https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20Kings_22_version_TLB_2.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_22_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 4.1 5.1 5.2 5.3 6.1 7.1 8.1 8.2 9.1 9.2 9.3 10.1 10.2 10.3 11.1 11.2 12.1 12.2 13.1 13.2 14.1 15.1 16.1 17.1 17.2 17.3 17.4 18.1 19.1 19.2 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 26.2 27.1 27.2 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 32.2 33.1 33.2 34.1 35.1 36.1 36.2 36.3 36.4 36.5 36.6 37.1 38.1 38.2 38.3 38.4 38.5 39.1 39.2 40.1 40.2 41.1 41.2 41.3 41.4 41.5 41.6 42.1 42.2 43.1 43.2 44.1 44.2 44.3 44.4 45.1 46.1 46.2 47.1 48.1 49.1 49.2 49.3
1 Kings 22 Living Bible 22 For three years there was no war between Syria and Israel. 2 But during the third year, while King Jehoshaphat of Judah was visiting King Ahab of Israel, 3 Ahab said to his officials, “Do you realize that the Syrians are still occupying our city of Ramoth-gilead? And we’re sitting here without doing a thing about it!” 4 Then he turned to Jehoshaphat and asked him, “Will you send your army with mine to recover Ramoth-gilead?” And King Jehoshaphat of Judah replied, “Of course! You and I are brothers; my people are yours to command, and my horses are at your service. 5 But,” he added, “we should ask the Lord first, to be sure of what he wants us to do.” 6 So King Ahab summoned his 400 heathen prophets[a] and asked them, “Shall I attack Ramoth-gilead, or not?” And they all said, “Yes, go ahead, for God will help you conquer it.” 7 But Jehoshaphat asked, “Isn’t there a prophet of the Lord here? I’d like to ask him too.” 8 “Well, there’s one,” King Ahab replied, “but I hate him, for he never prophesies anything good. He always has something gloomy to say. His name is Micaiah, the son of Imlah.” “Oh, come now!” Jehoshaphat replied. “Don’t talk like that!” 9 So King Ahab called to one of his aides, “Go get Micaiah. Hurry!” 10 Meanwhile, all the prophets continued prophesying before the two kings, who were dressed in their royal robes and were sitting on thrones placed on the threshing floor near the city gate. 11 One of the prophets, Zedekiah (son of Chenaanah), made some iron horns and declared, “The Lord promises that you will push the Syrians around with these horns until they are destroyed.” 12 And all the others agreed. “Go ahead and attack Ramoth-gilead,” they said, “for the Lord will cause you to triumph!” 13 The messenger who went to get Micaiah told him what the other prophets were saying and urged him to say the same thing. 14 But Micaiah told him, “This I vow, that I will say only what the Lord tells me to!” 15 When he arrived, the king asked him, “Micaiah, shall we attack Ramoth-gilead, or not?” “Why, of course! Go right ahead!” Micaiah told him. “You will have a great victory, for the Lord will cause you to conquer!” 16 “How many times must I tell you to speak only what the Lord tells you to?” the king demanded. 