https___storiesofsandeept.wordpress.com_tag_lessons_.xml
https___storiesofsandeept.wordpress.com_tag_nepali__1.xml
1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 1.8 1.9 2.1 2.2 2.3 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 7.2 8.1 9.1 9.2 10.1 11.1 11.2 12.1 12.2 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 17.2 18.1 18.2 19.1 19.2 20.1 22.1 23.1 23.2 24.1 24.2 25.1 26.1 26.2 27.1 27.2 28.1 29.1 29.2 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 34.2 35.1 36.1 36.2 37.1 37.2 38.1 39.1 39.2 39.3 40.1 41.1 42.1 43.1 43.2 43.3 44.1 45.1 45.2 46.1 47.1 48.1 50.1 51.1 52.1 53.1 53.2 54.1 55.1 56.1 57.1 59.1 60.1 62.1 62.2 63.1 63.2 64.1 64.2 64.3 65.1 66.1 66.2 67.1 67.2 67.3 68.1 68.2 69.1 70.1 72.1 73.1 73.2 74.1 75.1 75.2 75.3 76.1 76.2 78.1 78.2 79.1 80.1 80.2 81.1 82.1 83.1 84.1 85.1 86.1 87.1 87.2 87.3 88.1 89.1 90.1 91.1 92.1 92.2 93.1 94.1 95.1 96.1 96.2 97.1 97.2 98.1 99.1 99.2 100.1 101.1 102.1 102.2 103.1 103.2 104.1 104.2 105.1 106.1 106.2 107.1 108.1 109.1 110.1 111.1 111.2 112.1 113.1 113.2 114.1 114.2 115.1 116.1 117.1 117.2 118.1 118.2 119.1 119.2 120.1 120.2 120.3 121.1 122.1 123.1 124.1 125.1 126.1 127.1 127.2 128.1 129.1 130.1 131.1 131.2 132.1 133.1 133.2 134.1 135.1 135.2 136.1 137.1 138.1 139.1 140.1 140.2 141.1 141.2 142.1 143.1 143.2 144.1 145.1 146.1 146.2 147.1 147.2 147.3 147.4 148.1 149.1 149.2 149.3 149.4 149.5 149.6 149.7 149.8 149.9 149.10 149.11 150.1 151.1 151.2 151.3 151.4 151.5 151.6 152.1 153.1 153.2 153.3 153.4 154.1 155.1 155.2 155.3 155.4 155.5 155.6 156.1 157.1 157.2 157.3 157.4 157.5 157.6 157.7 157.8 158.1 159.1 159.2 159.3 159.4 159.5 159.6 159.7 160.1 161.1 161.2 161.3 161.4 161.5 162.1 162.2 162.3 162.4 163.1 164.1 164.2 164.3 165.1 166.1 167.1 168.1 168.2 169.1 169.2 169.3 169.4 170.1 170.2 170.3 170.4 170.5 171.1 171.2 171.3 171.4 172.1 172.2 172.3 172.4 173.1 173.2 173.3 173.4 173.5 173.6 173.7 173.8 174.1 174.2 174.3 174.4 175.1 175.2 175.3 175.4 175.5 175.6 175.7 175.8 176.1 176.2 176.3 176.4 176.5 176.6 176.7 177.1 177.2 177.3 177.4 177.5 177.6 178.1 178.2 178.3 178.4 178.5 178.6 178.7 179.1 179.2
ज्ञान र शिक्षा फरक कुरा हुन् । २. गलत शिक्षा हुनुभन्दा नभएकै वेश । ३. शिक्षाको उद्देश्य सिक्ने या बुझ्ने हुनुपर्छ । त्यसो नभएसम्म शिक्षा र शिक्षा प्रणाली गलत हुन्छन् । ४. उत्सुकता र प्रकृतिसँगको निकटताले मानिसलाई ज्ञानी बनाउँछ भलै उसले औपचारिक शिक्षा नपाएको होस् । ५. दक्षिण एसियामा मातृभाषामा ज्ञान पाउन धेरै नै गाह्रो छ । मातृभाषाबाट हुने सिकाइले बालबालिकालाई उत्सुक बनाउन सिकाउँछ र उनीहरूको आत्मविश्वासमा समेत मद्दत गर्छ । मातृभाषामा राम्रो पकड छ भने अरू भाषा सिक्न पनि सजिलो हुन्छ । ६. भूगोल र माटो अनुसारको शिक्षा उपयोगी हुन्छ । युरोपेलीको नक्कल गरेर अघि बढ्न सकिन्न । ७. सरकारमा रहेका/प्रभावशाली व्यक्तिका सन्तानहरू सार्वजनिक शिक्षा प्रणालीमा नभएसम्म सार्वजनिक शिक्षामा केही परिवर्तन आउँदैन । ८. प्रकृतिमा प्रकृतिसँग सिकेका कुराहरू वास्तविक ज्ञान हुन् तर त्यसतो मौलिक ज्ञानको साटो हाम्रा शैक्षिक संस्थाहरू युरोप र अमेरिकाका कोर्सहरू कपी-पेस्ट गरिरहेका छौँ । यसले हामीलाई पछि पार्छ । ९. शिक्षाका तीन माध्यम हुन्छन्: (१) श्रुतियुक्त (सुनेका र पढेका कुरालाई महत्त्व दिने), (२) चेतनायुक्त (सुनेका/पढेका कुरालाई मनन गर्ने र तीमाथि तर्क गर्ने) र (३) भावयुक्त (अनुभव लिँदै सिक्ने) । हाम्रो शिक्षा प्रणालीमा अनुभव लिँदै सिक्ने कुराको अभाव छ । On September 16, my friends and I attended the third lecture series organized by Nepalese Society of Engineering Geologists (NSEG) at the National Academy of Science and Technology (NAST). The first lecture of the series included a presentation titled, “Bara-Parsa Post Tornado Reconstruction—An Overview”. Lt. Col. Shrijan Bahadur Malla, the leader of the Parsa Karyadal (“Karyadal” translates to “task force/group”), showed through a series of slides the effects of tornado, the government’s response and the Nepal Army’s effort in accomplishing a near-impossible task within the given time-frame. What had happened at Bara and Parsa? Between 7: 45 to 8: 15 PM, March 31, 2019 (Jestha 17, 2076), a storm swept through several villages of Parsa and Bara districts of Nepal. The reports that came since puzzled the scientists as such a wide range of destruction had never been reported before. The winds had travelled 90 km (30 km of which was observed from the satellite images) within 30 minutes, uprooted trees, overturned trucks and completely damaged some masonry buildings. The winds were stronger than what was usually observed. They had to dig deeper into what had actually happened. Department of Hydrology and Meteorology (DHM) had observed the possibility of rainfall in the area, but due to lack of resources, had not been able to predict the nature of the storm. On the other side of the border, India Meteorological Department (IMD) had issued a warning against “chakravaat”. However, there was no official information exchange between the DHM and IDM. So, we were completely unaware of what was about to come. week later, the Department of Hydrology and Meteorology (DHM) confirmed it was a tornado, with intensity up to F2 and F3 (180-332 km/hr) on the Fujita Scale. The actual speed could not be determined. The tornado had generated at the Chitwan National Park and had travelled eastwards, reaching a maximum width of 200 m and destroying everything that came in its way. Bharbalia, Parwanipur, and Pheta villages of Bara suffered the worst. 28 people died (according to the official report), about 1200 people sustained injuries, and around 1450 houses were destroyed. Farmers also suffered the loss of crops and livestock. Was it the first ever tornado that occurred in Nepal? Most media and even among the scientists, the event was discussed as the first ever tornado occurring in the Nepali territory. However, as someone with roots in the Terai, and having heard accounts of hard-hitting storms from the past, I don’t believe it was the first ever tornado. Still, it is the first time, a tornado event has been recorded and studied scientifically. To confirm this further, I would like to quote from Kiran Nepal from his article in the Nepali Times: “The tornado was not the first of its kind in Nepal. In fact, literature and folklore speak of twisters ravaging Tarai villages. But because these are localised disasters, they did not make it to the news.” (Ground zero in Pheta) Response to the crisis Government of Nepal made a quick response. Rescue teams were immediately employed. On April 1, the Government declared a state of emergency in the affected area. Nepalese Army then got involved in the rescue and relief operation. All three levels of Government—the Federal, Province No. 2 and Local Governments—worked together to manage the relief works, and to rehabilitate the affected people before the Monsoon hit them hard again. the Local Government brought up all the data necessary for the reconstruction process, the Provincial Government facilitated the smooth operation, and the Federal Government asked the Nepalese Army to complete the task as soon as possible. On April 26, it was declared that the Nepalese Army would be involved in the construction of new houses under the Janata Aawas Kaaryakram (People’s Housing Programme). Challenges to the Nepalese army Col. Malla provided his first-hand experience on the challenges the Nepalese Army had to face. Timeframe. The task had to be completed