https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20Kings_2_version_KJ21.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_2_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 14.2 14.3 15.1 15.2 16.1 16.2 17.1 17.2 18.1 19.1 20.1 20.2 21.1 21.2 22.1 23.1 23.2 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 29.2 30.1 30.2 31.1 31.2 31.3 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 39.2 39.3 40.1 40.2 41.1 42.1 43.1 43.2 44.1 45.1 45.2 46.1 47.1 47.2
1 Kings 221st Century King James Version (KJ21) 2 Now the days of David drew nigh that he should die; and he charged Solomon his son, saying, 2 “I go the way of all the earth. Be thou strong therefore, and show thyself a man; 3 and keep the charge of the Lord thy God to walk in His ways, to keep His statutes, and His commandments, and His judgments, and His testimonies, as it is written in the Law of Moses, that thou mayest prosper in all that thou doest and whithersoever thou turnest thyself, 4 that the Lord may continue His word which He spoke concerning me, saying, ‘If thy children take heed to their way, to walk before Me in truth with all their heart and with all their soul, there shall not fail thee,’ said He, ‘a man on the throne of Israel.’ 5 “Moreover thou knowest also what Joab the son of Zeruiah did to me, and what he did to the two captains of the hosts of Israel, unto Abner the son of Ner and unto Amasa the son of Jether, whom he slew, and shed the blood of war in peace, and put the blood of war upon his girdle that was about his loins and in his shoes that were on his feet. 6 Do therefore according to thy wisdom, and let not his hoary head go down to the grave in peace. 7 But show kindness unto the sons of Barzillai the Gileadite, and let them be among those who eat at thy table; for so they came to me when I fled because of Absalom thy brother. 8 And behold, thou hast with thee Shimei the son of Gera, a Benjamite of Bahurim, who cursed me with a grievous curse in the day when I went to Mahanaim; but he came down to meet me at the Jordan, and I swore to him by the Lord, saying, ‘I will not put thee to death with the sword.’ 9 Now therefore hold him not guiltless, for thou art a wise man and knowest what thou oughtest to do unto him; but his hoary head bring thou down to the grave with blood.” 10 So David slept with his fathers, and was buried in the City of David. 11 And the days that David reigned over Israel were forty years: seven years reigned he in Hebron, and thirty and three years reigned he in Jerusalem. 12 Then sat Solomon upon the throne of David his father, and his kingdom was established greatly. 13 And Adonijah the son of Haggith came to Bathsheba the mother of Solomon. And she said, “Comest thou peaceably?” And he said, “Peaceably.” 