https___worldbeyondwar.org_beneficial__1.xml
https___worldbeyondwar.org_ne_beneficial__1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 4.1 4.2 4.3 4.4 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 6.1 7.1 7.2 7.3 7.4 8.1 8.2 8.3 9.1 9.2 9.3 9.4 10.1 10.2 10.3 10.4 11.1 11.2 11.3 11.4 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 12.6 13.1 13.2 13.3 13.4 13.5 14.1 14.2 15.1 15.2 15.3 15.4 15.5 15.6 16.1 17.1 17.2 17.3 17.4 17.5 17.6 17.7 18.1 19.1 19.2 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2 21.3 21.4 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 28.2 28.3 28.4 28.5 28.6 28.7 29.1 29.2 29.3 29.4 30.1 30.2 30.3 31.1 32.1 32.2 32.3 33.1 33.2 33.3 34.1 35.1 36.1 38.1 39.1 40.1
Myth: War is Beneficial Fact: The profits gained by a few weapons manufacturers and the temporary power gained by politicians who promote wars are so miniscule compared to the suffering of both victims and victors, and the damage to the environment, economy, and society, that almost any alternative to war is more beneficial. Probably the most common defense of wars is that they are necessary evils. That myth is debunked on its own page here. But wars are also defended as being in some way beneficial. The reality is that wars do not benefit the people where they are waged, and do not benefit nations that send their militaries abroad to wage wars. Nor do wars help to uphold the rule of law — quite the reverse. Good outcomes caused by wars are dramatically outweighed by the bad and could have been accomplished without war. Polls in the United States through the 2003-2011 war on Iraq found that a majority in the U.S. believed Iraqis were better off as the result of a war that severely damaged — even destroyed — Iraq[1]. A majority of Iraqis, in contrast, believed they were worse off.[2] A majority in the United States believed Iraqis were grateful.[3] This is a disagreement over facts, not ideology. But people often choose which facts to become aware of or to accept. Tenacious believers in tales of Iraqi “weapons of mass destruction” tended to believe more, not less, firmly when shown the facts. The facts about Iraq are not pleasant, but they are important. War Does Not Benefit Its Victims To believe that the people who live where your nation’s government has waged a war are better off for it, despite those people’s contention that they are worse off, suggests an extreme sort of arrogance — an arrogance that in many cases has explicitly relied on bigotry of one variety or another: racism, religion, language, culture, or general xenophobia. A poll of people in the United States or any nation involved in occupying Iraq would almost certainly have found opposition to the idea of their own nation being occupied by foreign powers, no matter how benevolent the intentions. This being the case, the idea of humanitarian war is a violation of the most fundamental rule of ethics, the golden rule that requires giving others the