https___sahadevision.wordpress.com_2012_07_07_lets-make-jackson-heights-betel-spit-free-area_.xml
https___sahadevision.wordpress.com_2012_07__1.xml
1.1 2.1 2.2 2.3 2.4 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 4.1 4.2 4.3 5.1 5.2
A Photo Blog from Jackson Heights, Queens by Sahadev Poudel Betel leaf chewing with the flavor of different tobaccos is a unique habit of many South Asian people. In New York’s Jackson Heights, there are several betel shops (Pan Pasal). But sadly, people, who proudly chew betel leaf, irresponsibly spit on the middle of the street, sidewalks and parks. The dirty red spitted betel color is changing the Jackson Heights face in a filthy way. Let me present you a clear image how it looks. NYC Department of Parks has built a pedestrian plaza on 74th Street and 37th Rd. It has some nice light blue color metal chairs, clear tables and umbrellas. Many people gather there for chitchats, to have tea or coffee and sometimes just to play music. But this plaza looks so dirty with betel color. People who chew betel leaf has spitted all over the parks and ruined the beauty of this area. We must create an awareness to stop spit at this area. NYC Parks and Health Department must show their concern and fined those who spit recklessly. Spitting all over the area is not healthy; it has destroyed the beauty of the plaza and Jackson Heights. What do you think about Betel Spit at Jackson Heights area? How should we stop this and make Jackson Heights area better, beautiful and betel spit free?
1.1 2.1 2.2 3.1 4.1 4.2 5.1 5.2 5.3 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 21.2 22.1 22.2 22.3 22.4 22.5 23.1 24.1 24.2 24.3 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 37.2 37.3 37.4 38.1 38.2 38.3 38.4 38.5 38.6 39.1 39.2 39.3 39.4 39.5 40.1 40.2
I had an opportunity to participate on the Fi2W’s fellowship workshop in June.We,a group of fellow journalists went to the Union Square’s Greenmarket to bring the stories.I spoke with some Nepali and Tibetan friends at the Greenmarket.There is lots of immigrants working at the Greenmarket.The podcast is now available on WNYC When was the last time you got mail? Letter…Post Mail…by Air… not your monthly bill mail..…Can’t remember? You should remember there used to be an envelope with different color called “Par Avion By Air Mail.” You go to post office, stay on line and you stick tickets depend on where you sending…how far you sending…any memory passing by? Wow! Can’t believe Post Mail is becoming a history but not really cause I just got a mail from my loved one. When I receive a mail, the feeling is tremendous. I can smell it, go through several times with hand written words that is full with love and care. And I can collect the tickets too. Interestingly, I don’t have to be online to read a letter…I can keep it on my wallet and read it whenever or wherever I want. Letter is priceless! And it can be a part of history. हाइवे र हात्ती छ जना दृस्टी बिहीन र एक हात्तिको कथा त तपाईले अबश्य नि सुन्नु वा पढ्नु भएकै होला!