https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20Kings_2_version_NLV.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_2_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 3.8 3.9 3.10 3.11 3.12 3.13 3.14 3.15 3.16 3.17 3.18 3.19 3.20 3.21 3.22 3.23 3.24 3.25 4.1 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 6.1 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 7.8 7.9 7.10 7.11 7.12 7.13 7.14 7.15 7.16 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 8.6 8.7 8.8 8.9 8.10 8.11 8.12 8.13 8.14 8.15 8.16 8.17 9.1 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 10.6 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 11.6 11.7 11.8 11.9 11.10 11.11 11.12 11.13 11.14 11.15 11.16 11.17 11.18 11.19 11.20 11.21 11.22 11.23 11.24 12.1 13.1 13.2 13.3 13.4 13.5 13.6 13.7 14.1 14.2 14.3 14.4 14.5 14.6 14.7 14.8 14.9 14.10 14.11 14.12 14.13 14.14 14.15 14.16
1 Kings 2New Life Version (NLV) David’s Last Words to Solomon 2 When David’s time to die was near, he told his son Solomon, 2 “I am going the way of all the earth. So be strong. Show yourself to be a man. 3 Do what the Lord your God tells you. Walk in His ways. Keep all His Laws and His Word, by what is written in the Law of Moses. Then you will do well in all that you do and in every place you go. 4 Then the Lord will keep His promise to me. He has said to me, ‘Your sons must be careful of their way, to walk before Me in truth with all their heart and soul. If they do, you will never be without a man on the throne of Israel.’ 5 Now you know what Zeruiah’s son Joab did to me. You know what he did to the two captains of the armies of Israel. He killed Abner the son of Ner, and Amasa the son of Jether in the time of peace as if it were in the time of war. He put the blood of war on his belt and on the shoes of his feet. 6 So act with wisdom. Do not let his gray hair go down to the grave in peace. 7 But show kindness to the sons of Barzillai the Gileadite. Let them be among those who eat at your table. For they helped me when I ran from your brother Absalom. 8 See, there is with you Shimei the son of Gera the Benjamite, of Bahurim. It was he who spoke bad words against me on the day I went to Mahanaim. But when he came down to me at the Jordan, I promised him by the Lord, saying, ‘I will not put you to death with the sword.’ 9 So do not let him go without being punished. For you are a wise man. You will know what you should do to him. Bring his gray hair down to the grave with blood.” The Death of David 10 Then David died and was buried in the city of David. 11 He had ruled over Israel forty years. Seven years he ruled in Hebron. And thirty-three years he ruled in Jerusalem. 12 Solomon sat on the throne of his father David and things went well for the nation. Solomon Had Adonijah Killed 13 Now Adonijah the son of Haggith came to Solomon’s mother Bathsheba. She said, “Do you come in peace?” And he said, “Yes, in peace.” 14 Then he said, “I have something to say to you.” And she said, “Speak.” 15 So he said, “You know that the nation was mine. All Israel thought I would be king. But the nation has become my brother’s, for it was his from the Lord. 16 Now I have one thing to ask of you. Do not say no to me.” And she said to him, “Speak.” 