https___samayasamachar.com_2019_06_11_how-i-want-to-live-the-rest-of-my-life_.xml
https___samayasamachar.com_2019_03_28__E0_A4_AE-_E0_A4_AC_E0_A4_BE_E0_A4_81_E0_A4_95_E0_A5_80-_E0_A4_9C_E0_A4_BF_E0_A4_A8_E0_A5_8D_E0_A4_A6_E0_A4_97_E0_A5_80-_E0_A4_95_E0_A4_B8_E0_A4_B0_E0_A4_BF-_E0_A4_AC_E0_A4_BF_E0_A4_A4_E0_A4_BE__1.xml
1.1 2.1 2.2 2.3 2.4 3.1 3.2 3.3 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 4.6 4.7 5.1 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 6.7 6.8 7.1 7.2 8.1 9.1 9.2 9.3 9.4 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 10.6 10.7 10.8 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 12.6 12.7 12.8 12.9 12.10 12.11 13.1 14.1 14.2 14.3 14.4 14.5 15.1 15.2 15.3 15.4 15.5 15.6 15.7 15.8 15.9 16.1 17.1 17.2 17.3 17.4 18.1 19.1 19.2 20.1 20.2 21.1 22.1 22.2 23.1 23.2 23.3 23.4 23.5 23.6 23.7 23.8 23.9 24.1
How I want to live the rest of my life? I am in my late thirties. I have been living in the USA for ten years now. I recently finished my studies and have been teaching part time at colleges in the USA. I want to be back in Nepal and live there the rest of my life. When I was a kid, I wanted to be a doctor. Actually, my father thought of me so. Later, I realized that is not what I wanted. I have been living through the “to be or not to be” situations of my life. I have failed many a times to make a correct decision when emotions surpassed reason. I have become fickle frequently. When I see a rising film star, I have desired to be so. When I see people dying of diarrhea in remote areas, I have desired to be a doctor or a social worker. When I see the country languishing in famine and poverty stricken and the politicians averting their eyes and sinking in politics that tend to their hubris and interests, furthering cronyism, cynicism, nepotism, corruption, and looting, I have desired to be a good politician so I could address the plight of the country and the conditions of the marginalized and the subaltern people who do not have their own voice. I have also desired to be a journalist who could ask the people concerned the so called authorities pointed questions and make them take responsible towards the nation and nationalities. But by now, I have become none of them, and I am writing this now. I reflect on myself. In 2008, I moved to America to pursue another master’s degree in Professional writing, majoring in creative writing. I also applied to CNN for an internship and I was short listed to be interviewed. Somebody called me and interviewed me for half an hour but I failed it. Later, I realized it must have been my thick Nepali accent that caused this. In the country of khaire, white people, this brown man’s accent did not work, I guessed. Slowly and