https___worldbeyondwar.org_war-going-end_.xml
https___worldbeyondwar.org_ne_war-going-end__1.xml
1.1 2.1 2.2 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 4.1 5.1 5.2 5.3 6.1 6.2 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 8.6 8.7 8.8 8.9 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 10.6 10.7 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 11.6 11.7 11.8 11.9 12.1 12.2 12.3 13.1 13.2 13.3 13.4 14.1 14.2 14.3 15.1 15.2 15.3 16.1 16.2 16.3 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 18.3 18.4 18.5 19.1 19.2 19.3 19.4 19.5 19.6 19.7 19.8 19.9 20.1 20.2 20.3 20.4 20.5 20.6 20.7 20.8 21.1 21.2 21.3 21.4 21.5 21.6 21.7 22.1 22.2 22.3 22.4 22.5 22.6 22.7 22.8 22.9 22.10 22.11 22.12 23.1 23.2 23.3 23.4 23.5 23.6 23.7 23.8 24.1 24.2 24.3 24.4 25.1 25.2 25.3 25.4 25.5 25.6 25.7 25.8 25.9 25.10 25.11 25.12 25.13 26.1 27.1 27.2 27.3 28.1 28.2 28.3 29.1 29.2 30.1 30.2 30.3 30.4 30.5 30.6 30.7 30.8 30.9 31.1 31.2 31.3 31.4 31.5 32.1 32.2 32.3 32.4 32.5 32.6 32.7 32.8 33.1 33.2 33.3 33.4 33.5 34.1 34.2 35.1 36.1 36.2 36.3 36.4 36.5 36.6 37.1 37.2 38.1 38.2 38.3 39.1 39.2 39.3 39.4 39.5 39.6 39.7 40.1 40.2 41.1 41.2 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 69.1 70.1 71.1 72.1 73.1 74.1 75.1 76.1 77.1 78.1 78.2 78.3 78.4 78.5 79.1 79.2 79.3 80.1 80.2 80.3 80.4 80.5 80.6 80.7 80.8 81.1 81.2 81.3 81.4 81.5 81.6 82.1 82.2 82.3 82.4 82.5 83.1 84.1 84.2 84.3 84.4 84.5 84.6 84.7 84.8 85.1 86.1 87.1 88.1 89.1 90.1 91.1 92.1 93.1 94.1 95.1 96.1 97.1 98.1 98.2 99.1 99.2 99.3 99.4 99.5 99.6 99.7 100.1 100.2 101.1 102.1 102.2 103.1 103.2 103.3 103.4 103.5 103.6 103.7 104.1 104.2 104.3 104.4 104.5 105.1 105.2 105.3 105.4 105.5 105.6 106.1 106.2 106.3 106.4 106.5 106.6 107.1 108.1 108.2 108.3 108.4 109.1 109.2 109.3 109.4 109.5 109.6 109.7 109.8 109.9 109.10 110.1 111.1 112.1 113.1 114.1 115.1 116.1 116.2 116.3 116.4 116.5 117.1 117.2 117.3 117.4 117.5 117.6 117.7 118.1 118.2 118.3 118.4 118.5 118.6 119.1 120.1 120.2 120.3 120.4 120.5 120.6 120.7 120.8 120.9 121.1 121.2 121.3 121.4 121.5 121.6 121.7 121.8 121.9 121.10 121.11 121.12 122.1 123.1 123.2 124.1 125.1 125.2 125.3 125.4 126.1 126.2 126.3 126.4 126.5 126.6 126.7 126.8 126.9
War Is Not Going To End On Its Own: Part III Of “War No More: The Case For Abolition” By David Swanson III. WAR IS NOT GOING TO END ON ITS OWN If war were ending on its own, it would be ending because people were causing it to end. That trend could be reversed if enough people found out that anti-war work was succeeding and took that as a reason to stop engaging in it. But we are not yet clearly succeeding. If we want to end war we will have to redouble our efforts and get many more people involved. First, let’s examine the evidence that war is not fading away. Counting Bodies Over the centuries and decades, death counts have grown dramatically, shifted heavily onto civilians rather than combatants, and been overtaken by injury counts as even greater numbers have been injured but medicine has allowed them to survive. Deaths are now due primarily to violence rather than to disease, formerly the biggest killer in wars. Death and injury counts have also shifted very heavily toward one side in each war, rather than being evenly divided between two parties. Understanding that there are countless shortcomings in any comparisons across wars fought in different epochs, using different technologies, operating under different conceptions of law, etc., here are some comparisons that nonetheless seem useful. The following is, of course, a sampling and not intended in any way as a comprehensive discussion of all U.S. or global wars. In the U.S. War for Independence, some 63,000 died, including 46,000 Americans, 10,000 British, and 7,000 Hessians. Possibly 2,000 French died on the American side in North America, and more fighting the British in Europe. The British and the U.S. each had about 6,000 wounded. Civilians were not killed in significant numbers in battle, as they are in modern war. But the war likely caused a smallpox epidemic, which took 130,000 lives. It is noteworthy that more Americans died than did those on the other side, that more died than were wounded and lived, that more soldiers died than civilians, that the United States won, that the war was fought within the United States, and that no refugee crisis was created (although the gate was opened wide to genocide of Native Americans and other future wars). In the War of 1812, some 3,800 U.S. and British soldiers died fighting, but disease brought the death total to some 20,000. The number of wounded was smaller, as it would be in most wars before penicillin and other medical advances arrived for World War II and later wars. Until then, more soldiers died of their wounds. The fighting in the War of 1812 did not kill large numbers of civilians. More Americans died than did those on the other side. The war was fought within the United States, but the war was a failure. Canada was not conquered. On the contrary, Washington D.C. was burned. No major refugee crisis resulted. U.S. wars against Native Americans were one part of a genocide. According to the U.S. Census Bureau in 1894, “The Indian wars under the government of the United States have been more than 40 in number. They have cost the lives of about 19,000 white men, women and children, including those killed in individual combats, and the lives of about 30,000 Indians.” These were wars fought within the United States, which the U.S. government “won” more often than it lost, and in which the other side suffered the greater share of deaths, including significant deaths inflicted on civilians. A refugee crisis of major proportions was one of the primary results. In several ways, these wars are a closer model for later U.S. wars than other early wars are. In the U.S. war on Mexico of 1846-1848, 1,773 Americans were killed in action, while 13,271 died from sickness, and 4,152 were wounded in the conflict. Approximately 25,000 Mexicans were killed or wounded. Once again, disease was the big killer. Again, more died than were wounded and survived. Fewer Americans died than did those on the other side. More soldiers died than civilians. And the United States won the war. In each of the wars described above, the casualty figures were larger percentages of the overall populations at the time than they are of populations today. Whether and how that makes the wars worse than the absolute casualty counts suggest is a matter for debate. Adjusting for population does not have as significant an effect as one might think. The U.S. population at the time of its war on Mexico was almost as big as Iraq’s population at the time of Shock and Awe. The United States lost 15,000. Iraq lost 1.4 million. To be more precise, the U.S. population was about 22 million and Mexico’s about 2 million, of whom some 80,000 were in the territories seized by the United States. Those 80,000 saw their nationality changed, although some were permitted to remain Mexican. Iraq saw millions made homeless, including millions forced to travel outside Iraq and live as refugees in foreign lands. The U.S. Civil War, which grew out of the war on Mexico and other factors, stands apart. The death count is usually estimated at something remarkably close to the 654,965 Iraqis killed as of June 2006, as reported by Johns Hopkins. One researcher lists the Civil War casualties as follows: Total military dead: 618,022, including 360,022 Northern and 258,000 Southern. For the North, 67,058 died in combat, 43,012 from wounds, 219,734 from disease, including 57,265 from dysentery, and 30,218 died as prisoners of war. For the South, 94,000 died in combat, an unknown number from wounds, 138,024 from disease, and 25,976 as prisoners of war. Another 455,175 were wounded, including 275,175 from the North and 180,000 from the South. More recent research, using census data, estimates the U.S. Civil War dead at 750,000. Estimations and speculation place civilian deaths, including from starvation, at an additional 50,000 or more. A U.S. population of 31.4 million in 1860, reduced by 800,000, means a loss of 2.5 percent, or less than half what Iraq lost in OIL (Operation Iraqi Liberation, the war’s original name); 1,455,590 killed out of 27 million is a loss of 5.4 percent. The U.S. Civil War numbers finally begin to approach the death toll of major modern wars, while still remaining relatively evenly divided between the two sides. In addition, the numbers wounded begin to surpass the numbers dead. Yet, the killing remains mainly the killing of soldiers, not civilians. The first U.S. overthrow of a foreign government beyond the destruction of the Native American nations was in Hawaii in 1893. Nobody died, and one Hawaiian was wounded. These overthrows would never again be so bloodless. The U.S. wars on Cuba and the Philippines at the end of the nineteenth century begin to move us in a new direction. These were violent occupations on foreign soil. Disease remained a big killer, but it impacted one side disproportionately, because the conflict was taking place far from the shores of the occupier. The Spanish-American War was fought in Cuba, Puerto Rico, and Guam, but not in the United States. The war on the Philippines was fought in the Philippines. In the Spanish-American War, the United States saw 496 killed in action, 202 died of wounds, 5,509 died from disease, and 250 were killed by the United States’ own (presumably accidental) destruction of the USS Maine prior to the war. The Spanish saw 786 killed in action, 8,627 died of wounds, and 53,440 died from disease. The Cubans saw another 10,665 dead. But it is in the Philippines that the death count, as well as the length of the war, really begins to look familiar. The United States had 4,000 killed, mostly by disease, plus 64 from Oregon (not yet part of the United States). The Philippines had 20,000 combatants killed, plus 200,000 to 1,500,000 civilians dead from violence and diseases, including cholera. Over 15 years, by some estimates, the United States’ occupying forces, together with disease, killed over 1.5 million civilians in the Philippines, out of a population of 6 to 7 million. That’s