17 He said, “I beg you, speak to Solomon the king. For he will not say no to you. Ask him to give me Abishag the Shunammite as a wife.” 18 Bathsheba said, “Very well. I will speak to the king for you.” 19 So Bathsheba went to speak to King Solomon for Adonijah. The king stood up to meet her, bowed in front of her, then sat on his throne. He had a seat brought in for the king’s mother, and she sat on his right. 20 She said, “I am asking you for one small thing. Do not say no to me.” And the king said to her, “Ask, my mother. I will not say no to you.” 21 So she said, “Let Abishag the Shunammite be given to your brother Adonijah as his wife.” 22 King Solomon answered his mother, “Why are you asking me to give Abishag the Shunammite to Adonijah? Ask me to give him the nation also! For he is my older brother. And Abiathar the religious leader and Joab the son of Zeruiah are on his side!” 23 Then King Solomon swore by the Lord, saying, “May God do so to me and more, if Adonijah has not asked for this against his own life. 24 The Lord has given me my place on the throne of my father David. He has made me a house as He promised. And as the Lord lives, for sure Adonijah will be put to death today.” 25 So King Solomon sent Benaiah the son of Jehoiada, and he went to Adonijah and killed him. Abiathar Sent Away and Joab Is Killed 26 Then the king said to Abiathar the religious leader, “Go to your own fields at Anathoth, for you should be put to death. But I will not have you killed at this time. Because you carried the special box of the Lord God in front of my father David. And you shared in all of my father’s suffering.” 27 So Solomon stopped Abiathar from being religious leader for the Lord any longer. This was done to keep the word of the Lord, which God had spoken about the family of Eli in Shiloh. 28 Now the news came to Joab. For Joab had followed Adonijah, but he had not followed Absalom. And Joab ran to the tent of the Lord and took hold of the horns of the altar. 29 King Solomon was told that Joab had run to the tent of the Lord, and was beside the altar. Then Solomon sent Benaiah the son of Jehoiada, saying, “Go and kill him.” 30 Benaiah came to the tent of the Lord. He said to Joab, “The king says to come out.” But Joab said, “No! I will die here.” So Benaiah returned to the king and said, “This is what Joab said. This is how he answered me.” 31 The king said to him, “Do as he has said. Kill him and bury him. In this way you will take away from me and my father’s house the blood of those killed by Joab without a reason. 32 The Lord will return Joab’s acts of killing upon his own head. Because Joab killed two men who were right and good and better than he. He killed them with the sword while my father David did not know it. He killed Abner the son of Ner, captain of the army of Israel, and Amasa the son of Jether, captain of the army of Judah. 33 So their blood will be on the head of Joab and on the head of his children forever. But may there be peace from the Lord forever to David and his children, his house and his throne.” 