https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20Kings_2_version_MEV.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_2_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 4.2 4.3 5.1 5.2 5.3 6.1 7.1 7.2 7.3 7.4 8.1 9.1 9.2 9.3 10.1 11.1 11.2 12.1 12.2 13.1 14.1 14.2 14.3 15.1 16.1 17.1 18.1 18.2 18.3 19.1 19.2 20.1 21.1 22.1 22.2 22.3 23.1 23.2 23.3 24.1 24.2 24.3 25.1 25.2 25.3 25.4 26.1 27.1 28.1 29.1 29.2 29.3 30.1 30.2 31.1 31.2 31.3 32.1 32.2 32.3 33.1 33.2 33.3 33.4 34.1 34.2 34.3 34.4 35.1 35.2 35.3 36.1 37.1
1 Kings 2Modern English Version (MEV) David’s Charge to Solomon 2 Now it was coming close to the day of David’s death, and he gave his son Solomon a charge, saying: 2 “I am going the way of all the earth. Be strong, and show yourself to be a man. 3 And keep the charge of the Lord your God, walking in His ways, keeping His statutes, His commandments, His judgments, and His testimonies, as it is written in the Law of Moses, that you may prosper in all that you do and wherever you turn, 4 that the Lord may carry out His word that He spoke concerning me, saying, ‘If your children take heed to their way, to walk before Me in faithfulness with all their hearts and with all their souls, you shall not fail to have a man on the throne of Israel.’ 5 “Moreover, you know also what Joab the son of Zeruiah did to me, what he did to the two commanders of the army of Israel, to Abner the son of Ner and to Amasa the son of Jether, whom he killed, shedding the blood of war in a time of peace. He spilled their blood on the belt that was around his waist and on the shoes of his feet. 6 Do the right thing according to your wisdom, and do not let his gray head go down to the grave in peace. 7 “But show kindness to the sons of Barzillai the Gileadite, and let them eat at your table, for with such loyalty they supported me when I fled from your brother Absalom. 8 “There is also with you Shimei the son of Gera, a Benjamite from Bahurim, who cursed me with a grievous curse in the day when I went to Mahanaim. But when he came down to meet me at the Jordan, I swore to him by the Lord, saying, ‘I will not put you to death with the sword.’ 9 Now therefore do not hold him guiltless, for you are a wise man and know what you ought to do to him. Bring his gray head down to the grave with blood.” 10 So David slept with his fathers and was buried in the City of David. 11 David reigned over Israel forty years. He reigned seven years in Hebron and thirty-three years in Jerusalem. 12 So Solomon sat upon the throne of his father David, and his kingdom was firmly established. The Throne of Solomon Established 13 Then Adonijah the son of Haggith came to Bathsheba the mother of Solomon. And she said, “Do you come in peace?” And he said, “I come peaceably.” 14 Then he said, “I have something to say to you.” And she said, “Speak.” 15 He said, “You know that the kingdom was mine and that all Israel viewed me as the king. However, the kingdom has become my brother’s, for it was given to him by the Lord. 16 And now I ask one petition of you; do not deny me.” She said to him, “Keep speaking.” 