within 3 months. The Local Governments had enlisted a total of 884 houses to be constructed. All the construction had to be parallel. They needed a lot of construction materials, required large areas to heap them until the construction. The need for human resources was also paramount. Weather Condition. The summer was in its peak. The temperatures reached more than 40 degrees Celsius during the day time. Winds blew from time to time, destroying the temporary shelters, and floods delayed the construction. Health Issues and Snake Bites. Heatstroke is among the common health issue in the summer. Flu is another illness that can occur because of the cold sweat drenching your clothes and skin. There is also high risk of malaria and Kala-Azar. Snake bites are also frequent occurrences. Lt. Col. Malla reported incidents of flu and snake bites. Socio-poilitical issues. When huge reconstruction work is at hand, most families separate so that they can enjoy the compensation provided. The number of victims fluctuated frequently and even at the end, there were issues related to citizenship and land-ownership. How did the army complete the task? Nepalese Army was provided with the design of houses by the Department of Urban Housing. The design had two rooms, the frame and trusses were to be made from bamboo. The Army changed it slightly. They added a verandah and a toilet. And instead of bamboo, they would use steel. With the design in hand, they had to look for huge amounts of construction material. The government had eased the process by letting the Army buy directly from the market (instead of the usual bidding process). The contractors for construction materials were chosen such that they could supply the materials required without any corruption and commission. Since the task was labour intensive, they required to hire a huge labour force. It was convenient to use the troops themselves. The Army personnel were divided into the highly-skilled, skilled and semi-skilled and the work division was done accordingly. They worked in shifts from 6 to 10 o’clock in the morning and 4 to 8 o’clock in the evening. There were some hurdles, as state in the section above. Nepalese Army went through and helped themselves and the victims. They worked as smoothly as they could. Finally, 869 of 884 houses were completed by the end of August. The remaining 15 houses were not built due to the issues such as citizenship and land ownership. These houses were handed over to their respective owners officially on 4th September. Lessons Learnt At the end of the presentation Lt. Col. Malla presented a list of lessons learnt from the Bara-Parsa Tornado event. I have added some by myself. Improvement in Weather Forecasts. The DHM and IMD are now working together to identify such disasters. The weather forecasts are also becoming increasingly reliable. Where there is will, there are ways. The government’s response was quick. The Army was given the rights to final decision on the construction. The buying of essential construction materials was made easier. All there levels of government came together. The tiff between the Federal Government and the Province-2 Government did not affect the victims. Enhancement of the capacity of the Nepalese Army. From all sort of labour-intensive work to planning and design, the Army has grown stronger, Lt. Col. Malla stated with pride. Goodwill among the people. All the government bodies, and especially the Nepalese Army won the hearts of the people affected by the tornado. Civil authorities need to play important roles in future disasters. As he concluded, Lt. Col. Malla said that Nepalese Army cannot do all the reconstruction work by themselves in the future. Though he was proud of what the Army had been able to do, it is the task of civil authorities to actually involve in the disaster prevention, risk reduction and reconstruction. Thus, they must be prepared to provide relief, and for rehabilitation and reconstruction in the aftermath. Conclusion The presentation brought out a sense of joy and pride in everyone present in the seminar hall. It helped us understand what actually happens during the reconstruction. It’s one thing to read and say, one should do this and that. But listening it from someone who has had first-hand experience in the act, we knew how difficult the task is. And how it feels to see smiling faces as the hard work comes to fruition. Many thanks to the Government! Salute to the Nepalese Army!! I spent about a month (26 days to be precise) at Palpa with my friends and teachers for field-work on Geology. It’s a matter of 100 marks after all. But life is not only about university lessons and exams. There are a lot more things to learn. Life’s uncertain The day we left for Palpa, we were happy. Though we were in the cabin, 7-8 of us could gossip freely and we did not complain. The uncertainty of life showed up after we reached Siddhababa as it got dark on the way. To our dismay, the bus had a damaged dynamo. To state it straight, the bus lacked headlight. We searched for torch lights to help the driver, which was in vain. When the bus took sharp turns, my heart leaped out to my mouth. We prayed, we sought ideas. Another vehicle from behind helped the driver see the road. When the bus stopped at Dumre, Palpa, we shook hands with the driver, cheered and thanked God. The next day, when I saw the road and the gorge of Tinau River, I felt that it is a miracle that I’m alive. Schedule cannot always be followed We began with a schedule. We had to follow it but we did not. What should have been done on the seventh day was completed on the first day. It created a lot of confusion. It was difficult to understand what we did but as time passed, we understood what we had done. Learning under a schedule is easier but there is no need to panic if the schedule is disturbed. We can’t observe nature well from inside a bus Three buses were reserved for daily travel (traverse is the word geologists use) along the Siddhartha Highway. While we were in the bus, we had difficulty in observing geological features. There is problem in connecting things with places when we try to recall. When we walked along towards the end of the exursion because of protests against Federal Model, we understood things really well. There’s always a way to discover fun When there are so many people around you, you never have to feel low. Even when there is a lot of work to do, you get support from them. Your mind is more inclined to fun in those times. I also found that we look for fun when we are under restrictions. Sometimes, noticing small movements and chats can also give immense pleasures. Enjoying things in the present can help a lot in overcoming troubles. Togetherness Most of us have lived in closely-knit families. A lot of problems arise while we are away from family. Homesickness is a problem to many. With the support of friends, this is no big deal. Together we celebrated successes and soothed failures. Together we solved the financial problems we could get into. Together we worked and together we succeeded. Together we bacame family of a sort. Thankfulness Spending a month at an entirely new place is difficult. Without the help of local people, the school we stayed