gradually, my desire to be a journalist died, but my desire for writing was not dead. I was still not sure whether I wanted to be a writer because I was and still practicing the art of writing. Now I have my Ph.D. I am a married man. I have a four month old daughter. The question now is: what is next? Well, looking back, I wanted to be a doctor, a medical doctor, and yes the dream has come true, I have become a doctor, not a medical doctor, but a Ph.D. doctor. I cannot do anatomical surgery, but I can possibly do a metaphorical one of a human heart. I can still be a social worker that no other profession will set limits on. I just need the willingness to help others in need. Can I be a politician still? Maybe, but I am not sure. I have vision, but I do not have the trappings of leadership. Who will buy my vision when I do not have leadership? I have to deal with thugs, culprits, sinners, traitors, and hoodlums in a way that the saying goes like “let the snake be killed and the stick that killed the snake be left unbroken.” Is that possible? What if somebody hurts me, mouth fouls me, tarnishes my image? I am emotional, and tears steal from my eyes, and people may start lambasting me, saying “runche,” “gutless,” “no balls” or whatever and that would hurt me even more. Suppose, I entered politics, but who on earth will bequeath me a position that could help me mobilize my vision? Power monger politicians are still fighting for positions that they have been vying for since they were very young from their days of college politics and now their hair is blanched. Even the younger politicians who the nation at times thinks are good, for example, Gagan Thapa, still needs to fight for a position from where he could mobilize his vision, and now his hair is gray, let alone my chance in Nepali politics. At times I wonder, maybe I should act like C. K. Raut: create a clique and start ranting against the government and the country. After that you will be tagged as a “traitor” and will be sent to jail. But stay with your rants against the government, and the government will eventually set a table to talk and you will have the likelihood of receiving a seat in politics. Or you may wage something like a people’s war like the Maoists did. A price on your head will be announced and slowly and gradually, you will enter mainstream politics. Is that the reason why Biplav who was a Maoist before, seems to be acting bizarrely now? But I do not want to do all these things. I do not want to kill people, the innocent lives. My hands fear death, blood-letting, killings and murdering. I do not want to push my country 100 years back again for the sake of my personal interests and in the name of Nepali people and their rights. I