same respect you desire. And this is true whether the humanitarian justification of a war is an afterthought once other justifications have collapsed or humanitarianism was the original and primary justification. There is also a fundamental intellectual error in supposing that a new war is likely to bring benefits to a nation where it is waged, given the dismal record of every war that has occurred heretofore. Scholars at both the anti-war Carnegie Endowment for Peace and the pro-war RAND Corporation have found that wars aimed at nation-building have an extremely low to nonexistent success rate in creating stable democracies. And yet the temptation rises zombie-like to believe that Iraq or Libya or Syria or Iran will finally be the place where war creates its opposite. Advocates for humanitarian war would be more honest if they totalled the supposed good accomplished by a war and weighed it against the damage done. Instead, the often-quite-dubious good is taken as justifying absolutely any tradeoff. The U.S. didn’t count the Iraqi dead. The U.N. Security Council required that the U.N.’s human rights officer report on Libyans killed by NATO only in closed session. Believers in humanitarian war often distinguish genocide from war. Pre-war demonization of dictators (often dictators who have been generously funded by their would-be assailants for decades prior) frequently repeats the phrase “killed his own people” (but do not ask who sold him the weapons or provided the satellite views). The implication is that killing “his own people” is significantly worse than killing someone else’s people. But if the problem we want to address is mass-killing, then war and genocide are siblings and there is nothing worse than war that war can be used to prevent — even were it the case that war tended to prevent, rather than to fuel, genocide. Wars fought by wealthy nations against poor ones tend to be one-sided slaughters; quite the opposite of beneficial, humanitarian, or philanthropic exercises. In a common mythical view, wars are fought on “a battlefield” — a notion that suggests a sportsmanlike contest between two armies apart from civilian life. On the contrary, wars are fought in people’s towns and homes. These wars are one of the most immoral actions imaginable, which helps explain why governments that wage them lie about them to their own people. The wars leave lasting damage in the form of brewing hatred and violence, and in the form of a poisoned natural environment. Belief in the humanitarian possibilities for war can be shaken by looking closely at the short- and long-term results of any war. War tends to leave behind danger, not security — in contrast to the more successful record of nonviolent movements for fundamental change. War and preparations for war removed the entire population of Diego Garcia; of Thule, Greenland; of much of Vieques, Puerto Rico; and of various Pacific Islands with Pagan Island next on the endangered list. Also