and all the stakeholders, it would have been impossible. We thank them for their support. We thank our chefs without whom we would not have got food in time. We thank our teachers for the knowledge they imparted. We thank each other for tolerating and cooperating. We also thank our families who have undergone several challenges before and during our excursion. That feeling when you’re leaving I don’t get a perfect word for this. I was happy that I was returning home but I was also sad that I was leaving the place that had sheltered us for about a month. I still remember the faces of people who bade us farewell. Was it a kind of attachment, a kind of bond I had made with the place and it’s people? Maybe I left a part of my soul there so that I can remember them everyday. I heard someone say, “You may get a lot of chances to earn money. To earn memories though, you have a very few chances.” Memories of the camp, friends, people and places have formed this article. I proudly share my priceless article for all forever. यस्तो रहस्यमय जीवन बुझ्नलाई जानु कहाँ ? पढ्नु के ? गुरु को बनाई ? फुल्दो गुलाबबिच ज्ञान अनेक फुल्छन् उद्यानमा बस गई सब तत्व खुल्छन् ! -लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा Where can we learn the secrets of our life? Laxmi Prasad Devkota asks and answers himself, “Go to the Garden and you will find all the answers.” The Garden here means Nature. There is everything in Nature we can learn. Nature is an open museum. What we need the eyes that analyse the beauty of nature, and that explore the knowledge within Her womb. One day, I had written, “You see what you want to see. And nothing else.” I have been aided on this by my Teacher’s words, “You see what you know.” There are many things that might have gone unnoticed around us, but other people from far off can be seeing the same thing from some other perspective. Interpretation of what you have seen is equally important. Life runs in a weird way, and people act in even weirder ways. It’s life that can teach you about life. A closed room that supports internet might teach you many things but to have a firsthand experience, you have to step out. In the words of my friends, “A bird has wings so that it can fly, not confine itself to its nest.” For the last fifteen days, I was close to the Nature. Call it a tour or an excursion or a camp, whatever it may be called, it was an experience of a lifetime. The Geological tour for B. Sc. 3rd year gave many unforgettable memories. What could be better than the assemblage of people from all parts of the country at one place? So many cultures, traditions and ethnicities mixed up into one. There was no discrimination, only friendship and love. No one cared if you looked dirty. Everyone was the same. Nobody raised questions on the religion and the customs one followed. No one fought in the name of sex, caste and religion. There was one friendly existence of like-minded people- all devoted to learn the science of the Nature. There were rows, there were quarrels, there was a fight- which we can never forget. But I am proud to say that it was not in the name of personal biases. The tension the fight caused was immeasurable but the peace that came up later was extraordinary. I personally thank both the boys who were expelled for fighting(sadly)- despite your untimely rage, you acted like men. Life is not just about the flowering rose. Even with the rose, thorns show themselves up. The task we did was not easy. It was nothing but determination that made us walk almost ten kilometers a day, observing, learning and sweating. Some of us even risked our lives in the quest of knowledge. However the sleep that came up after the hardworking was the best ever. Congratulations to all who accepted the challenge! Keep it up and one day, you will all stand up as wonderful human beings. The camp was frustrating at times. Hours of work and no approval! We spoke out the frustration to our friends. We worked together. No matter how many times our work was rejected, we worked on to make it better. When we finally came out at the end with the maps, graphs and the reports we had prepared, I remember the smiles we all had. We had finally shown the spirit that we never give up despite all the failures we might have had. The tour was not only a chance to learn different cultures within the camp but also to know the lives of people around us. Shree Bageshowri H.S.S., where we stayed, showed an excellent example of hospitality. Little students gave up the comforts of their rooms so that we could take a rest in the evenings. The love the villagers showed us, wherever we went was incredible. Their selflessness moved me. Here in city, where people run for money, there they act as humans and believe in humanity. What else did I learn? For the first time in my life, I studied my friends closely and found that they are not entirely perfect. They have flaws in one way or the other, but they are also the best as humans. And one important thing- teachers are just like us. They have had more experience than us, but they are students in their hearts. They too are not perfect. They too are learners paving paths for the new ones to come up and take up their places. Finally, life is the only entity that can teach us lives. Thanks to Nature who has given me life and an opportunity to learn about it.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 69.1 70.1 71.1 72.1 73.1 74.1 75.1 75.2 75.3 75.4 76.1 77.1 78.1 79.1 80.1 80.2 81.1 82.1 82.2 83.1 84.1 84.2 85.1 85.2 86.1 87.1 88.1 89.1 90.1 90.2 91.1 91.2 92.1 92.2 93.1 95.1 96.1 96.2 97.1 97.2 98.1 99.1 99.2 100.1 101.1 102.1 102.2 103.1 104.1 105.1 106.1 107.1 107.2 108.1 109.1 109.2 110.1 110.2 111.1 112.1 112.2 112.3 113.1 114.1 115.1 116.1 116.2 116.3 117.1 118.1 118.2 119.1 120.1 121.1 123.1 124.1 125.1 126.1 126.2 127.1 128.1 129.1 130.1 132.1 132.2 133.1 135.1 135.2 136.1 136.2 137.1 137.2 137.3 138.1 139.1 139.2 140.1 140.2 140.3 141.1 141.2 142.1 143.1 145.1 146.1 146.2 147.1 148.1 148.2 148.3 149.1 149.2 149.3 151.1 151.2 152.1 153.1 153.2 154.1 155.1 156.1 157.1 158.1 159.1 160.1 160.2 160.3 161.1 162.1 163.1 164.1 165.1 165.2 166.1 167.1 168.1 169.1 169.2 170.1 170.2 171.1 172.1 172.2 173.1 174.1 175.1 175.2 176.1 176.2 177.1 177.2 178.1 179.1 179.2 180.1 181.1 182.1 183.1 183.2 183.3 184.1 184.2 185.1 186.1 186.2 187.1 187.2 188.1 189.1 190.1 190.2 191.1 191.2 192.1 192.2 193.1 193.2 193.3 194.1 195.1 196.1 197.1 198.1 198.2 198.3 199.1 200.1 200.2 201.1 202.1 203.1 204.1 204.2 204.3 204.4 205.1 206.1 206.2 207.1 208.1 208.2 209.1 210.1 211.1 212.1 213.1 213.2 214.1 214.2 215.1 216.1 216.2 217.1 218.1 219.1 219.2 220.1 221.1 222.1 223.1 224.1 225.1 226.1 227.1 228.1 229.1 230.1 231.1 232.1 233.1
