https___www.abdurrachim.com_indonesian-south-sea-pearl_.xml
https___www.abdurrachim.com__E0_A4_A6_E0_A4_95_E0_A5_8D_E0_A4_B7_E0_A4_BF_E0_A4_A3-_E0_A4_B8_E0_A4_BE_E0_A4_97_E0_A4_B0-_E0_A4_AE_E0_A5_8B_E0_A4_A4_E0_A5_80-_E0_A4_87_E0_A4_A8_E0_A5_8D_E0_A4_A1_E0_A5_8B_E0_A4_A8_E0_A5_87__1.xml
1.1 2.1 2.2 3.1 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 8.1 8.2 9.1 9.2 10.1 10.2 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 30.2 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 36.2 37.1 38.1 39.1 39.2 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 44.2 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 61.2 62.1 62.2 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 69.1 70.1 71.1 72.1 72.2 73.1 74.1 75.1 75.2 76.1 76.2 77.1 78.1 79.1 80.1 80.2 81.1 81.2 82.1 82.2 82.3 83.1 83.2 84.1 84.2 84.3 84.4 84.5 85.1 85.2 86.1 87.1 88.1 89.1 90.1 90.2 91.1 92.1 93.1 94.1 95.1 96.1 96.2 96.3 97.1 97.2 98.1 99.1 100.1
Indonesia South Sea Pearl Indonesia has plenty of maritime resources being the world’s largest archipelago. One of the most valuable resources is South Sea Pearl of which Indonesia is the world’s largest producer. The central government is working together with regional administrations and pearl association to increase production and improve quality. Pearl Pearl is a hard object being is produced in the tissue (usually the mantle) of a living mollusk. Just like its shell, pearl is consisted of concentric layers made of calcium carbonate in tiny crystalline form. An ideal pearl should have a perfect and smooth round form although there are many other forms. For centuries, natural pearls with high quality have been regarded as gemstones and objects of beauty. The word “pearl” has been associated with something rare, good, valuable and splendid. Pearl is a marine commodity with high economic value and good prospect for business development in the future. There are more and more people looking for pearl and the price is increasing from year to year. There are huge potentials for Indonesian pearl being sold abroad. Indonesian marine resources still allow further development of pearls for higher production rate. Pearl cultivation is one of sustainable and environmentally friendly maritime activities. The industry absorbs 5,000 permanent workers and 1,500 seasonal workers, cnnindonesia.com reported in May 2015. South Sea Pearl is one the world’s largest and most expensive pearls with a size of between 8 millimeters and 22 millimeters and ranges from white to golden in color. Production data in 2013 and 2014 revealed that local production of South Sea Pearl reached some 5,400 kilograms or nearly half of the world’s estimated production of 12,700 kilograms. Meanwhile, Indonesian export of raw pearls reached between US$65 million and US$70 million, or about 32% from the world’s global export of US$200 million. Although Indonesian production of South Sea Pearl reached 42%, the value was only 32% because Indonesian pearls have yet to reach its best quality. If the quality can be improved, the export value can be boosted up to 50% with the same production rate. The world’s center for pearl trading, including South Sea Pearl, is still in Japan and almost 80% of the world’s sea pearls (Akoya, Black Pearl, and South Sea Pearl) is shipped to Japan first before being distributed to other countries. Sea Pearl Cultivation Pearls are cultured to be used in jewelry but in the past pearls are also used as ornamentation at luxurious dresses. Pearls can also be crushed to be used in cosmetics, medicines, or paint formulas. Quality pearls almost always colorful and resemblance mother of pearl, such as the interior of shell producing the pearls. Almost all of shelled mollusks can produce pearls although less shiny or less round. Although these pearls are also recognized as “pearl” by gemology laboratory and under the US Federal Trade Commission’s regulation and are formed in the same way, most of them are not valuable unless as antique goods. Almost all shelled mollusk or oysters can produce various types of pearls through natural