https___www.bbc.com_news_world-asia-41263242.xml
https___www.bbc.com_nepali_news-41276090_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 17.2 18.1 19.1 20.1 21.1 21.2 22.1 23.1 23.2 24.1 24.2 25.1 26.1 27.1 28.1 28.2 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1
North Korea: How real is Seoul's assassination threat? By Dr John Nilsson-Wright Chatham House - Published Reports that South Korea, in the wake of North Korea's dramatic 3 September test of a massive thermonuclear bomb, has approved plans to establish a special forces unit to assassinate Kim Jong-un appear to signal a sharp change of direction in the foreign policy of South Korea's President Moon Jae-in. Why would a progressive politician elected in May on a platform of engagement with the North and who, just a few months ago in Berlin in July, talked confidently of establishing a "permanent peace regime" on the peninsula, of avoiding the "collapse" of North Korea and "easing its security and economic concerns", suddenly shift gears and appear to embrace aggressive regime change? Seoul's leaders are terrified by the apparent failure of military deterrence, and the inability of Donald Trump, through his confident "fire and fury" rhetoric, to stop Pyongyang from pressing ahead rapidly with its aggressive military modernisation campaign. More missile tests are a certainty and in the last day there have been reports of new activity at the North's nuclear testing facility at Punggye-ri that suggest a seventh nuclear test may be being prepared. If the North finally and unambiguously becomes able accurately to deliver a long-range missile, armed with a powerful, miniaturised nuclear warhead, at an urban target in the continental United States, US planners will have, albeit reluctantly, to accept the need for military action on the Korean peninsula. As Republican Senator Lindsay Graham has pointed out on a number of occasions (ostensibly channelling the thinking of Donald Trump), the US will have to risk exposing Seoul to massive civilian and military casualties in order to prevent the North from putting a US city in its strategic cross-hairs. Only by scaring Mr Kim into believing his life may be in imminent danger can Seoul hope to offset this risk by persuading the North to pause its tests and engage in constructive dialogue. But is the threat of decapitation a credible one and would it deter the North? Paranoid leadership In the past, the North's leaders have taken seriously the risk of being targeted. In March 1993, for example, at a time of heightened US-North Korea tensions, Kim Jong-il, the father of Kim Jong-un, spent most of the month in a secure bunker, committed to a "semi-war" status while announcing the country's withdrawal from the nuclear non-proliferation treaty (NPT). Fear of US escalation pushed Mr Kim into hiding but did not prevent the North from continuing to respond belligerently by violating international norms and abrogating past agreements. The North also has a long history of creative adaptation in the face of foreign pressure. Fear of potential targeted strikes has encouraged a paranoid North Korean leadership, both past and present, to use dummy decoy vehicles and heavily circumscribed public appearances to minimise the risk of being caught in a surprise attack. Just a few months ago in May, North Korea accused the US of instigating a CIA-coordinated plot to bribe a North Korean citizen to carry out a biochemical attack on Kim Jong-un. It is impossible to corroborate these North Korean claims, which may amount simply to a propaganda gambit designed to deflect attention away from the North's own assassination plots, most notably the dramatic killing of Kim Jong-nam, Kim Jong-un's elder brother, apparently killed in February in Malaysia by North Korean operatives using a lethal VX nerve agent. Given the fears and precautions of the North's leaders, a South Korean directed "hit" on Mr Kim would be highly risky and could easily