less than a quarter the size of the Iraqi population, with a similar sized slaughter imposed on it, over a period roughly twice as long. A population of 7 million losing 1.5 million lives is losing a staggering 21 percent of its population—making this war, by that standard, if the high-end estimate of deaths is correct, the worst war the United States has engaged in, apart from the Native American genocide. The U.S. death count of 4,000 in the Philippines is very similar to the U.S. death count in Iraq. From here on out, U.S. death counts will be smaller than those on the other side, and military death counts will be smaller than civilian. Victories also become questionable or temporary. The First World War saw some 10 million military deaths, about 6 million of them on the side of Russia, France, the British, and other Allies. About a third of those deaths were due to the Spanish influenza. About 7 million civilians were killed in Russia, Turkey, Germany and elsewhere by violence, famine, and disease. The “Spanish” flu epidemic was largely created by the war, which increased transmission and augmented mutation; the war may also have increased the lethality of the virus. That epidemic killed 50 to 100 million people worldwide. The Armenian genocide and wars in Russia and Turkey arguably grew out of this war, as arguably did World War II. Ultimately, total death counts are impossible. But we can note that this war involved direct and indirect killing on a larger scale, that the direct killing was relatively evenly balanced between the two sides, and that the surviving wounded now outnumbered those killed. This was intense, rapid killing that took place in the space of just over 4 years, rather than an occupation as lengthy as those of Iraq or Afghanistan in the 21st century. But the direct deaths were spread over dozens of nations. The highest death count by nation was 1,773,300 in Germany, followed by 1,700,000 in Russia, 1,357,800 in France, 1,200,000 in Austria-Hungary, 908,371 in the British Empire (actually many nations), and 650,000 in Italy, with no other nation’s casualties rising above 350,000. The 1.7 million killed in Germany were taken from a population of 68 million. The 1.7 million killed in Russia were taken from a population of 170 million. Iraq lost a similar number of lives in its recent “liberation,” but from a population of only 27 million. Yet, somehow we think of World War I as a senseless horror of truly staggering proportions, and of the liberation of Iraq as a regime change that didn’t go very well—or even as a shining success. WWII is the worst single thing humanity has done to itself in any relatively short period of time. Setting aside the catastrophic side effects and repercussions from which we may never recover (any more than U.S. troops may ever leave Germany or Japan), the absolute number of people killed—some 50 to 70 million—easily tops the list. Measured as a percentage of global population killed, World War II is surpassed only by very lengthy series of events like the fall of Rome. The impact of World War II on particular nations varied dramatically, ranging from 16 percent of the population of Poland killed, all the way down to 0.01 percent of the population of Iraq killed. About 12 nations lost more than 5 percent of their population in World War II. Japan lost 3 percent to 4 percent. France and Italy lost 1 percent each. The U.K. lost less than 1 percent. The United States lost 0.3 percent. Nine nations in World War II lost a million or more lives. Among those that did not were France, Italy, the U.K., and the U.S. So, the more recent war in Iraq was worse for Iraq than many nations’ experience in World War II. We can also conclude without a shadow of doubt that the damage done to nations’ population is not what determines the number of Hollywood movies made about one war rather than another. With World War II we entered the era in which civilian deaths outnumber military deaths. About 60 percent to 70 percent of the deaths were civilian, a figure that includes victims of bombing and all other violence including the holocaust and ethnic cleansing campaigns, as well as disease and famine. (You can find numerous sources on the Wikipedia page on “World War II Casualties”.) We also entered the era in which killing can very disproportionately impact one side. What Germany did to the Soviet Union and Poland, and what Japan did to China account for the vast bulk of the dying. Thus the victorious allies suffered the greater share. We also entered the era in which the wounded outnumber the dead, and the era in which war deaths come primarily from violence rather than disease. And we opened the door to a tremendous escalation in U.S. military presence and operations around the globe, an escalation that is ongoing. The war on Korea, which has ever officially ended, in its initial intense years killed an estimated 1.5 to 2 million civilians, North and South, plus nearly a million military dead on the side of the North and China, a quarter million or more military dead from the South, 36,000 dead from the United States, and much smaller numbers from several other nations. The military wounded far outnumbered the military dead. As in World War II, some two-thirds of the deaths were civilian, and U.S. deaths were few compared with others. Unlike World War II, there was no victory; that was the beginning of a trend that would last. The war on Vietnam was Korea, but worse. There was a similar lack of victory and a similar number of U.S. casualties, but a larger number of deaths for the people who lived in the battlefield. The U.S. dead turn out to have accounted for 1.6 percent of the dying. That compares to about 0.3 percent in Iraq. A 2008 study by Harvard Medical School and the Institute for Health Metrics and Evaluation at the University of Washington estimated 3.8 million violent war deaths, combat and civilian, north and south, during the years of U.S. involvement in Vietnam. The civilian deaths outnumbered the combat deaths, again amounting to about two-thirds of total deaths. The wounded were in much higher numbers, and judging by South Vietnamese hospital records, one-third were women and one-quarter children under age 13. U.S. casualties included 58,000 killed and 153,303 wounded, plus 2,489 missing. (Medical advances help explain the ratio of wounded to killed; subsequent medical advanced and body armor advances may help explain why U.S. deaths in Iraq were not at a level similar to U.S. deaths in Korea or Vietnam.) The 3.8 million out of a population of 40 million is nearly a 10 percent loss, or twice what OIL did to Iraq. War spilled into neighboring countries. Refugee crises ensued. Environmental damage and delayed deaths, often due to Agent Orange, continue to this day. One Big Atrocity The more recent war on Iraq, measured purely in terms of deaths, may compare favorably to the war on Vietnam, but the details of how the killing was done are remarkably similar, as shown in Nick Turse’s Kill Anything That Moves. Turse documents that policy decisions handed down from the top led consistently, over a period of years, to the ongoing slaughter of millions of civilians in Vietnam. Much of the killing was done by hand or with guns or artillery, but the lion’s share came in the form of 3.4 million combat sorties flown by U.S. and South Vietnamese aircraft between 1965 and 1972. The well-known My Lai massacre in Vietnam was not an aberration. Turse documents a pattern of atrocities so pervasive that one is compelled to begin viewing the war itself as one large atrocity. Similarly, endless atrocities and scandals in Afghanistan and Iraq are not aberrations even though U.S. militarists have interpreted them as freak occurrences having nothing to do with the general thrust of the war. “Kill anything that moves,” was an order given to U.S. troops in Vietnam indoctrinated with racist hatred for the Vietnamese. “360 degree rotational fire” was a command given on the streets of Iraq to U.S. troops similarly conditioned to hate, and similarly worn down with physical exhaustion. Dead children in Vietnam elicited comments like “Tough shit, they grow up to be VC.” One of the U.S. helicopter killers in Iraq heard in the “Collateral Murder” video says of dead children, “Well it’s their fault for bringing their kids into a battle.” President Obama’s campaign senior adviser Robert Gibbs commented on a 16-year-old American killed by a U.S. drone in Yemen: “I would suggest that you should have a far more responsible father if they are truly concerned about the well being of their children.” The “they” may mean foreigners or Muslims or just this particular man. The murder of the son is disgracefully justified by reference to his father. In Vietnam anyone dead was the enemy, and sometimes weapons would be planted on them. In drone wars, any dead males are militants, and in Iraq and Afghanistan weapons have often been planted on victims (See IVAW.org/WinterSoldier). After U.S. troops killed pregnant women in a night-raid in Afghanistan, they dug the bullets out with knives and blamed the killings on the women’s family members. (See Dirty Wars by Jeremy Scahill.) The U.S. military during the Vietnam War shifted from keeping prisoners toward murdering prisoners, just as the current war has shifted from incarceration toward murder with the change in president from Bush to Obama. (See “Secret ‘Kill List’ Proves a Test of Obama’s Principles and Will,” New York Times, May 29, 2012.) In Vietnam, as in Iraq, rules of engagement were broadened until the rules allowed shooting at anything that moved. In Vietnam, as in Iraq, the U.S. military sought to win people over by terrorizing them. In Vietnam, as in Afghanistan, whole villages were eliminated. In Vietnam, refugees suffered in horrible camps, while in Afghanistan children have frozen to death in a refugee camp near Kabul. Torture was common in Vietnam, including water-boarding. But at that time it hadn’t yet been depicted in a Hollywood movie or television show as a positive occurrence. Napalm, white phosphorus, cluster bombs, and other widely despised and banned weapons were used in Vietnam, as they are in the global war on terra [sic]. Vast environmental destruction was part of both wars. Gang rape was a part of both wars. The mutilation of corpses was common in both wars. Bulldozers flattened people’s villages in Vietnam, not unlike what U.S.