process when a microscopic object is trapped in the mollusk’s mantle but these pearls are not recognized as gemstones. A natural pearl is formed without human intervention in the wild, which is very rarely to happen. In the past, hundreds of pearl oysters have to be collected and opened, therefore killed to find a pearl. This is the only way to fund pearls for centuries and the main reason why pearls were such of high value in the past. On the other hand, cultured pearls are formed through human intervention in a pearl farm. One of Indonesia’s major sea pearl producing areas is Lombok, West Nusa Tenggara (NTB), which cultivates Pinctada maxima oyster species, also known as Pearl Queen. Cultivation process starts with oyster larvae which are kept in tanks with the capacity of five tons of sea water, holding some 9 million larvae until they are three week old. The hatchery is conducted indoor with great care. Larvae are fed with planktons whose quality is closely monitored. After three weeks, the larvae are moved to another tank and are only ready to be placed on the sea only after reaching a diameter of 1 millimeter or 40 days. Two year old oysters are ready to undergo core insertion with nucleus coming from freshwater mussel from Mississippi River in the United States. Each insertion process needs a mussel donor to provide mantle tissue to envelope the nucleus which will determine the color of the harvested pearl. After three months, the oysters are scanned using X-Ray to select the wanted pearl size. Once a month, the oyster shell is cleaned on the floating cage to cleanse worms, pests and other impurities which will affect oyster development and pearl yield before being returned to other floating cage in the waters off East Lombok. The entire process can take up to four years and each oyster produces only 1 or 2 pearls. This long process is why the price of sea pearl is so expensive, other than its beauty. Because the process of cultivating sea pearl is long, complex, capital-intensive and needs high technology, not many producers in Lombok can stay in the industry. Most players left the business not only due to economic crisis, but also because Chinese fresh water pearls are saturating the market with cheaper price and better quality resembling sea pearls. From 39 producers, now there are only 6 to 8 producers left in Lombok. Some of them managed to stay thanks to their marketing networks abroad, Kompas.com reported in April 2015. Currently Indonesia only contributed some 26% from the world’s market need and the figure can be increased to 50%. Indonesian maritime resources still allow further development when we consider cultivation area, labor force, and equipment needed for pearl cultivation. One of existing pearl producers is located in Malaka subdistrict, Pemenang district in North Lombok regency, NTB, which also opens showroom and pearl education tour. The producer, an Australian company, spots the opportunity to combine pearl industry with education tourism and can be emulated by local pearl producers. Indonesian South Sea Pearl has its own uniqueness with stunning and long-lasting color and luster so that they are highly sought in the international markets. The pearls are traded in both loose and jewelry forms. Indonesian South Sea Pearl Farm Location The production centers of Pinctada maxima are spread in various provinces such as: - Lombok and Sumbawa in West Nusa Tenggara (NTB); - Buleleng, Karangasem and Negara in Bali; - Central Sulawesi; - Banywangi and Madura in East Java; - Alor, Kupang, Labuan Bajo, Larantuka, Maumere in East Nusa Tenggara (NTT); - Gorontalo; - Lampung; - Aru, Banda, Seram, Tanimbar and Tual in Maluku; - Halmahera in North Maluku; - Bitung and Manado in North Sulawesi; - Kendari in Southeast Sulawesi; - and Raja Ampat in West Papua. There were 23 companies cultivating sea pearls recorded in 2013, consisted of 17 national companies and 6 foreign companies, of which 21 companies have joined the Asosiasi Budidaya Mutiara Indonesia (ASBUMI), or the Indonesian Association of Pearls Cultivation. The Maritime