https___www.actualidadliteratura.com_en_waiting-for-godot_.xml
https___www.actualidadliteratura.com_ne_godot-_E0_A4_95_E0_A5_8B-_E0_A4_B2_E0_A4_BE_E0_A4_97_E0_A5_80-_E0_A4_AA_E0_A4_B0_E0_A5_8D_E0_A4_96_E0_A4_A6_E0_A5_88__1.xml
1.1 1.2 1.3 2.1 2.2 2.3 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 13.1 14.1 14.2 14.3 15.1 16.1 16.2 17.1 17.2 17.3 17.4 18.1 19.1 19.2 20.1 20.2 21.1 22.1 22.2 22.3 22.4 23.1 24.1 25.1 25.2 25.3 26.1 26.2 26.3 27.1 27.2 28.1 29.1 30.1 30.2 31.1 32.1 33.1 33.2 34.1 35.1 35.2 36.1 37.1 37.2 37.3 37.4 38.1 38.2 39.1 40.1 40.2 40.3 41.1 42.1 43.1 44.1 44.2 45.1 46.1 46.2 47.1 47.2 47.3 47.4 48.1 48.2 48.3 48.4 49.1 49.2 49.3 49.4 49.5 49.6 49.7 50.1 50.2 50.3 51.1 52.1 52.2 52.3 53.1 53.2 54.1 54.2 54.3 54.4 54.5 54.6 54.7 54.8 55.1 55.2 55.3
Waiting for Godot (1948) is a play of the absurd theater written by the Irishman Samuel Beckett. Among all the wide repertoire of the author, this "Tragicomedy in two acts" —as it was subtitled— is the text with the greatest recognition worldwide. It is worth noting that it was the piece that formally introduced Beckett into the theatrical universe, and it earned him the 1969 Nobel Prize for Literature. An interesting fact is that Beckett - a passionate linguist and philologist - made use of the French language to write this work. Not in vain the publication of the title It was published under the French-speaking imprint Les Éditions de Minuit, four years after it was written (1952). Waiting for Godot premiered on stage on January 5, 1953, in Paris. Table of Contents - 1 Summary of the work - 2 Waiting for Gogdot analysis - 3 Comments from the specialized critics on Waiting for Godot - 4 Waiting for Godot trivia - 5 Waiting for Godot phrases Summary of the work Beckett divided the work in a simple way: in two acts. First act In this part, the plot shows Vladimir and Estragon arriving at a stage composed by «A path in the field. A tree. —These elements are maintained throughout the work— One afternoon. " The characters dress scruffy and unkempt, which makes it infer that they may be homeless people, since nothing concrete is known about them. Where they come from, what happened in their past and why they dress like this is a total mystery. Godot: the reason for the wait What is really known, and the work is responsible for making it known very well, is that they wait for a certain "Godot". Who is it? Nobody knowsHowever, the text endows this enigmatic character with the power to remedy the hardships of those who await him. The arrival of Pozzo and Lucky While they wait for the one who does not arrive, Didi and Gogo - as the protagonists are also known - dialogue after dialogue wander in nonsense and drown in the nothingness of "being". After a while, Pozzo - owner and lord of the place they walk, according to him - and his servant Lucky join the wait. Pozzo is drawn as the typical wealthy braggart. Upon arrival, he emphasizes his power and tries to exude self-control and confidence. However, as time burns in gossip, it becomes more evident that - like the rest of the characters - the millionaire man is mired in the same dilemma: he does not know the why or why of his existence. Lucky, on the other hand, he is