https___www.biblegateway.com_passage__search_1_kings_3_version_TLV_WLC.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_3_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 4.1 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 5.6 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 7.1 7.2 7.3 8.1 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 9.7 9.8 9.9 10.1 10.2 11.1 11.2 11.3 12.1 13.1 13.2 13.3 14.1 14.2 14.3 15.1 15.2 16.1 16.2 16.3 16.4
1 Kings 3 Tree of Life Version (TLV) Solomon Asks for Wisdom 3 Then Solomon made an alliance with Pharaoh king of Egypt by marriage, taking Pharaoh’s daughter, and bringing her to the city of David, until he finished building his own house, the House of Adonai, and the wall around Jerusalem. 2 The people, however, were still sacrificing on the high places, because there was no House built for the Name of Adonai until those days. 3 Now Solomon loved Adonai, walking in the statutes of his father David, except he kept sacrificing and burning incense on the high places. 4 So the king went to Gibeon to sacrifice there, for that was the great high place. Upon this very altar Solomon offered a thousand burnt offerings. 5 At Gibeon Adonai appeared to Solomon in a dream by night, and God said: “Ask for what should I give you?” 6 Solomon said: “You have shown my father Your servant David great lovingkindness, as he walked before You in truth, righteousness and uprightness of heart toward You. Indeed, You have kept this great lovingkindness for him by giving him a son to sit on his throne, as it is today. 7 So now, Adonai my God, You have made Your servant king in my father David’s place. I am but a youth. I don’t know how to go out or come in. 8 Your servant is amid Your people, whom You have chosen—a great people, too numerous to be numbered or counted. 9 So give Your servant a mind of understanding to judge Your people, to discern between good and evil—for who is able to judge this great people of Yours?” 10 Now it was pleasing in the eyes of Adonai that Solomon requested this thing. 11 So God said to him: “Because you asked for this thing—and have not asked for yourself long life, nor asked for yourself riches, nor asked for the life of your enemies, but asked for yourself understanding to discern justice— 12 behold, I have done according to your words. I have given you a wise and discerning mind, so that there has been none like you before you, nor shall anyone like you arise after you. 13 Moreover I have also given you what you did not request—both riches and honor—so that no one among the kings will be like you all your days. 14 Furthermore, if you walk in My ways, keeping My statutes and My commandments, as your father David walked, then I will lengthen your days.” 15 Then Solomon awoke and took note of the dream. So he went to Jerusalem, stood before the ark of the covenant of the Lord, and offered up burnt offerings and fellowship offerings. Then he made a feast for all his courtiers. Judging Between Two Women 16 Later two prostitutes came to the king and stood before him. 17 One woman said: “My lord, please! This woman and I live in the same house, and I delivered a child while she was in the house. 