14 He said moreover, “I have something to say unto thee.” And she said, “Say on.” 15 And he said, “Thou knowest that the kingdom was mine, and that all Israel set their faces on me, that I should reign. However the kingdom is turned about and has become my brother’s, for it was his from the Lord. 16 And now I ask one petition of thee; deny me not.” And she said unto him, “Say on.” 17 And he said, “Speak, I pray thee, unto Solomon the king (for he will not say ‘nay’ to thee), that he give me Abishag the Shunammite for a wife.” 18 And Bathsheba said, “Well; I will speak for thee unto the king.” 19 Bathsheba therefore went unto King Solomon to speak unto him for Adonijah. And the king rose up to meet her and bowed himself unto her, and sat down on his throne and caused a seat to be set for the king’s mother; and she sat on his right hand. 20 Then she said, “I desire one small petition of thee; I pray thee, say not ‘nay’ to me.” And the king said unto her, “Ask on, my mother, for I will not say to thee ‘nay.’” 21 And she said, “Let Abishag the Shunammite be given to Adonijah thy brother for a wife.” 22 And King Solomon answered and said unto his mother, “And why dost thou ask Abishag the Shunammite for Adonijah? Ask for him the kingdom also, for he is mine elder brother — even for him, and for Abiathar the priest, and for Joab the son of Zeruiah.” 23 Then King Solomon swore by the Lord, saying, “God do so to me, and more also, if Adonijah have not spoken this word against his own life. 24 Now therefore, as the Lord liveth, who hath established me and set me on the throne of David my father, and who hath made me a house, as He promised, Adonijah shall be put to death this day.” 25 And King Solomon sent by the hand of Benaiah the son of Jehoiada; and he fell upon him so that he died. 26 And unto Abiathar the priest said the king, “Get thee to Anathoth, unto thine own fields, for thou art worthy of death; but I will not at this time put thee to death, because thou didst bear the ark of the Lord God before David my father, and because thou hast been afflicted in all wherein my father was afflicted.” 27 So Solomon thrust out Abiathar from being priest unto the Lord, that he might fulfill the word of the Lord which He spoke concerning the house of Eli in Shiloh. 28 Then tidings came to Joab; for Joab had turned after Adonijah, though he turned not after Absalom. And Joab fled unto the tabernacle of the Lord, and caught hold on the horns of the altar. 29 And it was told King Solomon that Joab had fled unto the tabernacle of the Lord; and behold, he is by the altar. Then Solomon sent Benaiah the son of Jehoiada, saying, “Go, fall upon him.” 30 And Benaiah came to the tabernacle of the Lord, and said unto him, “Thus saith the king, ‘Come forth!’” And he said, “Nay, but I will die here.” And Benaiah brought the king word again, saying, “Thus said Joab, and thus he answered me.” 31 And the king said unto him, “Do as he hath said, and fall upon him and bury him, that thou mayest take away the innocent blood which Joab shed from me and from the house of my father. 32 And the Lord shall return his blood upon his own head, who fell upon two men more righteous and better than he and slew them with the sword — to wit, Abner the son of Ner, captain of the host of Israel, and Amasa the son of Jether, captain of the host of Judah — my father David not knowing thereof. 33 Their blood shall therefore return upon the head of Joab and upon the head of his seed for ever; but upon David, and upon his seed, and upon his house, and upon his throne, shall there be peace for ever from the Lord.” 34 So Benaiah the son of Jehoiada went up, and fell upon him and slew him; and he was buried in his own house in the wilderness. 