https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20Chronicles_18_version_TLB.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20_E0_A4_87_E0_A4_A4_E0_A4_BF_E0_A4_B9_E0_A4_BE_E0_A4_B8_18_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 2.2 2.3 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 4.1 5.1 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 8.1 8.2 8.3 9.1 9.2 9.3 10.1 10.2 11.1 11.2 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 16.2 17.1 18.1 18.2 18.3 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 27.2 27.3 28.1 29.1 29.2 30.1 30.2 31.1 32.1 32.2 33.1 34.1 34.2 34.3 34.4 34.5 34.6
2 Chronicles 18Living Bible (TLB) 18 But rich, popular King Jehoshaphat of Judah made a marriage alliance for his son with the daughter of* King Ahab of Israel. 2 A few years later he went down to Samaria to visit King Ahab, and King Ahab gave a great party for him and his aides, butchering great numbers of sheep and oxen for the feast. Then he asked King Jehoshaphat to join forces with him against Ramoth-gilead. 3-5 “Why, of course!” King Jehoshaphat replied. “I’m with you all the way. My troops are at your command! However, let’s check with the Lord first.” So King Ahab summoned 400 of his heathen prophets and asked them, “Shall we go to war with Ramoth-gilead or not?” And they replied, “Go ahead, for God will give you a great victory!” 6-7 But Jehoshaphat wasn’t satisfied. “Isn’t there some prophet of the Lord around here too?” he asked. “I’d like to ask him the same question.” “Well,” Ahab told him, “there is one, but I hate him, for he never prophesies anything but evil! His name is Micaiah (son of Imlah).” “Oh, come now, don’t talk like that!” Jehoshaphat exclaimed. “Let’s hear what he has to say.” 8 So the king of Israel called one of his aides. “Quick! Go and get Micaiah (son of Imlah),” he ordered. 9 The two kings were sitting on thrones in full regalia at an open place near the Samaria gate, and all the “prophets” were prophesying before them. 10 One of them, Zedekiah (son of Chenaanah), made some iron horns for the occasion and proclaimed, “The Lord says you will gore the Syrians to death with these!” 11 And all the others agreed. “Yes,” they chorused, “go up to Ramoth-gilead and prosper, for the Lord will cause you to conquer.” 12 The man who went to get Micaiah told him what was happening and what all the prophets were saying—that the war would end in triumph for the king. “I hope you will agree with them and give the king a favorable reading,” the man ventured. 13 But Micaiah replied, “I vow by God that whatever God says is what I will say.” 14 When he arrived before the king, the king asked him, “Micaiah, shall we go to war against Ramoth-gilead or not?” And Micaiah replied, “Sure, go ahead! It will be a glorious victory!” 