https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20Kings_20_version_NRSVACE.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_20_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 4.6 4.7 4.8 4.9 5.1 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 6.7 7.1 7.2 7.3 7.4 8.1 8.2 8.3 9.1 10.1 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 12.6 13.1 13.2 13.3 13.4 13.5 13.6 13.7 13.8 13.9 13.10 13.11 14.1 15.1 15.2 15.3 15.4 15.5 15.6 15.7 15.8 15.9 15.10 15.11 15.12 15.13 15.14
1 Kings 20New Revised Standard Version, Anglicised Catholic Edition (NRSVACE) Ahab’s Wars with the Arameans 20 King Ben-hadad of Aram gathered all his army together; thirty-two kings were with him, along with horses and chariots. He marched against Samaria, laid siege to it, and attacked it. 2 Then he sent messengers into the city to King Ahab of Israel, and said to him: ‘Thus says Ben-hadad: 3 Your silver and gold are mine; your fairest wives and children also are mine.’ 4 The king of Israel answered, ‘As you say, my lord, O king, I am yours, and all that I have.’ 5 The messengers came again and said: ‘Thus says Ben-hadad: I sent to you, saying, “Deliver to me your silver and gold, your wives and children”; 6 nevertheless, I will send my servants to you tomorrow about this time, and they shall search your house and the houses of your servants, and lay hands on whatever pleases them, and take it away.’ 7 Then the king of Israel called all the elders of the land, and said, ‘Look now! See how this man is seeking trouble; for he sent to me for my wives, my children, my silver, and my gold; and I did not refuse him.’ 8 Then all the elders and all the people said to him, ‘Do not listen or consent.’ 9 So he said to the messengers of Ben-hadad, ‘Tell my lord the king: All that you first demanded of your servant I will do; but this thing I cannot do.’ The messengers left and brought him word again. 10 Ben-hadad sent to him and said, ‘The gods do so to me, and more also, if the dust of Samaria will provide a handful for each of the people who follow me.’ 11 The king of Israel answered, ‘Tell him: One who puts on armour should not brag like one who takes it off.’ 12 When Ben-hadad heard this message—now he had been drinking with the kings in the booths—he said to his men, ‘Take your positions!’ And they took their positions against the city. Prophetic Opposition to Ahab 13 Then a certain prophet came up to King Ahab of Israel and said, ‘Thus says the Lord, Have you seen all this great multitude? Look, I will give it into your hand today; and you shall know that I am the Lord.’ 14 Ahab said, ‘By whom?’ He said, ‘Thus says the Lord, By the young men who serve the district governors.’ Then he said, ‘Who shall begin the battle?’ He answered, ‘You.’ 15 Then he mustered the young men who served the district governors, two hundred and thirty-two; after them he mustered all the people of Israel, seven thousand. 16 They went out at noon, while Ben-hadad was drinking himself drunk in the booths, he and the thirty-two kings allied with him. 17 The young men who served the district governors went out first. Ben-hadad had sent out scouts, and they reported to him, ‘Men have come out from Samaria.’ 