17 Then Micaiah told him, “I saw all Israel scattered upon the mountains as sheep without a shepherd. And the Lord said, ‘Their king is dead; send them to their homes.’” 18 Turning to Jehoshaphat, Ahab complained, “Didn’t I tell you this would happen? He never tells me anything good. It’s always bad.” 19 Then Micaiah said, “Listen to this further word from the Lord. I saw the Lord sitting on his throne, and the armies of heaven stood around him. 20 “Then the Lord said, ‘Who will entice Ahab to go and die at Ramoth-gilead?’ “Various suggestions were made, 21 until one angel approached the Lord and said, ‘I’ll do it!’ 22 “‘How?’ the Lord asked. “And he replied, ‘I will go as a lying spirit in the mouths of all his prophets.’ “And the Lord said, ‘That will do it; you will succeed. Go ahead.’ 23 “Don’t you see? The Lord has put a lying spirit in the mouths of all these prophets, but the fact of the matter is that the Lord has decreed disaster upon you.” 24 Then Zedekiah (son of Chenaanah) walked over and slapped Micaiah on the face. “When did the Spirit of the Lord leave me and speak to you?” he demanded. 25 And Micaiah replied, “You will have the answer to your question when you find yourself hiding in an inner room.” 26 Then King Ahab ordered Micaiah’s arrest. “Take him to Amon, the mayor of the city, and to my son Joash. 27 Tell them, ‘The king says to put this fellow in jail and feed him with bread and water—and only enough to keep him alive[b]—until I return in peace.’” 28 “If you return in peace,” Micaiah replied, “it will prove that the Lord has not spoken through me.” Then he turned to the people standing nearby and said, “Take note of what I’ve said.” 29 So King Ahab of Israel and King Jehoshaphat of Judah led their armies to Ramoth-gilead. 30 Ahab said to Jehoshaphat, “You wear your royal robes, but I’ll not wear mine!” So Ahab went into the battle disguised in an ordinary soldier’s uniform. 31 For the king of Syria had commanded his thirty-two chariot captains to fight no one except King Ahab himself. 32-33 When they saw King Jehoshaphat in his royal robes, they thought, “That’s the man we’re after.” So they wheeled around to attack him. But when Jehoshaphat shouted out to identify himself,[c] they turned back! 34 However, someone shot an arrow at random and it struck King Ahab between the joints of his armor. “Take me out of the battle, for I am badly wounded,” he groaned to his chariot driver. 35 The battle became more and more intense as the day wore on, and King Ahab went back in, propped up in his chariot with the blood from his wound running down onto the floorboards. Finally, toward evening, he died. 36-37 Just as the sun was going down the cry ran through his troops. “It’s all over—return home! The king is dead!” And his body was taken to Samaria and buried there. 38 When his chariot and armor were washed beside the pool of Samaria, where the prostitutes bathed, dogs came and licked the king’s blood just as the Lord had said would happen. 