threatened is the village on Jeju Island, South Korea, where the U.S. Navy has built a new base. Those who have lived down-wind or down-stream from weapons testing have often been little better off than those who have been targeted by weapons use. Violations of human rights can always be found in nations that other nations wish to bomb, just as they can be found in nations whose dictators are being funded and propped up by the very same humanitarian crusaders, and just as they can be found within those warrior nations themselves. But there are two major problems with bombing a nation to expand its respect for human rights. First, it tends not to work. Second, the right not to be killed or injured or traumatized by war ought to be considered a human right worthy of respect as well. Again, a hypocrisy check is useful: How many people would want their own town bombed in the name of expanding human rights? Wars and militarism and other disastrous policies can generate crises that could benefit from outside assistance, be it in the form of nonviolent peaceworkers and human shields or in the form of police. But twisting the argument that Rwanda needed police into the argument that Rwanda should have been bombed, or that some other nation should be bombed, is a gross distortion. Contrary to some mythical views, suffering has not been minimized in recent wars. War cannot be civilized or cleaned up. There’s no proper conduct of war that avoids inflicting serious and unnecessary pain. There is no guarantee that any war can be controlled or ended once begun. The damage usually lasts much longer than the war. Wars do not end with victory, which cannot even be defined. War Does Not Bring Stability War can be imagined as a tool for enforcing the rule of law, including laws against war, only by ignoring the hypocrisy and the historical record of failure. War actually violates the most basic principles of law and encourages their further violation. The sovereignty of states and the requirement that diplomacy be conducted without violence fall before the hammer of war. The Kellogg-Briand Pact, the U.N. Charter, and domestic laws on murder and on the decision to go to war are violated when wars are launched and escalated and continued. Violating those laws in order to “enforce” (without actually prosecuting) a law banning a particular type of weapon, for example, does not make nations or groups more likely to be law abiding. This is part of why war is such a failure at the task of providing security. Organizing a group of nations, such as NATO, to jointly fight a war does not make the war one iota more legal or beneficial; it simply employs a criminal gang. War Does Not Benefit the War Makers War and war preparations drain and weaken an economy. The myth that war enriches a nation that wages it, as opposed to enriching a small number of influential profiteers, is not supported by evidence. A further myth holds that, even if war impoverishes the