Affairs and Fishery Ministry is upbeat the value of pearl export will increase considering that Indonesia has several supporting factors such as cultivation area, manpower, supporting equipment and technology. The realize the objective the ministry has taken several steps such as establishing the Sea Shell Broodstock Center in Karangasem, Bali, in 2011. The broodstock center, handling pearl oyster and abalone, joined the broodstock center for vaname (whiteleg) shrimp which was established in 2008. The ministry’s Pearl Sub-Commission and regional administrations have implemented partnership pattern with four pillars to protect Indonesian pearl producers. The pillars are: fishermen or cultivators, scientists, businesses and empowerment of coastal communities for pearl cultivation such as in Buleleng, Bali. Indonesia has higher potential of pearl export. Indonesia was the world’s 10th largest exporter of pearl with a share of 1.26% in 2014. Hong Kong led the tally with a market share of 51.31% and followed by Japan in the second place at 10.31%. United Arab Emirates was third with a market share of 9.88%, China and Australia shared the fourth place with a market share of 5.37%. Hong Kong enjoyed an average growth rate of 27% in the 2010-2014 period followed by Japan which recorded 3.79% while United Arab Emirates had an impressive growth rate of 265.97%. At the fourth place was China whose growth was contracted by 17.52% while Australia also suffered decreasing growth of 15.10%. The world’s export of pearl in 2014 worth US$2.28 billion, down from by US$2.36 billion of decreasing by 3.66% from 2013. The world’s export of pearl had an average growth of 14.60% from US$1.46 billion in 2010 to US$2.28 billion in 2014. The world’s three major pearl commodities in 2014 were pearls cultured worked which were categorized under Harmonized System (HS) code 710122 with products worth US$1.83 billion or 80.59% of market share, followed by HS 710121 pearls cultured unworked at US$291.12 million (12.79%) and HS 710110 pearls natural whether or not worked or graded at US$150.65 billion (6.62%). According to Maritime Affairs and Fisheries Ministry, Indonesia has become the world’s largest producer of South Sea Pearl since 2015 with a market share of 43%. Value wise, Indonesia was ranked ninth with an export of US$29.43 million or 2.07% from the world’s total pearl export worth some US$1.41 billion. The top exporters were Hong Kong, China, Japan, Australia, Tahiti, the United States, Switzerland and United Kingdom. Meanwhile, Indonesia’s top pearl markets were Japan, Hong Kong, Australia, South Korea, Thailand, Switzerland, India, New Zealand and France. Indonesia actually has a very potentials of pearl export but many are not recorded. Indonesia only recorded an export of US$28.74 million worth of pearls in 2013. Maritime and Fisheries Minister Susi Pudjiastuti said Indonesian pearl export value should have reached US$732 million, or six times of Australian pearl trade. The estimate was based on the assumption that Indonesia has larger territory than Australia, Kompas.com quoted Susi as saying. She said that if Australia claimed that its potential of sea pearl reached 13%, Indonesia should have 80% “If Australia has US$122 million [in pearl trade], we must have six times [of that figure],” she said. Therefore, Susi called on the Customs and Excise Directorate General to prevent smuggling activities, especially pearl, because it is damaging the economy. Pearl smuggling caused the potential loss of revenue in the maritime sector as the export is not recorded and there are no paid taxes, both individual and corporation. Indonesia is well known for its maritime resource with huge potentials for sea pearls. The quality of Indonesian sea pearls has been recognized by the international market but unfortunately the popularity of Indonesian sea pearls has been hijacked by other countries also producing sea pearl. An Australian expert on marine life said Indonesia is the center of South Sea Pearl. For comparison, Chinese fresh water pearl oysters can produce up to 