39 The rest of Ahab’s history—including the story of the ivory palace and the cities he built—is written in The Annals of the Kings of Israel. 40 So Ahab was buried among his ancestors, and Ahaziah, his son, became the new king of Israel. 41 Meanwhile, over in Judah, Jehoshaphat the son of Asa had become king during the fourth year of the reign of King Ahab of Israel. 42 Jehoshaphat was thirty-five years old when he ascended the throne, and he reigned in Jerusalem for twenty-five years. His mother was Azubah, the daughter of Shilhi. 43 He did as his father Asa had done, obeying the Lord in all but one thing: he did not destroy the shrines on the hills, so the people sacrificed and burned incense there. 44 He also made peace with Ahab, the king of Israel. 45 The rest of the deeds of Jehoshaphat and his heroic achievements and his wars are described in The Annals of the Kings of Judah. 46 He also closed all the houses of male prostitution that still continued from the days of his father Asa. 47 (There was no king in Edom at that time, only a deputy.) 48 King Jehoshaphat built great freighters to sail to Ophir for gold; but they never arrived, for they were wrecked at Ezion-geber. 49 Ahaziah, King Ahab’s son and successor, had proposed to Jehoshaphat that his men go, too, but Jehoshaphat had refused the offer. 50 When King Jehoshaphat died he was buried with his ancestors in Jerusalem, the city of his forefather David; and his son Jehoram took the throne. 51 It was during the seventeenth year of the reign of King Jehoshaphat of Judah that Ahaziah, Ahab’s son, began to reign over Israel in Samaria; and he reigned two years. 52-53 But he was not a good king, for he followed in the footsteps of his father and mother and of Jeroboam, who had led Israel into the sin of worshiping idols. So Ahaziah made the Lord God of Israel very angry. Footnotes - 1 Kings 22:6 Ahab summoned his 400 heathen prophets, implied. These were evidently the 400 Asherah priests left alive by Elijah at Carmel, though the 450 prophets of Baal were slain. - 1 Kings 22:27 only enough to keep him alive, literally, “as though the city were under siege.” - 1 Kings 22:32 shouted out to identify himself, implied. The Living Bible copyright © 1971 by Tyndale House Foundation. Used by permission of Tyndale House Publishers Inc., Carol Stream, Illinois 60188. All rights reserved.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1
1 राजा 22Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) मीकाया आहाबलाई चेताउनी दिन्छन् 22 दुइ बर्षको अवधिमा इस्राएल र अराम बीच शान्ति थियो। 2 तब, तेस्रो बर्षमा यहूदाका राजा यहोशापात इस्राएलका राजालाई भेट्न गए। 3 यसै समयमा इस्राएला राजाले उसका अधिकारीलाई सोधे, “अरामको राजाले हामीबाट रामोत गिलादमा लगेका थिए सम्झना छ? हामीले रामोतलाई फिर्ता लिनका लागि केही किन गरेनौ? यो हाम्रो शहर हुनुपर्छ।” 