https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20Samuel_12_version_TLB.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20_E0_A4_B6_E0_A4_AE_E0_A5_82_E0_A4_8F_E0_A4_B2_12_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 4.1 4.2 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 5.6 5.7 5.8 5.9 6.1 7.1 7.2 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 8.6 9.1 10.1 11.1 12.1 12.2 12.3 12.4 13.1 13.2 14.1 14.2 14.3 14.4 15.1 15.2 15.3 15.4 15.5 16.1 16.2 16.3 16.4
2 Samuel 12Living Bible (TLB) 12 1-2 So the Lord sent the prophet Nathan to tell David this story: “There were two men in a certain city, one very rich, owning many flocks of sheep and herds of goats; 3 and the other very poor, owning nothing but a little lamb he had managed to buy. It was his children’s pet, and he fed it from his own plate and let it drink from his own cup; he cuddled it in his arms like a baby daughter. 4 Recently a guest arrived at the home of the rich man. But instead of killing a lamb from his own flocks for food for the traveler, he took the poor man’s lamb and roasted it and served it.” 5 David was furious. “I swear by the living God,” he vowed, “any man who would do a thing like that should be put to death; 6 he shall repay four lambs to the poor man for the one he stole and for having no pity.” 7 Then Nathan said to David, “You are that rich man! The Lord God of Israel says, ‘I made you king of Israel and saved you from the power of Saul. 8 I gave you his palace and his wives and the kingdoms of Israel and Judah; and if that had not been enough, I would have given you much, much more. 9 Why, then, have you despised the laws of God and done this horrible deed? For you have murdered Uriah and stolen his wife. 10 Therefore murder shall be a constant threat in your family from this time on because you have insulted me by taking Uriah’s wife. 11 I vow that because of what you have done, I will cause your own household to rebel against you. I will give your wives to another man, and he will go to bed with them in public view. 12 You did it secretly, but I will do this to you openly, in the sight of all Israel.’” 13 “I have sinned against the Lord,” David confessed to Nathan. Then Nathan replied, “Yes, but the Lord has forgiven you, and you won’t die for this sin. 14 But you have given great opportunity to the enemies of the Lord to despise and blaspheme him, so your child shall die.” 15 Then Nathan returned to his home. And the Lord made Bathsheba’s baby deathly sick. 16 David begged him to spare the child and went without food, and lay all night before the Lord on the bare earth. 17 The leaders of the nation pleaded with him to get up and eat with them, but he refused. 18 Then, on the seventh day, the baby died. David’s aides were afraid to tell him. “He was so broken up about the baby being sick,” they said, “what will he do to himself when we tell him the child is dead?” 19 But when David saw them whispering, he realized what had happened. “Is the baby dead?” he asked. “Yes,” they replied, “he is.” 20 Then David got up off the ground, washed himself, brushed his hair, changed his clothes, and went into the Tabernacle and worshiped the Lord. Then he returned to the palace and ate. 21 His aides were amazed. “We don’t understand you,” they told him. “While the baby was still living, you wept and refused to eat; but now that the baby is dead, you have stopped your mourning and are eating again.” 