https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20Kings_6_version_ERV.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_6_version_ERV-NE_2.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 4.1 5.1 6.1 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 8.1 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 10.1 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 12.3 13.1 13.2 14.1 14.2 15.1 15.2 16.1 17.1 18.1 18.2 18.3 18.4 19.1 20.1 20.2 21.1 22.1 22.2 23.1 23.2 24.1 24.2 24.3 24.4 24.5 24.6 24.7 25.1 26.1 26.2 26.3 27.1 27.2 27.3 27.4 27.5 28.1 28.2 28.3 29.1 30.1 30.2 30.3 31.1 31.2 31.3 32.1 32.2 32.3 33.1 33.2 33.3 33.4 33.5 34.1 34.2 35.1 36.1 36.2 36.3 36.4 36.5 36.6 37.1 37.2 37.3
2 Kings 6 Easy-to-Read Version (ERV) Elisha and the Ax Head 6 The group of prophets said to Elisha, “We are staying in that place over there, but it is too small for us. 2 Let’s go to the Jordan River and cut some wood. Each of us will get a log and we will build us a place to live there.” Elisha answered, “Go and do it.” 3 One of them said, “Please go with us.” Elisha said, “Yes, I will go with you.” 4 So Elisha went with the group of prophets. When they arrived at the Jordan River, they began to cut down some trees. 5 But when one man was cutting down a tree, the iron ax head slipped from the handle and fell into the water. He shouted, “Oh, master! I borrowed that ax!” 6 The man of God said, “Where did it fall?” The man showed Elisha the place where the ax head fell. Then Elisha cut a stick and threw the stick into the water. The stick made the iron ax head float. 7 Elisha said, “So pick up the ax head.” Then the man reached out and took the ax head. Aram Tries to Trap Israel 8 The king of Aram was making war against Israel. He had a council meeting with his army officers. He said, “Go to such and such a place and prepare to attack the Israelites when they come by.” 9 But the man of God sent a message to the king of Israel. Elisha said, “Be careful! Don’t go by that place, because the Aramean soldiers are hiding there!” 10 The king of Israel sent a message to his men at the place that the man of God warned him about. And the king of Israel saved quite a few men. 11 The king of Aram was very upset about this. He called his army officers and said to them, “Tell me who is spying for the king of Israel.” 12 One of the officers of the king of Aram said, “My lord and king, not one of us is a spy. Elisha, the prophet from Israel, can tell the king of Israel many secret things—even the words that you speak in your bedroom!” 13 The king of Aram said, “Find Elisha, and I will send men to catch him.” The servants told the king of Aram, “Elisha is in Dothan.” 14 Then the king of Aram sent horses, chariots, and a large army to Dothan. They arrived at night and surrounded the city. 15 Elisha’s servant got up early that morning. When he went outside, he saw an army with horses and chariots all around the city. The servant said to Elisha, “Oh, my master, what can we do?” 16 Elisha said, “Don’t be afraid. The army that fights for us is larger than the army that fights for Aram.” 17 Then Elisha prayed and said, “Lord, I ask you, open my servant’s eyes so that he can see.” The Lord opened the eyes of the young man, and the servant saw the mountain was full of horses and chariots of fire. They were all around Elisha. 