-made bulldozers do now to Palestine. Mass murders of civilians in Vietnam, as in Iraq and Afghanistan, tended to be driven by a desire for revenge. (See Kill Anything That Moves by Nick Turse.) New weaponry allowed U.S. troops in Vietnam to shoot long distances, resulting in a habit of shooting first and investigating later, a habit now developed for drone strikes. Self-appointed teams on the ground and in helicopters went “hunting” for natives to kill in Vietnam as in Afghanistan. And of course, Vietnamese leaders were targeted for assassination. Vietnamese victims who saw their loved ones tortured, murdered, and mutilated are—in some cases—still furious with rage decades later. It’s not hard to calculate how long such rage will last in the nations now being “liberated.” Recent Wars Throughout the centuries, overlapping with the larger wars I’ve been describing, the U.S. has engaged in numerous smaller wars. These wars continued between the U.S. withdrawal from Vietnam and the U.S. invasion of Iraq. An example is the 1983 invasion of Grenada. Grenada lost 45 lives and Cuba 25, the United States 19, with 119 U.S. wounded. Another example is the U.S. invasion of Panama in 1989. Panama lost between 500 and 3,000, while the U.S. lost 23 lives. The United States assisted Iraq in its war on Iran during the 1980s. Each side lost hundreds of thousands of lives, with Iran suffering perhaps two-thirds of the deaths. Operation Desert Storm, 17 January 1991 – 28 February 1991, killed some 103,000 Iraqis, including 83,000 civilians. It killed 258 Americans (making them 0.25 percent of the dead), although disease and injuries showed up in the years that followed. At the end of the war 0.1 percent of participating U.S. troops were considered killed or wounded, but by 2002, 27.7 percent of veterans were listed as dead or wounded, many diagnosed with Gulf War Syndrome. As of September 2013, the U.S. war on Afghanistan was ongoing, with U.S. defeat inevitable. As with Iraq, it has a back-story of death and destruction dating back many years—in this case at least to what Zbigniew Brzezinski admitted was a U.S. effort to provoke a Soviet invasion in 1979. U.S. deaths in Afghanistan since 2001 are about 2,000, plus 10,000 wounded. Additionally there are much greater numbers of troops with brain injuries and post traumatic stress disorder (PTSD). During some years, suicides have outpaced combat deaths. But, as in other modern wars, the occupied nation has suffered most of the injuries and deaths, including about 10,000 Afghan security forces killed, 200 Northern Alliance forces killed, and tens or hundreds of thousands of civilians killed violently, plus as many as hundreds of thousands or millions dead from nonviolent results of the war including freezing, starvation, and disease. Afghanistan’s refugee crisis has been expanded by millions during the current occupation, while U.S. missile strikes in northern Pakistan have created another 2.5 million refugees. Documentation for all of the above statistics can be found at WarIsACrime.org/Iraq along with an analysis of the casualty studies in Iraq which places the most likely total there at 1,455,590 excess deaths. These are deaths above the high death rate that existed in 2003, following the worst sanctions and longest bombing campaign in history. U.S. drone strikes in Pakistan, Yemen, and Somalia are producing significant numbers of deaths, almost all of them on one side. These numbers come from TheBureauInvestigates.com: PAKISTAN CIA Drone Strikes in Pakistan 2004–2013 Total US strikes: 372 Total reported killed: 2,566-3,570 Civilians reported killed: 411-890 Children reported killed: 167-197 Total reported injured: 1,182-1,485 YEMEN US Covert Action in Yemen 2002–2013 Confirmed US drone strikes: 46-56 Total reported killed: 240-349 Civilians reported killed: 14-49 Children reported killed: 2 Reported injured: 62-144 Possible extra US drone strikes: 80-99 Total reported killed: 283-456 Civilians reported killed: 23-48 Children reported killed: 6-9 Reported injured: 81-106 All other US covert operations: 12-77 Total reported killed: 148-377 Civilians reported killed: 60-88 Children reported killed: 25-26 Reported injured: 22-111 SOMALIA US Covert Action in Somalia 2007–2013 US drone strikes: 3-9 Total reported killed:7-27 Civilians reported killed: 0-15 Children reported killed: 0 Reported injured: 2-24 All other US covert operations: 7-14 Total reported killed: 47-143 Civilians reported killed: 7-42 Children reported killed: 1-3 Reported injured: 12-20 The high end of these counts totals 4,922, remarkably close to the figure of 4,700 that Senator Lindsey Graham has made public—without, however, explaining where he got it. These numbers compare very favorably to Operation Iraqi Liberation (meaning they are smaller), but making that comparison may be dangerous. The U.S. government did not replace a ground war or a traditional bombing campaign with a drone war in the countries above. It created drone wars where it would have been very unlikely to create any wars at all, in the absence of drones. It created these drone wars while escalating a massive occupation in Afghanistan of which drone kills were only one element. Looking at the wars of the earth’s leading war-making nation, measured by death counts, the wars do not seem to be on a path toward ending. If only drone wars are fought in the future, that could mean a reduction in death counts. But it would not mean an end to wars, and therefore it would be difficult to guarantee that wars would be limited in any manner—wars being very difficult beasts to control once started. The chart below displays the estimated number of people killed in major U.S. wars over the years, from oldest on the left to most recent on the right. I’ve included major wars and left out many quite minor ones, both early and more recent. I’ve not included wars against Native Americans, primarily because they were spread over such a long period of time. I’ve also not included the sanctions that came in between the Gulf War and the Iraq War, even though they killed more people than the Gulf War did. I’ve included only the relatively brief bursts of killing that we commonly call wars. And I’ve included deaths on all sides, including those killed by disease during a war, but not post-war epidemics, and not injuries. The injured who survived were few in the wars at the left. The injured were more than the dead in the wars at the right. The chart below is the same as the chart above, only with the two world wars removed. Those two wars took place in so many different nations and killed on such an enormous scale, that it is easier to compare the other wars if they are omitted. Common references to the Civil War as the deadliest U.S. war appear wildly off when looking at this chart; that’s because this chart—unlike most U.S. news media—includes the deaths on both sides of foreign wars. I have not tried to break each column into combatants and civilians, a practically difficult and morally dubious operation, but one that would inevitably show civilian deaths heavily present only on the right-hand side of the chart. I have also not separated U.S. from foreign deaths. Doing so would result in the five wars toward the left being colored all or significantly a color representing U.S. deaths, and the five wars on the right being colored almost entirely a color representing foreign deaths, with a little sliver indicating U.S. deaths as part of the total. The third chart, on the next page, displays, not the number of deaths, but the percent of a population killed. One might have assumed that the earlier wars saw fewer deaths because the populations of the countries involved were smaller. However, when we adjust for population, the chart doesn’t change very much. The earlier wars still appear less deadly than the later wars. The populations used for this calculation are the populations of the countries where the wars were fought: the United States for the revolution and the civil war, the United States and Canada for the war of 1812, the United States and Mexico for the Mexican-American war, Cuba and Puerto Rico and Guam for the Spanish-American war, the Philippines or Korea or Vietnam for the wars bearing those nations’ names, and Iraq for the last two wars. Counting Dollars When Americans hear “the cost of war” they often think of two things: dollars and U.S. soldiers’ lives. During the G.W.O.T. (global war on terror/terra) Americans have not been asked to sacrifice, to cut back, to pay more taxes, or to contribute to the cause. In fact, they’ve had their taxes reduced, especially if they have large incomes or are among the population of “corporate persons.” (Wealth concentration is a common result of wars, and these wars are no exception.) U.S. people have not been drafted for military or other duty, except through the poverty draft and the deceptions of the military recruiters. But this lack of sacrifice hasn’t meant no financial cost. Below is a menu of past wars and price tags in 2011 dollars. The trend seems to be moving mostly in the wrong direction. War of 1812 – $1.6 billion Revolutionary War – $2.4 billion Mexican War – $2.4 billion Spanish-American War – $9 billion Civil War – $79.7 billion Persian Gulf – $102 billion World War I – $334 billion Korea – $341 billion Afghanistan – $600 billion Vietnam – $738 billion Iraq – $810 billion Total post-9/11 – $1.4 trillion World War II – $4.1 trillion Joseph Stiglitz and Linda Bilmes in 2008 calculated the true total cost of OIL (the Iraq War) as three to five trillion (higher now that the war went on for years longer than they expected). That figure includes impacts on oil prices, future care of veterans, and—notably—lost opportunities. Brown University’s “Cost of War” Project garnered attention in 2013 by claiming that the U.S. cost for the war on Iraq would be $2.2 trillion. A