https___simonrobert.wordpress.com_tag_the-awakened-heart_.xml
https___www.aakarpost.com_2008_05_where-mind-is-without-fear.html_1.xml
1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 1.8 1.9 1.10 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 16.2 16.3 16.4 16.5 16.6 16.7 17.1 17.2 17.3 17.4 17.5 17.6 17.7 17.8 17.9 17.10 17.11 17.12 17.13 17.14
IT’S WHAT NATIONS WANT, on the larger canvases, and what individual persons want, on the smaller ones. Nations like yours and mine. People like you and me. Minds without fear … heads held high … where knowledge is free. “I do not put my faith in institutions”, wrote Rabindranath Tagore, “but in individuals all over the world who think clearly, feel nobly and act rightly. They are the channels of moral truth”. Winner of the The Nobel Prize in Literature, in 1913, the citation read … “author of Gitanjali and its ‘profoundly sensitive, fresh and beautiful verse'”. It’s what nations want, and persons want. And Tagore encapsulated the desire in a prayer: Where the mind is without fear and the head is held high; Where knowledge is free; Where the world has not been broken up into fragments By narrow domestic walls; Where words come out from the depth of truth; Where tireless striving stretches its arms towards perfection; Where the clear stream of reason has not lost its way Into the dreary desert sand of dead habit; Where the mind is led forward by thee Into ever-widening thought and action – Into that heaven of freedom, my Father, let my country awake. Rabindranath Tagore born in Calcutta, 7th May 1861 died there, aged 80, 7th August 1941 Egypt. Libya. Just two among the many peoples of the world who, yearning to know, yearning to be free, have taken the risk to stand up, to stand out, and to make their peaceful dreams known. And then there’s you and me, people of faith, peacefully seeking our own way to be free. “Where tireless striving stretches its arms towards perfection”. This is what faith, this is what love, this is what life is for. “Where the mind is led forward by thee into ever-widening thought and action”. I mentioned the other day that I’ve been reading Gerald G May’s The Awakened Heart. He and Tagore are kindred spirits. “We dull and occupy ourselves so completely”, says May, “that we stifle our desire, anesthetize our yearning, restrict the energy of our passion”. Can we imagine a day, and better than just imagining, can we pray with Tagore for the living of Life “Where the clear stream of reason has not lost its way into the dreary desert sand of dead habit.”? “It is truly a matter of choice”, to return to Gerald May. “From love’s perspective, everything is a matter of choice”. This is grace. A risky business for Egypt, for Libya, for you and me. But this is grace. Gift. It’s what we’re all stretching out our arms for. Grace, pure gift, makes it possible for hearts, here and now in this world, to have a foretaste of what it means to be free. And beyond the grace given to us in this world? I hope to to know Grace, “the depth of truth”, with Tagore and May, in eternity.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1