4 यसकारण राजाले राजा यहोशापातलाई सोधे, “तपाईं हामीसित सहभागी हुनुन्छ अनि आरामका सैनिकहरूको विरूद्ध रामोतामा युद्ध गर्ने छौं?” यहोशापतले उत्तर दिए, “हो, म तिमीसँग मिल्नेछु। मेरा सैनिकहरू अनि मेरा घोडाहरू तिम्रो सेनामा सामेल हुनेछन्। 5 तर पहिला हामी परमप्रभुसित सल्लाह गरौं।” 6 यसकारण इस्राएलका राजाले अगमवक्ताहरूको एउटा सभा बोलाए। त्यस बेला प्रातः 400 अगमवक्ताहरू थिए। राजाले अगमवक्तालाई सोधे, “के म लड्नु रामोत जानु पर्छ? अथवा के मैंले अर्को मौकाका लागि पर्खिनु पर्छ?” अगमवक्ताहरूले उत्तर दिए, “तिमीले जानु पर्छ अनि अहिले लडाँईं गर्नु पर्छ। परमप्रभुले राजालाई जिताउनु हुनेछ।” 7 तर यहोशापातले भने, “के यहाँ अरू परमेश्वरका अगमवक्ताहरू छन्? यदि छन् भने हामीले सोध्नु पर्छ परमेश्वर के भन्नुहुन्छ।” 8 इस्राएलका राजाले उत्तर दिए, “एक जना अरू अगमवक्ता छन्। उनको नाउँ मीकाया हो, इम्लाहाका छोरा हुन्। तर म उनलाई घृणा गर्दछु। जब उसले अगमवाणी बोल्दछन् उनी मेरो विषयमा राम्रो कुरा भन्दैनन्, तर खालि दुभार्ग्यको विषयमा भन्दछन्।” यहोशापातले भने, “एकजना राजाले त्यस्ता कुराहरू भन्नु हुँदैन!” 9 यसकारण राजाले उसका अधिकारीहरू मध्ये एक जनालाईं इम्लाहका छोरो मीकायाहलाई तत्कालै खोज्नु भनी अह्राए। 10 त्यस समयमा इस्राएलका राजा र यहूदाका राजा यहोशापात राजकीय पोषाकमा त्यहाँ थिए। तिनीहरू सिंहासनहरूमा बसिरहेका थिए। यो सामरियाको प्रवेशद्वारको छेऊ न्याय-आसनमा थियो। सबै अगमवक्ताहरू तिनीहरूको सामु उभिएका थिए अनि अगमवाणी गरिरहेका थिए। 11 अगमवक्ताहरू मध्ये एकजना सिदूकिया नाउँ भएका मानिस थिए। तिनी केनानीका छोरा थिए। सिदूकियाले केही फलामका सींगहरू बनाए। तब उनले आहाबलाई भने, “परमप्रभुले भन्नु भएकोछ, ‘तिनी यी फलामका सींगहरू अरामका सेनाको विरोधमा लडाईं गर्नमा प्रयोगगर्ने छौ। तिमीले तिनीहरूलाई परास्त गर्ने छौ अनि नष्ट पार्ने छौ।’” 12 सबै अरू अगमवक्ताहरू सिदकियाले भनेको कुरासित सहमत भए। अगमवक्ताहरूले भने, “गिलादको रामोतमा जाऊ र लडाईँमा विजयी होऊ। अहिले प्रस्थान गर्नु पर्छ। तिनीहरूले रामोतमा अरामका सेनाको विरोधमा लडाईं गर्नुपर्छ। तिमीले लडाईं जित्ने छौ। परमप्रभुले राजालाई विजयी गराउनुहुनेछ।” 13 यस्तो भइरहेको बेला अधिकारीहरू मीकायालाई खोज्न गए। अधिकारीहरूले मीकायालाई भेटे अनि भने, “अरू सबै अगमवक्ताहरूले भविष्यवाणी गरेका छन्, राजाको जीत हुनेछ। तिमीले पनि राजाको निम्ति असल कुराहरूका भविष्यवाणी गर्नु पर्छ।” 14 तर मीकायाले उत्तर दिए, “होइन, म परमप्रभुको जीवनको शपथ खाएर भन्दछु म त्यो कुराहरू मात्र भन्छु परमप्रभुले मलाई आज्ञा गर्नु हुन्छ।” 15 तब मीकाया राजा आहाब सामु उभिए। राजाले सोधे, “मीकाया, के हामी रामोत गिलादमा गएर युद्ध गर्नु अथवा नगर्नु?” मीकायाले उत्तर दिए, “हो, तपाईं झट्टै जानु पर्छ अनि अहिले तिनीहरूसँग युद्ध गर्नु पर्छ। परमप्रभुले राजालाई विजय गराउँनु हुनेछ।” 16 तर आहाबले उत्तर दिए, “तिमी परमप्रभुको शक्तिले वोलि रहेका छैनौ। तिमी आफ्नै शब्दहरू भनिरहेका छौ। यसकारण मलाई साँच्चो भन! कति पटक मैले तिमीलाई भन्नु पर्छ र भन, मलाई भन परमप्रभु के भन्नुहुन्छ!” 17 यसकारण मीकायाले उत्तर दिए, “म देख्न सक्छु के हुनेछ। इस्राएलका सेनाहरू पर्वत माथि छरिनेछन्। तिनीहरू हेरचाह गर्ने नभएको भेंडाहरू जस्तैं हुनेछन्। यही कुरा परमप्रभु भन्नुहुन्छ, ‘यी मानिसहरूको कोही अगुवा छैन। तिनीले घर जानु पर्छ अनि लडाईं गर्नु हुदैन।’” 18 तब इस्राएलका राजाले यहोशापातलाई भने, “सुन्नुहोस्, मैले तपाईंलाई भने कि यी अगमवक्ताले कहिले पनि मेरो विषयमा राम्रो कुराहरू भन्दैनन्। उसले मेरो निम्ति विपदको विषयमा मात्र अगमवाणी गर्छ।” 