40 pearls in such a short period of time and worth between US$1 and US$15 each. On the other hand, South Sea Pearls from Indonesian Pinctada maxima command higher price. The oyster can only produce one pearl, which is sold at between US$25 and US$100 per gram of pearl. The huge price difference causes Indonesian consumers to buy and import imitation and fake pearls instead of South Sea Pearl. Meanwhile, pearl exporters face another problem in the absence of government issued pearl certification. Without certification, other countries often claim Indonesian pearls at the international traders. Precious pearls are available in the wild but in very limited number. Sea pearls command higher price than fresh water pearls. Cultured pearls are the majority of pearls being sold in the market. Imitation pearls are being traded more despite of its poor quality. In general, imitation pearls can be easily differentiated from genuine pearls. According to the Maritime Affairs and Fisheries Ministry, Indonesia has become the world’s largest producer of South Sea Pearl since 2005 with a market share of 43%. Value wise, Indonesia was ranked ninth with an export of US$29.43 million or 2.07% from the world’s total pearl export worth some US$1.41 billion. The top exporters were Hong Kong, China, Japan, Australia, Tahiti, the United States, Switzerland and United Kingdom. Meanwhile, Indonesia’s top pearl markets were Japan, Hong Kong, Australia, South Korea, Thailand, Switzerland, India, New Zealand and France. The Government of Indonesia through the Maritime Affairs and Fisheries Ministry is taking various steps to further promote Indonesian pearls by strengthening the brand of Indonesian South Sea Pearl (ISSP). Dubai International Jewelry Week (DIJW) One effort is by taking part at various international trade fairs such as the Dubai International Jewelry Week (DIJW). It is expected that such participations will be widely recognized in the international markets which in turn increase the export performance. The Maritime Affairs and Fisheries Ministry facilitated four companies as co-exhibitors at the Indonesian Pavilion to take part in the 2015 DIJW which was held at the Dubai World Trade Centre on Dec. 9-12. The companies were Rosario Mutiara and Nurhikmah Pearls from Jakarta, MJM Jewelry from Mataram, West Nusa Tenggara, and Maisya Jewelry from Bogor, West Java, as reported by the Indonesian Trade Promotion Center (ITPC) in Dubai. During the exhibition, the co-exhibitors recorded business transactions worth US$74,622 consisting of US$29,190 or 39% for loose pearls and the remaining US$45,432 for pearl jewelry. The buyers came from various countries such as host United Arab Emirates, Australia, Belgium, China, Germany, India, Kuwait, the Philippines, Qatar, and the United States. It is projected that closer cooperation and better coordination between Dubai ITPC and the Maritime Affairs and Fisheries Ministry to reap better results in the future. In 2016, the DIJW will be held on Dec. 7-10. Indonesia is expected to participate with larger pavilion which has more booths. Active role from the Asosiasi Budidaya Mutiara Indonesia (ASBUMI), or the Indonesian Association of Pearls Cultivation, will allow more companies to take part in the exhibition considering Indonesia is the largest producer of South Sea Pearl at 43% therefore further strengthening Indonesian South Sea Pearl brand image in the international market. Based on data from the World Gold Council, the United Arab Emirates is the world’s fifth largest gold consumer with a value reaching US$2.5 billion, some of which was imported from Indonesia. The import in 2013 was US$38 million and skyrocketed to US$502, or an increase of 496.3%, in 2004. The figures showed that Indonesia has huge potentials to export more Indonesian jewelry (gold, silver, precious metal and other jewelry) to United Arab Emirates, especially Indonesian South Sea Pearl to substitute gold. Writer : Dwi Wiedhayat Published by : DIRECTORATE GENERAL OF NATIONAL EXPORT DEVELOPMENT – Ministry of Trade of The Republic of Indonesia
