https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20Kings_6_version_NLV_1.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_6_version_ERV-NE_2.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 3.8 3.9 3.10 3.11 3.12 3.13 3.14 4.1 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 5.6 5.7 5.8 5.9 5.10 5.11 5.12 5.13 5.14 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 6.7 6.8 6.9 6.10 6.11 6.12 6.13 6.14 6.15 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 7.8 7.9 7.10 7.11 7.12 7.13 7.14 8.1 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 9.7 9.8 9.9 9.10 9.11 9.12 9.13 9.14 9.15 9.16 9.17 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 10.6 10.7 10.8
2 Kings 6New Life Version (NLV) The Ax Head That Was Not Lost 6 Now the sons of the men who tell what will happen in the future said to Elisha, “See, the place where we are living under your care is too small for us. 2 Let us go to the Jordan and each of us cut down a tree there. And let us make a place for us to live there.” So Elisha said, “Go.” 3 Then one of them said, “Be pleased to go with your servants.” And Elisha answered, “I will go.” 4 So he went with them. When they came to the Jordan, they cut down trees. 5 But as one of them was cutting a tree, the ax head fell into the water. The man cried out, “It is bad, sir! The ax belongs to another man, and I was to return it.” 6 The man of God said, “Where did it fall?” And when he showed him the place, Elisha cut off a stick and threw it in, and the iron came to the top of the water. 7 He said, “Pick it up.” So his servant put out his hand and took it. Syrian Army Loses the Battle 8 Now the king of Syria was fighting a war against Israel. He had a meeting with his servants, and said, “This is the place where I will be staying.” 9 The man of God sent news to the king of Israel, saying, “Be careful that you do not pass this place. For the Syrians are coming down there.” 10 The king of Israel sent men to the place where the man of God said there would be danger. So he saved himself there more than once or twice. 11 The heart of the king of Syria was angry because of this. He called his servants and said to them, “Will you show me which one of us is helping the king of Israel?” 12 And one of his servants said, “None, my lord, O king. Elisha, the man of God who is in Israel, tells the king of Israel the very words you say in your bedroom.” 13 So he said, “Go and see where Elisha is, that I may send men to take him.” And he was told, “See, he is in Dothan.” 14 So the king of Syria sent horses and war-wagons and an army of many soldiers there. They came during the night and gathered around the city. 15 The servant of the man of God got up early and went out. And he saw an army with horses and war-wagons around the city. The servant said to Elisha, “It is bad, sir! What should we do?” 16 He answered, “Do not be afraid. For those who are with us are more than those who are with them.” 17 Then Elisha prayed and said, “O Lord, I pray, open his eyes, that he may see.” And the Lord opened the servant’s eyes, and he saw. He saw that the mountain was full of horses and war-wagons of fire all around Elisha. 18 When the Syrians came against him, Elisha prayed to the Lord, saying, “Make these people blind, I pray.” So the Lord made them blind, as Elisha had said. 19 Then Elisha said to them, “This is not the way. This is not the city. Follow me and I will bring you to the man you are looking for.” And he brought them to Samaria. 20 When they had come to Samaria, Elisha said, “O Lord, open the eyes of these men. Let them see.” So the Lord opened their eyes, and they saw. They saw they were in the center of Samaria. 21 When the king of Israel saw them, he said to Elisha, “My father, should I kill them? Should I kill them?” 22 He answered, “Do not kill them. Would you kill those you have taken against their will with your sword and bow? Give them bread and water. Let them eat and drink and return to their owner.” 23 So he made a big supper for them. When they had eaten and drunk, he sent them away. And they went to their owner. The Syrians sent no more small groups of soldiers into the land of Israel. Samaria’s Trouble 24 After this, Ben-hadad the king of Syria gathered all his army and went up against Samaria. 25 There was a time of no food in Samaria. The Syrian army gathered around it, until a donkey’s head sold for eighty pieces of silver. A half cup of dove’s waste sold for five pieces of silver. 26 As the king of Israel was passing by on the wall, a woman cried out to him, “Help, my lord, O king!” 27 And he said, “If the Lord does not help you, from where can I help you? From the grain-floor, or from the grape-crusher?” 28 Then the king said to her, “What is your trouble?” And she answered, “This woman said to me, ‘Give your son, so we may eat him today. And we will eat my son tomorrow.’ 29 So we made my son ready to eat over the fire, and ate him. The next day I said to her, ‘Give your son, so we may eat him.’ But she has hidden her son.” 30 When the king heard the words of the woman, he tore his clothes. He was passing by on the wall, and the people looked. They saw that he wore cloth made from hair under his clothes. 31 Then he said, “May God do so to me and more also, if the head of Elisha the son of Shaphat stays on him today.” 32 Now Elisha was sitting in his house. And the leaders were sitting with him. The king sent a man, but before the man came to him, Elisha said to the leaders, “Do you see how this son of a killer has sent to take off my head? See, when the king’s man comes, shut the door. Hold the door shut against him. Is not the sound of his owner’s feet behind him?” 33 While he was still talking with them, the king came down to him and said, “See, this trouble is from the Lord. Why should I wait for the Lord any longer?”