15 “Look here,” the king said sharply, “how many times must I tell you to speak nothing except what the Lord tells you to?” 16 Then Micaiah told him, “In my vision I saw all Israel scattered upon the mountain as sheep without a shepherd. And the Lord said, ‘Their master has been killed. Send them home.’” 17 “Didn’t I tell you?” the king of Israel exclaimed to Jehoshaphat. “He does it every time. He never prophesies anything but evil against me.” 18 “Listen to what else the Lord has told me,” Micaiah continued. “I saw him upon his throne surrounded by vast throngs of angels. 19-20 “And the Lord said, ‘Who can get King Ahab to go to battle against Ramoth-gilead and be killed there?’ “There were many suggestions, but finally a spirit stepped forward before the Lord and said, ‘I can do it!’ “‘How?’ the Lord asked him. 21 “He replied, ‘I will be a lying spirit in the mouths of all of the king’s prophets!’ “‘It will work,’ the Lord said; ‘go and do it.’ 22 “So you see, the Lord has put a lying spirit in the mouths of these prophets of yours, when actually he has determined just the opposite of what they are telling you!” 23 Then Zedekiah (son of Chenaanah) walked up to Micaiah and slapped him across the face. “You liar!” he yelled. “When did the Spirit of the Lord leave me and enter you?” 24 “You’ll find out soon enough,” Micaiah replied, “when you are hiding in an inner room!” 25 “Arrest this man and take him back to Governor Amon and to my son Joash,” the king of Israel ordered. 26 “Tell them, ‘The king says to put this fellow in prison and feed him with bread and water until I return safely from the battle!’” 27 Micaiah replied, “If you return safely, the Lord has not spoken through me.” Then, turning to those around them, he remarked, “Take note of what I have said.” 28 So the king of Israel and the king of Judah led their armies to Ramoth-gilead. 29 The king of Israel said to Jehoshaphat, “I’ll disguise myself so that no one will recognize me, but you put on your royal robes!” So that is what they did. 30 Now the king of Syria had issued these instructions to his charioteers: “Ignore everyone but the king of Israel!” 31 So when the Syrian charioteers saw King Jehoshaphat of Judah in his royal robes, they went for him, supposing that he was the man they were after. But Jehoshaphat cried out to the Lord to save him, and the Lord made the charioteers see their mistake and leave him. 32 For as soon as they realized he was not the king of Israel, they stopped chasing him. 33 But one of the Syrian soldiers shot an arrow haphazardly at the Israeli troops, and it struck the king of Israel at the opening where the lower armor and the breastplate meet. “Get me out of here,” he groaned to the driver of his chariot, “for I am badly wounded.” 34 The battle grew hotter and hotter all that day, and King Ahab went back in, propped up in his chariot, to fight the Syrians, but just as the sun sank into the western skies, he died.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1