few clicks into their website one finds this: “Total US federal spending associated with the Iraq war has been $1.7 trillion through FY2013. In addition, future health and disability payments for veterans will total $590 billion and interest accrued to pay for the war will add up to $3.9 trillion.” The $1.7 trillion plus the $0.59 trillion equals the $2.2 trillion placed in the headline of the report. The additional $3.9 trillion in interest has been left out. And, even though Brown is taking its data from papers by Linda Bilmes, it leaves out numerous considerations that were included in Bilmes’ and Stiglitz’ book The Three Trillion Dollar War, including most notably the impact of the war on fuel prices and the impact of lost opportunities. Adding those to the $6.19 trillion listed here would make the estimate of $3 to $5 trillion in Bilmes’ and Stiglitz’ book look as “conservative” as they said it was. Measured in dollars, as in deaths, wars by the nation most invested in wars right now don’t show any long-term trends toward disappearance. Instead, wars appear to be a constant, enduring, and growing presence. Who Says War Is Vanishing? Most influentially, the argument that war is going away has been made by Steven Pinker in his book The Better Angels of Our Nature: Why Violence Has Declined. But it is an argument that can be found in various forms in the work of numerous Western academics. War, as we have seen above, is not actually going away. One way to suggest that it is involves conflating war with other varieties of violence. The death penalty seems to be going away. Spanking and whipping children seems to be going away in some cultures. And so on. These are trends that should help convince people of the case I made in Part I above: War can be ended. But these trends say nothing about war actually being ended. The fictional account of war going away treats Western civilization and capitalism as forces for peace. This is done, in large part, by treating Western wars on poor nations as the fault of those poor nations. The U.S. war in Vietnam was the fault of the Vietnamese who weren’t enlightened enough to surrender as they should have. The U.S. war in Iraq ended with Bush’s declaration of “mission accomplished!” after which the war was a “civil war” and the fault of the backward Iraqis and their lack of Western capitalism. And so on. Missing from this account is the relentless push for more wars in the U.S., Israeli, and other governments. U.S. media outlets routinely discuss “the next war” as if there simply must be one. Missing is the development of NATO into a global aggressive force. Missing is the danger created by the proliferation of nuclear technology. Missing is the trend toward greater corruption of elections and governance, and the growing—not shrinking—profits of the military industrial complex. Missing is the expansion of U.S. bases and troops into more nations; as well as U.S. provocations toward China, North Korea, Russia, and Iran; increases in military spending by China and many other nations; and misconceptions about past wars including the recent war in Libya and proposals for wider war in Syria. Wars, in the view of Pinker and other believers in war’s vanishing, originate in poor and Muslim nations. Pinker indicates no awareness that wealthy nations fund and arm dictators in poor countries, or that they sometimes “intervene” by dropping that support and dropping bombs along with it. Also likely countries to make war are those with ideologies, Pinker tells us. (As everyone knows, the United States has no ideology.) “The three deadliest postwar conflicts,” Pinker writes, “were fueled by Chinese, Korean, and Vietnamese communist regimes that had a fanatical dedication to outlasting their opponents.” Pinker goes on to blame the high death rate in Vietnam on the willingness of the Vietnamese to die in large numbers rather than surrender, as he thinks they should have. The U.S. war on Iraq ended, in Pinker’s view, when President George W. Bush declared “mission accomplished,” since which point it was a civil war, and therefore the causes of that civil war can be analyzed in terms of the shortcomings of Iraqi society. “[I]t is so hard,” Pinker complains, “to impose liberal democracy on countries in the developing world that have not outgrown their superstitions, warlords, and feuding tribes.” Indeed it may be, but where is the evidence that the United States government has been attempting it? Or the evidence that the United States has such democracy itself? Or that the United States has the right to impose its desires on another nation? Early in the book, Pinker presents a pair of charts aimed at showing that, proportionate to population, wars have killed more prehistoric and hunter-gatherer people than people in modern states. None of the prehistoric tribes listed go back earlier than 14,000 BCE, meaning that the vast majority of human existence is left out. And these charts list individual tribes and states, not pairs or groups of them that fought in wars. The absence of war through most of human history is left out of the equation, dubious statistics are cited for earlier wars, those statistics are compared to the global population rather than the population of the tribes involved, and—significantly—the deaths counted from recent U.S. wars are only U.S. deaths. And they’re measured against the population of the United States, not the nation attacked. At other times, Pinker measures war deaths against the population of the globe, a measure that doesn’t really tell us anything about the level of devastation in the areas where the wars are fought. He also omits indirect or delayed deaths. So the U.S. soldiers killed in Vietnam get counted, but those killed more slowly by Agent Orange or PTSD do not get counted. Of course spears and arrows used in ancient wars did not have the same delayed effects as Agent Orange. U.S. soldiers killed in Afghanistan get counted by Pinker, but the greater number who die a bit later from injuries or suicide do not. Pinker acknowledges the danger of nuclear proliferation only in a very glass-half-full kind of way: If one were to calculate the amount of destruction that nations have actually perpetrated as a proportion of how much they could perpetrate, given the destructive capacity available to them, the postwar [meaning post-World War II] decades would be many orders of magnitude more peaceable than any time in history. So, we’re more peaceful because we’ve built more deadly weapons! And civilization’s progress is good because it progresses. And yet, after all the fancy footwork calculating our path to peace, we look up and see bloodier wars than ever before, and machinery in place to wage more of them—machinery accepted as unquestionable or literally unnoticed. Our Wars Aren’t Bad Like Your Wars Pinker isn’t alone. Jared Diamond’s latest book, The World Until Yesterday: What We Can Learn from Traditional Societies, suggests that tribal people live with constant war. His math is as fuzzy as Pinker’s. Diamond calculates the deaths from war in Okinawa in 1945, not as a percentage of Okinawans, but as a percentage of all the combatant nations’ populations, including the population of the United States, where the war was not fought at all. With this statistic, Diamond claims to prove that World War II was less deadly than violence in an “uncivilized” tribe. Daniel Jonah Goldhagen’s Worse Than War: Genocide, Eliminationism, and the Ongoing Assault on Humanity argues that genocide is distinct from war and worse than war. By this means, he redefines portions of wars, such as the U.S. firebombing of Japan or the Nazi holocaust, as not war at all. The portions of wars that are left in the category of war are then justified. For Goldhagen, the war on Iraq was not mass-murder because it was just. The 9/11 attacks were genocide, despite their smaller scale, because unjust. When Saddam Hussein killed Iraqis it was mass murder, but when the United States killed Iraqis it was justified. (Goldhagen doesn’t comment on U.S. assistance to Hussein in killing Iraqis.) Goldhagen argues that ending war should be a lower priority than ending mass murder. But without his Western blinders, war looks like a type of mass murder. War is, in fact, the most acceptable, respectable, and widest spread form of mass-murder around. Making war unacceptable would be a huge step in the direction of making all killing unacceptable. Keeping war in place as a “legitimate” foreign policy tool guarantees that mass murder will continue. And redefining much of what war consists of as non-war fails dramatically at making the case that war is going away. “There Is Evil in the World” A common response to arguments for abolishing war is. “No. You need to understand that there is evil in the world. The world is a dangerous place. There are bad people in the world.” And so forth. The act of pointing out this obvious piece of information suggests a very deep acceptance of war as the only possible response to a troubled world, and a complete conviction that war is not itself something evil. Opponents of war do not, of course, believe there is nothing evil in the world. They just place war in that category, if not at the very top of it. It is the unthinking acceptance of war that keeps war going. Campaigning for president, Hillary Clinton said that if Iran were to launch a nuclear attack against Israel, she would “totally obliterate” Iran. She meant this threat as deterrence, she said. (See video at WarIsACrime.org/Hillary.) At the time, the Iranian government said, and U.S. intelligence agencies said, that Iran had no nuclear weapons and no nuclear weapons program. Iran had nuclear energy, pushed on it decades earlier by the United States. Of course, Iran’s theoretical obliteration of Israel would be just as evil as a U.S. obliteration of Iran. But the United States really does have the capability to launch nuclear weapons at Iran and has repeatedly threatened to do so, with both the Bush and Obama White Houses showing great affection for the phrase “All options are on the table.” They shouldn’t be. Such threats should not be made. Talk