degenerate into a Bay of Pigs scenario, comparable to the Kennedy administration's embarrassing failure to topple Cuba's Fidel Castro in 1961. The South needs, therefore, to be especially cautious. A botched assassination attempt could easily provoke retaliation from the North in the form of limited military action that might in turn rapidly escalate unintentionally to a full-blown nuclear exchange. Policy makers in Seoul may be hoping to effect change indirectly. By threatening Mr Kim directly, they may calculate that this will undermine support for the regime amongst political elites in Pyongyang who might be persuaded to launch a coup against the feared and brutal young leader. Recent high-level North Korean defector testimony suggests this scenario is highly unlikely. As much as North Korean elites fear and resent Mr Kim, they are just as troubled by the threat to their security of rival groups within their own society. North Korea remains a highly stratified and class-conscious society. The have-nots and those historically discriminated against in the North would, in the event of the removal of the leadership, rise up and seek retribution against the hyper privileged and favoured residents of Pyongyang. Fear of being caught up in a destructive and bloody counter-revolution is likely to be sufficient to stay the hand of, or at least give pause to, anyone minded to take the perilous step of plotting against the leadership. No good options Decapitation then seems a high-risk strategy with a low chance of succeeding. Its value at this point is more declaratory than substantive. The Moon administration may also hope that it may deflect increasingly vocal South Korean conservative demands for the country to acquire its own indigenous nuclear capabilities to offset the growing North Korean threat. Notwithstanding recent positive remarks by the South Korean defence minister supporting the possible reintroduction of tactical nuclear weapons to the South, the government remains opposed to such a step, in part because it fears that this would spark a damaging and destabilising arms race in the region and further escalate tensions with the North, while increasing the risk of conflict arising through misperception and miscalculation. Ultimately, President Moon wishes to revisit the possibility of dialogue and engagement with the North, reaffirming in the process the constructive, diplomacy-centred approach of former Presidents Kim Dae-jung and Roh Moo-hyun. To do this, he needs time to delay both the North's military modernisation campaign and the related tendency for Washington to see its policy options increasingly constrained and narrowed to the point at which the use of military force becomes the least unappealing among a number of distinctly unattractive options. In an environment where there remain no good policy choices for dealing with the North Korean challenge, threatening decapitation may appear to be a viable card to play in an increasingly dangerous game of strategic poker. Dr John Nilsson-Wright is a Senior Research Fellow for Northeast Asia, Asia Programme, Chatham House and Senior Lecturer in Japanese Politics and the International Relations of East Asia, University of Cambridge.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1
के किम जङ-उनको हत्या गर्न खोजिएको हो? यही सेप्टेम्बर ३ तारिखमा उत्तर कोरियाले हाइड्रोजन बमको परीक्षण गरेको बताएपछि दक्षिण कोरियाले किम जङ-उनको हत्या गर्नका निम्ति विशेष फौजको एउटा कार्यदल बनाउने योजनालाई अनुमोदन गरेको खबर प्रकाशमा आएको छ। र, पछिल्लो खबरले दक्षिण कोरियाली राष्ट्रपति मून जे-इनको विदेश नीति परिवर्तनको दिशामा देखिएको स्पष्ट संकेत दिएको छ। उत्तर कोरियासँग सम्बन्ध बिस्तार गर्ने वाचासहित गत मे महिनामा निर्वाचित दक्षिण कोरियाका यी प्रगतिशील नेताले गत जुलाई महिनामा बर्लिनमा बोल्दै कोरियाली प्रायद्वीपमा 'स्थायी शान्ति शासन' स्थापना गर्ने, उत्तर कोरियालाई विनाश हुनबाट रोक्ने र प्योङयाङविरुद्ध सुरक्षा तथा आर्थिक क्षेत्रमा लगाइएका प्रतिबन्धहरुलाई खुकुलो पार्ने बताएका थिए। यी र यस्ता