https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20Kings_20_version_CJB_2.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_20_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 2.2 2.3 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 5.6 5.7 5.8 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 6.7 6.8 6.9 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 8.1 8.2 9.1 9.2 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 10.6 10.7 10.8 10.9 10.10 10.11 10.12 10.13 10.14 10.15 10.16 10.17 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 11.6 11.7 11.8 11.9 11.10 11.11 11.12 11.13 11.14
1 Kings 20 Complete Jewish Bible (CJB) 20 Now Ben-Hadad the king of Aram rallied his whole army; with him were thirty-two kings, besides horses and chariots. Then he marched on Shomron and laid siege to it. 2 He sent messengers inside the city to Ach’av king of Isra’el 3 to say to him, “Here is the message from Ben-Hadad: ‘Your silver and gold are mine, also your wives and your best children are mine.’” 4 The king of Isra’el answered, “Just as you say, my lord, king; I am yours, along with everything I own.” 5 The messengers returned and said, “Here is Ben-Hadad’s response: ‘I sent you a message to hand over your silver, gold, wives and children to me. 6 But I am going to send my servants to you tomorrow around this time; they will ransack your house and the houses of your servants; and whatever they see that they like they will seize and remove.’” 7 Then the king of Isra’el summoned all the leaders of the land and said, “Please take notice! Do you see how this man is trying to make trouble? First he demanded my wives, children, silver and gold; and I denied him nothing.” 8 All the leaders and all the people said to him, “Don’t listen, and don’t agree.” 9 So he said to Ben-Hadad’s messengers, “Tell my lord the king, ‘I will do all that you asked of me the first time, but this I cannot do.” The messengers left and brought word back to him. 10 Ben-Hadad then sent this message to him: “May the gods do terrible things to me and worse ones as well if there’s enough dust in Shomron to give each of my followers a handful!” 11 The king of Isra’el answered, “Tell him: ‘He who is putting on his armor shouldn’t boast as if he were taking it off!’” 12 It happened that Ben-Hadad received this message when he was drinking, he and his kings, in the field-barracks. He ordered his servants: “Take up your battle positions!” So they got ready to attack the city. 13 At that moment a prophet approached Ach’av king of Isra’el and said, “Here is what Adonai says: ‘Have you seen this vast army? I am going to give you victory over them today. Then you will know that I am Adonai!’” 14 Ach’av asked, “Who will defeat them?” He answered, “This is what Adonai says: ‘The young men who serve the district governors.’” He asked, “Who will start the fighting?” and he answered, “You will.” 15 He counted the district governors’ young men; there were 232. After that, he counted all the people, all the people of Isra’el; there were 7,000. 16 They set out at noon. Ben-Hadad was drinking himself senseless in the field-barracks, he and the kings, the thirty-two kings who were his allies. 