18 On the third day after I gave birth, this woman also gave birth to a child. While we were together with no one else with us in the house, just the two of us in the house, 19 this woman’s child died during the night, because she lay on top of him. 20 Then she got up in the middle of the night and took my son from my side while your handmaid was asleep. She laid him at her breast and laid her dead child at my breast. 21 When I rose in the morning to nurse my child, he had just died! But when I looked at him closely in the morning, I realized that he was not the son I had borne!” 22 But the other woman said, “No! For the living one is my son, and the dead one is your son!” But the first woman said, “No! The dead one is your son and the living one is my son!” Thus they spoke before the king. 23 Then said the king: “The one says, ‘This is my son who is living, and your son is the dead,’ while the other says, ‘No, but your son is the dead one and my son is the living one.’” 24 Then the king said: “Bring me a sword.” So they brought a sword before the king. 25 Then the king said: “Divide the living child in two, and give half to the one and half to the other.” 26 Then the woman whose son was the living one spoke up to the king—for her heart grew tender for her son—and said, “My lord, please! Give her the living child! Only don’t kill him!” But the other said, “It will be neither mine nor yours! Cut it in two!” 27 Then the king responded by saying, “Give her the living child and certainly don’t kill him. She is the mother.” 28 When all Israel heard of the verdict that the king had given, they were in awe of the king. For they saw that the wisdom of God was in him to administer justice.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1
1 राजा 3Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) सुलेमानलाई बुद्धिको चाहना 3 सुलेमानले मिश्रका राजा फिरऊनकी छोरीसँग विवाह गरेर उनीसँग सन्धि गरे। सुलेमानले उनलाई दाऊद शहरमा ल्याए। यस समयमा सुलेमान आफ्नो महल र परमप्रभुको मन्दिरको निर्माण गर्दै थिए। सुलेमान यरूशलेमको वरिपरि पर्खाल पनि बनाइरहेका थिए। 2 मन्दिरको निर्माण-कार्य पूरा भइसकेको थिएन। यसकारण मानिसहरू अग्लो ठाउँहरूमा बनाइका वेदीहरूमा पशु बलि दिइरहेका थिए। 3 सुलेमानले परमेश्वरलाई प्रेम गर्थे। उसले उसका पिता दाऊदले गरेको आज्ञाहरू पालन गरेर देखाए। तर सुलेमानले दाऊदले उसलाई नभनेका कुरो गरे। यद्यपि सुलेमान अझै बलि चढाउनु, धूप बाल्नु अग्ला ठाउँहरूको प्रयोग गर्दे गए। 4 राजा सुलेमान बलि चढाउन गिबोन गए। उनी त्यस ठाउँमा जाने कारण के थियो भने त्यो सबै भन्दा महत्वपूर्ण अग्लो स्थल थियो। सुलेमानले त्यस वेदीमा 1,000 बलि चढाए। 5 सुलेमान गिबोनमा भएको समयमा राति सपनामा परमप्रभु उनकहाँ देखा पर्नुभयो। परमेश्वरले भन्नुभयो, “तँलाई जे चाहिन्छ भन्। म तँलाई त्यो दिनेछु।” 6 सुलेमानले जवाफ दिए, “आफ्ना भक्त मेरा पिता दाऊद प्रति तपाईं औधी दयालु हुनुहुन्थ्यो। उहाँले तपाईंको अनुशरण गर्नुभयो। उहाँ धर्मी अनि ईमान्दारी थिए। उहाँ पछि, उसलाई एउटा छोरा उसको सिंहासनमा बस्न दिएर महान दया देखाँउनु भयो। 7 परमप्रभु मेरो परमेश्वर, मेरा पिता दाऊदको स्थानमा मलाई राजा हुने अनुमति दिनु भएको छ। तर म सानो केटा मात्र छु, मानिसहरूलाई अगुवाई गर्ने अनुभ मसँग छैन। 