18 These horses and chariots of fire came down to Elisha. He prayed to the Lord and said, “I pray that you will cause these people to become blind.” So God did what Elisha asked. He caused the Aramean army to become blind. 19 Elisha said to the Aramean army, “This is not the right way. This is not the right city. Follow me. I will lead you to the man you are looking for.” Then Elisha led them to Samaria. 20 When they arrived at Samaria, Elisha said, “Lord, open the eyes of these men so that they can see.” Then the Lord opened their eyes, and the Aramean army saw they were in the city of Samaria! 21 The king of Israel saw the Aramean army and said to Elisha, “My father, should I kill them? Should I kill them?” 22 Elisha answered, “No, don’t kill them. They are not soldiers you captured in battle. Give them some bread and water. Let them eat and drink. Then let them go home to their leader.” 23 So the king prepared a big meal for the Aramean army. After they ate and drank, he sent them back home to their leader. The Arameans did not send any more soldiers into the land of Israel to make raids. A Time of Terrible Hunger Hits Samaria 24 After this happened, King Ben-Hadad of Aram gathered all his army and went to surround and attack the city of Samaria. 25 The soldiers would not let people bring food into the city, so there was a time of terrible hunger in Samaria. It was so bad in Samaria that a donkey’s head was sold for 80 pieces of silver and one pint of dove’s dung sold for five pieces of silver. 26 The king of Israel was walking on the wall around the city. A woman shouted out to him. She said, “My lord and king, please help me!” 27 The king of Israel said, “If the Lord does not help you, how can I help you? I cannot give you grain from the threshing floor or wine from the winepress.” 28 Then he said to her, “What is your trouble?” She answered, “This woman said to me, ‘Give me your son so that we can eat him today. Then we will eat my son tomorrow.’ 29 So we boiled my son and ate him. Then the next day, I said to this woman, ‘Give me your son so that we can eat him.’ But she has hidden her son!” 30 When the king heard the woman’s words, he tore his clothes to show he was upset. As he passed by on the wall, the people saw the king was wearing the rough cloth under his clothes to show he was sad and upset. 31 The king said, “May God punish me if the head of Elisha son of Shaphat is still on his body at the end of this day!” 32 The king sent a messenger to Elisha. Elisha was sitting in his house, and the elders were sitting with him. Before the messenger arrived, Elisha said to the elders, “Look, that son of a murderer is sending men to cut off my head. When the messenger arrives, shut the door. Hold the door and don’t let him in. I hear the sound of his master’s feet coming behind him.” 33 While Elisha was still talking with the elders, the messenger came to him. This was the message: “This trouble has come from the Lord. Why should I wait for the Lord any longer?”