17 The district governors’ men went out first. Ben-Hadad sent for information, and they reported, “Men have come out from Shomron.” 18 He said, “Whether they have come out for peace or for war, take them alive.” 19 So the district governors’ men left the city, followed by the army; 20 and each one killed his man. Aram fled, and Isra’el pursued them. Ben-Hadad king of Aram escaped on horseback with some of the cavalry. 21 The king of Isra’el went out and attacked the horses and chariots, inflicting a massive defeat on Aram. 22 Afterwards, the prophet approached the king of Isra’el and said to him, “Go, regroup your forces, and think carefully what to do, for next year at this time the king of Aram will renew his attack.” 23 Meanwhile, the servants of the king of Aram said to him, “Their God is a God of the hills; that’s why they were stronger than we were. But if we fight them on level ground, we will certainly be stronger than they are. 24 Also do this: remove all the kings from their commands, and put professional officers in their place. 25 Then recruit an army as big as the army you lost, horse for horse and chariot for chariot. We will attack them on level ground, and we will certainly be stronger than they.” He heeded what they said and acted accordingly. 26 At the same time the following year, Ben-Hadad mustered the army of Aram and went up to Afek to attack Isra’el. 27 The army of Isra’el, already mobilized and supplied, went to meet them; but the army of Isra’el, encamped opposite them, looked like two herds of goats; while Aram filled the land. 28 At this point, a man of God approached and said to the king of Isra’el, “Here is what Adonai says: ‘Because Aram said that Adonai is a God of the hills but not a God of the valleys, I will hand over to you this entire huge army. Then you will know that I am Adonai.’” 29 They remained in camp opposite each other for seven days. On the seventh day, the battle began; and the people of Isra’el killed 100,000 soldiers of Aram in a single day. 30 The rest fled to Afek, into the city; and the wall fell on 27,000 of the men who were left. Ben-Hadad fled into the city and took refuge in an inside room. 31 His servants said to him, “Here now, we have heard that the kings of the house of Isra’el are merciful kings. If it’s all right with you, let’s put sackcloth around our waists and ropes on our heads, and go out to the king of Isra’el. Maybe he will spare your life.” 32 So they put sackcloth around their waists and ropes on their heads, went to the king of Isra’el and said, “Your servant Ben-Hadad says, ‘Please spare my life.’” And he answered, “He’s still alive? He is my brother.” 33 The men took this as a promising indication and seized on it to say, “Yes, Ben-Hadad is your brother.” Then Ach’av said, “Go, and bring him here.” Ben-Hadad went out to him, and Ach’av had him climb up into his chariot. 