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 62.1 64.1 65.1 66.1 68.1 69.1 70.1 71.1 73.1 74.1 76.1 77.1 78.1 79.1 81.1 82.1 83.1 84.1 85.1 86.1 88.1 89.1 90.1 91.1 92.1 93.1
इन्डोनेसिया दक्षिण सागर मोती इन्डोनेसिया धनी माछापालन र सामुद्रिक उत्पादनहरूको साथ विश्वको सबैभन्दा ठूलो द्वीपसमूह हो। त्यस्ता उत्पादनहरू मध्ये एक दक्षिण सागर मोती हो, यथार्थ रूपमा मोती को सबै भन्दा राम्रो प्रकार मध्ये एक। समृद्ध प्राकृतिक स्रोतहरू मात्र होइन, इन्डोनेसियामा उच्च शिल्प कौशल भएका कारीगरहरूको प्रशस्तता पनि छ। यस लेखको साथ, हामी तपाईलाई अर्को विशेष इन्डोनेसियाली उत्पादन, साउथ सी पर्ल ल्याइरहेका छौं। दुई महासागर र दुई महाद्वीपको क्रस-रोडमा अवस्थित देशको रूपमा, इन्डोनेसियाली संस्कृतिले स्वदेशी चलन र बहुविध विदेशी प्रभावहरू बीचको लामो अन्तरक्रियाद्वारा आकारको एक अद्वितीय मिश्रण देखाउँछ। इन्डोनेसियाको समृद्ध सांस्कृतिक सम्पदाले विश्वलाई विभिन्न प्रकारका मोती गहना शिल्प कौशल प्रदान गर्दछ। विश्वको शीर्ष खेलाडीहरू मध्ये एक, इन्डोनेसियाले अष्ट्रेलिया, हङकङ, जापान, दक्षिण कोरिया र थाइल्याण्ड जस्ता अन्तर्राष्ट्रिय बजारमा मोतीहरू शिल्प गरी निर्यात गर्दै आएको छ। तथ्याङ्कअनुसार सन् २००८–२०१२ को अवधिमा मोतीको निर्यात मूल्य औसत वार्षिक १९.६९ प्रतिशतले बढेको छ । 2013 को पहिलो पाँच महिनामा, निर्यात मूल्य US $ 9.30 पुग्यो मिलियन। उच्च गुणस्तरको मोती धेरै शताब्दीका लागि सुन्दरताको बहुमूल्य वस्तुहरू मध्ये एक मानिन्छ, अन्य रत्नहरू जस्तै। प्राविधिक रूपमा, एक मोती जीवित खोलिएको मोलस्क भित्र, नरम ऊतक वा आवरण भित्र उत्पादन गरिन्छ। मोती क्याल्सियम कार्बोनेटले मिनेट क्रिस्टलीय रूपमा बनेको हुन्छ, जस्तै शान्तको खोल जस्तै, केन्द्रित तहहरूमा। एक आदर्श मोती पूर्णतया गोलो र चिल्लो हुनेछ तर नाशपातीका अन्य धेरै आकारहरू छन्, जसलाई बारोक मोती भनिन्छ। किनभने मोतीहरू मुख्य रूपमा क्याल्सियम कार्बोनेटबाट बनेका हुन्छन्, तिनीहरू सिरकामा भंग गर्न सकिन्छ। क्याल्सियम कार्बोनेट कमजोर एसिड समाधानको लागि पनि अतिसंवेदनशील हुन्छ किनभने क्याल्सियम कार्बोनेटको क्रिस्टलहरूले सिरकामा एसिटिक एसिडसँग प्रतिक्रिया गरेर क्याल्सियम एसीटेट र कार्बन डाइअक्साइड बनाउँछ। प्राकृतिक मोतीहरू जुन जङ्गलीमा सहज रूपमा पाइन्छ, सबैभन्दा मूल्यवान हुन्छन् तर एकै समयमा धेरै दुर्लभ हुन्छन्। हाल बजारमा उपलब्ध मोतीहरू प्रायः मोती कस्तूरी र ताजा पानीको सिपीबाट खेती गरिएका वा खेती गरिएका हुन्। नक्कली मोतीहरू पनि सस्तो गहनाको रूपमा व्यापक रूपमा उत्पादन गरिन्छ, यद्यपि गुणस्तर प्राकृतिक भन्दा धेरै कम छ। कृत्रिम मोतीहरू कमजोर iridescence छन् र सजिलै प्राकृतिक मोतीहरूबाट छुट्याउन सकिन्छ। मोतीको गुणस्तर, प्राकृतिक र खेती गरिएको दुबै, यसको नक्रिस र इरिडिसेन्ट हुनुमा निर्भर गर्दछ जसरी तिनीहरूलाई उत्पादन गर्ने खोलको भित्री भाग हो। मोतीहरू प्रायः खेती गरिन्छ र गहना बनाउन कटनी गरिन्छ, तिनीहरू पनि भव्य कपडाहरूमा सिलाईका साथै कुस्ने र सौन्दर्य प्रसाधन, औषधि र रंगको मिश्रणमा प्रयोग गरिन्छ। मोतीका प्रकारहरू मोतीलाई यसको गठनको आधारमा तीन वर्गमा विभाजन गर्न सकिन्छ: प्राकृतिक, सभ्य र नक्कल। प्राकृतिक मोतीको ह्रास हुनु अघि, करिब एक शताब्दी अघि, पत्ता लागेका सबै मोतीहरू प्राकृतिक मोती थिए। आज प्राकृतिक मोतीहरू धेरै दुर्लभ छन्, र प्रायः न्युयोर्क, लन्डन र अन्य अन्तर्राष्ट्रिय स्थानहरूमा लगानी मूल्यहरूमा लिलामीमा बेचिन्छन्। प्राकृतिक मोती, परिभाषा अनुसार, मानव हस्तक्षेप बिना दुर्घटना द्वारा बनाईएको सबै प्रकारका मोती हुन्। तिनीहरू संयोगको उत्पादन हुन्, एक सुरुवातको साथ जुन जलन गर्ने परजीवी जस्तै हो। यस प्राकृतिक घटनाको सम्भावना धेरै पातलो छ किनकि यो विदेशी सामग्रीको अनावश्यक प्रविष्टिमा निर्भर गर्दछ जुन सीपले आफ्नो शरीरबाट बाहिर निकाल्न सक्दैन। एक संस्कारित मोतीले समान प्रक्रियाबाट गुज्र्छ। प्राकृतिक मोती को मामला मा, सीप एक्लै काम गरिरहेको छ, जबकि संस्कृति मोती मानव हस्तक्षेप को उत्पादन हो। सीपलाई मोती उत्पादन गर्न उत्प्रेरित गर्न, एक प्राविधिकले जानाजानी सीप भित्रको जलन प्रत्यारोपण गर्दछ। शल्यक्रियाद्वारा प्रत्यारोपण गरिएको सामग्री मदर अफ पर्ल भनिने खोलको टुक्रा हो। यो प्रविधि अष्ट्रेलियाका बेलायती जीवविज्ञानी विलियम साभिल-केन्टले विकास गरेका थिए र टोकिची निशिकावा र तात्सुहेई मिसेले जापानमा ल्याएका थिए। निशिकावालाई सन् १९१६ मा पेटेन्ट दिइएको थियो र उनले मिकिमोतो कोकिचीकी छोरीसँग विवाह गरेकी थिइन्। मिकिमोटो निशिकावाको प्रविधि प्रयोग गर्न सक्षम थिए। सन् १९१६ मा पेटेन्ट प्रदान गरिसकेपछि, सन् १९१६ मा जापानको अकोया पर्ल ओइस्टरमा यो प्रविधिलाई तुरुन्तै व्यावसायिक रूपमा लागू गरियो। अकोया ओइस्टरमा मोतीको व्यावसायिक बाली उत्पादन गर्ने मिसेसको भाइ पहिलो व्यक्ति