22 David replied, “I fasted and wept while the child was alive, for I said, ‘Perhaps the Lord will be gracious to me and let the child live.’ 23 But why should I fast when he is dead? Can I bring him back again? I shall go to him, but he shall not return to me.” 24 Then David comforted Bathsheba; and when he slept with her, she conceived and gave birth to a son and named him Solomon. And the Lord loved the baby, 25 and sent congratulations and blessings through Nathan the prophet. David nicknamed the baby Jedidiah (meaning, “Beloved of Jehovah”) because of the Lord’s interest.* 26-27 Meanwhile Joab and the Israeli army were successfully ending their siege of Rabbah the capital of Ammon. Joab sent messengers to tell David, “Rabbah and its beautiful harbor are ours! 28 Now bring the rest of the army and finish the job, so that you will get the credit for the victory instead of me.” 29-30 So David led his army to Rabbah and captured it. Tremendous amounts of loot were carried back to Jerusalem, and David took the king of Rabbah’s crown—a $50,000 treasure made from solid gold set with gems—and placed it on his own head. 31 He made slaves of the people of the city and made them labor with saws, picks, and axes and work in the brick kilns; that is the way he treated all of the cities of the Ammonites. Then David and the army returned to Jerusalem.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1
2 शमूएल 12Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) नातानको दाऊदसँग कुराकानी 12 परमप्रभुले नातानलाई दाऊदकहाँ पठाउनुभयो। नातान दाऊदकहाँ गए। नातानले भने, “एउटा शहरमा दुइजना मानिसहरू थिए। एकजना धनी अर्को एकजना गरिब। 2 त्यस धनी मानिसका धेरै भेंडा र पशुहरू थिए। 3 तर त्यस गरिब मानिसको एउटा किनेको भेंडाको सानो पाठी बाहेक केही थिएन त्यस गरिब मानिसले त्यो पाठीलाई खुवाउँथ्यो। पाठी बिस्तारै ठूलो हुँदै गयो। त्यस गरिब मानिसकै भागबाट पाठी खान्थ्यो र पिउँथ्यो। पाठी त्यस गरिबको छातीमा सुत्थ्यो। यहाँसम्म पाठी त्यस गरिबको छोरी समान थियो। 4 “तब एकजना यात्री धनी मानिसलाई भेट्न आए। धनी मानिसहरूले यात्रीलाई भोजन गराउन चाहान्थे। तर आफ्ना भेंडा अथवा पशुहरू मारेर खुवाउन चाहाँदैन थिए। यसैले धनी मानिसले त्यस गरिब मानिसको भेंडाको पाठी ल्याएर यात्रीलाई खुवाए।” 5 दाऊद धनी मानिसको अत्याचारमा साह्रै रिसाएर। तिनले नातानलाई भने, “परमप्रभुको कसम जसले त्यसो गर्यो त्यो मर्छ नै। 6 उसले भेंडाको पाठीको दामको चार दोब्बर दाम तिर्नुपर्छ कारण उसले त्यस्तो डरलाग्दो कार्य कुनै दयामाया बेगरै गर्यो।” नातानले दाऊदलाई उसको पाप कर्मबारे भने 7 तब नातानले दाऊदलाई भने, “त्यो धनी मानिस तिमी नै हौ। परमप्रभु इस्राएलका परमेश्वर भन्नुहुन्छः ‘मैले तिमीलाई इस्राएलको राजाको रूपमा छाने। शाऊलबाट तिमीलाई बचाएँ। 8 मैले तिमीलाई उसकी पत्नीहरू र परिवार लिन अधिकार दिएँ। अनि मैले तिमीलाई इस्राएल र यहूदाको राजा बनाएँ। यदि त्यो एकदमै कम्ति भए म तिमीलाई अझ ज्यादा दिने थिए। 9 यसकारण किन तिमीले परमप्रभुको आदेशलाई घृणा गर्यौ? तिमीले परमेश्वरले जो भूल बताउनु हुन्छ तिमी किन त्यही गर्छौ? हित्ती उरियाहको मृत्युलाई अम्मोनीहरूको तरवारको कारण बनायौ। अनि तिमीले उसकी पत्नीलाई तिम्रो आफ्नै बनाउन लियौ। यस्तो प्रकारले उरियाहलाई तरवारले मार्ने तिम्रो जिम्मा हो? 10 यसकारण तरवारले तिम्रा परिवारका कसैलाई त्यही गति बनाउने छ। तिमीले उरियाहकी पत्नी लग्यौ। यसरी नै थाहा हुन्छ मेरो कुनै वास्तानै गरेनौ।’ 