https___worldbeyondwar.org_end-war_.xml
https___worldbeyondwar.org_ne_end-war__1.xml
1.1 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 2.7 3.1 3.2 3.3 3.4 4.1 4.2 4.3 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 5.6 5.7 5.8 6.1 7.1 7.2 7.3 7.4 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 8.6 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 10.6 10.7 10.8 11.1 11.2 11.3 11.4 12.1 12.2 12.3 13.1 13.2 13.3 13.4 13.5 14.1 14.2 14.3 14.4 15.1 15.2 15.3 15.4 15.5 16.1 16.2 16.3 16.4 16.5 16.6 16.7 17.1 18.1 18.2 18.3 18.4 18.5 18.6 19.1 19.2 19.3 19.4 19.5 20.1 20.2 20.3 20.4 20.5 20.6 20.7 21.1 21.2 21.3 22.1 22.2 22.3 22.4 22.5 23.1 24.1 24.2 24.3 24.4 25.1 25.2 25.3 25.4 25.5 26.1 26.2 26.3 27.1 27.2 27.3 27.4 27.5 27.6 27.7 27.8 28.1 28.2 29.1 29.2 29.3 29.4 30.1 30.2 30.3 30.4 30.5 30.6 30.7 31.1 31.2 31.3 31.4 31.5 31.6 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 37.2 37.3 37.4 38.1 38.2 38.3 38.4 38.5 38.6 38.7 38.8 39.1 39.2 39.3 39.4 39.5 39.6 40.1 41.1 41.2 41.3 41.4 41.5 41.6 41.7 42.1 42.2 42.3 42.4 43.1 43.2 43.3 43.4 43.5 43.6 43.7 43.8 43.9 43.10 43.11 44.1 44.2 45.1 45.2 45.3 46.1 46.2 46.3 46.4 47.1 48.1 48.2 48.3 48.4 49.1 49.2 49.3 49.4 49.5 49.6 50.1 50.2 50.3 50.4 50.5 50.6 50.7 50.8 51.1 52.1 52.2 52.3 52.4 52.5 52.6 53.1 53.2 54.1 55.1 55.2 55.3 55.4 55.5 55.6 55.7 56.1 56.2 56.3 56.4 56.5 56.6 56.7 56.8 56.9 56.10 57.1 57.2 58.1 59.1 60.1 60.2 60.3 60.4 60.5 61.1 61.2 61.3 61.4 61.5 61.6 62.1 62.2 62.3 63.1 63.2 63.3 63.4 64.1 64.2 64.3 65.1 65.2 65.3 65.4 65.5 65.6 65.7 65.8 65.9 66.1 67.1 67.2 67.3 67.4 68.1 68.2 68.3 68.4 68.5 69.1 70.1 70.2 70.3 70.4 70.5 70.6 71.1 71.2 71.3 71.4 72.1 72.2 72.3 72.4 72.5 72.6 72.7 73.1 73.2 73.3 73.4 73.5 74.1 75.1 75.2 75.3 75.4 75.5 75.6 75.7 75.8 76.1 76.2 76.3 76.4 76.5 76.6 76.7 76.8 76.9 77.1 77.2 77.3 78.1 79.1 79.2 79.3 79.4 79.5 79.6 80.1 80.2 81.1 81.2 81.3 82.1 83.1 84.1 84.2 84.3 84.4 84.5 85.1 85.2 85.3 85.4 85.5 86.1 86.2 86.3 86.4 86.5 86.6 86.7 87.1 87.2 87.3 87.4 87.5 87.6 88.1 88.2 88.3 88.4 89.1 89.2 90.1 90.2 90.3 90.4 91.1 91.2 91.3 91.4 91.5 92.1 92.2 92.3 92.4 92.5 92.6 92.7 93.1 94.1 94.2 94.3 95.1 95.2 95.3 96.1 96.2 97.1 97.2 97.3 98.1 98.2 99.1 99.2 99.3 99.4 99.5 99.6 99.7 99.8 99.9 99.10 99.11 99.12 100.1 100.2 100.3 101.1 101.2 101.3 101.4 101.5 101.6 101.7 101.8 101.9 102.1 102.2 102.3 103.1 103.2 103.3 103.4 103.5 103.6 103.7 104.1 104.2 105.1 105.2 105.3 105.4 106.1 107.1 108.1 109.1 109.2 109.3 109.4 109.5 109.6 110.1 110.2 110.3 111.1 111.2 112.1 113.1 113.2 113.3 113.4 113.5 114.1 114.2 114.3 114.4 115.1 115.2 115.3 116.1 116.2 116.3 116.4 116.5 116.6 116.7 116.8 116.9 116.10 116.11 116.12 116.13 117.1 117.2 117.3 117.4 117.5 118.1 118.2 118.3 118.4 118.5 118.6 118.7 118.8 119.1 119.2 120.1 121.1 122.1 123.1 124.1 124.2 124.3 124.4 125.1 126.1 127.1 128.1 129.1 130.1 131.1 132.1 133.1 134.1 135.1 136.1 137.1 138.1 139.1 140.1 141.1 142.1 143.1 144.1 145.1 146.1 147.1
We Have To End War: Part IV Of “War No More: The Case For Abolition” By David Swanson If we want war to end, we are going to have to work to end it. Even if you think war is lessening, it won’t continue doing so without work. And as long as there is any war, there is a significant danger of widespread war. Wars are notoriously hard to control once begun. With nuclear weapons in the world (and with nuclear plants as potential targets), any war-making carries a risk of apocalypse. War-making and war preparations are destroying our natural environment and diverting resources from a possible rescue effort that would preserve a habitable climate. As a matter of survival, war and preparations for war must be completely abolished, and abolished quickly. We need a movement that differs from the past movements that have been against each successive war or against each offensive weapon. We need a movement, as Judith Hand and Paul Chappell and David Hartsough and many others have proposed, for the elimination of war in its entirety. We need education, organization, and activism. And we need structural changes to make these steps more powerful. Ending war-making by the United States and its allies would go a very long way toward ending war globally. For those of us living in the United States, at least, the place to start ending war is within our own government. We may be able to work on this together with people living near U.S. military bases—which is a fairly large percentage of the people on earth. Ending U.S. militarism wouldn’t eliminate war globally, but it would eliminate the pressure that is driving several other nations to increase their military spending. It would deprive NATO of its leading advocate for and greatest participant in wars. It would cut off the largest supply of weapons to Western Asia (a.k.a. the Middle East) and other regions. It would remove the major barrier to a reunification of Korea. It would create U.S. willingness to support arms treaties, join the International Criminal Court, and allow the United Nations to move in the direction of its stated purpose of eliminating war. It would create a world free of nations threatening first-use of nukes, and a world in which nuclear disarmament might proceed more rapidly. Gone would be the last major nation using cluster bombs or refusing to ban land mines. If the United States kicked the war habit, war itself would suffer a major and possibly fatal set-back. So, how do we get there from here? We need a shift in our culture away from acceptance of war, and we need supportive changes that help us get there. Resistance to a U.S. war on Syria at the time of this writing has seen smaller rallies than were held in 2003 against a U.S.-led war on Iraq, but greater support in the polls, greater support within the military and the government, and greater understanding by elected officials. This is in part the result of the past decade of organizing and educating. A lot of work that has seemed futile to people at the time has been paying off in terms of a shift in public attitude, almost a re-birth of the Vietnam Syndrome, if not quite the anti-war enlightenment of the 1920s. Taking the profitability out of war, and the corruption out of elections, are separate steps from educating people in war abolition. But they are steps likely to make abolition easier. Creating a Department of Peace or otherwise making diplomatic options more prominent is another step. Improvements to our communications and education systems as a whole will be improvements to a movement for peace. The development of independent media, and steps to break up the corporate media cartel are critical for ending war. Student and cultural exchanges with people from nations on the Pentagon’s likely target list (Syria, Iran, North Korea, China, Russia, etc.) will go a long way toward building resistance toward those potential future wars. We need to remember to think, not in terms of forces that supposedly create war on their own directly, but in terms of factors that contribute to the social acceptability of war in our culture. One of our primary targets therefore is false beliefs, propaganda, a broken communications system. War does not necessarily produce racism, and racism does not necessarily produce war. But racist thinking makes some of our friends and neighbors more accepting of wars against different-looking people. Of course, we need to abolish racism anyway, apart from its contribution to militarism. But a campaign to abolish war needs to take on racism’s contribution to it without imagining that war simply follows from racism (a notion that could divert the entire anti-war campaign into an anti-racism campaign). The same logic applies to many other factors. If evidence suggests that poor child raising and poor education contribute to people’s subservience to authority or support for violent public policies, then those factors need to be addressed, as they should be addressed anyway for numerous reasons. But in a campaign to abolish war no factor can take the place of advocacy for the abolition of war. Capitalism, in a certain form, may be a factor contributing to war-making, but war predates capitalism by millennia. Ideas about masculinity and heroism may be contributing to militarism, but ever since war ceased to involve hand-to-hand combat, there has been nothing intrinsically masculine about the duties of soldiers. Women and homosexuals have been integrated into the U.S. military much more smoothly than the military predicted. We don’t need to undo maleness, but altering certain ways of thinking about male respectability would almost certainly help. It sounds laughable, but the leading argument for attacking Syria in August-September 2013 amounted to a defense of President Obama’s manhood, in as much as he had previously threatened “consequences” if chemical weapons were used. This may change somewhat as wars come to be fought by robots. We may stop thinking of the driving force behind war as the nature of the beings on the front lines. We would be right to go ahead and change our thinking now. The driving force behind wars lies with those at the top of the government, and with all of us who let them get away with their behavior. With this understanding, we should target all or parts of xenophobia, nationalism, religion, extreme materialism, fear, greed, hatred, false-pride, blind obedience, environmental destructiveness, lack of empathy, lack of community, the praise of the military, the lack of praise for resisters and objectors, militaristic conceptions of masculinity, and every other factor that seems to be contributing to the acceptance of war. These efforts will only succeed in combination with a direct nonviolent assault on the acceptance of war—which is what this book is intended to be a part of. And success in eliminating the acceptance of war will go a great distance in the other direction, toward helping to reduce fear, xenophobia, environmental destructiveness, etc. I can’t say for sure whether empowering women—I mean en masse, not tokenism—would discourage war. The United States yielded the vote to women long before Switzerland did, and we know which nation has been more bellicose. But clearly reforms that empower everyone equally and disempower any elite will help our efforts against the war machine. Empowering everyone equally will mean empowering women. And empowering women will move any society in the direction of empowering everyone equally. Other reforms will benefit all kinds of activism, including anti-war activism. Moving money from big banks to cooperatives, encouraging worker ownership of workplaces, and developing local economic and political structures will help. While we need an international rule of law, we don’t need the transfer of most governmental functions further away from people, but rather the reverse. We need greater democracy from the local level on up, with greater local control over much of public policy. Closing prisons—another institution in dire need of an abolition movement—would certainly help. Many potential activists are locked up, and many actual activists are threatened as though they were criminals. Ceasing to prescribe drugs to children who challenge authority couldn’t hurt. Less television, fewer video games, more time away from cell phones—all of that could make a difference. Greater economic security, if we can get it, could help as well—although desperation also has its advantages as a mobilizer of activism. Reforms in our way of thinking about ourselves and our responsibilities are key. We should understand the extent to which our opinions are shared by others. Usually we are far less alone than we imagine. Often we are a majority depicted as a tiny minority by the media. (Most of us oppose U.S. war-making in Syria, but televised political shows suggest falsely that virtually everyone disagrees with us.) We should understand, also, how effective activism often has been. And we should learn to act from a non-partisan position of strength, without self-censorship or pre-compromise. The Danger of Obedience War support often consists largely of support for the idea of trusting and obeying presidents and other officials. Even people who routinely denounce the dishonesty and depravity of politicians, when it comes to war (and its aura of nationalism) insist that we accept outrageous policies on the basis of wildly implausible claims put forth on the basis of secret evidence kept from us supposedly for our own good. Obedience is seen as a virtue in the military, and people not in the military begin to talk as if it is their virtue as well. They begin referring to their “commander in chief” rather than their president. They begin believing that citizens should shut up and do as they’re told and think as they’re told to think, rather than running the country and compelling public servants to serve the public. “You’re with us or against us,” they say, forgetting that one can demand accountability from one’s government without necessarily supporting a violent invasion by a foreign power. Obedience is a danger. If a two-year-old is about to run in front of a car, please do yell “stop!” and hope for as much obedience as possible. But when you grow up, your obedience should always be conditional. If a master chef appears to be instructing you to prepare a revoltingly bad dinner but wants you to obey his or her instructions on faith, you might very well choose to do so, considering the risk to be tolerable. If, however, the chef tells you to chop off your little finger, and you do it, that will be a sure sign that you’ve got an obedience problem. This is not a trivial or comical danger. The majority of volunteers in experiments are willing to inflict what they believe is severe pain or death on other human beings when a scientist tells them to do so for the good of science. These are usually known as Milgram experiments, and the pain or death is faked by actors. Were an actor pretending to be a scientist to tell volunteers to cut off their little fingers, I bet they wouldn’t do it. But they are willing to do far worse