https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20Samuel_20_version_CSB.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B6_E0_A4_AE_E0_A5_82_E0_A4_8F_E0_A4_B2_20_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 4.1 4.2 4.3 4.4 5.1 5.2 5.3 6.1 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 8.1 8.2 8.3 9.1 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 10.6 10.7 10.8 10.9 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 11.6 11.7 11.8 12.1 12.2 12.3 12.4 13.1 14.1 14.2 14.3 14.4 15.1 15.2 15.3 15.4 16.1 16.2 17.1 17.2 18.1 18.2 18.3 18.4 18.5 18.6 18.7 18.8 18.9 19.1 19.2 20.1 20.2
1 Samuel 20 Christian Standard Bible (CSB) Jonathan Protects David 20 David fled from Naioth in Ramah and came to Jonathan and asked, “What have I done? What did I do wrong? How have I sinned against your father so that he wants to take my life?” 2 Jonathan said to him, “No, you won’t die. Listen, my father doesn’t do anything, great or small, without telling me. So why would he hide this matter from me? This can’t be true.” 3 But David said, “Your father certainly knows that I have found favor with you. He has said, ‘Jonathan must not know of this, or else he will be grieved.’” David also swore, “As surely as the Lord lives and as you yourself live, there is but a step between me and death.” 4 Jonathan said to David, “Whatever you say, I will do for you.” 5 So David told him, “Look, tomorrow is the New Moon, and I’m supposed to sit down and eat with the king. Instead, let me go, and I’ll hide in the countryside for the next two nights. 6 If your father misses me at all, say, ‘David urgently requested my permission to go quickly to his hometown Bethlehem for an annual sacrifice there involving the whole clan.’ 7 If he says, ‘Good,’ then your servant is safe, but if he becomes angry, you will know he has evil intentions. 8 Deal kindly with your servant, for you have brought me into a covenant with you before the Lord. If I have done anything wrong, then kill me yourself; why take me to your father?” 9 “No!” Jonathan responded. “If I ever find out my father has evil intentions against you, wouldn’t I tell you about it?” 10 So David asked Jonathan, “Who will tell me if your father answers you harshly?” 11 He answered David, “Come on, let’s go out to the countryside.” So both of them went out to the countryside. 12 “By the Lord, the God of Israel, I will sound out my father by this time tomorrow or the next day. If I find out that he is favorable toward you, will I not send for you and tell you? 13 If my father intends to bring evil on you, may God punish Jonathan and do so severely if I do not tell you and send you away so you may leave safely. May the Lord be with you, just as he was with my father. 14 If I continue to live, show me kindness from the Lord, but if I die, 15 don’t ever withdraw your kindness from my household—not even when the Lord cuts off every one of David’s enemies from the face of the earth.” 16 Then Jonathan made a covenant with the house of David, saying, “May the Lord hold David’s enemies accountable.” 17 Jonathan once again swore to David in his love for him, because he loved him as he loved himself. 18 Then Jonathan said to him, “Tomorrow is the New Moon; you’ll be missed because your seat will be empty. 