https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20Kings_7_version_TLV_1.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_7_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 4.1 5.1 6.1 6.2 6.3 6.4 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 8.6 9.1 9.2 10.1 10.2 11.1 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 13.1 13.2 13.3
2 Kings 7Tree of Life Version (TLV) Scattering an Aramean Army 7 Then Elisha said, “Hear the word of Adonai. Thus says Adonai: Tomorrow about this time a measure of fine flour will sell for a shekel and two measures of barley for a shekel, at the gate of Samaria.” 2 Then the officer on whose hand the king was leaning responded to the man of God and said, “Look, even if Adonai should make windows in heaven, could this thing happen?” He announced, “Behold, you will see it with your own eyes, but will not eat any of it!” 3 Now there were four men with tza’arat at the entrance of the gate; and they said to one another, “Why should we sit here till we die? 4 If we say: ‘Let’s go into the city,’ then the famine is in the city, so we will die there; but if we sit still here, we’ll die also. So come, let’s go into the camp of the Arameans. If they spare us, we’ll live; and if they kill us, we’ll just die.” 5 So they got up at twilight to go to the camp of the Arameans. But when they arrived at the edge of the Aramean camp, behold, no one was there! 6 For Adonai had caused the army of the Arameans to hear a noise of chariots and a noise of horses—indeed a noise of a huge army. So they said one to another, “Look, the king of Israel has hired against us the kings of the Hittites, and the kings of the Egyptians to assault us.” 7 So they got up and fled at twilight, abandoning their tents, their horses and their donkeys—the entire camp just as it was—and fled for their lives. 8 When these men with tza’arat came to the edge of the camp, they entered into one tent, ate and drank, and took from there silver, gold, and clothes, then went and hid them. Then they returned and went into another tent, and took from there too, and went and hid them. 9 Then they said to each other, “It’s not right, what we’re doing. This day is a day of good news, and we’re keeping silent! If we wait till the morning light, punishment will overtake us. Let’s go now and report to the king’s household.” 10 So they came and called out to the city gatekeepers, and told them, “We went to the camp of the Arameans, and look, there was not a single soul there, no human voice—just the horses and the donkeys tied up, and the tents just as they were.” 11 Then the gatekeepers called out, and it was reported to the royal palace inside. 