34 Then Benaiah the son of Jehoiada went up and killed Joab. He was buried at his own house in the desert. 35 The king put Benaiah the son of Jehoiada over the army in Joab’s place. And the king put Zadok the religious leader in the place of Abiathar. The Death of Shimei 36 Then the king sent for Shimei and said to him, “Build a house for yourself in Jerusalem and live there. Do not leave there. 37 For on the day you go out and cross the river Kidron, you will know for sure that you will die. Your blood will be on your own head.” 38 Shimei said to the king, “What you say is good. Your servant will do as my lord the king has said.” So Shimei lived in Jerusalem many days. 39 But at the end of three years, two of Shimei’s servants ran away to Achish the son of Maacah, king of Gath. Shimei was told, “See, your servants are in Gath.” 40 Then Shimei got up and made his donkey ready to travel. And he went to Achish in Gath to look for his servants. Shimei went and brought his servants from Gath. 41 Solomon was told that Shimei had gone from Jerusalem to Gath and had returned. 42 So the king sent for Shimei and said to him, “Did I not make you promise by the Lord and tell you of danger, saying, ‘You will know for sure that on the day you leave and go anywhere, you will die’? And you said to me, ‘What you have said is good.’ 43 Then why have you not kept the promise of the Lord? Why have you not done what I told you?” 44 And the king said to Shimei, “You know in your heart all the bad things you did to my father David. So the Lord will return your sin upon your own head. 45 But good will come to King Solomon. The throne of David will keep its place before the Lord forever.” 46 So the king told Benaiah the son of Jehoiada, and he went out and killed Shimei. The nation was put under the rule of Solomon.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1
1 राजा 2Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) राजा दाऊदको मृत्यु 2 दाऊदको मर्ने समय आइसकेको थियो। यसकारण दाऊदले सुलेमानसँग कुरा कानी गरे अनि उनलाई भने, 2 “सबै मानिस जस्तैं म मर्न आँटेको छु। तर तँ शक्तिशाली हुँदै जादैछस् अनि महान् व्यक्ति बनिंदैछस। 3 अब परमप्रभु तिम्रो परमेश्वरको सबै आदेशहरू सावधानीका साथ पालन गर। उहाँका सबै नियम, आदेश, निर्णय, सल्लाह र करार सावधानीका साथ पालन गर। मोशाको व्यवस्थामा लेखिएका प्रत्येक कुराको पालन गर। यदि तैंले यसो गरिस् भने तब आफूले गरेको प्रत्येक काममा अनि गएको प्रत्येक ठाउँमा सफल हुनेछस्। 4 यदि तैंले परमेश्वरको आज्ञा पालन गरिस्, भने परमेश्वरले मलाई दिनुभएको वचन पूरा गर्नुहुनेछ परमेश्वरले भन्नु भएकोछ, ‘यदि तेरा छोराहरूले मेरो आदेश अनुसार हार्दिक श्रद्धाका नियमहरू पालन गरे भने तब तेरो परिवारबाट एक जना मानिस सदा नै इस्राएलको राजा हुनेछ।’” 5 दाऊदले यो पनि भने, “तँलाई थाहै छ, सरूयाहको छोरा योआबले मसित के गरेका थिए? उसले इस्राएलीहरूको सेनाका दुइजना सेनापतिहरू, नेराको छोरा अबनेर अनि येतेरको छोरा अमासालाई मारेको थिए। याद गर, उनले तिनीहरूलाई शान्तिको समयमा मारेका थिए। यी मानिसहरूको रगतले उसको तरवारको बेंड पटुका र खुट्टाको जुत्ता रंगिएको थियो। मैले उसलाई दण्ड दिनु पर्थो। 6 तर अब राजा तँ छस्। यसकारण तैंले उसलाई आफूले सोचेर बुद्धिमत्तापूर्ण दण्ड दिनुपर्छ। तर तैंले उसलाई मार्छु नै भनेर निश्चय गर्नुपर्छ। उसलाई बूढेसकालमा शान्तिका साथ मर्ने मौका नदिनु। 