want to see this country peaceful and prosperous. Then who can I be? Maybe, I want to be a writer. That’s right. I want to write a lot, write about anything, that’s why my writing at times becomes unfocused, rambles, and, at times, becomes a brilliant piece. Maybe, I should try to be both a writer and a politician. The late people’s Prime Minister Bisheswar Prasad Koirala was both a writer and a politician. Okay, that’s fine I do not want to be a politician, how about being a film star? When I was young I used to collect a few friends including my sisters, and I directed them to perform on the porch of my house and that passion is still instilled in me. I don’t think I look handsome enough for that, or you may ask Dayang Rai, another renowned movie star of Nepal. But it is an art through which I can send messages to society. Or maybe I can be both an actor and a politician. There are many instances of it, and I do not need to mention them here. Can one person be everything though? Why not? Look at Rabindra Mishra who is a journalist, a poet, an actor, and now a politician. Again, who do I want to be? I think I will be a writer, I decided. My desire to be a journalist can be mitigated through it. I can have my own blog which is what I have now. I can write about politics, politicians, people, places I visit, make podcasts or video casts, write feature news and so on and so forth. I want to be back in Nepal and start doing that. “Your writing does not address your living hand to mouth problems,” one of my friends says. ‘You have a daughter now, meaning more responsibilities.” “How about me becoming a politician?” I ask for help. He snickers making fun of my question as if he is making fun of Nepali politics and political culture. “How about me teaching at colleges in Nepal, now I have a Ph.D.?” I ask as if I am helpless. “You are my pride, buddy, but who will pay your worth as a Ph.D. so better stay where you are now,” he looks serious. “Look at the future of your daughter, think about your wife’s happiness.” My friend has no clue how unhappy I am because of not being in my own country. I want to be back in Nepal. I want to make a cottage house at the foothills of the Himalayas and live a happy and healthy life. I want to wake up early in the morning looking at a range of mountains and inhaling cold and fresh air, doing yoga, and basking in the sun that peeps through the hills. Thus, I want to spend my rest of life writing and reading until my hands and mind become fragile. Will I join politics? I am not sure. हामीलाई तपाईंहरूको सल्लाह र सुझाव दिनुहोला जसले गर्दा हामीले यो विकास पत्रकारिता, लेखन र साहित्यको क्षेत्रमा अझ राम्रो गर्न सकौं । यहाँहरूका लेख तथा रचनाहरु छन् भने पनि हामीलाई पठाउनुहोला । छापिन योग्य रचनाहरू हामी छाप्ने छौं ।सम्पर्क इमेल : sendyourarticle@samayasamachar.com