यसै साता महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाको घर प्रज्ञा प्रतिष्ठानले भत्कायो । तर्क थियो, “घर जीर्ण थियो । सबलीकरण गर्न भन्दा भत्काएर नयाँ बनाउन सस्तो पर्ने भयो । नयाँ भवन सङ्ग्रहालय बन्छ । के नराम्रो हुन्छ र ?” वाहियात तर्क गर्न, कानूनका छिद्र समात्न र दलका पछि लागेर विद्वान हुँ भन्दै हाँक दिन नेपालका प्राज्ञिक भनाउँदाहरूको विशेषता नै हो । उनीहरूमा न इतिहासको चेत छ न त भविष्यको सही योजना नै । ध्यान छ त केबल आत्मरति, अलिकति धन र नचाहिने कुरा गर्न । आम सर्वसाधारणलाई महाकवि देवकोटाको घर भत्काइँदैछ भनेर सचेत नगराउने “अभियन्ता” र मिडिया अर्को ठूलो समस्याका रूपमा अघि बढेका छन् । नेपालीमै लेख्ने एकजना “साहित्यकार”को ट्वीटले नेताहरूले रोपेको जातीय/भाषिक द्वेषयुक्त राजनीतिको प्रभाव प्रष्ट देखाएको छ । वर्तमानमा सुधार चाहने, अरू भाषाको उत्थान चाहने उनलाई नेपाली भाषासँग चैं समस्या किन छ ? नेपाली भाषालाई मात्रै महत्त्व दिने नीति कुनै बेला राज्यले लिएको थियो तर अब अरू भाषा संस्कृतिको संरक्षणको कुरा गर्दा नेपालीलाई बाहिर राख्नुपर्ने हो ? कुनै यो विषयमा नाम चलेका “फुल टाइम व्यावसायिक” लेखकहरूको मौनता अर्को दु:खद पाटो हो । इतिहासको सम्मान नगर्ने उनीहरू वर्तमानमा सम्मान पुगेन भन्न कसरी सक्छन् ? भविष्यमा तिनका नाम मेटिँदैन भन्ने के छ ? अघिल्लो साता मदन पुरस्कारको छनौटमा परेका उत्कृष्ट पुस्तकहरू मध्ये एक पुस्तक यस्तो पनि थियो जसले वर्ग विभेदलाई प्रश्रय दिएको थियो । एक चोटि मात्रै छापिने र प्रिअर्डर गरेकाले मात्रै पाउने भनिएको उक्त कथा-सङ्ग्रह बजारमा सहजै पाइन थालेको सुनेको छु । प्रकाशक र पाठकसँग सिधै सम्पर्क बनाएको, वितरकलाई बीचमा आउन नदिएको भन्ने प्रकाशक अझै पनि नयाँ छापिँदैन भनिरहेका छन् । तर “आउट अफ स्टक” भनिएका ठाउँमा पनि फेरि बिक्री भइरहेको छ । अर्थात् प्रकाशकले प्रिअर्डरबाट मात्रै बिक्री गरेको भने पनि अलिकति सचेत पाठकले त्यो पत्याइहाल्ने स्थिति छैन । अनि लेखक भक्ति पनि मज्जैले देख्न पाइयो यो हप्ता । आफूलाई मन पर्ने लेखकको किताबको कमजोरी अरू पाठकले औँल्याउँदा लेखकमाथिको आक्रमण गरेको भन्ने विद्वान् पनि देखियो । पाठकले प्रतिक्रिया दिँदैमा कुनै लेखकका फ्यान त्यसरी उत्रिनु नै अनौठो लाग्यो । यस्तो भक्तिले त लेखकले सधैं पोजिटिभ रिभ्यु मात्र पाउँछ । जे लेखे पनि हुन्छ भन्ने मानसिकता उसमा हाबी हुन थाल्छ । लेखनको गुणस्तर स्वाभाविक रूपमा घट्छ । यो साहित्यको लागि कदापि राम्रो हुन सक्दैन । पाठक प्रतिक्रियालाई व्यक्तिगत आक्रमण ठान्ने, प्रकाशकले दिनदहाडै लुट्ने अनि प्राज्ञहरूले प्राज्ञिक धर्म पूरा नगर्ने प्रवृति नेपाली साहित्यलाई अधोगतितर्फ लान उद्दत रहेका छ्न् । सचेत पाठक, पाठकलाई सम्मान गर्ने लेखक/प्रकाशक र सही एजेन्डा बोकेका प्राज्ञ नभएसम्म नेपाली साहित्यलाई सही बाटो देखाउन गाह्रो पर्ने देखिन्छ । सोनुले आफ्नो कोठामा रहेको किताबहरूको सेल्फ देखाएकी थिइन् । सुबिन भट्टराईका “मनसुन” बाहेकका सबै किताब माथि नै थिए । “मनसुन” खासै मन परेको थिएन । सुबिन भट्टराईको किताब पढिहाल्न खासै मन थिएन तर पहिलोपल्ट ससुराली गएको, काम पनि केही थिएन । अल्छी लागिरहेको थियो । मोबाइल चलाएर बस्नुभन्दा किताब पढ्नै ठीक लाग्यो । राम्रो नराम्रो जेसुकै होस्, पढ्छु भनेर “कथाकी पात्र” उठाएँ । सङ्ग्रहका १९ मध्ये पहिले शीर्ष कथा छाने । मन छोयो । अघिपछि गर्दै सबै कथा पढेँ । प्रत्येक कथाको चर्चा (कथासङ्ग्रहमा रहेको क्रमानुसार) छोटकरीमा गरेको छु । औडाहा: कथाको पुरुष “म” पात्रले आफ्नो बिहेकै रात आफ्नी श्रीमतीको पहिले अरू नै सँग प्रेम रहेको थाहा पाउँछ । त्यसपछि उत्पन्न छटपटीको यो कथाले पुरुष र पितृसत्तात्मक मानसिकतालाई एकदम राम्रोसँग देखाएको छ । औडाहा–२: औडाहाकै कथा हो यो । तर “म” पात्र महिला छे । आफ्नो पहिलेको प्रेम सम्बन्धका बारेमा भन्नु हुन्थ्यो या हुँदैनथ्यो भन्ने द्वन्द्वमा ऊ फसेकी छे । यी दुवै कथा राम्रो लाग्यो तर समस्या लिएर गुम्सिनुको साटो समाधानला उपाय खोजेको भए हुन्थ्यो भन्ने लागिरह्यो । मनपरेकोसाथी: 2nd person narrative कथाहरूमा खासै प्रयोग हुँदैन । तर यस्ता कथाहरू मलाई मनपर्छन् । “तिमी” सम्बोधन गर्दै कथावाचकले आफ्नी प्रिय साथीलाई मनका कुराहरू लेखेको छ । यो प्रेम कथा मन छुने चिठीझैँ छ । अन्तराल: “म” पात्रले आफ्नो बाल्यकाल र किशोरावस्थाको कथा यसमा भन्दछ । ऊ दाजु सुमनबाट सानोमा प्रभावित भएको थियो । त्यसैगरी भान्जा प्रज्ञान “म” पात्रले जे गर्यो त्यही पछ्याउँछ । तर वर्षौँपछि भेट हुँदा प्रज्ञानले नराम्रो घटनामात्रै सम्झिरहेको हुन्छ । मामाभान्जाको सम्बन्धमा केन्द्रित सुन्दर कथा हो यो, सङ्ग्रहको उत्कृष्टमध्येको एक । अर्काकीस्वास्नी: बद्रीकी श्रीमती अङ्गुरी लक्ष्मणसँग भाग्छे । तर बद्री बिरामी छ भन्ने खबर पाएपछि फर्किन्छे । उसलाई फर्काउने जिम्मा “म” पात्रले पाएको छ । तथापि बद्रीसँग उसको केही दुश्मनी छ । बदलाको यो कहानी रोचक छ । अन्तिममा उसले भनेको कुरा साँचो हो या हैन भन्ने कुराले अझै पनि मलाई पोलिरहेको छ । तिमीमलाईकिनप्रेमगर्छौ ? : “म” पात्रकी प्रेमिकाले “स्वार्थ नभएको कोही छैन” भन्दै यो प्रश्न सोध्छे । “म” पात्रले जवाफ दिन नसकेपछि उसकी प्रेमिकाले दिएको जवाफ एकदम चित्तबुझ्दो लाग्यो । यो जहिले पनि याद आइरहने कथा हो । बिहेकोनिम्तोमा : “म” पात्रकी छिमेकी साथीको बिहे छ । तर अचानक उसलाई अर्को प्रिय साथीको मलामी जानुपर्छ । बिहेमा ढिलो गरी पुगेको उसको हुलिया र अनुहार हेरेर छिमेकीहरू उसलाई हौवामा “देवदास” बनाइदिन्छन् । यो कथामा सामाजिक मनोविज्ञान निकै राम्रोसँग प्रस्तुत गरिएको छ । “मान्छे, आफूकहाँ हो ?” : फोन सेक्स (डिटेल्ड हैन) समेटिएको कथा हो यो । केटाहरूको मनोविज्ञान देखाइएको छ । तर सङ्ग्रहको सबैभन्दा कमजोर कथा हो यो । भ्रमयासत्य ? : “म” पात्रले नेपाल यातायातमा एउटी राम्री केटी देख्छ । केटीले पनि उसलाई बारम्बार हेर्छे । पहिले कतै चिनेको हो कि जस्तो लाग्छ । केटीसँग आँट गरेर सोध्छ । केटीले “महिला सिटमा बस्नुभएको रहेछ, छोड्नुहुन्छ कि भनेर हेरेको । छोड्भएन ।” भनिदिन्छे । यद्यपि महिला सिटमा बसेको कुरा पहिल्यै आइसकेकाले यो क्षणमा जुन पन्च मुखैमा लाग्नुपर्थ्यो, हावामा बत्तिन्छ । अनि कथाले बल्ड्याङ खान्छ । यसर्थ यो पनि एउटा कमजोर कथा हो । बर्बादी : “म” पात्र आफूभन्दा बढी उमेरकी पात्रसँग शारीरिक सम्बन्ध राख्छ । यसमा ड्रामा त छ तर एउटा साथीबाहेक अरू गाउँलेलाई थाहै नहुनु चैं त्यति पत्यारिलो लागेन । तीनकथा : तीन मिल्ने केटाहरू निमेष, साकार र किशोर (न्यारेटर) सपनासँग पालैपालो प्रेममा पर्छन् । वर्षौँपछी भेट हुँदा अरूसँग बिहे गरेर गएकी सपनाको बारेमा कुरा चल्छ । यी तीन पात्रहरूमा समयसँगै आएको परिवर्तनले राम्रै झट्का दिएको थियो । देहरादुनएक्स्प्रेस : “म” पात्र देहरादुनबाट गोरखपुर जाँदा रेलमा एउटी राम्री केटीलाई देख्छ । तर केटी यात्राभरी चुप बस्छे । संकोचले ऊ केटीको सुन्दरताका बारेमा भन्न सक्दैन । पछि अरू यात्रीबाट केटीको जिब्रो उसकी सौतेनी आमाले थुतिदिएको थाहा पाउँछ । यो कथाले मलाई ७-८ कक्षातिर गुलमोहरमा पढेको रस्किन बन्डको कथा “The Eyes are not Here/The Eyes Have It” सम्झाइदिएको थियो । अपसोस : हिन्दू “म” पात्र मुस्लिम केटीसँग प्रेम गर्न पुग्छ । तर प्रेम असफल रहन्छ । “म” पात्रले पाठकसँग कुराकानी गरेझैँ लाग्छ तर बीचमा यो शैली छुटेको हुँदा एकै शैलीमा लेखिएको हुन्थ्यो जस्तो लागेको थियो । घृणा : “म” पात्रको छिमेकमा एउटी बूढी आमै छिन् जसलाई ऊ पटक्कै मन पराउँदैन । तर जब तिनी बित्छिन् उसको मन शून्य हुन्छ । कथाकीपात्र : कथाकार “म” पात्र कथा लेख्न सकिरहेको छैन । Writer’s block ले पीडित ऊ आफ्नी श्रीमतीलाई हेर्छ अनि आफ्ना लागि उसले गरेका त्यागहरू सम्झिन्छ । अन्ततः श्रीमतीलाई ऊ आफ्नो कथाकी मुख्य पात्र बनाउँछ । यो कथा राम्रो लागेकैले गर्दा सङ्ग्रहका अरू कथा पढ्न उत्साहित भएको थिएँ । बूढोरपिज्जा : एउटा बूढोलाई पिज्जा खान मन लाग्छ तर सबैले उसलाई गिज्याउँछ्न् । जब बल्लतल्ल खान पाउँछ, उसलाई मन पर्दैन । बूढा मानिसको इच्छा र त्यसले निम्त्याउँने द्वन्द्व निकै रोचक लागेको थियो । भगाइहरू : “म” पात्र आफ्नो बिहेबाट भाग्छ । उसले यसो ठीक गर्यो कि गरेन भन्ने प्रश्न आइरहन्छ । मननपरेकोसाथी : “म” पात्रलाई केशव मनपर्दैन तर उनीहरू घरिघरि ठोक्किइरहन्छ्न् । बेइमान साथीहरू सम्झाउँछ यो कथाले । नदीकिनारकोप्रेम : “म” पात्र निरुसँग प्रेम गर्न थाल्छ तर आफ्नो “चेला” गोविन्दसँग उसले प्रेम गर्न थाल्छे । नदीकिनारका दृश्यहरू सुन्दर छन् । तराईको याद दिलाएको थियो । “कथाकी पात्र” सुबिन भट्टराईको पहिलो प्रकाशित कृति भए पनि पछिल्ला किताबभन्दा सशक्त देखिन्छन् । एकाध कथाबाहेक उनको प्रस्तुति मीठो छ । कतैकतै जटिल शब्दहरूको अनावश्यक र अपत्यारिलो प्रयोगबाहेक सरल भाषाशैली अपनाएका छन् । [नोट: “कथाकी पात्र” पढेपछि “समर लभ” पढ्न मन लागेको थियो । फेरि ससुराली जाँदा पढेँ । तर “समर लभ” मलाई मन परेन । सुरुदेखि नै यसमा समस्या छन् । कथाको प्लट पनि कहीँ पुग्दैन । चाँडै नै यसका बारेमा छुट्टै चर्चा गर्नेछु ।] १. ज्ञान र शिक्षा फरक कुरा हुन् । २. गलत शिक्षा हुनुभन्दा नभएकै वेश । ३. शिक्षाको उद्देश्य सिक्ने या बुझ्ने हुनुपर्छ । त्यसो नभएसम्म शिक्षा र शिक्षा प्रणाली गलत हुन्छन् । ४. उत्सुकता र प्रकृतिसँगको