war making nation, it can nonetheless be enriching it more substantially by facilitating the exploitation of other nations. The leading war-making nation in the world, the United States, has 5% of the world’s population but consumes a quarter to a third of various natural resources. According to this myth, only war can allow that supposedly important and desirable imbalance to continue. There is a reason why this argument is rarely articulated by those in power and plays only a minor role in war propaganda. It is shameful, and most people are ashamed of it. If war serves not as philanthropy but as extortion, admitting as much hardly justifies the crime. Other points help weaken this argument: - Greater consumption and destruction does not always equal a superior standard of living. - The benefits of peace and international cooperation would be felt even by those learning to consume less. - The benefits of local production and sustainable living are immeasurable. - Reduced consumption is required by the earth’s environment regardless of who does the consuming. - One of the largest ways in which wealthy nations consume the most destructive resources, such as oil, is through the very waging of the wars. - Green energy and infrastructure would surpass their advocates’ wildest fantasies if the funds now invested in war were transferred there. War provides fewer jobs than alternative spending or tax cuts, but war can supposedly provide noble and admirable jobs that teach young people valuable lessons, build character, and train good citizens. In fact, everything good found in war training and participation can be created without war. And war training brings with it much that is far from desirable. War preparation teaches and conditions people for behavior that is normally considered the worst affront to society possible. It also teaches dangerous extremes of obedience. While war can involve courage and sacrifice, paring these with blind support for ignoble goals sets a bad example indeed. If thoughtless courage and sacrifice is a virtue, ant warriors are demonstrably more virtuous than human ones. Advertisements have credited recent wars with helping to develop brain surgery techniques that have saved lives outside of wars. The internet on which this website exists was developed largely by the U.S. military. But such silver linings could be shining stars if created apart from war. Research and development would be more efficient and accountable and more directed into useful areas if separated from the military. Similarly, humanitarian aid missions could be run better without the military. An aircraft carrier is an overpriced and inefficient means of bringing disaster relief. The use of the wrong tools is compounded by justifiable skepticism from people aware that militaries have frequently used disaster relief as cover for escalating wars or stationing forces permanently in an area. War Creators’ Motives Are Not Noble Wars are marketed