आफ्ना वाचा एवं प्रतिबद्धताका बीच उत्तर कोरियाविरुद्ध अचानक आक्रामक नीति अवलम्बन गर्ने निर्णयमा कसरी राष्ट्रपति मून कसरी पुगे? पारमाणविक परीक्षणको तयारी सेनालाई आधुनिक बनाउने दिशामा तीव्र एवं आक्रामक ढंगले अघि बढिरहेको उत्तर कोरियालाई रोक्न सैन्य उपाय र अमेरिकी राष्ट्रपति डोनल्ड ट्रम्पको कडा अभिव्यक्ति विफल भएकोमा सोलका नेताहरु त्रसित छन्। उत्तर कोरियाले थप क्षेप्यास्त्र परीक्षण गर्ने निश्चित देखिन्छ र प्योङयाङले आफ्नो एउटा परीक्षण केन्द्रमा सातौं पारमाणविक परीक्षण गर्ने तयारी गरिरहेका विवरणहरु आएका छन्। यदि उत्तर कोरिया स्पष्ट रुपमा शक्तिशाली र साना परमाणु अस्त्र बोक्ने लामो दूरीको क्षेप्यास्त्र अमेरिकी शहरहरुसम्म मार हान्न सक्षम भयो भने नचाहँदा नचाहँदै कोरियाली प्रायद्वीपमा सैन्य कारबाही गर्नुपर्ने हुनसक्छ। रिपब्लिकन सांसद लिन्ड्से ग्राहमले पटक-पटक यो कुरा भनेका छन् कि अमेरिकी शहरहरुलाई उत्तर कोरियाली निशानाबाट बचाउनका निम्ति यो जोखिम मोल्नुपर्ने हुन्छ, जसले ठूलो संख्यामा दक्षिण कोरियाली जनता र सैनिकको ज्यान खतरामा पर्न सक्छ। नेता किम जङ-उनलाई ज्यानको खतरा देखाएरै शायद सोलले उत्तर कोरियालाई उसका पारमाणविक कार्यक्रम रोक्न र रचनात्मक वार्तामा ल्याउने आशा लिएको जस्तो देखिन्छ। तर के हत्यासम्बन्धी दक्षिण कोरियाली योजना भरपर्दो छ र त्यसले उत्तर कोरियालाई रोक्न सक्छ? अत्तालिएको नेतृत्व विगतमा उत्तर कोरियाली नेताहरुले हत्याको खतरालाई गम्भीर रुपमा लिएको बताइन्छ। उदाहरणका लागि सन् १९९३ को मार्चमा उत्तर कोरिया र अमेरिकाबीचको तनाव चरमविन्दुमा पुगेका बेला किम जङ-उनका बुवा किम जङ-इलले लगभग पूरै महिना एउटा सुरक्षित बंकरभित्र बिताएका थिए। त्यतिबेला परमाणु अप्रसार सन्धिबाट पछि हट्दै उत्तर कोरियाले 'युद्ध जस्तो' स्थिति निम्त्याइदिएको थियो। अमेरिकालाई भड्काएको कारण तत्कालीन नेता लुक्नुपर्ने अवस्था आए पनि उत्तर कोरियाली रवैयामा कुनै परिवर्तन आएन। उसले कैयौँ अन्तर्राष्ट्रिय नियम तथा विगतका सम्झौताहरुको आक्रामक ढंगले उल्लंघन गरिरह्यो। उत्तर कोरियाको विगतलाई हेर्दा विदेशी दवावका सामु नेताहरुले विभिन्न रचनात्मक तरिका अपनाएका छन्। उत्तर कोरियाको प्रचारबाजी अरु देशबाट आक्रमणको खतरा देखेपछि त्यहाँका अत्तालिने नेताहरुको हौसला बढ्ने गरेको छ। विगतमा मात्रै होइन अहिले पनि उत्तर कोरियाली नेताहरुलाई अचानक हुने आक्रमणबाट जोगाउन नक्कली गाडीको प्रयोग गरिन्छ। गत मे महिनामा प्योङयाङले नेता किम जङ-उनमाथि रासायनिक हमला गर्नका निम्ति सीआइएले उत्तर कोरियाली नागरिकलाई पैसा खुवाएको आरोप लगाएको थियो। उत्तर कोरियाली दावी पुष्टि गर्न त गाह्रो छ तर यो आफ्नै षड्यन्त्रहरुबाट ध्यान अन्तै मोड्ने उत्तर कोरियाको प्रचारबाजी पनि हुन सक्छ। उदाहरणका लागि मलेसियामा गत फेब्रुअरी महिनामा किम जङ-उनका दाइ किम जोङ-नमको विषालु रसायन प्रयोग गरी हत्या गरिएको विश्वास छ। किम जङ-उनमाथि हमलाको योजनालाई लिएर दक्षिण कोरिया धेरै सजग रहनुपर्ने हुन्छ किनकि उनको हत्या प्रयास विफल भएमा उत्तर कोरियाले सीमित सैन्य कारबाही जस्ता कदम चाल्न सक्छ। परमाणु युद्धको खतरा र, त्यस्तो कदमलाई पूर्ण परमाणु युद्धमा परिणत गर्ने खतरा पनि हुन सक्छ। किम जङ-उनलाई सिधै धम्की दिनुको पछाडि दक्षिण कोरियाली नीति निर्माताहरुको यो पनि आकलन हुन सक्छ कि उनको नजिक रहेका उच्च राजनीतिज्ञहरुलाई सत्तापलटका लागि उक्साउन सकिन्छ। यद्यपि किम जङ-उन अति कठोर छविका भएका नेता मानिन्छन् जसका कारण ती राजनीतिज्ञहरु डराउँछन्। हालसालै उत्तर कोरियाबाट भागेका एक व्यक्तित्वले त्यहाँ सत्तापलटको सम्भावना निकै कम रहेको बताएका थिए। उत्तर कोरियाका उच्च नेताहरु किम जङ-उनसँग जति डराउँछन् र उनलाई घृणा गर्दछन्, त्यतिनै देशभित्रका विरोधीहरुबाट हुन सक्ने खतरालाई लिएर सशंकित देखिन्छन्। यस्तो पृष्ठभूमिमा नेता किम जङ-उनको हत्या गर्ने योजना सफल हुने सम्भावना कमजोर नै देखिन्छ। दबाउने प्रयास अतः मून प्रशासनले उत्तर कोरियाली खतरासँग जुध्नका निम्ति दक्षिण कोरियाको पारमाणविक शक्ति बढाउनुपर्ने रुढीवादीहरुको मागलाई दबाउने प्रयास पनि गरिरहेको हुन सक्छ। हालसालै दक्षिण कोरियाली रक्षामन्त्रीले मुलुकमा फेरि सामरिक परमाणु अस्त्र ल्याउनुपर्ने मागप्रति समर्थन जनाएका थिए। यद्यपि मून प्रशासन त्यसका लागि राजी छैन र सरकारलाई डर छ कि त्यस्तो कदमले कोरियाली प्रायद्वीपमा अस्त्रको होडबाजी बढ्नेछ र त्यसले कोरियाली प्रायद्वीपमा अस्थिरता निम्त्याउन सक्छ। राष्ट्रपति मून उत्तर कोरियासँगको वार्ताको सम्भावनालाई अन्त्य गर्न चाहन्न। उत्तर कोरियाली चुनौतीको सामना गर्ने दिशामा कुनै गतिलो नीतिगत विकल्प नदेखिएका बेला किम जङ-उनको हत्याको चेतावनी एकमात्र काम लाग्ने रणनीति हुन सक्ने जस्तो देखिन्छ।