of obliterating nations should be left behind us. That sort of talk makes it much more difficult to make peace, to truly engage with another nation, to move relations forward to the point where no nation imagines that another is going to develop a horrible weapon and use it. The MIC Authors who view war as ending, and as a third-world phenomenon, tend to miss some of the major contributing factors to war, including those encompassed by the phrase “military industrial complex.” These factors include the skill of propagandists, the open bribery and corruption of our politics, and the perversion and impoverishment of our educational and entertainment and civic engagement systems that lead so many people in the United States to support and so many others to tolerate a permanent state of war in search of enemies and profits despite decades-long demonstrations that the war machine makes us less safe, drains our economy, strips away our rights, degrades our environment, distributes our income ever upward, debases our morality, and bestows on the wealthiest nation on earth miserably low rankings in life-expectancy, liberty, and the ability to pursue happiness. None of these factors are insurmountable, but we won’t surmount them if we imagine the path to peace is to impose our superior will on backward foreigners by means of cluster bombs and napalm meant to prevent primitive atrocities. The military industrial complex is a war-generating engine. It can be dismantled or transformed, but it is not going to stop generating wars on its own without a big push. And it is not going to stop just because we come to the realization that we would really, really like it to stop. Work is going to be required. A couple of years ago, National Public Radio interviewed a weapons executive. Asked what he would do if the hugely profitable occupation of Afghanistan were to end, he replied that he hoped there could be an occupation of Libya. He was clearly joking. And he didn’t get his wish—yet. But jokes don’t come from nowhere. Had he joked about molesting children or practicing racism his comments would not have aired. Joking about a new war is accepted in our culture as an appropriate joke. In contrast, mocking war as backward and undesirable is just not done, and might be deemed incomprehensible, not to mention unfunny. We have a long way to go.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 69.1 70.1 71.1 72.1 73.1 74.1 75.1 76.1 77.1 78.1 79.1 80.1 81.1 82.1 83.1 84.1 85.1 86.1 87.1 88.1 89.1 90.1 91.1 92.1 93.1 94.1 95.1 96.1 97.1 98.1 99.1 100.1 101.1 102.1 103.1 104.1 105.1 106.1 107.1 108.1 109.1 110.1 111.1 112.1 113.1 114.1 115.1 116.1 117.1 118.1 119.1 120.1 121.1 122.1 123.1 124.1 125.1 126.1
युद्ध आफ्नो आफ्नै मा अन्त गर्न को लागी छैन: भाग III को "युद्ध नहीं अधिक: मामला को उन्मूलन" डेविड स्वास्सन द्वारा III। युद्ध तपाईंको पछि लाग्ने छैन यदि युद्ध आफैमा समाप्त हुँदै गयो भने, यो अन्त्य हुनेछ किनभने मानिसहरूले अन्त्य गर्न थाल्छन्। यो प्रवृति उल्टो हुन सक्छ यदि पर्याप्त व्यक्ति पत्ता लगाइयो कि युद्ध युद्ध कार्य सफल भएको थियो र यसलाई संलग्न गर्न रोक्न को लागी। तर हामी अझै स्पष्ट रूप देखि सफल छैनौं। यदि हामी युद्धको अन्त्य गर्न चाहन्छौं भने हामी हाम्रो प्रयासहरू पुनरुत्थान गर्न सक्नेछौं र धेरै मानिसहरू समावेश गर्दछौं। पहिलो, चलो युद्धको सामना नगरेको प्रमाणको जाँच गरौं। गिनती निकायहरू शताब्दी र दशौं दशकमा मृत्युको संख्यामा नाटकीय रूपमा वृद्धि भएको छ, लडाईहरूको तुलनात्मक रुपमा बरु नागरिकहरूलाई सिकाईयो, र चोट गणनाहरू हटाइयो किनकि पनि भन्दा बढी संख्याहरू घटेको छ तर दबाइले तिनीहरूलाई जीवित रहने अनुमति दिएको छ। मृत्यु अहिले मुख्य गरी हिंसाको कारण रोगको लागी हो, पहिले युद्धमा सबैभन्दा ठूलो हत्यारा। मृत्यु र चोटको कारणले पनि दुई दलको बीच विभाजित हुनुको सट्टा प्रत्येक युद्धमा एक छेउमा एकदमै धेरै तिर बढेको छ। बुझ्नका लागि त्यहाँ विभिन्न प्रविधिहरूमा लडाकुहरू युद्धका विभिन्न भागहरूमा अनगिनत कमजोरीहरू छन्, विभिन्न प्रविधिहरू प्रयोग गर्दै, विभिन्न प्रकारका धारणाहरू अन्तर्गत कार्य सञ्चालन गर्दै छन्, यहाँ केही तुलनाहरू छन् जुन बखत उपयोगी देखिन्छ। बेशक, एक नमूना र सबै अमेरिकी वा ग्लोबल युद्धहरूको व्यापक छलफलको रूपमा कुनै पनि तरिकामा इरादा छैन। यूएस युद्धको स्वतन्त्रताको लागि, केहि 63,000 मृत्यु भएको थियो, जसमा 46,000 अमेरिकियों, 10,000 ब्रिटिश, र 7,000 हेस्सियनहरू समेत। संभवतया 2,000 फ्रांसीसीले उत्तरी अमेरिकामा अमेरिकन साइडमा मृत्यु भयो, र युरोपमा ब्रिटिशले बढी युद्ध गर्यो। ब्रिटिश र यूएस प्रत्येकको बारेमा 6,000 घाइते भएका थिए। युद्धमा महत्त्वपूर्ण संख्यामा नागरिकहरू मारिएका थिएनन्, किनभने तिनीहरू आधुनिक युद्धमा छन्। तर युद्धको सम्भावनाले गर्दा सानो छोटो महामारी उत्पन्न भयो, जसले 130,000 लाई जीवित गर्यो। यो उल्लेखनीय छ कि अर्को पक्षमा ती व्यक्तिहरू भन्दा बढी अमेरिक मरेका थिए, कि धेरै घाइते भएका र बाँचेका कारण मरेका थिए, त्यसो कि धेरै सिपाहीहरूले भन्दा बढी नागरिकहरू मारिसकेका थिए कि संयुक्त राज्यले जित्यो कि युद्ध संयुक्त राज्य भित्र लडेका थिए र शरणार्थी संकट सिर्जना भएको थियो (यद्यपि द्वार मूल अमेरिकियों र अन्य भविष्यका युद्धहरूको नरसंहार गर्न व्यापक खोलिएको थियो)। 1812 को युद्ध मा, केहि 3,800 यूएस र ब्रिटिश सैनिकों को लडाइँ लड्यो, तर बीमारी केहि 20,000 को मृत्यु को कुल लाया। घायलहरूको संख्या सानो थियो, जस्तै पेन्सिलिलिन अघि धेरै युद्धहरूमा र अन्य मेडिकल अग्रगामी द्वितीय विश्वयुद्ध र पछि युद्धहरूको लागि आए। त्यसोभए, अधिक सैनिकहरूले उनीहरूको घाँटीबाट मरे। 1812 को युद्धमा लडाकूले ठूलो संख्यामा नागरिकलाई मार्दैनन्। अर्कोतिर उनीहरूले भन्दा बढी अमेरिकको मृत्यु भयो। युद्ध संयुक्त राज्य भित्र लडाईयो, तर युद्ध एक विफलता थियो। क्यानाडालाई विजय हासिल गरिएको थिएन। यसको विपरीत, वाशिंगटन डीसी जलायो। कुनै प्रमुख शरणार्थी संकटको परिणामस्वरूप। आवासीय अमेरिकीहरू विरुद्ध अमेरिकी युद्धको जनसङ्ख्याको एक भाग थियो। 1894 मा अमेरिकी जनगणना ब्यूरो को अनुसार, "संयुक्त राज्य सरकार को तहत भारतीय युद्ध संख्या मा 40 भन्दा अधिक छ। उनीहरूले 19,000 सेतो पुरुष, महिला र बालिकाको जीवनमा खर्च गरेको छ, जसरी व्यक्तिगत दम्पतीमा मारेकाहरू समेत, र 30,000 आदिवासीहरूको जीवन। "यी युद्धहरू संयुक्त राज्य अमेरिकामा लडेका थिए, जसका कारण अमेरिकी सरकारले" जीता " यो हराएको छ, र अर्को पक्षमा मृत्युको ठूलो भागको सामना गर्नु पर्यो, जसमा महत्वपूर्ण नागरिकहरू माथिका महत्वपूर्ण मृतकहरू समेत। प्रमुख अनुपातको एक शरणार्थी संकट प्राथमिक परिणाम मध्ये एक थियो। धेरै तरिकामा, यी युद्धहरू पछिल्लो प्रारम्भिक युद्धहरूको तुलनामा युएस युआनका लागि एकदम नजिकको मोडेल हो। 1846-1848 मा मेक्सिकोमा अमेरिकी युद्धमा, 1,773 अमेरिकिहरुले कार्यमा मारिएका थिए, जबकि 13,271 बिरामीबाट मरे, र 4,152 युद्धमा घाइते भएका थिए। लगभग 25,000 मेक्सिकोहरू मारिएका वा घाइते भएका थिए। एक पटक फेरि, रोग ठूलो हत्यारा थियो। फेरि, घाइते र बाँच्न भन्दा बढी मरे। अर्कोतिर उनीहरूले भन्दा कम अमेरिकको मृत्यु भयो। नागरिकहरू भन्दा बढी सैनिकहरू मरे। अनि संयुक्त राज्यले युद्ध जित्यो। माथि उल्लेखित प्रत्येक युद्धमा, सतावटको आंकडा आज जनसंख्याको तुलनामा समग्र जनसंख्याको ठूलो प्रतिशत थियो। के हो र कसरी यो युद्धहरु भन्दा बदतर बनाउँछ कसरी पूर्ण सतावट गणना मा छलफलको लागि कुरा हो। आबादीको लागी समायोजन महत्त्वपूर्ण प्रभावको रूपमा जस्तो छ जस्तो लाग्छ जस्तो लाग्छ। मेक्सिकोमा भएको युद्धको समयमा अमेरिकी जनसंख्या शक र एवेको समयमा इराकको जनसंख्याको रूपमा लगभग ठूलो थियो। संयुक्त राज्यले 15,000 हरायो। इराकले 1.4 मिल्यो। अधिक सटीक हुन, अमेरिकी जनसंख्या 22 मिलियन को बारे मा थियो र मेक्सिको को 2 मिलियन को बारे मा, जसको केहि 80,000 अमेरिका द्वारा पकडे गए इलाकों मा थिए। ती 80,000 ले तिनीहरूको राष्ट्रीयता परिवर्तन गर्यो, यद्यपि केहि मेक्सिकन रहन अनुमति दिइएको थियो। इराकले लाखौं घरपरिवार देखे, लाखौं समेत इराकबाट यात्रा गर्न र विदेशी भूमिमा शरणार्थीको रूपमा बाँचे। अमेरिकी गृहयुद्ध, जो मेक्सिको र अन्य कारकहरु मा युद्ध देखि बढेको छ, अलग छ। ज्यान ह्युकिन्सले रिपोर्ट गरेको रूपमा जून 654,965 को रूपमा मारिएको 2006 इराकहरू को उल्लेखनीय नजिक केहि सामान्यतया अनुमानित मृत्युको अनुमान गरिन्छ। एक शोधकर्ताले यस प्रकारका गृहयुद्धको क्षतिपूर्तिलाई सूचीबद्ध गर्दछ: कुल सैन्य मृत: 618,022 सहित, 360,022 उत्तरी र 258,000 दक्षिणी। उत्तरको लागि, 67,058 युद्धमा, 43,012 घावबाट, बीउबाट 219,734 रोग, XyUMX सहित पेचिङ्ग देखि मृत्यु भयो, र 57,265 युद्धको कैदीको रूपमा मृत्यु भयो। दक्षिणको लागि, 30,218 लडाईमा मृत्यु भयो, घावबाट अज्ञात संख्या, बीमारीबाट 94,000 र 138,024 युद्धको कैदीको रूपमा। अर्को 25,976 घटेको थियो, जसमा दक्षिणबाट उत्तर र 455,175 बाट 275,175 सहित। हालको अनुसन्धान, जनगणना डेटा प्रयोग गर्दै, 750,000 मा अमेरिकी गृहयुद्धको मृत अनुमान गर्दछ। अनुमान र अक्टोलेशन स्थान को नागरिक नागरिक मृत्यु, बखनता सहित, अतिरिक्त 50,000 या अधिक मा। 31.4 मा 1860 मिलियन को एक अमेरिकी आबादी, 800,000 द्वारा कम, 2.5 प्रतिशत को हानि वा आधा भन्दा कम इराक (ओली इराकी उदारीकरण, युद्धको मूल नाम) मा हराएको इराक; 1,455,590 भन्दा बाहिर निधन भयो 27 प्रतिशतको हानि हो। अमेरिकी गृहयुद्धको संख्या अन्ततः प्रमुख आधुनिक युद्धहरूको मृत्युको संख्यामा पुग्न थाल्छ, जबकि अझै पनि अपेक्षाकृत समान रुपमा दुई पक्षहरु बीच विभाजित रहन्छ। यसको अलावा, घाइते भएका संख्याहरू मृत संख्यामा पार गर्न सुरु हुन्छ। यद्यपि, हत्याले मुख्यतया सैनिकहरूको हत्या गर्दैछ, नागरिकहरू होइनन्। मूल अमेरिकी राष्ट्रको विनाश भन्दा बाहिर एक विदेशी सरकारको उदेकपूर्व अमेरिकी हवाईअन्तर्गत 1893 मा थियो। कसैलाई मर्दैन, र एक हावा घाइते भएको थियो। यी अकस्मातहरू कहिल्यै फेरि रक्तचाप हुन सक्दैनन्। उन्नीसवी शताब्दीको अन्त्यमा क्यूबामा अमेरिकी युद्धहरू र फिलीपींसमा अमेरिकी युद्धहरूले हामीलाई नयाँ दिशामा उत्प्रेरित गर्न थाले। यो विदेशी माटोमा हिंसक व्यवसाय थिए। रोग एक ठूलो हत्यारा बनी, तर यसले एक पक्षलाई असामान्य असर पारेको थियो, किनभने द्वन्द्वले कब्जा गरेको थियो कि यो क्षेत्रको किनारबाट। स्पेनिश-अमेरिकी युद्ध क्युबा, प्यर्टो रिको र गुआममा लडेका थिए तर संयुक्त राज्यमा होइन। फिलिपिन्समा युद्ध फिलीपींसमा लडाईयो। स्पेनिस-अमेरिकन युद्धमा संयुक्त राज्यले 496 लाई कारवाहीमा मारेको देखे, एक्सएनमक्सले घाइतेहरूको मृत्यु भएको थियो, एक्सएनएनएक्सक्सले रोगबाट मृत्यु भएको थियो, र 202 युद्धको सामु अमेरिका यूनियनको (संभवतः आकस्मिक विनाश) विनाश द्वारा मारिएको थियो। स्पेनिश देखाए 5,509 एक्शन मा मारिएको थियो, 250 घायलहरूको मृत्यु भयो, र 786 रोगबाट मृत्यु भयो। क्युबनले अर्को 8,627 मरेको देखे। तर यो फिलीपींसमा छ कि मृत्यु गणना, साथै युद्धको लम्बाई, साँच्चै परिचित हेर्न सुरु हुन्छ। संयुक्त राज्य अमेरिका को 4,000 को मृत्यु भएको थियो, अधिकतर बीमारी द्वारा, और ओरेगन से 64 (संयुक्त राज्य अमेरिका का अभी तक भाग नहीं)। फिलिपिन्सले 20,000 लडाकूहरूलाई मारेका थिए, साथै 200,000 1,500,000 नागरिकहरू हिंसा र रोगहरूबाट मरेका थिए। केही अनुमानहरू अनुसार, 15 वर्षहरूमा, संयुक्त राज्य अमेरिकाको कब्जेदार सेनाले रोगसँगसँगै, फिनिस फिनिसमा 1.5 मिलियन नागरिकहरू मार्फत मारे, 6 को 7 लाख भन्दा बढी जनसंख्या भन्दा बाहिर। यो एक इराकी आबादीको आकार कम्तिमा लगभग दुई चोटि लामो समयको अवधिमा मार्जित समान आकारको हत्याको साथ हो। 