निकटताले मानिसलाई ज्ञानी बनाउँछ भलै उसले औपचारिक शिक्षा नपाएको होस् । ५. दक्षिण एसियामा मातृभाषामा ज्ञान पाउन धेरै नै गाह्रो छ । मातृभाषाबाट हुने सिकाइले बालबालिकालाई उत्सुक बनाउन सिकाउँछ र उनीहरूको आत्मविश्वासमा समेत मद्दत गर्छ । मातृभाषामा राम्रो पकड छ भने अरू भाषा सिक्न पनि सजिलो हुन्छ । ६. भूगोल र माटो अनुसारको शिक्षा उपयोगी हुन्छ । युरोपेलीको नक्कल गरेर अघि बढ्न सकिन्न । ७. सरकारमा रहेका/प्रभावशाली व्यक्तिका सन्तानहरू सार्वजनिक शिक्षा प्रणालीमा नभएसम्म सार्वजनिक शिक्षामा केही परिवर्तन आउँदैन । ८. प्रकृतिमा प्रकृतिसँग सिकेका कुराहरू वास्तविक ज्ञान हुन् तर त्यसतो मौलिक ज्ञानको साटो हाम्रा शैक्षिक संस्थाहरू युरोप र अमेरिकाका कोर्सहरू कपी-पेस्ट गरिरहेका छौँ । यसले हामीलाई पछि पार्छ । ९. शिक्षाका तीन माध्यम हुन्छन्: (१) श्रुतियुक्त (सुनेका र पढेका कुरालाई महत्त्व दिने), (२) चेतनायुक्त (सुनेका/पढेका कुरालाई मनन गर्ने र तीमाथि तर्क गर्ने) र (३) भावयुक्त (अनुभव लिँदै सिक्ने) । हाम्रो शिक्षा प्रणालीमा अनुभव लिँदै सिक्ने कुराको अभाव छ । “घनचक्कर” उपन्यास विशाल मिलन केन्द्र, चण्डोलले आयोजना गरेको एउटा प्रतियोगितामा पुरस्कारका रूपमा पाएको थिएँ । पन्ध्र वर्षको उमेर, उपन्यास पढ्ने तीव्र हुटहुटी ! नयाँ किताब समाएपछि बिहानदेखि साँझसम्म नबिसाई पढिसकेको थिएँ । सकिँदासम्म उपन्यासको ‘म’ पात्र सँगसँगै आफू पनि पागल त भइनँ जस्तो लागेको थियो । उपन्यासका राजनीतिक विषय केही बुझे पनि गहिराईमा चाहिँ पुग्न सकेको थिइनँ । त्यस यता एसएलसी, बाह्र र ब्याचलर पास गरिसकेपछि “घनचक्कर” पढेको थिएँ । प्रत्येक चोटि नयाँ अनुभव भएको थियो । नयाँ रहस्य खुलेका थिए । देशका घनचक्करहरू अलि बढी बुझ्दै गएर होला । मास्टर्स पढ्न कीर्तिपुर भर्ना भएदेखि नै “घनचक्कर” फेरि पढ्ने अनि समीक्षा लेख्ने इच्छा थियो । दरबारमार्ग, शहीदगेट, कालीमाटी, बल्खु हुँदै कीर्तिपुर पुग्दा कयौंपटक उपन्यासका दृश्यहरू आँखामा नाच्थे । बाटामा पुलिसहरू देख्दा घनचक्करको ‘म’ पात्र जस्तै कति पटक झस्केको छु । विश्वविद्यालय र देशको राजनीतिका भुलभुलैयामा रुमल्लिएको अनुभव गरेको छु । त्यसैले होला पढ्ने इच्छा भए पनि यो उपन्यास पढ्न भने डर लाग्थ्यो । यसपालि “घनचक्कर”पढ्दा केही भविष्यवाणीलाई ध्यान दिएँ । टावरहरूको पतन र उत्थानको प्रसङ्ग पहिले पनि याद गरेको हो । सत्तामा रहनेले टावरको निर्माणलाई अतिशय महत्त्व दिएको भएर त होला पहाडका टाकुरा र तराईका फाँटमा भ्यू टावर बनाउने ट्रेन्ड चलेको, नयाँ बनेको धरहरालाई ऐतिहासिक भीमसेन स्तम्भ नै पुनःनिर्माण गरेझैं प्रचार भएको । टावरहरू जबजब निरङ्कुशताका प्रतीक बनेका छन् तबतब कोही नायक जन्मिएको छ ती टावर ढाल्न । तथापि ती नायक कतै गुमनाम भएका छन् या त प्याजका डल्लामा परिणत भएका छ्न् । यिनमा मानवीय संवेदना नै छैन । आशा गरेका नेताहरूले निराश बनाएका छन् । निरङ्कुशतन्त्रको विरोध गर्नेहरू आफैं निरङ्कुश बनेका छन्, गुच्चा खेलेझैं राजनीति गरेका छन्, शक्ति संघर्षको घनचक्करमा नराम्ररी फसेका छन्, जनतालाई भ्रमको जालोमा फसाएका छन् । यस्तो संघर्षको बीचमा हर कोही धेरथोर पागल भएको छैन र ? यस बाहेक आफ्नो जीवीकाका लागि गर्नुपर्ने दु:ख, काम र आरामका विरोधाभासमा परेर पनि मानिस घनचक्करमा परेको छ । प्रजातन्त्र र स्वतन्त्रताका आन्दोलन, आन्दोलनका उद्देश्य विपरितका गतिविधि, निरङ्कुशता अनि फेरि प्रजातन्त्रका लागि हुने संघर्ष एउटा यस्तो चक्कर हो जसबाट उम्कन प्रत्येक नागरिक प्रत्येक पल सचेत हुन जरुरी छ । घनचक्करसँग जुध्नु नै यसबाट उम्कने मुख्य उपाय हो भनेर आशावादी विचारमा उपन्यास सकिएको छ । यद्यपि देशमा शक्ति संघर्षका घनचक्कर चलिरहेकै छ । सञ्जीव उप्रेती सर उपन्यासको म पात्रझैं आशावादी भएर लोकतन्त्र र निरन्तर पक्षमा उभिनुभएको छ । मलाई नेपाली राजनीति बुझ्न सहयोग गरेको “घनचक्कर” आज पनि उत्तिकै सान्दर्भिक छ । कहिलेकाहीँ लाग्छ, यसमा भएका भविस्यवाणी असत्य भइदिए ! तर शक्ति संघर्ष मानवीय गुण नै हो । त्यसै यो घनचक्कर कहाँ अन्त्य हुन्छ र ? हिजो साँझ कुमार नगरकोटी को नयाँ किताब आउनेबारे थाहा पाएँ । ७७७ पेजको, हार्डकभर ज्याकेट, झोला, बुकमार्क सहित मूल्य रू. २०२१ अरे । अनौठो चैं किताब एकपटक मात्रै छापिने रे । त्यसैले प्रि-अर्डर गर्नुपर्ने । जति कपि माग हुन्छ, त्यति नै छापिने रे । मार्केटिङ स्किम राम्रै होला किनकी चर्चा त निकै नै छ (सकारात्मक पनि नकारात्मक पनि) । फेसबुकमा यस सम्बन्धी सूचना देख्नेबित्तिकै “ओहो ! मूल्य धेरै भएन र? किन्नै नसकिने पो रैछ !” हीनभाव मनमा आयो । धेरैले यस्तै कुरा लेखेको पनि भेटेँ । केहीले आफैँ किन्ने, कसैले ग्रुपमा किनौँ भनेको पनि भेटेँ । बिहानसम्ममा मूल्यको विषयमा थुप्रै वादविवाद भइसकेछन् । अलि कम मूल्य भएको भए किन्थें भन्नेहरू देखिए । स्किम चित्त नबुझेर जोक बन्नु/गुनासो हुनु स्वाभाविक नै हो । यसैबीच यस्ता गुनासाका बारेमा अर्का लेखक गनेस पौडेलको को एउटा पोस्ट देखापर्यो फेसबुकमा । उनको ७ बुँदे पोस्टले नेपाली साहित्यमा रहेका केही समस्या उजागर गरेको छ । १. बुँदा नम्बर १ मा पौडेल लेख्छन् “एउटा कथित पूर्णकालीन लेखकले औसत ३ वर्षमा यौटा किताब लेख्छ ।” कुनै पनि सिर्जनामा सर्जकको कति मिहिनेत र खर्च परेको हुन्छ भन्ने लेखाजोखा गर्न असम्भव नै हुन्छ । पूर्णकालिन लेखकका लागि त लेख्नु सौख मात्र होइन, माम खाने दाम पाउने काम हो । परिश्रमको उचित पारिश्रमिक पाउनु श्रमिक अधिकार पनि हो । तर लेखकहरूले उचित लेखकस्व पाएका छैनन् भनेर उनी स्वीकार्छन् : “सम्झौता पत्रमा बढीमा २० प्रतिशत रोयल्टी दिने प्रचलन छ । तर त्यो प्रतिशत देखाउने कागज मात्रै हो । बेस्ट सेलरै भनिएका किताबवापत पनि नेपाली लेखकले औसतमा २ लाख बुझ्छन् ।” केही दिनअघि साहित्य सम्बन्धि छलफल हुने एउटा फेसबुक ग्रुपमा लेखकले कति रोयल्टी पाउँछन् भन्ने प्रश्न उठेको थियो । त्यतिबेला सालाखाला यति पाउँछन् भन्ने पनि कोही भेटिएनन् । जे होस्, आज जवाफ भेटियो । तर पौडेलले सातौं बुदामा रोयल्टी सम्बन्धि कुरा आफ्नो अनुभव हैन भनेका छन् । प्रकाशकहरूले खुल्लमखुल्ला यी कुरा नभन्ने भएकाले उनी आफैंले नभोगी वा आफ्नो नजिकका अरू लेखकले नभनी थाहा पाउन असम्भव छ । प्रश्न उब्जिन्छन्: क) आफ्ना किताब कति बिक्री भए र कति आम्दानी गर्दैछ, त्यसबाट आफूले कति पाउँदैछु भन्ने कुरा थाहा पाउनु लेखकको अधिकार हैन र ? एकएक हिसाब हुनुपर्ने हैन ? ‘विश्वास’को आधारमा बजार कसरी चल्छ ? ख) अनेकौं कुराहरूको गर्न सक्ने लेखकहरूले सम्झौता अनुसार रोयल्टी नदिने फटाहा प्रकाशकको भण्डाफोर गर्नुपर्ने हैन ? कानूनी उपचारमा ल्याउनुपर्ने होइन ? ग) पूर्णकालिन लेखकले पनि उचित लेखस्व पाउँदैनन् भने तिनै कथित पूर्णकालिन लेखक र प्रकाशक रोयल्टीबाट बाँच्न सकिन्छ किन भनिरहन्छन् ? घ) नयाँ साहित्यकारलाई भ्रममा फस्न नदिन स्थापित लेखक र प्रकाशकले सहयोग गरेका छन् त ? २. दोस्रो बुँदामा रिसाउँदै भन्छन् : दुई लाखले के यौटा पूर्णकालीन लेखकको ३ बर्ष कट्छ ? कथित सेलिब्रिटी बनाइएको लेखकले दालभात खानु पर्दैन ? रोग लागेपछि राज्य वा चन्दादाता गुहार्नु के लेखकको नियति हो ? लेखकलाई काम बापत माम खान पुग्ने दाम दिने (र बाँच्न सजिलो बनाउने) जिम्मा प्रकाशकको हो, पाठकको होइन । किनकी उनकै अनुसार पाठकले एउटा किताबमा २००० नै खर्चिए पनि “कथित पूर्णकालिन लेखक”ले बढीमा पाउने ४०० रूपैयाँ हो । ५००० प्रति विक्दा लेखकको हातमा २० लाख हात पर्ने रहेछ । तर यहाँ प्रश्न उठ्छन्: क) ५००० प्रति बिक्छन् ? ख) ५००० मात्र होइन, ५०००० प्रती बिकून्, हार्दिक शुभकामना तर एकाध साहित्यकारको ब्राण्ड भ्यालु बढ्दैमा साहित्यको ब्राण्ड भ्यालु बढेको हुन्छ र ? अरू साहित्यकारले पनि सजिलोसँग बाँच्न पाउँछन् ? ग) प्रकाशकले साहित्यको कन्टेन्ट भन्दा एकाध जनराका साहित्यकारलाई मात्रै पो प्रश्रय दिन्छन् कि ? घ) नयाँ साहित्यकारलाई प्रकाशकले यसैगरी चर्चामा ल्याउन सक्छन् ? कतै स्थापितलाई मात्रै त महत्त्व दिँदैनन् ? ३. तेस्रो बुँदामा पौडेल लेख्छन् : मलाई लाग्छ, कुमार नगरकोटीको यो किताब एउटा सिर्जनात्मक मात्रै होइन आर्थिक प्रयोग पनि हो । यस्तो प्रयोगका लागि एउटा उत्कृष्ट किताब चाहिन्छ जुन कल्प–ग्रन्थ छ । नगरकोटीको फ्यान फलोइङ देखेर चकित भएको छु । रचना राम्रो पनि होला । तर, क) लेखक, प्रकाशक र लेखकका मित्रगणले राम्रो छ भन्दैमा उत्कृष्ट हुने ग्यारेन्टी हुन्छ र ? ख) फ्यानहरूले मात्रै पढ्ने भए पछि उचित समालोचना कसरी होला ? उचित समालोचना बिना लेखकको सिर्जनात्मक ग्रोथ कसरी होला ? ग) लेखक र प्रकाशकले “खतरा प्रयोग गरेको छु” भन्नु भन्दा पाठकले प्रयोग बुझ्नु र त्यसलाई मन पराउनु राम्रो होला नि, हैन र ? ४. चौथो बुँदामा भन्छन्, “सबै किताब सबैका लागि