7 “गिलादको बर्जिल्लैका सन्ततिप्रति दयालु हुनु। तिनीहरूलाई आफ्नो मित्र सम्झिनु अनि आफ्नो मेजमा भोजन गराउनु। तेरो दाजु अब्शालोमबाट भागी हिँड्दा तिनीहरूले मलाई सहायता गरेका थिए। 8 “अनि याद गर, गेरका छोरा शिमी अझै यहीं छन्। उनी बहूरीमको बिन्यामीन कुल समूह हुन्। याद गर, म महनेमतिर भागेको दिन उनले मेरो विरूद्धमा नराम्रो कुरा भनेका थिए। तब उनी मसित भेट गर्न यर्दन नदीमा आएका थिए। तब मैले उनलाई वचन दिएको थिएँ। मैले परमेश्वर सामु प्रतिज्ञा गरेको थिएँ म शिमीलाई मार्दिन। 9 अब उनलाई दण्ड नदिई न छोड। तिमी बुद्धिमान मानिस हौ, उनीसित के गर्नुपर्छ तिमी राम्ररी जान्दछौ। तर उनलाई बूढेसकालमा शान्तिका साथ मर्न नदेऊ।” 10 तब दाऊदको चोला उठ्यो। उनलाई दाऊदशहरमा गाडीयो। 11 दाऊदले इस्राएलमा 40 बर्ष शासन चलाए। उनले हेब्रोनमा सात बर्ष अनि यरूशलेममा 33 बर्ष शासन गरे। सुलेमानद्वारा राज्यको शासन-नियन्त्रण 12 अब सुलेमान राजा भए। आफ्ना पिता दाऊदको सिंहासनमा उनी विराजमान भए अनि आफ्नो राज्यको शासन पूर्ण नियन्त्रणका साथ गर्न थाले। 13 तब हग्गीतको छोरा अदोनियाह सुलेमानकी आमा बतशेबा समक्ष गए। बतशेबाले उनलाई सोधिन्, “के तिमी शान्त मन लिएर आएका हौ?” अदोनियाहले जवाफ दिए, “ज्यू, यो शान्तिपूर्ण भेट नै हो। 14 मैले तपाईंलाई केही भन्नु छ।” बतशेबाले, “भन भनिन्।” 15 अदोनियाहले भने, “तपाईंलाई सम्झना छ कुनै समय राज्य मेरो थियो। इस्राएलका सबै जनगण मलाई राजा ठान्दै थिए। तर स्थिति बदलियो। अहिले मेरो भाइ राजा भएको छ परमेश्वरले उसलाई राजाको रूपमा चुन्नुभयो। 16 यसर्थ अहिले म तपाईंसँग एक कुरा सोध्न चाहन्छु। कृपया मलाई हुँदैन नभन्नु होला।” बतशेबाले भनिन्, “तिमी के चाहन्छौ?” 17 अदोनियाहले भने, “मलाई थाहा छ तपाईंले भनेको कुनै पनि कुरा राजा सुलेमान मान्नु हुन्छ। कृपया शूनम्मी युवती अबीशगसँग विवाह गर्ने अनुमति मलाई उनीबाट दिलाई दिनुहोस्।” 18 तब बतशेबाले भनिन्, “ठीक छ, म तिम्रो लागि राजासँग कुरा गर्नेछु।” 19 यसकारण बतशेबा राजा सुलेमानसँग कुराकानी गर्न गइन्। राजा सुलेमानले उनलाई देखे अनि उनीसँग कुरा गर्न उभिए। तब उनले निहुरिएर ढोग भेट गरे अनि सिंहासनमा बसे। उनले चाकरहरूलाई आमाका लागि अर्को सिंहासन ल्याउन भने। तब तिनी उनको दाहिने पट्टि बसिन्। 20 बतशेवाले उनलाई भनिन्, “म तँलाई एउटा सानो कुराका भन्छु। कृपया मलाई हुदैन नभन्नु।” राजाले भने, “आमा, तपाईंले चाहेको कुनै पनि कुरा माग्न सक्नु हुनेछ। म तपाईंलाई नाइनास्ति गर्ने छैन।” 21 यसर्थ बतशेबाले भनिन्, “शूनम्मी अबीशगसँग विवाह गर्ने अनुमति तेरो दाजु अदोनियाहलाई दे।” 22 राजा सुलेमानले आफ्नी आमालाई जवाफ दिए, “तपाईं किन मसित अबीशगलाई दिन माग्नु हुँदैछ? यो मलाई उसलाई राज्य देऊ भनी माग्नु जस्तैं नै हो। जे भए ता पनि उनी मेरो ठूला दाज्यू हुन्। पूजाहारी एबीयातार र सरूथाहका छोरो योआबले उनलाई सघाउने छन्!” 23 तब राजा सुलेमानले परमप्रभुको नाउँमा शपथ गरे। उसले भने, “यदि मैले यसका लागि अदोनियाहलाई दण्ड दिइन भने परमेश्वरसित मलाई नराम्रो गर्नुहोस् भनी प्रार्थना गर्नेछु अनि उसले आफ्नो जीवनद्वारा मूल्य चुकाउनु पर्नेछ। 24 परमप्रभुले मलाई इस्राएलको राजा बनाउनुभयो। उहाँले मलाई मेरा पिता दाऊदको राज-सिंहासन दिनुभएकोछ परमेश्वरले आफ्नो वचन पूरा गर्नुभयो अनि राज्य म र मेरो परिवारलाई दिनुभयो। जसरी साँच्चैनै परमप्रभु जीवित हुनुहुन्छ भने अदोनिया आजनै मर्नेछ।” 25 राजा सुलेमानले यहोदाका छोरा बनायाहलाई आदेश दिए। बनायाह बाहिर निस्किए अनि अदोनियाहलाई मारे। 26 तब राजा सुलेमानले पूजाहारी एबीयातारलाई भने, “मैले तँलाई मार्नु पर्थ्यो, तर म तँलाई आफ्नो घर अनातोत फर्किने मौका दिन्छु। म तँलाई अहिले मार्ने छैन् किनभने तैंले परमप्रभु हाम्रा मालिकको पवित्र सन्दूक मेरो पिताको राजा दाऊदको निम्ति बोकेको थिइस् अनि मेरो पिताको सबै कष्ट विभाजन गरेको थिइस्।” 