7 मिलियन हराउने 1.5 मिलियनको आबादीले यसको जनसंख्याको घृणित 21 प्रतिशतलाई हराइरहेको छ, यस मानकद्वारा, यदि मृत्युको उच्च-अन्त्य अनुमान सही छ, संयुक्त राज्य अमेरिकाको सबैभन्दा खराब युद्ध मूल अमेरिकी नरसंहार। फिलिपिन्समा 4,000 को अमेरिकी मृत्युको संख्या इराकमा अमेरिकी मृत्युको संख्यामा धेरै समान छ। यहाँ बाट बाहिर, अमेरिकी मृत्युको गणना अर्को पक्षमा भन्दा सानो हुनेछ, र सैन्य मृत्यु गणनाहरू नागरिक भन्दा सानो हुनेछ। विजयहरू पनि संदिग्ध वा अस्थायी हुन। पहिलो विश्वयुद्धले केहि 10 मिलियन सैन्य मृत्युहरू देखाएको छ, रूस, फ्रान्सेली, बेलायती र अन्य मित्र राष्ट्रको पक्षमा 6 मिलियन। उनीहरूको मृत्युको तेस्रो बारेमा स्पेनिश इन्फ्लुएंजाको कारण थियो। हिंसा, अनिकाल, र रोगबाट रूस, टर्की, जर्मनी र अन्य ठाउँहरूमा 7 मिलियन नागरिकहरूको बारेमा मारेको थियो। "स्पेनी" फ्लू महामारीले ठूलो मात्रामा युद्ध द्वारा बनाईएको थियो, जसले प्रसारण र वृद्धि को उत्परिवर्तन बढायो; युद्धले पनि भाइरसको घातकता बढाउन सक्छ। त्यो महामारीले 50 लाई विश्वभरमा 100 लाख मानिसहरूलाई मार्यो। अर्मेनियाई नरसंहार र युद्ध र रूस र टर्कीका युद्धहरूले यो युद्धबाट बचेको भए, द्विपक्षीय द्वितीय विश्वयुद्धको रूपमा। अन्ततः, कुल मृत्यु गणना असंभव छ। तर हामी याद गर्न सक्छौं कि यस युद्धले ठूलो र अप्रत्यक्ष हत्यालाई ठूलो मात्रामा समावेश गरेको थियो, जुन प्रत्यक्ष हत्याले दुई पक्षबीच तुलनात्मक रूपमा समानतः सन्तुलित थियो, र अब जीवित घायलहरूले ती व्यक्तिहरूलाई मारेका थिए। यो तीव्र, छिटो हत्या भएको थियो जुन एक्लै 4 वर्षको स्थानमा भएको थियो, बरु लामो समय सम्म इराक वा अफगानिस्तानका व्यक्तिहरुले 21 सातामा कब्जा गरे। तर प्रत्यक्ष मृत्यु दर्जनौं राष्ट्रहरूमा फैलिएको थियो। राष्ट्रको सबैभन्दा उच्च मृत्यु गणना जर्मनीमा 1,773,300, पछि रूसमा 1,700,000, फ्रान्समा 1,357,800, अस्ट्रिया-हंगेरीमा 1,200,000, ब्रिटिश साम्राज्यमा (वास्तवमा धेरै देशहरू) र 908,371 मा 650,000, कुनै अन्य राष्ट्रको हतियार माथि बढेको छैन 350,000। 1.7 मिलियनको जनसंख्याबाट जर्मनीमा मारिएको 68 लाख। रूसमा मारिएको 1.7 लाख 170 लाखको जनसंख्याबाट लिइएको थियो। इराकले हालै "मुक्ति" मा एक समान जीवन गुमायो तर केवल 27 लाखको जनसंख्याबाट। यद्यपि, कुनै पनि तरिकाले हामी विश्वयुद्धको बारेमा साँच्चै घृणित अनुपातको मूर्खताको रूपमा सोच्दछौं, र शासनको रूपमा इराकको स्वतन्त्रताको परिवर्तन जुन धेरै राम्रो थिएन वा पनि चमकदार सफलताको रूपमा पनि थिएन। WWII सबै भन्दा खराब एक चीज हो जुन मानवताले आफैलाई कुनै पनि अपेक्षाकृत छोटो अवधिमा गरेको छ। विनाशकारी साइड इफेक्ट र रिसेप्शनलाई अलग पार्नुको कारण हामी कहिल्यै पनि पुनः प्राप्त नहुन सक्दैनौं (युएस युनिभर्सिटी भन्दा पनि बढी पनि जर्मनी वा जापान छोड्न सक्दछ), मृतहरूको पूर्ण संख्या - केहि 50 70 मिलियन सम्म-सजिलै सूचीमा सूचीबद्ध गर्दछ। विश्वव्यापी जनसंख्याको एक प्रतिशतको रूपमा मार्नु पर्ने, द्वितीय विश्वयुद्ध केवल रोमको पतन जस्तै घटनाहरूको धेरै लामो श्रृंखलामा पार हुन्छ। विशेष राष्ट्रहरूमा द्वितीय विश्वयुद्धको प्रभावले नाटकिक रूपमा भिन्नता देखाएको छ, जुन पोल्याण्डको जनसंख्याको 16 प्रतिशतले मृत्यु भएको छ, सबै तरिकाले इराकको आबादीको 0.01 प्रतिशतलाई मारियो। 12 राष्ट्रहरूको बारेमा द्वितीय विश्वयुद्धमा 5 प्रतिशतको जनसंख्या भन्दा बढी गुमाउनु भयो। जापानले 3 प्रतिशतलाई 4 प्रतिशतमा हरायो। फ्रान्स र इटालीले प्रत्येक 1 प्रतिशत गुमाए। बेलायतले 1 प्रतिशत भन्दा कम गुमायो। संयुक्त राज्यले 0.3 प्रतिशत गुमायो। द्वितीय विश्व युद्धमा नौ राष्ट्रहरूले लाखौं वा बढी जीवन गुमाए। फ्रान्स, इटाली, यूके, र यूएसहरू त्यसो भएमा इराकमा हालैको हालैको युद्ध धेरै राष्ट्र राष्ट्रको द्वितीय विश्व युद्धको अनुभव भन्दा बढी थियो। हामी पनि शङ्काको छाया बिना निष्कर्ष निकाल्न सक्छौं कि राष्ट्रहरूको आबादीको क्षतिले हलिवुड चलचित्रहरू संख्याको तुलनामा एक युद्धको बारेमा निर्धारण गरेको छैन। द्वितीय विश्वयुद्धको साथमा हामीले युगमा प्रवेश गरेका थियौँ जसमा सैन्य मृत्युका कारण सैन्य मृत्युका घटनाहरु। 60 प्रतिशतमा 70 प्रतिशतको बारेमा मौलिक नागरिक थिए, जसमा एक व्यक्तिले बम विस्फोटका शिकारहरू र हेलोकोकस र जातीय सफा अभियान अभियान सहित सबै अन्य हिंसा समेत साथै रोग र कुकुर समावेश गर्दछ। (तपाईंले विकिपीडिया पृष्ठमा "विश्व युद्ध II दुर्घटनाहरू" मा धेरै स्रोतहरू पाउन सक्नुहुन्छ।) हामीले पनि त्यस युगमा प्रवेश गर्यौं जुन हत्याले धेरै असामान्य रूपमा एक पक्षलाई असर पार्न सक्छ। कुन जर्मनीले सोभियत यूनियन र पोल्याण्डलाई गरे, र कुन जापानले चीनलाई ठूलो मात्रामा मृत्युको लागि खाता गर्यो। यसैले विजयी सहयोगीहरूले ठूलो भागको सामना गर्यो। हामी पनि त्यस अवधिमा प्रवेश गर्यौं जसमा मृतकहरूलाई घटेको छ, र युद्धको मृत्युमा बिरुद्ध हिंसाबाट मुख्य युगमा आउनेछ। अनि हामीले अमेरिकी सेनाको उपस्थिति र विश्वभरका अपरेसनमा ठूलो मात्रामा वृद्धिको ढोका खुल्यो, जुन बढ्दै गयो। कोरियामा युद्ध, जुन पहिले नै शुरु भएको हो, यसको प्रारम्भिक तीव्र वर्षमा अनुमानित 1.5 2 लाख नागरिकहरू, उत्तर र दक्षिणसम्म, उत्तरी र चीनको पक्षमा लगभग एक मिलियन सैन्य मृतक, एक चौथाई मिलियन वा अधिक सैनिक दक्षिणबाट मृत, संयुक्त राज्य अमेरिकाबाट 36,000 मृत, र धेरै अन्य राष्ट्रहरूको धेरै सानो संख्या। सेनाले टाढा टाढाको सैन्य मृत अवस्थामा। द्वितीय विश्वयुद्धको रूपमा, मृत्युका दुई तिहाई नागरिक नागरिक थिए, र अरूसित तुलनात्मक अमेरिकी मृत्युको तुलनामा कम थियो। द्वितीय विश्वयुद्धको विपरीत, त्यहाँ कुनै विजय थिएन; त्यो अन्तिम प्रवृतिको सुरुवात थियो। भियतनाममा युद्ध कोरिया थियो तर खराब। त्यहाँ विजयको समान कमी थियो र अमेरिकी हतियारको समान संख्या, तर युद्धको मैदानमा बस्ने व्यक्तिहरूको लागि ठूलो संख्यामा मृत्यु भएको थियो। अमेरिकाको मृत अवस्थामा 1.6 प्रतिशतको मृत्यु भएको बताइएको छ। त्यो इराकमा 0.3 प्रतिशतको तुलना गर्दछ। हाउर्ड मेडिकल स्कूल र वाशिंगटन यूनिभर्सिटीका स्वास्थ्य मेट्रिक्स र मूल्यांकन संस्थानका 2008 अध्ययनले वियतनाममा अमेरिकी सहभागिताको वर्षको दौडान 3.8 लाख हिंसक युद्धको मृत्यु, युद्ध र नागरिक, उत्तर र दक्षिणको अनुमान लगाए। मलेसियाको मृत्युको संख्यामा नागरिक नागरिकको मृत्यु भएको छ, त्यसपछि उनीहरूको कुल मृत्युको लगभग दुई-तेस्रो भाग। घाइतेहरू धेरै उच्च संख्यामा थिए, र दक्षिण भियतनामी अस्पतालका अभिलेखहरूको आधारमा, एक-तेस्रो 13 उमेरका महिलाहरु र एक चौथाई बच्चा थिए। अमेरिकामा हतियारहरू 58,000 मारिएका र 153,303 घाइते भएका छन्, साथै 2,489 हराइरहेको छ। (मेडिकल अग्रिमले मारिएको घाइते अनुपातको व्याख्या गर्न मद्दत गर्दछ; पछिल्ला उन्नत उन्नत र शारीरिक कवच विकासले वर्णन गर्न मद्दत गर्दछ किन इराकमा अमेरिकी मृत्यु कोरिया र वियतनाममा अमेरिकी मृत्युको समान स्तरमा थिएनन्।) 3.8 लाख जनसंख्या भन्दा बाहिर 40 मिलियन लगभग 10 प्रतिशत हानि हो, वा दुई पटक के तेलले इराकसँग गरेको थियो। युद्ध छिमेकी देशहरूमा फैल्यो। शरणार्थीको क्रान्तिकारी भयो। पर्यावरण को क्षति र विलम्बित मौतहरु, अक्सर एजेन्ट ओरेन्जको कारणले यो दिन जारी रहन्छ। एक ठूलो उत्परिवर्तन इराकमा हालैको युद्धमा मृत्युको सन्दर्भमा शुद्ध रूपले मापन गरिएको हो, भियतनामको युद्धलाई अनुकूल गर्न तुलना गर्न सकिन्छ, तर यसको बारेमा वर्णन गरिएको थियो कि कसरी हत्या गरिएको थियो उल्लेखनीय समान हो, जस्तै निक टर्सको मारिएको कुनै पनि चीज हो। भियतनामका लाखौं नागरिकहरूको निरन्तर हत्याको लागि हालैको वर्षको दौडान लगातार नीतिबाट निर्णय गर्ने टर्से कागजातहरू। धेरैको हत्याले हात वा बन्दूक वा तोडफोडको साथ गरेको थियो, तर शेरको साझेदारी 3.4 र 1965 बीच अमेरिका र दक्षिण भियतनामी विमानमा उडिरहेको 1972 मिलियन लडाकु क्रमबद्ध रूपमा आयो। भियतनामको प्रसिद्ध ज्ञात माई लय नरसंहार एक विघटन थिएन। टर्सले अर्कैतिकताको ढाँचाका कागजातहरू दियो ताकि ठिकै युद्धलाई आफैलाई एक ठूलो क्रूरताको रुपमा हेर्नको लागी बाध्य हुन्छ। त्यसै गरी, अफगानिस्तान र इराकमा अनगिन्ती विरूद्धता र घोडाहरू अलपत्रहरू छैनन् तापनि अमेरिकी सैनिकहरूले तिनीहरूलाई युद्धको सामान्य जोरसँग केही गर्न नसक्ने घटनाहरूको रूपमा व्याख्या गरेका छन्। भियतनाममा अमेरिकी सेनाका वियतनामीको लागि नस्लवादको घृणाको साथ दिईएको "केहि चाल किन्नुहोस्"। "360 डिग्री घूर्णन आगो" इराक को सड़कों मा दिइएको एक आदेश थियो समान अमेरिकी सेना को नफरत गर्न को लागी, र त्यहि भौतिक थकान संग पहना। वियतनाममा मृत सन्तानहरूले "तीव्र छाल, तिनीहरू वीसी हुन जान्छन्" जस्तै टिप्पणीहरू पाएका थिए। इराकमा अमेरिकी हेलिकप्टरका हत्याराहरूले "संपार्श्विक हत्या" भिडियोमा मृत बच्चाहरूको बताएका छन्, "उनीहरूले आफ्ना बच्चाहरू एक युद्ध "। राष्ट्रपति ओबामाको अभियानमा वरिष्ठ सल्लाहकार रबर्ट गिब्सले यमनमा अमेरिकी अमेरिकी ड्यानद्वारा एक 16 वर्षको अमेरिकी मारेको टिप्पणी गरे:" म सुझाव दिन्छु कि तपाईलाई अझ धेरै जिम्मेदार पिता हुनुपर्छ यदि तिनीहरू साँच्चै चिन्तित छन् तिनीहरूका छोराछोरीहरूको। "उनीहरूले" तिनीहरू "विदेशीहरू वा मुसलमानको अर्थ वा मात्र यो विशेष व्यक्तिको अर्थ राख्न सक्छन्। छोराको हत्याले उनको बुबाको सन्दर्भमा अपमानजनक सार्थक ठहराएको छ। वियतनाममा कुनै पनि मृत दुश्मन थियो, र कहिलेकाहीं हतियारहरू तिनीहरूलाई रोपिएको थियो। डन युद्धहरूमा, कुनै पनि मृत पुरुषहरू विद्रोह हुन्, र इराक र अफगानिस्तानमा प्रायः पीडितहरूमा रोपण गरिएका छन् (IVAW.org/WinterSoldier हेर्नुहोस्)। अमेरिकी सेनाले गर्भवती महिलाहरूलाई अफगानिस्तानको एक राति आक्रमणमा मारेपछि उनीहरूले गोली हान्छन् र चाकूहरूसँग डुब्न लगाए र हत्याको आरोपमा महिला परिवारका सदस्यहरूलाई दोष लगाए। (जेरेमी स्कहिल द्वारा गंदा युद्ध हेर्नुहोस्।) भियतनाम युद्धकालमा अमेरिकी सेनाले कैदीहरूलाई मार्ने कोसिस गर्न कोसिस गरिसकेका थिए, जस्तै हालको युद्ध बुश देखि ओबामाको राष्ट्रपतिको परिवर्तनको साथ हत्याको प्रतिरक्षाबाट हटाइएको छ। ("गुप्त 'हत्या सूची' ओबामाका सिद्धान्तहरू र विलक्षणको परीक्षणमा हेर्नुहोस्", न्यूयर्क टाइम्स, मई 29, 2012।) भियतनाममा, इराकको रूपमा संलग्नताका नियमहरू विस्तार भएसम्म सम्म नियमहरूले कुनै पनि कुरामा शूटिंग अनुमति दिए सम्म सम्म पुग्यो। वियतनाममा, इराकको रूपमा, अमेरिकी सेनाले तिनीहरूलाई आतंकवाद गरेर मानिसहरूलाई जित्न खोज्यो। वियतनाममा, अफगानिस्तानको रूपमा, सम्पूर्ण गाउँहरू सफा गरियो। वियतनाममा, शरणार्थीहरू भयानक शिविरहरूमाथि भोग्छन्, अफगानिस्तानमा अफगानिस्तानका छोराछोरीले अफगानिस्तानका किरण नजिकको शरणार्थी शिविरमा ज्यान गुमाए। भियतनाममा पानी-बोर्डिंग सहित यौन सम्बन्ध थियो। तर त्यस समय यो हलिउड चलचित्र वा टेलिभिजन कार्यक्रममा सकारात्मक घटनाको रूपमा चित्रित गरिएको थिएन। भियतनाममा नेप्लम, सेतो फास्फोरस, क्लस्टर बम, र अन्य व्यापक रूपमा घृणित र प्रतिबन्धित हतियारहरू प्रयोग भएको थियो, किनभने तिनीहरू टरा [साइ) मा विश्व युद्धमा छन्। घातक पर्यावरण विनाश दुवै युद्धहरु को भाग थियो। गंगा बलात्कार दुवै युद्धहरूको भाग थियो। लडाकूको उत्परिवर्तन दुवै युद्धमा सामान्य थियो। बुल्लोजोजरहरूले भियतनामको जनताका गाँउहरूलाई बिछ्याए, त्यसो भए होइन कि अमेरिकी बने बुल्डोजोजर अब फिलिस्तीनमा गर्छन। भियतनाममा नागरिकहरूको मास हत्या, इराक र अफगानिस्तानको रूपमा, बदला लिन को लागी चासो राखिएको थियो। (हेर्नुहोस् निक Turse द्वारा चलाउने केहि मार हेर्नुहोस्।) नयाँ हथियारले भियतनाममा अमेरिकी सेनाहरूलाई लामो दूरीमा गोली हान्ने अनुमति दिएको थियो, जसको कारण पहिलो शूटिंगको आदत थियो र पछि खोजी गर्दथ्यो, अब डन्टि स्ट्राइकको लागि एक आदत विकसित भयो। मैदानमा र हेलीकाप्टरहरूमा स्व-नियुक्त टोली अफगानिस्तानमा भियतनाममा मार गर्न निवासीहरूका लागि "शिकार" चलाए। अनि निस्सन्देह, वियतनामी नेताहरू हत्याका लागि लक्षित थिए। आफ्नो प्रियजनहरूलाई देखेर वियतनामी पीडितहरूलाई अत्याचार, हत्या, र भंग गर्न लगाइएका छन्- केही अवस्थाहरूमा अझै पनि क्रोध दशैं पछि पछि थोरै छ। यो गणना गर्न गाह्रो छैन कि राष्ट्रहरूमा त्यस्तो क्रोध कहिलेसम्म लामो हुनेछ "मुक्ति"। भर्खरैका युद्धहरू शताब्दीको दौडान, मैले वर्णन गरेको ठूला युद्धहरु संग ओभरलैपिंग, अमेरिका ले धेरै सानो युद्धहरु मा संलग्न भएको छ। यी युद्धहरू भियतनामबाट अमेरिकी निकाय र इराकको अमेरिकी आक्रमणको बीचमा जारी रह्यो। एउटा उदाहरण Grenada को 1983 आक्रमण हो। जिनेडाले 45 लाई हरायो र क्युबा 25, संयुक्त राज्य 19, 119 अमेरिकासँग घाइते भएका छन्। अर्को उदाहरण अमेरिका 1989 मा पानामा आक्रमण हो। पानामा 500 र 3,000 बीचमा हरायो, जबकि यूएसले 23 लाई हरायो। संयुक्त राज्य अमेरिका ले इराक मा 1980s को समयमा आफ्नो युद्ध मा इराक को मदद गरे। प्रत्येक पक्षले सयौं जीवनको गुमाए, ईरानले सम्भवतः मृत्युको दुई-तेस्रो भागको सामना गर्दछन्। ओपरेशन डेजर्ट स्टस्ट, 17 जनवरी 1991 - 28 फरवरी 1991, 103,000 नागरिकहरु सहित केहि 83,000 इराकहरु, मारे। यसले 258 अमेरिकीहरूलाई मार्यो (तिनीहरूलाई मर्नेहरूको 0.25 प्रतिशत), यद्यपि पछि लागेका वर्षहरूमा रोग र चोटहरू देखा पर्छन्। सहभागी अमेरिकी सेनाका युद्ध 0.1 प्रतिशतको मारिएको वा घाइते भएका थिए, तर 2002 द्वारा, दिग्गजहरूको 27.7 प्रतिशत मृत वा घाइते भएका छन्, धेरै खाडी युद्ध सिंड्रोमको निदान भएको। सेप्टेम्बर 2013 को रूपमा, अफगानिस्तान मा अमेरिकी युद्ध चलिरहेको थियो, अमेरिकी हार अयोग्य। इराकको साथमा यो मृत्यु र विनाशको पीडा-कथा छ जसले धेरै वर्षको इतिहासलाई सम्बोधन गर्दछ - कम्तीमा कम्तीमा के Zbigniew Brzezinski भर्खरै 1979 मा सोभियत आक्रमण भोग्ने अमेरिकी प्रयास थियो। 