to someone else. The good old Golden Rule is a counter to this deficiency, but so is resistance to blind obedience. Most suffering in the world is not created by independent individuals, but by large numbers of people obeying when they should be resisting. Chelsea Manning’s legal defense team tried to explain her exposing of numerous crimes by the government as the result of her “post-adolescent idealism” almost as if that were a disease. But many thousands of people had access to the same information and failed to make it public. Surely we could, with more reason, diagnose them as suffering from Blind Obedience Disorder. Remember the regretful drone pilot discussed above. His tragedy was not an experiment, but all too real. We should think about how not to put ourselves in positions in which we are expected to blindly obey. It is possible to find jobs that don’t include that unhealthy expectation. And we should prepare ourselves to refuse immoral instructions whenever we receive them, including above all the instruction to sit back and do nothing. Governments Pretend to Ignore Activism Several years ago a lot of people were protesting the U.S. war in Iraq. The president and most of Congress and most of the big media outlets were busy giving out the impression that such protests were ignored or even counter-productive. But former president George W. Bush’s memoirs recall a leading Republican senator secretly telling him the pressure was becoming too great and they’d need to end the war. Bush signed an agreement with the government of Iraq to leave in three years. In 1961 the USSR was withdrawing from a moratorium on nuclear testing. A protest at the White House urged President Kennedy not to follow suit. Posters read “Kennedy, Don’t Mimic the Russians!” One protester recalled their action for decades as having been pointless and futile, until he found an oral history interview with Adrian Fisher, deputy director of the U.S. Arms Control and Disarmament Agency. Fisher said that Kennedy had delayed resuming testing because of the protest. A delay in a policy we oppose is not as good as a permanent ban, but if those protesters had known they were being listened to they would have come back day after day and brought their friends and possibly achieved that permanent ban. That they imagined they weren’t being listened to appears ridiculous if you read enough history. People are always listened to, but those in power go to great lengths to give the impression of not paying any serious attention. Lawrence Wittner interviewed Robert “Bud” McFarlane, President Ronald Reagan’s former national security advisor, asking him whether the White House had paid much attention to protests demanding a “freeze” in nuclear weapons building. “Other administration officials had claimed that they had barely noticed the nuclear freeze movement,” Wittner said. “But when I asked McFarlane about it, he lit up and began outlining a massive administration campaign to counter and discredit the freeze—one that he had directed. A month later, I interviewed Edwin Meese, a top White House staffer and U.S. attorney general during the Reagan administration. When I asked him about the administration’s response to the freeze campaign, he followed the usual line by saying that there was little official notice taken of it. In response, I recounted what McFarlane had revealed. A sheepish grin now spread across this former government official’s face, and I knew that I had caught him. ‘If Bud says that,’ he remarked tactfully, ‘it must be true.’” It’s funny: even when protesting government lies or government secrecy, people tend to fall for the lie that the government is ignoring you. Yet, in 2011, when a relatively tiny movement began to take to the streets under the banner of “Occupy,” the government rolled out a massive effort of infiltration, eavesdropping, harassment, brutality, and propaganda—while, of course, claiming to have noticed nothing and done nothing about something so unworthy of notice. Large companies and government contractors take activism just as seriously. Reporter Steve Horn recently reported on fracking (gas extraction) companies studying the U.S. military’s “counterinsurgency manual” for purposes of developing psychological operations (“psy-ops”) against environmental activists. Horn also reported on documents from the Stratfor corporation outlining its extensive efforts to counter nonviolent activism. A number of corporations exist just for that purpose. Those in power don’t restrict themselves to directing you toward inaction. They also work on moving you toward doing lots of things that seem effective but aren’t. The way to keep the nation safe, they say, is to go shopping! Or lobby for this watered-down pathetic piece of legislation! Or devote all your activist energy to election campaigning, and then go home and collapse in exhaustion as soon as the election is over—exactly when you should be gearing up to demand actions out of whoever won the election. These activities that have little impact are depicted as serious and effective, while activities that historically have had tremendous real impact (organizing, educating, demonstrating, protesting, lobbying, heckling, shaming, nonviolently resisting, producing art and entertainment, creating alternative structures) are depicted as disreputable and ineffective and lacking in seriousness. Don’t be fooled! Of course, being active is much more fun than not. Of course, the influence you have is always possible even if undetected (you might inspire a child who goes on to do great things years later, or slightly win over an opponent who takes a few more years to fully see the light). Of course, we have a moral duty to do everything we can regardless of the ease of success. But I’m convinced we’d see a lot more activism if people knew how much they are listened to. So tell them! And let’s remember to keep telling ourselves. Doing Nothing Is Obeying A Deadly Order Imagine writing a story about a village that faces possible destruction, and the people don’t do anything to prevent it. That’s not how stories are written. But that’s the world we live in and fail to recognize. We are being instructed to sit at a desk and zap the earth to death, and we’re compliantly zapping away. Only the zapping doesn’t look like zapping; it looks like living. We work and eat and sleep and play and garden and buy junk at the store and watch movies and go to baseball games and read books and make love, and we don’t imagine we can possibly be destroying a planet. What are we, the Death Star? But a sin of omission is morally and effectively equivalent to a sin of commission. We need to be saving the earth and we’re not doing so. We’re allowing global warming and other major environmental destruction to roll ahead. We’re allowing militarization and war-making to advance. We’re watching the concentration of wealth. We see the division of society into castes. We know we’re building prisons and drones and highways and pipelines and missiles while closing schools and condemning our grandparents to poverty. We are aware that we’re funding military bases and multi-billionaires with our hard work while fueling mass suffering, bitterness, rage, frustration, and violence. We see these worsening cycles and we sit still. Don’t sit still. Sitting still is mass-murder. Don’t obey anyone who tells you to sit still. Don’t search for or wait for a leader. Don’t sell your conscience to a group or a slogan or a political party. What Then Must We Do? We must create a moral movement against mass-murder, even when the mass-murder is accompanied by flags or music or assertions of authority and promotion of irrational fear. We must not oppose one war on the grounds that it isn’t being run well or isn’t as proper as some other war. We must not focus entirely on the harm wars do to the aggressors. We must acknowledge the victims. We must see one-sided slaughters for what they are and grow appropriately outraged. A “good war” must sound to all of us, like it sounds to me, as no more possible than a benevolent rape or philanthropic slavery or virtuous child abuse. “You can no more win a war than you can win an earthquake,” said Jeanette Rankin, the heroic congresswoman who voted against U.S. entry into both world wars. A new film called The Ultimate Wish: Ending the Nuclear Age shows a survivor of Nagasaki meeting a survivor of Auschwitz. It is hard in watching them meeting and speaking together to remember or care which nation committed which horror. We should get to the point where we can see all war with that same clarity. War is a crime not because of who commits it but because of what it is. We must make war abolition the sort of cause that slavery abolition was. We must work around or undo the corporate media. We must develop faith in ourselves and our power. We must be fearless. We must mock war as dueling was mocked. We must abandon the idea that we can be for peace without opposing wars. We must abandon the idea that we can oppose wars without opposing the entire machinery and worldview of war-making. We must hold up resisters, conscientious objectors, peace advocates, diplomats, whistleblowers, journalists, and activists as our heroes. We must thank them for their service. We must honor them. We must cease honoring those who participate in war or war industries. We must develop alternative avenues for heroism and glory, including nonviolent activism, and including serving as peace workers and human shields in places of conflict. Little is more important than advancing common understanding of nonviolence as an alternative form of conflict to violence, and ending the habit of thinking that one can ever be faced with only the choices of engaging in violence or doing nothing. We must stop trying to discover a good patriotism, and begin thinking beyond borders. We must abandon nationalism without supposing that we are then somehow obliged to hate our nation any more than we hate our state or city when we fail to encourage our state or city to engage in warfare. We must make a concerted effort to remove nationalism, xenophobia, racism, religious bigotry, and U.S. exceptionalism (the idea that what we would condemn if another nation did it is acceptable when the U.S. government does it) from our thinking. We must oppose wars for rational, fact-based reasons, as opposed to fictions and misperceptions. Opposing a war because of the party a president belongs to, or because we’d rather not be so generous to the war’s potential victims (“I don’t want to bomb Syria. After everything we did for Iraq, the Iraqis still aren’t grateful”) is good as far as it goes. But this attitude promotes falsehoods about the actual effects of U.S. war and sanctions on Iraq and strengthens the belief that some other war will be worth supporting. Lies: The Worst Ones Come After a War Lies are told before, during, and after wars, and it is those told after the wars that teach future generations that wars are acceptable. Without lies about past wars, future wars would never be contemplated at all, not even as “a last resort.” Without lies about World War II and its predecessors, there would have been no war on Korea or Vietnam. Without lies about those conflicts, there would have been no U.S. wars since. Not to minimize the importance of exposing the lies told just prior to a new war, we need to recognize that those lies stand on the shoulders of all the accumulated myths and disinformation about previous wars. When President Obama escalated the war on Afghanistan, he claimed that an escalation in Iraq had been a “success”. The Pentagon is investing $65 million right now in a “Vietnam Commemoration Project” to transform that catastrophe into a noble cause. On the 60th anniversary of the armistice in Korea, President Obama declared that war a “victory.” Millions of people were killed in Korea to accomplish exactly nothing, and 60 years later the commander in chief feels obliged to redefine that as a victory. The Iraq War is also being beautified, even as you read these words. Former speech writer for President George W. Bush, David Frum said on March 5, 2013: “The Iraq war has led to a huge shift in regional oil production. Iraq is returning to world oil markets, massively. Last year Iraq produced more oil than in any year since the first Gulf War. By some estimates, Iraq will soon overtake Russia as the world’s number-two oil exporter. Iran meanwhile has dropped out of the top 10 oil-exporting countries. Iraq’s return to world oil markets has enabled the sanctions that have pushed Iran out. If Iraq were still ruled by Saddam Hussein, it’s hard to imagine that the western world would dare take its present hard line against Iran. And of course, if Saddam Hussein had remained in power after 2003, he too would have had the benefit of $100/barrel with which to finance his regime’s military ambitions.” The war on Iraq is here justified because it has facilitated threatening war on Iran and sanctioning Iran, as well as because a failure to remove Saddam Hussein would mean that he would still be around, unless perhaps the United States had never supported him in the first place. Having established that the war was good, Frum tries to gain credibility by gently critiquing the way it was “managed”: “The war was expensive and badly managed. It did real damage to the international credibility of the United States. It left 4,000 Americans dead and many thousands more seriously wounded. Had we known all this in advance, the war would not have been fought. But it would be wrong to say the war achieved nothing. And it’s wrong to shut our eyes to the ugly consequences of leaving Saddam in power.” Doing so might distract us from shutting our eyes to the ugly consequences of our sociocide, our utter destruction of Iraqi society. From Frum’s comments you’d imagine the war killed 4,000 people, not 1.4 million. Bill Bigelow, curriculum editor of Rethinking Schools, which has just released a book called Teaching About the Wars, wrote in March 2013: Now, as we celebrate the 10th anniversary of the U.S. invasion of Iraq, our wars in the Middle East have moved from the front pages of our newspapers to the insides of our textbooks. The huge corporations that produce those texts have no interest in nurturing the kind of critical thought that might generate questions about today’s vast inequalities of wealth and power—or, for that matter, about the interventionist policies of our government. Exhibit A is Holt McDougal’s Modern World History on the U.S. war with Iraq, which might as well have been written by Pentagon propagandists. Maybe it was. In an imitation of Fox News, the very first sentence of the Iraq war section mentions the 9/11 attacks and Saddam Hussein side by side. The book presents the march to invasion as reasonable and inevitable, while acknowledging: ‘Some countries, France and Germany, called for letting the inspectors continue searching for weapons.’ That’s the only hint of any opposition to war, despite the fact that there was enormous popular opposition to the war, culminating on February 15, 2003, the date which saw millions of people around the world demand that the United States not invade Iraq—if you’re keeping track, this was the largest protest in human history, according to the Guinness Book of World Records. This, of course, is a pattern in corporate textbooks: Conflate governments with the people; ignore social movements. After a quick and bloodless description of the fall of Saddam Hussein’s regime, the textbook’s final section is headlined ‘The Struggle Continues.’ It begins: ‘Despite the coalition victory, much work remained in Iraq.’ The only thing missing from this rah-rah section is the confetti: ‘With the help of U.S. officials, Iraqis began rebuilding their nation.’ Oh, is that how it happened? Significantly, there is no Iraqi quoted in the entire section—itself one of the most powerful lessons here. It’s a primer in legitimating imperialism: the violent and squabbling Third World others get no say; we will decide what’s good for them. In a mockery of the term ‘critical,’ the chapter closes with four ‘Critical Thinking & Writing’ exercises. Here is the sole ‘critical writing’ activity: ‘Imagine you are a speechwriter for President Bush. Write the introductory paragraph of a speech to coalition forces after their victory in Iraq.’ We’re turning our children into David Frum. We need activism in our schools to reverse this trend. Public Opinion, Without Action, Cannot Prevent Another War We need improved schools and improved news reporting, because we need better informed opinions. Then we need to turn those opinions into effective action. The polls were very useful in August-September 2013 in holding off, at least temporarily, an attack on Syria. But they would have done us no good without the hard work of thousands of people and hundreds of groups. Countless rallies, demonstrations, protests, lobby visits, public forums, interviews, and a flood of emails and phone calls made the will of the public visible and pinned Congress members down on a position for peace. We need, and we are building, a movement that is international. We need allies around the world. We need their help, and they need ours, in eliminating nuclear weapons, weaponized drones, cluster bombs, and other instruments of death, as well as in closing military bases, and shutting down the School of the Americas at Fort Benning, Ga., where so many assassins and torturers have been trained. These partial steps toward war abolition should be understood as just that. We should use them to build the abolition movement. We should measure our progress in terms of how many people say Yes, we can end war, and Yes, we should end war. We must build a coalition that can accomplish serious steps: defunding military advertising campaigns, restoring war powers to the legislative branch, cutting off weapons sales to dictatorships, etc. To do this, we’ll want to bring together all those sectors that rightfully ought to be opposing the military industrial complex: moralists, ethicists, preachers of morality and ethics, doctors, psychologists, and protectors of human health, economists, labor unions, workers, civil libertarians, advocates for democratic reforms, journalists, historians, promoters of transparency in public decision-making, internationalists, those hoping to travel and be liked abroad, environmentalists, and proponents of everything worthwhile on which war dollars could be spent instead: education, housing, arts, science, etc. That’s a pretty big group. But most activist organizations want to stay focused in their niches. Many are reluctant to risk being called unpatriotic. Some are tied up in profits from military contracts. We must work our way around these barriers. We have, in recent years, begun to see some environmentalist organizations oppose some military base construction (such as on Jeju Island, South Korea), some civil liberties groups object to an entire mode of warfare (drone wars), some labor unions back a process of conversion from war industries to peace industries, and various cities and the U.S. Conference of Mayors demand a reduction in military spending. These are the tiny pebbles from which we must start building a massive wall of opposition to war-making. We must move organizations away from exclusively treating the symptoms—as when civil liberties groups oppose torture or indefinite imprisonment—and toward also attempting to cure the root cause: militarism. Green energy has far greater potential to handle our energy needs (and wants) than is commonly supposed, because the massive transfer of money that would be possible with the abolition of war isn’t usually considered. We should encourage environmentalists to begin thinking in those terms. War making is not good for the economy as a whole. There are wealthy interests not profiting from weaponry or other war spending, and not profiting from a militarily enforced exploitation of foreign peoples. A U.S.-based green energy company ought to be able to back a process of conversion from war spending to green-energy spending. As should the rest of us. In 2013, the state of Connecticut created a commission to work on converting manufacturing in Connecticut from a war to a peace basis. This effort was backed by and has the involvement of workers and owners, as well as peace advocates. If it does well, it should be closely observed by the other 49 states and the nation as a whole. Celebrity War Games In 2012, if you watched the Olympics on NBC, you saw advertisements promoting a war-o-tainment reality show cohosted by retired U.S. General Wesley Clark, co-starring Todd Palin, and with no apparent role for reality. The ads bragged about the use of real bullets, but the chances that any of the celebrities engaged in “war competition” on NBC’s “Stars Earn Stripes” were going to be shot and killed was essentially what it was for John Wayne as he promoted war while dodging it (even if nuclear weapons testing got him in the end). RootsAction.org set up a website at StarsEarnStripes.org to pressure NBC (and its war-profiteering owner, General Electric) to show the real costs of war. During the 1999 bombing of Yugoslavia commanded by Gen. Wesley Clark, civilians and a TV station were bombed, while cluster bombs and depleted uranium were used. A coalition formed to denounce “Stars Earn Stripes.” Activists protested at NBC’s studios in New York. Nine Nobel Peace Prize laureates spoke out against the program. The show became an embarrassment and was quickly canceled (or, as NBC put it, not produced beyond its “pilot” episodes). We need that sort of public response to every new outrage, and to outrages that have been around so long we barely notice them anymore. A Process Toward Peace Just as people often believe that we have to choose between bombing the hell out of a country or doing nothing, people often believe we have to choose between continuing to routinely bomb the hell out of countries or dismantling the entire military by Wednesday. Instead, we should envision a disarmament process that can proceed over a period of months and years. Disarmament will encourage further disarmament. Foreign aid (not the weaponry we call “foreign aid”) and cooperation will discourage hostility. Compliance with the rule of law will encourage the development of international law enforcement. I use the term “enforcement” not to suggest the use of war but rather the prosecution of individual war makers. Partial steps along the way may prove useful. A campaign to ban weaponized drones could take advantage of the fact that drone strikes look more like murder to many people than do other forms of murder in war. But such campaigns should be used to advance the larger goal of war abolition, and not to encourage the idea of improving or sanitizing war. A campaign to ban military bases in foreign nations might also be a good place to gain a foothold. As we begin to imagine a war-free world, what will we see? Virginia and West Virginia don’t go to war because they are both the United States. France and Germany don’t go to war because they are both Europe. One is tempted to say that nations would not go to war if they were united by an earth-wide government. But, in fact, a global government as corrupt and unaccountable—or more so—than our national governments would not help us. We need to build healthy democratic representation from the local level up to an international federation. Getting there may actually mean distributing more power to localities, states, and regions, rather than concentrating more power at higher levels. The United Nations should be reformed or replaced. It should be made democratic, stripping away the special privileges for a handful of nations. It should be made into a complete opponent of war. Acceptance of defensive or U.N.-authorized wars should be undone. One way to do this would be to revive understanding of the Kellogg-Briand Pact, which pre-dates the U.N. Charter and remains on the books of over 80 nations, with others free to sign on. Outlawing War When people propose banning war by law, including by Constitutional amendment, I have mixed reactions. While banning war is just what the world ordered, it has about it something of the whole Bush-Cheney ordeal during which we spent years trying to persuade Congress to ban torture. By no means do I want to be counted among those opposed to banning torture. But it is relevant, I want to suggest, that torture had already been banned. Torture had been banned by treaty and been made a felony, under two different statutes, before George W. Bush was made president. In fact, the pre-existing ban on torture was stronger and more comprehensive than any of the loophole-ridden efforts to re-criminalize it. Had the debate over “banning torture” been entirely replaced with a stronger demand to prosecute torture, we might be better off today. (As I was writing this, on July 24, 2013, Congressman Alan Grayson passed an amendment to a military spending bill once again “banning torture.”) We are in that same situation with regard to war. War was banned 85 years ago, making talk of banning war problematic. We were in that same situation, in fact, even before the U.N. Charter was drafted 69 years ago. By any reasonable interpretation of the U.N. Charter, most—if not all—U.S. wars are forbidden. The United Nations did not authorize the invasion of Afghanistan or Iraq, the overthrow of the Libyan government, or the drone wars in Pakistan or Yemen or Somalia. And by only the wildest stretch of the imagination are these wars defensive from the U.S. side. But the two loopholes created by the U.N. Charter (for defensive and U.N.-authorized wars) are severe weaknesses. There will always be those who claim that a current war is in compliance with the U.N. Charter or that a future war might be. So, when I say that war is illegal, I don’t have the U.N. Charter in mind. Nor am I thinking that every war inevitably violates the so-called laws of war, involving countless atrocities that don’t stand up under a defense of “necessity” or “distinction” or “proportionality,” although this is certainly true. Banning improper war, while useful as far as it goes, actually supports the barbaric notion that one can conduct a proper war. The situation in which a war would be a “just war” is as mythical as the much-imagined situation in which torture would be justified. Nor do I mean that U.S. Constitutional war powers are violated or fraud is perpetrated in making the case for war, although these and other violations of law are frequent companions of U.S. wars. I also do not want to dispute the advantages of banning war in the highest U.S. law, the Constitution. There is a common misconception that holds up lesser, statutory law as more serious than the Constitution or the treaties that it makes “supreme law of the land.” This is a dangerous inversion. The whistleblower Edward Snowden is right to expose violations of the Fourth Amendment. Senator Dianne Feinstein is wrong to insist that those violations have been legalized by statutes—which is debatable even if one accepts unconstitutional statutes. Amending the Constitution to ban war would (if the Constitution were complied with) prevent any lesser law from legalizing war. But a treaty would do that too. And we already have one. It is little known and even less appreciated that the United States is party to a treaty that bans all war. This treaty, known as the Kellogg-Briand Pact, or the Peace Pact of Paris, or the Renunciation of War, is listed on the U.S. State Department’s website. The Pact reads: The High Contracting Parties solemly [sic] declare in the names of their respective peoples that they condemn recourse to war for the solution of international controversies, and renounce it, as an instrument of national policy in their relations with one another. The High Contracting Parties agree that the settlement or solution of all disputes or conflicts of whatever nature or of whatever origin they may be, which may arise