as humanitarian, because many people, including many government and military employees, have good intentions. But those at the top deciding to wage war almost certainly do not. In case after case, less than generous motives have been documented. “Every ambitious would-be empire, clarions it abroad that she is conquering the world to bring it peace, security and freedom, and is sacrificing her sons only for the most noble and humanitarian purposes. That is a lie, and it is an ancient lie, yet generations still rise and believe it.” —Henry David Thoreau Resources with additional information. Footnotes: The last such poll may have been Gallup in August 2010. The last such poll may have been CBS News in August 2010. Other Myths: War is inevitable.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1
मिथक: युद्ध लाभदायक छ तथ्य: केही हतियार निर्माताहरूले प्राप्त गरेको लाभ र अस्थायी शक्तिले राजनेताहरूले प्राप्त गरेका युद्धहरु द्वारा प्राप्त गरेका छन् जसले दुवै पीडितहरु र विजेताहरूको पीडा र तुलनात्मक रुपमा क्षति पुर्याउँछ, र वातावरण, अर्थव्यवस्था र समाजलाई क्षति पुर्याउँछ, जुन लगभग कुनै पनि विकल्प युद्ध बढी फायदेमंद छ। सायद युद्धको सबैभन्दा सामान्य रक्षा भनेको हो कि तिनीहरू आवश्यक दुष्टता हुन्। त्यो मिथक आफ्नै पृष्ठमा डिबंक गरिएको छ यहाँ. तर केही तरिकाले फायदेमंदको रूपमा युद्धहरू पनि रक्षा गरिन्छ। वास्तविकता यो हो कि युद्धहरूले मानिसहरु जहाँ जहाँ खेलेका छन् त्यसमा लाभ उठाउँदैनन् र राष्ट्रहरू जुन युद्धका लागि युद्धको लागि विदेशमा गएर आफ्ना सैनिकहरू पठाउँछन्। न त युद्धहरूले नियमको शासनलाई बलियो बनाउन मद्दत गर्छ - धेरै विपरीत। युद्धहरूको कारणले राम्रो परिणामहरू नाटकीय रूपले खराब द्वारा निष्कासित हुन्छन् र सम्पन्न भएको हुन सक्छ बिना युद्ध. इराकमा 2003-2011 युद्धको माध्यमबाट संयुक्त राज्यमा पोलहरूले पत्ता लगाए कि अमेरिकामा बहुमतले विश्वास गरेको थियो कि इराकहरू युद्धको परिणाम को रूप मा अझ राम्रो थिए जुन तीव्र क्षतिग्रस्त भए - भदौ नष्ट गरेको - इराक [1]। यसका लागि उनीहरूले यसका बारेमा जानकारी गराएका थिए। [2] संयुक्त राज्यमा बहुमत भनेको इराकलाई आभारी मानिन्छ। [3] यो तथ्याङ्कको बारेमा असहमति हो, होइन विचारधारा। तर मानिसहरु प्राय: कुन तथ्याङ्क छनौट गर्न वा स्वीकार गर्न छनौट गर्छन्। इराकी "ठूलो विनाशको हतियार" कथाहरूमा दसौं विश्वासीहरू विश्वास गर्न चाहन्थे अझ बढी, कम छैन, दृढताले कहिले तथ्य देखाउँछ। The इराकको बारेमा तथ्याङ्क सुखद छैन, तर तिनीहरू महत्त्वपूर्ण छन्। युद्धले आफ्ना पीडाहरूलाई लाभ पुऱ्याउँदैन यिनलाई थाहा छ कि तपाईका राष्ट्रका सरकारले युद्धको क्रममा युद्ध गरेका छन् भने ती मानिसहरूको सन्तुलनको बावजुद उनीहरूले भन्दा बढी दुर्व्यवहार गरेका छन्। अपमानजनक प्रकारको वर्णन गर्दछ - एक अहंकार छ कि धेरै मामिलामा स्पष्ट रूपमा उल्लेख गरिएको छ। एक किस्म वा अर्को: नस्लवाद, धर्म, भाषा, संस्कृति वा सामान्य एक्सेनफोबिया। संयुक्त राज्य अमेरिका वा इराकमा कब्जामा रहेका कुनै राष्ट्रले प्रायः निश्चित रूपमा आफ्नो राष्ट्रलाई विदेशी शक्तियों द्वारा कब्जा गरेको विचारको विरोध देख्न पाउनेछ, कुनै कुराले कसरी अपमानजनक इरादा राख्छ। यो मामला रहेको छ, मानवअधिकारको विचारको विचार नै नैतिकताको आधारभूत शासनको उल्लङ्घन हो, सुनको नियम जसले तपाईंलाई चाहने अरूलाई पनि आदर