https___www.biblegateway.com_passage__search_2_Kings_4_version_MSG_1.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_4_version_ERV-NE_2.xml
1.1 2.1 2.2 2.3 3.1 3.2 4.1 4.2 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 8.1 9.1 9.2 9.3 10.1 10.2 10.3 11.1 11.2 12.1 13.1 13.2 14.1 14.2 15.1 15.2 16.1 16.2 17.1 18.1 18.2 19.1 20.1 21.1 21.2 22.1 22.2 23.1 24.1 24.2 25.1 26.1 27.1 27.2 28.1 28.2 29.1 29.2 29.3 30.1 30.2 30.3 30.4 30.5 30.6 31.1 32.1 33.1 33.2 34.1 34.2 35.1 35.2 35.3 36.1 36.2 37.1 37.2 37.3 38.1 38.2 38.3 38.4 38.5 38.6 38.7 39.1 39.2 40.1 41.1 41.2 42.1 42.2 42.3 43.1 43.2 43.3 43.4 43.5 43.6 44.1 44.2 45.1 45.2 46.1 46.2 47.1 48.1 48.2 49.1 49.2 50.1 50.2
2 Kings 4 The Message (MSG) 4 One day the wife of a man from the guild of prophets called out to Elisha, “Your servant my husband is dead. You well know what a good man he was, devoted to God. And now the man to whom he was in debt is on his way to collect by taking my two children as slaves.” 2 Elisha said, “I wonder how I can be of help. Tell me, what do you have in your house?” “Nothing,” she said. “Well, I do have a little oil.” 3-4 “Here’s what you do,” said Elisha. “Go up and down the street and borrow jugs and bowls from all your neighbors. And not just a few—all you can get. Then come home and lock the door behind you, you and your sons. Pour oil into each container; when each is full, set it aside.” 5-6 She did what he said. She locked the door behind her and her sons; as they brought the containers to her, she filled them. When all the jugs and bowls were full, she said to one of her sons, “Another jug, please.” He said, “That’s it. There are no more jugs.” Then the oil stopped. 7 She went and told the story to the man of God. He said, “Go sell the oil and make good on your debts. Live, both you and your sons, on what’s left.” 8 One day Elisha passed through Shunem. A leading lady of the town talked him into stopping for a meal. And then it became his custom: Whenever he passed through, he stopped by for a meal. 9-10 “I’m certain,” said the woman to her husband, “that this man who stops by with us all the time is a holy man of God. Why don’t we add on a small room upstairs and furnish it with a bed and desk, chair and lamp, so that when he comes by he can stay with us?” 11 And so it happened that the next time Elisha came by he went to the room and lay down for a nap. 12 Then he said to his servant Gehazi, “Tell the Shunammite woman I want to see her.” He called her and she came to him. 13 Through Gehazi Elisha said, “You’ve gone far beyond the call of duty in taking care of us; what can we do for you? Do you have a request we can bring to the king or to the commander of the army?” She replied, “Nothing. I’m secure and satisfied in my family.” 14 Elisha conferred with Gehazi: “There’s got to be something we can do for her. But what?” Gehazi said, “Well, she has no son, and her husband is an old man.” 15 “Call her in,” said Elisha. He called her and she stood at the open door. 16 Elisha said to her, “This time next year you’re going to be nursing an infant son.” “O my master, O Holy Man,” she said, “don’t play games with me, teasing me with such fantasies!” 