among them, shall never be sought except by pacific means. Pacific means only. No martial means. No war. No targeted murder. No surgical strikes. The story of how this treaty, to which over 80 nations are party, came to be is inspiring. (See my book, When the World Outlawed War.) The peace movement of the 1920s is a model of dedication, patience, strategy, integrity, and struggle. Playing a leading role was the movement for “outlawry,” for the outlawing of war. War had been legal until that point, as people falsely imagine it to be today. Eliminating war, the outlawrists believed, would not be easy. A first step would be to ban it, to stigmatize it, to render it unrespectable. A second step would be to establish accepted laws for international relations. A third would be to create courts with the power to settle international disputes. The outlawrists took the first big step in 1928, with the treaty taking effect in 1929. We haven’t followed through. In fact we’ve collectively buried what was probably the single biggest news story of 1928: the creation of this treaty. With the creation of the peace pact, wars were avoided and ended. But armament and hostility continued. The mentality that accepts war as an instrument of national policy would not vanish swiftly. World War II came. And, following World War II, President Franklin Roosevelt used the Kellogg-Briand Pact to prosecute the losers of the war, not just for “war crimes,” but also for the brand new crime of war. Despite an endless plague of war on and among the poor nations of the world, the wealthy armed nations have yet to launch a third world war among themselves. When not simply ignored or unknown, the Kellogg-Briand Pact is dismissed because World War II happened. But what other legal ban on undesired behavior have we ever tossed out following the very first violation and what appears to have been a quite effective prosecution? An argument can also be made that the U.N. Charter undoes the earlier pact simply by coming later in time. But this is by no means an easy argument, and it requires understanding the U.N. Charter as the re-legalization of war rather than the ban on war that most people imagine it to be. In fact, the Kellogg-Briand Pact has been used in cases of international law long after the adoption of the U.N. Charter, including a case at the World Court in 1998 that arguably prevented a U.S. war against Libya. (See Francis Boyle’s Destroying Libya and World Order.) In the two years since I published an account of the activism that created the Pact, I have found a great deal of interest in reviving awareness of it. People may not be as sick of war now as they were following World War I, or at least not as open to the possibility of abolition, but many are pretty far down that road. Groups and individuals have launched petitions. The St. Paul, Minnesota, City Council (where Frank Kellogg lived) has voted to create a peace holiday on August 27th, the day the treaty was signed in 1928 in a scene well described in the song Last Night I Had the Strangest Dream. A fan of the story has created an essay contest that’s received thousands of entries. Drone protesters have educated judges about the Peace Pact when they’ve been hauled into court for making use of the First Amendment. A Congress member has put into the Congressional Record his recognition that the Kellogg-Briand Pact made war illegal. I just saw an op-ed in the New York Times by some law professors mentioning the pact. And I’ve been in touch with other nations not party to the treaty and not party to any wars, encouraging them to both sign on to the Pact and then urge certain other parties to begin complying with it. When someone wants to legalize torture or campaign bribery they point to court proceedings marginalia, overridden vetoes, speeches, and tangentially related ancient precedents. When we want to de-legalize war, why not point to the Kellogg-Briand Pact? It is a treaty to which the United States is party. It is the Supreme Law of the Land. It not only does what we want. It does more than most people dare to dream. I’ve found that some people are inspired by the Pact’s existence and by the fact that our great-grandparents were able to create a public movement that brought it into existence. War the Crime, not “War Crimes” It is common to think of “war crimes” as improper conduct during a war, but not to think of the war itself as a crime. This needs to change. When presidents and other leaders of nations get away with launching wars, their successors repeat their crimes. Many of us pushed hard for the impeachment or prosecution of George W. Bush, predicting that without that accountability his crimes would be continued and repeated. Lately I’ve been, somewhat bitterly, remarking, “Wow, not impeaching Bush has sure paid off!” His successor has continued and expanded upon many of his war powers and policies. Many loyal Republicans opposed impeaching George W. Bush. So did most liberal and progressive activist groups, labor unions, peace organizations, churches, media outlets, journalists, pundits, organizers, and bloggers, not to mention most Democratic members of Congress, most Democrats dreaming of someday being in Congress, and—toward the end of the Bush presidency—most supporters of candidate Barack Obama or candidate Hillary Clinton. Remarkably in the face of this opposition, a large percentage and sometimes a majority of Americans told pollsters that Bush should be impeached. It’s not clear, however, that everyone understood why impeachment was needed. Some might have supported a successful impeachment of Bush and then turned around and tolerated identical crimes and abuses by a Democrat. But this is the point: whoever followed Bush’s impeachment would have been far less likely to repeat and expand on his high crimes and misdemeanors. And the reason many of us wanted Bush impeached—as we said at the time—was to prevent that repetition and expansion, which we said was virtually inevitable if impeachment was not pursued. “You just hate Republicans” was the most common argument against impeachment, but there were others. “It’s more important to elect someone different.” “Why do you want President Cheney?” “Why do you want President Pelosi?” “Why distract from good work?” “Why put the country through trauma?” “Why not focus on ending war?” “Why not do investigations?” “Why divide the Democrats?” “Why start a process that can’t succeed?” “Why destroy the Democratic Party the way impeaching Clinton destroyed the Republican Party?” We answered these questions as patiently as possible at great length and enormous repetition for years and years (See WarIsACrime.org/ImpeachFAQ). People pursued alternatives to impeachment, from spreading the word about how bad the crimes and abuses were, to pushing legislation to redundantly re-criminalize Bush’s criminal behavior, to promoting supposedly lesser-evil candidates, to promoting truly good candidates, to constructing ways to drop out of society and wash one’s hands of it. The trouble was that when you let a president make war, and everything that comes with war—spying without warrant, imprisoning without charge, torture, lying, secrecy, rewriting laws, persecuting whistleblowers—you can predict, as we predicted for years, that the next president will adopt and build on the same policies. Nothing short of punishing the offender will deter the successor. In fact, the new president, working with Congress and all of his other facilitators, has turned abuses into policies. The scandal and secretiveness have been replaced with executive orders and legislation. Crimes are now policy choices. Checking off lists of murder victims is official open policy. (See “Secret ‘Kill List’ Proves a Test of Obama’s Principles and Will,” New York Times, May 29, 2012.) Secret laws are normal. Secretly rewritten laws are established practice. Spying in violation of the Fourth Amendment is openly defended and “legalized,” with sporadic bursts of public outrage and establishment excusing, following new detailed revelations. Whistleblowing is being transformed into treason. What failure to impeach Bush has done to legitimize his crimes is nothing compared to what it has done to delegitimize impeachment. If a tyrannical president who liberals hated and who talked funny and who didn’t even pretend to be killing for some higher benevolent purpose can’t be impeached, then who can? Surely not an intelligent, articulate African American who pretends to agree with us and gives speeches denouncing his own policies! But this is the same problem as before. Making speeches against Bush’s abuses was not enough. Clapping for speeches against Obama’s abuses—even speeches by Obama—is not enough. There is a reason why people abuse power. Power corrupts them. And absolute power corrupts them absolutely. Telling a handful of Congress members who are forbidden to speak about it, and most of whom don’t really give a damn, what sort of outrages you are up to is not a system of checks and balances or the rule of law. Refusal to impeach pulls the foundation out from under representative government. Congress won’t impeach for violation of subpoenas, so it avoids issuing subpoenas, and it therefore can’t compel production of witnesses or documents, so it doesn’t take a position on an important matter, so the unofficial U.S. state media takes no position either, and people follow the media. There is no demand to impeach Obama alive among the public as I write this. There are murmurs about impeaching him for minor or fictional crimes, but not for war. In an ideal world, we would compel Congress to truly drop the partisanship and proceed with a double-impeachment of Obama and Bush for identical crimes. (Impeachments after leaving office are possible and have been done; do a web search for “William Belknap”.) We should aim to bring about that ideal world, in which top officials are held accountable for crimes, and the most serious crime on the list is the crime of war. A Global Rescue Plan People ask: Well, what do we do about the terrorists? We begin learning history. We stop encouraging terrorism. We prosecute suspected criminals in courts of law. We encourage other nations to use the rule of law. We stop arming the world. And we take a little fraction of what we spend killing people and use it to make ourselves the most beloved people on the planet. The United States alone is perfectly capable, if it chooses, of enacting a global marshall plan, or—better—a global rescue plan. Every year the United States spends, through various governmental departments, roughly $1.2 trillion on war preparations and war. Every year the United States foregoes well over $1 trillion in taxes that billionaires and centimillionaires and corporations should be paying. If we understand that out-of-control military spending is making us less safe, rather than more—just as Eisenhower warned and so many current experts agree—it is clear that reducing military spending is a critical end in itself. If we add to that the understanding that military spending hurts, rather than helping, economic well-being, the imperative to reduce it is that much clearer. If we understand that wealth in the United States is concentrated beyond medieval levels and that this concentration is destroying representative government, social cohesion, morality in our culture, and the pursuit of happiness for millions of people, it is clear that taxing extreme wealth and income are critical ends in themselves. Still missing from our calculation is the unimaginably huge consideration of what we are not now doing but easily could do. It would cost us $30 billion per year to end hunger around the world. We just, as I was writing this, spent nearly $90 billion for another year of the “winding down” war on Afghanistan. Which would you rather have: three years of children not dying of hunger all over the earth, or year #13 of killing people in the mountains of central Asia? Which do you think would make the United States better liked around the world? It would cost us $11 billion per year to provide the world with clean water. We’re spending $20 billion per year on just one of the well-known useless weapons systems that the military doesn’t really want but which serves to make someone rich who controls Congress members and the White House with legalized campaign bribery and the threat of job elimination in key districts. Of course, such weapons begin to look justified once their manufacturers begin selling them to other countries too. Raise your hand if you think giving the world clean water would make us better liked abroad and safer at home. For similar affordable amounts, the United States, with or without its wealthy allies, could provide the earth with education, programs of environmental sustainability, encouragement to empower women with rights and responsibilities, the elimination of major diseases, etc. The Worldwatch Institute has proposed spending $187 billion annually for 10 years on everything from preserving topsoil ($24 billion per year) to protecting biodiversity ($31 billion per year) to renewable energy, birth control, and stabilizing water tables. For those who recognize the environmental crisis as another critical demand as urgent in its own right as the war-making crisis, the plutocracy crisis, or the unmet human needs crisis, a global rescue plan that invests in green energy and sustainable practices appears even more powerfully to be the moral demand of our time. War-ending, earth-saving projects could be made profitable, just as prisons and coal mines and predatory lending are made profitable now by public policy. War-profiteering could be banned or rendered impractical. We have the resources, knowledge, and ability. We don’t have the political will. The chicken-and-egg problem traps us. We can’t take steps to advance democracy in the absence of democracy. A female face on an elite ruling class won’t solve this. We can’t compel our nation’s government to treat other nations with respect when it has