https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20Samuel_9_version_CEB_1.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B6_E0_A4_AE_E0_A5_82_E0_A4_8F_E0_A4_B2_9_version_ERV-NE_2.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 4.1 4.2 4.3 4.4 5.1 5.2 5.3 5.4 6.1 6.2 6.3 6.4 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 9.7 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 10.6 11.1 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 12.6 12.7 13.1 13.2 14.1 14.2 14.3 14.4 14.5 14.6 14.7 14.8 14.9 15.1 15.2 15.3 15.4
1 Samuel 9Common English Bible (CEB) Saul chosen to lead Israel 9 There was a wealthy man from the tribe of Benjamin named Kish. He was the son of Abiel son of Zeror son of Becorath son of Aphiah, a Benjaminite. 2 He had a son named Saul, who was a handsome young man. No one in Israel was more handsome than Saul, and he stood head and shoulders above everyone else. 3 When the donkeys belonging to Saul’s father Kish were lost, Kish said to his son Saul, “Take one of the servant boys with you and go look for the donkeys.” 4 So he traveled through the highlands of Ephraim and the land of Shalishah, but they didn’t find anything. They traveled through the land of Shaalim, but still found nothing, so they crossed back into the land of Benjamin, but they still couldn’t find the donkeys. 5 When they came to the territory of Zuph, Saul said to the boy who was with him, “Let’s go back before my father stops worrying about the donkeys and starts worrying about us.” 6 But the boy said to him, “Listen, there’s a man of God in this town. He’s famous—everything he says actually happens! So let’s go there. Maybe he’ll be able to tell us which way we should go.” 7 Saul said to his young boy, “But if we go, what should we bring to the man? The food in our bags is all gone. We don’t have any gift to offer the man of God. Do we have anything?” 8 “Here,” the boy answered Saul, “I’ve got a quarter-shekel of silver. I’ll give that to the man of God so he tells us which way to go.” (9 Earlier in Israel, someone going to consult with God would say, “Let’s go to the seer,” because the people who are called prophets today were previously called seers.) 10 Saul said to the boy, “Great idea! Let’s go.” So they went into the town where the man of God lived. 11 They were going up the hill to the town when they met some young women coming out to draw water. “Is the seer here?” they asked them. 12 “He’s just ahead of you,” they answered. “Hurry up! He has just come to town because there is a sacrifice today for the people at the shrine. 13 You’ll find him as soon as you enter the town, before he goes up to the shrine to eat. The people won’t eat until he gets there, because he must bless the sacrifice. Only after that can the invited guests eat. Now get going because you’ll find him momentarily.” 14 So Saul and the boy went up to the town, and as they entered it, suddenly Samuel came toward them on his way up to the shrine. 15 Now the day before Saul came, the Lord had revealed the following to Samuel: 16 “About this time tomorrow I will send you a man from the Benjaminite territory. You will anoint him as leader of my people Israel. He will save my people from the Philistines’ power because I have seen the suffering of my people, and their cry for help has reached me.” 17 When Samuel saw Saul, the Lord told him, “That’s the man I told you about. That’s the one who will rule my people.” 18 Saul approached Samuel in the city gate and said, “Please tell me where the seer’s house is.” 19 “I’m the seer,” Samuel told Saul. “Go on ahead of me to the shrine. You can eat with me today. In the morning I’ll send you on your way, and I will tell you everything you want to know. 20 As for the donkeys you lost three days ago, don’t be worried about them because they’ve been found. Who owns all of Israel’s treasures, anyway? Isn’t it you and your whole family?” 21 “I’m a Benjaminite,” Saul responded, “from the smallest Israelite tribe, and my family is the littlest of the families in the tribe of Benjamin. Why would you say something like that to me?” 22 Then Samuel took Saul and his young servant and brought them to the banquet room. He gave them an honored place among the invited guests. There were about thirty total. 23 Samuel said to the cook, “Serve the portion I gave you—the one I told you to set aside.” 24 So the cook took the thigh and what was on it, and put it in front of Saul. Samuel said, “Look, what had been reserved is now in front of you. Eat up, because it was set apart for you for this specific occasion, ever since I invited the guests.” So Saul ate with Samuel that day. 25 When they came back from the shrine to the town, a bed was made for Saul on the roof, and he slept. 26 Near dawn, Samuel called to Saul on the roof, “Wake up! I will send you on your way.” So Saul got up, and the two of them, he and Samuel, went outside. 27 As they were nearing the edge of town Samuel said, “Tell the boy to go on ahead of us” (the servant did so) “but you stop for a bit so I can tell you God’s word.”