दिन्छ। र यो सत्य हो कि युद्ध को मानवतावादी औचित्य एक बादर्थाकर्षण हो जब एक अन्य औचित्य समाप्त भयो वा मानवीयवाद मूल र प्राथमिक औचित्य थियो। त्यहाँ एक बौद्धिक बौद्धिक त्रुटि पनि छ कि नयाँ युद्ध एक राष्ट्रलाई लाभ उठाउनको लागी सम्भावना भएको छ जहाँ यो युद्ध भयो, प्रत्येक युद्धको निराशाजनक रेकर्डलाई पहिले नै उत्पन्न भएको छ। शान्तिको लागि युद्ध विरोधी कार्नेगी इयरोमेन्टमा विद्वानहरू र युद्ध युद्ध आरएण्ड निगमले फेला पारेका छन् कि राष्ट्र-निर्माणमा लक्षित उद्देश्यहरू एकदम स्थिर लोकतान्त्रिकहरू सिर्जना गर्न नसकिने सफलता दरको लागि अत्यन्तै कम छ। र अझैसम्म प्रलोभनले विम्बको जस्तो विश्वास गर्छ कि जस्तो लाग्छ इराक or लिबिया or सिरिया or इरान अन्ततः यो ठाउँ हुनेछ जहाँ युद्ध यसको विपरीत बनाउँछ। मानवीय युद्धको लागि अभिप्राय अधिक इमानदार हुनेछ यदि उनीहरूले युद्धको राम्रो कार्यान्वयन गरे र सम्पूर्ण क्षतिको सामना गर्नु पर्यो। यसको सट्टा, प्राय: भरपर्दो राम्रो रूपमा पूर्ण रूपमा कुनै पनि व्यापारिक रूपमा उचित रूपमा लिइन्छ। यूएस इराक मा मरे गिनती नहीं। संयुक्त राष्ट्र सुरक्षा परिषदले संयुक्त राष्ट्रसंघको मानव अधिकार अफगानिस्तानले बन्द सत्रमा मात्रै मारिएका लिबियाकाहरूको प्रतिवेदनलाई आवश्यक छ। मानवीय युद्धमा विश्वासीहरू अक्सर युद्धबाट नरसंहारको भिन्नता हुन्छ। दिक्कतहरूको युद्ध-विरोधी राजनैतिकीकरण (प्रायः तानाशाहहरू जसले उदारतापूर्वक दश वर्षसम्मका ती अपराधीहरूद्वारा फाइनलमा फसाइदिएका छन्) अक्सर "दोश्रो व्यक्तिहरूलाई मारे" भन्ने शब्द दोहोरिन्छ (तर उनीहरूलाई सोध्दैनन् कि कसले बेचेको हतियारहरू वा उपग्रह दृश्यहरू प्रदान गर्ने) । निस्सन्देह भनेको "उहाँका जनहरू" मार्नु हो कि अरू कसैको हत्याको भन्दा ठूलो कुरा हो। तर यदि समस्या समाधान गर्न चाहानुहुन्छ भने जनसङ्ख्या हो, त्यसोभए युद्ध र नरसंहार बहिनीहरू हुन् र युद्धको तुलनामा कुनै पनि खराब नराम्रो हो कि युद्धलाई रोक्नको लागि प्रयोग गर्न सकिन्छ - यो पनि युद्ध हो भने ईन्धनको तुलनामा, नरसंहार गरीबहरूको विरुद्धमा धनी राष्ट्रहरूले जितेका युद्धहरू एक-पक्षीय झुण्डिएका हुन्छन्। धेरै फायदेमंद, मानवीय, वा दर्शन अभ्यासको विपरीत। एक साधारण पौराणिक दृष्टिकोणमा, युद्ध "युद्धक्षेत्र" मा लडेका छन् - एक धारणा जो दुई सेनाहरु को बीच एक नागरिक को जीवन को बिरुद्ध एक खेलकुद प्रतियोगिता को सुझाव दिछन। यसको विपरीत, युद्धका मानिसहरुका गाउँहरु र घरहरुमा लडाईएको छ। यी युद्धहरूमध्ये सबैभन्दा धेरै हो अनैतिक कार्यकारी कल्पना, जो व्याख्या गर्न मद्दत गर्दछ किन सरकारहरू जसले तिनीहरूलाई तिर्नुपर्थ्यो उनीहरूका आफ्नै मानिसहरूलाई झूट बोल्छन्। युद्धहरू पछाडिको रूपमा स्थायी हान्छ घृणा र हिंसा, र एक को रूप मा जहरीला प्राकृतिक वातावरण। युद्धको लागि मानवअधिकारको संभावनामा विश्वासले कुनै पनि युद्धको छोटो र दीर्घकालिक नतिजालाई नजिक बाट देख्न सकिन्छ। युद्धले खतरा पछि पछाडि छोड्छ, सुरक्षा छैन - मौलिक परिवर्तनको लागि अहिल्य उत्प्रेरकहरूको अधिक सफल रेकर्डको विपरीत। युद्ध र युद्धका लागि तयारता डिएगो गार्सियाको सम्पूर्ण जनसंख्या हटाइयो; of Thule, Greenland; धेरै चीजहरु को, पोर्टो रिको; र लुप्तप्राय सूची पछि अर्को पगान आइल्याण्डको साथ विभिन्न प्रशांत द्वीप समूहहरु। साथै दक्षिण अफ्रिकाका जीजु आइल्याण्डको गाँउमा पनि यो खतरा छ, जहाँ अमेरिकी नौसेनाले नयाँ आधार बनाएको छ। ती व्यक्ति जो हतियार-वायु वा डाउन-स्ट्रिमले हतियार परीक्षणबाट बञ्चित भएका छन्, प्रायः हतियार प्रयोगका