35 And the king put Benaiah the son of Jehoiada in his place over the host, and Zadok the priest did the king put in the place of Abiathar. 36 And the king sent and called for Shimei, and said unto him, “Build thee a house in Jerusalem and dwell there, and go not forth from thence anywhere. 37 For it shall be that on the day thou goest out and passest over the Brook Kidron, thou shalt know for certain that thou shalt surely die; thy blood shall be upon thine own head.” 38 And Shimei said unto the king, “The saying is good. As my lord the king hath said, so will thy servant do.” And Shimei dwelt in Jerusalem many days. 39 And it came to pass, at the end of three years, that two of the servants of Shimei ran away unto Achish son of Maachah, king of Gath. And they told Shimei, saying, “Behold, thy servants are in Gath.” 40 And Shimei arose and saddled his ass, and went to Gath to Achish to seek his servants; and Shimei went and brought his servants from Gath. 41 And it was told Solomon that Shimei had gone from Jerusalem to Gath, and had come back. 42 And the king sent and called for Shimei, and said unto him, “Did I not make thee to swear by the Lord, and protested unto thee, saying, ‘Know for certain, on the day thou goest out and walkest abroad anywhere, that thou shalt surely die’? And thou said unto me, ‘The word that I have heard is good.’ 43 Why then hast thou not kept the oath of the Lord and the commandment that I have charged thee with?” 44 The king said moreover to Shimei, “Thou knowest all the wickedness which thine heart is privy to, that thou did to David my father. Therefore the Lord shall return thy wickedness upon thine own head; 45 and King Solomon shall be blessed, and the throne of David shall be established before the Lord for ever.” 46 So the king commanded Benaiah the son of Jehoiada, who went out and fell upon him so that he died. And the kingdom was established in the hand of Solomon.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1
1 राजा 2Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) राजा दाऊदको मृत्यु 2 दाऊदको मर्ने समय आइसकेको थियो। यसकारण दाऊदले सुलेमानसँग कुरा कानी गरे अनि उनलाई भने, 2 “सबै मानिस जस्तैं म मर्न आँटेको छु। तर तँ शक्तिशाली हुँदै जादैछस् अनि महान् व्यक्ति बनिंदैछस। 3 अब परमप्रभु तिम्रो परमेश्वरको सबै आदेशहरू सावधानीका साथ पालन गर। उहाँका सबै नियम, आदेश, निर्णय, सल्लाह र करार सावधानीका साथ पालन गर। मोशाको व्यवस्थामा लेखिएका प्रत्येक कुराको पालन गर। यदि तैंले यसो गरिस् भने तब आफूले गरेको प्रत्येक काममा अनि गएको प्रत्येक ठाउँमा सफल हुनेछस्। 4 यदि तैंले परमेश्वरको आज्ञा पालन गरिस्, भने परमेश्वरले मलाई दिनुभएको वचन पूरा गर्नुहुनेछ परमेश्वरले भन्नु भएकोछ, ‘यदि तेरा छोराहरूले मेरो आदेश अनुसार हार्दिक श्रद्धाका नियमहरू पालन गरे भने तब तेरो परिवारबाट एक जना मानिस सदा नै इस्राएलको राजा हुनेछ।’” 5 दाऊदले यो पनि भने, “तँलाई थाहै छ, सरूयाहको छोरा योआबले मसित के गरेका थिए? उसले इस्राएलीहरूको सेनाका दुइजना सेनापतिहरू, नेराको छोरा अबनेर अनि येतेरको छोरा अमासालाई मारेको थिए। याद गर, उनले तिनीहरूलाई शान्तिको समयमा मारेका थिए। यी मानिसहरूको रगतले उसको तरवारको बेंड पटुका र खुट्टाको जुत्ता रंगिएको थियो। मैले उसलाई दण्ड दिनु पर्थो। 