2001 बाट अफगानिस्तानमा अमेरिकी मौतहरू 2,000 को बारेमा छन्, साथै 10,000 घाइते। त्यसोभए त्यहाँ सेनाको धेरै अधिक संख्यामा मस्तिष्कको चोट र पोस्ट संक्रामक तनाव विकार (PTSD) छन्। केही वर्षको दौडान, आत्महत्याहरूले युद्धको मृत्युको अन्त्य गरेका छन्। तर, अन्य आधुनिक युद्धको रूपमा जस्तै, कब्जाकारी राष्ट्रले धेरै चोट र मृत्युको सामना गरेको छ, जसमा 10,000 अफगानिस्तानका सुरक्षा बलहरू मारिएका छन्, 200 उत्तरी एलायंस बङ्गलादेशहरू मारे, र दसौं वा सयौं नागरिकले उल्लङ्घन गरी, हजारौं वा लाखौंको मृत्युले चिसो, भोक, र रोग सहित युद्धको असामान्य नतीजाहरू मरे। अफगानिस्तानका शरणार्थीको संकट वर्तमान व्यवसायको समयमा लाखौंले विस्तार गरेको छ, जबकि उत्तरी पाकिस्तानमा अमेरिकी मिसाइल आक्रमणले अर्को 2.5 लाख शरणार्थीहरू सिर्जना गरेको छ। माथिल्लो तथ्याङ्कका लागि दस्तावेज WarIsacrime.org/Iraq मा भेट्टाउन सक्छ जसमा इराकमा हताहत अध्ययनहरूको विश्लेषण हुन्छ जुन प्रायः त्यहाँ 1,455,590 थप मृत्युहरूमा मृत्यु हुने ठाउँहरू छन्। यो 2003 मा अवस्थित उच्च मृत्यु दर भन्दा माथिको मृत्यु हो, इतिहासमा सबैभन्दा खराब प्रतिबंध र सबैभन्दा लामो बमोजिम अभियान पछि। पाकिस्तान, यमन, र सोमालियामा अमेरिकी डन स्ट्राइकहरू महत्वपूर्ण संख्यामा उत्पादन गरिरहेका छन्, लगभग सबै एकै पक्षमा। यी संख्याहरू TheBureauInvestigates.com बाट आउँछ: पाकिस्तान पाकिस्तानमा सीआईए ड्रोन स्ट्राइकहरू 2004-2013 कुल अमेरिकी स्ट्राइक: 372 कुल हत्या गरिएको: 2,566-3,570 नागरिकहरू मारिएका छन्: 411-890 बालबालिकालाई मारिएको: 167-197 कुल घाइते भएका: 1,182-1,485 यमन यमन 2002-2013 मा अमेरिकी आवरण कार्य अमेरिकी डिभिजन स्ट्राइकहरू: 46-56 कुल हत्या गरिएको: 240-349 नागरिकहरू मारिएका छन्: 14-49 बालबालिकालाई मारिएको छ: 2 चोट लागेको रिपोर्ट: 62-144 सम्भावित अतिरिक्त अमेरिकी डन स्ट्राइक: 80-99 कुल हत्या गरिएको: 283-456 नागरिकहरू मारिएका छन्: 23-48 बालबालिकालाई मारिएको: 6-9 चोट लागेको रिपोर्ट: 81-106 अन्य सबै अमेरिका आवरण कार्यहरू: 12-77 कुल हत्या गरिएको: 148-377 नागरिकहरू मारिएका छन्: 60-88 बालबालिकालाई मारिएको: 25-26 चोट लागेको रिपोर्ट: 22-111 सोमालिया सोमालिया 2007-2013 मा अमेरिकी आवरण कार्य अमेरिकी डन स्ट्राइक: 3-9 कुल हत्या गरिएको: 7-27 नागरिकहरू मारिएका छन्: 0-15 बालबालिकालाई मारिएको छ: 0 चोट लागेको रिपोर्ट: 2-24 अन्य सबै अमेरिका आवरण कार्यहरू: 7-14 कुल हत्या गरिएको: 47-143 नागरिकहरू मारिएका छन्: 7-42 बालबालिकालाई मारिएको: 1-3 चोट लागेको रिपोर्ट: 12-20 यी गणनाहरूको उच्च अन्त 4,922, उल्लेखनीय रूपमा 4,700 को तथ्याङ्क नजिक छ कि सेन्टर लिन्डसे ग्राहमले सार्वजनिक बनाएको छ, तथापि, व्याख्या गर्न को लागी यो कहाँ पुग्यो। यी संख्याहरू अपरिर्देश इराक लिबरेशनको लागि धेरै अनुकूल छ (अर्थ तिनीहरू सानो छन्), तर त्यो तुलना गर्दै खतरनाक हुन सक्छ। यूएस सरकारले माथिको देशमा एक डन युद्धको साथ भू-भाग वा पारंपरिक बमोजिम अभियानको स्थानान्तरण गरेन। यसले डرون युद्धहरू सिर्जना गर्यो जहाँ ड्रोनको अनुपस्थितिमा यो सबै युद्धहरू सिर्जना गर्न सम्भव थिएन। यो अफगानिस्तानमा एक ठूलो व्यवसाय बढ्दै गर्दा यी दुर्व्यवहारहरू सिर्जना गर्दछन् जुन डन हत्या मात्र एक तत्व थियो। पृथ्वीको अग्रणी युद्ध-निर्माण देशको युद्धमा हेर, मृत्यु गणनाहरू द्वारा मापा, युद्धहरू समाप्त हुने बाटोमा लाग्दैन। यदि भविष्यमा मात्र दुर्व्यवहारहरू लडेका छन् भने यसको अर्थ मौन गणनामा कमी हुन सक्छ। तर यो युद्धको अन्त्यको अर्थ हुनेछैन, र यसैले यो ग्यारेन्टी गर्न गाह्रो हुन गाह्रो हुनेछ कि युद्धहरू कुनै पनि तरिकामा सीमित हुनेछन् - एक पटक सुरू गर्न नियन्त्रण गर्न धेरै गाह्रो जनावरहरू। तल चार्ट मा अमेरिकी युनिभर्सिटीहरूमा साढे सय वर्ष भन्दा बढी मानिसहरूको अनुमानित संख्या देखाइएको छ, पुरानो भन्दा बायाँ तिर सबैभन्दा दायाँ तिर। मैले प्रमुख युद्धहरू समावेश गरेको छु र धेरै चाँडै छोटो छोटो छोडेर दुवै र हालैको हालैमा। मैले मूल अमेरिकियहरुको विरुद्ध युद्धहरू समावेश गरेको छु, मुख्यतः किनभने तिनीहरू धेरै लामो समयमा फैलिएका थिए। मैले पनि खाडी युद्ध र इराक युद्धको बीचमा आबद्ध प्रतिबंधहरू समावेश गरेको छैन, भले ही उनले खाजा युद्ध भन्दा बढी मानिसहरुलाई मारेर भोग्नुपरेको थियो। मैले मात्र हत्या गरेको अपेक्षाकृत संक्षिप्त फटहरू समावेश गरेको छु जुन हामी सामान्यतया युद्धलाई कल गर्छौं। अनि मैले सबै पक्षहरूमा मृत्युहरू समावेश गरेको छु, जसरी युद्धको क्रममा रोगले मारेको समेत समावेश गर्दछ, तर युद्ध पछि महामारी र चोट नपर्ने। बाँचेका बासिन्दाहरू बायाँको युद्धमा थोरै थिए। घाइते दाँयामा मरेका भन्दा बढी भन्दा बढी थिए। तल चार्ट माथिको चार्ट जस्तै हो, केवल दुई विश्व युद्धहरू हटाइयो। ती दुई युद्धहरू धेरै भिन्न राष्ट्रहरूमा पुगिए र यस्तो ठूलो पैमानेमा मारेका छन्, यदि तिनीहरू छोडेनन् भने अन्य युद्धहरूको तुलना गर्न सजिलो छ। यो युद्धलाई हेर्दा सबैभन्दा ठूलो अमेरिकी युद्धको रूपमा गृहयुद्धमा सामान्य सन्दर्भहरू बेइजिलो देखिन्छ। यसको कारण यो चार्ट - सबैभन्दा अमेरिकी समाचार मिडियाको विपरीत - विदेशी युद्धको दुबै पक्षमा मृत्यु पनि समावेश गर्दछ। म प्रत्येक स्तम्भ युद्धकर्मी र नागरिकहरूलाई एक व्यावहारिक रूपमा र नैतिक दु: खपूर्ण अपरेशनमा तोड्न खोज्ने छैन, तर एक मात्र असामान्य रूपले चार्टको दाहिने हातमा मात्र उपस्थित नागरिक नागरिकको मृत्यु देखाउँदछ। मैले विदेशी मृत्युबाट अमेरिकीलाई छुट्याएको छैन। त्यसोभए, पाँचवटा युद्धहरू बायाँ तिरिएको रंगको वरिपरि हुनेछ वा महत्त्वपूर्ण रूपमा अमेरिकी मृत्युको प्रतिनिधित्व गर्ने रङहरू, र दायाँमा पाँचवटा युद्धहरू लगभग पूर्ण रूपमा रंगीन विदेशी मृत्युको प्रतिनिधित्व गर्दछ। कुल। तेस्रो चार्ट, अर्को पृष्ठमा, प्रदर्शन गर्दछ, मृत्युहरूको संख्या होइन, तर जनसंख्याको प्रतिशतले मरेको छ। एक हुन सक्छ कि पहिले युद्धहरूले कम मृत्यु देखेका थिए किनकी शामिल देशहरूको जनसंख्या सानो थिए। यद्यपि, जब हामी आबादीको लागि समायोजन गर्दछौं, चार्टले धेरै परिवर्तन गर्दैन। अघिल्लो युद्धहरू पछिल्ला युद्धहरू भन्दा कम घातक देखिन्छ। यस गणनाको लागि प्रयोग हुने जनसंख्याहरु देशहरु को आबादी हो जहाँ युद्ध लडाई गयो: संयुक्त राज्य अमेरिका को लागि क्रांति र गृहयुद्ध, संयुक्त राज्य अमेरिका र क्यानाडा को लागी 1812, संयुक्त राज्य अमेरिका र मैक्सिको - अमेरिकी को लागि युद्ध को लागि युद्ध, क्यूबा र पोर्टो रिको र ग्वाम स्पैनिश-अमेरिकन युद्धको लागि, फिलीपींस वा कोरिया वा वियतनाम युद्धको लागि ती राष्ट्रहरूको नाम, र इराकलाई अन्तिम दुई युद्धहरूका लागि युद्धका लागि। डलर गणना गर्दै जब अमेरिकनहरूले "युद्धको लागत" सुनेका छन् उनीहरूले अक्सर दुईवटा कुरा सोच्छन्: डलर र अमेरिकी सैनिकहरूको जीवन। GWOT (आतंकवाद / आतंकमा विश्वयुद्ध) को समयमा अमेरिकन बलिदान गर्न, फिर्ता कटौती गर्न, थप कर भुक्तानी गर्न वा कारणको लागि योगदान दिन अनुरोध गरिएको छैन। वास्तवमा, तिनीहरूका करहरु कम भएको छ, विशेष गरी यदि तिनीहरूले ठूलो आय छ वा "कर्पोरेट व्यक्ति" को जनसंख्याको बीचमा हुन्छन् (वाल्व एकाग्रता एक युद्धको सामान्य परिणाम हो, र यी युद्धहरू कुनै अपवाद छैन।) अमेरिकी व्यक्तिहरू छैनन् सैन्य वा अन्य कर्तव्यको लागि ड्राफ्ट गरिएको थियो, गरीबी ड्राफ्ट को माध्यम ले र सैन्य भर्तीहरु को धोखे को छोडेर। तर बलिदानको यो कमीले कुनै वित्तीय खर्चको अर्थ छैन। तल अतीत युद्ध र 2011 डलरमा मूल्य ट्यागहरूको मेनु हो। प्रवृति अधिकतर गलत दिशामा सार्नु पर्ने देखिन्छ। 1812 को युद्ध - $ 1.6 बिलियन क्रांतिकारी युद्ध - $ 2.4 बिलियन मेक्सिकन युद्ध - $ 2.4 बिलियन स्पेनिश - अमेरिकी युद्ध - $ 9 बिलियन सिभिल युद्ध - $ 79.7 बिलियन फारसी खाडी - $ 102 बिलियन विश्व युद्ध I - $ 334 बिलियन कोरिया - $ 341 बिलियन अफगानिस्तान - $ 600 बिलियन वियतनाम - $ 738 बिलियन इराक - $ 810 बिलियन कुल पोस्ट-9 / 11 - $ 1.4 ट्रिलियन द्वितीय विश्वयुद्ध - $ 4.1 ट्रिलियन 2008 मा यूसुफ स्टिग्लिट्ज र लिंडा बिल्मेजले तेल (वास्तविक युद्ध) को वास्तविक कुल लागतलाई तीन देखि पाँच ट्रिबिलको रूपमा गणना गरे (अब उच्च छ कि युद्ध तिनीहरूले अपेक्षा गरेको भन्दा लामो समयसम्म चलाए)। त्यो आंक्राले तेलको मूल्यहरूमा असर, दिग्गजहरूको भविष्यको हेरविचार, र विशेष गरी गुमाउने अवसरहरू समावेश गर्दछ। ब्राउन युनिवर्सिटी "युद्ध को लागत" परियोजना ले 2013 मा ध्यान दिए कि दावा गरे कि इराक मा युद्ध को लागि यूएस लागत $ 2.2 ट्रिलियन हुनेछ। उनीहरूको वेबसाइटमा केही क्लिकहरू यो फेला पर्छन्: "इराकको युद्धसँग सम्बन्धित कुल अमेरिकी संघीय खर्चहरू FY1.7 मार्फत $ 2013 ट्रिलियन रहेको छ। यसबाहेक, दिग्गजोंका लागि भविष्यका स्वास्थ्य र असक्षमता भुक्तानले कुल $ 590 बिल अमेरिकी डलर र युद्धको लागि भुक्तान गर्न अर्जित ब्याज $ 3.9 ट्रिलियनमा थप हुनेछ। "$ 1.7 ट्रिलियन प्लस $ 0.59 ट्रिलियनले $ 2.2 ट्रिलियनलाई शीर्षकमा राखेको छ। रिपोर्टको। थप $ 3.9 ट्रिलियनमा ब्याज छोडिएको छ। अनि, ब्रान्ड लिंडा बिल्मेम्सले कागजातबाट यसको डाटा लिइरहेका छन् भने, यो बिम्स्स र स्ट्रिलिट्जको पुस्तक द द ट्रिबिलियन डलर युद्धमा समावेश गरिएका धेरै विचारहरू हटाउँछन्, जसमा प्रायः ईन्धनको मूल्य र प्रभावको असर हराएका अवसरहरू। यहाँ सूचीबद्ध $ 6.19 ट्रिलियनमा ती थपहरू यहाँ बिमेम्स 'र स्ट्रिलिट्ज' बुक रूजको रूपमा "रूढिवादी" रूपमा $ 3 $ 5 ट्रिलियनको अनुमान लगाएमा उनीहरूले भने। डलर मा घाटा, मृत्यु को रूप मा, देश द्वारा युद्धहरु लाई अधिकतर युद्ध मा निवेश को रूप मा अब लापता होने को लागि कुनै लंबी अवधि को रुझान नहीं दिखती। बरु, युद्धहरू निरन्तर, स्थायी, र बढ्दो उपस्थित हुन देखा पर्छन्। युद्ध कसले भोगिरहेको छ? सबैभन्दा प्रभावशाली, युद्ध रोक्नु भएको तर्कले स्टीवन पिंकररद्वारा आफ्नो पुस्तकमा बेटर एन्जिल्सको प्रकृतिमा बनाएको छ: किन हिंसाले विघटन गरेको छ। तर यो एक तर्क हो कि धेरै प्रकारका पश्चिमी अकादमिक कामको काममा भेट्न सकिन्छ। युद्ध, हामीले माथि देखेका छौं, वास्तवमा टाढा छैन। सुझाव गर्ने एक तरिका यो छ कि यो हिंसा को अन्य किस्महरु संग युद्ध भंग समावेश गर्दछ। मृत्युदण्ड सजायको लागी देखिन्छ। केही संस्कृतियों मा पिसाब र कडा बच्चाहरु लाई दूर लाग््छ। र त्यसमा। यी प्रवृत्तहरू हुन् जुन मैले माथि भाग मा बनाएको मामलाको व्यक्तिलाई समझाएर सहयोग गर्न सक्दछु: युद्ध समाप्त हुन सक्छ। तर यी प्रवृत्तिहरूले युद्धको बारेमा