17 The woman conceived. A year later, just as Elisha had said, she had a son. 18-19 The child grew up. One day he went to his father, who was working with the harvest hands, complaining, “My head, my head!” His father ordered a servant, “Carry him to his mother.” 20 The servant took him in his arms and carried him to his mother. He lay on her lap until noon and died. 21 She took him up and laid him on the bed of the man of God, shut him in alone, and left. 22 She then called her husband, “Get me a servant and a donkey so I can go to the Holy Man; I’ll be back as soon as I can.” 23 “But why today? This isn’t a holy day—it’s neither New Moon nor Sabbath.” She said, “Don’t ask questions; I need to go right now. Trust me.” 24-25 She went ahead and saddled the donkey, ordering her servant, “Take the lead—and go as fast as you can; I’ll tell you if you’re going too fast.” And so off she went. She came to the Holy Man at Mount Carmel. 25-26 The Holy Man, spotting her while she was still a long way off, said to his servant Gehazi, “Look out there; why, it’s the Shunammite woman! Quickly now. Ask her, ‘Is something wrong? Are you all right? Your husband? Your child?’” She said, “Everything’s fine.” 27 But when she reached the Holy Man at the mountain, she threw herself at his feet and held tightly to him. Gehazi came up to pull her away, but the Holy Man said, “Leave her alone—can’t you see that she’s in distress? But God hasn’t let me in on why; I’m completely in the dark.” 28 Then she spoke up: “Did I ask for a son, master? Didn’t I tell you, ‘Don’t tease me with false hopes’?” 29 He ordered Gehazi, “Don’t lose a minute—grab my staff and run as fast as you can. If you meet anyone, don’t even take time to greet him, and if anyone greets you, don’t even answer. Lay my staff across the boy’s face.” 30 The boy’s mother said, “As sure as God lives and you live, you’re not leaving me behind.” And so Gehazi let her take the lead, and followed behind. 31 But Gehazi arrived first and laid the staff across the boy’s face. But there was no sound—no sign of life. Gehazi went back to meet Elisha and said, “The boy hasn’t stirred.” 32-35 Elisha entered the house and found the boy stretched out on the bed dead. He went into the room and locked the door—just the two of them in the room—and prayed to God. He then got into bed with the boy and covered him with his body, mouth on mouth, eyes on eyes, hands on hands. As he was stretched out over him like that, the boy’s body became warm. Elisha got up and paced back and forth in the room. Then he went back and stretched himself upon the boy again. The boy started sneezing—seven times he sneezed!