a submissive and dependent being, a slave. A discouraging message that lengthens the wait When the day is about to end with no indication that Godot will arrive, something unexpected happens: a child appears. This one gets closer to where Pozzo, Lucky, Gogo and Didi are wandering y informs them thatyes alright Godot is not to come, It is very probable make an appearance next day. Vladimir and Estragon, After that news, they agree to return in the morning. They do not give up on their plan: they need, at all costs, to meet Godot. Second act Just as it was said, the same scenario remains. The tree, with its gloomy branches, tempts deep down so that it can be used and put an end to boredom and routine. Didi and Gogo return to that place and repeat their ravings. However, something different happens compared to the previous day, and that is that they begin to notice that there was a yesterday, as the signs that they were there are evident. You can talk so of a temporary consciousness, even though, practically, everything is repeated; a kind of "Groundhog Day." A comeback with drastic changes Lucky and his lord return, however, they are in a very different situation. The servant is now mute, and Pozzo suffers from blindness. Under this panorama of radical changes, the hope of arrival persists, and with it the aimless, absurd dialogues, the picture of the unreason of life. Just like the day before, the little messenger returns. However, when questioned by Didi and Gogo, the child denies having been with them yesterday. What yes repeat again is the same news: Godot will not come today, but it is possible that tomorrow he will. Characters they see each other again, and between disappointment and regret, They agree to return the next day. The lonely tree remains in place as a symbol of suicide as a way out; Vladimir and Estragon see it and think about it, but they wait to see what “tomorrow” will bring. In this manner the work culminates, giving way to what can be a loop, which is nothing more than the day after day of man and what in his full exercise of consciousness he calls "life." Analysis of Waiting for Gogdot Waiting for Godot, in itself, it is a redundancy that draws us what is the day to day of man. The normal in the two acts of the text —Except for one or another occasional change— is continuous repetition that does nothing more than show the irremediable walk of each being, step by step, to his grave. The mastery of simplicity It is in the simplicity of the work, although it seems cliché, where his mastery lies, where his wealth lies: a painting on the boards that portrays the unreason that surrounds man. Although Godot - the long-awaited, the long-awaited one - never appears, his non-presence lends itself to a glimpse of the tragedy of the absurdity of human existence. The time on stage receives its reason with actions that, although they seem irrational, would be neither better nor worse than others, because the one who is expected, in the same way, will not come. Whatever happens, nothing will change the fate of men In the play it is the same to laugh or cry, breathe or not, watch the afternoon die or the tree dry up, or become one with the tree and the landscape. AND none