34 Ben-Hadad said to him, “I will return the cities my father took from your father. Also you can set up markets for trade in Dammesek, as my father did in Shomron.” “If you put this covenant in writing,” said Ach’av, “I will set you free.” So he made a covenant with him and set him free. 35 One of the members of the prophets’ guild said to another one, by the word of Adonai, “Hit me!” But the man refused to hit him. 36 Then he said to him, “Because you didn’t listen to the voice of Adonai, the moment you leave me, a lion will kill you.” No sooner had he left him than a lion found him and killed him. 37 The prophet went to another man and said, “Hit me!” The man struck him a blow and wounded him. 38 The prophet left and waited for the king by the road, disguising himself with a bandage over his eyes. 39 As the king passed by, he called out to the king and said, “Your servant was on his way into the thick of the fighting when someone turned, brought a man to me and said, ‘Guard this man! If he is missing, you will pay for his life with yours; or else you will pay sixty-six pounds of silver.’ 40 But while your servant was busy with one thing and another, he disappeared.” The king of Isra’el said to him, “So that is your sentence; you have pronounced it on yourself.” 41 Quickly he removed the bandage from his eyes, and the king of Isra’el recognized him as one of the prophets. 42 Then he said to the king, “Here is what Adonai says: ‘Because you have let escape the man I had given over to be destroyed, you will pay with your life for his life and with your people for his people.’” 43 The king of Isra’el returned home to Shomron resentful and depressed.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1
1 राजा 20Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) बेन-हदद र आहाब लडाईंमा जान्छन् 20 बेन-हदद अरामका राजा थिए। उनले आफ्नो सबै सेनाहरू जम्मा गरे। उनीसँग 32 जना राजाहरू थिए। तिनीहरूसँग घोडा अनि रथहरू थिए। तिनीहरूले सामरिया माथि आक्रमण गरे अनि त्यसको विरोधमा लडाईं गरे। 2 राजाले इस्राएलका राजा आहाब कहाँ शहरमा राजदूतहरू पठाए। 3 संदेश यस्तो थियो, “बेन-हदद भन्दछन्, ‘तिमीले मलाई तिम्रो चाँदी र सुन दिनु पर्छ। तिमीले आफ्ना स्वास्नीहरू र नानीहरू पनि मलाई दिनु पर्छ।’” 4 इस्राएलका राजाले उत्तर दिए, “महाराज, मेरा मालिक म सहमत छु कि म अहिले तिम्रो हुँ अनि मसित भएको प्रत्येक वस्तु तिम्रो हो।” 5 तब राजदूत फर्केर आहाब कहाँ आए। तिनीहरूले भने, “बेन-हदद भन्दछन्, ‘मैले तिमीलाई पहिले भनेको थिएँ। तिमीले तिम्रो सबै सुन, चाँदी तथा पत्नीहरू र नानीहरू मलाई दिनु पर्छ। 6 भोलि म तिम्रो घर र तिम्रा अधिकारीहरूको घर खोजीनिधि गर्न मानिसहरू पठाउँदैछु। तिमीले मेरा मानिसहरूलाई सबै बहुमूल्य वस्तुहरू दिनु पर्छ अनि तिनीहरूले ती वस्तुहरू म कहाँ ल्याउनेछन्।’” 7 यसकारण राजा आहाबले देशका सबै प्रमुख अगुवाहरूको सभा बोलाए। आहाबले भने, “हेर, बेन-हदद सङ्कट खोजिरहेका छन्। पहिला उनले मलाई भने मैले उनलाई मेरा पत्नीहरू, मेरा नानीहरू, मेरो चाँदी र मेरो सुन दिनु पर्छ। ती वस्तुहरू उनलाई दिन म राजी भएँ। अनि अहिले उनी सबै वस्तुहरू लिन चाहन्छन्।” 8 तर सबै बूढा-प्रधानहरू र मानिसहरूले भने, “उनको आज्ञा नमान। उनी जे भन्दछन् त्यो नगर।” 9 यसकारण आहाबले एक जना राजदूत बेन हदद समक्ष पठाए। आहाबले भने, “म त्यही गर्नेछु जो तिमीले पहिला भनेका थियौ। तर म तिम्रो दोस्रो आदेश पालन गर्ने छैन।” राजा बेन-हददका मानिसहरूले संदेश राजाकहाँ पुर्याए। 10 तब दूत राजा बेन-हददबाट अर्को संदेश लिएर फर्किए। संदेश थियो, “म सामरियालाई सम्पूर्ण रूपले नष्ट पार्नेछु। म कसम खान्छु, त्यहाँ मेरा प्रत्येक मानिसका निम्ति एक मुठ्ठी धूलो पनि रहने छैन। मेरा देवताले मलाई नष्ट पारून् यदि मैले यस्तो गर्न सकिन भने!” 