17 And he said, “Please speak to Solomon the king, for he will not refuse you, that he may give me Abishag the Shunammite as a wife.” 18 Bathsheba said, “Very well, I will speak to the king on your behalf.” 19 So Bathsheba went to King Solomon to speak to him on behalf of Adonijah. The king rose up to meet her and bowed to her. Then he sat down on his throne and had a seat placed at his right hand for her to sit upon. 20 Then she said, “I desire one small petition of you. Please do not deny me.” And the king said to her, “Ask, my mother, for I will not refuse you.” 21 She said, “Let Abishag the Shunammite be given as a wife to Adonijah your brother.” 22 King Solomon answered his mother, “Now why do you ask Abishag the Shunammite for Adonijah? Ask for him the kingdom also, for he is my elder brother. Ask not only for him, but also for Abiathar the priest, and for Joab the son of Zeruiah.” 23 Then King Solomon swore by the Lord, saying, “May God do so to me and more also if this word does not cost Adonijah his life. 24 Now therefore as the Lord lives, who has established me and set me on the throne of David my father and who has made me a house as He promised, Adonijah shall be put to death this day.” 25 So King Solomon dispatched Benaiah the son of Jehoiada, and he executed him. 26 The king said to Abiathar the priest, “Go to Anathoth, to your own fields, for you are worthy of death. But I will not at this time put you to death, because you bore the ark of the Lord God before David my father and because you shared in all the hardships my father endured.” 27 So Solomon expelled Abiathar from being priest to the Lord, thus fulfilling the word of the Lord that He had spoken concerning the house of Eli in Shiloh. 28 Then word came to Joab, for Joab had followed Adonijah, though he did not support Absalom. And Joab fled to the tabernacle of the Lord and caught hold of the horns of the altar. 29 King Solomon was told that Joab had fled to the tabernacle of the Lord and was by the altar. Then Solomon sent Benaiah the son of Jehoiada, saying, “Go and execute him.” 30 So Benaiah came to the tabernacle of the Lord and said to him, “Thus says the king, ‘Come forth.’ And he said, “No, I will die here.” And Benaiah told the king all Joab said. 31 The king said to him, “Do as he has said, strike him down and bury him, and thus take away from me and my father’s house the guilt for the blood Joab shed without cause. 32 The Lord shall return his blood upon his own head, for he attacked two men more righteous and better than he—Abner the son of Ner, commander of the army of Israel, and Amasa the son of Jether, commander of the army of Judah—and killed them with the sword when my father David was unaware. 33 Therefore their blood shall return upon the head of Joab and upon the head of his seed forever, but upon David and upon his seed and upon his house and upon his throne shall the peace of the Lord rest forever.” 34 So Benaiah the son of Jehoiada went up and attacked and killed him, and he was buried in his own house in the wilderness. 