https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20Samuel_28_version_MSG.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B6_E0_A4_AE_E0_A5_82_E0_A4_8F_E0_A4_B2_28_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 2.2 3.1 3.2 4.1 4.2 5.1 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 7.3 8.1 9.1 10.1 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 12.3 13.1 14.1 15.1 15.2 16.1 16.2 17.1 17.2 18.1 19.1 19.2 20.1 21.1 21.2 22.1 23.1 23.2 23.3 24.1 24.2 24.3 24.4 24.5 24.6 24.7 25.1 25.2 25.3 25.4 25.5 25.6 25.7 26.1 26.2 27.1 27.2 27.3 27.4 27.5
1 Samuel 28The Message (MSG) 28 During this time the Philistines mustered their troops to make war on Israel. Achish said to David, “You can count on this: You’re marching with my troops, you and your men.” 2 And David said, “Good! Now you’ll see for yourself what I can do!” “Great!” said Achish. “I’m making you my personal bodyguard—for life!” Saul Prayed, but God Didn’t Answer 3 Samuel was now dead. All Israel had mourned his death and buried him in Ramah, his hometown. Saul had long since cleaned out all those who held séances with the dead. 4-5 The Philistines had mustered their troops and camped at Shunem. Saul had assembled all Israel and camped at Gilboa. But when Saul saw the Philistine troops, he shook in his boots, scared to death. 6 Saul prayed to God, but God didn’t answer—neither by dream nor by sign nor by prophet. 7 So Saul ordered his officials, “Find me someone who can call up spirits so I may go and seek counsel from those spirits.” His servants said, “There’s a witch at Endor.” 8 Saul disguised himself by putting on different clothes. Then, taking two men with him, he went under the cover of night to the woman and said, “I want you to consult a ghost for me. Call up the person I name.” 9 The woman said, “Just hold on now! You know what Saul did, how he swept the country clean of mediums. Why are you trying to trap me and get me killed?” 10 Saul swore solemnly, “As God lives, you won’t get in any trouble for this.” 11 The woman said, “So whom do you want me to bring up?” “Samuel. Bring me Samuel.” 12 When the woman saw Samuel, she cried out loudly to Saul, “Why did you lie to me? You’re Saul!” 13 The king told her, “You have nothing to fear . but what do you see?” “I see a spirit ascending from the underground.” 14 “And what does he look like?” Saul asked. “An old man ascending, robed like a priest.” Saul knew it was Samuel. He fell down, face to the ground, and worshiped. 