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1
2 राजा 6 Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) एलीशा र बञ्चरो 6 अगमवक्ताहरूको दलले एलीशालाई भने, “हामी त्यस ठाउँमा बसिरहेका छौं। तर हाम्रो निम्ति ठाउँ साह्रै सानो भयो। 2 यर्दन नदीमा जाऔं अनि केही काठ काटौं। हामीमध्ये प्रत्येकले मुढो पाउने छौं अनि हामीले त्यहाँ बस्नका लागि एउटा ठाउँ बनाउने छौं।” एलीशाले उत्तर दिए, “राम्रो, जाऊ अनि त्यसै गर।” 3 एक जना मानिसले भन्यो, “कृपया हामीसँग हिंड्नुहोस्।” एलीशाले भने, “म आउनेछु।” 4 यसकारण एलीशा अगमवक्ताहरूको दलसँग गए। जब तिनीहरू यर्दन नदीमा पुगे, तिनीहरूले केही रूख ढाल्न थाले। 5 तर जब एक जना मानिस केही रूखहरू काट्दै थियो, फलामको बञ्चरो बिंडमा खुस्केर पानीमा झर्यो। त्यो मानिस करायो, “मालिक, मैले त्यो बञ्चरो मागेर ल्याएको थिएँ।” 6 परमेश्वरको जन एलीशाले भने, “त्यो कहाँ झर्यो?” मानिसले ठाउँ देखायो जहाँ बञ्चरो झरेको थियो। तब एलीशाले एउटा लौरो काटे अनि पानीमा लौरो फ्याँके। लौरोले गर्दा फलामको बञ्चरो तैरिन थाल्यो। 7 एलीशाले भने, “बञ्चरो टिप।” तब मानिस लम्कियो अनि बञ्चरो लियो। अराम इस्राएललाई फसाउने चेष्टा गर्छ 8 अरामका राजा इस्राएलको विरूद्धमा लडाइँ गरिरहेका थिए। उनले आफ्ना सैनिक अधिकारीहरूसँग सल्लाहको सभा राखे। उनले भने, “यस ठाउँमा छाउनी बनाऊँ।” 9 तर परमेश्वरका जन एलीशाले इस्राएलका राजाकहाँ एउटा खबर पठाए। एलीशाले भने, “होशियार रहनुहोस्! त्यस ठाउँको नजिक नजाउनुहोस् अरामी सैनिकहरू त्यहाँ तल गाइरहेका छन्।” 10 इस्राएलका राजाले आफ्नो मानिसहरूलाई त्यस ठाउँमा खबर पठाए कि परमेश्वरको मानिसले यस विषय चेताउनी दिएका थिए। उसले ती खबरहरू कम्तिमा तीनपल्ट पठाए त्यसकारण मानिसहरू होसियार भए। 11 अरामका राजा यस विषयमा साह्रै दुःखी थिए। अरामका राजाले आफ्ना सैनिक अधिकारिहरूलाई बोलाए अनि तिनीहरूलाई भने, “मलाई भन, इस्राएलका राजाको चियो कसले गर्दै छ?” 12 अरामको राजाका अधिकारिहरूमध्ये एक जनाले भने, “मेरो मालिक र महाराज, हामीमध्ये कोही पनि गुप्तचर छैन! इस्राएलका अगमवक्ता, एलीशाले इस्राएलका राजालाई तपाईंले भनेको जे पनि कुराहरू भन्छ यहाँसम्म कि तपाईले सुत्ने कोठामा बोलेका कुरा पनि बताइदिन्छन्।” 