12 When the king got up in the night, he said to his courtiers, “Let me tell you now what the Arameans have contrived against us. They know that we are hungry, so they went out of the camp to hide themselves in the field, thinking, ‘When they come out of the city, we’ll capture them alive and get into the city.’” 13 But one of his courtiers answered and said, “Please let some men take five of the remaining horses left in the city—look, they are just like the whole multitude left in it, and look, they will be just like the whole multitude of Israel that has already perished—so let’s send and see.” 14 So they took two chariots with horses, and the king sent them after the army of the Arameans, saying, “Go and see.” 15 They went after them to the Jordan, and behold, all the way was strewn with clothes and equipment, which the Arameans had thrown away in their haste. Then the messengers returned and reported to the king. 16 So the people went out and ransacked the camp of the Arameans. Then a measure of fine flour was sold for a shekel, and two measures of barley for a shekel—just as was the word of Adonai. 17 Now the king appointed the officer on whose hand he leaned, to have charge of the gate—but the people trampled on him at the gate, and he died—just as the man of God had said, who spoke when the king came down to him. 18 For when the man of God had spoken to the king, “Two measures of barley for a shekel, and a measure of fine flour for a shekel, will be tomorrow about this time at the gate of Samaria,” 19 that officer had answered the man of God and said, “Look, even if Adonai should make windows in heaven, could such a thing happen?” and he replied, “Behold, you will see it with your own eyes, but will not eat any of it!” 20 That’s what happened to him—for the people trampled on him at the gate, and he died.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1
2 राजा 7Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) 7 एलीशाले भने, “पमरप्रभुको सन्देश सुन! परमप्रभु भन्नुहुन्छः ‘भोलि यस समयसम्ममा प्रशस्त खाद्य हुनेछ र यो सस्तो पनि हुनेछ। सामारिया शहरको ढोकाको छेऊ बजारमा एकजना मानिसले एक शेकेल चाँदी दिएर एक माना राम्रो पीठो अथवा दुइ माना जौंको पीठो किन्न सक्ने छ।’” 2 तब राजाको छेऊमा भएका अधिकारीले परमेश्वरका जनलाई उत्तर दिए। अधिकारीले भने, “यदि परमप्रभुले अकाशमा झ्याल बनाए भने पनि यस्तो हुन सक्दैन।” एलीशाले भने, “तिमीले यसलाई आफ्नै आँखाले देख्ने छौ। तर तिमी त्यस खाद्य मध्ये केही पनि खान पाउने छैनौ।” कोरीहरू अरामी शिबिर खालि पाउँछन् 3 शहरको ढोकाको छेऊमा कोर लागेका चार जना मानिसहरू थिए। तिनीहरूले एका अर्कालाई भने, “मृत्युको प्रतीक्षा गर्दै हामीहरू किन यहाँ बसिरहेका छौं? 4 सामरियामा खाद्य छैन। यदि हामी शहरमा गयौं भने हामी त्यहाँ मर्ने छौं। यदि हामी बस्यौं भने पनि हामी मर्ने छौं। यसकारण अरामी शिबिरतिर नै जाऔं। यदि तिनीहरूले हामीलाई बस्न दिए भने हामी जिउँदो रहने छौं। यदि तिनीहरूले हामीलाई मारे भने हामी मर्ने छौं।” 5 यसकारण त्यस बेलुकी चार जना कोरीहरू अरामी शिबिरतिर लागे। तिनीहरू शिबिरको छेउमा पुगे। त्यहाँ कोही मानिस थिएन। 6 परमप्रभुले अरामी सेनाहरूलाई रथ, घोडा र विशाल सेनाको आवाज सुन्ने बनाउनु भएको थियो। यसर्थ अरामी सैनिकहरूले एका अर्कालाई भने, “इस्राएलका राजाले हामीमाथि आक्रमण गर्नका लागि हित्ती र मिश्रका राजाहरूलाई भाडामा लिएकाछन्।” 