19 तब मीकाले भने, “सुन्नुहोस्, यी सबै परमप्रभुका वचनहरू हुन्। मैले परमप्रभुलाई स्वर्गमा सिंहासनमा बसिरहनु भएको देखें। उहाँका स्वर्गदूतहरू उहाँको वरिपरि उभिरहेका थिए। 20 परमप्रभुले भन्नुभयो, ‘तिमीहरूमध्ये कसले राजा आहाबलाई फसाउने? म चाहन्छु ऊ गिलादको रामोतमा जाओस् अनि त्यहाँ मारियोस्।’ विभिन्न स्वर्गदूतहरूले अलग अलग सुझाऊहरू पेश गरे। 21 तब परमप्रभुका आत्मा आए र भने, ‘म उनलाई फसाउने छु।’ परमप्रभुले उत्तर दिनुभयो, ‘तिमीले राजा आहाबलाई कसरी फसाउँछौ?’ 22 र्स्वगदूतले उत्तर दिए, ‘म आहाबका सबै अगमवक्ताहरूलाई अलमलाउनेछु। म अगमवक्ताहरूलाई राजा आहाब समक्ष झूटो बोल्न लाउँनेछु। सबै अगमवक्ताहरूको वचनहरू झूटो हुनेछ।’ यसकारण परमप्रभुले भन्नुभयो, ‘सही हो, जाऊ राजा आहाबलाई फँसाऊ। तिमी सफल हुनेछौ।’” 23 मीकायाले आफ्नो कथा पूरा गरे। तब उनले भने, “यसकारण यहाँ त्यस्तैं कुराहरू भए। परमप्रभुले तिम्रो सबै अगमवक्ताहरूलाई तिम्रो सामु झूटो बोल्न लगाउनुभयो। परमप्रभुले आफैं नै निर्णय लिनुभएकोछ। तिम्रो अघि ठूलो सङ्कट आउँने छ।” 24 तब केनानियाहका छोरा सिदिकया मीकाया कहाँ गए। उसले मीकायाको अनुहारमा हिर्काए अनि भने, “साँच्चै विश्वास गर्छौ परमप्रभुका शक्ति म देखि गयो अनि मबाट तिमीसँग बोल्नलाई जानुभयो?” 25 मीकाया उत्तर दिए, “त्यहाँ एक समय आउनेछ जतिबेला तिमी एउटा सानो कोठा भित्र जानेछौ अनि तिमी आफैं लुक्ने छौ। त्यस समयमा तिमीले थाह पाउनेछौ, कि म साँच्चो बोलिरहेको छु।” 26 तब इस्राएलका राजाले मीकायालाई पक्रिनु भनी उसका अधिकारीहरू मध्ये एक जनालाई आदेश दिए। राजाले भने, “उनलाई पक्र अनि शहरका राजपाल अमोन अनि राजकुमार योआश समक्ष लिएर जाऊ। 27 तिनीहरूलाई भन मीकायालाई जेलमा थुन्नु। उनलाई रोटी र पानी मात्र खान देऊ। म लडाईंबाट नफर्किन्जेल सम्म उनलाई त्यहीं राख।” 28 तब मीकायाले ठूलो स्वरमा भने, “यदि तपाईं लडाईंबाट सुरक्षित फर्केर आउनु भयो भने यो प्रमाण हुन्छ कि परमप्रभुले मद्वारा बोल्नु भएको होइन। उसले यो पनि भने, ‘मानिसहरू तिमीहरू सबैले सुन!’” 29 तब इस्राएलका र यहोशापात यहूदाका राजा रामोत गिलादमा गए। 30 इस्राएलका राजाले यहोशापातलाई भने, “हामी लडाईंका निम्ति तयारी गर्ने छौं। म यस्तो लुगा लगाउने छु जसले गर्दा म राजा जस्तो देखिन्न। तर तपाईंले विशेष लुगा लगाऊ जसले गर्दा तपाईं राजा जस्तो देखिनुहुन्छ।” यसकारण इस्राएलका राजाले राजा जस्तो नदेखिने लुगा लगाएर लडाईं शुरू गरे। 31 त्यहाँ अरामको राजासित 32 वटा रथ र सेनापतिहरू थिए। राजाले इस्राएलको राजा बाहेक, तिनीहरूको उच्चपदको वास्ता नगर्ने कसैसित पनि युद्ध नलड्ने आज्ञा दिनु भएको थियो। 32 यसकारण युद्धको समयमा यी सेनापतिहरूले राजा यहोशापातलाई देखे। सेनापतिहरूले सोचे, उनी नै इस्राएलका राजा हुन्। यसकारण तिनीहरू उनलाई मार्न हिंडे। यहोशापात चिच्याउन थाले। 33 सेनापतिहरूले देखे कि ऊ त्यो इस्राएलको राजा होइनन्। यसकारण तिनीहरूले उनलाई मारेनन्। 34 तर एक जना सैनिकले हावामा वाण हान्यो-उसको वाणले इस्राएलका राजामाथि प्रहार भयो। वाणले राजालाई सानो ठाउँमा लाग्यो जहाँ उसको कवचले छोपेको थिएन। यसकारण इस्राएलका राजाले उसको रथ सारथीलाई भने, “एउटा वाणले मलाई चोट पार्यो। रथलाई यस क्षेत्रबाट बाहिर हाँक। हामीले लडाईं मैदानबाट टाढा जानु पर्छ।” 