6 तर अब राजा तँ छस्। यसकारण तैंले उसलाई आफूले सोचेर बुद्धिमत्तापूर्ण दण्ड दिनुपर्छ। तर तैंले उसलाई मार्छु नै भनेर निश्चय गर्नुपर्छ। उसलाई बूढेसकालमा शान्तिका साथ मर्ने मौका नदिनु। 7 “गिलादको बर्जिल्लैका सन्ततिप्रति दयालु हुनु। तिनीहरूलाई आफ्नो मित्र सम्झिनु अनि आफ्नो मेजमा भोजन गराउनु। तेरो दाजु अब्शालोमबाट भागी हिँड्दा तिनीहरूले मलाई सहायता गरेका थिए। 8 “अनि याद गर, गेरका छोरा शिमी अझै यहीं छन्। उनी बहूरीमको बिन्यामीन कुल समूह हुन्। याद गर, म महनेमतिर भागेको दिन उनले मेरो विरूद्धमा नराम्रो कुरा भनेका थिए। तब उनी मसित भेट गर्न यर्दन नदीमा आएका थिए। तब मैले उनलाई वचन दिएको थिएँ। मैले परमेश्वर सामु प्रतिज्ञा गरेको थिएँ म शिमीलाई मार्दिन। 9 अब उनलाई दण्ड नदिई न छोड। तिमी बुद्धिमान मानिस हौ, उनीसित के गर्नुपर्छ तिमी राम्ररी जान्दछौ। तर उनलाई बूढेसकालमा शान्तिका साथ मर्न नदेऊ।” 10 तब दाऊदको चोला उठ्यो। उनलाई दाऊदशहरमा गाडीयो। 11 दाऊदले इस्राएलमा 40 बर्ष शासन चलाए। उनले हेब्रोनमा सात बर्ष अनि यरूशलेममा 33 बर्ष शासन गरे। सुलेमानद्वारा राज्यको शासन-नियन्त्रण 12 अब सुलेमान राजा भए। आफ्ना पिता दाऊदको सिंहासनमा उनी विराजमान भए अनि आफ्नो राज्यको शासन पूर्ण नियन्त्रणका साथ गर्न थाले। 13 तब हग्गीतको छोरा अदोनियाह सुलेमानकी आमा बतशेबा समक्ष गए। बतशेबाले उनलाई सोधिन्, “के तिमी शान्त मन लिएर आएका हौ?” अदोनियाहले जवाफ दिए, “ज्यू, यो शान्तिपूर्ण भेट नै हो। 14 मैले तपाईंलाई केही भन्नु छ।” बतशेबाले, “भन भनिन्।” 15 अदोनियाहले भने, “तपाईंलाई सम्झना छ कुनै समय राज्य मेरो थियो। इस्राएलका सबै जनगण मलाई राजा ठान्दै थिए। तर स्थिति बदलियो। अहिले मेरो भाइ राजा भएको छ परमेश्वरले उसलाई राजाको रूपमा चुन्नुभयो। 16 यसर्थ अहिले म तपाईंसँग एक कुरा सोध्न चाहन्छु। कृपया मलाई हुँदैन नभन्नु होला।” बतशेबाले भनिन्, “तिमी के चाहन्छौ?” 17 अदोनियाहले भने, “मलाई थाहा छ तपाईंले भनेको कुनै पनि कुरा राजा सुलेमान मान्नु हुन्छ। कृपया शूनम्मी युवती अबीशगसँग विवाह गर्ने अनुमति मलाई उनीबाट दिलाई दिनुहोस्।” 18 तब बतशेबाले भनिन्, “ठीक छ, म तिम्रो लागि राजासँग कुरा गर्नेछु।” 19 यसकारण बतशेबा राजा सुलेमानसँग कुराकानी गर्न गइन्। राजा सुलेमानले उनलाई देखे अनि उनीसँग कुरा गर्न उभिए। तब उनले निहुरिएर ढोग भेट गरे अनि सिंहासनमा बसे। उनले चाकरहरूलाई आमाका लागि अर्को सिंहासन ल्याउन भने। तब तिनी उनको दाहिने पट्टि बसिन्। 20 बतशेवाले उनलाई भनिन्, “म तँलाई एउटा सानो कुराका भन्छु। कृपया मलाई हुदैन नभन्नु।” राजाले भने, “आमा, तपाईंले चाहेको कुनै पनि कुरा माग्न सक्नु हुनेछ। म तपाईंलाई नाइनास्ति गर्ने छैन।” 21 यसर्थ बतशेबाले भनिन्, “शूनम्मी अबीशगसँग विवाह गर्ने अनुमति तेरो दाजु अदोनियाहलाई दे।” 22 राजा सुलेमानले आफ्नी आमालाई जवाफ दिए, “तपाईं किन मसित अबीशगलाई दिन माग्नु हुँदैछ? यो मलाई उसलाई राज्य देऊ भनी माग्नु जस्तैं नै हो। जे भए ता पनि उनी मेरो ठूला दाज्यू हुन्। पूजाहारी एबीयातार र सरूथाहका छोरो योआबले उनलाई सघाउने छन्!” 23 तब राजा सुलेमानले परमप्रभुको नाउँमा शपथ गरे। उसले भने, “यदि मैले यसका लागि अदोनियाहलाई दण्ड दिइन भने परमेश्वरसित मलाई नराम्रो गर्नुहोस् भनी प्रार्थना गर्नेछु अनि उसले आफ्नो जीवनद्वारा मूल्य चुकाउनु पर्नेछ। 24 परमप्रभुले मलाई इस्राएलको राजा बनाउनुभयो। उहाँले मलाई मेरा पिता दाऊदको राज-सिंहासन दिनुभएकोछ परमेश्वरले आफ्नो वचन पूरा गर्नुभयो अनि राज्य म र मेरो परिवारलाई दिनुभयो। जसरी साँच्चैनै परमप्रभु जीवित हुनुहुन्छ भने अदोनिया आजनै मर्नेछ।” 25 राजा सुलेमानले यहोदाका छोरा बनायाहलाई आदेश दिए। बनायाह बाहिर निस्किए अनि अदोनियाहलाई मारे। 