हुँदैनन्” र पाँचौँ बुँदामा थप्छन्, “यो एउटा दर्शन हो ” । सबै किताब सबैका लागि हुँदैन । मान्छु । जस्तो कि यो किताब मेरो लागि होइन । न बजेटका हिसाबले न कन्टेन्टका हिसाबले । यो किताब धेरै साहित्यझैँ मेरो आधारभूत आवश्यकता पनि होइन । तर यो दर्शन हो भने सर्वसुलभ हुनुपर्छ । जहाँ, जहिले, जसले पनि दर्शन बुझ्न सक्छ । दर्शनले कुनै विभेद गर्न सक्दैन । विभेद गर्ने दर्शन त दर्शन नै रहँदैन । त्यसै गरी पढ्न चाहनेले पढ्न पाउनुपर्छ भन्ने मान्यताले नै पुस्तकको महत्त्व बढेको हो । सबै किताब सबैको लागि नभए पनि सबैको बनाउने प्रयास गर्नुपर्छ भन्ने मेरो मान्यता हो । किन्नेले किनिहाल्छ भन्ने सोच पनि एकदम खतरनाक हो । यसले वर्गीय विभेदलाई बढावा दिन्छ । अस्वस्थ प्रतिस्पर्धालाई प्रोत्साहन गर्छ । गुणस्तरमा समेत असर पार्न सक्छ । फेरि बजारले निर्धारण गरेको मूल्य मात्रै किताबको मूल्य होइन । जीवनलाई निर्देश गर्ने किताबको बजार मूल्य नभए पनि त्यो अमूल्य हुन्छ । जति धेरै पाठकको दिलदिमागमा बस्न सक्यो, किताबको मूल्य बढ्दै जान्छ, हैन र ? ५. छैठौं बुँदामा ग्रुपमा किन्दा हुन्छ भनेपछि त असमञ्जसमा पो परेँ । ग्रुप बनाउन सजिलो नहोला । बन्यो भने पनि साना गोजी भएका पाठकको गोजी जोड्दा पाठकको समस्या त हल होला तर के लेखकको गोजी भरिएला ? १० जनाले २००० रूपैयाँ दरको १ प्रति किताब किन्नु र १० जनाले ३०० रूपैयाँ दरको १० प्रति किताब किन्नुमा कुनमा बढी आर्थिक फाइदा लेखकलाई होला ? लेखकलाई लेखेर खान पुग्दैन भनेर सुरु भएको बहस आखिरमा त्यहीँ पो पुग्यो त । “कन्टेन्ट इज् द किङ” साहित्य र चलचित्रमा अक्सर भनिन्छ । कन्टेन्ट राम्रो भएन भने ब्राण्ड र कमाइ मात्रैले केही हुँदैन । उदाहरण हो केही महिनाअघि रिलिज भएको डिज्नीको चलचित्र “मुलान” । साहित्यमा पनि स्थापित लेखक (ब्राण्ड) को पछाडी दौडनु एउटा उपभोक्ता (पाठक) का लागि रिस्क हुनसक्छ । किताब पनि एउटा उपभोग्य वस्तु भएकाले अरू सामान किन्दाझैं किन किन्ने, ‘मलाई काम लाग्छ कि लाग्दैन ? मूल्य बढी पो भयो कि ?’ भन्ने प्रश्नहरू गर्ने अधिकार उपभोक्तालाई हुन्छ । नगरकोटीको ब्राण्ड पछि फाल हान्नेले ब्राण्ड भ्यालु बुझेका होलान् तर यो अन्धाधुन्ध उपभोगको भीडबाट अलग रहन चाहेँ । नगरकोटीलाई यो स्किमले कति फाइदा गर्ला ? नेपाली साहित्यमा आउँदा दिनमा कस्ता “प्रयोग” होलान् ? नयाँ साहित्यकारलाई कसरी फाइदा होला ? बढी मूल्य राख्दैमा लेखक मोटाउँछन् भन्ने तर्क कति ठीक हो ? आदि इत्यादि प्रश्नको जवाफ छिटै पाइने नै छ ! *पुच्छ्रे टिपोट: सुरुमा “ब्लक खाएँ” लेखेकामा फेसबुकमा पछि त्यसो होइन भन्ने कमेन्ट आएपछि सच्याइएको । “कुतर्क गर्नेलाई ब्लक गर्छु” भन्नुभएको थियो । “बाघ कराउनु, बाख्रा हराउनु” भनेझैं भएछ । क्षमाप्रार्थी क (गणतान्त्रिक नेपालमा “सरकार” शब्द भद्दा लाग्छ । “सरकार” शब्द प्रयोग गरिरहँदा म आफूलाई भुईंमा बसेर गद्दीमा गमक्क परेर बसेको शासकको निगाह बक्स गरिरहेको कल्पना गर्छु । तर शासन संयन्त्रको लागि यो जत्तिको अर्को संबोधन छैन किनकी “सरकार” को चाकर नगरे सम्म जनताले जीवनका आधारभूत आवश्यकता पूरा गर्न सक्दैनन् । त्यसैले त्यही शब्दले सम्बोधन गर्न बाध्य छु ।) २०७७ जेठमा नेपालको नयाँ नक्सा पारित भयो । भारतसँग विवाद रहेको कालपानी क्षेत्र लाई समेटेर नक्सा बनाए पनि त्यहाँको वस्तु स्थिति बारे बुझ्न सरकार तयार भएको देखिँदैन । साझा कथाले यूट्युबमा राखेको भिडियो हेरे पछि सरकारप्रति रिस उठेको छ । कालापानी भू-भाग हाम्रो हो भन्ने कुरा भूगोलको आधारमा त गलत छैन तर त्यहाँ राज्यको अनुभूति खै त ? ज्यान हत्केलामा राखेर छाङरू सम्म पुगेको साझा कथाको रिपोर्टिङको पहिलो भागमा नै त्यहाँ मात्र होइन, विवाद नभएको ठाउँमा पनि राज्यको उपस्थिति शून्य देखिन्छ । पारि भारतमा दुई लेनका सडक छन्, बस्तीहरू मा आधारभूत सुविधा छन् , लगातार सुरक्षा गस्ती छ । बाटो निर्माण चलिरहेकै छ । यता पट्टि नेपालमा डरलाग्दा ठाडा भीर छन्, पहिरो छ । सुरक्षाकर्मीको नाम निशान छैन । ठूला मान्छे आएको बेला मात्रै ड्युटी चल्छ । सीमाना जस्तो संवेदनशील क्षेत्रमा समेत कोही सैनिक प्रहरी र प्रशासन नहुनुले हामीलाई देशका साँध सीमाको कुनै मतलब छैन भन्ने देखाउँदैन र ? सीमालाई गम्भीरताका साथ नलिएको त आफ्नै आँखाले देखेकै हुँ सिन्धुपाल्चोकको तातोपानीमा । मितेरी पुल अगाडि साइन बोर्ड छ जसमा लेखिएको छ ‘यहाँ फोटो / भिडियो खिच्न मनाही छ ।’ सँगै एउटा सानो पोस्ट छ जहाँ हरबखत एक जना सुरक्षाकर्मी हुनैपर्छ तर छैनन् । पारि चिनियाँहरू पहरा दिएर बसिरहेका छन छन् । फोटो खिच्न मनाही भने पनि ‘उताको नखिच्नु यतापट्टीको खिच्दा हुन्छ’ भनेर यता बाट अनुमति पाइयो । सुरक्षाकर्मीहरू चैं गफ चुट्नमा व्यस्त थिए । पारिबाट कोही आयो भने पनि यता थाहा पाउने स्थिति छैन तर पारिका सुरक्षाकर्मी हाम्रा एकएक गतिविधि ध्यान दिएर हेर्छन् । त्यो भन्दा पनि अप्ठ्यारो अवस्था साझा कथाले बनाएको वृत्तचित्रमा देखिन्छ । सरकार, हामीले यहाँ नक्सा पास गरायौँ, खुशीयाली मनायौँ । तर आफ्नो स्वामित्वको, त्यसमाथि विवादित क्षेत्रमा सेना किन नपठाएको ? यत्तिका वर्ष उता बाटो बनिरहँदा किन चुप बसेको ? ‘मलाई कसैले रिपोर्टिङ गरेनन्’ भनेर प्रधानमन्त्रीले भनिसक्दा पनि रिपोर्टिङ गर्ने संयन्त्र स्थापना गर्न अझै पनि ढिलासुस्ती किन ? सरकार, अझै कति लाचार बन्ने ? नेपालको जमिनमा बसेका तर नेपालको सरकारले काहिल्यै नहेरेका त्यहाँका नागरिकले अपराध बोध किन गर्नु पर्ने ? बस्नु अपराध आफ्नो जमिनमा विवाद निम्त्याइ सकेपछि समाधानको पहल किन गर्न नसकेको ? देशको कुनाकुनामा राज्यको उपस्थिति भए मात्रै देश बलियो र समृद्ध हुन्छ । नक्सा पास त संघीय संसदबाट भयो तर त्यही संघीय संसद्को लोगोले नयाँ नक्सा र जनभावना प्रति कटाक्ष गरेजस्तो लाग्छ । कालापानी क्षेत्रको समस्या समाधान नभएसम्म नक्सामा मात्रै राखेर गमक्क पर्न छुट छैन सरकार ! नक्सा सुरुवात मात्रे हो । यो पर्याप्त छैन । छिमेकीलाई बलमिच्याइँ गर्न नदिन हाम्रा संयन्त्र अझै लागेका छैनन् । केटाकेटी खेले जस्तो गरेर सीमा विवाद समाप्त हुँदैन । सरकार ! नक्सा मात्रै निकालेर हुन्छ ? झन्नै ६० वर्ष भो राज्यको उपस्थिति त्यहाँ नभएको । अझै कति ढिलाइ गर्ने हो ? “रणहार” मल्लकालिन ‘सो नगरहरू’ (कान्तिपुर, पाटन र भक्तपुर)को कलह, र तीनै राज्यका आन्तरिक कलहले गर्दा गोर्खा राज्यसँग पराजित अन्तिम मल्ल राजा रणजित मल्लको कथा हो । उपन्यासले रणजित मल्लको मानसिकता पर्गेल्न खोजेको छ र केही हदसम्म यसमा सफल छ । उपन्यासमा तात्कालिक नेवा: राज्यको सजीव चित्र छ । ‘जुजु’का क्रियाकलापदेखि जनताका दिनचर्यासम्म अटेका छन् । भक्तपुर दरबार, चाँगुनारायण नारायण र न्यातपोलको बारेमा धेरै थाहा नभएका कुरा उपन्यासमा पढ्न पाएँ । भक्तपुर दरबारका अनगिन्ति चोकहरुको बारेमा सबैलाई थाहा नभएको र भित्रबाट कसैले सहयोग नगरेसम्म भेद्न असम्भव भएबाट विश्वासघात भित्र बाटै भएको थियो भन्ने सङ्केत गर्दछ । पृथ्वीनारायण शाहलाई कुमरीमाजुले कमलको फूल दिएको इतिहास पहिले पढेको थिएँ । यसमा आउँदा खुशी भएँ । पछि पृथ्वीलाई गोर्खाका राजा भनेर पटकपटक भनिएको छ । मितछोरा भए पनि उनले गरेको छल देखाउन प्रयोग गरिएको सम्बोधन लेखकको चातुर्य हो । युद्धमा हारेपछि रणजीत मल्लको जुन वर्णन छ, त्यसले स्थीतप्रज्ञको आभास दिन्छ । रणजीत मल्लको रणहारको कथा जसरी प्रस्तुत भएको होला भनेर सुरु गरेको थिएँ, त्यस्तो पाइनँ । प्रस्तुतिको शैली अलि अल्छिलाग्दो लाग्यो । कुनै पनि संवाद उद्दरणभित्र छैन, जसले अल्मल्याउँछ । नेपाल भाषाका सबै शब्दहरूको अर्थ दिइएको छैन । तिनलाई पछाडि राख्नुभन्दा फुटनोट बनाएको भए हुन्थ्यो । रणजीतको अपहरणको प्रसङ्ग अधुरो छ । यसले सम्पादनको कमी देखाउँछ । कथा क्रमबद्ध नभएकाले कतैकतै अलमलिएँ । विचारप्रधान उपन्यास भए पनि मदन पुरस्कार पाउन लायक चैं लागेन । बिहान कलेज जान समयमै निस्कन खोजे पनि कहिले के मा कहिले के मा अल्मलिन्छु । हतार गर्दै निस्कन्छु । आफूलाई चाहिने चीजबीज छुट्छन् । ‘छुटे छुटुन् है !’ भन्दै पुग्छु गाडी चढ्न । गाडी चढ्ने कुनै निश्चित बिसौनी छैन । भित्री सडकमा न ट्राफिक चाप न त गस्ती । जहाँ गाडी भेट्यो त्यहीँ हात दियो, गाडी रोकिन्छ तर यति हतारमा हुन्छ कि पाइला राख्न नपाउँदै हिँडिसक्छ । लड्दैपड्दै सीट सम्म पुग्छु । बसमा तै बिसेक, माइक्रोबसमा त कहिलेकाहीँ बस्ने ठाउँसम्म हुन्न । कोच्चिन्छु । गन्तव्यसम्म पुग्न हतार छ । मैले मात्रै हतार गरेर भएन । चालक दलका दुई सदस्यलाई आराम छ । अघि म चढ्दा हुइँकाउने चालक दाजु अहिले कछुवाको चालमा अघि बढाउनुहुन्छ । “मान्छे नै छैन,” सहचालक भन्नुहुन्छ । म चाहिँ घडी हेर्छु अनि आत्तिन्छु । ढिला हुन लागिसक्यो । गाडीले वेग लिएपछि दङ्ग पर्छु । अचानक घ्याच्च ब्रेक लाग्छ । अगाडि हुत्तिन्छु । धन्न नाकको डाँडी भाँचिएन । “के गरी चलाको हौ ?” यात्रुहरू आक्रोशित हुन्छन् । “पचासी आइसक्यो” सहचालकको आवाज सुनिन्छ । पछाडिको गाडीले उछिन्यो भने पेसेन्जर पाइन्न । चालक दललाई हतार भयो अहिले चाहिँ । यात्रु चढाउने र ओराल्ने काम तीव्र गतिमा हुन्छ । वेग बढेको गाडी कतै जाकिने हो कि कसैलाई ठोकिदिने हो कि, सातो जान्छ । टुँडिखेल पूर्वको पुरानो बसपार्क नयाँ बनाउन हटाएपछि खुल्लामञ्चमा पुग्यो । केही महिनापछि भृकुटीमण्डपमा माइक्रोबस र अधिकांश गाडी रोक्न प्रतिबन्ध लाग्यो । अचम्मको कुरा चाहिँ के भने ती स्टपका प्रतीक्षालयमा प्रतिबन्धको केही दिनअघि मात्रै नयाँ रङ्ग लगाइएको थियो । अब जमलदेखि सुन्धाराका बीचमा कतै गाडी रोक्न पाइन्न । तर हामी यात्रुलाई नीतिनियमले कहाँ बाँध्छ र ? घण्टाघर ओर्लिनुपर्नेलाई जमलमा ओर्लिन हुन्न । अरू बेला ‘नियमसियम बाल’ भन्ने चालकदल सकेसम्म जमलमा नै ओर्लिदियोस् भन्छ । तर ढिट यात्रुका सामुन्ने प्रायः लाचार हुन्छ अनि झारिदिन्छ जहाँ यात्रु चाहन्छ । यस्तो दृश्य वागबजारको आकाशे पुल, भृकुटीमण्डप अगाडिको प्रतीक्षालय र शहीदगेटमा सधैँजसो बिहानपख देखिन्छ । दिउँसो ट्राफिक प्रहरीले बढी निगरानी गर्ने हुनाले यात्रुलाई गाली गर्दै र यात्रुको गाली सुन्दै भए पनि जमल र सुन्धारामा नै गाडी रोक्छ चालकदल । “कति हतार हो हामीलाई ?” आफैँलाई प्रश्न गर्छु । ज्यानलाई हत्केलामा राखेर, असुरक्षित तरिकाले बाटो काटेर, ट्राफिक नियमको पालाना नगरी हामी छिटो ठाउँमा पुग्ने नाममा यो के गर्दैछौँ ? यस्तो बेतुकको हतारो केका लागि ? हामीलाई हामीले खोजेको ठाउँमै गाडी आइदिनुपर्ने, जहाँ भन्यो त्यहीँ ओरालिदिनुपर्ने, ट्राफिक प्रहरीको लागि मात्रै नियम पालना गरिदिनुपर्ने, आदि इत्यादि समस्याको मूल जरो अनुशासनको कमी हो । सरकारले सबै ठाउँमा एकै किसिमको नियम लागू गराउन नसक्नुमा सरकारको कमजोरी त छँदै छ, कतै न कतै हामी आम जनता पनि त्यस्तो कमजोरीका कारक हौँ । ट्राफिक नियमका सामान्य काइदा पालना गर्न नसक्ने हामी नेपालीहरू अरू नियमकानून पनि लत्याउँदै उन्मुक्त साँढेझैँ हिँडेका छौँ । यस्तो हिँडाईले हामी विकास र समृद्धिको गन्तव्यमा पुगौँला ? म त सम्भावना ज्यादै कम देख्छु । हतारिनु र हतासिनु कमजोर मनस्थितिको उपज हो । हामीभन्दा पछि स्थापना भएका देशहरू अगाडि बढेको देख्दा हामी छ्ट्पटिन्छौँ । उनीहरूले समातेको बाटो पहिल्याउन खोज्छौँ । तर तिनका योजना हामीले लागू गर्न सक्दैनौँ । उनीहरूका र हाम्रा चुनौती र अवसर नै फरक छन् । स्काइस्क्रेपरहरू उनीहरूका समृद्धिका प्रतीक हुन् भनेर हामी पनि समृद्ध देखिने हतारमा त्यस्तै गगनचुम्बी भवन बनाउन थाल्छौँ । यस्तो देखावटी अनि योजनाविहीन प्रतिस्पर्धाले कतै हामीलाई भड्खालोमा जाक्ने त होइन ? अनुशासन बिना कुनै योजनाको सफल कार्यान्वयन हुनै सक्दैन । जसरी पनि अघि बढ्ने नाममा सोचविचारै नगरी बाटो खन्दा पहिरो खस्ने सम्भावना बढ्छ । त्यस्तै अरूलाई उछिन्न खोज्दा हाम्रा मूल्यमान्यता परिवर्तन भएका छन् । जो धनी देखियो उसलाई सम्मान गर्ने समाज अनि संभ्रान्त बन्न हतार गर्नेहरूका कारण भ्रष्टाचारको चक्रव्यूहमा हामी फसेका छौँ । आफूलाई अनुशासित राख्ने मानिसहरू कागको हुलमा बकुल्ला बन्ने अवस्था रहेसम्म हामी हत्पतको काम लत्पत गरिरहने छौँ । On September 16, my friends and I attended the third lecture series organized by Nepalese Society of Engineering Geologists (NSEG) at the National Academy of Science and Technology (NAST). The first lecture of the series included a presentation titled, “Bara-Parsa Post Tornado Reconstruction—An Overview”. Col. Shrijan Bahadur Malla, the leader of the Parsa Karyadal (“Karyadal” translates to “task force/group”), showed through a series of slides the effects of tornado, the government’s response and the Nepal Army’s effort in accomplishing a near-impossible task within the given time-frame. What had happened at Bara and Parsa? Between 7: 45 to 8: 15 PM, March 31, 2019 (Jestha 17, 2076), a storm swept through several villages of Parsa and Bara districts of Nepal. The reports that came since puzzled the scientists as such a wide range of destruction had never been reported before. The winds had travelled 90 km (30 km of which was observed from the satellite images) within 30 minutes, uprooted trees, overturned trucks and completely damaged some masonry buildings. The winds were stronger than what was usually observed. They had to dig deeper into what had actually happened. Department of Hydrology and Meteorology (DHM) had observed the possibility of rainfall in the area, but due to lack of resources, had not been able to predict the nature of the storm. On the other side of the border, India Meteorological Department (IMD) had issued a warning against “chakravaat”. However, there was no official information exchange between the DHM and IDM. So, we were completely unaware of what was about to come. week later, the Department of Hydrology and Meteorology (DHM) confirmed it was a tornado, with intensity up to F2 and F3 (180-332 km/hr) on the Fujita Scale. The actual speed could not be determined. The tornado had generated at the Chitwan National Park and had travelled eastwards, reaching a maximum width of 200 m and destroying everything that came in its way. Bharbalia, Parwanipur, and Pheta villages of Bara suffered the worst. 28 people died (according to the official report), about 1200 people sustained injuries, and around 1450 houses were destroyed. Farmers also suffered the loss of crops and livestock. Was it the first ever tornado that occurred in Nepal? Most media and even among the scientists, the event was discussed as the first ever tornado occurring in the Nepali territory. However, as someone with roots in the Terai, and having heard accounts of hard-hitting storms from the past, I don’t believe it was the first ever tornado. Still, it is the first time, a tornado event has been recorded and studied scientifically. To confirm this further, I would like to quote from Kiran Nepal from his article in the Nepali Times: “The tornado was not the first of its kind in Nepal. In fact, literature and folklore speak of twisters ravaging Tarai villages. But because these are localised disasters, they did not make it to the news.” (Ground zero in Pheta) Response to the crisis Government of Nepal made a quick response. Rescue teams were immediately employed. On April 1, the Government declared a state of emergency in the affected area. Nepalese Army then got involved in the rescue and relief operation. All three levels of Government—the Federal, Province No. 2 and Local Governments—worked together to manage the relief works, and to rehabilitate the affected people before the Monsoon hit them hard again. the Local Government brought up all the data necessary for the reconstruction process, the Provincial Government facilitated the smooth operation, and the Federal Government asked the Nepalese Army to complete the task as soon as possible. On April 26, it was declared that the Nepalese Army would be involved in the construction of new houses under the Janata Aawas Kaaryakram (People’s Housing Programme). Challenges to the Nepalese army Col. Malla provided his first-hand experience on the challenges the Nepalese Army had to face. Timeframe. The task had to be completed within 3 months. The Local Governments had enlisted a total of 884 houses to be constructed. All the construction had to be parallel. They needed a lot of construction materials, required large areas to heap them until the construction. The need for human resources was also paramount. 