—and opened his eyes. 36 He called Gehazi and said, “Get the Shunammite woman in here!” He called her and she came in. Elisha said, “Embrace your son!” 37 She fell at Elisha’s feet, face to the ground in reverent awe. Then she embraced her son and went out with him. 38 Elisha went back down to Gilgal. There was a famine there. While he was consulting with the guild of prophets, he told his servant, “Put a large pot on the fire and cook up some stew for the prophets.” 39-40 One of the men went out into the field to get some herbs; he came across a wild vine and picked gourds from it, filling his gunnysack. He brought them back, sliced them up, and put them in the stew, even though no one knew what kind of plant it was. The stew was then served up for the men to eat. They started to eat, and then exclaimed, “Death in the pot, O man of God! Death in the pot!” Nobody could eat it. Elisha ordered, “Get me some meal.” Then he sprinkled it into the stew pot. 41 “Now serve it up to the men,” he said. They ate it, and it was just fine—nothing wrong with that stew! 42 One day a man arrived from Baal Shalishah. He brought the man of God twenty loaves of fresh-baked bread from the early harvest, along with a few apples from the orchard. Elisha said, “Pass it around to the people to eat.” 43 His servant said, “For a hundred men? There’s not nearly enough!” Elisha said, “Just go ahead and do it. God says there’s plenty.” 44 And sure enough, there was. He passed around what he had—they not only ate, but had leftovers.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1
2 राजा 4 Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) एक जना अगमवक्ताकी विधवा एलीशासित मद्दत माग्छिन् 4 अगमवक्ताहरूका समूह मध्ये एउटाकी पत्नीले एलीशालाई यसो भनेर बिन्ती गरिन्, “तपाईंको दास मेरो पति अहिले मरे। तपाईलाई थाहै छ कि उनले परमप्रभुको सम्मान गर्दथे। तर उनले एक जना मानिसको ऋण लिएका थिए। र अहिले त्यो मानिसले मेरो दुइजना छोराहरूलाई लिन र तिनीहरूलाई आफ्नो दास बनाउन आइरहेको छ।” 2 एलीशाले जवाफ दिए, “म कसरी तिम्रो मद्दत गर्न सक्छु? मलाई भन, तिमीसँग घरमा के छ?” आइमाईले भनी, “मसित घरमा केही छैन। मसित एउटा भाँडोमा भद्रक्षको तेल मात्र छ।” 3 तब एलीशाले भने, “जाऊ र आफ्ना सबै छिमेकहरूबाट कचौराहरू मागेर ल्याऊ। सबै कचौराहरू खाली हुनुपर्छ। धेरै कचौराहरू ल्याऊ। 4 त्यसपछि आफ्नो घर जाऊ अनि ढोकाहरू बन्द गर। तिमी र तिम्रा छोराहरू मात्र भित्र हुनेछौ। तब सबै ती भाँडाहरूमा तेल खन्याऊ। भाँडाहरू भर अनि तिनीहरूलाई बेग्लै ठाउँमा राख।” 5 यसकारण आइमाई एलीशाबाट विदा लिएर आफ्नो घर गई अनि ढोका थुनी। घरभित्र ऊ र उसका छोराहरू मात्र थिए। उसका छोराहरूले उसको नजिक भाँडाहरू ल्याए अनि उसले तेल भरी। 6 उसले धेरै भाँडाहरू भरी। अन्तमा उसले आफ्नो छोरालाई भनी, “मलाई अर्को भाँडा देऊ।” तर सबै भाँडाहरू भरिएका थिए। छोराहरूमध्ये एक जनाले आमालाई भन्यो, “अरू भाँडा छैन।” त्यस बेला आँङ्खोरामा तेल सकिएको थियो। 7 तब आइमाईले परमेश्वरका जनलाई के भयो भनी। एलीशाले उसलाई भने, “जाऊ, तेल बेच अनि बेचेपछि अफ्नो ऋण तिर्ने काम गर। तिमी र तिम्रा छोराहरू रहेको रूपियाँमा गुजारा गर्न सक्छौ।” शुनैममा एक जना आइमाईले एलीशालाई एउटा कोठा दिन्छे 8 एकदिन एलीशा शुनैम तिर गए। त्यहाँ शुनैममा एक जना प्रख्यता आइमाई बस्थिइन्। यस आइमाईले एलीशालाई रोकेर आफूसँग खाना खान बिन्ती गरिन्। यसकारण एलीशा प्रत्येक पटक त्यस ठाउँ भएर जाने गर्थे त्यहाँ भोजन गर्न बस्थे। 