थिए। मित्सुबिशीका ब्यारोन इवासाकीले तुरुन्तै फिलिपिन्समा 1917 मा साउथ सी पर्ल ओइस्टर र पछि बुटोन र पलाउमा प्रविधि लागू गरे। मित्सुबिशी एक संस्कृतियुक्त दक्षिण समुद्री मोती उत्पादन गर्ने पहिलो थियो – यद्यपि यो 1928 सम्म थिएन कि मोतीको पहिलो सानो व्यावसायिक बाली सफलतापूर्वक उत्पादन गरिएको थियो। नक्कल मोती पूर्ण रूपमा एक फरक कथा हो। धेरै जसो अवस्थामा, गिलास मनका माछाको तराजूबाट बनेको समाधानमा डुबाइन्छ। यो कोटिंग पातलो छ र अन्ततः बन्द हुन सक्छ। एकले सामान्यतया यसलाई काटेर नक्कल भन्न सक्छ। नक्कली मोतीहरू तपाईंको दाँतमा सर्छन्, जबकि वास्तविक मोतीहरूमा नेक्रेको तहहरू किरकिरा महसुस गर्छन्। स्पेनको मल्लोर्का टापु यसको नक्कली मोती उद्योगको लागि परिचित छ। त्यहाँ मोतीका आठ आधारभूत आकारहरू छन्: गोलो, अर्ध-गोलाकार, बटन, ड्रप, नाशपाती, अंडाकार, बारोक, र सर्कल। पूर्ण रूपमा गोलाकार मोतीहरू दुर्लभ र सबैभन्दा मूल्यवान आकार हुन्। - सेमी-गोलहरू पनि हार वा टुक्राहरूमा प्रयोग गरिन्छ जहाँ मोतीको आकार पूर्ण रूपमा गोलाकार मोती जस्तो देखाउन सकिन्छ। - बटन मोतीहरू थोरै चपटा गोलाकार मोती जस्तै हुन्छन् र यसले हार पनि बनाउन सक्छ, तर प्रायः एकल पेन्डेन्ट वा झुम्काहरूमा प्रयोग गरिन्छ जहाँ मोतीको पछाडिको आधा भाग छोपिएको हुन्छ, यसले यसलाई ठूलो, गोलाकार मोती जस्तो देखिन्छ। - ड्रप र नाशपाती आकारको मोतीलाई कहिलेकाहीँ टियरड्रप मोती भनिन्छ र प्रायः झुम्का, पेन्डन्ट वा हारमा केन्द्र मोतीको रूपमा देखिन्छ। - Baroque मोती एक फरक अपील छ; तिनीहरू प्रायः अद्वितीय र रोचक आकारहरूसँग अत्यधिक अनियमित हुन्छन्। तिनीहरू सामान्यतया हारमा पनि देखिन्छन्। - गोलाकार मोतीहरू मोतीको शरीरको वरिपरि केन्द्रित रिजहरू, वा औंठीहरूद्वारा विशेषता हुन्छन्। हर्मोनाइज्ड सिस्टम (HS) अन्तर्गत, मोतीहरूलाई तीन उप-श्रेणीहरूमा विभाजन गरिएको छ: प्राकृतिक मोतीहरूको लागि 7101100000, कल्चर्ड मोतीहरूको लागि 7101210000, unworked र 7101220000 कल्चर्ड मोतीहरूको लागि, काम गरिएको। इन्डोनेसियाको पर्लको चमक शताब्दीयौंदेखि, प्राकृतिक दक्षिण समुद्री मोती सबै मोतीहरूको पुरस्कारको रूपमा मानिन्छ। विशेष गरी इन्डोनेसिया र वरपरका क्षेत्रहरूमा, उत्तरी अष्ट्रेलिया जस्ता 1800 को प्रारम्भमा, भिक्टोरियन युगको दौडान युरोपमा मोतीहरूको सबैभन्दा रमाइलो युगमा परिणत भयो। यस प्रकारको मोती अन्य सबै मोतीहरू भन्दा यसको भव्य बाक्लो प्राकृतिक नेक्रेले भिन्न छ। यो प्राकृतिक नेक्रेले एक असमान चमक उत्पन्न गर्दछ, जसले अन्य मोतीहरू जस्तै “चमक” मात्र प्रदान गर्दैन, तर एक जटिल नरम, अमूर्त उपस्थिति जसले विभिन्न प्रकाश परिस्थितिहरूमा मूड परिवर्तन गर्दछ। शताब्दीयौंदेखि भेदभावपूर्ण स्वादका साथ विशेषज्ञ जौहरीहरूका लागि दक्षिण समुद्री मोतीलाई माया गर्ने यस नेक्रेको सुन्दरता। प्राकृतिक रूपमा सबैभन्दा ठूलो मोती बोक्ने कस्तूरीहरू मध्ये एक, Pinctada maxima द्वारा उत्पादन गरिन्छ, जसलाई सिल्भर-लिप्ड वा गोल्ड-लिप्ड ओइस्टर पनि भनिन्छ। यो चाँदी वा सुनको ओठको मोलस्क डिनर प्लेटको आकारमा बढ्न सक्छ तर वातावरणीय अवस्थाहरूमा अत्यधिक संवेदनशील हुन्छ। यो संवेदनशीलता दक्षिण सागर मोती को लागत र दुर्लभता मा थप्छ। यसरी, Pinctada maxima ले ९ मिलिमिटरदेखि २० मिलिमिटरसम्मका ठूला आकारका मोती उत्पादन गर्छ जसको औसत आकार लगभग १२ मिलिमिटर हुन्छ। नेक्रे मोटाई को श्रेय, दक्षिण सागर मोती पाइने अद्वितीय र मनपर्ने आकार को विविधता को लागी पनि प्रसिद्ध छ। ती गुणहरूको शीर्षमा, दक्षिण समुद्री मोतीमा क्रीमदेखि पहेंलो गहिरो सुन र सेतोदेखि चाँदीसम्म रङहरूको एर्रे छ। मोतीहरूले गुलाबी, नीलो वा हरियो जस्ता फरक रंगको सुन्दर “ओभरटोन” पनि प्रदर्शन गर्न सक्छन्। आजकल, अन्य प्राकृतिक मोतीहरू जस्तै, प्राकृतिक साउथ सी मोती विश्व मोती बजारहरूबाट लगभग हराइसकेको छ। आज उपलब्ध दक्षिण सागर मोती को विशाल बहुमत दक्षिण सागर मा मोती फार्म मा खेती गरिन्छ। इन्डोनेसियाको दक्षिणी समुद्री मोती अग्रणी उत्पादक, इन्डोनेसियाको रूपमा, कसैले चमक, रंग, आकार, आकार र सतह गुणस्तरको सन्दर्भमा उनीहरूको सुन्दरताको मूल्याङ्कन गर्न सक्छ। इम्पेरियल गोल्डको राजसी रंगका मोतीहरू इन्डोनेसियाको पानीमा खेती गरिएका ओइस्टरहरूद्वारा मात्र उत्पादन गरिन्छ। चमकको सन्दर्भमा, दक्षिणी समुद्री मोती, प्राकृतिक र संस्कृति दुवै, एक धेरै फरक उपस्थिति छ। तिनीहरूको अद्वितीय प्राकृतिक चमकको कारण, तिनीहरू एक कोमल भित्री चमक प्रदर्शन गर्छन् जुन अन्य मोतीहरूको सतहको चमक भन्दा फरक छ। यो कहिलेकाहीं एक फ्लोरोसेन्ट प्रकाश संग मोमबत्ती-प्रकाश को चमक तुलना को रूप मा वर्णन गरिएको छ। कहिलेकाहीँ, धेरै राम्रो गुणस्तरका मोतीहरूले पूर्वको रूपमा चिनिने घटना प्रदर्शन गर्नेछ। यो रंगको सूक्ष्म प्रतिबिम्ब संग पारदर्शी चमक को संयोजन हो। दक्षिण समुद्री मोतीहरूको सबैभन्दा उज्ज्वल रंगहरू सेतो