of that will change the unique destiny: the arrival of non-existence. Godot is not God ... Although throughout the years there have been those who claim that Godot is God himself, Beckett denied such reasoning. Well, although they associate it in essence with man's continuous waiting for divinity in different cultures, using the simple coincidence with the Anglo word God, the truth is that the author indicated that the name came from the francophone voice godillot, that is: "boot", in Spanish. Therefore, what did Didi and Gogo expect? For nothing, man's hope is devoted to uncertainty. As well there have been those who have associated the messenger of Godot with the messiah of the Judeo-Christian culture, and there is logic there. But taking into account what was stated by the author, this theory is also discarded. Life: the loop The end could not be more in harmony with the rest of what was raised in the work, certainly. So you go back to the beginning, yet you gain the awareness that you are, that there was a waiting yesterday, as or more bloody than today, but no less than tomorrow. And the one who says that he has to come denies that he said he said it yesterday, but promises that it may happen tomorrow ... and so on, until the last breath. Comments from specialized critics on Waiting for Godot - «Nothing happens, twice«, Vivian Mercier. - “Nothing happens, nobody comes, nobody goes, it's terrible!«, Anonymous, after the premiere in Paris in 1953. - "Waiting for Godot, more realistic than absurd”. Mayelit Valera Arvelo Curiosities of Waiting for Godot - The critic Kenneth burke, after seeing the play, He stated that the link between El Gordo and El Flaco was enormously similar to that of Vladimir and Estragon. Which is highly logical, knowing that Beckett was a fan of The fat and the skinny. - Among the many origins of the title, there is one that says that it occurred to Beckett while enjoying the Tour de France. Despite the fact that the race had finished, the people were still expectant. Samuel he asked: "Who are you waiting for?" and, without hesitation, they answered from the audience "To Godot!" The phrase referred to that competitor who had been left behind and who was yet to arrive. - All the characters They carry a hat of bowler hat. And this is no coincidence Beckett was a fan of Chaplin, so it was her way of honoring him. And it is that in the work there is much of the silent cinema, much of what the body says, of what the silence expresses, without restraint. In this regard, the theater director Alfredo Sanzol expressed in an interview with El País from Spain: “It's funny, he specifies that Vladimir and Estragon wear bowler hats and that is why in all the staging they always wear bowler hats. I was resisting. The fact is that I tried caps and other types of hats, but they did not work. Until I ordered a pair of bowlers and, of course, they had to wear bowlers. The bowler hat is Chaplin, or in Spain, Coll. They provoke a lot of referrals. It was a humbling experience for me ”. - While Waiting for Godot it was the first formal foray of Beckett in the theater, there were two previous attempts that failed to materialize. One of them was a play about Samuel Johnson. The