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1
म बाँकी जिन्दगी कसरि बिताउन चाहन्छु? अहिले म उमेरले तिसको अन्त्यतिर छु। अमेरिकामा बस्न थालेको दश बर्ष भैसकेको छ । पेशाले बिधार्थी जीवन भर्खरै सकेर केहि कलेजहरुमा “पार्ट टाईम” पढाउदैछु, साथ्-साथै “फुल टाइम” जागिरको खोजीमा पनि छु। मलाई नेपाल फर्कन मन छ, नेपाल फर्कन चाहान्छु र बाँकी जीवन त्यतै बिताउन चाहान्छु। म जतिबेला सानो थिएँ म डाक्टर बन्न चाहान्थे । वास्तबमा मेरो बुवा त्यो चाहानु हुन्थ्यो। पछि मलाई महशुस भयो म त्यो हुन चाहान्नथे। म वास्तबमै के हुन चाहान्थे वा चाहान्छु सायद यो लेख लेख्दा लेख्दै अन्तिमतिर उजागर होला। “हुने या नहुने” को बिचबाट मैले मेरो जीवनलाई धेरै समयदेखि गुजारेको छु। हरेक चोटि भावनाले तर्कलाई हराएपछि मैले जिन्दगीमा धेरैचोटि सहि निर्णय गर्नबाट चुकेको छु। म धेरै चोटि आफ्नै निर्णयमा बिचलित पनि भएको छु।एउटा फिल्मको राम्रो कलाकार देख्दा उही हुन चाहेको छु। बिकट ठाउँमा मान्छे डाईरियाले मर्दा म आफै डाक्टर हुनुपर्छ क्या हो भनेर सोचेको छु। कि समाजसेवी भएर काम गरौ भनेर आफ्नै मनलाई सोधेको छु। देश गरिबी र भोकमरीले जर्जर हुँदा, र राजनीतिज्ञहरुले गरेको राजनीति जनताको लागि नभएर आफ्नै घमण्ड र हितको परिपूर्तिकोलागि हुँदा त्यसले जन्माएका भ्रष्टाचार, अनियमितता, ढिलासुस्ती, कृपाबाद, नाताबाद, लुट, मनपरीतन्त्रको बिरुद्द लड्न कि म आँफै राजनीतिमा होमिउ भनेर इच्छा ब्यक्त गरेको छु । जसले गर्दा मैले देशमा पिछडिएका ब्याक्तिको, जसको आफ्नो आवाज छैन, उनीहरुलाई सम्बोधन गर्न सक्थे। मैले पत्रकार पनि हुन चाहेको छु जसले शक्तिमा रहेका मान्छेलाई प्रश्न गर्ने ल्याकत राख्छ र उनीहरुलाई समाज र राष्ट्रप्रति बफादार र जिम्मेवारी बनाउँछ । तर म अहिले केहि भएको छैन, र त्यहि कुरा म यहाँ लेखिरहेछु, भनिरहेंछु । जव म आँफैतिर फर्केर हेर्छु र सम्झिन्छु म के र को हुन सक्छु? म मेरो आफ्नो पृष्ठभूमि नियाल्छु म कलेज जान थालेपछि यताको। मैले मेरो पहिलो एम ए अंग्रेजी साहित्यमा २००३ सालमा सिद्ध्याए तर मलाई एक्कासि पत्रकारिताको भुत चड्यो र नेपाल प्रेश ईन्स्टिच्युटमा एक बर्षे पत्रकारिता तालिम लिएँ, र त्यसको लगतै विभिन्न कलेजमा पत्रकारितानै अध्यापन गराउन थाले । यसले मेरो पत्रकारिताको चाहानालाई अझ तिब्र बनायो । मैले ११ र १२ कक्षामा पढ्ने बिद्यार्थीहरुको लागि आमसंचार र पत्रकारिताको किताब पनि लेखे र प्रकाशित गरे। २००८ साल तिर म अमेरिका होमिए र प्रोफेशनल लेखनमा दोस्रो एम ए गरे । त्यहि क्रममा मैले “इन्टरनशिप” को लागि CNN मा मैले आफ्नो बायो पनि पठाए र शर्ट लिस्टेटमा छानिए पनि। त्यहि आधारमा मेरो झन्डै आधि घन्टाको अन्तर्वार्ता भयो फोनमा तर मलाई छानिएन, पछि बिचार गरे सायद मेरो मोटो र अष्पस्ट लवजको कारण थियो। कुहिरेको देशको अंग्रेजी मेरो नेपाली जिब्रोले भेउ पाएन सायद। त्यहींबाट मेरो पत्रकारितामा इच्छा मरेर गयो। तर मेरो लेखनप्रतिको इच्छा मरेको थिएन। त्यहि क्रममा मैले आफ्नै जीवन अनुभबलाई संगालेर एउटा उपन्यास लेखे “रनिङ्ग फ्रम दि ड्रिम्ल्याण्ड” र प्रकाशित गरे २०१४ सालतिर । यद्दपि म निश्चिन्त भने थिइन म के हुन् चाहान्छु। म