15 Samuel said to Saul, “Why have you disturbed me by calling me up?” “Because I’m in deep trouble,” said Saul. “The Philistines are making war against me and God has deserted me—he doesn’t answer me any more, either by prophet or by dream. And so I’m calling on you to tell me what to do.” 16-19 “Why ask me?” said Samuel. “God has turned away from you and is now on the side of your neighbor. God has done exactly what he told you through me—ripped the kingdom right out of your hands and given it to your neighbor. It’s because you did not obey God, refused to carry out his seething judgment on Amalek, that God does to you what he is doing today. Worse yet, God is turning Israel, along with you, over to the Philistines. Tomorrow you and your sons will be with me. And, yes, indeed, God is giving Israel’s army up to the Philistines.” 20-22 Saul dropped to the ground, felled like a tree, terrified by Samuel’s words. There wasn’t an ounce of strength left in him—he’d eaten nothing all day and all night. The woman, realizing that he was in deep shock, said to him, “Listen to me. I did what you asked me to do, put my life in your hands in doing it, carried out your instructions to the letter. It’s your turn to do what I tell you: Let me give you some food. Eat it. It will give you strength so you can get on your way.” 23-25 He refused. “I’m not eating anything.” But when his servants joined the woman in urging him, he gave in to their pleas, picked himself up off the ground, and sat on the bed. The woman moved swiftly. She butchered a grain-fed calf she had, and took some flour, kneaded it, and baked some flat bread. Then she served it all up for Saul and his servants. After dining handsomely, they got up from the table and were on their way that same night.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1
1 शमूएल 28Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) पलिश्तीहरू युद्धको निम्ति तयार 28 त्यस बेला पलिश्तीहरूले इस्राएलमाथि आक्रमण गर्न सेनाहरू भेला गराए। आकीशले दाऊदलाई भने, “तपाईंले त्यो जान्नु पर्छ तपाईं र तपाईंका मानिसहरू इस्राएलको विरूद्ध युद्धमा मसँग जानुपर्छ।” 2 दाऊदले जवाफ दिए, “निश्चय! तपाईंले देख्नुहुन्छ म के गर्नु सक्छु।” आकीशले भने, “राम्रो, म तपाईंलाई मेरो अंगरक्षक बनाउँछु। सधैँ मेरो रक्षा गर्नुहोस्।” शाऊल र एउटी स्त्री एन्दोरमा 3 शमूएल मरे। शमूएलको मृत्युमा सम्पूर्ण इस्राएलीहरूले दुःख प्रकट गरे। तिनीहरूले शमूएललाई उनकै शहर रामामा गाडे। पहिला शाऊलले भुतप्रेत खेलाउनेहरू र ज्योतिषीहरूलाई इस्राएल छोड्न वाध्य गरेका थिए। 4 पलिश्तीहरू युद्धको निम्ति तयार थिए। तिनीहरू शूनेममा आएर त्यहीं छाउनी बनाए। शाऊलले पनि सबै इस्राएलीहरूलाई भेला गराएर गिल्बोमा छाउनी हाल्न लगाए। 5 शाऊल पलिश्ती सेनाहरू देखेर डराए। तिनको मुटु नै काम्यो। 6 शाऊलले परमप्रभुमा प्रार्थना गरे तर परमप्रभुले जवाफ दिनुभएन। परमप्रभु परमेश्वरले दर्शनमा पनि केही उत्तर दिनुभएन। परमेश्वरले न त उरीम न ता अगमवक्ताद्वारा नै शाऊललाई जवाफ दिनुभयो। 7 अन्त्यमा शाऊलले आफ्ना अधिकारीहरूलाई भने, “मलाई एउटी तंत्र-मंत्र गर्ने महिला ल्याइदेऊ, म त्यसलाई सोध्छु यो युद्धको फल के हुन्छ।” तिनका अधिकारीहरूले जवाफ दिए, “एन्दोरमा त्यस्ती एउटी स्त्री छे।” 