19 The following day hurry down and go to the place where you hid on the day this incident began and stay beside the rock Ezel. 20 I will shoot three arrows beside it as if I’m aiming at a target. 21 Then I will send a servant and say, ‘Go and find the arrows!’ Now, if I expressly say to the servant, ‘Look, the arrows are on this side of you—get them,’ then come, because as the Lord lives, it is safe for you and there is no problem. 22 But if I say this to the youth, ‘Look, the arrows are beyond you!’ then go, for the Lord is sending you away. 23 As for the matter you and I have spoken about, the Lord will be a witness between you and me forever.” 24 So David hid in the countryside. At the New Moon, the king sat down to eat the meal. 25 He sat at his usual place on the seat by the wall. Jonathan sat facing him and Abner took his place beside Saul, but David’s place was empty. 26 Saul did not say anything that day because he thought, “Something unexpected has happened; he must be ceremonially unclean—yes, that’s it, he is unclean.” 27 However, the day after the New Moon, the second day, David’s place was still empty, and Saul asked his son Jonathan, “Why didn’t Jesse’s son come to the meal either yesterday or today?” 28 Jonathan answered, “David asked for my permission to go to Bethlehem. 29 He said, ‘Please let me go because our clan is holding a sacrifice in the town, and my brother has told me to be there. So now, if I have found favor with you, let me go so I can see my brothers.’ That’s why he didn’t come to the king’s table.” 30 Then Saul became angry with Jonathan and shouted, “You son of a perverse and rebellious woman! Don’t I know that you are siding with Jesse’s son to your own shame and to the disgrace of your mother? 31 Every day Jesse’s son lives on earth you and your kingship are not secure. Now send for him and bring him to me—he must die!” 32 Jonathan answered his father back: “Why is he to be killed? What has he done?” 33 Then Saul threw his spear at Jonathan to kill him, so he knew that his father was determined to kill David. 34 He got up from the table fiercely angry and did not eat any food that second day of the New Moon, for he was grieved because of his father’s shameful behavior toward David. 35 In the morning Jonathan went out to the countryside for the appointed meeting with David. A young servant was with him. 36 He said to the servant, “Run and find the arrows I’m shooting.” As the servant ran, Jonathan shot an arrow beyond him. 37 He came to the location of the arrow that Jonathan had shot, but Jonathan called to him and said, “The arrow is beyond you, isn’t it?” 38 Then Jonathan called to him, “Hurry up and don’t stop!” Jonathan’s servant picked up the arrow and returned to his master. 39 He did not know anything; only Jonathan and David knew the arrangement. 40 Then Jonathan gave his equipment to the servant who was with him and said, “Go, take it back to the city.” 41 When the servant had gone, David got up from the south side of the stone Ezel, fell facedown to the ground, and payed homage three times. Then he and Jonathan kissed each other and wept with each other, though David wept more. 42 Jonathan then said to David, “Go in the assurance the two of us pledged in the name of the Lord when we said: The Lord will be a witness between you and me and between my offspring and your offspring forever.” Then David left, and Jonathan went into the city.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1