18 He said, ‘If they have come out for peace, take them alive; if they have come out for war, take them alive.’ 19 But these had already come out of the city: the young men who served the district governors, and the army that followed them. 20 Each killed his man; the Arameans fled and Israel pursued them, but King Ben-hadad of Aram escaped on a horse with the cavalry. 21 The king of Israel went out, attacked the horses and chariots, and defeated the Arameans with a great slaughter. 22 Then the prophet approached the king of Israel and said to him, ‘Come, strengthen yourself, and consider well what you have to do; for in the spring the king of Aram will come up against you.’ The Arameans Are Defeated 23 The servants of the king of Aram said to him, ‘Their gods are gods of the hills, and so they were stronger than we; but let us fight against them in the plain, and surely we shall be stronger than they. 24 Also do this: remove the kings, each from his post, and put commanders in place of them; 25 and muster an army like the army that you have lost, horse for horse, and chariot for chariot; then we will fight against them in the plain, and surely we shall be stronger than they.’ He heeded their voice, and did so. 26 In the spring Ben-hadad mustered the Arameans and went up to Aphek to fight against Israel. 27 After the Israelites had been mustered and provisioned, they went out to engage them; the people of Israel encamped opposite them like two little flocks of goats, while the Arameans filled the country. 28 A man of God approached and said to the king of Israel, ‘Thus says the Lord: Because the Arameans have said, “The Lord is a god of the hills but he is not a god of the valleys”, therefore I will give all this great multitude into your hand, and you shall know that I am the Lord.’ 29 They encamped opposite one another for seven days. Then on the seventh day the battle began; the Israelites killed one hundred thousand Aramean foot-soldiers in one day. 30 The rest fled into the city of Aphek; and the wall fell on twenty-seven thousand men that were left. Ben-hadad also fled, and entered the city to hide. 31 His servants said to him, ‘Look, we have heard that the kings of the house of Israel are merciful kings; let us put sackcloth around our waists and ropes on our heads, and go out to the king of Israel; perhaps he will spare your life.’ 32 So they tied sackcloth around their waists, put ropes on their heads, went to the king of Israel, and said, ‘Your servant Ben-hadad says, “Please let me live.”’ And he said, ‘Is he still alive? He is my brother.’ 33 Now the men were watching for an omen; they quickly took it up from him and said, ‘Yes, Ben-hadad is your brother.’ Then he said, ‘Go and bring him.’ So Ben-hadad came out to him; and he had him come up into the chariot. 34 Ben-hadad said to him, ‘I will restore the towns that my father took from your father; and you may establish bazaars for yourself in Damascus, as my father did in Samaria.’ The king of Israel responded, ‘I will let you go on those terms.’ So he made a treaty with him and let him go. A Prophet Condemns Ahab 35 At the command of the Lord a certain member of a company of prophets said to another, ‘Strike me!’ But the man refused to strike him. 36 Then he said to him, ‘Because you have not obeyed the voice of the Lord, as soon as you have left me, a lion will kill you.’ And when he had left him, a lion met him and killed him. 37 Then he found another man and said, ‘Strike me!’ So the man hit him, striking and wounding him. 38 Then the prophet departed, and waited for the king along the road, disguising himself with a bandage over his eyes. 39 As the king passed by, he cried to the king and said, ‘Your servant went out into the thick of the battle; then a soldier turned and brought a man to me, and said, “Guard this man; if he is missing, your life shall be given for his life, or else you shall pay a talent of silver.” 40 While your servant was busy here and there, he was gone.’ The king of Israel said to him, ‘So shall your judgement be; you yourself have decided it.’ 41 Then he quickly took the bandage away from his eyes. The king of Israel recognized him as one of the prophets. 42 Then he said to him, ‘Thus says the Lord, “Because you have let the man go whom I had devoted to destruction, therefore your life shall be for his life, and your people for his people.”’ 43 The king of Israel set out towards home, resentful and sullen, and came to Samaria.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1
1 राजा 20Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) बेन-हदद र आहाब लडाईंमा जान्छन् 20 बेन-हदद अरामका राजा थिए। उनले आफ्नो सबै सेनाहरू जम्मा गरे। उनीसँग 32 जना राजाहरू थिए। तिनीहरूसँग घोडा अनि रथहरू थिए। तिनीहरूले सामरिया माथि आक्रमण गरे अनि त्यसको विरोधमा लडाईं गरे। 2 राजाले इस्राएलका राजा आहाब कहाँ शहरमा राजदूतहरू पठाए। 3 संदेश यस्तो थियो, “बेन-हदद भन्दछन्, ‘तिमीले मलाई तिम्रो चाँदी र सुन दिनु पर्छ। तिमीले आफ्ना स्वास्नीहरू र नानीहरू पनि मलाई दिनु पर्छ।’” 4 इस्राएलका राजाले उत्तर दिए, “महाराज, मेरा मालिक म सहमत छु कि म अहिले तिम्रो हुँ अनि मसित भएको प्रत्येक वस्तु तिम्रो हो।” 5 तब राजदूत फर्केर आहाब कहाँ आए। तिनीहरूले भने, “बेन-हदद भन्दछन्, ‘मैले तिमीलाई पहिले भनेको थिएँ। तिमीले तिम्रो सबै सुन, चाँदी तथा पत्नीहरू र नानीहरू मलाई दिनु पर्छ। 6 भोलि म तिम्रो घर र तिम्रा अधिकारीहरूको घर खोजीनिधि गर्न मानिसहरू पठाउँदैछु। तिमीले मेरा मानिसहरूलाई सबै बहुमूल्य वस्तुहरू दिनु पर्छ अनि तिनीहरूले ती वस्तुहरू म कहाँ ल्याउनेछन्।’” 7 यसकारण राजा आहाबले देशका सबै प्रमुख अगुवाहरूको सभा बोलाए। आहाबले भने, “हेर, बेन-हदद सङ्कट खोजिरहेका छन्। पहिला उनले मलाई भने मैले उनलाई मेरा पत्नीहरू, मेरा नानीहरू, मेरो चाँदी र मेरो सुन दिनु पर्छ। ती वस्तुहरू उनलाई दिन म राजी भएँ। अनि अहिले उनी सबै वस्तुहरू लिन चाहन्छन्।” 8 तर सबै बूढा-प्रधानहरू र मानिसहरूले भने, “उनको आज्ञा नमान। उनी जे भन्दछन् त्यो नगर।” 9 यसकारण आहाबले एक जना राजदूत बेन हदद समक्ष पठाए। आहाबले भने, “म त्यही गर्नेछु जो तिमीले पहिला भनेका थियौ। तर म तिम्रो दोस्रो आदेश पालन गर्ने छैन।” राजा बेन-हददका मानिसहरूले संदेश राजाकहाँ पुर्याए। 10 तब दूत राजा बेन-हददबाट अर्को संदेश लिएर फर्किए। संदेश थियो, “म सामरियालाई सम्पूर्ण रूपले नष्ट पार्नेछु। म कसम खान्छु, त्यहाँ मेरा प्रत्येक मानिसका निम्ति एक मुठ्ठी धूलो पनि रहने छैन। मेरा देवताले मलाई नष्ट पारून् यदि मैले यस्तो गर्न सकिन भने!” 