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1
2 राजा 6 Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) एलीशा र बञ्चरो 6 अगमवक्ताहरूको दलले एलीशालाई भने, “हामी त्यस ठाउँमा बसिरहेका छौं। तर हाम्रो निम्ति ठाउँ साह्रै सानो भयो। 2 यर्दन नदीमा जाऔं अनि केही काठ काटौं। हामीमध्ये प्रत्येकले मुढो पाउने छौं अनि हामीले त्यहाँ बस्नका लागि एउटा ठाउँ बनाउने छौं।” एलीशाले उत्तर दिए, “राम्रो, जाऊ अनि त्यसै गर।” 3 एक जना मानिसले भन्यो, “कृपया हामीसँग हिंड्नुहोस्।” एलीशाले भने, “म आउनेछु।” 4 यसकारण एलीशा अगमवक्ताहरूको दलसँग गए। जब तिनीहरू यर्दन नदीमा पुगे, तिनीहरूले केही रूख ढाल्न थाले। 5 तर जब एक जना मानिस केही रूखहरू काट्दै थियो, फलामको बञ्चरो बिंडमा खुस्केर पानीमा झर्यो। त्यो मानिस करायो, “मालिक, मैले त्यो बञ्चरो मागेर ल्याएको थिएँ।” 6 परमेश्वरको जन एलीशाले भने, “त्यो कहाँ झर्यो?” मानिसले ठाउँ देखायो जहाँ बञ्चरो झरेको थियो। तब एलीशाले एउटा लौरो काटे अनि पानीमा लौरो फ्याँके। लौरोले गर्दा फलामको बञ्चरो तैरिन थाल्यो। 7 एलीशाले भने, “बञ्चरो टिप।” तब मानिस लम्कियो अनि बञ्चरो लियो। अराम इस्राएललाई फसाउने चेष्टा गर्छ 8 अरामका राजा इस्राएलको विरूद्धमा लडाइँ गरिरहेका थिए। उनले आफ्ना सैनिक अधिकारीहरूसँग सल्लाहको सभा राखे। उनले भने, “यस ठाउँमा छाउनी बनाऊँ।” 9 तर परमेश्वरका जन एलीशाले इस्राएलका राजाकहाँ एउटा खबर पठाए। एलीशाले भने, “होशियार रहनुहोस्! त्यस ठाउँको नजिक नजाउनुहोस् अरामी सैनिकहरू त्यहाँ तल गाइरहेका छन्।” 10 इस्राएलका राजाले आफ्नो मानिसहरूलाई त्यस ठाउँमा खबर पठाए कि परमेश्वरको मानिसले यस विषय चेताउनी दिएका थिए। उसले ती खबरहरू कम्तिमा तीनपल्ट पठाए त्यसकारण मानिसहरू होसियार भए। 11 अरामका राजा यस विषयमा साह्रै दुःखी थिए। अरामका राजाले आफ्ना सैनिक अधिकारिहरूलाई बोलाए अनि तिनीहरूलाई भने, “मलाई भन, इस्राएलका राजाको चियो कसले गर्दै छ?” 12 अरामको राजाका अधिकारिहरूमध्ये एक जनाले भने, “मेरो मालिक र महाराज, हामीमध्ये कोही पनि गुप्तचर छैन! इस्राएलका अगमवक्ता, एलीशाले इस्राएलका राजालाई तपाईंले भनेको जे पनि कुराहरू भन्छ यहाँसम्म कि तपाईले सुत्ने कोठामा बोलेका कुरा पनि बताइदिन्छन्।” 13 अरामका राजाले भने, “एलीशाको पत्तो लगाऊ अनि म उसलाई पक्रिन मानिसहरू पठाउने छु।” सेवकहरूले अरामका राजालाई भने, “एलीशा दोतानमा छन्।” 14 तब अरामका राजाले घोडाहरू, रथहरू अनि धेरै सैनिकहरू दोतान पठाए। तिनीहरू राति पुगे अनि शहरलाई घेरे। 15 एलीशाको सेवक त्यस बिहान चाँडै उठेको थियो। सेवक बाहिर निस्कियो अनि उसले देख्यो, शहरलाई चारैतिर बाट घोडाहरू र रथहरू सहित सैनिकले घेरेको थियो। एलीशाको सेवकले एलीशालाई भन्यो, “हे, मेरा मालिक, हामी के गर्न सक्छौ?” 16 एलीशाले भने, “नडरा! हाम्रोलागि लडाइँ गर्ने सेना अरामका लागि लडाइँ गर्ने सेना भन्दा ठूलो छ।” 17 तब एलीशाले प्रार्थना गरे अनि भने, “परमप्रभु, म बिन्ती गर्छु तपाई, मेरो सेवकको आँखा खोलि दिनुहोस् जसले गर्दा उसले देख्न सकोस्।” परमप्रभुले युवा सेवकको आखाँ खोलि दिनुभयो अनि सेवकले देख्यो, पहाड आगोको घोडा अनि रथहरूले घेरिएको थियो। तिनीहरू सबै एलीशाको वारिपरि थिए। 