9 आइमाईले आफ्नो लोग्नेलाई भनी, “हेर, म बुझ्न सक्छु एलीशा परमेश्वरका पवित्र जन हुन्। उनी सबै समय हाम्रो घर भएर जान्छन्। 10 एलीशाका लागि छानामाथि एउटा सानो कोठा बनाई दिउँ। त्यस कोठामा एउटा ओछ्यान राखिदिउँ। त्यहाँ एउटा चौकी, एउटा कुर्सि अनि एउटा बत्तीदानी राखिदिउँ। त्यसपछि जब तिनी हाम्रो घरमा आउँछन्, उनले आफ्नो लागि यो कोठा पाउने छन्।” 11 एकदिन एलीशा आइमाईको घरमा आए। उनी त्यस कोठामा गए अनि त्यहाँ विश्राम गरे। 12 एलीशाले आफ्नो सेवक गेहजीलाई भने, “यस शुनैमेली आइमाईलाई बोलाऊ।” सेवकले शुनैमेली आइमाईलाई बोलायो र उ एलीशाको सामु उभियो। 13 एलीशाले आफ्नो सेवकलाई भने, “अब यस आइमाईलाई भन, ‘हेर तिमीले हाम्रो हेरचाह गर्ने ठूलो कार्य गरेकी छौ। तिम्रो लागि म के गर्न सक्छु? के तिमी चाहन्छौ, हामीले तिम्रो लागी राजालाई भन्नु पर्छ अथवा सेनाका कप्तानलाई?’” आइमाईले भनी, “म यहाँ आफ्ना मानिसहरूको माझ मा बसेर सुखी छु।” 14 एलीशाले गेहजीलाई भने, “हामी उसका लागि के गर्न सक्छौं?” गेहजीले उत्तर दिए, “मलाई थाह छ। उसको छोरा छैन अनि उसको लोग्ने बूढो भएको छ।” 15 तब एलीशाले भने, “उनलाई बोलाऊ।” यसकारण गेहजीले आइमाईलाई बोलाए। ऊ आई अनि दैलौमा उभिई। 16 एलीशाले आइमाईलाई भने, “अर्को बसन्तमा यस समय तिमीले आफ्नो छोरालाई अंङ्गालेको हुने छौ।” आइमाईले भनी, “होइन महाशय! परमेश्वरका जन, मसित ढाँट्ने काम नगर्नुहोस्।” शुनैममा आइमाईको छोरा हुन्छ 17 तब आइमाई गर्भवती भई। एलीशाले भने जस्तै अर्को बसन्तमा आइमाईले छोरा जन्माई। 18 बालक ठूलो भयो। एकदिन बालक आफ्नो बुबा अनि बालि काट्नेहरूलाई हेर्न खेत गयो। 19 बालकले आफ्नो बुबालाई भन्यो, “अह, मेरो टाउको! मेरो टाउको दुख्दैछ!” बुबाले आफ्नो सेवकलाई भन्यो, “उसको आमाकहाँ लिएर जाऊ।” 20 सेवकले केटालाई आमाकहाँ पुर्यायो। बालक दिउँसोसम्म आमाको काखमा बस्यो। त्यसपछि ऊ मर्यो। आइमाई एलीशालाई भेट्न जान्छे 21 आइमाईले बालकलाई एलीशाको ओछ्यानमा सुताई। उसले त्यस कोठाको दैलो बन्द गरी अनि बाहिर गई। 22 उसले आफ्नो लोग्नेलाई बोलाई अनि भनी, “कृपया मेरो निम्ति एक जना सेवक र एउटा गधा पठाइ दिनु होस्। त्यसपछि म परमेश्वरका जनलाई भेट्न जानेछु अनि फर्किने छु।” 23 आइमाईको लोग्नेले भन्यो, “तिमी किन आज परमेश्वरको जन कहाँ जान चाहन्छौ? महीनाको पहिलो दिन अथवा बिश्राम-दिन त होइन।” उसले भनी, “चिन्ता नगर्नु होस्। सबथोक ठीक-ठाक हुनेछ।” 24 तब तिनले गधामाथि एउटा काठी राखिए र आफ्नो सेवकलाई भनिन्, “गधालाई छिटो डोर्याउ। मैले नभनुन्जेल सम्म ढीलो नगर।” 25 आइमाई परमेश्वरको जनलाई भेट्न कर्मेल डाँडामा गई। परमेश्वरको जन एलीशाले शुनेमेली आइमाईलाई टाढाबाट आउँदै गरेको देखे। एलीशाले आफ्नो सेवकलाई भने, “हेर, शुनैमेली आइमाई! उसलाई लिन अहिले जा! 26 उसलाई भन, ‘के भूल भयो? तिमी ठीकठाक त छौ? के तिम्रो लोग्ने ठीक छ? तिम्रो नानी ठीक छ?’” गेहजीले शुनैमेली आइमाईलाई सबै कुराहरू सोध्यो। उसले उत्तर दिई, “सबै ठीक ठाक छ।” 27 तर शुनैमेली आइमाई परमेश्वरको जनसम्म पर्वतमा चढी, ऊ निहुरी अनि एलीशाको चरण स्पर्श गरी। गेहजी शुनैमेली आइमाईलाई तान्न नजिक आयो। तर परमेश्वरको जन एलीशाले गेहजीलाई भने, “उसलाई एक्लै हुन देऊ! ऊ साह्रै दुःखी छ अनि परमेश्वरले यस बारे केही भन्नु भएन। परमप्रभुले यो खबर म देखि लुकाउनुभयो।” 28 तब शुनैमेली आइमाईले भनी, “महाशय, मैले कहिले छोरा मागेको थिइन। मैले तपाईलाई भनेको थिएँ, ‘मलाई नढाँट्नु होस्।’” 