सारांशमा कथा यस्तो छ:-छ जना दृस्टी बिहीनहरुले ठुलो हात्तीको एउटा एउटा अंग छाम्छन र आफुले छोएको अंगको आधारमा हात्तिको बयान गर्छन|पुच्छर समाउनेले हात्ती त लौरो जस्तो पो रैछ भन्छन ,कान समाउनेले होइन हौ हात्ती त नांग्लो जस्तो पो छ भन्छन ,कहाँ हुन्छ यो त खम्बा जस्तो पो छ हात्तिको खुट्टा छोएर तेस्रोले भन्छन ,होइन होइन यो त हिलोले लिपेर सुकी सकेको भित्तो जस्तो छ चौथोले भन्छन ,के कुरा गर्नु हुन्छ तपाई हात्ती त डोरी जस्तो छ सुंड समाउने पाचौंले भन्छन |खै मलाई त यो हात्ती त लामो पाइप पो जस्तो लाग्यो छैंठोले हात्तिको दुइटा लामो दाँत (दारा) समाएर भन्छन| र एकछिन उनीहरु बीच सानो विवाद नै हुन्छ| एक विद्वान(जो आँखा देख्थे)ले छ जना बीच भएको यो विवाद सुन्छन र भन्छन तपाईहरु सबैले भन्नु भएको सहि हो,किनकि तपाईहरु सबैले हात्तीको बिभिन्न अंग छुनु भयो र त्यसै अनुसार ब्याख्या गर्नु भयो |बास्तबमा हात्तीमा तपाईहरुले भनेको सबै छ र हात्ती त्यसैको समग्र रुप हो| अहिले मलाई “हाइवे” को बारे धेरैले ब्यक्त गर्नु भएको विचारले “छ दृस्टी बिहीन र एक हात्ति”को कथाको याद गराएको छ|तर खुसीको कुरा कथामा छ जना दृस्टी बिहीनहरु एक अर्काको बिचारलाई सम्मान गर्दै र आफ्नो बिचारमा खुसी हुदै हात समाएर अगाडी बढ्छन्! “क्यासल रककी अप्सरा” संग डुल्दा न्यु योर्क – सहदेव पौडेल सम्भबत:न्यु योर्क पुस्तक पढ्नको लागी उपयुक्त शहर हो । यो शहरमा ठुला ठुला पुस्तकालय भएर मैले यसो भनेको होइन की यहाको यातायातको सुबिधा र शैली ले गर्दा यसो भनेको हुँ । प्राय:जसो न्यु योर्करहरु कम्तिमा एक घण्टा देखि दुई घण्टा सम्म दैनिक ट्रेन वा बसमा यात्रा गर्छन केहि न केहि पढ्ने सामग्रीको साथमा । ट्रेन ,सबवे भित्र यसो हेर्यो भने धेरैको हातमा किताब,किन्डल,वा अन्य डिजिटल सामाग्री हुन्छ । छोटा छोटा कथाहरु,उपन्यास र जीवनीहरु मैले दुई तिन दिन भित्रमै पढी सकेको छु । ट्रेन कुर्दा प्लेट फर्ममा होस् वा ट्रेन भित्र राम्रो पुस्तक पढ्न थाले पछी मैले कति पटक त आफ्नु ओर्लने स्टेसन पनि भुलेको छु|हिजो आज “क्यासल रककी अप्सरा” पुस्तक मेरो सहयात्री भएको छ । सुन्दर जोशीको नया कथा संग्रह “क्यासल रककी अप्सरा”का धेरै जसो कथाहरु बिभिन्न संचार माध्यमहरुमा पहिलेनै प्रकासित भई सकेका छन । मैले पनि यसै संग्रहमा समाबेश कथा “त्यो घुम्ती” करिब चार बर्ष जस्तो अगाडी हिमाली स्वरहरुको कार्यक्रम कथा संसारमा बाचन गरिसकेको छु । पुस्तकारको रुपमा सुन्दर जोशीका कथाका पात्रहरु देशको पीडा बोकेर यात्रा गर्छन । कोहि अमेरिका बाट नेपाल पुग्छन र अमेरिकाको सम्झना गर्छन र कोहि नेपाल बाट अमेरिका आउछन र नेपालको सम्झना गर्छन । कहिले काही तपाई थाहै नपाइ कथाको पात्रको ठाउमा आफुलाई राख्नु हुने छ र कथाका बिभिन्न दृष्यहरुमा ति पात्रहरु संगै डुल्नु पनि हुने छ । कथा संग्रहमा संग्रहित “साउथ बिचमा यती” कथा त चार पाच वोटा स्टेशन पार गर्ने बित्तिकै पढी सके । यो कथाले नेपाल प्रति आगाध प्रेम भएकी एक क्युबेन/अमेरिकन पात्र र नेपालमा पर्यटकहरुलाई सहयोग गर्ने र हाल अमेरिकामा बसिरहेको पात्र केसांगको भावनात्मक सम्बन्ध र यी पात्रहरुको जीबन हेरी रहेको अर्को पात्र जो आफुलाई “हिउँमा आफ्नो अस्तित्व विलीन गराई सकेको यती” सम्झन्छ को जीबन भेटिन्छ ।”