other was Eleutheria, but it was scrapped after Godot came out. Quotes of Waiting for Godot - “We have kept the appointment, that's all. We are not saints, but we have kept the appointment. How many people could say the same? - “The tears of the world are immutable. For each one who begins to cry, in another part there is another who stops doing so ”. - “I remember the maps of the Holy Land. In color. Very nice. The Dead Sea was pale blue. I was thirsty just looking at it. He told me: we will go there to spend our honeymoon. We will swim. We will be happy". - “VLADIMIR: With this we have passed the time. ESTRAGON: It would have been the same, anyway. VLADIMIR: Yes, but less fast ”.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1
गोडोटको लागि पर्खँदै (१ 1948 ४) आयरिशम्यान शमूएल बेकेट द्वारा लिखित बेतुका थिएटर को एक नाटक हो। लेखक को सबै विस्तृत प्रदर्शनहरु को बीच मा, यो "दुई कार्यहरु मा Tragicomedy" - यो उपशीर्षक को रूप मा - विश्वव्यापी रूपमा सबैभन्दा ठूलो मान्यता संग पाठ हो। यो ध्यान दिन लायक छ कि यो टुक्रा थियो कि औपचारिक रूप बाट नाटकीय ब्रह्माण्ड मा बेकेट को परिचय थियो, र यसले उनलाई साहित्य को लागी १ 1969 Nobel नोबेल पुरस्कार कमायो। एक रोचक तथ्य यो हो कि बेकेट - एक भावुक भाषाविद् र भाषाविद् - यो काम लेख्न को लागी फ्रेन्च भाषा को उपयोग गरीयो। व्यर्थमा छैन प्रकाशन शीर्षक को यो फ्रेन्च बोल्ने छाप Les Éditions de Minuit अन्तर्गत प्रकाशित भएको थियो, यो लेखिएको चार बर्ष पछि (1952)। गोडोटको लागि पर्खँदै 5 जनवरी, 1953 मा पेरिस मा स्टेज मा प्रीमियर भयो। अनुक्रमणिका - 1 काम को सारांश - 2 Gogdot विश्लेषण को लागी प्रतीक्षा गर्दै - 3 Godot को लागी प्रतीक्षा मा विशेष आलोचकहरु बाट टिप्पणी - 4 Godot सामान्य ज्ञान को लागी प्रतीक्षा गर्दै - 5 Godot वाक्यांशहरु को लागी प्रतीक्षा गर्दै काम को सारांश बेकेट एक साधारण तरीका मा काम विभाजित: दुई कार्यहरु मा। पहिलो कार्य यस भाग मा, कथानक देखाउँछ भ्लादिमिर र Estragon stage क्षेत्र मा एक पथ द्वारा बनाईएको एक चरण मा आइपुग्दै। एउटा रुख। "यी तत्वहरु काम भर मा राखिएको छ - एक दिउँसो"। पात्रहरु लगाउँछन् रित्तो र अस्वस्थ, जसले यो अनुमान लगाउँछ कि उनीहरु घरबारविहीन हुन सक्छन्, किनकि उनीहरु को बारे मा ठोस केहि थाहा छैन। उनीहरु कहाँ बाट आउँछन्, उनीहरुको विगतमा के भयो र उनीहरु किन यस्तो लुगा लगाउँछन् एक कुल रहस्य हो। Godot: पर्खनु को कारण के साँच्चै जानिन्छ, र काम यो धेरै राम्रो संग ज्ञात बनाउन को लागी जिम्मेवार छ, त्यो हो उनीहरु एक निश्चित "Godot" को लागी पर्खिरहेका छन्"। यो को हो? कसैलाई थाहा छैनजे होस्, पाठ उसको पर्खाइ गर्नेहरुको कठिनाईहरुको समाधान गर्ने शक्ति संग यो रहस्यमय चरित्र endows। Pozzo र भाग्यशाली को आगमन जब उनीहरु नआउने को लागी पर्खिरहेका छन्, दीदी र गोगो - नायक को रूप मा पनि ज्ञात छ - संवाद पछि कुराकानी बकवास मा भटक र "अस्तित्व" को शून्यता मा डुब्यो। केहि समय पछि, Pozzo - मालिक र उनीहरु हिड्ने ठाउँ को मालिक, उनको अनुसार - र उनको नोकर लकी प्रतीक्षा मा सामेल। पोज्जो को रूपमा चित्रित गरिएको छ ठेठ धनी braggart। आगमन मा, उनी आफ्नो शक्ति मा जोड दिन्छन् र आत्म-नियन्त्रण र आत्मविश्वास exude को कोशिश गर्दछ। जे होस्, समय गपशप मा जलाइन्छ, यो अधिक स्पष्ट हुन्छ कि - बाँकी पात्रहरु जस्तै - करोडपति मानिस एउटै दुविधामा फसेको छ: उसलाई थाहा छैन किन वा किन उसको अस्तित्व छ। भाग्यमानी, उसको पक्षको लागि, उहाँ एक विनम्र र आश्रित प्राणी हो, एक दास। एक हतोत्साहित सन्देश जो प्रतीक्षा लाई लम्बाई दिन्छ जब दिन को बारे मा कुनै संकेत छैन कि Godot आउनेछ को बारे मा अन्त्य गर्न