8 शाऊलले भेष बद्लाउनको निम्ति भिन्नै लुगा लगाए यसकारण उसलाई नचिनोस्। त्यो रात शाऊल दुइजना मानिस लिएर त्यस स्त्रीलाई भेट्न गए। शाऊलले त्यस स्त्रीलाई भने, “म तिमीलाई भन्नेछु मेरो भविष्य बताउने आत्मा बोलाऊ। म जसको नाउँ दिन्छु त्यसैको आत्मा जगाउनु।” 9 तर त्यस स्त्रीले भनी, “तिमी जान्दछौ शाऊलले के गर्यो। सबै झाँक्री र ज्योतिषीहरूलाई उसले इस्राएलबाट धपायो। तिमीले मलाई अप्ठेरोमा पारेर ज्यान लिन चाहान्छौ।” 10 शाऊलले परमप्रभुको नाउँमा शपथ खाएर त्यसलाई भने, “तिमीले कुनै दण्ड सामना गर्नु पर्ने छैन।” 11 स्त्रीले सोधी, “तिमीले कसलाई बोलाउनु लाउँछौ?” शाऊलले भने, “शमूएलको आत्मालाई बोलाऊ।” 12 शमूएलको आत्मा तिनको अघि देखा पर्यो। शमूएललाई देखेर त्यो स्त्रीले जोडले चिच्याई। तिनले शाऊललाई भनिन्, “मलाई धोखा दिनुभयो! तपाईं नै शाऊल हुनुहुन्छ।” 13 राजाले स्त्रीलाई भने, “नडराऊ। तिमीले के देख्यौ?” स्त्रीले भनी, “मैले आत्मा भुइँबाट निस्किएको देखे।” 14 शाऊलले सोधे, “को जस्तो देखिन्छ?” स्त्रीले जवाफ दिइ, “खास किसिमको लबेदा ओढेको एउटा वृद्ध मानिस जस्तो देखिन्छ।” त्यसपछि शाऊलले थाहा पाए शमूएल नै हो भनेर। शाऊलले भूइँतिर शिर झुकाए उसलाई अभिवादन गरे 15 शमूएलले शाऊललाई भने, “मलाई किन दुःखः दिएको? मलाई किन बोलाएको?” शाऊलले भने, “म सङ्कटमा छु। पलिश्तीहरू म सँग युद्ध गर्न आउँदैछन्, अब परमेश्वर मसित हुनुहुन्न। परमेश्वरले मलाई केही दिनुहुन्न। न त उहाँले कुनै अगमवक्ता न सपनामा केही भन्नु हुन्छ। यसकारण तपाईंलाई बोलाएको छु मलाई भन्नुहोस् म के गरौं?” 16 शमूएलले भने, “परमप्रभु तिमीसित हुनुहुन्न। उहाँ तिम्रो छिमेकी दाऊदसँग हुनुहुन्छ। यसकारण मलाई किन झन्झट दिएको? 17 परमप्रभुले के गर्नु हुनेछ त्यो भन्न उहाँले मलाई एकपटक आज्ञा गर्नुभयो। अहिले परमप्रभुले त्यही गर्दै हुनुहुन्छ। परमप्रभुले तिम्रो हातबाट राजधानी खोस्दै हुनुहुन्छ। अनि उहाँले तिम्रो छिमेकीको हातमा सुम्पिदिनुहुनेछ। त्यो छिमेकी चाहिं दाऊद हो। 18 तिमीले परमप्रभुको आज्ञा पालन गरेनौ। तिमीले अमालेकीहरूलाई पूर्ण नष्ट गरेनौ तिनीहरूलाई यो कुरा देखाउन कि तिनीहरूसँग परमेश्वर कति क्रोधित हुनुहुन्थ्यो। यसकारण आज परमप्रभुले तिमीलाई यसो गर्नु हुँदैछ। 19 परमप्रभुले पलिश्तीहरूद्वारा तिमीलाई र इस्राएलका सेनालाई आज हराउनु हुन्छ। अनि भोलि, तिमी र तिम्रा छोरा मसित हुनेछौ।” 20 शाऊल तत्कालै लडे र भूइँमा पसारिए। शमूएलको कुरा सुनेर शाऊल साह्रै डराए। शाऊल कमजोर भइसकेका थिए कारण हिजो देखि रात-दिन उनले केही खाएकै थिएनन्। 21 स्त्री शाऊलको छेउमा आईन। शाऊल साह्रै डराएको देखी। तिनले भनी, “हेर्नुहोस् म तपाईंकी सेविका। मैले तपाईंको आज्ञापालन गरें। मैले मेरो ज्यानलाई जोखिममा हाले र तपाईंले भने झैं गरें। 22 अब मेरो कुरा सुन्नुहोस्। म तपाईंलाई खाने कुरा दिन्छु। तपाईंले खानैपर्छ। त्यसपछि आफ्नो कार्य गर्न शक्ति पाउनु हुनेछ।” 23 तर शाऊलले मानेनन्। तिनले भने, “मलाई खान चाहींदैन।” शाऊलका अधिकारीहरूले पनि स्त्रीसँगै केही खानु भनी अनुरोध गरे। अन्त्यमा शाऊलले तिनीहरूका कुरा माने। भुइँबाट उठेर बिस्तरामा बसे। 24 त्यस स्त्रीले आफूसँग भएको बलियो बाछो मारी। त्यस स्त्रीले अलिकति पिठो मुछी र खमीर बिनाको रोटी पकाई। 25 र त्यस स्त्रीले भोजन शाऊल र तिनका अधिकारीहरूलाई पस्कि। तिनीहरूले भोजन खाए र त्यही रात तिनीहरू उठेर गए।