35 डरलाग्दो लडाईँ भइरहेको थियो। इस्राएलका राजा आफ्नो रथमा नै रहे। उनी रथको एकतिर ढल्कि रहेका थिए। उसले अरामका सेनाहरूलाई हेरिरहेका थिए। उनको रगत तलतिर बगिरहेको थियो अनि रथको तल्लो भागलाई ढाकिरहेको थिए। त्यही दिन बेलुकी तिर राजाको मृत्यु भयो। 36 सूर्यअस्त भए पछि एउटा आवाजद्वारा इस्राएलीहरूका प्रत्येक सैनिकलाई आ-आफ्नो शहर र भूमिमा जाने आदेश भयो। 37 यसकारण यस प्रकार राजा आहाबको मृत्यु भयो। केही मानिसहरूले उनको लाशलाई बोकेर सामरिया ल्याए। तिनीहरूले उनलाई त्यही गडे। 38 मानिसहरूले आहाबको रथलाई सामरियाको पोखरीमा धोए। कुकुरहरूले रथबाट राजा आहाबको रगत चाटे। अनि वेश्याहरूले पानीको प्रयोग नुहाउनमा गरे। यी घटनाहरू त्यसरी नै भए जसरी परमप्रभुले हुन्छ भन्नु भएको थियो। 39 सबै कामहरू जो राजा आहाबले आफ्नो शासन कालमा गरेका थिए इस्राएलका राजाहरूको इतिहासको पुस्तकमा लेखिएको छ। अनि त्यस किताबले हात्तीको दाँतको विषयमा बताउँदछ जसद्वारा राजाले महललाई अझै सुन्दर बनाएका थिए। पुस्तकले त्यस शहरको वर्णन गर्छ जसलाई राजाले बनाएका थिए। 40 आहाबको मृत्यु भयो अनि उनलाई पुर्खाहरू सँगै गाडियो। उनका छोरा अहज्याह उनी पछि राजा भए। यहूदाका राजा यहोशापात 41 आहाब इस्राएलका राजा भएको समयमा चौथो बर्षमा यहोशापात यहूदाका राजा भए। यहोशापात आसाका छोरा थिए। 42 जब यहोशापात 35 बर्षका थिए ऊ राजा भएका थिए। उसले यरूशलेममा 25 बर्ष शासन गरे। यहोशापातकी आमाको नाउँ अजूबा थियो। अजूबा शिल्हीकी छोरी थिइन्। 43 यहोशापातले आफ्ना पिता आसाको उदाहरण अनुशहरण गरे। उनले सबै आदेशहरू पालन गरे जो परमप्रभुले चाहानु भएको थियो। 44 तर यहोशापातले अग्ला स्थलहरूलाई नष्ट गरेनन्। मानिसहरूले लगातार ती ठाँउहरूमा बलि दिने अनि धूप बाल्ने काम गरिरहेका थिए। 45 यहोशापातले इस्राएलका राजासँग शान्ति सम्झौता गरे। यहोशापात साह्रै वीर थिए अनि धेरै युद्धहरू गरे। यी सबै कुराहरू जो उनले गरे यहूदाका राजाको इतिहासको पुस्तकमा लेखिएको छन्। 46 यहोशापातले सबै मानिस र स्त्रीहरूलाई पूजाको स्थान छोड्न वाध्य गराए जसले यौन सम्बन्धका लागि आफ्नो शरीर बेच्ने गर्दथे। ती मानिसहरू ती पूजा-स्थलमा त्यस समय देखि सेवा गर्दै आएका थिए जति बेला उनका पिता आसा राजा थिए। 47 यस समयमा एदोमको भूमिमा कोही राजा थिएनन्। भूमि राजपालद्वारा शासन गरिएको थियो। 48 राजा यहोशापातले केही समुद्री जहाज बनाएका थिए। उनी ती जहाजहरू ओपीर सम्म त्यहाँबाट सुन ल्याउनका लागि चलाउन चाहन्थे। तर कहिल्यै त्यहाँ गएनन् एस्योन गेबेरमा आफ्नै बन्दरगाहमा तिनीहरूलाई नष्ट गरियो। 49 अहाबका छोरो अहज्याहले यहोशापातलाई सहायता गर्न चाहान्थ्यो। अहज्याहले उसका केही नाविकहरू यहोशापातका नाविकहरूलाई सहायता गर्न पठाए तर यहोशापातले अहज्याहका नाविकहरूलाई ग्रहण गर्न अस्वीकार गरे। 50 यहोशापातको मृत्यु भयो अनि उनलाई आफ्ना पुर्खाहरूको छेऊमा गाडियो। उनलाई आफ्ना पुर्खाहरू सँग दाऊदको शहरमा गाडियो। तब उनका छोरा योराम राजा भए। इस्राएलका राजा अहज्याह 51 अहज्याह आहाबका छोरा थिए। तिनी राजा यहोशापातले यहूदामा शासन गरेको सत्रौं बर्षमा इस्राएलका राजा भए। अहज्याहले सामरियामा दुइ बर्ष शासन गरे। 52 अहज्याहले परमप्रभुको विरोधमा पाप गरे। उनले त्यस्तैं कामहरू गरे जस्तो उनका पिता आहाब, आमा इजेबेल अनि नबातका छोरा यारोबामले गरेका थिए। यी सबै शासकहरूले इस्राएली मानिसहरूलाई पापतिर बढी लगे। 53 अहज्याहले उनका पिता जस्तैं बालको पूजा अनि सेवा गरे। यसकारण अहज्याहले परमप्रभु इस्राएलका परमेश्वरलाई रिस उठ्ने बनाए। परमप्रभु ऊ माथि रिसाउनु भयो, जसरी उहाँ उसका पितासित ऊ भन्दा पहिला रिसाउनु भएको थियो।