वा सेतो विभिन्न रंगीन ओभरटोनहरू छन्। ओभरटोनहरू इन्द्रेणीको लगभग कुनै पनि रंग हुन सक्छ, र दक्षिण सागर मोती ओइस्टरको नेक्रेको प्राकृतिक रङहरूबाट व्युत्पन्न हुन्छ। जब पारदर्शी तीव्र चमकसँग जोडिन्छ, तिनीहरूले “पूर्व” भनेर चिनिने प्रभाव सिर्जना गर्छन्। मुख्य रूपमा पाइने रंगहरूमा चाँदी, गुलाबी सेतो, सेतो गुलाब, गोल्डेन सेतो, सुनको क्रीम, शैम्पेन र इम्पेरियल गोल्ड समावेश छ। इम्पेरियल सुनको रंग सबै भन्दा दुर्लभ छ। यो राजसी रंग इन्डोनेसियाली पानीमा खेती गरिएका ओइस्टरहरूद्वारा मात्र उत्पादन गरिन्छ। साउथ सी कल्चर्ड मोती आकारमा उच्च हुन्छन्, र सामान्यतया 10mm र 15 मिलिमिटरको बीचमा हुन्छन्। जब ठूला आकारहरू भेटिन्छन्, 16 मिलिमिटरभन्दा माथिका दुर्लभ मोतीहरू र कहिलेकाहीं 20 मिलिमिटरभन्दा बढीका मोतीहरू पारखीहरूद्वारा उच्च मूल्यवान हुन्छन्। यदि सुन्दरता दर्शकको आँखामा छ भने, दक्षिणी समुद्री मोतीहरूले हेर्नको लागि सुन्दरताको असंख्य अवसरहरू प्रदान गर्दछ, किनकि कुनै दुई मोतीहरू ठ्याक्कै समान छैनन्। तिनीहरूको नेक्रेको मोटाईको कारणले गर्दा, दक्षिणी समुद्री संस्कृतिका मोतीहरू विभिन्न प्रकारका आकारहरूमा पाइन्छ। पर्ल नेक्रे क्याल्सियम कार्बोनेट क्रिस्टल र ओइस्टरद्वारा उत्पादित विशेष पदार्थहरूको सुन्दर म्याट्रिक्स हो। यो म्याट्रिक्स पूर्ण रूपमा बनेको माइक्रोस्कोपिक टाइलहरूमा तहमा राखिएको छ। मोतीको मोटाई तहहरूको संख्या र प्रत्येक तहको मोटाई द्वारा निर्धारण गरिन्छ। नेक्रेको उपस्थिति क्याल्सियम क्रिस्टलहरू “फ्लैट” वा “प्रिज्म्याटिक” हो कि टाईलहरू बिछ्याइएको पूर्णता र टाइलहरूका तहहरूको सूक्ष्मता र संख्याद्वारा निर्धारण गरिनेछ। प्रभाव मोतीको सुन्दरता यी पूर्णताहरूको दृश्यताको डिग्रीमा निर्भर गर्दछ। मोतीको सतहको यो गुणलाई मोतीको रंग भनिन्छ। यद्यपि आकारले मोतीको गुणस्तरलाई असर गर्दैन, विशेष आकारको मागले मूल्यमा असर गर्छ। सुविधाको लागि, साउथ सी कल्चर्ड मोतीहरूलाई यी सात आकार कोटिहरूमा वर्गीकृत गरिएको छ। धेरै कोटिहरूलाई धेरै उप-श्रेणीहरूमा विभाजन गरिएको छ: 2) अर्ध राउन्ड; 3) बारोक; 4) अर्ध बारोक; 5) ड्रप; 6) सर्कल; 7) बटन। दक्षिण सागर मोती को रानी सौन्दर्य इन्डोनेसियाले दक्षिणी समुद्री मोती उत्पादन गर्दछ जुन पिन्क्टडा म्याक्सिमाबाट खेती गरिन्छ, ओइस्टरको सबैभन्दा ठूलो प्रजाति। पुरानो वातावरणको साथ एक द्वीपसमूहको रूपमा, इन्डोनेसियाले उच्च गुणस्तरको मोती उत्पादन गर्न Pinctada maxima को लागि इष्टतम वातावरण प्रदान गर्दछ। इन्डोनेसियाको Pinctada maxima ले एक दर्जन भन्दा बढी रंगको छायामा मोती उत्पादन गर्छ। सुन र चाँदीका रङहरू भएका दुर्लभ र बहुमूल्य मोतीहरू उत्पादन हुन्छन्। नाजुक शेडहरूको विभिन्न दायराहरू, अरूहरू बीच, चाँदी, शैम्पेन, चम्किलो सेतो, गुलाबी र सुन, इम्पेरियल गोल्ड पर्ल सबै मोतीहरूमध्ये सबैभन्दा भव्य रूपमा। पुरानो इन्डोनेसियाली पानीमा खेती गरिएको कस्तूरीले उत्पादन गरेको इम्पेरियल गोल्ड कलर पर्ल वास्तवमा साउथ सी पर्लको रानी हो। यद्यपि इन्डोनेसियाको पानी दक्षिण समुद्री मोतीको घर हो, तर मोतीको गुणस्तर र मूल्य सुनिश्चित गर्न आन्तरिक व्यापार र निर्यातलाई नियन्त्रण गर्न एक नियम आवश्यक छ। सरकार र सम्बन्धित दलले गरेका छन् चुनौती समाधान गर्न बलियो सम्बन्ध निर्माण। चाइनिज मोती, ताजा पानीको झिल्लीबाट खेती गरिन्छ र कम ग्रेड भएको आशंकामा, सरकारले मोती गुणस्तर नियन्त्रण सम्बन्धी माछापालन तथा सामुद्रिक मामिला मन्त्रीस्तरीय नियमावली नम्बर ८/२००३ जारी गरेर केही सावधानी अपनाएको छ। कम गुणस्तरको तर इन्डोनेसियाली मोतीसँग मिल्दोजुल्दो चिनियाँ मोतीको रूपमा मापन आवश्यक छ। बाली र लोम्बोकमा इन्डोनेसियाली मोती उत्पादन केन्द्रहरूको लागि खतरा हुन सक्छ। इन्डोनेसियाली मोतीको निर्यातमा सन् २००८-२०१२ को अवधिमा १९.६९% को औसत वार्षिक वृद्धि भएको उल्लेख छ। 2012 मा, अधिकांश निर्यात 51%.22 मा प्राकृतिक मोतीको प्रभुत्व थियो। कल्चर्ड मोती, काम नगरिएको, 31.82% र कल्चर्ड मोती, 16.97% मा काम गरी टाढा दोस्रोमा पछ्यायो। सन् २००८ मा इन्डोनेसियाले मोतीको निर्यात १४.२९ मिलियन अमेरिकी डलर मात्रै भएको थियो भने सन् २००९ मा उल्लेख्य रूपमा बढेर २२.३३ मिलियन अमेरिकी डलर पुगेको थियो। चित्र 1. मोती को इन्डोनेसियाली निर्यात (2008-2012) 2010 र 2011 मा क्रमशः US$31.43 मिलियन र US$31.79 मिलियनमा वृद्धि भयो। तर, निर्यात सन् २०१२ मा २९.४३ मिलियन अमेरिकी डलरमा झरेको थियो। 2013 को पहिलो पाँच महिनामा कुल घट्ने प्रवृत्ति US$9.30 मिलियनको साथ जारी रह्यो, जुन 2012 को सोही अवधिमा US$12.34 मिलियनको तुलनामा 24.10% को संकुचन हो। चित्र २. इन्डोनेसियाली निर्यात गन्तव्य (२००८-२०१२) 2012 मा, इन्डोनेसियाली मोतीका लागि प्रमुख निर्यात गन्तव्यहरू हङकङ, अष्ट्रेलिया र जापान थिए। हङकङमा भएको निर्यात १३.९० मिलियन अमेरिकी डलर वा कुल इन्डोनेसियाली मोती निर्यातको ४७.