त्यो घुम्ती” कथाले काठमाडौँ र लस एन्जलस शहरको यात्रा गर्छ ।”टर्मिनल थ्री” कथा जीवनको एउटा मोड हो । यो मोडमा को कस्तो परिस्थितमा भेट हुन्छ र जीबन यात्राका ती पात्र,बिगत,बर्तमान,र घर देशमा घर खरानी भएको पीडाहरु अड्किएको छ । “बाह्र लाखको कविता”ले नेपालको एउटा प्रतिभा कसरी अमेरिकाको सपनामा कैद हुन आइपुग्छ चित्रण गरेको छ ।”कार्लोस मेरो दर्पण छाया” एउटा हृदय विदारक कथा हो जहाँ कथाको “म” पात्रले पेरु बाट आएको पात्र कार्लोस लाई र कार्लोस र “म” पात्रलाई आफु जस्तै ठान्छन र कथाको एउटा एउटा नमिठो अन्त्य हुन्छ । कथा संग्रहमा समाबेश “टुन्ग्ना र डम्फु” लामो कथा हो । कथाकरले यसलाई छुट्टै प्रकासित गरेर एउटा सानो उपन्यासकै रुप दिन सकेको भएको भए अझै उत्तम हुने थियो । यो लामो कथामा माया प्रेम र जीवन र सम्बन्धका उतार चढाबका गीतहरु टुन्ग्ना र डम्फुको ताल जसरि नाचेका छन ।”क्यासल रककी अप्सरा” संग्रहको अन्तिम कथा हो । दुई भागमा छरिएको यो अर्को लामो कथाले कस्तो जीबन बोलेको होला ? पाठकहरुलाई म यो पुस्तक किनेर पढ्न आग्रह गर्छु । यदि यी कथाहरु अंग्रेजी भाषामा हुन्थे भने यी कथाहरुले नेपाली परिवेशका जिबनलाई अंग्रेजी पाठकहरुको मनमा सजिलै पुर्याउने थियो|कतै कतै कथाकारले बिभिन्न उदाहरणको रुपमा आफै र आफ्नै कथालाई प्रयोगको रुपमा प्रस्तुत गरेका छन । “क्यासल रककी अप्सरा”मा एघार ओटा कथाहरु संग्रहित छन् । कथा संग्रहको शिर्षकको कथा दुईभागमा विभाजित छन् भने “टुन्ग्ना र डम्फु” चार भागमा विभाजित छन|प्रबाशमा बसेर देशका कथा गीतहरु लेख्ने दिन प्रतिदिन बढी रहेका छ तर राम्रो लेख्नेहरु भने निकै कम छन|तिनै कम लेखकको सुचिमा सुन्दर जोशी पर्दछन । आफ्नो कृतिमा अमेरिका र नेपाल प्रतिको जीवनको फ्युजन सरल रुपमा प्रेषित गर्नु भएर “क्यासल रककी अप्सरा” लाई एउटा संग्रहणीय र पठनीय कृति बनाउनु भएको छ । कथाकार आफैले भने अनुसार संग्रहित कथाहरुमा “एउटा परदेशी मनका भोगाइहरु” लाई बिभिन्न परिवेश र बातावरणहरुमा भेट भएका अनेक पात्रहरु संग साटेका छन । नेपालीहरु कसरी बिदेसिएका हुन्छन,अमेरिका आइसके पछिको उनीहरुको जनजीबन कस्तो हुन्छ,र अन्य देशबाट आएका पात्रहरुको पीडा जान्न पनि यी कथाहरु पढ्नै पर्ने हुन्छ । यो कथा संग्रहको आवरण सज्जा खगेन्द्र लिम्बुले गर्नु भएको हो । खुम्बिला बुक्सले प्रकाशन गरेको “क्यासल रककी अप्सरा”को वितरणको जिम्मा सांग्रिला बुक्सले लिएको छ । नेपालमा यसको मूल्य २०० रुपैया र अमेरिकामा १० डलर राखिएको छ । (Originally published on http://www.nepalipost.com) As the bus crept into this quiet town in the foothills of the Himalayas, Tsultrin Lhamo finally felt free. For the 20-year-old Tibetan fleeing a homeland under Chinese rule, her arrival in the Dalai Lama’s adopted hometown in India marked the end of a treacherous overland journey and, she hoped, the start of a new life. China’s growing crackdown on religious freedoms, from the imprisonment of Tibetans possessing portraits of their spiritual leader to the ironfisted control of monasteries by Chinese armed forces, had made life too difficult to stay behind, she says. Like those before