13 अरामका राजाले भने, “एलीशाको पत्तो लगाऊ अनि म उसलाई पक्रिन मानिसहरू पठाउने छु।” सेवकहरूले अरामका राजालाई भने, “एलीशा दोतानमा छन्।” 14 तब अरामका राजाले घोडाहरू, रथहरू अनि धेरै सैनिकहरू दोतान पठाए। तिनीहरू राति पुगे अनि शहरलाई घेरे। 15 एलीशाको सेवक त्यस बिहान चाँडै उठेको थियो। सेवक बाहिर निस्कियो अनि उसले देख्यो, शहरलाई चारैतिर बाट घोडाहरू र रथहरू सहित सैनिकले घेरेको थियो। एलीशाको सेवकले एलीशालाई भन्यो, “हे, मेरा मालिक, हामी के गर्न सक्छौ?” 16 एलीशाले भने, “नडरा! हाम्रोलागि लडाइँ गर्ने सेना अरामका लागि लडाइँ गर्ने सेना भन्दा ठूलो छ।” 17 तब एलीशाले प्रार्थना गरे अनि भने, “परमप्रभु, म बिन्ती गर्छु तपाई, मेरो सेवकको आँखा खोलि दिनुहोस् जसले गर्दा उसले देख्न सकोस्।” परमप्रभुले युवा सेवकको आखाँ खोलि दिनुभयो अनि सेवकले देख्यो, पहाड आगोको घोडा अनि रथहरूले घेरिएको थियो। तिनीहरू सबै एलीशाको वारिपरि थिए। 18 ती आगोका घोडा र रथहरू एलीशा छेऊ आए। एलीशाले परमप्रभुसँग प्रार्थना गरे अनि भने, “म प्रार्थना गर्छु तपाईंले यी मानिसहरूलाई अंन्धा बनाइदिनुहोस्।” तब परमप्रभुले त्यसै गर्नुभयो जस्तो एलीशाले भने। परमप्रभुले अरामी सेनाहरूलाई अंन्धो बनाइदिनुभयो। 19 एलीशाले अरामी सेनालाई भने, “यो सही बाटो होइन, यो सही शहर होइन। मेरो अनुशरण गर। म तिमीहरू त्यस मानिसकहाँ पुर्याँउछु जसलाई तिमीहरू खोजि रहेका छौ।” त्यसपछि एलीशाले अरामी सैनिकहरूलाई सामरियामा पुर्याए। 20 जब तिनीहरू सामरियामा पुगे, एलीशाले भने, “परमप्रभु, यी मानिसहरूका आँखा खोलि दिनुहोस्, यिनीहरूले देख्न सकुन्।” तब परमप्रभुले तिनीहरूको आँखा खोलि दिनुभयो अनि अरामी सैनिकले देखे, तिनीहरू सामरिया शहरमा छन्। 21 इस्राएलका राजाले अरामी सेनालाई देखे। इस्राएलका राजाले एलीशालाई भने, “मेरा पिता, के म तिनीहरूलाई मारिदिऊँ? के तिनीहरूलाई मारिदिऊँ?” 22 एलीशाले जवाफ दिए, “अँहँ, तिनीहरूलाई नमार। तिमीले तिनीहरूलाई तरवारहरू, धनुषहरू र वाणहरूबाट पक्रेनौं। अरामी सैनिकहरूलाई केही रोटी र पानी देउ। तिनीहरूलाई खाना-पीना देऊ तब आफ्नो मालिकसित भेट्न घर फर्किन देऊ।” 23 इस्राएलका राजाले अरामी सैनिकहरूका लागि ठूलो भोज तयार गरे। अरामी सैनिकहरूले खान पान गरे। तब इस्राएलका राजाले तिनीहरूलाई घर फर्काइ दिए। अरामी सैनिकहरू आफ्ना मालिककहाँ घर फर्किए। अरामीहरूले इस्राएलको भूमिमा आक्रमण गर्न कहिले पनि सेनाहरू पठाएन। डरलाग्दो अनिकालले सामरियालाई कष्ट दिन्छ 24 यस्तो घटना भएपछि अरामका राजा बेनन्हददले आफ्ना सेना जम्मा गरे अनि सामारिया शहरलाई घेर्न र आक्रमण गर्न गए। 