no respect even for us. A program of foreign aid imposed by imperial-minded arrogance won’t work. Spreading subservience under the banner of “democracy” won’t save us. Imposing peace through armed “peace-keepers” prepared to kill won’t work. Disarming only so-much, while continuing to suppose that a “good war” might be needed, won’t get us far. We need a better view of the world and a way to impose it on officials who can be made to actually represent us. Such a project is possible, and understanding how easy it would be for powerful officials to enact a global rescue plan is part of how we can motivate ourselves to demand it. The money is available several times over. The globe we have to rescue will include our own country as well. We don’t have to suffer more than we are suffering now in order to greatly benefit others. We can invest in health and education and green infrastructure in our own towns as well as others’ for less than we now dump into bombs and billionaires. Such a project would do well to consider programs of public service that involve us directly in the work to be done, and in the decisions to be made. Priority could be given to worker-owned and worker-run businesses. Such projects could avoid an unnecessary nationalistic focus. Public service, whether mandatory or voluntary, could include options to work for foreign and internationally run programs as well as those based in the United States. The service, after all, is to the world, not just one corner of it. Such service could include peace work, human shield work, and citizen diplomacy. Student exchange and public-servant exchange programs could add travel, adventure, and cross-cultural understanding. Nationalism, a phenomenon younger than and just as eliminable as war, would not be missed. You may say I’m a dreamer. We number in the hundreds of millions. Educate, Organize, Get Active Give this book to a friend or relative who doesn’t agree with it. Give it to your Congress member, your library, and your crazy uncle. Invite me to come talk with your group about it. Don’t have a group? Join or create one. I recommend checking out and getting involved with the groups found on the following websites. These groups do not necessarily recommend this book or have anything to do with it, but I recommend them: DavidSwanson.org WarIsACrime.org RootsAction.org VCNV.org WarResisters.org VeteransForPeace.org CodePink.org Space4Peace.org UNACPeace.org UnitedForPeace.org StopWar.org.uk AntiWar.org PeacePeople.com AFutureWithoutWar.org WILPFUS.org WagingPeace.org NuclearResister.org SOAW.org IPB.org NobelWomensInitiative.org HistoriansAgainstWar.org Peace-Action.org ThePeaceAlliance.org
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 69.1 70.1 71.1 72.1 73.1 74.1 75.1 76.1 77.1 78.1 79.1 80.1 81.1 82.1 83.1 84.1 85.1 86.1 87.1 88.1 89.1 90.1 91.1 92.1 93.1 94.1 95.1 96.1 97.1 98.1 99.1 100.1 101.1 102.1 103.1 104.1 105.1 106.1 107.1 108.1 109.1 110.1 111.1 112.1 113.1 114.1 115.1 116.1 117.1 118.1 119.1 120.1 121.1 122.1 123.1 124.1 125.1 126.1 127.1 128.1 129.1 130.1 131.1 132.1 133.1 134.1 135.1 136.1 137.1 138.1 139.1 140.1 141.1 142.1 143.1 144.1 145.1 146.1 147.1
हामी युद्ध समाप्त गर्न चाहन्छौं: भाग IV को "युद्ध नं अधिक: अलगाव को लागी मामला" डेभीड स्वास्सन द्वारा यदि हामी युद्धको अन्त्य गर्न चाहन्छौं भने, हामी यसलाई समाप्त गर्न काम गर्न चाहन्छौं। यद्यपि यदि तपाईंलाई लाग्छ कि युद्ध कम हुँदैछ, यसले काम बिना काम गरिरहनेछैन। र जब सम्म कुनै युद्ध हो, व्यापक युद्ध को एक महत्वपूर्ण खतरा हो। युद्धहरू एकपटक सुरुवात गर्न नियन्त्रणमा लाग्न गाह्रो हुन्छन्। संसारमा परमाणु हतियारहरू (र सम्भावित लक्ष्यहरूको रूपमा परमाणु संयन्त्रहरूसँग), कुनै पनि युद्ध-निर्माणले एकोकोलिप्सको खतरा बढाउँछ। युद्ध-निर्माण र युद्धको तयारीले हाम्रो प्राकृतिक वातावरणलाई नष्ट गर्दैछ र सम्भावित उद्धार प्रयासबाट स्रोतहरूलाई उजागर गर्दै एक आदरणीय जलवायुको संरक्षण गर्नेछ। अस्तित्व, युद्ध र युद्धको लागि तयारीको विषयको रूपमा पूर्ण रूपमा समाप्त गरिनुपर्दछ र छिटो हटाइयो। हामीलाई एक आन्दोलन चाहिन्छ जुन विगतका आंदोलनहरूबाट अलग रहन्छ जुन प्रत्येक निरन्तर युद्ध विरुद्ध वा प्रत्येक आपत्तिजनक हतियारको विरुद्धमा रहेको छ। हामी एक आन्दोलन चाहिन्छ, जस्तै जुडिथ ह्यान्ड र पल चाप्पल र डेभीड हर्ट्सहो र धेरैले अरुले आफ्नो सम्पूर्णतामा युद्धको उन्मूलन प्रस्ताव गरेका छन्। हामीलाई शिक्षा, संगठन र सक्रियता चाहिन्छ। अनि हामी यी चरणहरू अझ शक्तिशाली बनाउन संरचनात्मक परिवर्तनहरूको आवश्यकता पर्दछ। संयुक्त राज्य र यसको सहयोगीहरूले युद्ध-युद्ध समाप्त गर्दै संसारभर युद्ध समाप्त गर्न एकदम लामो बाटो जान्छ। हामीमध्ये संयुक्त राज्य अमेरिकामा रहनका लागि, कम से कम, युद्ध समाप्त गर्न को लागी ठाउँ हाम्रो आफ्नै सरकार भित्र छ। हामी अमेरिकी सेनाको नजिकैका बासिन्दाहरू बाँचेका मानिसहरू सँगसँगै यो काम गर्न सक्षम हुन सक्दछ - जुन पृथ्वीमा मानिसहरूको एकदम ठूलो प्रतिशत हो। अमेरिकी साम्राज्यवाद समाप्त हुँदै विश्वव्यापी रूपमा युद्ध समाप्त हुनेछैन, तर यसले उनीहरूको सैन्य खर्च वृद्धि गर्न धेरै अन्य राष्ट्रहरूलाई ड्राइभिङ्ग गर्ने दबाव हटाउनेछ। यसले नाटोलाई आफ्नो प्रमुख अधिवक्ताको लागि र युद्धमा सबैभन्दा ठूलो सहभागीलाई हराउनेछ। यसले पश्चिमी एशिया (उका मध्य पूर्व) र अन्य क्षेत्रहरूमा हतियारहरूको सबैभन्दा ठूलो आपूर्ति कटौती गर्नेछ। यसले कोरियाको पुन: मिलान गर्न प्रमुख बाधा हटाउनेछ। यसले हतियार सम्झौतालाई समर्थन गर्न अमेरिकी इच्छाको सिर्जना गर्नेछ, अन्तर्राष्ट्रिय आपराधिक अदालतमा सामेल हुनसक्छ, र संयुक्त राष्ट्रलाई युद्ध हटाउन यसको उद्देश्य उद्देश्यको दिशामा जाने अनुमति दिन्छ। यसले राष्ट्रहरूको स्वतन्त्रतालाई धम्की दिने राष्ट्रहरूबाट मुक्त संसार सिर्जना गर्नेछ, र विश्वमा परमाणु विस्थापितताले चाँडै बढ्न सक्छ। क्लस्टर बम प्रयोग गरेर अन्तिम भू-राष्ट्र हुनेछ वा भूमिगत खण्डहरू रोक्न अस्वीकार गरिनेछ। यदि संयुक्त राज्यले युद्धको बानी हटाउनुभयो भने, युद्धले मात्र प्रमुख र सम्भवतः घातक आक्रमणको सामना गर्नेछ। त्यसोभए हामी यहाँबाट कसरी प्राप्त गर्छौं? हामीलाई युद्धको अनुमोदनबाट हामी हाम्रो संस्कृतिमा एक पान्ति चाहिन्छ, र हामीलाई सहयोग पुर्याउन मद्दत पुर्याउँछ जुन हामीलाई त्यहाँ पुग्न मद्दत गर्दछ। यस लेखको समयमा सिरियामा अमेरिकी युद्धका लागि प्रतिरोधले 2003 मा इराकमा अमेरिकी नेतृत्वको बिरुद्ध युद्धको तुलनामा साना रैलीहरू देखा पर्यो, तर निर्वाचनमा अधिक समर्थन, सेना र सरकार भित्रको अधिक समर्थन, र अधिक बुझाइ निर्वाचित अधिकारीहरु द्वारा। यो भाग आयोजन र शिक्षा को पछिल्लो दशक को परिणाम हो। धेरै काम जो मान्छे को लागि व्यर्थ लग रहेको छ जनता को दृष्टिकोण मा बदलाव को संदर्भ मा बंद गरिरहेको छ, लगभग वियतनाम सिंड्रोम को पुनः जन्म, यदि 1920s को विरोधी युद्ध प्रकाश को रूप मा पर्याप्त नहीं। युद्धबाट लाभ उठाउने, र चुनाव बाहिर भ्रष्टाचार, युद्ध उन्मूलनमा मानिसहरूलाई शिक्षित गर्न अलग कदमहरू छन्। तर उनीहरूले उन्मूलन गर्न सम्भव हुने उपायहरू छन्। एक विभागको गठन गर्दै वा अन्यथा राजनयिक विकल्पहरू बनाउन अधिक महत्त्वपूर्ण अर्को चरण हो। हाम्रो संचार र शिक्षा प्रणालीहरूमा सुधारको लागि सुधारको लागि शान्तिको लागि सुधार हुनेछ। स्वतन्त्र मिडियाको विकास, र कर्पोरेट मिडिया कार्टेल तोड्ने कदमहरू युद्धको अन्त्यमा महत्त्वपूर्ण छन्। पेंटागनको सम्भावित लक्ष्य सूचीमा राष्ट्रहरूसँग विद्यार्थी र सांस्कृतिक आदान-प्रदान (सिरिया, ईरान, उत्तर कोरिया, चीन, रूस, आदि) ती सम्भावित भविष्यका युद्धहरूमा प्रतिरोध निर्माण गर्न एकदम लामो बाटो हुनेछ। हामी विचार गर्न सम्झने को आवश्यकता हो, सेना को नियमहरु लाई प्रत्यक्ष रूपले आफ्नै मा युद्ध सिर्जना गर्ने सन्दर्भमा, तर हाम्रो संस्कृति मा युद्ध को सामाजिक स्वीकार्यता मा योगदान कारक को नियम मा। त्यसैले हाम्रो प्राथमिक लक्ष्य मध्ये एक गलत झूटा विश्वास, प्रचार, टूटेको संचार प्रणाली हो। युद्धले नस्लवाद उत्पन्न गर्दैन, र नस्लवादले जरूरी युद्ध युद्ध गर्दैन। तर नस्लवादी सोचले हाम्रा साथीहरू र छिमेकीहरू विभिन्न प्रकारका मानिसहरूको विरुद्ध युद्धको अधिक स्वीकार्य बनाउँछ। निस्सन्देह, हामी पनि नस्लवादलाई हटाउन आवश्यक छ, अलगावको योगदानको बाहेक। तर युद्ध को समाप्त गर्न को लागि एक अभियान को आवश्यकता को लागि नस्लवाद को योगदान मा लेने को आवश्यकता हो कि यो कल्पना को बिना केवल कल्पना नस्ल (एक धारणा जो पुरा विरोधी अभियान अभियान एक विरोधी नस्लवाद अभियान मा बदलन सक्छ) को पालन को बिना। उस्तै तर्क धेरै अन्य कारकहरूमा लागू हुन्छ। यदि सबूतले सुझाव दिन्छ कि गरीबी बालबालिका र गरिब शिक्षाले जनसम्पर्क वा हिंसाको सार्वजनिक नीतिको लागि समर्थन गर्ने व्यक्तिको योगदान पुर्याउँछ, तब ती कारकहरूलाई सम्बोधन गर्नु पर्दछ, किनकि उनीहरुले धेरै कारणहरुका लागि सम्बोधन गर्नुपर्छ। तर युद्धमा युद्ध लड्न कुनै पनि कारक युद्धको उन्मूलनको लागि वकालतको स्थान लिन सक्दैन। पूंजीवाद, एक निश्चित रूप मा, कारक बनाउन को लागी एक कारक हुन सक्छ, तर युद्धले हजारौं सम्म पूंजीवादको भविष्यवाणी गर्छ। मल्लियालिटी र हिरोवादको बारेमा विचारहरू साम्राज्यवादमा योगदान हुन सक्छ, तर युद्ध पछि ह्यान्ड-ह्यान्ड लगीमा संलग्न हुन छोडेनन्, त्यहाँ सैनिकोंका कर्तव्यहरु को बारे मा केहि अन्तर्राष्ट्रिय मर्द छैन। महिला र समलैंगिकहरू अमेरिकी सेनामा एकीकृत सेनाको तुलनामा सजिलै सुचारु भएको छ। हामी दुर्व्यवहार पूर्ववत गर्न आवश्यक छैन, तर पुरुष सम्मानको बारेमा सोच्ने केहि तरिकाहरू बदल्नु लगभग निश्चित रूपमा निश्चित हुनेछ। यो हँसिलो लाग्छ, तर अगस्ट-सेप्टेम्बरमा सिरियालाई आक्रमण गर्न प्रमुख तर्क 2013 ले राष्ट्रपति ओबामाको मर्यादाको रक्षाको पक्षमा पारेको थियो, त्यतिबेला उनले रासायनिक हतियार प्रयोग गरेमा "नतिजाहरू" धम्की दिएका थिए। यसले केही परिवर्तन गर्न सक्छ जुन युद्धहरू रोबोटद्वारा लडेका हुन्छन्। हामी युद्ध को पछि ड्राइभिङ्ग बल को सोच को सामने बंद लाइनहरु मा प्रकृति को रूप मा बंद गर्न सक्छन्। हामी अगाडि बढ्न र अहिले हाम्रो सोच परिवर्तन गर्न सही हुनेछ। युद्ध पछि ड्राइभिङ्ग बल सरकारको माथिको साथमा छ, र हामी सबैले उनीहरूलाई उनीहरूको व्यवहारबाट टाढा जाने। यस समझको साथ, हामी सबै या एक्सेनफोबिया, राष्ट्रवाद, धर्म, चरम भौतिकवाद, डर, लोभ, घृणा, झूटो गौरव, अन्धा आज्ञाकारिता, पर्यावरणीय विनाशता, समानुभूतिको कमी, समुदायको कमी, सेनाको प्रशंसा, पुनरुत्थान र आपत्तिहरु को लागि प्रशंसा को कमी, मर्दाना को मिलनसारवादी अवधारणा, र युद्ध को स्वीकृति मा योगदान को लागी हरेक अन्य कारक। यी प्रयासहरू केवल युद्धको स्वीकृतिमा प्रत्यक्ष प्रत्यक्ष इजाजतपत्रको साथ संयोजनमा सफल हुनेछ - कुन पुस्तक यो एक भाग हो भन्ने उद्देश्य हो। र युद्ध को स्वीकृति को सफा गर्न को सफलता मा अन्य दिशा मा एक महान दूरी हुनेछ, डर, xenophobia, पर्यावरण विनाशता, आदि को कम गर्न को मदद को दिशा मा। म यकीन छैन भन्न सक्दिन कि महिलाहरूलाई सशक्त पार्नु भनेको म सामूहिक अर्थ हो, नचिनेवाद - युद्धलाई हतोत्साहित गर्नेछ। संयुक्त राज्यले स्विट्जरल्याण्ड अघि लामो समय महिलाहरूलाई मतदान गर्यो, र हामी जान्दछौं कुन राष्ट्रले अधिक बेलाइजस्तो छ। तर स्पष्ट रूपले सुधार गर्छ कि सबैलाई समानता र कुनै पनि कुलीनतालाई सशक्त पार्नु युद्ध मशीनको विरुद्ध हाम्रो प्रयासमा मद्दत गर्नेछ। सबैलाई सशक्त पार्नु भनेको महिलाहरूलाई सशक्त पार्नु हो। र महिलाहरूलाई सशक्तिकरणले कुनै पनि समाजलाई समान रूपमा सबैलाई सशक्तिकरणको दिशामा लैजान्छ। अन्य सुधारहरूले सबै किसिमका सक्रियतालाई लाभ पुऱ्याउँछ, जसमा युद्ध विरोधी सक्रियता सहित। ठूला बैंकहरूबाट सहकारी संस्थाहरूमा पैसा सारिँदै, कार्यस्थानहरूको कार्यकर्ता स्वामित्वलाई प्रोत्साहन दिँदै, र स्थानीय आर्थिक र राजनीतिक ढाँचाहरू विकास गर्न मद्दत गर्नेछ। जब हामीले कानूनको अन्तर्राष्ट्रिय नियम चाहिन्छ, हामीलाई मानिसहरूको भन्दा अधिक सरकारी कार्यहरूको स्थानान्तरण आवश्यक पर्दैन, तर बरु उल्टो। हामीलाई स्थानीय स्तरबाट अधिक लोकतान्त्रिक आवश्यकता पर्दछ, सार्वजनिक नीतिको धेरै अधिक नियन्त्रणमा। जेलहरू बन्द - अर्को संस्थामा गहिरो आवश्यकता उन्मूलनको आन्दोलन चाहिन्छ - निश्चित रूपमा मद्दत पुर्याउनेछ। धेरै सम्भावित कार्यकर्ताहरू बन्द छन्, र धेरै वास्तविक कार्यकर्ताहरूलाई धम्की दिने जस्ता धम्की दिन्छन्। प्राधिकरणलाई चुनौती दिने बच्चाहरूलाई ड्रग्सको वर्णन गर्न बन्द। कम टेलिभिजन, कम भिडियो खेलहरू, सेल फोनबाट धेरै समय टाढा-सबैले फरक पार्न सक्छ। ठूला आर्थिक सुरक्षा, यदि हामी यसलाई प्राप्त गर्न सक्दछौं, साथै सहयोग गर्न सक्छ-यद्यपि उत्परिवर्तनको उत्प्रेरकको रूपमा हताशा पनि यसको फाइदा छ। आफूलाई र हाम्रो जिम्मेवारीबारे सोच्ने हाम्रो तरिकामा सुधारहरू महत्वपूर्ण छन्। हामीले यो कुरालाई बुझ्नैपर्छ जुन हाम्रो राय अरूलाई साझा गरिएको छ। सामान्यतया हामी कल्पना भन्दा कम मात्र छौं। अक्सर हामी बहुमतले मिडिया द्वारा सानो अल्पसंख्यक रूपमा चित्रण गर्छौं। (हामीमध्ये अधिकांशले सिरियामा अमेरिकी युद्ध-प्रक्रियाको विरोध गर्छन्, तर राजनीतिक शोले टेलिभिजनले झूटो कुरा बताउँछ कि वास्तवमा सबैसँग हामीसँग असहमत हुन्छ।) हामीले बुझ्न पनि, कसरी प्रभावकारी सक्रियता अक्सर भएको छ। र हामीले बलको गैर पक्षपातको स्थितिबाट काम गर्न सिक्नुपर्छ, बिना आत्म-संवेदना वा पूर्व सम्झौता। निष्ठाको जोखिम युद्ध समर्थन अक्सर राष्ट्रपति र अन्य अधिकारीहरुलाई विश्वास र पालन को विचार को लागि समर्थन को एकदम समर्थन गर्दछ। त्यसोभए मानिसहरु जसले नियमित रूपमा राजनीतिज्ञहरूको बेइमानी र धैर्यतालाई इन्कार गर्छन्, जब यो युद्धको आउँदछ (र राष्ट्रवादको आभास) मा विश्वास गर्दछ कि हामी जंगली असम्भव दावीहरूको आधारमा अपमानजनक नीतिहरू स्वीकार गर्छौं भन्ने गोप्य प्रमाणहरू आधारमा राखेका छौं जुन हामीलाई हाम्रो आफ्नै राम्रो। सेनामा सैन्यता को दृष्टान्त को रूप मा देखा पर्यो, र सेना मा नहीं मान्छे को रूप मा यो पनि उनको गुण हो जस्तो कुरा गर्न थाले। तिनीहरूले आफ्नो "राष्ट्रपतिमा प्रमुख" आफ्नो राष्ट्रपति भन्दा उल्लेख गर्दै सुरू गर्छन्। उनीहरूले विश्वास गर्न थाले कि नागरिकहरू बन्द रहन्छन् र उनीहरूको रूपमा बोल्नुपर्छ र सोच्नुहोस् जस्तो लाग्छ कि उनीहरूलाई सोच्न सट्टा देशलाई चलाउन र जनताको सेवा गर्न सार्वजनिक कर्मचारीहरूलाई सम्बोधन गर्न सोच्नु जस्तो लाग्छ। "तपाईं हाम्रो साथ वा हाम्रो साथ हुनुहुन्छ," उनी भन्छन्, बिर्सन्छ कि कसैले एक सरकारबाट आवश्यक हिसाबले विदेशी शक्तिद्वारा हिंसक आक्रमणलाई समर्थन नगर्न सक्छ। आज्ञाकारी खतरा हो। यदि दुई वर्षको उमेरमा कारको छेउमा चलिरहेको छ भने, कृपया "स्टप!" लाई याद गर्नुहोस् र सम्भवत: आज्ञाकारीलाई आशा गर्नुहोस्। तर तपाईं बढ्दै हुनुहुँदा, तपाईंको आज्ञाकारिता सधैं सशर्त हुनुपर्छ। यदि गुरु महाराजले तपाईंलाई निरन्तर रातको खानेकुरा तयार पार्न निर्देशन दिइरहेको देखिन्छ तर तपाईलाई विश्वासमा उनीहरूको निर्देशनहरू पालन गर्न चाहानुहुन्छ, तपाईं सहनशील हुन जोखिमको रूपमा विचार गर्न सक्नुहुनेछ। यदि, तथापि, महाराजले तपाईंलाई आफ्नो सानो औँला बन्द गर्न को लागी बताउँछ, र तपाइँले गर्छन, त्यो निश्चित पक्का हुनेछ जुन तपाईले आज्ञाकारिता समस्या पाउनुभयो। यो एक सानो र हास्यपूर्ण खतरा होइन। प्रयोगहरूमा अधिकांश स्वयम्सेवकहरू उनीहरूलाई अन्य मानिसहरूमाथि कडा दुखाइ वा मृत्यु हो भन्ने कुरालाई प्रहार गर्न इच्छुक छन् जब एक वैज्ञानिकले उनीहरूको विज्ञानको लागि यसो गर्न बताउँछन्। यी सामान्यतया मिलग्राम प्रयोगका रूपमा चिनिन्छ, र अभिनेताहरूले पीडा वा मृत्युलाई फ्याक्किन्छ। एक अभिनेताले आफ्नो सानो औंलाहरू काट्न स्वयंसेवकहरूलाई बताउन एक वैज्ञानिकको रूपमा प्रचार गरिरहेको थियो, मलाई विश्वास छ कि तिनीहरूले यो गर्दैनन्। तर तिनीहरू अरू कसैलाई भन्दा बढी खराब गर्न इच्छुक छन्। राम्रो पुरानो गोल्डन नियम यस कमीको कारण हो, तर अन्धा आज्ञाकारिताको प्रतिरोध छ। संसारमा धेरै पीडाहरू स्वतन्त्र व्यक्तिहरूले सिर्जना गर्दैनन्, तर जब तिनीहरू विरोध गर्नुपर्दछ भने ठूलो संख्यामा मानिसहरूले आज्ञा पालन गर्छन्। चेल्सी म्यानिङको कानुनी रक्षा टोलीले उनीहरूको "पछिल्ला वर्षीय आदर्शवाद" को परिणामस्वरूप लगभग धेरै अपराधहरूको सामना गर्न व्याख्या गर्न खोजे जस्तै कि यो रोग थियो। तर धेरै हजारौं मानिसहरूले त्यही जानकारीमा पहुँच गरेका थिए र यसलाई सार्वजनिक बनाउन असफल भयो। निस्सन्देह हामी, अधिक कारणले गर्दा, उनीहरूलाई ब्लाइन्ड एक्स्पेरिस विकारको पीडाको रूपमा चिने। पश्चात माथि छलफल गरेको पछुतो दुर्व्यवहार सम्झनुहोस्। उहाँको त्रासदी एक प्रयोग थिएन, तर सबै पनि वास्तविक। हामीले सोच्नुको बारेमा कसरी सोच्न नसक्ने अवस्थामा हामी अन्धापूर्वक पालन गर्न आशा गरिरहेका छौं। अयोग्य आशा समावेश गर्दैन कि कार्यहरू फेला पार्न सम्भव छ। अनि हामीले आफैलाई अनैतिक निर्देशनहरू अस्वीकार गर्न तयार पार्नु पर्छ जब हामीले तिनीहरूलाई प्राप्त गर्यौ, समेत माथिका सबै निर्देशनहरू माथि बस्न र केहि गर्न नसक्ने। सरकारहरूले सक्रियतालाई बेवास्ता गर्न प्रशंसा गर्छ धेरै वर्ष पहिले धेरै मान्छे इराकमा अमेरिकी युद्धको विरोध गर्दै थिए। राष्ट्रपति र कांग्रेसका अधिकांश तथा ठूला ठूला सञ्चारकर्मीहरूले प्रभाव पारेका थिए कि यस्ता विरोधाभासहरू बेवास्ता गरिएका वा काउन्टर उत्पादकहरू पनि व्यस्त थिए। तर पूर्व राष्ट्रपति जॉर्ज डब्ल्यू बुशको स्मारकले एक प्रमुख रिपब्लिकन सेन्टरलाई गोपनीय रूपमा दबाब दिएर सम्झना धेरै ठूलो भएको थियो र उनीहरू युद्धको अन्त्य गर्न चाहन्थे। बुशले तीन वर्षमा छोड्न इराक सरकारसँग सम्झौता गरे। 