को लागी, केहि अप्रत्याशित हुन्छ: एक बच्चा देखिन्छ। यो एक जहाँ Pozzo, भाग्यशाली, Gogo र दीदी भटकिरहेका छन् नजिक जान्छ y उनीहरुलाई जानकारी गराउँछ, हो ठिक छ Godot आउन छैन, यो धेरै सम्भावित छ एक उपस्थिति बनाउन अर्को दिन। व्लादिमीर र एस्ट्रागन, त्यो समाचार पछि, उनीहरु बिहान फर्कन सहमत छन्। उनीहरु आफ्नो योजना मा हार मान्दैनन्: उनीहरुलाई कुनै पनि मूल्य मा, Godot लाई भेट्न को लागी आवश्यक छ। दोस्रो कार्य जसरी भनिएको थियो, एउटै परिदृश्य बाँकी छ। रूख, यसको उदास शाखाहरु संग, tempts गहिरो तल छ कि यो प्रयोग गर्न सकिन्छ र बोरियत र दिनचर्या को अन्त्य गर्न सकिन्छ। दीदी र गोगो त्यो ठाउँ मा फर्कनुहोस् र आफ्नो ravings दोहोर्याउनुहोस्। यद्यपि, केहि फरक हुन्छ अघिल्लो दिन को सम्मान संग, र त्यो यो हो कि उनीहरु लाई थाहा छ कि त्यहाँ एक हिजो थियो, संकेतहरु छन् कि उनीहरु त्यहाँ स्पष्ट छन्। तपाइँ कुरा गर्न सक्नुहुन्छ त्यसो भए एक अस्थायी चेतना को, जे होस्, व्यावहारिक रूपमा, सबै कुरा दोहोर्याइएको छ; एक प्रकारको "ग्राउन्डहोग डे।" भारी परिवर्तन संग एक फिर्ता भाग्यमानी र उसको स्वामी फिर्ता, जे होस्, उनीहरु एक धेरै फरक स्थिति मा छन्। नोकर अब मूक छ, र Pozzo अन्धापन बाट ग्रस्त छ। कट्टरपन्थी परिवर्तन को यस पैनोरमा अन्तर्गत, आगमन को आशा कायम रहन्छ, र यसको साथ उद्देश्यहीन, बेतुका संवाद, जीवन को अनुचित को तस्वीर। अघिल्लो दिन जस्तै, सानो दूत फिर्ता. तर,, जब दीदी र गोगो, द्वारा प्रश्न बच्चा हिजो उनीहरु संग भएको अस्वीकार गर्दछ। के हो फेरि दोहोर्याउनुहोस् उही समाचार हो: Godot आज आउनुहुन्न, तर सम्भव छ कि भोलि उहाँ आउनुहुनेछ। पात्रहरू उनीहरु एक अर्कालाई फेरी देख्छन्, र निराशा र पछुताउने बीचमा, उनीहरु अर्को दिन फर्कन सहमत छन्। एक्लो रूख एक बाटो को रूप मा आत्महत्या को प्रतीक को रूप मा ठाउँ मा रहन्छ; भ्लादिमीर र एस्ट्रागन यो देख्छन् र यसको बारे मा सोच्नुहोस्, तर उनीहरु "भोलि" के ल्याउने हेर्न पर्खिरहेका छन्। यो बाटो काम समाप्त हुन्छ, एक पाश के हुन सक्छ बाटो दिँदै, जो मानिस को दिन पछि दिन भन्दा बढी केहि छैन र के चेतना को आफ्नो पूरा अभ्यास मा उसले "जीवन" भनीरहेको छ। विश्लेषण Gogdot को लागी पर्खँदै गोडोटको लागि पर्खँदै, आफै मा, यो एक अनावश्यकता हो कि हामीलाई आकर्षित गर्दछ के दिन को दिन को लागी मानिस को दिन हो। पाठ को दुई कार्यहरु मा सामान्य One एक वा अर्को सामयिक परिवर्तन को लागी बाहेक निरन्तर दोहोर्याइएको छ त्यो केहि गर्दैन तर प्रत्येक अस्तित्व को अपरिवर्तनीय पैदल यात्रा देखाउन को लागी, कदम बाट, उनको चिहान सम्म। सादगी को महारत यो काम को सादगी मा छ, यद्यपि यो cliché लाग्छ, जहाँ उनको प्रभुत्व झूट छ, जहाँ उनको धन छ: बोर्ड मा एउटा चित्र जो अनुचित चित्रण गर्दछ कि मानिस को वरिपरि। जे होस् गोडोट-लामो प्रतीक्षित, लामो प्रतीक्षित एक-कहिल्यै देखा पर्दैन, उनको अनुपस्थिति आफैं मानव अस्तित्व को बेतुका को त्रासदी को एक झलक को लागी उधारो। स्टेज मा समय कार्यहरु संग यसको कारण प्राप्त गर्दछ कि, यद्यपि उनीहरु तर्कहीन लाग्छन्, न त राम्रो वा न अरु भन्दा खराब हुनेछ, किनकि जसलाई अपेक्षित छ, उस्तै तरीकाले, आउँदैन। जे भए पनि, केहि पनि मानिसहरुको भाग्य परिवर्तन गर्दैन नाटक मा यो हाँस्न वा रुनु उस्तै छ, सास फेर्नुहोस् वा होइन, दिउँसो मर्नुहोस् वा रूख सुक्खा हेर्नुहोस्, वा रूख र परिदृश्य संग एक बन्नुहोस्। र कुनै पनि अद्वितीय भाग्य परिवर्तन हुनेछ: अस्तित्व को आगमन। Godot भगवान हैन ... जे होस् वर्षौंदेखि त्यहाँ छन् जो दाबी गर्छन् कि Godot स्वयं भगवान हुनुहुन्छ, बेकेटले यस्तो तर्क अस्वीकार गरे। ठिकै छ, यद्यपि उनीहरु यो संक्षेप मा संगत गरीरहेछन् मनुष्य को विभिन्न संस्कृतिहरुमा दिव्यता को लागी पर्खाइ संग, एंग्लो शब्द संग साधारण संयोग को उपयोग गरी भगवान, सत्य