29 तब एलीशाले गेहजीलाई भने, “जान तयार होऊ। मेरो हिंड्ने लौरो तिमीसित लिएर जाऊ कसैसँग कुरा गर्न नउभिई! यदि कोही मानिससँग भेट भयो भने अभिवादन सम्म नगर्नु यदि कसैले अभिवादन गरे जवाफ नदिनु। मेरो हिंड्ने लौरो नानीको अनुहारमाथि राखिदिनु।” 30 तर नानीको आमाले भनी, “म शपथ खाएर भन्छु जस्तो परमप्रभु सदा रहनु हुन्छ अनि तपाई हुनुहुन्छ, म तपाईलाई छोडेर जाने छैन।” यसकारण एलीशा उठे अनि शुनैमेली आइमाईको पछि-पछि हिंडे। 31 गेहजी एलीशा र शुनैमेली आइमाई भन्दा पहिले शुनैमेलीको घरमा पुग्यो। गेहजीले नानीको अनुहारमाथि लौरो राखिदियो। तर नानीले केही बोलेन न त कुनै संकेत गरे कि उसले कुनै कुरो सुनेको थियो। तब गेहजी एलीशालाई भेट्न फर्किगयो। गेहजीले एलीशालाई भन्यो, “नानी बिउँझेको छैन।” शुनैमेली आइमाईको छोरा फेरि जिउँदो हुन्छ 32 एलीशा घरभित्र पसे। उसको ओछ्यानमाथि एक जना बालक लडिरहेको थियो। 33 एलीशा कोठभित्र पसे अनि दैलो बन्द गरे। अहिले कोठामा एलीशा र बालक मात्र थिए। तब एलीशाले परमप्रभुलाई प्रार्थना गरे। 34 एलीशा ओछ्यानमाथि चढेर बालकमाथि निहुरिए। एलीशाले आफ्नो मुख बालकको मुखमाथि जोडे। उनले उसको आँखा बालकको आखाँमाथि राखे उनले आफ्नो हातहरू बालकको हातहरू माथि राखे। एलीशा बालकको शरीर तातो नभए सम्म बालकमाथि पल्टिरहे। 35 त्यसपछि एलीशा अलग भए अनि कोठाको वरिपरि हिंडिरहे। तिनी फेरि गए अनि बालकमाथि तबसम्म पल्टिरहे जबसम्म उसले सात पटक हाच्छिउँ गरेन अनि आफ्नो आँखा खोल्दैन। 36 एलीशाले गेहजीलाई बोलाए अनि भने, “शुनैमेली आइमाईलाई बोलाऊ!” गेहजीले शुनैमेमी आइमाईलाई बोलाए अनि ऊ एलीशासामु आई। एलीशाले भने, “तिम्रो छोरालाई उठाऊ।” 37 तब शुनैमेली आइमाई कोठभित्र पसी अनि एलीशाको खुट्टामा निहुरिई। त्यसपछि उसले आफ्नो छोरालाई उठाई अनि बाहिर निस्कि। एलीशा अनि विषालु सेरूवा 38 एलीशा फेरि गिलगाल गए। देशमा अनिकाल थियो। अगमवक्ताहरूको दल एलीशाको अघि बसिरहेका थिए। एलीशाले आफ्नो सेवकलाई भने, “आगोमा ठूलो भाँडो राख अनि अगमवक्ताहरूको दलका लागि केही सेरूवा बनाऊ।” 39 एकजना मानिस बाहिर खेतमा साग-पात लिन गए। उसले एउटा जंङ्गली दाख भेट्यो र त्यसबाट केही लौकाहरू टिप्यो। उसले लौकाहरू आफ्नो झोलामा हल्यो र तिनीहरूलाई ल्यायो। उसले जङ्गली लौकाहरूलाई काट-कुट पारे र एउटा भाँडामा हाल्यो। तर अगमवक्ताहरूको दलले कस्तो किसीमको कन्द-मुल हो चिनेन्। 40 त्यसपछि तिनीहरूले केही सेरूवा मानिसहरूका लागि खान खन्याए। तर जब तिनीहरूले सेरूवा खानु शुरू गरे, तिनीहरू एलीशासामु चिच्याए, “हे परमेश्वरका जन, भाँडोमा विष छ।” भोजनको स्वाद बिष जस्तो थियो, त्यसकारण तिनीहरूले त्यो भोजन खान सकेनन्। 41 तर एलीशाले भने, “केही पीठो ल्याऊ।” तिनीहरूले एलीशाका लागि पिठो ल्याए अनि उनले त्यो भाँडामा हाले। तब एलीशाले भने, “मानिसहरूका लागि सेरूवा खन्याऊ जसले गर्दा तिनीहरूले खान सकून्।” अनि सेरूवामा कुनै विष थिएन। एलीशाले अगमवक्ताहरूको दललाई खुवाउँछन् 42 बाल शालीशाहबाट एक जना मानिस आए अनि परमेश्वरको जन (एलीशा)का लागि पहिलो फसलको रोटी ल्याए। यस मानिसले 20 वटा जौंका रोटीहरू अनि नयाँ अन्न आफ्नो बोरामा ल्याए, तब एलीशाले भने, “यो भोजन मानिसहरूलाई देऊ, तिनीहरूले खान सकुन्।” 43 एलीशाको सेवकले भन्यो, “के भन्नु हुन्छ? यहाँ एक सय जना मानिसहरू छन्। म ती सबै मानिसहरूलाई यो भोजन दिन सक्छु?” तर एलीशाले भने, “मानिसहरूलाई भोजन खान देऊ। परमप्रभु भन्नुहुन्छ, ‘तिनीहरूले खान्छन् अनि अझै पनि भोजन रहने छ।’” 44 तर एलीशाको सेवकले अगमवक्ताहरूको दलको सामु भोजन पस्कियो। अगमवक्ताहरूको दलका लागि खाना प्रचुर थियो अनि तिनीहरूले खाएपछि भोजन रह्यो। परमप्रभुले भन्नुभए जस्तै घट्ना भयो।