18 ती आगोका घोडा र रथहरू एलीशा छेऊ आए। एलीशाले परमप्रभुसँग प्रार्थना गरे अनि भने, “म प्रार्थना गर्छु तपाईंले यी मानिसहरूलाई अंन्धा बनाइदिनुहोस्।” तब परमप्रभुले त्यसै गर्नुभयो जस्तो एलीशाले भने। परमप्रभुले अरामी सेनाहरूलाई अंन्धो बनाइदिनुभयो। 19 एलीशाले अरामी सेनालाई भने, “यो सही बाटो होइन, यो सही शहर होइन। मेरो अनुशरण गर। म तिमीहरू त्यस मानिसकहाँ पुर्याँउछु जसलाई तिमीहरू खोजि रहेका छौ।” त्यसपछि एलीशाले अरामी सैनिकहरूलाई सामरियामा पुर्याए। 20 जब तिनीहरू सामरियामा पुगे, एलीशाले भने, “परमप्रभु, यी मानिसहरूका आँखा खोलि दिनुहोस्, यिनीहरूले देख्न सकुन्।” तब परमप्रभुले तिनीहरूको आँखा खोलि दिनुभयो अनि अरामी सैनिकले देखे, तिनीहरू सामरिया शहरमा छन्। 21 इस्राएलका राजाले अरामी सेनालाई देखे। इस्राएलका राजाले एलीशालाई भने, “मेरा पिता, के म तिनीहरूलाई मारिदिऊँ? के तिनीहरूलाई मारिदिऊँ?” 22 एलीशाले जवाफ दिए, “अँहँ, तिनीहरूलाई नमार। तिमीले तिनीहरूलाई तरवारहरू, धनुषहरू र वाणहरूबाट पक्रेनौं। अरामी सैनिकहरूलाई केही रोटी र पानी देउ। तिनीहरूलाई खाना-पीना देऊ तब आफ्नो मालिकसित भेट्न घर फर्किन देऊ।” 23 इस्राएलका राजाले अरामी सैनिकहरूका लागि ठूलो भोज तयार गरे। अरामी सैनिकहरूले खान पान गरे। तब इस्राएलका राजाले तिनीहरूलाई घर फर्काइ दिए। अरामी सैनिकहरू आफ्ना मालिककहाँ घर फर्किए। अरामीहरूले इस्राएलको भूमिमा आक्रमण गर्न कहिले पनि सेनाहरू पठाएन। डरलाग्दो अनिकालले सामरियालाई कष्ट दिन्छ 24 यस्तो घटना भएपछि अरामका राजा बेनन्हददले आफ्ना सेना जम्मा गरे अनि सामारिया शहरलाई घेर्न र आक्रमण गर्न गए। 25 सैनिकहरूले मानिसहरूलाई शहरभित्र खाद्य ल्याउन दिएनन्। त्यसकारण सामरियामा डरलाग्दो अनिकाल भयो। सामरियामा यस्तो अनिकाल भयो कि एउटा गधाको टाउको चाँदीको अस्सी शेकेलमा बिक्री भयो। एक मुठ्ठी सिमीलाई चाँदीको पाँच शेकेलमा बिक्री भयो। 26 इस्राएलका राजा शहरको वरिपरि भएको पर्खालमाथि हिंडिरहेका थिए। एउटी आइमाईले उनलाई देखेर चिच्याई। आइमाईले भनी, “मेरा मालिक अनि राजा, मलाई सघाउनु होस्।” 27 इस्राएलका राजाले भने, “यदि परमप्रभुले तिमीलाई सहायता गर्नु भएन भने म कसरी सहायता गर्ने? मसित तिमीलाई दिने केही छैन। खलोबाट अन्नको दाना आएको छैन अथवा दाखरसको कोलबाट दाखरस ल्याइएको छैन।” 28 इस्राएलका राजाले आइमाईलाई भने, “तिमीलाई के कष्ट छ?” आइमाईले उत्तर दिई, “यस आइमाईले मलाई भनी, ‘मलाई तेरो छोरा दे जसले गर्दा हामी त्यसलाई मार्न सक्छौ अनि उसलाई आजै खान सक्छौं। त्यसपछि हामी भोलि हाम्रो खाने छौं।’ 29 यसकारण हामीले मेरो छोरा उमाल्यौं अनि उसलाई खायौं। त्यसपछि अर्को दिन मैले यस आइमाईलाई भनें, ‘मलाई तेरो छोरा दे जसले गर्दा हामी उसलाई मार्न सक्छौं अनि खान सक्छौं।’ तर उसले आफ्नो छोरा लुकाई।” 30 जब राजाले आइमाईलाई के भने, उनले आफूलाई खिन्न भएको देखाउन आफ्नो लुगा च्याते। जब राजा पर्खालमाथि हिंडेको समयमा मानिसहरूले उनलाई आफूलाई उदास र दुःखी देखाउन शोक वस्त्र लगाएको देखे। 31 राजाले भने, “परमेश्वरले मलाई सजाय दिऊन् यदि यस दिनको अन्तसम्म शापातको छोरा एलीशाको टाउको उसको जीउमा रहेको छ भने।” 32 राजाले एक जना दूत एलीशा कहाँ पठाए। एलीशा आफ्नो घरमा बसिरहेका थिए र बूढा-प्रधानहरू उनीसँगै बसेरहेका थिए। दूत पुग्नअघि एलीशाले भने, “हेर, एकजना हत्याराले मेरो टाउको काट्नको निम्ति मानिसहरू पठाउँदै छ। जब दूत यहाँ आइपुग्छ, ढोका बन्द गर। ढोकालाई पक्रेर राख र उसलाई भित्र पस्न देखि रोक। म उसको पछि आएको उसको मालिक पैतालाको आवाज सुन्दैछु।” 33 जब एलीशा आफ्ना ठूला-बड़ा सित कुरा गरिरहेका थिए, दूत उनीसमक्ष आयो। यस्तो सन्देश थियोः “यो सङ्कट परमप्रभुबाट आएको हो! म किन परमप्रभुलाई धेरै बेरसम्म पर्खिनु?”