11 राजा आहाबले उत्तर दिए, “बेन-हददलाई भन जुन मानिसले कवच धारण गर्छ, त्यसले त्यस मानिसको जस्तो गर्व नगरोस्, जो त्यसलाई खोल्न मानिसले झैं घमण्ड गर्नु हुँदैन।” 12 राजा बेन-हदद अरू शासकहरूसँग आफ्नो पालमा मद्यपान गरिरहेका थिए। त्यस बेला संदेशवाहकहरू आए अनि उनलाई राजा आहाबको संदेश दिए। राजा बेन-हददले आफ्ना मानिसहरूलाई आहाबको शहरलाई आक्रमण गर्न तयार हुने आदेश दिए। उनका मानिसहरू तिनीहरू आफैं युद्धका निम्ति तयार भए। 13 त्यसै बेला एक जना अगमवक्ता राजा आहाबकहाँ गए। अगमवक्ताले भने, “राजा आहाब, परमप्रभुले तिमीलाई भन्नुहुन्छ, ‘के तिमीले विशाल सेना देखेका छौ? म, तिमीलाई तिनीहरूलाई परास्त पार्ने शक्ति दिइरहकोछु। तब तिमी जान्ने छौ म परमप्रभु हुँ।’” 14 आहाबले भने, “तिनीहरूलाई परास्त गर्नका लागि तपाईं कसलाई प्रयोगगर्न हुनेछ?” अगमवक्ताले भने, “परमप्रभु भन्नुहुन्छ, ‘सरकारी अधिकारीका साना सहायकहरू।’” तब राजाले सोधे, “मुख्य सेनालाई कसले नियन्त्रण गर्छ?” अगमवक्ताले उत्तर दिए, “तपाईंले।” 15 यसकारण आहाबले सरकारी अधिकारीका तरूण सहायकहरूलाई भेला गरे। ती जम्मा 232 जना तन्देरी मानिसहरू थिए। तब राजाले इस्राएलका सेनाहरूलाई एकसाथ बोलाए। जम्मा संख्या 7,000 पुग्यो। 16 राजा बेन-हदद अनि 32 जना राजाहरू जो उनलाई सघाउथे तिनीहरू आ-आफ्नो पाल भित्र मद्यपान गरिरहेका थिए। यसै बेला राजा आहाबको आक्रामण शुरू भयो। 17 तन्देरी सहायकहरूले पहिला आक्रामण गरे। राजा बेन-हददका मानिसहरूले उनलाई भने, सैनिकहरू सामरियाबाट बाहिर निस्किए। 18 यसकारण बेन-हददले भने, “तिनीहरू लडाईँ गर्न आइरहेका हुनेछन्। अथवा तिनीहरू शान्तिको कुरा गर्न आइरहेकाछन्। तिनीहरूलाई जिउँदै पक्र।” 19 राजा आहाबका तन्देरी अधिकारीहरूले आक्रामणको नेतृत्व गरिरहेका थिए। इस्राएलका सेनाहरूले तिनीहरूलाई अनुशरण गरिरहेका थिए। 20 तब इस्राएलीहरूले प्रत्येकलाई मारे जो तिनीहरूको बाटोमा खडा थिए। यसकारण अरामका सेनाहरू भाग्न थाले। इस्राएलका सेनाहरूले तिनीको पछि लाग्ने काम गरे। राजा बेन-हदद एउटा रथको घोडामा चढेर भागे। 21 राजा आहाबले सेनालाई नेतृत्व दिए अनि अरामको सैनिकहरूबाट सबै घोडाहरू अनि रथहरू कब्जा गरे। यसकारण राजा आहाबले अरामी सेनालाई परास्त गराए। 22 तब अगमवक्ता राजा आहाब समक्ष गए र भने, “अरामका राजा, बेन-हदद आउँदो बसन्तमा तिमीसित लडाईं गर्न फेरि आउनेछ। यसकारण तिमीले अहिले आफ्नो घर जानुपर्छ अनि आफ्नो सैनिकलाई बलियो बनाउनु पर्छ। अनि उनलाई परास्त गर्नका लागि सचेत योजनाहरू बनाऊ।” बेन-हदद फेरि आक्रामण गर्छन् 23 राजा बेन-हददका अधिकारीहरूले उनलाई भने, “इस्राएलका देवताहरू त पहाडहरूका देवता हुन्। हामीले पर्वतीय क्षेत्रमा लडाईं गर्यौ। यसकारण इस्राएलका मानिसहरूले जीते। यसकारण हामी उनीहरूसँग त्यस ठाउँमा लडाईं गरौं। तब हामी जित्ने छौं। 24 तिमीले यही काम गर्नु पर्नेछ। सैनिकहरूलाई आदेश दिने अनुमति 32 जना राजाहरूलाई नदिनु। तिनीहरूको सैनिकहरूलाई सेनापतिहरूले नै नियन्त्रण गरून्। 25 अब तिनी मासिएको सैनिक जस्तैं सैनिक गठन गर। त्यस सेनाका जस्तैं घोडाहरू र रथहरू भेला गर। त्यसपछि हामीले सम्म भूमिमा इस्राएलीहरू सँग लडाईं गर्नु पर्छ। तब हामी जित्ने छौं।” बेन-हददले तिनीहरूको सल्लाह माने। उनले त्यही गरे जो तिनीहरूले भने। 26 यसकारण बेन-हददले बसन्तमा अरामीहरूलाई भेला गरे। उनी इस्राएलीहरू सँग युद्ध गर्न अपेक गए। 27 इस्राएलीहरू युद्धका लागि तयार भए। इस्राएली मानिसहरू अरामी सैनिकसित युद्ध गर्न हिंडे। तिनीहरूले अराम शिबिरको पछाडि तिर आफ्नो शिबिर बनाए। शत्रुको तुलनामा इस्राएलीहरू बाख्राका दुइवटा साना बथानहरू जस्ता देखिन्थे तर अरामेली सैनिकहरूले सबै इलाकाहरू ढाकेका थिए। 