2 इतिहास 18Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) मीकायाले राजा आहाबलाई चेताउनी दिन्छन् 18 यहोशापात सित प्रशस्त धन-सम्पत्ति अनि सम्मान थियो। उसले आहाबसित उसको परिवारालाई विवाह गरेर सन्धि गरेका थिए। 2 केही बर्ष पछि, यहोशापात आहाब सित भेट गर्न सामरिया शहरमा गए। आहाबले यहोशापात अनि तिनी सित भएका मानिसहरूका निम्ति धेरै भेंडा अनि गाईहरू बलि चढाए। आहाबले रामोत गिलाद शहर माथि आक्रमण गर्न यहोशापातलाई उत्साहित तुल्याए। 3 आहाबले यहोशापातलाई भने, “तपाईं म सित रामोत गिलाद माथि आक्रमण गर्न जानु हुन्छ?” आहाब इस्राएलका राजा थिए अनि यहोशापात यहूदाका राजा थिए। यहोशापातले आहाबलाई उत्तर दिए, “म तपाईं जस्तै हुँ अनि मेरा मानिसहरू तपाईंका मानिसहरू जस्तै हुन्। हामी युद्धमा तपाईंको साथ दिनेछौं।” 4 यहोशापातले आहाबलाई यो पनि भने, “तर पहिला हामी परमप्रभुबाट संन्देश प्राप्त गरौं।” 5 यसर्थ राजा आहाबले 400 अगमवक्ताहरू एकत्रित गरे। आहाबले तिनीहरूलाई भने, “हामी रामोत गिलाद शहरको विरूद्ध लडाई गर्न जाऊँ कि नजाऊँ?” अगमवक्ताहरूले आहाबलाई उत्तर दिए, “जानुहोस्, किनभने परमेश्वरले तपाईंलाई रामोत-गिलादलाई परास्त गर्न दिनु हुनेछ।” 6 तर यहोशापातले भने, “के यहाँ परमप्रभुको अगमवक्ता कोही छन्? हामीले परमप्रभुलाई उहाँका एक अगमवक्ताद्वारा याचना गर्न आवश्यक छ।” 7 तब राजा आहाबले यहोशापातलाई भने, “यहाँ अझ पनि एक व्यक्ति छ। हामी तिनीद्वारा परमप्रभुसित सोध्न सक्छौं। तर म यो मान्छेलाई घृणा गर्छु, किनभने परमप्रभुबाट मेरो बारेमा तिनीसित असल संन्देश कहिल्यै हुँदैन। तिनीसित मेरा निम्ति सदैव नराम्रो संन्देश हुन्छ। त्यो मान्छेको नाउँ मीकाया हो। तिनी यिम्लाका छोरा हुन्।” तर यहोशापातले भने, “आहाब, तपाईंले त्यसो भन्नु हुँदैन।” 8 तब राजा आहाबले आफ्ना एक अधिकारीलाई बोलाए र भने, “चाँडो गर, यिम्लाका छोरा मीकायालाई यहाँ ल्याऊ।” 9 आहाब इस्राएलका राजा अनि यहोशापात यहूदाका राजाले आफ्ना राज-पोशाक लगाएका थिए। तिनीहरू सामरिया शहरको सामुन्नेको द्वारको नजिक ढिकीमा आफ्ना सिंहासनमा बसेका थिए। ती 400 जना अगमवक्ताहरू दुइ राजाहरूका सामुन्ने आफ्ना संन्देश भनीरहेका थिए। 10 सिदकियाह केनान नाउँका व्यक्तिका छोरा थिए। सिदकियाहले फलामका केही सींङ्गहरू बनाएका थिए। सिदकियाहले भने, “यही हो जो परमप्रभुले भन्नु हुन्छः ‘तपाईंहरूले यी फलामका सींङ्गहरू अरामी मानिसहरूलाई तिनीहरू ध्वंश नहुन्जेल घोच्नलाई प्रयोग गर्नु हुनेछ।’” 11 सबै अगमवक्ताहरूले एकै कुरा भने। तिनीहरूले भने, “रामोत गिलाद शहरमा जानु होस्। तपाईंहरूले सफलता पाउनु हुनेछ अनि जित्नु हुनेछ। परमप्रभुले राजालाई अरामी मानिसहरूलाई परास्त पार्न दिनु हुनेछ।” 12 मीकायालाई लिन गएका संन्देश वाहकले तिनलाई भने, “मीकाया, सुन, सबै अगमवक्ताहरूले एकै कुरा भने। तिनीहरू राजाले सफलता प्राप्त गर्नु हुनेछ भनी भन्दै छन्। यसर्थ तिनीहरूले जे भन्दै छन् त्यही कुरा भन। तिमीले पनि राम्रो कुरा भन।” 13 तर मीकायाले भने, “परमप्रभु जीवित हुनुहुन्छ भन्ने कुरा सत्य भएझैं म त्यही मात्र भन्न सक्छु जो मेरा परमेश्वरले भन्नु हुन्छ।” 14 तब मीकाया राजा आहाब कहाँ आए। राजाले तिनलाई भने, “मीकाया युद्ध गर्नका निम्ति हामी रामोत-गिलाद शहर जानु कि नजानु?” मीकायाले उत्तर दिए, “जानु होस् अनि आक्रमण गर्नु होस्। परमेश्वरले तपाईंलाई ती मानिसहरूमाथि परास्त गर्न दिनु हुनेछ।” 15 राजा आहाबले मीकायालाई भने, “धेरै पल्ट मैले तिमीलाई परमप्रभुको नाउँमा मलाई सत्य मात्र भन भनी प्रतिज्ञा गराएको थिएँ।” 16 तब मीकायाले भने, “मैले इस्राएलका सबै मानिसहरूलाई पर्वतहरूमा छरिएका देखें। तिनीहरू गोठाला बिनाका भेंडाहरू जस्तै थिए। परमप्रभुले भन्नुभयो, ‘तिनीहरूका कुनै अगुवा छैन। प्रत्येक व्यक्तिलाई सकुशल घर फर्किन देऊ।’” 