7 अरामीहरू त्यस बेलुकी भागे। तिनीहरूले सबै थोक छोडे। तिनीहरूले आफ्ना पाल, घोडा र गधाहरू छोडे अनि तिनीहरू आफ्नो जीवन बचाउन भागे। कोरीहरू शत्रु शिबिरमा 8 जब ती कोरीहरूले छाउनी शुरू भएको ठाउँमा पुगे, तिनीहरू एउटा पालभित्र पसे। तिनीहरूले खाए अनि मद्यपान गरे। तब चार जना कोरीहरूले चाँदी, सुन र लुगाहरू शिबिरबाट लिएरगए। तिनीहरूले चाँदी, सुन र लुगा लुकाए। तब तिनीहरू फर्किए अनि अर्को पालभित्र पसे। तिनीहरूले यस पालबाट नगद चीजहरू लिएर गए। तिनीहरू बाहिर गए अनि ती चीजहरू लुकाए। 9 ती कोरीहरूले एका अर्कालाई भने, “हामी भूल काम गरिरहेका छौं। आज हामीसित शुभ-सूचना छ। तर हामी चुप छौं। यदि हामीले सूर्योदयसम्म पर्खिने काम गर्यौं, भने हामीले सजाय पाउने छौं। अब राजा को महलमा बस्ने मानिसहरूकहाँ जाऔं अनि भनौं।” कोरीहरूले शुभ-समाचार भन्दछन् 10 यसर्थ ती कोरीहरू आए अनि शहरका द्वारपालकहरूलाई बोलाए। कोरीहरूले द्वारपालकलाई भने, “हामी अरामी शिबिरमा गएका थियौं। तर हामीले कुनै मानिस को बोली सुनेनौं। कोही मानिस थिएन। घोडा र गधाहरू अझै बाँधेकै थिए अनि पालहरू तलसम्म थिए। तर मानिसहरू सबै गइसकेका थिए।” 11 तब शहरका द्वारपालकहरूले राजाको महलका मानिसहरू बोलाएर र सबैलाई सूचना दिए। 12 रातीको समय थियो तर राजा ओछ्यानबाट उठे। राजाले आफ्ना अधिकारीहरूलाई भने, “अरामी सैनिकहरू हामीसित के गर्दैछन्, म तिमीहरूलाई बताउनेछु। तिनीहरू जान्दछन् हामी भोकै छौं। खेतमा लुक्नको निम्ति तिनीहरूले शिबिर छोडे। तिनीहरू सोच्दैछन्। ‘जब इस्राएलीहरू शहरबाहिर आँउछन्, तिनीहरूलाई जिउँदै पक्रिने छौं। अनि त्यसपछि हामी शहरमा पस्ने छौं।’” 13 राजाका एक जना अधिकारीले भने, “शहरमा अझै रहेका पाँचवटा घोडाहरूलाई केही मानिसहरूले लिएर जाऊन्। घोडाहरू चाँडै नै त्यसरी मर्नेछन् जसरी शहरमा रहेका इस्राएलीहरू मर्नेछन्। के भयो थाह पाउँन ती मानिसहरूलाई पठाऔ।” 14 यसर्थ मानिसरूले घोडासँगै दुइवटा रथ लिए। राजाले ती मानिसहरूलाई अरामी सैनिकको खोजी-निती गर्न पठाए। राजाले तिनीहरूलाई भने, “जाऊ अनि हेर, के भयो।” 15 मानिसहरू अरामी सैनिकको पछि यर्दन नदीसम्म गए। बाटो भरि लुगा र हतियारहरू थिए। अरामीहरूले हतारमा भाग्दा ती चीजहरू फ्याँकेका थिए। दूत सामरिया फर्कियो अनि राजालाई बतायो। 16 तब मानिसहरू अरामी छाउनी तिर दगुरे र त्यहाँबाट मूल्यवान चीजहरू लगे। प्रत्येकका लागि पर्याप्त चीजहरू थियो। यसकरण परमप्रभुले भन्नुभएको जस्तै घटना भयो। एक जना जुन सुकै मानिसले एक शेकेल चाँदी एक माना राम्रो पिठो अथवा दुइ माना जौं किन्न सक्ने थियो। 17 राजाले द्वारको हेरचाह गर्नका लागि साह्रै मन पर्ने अधिकारीलाई रोजे। तर मानिसहरू शत्रुको शिबिरबाट खाद्य सामाग्री लिन दर्गुन थाले। मानिसहरूले अधिकारीलाई हिर्काएर लडाए अनि त्यसमाथि टेक्दै गए अनि ऊ मर्यो। यसकारण यी सब घटनाहरू त्यसरी नै हुँदै गए। जसरी परमेश्वरका जनले भने जब राजा एलीशाको घरमा गएका थिए। 18 एलीशाले भनेका थिए, “एक जना मानिसले एक शेकेल चाँदी एक माना राम्रो पिठो अथवा दुइ माना जौको सामरिया शहरको द्वारनजिक बजारमा किन्न सक्नु हुनेछ।” 19 तर अधिकारीले परमेश्वरका जनलाई उत्तर दिएका थिए, “परमप्रभुले आकाशमा झ्यालहरू बनाउनुभए पनि यस्तो घटना हुन सक्दैन।” अनि एलीशाले अधिकारीलाई भनेका थिए, “तिमी यस्तो आफ्ना आँखाले देख्ने छौ। तर तिमीले त्यस खाद्यमध्ये केही खान पाउने छैनौ।” 20 अधिकारीसँग ठीक त्यस्तै घटना भयो। मानिसहरूले उसलाई शहरद्वारमा हुत्त्याएर लडाए अनि उसलाई कुल्चिए र ऊ मर्यो।