26 तब राजा सुलेमानले पूजाहारी एबीयातारलाई भने, “मैले तँलाई मार्नु पर्थ्यो, तर म तँलाई आफ्नो घर अनातोत फर्किने मौका दिन्छु। म तँलाई अहिले मार्ने छैन् किनभने तैंले परमप्रभु हाम्रा मालिकको पवित्र सन्दूक मेरो पिताको राजा दाऊदको निम्ति बोकेको थिइस् अनि मेरो पिताको सबै कष्ट विभाजन गरेको थिइस्।” 27 सुलेमानले एबीयातारलाई परमेश्वरको पूजाहारीको रूपमा सेवा गर्न नपाउने कुरा बताए। यो यसरी नै भयो जसरी परमेश्वरले बताउनु भएको थियो। परमेश्वरले पूजाहारी एली अनि उनको परिवारको विषयमा शीलोमा बताउनु भएको थियो। एबीयातार एली परिवारका थिए। 28 योआबले यस विषयमा सुने अनि डराए। उनले अदोनियाहको समर्थन गरेका थिए, तर अब्शालोमले गरेनन्। योआब परमेश्वरको पालतिर दगुरे अनि वेदीको सींग समात्न पुगे। 29 कसैले राजा सुलेमानलाई बताए योआब परमेश्वरको पालको वेदीमा छ। यस कारण सुलेमानले यहोयादाका छोरा बनायाहलाई गएर उसलाई मार्ने आदेश दिए। 30 बनायाह परमेश्वरको पालमा गए अनि योआबलाई भने, “राजाको आदेश छ, ‘बाहिर आइज!’” तर योआबले जवाफ दिए, “होइन, म यहीं नै मर्छु।” यसकारण बनायाह फर्केर राजा कहाँ आए अनि उनलाई योआबले भनेको कुरा बताए। 31 तब राजाले बनायाहलाई आदेश दिए, “ऊ जसो भन्छ त्यसै गर! उसलाई त्यहीं मार अनि गाडिदे। तब मेरो परिवार अनि म योआबको दोषबाट मुक्त हुनेछौं। योआबले निर्दोष मानिसहरूको हत्या गरेको हुनाले यो दोष सृष्टि भएको थियो। 32 योआबले ऊ भन्दा धेरै निर्दोष मानिसहरूको हत्या गर्यो। तिनीहरू नेरका छोरा अबनेर अनि येतेरका छोरा अमासा थिए। अबनेर इस्राएलको सेनाका सेनापति थिए अनि अमासा यहूदाको सेनाका सेनापति थिए। मेरो पिता दाऊद यहाँ थिएनन् तिनीहरू योआबद्वारा मारिएको हो भनि यसकारण परमप्रभुले योआबलाई उसले मारेका मानिसहरूको दण्ड दिनुहुनेछ। 33 तिनीहरूको मृत्युका लागि ऊ अपराधी हुनेछ अनि उसको परिवार पनि सदाका लागि दोषी हुनेछ। तर परमेश्वरले दाऊद, उनका सन्तानहरू, उनको राज परिवार र उनको राज्यलाई सदा नै शान्ति दिनु हुनेछ।” 34 यसै कारण यहोयादाका छोरा बनायाहले योआबलाई मारे। योआबलाई मरुभूमिमा उनको घरको नजिकै नै गाडीयो। 35 तब सुलेमानले यहोयादाका छोरा बनायाहलाई योआबको ठाउँमा सेनाको सेनापति बनाए। सुलेमानले एबीयातारको ठाउँमा सादोकलाई नयाँ पूजाहारीको पदमा नियुक्त पनि गरे। 36 त्यसपछि राजाले शिमीलाई बोलाए। राजाले उनलाई भने, “यहाँ यरूशलेममा आफ्नोलागि एउटा घर बनाऊ। त्यस घरमा बस अनि शहर नछोड। 37 यदि तिमी शहर छोडछौ अनि किद्रोनको खोल्सा पारी जान्छौ भने तिमीलाई मारिने छ अनि यो नै तिम्रो आफ्नो दोष हुनेछ।” 38 यसकारण शिमीले जवाफ दिए, “महाराज, ठीकै छ। म तपाईंको आदेश पालन गर्नेछु।” यस कारण शिमी लामो अवधिसम्म यरूशलेममा बसे। 39 तर तीन बर्षपछि शिमीका दुइ जना दासहरू भागे। तिनीहरू गातका राजा, माकाका छोरा आकीश कहाँ गए। शिमीले सुने, उनका दासहरू गातमा छन्। 40 यसर्थ शिमीले आफ्नो जिन खच्चडमाथि राखे अनि गातमा राजा आकी शसमक्ष आफ्ना दासहरू लिन गएका थिए। उनले तिनीहरूलाई त्यहाँ भेटे अनि घर फर्काए। 41 तर कसैले सुलेमानलाई सुनायो, शिमी यरूशलेमबाट गात गए अनि फर्केर आए। 42 यस कारण सुलेमानले उनलाई बोलाए। सुलेमानले भने, “मैले परमेश्वरको नाउँमा तँ सित शपथ गराएको यदि तैंले यरूशलेम छाडिस भने तँ मर्ने छस्। मैले चेताउनी दिएको थिएँ, यदि तँ कत्तै गइस् भने तँ मारिने छस् अनि त्यो तेरो आफ्नै दोष हुनेछ जे भनेको थिंए त्यसमा तँ समहत भइस् तैंले भनिस् तैंले मेरो आज्ञा पालन गर्नेछु। 43 परमप्रभुको नाउँमा तैंले गरेको प्रतिज्ञा किन उलंघन गरिस्? किन तैंले मेरो आज्ञा पालन गरिनस्? 44 तँलाई थाहा छ तैंले मेरा पिताको विरूद्धमा धेरै भूल कामहरू गरेको थिइस्। अब ती भूल कामका लागि परमेश्वरले तँलाई दण्ड दिनु हुनेछ। 45 तर परमेश्वरले मलाई आशीर्वाद दिनु हुनेछ। उहाँले दाऊदको राज्यलाई सधैँ नै सुरक्षित राख्ननु हुनेछ।” 46 तब राजा सुलेमानले यहोयादको छोरा बनायाहलाई शिमीको हत्या गर्ने हुकूम दिए अनि उनले त्यसै पालन गरे। अब राज्यमा सुलेमानको पूर्ण नियन्त्रण थियो।