17 आहाब, इस्राएलका राजाले यहोशापातलाई भने, “मैले तपाईंलाई भनेको थिएँ कि मीकायासित परमप्रभुबाट मेरो बारेमा राम्रो संन्देश हुँदैन। तिनीसित मेरो बारेमा नराम्रो संन्देश मात्र हुन्छ।” 18 मीकायाले भने, “परमप्रभुको संन्देश सुन्नुहोस्: मैले परमप्रभुलाई उहाँको सिंहासनमा बस्नु भएको देखें। स्वर्गका सम्पूर्ण सेनाहरू उहाँका वरिपरि उभिएका थिए, कोही उहाँका देब्रेतिर कोही उहाँको दाहिनेतिर। 19 परमप्रभुले भन्नुभयो, ‘इस्राएलका राजा आहाबलाई रामोत गिलाद शहर माथि आक्रमण गर्न कसले फसाउँला जसमा कि तिनलाई त्यहाँ मारियोस्?’ परमप्रभुको वरिपरि उभिने विभिन्न आत्माहरूले भिन्न-भिन्न कुराहरू भने। 20 तब एउटा आत्मा आए अनि परमप्रभुको सामुन्ने उभिए। त्यो आत्माले भने, ‘आहाबलाई म छल गर्ने छु।’ परमप्रभुले त्यो आत्मालाई सोध्नु भयो, ‘कसरी?’ 21 त्यो आत्माले उत्तर दिए, ‘म बाहिर जान्छु अनि आहाबका अगमवक्ताहरूका मुखमा झूटो बोल्ने आत्मा हुनेछु।’ अनि परमप्रभुले भन्नुभयो, ‘तँ आहाबलाई छल गर्नमा सफल हुनेछस्। यसर्थ बाहिर जा अनि त्यसै गर।’” 22 “अब हेर आहाब, परमप्रभुले तपाईंका अगमवक्ताहरूको मुखमा झूटो बोल्ने आत्मा हालिदिनु भएको छ। परमप्रभुले तपाईंलाई नराम्रो हुनेछ भनी भन्नु भएको छ।” 23 त्यसपछि सिदकियाह मीकाया भएकहाँ गए अनि अनुहारमा हिर्काइदिए। सिदकियाहका पिताको नाउँ कनान थियो। सिदकियाहले भने, “मीकाया, परमप्रभुका आत्मा कुन बाटो गयो जब त्यो तँसित कुरागर्न म देखि गयो?” 24 मीकायाले उत्तर दिए, “सिदकियाह तिमी भित्रको एक कोठामा लुक्न गएको दिन तिमीले थाहा पाउनेछौ।” 25 तब राजा आहाबले भने, “मीकायालाई लैजाऊ अनि त्यसलाई शहरका प्रशासक आमोन अनि राजाका छोरा योआशकहाँ पठाई देऊ। 26 आमोन अनि योआशलाई भन, ‘राजा यो भन्नुहुन्छः मीकायालाई कैदखानामा हालिदेऊ। उसलाई केही नदेऊ खाली एउटा कैदीहरूलाई दिने रोटी र पानी बाहेक जबसम्म म युद्धबाट सुरक्षा सित फर्केर आउँदिन।’” 27 मीकायाले उत्तर दिए, “आहाब, यदि तपाईं युद्धबाट सुरक्षा सित फर्किएर आउनु भयो भने तब परमप्रभु मद्वारा बोल्नु भएको होइन।” उनले भने सबै तिमी मानिसहरू पनि मेरो कुरा सुन। रामोत-गिलादमा आहाब मारिए 28 यसर्थ इस्राएलका राजा आहाब अनि यहूदाका राजा यहोशापातले रामोत-गिलाद शहर माथि आक्रमण गरे। 29 राजा आहाबले यहोशापातलाई भने, “म लडाइँमा जानुको अघि आफ्नो रूप परिवर्त्तन गर्छु। तर तपाईं तपाईंको आफ्नै राज बस्त्र लगाउनु होस्।” यसर्थ आहाब इस्राएलका राजाले आफ्नो रूप परिवर्त्तन गरे अनि दुइ राजाहरू युद्धमा गए। 30 अरामका राजाले आफ्ना रथका सेनापतिहरूलाई आदेशदिए। तिनले तिनीहरूलाई भने, “कुनै व्यक्ति सित नलड चाहे जतिकै महान वा तुच्छ होस्। तर आहाब, इस्राएलका राजासित मात्र युद्ध गर।” 31 जब रथका सेनापतिहरूले यहोशापातलाई देखे तिनीहरूले ठाने, “त्यहाँ इस्राएलका राजा आहाब छन्।” तिनलाई आक्रमण गर्न तिनीहरू यहोशापात तिर फर्के। तर यहोशापात कराए अनि परमप्रभुले तिनलाई सहायता गर्नु भयो। परमेश्वरले रथका सेनापतिहरूलाई यहोशापात देखि टाढा हुन दिनु भयो। 32 जब तिनीहरूले देखे कि यहोशापात इस्राएलका राजा होइनन् तब तिनीहरूले तिनलाई खेद्न छाडे। 33 तर एक सैनिकले केही कुरामा लक्ष्य नगरी आफ्ना धनुबाट एक काँढ हाने। त्यो काँढले आहाब, इस्राएलका राजालाई लाग्यो। त्यसले आहाबको कवचको खुल्ला भागमा लाग्यो। आहाबले आफ्ना रथका साराथिलाई भने, “घुम, अनि मलाई युद्धबाट बाहिर लैजाऊ। मलाई चोट लाग्यो।” 34 त्यस दिन अत्यन्त भिषण युद्ध भयो। आहाब आफैं उसको रथमा उभिए अनि साँझसम्म अरामीहरूको सामना गरिरहे। तब सूर्यास्त हुँदा, आहाबको मृत्यु भयो।