1961 मा यूएसएसआर को परमाणु परीक्षण मा रोकथाम देखि हटाइयो। व्हाइट हाउसमा एक विरोधले राष्ट्रपति केनेडीलाई सट्टा पछ्याउन आग्रह गरे। पोस्टरहरूले "केनेडी, रुमलाई मत नदिनुहोस्!" एक प्रोटरले दशैंका लागि उनीहरूको कार्यलाई बेकार र बेकारको रूपमा सम्झना गरे, जब सम्म उनले अमेरिकी शस्त्र नियन्त्रण र निवारण एजेन्सीको डिप्टी निदेशक एडियन फिशरसँग मौखिक इतिहास साक्षात्कार फेला पारे। फिशर ले भन्यो कि क्यानेडीले पुनरुत्थानको कारण पुनरुत्थानको परीक्षणमा ढिलाइ गर्यो। हामीले विरोध गर्ने नीतिमा ढिलाइ स्थायी रूपमा रूपमा राम्रो छैन, तर ती प्रदर्शनकर्ताहरूले जान्दथे भने उनीहरूले सुनेका थिए उनीहरू दिनहुँ फर्किन्छन् र साथीहरू ल्याए र सम्भवतः स्थायी रूपमा स्थायी रूपमा प्राप्त गर्थे। उनीहरूले कल्पना गरे कि उनीहरूले सुनेका थिएनन् कि तपाईंले पर्याप्त इतिहास पढ्न भने हास्यास्पद देखिन्छ। मानिसहरू सँधै सुनेका छन्, तर शक्तिमा भएका मानिसहरू कुनै पनि गम्भीर ध्यान नगर्ने प्रभाव दिनको लागि ठूलो लम्बाइमा जान्छन्। लरेंस विट्ट्टनर रबर्ट "बुड" म्याकफालनले साक्षात्कार गरे, राष्ट्रपति रोनाल्ड रीगनको पूर्व राष्ट्रिय सुरक्षा सल्लाहकारले उनलाई सोधे कि व्हाइट हाउसले परमाणु हतियार भवनमा "फ्रिज" को माग गर्ने प्रदर्शनमा धेरै ध्यान दिएका थिए। "अन्य प्रशासन अधिकारीहरूले दावा गरेका थिए कि उनीहरूले परमाणु फ्रीज आन्दोलनलाई बेवास्ता गरे," Wittner भन्नुभयो। "तर जब म यसको बारे मा McFarlane ले भन्यो, उहाँले जलायो र ठूलो प्रशासन अभियान को रूप मा शुरू गर्न को लागी संघर्ष र फ्रीज - एक कि उहाँले निर्देशन दिईएको छ। ... एक महिना पछि, मैले रेगन प्रशासन को समयमा एडविन मेसे, एक शीर्ष व्हाइट हाउस कर्मचारी र यूएस अटवर्ट जनरल को साक्षात्कार गरे। जब म उनलाई फ्रिज अभियान को प्रशासन को प्रतिक्रिया को बारे मा सोचा, उनले सामान्य रेखा को पालन गरे पछि भन्यो कि यो ले केहि आधिकारिक सूचना थियो। प्रतिक्रियामा, मैले म्याकफर्लेनलाई के थाहा पाएको थियो। एक भेडा गन्डा अहिले यो पूर्व सरकारी अधिकारीको अनुहारमा फैलियो, र मलाई थाहा थियो कि मैले उसलाई समातेको छु। 'बुडले भने भने,' उनले कौशलतापूर्वक टिप्पणी गरे, 'यो सत्य हो।' " यो हास्यास्पद छ: सरकारको झूट वा सरकारी गोप्यताको विरोध गर्दा पनि मानिसहरू झूटो लाग्दछन् कि सरकारले तपाईंलाई बेवास्ता गरिरहेको छ। यद्यपि, 2011 मा, "अपेक्षाकृत सानो आंदोलन" को "ब्यान्ड" को बिरुद्ध सड़कों को लागी सडक को लागी शुरू गरे, सरकार ले घुसपैठ, उलटा, उत्पीडन, क्रूरता, र प्रचार को एक ठूलो प्रयास को रोल गरे - जबकि, निश्चित रूप देखि केहि छैन देख्यो र केहि अनावश्यक नोटिस को बारे केहि केहि गरेन। ठूला कम्पनीहरू र सरकारी ठेकेदारहरू सक्रियतालाई जस्ता गम्भीर रूपमा लिन्छन्। रिपोर्टर स्टीव हर्नले हालैका फ्रिक्वेन्सीहरू (ग्याँस निकासी) कम्पनीहरूलाई पर्यावरणीय क्रियाकलापका विरुद्ध मनोवैज्ञानिक अभियानहरू ("मनोचिकित्सक") विकासका उद्देश्यका लागि अमेरिकी सेनाको "काउन्सिलिपरेन्सी म्यानुअल" अध्ययन गरिरहेका छन्। हर्नले स्ट्रिटफ कार्पोरेशनका कागजातमा पनि रिपोर्ट गरेन भने असुविधात्मक क्रियाकलापको विरोध गर्नका लागि यसको व्यापक प्रयास। त्यस उद्देश्यका लागि केही निगमहरू मात्र छन्। ती व्यक्तिहरूले तपाईंलाई असक्षम पार्न तपाईंलाई निर्देशन दिदैनन्। तिनीहरू प्रभावकारी देखिन्छ कि धेरै कुराहरू गर्न को लागी तपाईं मा जाने पनि काम गर्दछ तर छैन। राष्ट्र सुरक्षित राख्नको लागि बाटो, तिनीहरू भन्छन्, किनमेल गर्न जानुहुन्छ! वा यो पानीको तलबाट दमनकारी टुक्रा कानूनको लागि लबी! अथवा चुनाव प्रचारको लागि आफ्नो सबै कार्यकर्ता ऊर्जा समर्पित गर्नुहोस्, र त्यसपछि घर जानुहोस् र चाँडै थकानमा पतन गर्दा चुनाव समाप्त हुन्छ जब तपाइँ कसलाई कार्यवाही गर्ने को लागी गियरिंग गर्नु पर्छ भने चुनाव जित्यो। यस क्रियाकलापमा सानो प्रभाव पार्ने प्रभावकारी र प्रभावकारी रूपमा चित्रण गरिएको छ, जबकि गतिविधिमा ऐतिहासिक रूपमा प्रभावकारी प्रभाव पार्छ (व्यवस्थित, शिक्षण, प्रदर्शन, प्रदर्शन, लबीबिङ, हिज्जे, शमिंग, अनावश्यक रूपमा विरोध, कला र मनोरञ्जन उत्पादन गर्न, वैकल्पिक संरचना सिर्जना गर्दै)। विनाशकारी र प्रभावकारी रूपमा गम्भीरता र गम्भीरतामा कमी छ। मूर्ख नगर्नुहोस्! निस्सन्देह, सक्रिय हुनु भन्दा अधिक मजाक छैन। निस्सन्देह, तपाईंले प्रभाव पारेको छ सम्भव भएमा पनि सम्भव छ (तपाईले एक बच्चालाई प्रेरित गर्न सक्छ जुन वर्ष पछि ठूलो काम गर्न जान्छ, वा प्रतिवादी पूर्णतया विजय हासिल गर्न सक्दछ जसले केही प्रकाश वर्ष पूर्ण रूपमा देख्न सक्छ)। निस्सन्देह, हामी सफलता को आराम को बावजूद सबै केहि गर्न को लागि एक नैतिक कर्तव्य छ। तर मलाई विश्वास छ कि हामी धेरै अधिक सक्रियता देख्न चाहन्छौं यदि मान्छे जान्दछन् त्यो कति सुनेका छन्। त्यसैले तिनीहरूलाई भन्नुहोस्! र आफैलाई भन्नुको सम्झना गरौं। केही गर्न सक्दैन घातक आदेश कल्पना गर्नुहोस् कि एक विनाशको बारेमा एउटा कथा लेख्ने सम्भावना विनाशको सामना गर्दछ, र मानिसहरूले यसलाई केही गर्न सक्दैनन्। त्यो कथाहरू लेखिएका छैनन् होइन। तर त्यो संसारमा हामी बस्छौं र पहिचान गर्न असफल भयौं। हामी मेजमा बस्न र पृथ्वीलाई मृत्यु गर्न सङ्कलन गर्न निर्देशित भइरहेको छौँ, र हामी अनुपालन गर्दै छौं। केवल zapping जस्ता zapping जस्तो देखिन्छन; यो जीवित जस्तो देखिन्छ। हामी काम गर्छौं र सुत्न र सुत्न र प्ले र बगैचा र पसलमा पसल किन्न र चलचित्रहरू हेर्छौं र बेसबल खेलहरूमा जान्छौं र पुस्तकहरू पढ्छौं र प्रेम गर्छु, र हामी कल्पना गर्दैनौं कि हामी सम्भवतः एक ग्रहलाई नष्ट गर्न सक्दछौं। हामी के हो, मृत्यु स्टार? तर पापको पाप नै नैतिक र प्रभावी ढंगले आयोगको पापको बराबर हो। हामी पृथ्वीको बचत गर्न आवश्यक छ र हामी त्यसो छैनौं। हामी अगाडि बढ्न ग्लोबल वार्मिंग र अन्य प्रमुख पर्यावरणीय विनाशलाई अनुमति दिन्छौं। हामी अग्रगामीकरण र युद्ध-निर्माणलाई अग्रिम गर्न अनुमति दिन्छौं। हामी धन को एकाग्रता हेर्दैछौँ। हामी समाज को विभाजन castes मा देख्छौं। हामी जान्दछौँ कि हामी जेल र ड्रोन र राजमार्गहरू र पाइपलाइनहरू र मिसाइलहरू निर्माण गरिरहेको बेलामा स्कूलहरू बन्द गर्दै र आफ्ना हजुरबुबाहरूलाई गरिबीको निन्दा गर्दछन्। हामी जान्दछौँ कि हामी सैन्य बिद्यालयहरु र बहु-अरबपतिहरू हाम्रो कडा परिश्रमको साथमा ठूलो मात्रामा कष्ट, बिचरा, क्रोध, निराशा र हिंसामा उडान गरिरहेका छौं। हामी यी बिग्रेको चक्र देख्छौं र हामी अझै बस्छौं। अझै बस्न नदिनुहोस् अझै पनि मास-हत्या हो। कसैलाई पालन नगर्नु जुन तपाईंलाई अझै बस्न भन्नु हुन्छ। खोजी नगर्नुहोस् वा नेताको लागि प्रतीक्षा गर्नुहोस्। आफ्नो अन्तस्करणलाई समूह वा एक नारा वा राजनीतिक दललाई बेच्न नदिनुहोस्। त्यसोभए हामीले के गर्नुपर्छ? हामीले हत्याको विरुद्धमा एक नैतिक आन्दोलन सिर्जना गर्नुपर्छ, जब पनि सामूहिक हत्याले झण्डा वा सङ्गीतको साथ वा तर्कसंगत डरको प्रचार र अपमानजनक डरलाई बढावा दिन्छ। हामीले एक युद्धको विरोधको आधारमा विरोध गर्नु हुँदैन कि यो राम्रो चलिरहेको छैन वा अर्को युद्धको रूपमा उचित छैन। हामी हानिकारक युद्धहरूमा पूर्ण रूपमा ध्यान दिनु हुँदैन आक्रामकहरूले। हामीले पीडितहरूलाई स्वीकार गर्नुपर्छ। हामीले तिनीहरूका लागि एक-पक्षीय झुकावहरू हेर्नुपर्छ र उचित रूपमा बाहिर जान्छौं। एक "असल युद्ध" हामी सबैसँग आवाश्यक हुनुपर्छ, जस्तै मलाई मेरो लागी लाग्छ, किनकि विनोद बलात्कार वा वैवाहिक दासत्व वा असल सन्तानको दुरुपयोग भन्दा बढी सम्भव छ। "विश्वव्यापी युद्धमा अमेरिकी प्रवेशको विरुद्धमा मतदान गर्दा जेनेटेट रन्टीनले भने," तपाईं भूकंप जित्न भन्दा बढी युद्ध गर्न सक्नुहुन्न। " The Ultimate Wish नामक एक नयाँ फिलिम: परमाणु युग समाप्ति नाचसाकी को एक जीवित जीव देखि बचाउछन् जसलाई एचविट्ज को जीवित बनी। यो बैठकमा हेर्न कठिन छ र सम्झन को लागी बोल्नु वा हेरचाह गर्ने कुन देशले डराउनु भयो। हामीले बिन्दुमा पुग्नु पर्छ जहाँ हामी सबै युद्धलाई समान स्पष्टता संग देख्न सक्छौं। युद्ध एक अपराध हो किनभने कसले यो काम गर्दछ तर यसको कारण यो हो। हामीले युद्ध उन्मूलन गर्नु पर्छ कि दास उन्मूलन थियो। हामीले कर्पोरेट मिडियाको वरिपरि काम गर्न वा अन्डो गर्नु पर्छ। हामीले आफैलाई र हाम्रो शक्तिमा विश्वास विकास गर्नुपर्छ। हामी डराउनु पर्छ। ड्युगिंगको मकङ्गको रुपमा हामीले युद्धलाई चकित गर्नु पर्छ। हामीले युद्धको विरोध नगरी शान्तिको लागि हुन सक्छ भन्ने विचार त्याग्नु पर्छ। हामीले यो विचार त्याग्नु पर्छ कि हामी युद्धको विरोध गर्न सक्दछौं बिना युद्धको सम्पूर्ण मशीनरी र विश्वव्यापी दृश्यको विरोध। हामीले हाम्रा नायकहरूको रूपमा पुनरुत्थानहरू, ईमानदार शत्रुहरू, शान्ति अधिवक्ताहरू, कूटनीतिहरू, सेस्लेबलहरू, पत्रकारहरू र कार्यकर्ताहरूलाई जोगाउनुपर्छ। हामीले तिनीहरूको सेवाको लागि तिनीहरूलाई धन्यवाद दिनुपर्छ। हामीले तिनीहरूलाई आदर गर्नुपर्दछ। हामी युद्ध वा युद्ध उद्योगमा भाग लिनेहरूलाई आदर गर्नै पर्छ। हामीले अहिंसात्मक र महिमा सहित, हेरालिज्म र महिमा को लागि वैकल्पिक राजनैतिक विकास गर्नु पर्छ, र संघर्षको स्थानहरूमा शान्ति कार्यकर्ता र मानव ढालका रूपमा सेवा सहित। अहिंसाको सामान्य रूपको रूपमा हिंसाको लागि एक फरक तरिकाको रुपमा प्रगति गर्नु भन्दा कम महत्त्वपूर्ण छ भन्दा कम महत्त्वपूर्ण छ, र सोचाइको आदतको अन्त्य समाप्त गरी मात्र हिंसामा संलग्न हुन वा केहि गर्न सक्दैन। हामीले एक राम्रो देशभक्ति पत्ता लगाउन प्रयास गर्न रोकिनु पर्छ, र सीमाहरु भन्दा अगाडि सोच्न सुरु गर्नुहोस्। हामीले राष्ट्रवाद त्याग्नु पर्दछ कि हामी त्यसो भए कि हामी हाम्रो राष्ट्रलाई हामी भन्दा हाम्रो राज्य वा शहरलाई घृणित गर्नुपर्दछ जब हामी हाम्रो राज्य वा शहरलाई युद्धमा संलग्न गर्न प्रोत्साहित गर्न असफल भयौं। हामी राष्ट्रवाद, एक्सेनफोबिया, नस्लवाद, धार्मिक हिंसा, र अमेरिकी अपवादवादलाई हटाउने कन्फर्मर्ड प्रयास गर्नु पर्छ (हाम्रो विचारबाट अमेरिका सरकारले यो कुरा स्वीकार्नु भनेको अर्को राष्ट्रले स्वीकार्छ भने हामी कथित हुनेछौं)। हामीले तर्कसंगत, तथ्य आधारित कारणहरूको लागि युद्धहरूको विरोध गर्नु पर्छ जस्तो कि कल्पना र गलत धारणाहरूको विरोध। युद्धको विरोधले पार्टीको अध्यक्षलाई सम्बोधन गर्दछ, वा हामी युद्धको सम्भावित पीडितहरूको बिरुद्ध उदार उदार हुँदैनौं ("म सिरियालाई बम बनाउन चाहँदैन। टी आभारी ") राम्रो छ जहाँसम्म जान्छ। तर यो मनोवृत्ति इराक मा अमेरिका युद्ध र प्रतिबंध को वास्तविक प्रभावहरु को बारे मा झूठ बोल्छ र विश्वास को मजबूत गर्दछ कि केहि अन्य युद्ध को समर्थन को लायक हुनेछ। बिरोध: सबैभन्दा खराब आरोहण युद्धपछि आउँछ युद्धहरू पहिले, समयमा, र युद्धका पछि भनिएका छन्, र यो ती युद्धहरूले पछिल्ला भविष्यको बारेमा बताएका छन् जुन भविष्यका पीढ़ीहरू कि युद्धहरू स्वीकार्य छन्। अतीतको युद्धको बारेमा झन् झगडा, भविष्यका युद्धहरू कहिल्यै "कुनै अन्तिम रिसोर्ट" को रूपमा कहिल्यै चिन्ता नगरिनेछैनन्। द्वितीय विश्वयुद्ध र यसको पूर्वनिर्धारित बारेमा झूटो कुरा बिना कोरिया वा भियतनाममा युद्ध हुनेछैन। ती झगडाहरू बिना झगडा बिना, त्यहाँ त्यहाँ कुनै अमेरिकी युद्धहरू थिएनन्। झण्डा को महत्व को कम गर्न को लागी सिर्फ एक नयाँ युद्ध को पहिले बताईयो, हामिलाई पहिचान गर्न को आवश्यकता हो कि उन झूठहरु लाई संचित सबै पौराणिक कथाहरु र पछिल्लो युद्धहरु को बारे मा विनाश मा कडा खडा छ। जब राष्ट्रपति ओबामा अफगानिस्तान मा युद्ध बढ्यो, उनले दावा गरे कि इराक मा एक उत्साह एक "सफलता" थियो। पेंटागनले अहिले "भियतनाम यादव परियोजना" मा $ 65 मिलियन लगानी गरिरहेको छ कि यो विनाश एक महान कारणमा परिणत गर्दछ। कोरियामा सेनाको 60 वर्षगांठमा, राष्ट्रपति ओबामाले युद्धलाई "विजय" घोषणा गरे कि कोरियामा लाखौं मानिस मारिएका थिए भन्ने कुरामा कुनै पनि कार्य पूरा हुँदैन, र 60 वर्ष पछि पछि उनीहरूको कमांडर विजयको रूपमा परिभाषित गर्न बाध्य भए। इराक युद्धलाई पनि सुन्दर बनाइएको छ, भित्री यी शब्दहरू पढ्दा पनि। राष्ट्रपति जर्ज डब्ल्यू बुशको लागि पूर्व भाषण लेखक, डेभिड फ्रेमले मार्च 5 मा भन्नुभयो, "2013: इराक युद्धले क्षेत्रीय तेल उत्पादनमा ठूलो परिवर्तन भयो। इराक व्यापक रूपमा विश्व तेल बजारमा फर्किदैछ। गत वर्ष इराकले पहिलो खालको युद्ध पछि कुनै पनि वर्ष भन्दा बढी तेल उत्पादन गर्यो। केही अनुमानहरू अनुसार, इराकले चाँडै रूसको विश्वको संख्याको रूपमा दोहोर्याउनेछ - दुई तेल निर्यातक। यस बीच ईरानले शीर्ष एक्सएनक्सएक्स तेल निर्यात गर्ने देशहरूबाट बाहिर आएको छ। इराकको विश्व तेलको बजारमा फर्किएको उक्त आणविकहरूले ईरान बाहिर आक्रमण गरेका छन्। यदि इराक अझै पनि सद्दाम हुसैन द्वारा शासन गरे, यो कल्पना गर्न गाह्रो छ कि पश्चिमी संसारले ईरान विरुद्ध यसको वर्तमान कडा लाइनलाई हिम्मत दिनेछ। अनि निस्सन्देह, यदि 10 पछि सद्दाम हुसैन शक्ति मा रह्यो भने, त्यो पनि $ 2003 / बैरल को साथ थियो जसको साथ आफ्नो शासन को सैन्य महत्वाकांक्षा को वित्त पोषित हुनेछ। " इराक मा युद्ध यहाँ उचित छ किनकि यसले ईरानमा युद्धलाई धम्की दिने र ईरानलाई स्वीकृत गर्न सहयोग पुर्याएको छ, साथै, किनकि सद्दाम हुसैनलाई हटाउने विफलताले उनीहरूको वरिपरिका बासिन्दा हुनेछैन, जबसम्म संयुक्त राज्यले उनीहरूलाई पहिले कहिल्यै समर्थन गर्दैन राख्नुहोस्। युद्ध राम्रो थियो भन्ने स्थापित गरेपछि फ्रेमले "व्यवस्थित" तरिकालाई सहि तरिकाले आलोचना गरेर विश्वसनीयता प्राप्त गर्न खोज्छ: "युद्ध महंगी र खराब तरिकाले व्यवस्थित थियो। यसले संयुक्त राज्यको अन्तर्राष्ट्रिय मान्यतालाई वास्तविक क्षति पुर्यायो। ... यो 4,000 अमेरिकीहरू मरेको र धेरै हजारौं अधिक गम्भीर घाइते भएका थिए। यदि हामी पहिले यो सबै जान्थ्यौ भने युद्ध लडाकु थिएन। तर यो गलत हुनेछ भन्न भन्न को लागी युद्ध केहि पनि हासिल छैन। र गल्तीमा सद्दाम छोडेर नराम्रो परिणामहरूमा हाम्रो आँखा बन्द गर्न गलत छ। " यसो गर्दा हाम्रो समाजको बदसूरत नतिजाहरु हाम्रो आँखा बन्द गर्न विचलित हुन सक्छ, इराकी समाजको हाम्रो विनाश विनाश। फ्रेमको टिप्पणीबाट तपाईले कल्पना गरेको थियो कि युद्धले 4,000 मानिसलाई मारेको थियो, होइन 1.4 लाख। बिल बिगेलो, रिथिनकिङ स्कूलका पाठ्यक्रमकारी संपादक, जसले भर्खरै पढाइको बारेमा युद्धको बारेमा पुस्तक जारी गरेको छ, मार्चमा लेखिएको छ 2013: अब, जब हामी ईश्वरको अमेरिकी आक्रमणको 10th वर्षगांठ मनाउँदछौं, मध्य पूर्वका हाम्रा युद्धहरू हाम्रो अखबारहरूको अगाडिका पृष्ठहरूबाट हाम्रो पाठपुस्तिकाहरूमा सारिएको छ। त्यसोभए उनीहरुका अनुसार उनीहरुको जीवनमा कुनै पनि अभाव छैन भन्ने कुरामा उनीहरुका बारेमा जानकारी गराईएको छ। इराकसँग अमेरिकी युद्धमा ए हो होली म्याकडोगलको आधुनिक विश्व इतिहास हो, जुन पनि पेंटागन प्रोप्यान्डस्टर्सले लेखेको छ। सम्भवतः यो थियो। फक्स न्यूजको नकलीकरणमा, इराक युद्ध खण्डको सबैभन्दा पहिलो वाक्यले 9 / 11 आक्रमण र सद्दाम हुसैनलाई पक्षले उल्लेख गरेको छ। किताबले मार्चलाई आक्रमण गर्न उचित र अपरिहार्य रूपमा प्रस्तुत गर्दछ, जबकि: "केही देशहरू, फ्रान्स र जर्मनी, निरीक्षकहरूलाई धकेल्ने भनिन्छ भनिन्छ हतियार खोज्दै।" युद्धको कुनै पनि विरोधको एक मात्र संकेत हो, यस तथ्यको बावजुद युद्धको ठूलो लोकप्रिय विरोध थियो, फेब्रुअरी 15, 2003, जुन विश्वको वरिपरि लाखौं मानिसहरू देखा पर्यो जुन अमेरिकाले इराकबाट आक्रमण गर्दैनन् भन्ने मिति - यदि तपाईं