लेखनमा बामे सरिरहेको थिए र अझै छु । मलाई ठ्याक्कै के कारण भन्ने थाहा छैन तर मैले फेरी तेस्रो एम ए गरे अमेरिकाकै अर्को फ्लोरिडा एट्लाण्टिक युनिभर्सिटीबाट महिलाको बिषयमा त्यसले मलाई लैंगिक र यौनिक बिषय बुझ्नलाई मदत गर्यो। त्यसको लगतै त्यहि विश्वबिध्यालयमा मैले बिधावारधि गरे नीति तथा जनप्रशासन बिषयमा र मेरो सोध पत्र थियो “असाहयका लागि बनाईएका नीति र असाहयका जीवनकथाहरु” । अहिले मेरो बिधावारधि पनि सिद्दिसकेको छ । म बिबाहित पनि छु। र मेरी एउटि चार महिनाकी छोरी पनि छ। अब प्रश्न उठ्छ: अब म के गर्ने? अर्थात के बन्ने? पछाडी फर्केर हेर्छु। म डाक्टर बन्न चाहान्थे, मेडिकल डाक्टर। मेरो डाक्टर बन्ने सपना पुरा भएको छ तर मेडिकल होइन पी एच डि डाक्टर । म मान्छेको शारीरिक सर्जरी गर्न सक्दिन तर आलंकारिक रुपले भने मान्छेको हिर्दयको सर्जरी भने शब्दमा गर्न सक्छु। फेरी पनि त म समाजसेवी भएर काम गर्न सक्छु जसका लागि कुनै पेशाले छेकथुन गर्न सक्दैन । मात्र म मा सहयोगी भावना हुनु पर्यो जसले गर्दा मैले दुखमा परेकालाई सहयोग गर्न सकौ। के म राजनीतिज्ञ हुन सक्छु त फेरिपनि? सायद, तर म निश्चिन्त छैन। लाग्छ म संग भिजन छ नेतृत्व क्षमता छैन । यदि म संग नेतृत्व क्षमता छैन भने मैले मेरो भिजनलाई कसरि बिकाउने? मैले त ठग, लुटाहा, चोर, फटाहा, गुण्डा, देशद्रोही, अधर्मी, पापीहरुसंग “डील” गर्न सक्नुपर्छ “लौरो पनि नभाँचिने शर्पपनि मर्ने” गरि। के त्यो सम्भब छ म बाट? यदि कसैले मेरो बारेमा प्याच्च भन्दियो भने? मेरो चरित्र हत्या गर्ने काम गर्यो भने म के गरौ? म आँफै भाबुक छु। रुन थाले भने झन् जिस्काउलान र भन्लान “रुन्चे” , “नामर्द” जसले मलाई अझ बढी दुखि बनाउला । हुन त राजनीतिमा छिर्न योग्य त म होनी किनकि नीति र जनप्रशासनका बिषयमा बिधावारधि गरिसकेको छु तर मलाई कसले ठाउँ दिने जहाँबाट मैले आफ्नो भिजन परिचालित गर्न सकौ? बर्षौदेखि, कलेज देखि राजनीति गरेका, शक्तिको पछि दौडने केहि कार्यकर्ताहरु केशफुलिसक्दा पनि आँफुले चाहेको पदमा पुग्न अझै सकेका छैन । बिचरा म बबुरो भोलि राजनीतिमा छिरेर मेरो झन् के अभिगत होला? भर्खरका जवान र जुजारु युवा नेताहरु जसलाई रास्ट्रले समेत राम्रै ठान्छ , जस्तो गगन थापा, त्यस्ताका त केश फुलिसके त्यो ठाउँ पुग्ने चाहाना राख्दा राख्दै जहाँ बाट उसले आफ्नो भिजन परिचालित गर्न सक्थ्यो, मेरो राजनीतिमा छिर्ने स्वयर कल्पना त परै जावोस। एक पटक त यस्तो सोचाई पनि आउँछ कि म फेरी सी के रावत जस्तै अर्को कोहि भएर निस्किनु पर्यो? भित्र भित्र गुट बनाउने, देश र सरकारको बिरुद्द आवाज उठाउने, द्वन्द चर्काउने । त्यति गरेपछि देशद्रोहीको बिल्ला भिरिन्थ्यो, एक दुइ चोटि जेल जाईन्थ्यो र अन्तत्वगत्वा बार्तामा आईन्थ्यो, गजबको एउटा सिट त पाइहालिन्थ्यो। कि माओबादिले गरेको जनयुद्द जस्तै अर्को युद्द सुरु गर्नु पर्यो र मेरो पनि टाउकाको मूल्य तोकिन्थ्यो, येनकेन प्रकारेण मुलधार राजनीतिमा प्रवेश गरिन्थ्यो। सायद यहि कारण होला बिप्लव फेरी जंगल पसेको हल्ला हुँदैछ । तर मलाइ मान्छे मार्नु छैन, कसैको निर्दोस जीवनको हत्या गर्नु छैन। फेरी नेपाल आमालाई रुवाउनु छैन। मैले फेरी यो देशलाई आफ्नो स्वार्थको लागि र नेपाली जनताको नाम बेचेर अरु १०० बर्ष पछाडी धकेल्नु छैन । केहि बर्ष