28 परमेश्वरका जन इस्राएलका राजाकहाँ आए र भनेः “परमप्रभुले भन्नुभएको छ, ‘अरामका मानिसहरूले त्यो सोच्छन्, म, परमप्रभु हुँ पर्वतहरूका मात्र परमेश्वर हुँ, अनि म सम्म भूमिको पनि परमेश्वर होइन। यसकारण म तिमीलाई यो विशाल शत्रुलाई परास्त गर्ने शक्ति दिन्छु। तब तिमी जान्ने छौ, कि म नै परमप्रभु हुँ।’” 29 सात दिनसम्म सैनिकहरू एका-अर्काको सामु शिबिरमा बसिरहे। सातौं दिन लडाईं शुरू भयो। एक दिनमा इस्राएलीहरूले 1,00,000 अरामका सैनिकहरू मारे। 30 बाँचेकाहरू अपेक शहरतिर भागे। शहरको पर्खाल ती सैनिकहरू मध्ये 27,000 माथि ढल्यो। बेन-हदद पनि शहरतिर भागे। उनी एउटा कोठामा लुके। 31 उनका सेवकहरूले उनलाई भने, “हामीले सुनेका थियौं, इस्राएलका राजाहरू दयालु छन्। हामी खस्रो लुगा लगाऔं अनि टाउकोमा डोरी बाँधौं। त्यसपछि इस्राएलका राजा कहाँ जाऔं। हुन सक्छ उनीले हामीलाई जिउँदो बस्न दिने छन्।” 32 तिनीहरूले खस्रो लुगा लगाएर टाउकोमा डोरी बाँधे। तिनीहरू इस्राएलका राजाकहाँ गए। तिनीहरूले भने, “तिम्रो सेवक, बेन-हदद भन्दछन्, ‘कृपया मलाई बाँच्न देऊ।’” आहाबले भने, “के उनी अझै जिउँदै छन्? उनी मेरा भाइ हुन्।” 33 बेन-हददका मानिसहरूले अहाबको शब्दको संकेत सुन्ने आशा गरेका थिए त्यो उसले बेन-हदूदलाई मार्ने छैन्। जब राजा आहाबले भन्यो त्यो बेन-हदद उसको भाइ थियो, सल्लाहकारले लगत्तै भने, “हो, बेन-हदद तपाईंका भाइ हुन्।” आहाबले भने, “उनलाई मकहाँ ल्याऊ।” यसकारण बेन-हदद राजा आहाब समक्ष आए। राजा आहाबले उनलाई ऊ सितै रथमा बस्नभने। 34 बेन-हददले उनलाई भने, “आहाब, म तिमीलाई शहरहरू दिनेछु जो मेरा पिताले तिम्रा पिताबाट लिएका थिए। अनि तिमी दमीशकमा पसलहरू खोल्न सक्ने छौ जसरी मेरा पिताले सामरियामा गरेका थिए।” आहाबले उत्तर दिए, “यदि तिमी यसमा सहमत हुन्छौ भने म तिमीलाई मुक्त रूपमा जान दिने छु।” यसकारण दुइजना राजाहरूले शान्ति सम्झौता गरे। त्यसपछि राजा आहाबले राजा बेन-हददलाई मुक्त गरे। एउटा अगमवक्ता आहाबको विरूद्धमा बोल्छन् 35 एक जना अगमवक्ताले अर्का अगमवक्ताहरूलाई भने, “म माथि प्रहार गर!” उनले भने परमप्रभुले यसो गर्न भनी आदेश दिनुभएको थियो। तर अर्को अगमवक्ताले उनी माथि प्रहार गर्न मानेनन्। 36 यसकारण पहिला अगमवक्ताले भने, “तिमीले परमप्रभुको आदेश पालन गरेनौ। यसकारण एउटा सिंहले तिमीलाई मार्नेछ जब तिमी यो ठाउँ छोड्ने छौ।” अर्का अगमवक्ता त्यो ठाउँ छोडेअनि एउटा सिंहले उनलाई मार्यो। 37 पहिलो अगमवक्ता अर्को मानिस समक्ष गए अनि भने, “ममाथि प्रहार गर!” त्यस मानिसले उनी माथि प्रहार गर्यो अनि अगमवक्ताहरूलाई घाइते बनायो। 38 यसकारण अगमवक्ताले आफ्नो अनुहार एउटा लुगाले छोपे। यस प्रकार उनी को हुन भनी कसैले पनि थाह पाउन सकेन। अगमवक्ता गए अनि बाटोमा राजाको प्रतीक्षा गर्न थाले। 39 जब राजा आए अनि अगमवक्ताले उनलाई बोलाए र भने, “म युद्धमा लडाईं गर्न हिंडे। हाम्रा चार जना मानिसहरू मध्ये एक जनाले एक जना शत्रुको सैनिक मकहाँ ल्यायो। मानिसले भन्यो, ‘यस मानिसलाई हेरिराख। यदि यो मानिस भाग्यो भने तैंले आफ्नो जीवन यसको ठाउँमा दिनु पर्छ अथवा तैंले एक तोडा सुन दण्ड तिर्नु पर्नेछ।’ 40 तर म अरू नै काममा व्यस्त भएँ। यस कारण त्यो मानिस भाग्यो।” इस्राएलका राजाले भने, “तिमीले आफैंले भनी सकेकाछौ तिमीलाई सजाय हुनु पर्छ।” 41 तब अगमवक्ताले आफ्नो अनुहारबाट लुगा निकाल्यो। इस्राएलका राजाले उनलाई हेरे अनि उनी एक जना अगमवक्ता हुन भनी थाह पाए। 42 तब अगमवक्ताले राजालाई भने, “परमप्रभुले भन्नु भएकोछ, ‘तपाईंले त्यस मानिसलाई मुक्त गराउनु भयो जसलाई मैले भनेथें त्यो मर्नु पर्छ। यसकारण उसको सट्टामा तिमी मर्ने छौ अनि तिम्रा सैनिकहरू उसको सैनिकहरूको सट्टामा मर्नेछन्!’” 43 तब राजा आफ्नो घर सामरिया फर्किए। उनी चिन्तित र उदास थिए।