यो हो कि लेखकले संकेत गरे नाम फ्रान्कोफोन आवाज बाट आएको हो देवता, त्यो हो: "बुट", स्पनिश मा। त्यसोभए, दीदी र गोगोले के आशा गरे? केहि छैन, मानिसको आशा अनिश्चितता को लागी समर्पित छ। साथै त्यहाँ ती हुन् जो जुडो-क्रिश्चियन संस्कृति को मसीह संग Godot का दूत संग जोडिएको छ, र त्यहाँ तर्क छ। तर खातामा के लेखक द्वारा भनिएको थियो, यो सिद्धान्त पनि खारेज गरीएको छ। जीवन: पाश अन्त्य पक्कै पनी काम मा उठाईएको बाँकी संग सद्भाव मा हुन सक्दैन। त्यसोभए तपाइँ सुरुमा फिर्ता जानुहुन्छ, तैपनि तपाइँ जागरूकता पाउनुहुन्छ कि तपाइँ हुनुहुन्छ, कि त्यहाँ एक पर्खाइ हिजो थियो, आज को रूप मा वा धेरै खूनी, तर भोलि भन्दा कम छैन। र जसले आउँछ भन्नु हुन्छ उसले इन्कार गर्दछ कि उसले भन्यो कि उसले यो हिजो भन्यो, तर प्रतिज्ञा गर्दछ कि यो भोलि हुन सक्छ ... र यस्तै गरी, अन्तिम सास सम्म। मा विशेष आलोचकहरु बाट टिप्पणी गोडोटको लागि पर्खँदै - «केहि हुदैन, दुई पटक, Vivian Mercier। - "केहि हुदैन, कोहि आउँदैन, कोहि जान्छ, यो भयानक छ!«, बेनामी, १ 1953 ५३ मा पेरिस मा प्रीमियर पछि। - "गोडोटको लागि पर्खँदै, बेतुका भन्दा धेरै यथार्थवादी"। Mayelit Valera Arvelo को जिज्ञासाहरु गोडोटको लागि पर्खँदै - आलोचक केनेथ बर्क, नाटक हेरे पछि, उनले भने कि एल गोर्डो र एल फ्लाको बीचको सम्बन्ध भ्लादिमिर र एस्ट्रागन को जस्तै धेरै समान थियो। जो अत्यधिक तार्किक छ, जान्दछ कि बेकेट को एक प्रशंसक थियो मोटो र पातलो. - शीर्षक को धेरै उत्पत्ति को बीच, त्यहाँ एक छ जो भन्छन् यो बेकेट को लागी भएको थियो जबकि टूर डे फ्रान्स को मजा लिदै। यस तथ्य को बावजुद कि दौड समाप्त भएको थियो, मानिसहरु अझै पर्खिरहेका थिए। शमूएल उसले सोध्यो: "तपाइँ को को लागी पर्खिरहनु भएको छ?" र, कुनै हिचकिचाहट बिना, उनीहरु दर्शकहरु बाट जवाफ "Godot को लागी!"। वाक्यांश त्यो प्रतियोगी को लागी उल्लेख गरीयो जो पछाडि छोडिएको थियो र जो आउन बाँकी थियो। - सबै पात्रहरू तिनीहरूले बोक्छन् को एक टोपी बलर। र यो कुनै संयोग छैन बेकेट चैपलिन को एक प्रशंसक थियो, त्यसो भए यो उनको सम्मान गर्ने तरिका थियो। र यो हो कि काम मा त्यहाँ धेरै मौन सिनेमा छ, शरीर के भन्छ धेरै, यो के व्यक्त गर्दछ, बिना संयम, मौन। यस सन्दर्भमा, थिएटर निर्देशक Alfredo Sanzol संग एक साक्षात्कार मा व्यक्त देश स्पेन बाट: "यो हास्यास्पद छ, उनले निर्दिष्ट गरे कि व्लादिमीर र एस्ट्रागन बलर टोपी लगाउँछन् र यसैले सबै स्टेजिंग मा उनीहरु सधैं बॉलर टोपी लगाउँछन्। म बिरोध गर्दै थिएँ। तथ्य यो हो कि मैले टोपी र टोपी को अन्य प्रकार को कोशिश, तर उनीहरु काम गरेनन्। जब सम्म मैले बलर को एक जोडी को आदेश दिएन र, पक्कै पनि, उनीहरु लाई बलरहरु लगाउनु पर्थ्यो। बलर टोपी चैपलिन हो, वा स्पेन मा, Coll। उनीहरु धेरै रेफरल भड्काउँछन्। यो मेरो लागी एक नम्र अनुभव थियो। " - जबकि गोडोटको लागि पर्खँदै यो पहिलो औपचारिक आक्रमण थियो बेकेट थिएटरमा, त्यहाँ दुई अघिल्ला प्रयासहरु थिए कि साकार हुन सकेनन्। ती मध्ये एक शमूएल जॉनसन को बारे मा एक नाटक थियो। अर्को थियो Eleutheria, तर गोडोट बाहिर आए पछि यो खारेज भयो। को उद्धरण गोडोटको लागि पर्खँदै - "हामीले नियुक्ति राखेका छौं, बस। हामी संत होइनौं, तर हामीले नियुक्ति राखेका छौं। कति जना एउटै भन्न सक्छन्? - "संसारको आँसु अपरिवर्तनीय छ। प्रत्येक को लागी जो रुन थाल्छ, अर्को भागमा त्यहाँ अर्को छ जो त्यसो गर्न बन्द गर्दछ। " - "मलाई पवित्र भूमि को नक्शा याद छ। रंगमा। धेरै राम्रो। मृत सागर पहेलो नीलो थियो। म तिर्खाएको थिएँ मात्र हेर्दै। उहाँले मलाई भन्नुभयो: हामी हाम्रो हनीमून बिताउन त्यहाँ जानेछौं। हामी पौडी खेल्नेछौं। हामी खुशी हुनेछौं। " - "VLADIMIR: यस संगै हामी समय पार गरेका छौं। एस्ट्रागोन: यो उस्तै, जे भए पनि हुन्थ्यो। VLADIMIR: हो, तर कम छिटो "।