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1
1 शमूएल 9Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) शाऊलले पिताका गधाहरूको खोजी गर्छ 9 कीश बिन्यामिनी कुलका एकजना महत्वपूर्ण मानिस थिए। कीश अबीएलका छोरा थिए। अबीएल जरोरका छोरा थिए। जरोर बकोरतका छोरा थिए। बकोरत, बिन्यामीन परिवारका मानिस ओपीहकका छोरा थिए। 2 कीशका एकजना शाऊल नाउँ गरेका छोरा थिए। शाऊल अत्यन्तै सुन्दर थिए। त्यहाँ शाऊल जस्तो सुन्दर कोही पनि थिएनन्। उभिँदा शाऊल इस्राएलमा अन्य मानिसहरू भन्दा अग्ला थिए। 3 एक दिन शाऊलका पिता कीशले आफ्ना गधाहरू हराए। यसकारण कीशले आफ्ना छोरा शाऊललाई भने, “एकजना नोकरलाई साथमा लिएर गधा खोज्न जा।” 4 शाऊलले गधाहरू खोज्न शुरू गरे। शाऊल एप्रैमका पहाडी देश हुदै शलीशको इलाकातिर पुगे। तर शाऊल र नोकरले कीशका गधाहरूको पत्तो लगाउन सकेनन्। ती दुइजना गधाहरू खोज्दै शालेमका चारैतिर घुमे। तर त्यहाँ पनि गधाहरू थिएनन्। यसकारण तिनीहरूले बिन्यामिनीको प्रदेशमा पनि गधा खोज्दै यात्रा गरे तर त्यहाँ पनि गधाहरू भेट्टाउन सकेनन्। 5 अन्त्यमा, शाऊल र उनका नोकर सूप नाउँका शहरमा पुगे। शाऊलले आफ्ना नोकरलाई भने, “हामीहरू फर्कौ। अब पिताजीलाई गधाहरूको भन्दा हाम्रो चिन्ता ज्यादा भइसक्यो होला।” 6 तर नोकरले भन्यो, “यस शहरमा परमेश्वरका एकजना मानिस हुनुहुन्छ। मानिसहरूले उहाँलाई धेरै मान्छन्। उहाँले जे भन्नुहुन्छ त्यो पुग्छ। यसकारण हामीहरू शहरमा जाऔं। हुनसक्छ परमेश्वरका मानिसले हामीलाई अब कता जानुपर्ने हो भनिदिनु हुन्छ होला।” 7 शाऊलले आफ्ना नोकरलाई भने, “ठीकै हो, हामी शहरमा जानसक्छौ। तर हामीले त्यस मानिसलाई के दिनसक्छौं र? हामीले बोकेका थैलाका भोजन पनि त सकिसक्यो। हाम्रोमा परमेश्वरका मानिसलाई दिने केही भेंटी पनि छैन। हामीसँग दिने लायकको के छ र!” 8 फेरि पनि त्यस नोकरले शाऊललाई भन्यो, “हेर्नुहोस्, मसँग अलिकति धनको रूपमा चाँदीको एक चौथाइ शेकेल छ। यही हामीले ती परमेश्वरका मानिसलाई चढायौं भने उहाँले हामीलाई कता जानुपर्ने हो बताउनुहुन्छ।” 9-11 शाऊलले आफ्ना नोकरलाई भने, “त्यो असल सुझाव हो! हामी जाऔं!” यसरी तिनीहरू शहरमा गए जहाँ परमेश्वरका मानिस थिए। शाऊल र तिनका नोकर पहाड उक्लँदै शहरतिर जाँदै थिए। तिनीहरूले केही जवान स्त्रीहरूलाई बाटोमा भेटे जो पानी भर्न आएका थिए। शाऊल र तिनका नोकरले ती ठिटीहरूलाई सोधे, “के दर्शी घरैमा हुनुहुन्छ?” (प्राचीन समयमा अगमवक्तालाई “दर्शी” भन्थे।) 12 ठिटीहरूले जवाफ दिए, “ज्यू, उहाँ हुनुहुन्छ। उहाँ तपाईंहरू भन्दा अघि जादै हुनहुन्छ। उहाँ आजै शहरमा आउनुभयो। मानिसहरूले भेला भएर उच्च स्थानहरूमा मेलबलि चढाउने भएका छन्। 13 कृपया जानुहोस् र उहाँलाई शहरमा भेट्नुहुन्छ। यदि तपाईंहरूले चाँडो गर्नुभयो भने उहाँ दर्शीलाई आराधनालयमा खान जानुभन्दा पहिले भेटिहाल्नुहुन्छ। किनभने दर्शीले बलिदानलाई आशीर्वाद दिनुपर्छ। मानिसहरूले उहाँ त्यहाँ नपुगन्जेल भोजन ग्रहण गर्दैनन्। यसकारण चाँडो जानुहोस्।” 