1 शमूएल 20Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) दाऊद र जोनाथनले एउटा सन्धि गर्छन् 20 रामाको छेऊ डेराबाट दाऊद दगुर्दै जोनाथनकहाँ गए। दाऊदले जोनाथनलाई भने, “मैले के भूल गरें? मेरो दोष के हो? तिम्रा पिताले मलाई किन मार्न चाहनु हुन्छ?” 2 जोनाथनले भने, “त्यो सत्य हुन सक्दैन। तिमी मारिने छैनौ। मेरो पिताले मलाई नबताई कुनै काम पनि गर्नु हुँदैन। उहाँले मलाई मुख्य अनि साधारण सूचना भन्नुहुन्छ। यसकारण मेरो पिताले यदि तिमीलाई मार्ने योजना बनाएको भए मलाई किन भन्नुहुन्न र? यो हुनै सक्दैन।” 3 तर दाऊदले भने, “म तिम्रो मित्र हुँ, भन्ने कुरा तिम्रो पितालाई राम्ररी थाह छ। तिम्रा पिताले सायद सोच्नुहुन्छ होला, ‘जोनाथनले यो कुरा थाह पाउँनु हुँदैन। यदि त्यसले थाहा पायो भने दाऊदलाई भन्छ।’ परमप्रभु र तपाईं जीवित रहेसम्म, नै यो सत्य हो मेरो मृत्यु नजिकै छ।” 4 जोनाथनले भने, “तपाईंले मलाई जसो भन्नुहुन्छ म त्यसैगर्छु।” 5 त्यसपछि दाऊदले भने, “हेर भोलि औंसीको चाड छ। मैले राजासँग खाना खानुपर्छ। तर साँझ सम्म मलाई खेतमा लुकेर बस्न देऊ। 6 यदि तिम्रा बुबाले म यहाँ उपस्थित छैन भन्ने थाहा पाउनुभयो भने, त्यत्तिबेला तिमीले भन्नु, ‘दाऊद बेतलेहेम घरमा जान चाहन्थ्यो। तिनका परिवारले नै मासिक बलि चढाउने कुरा छ। यसकारण दाऊदले मलाई बेतलेहेम झर्न र परिवारसँग भेट्न देऊ भने।’ 7 यदि तिम्रा पिताले, ‘ठीक छ’ भन्नु भयो भने म बाँचे। तर रिसाउनु भयो भने बुझ्नुहोस कि उहाँले मलाई घात गर्न चाहनुहुन्छ। 8 म माथि दयागर जोनाथन, म तिम्रो सेवक हुँ। परमप्रभुको अगाडि तिमीले मसँग सम्झौता गरेका छौ। यदि म दोषी छु भने तब तपाईंले नै मलाई मार्नु होस्। तर मलाई तिम्रा बुबा कहाँ नलैजाऊ।” 9 जोनाथनले भने, “त्यसो त कहिले पनि होइन। यदि मेरा पिताले तिमीलाई घात गर्न खोज्नु, भएको मैले थाह पाएँ भने म तिमीलाई सावधान गराउनेछु।” 10 दाऊदले भने, “यदि तपाईंलाई तपाईंका पिताले गाली गरे भने मलाई सावधान कसले गराउँछ?” 11 तब जोनाथनले भने, “हिंड खेततिर जाऔं।” त्यसपछि दुवैजनासँगै खेततिर लागे। 12 जोनाथनले दाऊदलाई भने, “म इस्राएलका परमेश्वर परमप्रभुको अगाडि प्रतिज्ञा गर्छु। मेरा पिताको तपाईंको बारेमा कस्तो सोचाइ छ म त्यो थाह गर्ने प्रतिज्ञा गर्छु। साँच्चै खराबै सोच्नु भएको छ कि असल सोच्नु भएको छ तीन दिनभित्र म तपाईंलाई खेतमा खबर पठाउँछु। 13 यदि मेरा पिताले तपाईंलाई चोट पुर्याउन चाहनुभएको हो भने म तपाईंलाई भन्नेछु म यहाँबाट तपाईंलाई सुरक्षित जानदिनेछु। प्रतिज्ञा गरेको काम मैले गरिन भने परमप्रभुले मलाई सजाय दिनुहुन्छ। परमप्रभु तिमीसँग रहून् जसरी उहाँ मेरा पितासँग हुनुहुन्छ। 14 जबसम्म म जीवित रहन्छु मलाई दया गर्नु अनि म मरेपछि 15 मेरा सन्तान माथि दया गर्न नछोड। परमप्रभुले पृथ्वीमा भएका तपाईंका सबै शत्रुहरूलाई नष्ट गर्नुहुनेछ। 16 त्यस समय यदि जोनाथनको परिवार दाऊदबाट अलग्गै हुन्छ भने पनि होस्। परमप्रभुले चाहिं दाऊदका शत्रुहरूलाई सजाय दिउन्।” 17 त्यसपछि जोनाथनले दाऊदलाई तिनीहरूको बीचमा भएको प्रेमको प्रतिज्ञालाई नवीकरण गर्नु भनि सोधे किनकी जोनाथनले दाऊदलाई आफू भन्दा ज्यादै प्रेम गर्थे। 18 जोनाथनले दाऊदलाई भने, “भोलि औंसीको चाड हो। तपाईंको ठाउँ रित्तो देखेर मेरा पिताले तपाईं कहाँ जानुभयो भनि सोच्नुहुनेछ। 19 तेस्रो दिनमा पनि तपाईं जानुहोस् अनि त्यही ठाउँमा लुक्नु जहाँ तपाईं पहिला लुक्नु भएको थियो जब यो समस्या शुरू हुन्छ त्यहीं पहाडको छेउमा पर्खिन्छु। 20 तेस्रो दिन म त्यही पहाडमा निशान हान्ने बहनामा आउनेछु र म काँड हान्ने छु। 