2.Weather Condition. The summer was in its peak. The temperatures reached more than 40 degrees Celsius during the day time. Winds blew from time to time, destroying the temporary shelters, and floods delayed the construction. Health Issues and Snake Bites. Heatstroke is among the common health issue in the summer. Flu is another illness that can occur because of the cold sweat drenching your clothes and skin. There is also high risk of malaria and Kala-Azar. Snake bites are also frequent occurrences. Col. Malla reported incidents of flu and snake bites. Socio-poilitical issues. When huge reconstruction work is at hand, most families separate so that they can enjoy the compensation provided. The number of victims fluctuated frequently and even at the end, there were issues related to citizenship and land-ownership. How did the army complete the task? Nepalese Army was provided with the design of houses by the Department of Urban Housing. The design had two rooms, the frame and trusses were to be made from bamboo. The Army changed it slightly. They added a verandah and a toilet. And instead of bamboo, they would use steel. With the design in hand, they had to look for huge amounts of construction material. The government had eased the process by letting the Army buy directly from the market (instead of the usual bidding process). The contractors for construction materials were chosen such that they could supply the materials required without any corruption and commission. Since the task was labour intensive, they required to hire a huge labour force. It was convenient to use the troops themselves. The Army personnel were divided into the highly-skilled, skilled and semi-skilled and the work division was done accordingly. They worked in shifts from 6 to 10 o’clock in the morning and 4 to 8 o’clock in the evening. There were some hurdles, as state in the section above. Nepalese Army went through and helped themselves and the victims. They worked as smoothly as they could. Finally, 869 of 884 houses were completed by the end of August. The remaining 15 houses were not built due to the issues such as citizenship and land ownership. These houses were handed over to their respective owners officially on 4th September. Lessons Learnt At the end of the presentation Lt. Col. Malla presented a list of lessons learnt from the Bara-Parsa Tornado event. I have added some by myself. Improvement in Weather Forecasts. The DHM and IMD are now working together to identify such disasters. The weather forecasts are also becoming increasingly reliable. Where there is will, there are ways. The government’s response was quick. The Army was given the rights to final decision on the construction. The buying of essential construction materials was made easier. All there levels of government came together. The tiff between the Federal Government and the Province-2 Government did not affect the victims. Enhancement of the capacity of the Nepalese Army. From all sort of labour-intensive work to planning and design, the Army has grown stronger, Lt. Col. Malla stated with pride. Goodwill among the people. All the government bodies, and especially the Nepalese Army won the hearts of the people affected by the tornado. Civil authorities need to play important roles in future disasters. As he concluded, Lt. Col. Malla said that Nepalese Army cannot do all the reconstruction work by themselves in the future. Though he was proud of what the Army had been able to do, it is the task of civil authorities to actually involve in the disaster prevention, risk reduction and reconstruction. Thus, they must be prepared to provide relief, and for rehabilitation and reconstruction in the aftermath. Conclusion The presentation brought out a sense of joy and pride in everyone present in the seminar hall. It helped us understand what actually happens during the reconstruction. It’s one thing to read and say, one should do this and that. But listening it from someone who has had first-hand experience in the act, we knew how difficult the task is. And how it feels to see smiling faces as the hard work comes to fruition. Many thanks to the Government! Salute to the Nepalese Army!! डेढ वर्षअघि भेडा शब्दलाई चुनावी सन्दर्भमा मात्रै बुझेको थिएँ । हिजो साँझ बल्ल यो शब्दको वास्तविक अर्थ बुझेँ । कुनै व्यक्ति वा दलले आफ्ना कुरा मान्नेलाई वा (मनाउनु पर्यो भने) जनताजनार्दन भन्दा रहेछन् । जब जनताजनार्दनले अरू कसैको पक्ष लिन्छ, उसलाई दुत्कार्दै भन्दा रहेछन्, “भेडो कहीँको!! जतिसुकै आशावादी भए पनि नेपालको राजनीतिले आशालाग्दो बाटो कहिल्यै देखाएन । कुनै राजनीतिक पार्टी एनजीओ (NGO) शैलीमा काम गर्छन् त कुनै अधिनायकवादी सोच राखेर । पदको कुन हदसम्म लोभ छ भने पूर्वपार्टीप्रमुख र पूर्वप्रधानमन्त्री भएर देश हाँकिसकेकाहरू, जसले पार्टी बाहिर रहेर बृहत्तर हितका लागि लाग्नुपर्ने हो, पार्टीभित्र मर्यादाक्रमका लागि जोरी खोज्छन् । अनि तिनै तप्काका “व्यक्तित्वहरू” विदेशी मन्त्री/सचिवलाई हतारिँदै होटलमै ढोगभेट गर्न जान्छन् । तिनलाई चुनावमा जिताउनेले प्रश्न गर्यो भने जवाफ दिन्छन् (तिनीहरूभन्दा पनि उपबुज्रुक तिनका कार्यकर्ताहरू), “किन जान्ने हुन्छौ, भेडा हो ?” जनताका झिनामसिना कुरा सुन्ने फुर्सद छैन उनीहरूलाई । ठूला सपना देख्दा आँखा यसरी टट्टिएका छन् कि नजिकको समस्या देख्दैनन् । आफू अघिको समस्या समाधान गरौँ अनि ठूला सपना साँचेको सुहाउँछ, मज्जा पनि आउँछ । तब कोही बुर्लुक्क उफ्रिन्छ, “सपना देखेको पनि देखी सहँदैनन् भेडाहरू ।” साधारण नागरिक पलपल मरिरहेको छ । देशभित्र ऊ काम गरेर खान सक्दैन । यसका केही कारण छन्: १. उसलाई विदेशमा पारिजातको फूल झरेझैँ पैसा झर्छ भन्ने सुनाइएको छ । २. नेपालमा काम गर्न उसलाई लाज लाग्छ । समाज नै त्यस्तै छ । काम गर्नेलाई खिसी गर्छ अनि काम नगरी फूर्ती देखाउँदै हिँड्नेलाई खुट्टामा ढोग्छ । ३. कुनै उद्योगमा राजनीती घुस्यो भने धराशायी बनाएरै छोड्छ । ४. जसरी पनि कमाउनुपर्छ भनेर लागिपरेका छन् मानिसहरू । भ्रष्टाचार नभएको ठाउँ छैन । ५. भुइँमान्छेका बीचबाट नेता बनेकाहरू तिनको टाउको टेक्दै अघि बढेर आकाशमा पुगे । भुइँमान्छेहरू पातालमा भासिँदैछन् । मान्छेसँग जब विकल्प बाँकी हुँदैन, कि ऊ नयाँ कुराको खोजी गर्छ, कि भएका सर्जामलाई अलि भिन्न प्रकारले चलाउन खोज्छ । विदेशिनु नयाँ कुराको खोजी हो (किनकी नयाँ भनिएका पार्टीहरू जनतामाझ पुगेकै छैनन्) । त्यस्तै, दुईतीनवटा पार्टीलाई पालैपालो जिताउनु पुरानाप्रतिको नयाँ आशा हो । यो चलन नेपालको मात्रै होइन । अमेरिकामा प्रायः डेमोक्र्याट्स र रिपब्लिकन पार्टीहरू पालैपालो सत्तामा जान्छन् । त्यस्तै बेलायतमा लेबर र कन्जर्भेटिभले पालैपालो बर्चस्व बनाइरहन्छन् । हुन त ती पार्टीकै समर्थक बीच पनि दह्रो रस्साकस्सी चल्छ । तर जनतालाई “भेडा” भन्ने नेताको बारेमा चैँ आजसम्म सुनेको छैन । चेतनाको स्तर पनि एउटा मापक हुँदो हो । नेपालका सबै मानिस पढेलेखेका छैनन् । पढेलेखेका सबै विवेकी र नीतिवान छैनन् । यसर्थ पढेलेखेका चेतनशील र अनपढहरू अचेतनशील भन्ने छुट मलाई छैन । किनकी “भेडा” उपमा जन्माउने र फैलाउनेहरू शिक्षित भनाउँदा नै हुन् । हालसालै पत्रकार रवि लामिछाने जेल पर्दा उनको समर्थनमा जनसागर उर्लियो । ती जनतालाई फेरि पनि भनियो, “भेडा”; भन्नेहरू थिए जसले उनको कार्याक्रम हेरेका थिएनन्, कार्यक्रम मनपराउँदैनथे वा चिढिएका थिए । कार्यक्रम नहेरी मूल्यांकन गर्ने अन्तर्यामीहरूलाई त के भनूँ ? उनको शैलीमाथि बहस हुनुपर्छ भन्ने कुरामा म पनि विश्वास राख्छु र उनलाई देउता मानेर पुज्नु हुन्न भन्ने कुरामा म अडिग छु । तर उनलाई देउता मान्नेहरूप्रति दुराग्रह छैन । कुन परिस्थितिमा उनी कसका लागि उनी देउतातुल्य भए, म बुझ्छु । अनि उनले त्यत्रो वर्ष कार्याक्रम चलाउँदा चुइँक्क नगर्नेहरू उनी तल पर्दा कुर्लिएको देख्दा लाग्यो, “ओरालो लागेको मृगलाई बाच्छाले पनि खेद्छ ।” आफूलाई अनुकूल हुँदा जनतालाई “भगवान” भन्ने अनि आफूलाई प्रतिकूल हुँदा “भेडा” भन्ने मानिसहरू विवेकका दुश्मन हुन् । जनताको शक्तिको आडमा सर्वोच्च सत्तामा पुगेकाहरूले जनतालाई यो हदसम्म गिराउन कसरी सक्छन् ? ताजुब लाग्छ !