8 म, तपाईंको दास हुँ अनि तपाईंले चुनिएको मानिसहरू मध्ये एक हुँ जो असंख्य छन्। त्यो गन्न सकिदैन। यसकारण शासकले तिनीहरूबीच धेरै निर्णय लिनु पर्छ। 9 यसै कारण म तपाईंसमक्ष बुद्धिको माग गर्दैछु जसको कारण म राम्ररी शासन गर्न सकूँ अनि सहीढंगमा जनतालाई न्याय दिन सकूँ। यसले मलाई सही र भूलबीच अन्तर छुट्याउने योग्यता दिने छ। यस महान्, बुद्धिको अभावमा यी महान् मानिसहरू माथि शासन गर्न सम्भव छैन।” 10 सुलेमानले आफ्नो बुद्धिको लागि माग गरेकोमा परमप्रभु प्रसन्न हुनुभयो। 11 यसकारण परमेश्वरले उनलाई भन्नुभयो, “तैंले आफ्नो लागि दीर्घायु मागिनस् अनि तैंले धन-सम्पत्तिको माग पनि गरिनस्। तैंले आफ्ना शत्रुहरूको मृत्युको माग पनि गरिनस्। तर तैंले बुद्धिका लागि बिन्ती गरिस् अनि सही निर्णय लिइस्। 12 यस कारण म तैंले मागेको कुरा दिनेछु। म तँलाई बुद्धि र विवेक दिनेछु। म तँलाई यस्तो महान् बुद्धिजीवी बनाउने छु जस्तो अतीतमा कोही भएको थिएन। अनि भविष्यमा तँ जस्तो अरू कुनै हुने छैन। 13 तँलाई पुरस्कृत गर्नका लागि तैंले नमागेको कुराहरू पनि म तँलाई दिनेछु। तेरो सम्पूर्ण जीवनमा सम्पत्ति र सम्मान प्राप्त हुनेछ। संसारमा तँ जस्तो महान् अरू राजा हुने छैन। 14 म चाहन्छु, तैंले मेरो आज्ञा मान तँ मेरा अनुशरण गर अनि मेरो नियम र आज्ञाको पालन गर। यो काम त्यसरी नै गर जसरी तेरा पिता दाऊदले गरेका थिए। यदि तैंले मेरो इच्छा अनुसार काम गरिस भने म तँलाई लामो जीवन दिनेछु।” 15 सुलेमान बिउँझे। उनलाई थाहा भयो सपनामा परमेश्वरले उनीसँग कुराकानी गर्नुभएको। तब सुलेमान यरूशलेम गए अनि परमप्रभुको करारको सन्दूकसामु उभिए। उनले परमप्रभुलाई होमबलि चढाए अनि मेलबलि दिए। त्यसपछि उनले शासन गर्नमा सघाउने सबै प्रमुख व्यक्ति अनि अधिकारीहरूलाई भोज दिए। 16 एक दिन दुइ जना स्त्रीहरू जो बेश्या थिए, सुलेमान कहाँ आए। तिनीहरू राजाको सामु उभिए। 17 एक जना स्त्रीले भनी, “महाराज, यो स्त्री र म एउटै घरमा बस्छौं। हामी दुवै जना गर्भवती थियौं अनि नानी जन्माउने बेला भएको थियो। मैले मेरो नानी जन्माएँ त्यस बेला ऊ मसँगै थिई। 18 तीन दिनपछि यस आइमाईले पनि आफ्नो नानी जन्माई। त्यस घरमा हामीसँग अरू कुनै मानिस थिएन। हामी दुइ जना मात्र थियौं। 19 एक रात यो आइमाई आफ्नो नानीसँग सुतेकी थिई, नानी मरेछ। 20 राति नै म सुतेको बेला उसले मेरो नानी मेरो ओछ्यानबाट लगी। मेरो ओछ्यानमा मरेको नानी राखी। 21 बिहान म ब्यूँझिएँ अनि मेरो नानीलाई दूध खुवाउन लागें। तर मेरो नानी मरेको थियो। तब मैले त्यसलाई राम्ररी नियालेर हरें। मैले देखें, त्यो मेरो नानी थिएन।” 22 तर अर्की स्त्रीले भनी, “होइन! जिउँदो नानी मेरो हो। मृत नानी तेरो हो!” तर पहिलो स्त्रीले भनी, “होइन, तँ गलत छेस्! मृत नानी तेरो हो अनि जिउँदो नानी मेरो हो!” यस प्रकार दुइ जना स्त्री राजा सामु तर्क गर्न लागे। 23 तब राजा सुलेमानले भने, “तिमीमध्ये प्रत्येकले जिउँदो नानी मेरो हो भन्दै छौ अनि मृत नानीलाई तिमीहरू अर्काको बताउँदैछौं।” 24 तब राजा सुलेमानले सेवकलाई तरवार लिन पठाए। 25 अनि राजा सुलेमानले भने, “हामी यही गर्ने छौं। जिउँदो नानीलाई दुइ टुक्रा गरी काट्नेछौ अनि दुवै आइमाईलाई नानीको आधा-आधा भाग दिनेछौं।” 26 अर्की आइमाईले भनी, “यो ठीक छ। नानीलाई दुइ टुक्रा पार्नुहोस्। तब हामीमध्ये कोही पनि उसलाई पाउने छैनौं।” तर पहिलो आइमाई, जो असली आमा थिई, उ आफ्नो नानीको मायाले व्याकुल थिई। उसले राजालाई भनी, “महाराज, नानीलाई कृपया नकाट्नुहोस् बरू उसलाई नै दिनुहोस्।” 27 तब राजा सुलेमानले भने, “नानीलाई नकाट! यसलाई पहिलो आइमाईलाई दिइहाल। ऊ नै असली आमा हो।” 28 इस्राएलका मानिसहरूले राजा सुलेमानको निर्णय सुने। तिनीहरूले उनको धेरै नै आदर र सम्मान गरे किनभने उनी बुद्धिमान थिए। तिनीहरूले देखे सही न्याय गर्नमा उनीसँग परमेश्वरको बुद्धि थियो।