14 शाऊल र तिनका नोकर शहर पुग्न पहाडको बाटो उक्लन थाले। जस्तो तिनीहरू शहरभित्र पस्दै थिए, त्यस्तै शमूएल उनीहरूका अघिल्तिर देखा परे। शमूएल आराधना स्थानतिर जानलाग्दै थिए। 15 एक दिन अगाडि परमप्रभुले शमूएललाई भन्नुभएको थियो, 16 “भोलि म यही समय पारेर एउटा मानिसलाई तँ कहाँ पठाउनेछु। यो मानिस बिन्यामिनी कुलको सदस्य हो। तैंले त्यसलाई अभिषेक गरिदिनुपर्छ। त्यसपछि त्यो मानिस मेरा इस्राएली मानिसहरूका प्रमुख हुनेछ। त्यस मानिसले हाम्रा मानिसहरूलाई पलिश्तीहरूबाट बचाउँने छ। मैले मेरा मानिसहरूको कष्ट देखे र रोदन सुनेकोछु।” 17 शमूएलले शाऊललाई देखे अनि परमप्रभुले भन्नु भयो, “मैले तँलाई भनेको मानिस यही हो। यसले नै मेरो मानिसहरूलाई शासन गर्नेछ।” 18 शाऊलले मूल-द्वारमा शमूएल कहाँ आएर भने, “कृपया दर्शी कहाँ हुनुहुन्छ, बताइ दिनुहुन्छ कि?” 19 शमूएलले भने, “म नै दर्शी हुँ। म भन्दा पहिले नै आराधनाको ठाउँमा जाऊ। तिमी र तिम्रा सेवकले आज मसित खाना खानेछौ। म तिमीलाई भोलि बिहान घर जानदिनेछु र जे सोध्नु छ बिहानै सोध्नु। 20 ती गधाहरूको चिन्ता नगर जो तीन दिन पहिले हराएका थिए। ती गधाहरू फेला परिसकेका छन्। अब तिमीलाई सारा इस्राएलले नै खोजिरहेकोछ। तिनीहरूले तिमी र तिम्रा पिताका परिवारलाई नै चाहान्छन्।” 21 शाऊलले जवाफ दिए, “तर म त बिन्यामिनी कुलको सदस्य हुँ। हाम्रो परिवार इस्राएलको सबै भन्दा सानो परिवार समूह हो। त्यस माथि पनि बिन्यामिनी कुलभित्र पनि हाम्रो परिवार समूह सबैभन्दा सानो छ। तपाई किन भन्नुहुन्छ कि इस्राएलले मलाई चाहन्छ?” 22 त्यसपछि शमूएलले शाऊल र तिनका नोकरलाई भोजनालयतिर लिएर गए। लगभग तीस जना मानिसहरू एकसाथ खाना खान र बलिदानमा भाग गर्न निम्त्याइएका थिए। शमूएलले शाऊल र तिनका नोकरलाई महात्वपूर्ण स्थानमा बसाए। 23 शमूएलले भान्सेलाई भनें, “जो मैले तिमीलाई दिएको थिएँ त्यो मासु ल्याउ जुन मासुको अंश मैले तिमीलाई सुरक्षित राख्न भनेंको थिएँ।” 24 भान्सेले फिला ल्यायो अनि शाऊलको अघि टेबलमा राख्यो। शमूएलले भने, “यो त्यही मासु हो जुन मैले तिम्रो निम्ति सुरक्षित राखेको थिएँ। यो खाऊ कारण यो यस्तै विशेष दिनको निम्ति तिम्रो सम्मानको लागि सुरक्षित राखेको थियो।” यसरी त्यस दिन शाऊलले शमूएलसँगै खाना खाए। 25 खाना खाइसके पछि आराधनालयबाट झर्दै तिनीहरू शहरतिर लागे। शमूएलले शाऊलका निम्ति कौसीमा ओछ्यान लगाए शाऊल त्यहीं सुतें। 26 भोलिपल्ट बिहानै शमूएलले शाऊललाई उठाउँदै भनें, “उठ, म तिमीलाई बाटो देखाइदिन्छु।” शाऊल उठे अनि शमूएलकासाथ घरबाट बाहिरिए। 27 शहरको किनारतिर शाऊल, तिनका नोकर र शमूएल अघि बढ्दै थिए। शमूएलले शाऊललाई भने, “तपाईंको नोकरलाई हामी भन्दा अघि हिँड्न भन्नुहोस्। मैले तपाईंलाई परमेश्वरको संदेश सुनाउन बाँकी नै छ।” नोकर तिनीहरू भन्दा केही अघि हिँड्न थाल्यो।