ट्र्याक राखिरहनु भएको छ, यो मानव इतिहासमा सबैभन्दा ठूलो विरोध थियो, गिनीस बुक अफ वर्ल्ड रेकर्ड्स अनुसार। यद्यपि, कर्पोरेट पाठपुस्तिकामा एक ढाँचा हो: कन्फ्लेट सरकारहरू मानिसहरूसँग; सामाजिक आन्दोलनहरू बेवास्ता गर्नुहोस्। सद्दाम हुसैनको शासनको पतनको द्रुत र खतरनाक विवरण पछि, पाठ्यपुस्तकको अन्तिम भागले 'द स्ट्र्युग्रेसन जारी राख्छ।' यो सुरु हुन्छ: 'गठबन्धन विजयको बावजूद, इराकमा धेरै काम रह्यो।' यस राह-राहका भागबाट छुटेका एकमात्र चीजहरू कन्फिटिटी हुन्: 'अमेरिकी अधिकारीहरूको सहयोगमा इराकहरूले आफ्नो राष्ट्र पुनर्निर्माण गर्न थाले।' ओह, त्यो यो कसरी भयो? सार्थक, त्यहाँ कुनै पनि इराकमा सबैभन्दा बलियो सबक छ भने सम्पूर्ण खण्डमा इराकमा उद्धृत गरिएको छैन। यो वैधानिक साम्राज्यवादमा एक प्राइमर हो: हिंसक र चकलेट तेस्रो विश्व अन्यले कुनै भन्न सक्दैनन्; हामी निर्णय गर्नेछौं तिनीहरूको लागि के राम्रो छ। शब्द 'संवेदनशील' को एक मजाक मा, चार 'आलोचनात्मक सोच र लेखन' व्यायाम संग बन्द हुन्छ। यहाँ एकमात्र 'महत्त्वपूर्ण लेखन' गतिविधि हो: 'कल्पना गर्नुहोस् तपाई राष्ट्रपति बुशको भाषणलेख हुनुहुन्छ। इराकमा विजय पछि गठबन्धन सेनामा एउटा भाषणको प्रारम्भिक अनुच्छेद लेख्नुहोस्। ' हामी हाम्रा छोराछोरी डेभिड फ्रेममा बदलिरहेका छौं। हामीलाई हाम्रो प्रवृत्तिमा यो प्रवृतिलाई उल्टो गर्न सक्रियता चाहिन्छ। सार्वजनिक राय, बिना एक्शन, अर्को युद्धलाई रोक्न सक्दैन हामीलाई सुधारिएको विद्यालयहरू र सुधारिएका समाचार रिपोर्टहरू चाहिन्छ, किनकि हामीलाई राम्रो सूचित राय चाहिन्छ। त्यसपछि हामी ती रायहरूलाई प्रभावकारी कार्यमा बदल्न आवश्यक छ। अगस्ट-सेप्टेम्बर 2013 मा निर्वाचन अत्यन्त उपयोगी थियो, कम्तीमा अस्थायी रुपमा, सिरियामा आक्रमण। तर तिनीहरूले हामीलाई हजारौं मानिसहरू र सैकड़ों समूहहरूको कडा काम बिना राम्रो गरेन। अनगिन्ती रैली, प्रदर्शन, विरोध, लबी भ्रमण, सार्वजनिक फोरम, साक्षात्कार, र इमेल र फोन कलहरूको बाढीले सार्वजनिक दृश्य र पनी कांग्रेसका सदस्यहरूलाई शान्तिको स्थितिमा राखेको छ। हामीलाई चाहिन्छ, र हामी निर्माण गर्दैछौँ, एक गति अन्तर्राष्ट्रिय हो। हामीलाई संसार भरको सहयोग सहयोगी चाहिन्छ। हामीलाई उनीहरूको सहयोग चाहिन्छ, र उनीहरूलाई हाम्रो परमाणु हतियार, हतियारयुक्त ड्रोनहरू, क्लस्टर बमहरू र मृत्युको अन्य यन्त्रहरू मेटाउने, साथसाथै सैन्य आधारहरू बन्द गर्ने, र फोर्ट बेनङ, ग्याङमा अमेरिकाको स्कूल बन्द गर्ने, जहाँ यति धेरै हत्यारे र अत्याचार प्रशिक्षित गरिएको छ। युद्ध को उन्मूलन को लागी यिनी आंशिक कदमहरु को रूप मा यो बुझ जान सकिन्छ। हामीले उन्मूलन आन्दोलन निर्माण गर्न प्रयोग गर्नुपर्दछ। हामीले तपाईको प्रगतिलाई मापदण्ड गर्नुपर्छ कि कति व्यक्तिले भन्नु हुन्छ, हामी युद्ध समाप्त गर्न सक्छौं, र हो, हामी युद्ध समाप्त गर्नुपर्छ। हामीले गठबन्धन निर्माण गर्न सक्ने गठबन्धन निर्माण गर्न सक्दछौं: सैन्य विज्ञापन अभियानहरू ध्वस्त पार्दै, युद्ध शक्तिहरू साम्राज्य शाखामा पुनर्स्थापित गर्दै, दुर्व्यवहारको लागि हतियार बिक्रीहरू काटेर आदि। यो गर्नका लागि, हामी सबै उन क्षेत्रहरू सँगै लैजान चाहन्छौं जुन सही रूपमा सैन्य औद्योगिक परिसरको विरोध गर्न: नैतिकवाद, नैतिकवाद, नैतिकता र नैतिकता, नैतिकता र नैतिकताका प्रचारकहरू, डाक्टरहरू, मनोवैज्ञानिकहरू, र मानव स्वास्थ्य, अर्थशास्त्रीहरू, श्रमिक संघहरू, कर्मचारीहरू, नागरिक स्वतन्त्रताहरू, डेमोक्रेटिक सुधारहरूको लागि अधिवेशनहरू, पत्रकारहरू, इतिहासकारहरू, पारदर्शिताका प्रमोटरहरूको विरोधकर्मीहरूको विरोध गर्छन्। अन्तर्राष्ट्रियवादमा, अन्तर्राष्ट्रियवादमा, उनीहरूलाई यात्रा गर्न चाहन्छन् र विदेशमा मनपर्ने आशावादीहरू, पर्यावरणवादीहरू, र सबै सार्थकहरूको समर्थकहरूको तुलनामा युद्ध, डलर, कला, विज्ञान आदि। तर प्रायः सक्रिय कार्यकर्ताहरू उनीहरूको मनमा ध्यान दिन चाहन्छन्। धेरैले असंतोषिक भनिने जोखिमको लागी अपरिहार्य छन्। केहि सैन्य अनुबंधबाट मुनाफामा बाँधिएका छन्। हामीले यी बाधाहरूको वरिपरि हाम्रो बाटो काम गर्नुपर्छ। हालैका वर्षहरूमा, केहि पर्यावरणीय संगठनहरूले केही सैन्य आधार निर्माण (जस्तै जीजु आइल्याण्ड, दक्षिण कोरियामा) को विरोध गर्न थालेका थिए, केही नागरिक स्वतन्त्रता समूहले युद्धको सम्पूर्ण मोड (डन युद्ध), केही श्रम संघहरू फिर्ता युद्ध उद्योगहरूबाट शान्ति उद्योगमा परिवर्तन गर्ने प्रक्रिया र विभिन्न शहरहरू र मेयरहरूको अमेरिकी सम्मेलनले सैन्य खर्चमा कमीको माग गर्दछ। यी साना कंकरहरू हुन् जुन हामीले युद्धको विरोधको ठूलो पर्खाल निर्माण गर्न सुरु गर्नुपर्छ। हामी संगठनहरू अनैतिक रूपमा लक्षणहरू हटाउनैपर्छ - किनभने जब नागरिक स्वतन्त्रता समूहहरूले अत्याचार वा असीमित कारावासको विरोध गर्छन्-र मूल कारणको उपचार गर्ने प्रयास गरे पनि: साम्राज्यवाद। ग्रीन ऊर्जा हाम्रो ऊर्जा आवश्यकताहरु (र चाहन्छ) लाई सामान्यतया मानिएको छ भन्दा ठूलो क्षमता छ, किनभने युद्ध को उन्मूलन संग सम्भव छ कि ठूलो हस्तांतरण सामान्यतया मा विचार गर्दैन। हामीले ती सर्तहरूमा सोच्न सुरु गर्ने पर्यावरणवादीहरूलाई प्रोत्साहन दिनुपर्छ। अर्थव्यवस्थाको लागि अर्थव्यवस्थाको लागी एकदम राम्रो छैन। हतियार वा अन्य युद्ध खर्चबाट लाभान्वित हुने धनी हितहरू छन्, र विदेशी जनताको सैन्य रूपले लागू शोषण बाट लाभान्वित छैन। एक अमेरिकी आधारित हरी ऊर्जा कम्पनीले हानिकारक खर्चको लागि युद्ध खर्चबाट रूपान्तरित प्रक्रियाको प्रक्रिया फिर्ता गर्न सक्षम हुनु पर्छ। हामी बाँकी रहनु पर्छ। 2013 मा, कनेक्टिकटको अवस्था एक आयोगले कनेक्टिटमा युद्धबाट एक शान्तिको आधारमा निर्माण गर्न परिवर्तन गर्न काम गर्यो। यो प्रयासले समर्थन गरीरहेको छ र कर्मचारीहरु र मालिकों को संलग्नता, साथै शान्ति समर्थकहरु। यदि यो राम्रो छ भने, यो अन्य 49 राज्यहरू र राष्ट्र पूर्ण रूपमा अवलोकन गर्नुपर्छ। प्रसिद्ध व्यक्ति युद्ध खेलहरू 2012 मा, तपाईंले एनबीसीमा ओलम्पिक हेर्नुभयो भने, तपाईंले युद्ध-ओ-कताई वास्तविकता शो को प्रचार गर्ने विज्ञापन देखेका थिए जुन सेवानिवृत्त अमेरिकी जनरल वेस्ले क्लर्कको सहभागी थियो, टोड पालले सहभागी भएको र वास्तविकताको लागि कुनै स्पष्ट भूमिका संग। विज्ञापनहरु असली गोलीहरु को उपयोग मा फैलिएको छ, तर एनबीसी को "सितारे कमाई स्ट्रिप्स" मा "युद्ध प्रतियोगिता" मा संलग्न हस्तियों मध्ये कुनै पनि गोली मारने को लागि जाँदै थिए र अनिवार्य रूप देखि यो के थियो यो जॉन वेन को लागि को रूप मा उनले युद्ध को बढावा दिए जबकि यो फ्याँक्दै गर्दा (भित्री परमाणु हतियार परीक्षणले पनि अन्त्यमा पार्यो भने)। RootsAction.org एनबीसी (र यसको युद्ध-लाभकारी मालिक, जनरल इलेक्ट्रिक) को लागि युद्ध को वास्तविक लागत को प्रदर्शित गर्न को लागि दबाव EarnStripes.org मा एक वेबसाइट स्थापित। युगोस्लाभको 1999 बमोजिम जनरल वेस्ले क्लर्कको आदेश अनुसार नागरिक र एक टिभी स्टेशन बमोजिम भएको थियो, जबकि क्लस्टर बम र ध्वनी यूरेनियम प्रयोग भएको थियो। एक गठबन्धनले "स्टार्स कमाई स्ट्रिप्स" मनाउनको लागि गठन गरेको छ। कार्यकर्ताहरूले न्यूयर्कमा एनबीसीको स्टुडियोमा विरोध गरे। नौ नोबेल शांति पुरस्कार कार्यक्रम को बिरुद्ध बोले। शो शर्मिला भए र चाँडै रद्द गरियो (वा, एनबीसीले यसलाई राखेर, "पायलट" एपिसोड भन्दा बाहिर उत्पादन गरिएन)। हामी हरेक नयाँ जुनसुकै लागि यो सार्वजनिक प्रतिक्रियाको आवश्यक पर्दछ, र त्यस लामो समयसम्म हामी जुनसुकै लामो समयसम्म उनीहरूलाई ध्यान दिनेछौं। शान्तिको प्रक्रिया जसरी मानिसहरु प्रायः विश्वास गर्छन कि हामी एक देशबाट बाहिर निस्कने वा कुनै पनि काममा बमोजिम छनौट गर्न चाहन्छौं, मानिसहरु प्रायः हामी विश्वास गर्दछौं कि हामी नियमित रूपमा देशबाट बाहिर नरक बमोजिम र बुधबार सम्म सम्पूर्ण सेनालाई समापन गर्न जारी राख्नेछौं। बरु, हामीले असक्षमता प्रक्रियाको कल्पना गर्नुपर्छ जुन महिना र वर्षको अवधिमा बढ्न सक्छ। असहमतिले थप असहमतिलाई प्रोत्साहित गर्नेछ। विदेशी सहायता (हतियार होइन जुन हामी "विदेशी सहायता" भन्छौं) र सहयोगले दुर्व्यवहारलाई निरुत्साहित गर्नेछ। कानूनको नियमसँग अनुपालन अन्तर्राष्ट्रिय कानुन प्रवर्तनको विकासलाई प्रोत्साहित गर्नेछ। म "प्रवर्तन" को शब्द को प्रयोग को युद्ध को उपयोग को सुझाव नहीं गर्छन बल्कि बल्कि व्यक्तिगत युद्ध निर्माता को अभियोजन। बाटोको साथ आंशिक चरण उपयोगी साबित हुन सक्छ। हतियारयुक्त ड्रोनलाई रोक्नको लागि अभियानले यो तथ्यलाई फाइदा लिन सक्छ कि डन स्ट्राइकले धेरै मानिसलाई युद्धको हत्याको तुलनामा धेरै मानिसहरूको तुलनामा हेर्छ। तर त्यस्ता अभियानहरू युद्धको उन्मूलनको ठूलो लक्ष्य अगाडि बढ्न प्रयोग गर्न सकिन्छ, र युद्धलाई सुधार वा सुधार गर्न विचारलाई प्रोत्साहन दिन सक्दैन। विदेशी राष्ट्रहरूमा सैन्य आधारहरू रोक्नको लागि अभियान एकछिनको लागि एक राम्रो स्थान हुन सक्छ। हामी युद्ध-रहित संसारको कल्पना गर्न थालेपछि हामी के देख्न सक्छौं? वर्जीनिया र वेस्ट वर्जीनिया युद्ध मा नहीं जान्छ किनकि उनि संयुक्त राज्य हो। फ्रान्स र जर्मनी युद्धमा जान हुँदैन किनकी तिनीहरू दुवै युरोप हो। एक भन्न को लागी कि उनि राष्ट्र युद्धको सरकार द्वारा एकताबद्ध भएमा राष्ट्र युद्धमा जाने थिएन भनेर प्रलोभन छ। तर, वास्तवमा, एक ग्लोबल सरकार भ्रष्ट र अयोग्य-वा धेरै यति हाम्रो राष्ट्रिय सरकारहरूको तुलनामा हामीलाई मद्दत गर्दैन। हामीले स्थानीय स्तर सम्म एक अन्तर्राष्ट्रिय फेडमेसन सम्म स्वस्थ लोकतांत्रिक प्रतिनिधित्वको निर्माण गर्न आवश्यक छ। त्यहाँ प्राप्त गर्न वास्तवमा स्थानीयहरू, राज्यहरू र क्षेत्रहरूमा अधिक शक्ति वितरण गर्न सक्छ, उच्च स्तरमा अधिक शक्ति ध्यान केन्द्रित गर्न सट्टा। संयुक्त राष्ट्र सुधार गर्न वा प्रतिस्थापित गर्नुपर्छ। यो लोकतान्त्रिक बनाउनु पर्छ, एक मुट्ठी राष्ट्रहरूको लागि विशेष विशेषाधिकार हटाउनुपर्दछ। यो युद्धको पूर्ण प्रतिमा बनाइनु पर्छ। रक्षात्मक वा संयुक्त राष्ट्र-अधिकृत युद्धहरू स्वीकार्य हुनुपर्छ। यो गर्न को लागी एक तरीका कोल्गग-ब्रिण्ड संपदा को समझ को पुनरुत्थान हुनेछ, जो संयुक्त राष्ट्र चार्टर को पूर्व-तारीख र 80 राष्ट्रों को अधिक किताबहरु मा रहछन, अन्य संग साइन यिनी गर्न को लागी मुक्त। युद्धबाट लडाइँ जब मानिसहरूले संविधान अनुसार युद्धमा रोक लगाउँछन्, संवैधानिक संशोधन सहित, मैले मिश्रित प्रतिक्रियाहरू दिएँ। युद्ध रोक्न केवल विश्व भनेको के हो भने, यो यसको बारेमा सारा बुश-चेनी ओडलको कुरा हो जसको समयमा हामी साढे दश वर्षको अवधिमा कांग्रेसलाई सतावटको प्रतिबन्ध लगाउने प्रयास गरौं। कुनै पनि जरुरी छैन कि म उजुरी गर्न को लागी विरोध गर्ने को लागी गणना गर्न चाहन्छु। तर यो सान्दर्भिक छ, म सुझाव दिन्छु, कि अचानक पहिले नै प्रतिबन्ध लगाएको थियो। बारार्जी संधि द्वारा प्रतिबन्धित गरिएको छ र एक असहमति बनाइयो, दुई विभिन्न नियम अन्तर्गत, जर्ज डब्लू बुश राष्ट्रपति हुनुभन्दा अघि। वास्तवमा, अत्याचारमा पूर्व विद्यमान प्रतिबंध बलियो बनाइयो र यसलाई बहुदलीय प्रयास गर्न को लागी छुटकाराको कुनै पनि प्रयास भन्दा अधिक व्यापक थियो। "अन्याय त्याग" मा बहस भएको थियो भने पूर्णतया सतावटको अभियोगको लागी बलियो मागको साथ, हामी आज राम्रो हुन सक्छौं। (म यो लेखेको थिएँ, जुलाई 24 मा, 2013, कांग्रेस नेता एलन ग्र्रेसन एक सैन्य खर्च को बिल मा एक संशोधन को रूप मा एक पल्ट फेरि देखि "आक्रोश रोक"।) हामी युद्धको सन्दर्भमा त्यही स्थितिमा छौं। युद्ध 85 वर्ष पहिले प्रतिबन्धित भएको थियो, युद्ध युद्ध समस्यामा परेका कुरा। हामी त्यस्ता परिस्थितिमा थियौ, वास्तवमा, संयुक्त राष्ट्र चार्टरले पनि 69 वर्ष पहिले ड्राफ्ट गरेको थियो। संयुक्त राष्ट्र चार्टरका कुनै उचित व्याख्या गरेर, प्रायः यदि सबै अमेरिकी युद्धहरू निषेध गरिएको छैन। संयुक्त राष्ट्रले अफगानिस्तान वा यमनको आक्रमण, लीबिया सरकारको अस्तित्वको वा पाकिस्तान वा यमन वा सोमालियामा डन युद्धहरूको अधिकारलाई स्वीकृत गरेन। र केवल कल्पना को सबै भन्दा जंगली भाग ले यिनी युद्धहरु अमेरिका को पक्ष ले रक्षात्मक छ। तर संयुक्त राष्ट्र चार्टरका आधारमा दुईवटा फौजहरू (रक्षात्मक र संयुक्त राष्ट्र-अधिकृत युद्धहरूका लागि) गम्भीर कमजोरीहरू छन्। त्यहाँ सधैँ ती व्यक्तिहरू हुनेछन् जुन वर्तमान युद्ध संयुक्त राष्ट्र चार्टरको अनुपालनमा छ वा भविष्यको युद्ध हुन सक्छ। त्यसकारण, जब म भन्न चाहन्छु कि युद्ध अवैध छ, मेरो मनमा संयुक्त राष्ट्र चार्टरको छैन। न त मैले सोच्दै थिएँ कि हरेक युद्धले युद्धका प्रायः कानुनको उल्लङ्घनको उल्लङ्घन गर्छ, जसमा अनगिनत अत्याचारहरू समावेश गर्दछ जुन "आवश्यकता" वा "भेदभाव" वा "आनुपातिकता" को रक्षामा खडा छैन। यद्यपि यो निश्चित हो। अनुचित युद्धमा बाँधेर, जहाँसम्म यो उपयोगी हुन्छ, वास्तवमा बर्बरिक धारणालाई समर्थन गर्दछ जसले एक उपयुक्त युद्ध सञ्चालन गर्न सक्छ। युद्धमा एक युद्ध "युद्ध" युद्ध हुनेछ जसमा अति नै कल्पना गरिएको अवस्था हो जुन जसमा शंकास्पद न्याय हुनेछ। न त मेरो अर्थ हो कि अमेरिका को संवैधानिक युद्ध शक्तियों को उल्लङ्घन गरिन्छ या धोखाधड़ी को युद्ध को मामला बनाएको छ, यसैले र कानून को अन्य उल्लङ्घनहरु अमेरिकी युद्ध को लगातार साथीहरु हुन्। म पनि सर्वोच्च अमेरिकी कानून, संविधानमा युद्ध रोक्नका फाइदाहरू विवाद गर्न चाहँदैनन्। त्यहाँ एक गलत गलत धारणा हो जुन कम राखिएको छ, वैधानिक कानूनले संविधान वा संधिहरू जुन "भूमिको सर्वोच्च कानून" बनाउँछ भन्दा धेरै गम्भीर रूपमा छ। यो एउटा खतरनाक विलम्ब हो। व्हिस्लेब्लावर एडवर्ड स्नोडेन चौथो संशोधन को उल्लङ्घन को अधिकार को अधिकार हो। सीनेटर डियन फेन्टिन्सनले गल्ती गर्न गल्ती गरेको छ कि ती उल्लङ्घनहरू नियमहरू द्वारा कानुनीकृत गरिएका छन् - जो बहसनीय छ तापनि एकले असामान्य नियमहरू स्वीकार गर्दछ। युद्धलाई रोक्नको लागि संविधान संशोधन गर्नुपर्नेछ (यदि संविधानको अनुपालन गरियो) युद्धलाई वैधिकरण गर्न कुनै पनि कम व्यवस्थालाई रोक्न। तर एक संधि त्यो पनि गर्नेछ। र हामीसँग पहिले नै एक छ। यो सानो कुरा हो र कम सराहना गरिएको छ कि संयुक्त राज्य अमेरिका एक संधिमा पार्टी हो जुन सबै युद्ध रोक्न सक्छ। यो संधि, कोलगोग-ब्रिन्ड संपदा वा पेरिसको शान्ति सम्झौता वा युद्धको छुटकाराको रूपमा चिनिन्छ, अमेरिकी राज्य विभागको वेबसाइटमा सूचीबद्ध गरिएको छ। सम्झौता पढ्छ: उच्च संविदात्मक पार्टीहरु [सािक] आफ्नो सम्बन्धित मान्छे को नाम मा घोषित गर्छन कि उनि अन्तरराष्ट्रीय विवादहरु को समाधान को लागि युद्ध को पुनरुत्थान को निन्दा गर्छन, र यसलाई त्यागें, एक अन्य संग आफ्नो सम्बन्ध मा राष्ट्रीय नीति को एक औजार को रूप मा। उच्च अनुबंध पक्षहरू सहमत छन् कि सबै विवाद वा विवाद जो केहि प्रकृति वा कुनै पनि उत्पत्तिको समाधान हो त्यो हुन सक्छ, जुन उनीहरूको बीचमा उत्पन्न हुन सक्दछ, कहिल्यै पाक सावधानीहरू बिना खोज्नु हुँदैन। प्यासिफिक मात्र हो। मार्शल माध्यम छैन। युद्ध हैन। लक्षित लक्षित छैन। कुनै सर्जिकल स्ट्राइकहरू छैनन्। यो सम्झौता कसरी गर्ने भन्ने कुरा, जसलाई 80 राष्ट्रहरू पार्टी हो, आउन प्रेरणादायक छ। (मेरो किताब, जब विश्व उल्लिखित युद्ध हेर्नुहोस्।) 