21 म एउटा केटालाई काँड खोज्न पठाउँनेछु। यदि सबै ठीक-ठाक छ भने म केटोलाई भन्ने छु, ‘हेर काँड नजिकै छ! तँ धेरै पर गइस्। मेरो नजिक काँड खोज।’ त्यस बेला लुकेको ठाउँबाट तिमी निस्कन सक्छौ। शपत खाएर भन्छु कि जसरी परमप्रभु सत्य र जीवित हुनुहुन्छ, तिमी सुरक्षित छौ। त्यहाँ कुनै खतरा हुनेछैन। 22 तर यदि स्थिति ठीक छैन भने म केटोलाई भन्नेछु ‘काँड धेरै पर पुगेको छ। उता गएर खोजेर आइज्।’ यदि मैले यसो भनेर अह्राएँ भने तिमी भाग्नै पर्छ। परमप्रभुले नै तिमीलाई टाढा पठाउनु भएको हो। 23 दया गरेर तिम्रो र मेरो बीचको सम्झौता चाहि नभुल्नू। परमप्रभु सधैँ भरी हाम्रो साक्षी हुनुहुन्छ।” 24 त्यसपछि दाऊद खेतमा लुक्न गए। उत्सवमा शाऊलको मनोभाव औंसीको चाड आयो। अनि राजा भोजनको निम्ति आफ्ना आसनमा बसे। 25 राजा पर्खाल कै छेउमा सधैँ झैं बसे। उनको ठीक अगाडि जोनाथन बसे। अबनेर राजाको अलिक उता बसे र दाऊदको ठाउँ चाहि रित्तो थियो। 26 त्यस दिन शाऊलले केही पनि भनेनन्। उनले सोचे, “दाऊदलाई केही भयो होला अथवा रीतिपूर्वक शुद्ध छैन होला।” 27 तर भोलिपल्ट महिनाको दोस्रो दिन, दाऊदको ठाँउ अझै खाली नै थियो। त्यसपछि शाऊलले आफ्ना छोरा जोनाथनलाई सोधे, “हिजो र आज औंसीको चाडमा यिशैको छोरा किन उपस्थित भएन?” 28 जोनाथनले भने, “दाऊदले बेतलेहेम घर जान्छु भनेर मसित अनुमति माग्यो। 29 उसले भन्यो, ‘मेरो परिवारले हाम्रो शहरमा बलिदान चढाउँदैछन् अरे, यसकारण मलाई घरमा जान दिनुहोस्। मलाई त्यहाँ जानु भनी दाज्यूले हुकूम दिएका छन् यदि म तपाईंको साथी हुँ भने जान दिनुहोस् र दाजूहरूसँग भेट्न दिनुहोस्।’ त्यही कारणले दाऊद यहाँ राजाको भोजमा आएन।” 30 शाऊल जोनाथनसँग साह्रै क्रोधित भए। उसले जोनाथनलाई भने, “तँ दुष्ट आइमाईको छोरा होस, जसले भनेको मान्दैन। अनि त्यो तेरो स्वभाव पनि हो मलाई थाहा छ तैंले दाऊदको पक्ष लिएको छस्। तँ तेरो जन्म दिने आमा र तेरो आफ्नै लागि पनि लाज पार्छस्। 31 जब सम्म यिशैको छोरा जिउँदो छ तबसम्म तँ राजा हुने छैनस् नत तेरो राज्य पनि हुने छ। अब दाऊदलाई मकहाँ लिएर आइज। त्यो एउटा मरेको मानिस हो।” 32 जोनाथनले पितालाई भने, “दाऊदलाई चाहिं किन मार्ने? उसले के भूल गरेको छ?” 33 तर शाऊलले उसको छोरोलाई हत्या गर्नुको लागि भालाले हान्यो। यसबाट जोनाथनलाई थाहा लाग्यो कि उसका पिताले दाऊदलाई मार्ने चाहन्थ्यो। 34 जोनाथन रिसाएर टेबिल छोडेर हिँडे। जोनाथनलाई साह्रै अशान्ति लाग्यो कि आफ्नो पितासित रिसाएर दोस्रो दिनको भोजन पनि उसले खाएनन्। उसको पिताले उसलाई अपमान गरे। ती उसका पितासित साह्रै क्रोधित थिए अनि एकदमै दुःखी भए किनभने शाऊलले दाऊदलाई मार्न चाहन्थे। जोनाथनसँग दाऊदको बिदावारी 35 भोलिपल्ट बिहान जोनाथन खेतमा गए। जब तिनीहरू एक मत भएका थिए जोनाथन एउटा केटालाई साथमा लिएर दाऊद भए कहाँ गए। 36 जोनाथनले केटोलाई भने, “कुद्दै गएर मैले हानेको काँड लिएर आउँनु।” जब केटो कुद्न थाल्यो जोनाथनले त्यस केटाको टाउको मास्तिर आकाशतिर काँड हाने। 37 काँड झरेको तिर केटो दगुर्यो। तर जोनाथनले कराएर भने, “काँड तँ भएदेखि धेरै पर पुगेको छ।” 38 फेरि जोनाथन चिच्यायो, “छिटो गर। काँड लिन जा। त्यहाँ उभिने होइन।” केटोले काँड ल्याएर आफ्नो मालिकलाई दियो। 39 यी सब के भइरहेछ केटोलाई केही थाहा भएन। खालि जोनाथन र दाऊदलाई मात्र थाहा थियो। 40 जोनाथनले धनुकाँड केटोलाई बोक्न दिए। त्यसपछि जोनाथनले केटोलाई “शहर जा” भनेर पठाए। 41 केटो गयो अनि पहाडको अर्को पट्टिबाट दाऊद आए। दाऊदले शिर भूईतिर झुकाएर तीन पटक जोनाथनलाई अभिवादन गरे। त्यसपछि दाऊद र जोनाथनले एक-अर्कामा म्वाई खाए र दुवै रोए। जोनाथन भन्दा दाऊद ज्यादा रोए। 42 जोनाथनले दाऊदलाई भने, “शान्तिसित जाऊ। हामीले परमप्रभुको नाउँमा एका-दोस्रोलाई इमानदारी साथी हौं भनि प्रतिज्ञा गरिरहेका छौ। हामी र हाम्रा सन्तानहरूका निम्ति पनि परमप्रभु सधैँ भरी साक्षी रहनु हुनेछ।”