Where the mind is without fear and the head is held high; Where knowledge is free; Where the world has not been broken up into fragments by narrow domestic wars; Where words come out from the depth of truth; Where tireless striving stretches its arms towards perfection; Where the clear stream of reason has not lost its way into the dreary desert sand of dead habit; Where the mind is led forward by thee into ever-widening thought and action - Into that heaven of freedom, my Father, let my country awake. भारतीय कवि रविन्द्रनाथ टेगोर ले भने जस्तै, म पनि यस्तै वासस्थान को कल्पना गरिरहेछु, तर अहँ सुन्दर र शान्त देश अब कहिले पनि पाउन सक्दिन जस्तो लागरे आउँछ । हामी नेपाली जनता सँधै ठगिएका छौँ, नेतृत्व वर्गबाट अथवा भनौँ शासक वर्गबाट । कहिले काँही सोच्छु, यो ब्रम्हाण्ड कति विशाल छ, पत्यार गर्न पनि गाह्रो छ कि, यो ब्रम्हाण्ड प्रति सेकेन्ड हजारौँ किलोमिटरको दरले फैलिरहेको छ । ब्रम्हाण्ड को आकार कति मात्रा मा छ, अनुमान गर्न पनि सँकिदैन, अनि यहाँ कति तारा, ग्रह र उपग्रहहरु छन्, कसैलाई थाहा छैन । हामीले विश्वास गर्ने गरेका छौँ कि पृथ्वि एउटा सानो ग्रह मात्र हो, यस्ता ग्रहहरु त अनगिन्ति छन् । तर पनि हामी आफैँ बिच लडाई गरिरहेका छौँ, मेरो र तेरो भन्दै यो पृथ्विमा रहन को लागि । यो हामी सबैको साझा घर हो, भन्ने कुरा हामी बिर्सदैँ गइरहेको आभास हुनथालेको छ । दिनहुँ सुनिने गरेका हत्या हिंसा का घटना ले मनमा एक प्रकार को वितृष्णा पैदा गरेको छ, मेरो मन मा । कुनै नजानिँदो भार ले थिचिरहेको छ । १२ वर्ष नेपाल मा रगत को खोलो बगेको सबैलाई थाहा छ, त्यसबाट कति नेपाली को घर उजाड भयो, कति को जीवन बर्दाद भयो, त्यसको लेखाजोखा नै छैन । कोही दुश्मन का नाम मा, कोही सुराकी का नाम मा, कोही शोषकी को नाममा त कोही सामन्ति, शाषक को निहुँमा अपहरण गरिए,कुटिए,हत्या गरिए । जो जाने गइहाले बाँच्ने पनि चैन ले बाँच्न पाएनन् । १२ बर्षको जनयुद्ध को कारक मानिएको माओवादी शान्ति प्रक्रिया मा आऊँदा, कुन चाँही नेपाली जनताले शान्त र समुन्नत नेपाल को कल्पना गरेन होला र ? तर अझैसम्म पनि हाम्रो कल्पना ले आकार पाएको छैन । संविधान सभाको चुनाव पनि भयो, र परिणामत: माओवादी एक ठूलो दल पनि भयो । तर उसको कृयाकलाप भने सुध्रन सकेन, उनीहरु सुध्रन नचाहेका हुन् या सुध्रन नसकेका हुन् भन्न चाँही कठिन नै छ । अझै पनि दिनहुँ ज्यादती का घटनाहरु सुन्न र पढ्न पाइन्छ, लाग्छ कानुनीराजको ठाडो उपहास भैरहेको छ । जेठ १५ गते नेपाल गणतन्त्रात्मक राज्य घोषणा हुँदैछ त्यसबेला प्रतिक्रान्ति हुनसक्ने खतरा औँल्याउँदै नेकपा माओवादीका अध्यक्ष कमरेड प्रचण्डले सबै जनतालाई सडकमा ओर्लन आग्रह गरेकाछन् । विश्वास गरौँ, प्रतिक्रान्ति हुँदैन । जनताले विश्वास गरेर साथ पनि दिन्छन् तर किन माओवादीले तिनै जनतालाई पिडा दिन्छन् ? किन उनीहरु कानुन सबै आफ्नो हातमा लिएर वितण्डा मच्चाउँछन् ? उनीहरु सबैको मन जित्ने काम किन गर्दैनन् ? तर एउटा कुरा के प्रष्ट हो भने उनीहरुको सय राम्रो कामलाई एउटा नराम्रो कामले मेटिदिने गरेको छ, उनीहरुलाई पनि यसैलाग्दो होला, तर किन त्यो एउटा गल्ति सँधै दोहोर्याइरहन्छन् ? अरुले जति नै भनेपनि आफ्ना संगठनहरुलाई विघटन नगर्ने भएका छन्, विघटन नगरुन् कम्तिमा नियन्त्रण त गर्न सक्छन् होला ? तर अहँ, उनीहरु त झन् हौसला पो थपिरहेकाछन्, तिमीहरुले राम्रो काम गय्रौ भन्दै ! अब आशा गरौँ, जेठ १५ पछिका दिनमा कमरेडहरु सत्ताको पछि मात्र नदगुरी, आफ्ना बोलीलाई व्यवहारमा उतार्नेछन् । आफ्ना संगठनलाई नियन्त्रण मा राखी साँच्चैको नयाँ नेपाल बनाउने छन् र हत्याहिंसाको राजनितीबाट टाढै रहनेछन् अनि मुख्य कुरो जनताको मानवअधिकार को ग्यारेन्टि गर्नेछन् । टेगोरले कवितामा भने जस्तै हाम्रो देश यस्तो ठाउँ बनोस जहाँ जनताले कहिले डर लिएर बाँच्नु नपरोस, जनता स्वतन्त्र भएर बाँच्न पाउन ! हामीले चाहेको शान्ती हामीलाई कहिले दिने त कामरेड ???