11 राजा आहाबले उत्तर दिए, “बेन-हददलाई भन जुन मानिसले कवच धारण गर्छ, त्यसले त्यस मानिसको जस्तो गर्व नगरोस्, जो त्यसलाई खोल्न मानिसले झैं घमण्ड गर्नु हुँदैन।” 12 राजा बेन-हदद अरू शासकहरूसँग आफ्नो पालमा मद्यपान गरिरहेका थिए। त्यस बेला संदेशवाहकहरू आए अनि उनलाई राजा आहाबको संदेश दिए। राजा बेन-हददले आफ्ना मानिसहरूलाई आहाबको शहरलाई आक्रमण गर्न तयार हुने आदेश दिए। उनका मानिसहरू तिनीहरू आफैं युद्धका निम्ति तयार भए। 13 त्यसै बेला एक जना अगमवक्ता राजा आहाबकहाँ गए। अगमवक्ताले भने, “राजा आहाब, परमप्रभुले तिमीलाई भन्नुहुन्छ, ‘के तिमीले विशाल सेना देखेका छौ? म, तिमीलाई तिनीहरूलाई परास्त पार्ने शक्ति दिइरहकोछु। तब तिमी जान्ने छौ म परमप्रभु हुँ।’” 14 आहाबले भने, “तिनीहरूलाई परास्त गर्नका लागि तपाईं कसलाई प्रयोगगर्न हुनेछ?” अगमवक्ताले भने, “परमप्रभु भन्नुहुन्छ, ‘सरकारी अधिकारीका साना सहायकहरू।’” तब राजाले सोधे, “मुख्य सेनालाई कसले नियन्त्रण गर्छ?” अगमवक्ताले उत्तर दिए, “तपाईंले।” 15 यसकारण आहाबले सरकारी अधिकारीका तरूण सहायकहरूलाई भेला गरे। ती जम्मा 232 जना तन्देरी मानिसहरू थिए। तब राजाले इस्राएलका सेनाहरूलाई एकसाथ बोलाए। जम्मा संख्या 7,000 पुग्यो। 16 राजा बेन-हदद अनि 32 जना राजाहरू जो उनलाई सघाउथे तिनीहरू आ-आफ्नो पाल भित्र मद्यपान गरिरहेका थिए। यसै बेला राजा आहाबको आक्रामण शुरू भयो। 17 तन्देरी सहायकहरूले पहिला आक्रामण गरे। राजा बेन-हददका मानिसहरूले उनलाई भने, सैनिकहरू सामरियाबाट बाहिर निस्किए। 18 यसकारण बेन-हददले भने, “तिनीहरू लडाईँ गर्न आइरहेका हुनेछन्। अथवा तिनीहरू शान्तिको कुरा गर्न आइरहेकाछन्। तिनीहरूलाई जिउँदै पक्र।” 19 राजा आहाबका तन्देरी अधिकारीहरूले आक्रामणको नेतृत्व गरिरहेका थिए। इस्राएलका सेनाहरूले तिनीहरूलाई अनुशरण गरिरहेका थिए। 20 तब इस्राएलीहरूले प्रत्येकलाई मारे जो तिनीहरूको बाटोमा खडा थिए। यसकारण अरामका सेनाहरू भाग्न थाले। इस्राएलका सेनाहरूले तिनीको पछि लाग्ने काम गरे। राजा बेन-हदद एउटा रथको घोडामा चढेर भागे। 21 राजा आहाबले सेनालाई नेतृत्व दिए अनि अरामको सैनिकहरूबाट सबै घोडाहरू अनि रथहरू कब्जा गरे। यसकारण राजा आहाबले अरामी सेनालाई परास्त गराए। 22 तब अगमवक्ता राजा आहाब समक्ष गए र भने, “अरामका राजा, बेन-हदद आउँदो बसन्तमा तिमीसित लडाईं गर्न फेरि आउनेछ। यसकारण तिमीले अहिले आफ्नो घर जानुपर्छ अनि आफ्नो सैनिकलाई बलियो बनाउनु पर्छ। अनि उनलाई परास्त गर्नका लागि सचेत योजनाहरू बनाऊ।” बेन-हदद फेरि आक्रामण गर्छन् 23 राजा बेन-हददका अधिकारीहरूले उनलाई भने, “इस्राएलका देवताहरू त पहाडहरूका देवता हुन्। हामीले पर्वतीय क्षेत्रमा लडाईं गर्यौ। यसकारण इस्राएलका मानिसहरूले जीते। यसकारण हामी उनीहरूसँग त्यस ठाउँमा लडाईं गरौं। तब हामी जित्ने छौं। 24 तिमीले यही काम गर्नु पर्नेछ। सैनिकहरूलाई आदेश दिने अनुमति 32 जना राजाहरूलाई नदिनु। तिनीहरूको सैनिकहरूलाई सेनापतिहरूले नै नियन्त्रण गरून्। 25 अब तिनी मासिएको सैनिक जस्तैं सैनिक गठन गर। त्यस सेनाका जस्तैं घोडाहरू र रथहरू भेला गर। त्यसपछि हामीले सम्म भूमिमा इस्राएलीहरू सँग लडाईं गर्नु पर्छ। तब हामी जित्ने छौं।” बेन-हददले तिनीहरूको सल्लाह माने। उनले त्यही गरे जो तिनीहरूले भने। 26 यसकारण बेन-हददले बसन्तमा अरामीहरूलाई भेला गरे। उनी इस्राएलीहरू सँग युद्ध गर्न अपेक गए। 27 इस्राएलीहरू युद्धका लागि तयार भए। इस्राएली मानिसहरू अरामी सैनिकसित युद्ध गर्न हिंडे। तिनीहरूले अराम शिबिरको पछाडि तिर आफ्नो शिबिर बनाए। शत्रुको तुलनामा इस्राएलीहरू बाख्राका दुइवटा साना बथानहरू जस्ता देखिन्थे तर अरामेली सैनिकहरूले सबै इलाकाहरू ढाकेका थिए। 