35 The king put Benaiah the son of Jehoiada over the army in place of Joab and put Zadok the priest in the place of Abiathar. 36 The king sent and called for Shimei and said to him, “Build a house for yourself in Jerusalem, and dwell there, and never leave the city. 37 For on the day you go out and pass over the Kidron Valley, know for certain that you will surely die. Your blood shall be on your own head.” 38 Shimei said to the king, “What you say is good. As my lord the king has said, so will your servant do.” And Shimei lived in Jerusalem many days. 39 It came about that at the end of three years, two servants of Shimei ran away to Achish son of Maakah king of Gath. And they told Shimei, saying, “Your servants are in Gath.” 40 Shimei arose, saddled his donkey, and went to Gath to Achish to look for his servants. And Shimei went and brought his servants from Gath. 41 Solomon was told that Shimei had gone from Jerusalem to Gath and had returned. 42 The king sent and called for Shimei and said to him, “Did I not make you swear by the Lord and warned you, saying, ‘Know for certain that on the day you go out and walk abroad anywhere, you shall surely die’? And you said to me, ‘What you say is good; I will obey.’ 43 Why then have you not kept the oath of the Lord and the commandment that I gave you?” 44 The king also said to Shimei, “You know all the wickedness in your heart and what you did to David my father. Therefore the Lord shall return your wickedness on your own head. 45 But King Solomon shall be blessed, and the throne of David shall be established before the Lord forever.” 46 So the king commanded Benaiah the son of Jehoiada, who went out and attacked him so that he died. And the kingdom was established in the hand of Solomon.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1
1 राजा 2Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) राजा दाऊदको मृत्यु 2 दाऊदको मर्ने समय आइसकेको थियो। यसकारण दाऊदले सुलेमानसँग कुरा कानी गरे अनि उनलाई भने, 2 “सबै मानिस जस्तैं म मर्न आँटेको छु। तर तँ शक्तिशाली हुँदै जादैछस् अनि महान् व्यक्ति बनिंदैछस। 3 अब परमप्रभु तिम्रो परमेश्वरको सबै आदेशहरू सावधानीका साथ पालन गर। उहाँका सबै नियम, आदेश, निर्णय, सल्लाह र करार सावधानीका साथ पालन गर। मोशाको व्यवस्थामा लेखिएका प्रत्येक कुराको पालन गर। यदि तैंले यसो गरिस् भने तब आफूले गरेको प्रत्येक काममा अनि गएको प्रत्येक ठाउँमा सफल हुनेछस्। 4 यदि तैंले परमेश्वरको आज्ञा पालन गरिस्, भने परमेश्वरले मलाई दिनुभएको वचन पूरा गर्नुहुनेछ परमेश्वरले भन्नु भएकोछ, ‘यदि तेरा छोराहरूले मेरो आदेश अनुसार हार्दिक श्रद्धाका नियमहरू पालन गरे भने तब तेरो परिवारबाट एक जना मानिस सदा नै इस्राएलको राजा हुनेछ।’” 5 दाऊदले यो पनि भने, “तँलाई थाहै छ, सरूयाहको छोरा योआबले मसित के गरेका थिए? उसले इस्राएलीहरूको सेनाका दुइजना सेनापतिहरू, नेराको छोरा अबनेर अनि येतेरको छोरा अमासालाई मारेको थिए। याद गर, उनले तिनीहरूलाई शान्तिको समयमा मारेका थिए। यी मानिसहरूको रगतले उसको तरवारको बेंड पटुका र खुट्टाको जुत्ता रंगिएको थियो। मैले उसलाई दण्ड दिनु पर्थो। 6 तर अब राजा तँ छस्। यसकारण तैंले उसलाई आफूले सोचेर बुद्धिमत्तापूर्ण दण्ड दिनुपर्छ। तर तैंले उसलाई मार्छु नै भनेर निश्चय गर्नुपर्छ। उसलाई बूढेसकालमा शान्तिका साथ मर्ने मौका नदिनु। 