आधारमा लक्षित भन्दा कम राम्रो छ। मानव अधिकारहरूको उल्लङ्घन सधैं राष्ट्रहरूमाथि पाउन सकिन्छ कि अन्य देशहरू बमोजिम बमोजिम गर्न चाहन्छन्, जुन तिनीहरू राष्ट्रहरूमा भेट्न सकिन्छ जसको तानाशाहहरू प्रायः मानव मानवीय क्रुद्धारिकाहरू हुन्छन्, र ती तिनीहरूका योद्धाहरू भित्र भेट्टाउन सकिन्छ। राष्ट्रहरू आफै। तर त्यहाँ मानव अधिकारको लागि यसको सम्मान विस्तार गर्न राष्ट्रलाई बमोजिम दुई प्रमुख समस्याहरू छन्। पहिलो, यो काम गर्न को लागी छैन। दोस्रो, युद्धको विरुद्धमा मृतक वा घाइते भएका व्यक्तिलाई सही मान्य मान्य मानिन्छ। फेरि, एक कपटी जाँच उपयोगी छ: कतिजना मान्छे चाहन्छन् कि उनीहरूको आफ्नै शहर मानव अधिकारको विस्तारको नाममा बम बन्न सक्छ? युद्ध र साम्राज्यवाद र अन्य विनाशकारी नीतिहरूले संकट उत्पन्न गर्न सक्छ जुन बाह्य सहयोगबाट लाभ उठाउन सक्छ, यसले अहिंसात्मक शान्ति प्रक्रिया र मानव ढाल वा पुलिसको रूपमा रहन सक्छ। तर तर्कलाई घुमाउनुहुन्छ रवांडा रौंडामा बम विस्फोट हुनुपर्दछ भन्ने तर्कलाई प्रहरीले आवश्यक पर्दछ, वा किन्न सक्दछ कि अन्य देशको राष्ट्रलाई बमोजिम गर्नु पर्छ। केही पौराणिक विचारहरूको विपरीत, हालको युद्धमा पीडितलाई कम से कम छैन। युद्ध सभ्यता वा सफा गर्न सकिँदैन। युद्धको कुनै उपयुक्त आचरण छैन जुन गम्भीर र अनावश्यक दर्दलाई रोक्छ। कुनै पनि ग्यारेन्टी छैन कि कुनै पनि युद्ध नियन्त्रण गर्न सकिन्छ वा एक पटक सुरु भयो। क्षति सामान्यतया युद्ध भन्दा धेरै लामो हुन्छ। युद्धहरू विजयी हुन सक्दैनन्, जुन परिभाषित हुन सक्दैन। युद्धले स्थिरता ल्याउँदैन युद्धका नियमहरू सहित युद्धको नियम सहित, युद्धको नियम लागू गर्न युद्धको रूपमा कल्पना गर्न सकिन्छ, केवल कपटी र विफलताको ऐतिहासिक रेकर्डलाई बेवास्ता गरेर। युद्ध वास्तवमा कानूनको सबैभन्दा आधारभूत सिद्धान्तहरूको उल्लङ्घन गर्दछ र उनीहरूले थप उल्लङ्घनलाई प्रोत्साहित गर्दछ। राज्यको सार्वभौमिकता र आवश्यकता भनेको कि कूटनीतिकता हिंसा बिना आयोजित युद्धको हथौड़ाको सामु खडा हुन्छ। कोलोगग-ब्रिन्ड संक्रमण, संयुक्त राष्ट्र चार्टर, हत्या र युद्धमा जाने निर्णय गर्ने घरेलु कानुनहरू उल्लङ्घन हुँदा र उत्प्रेरित र निरन्तर रूपमा उल्लङ्घन गरिन्छ। ती कानुनहरू उल्लङ्घन गर्न "लागू" (कुनै वास्तवमा अभियुक्त नभएको) एक विशेष प्रकारको हतियार बाँध्ने व्यवस्थाको लागि, उदाहरणका लागि, राष्ट्रहरू वा समूहहरूलाई कानून पालन गर्न सम्भव छैन। यो सुरक्षा को प्रदान गर्न को लागी युद्ध मा त्यहि असफलता को एक भाग हो। संयुक्त राष्ट्रहरूको जस्तै एक समूहलाई संगठित गर्दै युद्धलाई संयुक्त रूपमा लडाइँ गर्न युद्ध युद्ध iota बढी कानुनी वा फायदेमंद बनाउन सक्दैन; यो बस एक आपराधिक गिरोह को कार्य गर्दछ। युद्धले युद्धको पक्षलाई लाभ पुऱ्याउँछ युद्ध र युद्ध तयारी निकास र कमजोर एक अर्थव्यवस्था। मिथक कि युद्धले एक देशलाई समृद्ध पार्छ जसले यसलाई मजदूरी गर्दछ, जस्तै कि एक सानो संख्याको प्रभावकारी मुनाफे को विरोध गर्न को लागी, प्रमाण द्वारा समर्थित छैन। एक थप मिथकले युद्धको युद्धलाई कमजोर पार्छ, भले पनि यो अन्य राष्ट्रहरूको शोषणको सुविधाले अझ बढि बलियो बनाउन सक्छ। विश्व युद्ध, संयुक्त राज्य अमेरिकाको प्रमुख युद्ध-निर्माण देशमा विश्वको जनसंख्याको 5% तर विभिन्न प्राकृतिक स्रोतहरूको तेस्रोमा एक चौथाई खरिद गर्दछ। यस मिथकको अनुसार, युद्धले मात्र महत्त्वपूर्ण र वांछनीय असंतुलन जारी राख्न अनुमति दिन्छ। यो कारण किन यो तर्कले सामर्थ्यमा ती व्यक्तिहरूलाई चित्रण गरेको छ र युद्ध प्रचारमा मात्र एक