27 सुलेमानले एबीयातारलाई परमेश्वरको पूजाहारीको रूपमा सेवा गर्न नपाउने कुरा बताए। यो यसरी नै भयो जसरी परमेश्वरले बताउनु भएको थियो। परमेश्वरले पूजाहारी एली अनि उनको परिवारको विषयमा शीलोमा बताउनु भएको थियो। एबीयातार एली परिवारका थिए। 28 योआबले यस विषयमा सुने अनि डराए। उनले अदोनियाहको समर्थन गरेका थिए, तर अब्शालोमले गरेनन्। योआब परमेश्वरको पालतिर दगुरे अनि वेदीको सींग समात्न पुगे। 29 कसैले राजा सुलेमानलाई बताए योआब परमेश्वरको पालको वेदीमा छ। यस कारण सुलेमानले यहोयादाका छोरा बनायाहलाई गएर उसलाई मार्ने आदेश दिए। 30 बनायाह परमेश्वरको पालमा गए अनि योआबलाई भने, “राजाको आदेश छ, ‘बाहिर आइज!’” तर योआबले जवाफ दिए, “होइन, म यहीं नै मर्छु।” यसकारण बनायाह फर्केर राजा कहाँ आए अनि उनलाई योआबले भनेको कुरा बताए। 31 तब राजाले बनायाहलाई आदेश दिए, “ऊ जसो भन्छ त्यसै गर! उसलाई त्यहीं मार अनि गाडिदे। तब मेरो परिवार अनि म योआबको दोषबाट मुक्त हुनेछौं। योआबले निर्दोष मानिसहरूको हत्या गरेको हुनाले यो दोष सृष्टि भएको थियो। 32 योआबले ऊ भन्दा धेरै निर्दोष मानिसहरूको हत्या गर्यो। तिनीहरू नेरका छोरा अबनेर अनि येतेरका छोरा अमासा थिए। अबनेर इस्राएलको सेनाका सेनापति थिए अनि अमासा यहूदाको सेनाका सेनापति थिए। मेरो पिता दाऊद यहाँ थिएनन् तिनीहरू योआबद्वारा मारिएको हो भनि यसकारण परमप्रभुले योआबलाई उसले मारेका मानिसहरूको दण्ड दिनुहुनेछ। 33 तिनीहरूको मृत्युका लागि ऊ अपराधी हुनेछ अनि उसको परिवार पनि सदाका लागि दोषी हुनेछ। तर परमेश्वरले दाऊद, उनका सन्तानहरू, उनको राज परिवार र उनको राज्यलाई सदा नै शान्ति दिनु हुनेछ।” 34 यसै कारण यहोयादाका छोरा बनायाहले योआबलाई मारे। योआबलाई मरुभूमिमा उनको घरको नजिकै नै गाडीयो। 35 तब सुलेमानले यहोयादाका छोरा बनायाहलाई योआबको ठाउँमा सेनाको सेनापति बनाए। सुलेमानले एबीयातारको ठाउँमा सादोकलाई नयाँ पूजाहारीको पदमा नियुक्त पनि गरे। 36 त्यसपछि राजाले शिमीलाई बोलाए। राजाले उनलाई भने, “यहाँ यरूशलेममा आफ्नोलागि एउटा घर बनाऊ। त्यस घरमा बस अनि शहर नछोड। 37 यदि तिमी शहर छोडछौ अनि किद्रोनको खोल्सा पारी जान्छौ भने तिमीलाई मारिने छ अनि यो नै तिम्रो आफ्नो दोष हुनेछ।” 38 यसकारण शिमीले जवाफ दिए, “महाराज, ठीकै छ। म तपाईंको आदेश पालन गर्नेछु।” यस कारण शिमी लामो अवधिसम्म यरूशलेममा बसे। 39 तर तीन बर्षपछि शिमीका दुइ जना दासहरू भागे। तिनीहरू गातका राजा, माकाका छोरा आकीश कहाँ गए। शिमीले सुने, उनका दासहरू गातमा छन्। 40 यसर्थ शिमीले आफ्नो जिन खच्चडमाथि राखे अनि गातमा राजा आकी शसमक्ष आफ्ना दासहरू लिन गएका थिए। उनले तिनीहरूलाई त्यहाँ भेटे अनि घर फर्काए। 41 तर कसैले सुलेमानलाई सुनायो, शिमी यरूशलेमबाट गात गए अनि फर्केर आए। 42 यस कारण सुलेमानले उनलाई बोलाए। सुलेमानले भने, “मैले परमेश्वरको नाउँमा तँ सित शपथ गराएको यदि तैंले यरूशलेम छाडिस भने तँ मर्ने छस्। मैले चेताउनी दिएको थिएँ, यदि तँ कत्तै गइस् भने तँ मारिने छस् अनि त्यो तेरो आफ्नै दोष हुनेछ जे भनेको थिंए त्यसमा तँ समहत भइस् तैंले भनिस् तैंले मेरो आज्ञा पालन गर्नेछु। 43 परमप्रभुको नाउँमा तैंले गरेको प्रतिज्ञा किन उलंघन गरिस्? किन तैंले मेरो आज्ञा पालन गरिनस्? 44 तँलाई थाहा छ तैंले मेरा पिताको विरूद्धमा धेरै भूल कामहरू गरेको थिइस्। अब ती भूल कामका लागि परमेश्वरले तँलाई दण्ड दिनु हुनेछ। 45 तर परमेश्वरले मलाई आशीर्वाद दिनु हुनेछ। उहाँले दाऊदको राज्यलाई सधैँ नै सुरक्षित राख्ननु हुनेछ।” 46 तब राजा सुलेमानले यहोयादको छोरा बनायाहलाई शिमीको हत्या गर्ने हुकूम दिए अनि उनले त्यसै पालन गरे। अब राज्यमा सुलेमानको पूर्ण नियन्त्रण थियो।