7 “गिलादको बर्जिल्लैका सन्ततिप्रति दयालु हुनु। तिनीहरूलाई आफ्नो मित्र सम्झिनु अनि आफ्नो मेजमा भोजन गराउनु। तेरो दाजु अब्शालोमबाट भागी हिँड्दा तिनीहरूले मलाई सहायता गरेका थिए। 8 “अनि याद गर, गेरका छोरा शिमी अझै यहीं छन्। उनी बहूरीमको बिन्यामीन कुल समूह हुन्। याद गर, म महनेमतिर भागेको दिन उनले मेरो विरूद्धमा नराम्रो कुरा भनेका थिए। तब उनी मसित भेट गर्न यर्दन नदीमा आएका थिए। तब मैले उनलाई वचन दिएको थिएँ। मैले परमेश्वर सामु प्रतिज्ञा गरेको थिएँ म शिमीलाई मार्दिन। 9 अब उनलाई दण्ड नदिई न छोड। तिमी बुद्धिमान मानिस हौ, उनीसित के गर्नुपर्छ तिमी राम्ररी जान्दछौ। तर उनलाई बूढेसकालमा शान्तिका साथ मर्न नदेऊ।” 10 तब दाऊदको चोला उठ्यो। उनलाई दाऊदशहरमा गाडीयो। 11 दाऊदले इस्राएलमा 40 बर्ष शासन चलाए। उनले हेब्रोनमा सात बर्ष अनि यरूशलेममा 33 बर्ष शासन गरे। सुलेमानद्वारा राज्यको शासन-नियन्त्रण 12 अब सुलेमान राजा भए। आफ्ना पिता दाऊदको सिंहासनमा उनी विराजमान भए अनि आफ्नो राज्यको शासन पूर्ण नियन्त्रणका साथ गर्न थाले। 13 तब हग्गीतको छोरा अदोनियाह सुलेमानकी आमा बतशेबा समक्ष गए। बतशेबाले उनलाई सोधिन्, “के तिमी शान्त मन लिएर आएका हौ?” अदोनियाहले जवाफ दिए, “ज्यू, यो शान्तिपूर्ण भेट नै हो। 14 मैले तपाईंलाई केही भन्नु छ।” बतशेबाले, “भन भनिन्।” 15 अदोनियाहले भने, “तपाईंलाई सम्झना छ कुनै समय राज्य मेरो थियो। इस्राएलका सबै जनगण मलाई राजा ठान्दै थिए। तर स्थिति बदलियो। अहिले मेरो भाइ राजा भएको छ परमेश्वरले उसलाई राजाको रूपमा चुन्नुभयो। 16 यसर्थ अहिले म तपाईंसँग एक कुरा सोध्न चाहन्छु। कृपया मलाई हुँदैन नभन्नु होला।” बतशेबाले भनिन्, “तिमी के चाहन्छौ?” 17 अदोनियाहले भने, “मलाई थाहा छ तपाईंले भनेको कुनै पनि कुरा राजा सुलेमान मान्नु हुन्छ। कृपया शूनम्मी युवती अबीशगसँग विवाह गर्ने अनुमति मलाई उनीबाट दिलाई दिनुहोस्।” 18 तब बतशेबाले भनिन्, “ठीक छ, म तिम्रो लागि राजासँग कुरा गर्नेछु।” 19 यसकारण बतशेबा राजा सुलेमानसँग कुराकानी गर्न गइन्। राजा सुलेमानले उनलाई देखे अनि उनीसँग कुरा गर्न उभिए। तब उनले निहुरिएर ढोग भेट गरे अनि सिंहासनमा बसे। उनले चाकरहरूलाई आमाका लागि अर्को सिंहासन ल्याउन भने। तब तिनी उनको दाहिने पट्टि बसिन्। 20 बतशेवाले उनलाई भनिन्, “म तँलाई एउटा सानो कुराका भन्छु। कृपया मलाई हुदैन नभन्नु।” राजाले भने, “आमा, तपाईंले चाहेको कुनै पनि कुरा माग्न सक्नु हुनेछ। म तपाईंलाई नाइनास्ति गर्ने छैन।” 21 यसर्थ बतशेबाले भनिन्, “शूनम्मी अबीशगसँग विवाह गर्ने अनुमति तेरो दाजु अदोनियाहलाई दे।” 22 राजा सुलेमानले आफ्नी आमालाई जवाफ दिए, “तपाईं किन मसित अबीशगलाई दिन माग्नु हुँदैछ? यो मलाई उसलाई राज्य देऊ भनी माग्नु जस्तैं नै हो। जे भए ता पनि उनी मेरो ठूला दाज्यू हुन्। पूजाहारी एबीयातार र सरूथाहका छोरो योआबले उनलाई सघाउने छन्!” 23 तब राजा सुलेमानले परमप्रभुको नाउँमा शपथ गरे। उसले भने, “यदि मैले यसका लागि अदोनियाहलाई दण्ड दिइन भने परमेश्वरसित मलाई नराम्रो गर्नुहोस् भनी प्रार्थना गर्नेछु अनि उसले आफ्नो जीवनद्वारा मूल्य चुकाउनु पर्नेछ। 24 परमप्रभुले मलाई इस्राएलको राजा बनाउनुभयो। उहाँले मलाई मेरा पिता दाऊदको राज-सिंहासन दिनुभएकोछ परमेश्वरले आफ्नो वचन पूरा गर्नुभयो अनि राज्य म र मेरो परिवारलाई दिनुभयो। जसरी साँच्चैनै परमप्रभु जीवित हुनुहुन्छ भने अदोनिया आजनै मर्नेछ।” 25 राजा सुलेमानले यहोदाका छोरा बनायाहलाई आदेश दिए। बनायाह बाहिर निस्किए अनि अदोनियाहलाई मारे। 26 तब राजा सुलेमानले पूजाहारी एबीयातारलाई भने, “मैले तँलाई मार्नु पर्थ्यो, तर म तँलाई आफ्नो घर अनातोत फर्किने मौका दिन्छु। म तँलाई अहिले मार्ने छैन् किनभने तैंले परमप्रभु हाम्रा मालिकको पवित्र सन्दूक मेरो पिताको राजा दाऊदको निम्ति बोकेको थिइस् अनि मेरो पिताको सबै कष्ट विभाजन गरेको थिइस्।” 