28 परमेश्वरका जन इस्राएलका राजाकहाँ आए र भनेः “परमप्रभुले भन्नुभएको छ, ‘अरामका मानिसहरूले त्यो सोच्छन्, म, परमप्रभु हुँ पर्वतहरूका मात्र परमेश्वर हुँ, अनि म सम्म भूमिको पनि परमेश्वर होइन। यसकारण म तिमीलाई यो विशाल शत्रुलाई परास्त गर्ने शक्ति दिन्छु। तब तिमी जान्ने छौ, कि म नै परमप्रभु हुँ।’” 29 सात दिनसम्म सैनिकहरू एका-अर्काको सामु शिबिरमा बसिरहे। सातौं दिन लडाईं शुरू भयो। एक दिनमा इस्राएलीहरूले 1,00,000 अरामका सैनिकहरू मारे। 30 बाँचेकाहरू अपेक शहरतिर भागे। शहरको पर्खाल ती सैनिकहरू मध्ये 27,000 माथि ढल्यो। बेन-हदद पनि शहरतिर भागे। उनी एउटा कोठामा लुके। 31 उनका सेवकहरूले उनलाई भने, “हामीले सुनेका थियौं, इस्राएलका राजाहरू दयालु छन्। हामी खस्रो लुगा लगाऔं अनि टाउकोमा डोरी बाँधौं। त्यसपछि इस्राएलका राजा कहाँ जाऔं। हुन सक्छ उनीले हामीलाई जिउँदो बस्न दिने छन्।” 32 तिनीहरूले खस्रो लुगा लगाएर टाउकोमा डोरी बाँधे। तिनीहरू इस्राएलका राजाकहाँ गए। तिनीहरूले भने, “तिम्रो सेवक, बेन-हदद भन्दछन्, ‘कृपया मलाई बाँच्न देऊ।’” आहाबले भने, “के उनी अझै जिउँदै छन्? उनी मेरा भाइ हुन्।” 33 बेन-हददका मानिसहरूले अहाबको शब्दको संकेत सुन्ने आशा गरेका थिए त्यो उसले बेन-हदूदलाई मार्ने छैन्। जब राजा आहाबले भन्यो त्यो बेन-हदद उसको भाइ थियो, सल्लाहकारले लगत्तै भने, “हो, बेन-हदद तपाईंका भाइ हुन्।” आहाबले भने, “उनलाई मकहाँ ल्याऊ।” यसकारण बेन-हदद राजा आहाब समक्ष आए। राजा आहाबले उनलाई ऊ सितै रथमा बस्नभने। 34 बेन-हददले उनलाई भने, “आहाब, म तिमीलाई शहरहरू दिनेछु जो मेरा पिताले तिम्रा पिताबाट लिएका थिए। अनि तिमी दमीशकमा पसलहरू खोल्न सक्ने छौ जसरी मेरा पिताले सामरियामा गरेका थिए।” आहाबले उत्तर दिए, “यदि तिमी यसमा सहमत हुन्छौ भने म तिमीलाई मुक्त रूपमा जान दिने छु।” यसकारण दुइजना राजाहरूले शान्ति सम्झौता गरे। त्यसपछि राजा आहाबले राजा बेन-हददलाई मुक्त गरे। एउटा अगमवक्ता आहाबको विरूद्धमा बोल्छन् 35 एक जना अगमवक्ताले अर्का अगमवक्ताहरूलाई भने, “म माथि प्रहार गर!” उनले भने परमप्रभुले यसो गर्न भनी आदेश दिनुभएको थियो। तर अर्को अगमवक्ताले उनी माथि प्रहार गर्न मानेनन्। 36 यसकारण पहिला अगमवक्ताले भने, “तिमीले परमप्रभुको आदेश पालन गरेनौ। यसकारण एउटा सिंहले तिमीलाई मार्नेछ जब तिमी यो ठाउँ छोड्ने छौ।” अर्का अगमवक्ता त्यो ठाउँ छोडेअनि एउटा सिंहले उनलाई मार्यो। 37 पहिलो अगमवक्ता अर्को मानिस समक्ष गए अनि भने, “ममाथि प्रहार गर!” त्यस मानिसले उनी माथि प्रहार गर्यो अनि अगमवक्ताहरूलाई घाइते बनायो। 38 यसकारण अगमवक्ताले आफ्नो अनुहार एउटा लुगाले छोपे। यस प्रकार उनी को हुन भनी कसैले पनि थाह पाउन सकेन। अगमवक्ता गए अनि बाटोमा राजाको प्रतीक्षा गर्न थाले। 39 जब राजा आए अनि अगमवक्ताले उनलाई बोलाए र भने, “म युद्धमा लडाईं गर्न हिंडे। हाम्रा चार जना मानिसहरू मध्ये एक जनाले एक जना शत्रुको सैनिक मकहाँ ल्यायो। मानिसले भन्यो, ‘यस मानिसलाई हेरिराख। यदि यो मानिस भाग्यो भने तैंले आफ्नो जीवन यसको ठाउँमा दिनु पर्छ अथवा तैंले एक तोडा सुन दण्ड तिर्नु पर्नेछ।’ 40 तर म अरू नै काममा व्यस्त भएँ। यस कारण त्यो मानिस भाग्यो।” इस्राएलका राजाले भने, “तिमीले आफैंले भनी सकेकाछौ तिमीलाई सजाय हुनु पर्छ।” 41 तब अगमवक्ताले आफ्नो अनुहारबाट लुगा निकाल्यो। इस्राएलका राजाले उनलाई हेरे अनि उनी एक जना अगमवक्ता हुन भनी थाह पाए। 42 तब अगमवक्ताले राजालाई भने, “परमप्रभुले भन्नु भएकोछ, ‘तपाईंले त्यस मानिसलाई मुक्त गराउनु भयो जसलाई मैले भनेथें त्यो मर्नु पर्छ। यसकारण उसको सट्टामा तिमी मर्ने छौ अनि तिम्रा सैनिकहरू उसको सैनिकहरूको सट्टामा मर्नेछन्!’” 43 तब राजा आफ्नो घर सामरिया फर्किए। उनी चिन्तित र उदास थिए।