1920s को शान्ति आंदोलन समर्पण, धैर्य, रणनीति, सत्यता र संघर्ष को एक मोडेल हो। एक प्रमुख भूमिका खेल्दै युद्ध को जंग को लागि "अगुवा" को लागि आंदोलन थियो। युद्धको समयसम्म वैद्य भएको थियो, किनकि मानिसहरू आजको जस्तो झूटो सोच राख्छन्। युद्धको अन्त्य गर्न, उल्टो विश्वासयोग्य, सजिलो हुँदैन। पहिलो चरण यसलाई रोक्न, यसलाई सहनशीलता गर्न, यो अप्रत्याशित प्रस्तुत गर्न हुनेछ। दोस्रो चरण अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्धको लागि स्वीकृत कानुन स्थापना गर्न हुनेछ। तेस्रो अन्तर्राष्ट्रिय विवादहरू समाधान गर्न शक्तिको साथ अदालतहरू सिर्जना गर्नुपर्ने हुन्छ। आउटलाइड्सले 1928 मा पहिलो ठूलो चरण लिनुभयो, यो शून्यताले 1929 मा संक्रमण प्रभाव पारेको छ। हामीले पछ्याउँदैनौं। वास्तवमा हामीले सामूहिक रूपले दमन गरेका छौं शायद 1928 को सबैभन्दा ठूलो समाचार कथा: यो संधि सिर्जना। शान्ति सम्झौताको निर्माणको साथ, युद्धहरू हटाइयो र समाप्त भयो। तर आश्रम र दुश्मन जारी छ। मानसिकता जसले युद्धलाई राष्ट्रिय नीतिको साधनको रूपमा स्वीकार गर्दछ, तुरुन्त गुमाउन सक्दैन। द्वितीय विश्वयुद्ध आएको थियो। र, दोस्रो विश्वयुद्ध दोस्रो, फ्रान्सेलिन रोलवेल्टले युद्धका हारेको अभियोगको लागी केलगोग-ब्रिन्ड लेनको प्रयोग गरेन, न केवल "युद्ध अपराधहरू" को लागि, तर युद्धको नयाँ अपराधको लागि पनि। युद्धको अनन्त विपत्ति र संसारका गरिब राष्ट्रहरूका बीचमा, धनी सशस्त्र सैनिकहरूले अझै पनि आफ्नो बीचमा तेस्रो विश्व युद्ध सुरु गरेको छ। जब मात्र सजिलै बेवास्ता वा अज्ञात छैन, केलॉग-ब्र्रिण्ड सम्झौता खारेज गरिएको छ किनभने दोस्रो विश्वयुद्ध भयो। तर अनावश्यक व्यवहारमा के अर्को कानूनी प्रतिबन्ध छ हामीले पहिले पहिलो उल्लङ्घनको अनुसरण गर्दछौं र कुन कुरा प्रभावकारी अभियोगमा देखा पर्दछ? एक तर्क पनि गर्न सकिन्छ कि संयुक्त राष्ट्र चार्टरले पछिल्लो पटक मात्र समयमै आएर अघिल्लो सम्झौतालाई पूर्वनिर्धारित गर्दछ। तर यो कुनै मतलब छैन एक सजिलो तर्क, र यो संयुक्त राष्ट्र चार्टर को युद्ध को पुन: वैधीकरण को आवश्यकता को रूप मा सबै भन्दा अधिक मान्छे यो कल्पना गर्न को लागी प्रतिबंध को बावजूद को समझ को आवश्यकता हो। वास्तवमा, केलॉग-ब्रान्ड सम्झौताले संयुक्त राष्ट्र न्यायाधीशको स्वीकृति पछि लामो समयसम्म अन्तर्राष्ट्रिय कानूनको प्रयोगमा प्रयोग गरेको छ, जसमा एक्सएनमक्सको विश्व न्यायालयमा एक मामला लगायतका कुराले लीबिया विरुद्ध अमेरिकी युद्ध रोक्न सकेको छ। (हेर्नुहोस् फ्रान्सिस Boyle को नष्ट गर्ने लिबिया र विश्व आदेश।) मैले दुई वर्षमा मैले सक्रिय बनाएको क्रियाकलापको विवरण प्रकाशित गरेको छु, मैले यसको बारे जागरूकता पुन: प्राप्त गर्न ठूलो रुचि पाएको छु। मानिसहरू युद्धको बिरामीको रूपमा हुन सक्दैनन् किनकि तिनीहरू विश्वयुद्धको पछि लागेका थिए, वा कम्तिमा उन्मूलनको सम्भावनाको रूपमा खुला छैन, तर धेरै धेरै टाढा टाढा बाटोमा छन्। समूहहरू र व्यक्तिहरूले अपरेशन सुरु गरेका छन्। सेन्ट पॉल, मिनेसोटा, सिटी काउन्सिल (जहाँ फ्रैंक केलोगग जी) ले अगस्त 27th मा एक शान्ति छुट्टी बनाउनको लागि मतदान गरेको छ, त्यस दिनको सम्झौता दिन 1928 मा एक रातमा वर्णन गरिएको थियो। कथाको प्रशंसकले निबन्ध प्रतियोगिता सिर्जना गरेको छ जुन हजारौँ प्रविष्टिहरू प्राप्त भएको छ। डोनर प्रदर्शनकर्ताहरूसँग पढ्नका लागि न्यायिक न्यायाधीशहरूले शान्ति सम्झौताका बारेमा जब तिनीहरू प्रथम संशोधनको प्रयोगको लागि अदालतमा भर्ना गरेका छन्। कांग्रेसका सदस्यले कांग्रेसका दस्तावेजमा राखेका छन् उनको मान्यता छ कि केलगोग-ब्रेन्ड्याक्टले युद्ध अवैध बनायो। मैले भर्खरै कानुन प्रोफेसरहरूले सम्झौता गरेर न्यूयर्क टाइम्समा एक अप-एड देखे। र म अन्य राष्ट्रहरूसँग संधिमा पार्टी होइन र कुनै पनि युद्धको पक्षमा छुन सक्दिन, तिनीहरूलाई सम्झौतामा साइन इन गर्न प्रोत्साहित गर्दछु र त्यसपछि अन्य पक्षहरूसँग यो कुरा सुरू गर्न निश्चित हुन्छ। जब कसैलाई शंका या अभियान रिश्वत कानुनीकरण गर्न चाहानुहुन्छ उनीहरूलाई अदालत कार्यवाही मार्जिनिया, ओभरराइड भित्ता, भाषणहरू, र सम्भावनासाथ सम्बन्धित प्राचीन उदाहरणहरू उल्लेख गर्छन्। जब हामी युद्धलाई वैध बनाउनेछौं, किन केलग-ब्रेन्डल्याण्ड सम्झौताको लागी? यो एक संधि हो जुन संयुक्त राष्ट्र पार्टी हो। यो भूमिको सर्वोच्च कानून हो। यो हामीले मात्र चाहँदैनौं। यो धेरै मानिसहरू सपना देख्न हिसाब भन्दा बढी गर्दछ। मैले पाएको छु कि केही मानिसहरू सम्भावनाको अस्तित्वबाट प्रेरित हुन्छन् र यस तथ्यले हाम्रो महान हजुरबुबाले सार्वजनिक आंदोलन सिर्जना गर्न सके जुन यसलाई अस्तित्वमा ल्याए। अपराध युद्ध, होइन "युद्ध अपराध" यो युद्धको क्रममा अनुचित आचरणको रूपमा "युद्ध अपराध" को विचार गर्न सामान्य छ, तर युद्ध आफैलाई अपराधको रूपमा सोच्ने छैन। यो परिवर्तन गर्न आवश्यक छ। जब राष्ट्रपति र राष्ट्रका अन्य नेताहरूले युद्ध शुरू गर्दै छन्, तिनीहरूका समर्थकहरूले आफ्ना अपराधहरू दोहोर्याउँछन्। हामीमध्ये धेरैले जर्ज डब्ल्यू बुशको अपमान वा अभियोजनको लागि कडा मेहनत गरेका थिए, भविष्यवाणी गरे कि उनीहरूको अपराध बिना जारी र दोहोरो। हालै, म केहि हदसम्म कष्टपूर्वक टिप्पणी गर्दैछु, "वाह, बुशलाई अपमानित तुल्याएको छैन!" उनको उत्तराधिकारीले धेरै युद्धका शक्तियों र नीतिहरूमा धेरै विस्तार र विस्तार गरेको छ। धेरै वफादार रिपब्लिकनहरूले जर्ज डब्ल्यू बुशलाई अपमानजनक विरोध गरे। त्यसैले अधिकांश उदारवादी र प्रगतिशील कार्यकर्ता समूहहरू, श्रम संघहरू, शान्ति संगठनहरू, चर्चहरू, मिडिया आउटलेटहरू, पत्रकारहरू, पन्डितहरू, आयोजकहरू र ब्लगरहरू, कांग्रेसका अधिकांश डेमोक्रेटिक सदस्यहरू उल्लेख गर्दैनन्, अधिकांश डेमोक्रेटहरूले कहिलेकाहीँ कांग्रेसका सदस्यहरूको सपना देखिरहेका छन्, र-तिर बुश राष्ट्रपतिको अन्त - उम्मेद्वार बराक ओबामा वा उम्मेद्वार हिलारी क्लिंटनका अधिकांश समर्थकहरू। उल्लेखनीय रूपमा यो विपक्षीको सामनामा, ठूलो प्रतिशत र कहिले काँही धेरैले अमेरिकिहरूले मतदान गरे कि बुश अशुद्ध हुनु पर्छ। तथापि, यो स्पष्ट छैन, कि सबैलाई बुझ्नको लागि किन अपमानजनक आवश्यकता थियो। केहीले बुशको सफल अपमानजनक समर्थन गरेका थिए र त्यसपछि डेमोक्रेटद्वारा वरिपरि घुम्न र सहन सक्ने अपराध र दुर्व्यवहार गर्यो। तर यो कुरा हो: जो बुशको निन्दा पछ्याउने व्यक्तिले आफ्नो उच्च अपराध र दुर्व्यवहारको बारेमा धेरै पटक दोहोर्याउन र विस्तार गर्न सम्भव भएन। अनि हामीमध्ये धेरैजना बुश चाहियो - जसको समयमा हामीले भनेका थियौँ कि पुनरावृत्ति र विस्तारलाई रोक्न थाल्नुभयो, जुन हामीले भनेका छौं वास्तवमा अपरिहार्य थियो भने निस्क्रिय हुन सकेन। "तपाईं भर्खरै रिपब्लिकनहरूलाई घृणा गर्नुहुन्छ" अपमानजनक विरुद्ध सबै भन्दा साधारण तर्क थियो, तर त्यहाँ अरू पनि थिए। "यो कुनै पनि फरक छनौट गर्न अधिक महत्त्वपूर्ण छ।" "तपाईं राष्ट्रपति चेनी किन चाहानुहुन्छ?" "तपाई किन राष्ट्रपति पेलोसी चाहनुहुन्छ?" "किन राम्रो कामबाट विचलित हुन्छ?" "किन देशलाई श्वासको माध्यमबाट राख्नुहुन्छ?" " युद्ध समाप्त भयो? "" किन अन्त्य नगर्ने? "" किन डेमोक्रेट विभाजित भयो? "" किन प्रक्रिया सुरू गर्न सफल भएन? "" किन डेमोक्रेटिक पार्टीलाई विनाश गर्ने राजनैतिक दलले रिपब्लिकन पार्टीलाई पराजित गर्यो? " धैर्य रूपमा सम्भवतः ठूलो लम्बाइमा र वर्ष र वर्षको लागि ठूलो पुनरावृत्ति (जस्तै WarIsACrime.org/ImpeachFAQ हेर्नुहोस्)। मानिसहरु को अपराध र दुर्व्यवहारको बिचारको बारेमा कसरी फैलाउने भन्ने कुरालाई रोक्न वैकल्पिक विकल्प लागे, वास्तवमा असल उम्मेद्वारहरुलाई बढावा गर्न को लागी बिशेष बुद्ध उम्मेदवारहरु लाई बढावा गर्न को लागी बुद्धको आपराधिक व्यवहार को पुनरुत्थान गर्न कानून धक्का गर्न समाजको बाहिर र यसको हातको हात धोएर। यसका लागि उनीहरुसँगको सम्बन्धको बारेमा जानकारी गराईरहेकी छिन्। उनीहरुका अनुसार उनीहरु एक अर्काको साथमा एक अर्काको रुपमा लिईरहेका छन्। अर्को राष्ट्रपतिले त्यस्ता नीतिहरु लाई स्वीकार्नु र निर्माण गर्नेछ। अपराधीलाई सजाय गर्ने केही पनि उत्तराधिकारीलाई हटाउनेछ। वास्तवमा, नयाँ राष्ट्रपति, कांग्रेस र अन्य सबै सहकारीका साथ काम गर्दै, नीतिहरु मा दुर्व्यवहार गरे। घोटाला र गुप्ततालाई कार्यकारी आदेश र कानुनको साथ प्रतिस्थापित गरिएको छ। अपराधहरू अब नीति विकल्पहरू हुन्। हत्या पीडितहरूको सूची बन्द गर्दै आधिकारिक खुला नीति हो। ("गुप्त 'किला सूची' ओबामाका सिद्धान्तहरू र विलक्षणको परीक्षणमा प्रस्तुत गर्दछ", न्यू यर्क टाइम्स, मई 29, 2012।) गुप्त कानुन सामान्य छन्। गोपनीय रूपमा पुन: लागू कानुन अभ्यास अभ्यास। चौथो संशोधनको उल्लङ्घनमा जाँच्ने, खुलासा र "कानुनीकृत" सार्वजनिक जनसङ्ख्या र स्थापनाको जग्गा फटका साथ, नयाँ विस्तृत अभिव्यक्तिहरू पछ्याउँदै। सल्लाब्लाइडलाई खरानीमा परिणत गरिएको छ। बुशको अपमान गर्न के गर्ने असफलले उनीहरूको अपराधलाई वैधानिक बनाएको छ भने यसले विवेकलाई डेलिभिजन गर्न के गरेको छ भनेर तुलना गर्दैन। यदि उदारवादी राष्ट्रपति जो घृणा गर्दथे र मजाकले कुरा गर्यो र कसले पनि केहि उच्च सर्वोच्च प्रयत्नको लागि हत्या गर्न को लागी भन्न नसक्ने बताउदैन, तब कसले गर्न सक्छ? निस्सन्देह एक बुद्धिमानी, अफ्रिकी अमेरिकि होइन जसले हाम्रो साथ सहमत गर्न को लागी बहस गर्छ र भाषण दिंदै आफ्नो आफ्नै नीतिलाई अस्वीकार गर्दछ! तर पहिले नै यो समस्या हो। बुशको दुर्व्यवहार विरुद्ध भाषणहरू पर्याप्त थिएनन्। ओबामाको दुर्व्यवहार विरुद्ध भाषणको लागि क्लोपिंग - ओबामाले समेत भाषणहरू - पर्याप्त छैन। त्यहाँ मानिसहरू दुर्व्यवहार गर्ने कारण हो। शक्ति तिनीहरूलाई भ्रष्ट बनाउँछ। र निरपेक्ष शक्तिले तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा भ्रष्ट बनाउँछ। कांग्रेसका सदस्यहरूको मुट्ठीलाई यो कुरा गर्न को लागी निषेध गरिएको छ, र अधिकांश मध्ये वास्तव मा एक लान्दर्भिक छैन, तपाईं कुन प्रकारको अप्ठ्यारोमा हुनुहुन्छ भनेर जाँच र संतुलन प्रणाली वा नियम नियम छैन। असहमत गर्न अस्वीकार प्रतिनिधि सरकार अन्तर्गत नींव निकाल्दछ। कांग्रेस उपपीनियसहरूको उल्लङ्घनको लागि अपमानित हुनेछैन, यसैले यो उपप्रणाली जारी गर्नबाट बचाउँछ, र यसैले यो गवाह वा कागजातको उत्पादनलाई सम्बोधन गर्न सक्दैन, त्यसैले यसले महत्त्वपूर्ण कुरामा कुनै स्थान लिँदैन, त्यसैले अनौपचारिक अमेरिकी राज्य मिडिया स्थिति वा त, र मानिसहरूले मिडियाको पालना गर्छन्। जनताको बीचमा यो ओबामाको जिज्ञासाको लागी कुनै माग छैन किनकि मैले यो लेखेको छु। त्यहाँ अल्पसंख्यक वा काल्पनिक अपराधहरूका लागि तिनलाई अप्ठ्यारो पार्ने मूर्तिहरू छन् तर युद्धको लागि होइन। एक आदर्श संसारमा हामी कांग्रेस पार्टीलाई विभाजनशक्तिलाई सच्याउँदछौं र समान अपराधको लागि ओबामा र बुशको दुर्व्यवहारको साथ अगाडि बढ्नेछौं। (अफिस छोडेर पछाडि असफलताहरू सम्भव छन् र गरेका छन्; "विलियम बेल्लिनेप" को लागि वेब खोज गर्नुहोस्।) हामी यो आदर्श संसार ल्याउन चाहन्छौं, जसले शीर्ष अधिकारीहरूलाई अपराधका लागि उत्तरदायी बनाइन्छ, र सूचीमा सबैभन्दा गम्भीर अपराध युद्धको अपराध हो। एक वैश्विक बचाव योजना मानिसहरू सोध्छन्: ठीक छ, हामी आतंकवादको बारेमा के गर्छौ? हामीले इतिहास सिक्न थालेौ। हामी आतंकवादलाई प्रोत्साहित गर्दछौं। हामी कानुन अदालतमा शंकास्पद अपराधीहरूको अभियोग गर्दछौं। हामी अन्य राष्ट्रहरूलाई कानूनको नियम प्रयोग गर्न प्रोत्साहित गर्दछौं। हामी संसारलाई रोक्न रोक्छौँ। र हामी हत्या व्यक्तिहरू खर्च गर्छौं को एक सानो भाग लिन्छौं र आफैले आफैंलाई ग्रहमा सबैभन्दा प्रिय मान्छे बनाउन प्रयोग गर्दछु। संयुक्त राज्य अमेरिकाले पूर्णरूपमा सक्षम बनाएको छ, यदि यो छनौट गर्छ, एक विश्वव्यापी मार्शल प्लानलाई सम्भावित गर्ने, वा - एक विश्वव्यापी उद्धार योजना। हरेक वर्ष संयुक्त राज्यले विभिन्न सरकारी विभागहरूमार्फत युद्धको तयारी र युद्धमा लगभग $ 1.2 ट्रिलियन। हरेक वर्ष संयुक्त राज्य अमेरिकाले डलरमा $ 1 ट्रिलियनभन्दा बढी बजेट ल्याएको छ जुन अरबपति र सेन्टीमिनेटरहरू र निगमहरू भुक्तानी गर्नुपर्छ। यदि हामी बुझ्दछौं कि बाहिरबाट नियन्त्रणमा रहेको सैन्य व्ययले हामीलाई कम सुरक्षित बनाइरहेको छ, बरु इजेनहेवरले चेतावनी दिएको छ र धेरै हालका विशेषज्ञहरू पनि सहमत छन्- यो स्पष्ट छ कि सैन्य खर्च घटाउन आफैंमा एक महत्वपूर्ण अन्त्य हो। यदि हामी त्यो बुझ्न थप्दछौं कि सैन्य खर्चमा पीडा हुन्छ, सहयोगको सट्टा, आर्थिक सुअवसर, यसलाई घटाउन आवश्यक भन्दा धेरै स्पष्ट छ। यदि हामी बुझ्छौं कि संयुक्त राज्य अमेरिकामा यो मध्य मध्ययुगीन स्तरभन्दा माथि राखिएको छ र यो एकाग्रता प्रतिनिधि सरकार, सामाजिक सहजता, हाम्रो संस्कृतिमा नैतिकता, र लाखौं मानिसहरूको लागि खुशीको खोजीलाई नष्ट गर्दै छ, यो स्पष्ट छ कि अत्यधिक धन र आय आफैमा महत्वपूर्ण समाप्त हुन्छन्। अझै पनि हाम्रो गणनाबाट छुटेको हामी अहिले के गर्दैछौं र सजिलै संग गर्न सक्दैनौं को अनिनमित रूपमा ठूलो विचार हो। यसले संसारभरको भोकाउन समाप्त गर्न हामीलाई $ 30 बिल खर्च गर्नेछ। हामी बस, जस्तै यो लेख्नुभएको थियो, अफगानिस्तानमा "घुमाउन" युद्धको अर्को वर्षको लागि लगभग $ 90 बिल खर्च गर्नुभयो। तपाईले के गर्नु पर्दछ: बच्चाहरु को तीन बर्ष को भूख देखि मरने वाला नहीं, मध्य वर्ष को पहाड मा मान्छे को हत्या को वर्ष #13? तपाईं कुन कुराले सोच्नुहुन्छ संयुक्त राज्य अमेरिकाले संसारभरि मनपर्छ? यसले हामीलाई स्वच्छ पानी संग संसार प्रदान गर्न को लागी $ 11 बिल खर्च गर्नेछ। हामी प्रति वर्ष 20 बिल प्रति वर्ष खर्च गर्दैछौं ज्ञात बेइमाना हतियार प्रणालीहरू मध्ये एक मात्र हो जसले सेना वास्तवमा चाहदैन, तर जसले कुनै व्यक्तिलाई धनी बनाउन मद्दत गर्दछ जसले कांग्रेसका सदस्यहरू र व्हाइट हाउसलाई नियन्त्रणमा लिएको छ। प्रमुख जिलहरूमा काम गर्ने काम निस्सन्देही, यस्ता हतियारहरू वैध देख्न थालेपछि तिनीहरूका निर्माताहरूले तिनीहरूलाई अन्य देशहरूमा बेच्न थाले। आफ्नो हात उठाउनुहोस् यदि तपाई सोच्नुहुन्छ भने विश्व सफा पानी दिने हामीलाई अझ राम्रो मनपर्छ र घरमा सुरक्षित हुन्छ। यसको सट्टा सहयोगीहरूको साथ वा संयुक्त राज्य अमेरिकाको समान किफायती रकमको लागि, पृथ्वीलाई शिक्षा, पर्यावरण स्थिरताका कार्यक्रमहरू, अधिकार र जिम्मेवारीका साथ महिलाहरूलाई सशक्त बनाउन, प्रमुख रोगहरूको उन्मूलन गर्न प्रोत्साहित गर्न सक्दछ। विश्वव्यापी संस्थानले प्रस्ताव गरेको छ। 187 वर्षको लागि 10 वर्षको लागि वार्षिक रूपमा $$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$ / युद्धको संकट, पोल्टोक्रोसिस संकट, वा असमित मानव आवश्यकता संकट, एक वैश्विक बचाव योजना जुन हरी ऊर्जा र स्थायी अभ्यासमा लगानी गर्दछ तर अन्य महत्वपूर्ण मांग जस्तै पर्यावरण को संकट को लागी तत्काल को रूप मा अन्य महत्वपूर्ण मांग को रूप मा पर्यावरण को संकट को पहिचान बलियो रूपमा हाम्रो समयको नैतिक माग हुन। युद्ध-समापन, पृथ्वी-बचतका प्रोजेक्टहरू लाभदायक हुन सक्दछन्, जस्तै जेल र कोइला खरिदहरू र घटाउने उधारो सार्वजनिक नीतिले अहिले लाभदायक बनाइन्छ। युद्ध-मुनाफा गर्न प्रतिबन्धित वा अव्यवस्थित गार्ड हुन सक्छ। हामीसँग स्रोतहरू, ज्ञान, र क्षमता छ। हामीसँग राजनीतिक इच्छा छैन। कुखुरा र अन्डा समस्याले हामीलाई जाल दिन्छ। हामी लोकतान्त्रिकको अन्त्यमा लोकतान्त्रिक अग्रिम गर्न चरणहरू लिन सक्दैनौं। अभिजात वर्ग सङ्गठनमा एक महिला अनुहार यो समाधान गर्दैन। हामी हाम्रो राष्ट्रको सरकारलाई अन्य राष्ट्रहरूको आदरको साथ व्यवहार गर्न बाध्य तुल्याउन सक्दैनौं जब हामीसँग हाम्रो लागि कुनै आदर छैन। साम्राज्य दिमाग अहंकार द्वारा लगाईएको विदेशी सहायता को एक कार्यक्रम काम गर्दैन। "लोकतान्त्रिक" को बैनर अन्तर्गत सब्सिस्ट फैलिने छैन हामीलाई। हतियार गर्न तयार "सशस्त्र-संरक्षक" को माध्यमबाट शान्ति को लागी काम गर्ने छैन। केवल हानिकारक मात्र हो-धेरै, जबकि "राम्रो युद्ध" आवश्यक हुन सक्छ भन्ने कुरा जारी राख्दा हामीलाई टाढा पुग्ने छैन। हामीलाई संसारको अझ राम्रो दृश्य चाहिन्छ र वास्तवमा हामिलाई प्रतिनिधित्व गर्नका लागी अधिकारिहरु मा यसलाई लागू गर्न को लागी एक तरीका छ। यस्तो परियोजना सम्भव छ, र समझौता कसरी शक्तिशाली अधिकारीहरु लाई एक वैश्विक बचाव योजना को लागू गर्न को लागी आसान हुनेछ को एक भाग हो कि हामी आफैले यसको मांग को लागि प्रेरित गर्न सक्छन्। पैसा धेरै पटक उपलब्ध छ। संसारमा हामीले बचाउनु पर्छ हाम्रो आफ्नै देश पनि समावेश गर्दछ। हामी कष्ट भोग्नु हुँदैन हामी अरूलाई लाभ पुऱ्याउनका लागि हामी पीडित छौं। हामी स्वास्थ्य र शिक्षामा र हाम्रो आफ्नै शहरहरूमा हानिकारक संरचनाको साथसाथै हामी अरूलाई भन्दा कमको लागि बम र अरबपतिमा डुब्न लगानी गर्न सक्छौं। यस्तो परियोजनाले सार्वजनिक सेवाका कार्यक्रमहरू विचार गर्न राम्रो तरिकाले गर्नेछ जसले हामीलाई सीधा काममा समावेश गर्दछ र निर्णय गर्ने निर्णय गर्दछ। प्राथमिकतालाई कामदार-स्वामित्व र कार्यकर्ता-चल व्यवसायहरूमा दिइएको हुन सक्छ। यस्ता परियोजनाहरूले अनावश्यक राष्ट्रवादी फोकसबाट जोगिन सक्दछ। सार्वजनिक सेवा, चाहे अनिवार्य वा स्वैच्छिक, विदेशी र अन्तर्राष्ट्रिय रूपमा चलाउने कार्यक्रमहरू साथै संयुक्त राज्यमा आधारित रहेका कामहरूको लागि विकल्पहरू समावेश हुन सक्दछ। सेवा पछि, संसारमा हो, न केवल यसको एक कुनामा। यस्तो सेवामा शान्ति कार्य, मानव ढालका काम र नागरिक कूटनीतिकता समावेश हुन सक्छ। विद्यार्थी विनिमय र सार्वजनिक सेवक विनिमय कार्यक्रमहरू यात्रा, साहसिक, र क्रस-सांस्कृतिक मान्यता थप्न सक्दछन्। राष्ट्रवाद, युद्धको रूपमा विनाशकारी रूपमा मात्र एक घटना, छुटेको छैन। तपाईं भन्न सक्नुहुनेछ म सपनामा हुँ। हामी सयौं लाखौंमा संख्या गर्छौँ। शिक्षित, व्यवस्थित गर्नुहोस्, सक्रिय पाउनुहोस् यस पुस्तकलाई एक मित्र वा रिश्तेदार को लागी यो सहमत हुनुहोस्। तपाईंको कांग्रेसका सदस्य, तपाईंको पुस्तकालय, र तपाईंको पागल चाचालाई दिनुहोस। मेरो बारेमा यो समुह संग कुरा गर्न निमन्त्रणा गर्नुहोस्। समूह छैन? जोड्नुहोस् वा एक सिर्जना गर्नुहोस्। म बाहिर जाँच्दै सिफारिस गर्दछु र निम्न वेबसाइटहरूमा भेटिएका समुहहरूसँग संलग्न हुन सिफारिस गर्दछु। यी समुहहरूले यस किताबलाई सिफारिस गर्दैन वा यसको साथ केहि गर्न चाहँदैनन्, तर म तिनीहरूलाई सिफारिस गर्छु: DavidSwanson.org WarIsACrime.org RootsAction.org VCNV.org WarResisters.org VeteransForPeace.org CodePink.org Space4Peace.org UNACPeace.org UnitedForPeace.org StopWar.org.uk AntiWar.org PeacePeople.com AFutureWithoutWar.org WILPFUS.org WagingPeace.org परमाणु रेजिस्टर SOAW.org IPB.org NobelWomensInitiative.org इतिहासकारहरू AgainstWar.org Peace-Action.org ThePeaceAlliance.org