सानो भूमिका निभाउँछ। यो शर्मिला छ, र अधिकांश मानिसहरू यसको शर्मिन्दा हो। यदि युद्धले प्रमोदितको रूपमा काम गर्दैन तर विनाशको रूपमा, स्वीकार्य रूपमा अपराधलाई दण्ड दिन्छन्। अन्य बिन्दुहरू यस तर्कलाई कमजोर पार्छन्: - ठूलो खपत र विनाश सधैँ जीवनको उच्च स्तर बराबरको बराबर छैन। - शान्ति र अन्तर्राष्ट्रिय सहयोगको फाइदा पनि कम उपभोग गर्न सिकाउनेहरूले पनि महसुस गर्नेछन्। - स्थानीय उत्पादन र स्थायी जीवनको फाइदा प्रभावकारी हुन्छन्। - कमको खपत पृथ्वीको वातावरणले आवश्यक पर्दछ किनकि उपभोक्तालाई खरिद गर्दछ। - अमीर राष्ट्रहरूले सबैभन्दा ठूलो विनाशकारी स्रोत, जस्तै तेल जस्ता उपभोग गर्ने चीजहरू मध्ये एक युद्धहरूको अत्यन्तै उत्साह हो। - ग्रीन ऊर्जा र आधारभूत ढाँचाले आफ्ना अधिवक्ताहरूको जङ्गलको कल्पनाहरू पार गर्नेछ भने युद्धमा अहिलेको लगानी त्यहाँ हस्तान्तरण गरिएको थियो। युद्धले वैकल्पिक खर्च वा कर कटौती भन्दा कम कामहरू प्रदान गर्दछ, तर युद्धले उत्कृष्ट र प्रशंसा गर्ने कामहरू प्रदान गर्न सक्छ जसले जवान मानिसहरूलाई बहुमूल्य पाठ सिकाउँछ, चरित्र निर्माण गर्छ, र असल नागरिकहरूलाई प्रशिक्षित गर्दछ। वास्तवमा, युद्ध प्रशिक्षण र सहभागितामा सबै चीजहरू भेट्टाउन युद्ध बिना बग्न सकिन्छ। र युद्ध प्रशिक्षणले यो भन्दा धेरै लायक छ जुन धेरै वांछनीय छ। युद्धको तयारीले मानिसहरूको व्यवहारलाई सामान्यतया समाजमा खराब असरको रूपमा मान्दछ र सिकाउँछ। यसले आज्ञाकारिताको खतरनाक विद्रोह पनि सिकाउँछ। युद्धमा साहस र बलिदान समावेश हुन सक्छ, अनावश्यक लक्ष्यहरूको लागि अन्धागत समर्थनको साथमा यो एकदमै खराब उदाहरण हो। यदि बेस्सन्देही साहस र बलि एक गुण हो भने, चीता योद्धाहरू मानिसहरु भन्दा भन्दा बढी निष्कपट छन्। विज्ञापनले हालैका युद्धहरूलाई दिमाग सर्जरी प्रविधिको विकास गर्न मद्दत पुर्याएको छ जसले युद्धबाट बाहिर जीवन बचाउदिएको छ। यस वेबसाइटमा अवस्थित इन्टरनेटमा प्रायः अमेरिकी सेनाद्वारा विकसित गरिएको थियो। तर युद्धबाट अलग भए तापनि त्यस्ता चाँदीका चीजहरूले ताराहरू चमक गर्न सक्दछन्। अनुसन्धान र विकास अधिक कुशल र उत्तरदायी हुनेछ र अधिक देखि अधिक उपयोगी क्षेत्रहरु मा यदि सेना देखि विभाजित हो। त्यसैगरी, मानवअधिकार सहायता मिशनले सेनाको बिना अझ राम्रो चलाउन सक्छ। एक विमान वाहक एक आपत्तिजनक राहत ल्याउन अति अति प्रभावित र अपर्याप्त माध्यम हो। गलत उपकरणहरूको प्रयोग व्यक्तिलाई थाह छ कि सैनिकहरूले प्रायः युद्धका लागि आवरणको रूपमा विपक्षी राहत प्रयोग गरेका छन् वा एक क्षेत्रमा स्थायी रूपमा सुरक्षा स्टेशनमा प्रयोग गरिन्छ। युद्ध निर्माताहरू मोटाइहरू नोबल होइनन् युद्धहरू मानवअधिकारको रूपमा मार्केट गरिएका छन्, किनभने धेरै सरकारी र सैन्य कर्मचारीहरू सहित धेरै व्यक्तिहरू राम्रो मनसाय छन्। तर शीर्ष मा जो वेतन युद्ध को निर्णय को लगभग निश्चित रूप देखि नहीं। यदि मामला पछि, उदार मनसाय भन्दा कम दस्तावेज गरिएको छ। "हरेक महत्वाकांक्षात्मक साम्राज्यवादी साम्राज्य हो, यसले विदेशमा स्पष्ट पार्छ कि त्यो शान्ति, सुरक्षा र स्वतन्त्रता ल्याउन संसारलाई विजयी बनाउँछ, र आफ्नो छोराहरूलाई केवल सबैभन्दा ठूलो र मानवीय उद्देश्यको बलिदान दिइरहेका छन्। त्यो झूट हो, र यो एक प्राचीन झूठ हो, अझै पनि पीढ़ी अझै पनि बढ्छ र विश्वास गर्दछ। "- हेनरी डेभिड थोरौ फुटनोटहरू: 1। अन्तिम अन्वेषण अगस्त 2010 मा गैलअप हुन सक्छ। 2। Zogby, Dec. 20, 2011। 3। अन्तिम यस्तो सर्वेक्षण अगस्त 2010 मा सीबीएस समाचार भएको हुन सक्छ। अन्य मिथकहरू: युद्ध अपरिहार्य छ.