वास्तवमा समाप्त हुने कुराको बारेमा केही भन्न सक्दैनन्। युद्धको काल्पनिक अकाउन्टले पश्चिमी सभ्यता र राजधानीवादलाई शान्तिको लागि बलियो रूपमा व्यवहार गर्छ। यो ठूलो भागमा, ती गरीब राष्ट्रहरूमा पश्चिमी युद्धहरूको उपचार गरेर ती गरीब राष्ट्रहरूको गल्तीको रूपमा। वियतनाममा अमेरिकी युद्ध वियतनामीको गल्ती थियो जुन उनीहरूको हुनु पर्छ जस्तो आत्मसमर्पण गर्न प्रबुद्ध थिएनन्। इराक मा अमेरिकी युद्ध बुश को "मिशन पूरा" को घोषणा संग समाप्त भयो जसको पछि युद्ध एक "गृहयुद्ध" र पिछला इराकियहरुको गलती र पश्चिमी पूंजीवाद को कमी थियो। र त्यसमा। यस खाताबाट छुटेको अमेरिका, इजरायल, र अन्य सरकारहरूमा थप युद्धहरूको लागि अनावश्यक धक्का हो। अमेरिकी मीडिया आउटलेटहरूले नियमित रूपमा "अर्को युद्ध" मा छलफल गरे जस्तै कि त्यहाँ मात्र एक हुनुपर्दछ। हराइरहेको ग्लोबल आक्रामक बलमा नटोको विकास हो। लापता आणविक टेक्नोलोजीको प्रसार द्वारा बनाईएको खतरा हो। मिसन चुनाव र शासनको ठूलो भ्रष्टाचार तिर प्रवृति हो, र सैन्य औद्योगिक परिसरको बढ्दो-सिक्न-सिक्न। छुटेको छ अमेरिकी राष्ट्रका बिस्तारहरू र सेनाहरू धेरै राष्ट्रहरूमा विस्तार; साथै चीन, उत्तरी कोरिया, रूस, र ईरान तिर अमेरिकी उत्तेजनाहरू; चीन र धेरै अन्य राष्ट्रहरु द्वारा सैन्य खर्च मा वृद्धि; र लिबिया मा हालको युद्ध सहित भूतपूर्व युद्धहरु को बारे मा गलत धारणा र सीरिया मा व्यापक युद्ध को प्रस्तावहरु। युद्ध, पिङ्कर र अन्य विश्वासीहरुलाई युद्धको लुगाफाँटको दृश्यमा गरीब र मुस्लिम राष्ट्रहरुमा उत्पन्न हुन्छ। पिंकरले कुनै जागरूकतालाई संकेत गर्दैन कि अमीर राष्ट्रहरू गरीब देशहरूमा निधि र आशंका आचार्यहरू, वा तिनीहरू कहिलेकाहीँ त्यस समर्थनलाई छोडेर र बम खसाल्ने गरी "हस्तक्षेप" गर्छन्। सम्भवतः युद्धहरू युद्ध गर्ने देशहरू ती विचारधाराहरू हुन्, पिन्जरले हामीलाई बताउँछन्। (सबैलाई थाहा छ, संयुक्त राज्यले कुनै विचारधारा छैन।) "पिन्टोरले तीनवटा सबैभन्दा लामो युद्धको संघर्ष", "चिनियाँ, कोरियाली र वियतनामी कम्युनिष्ट शासकहरूले ईर्ष्या गरेका थिए जुन तिनीहरूको विरोधीहरूलाई अस्तित्वविहीन समर्पण थियो।" भियतनामीमा उच्च मृत्यु दरलाई वियतनामीको इच्छामा दोषी रूपमा ठूलो संख्यामा मर्नु भन्दा आत्मसमर्पण गर्न दोषी ठहरिन्छ, किनकि उनीहरूले उनीहरूको विचार गर्थे। इराकमा अमेरिकी युद्धले पिंकररको दृश्यमा अन्ततः जब राष्ट्रपति जर्ज डब्ल्यू बुशले "मिशन पूरा गरे" भन्ने घोषणा गरे, जसको कारण यो गृहयुद्ध थियो, र यसैले गृह युद्धको कारणले इराकको कमजोरीको सन्दर्भमा विश्लेषण गर्न सकिन्छ। समाज। "[म] यति धेरै कडा छ," पिंकरले यस्तो प्रश्न गर्छ, "विकासशील संसारमा रहेका देशहरूमा उदार लोकतान्त्रिकता लागू गर्न जुन तिनीहरूको अन्धविश्वास, युद्धकर्मीहरू र भ्रामक जनजातिहरू भत्काउन सकेनन्।" वास्तवमा यो हुन सक्छ, तर यो प्रमाण हो जहाँ हो संयुक्त राज्य सरकारले यो प्रयास गरिरहेको छ? अथवा संयुक्त राज्य अमेरिकाले त्यस्तो लोकतन्त्रको प्रमाण दिन्छ? अथवा कि संयुक्त राज्यले अर्को देशमा आफ्नो इच्छाहरू लागू गर्ने अधिकार छ? पुस्तकमा प्रारम्भिक, पिङ्करले एक जोडा चार्ट प्रस्तुत गर्दछ जुन उद्देश्य आनुवांशिक रूपमा, युद्धमा आधुनिक राज्यका मानिसहरू भन्दा बढी प्रागानिक र शिकारी-संग्रहकर्ता मानिसहरु मारेका छन्। कुनै प्रागैतिहासिक जातिहरू सूचीबद्ध 14,000 ईसाई भन्दा पहिले फिर्ता जान, जसको मतलब मानव अस्तित्व को विशाल बहुमत छोडिएको छ। र यी चार्टहरू व्यक्तिगत जनजाति र राज्यहरू सूचीबद्ध छैनन्, युद्धमा लडाईएका ती जोडीहरू वा समूहहरू। मानव इतिहास को अधिकांश माध्यम ले युद्ध को अभाव समीकरण को बाहिर छोडिएको छ, संदिग्ध तथ्याङ्कहरु को पहिले युद्ध को लागि उद्धृत गरिएको छ, ती आंकडेहरु को अनुसार जनसंख्या को जनसंख्या को तुलना मा वैश्विक आबादी को तुलना मा, र - उल्लेखनीय - मृत्यु देखि हाल मा मृत्यु युएस युद्धहरू मात्र अमेरिकाको मृत्यु हुन्। र तिनीहरू संयुक्त राज्यको आबादीको विरुद्धमा मापन गरिएका छन्, नवलपरासीले आक्रमण गरेनन्। अन्य समयमा, प्यानरले विश्वको जनसंख्या विरुद्ध युद्धको मृत्युको उपासना गर्दछ, एक उपाय जसले हामीलाई युद्धमा लडाईएको क्षेत्रहरूमा विनाशको स्तरको बारेमा केहि बताउँदैन। उनीहरूले अप्रत्यक्ष वा विलम्बित मृत्युलाई पनि स्वीकार्छन्। त्यसोभए भियतनाममा अमेरिकी सेनाले मारेका छन्, तर उनीहरुले एजेंट ओरेन्जर वा PTSD द्वारा अधिक धीरे-धीरे मारेका छन्। निस्सन्देह पुरातन युद्धहरूमा प्रयोग गरिएका स्पियर र तीरहरु एजेंट ओरेन्जको रूपमा विलम्ब असरहरू थिएनन्। अफगानिस्तानमा अमेरिकी सेनाले मारेका पिटररले गन्ती गरे, तर बिस्तारै बिरामीको घटनाले घाइते वा आत्महत्या गर्न नसक्ने बताईएको छ। पिंकरले नै परम्परागत प्रसारको खतरालाई मात्र धेरै गिलास-आधा पूर्ण प्रकारको खारेजलाई स्वीकार गर्दछ: यदि एक विनाश को मात्रा को गणना गर्न को लागी थियो कि राष्ट्रहरु वास्तव मा उनि कितना सताउन को अनुपात को रूप मा सताए, उनको लागि उपलब्ध विनाशकारी क्षमता दिए, पोस्टवर [युद्ध पछि द्वितीय विश्व युद्ध II] दशहरु अधिक परिमाण को धेरै आदेश हुनेछ इतिहासमा कुनै पनि समय भन्दा सजिलो। त्यसोभए, हामी अधिक शान्त छौं किनभने हामीले अधिक घातक हतियारहरू बनायौं! र सभ्यताको प्रगति राम्रो छ किनभने यो प्रगति हुन्छ। अनि अझै पनि, हाम्रो फ्यान को शान्ति को गणना को लागी सबै फैंसी फाउंडेशन पछि, हामी हेर्छन र पहिले देखि कहीं रक्तन्य युद्धहरु लाई देख्न को लागी, र मशीनरी को स्थान मा अधिक देखि अधिक वेतन को लागी ठाँउ को बिना स्वीकार्य या सचमुच अप्रत्यक्ष को रूप मा स्वीकार गरे। हाम्रा युद्धहरू तपाईंको युद्धहरू जस्तै खराब हुँदैनन् गुलाबी एक्लै छैन। जरेन्ड डायमण्डको अन्तिम पुस्तक, द वर्ल्ड टुङ्गो: हामी के परम्परागत समाजबाट सिक्छौं भनेर थाहा पाउँछौं, कि आदिवासी जनहरू निरन्तर युद्धको साथ रहन्छन्। उनको गणित पिंकरको रूपमा फजीजस्तै छ। हिन्दू 1945 को ओकिनवा मा युद्ध देखि मृत्यु को गणना गर्दछ, ओकिन्किन्स को प्रतिशत को रूप मा नहीं, तर सबै लडाकु राष्ट्रहरु को जनसंख्या को प्रतिशत को रूप मा संयुक्त राज्य अमेरिका को आबादी सहित को रूप मा, जहां युद्ध सबै मा लडे नहीं थिए। यस तथ्याङ्कको साथ, हीमले प्रमाणित गरेको दावी गरेको छ कि द्वितीय विश्वयुद्ध दोस्रो "असिलित" जनजातिमा हिंसा भन्दा कम घातक थियो। डेनियल योना गोल्डहागनको युद्ध भन्दा बढी युद्ध: जनयुद्ध, उन्मूलन, र मानवतामा चलिरहेको आक्रमणले यो नरसंहार युद्ध र युद्ध भन्दा बढी भन्दा फरक छ भन्ने तर्क गर्दछ। यस अर्थमा, उहाँले युद्धका अंशहरू जस्तै जापान वा नाजी होलान्स्टिङको आगो बहालीको रूपमा पुनरुत्थान गर्नुहुन्छ, जुनसुकै युद्ध होइन। युद्ध को श्रेणी मा छोड दिए युद्धहरु को भागहरु लाई उचित ठहराईएको छ। गोल्डेनहेगनको लागि, इराकमा युद्ध सामूहिक हत्याको कारण थिएन किनभने यो थियो। 9 / 11 आक्रमणहरू नरसंहारका थिए, तिनीहरूको सानो पैमानेको बावजूद, किनभने अवैध। जब सद्दाम हुसैन इराकिस को मारे, यो ठूलो हत्या थियो, तर जब संयुक्त राज्य अमेरिका इराक मा मारयो यो उचित थियो। (गोल्डहागन इराकियहरुलाई मारने मा हुसैन को अमेरिकी सहायता मा टिप्पणी नहीं गर्दछ।) गोल्डेनगेन ले तर्क गर्छ कि युद्ध को समाप्त होने को कारण मास हत्या को समाप्त होने को तुलना मा कम प्राथमिकता हुनु पर्छ। तर आफ्नो पश्चिमी अन्धाकारहरूको बिना, युद्धलाई ठूलो प्रकारको हत्या जस्तो देखिन्छ। युद्ध वास्तवमा, सबै भन्दा स्वीकार्य, सम्मानजनक, र व्यापक रूपमा फैलाउने कोसिसको व्यापक रूप हो। युद्ध अस्वीकार्य बनाउन सबै अस्वीकार्य हत्या गर्ने दिशामा एक ठूलो कदम हुनेछ। एक "वैध" विदेशी नीति उपकरणको रूपमा युद्ध राख्नुको सुनिश्चित गर्दछ कि ठूलो हत्या जारी रहनेछ। र युद्ध को दूर जाने को मामला मा नाटकीय रूप देखि कुन युद्ध को युद्ध को रूप मा गैर-युद्ध को अधिकांश रूप देखि परिभाषित गर्न को पुन: परिभाषित गर्दछ। "त्यहाँ संसारमा दुष्ट हुनुहुन्छ" युद्ध को समाप्त गर्न तर्क को लागि एक सामान्य प्रतिक्रिया हो। "नहीं। नहीं .तपाईंको संसारमा दुष्ट छ भनेर बुझ्न आवश्यक छ। संसार एक खतरनाक स्थान हो। संसारमा खराब व्यक्तिहरू छन्। "अनि त्यसोभए। जानकारी को यो स्पष्ट टुक्रा बाहिर इंगित गर्न को लागी कार्य को एक परेशान दुनिया को एकमात्र संभव प्रतिक्रिया को रूप मा एक गहिरो स्वीकृति को सुझाव दि्छ, र एक पूर्ण विश्वास छ कि युद्ध आफैले केहि बुराई छैन। युद्धका विरोधीहरू, निस्सन्देह, विश्वमा केही दुष्ट छैन भन्ने विश्वास गर्छन्। तिनीहरू केवल त्यो श्रेणीमा युद्ध राख्न, यदि यसको माथिल्लो मा होइन। यो युद्धको अविश्वसनीय स्वीकृति हो जुन युद्ध चलिरहेको छ। राष्ट्रपतिको लागि अभियानमा हिलरी क्लिंटनले भने, यदि ईरानले इस्राएलको विरुद्धमा परमाणु आक्रमण सुरु गर्न थाल्नुभयो भने, उनीहरूले "पुरा तरिकाले हटाउन" ईरान गर्नेछन्। उनले यो धम्कीको रूपमा खतराको रूपमा अर्थ दिए, उनले भने। (WarIsACrime.org/Hillary मा भिडियो हेर्नुहोस्।) समय मा, ईरानी सरकार ले भन्यो, र अमेरिकी खुफिया एजेन्सीहरूले भने, कि ईरानमा कुनै परमाणु हतियार छैन र आणविक हतियार कार्यक्रम छैन। ईरानको परमाणु ऊर्जा थियो, संयुक्त राज्यले दशकौं अघि धकेल्यो। निस्सन्देह, इजरायल को ईरानको सैद्धान्तिक अपरिपक्व ईरान को अमेरिका को अपमान को रूप मा केवल बुराई को रूप मा हुनेछ। तर अमेरिकाले साँच्चै ईरानमा परमाणु हतियार ल्याउन क्षमताको क्षमता राख्छ र बारम्बार त्यसो गर्न धम्की दिएको छ, साथसाथै बुश र ओबामा व्हाइट हाउसहरूले वाक्यांशको लागि ठूलो स्नेह देखाउँदै "सबै विकल्प तालिकामा छन्"। हुन यस्तो खतराहरू बनाइएन। अपमानित राष्ट्रहरूको कुरा हाम्रो पछि छोडिनु पर्छ। यस प्रकारको कुराले शान्ति बनाउनको लागि अझ गाह्रो बनाउँछ, वास्तवमा अर्को देशसँग संलग्न रहन्छ, सम्बन्धलाई अगाडी बढाव गर्न को लागी कुनै देशलाई कल्पना गर्दछ कि अर्को एक भयानक हतियार विकसित गर्न र यसलाई प्रयोग गरिरहेको छ। एमआईसी युद्धको अन्त्यमा, र तेस्रो-विश्व घटनाको रूपमा युद्ध गर्ने लेखकहरूले युद्धको केही योगदानकारी कारकहरू सम्झन्छन्, जसमा "सैन्य औद्योगिक परिसर" वाक्यांशले समावेश गरेका छन्। यी कारकहरूले प्रचारकहरूको कौशल, खुला रिश्वत र हाम्रो राजनीतिको भ्रष्टाचार, र हाम्रो शैक्षिक र मनोरञ्जन र नागरिक सगाई प्रणालीको विस्तार र अपमानजनक संयुक्त राज्य अमेरिकामा धेरै मानिसहरूलाई नेतृत्व गर्न र धेरै अन्य अरूलाई दुश्मन र दशकहरु को बावजूद मुनाफा को खोज मा युद्ध को स्थायी अवस्था सहन को लागी नेतृत्व गर्न - लामो प्रदर्शनले गर्दा युद्धको मेशिनले हामीलाई कम सुरक्षित बनाउँछ, हाम्रो अर्थव्यवस्था नाश गर्छ, हाम्रो अधिकार टाढान्छ, हाम्रो वातावरण घटाउँदछ, हाम्रो परिवेशलाई घटाउँदछ, अब हाम्रो आय माथि वितरित गर्छ, हाम्रो नैतिकतामा बहस गर्छ, र पृथ्वीमा धनी मानिसलाई कम स्तरको जीवनमा आशा गर्दछ। , स्वतन्त्रता, र आनन्द पछ्याउने क्षमता। यी कुनै पनि कारक अविश्वसनीय छैनन्, तर हामी उनीहरूको प्रशंसा गर्न सक्दैनौं यदि हामी कल्पना गर्ने बाटो हाम्रो उच्च इच्छालाई क्लस्टर बम र नापामको माध्यमले आदिम क्रूरताहरू रोक्न को लागी पछाडि विदेशीहरूलाई उच्च इच्छाको लागी छ। सैन्य औद्योगिक परिसर युद्ध-उत्पन्न इन्जिन हो। यो ध्वनीकरण वा परिवर्तन हुन सक्छ, तर यो ठूलो धक्का बिना आफ्नै मा युद्धहरू उत्पन्न गर्न रोक्दैन। र यो बस रोक्न जाँदैछ किनभने हामी वास्तविकतामा पुग्छौं जुन हामी साँच्चै चाहन्छौं, वास्तवमा यसलाई रोक्न मन पर्छ। काम आवश्यक छ। एक वर्ष पहिले, नेशनल पब्लिक रेडियोले एक हतियार कार्यकारी साक्षात्कार गरे। अफगानिस्तानको बेहद मुनाफा व्यवसायको अन्त्य भएमा उहाँले के गर्नुभयो भने सोधे, उनले आशा गरे कि त्यहाँ लेबियाको व्यवसाय हुन सक्छ। उनी स्पष्ट रूपमा मजाकिरहेका थिए। अनि उहाँले आफ्नो इच्छा प्राप्त गर्नुभएको थिएन। तर मजाकहरू यहाँबाट आउँदैनन्। के उनले बच्चाहरूलाई चिन्ता गर्थे वा नस्लवादको अभ्यास गरे भने उनीहरूको टिप्पणीहरू प्रसारित थिएनन्। नयाँ युद्धको बारेमा मजाक हाम्रो संस्कृतिमा उपयुक्त मजाकको रूपमा स्वीकार गरिएको छ। यसको विपरीत, युद्धलाई पछाडिको रूपमा मजाक र अनावश्यक रूपमा मात्र गरिएको छैन, र अयोग्य माना हुन सक्छ, अवास्ता उल्लेख नगर्ने। हामीसँग लामो बाटो जाने छ।