her, she paid a Nepalese guide to lead her through the mountainous terrain that connects western China to its neighbor, Nepal. With help from UNHCR, the U.N.’s refugee agency, she secured safe passage from Kathmandu to India. It was a grueling journey that spanned four months and three countries. She traveled on… Miss Nepal USA 2012 Participants photographs are the courtsey of Miss Nepal USA team. “The Grand Finale slated for August 11, 2012 in The Johnson Center, George Mansion University, Fair Fax, VA will be a spectacular gala of 28 amazing Nepalese American women contesting to the prestigious title of Miss Nepal USA 2012. The event will celebrate the arts and culture of Nepal and crown intelligence, talent and beauty. The event shall be graced by members of jury and dignitaries who have achieved eminence in their life along with spectacular performances and cuisine to perk us all up.” Say hello to all beautiful and talented participatnts and wish them all the best! म नेपालमा हुदा दीपक रौनियार एक रंग पत्रकार थिए| पछिल्लो ६/७ बर्ष यता उनले दूइ छोटा चलचित्र निर्माण गरेर अन्तरास्ट्रिय चलचित्र महित्सबमा सहभागी भई आफुलाई चलचित्र नगरीको सृजनशील निर्देशकको रुपमा परिचय दिएका छन् |उनले बनाएको दुई चलचित्रहरु “चौकेठ” र “पूजा” केहि समय अगाडी हेरेको थिए|र प्रदर्शनमा आउनै लागेको चलचित्र “हाइवे”को चर्चा सुनी/पढी रहेको थिए|”हाइवे”को प्राबिधिक एब प्रचार प्रसार कामको लागी न्यु योर्कमा आएको बेलामा दीपकरौनियार संग एक चलचित्र कर्मीको रुपमा भेटघाट भयो|यसै भेटघाट र चलचित्रको प्राबिधिक कामको क्रममा “हाइवे” हेर्ने मौका पनि मिल्यो, र नेपालमा बिस्तारै परिबर्तन हुदै आएको नेपाली चलचित्रको बारेमा कुराकानी पनि हुन पायो|मेरो रुची रंगकर्म/रेडियो र अभिनय! अभिनयमा पनि इम्प्रोभोइजेसन (Imporvasation ) भएकोले “हाइवे” प्रति मेरो रुची र जिज्ञासा जति पटक “हाइवे”को “रफ/कट ” हेर्थे त्यति पटक गहिरिदै जान्थ्यो|किन भने चलचित्र “हाइवे”मा इम्प्रोभोइजेसनको मिठो प्रयोग छ| चलचित्र “हाइवे” जीबन मार्ग माथि हिड्ने, हाम्रो जीवनको,जीबनमा आउने र जीबनमा भएका बिभिन्न सम्बन्धहरु जोड्ने र तोड्ने पात्रहरुको कथा हो|यी पात्रहरु हुन सडक,बस र हाम्रो समाज, सोच र राजनीति!”हाइवे”मा जीवनका यात्रुहरुको अनेक थरि कथा छ,यी कथाहरुको बिचमा नाटक छ,तितो यथार्थ “नेपाल बन्द” छ र सम्पूर्ण यात्रुहरु बन्दको चपेटाका फसेको दिन नेपालका राजनीतिक दलका नेताहरु हास्यकलाकारहरु संग फुटबल खेलेर रमाइलो गरेको समाचार छ| र छ श्रीमान/श्रीमती र प्रेमी/प्रेमीका बीच विश्वास र अविस्वासको गहिरो र कहिल्यै नखुल्ने “बन्द” ! चलचित्र निर्देशकको क्यानभास हो|जसरी चित्रकारले एउटा क्यानभास भित्र अनेक थरि रंगहरुको संयोजन गरेर एउटा सम्पूर्ण चित्र बनाउछन त्यसै गरी चलचित्र निर्देशकले पनि रंग स्वरूप कथा,कलाकार,दृश्य र प्रविधिको संयोजन गरेर एउटा चल्ने चित्र बनाउछन|राम्रो चित्र बनाउनेले रंगहरुको प्रयोग त्यसै गरेको हुदैन ,हरेक रंगको आंफ्नो अर्थ हुन्छ ,क्यानभासको कुना कुनामा देखिने साना मसिना पात्र,बस्तु र आकारको अर्थ र महत्व पनि त्यतिनै हुन्छ त्यसरी नै राम्रो चलचित्रमा पनि हरेक दृश्य,कलाकार,सम्बाद,छायांकनको पनि अर्थ हुन्छ,सम्बन्ध हुन्छ सम्पूर्ण सिनेमामा| हो यस्तै अर्थ र सम्बन्ध छ चलचित्र “हाइवे”मा पनि| यो चलचित्र रामायण सैलिको भने होइन| न त यसमा कुनै कोरियन वा हिन्दी चलचित्रको दृश्य र सम्बाद जस्ताको त्यसतै भेट्निछ नै |न त कुनै राम्रो अंग्रेजी चलचित्र बाट “Inspired” नै!