अघि, राजनीतिको भुत चडेर मैले पनि भर्खरै खोलेको पार्टी नया शक्तिमा प्रवेश गर्नु पर्यो भनेर बाबुराम भट्टराईलाई फेसबुकमा मेसेज गरेको थिए, उत्तर आएन। कि मेरो कुरो उनले देखेनन् कि ‘आ यो कुन उट्पट्याङ्ग हो’ भनेर वास्ता गरेनन । खैर जे होस् तुरुन्तै महसुस भो म तर्कले भन्दा भावनाले हरेक निर्णय गर्छु, त्यो सहि हुँदैन। उसो भए म के हुन वा बन्न सक्छु त? सायद म एउटा लेखक बन्न सक्छु । किनकि म लेख्न मन पराउछु । अहिले पनि यहि कुरो लेखिरहेको छु। म जे को बारेमा पनि लेखिरहन्छु। कहिले अर्थ दिने लेख्छु, कहिले लेखमै बरालिंछु। के म लेखक र राजनीतिज्ञ दुवै हुन सक्दिन त ? बिशेस्वर प्रसाद कोइराला दुवै थिए त। ल त्यो पनि ठिक छ। मानौ म राजनीतिज्ञ हुन्न । एउटा फिल्म स्टार त हुन सक्छु नि। सानै देखि नायक बन्ने मेरो इच्छा थियो। आमाबुवा बजार गर्न बाहिर गएको मौका पारेर म बहिनि र साथीहरुलाई भेला पार्थे र बरन्डामा उनीहरुलाई नाटक खेल्न निर्देशन गर्थे। त्यो गुण भनौ या भुत म भित्र अझै मरेको छैन । राम्रो कलाकार हुन् हेन्डसमनै पनि त हुनु पर्दैन । नपत्याए दयाङ्ग राईलाई सोधेपनि हुन्छ। उसो भए कलाकार साथसाथै राजनीतिज्ञ हुन पनि त मिल्ने रैछ । भन्नु नपर्ला अहिले कलाकार, पत्राकार धेरै राजनीतिमा होमिसकेका छन्। एउटा ब्याक्ति सबै थोक हुनसक्छ त? फेरी प्रश्न गर्छु । किन नहुनु ? रबिन्द्र मिश्रलाइ हेरौ त । उनि पत्रकार पनि हुन्, कबि पनि हुन्, फिल्मको कलाकार पनि हुन्, अब त अहिले उनि झन् राजनीतिज्ञ । तर म चै अब के हुने? मैले निर्णय गरे म लेखकनै बन्छु। मेरो पत्रकार हुने चाहाना पनि थोर बहुत पुरा हुन्छ । किनकि म लेख्छु। आफ्नै ब्लगमा लेख्छु। भिड्यो बनाउछु आफ्नै ब्लगमा हाल्छु। लेख्छु, नेताको बारेमा लेख्छु, जनताको बारेमा लेख्छु, उनीहरुको आवाजको बारेमा लेख्छु, झुपडीको बारेमा लेख्छु, मनमा लागेको कुरा लेख्छु । अब आफ्नै देश नेपाल फर्केर लेख्छु। “हात मुख जोर्न पुग्छ तिम्रो देश फर्केर ? तिम्रा लेखले पुग्छ र ? अब त भर्खरै छोरी पनि जन्मेकी छिन!” एउटा साथीले सारै नमज्जाले भन्छ। “पोलिटिक्स तिर छिर्नु पर्ला,” म भन्छु उ संग साहायता मागेझैँ गर्दै । उ खितखित हाँस्छ मुख छोप्दै मानौ उसले नेपालको राजनीतिको, राजनीतिक संस्कृतिको धज्जी उडाउदैछ । “अब त मेरो विधावारधि भो, गएर कलेज पढ़ाउछु नि” म थप्छु। “त्यो त तिम्लाई मेरो सलाम छ। तर तिमिले हासिल गरेको यो सिक्षाको मूल्य पाउन गारो छ” उ भन्छ । “तिमि जहाँ छौ त्यहि बसे राम्रो। तिम्रो छोरीको भबिस्य सम्झ। तिम्रो श्रीमतीको खुशी सम्झ।” उसलाई थाहा छैन म यहाँ कतिपनि खुसि छैन। म नेपाल फर्किन चान्हान्छु अब र बाँकी जिन्दगी हिमालको काखमा एउटा घर बनाएर, बिहानको शितल हावामा योगा गर्दै दिउसोको ताजा र न्यानो सुर्यको राप लिदै, लेख्दै पढ्दै म बाँकी जिन्दगी बिताउन चाहान्छु त्यतिबेला सम्म जतिबेला मेरो हात र मस्तिष्कका नसाहरुले काम गर्न छोड्छन । राजनीतिमा छिर्छु या छिर्दीन मलाई थाहा छैन। हामीलाई तपाईंहरूको सल्लाह र सुझाव दिनुहोला जसले गर्दा हामीले यो विकास पत्रकारिता, लेखन र साहित्यको क्षेत्रमा अझ राम्रो गर्न सकौं । यहाँहरूका लेख तथा रचनाहरु छन् भने पनि हामीलाई पठाउनुहोला । छापिन योग्य रचनाहरू हामी छाप्ने छौं ।सम्पर्क इमेल : sendyourarticle@samayasamachar.com