२४% थियो। जापान ९.३० मिलियन (३१.६०%) अमेरिकी डलर (३१.६०%) सँग दोस्रो ठूलो निर्यात गन्तव्य थियो र त्यसपछि अष्ट्रेलिया ५.९९ मिलियन अमेरिकी डलर (२०.३६%) र दक्षिण कोरिया १०५,००० (०.३६%) र थाइल्यान्ड अमेरिकी डलर ३६,००० (०.१२%) थियो। 2013 को पहिलो पाँच महिनामा, हङकङ फेरि US$ 4.11 मिलियन मोती निर्यात, वा 44.27% को साथ शीर्ष गन्तव्य थियो। अष्ट्रेलियाले जापानलाई २.५१ मिलियन अमेरिकी डलर (२७.०४%) ले दोस्रो स्थानमा राखेको छ भने जापान २.३६ मिलियन अमेरिकी डलर (२५.४७%) सँग तेस्रो र थाइल्यान्डले २७४,००० अमेरिकी डलर (२.९४%) र दक्षिण कोरिया २५,००० अमेरिकी डलर (०.२७%) सँग दोस्रो स्थानमा छ। सन् २००८-२०१२ को अवधिमा हङकङले असाधारण औसत वार्षिक १२४.३३% वृद्धि देखाएको भएतापनि २०१२ को सोही अवधिको तुलनामा २०१३ को पहिलो पाँच महिनामा ३९.५९% ले संकुचित भएको थियो। जापानतर्फको निर्यातमा पनि ३५.६९ प्रतिशतको समान संकुचन देखिएको थियो। % चित्र 3. प्रान्त द्वारा इन्डोनेसियाली निर्यात (2008-2012) धेरै जसो इन्डोनेसियाली मोती निर्यात बाली, जकार्ता, दक्षिण सुलावेसी र पश्चिम नुसा टेङ्गारा प्रान्तबाट US$ 1,000 देखि US$ 22 मिलियन सम्मको मूल्यमा उत्पन्न हुन्छ। चित्र 4. देश द्वारा विश्वमा मोती, नाट वा पंथ, आदि को निर्यात (2012) सन् २०१२ मा विश्वको कुल मोती निर्यात १.४७ बिलियन अमेरिकी डलर पुगेको छ जुन सन् २०११ मा १.५७ बिलियन अमेरिकी डलरको निर्यातको तुलनामा ६.४७% कम थियो। 2008-2012 को अवधिमा, औसत वार्षिक 1.72% को संकुचनबाट पीडित भएको थियो। 2008 मा, मोतीको विश्व निर्यात US $ 1.75 बिलियन पुग्यो केवल त्यसपछिका वर्षहरूमा घट्यो। सन् २०१० र २०११ मा क्रमशः १.४२ बिलियन अमेरिकी डलर र १५७ बिलियन अमेरिकी डलर पुग्नु अघि सन् २००९ मा निर्यात १.३९ बिलियन अमेरिकी डलरमा घटेको थियो। हङकङ 2012 मा 27.73% को बजार साझेदारीको लागि US$408.36 मिलियनको साथ शीर्ष निर्यातक थियो। चीनले US$283.97 मिलियनको बजार हिस्साको 19.28% बनाएर दोस्रो, जापान US$210.50 मिलियन (14.29%), अष्ट्रेलियाले US$173.54 मिलियन (11.785) र फ्रेन्च पोलिनेसियाले US$76.18 मिलियन (US$$.18 million) निर्यात गरेको छ। 5.17%) शीर्ष 5 समेट्न। छैठौं स्थानमा ४.४६ प्रतिशतको बजार हिस्साका लागि अमेरिकी डलर ६५.६० मिलियनको निर्यात भएको छ भने स्विट्जरल्यान्डले ५४.७८ मिलियन अमेरिकी डलर (३.७२ प्रतिशत) र युनाइटेड किंगडमले ३३.०४ मिलियन अमेरिकी डलर (२.२४ प्रतिशत) निर्यात गरेको छ। यूएस $ 29.43 मिलियन मूल्यको मोती निर्यात गर्दै, इन्डोनेसियाले 2% को बजार हिस्सा संग 9 औं स्थानमा राख्यो भने फिलिपिन्सले 2012 मा US$ 23.46 मिलियन (1.59%) को निर्यात संग शीर्ष 10 सूचीमा पूरा गर्यो। चित्र ५. विश्व निर्यातको शेयर र वृद्धि (%) 2008-2012 को अवधिमा, इन्डोनेसियामा 15.62% मा फिलिपिन्स पछि 19.69% को उच्चतम वृद्धि प्रवृत्ति छ। शीर्ष १० देशहरूमा क्रमशः 9% र 10.56% मा सकारात्मक वृद्धि प्रवृति अनुभव गर्ने अन्य निर्यातहरूमा चीन र संयुक्त राज्य अमेरिका मात्र थिए। तथापि, इन्डोनेसियाले 2011 र 2012 को बीचमा वार्षिक रूपमा 7.42% संकुचनको सामना गर्यो, फिलिपिन्सले 38.90% को सबैभन्दा ठूलो वार्षिक वृद्धि भएको छ र अष्ट्रेलिया सबैभन्दा खराब प्रदर्शनकर्ता भएको छ जुन 31.08% संकुचित भयो। अष्ट्रेलिया बाहेक, शीर्ष 10 निर्यातकर्ताहरूमा एक मात्र देशहरू थिए जसले आफ्नो मोती निर्यातमा वृद्धि रेकर्ड गर्यो 22.09% को वृद्धि संग संयुक्त राज्य, 21.47% को साथ यूनाइटेड किंगडम र 20.86% मा स्विट्जरल्याण्ड। विश्वले 2012 मा US$ 1.33 बिलियन मूल्यको मोती आयात गर्यो, वा 2011 को US $ 1.50 बिलियनको आयातको तुलनामा 11.65% कम। 2008-2011 को अवधिमा, आयात 3.5% को वार्षिक औसत संकुचन सामना गर्यो। विश्वको मोतीको आयात 2008 मा US$1.71 बिलियन अमेरिकी डलरमा झरेर US$1.30 मा उच्चतम पुगेको थियो। चित्र 6. संसारबाट मोती, नाट वा पंथ, आदि को आयात 2009 मा बिलियन। आयातले 2010 र 2011 मा क्रमशः US $ 1.40 बिलियन र US $ 1.50 बिलियनको साथ रिबाउन्ड प्रवृत्ति देखायो जुन 2012 मा US $ 1.33 मा झरेको थियो। आयातकर्ताहरू मध्ये, जापानले 2012 मा विश्वको कुल 1.33 बिलियन अमेरिकी डलरको मोती आयातको 27.86% बजार साझेदारीको लागि US $ 371.06 मिलियन मूल्यको मोती आयात गरेर सूचीको शीर्ष स्थानमा थियो। हङकङ 23.52% को बजार हिस्साको लागि US$313.28 मिलियनको आयातको साथ दोस्रो, संयुक्त राज्य अमेरिका $ 221.21 मिलियन (16.61%), अष्ट्रेलिया US$ 114.79 मिलियन (8.62%) र स्विट्जरल्याण्ड टाढाको पाँचौं स्थानमा रहेको छ। US$47.99 (3.60%) को आयात। इन्डोनेसियाले 104 औं स्थानमा उभिएको 2012 मा मात्र US $ 8,000 मूल्यको मोती आयात गर्यो। लेखक: हेन्द्रो जोनाथन सहत द्वारा प्रकाशित: राष्ट्रिय निकासी विकास महानिर्देशक। इन्डोनेसियाको व्यापार गणतन्त्र मन्त्रालय। Ditjen PEN/MJL/82/X/2013