यो बिशुद्द नेपाली “ओर्गानिक”चलचित्र हो|यो चलचित्र हेरेर नेपालका द्वन्द निर्देशकहरु सायद रिसाउन सक्छन हामीलाई “काम”नलाग्ने बनायो भनेर| नृत्य निर्देशकहरु यो यो ठाउमा नाच गान नराखेर निर्देशकले “गल्ति”गरे भन्न सक्छन सायद |नेपालका “नाम”चलेका “चकलेटी” नायक र “सेक्सी” नायिकाहरुले मुख बिगार्न सक्छन र भन्ने छन “एक्टिंग झुर” छ भनेर| हामी धेरैको जीबन अलपत्रमय छ,दुख मनन गर्नु पर्ने ठाउमा हासो उठ्छ आज भोली हामीलाई| “ह्याप्पी इन्डीन्ग ” चलचित्र हेर्ने बानी भएका दर्शकहरुले “हाइवे”लाई “ठेगानमा” पुगेन भन्न सक्छन|निर्देशकले कुनै पात्रलाई ठेगानमा पुराउने ठेक्का लिएको हुदैन|पात्रहरु आफ्नै भोगाईको जीबन जिउने हुन| निर्देशक समस्याका समाधान कर्ता पनि होइन ,उनको काम जीबन देखाउनु हो| अझै भन्ने हो भने सुक्ष्म जीबनको कथालाई कलात्मक शैलीले देखाउनु हो|त्यहि सुक्ष्मतालाई देखाउने कलात्मक प्रयास गरेका छन दीपक रौनियारले र सम्पूर्ण “हाइवे” का पात्रहरुले! Have a Successful Journey to Highway! With Love, Sahadev Poudel New York Highway trailer (official) A Photo Blog from Jackson Heights, Queens by Sahadev Poudel Betel leaf chewing with the flavor of different tobaccos is a unique habit of many South Asian people. In New York’s Jackson Heights, there are several betel shops (Pan Pasal). But sadly, people, who proudly chew betel leaf, irresponsibly spit on the middle of the street, sidewalks and parks. The dirty red spitted betel color is changing the Jackson Heights face in a filthy way. Let me present you a clear image how it looks. NYC Department of Parks has built a pedestrian plaza on 74th Street and 37th Rd. It has some nice light blue color metal chairs, clear tables and umbrellas. Many people gather there for chitchats, to have tea or coffee and sometimes just to play music. But this plaza looks so dirty with betel color. People who chew betel leaf has spitted all over the parks and ruined the beauty of this area. We must create an awareness to stop spit at this area. NYC Parks and Health Department must show their concern and fined those who spit recklessly. Spitting all over the area is not healthy; it has destroyed the beauty of the plaza and Jackson Heights. What do you think about Betel Spit at Jackson Heights area? How should we stop this and make Jackson Heights area better, beautiful and betel spit free? Festivities held in India and Nepal marked the 77th birthday of the Tibetan spiritual leader-in-exile, the 14th in his line. The current Dalai Lama has lived much of his life abroad since fleeing the Chinese Communist conquest of his homeland and remains the emotional focus for the hopes of hundreds of thousands of Tibetans in exile.