27 सुलेमानले एबीयातारलाई परमेश्वरको पूजाहारीको रूपमा सेवा गर्न नपाउने कुरा बताए। यो यसरी नै भयो जसरी परमेश्वरले बताउनु भएको थियो। परमेश्वरले पूजाहारी एली अनि उनको परिवारको विषयमा शीलोमा बताउनु भएको थियो। एबीयातार एली परिवारका थिए। 28 योआबले यस विषयमा सुने अनि डराए। उनले अदोनियाहको समर्थन गरेका थिए, तर अब्शालोमले गरेनन्। योआब परमेश्वरको पालतिर दगुरे अनि वेदीको सींग समात्न पुगे। 29 कसैले राजा सुलेमानलाई बताए योआब परमेश्वरको पालको वेदीमा छ। यस कारण सुलेमानले यहोयादाका छोरा बनायाहलाई गएर उसलाई मार्ने आदेश दिए। 30 बनायाह परमेश्वरको पालमा गए अनि योआबलाई भने, “राजाको आदेश छ, ‘बाहिर आइज!’” तर योआबले जवाफ दिए, “होइन, म यहीं नै मर्छु।” यसकारण बनायाह फर्केर राजा कहाँ आए अनि उनलाई योआबले भनेको कुरा बताए। 31 तब राजाले बनायाहलाई आदेश दिए, “ऊ जसो भन्छ त्यसै गर! उसलाई त्यहीं मार अनि गाडिदे। तब मेरो परिवार अनि म योआबको दोषबाट मुक्त हुनेछौं। योआबले निर्दोष मानिसहरूको हत्या गरेको हुनाले यो दोष सृष्टि भएको थियो। 32 योआबले ऊ भन्दा धेरै निर्दोष मानिसहरूको हत्या गर्यो। तिनीहरू नेरका छोरा अबनेर अनि येतेरका छोरा अमासा थिए। अबनेर इस्राएलको सेनाका सेनापति थिए अनि अमासा यहूदाको सेनाका सेनापति थिए। मेरो पिता दाऊद यहाँ थिएनन् तिनीहरू योआबद्वारा मारिएको हो भनि यसकारण परमप्रभुले योआबलाई उसले मारेका मानिसहरूको दण्ड दिनुहुनेछ। 33 तिनीहरूको मृत्युका लागि ऊ अपराधी हुनेछ अनि उसको परिवार पनि सदाका लागि दोषी हुनेछ। तर परमेश्वरले दाऊद, उनका सन्तानहरू, उनको राज परिवार र उनको राज्यलाई सदा नै शान्ति दिनु हुनेछ।” 34 यसै कारण यहोयादाका छोरा बनायाहले योआबलाई मारे। योआबलाई मरुभूमिमा उनको घरको नजिकै नै गाडीयो। 35 तब सुलेमानले यहोयादाका छोरा बनायाहलाई योआबको ठाउँमा सेनाको सेनापति बनाए। सुलेमानले एबीयातारको ठाउँमा सादोकलाई नयाँ पूजाहारीको पदमा नियुक्त पनि गरे। 36 त्यसपछि राजाले शिमीलाई बोलाए। राजाले उनलाई भने, “यहाँ यरूशलेममा आफ्नोलागि एउटा घर बनाऊ। त्यस घरमा बस अनि शहर नछोड। 37 यदि तिमी शहर छोडछौ अनि किद्रोनको खोल्सा पारी जान्छौ भने तिमीलाई मारिने छ अनि यो नै तिम्रो आफ्नो दोष हुनेछ।” 38 यसकारण शिमीले जवाफ दिए, “महाराज, ठीकै छ। म तपाईंको आदेश पालन गर्नेछु।” यस कारण शिमी लामो अवधिसम्म यरूशलेममा बसे। 39 तर तीन बर्षपछि शिमीका दुइ जना दासहरू भागे। तिनीहरू गातका राजा, माकाका छोरा आकीश कहाँ गए। शिमीले सुने, उनका दासहरू गातमा छन्। 40 यसर्थ शिमीले आफ्नो जिन खच्चडमाथि राखे अनि गातमा राजा आकी शसमक्ष आफ्ना दासहरू लिन गएका थिए। उनले तिनीहरूलाई त्यहाँ भेटे अनि घर फर्काए। 41 तर कसैले सुलेमानलाई सुनायो, शिमी यरूशलेमबाट गात गए अनि फर्केर आए। 42 यस कारण सुलेमानले उनलाई बोलाए। सुलेमानले भने, “मैले परमेश्वरको नाउँमा तँ सित शपथ गराएको यदि तैंले यरूशलेम छाडिस भने तँ मर्ने छस्। मैले चेताउनी दिएको थिएँ, यदि तँ कत्तै गइस् भने तँ मारिने छस् अनि त्यो तेरो आफ्नै दोष हुनेछ जे भनेको थिंए त्यसमा तँ समहत भइस् तैंले भनिस् तैंले मेरो आज्ञा पालन गर्नेछु। 43 परमप्रभुको नाउँमा तैंले गरेको प्रतिज्ञा किन उलंघन गरिस्? किन तैंले मेरो आज्ञा पालन गरिनस्? 44 तँलाई थाहा छ तैंले मेरा पिताको विरूद्धमा धेरै भूल कामहरू गरेको थिइस्। अब ती भूल कामका लागि परमेश्वरले तँलाई दण्ड दिनु हुनेछ। 45 तर परमेश्वरले मलाई आशीर्वाद दिनु हुनेछ। उहाँले दाऊदको राज्यलाई सधैँ नै सुरक्षित राख्ननु हुनेछ।” 46 तब राजा सुलेमानले यहोयादको छोरा बनायाहलाई शिमीको हत्या गर्ने हुकूम दिए अनि उनले त्यसै पालन गरे। अब राज्यमा सुलेमानको पूर्ण नियन्त्रण थियो।