25 सैनिकहरूले मानिसहरूलाई शहरभित्र खाद्य ल्याउन दिएनन्। त्यसकारण सामरियामा डरलाग्दो अनिकाल भयो। सामरियामा यस्तो अनिकाल भयो कि एउटा गधाको टाउको चाँदीको अस्सी शेकेलमा बिक्री भयो। एक मुठ्ठी सिमीलाई चाँदीको पाँच शेकेलमा बिक्री भयो। 26 इस्राएलका राजा शहरको वरिपरि भएको पर्खालमाथि हिंडिरहेका थिए। एउटी आइमाईले उनलाई देखेर चिच्याई। आइमाईले भनी, “मेरा मालिक अनि राजा, मलाई सघाउनु होस्।” 27 इस्राएलका राजाले भने, “यदि परमप्रभुले तिमीलाई सहायता गर्नु भएन भने म कसरी सहायता गर्ने? मसित तिमीलाई दिने केही छैन। खलोबाट अन्नको दाना आएको छैन अथवा दाखरसको कोलबाट दाखरस ल्याइएको छैन।” 28 इस्राएलका राजाले आइमाईलाई भने, “तिमीलाई के कष्ट छ?” आइमाईले उत्तर दिई, “यस आइमाईले मलाई भनी, ‘मलाई तेरो छोरा दे जसले गर्दा हामी त्यसलाई मार्न सक्छौ अनि उसलाई आजै खान सक्छौं। त्यसपछि हामी भोलि हाम्रो खाने छौं।’ 29 यसकारण हामीले मेरो छोरा उमाल्यौं अनि उसलाई खायौं। त्यसपछि अर्को दिन मैले यस आइमाईलाई भनें, ‘मलाई तेरो छोरा दे जसले गर्दा हामी उसलाई मार्न सक्छौं अनि खान सक्छौं।’ तर उसले आफ्नो छोरा लुकाई।” 30 जब राजाले आइमाईलाई के भने, उनले आफूलाई खिन्न भएको देखाउन आफ्नो लुगा च्याते। जब राजा पर्खालमाथि हिंडेको समयमा मानिसहरूले उनलाई आफूलाई उदास र दुःखी देखाउन शोक वस्त्र लगाएको देखे। 31 राजाले भने, “परमेश्वरले मलाई सजाय दिऊन् यदि यस दिनको अन्तसम्म शापातको छोरा एलीशाको टाउको उसको जीउमा रहेको छ भने।” 32 राजाले एक जना दूत एलीशा कहाँ पठाए। एलीशा आफ्नो घरमा बसिरहेका थिए र बूढा-प्रधानहरू उनीसँगै बसेरहेका थिए। दूत पुग्नअघि एलीशाले भने, “हेर, एकजना हत्याराले मेरो टाउको काट्नको निम्ति मानिसहरू पठाउँदै छ। जब दूत यहाँ आइपुग्छ, ढोका बन्द गर। ढोकालाई पक्रेर राख र उसलाई भित्र पस्न देखि रोक। म उसको पछि आएको उसको मालिक पैतालाको आवाज सुन्दैछु।” 33 जब एलीशा आफ्ना ठूला-बड़ा सित कुरा गरिरहेका थिए, दूत उनीसमक्ष आयो। यस्तो सन्देश थियोः “यो सङ्कट परमप्रभुबाट आएको हो! म किन परमप्रभुलाई धेरै बेरसम्म पर्खिनु?”