11 “परमप्रभु यसो भन्नुहुन्छः ‘म तिमीमा विपत्ति ल्याइदिन्छु। त्यो विपत्ति आफ्नै परिवारबाट आउनेछ। म तिम्रो पत्नीहरूलाई तिम्रो एउटा धेरै नजिकका व्यक्तिलाई दिनेछु। त्यो मानिस तिम्री पत्नीहरूसँग सुत्नेछ र सबैले त्यो कुरा जान्नेछन्। 12 तिमी त गुप्त रूपमा बेतशेबासँग सुत्यौ। तर म तिमीलाई इस्राएलका मानिसहरूले थाहा पाउने गरी सजाय दिन्छु।’” 13 तब दाऊदले नातानलाई भने, “मैले परमप्रभुको विरूद्धमा पाप गरें।” नातानले दाऊदलाई भने, “तिमीले यत्रो ठूलो पाप गरेर पनि परमप्रभुले क्षमा गर्नेछन्। तिमी मर्ने छैनौ। 14 तर तिमीले जे गर्यौ त्यसले गर्दा परमप्रभुका शत्रुहरूले उहाँलाई आदर गर्न छोडे। यही कारण तिम्रो काखको छोरा मर्नेछ।” दाऊद र बेतशेबाको काखे नानी मर्छ 15 त्यसपछि नातान घर गए। परमप्रभुले दाऊद र उरियाहकी पत्नीबाट जुन छोरा जन्मियो, त्यसलाई साह्रै बिमारी बनाइदिनु भयो। 16 दाऊदले शिशुको निम्ति परमेश्वरमा प्रार्थना गरे। दाऊदले खान पिउन नै छोडे। उनी घर गएर भित्रै बस्न थाले। रातभरि भूइँमा नै लडिरहन थाले। 17 दाऊदका घरका ठूला बडाले दाऊदलाई बलपूर्वक उठाउन खोजे। तर दाऊद उठ्न मानेनन्। उनले खाना खान पनि मानेन्। 18 सातौं दिनको दिन शिशु मर्यौ। दाऊदका नोकरहरूले दाऊदलाई शिशु मरेको खबर भन्न साह्रै डराए। तिनीहरूले भने, “हेर्नुहोस्, शिशु जब जिउँदै थियो त्यस समय त हामीले दाऊदसँग कुरा गर्न सकेनौं। हाम्रो कुरा सुन्नै चाहानु भएन। यदि हामीले शिशु मरेको खबर दियौं भने आफैंले आत्महत्या गर्न सक्लान्।” 19 तर दाऊदले नोकरहरूले कानेखुशी गरेको थाहा पाए। तब दाऊदले शिशु मरेको अन्दाज गरे। यसैले दाऊदले नोकरलाई सोधे, “के शिशु मर्यो?” नोकरहरूले जवाफ दिए, “ज्यू, मर्यो।” 20 त्यसपछि दाऊद भुइँबाट उठे। आफू स्नान गरे र लुगाहरू लगाए र तयार भए। त्यसपछि परमप्रभुको पवित्र स्थानमा आराधना गर्न गए। फर्केर आई खानेकुरा के छ भनेर मागे। नोकर चाकरले खाना टक्राए, तिनले खाए। 21 दाऊदका नोकरहरूले तिनलाई सोधे, “तपाईंले यसो किनगर्नु भयो? जबसम्म शिशु जिउँदै थियो तपाईंले केही पनि खानुभएन। तपाईं रोइरहनु भयो। तर जब शिशु मर्यो अनि उठेर खाना खानुभयो।” 22 दाऊदले भने, “जबसम्म शिशु जीवित रह्यो मैले केही खाइनँ र रोइमात्र रहें कारण मैले सोचें, ‘कसलाई थाहा छ? हुनसक्छ परमप्रभु मेरो निम्ति दुःखी हुनुहुन्छ र शिशुलाई बचाइराख्नु हुन्छ।’ 23 तर अहिले शिशु मर्यो। अब पनि म किन नखाई बस्ने? के म शिशुलाई जीउँदो पाउन सक्छु? सकिंदैन। कुनै दिन म त्यो भएकहाँ जाउँला, तर त्यो यहाँ मकहाँ आउन सक्दैन।” सुलेमानको जन्म 24 त्यसपछि दाऊदले आफ्नी पत्नी बेतशेबालाई सान्त्वना दिए। तिनले पत्नीसँग शारिरीक सम्बन्ध पनि स्थापित गरे। बेतशेबा फेरि गर्भवती भइन्। अर्को छोरा जन्माइन्। दाऊदले छोराको नाउँ सुलेमान राखे। परमप्रभुले सुलेमानलाई प्रेम गर्नु भयो। 25 परमप्रभुले अगमवक्ता नातानद्वारा सन्देश पठाउनुभयो, नातानले सुलेमानको नाउँ यददीया राखे। नातानले परमप्रभुको निम्ति यसो गरे। दाऊदले रब्बामाथि अधिकार जमाउँछन 26 रब्बा शहर अम्मोनीहरूको राजधानी थियो। योआबले रब्बामाथि लडाईं गरेर अधिकार जमाए। 27 योआबले दाऊदकहाँ दूतहरू पठाएर खबर भने, “मैले रब्बा बिरूद्ध लडाईं गरें। मैले पानीको शहर जितें। 28 अब अरू सैनिकहरू ल्याएर रब्बामाथि अधिकार जमाउनुहोस् नत्र यदि मैले शहरमाथि अधिकार जमाएँ भनें शहरको नाउँ मेरो आफ्नो नाममा हुनेछ।” 29 यसैले दाऊदले मानिसहरू भेला पारेर रब्बातिर लागे। तिनले रब्बामा धावा बोलेर आफ्नो अधिकार जमाए। 30 दाऊदले उनीहरूका राजाको मुकुट झिकिदिए। उक्त मुकुटको ओजन झण्डै एक तोडा सुनको थियो। त्यसमा बहुमूल्य पत्थरहरू पनि जडित थिए। तिनीहरूले दाऊदको शिरमा उक्त मुकुट पहिर्याए। दाऊदले शहरबाट धेरै बहुमूल्य सम्पत्ति हात पारे। 31 दाऊदले रब्बा शहरदेखि मानिसहरू बाहिर ल्याए। तिनीहरूलाई आरा, गल र बञ्चरोहरूले काम गर्न लगाए। ईंटाको काम गर्न लगाए। दाऊदले सबै अम्मोनीहरूका शहरमा एउटै व्यवहार गरे। त्यसपछि दाऊद र तिनका फौज यरूशलेम फर्किए।