https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20Samuel_17_version_NOG.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B6_E0_A4_AE_E0_A5_82_E0_A4_8F_E0_A4_B2_17_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 4.6 4.7 4.8 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 5.6 5.7 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 7.1 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 9.7 9.8 9.9 9.10 9.11 9.12 10.1 10.2 11.1 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 13.1 13.2 13.3 13.4 14.1 14.2 14.3 15.1 15.2 16.1 16.2 16.3 16.4 17.1 18.1 18.2 18.3 18.4 18.5 19.1 19.2 19.3 19.4 19.5 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2 21.3 21.4 21.5 21.6 21.7 22.1 22.2 22.3 22.4 22.5 22.6 22.7 23.1 23.2 23.3 23.4 23.5 24.1 25.1 26.1 27.1 27.2 28.1 29.1
1 Samuel 17Names of God Bible (NOG) David and Goliath 17 The Philistines assembled their armies for war. They assembled at Socoh, which is in Judah, and camped between Socoh and Azekah at Ephes Dammim. 2 So Saul and the army of Israel assembled and camped in the Elah Valley. They formed a battle line to fight the Philistines. 3 The Philistines were stationed on a hill on one side, and the Israelites were stationed on a hill on the other side. There was a ravine between the two of them. 4 The Philistine army’s champion came out of their camp. His name was Goliath from Gath. He was ten feet tall. 5 He had a bronze helmet on his head, and he wore a bronze coat of armor scales weighing 125 pounds. 6 On his legs he had bronze shin guards and on his back a bronze javelin. 7 The shaft of his spear was like the beam used by weavers. The head of his spear was made of 15 pounds of iron. The man who carried his shield walked ahead of him. 8 Goliath stood and called to the Israelites, “Why do you form a battle line? Am I not a Philistine, and aren’t you Saul’s servants? Choose a man, and let him come down to fight me. 9 If he can fight me and kill me, then we will be your slaves. But if I overpower him and kill him, then you will be our slaves and serve us.” 10 The Philistine added, “I challenge the Israelite battle line today. Send out a man so that we can fight each other.” 11 When Saul and all the Israelites heard what this Philistine said, they were gripped with fear. 12 David was a son of a man named Jesse from the region of Ephrath and the city of Bethlehem in Judah. Jesse had eight sons, and in Saul’s day he was an old man. 13 Jesse’s three oldest sons joined Saul’s army for the battle. The firstborn was Eliab, the second was Abinadab, the third was Shammah, 14 and David was the youngest. The three oldest joined Saul’s army. 15 David went back and forth from Saul’s camp to Bethlehem, where he tended his father’s flock. 16 Each morning and evening for 40 days, the Philistine came forward and made his challenge. 17 Jesse told his son David, “Take this half-bushel of roasted grain and these ten loaves of bread to your brothers. Take them to your brothers in the camp right away. 18 And take these ten cheeses to the captain of the regiment. See how your brothers are doing, and bring back some news about them. 19 They, along with Saul and all the soldiers of Israel, are in the Elah Valley fighting the Philistines.” 20 David got up early in the morning and had someone else watch the sheep. He took the food and went, as Jesse ordered him. He went to the camp as the army was going out to the battle line shouting their war cry. 21 Israel and the Philistines formed their battle lines facing each other. 22 David left the supplies behind in the hands of the quartermaster, ran to the battle line, and greeted his brothers. 23 While he was talking to them, the Philistine champion, Goliath from Gath, came from the battle lines of the Philistines. He repeated his words, and David heard them. 24 When all the men of Israel saw Goliath, they fled from him because they were terrified. 25 The men of Israel said, “Did you see that man coming from the Philistine lines? He keeps coming to challenge Israel. The king will make the man who kills this Philistine very rich. He will give his daughter to that man to marry and elevate the social status of his family.” 26 David asked the men who were standing near him, “What will be done for the man who kills this Philistine and gets rid of Israel’s disgrace? Who is this uncircumcised Philistine that he should challenge the army of Elohim Chay?” 27 The soldiers repeated to David how the man who kills Goliath would be treated. 28 Eliab, David’s oldest brother, heard David talking to the men. Then Eliab became angry with David. “Why did you come here,” he asked him, “and with whom did you leave those few sheep in the wilderness? I know how overconfident and headstrong you are. You came here just to see the battle.” 29 “What have I done now?” David snapped at him. “Didn’t I merely ask a question?” 30 He turned to face another man and asked the same question, and the other soldiers gave him the same answer. 31 What David said was overheard and reported to Saul, who then sent for him. 32 David told Saul, “No one should be discouraged because of this. I will go and fight this Philistine.” 33 Saul responded to David, “You can’t fight this Philistine. You’re just a boy, but he’s been a warrior since he was your age.” 34 David replied to Saul, “I am a shepherd for my father’s sheep. Whenever a lion or a bear came and carried off a sheep from the flock, 35 I went after it, struck it, and rescued the sheep from its mouth. If it attacked me, I took hold of its mane, struck it, and killed it. 36 I have killed lions and bears, and this uncircumcised Philistine will be like one of them because he has challenged the army of Elohim Chay.” 37 David added, “Yahweh, who saved me from the lion and the bear, will save me from this Philistine.” “Go,” Saul told David, “and may Yahweh be with you.” 38 Saul put his battle tunic on David; he put a bronze helmet on David’s head and dressed him in armor. 39 David fastened Saul’s sword over his clothes and tried to walk, but he had never practiced doing this. “I can’t walk in these things,” David told Saul. “I’ve never had any practice doing this.” So David took all those things off. 40 He took his stick with him, picked out five smooth stones from the riverbed, and put them in his shepherd’s bag. With a sling in his hand, he approached the Philistine. 41 The Philistine, preceded by the man carrying his shield, was coming closer and closer to David. 42 When the Philistine got a good look at David, he despised him. After all, David was a young man with a healthy complexion and good looks. 43 The Philistine asked David, “Am I a dog that you come to attack me with sticks?” So the Philistine called on his gods to curse David. 44 “Come on,” the Philistine told David, “and I’ll give your body to the birds.” 45 David told the Philistine, “You come to me with sword and spear and javelin, but I come to you in the name of the Yahweh Tsebaoth, the Elohim of the army of Israel, whom you have insulted. 46 Today Yahweh will hand you over to me. I will strike you down and cut off your head. And this day I will give the dead bodies of the Philistine army to the birds and the wild animals. The whole world will know that Israel has an Elohim. 47 Then everyone gathered here will know that Yahweh can save without sword or spear, because Yahweh determines every battle’s outcome. He will hand all of you over to us.” 48 When the Philistine moved closer in order to attack, David quickly ran toward the opposing battle line to attack the Philistine. 49 Then David reached into his bag, took out a stone, hurled it from his sling, and struck the Philistine in the forehead. The stone sank into Goliath’s forehead, and he fell to the ground on his face. 50 So using only a sling and a stone, David proved to be stronger than the Philistine. David struck down and killed the Philistine, even though David didn’t have a sword in his hand. 51 David ran and stood over the Philistine. He took Goliath’s sword, pulled it out of its sheath, and made certain the Philistine was dead by cutting off his head. When the Philistines saw their hero had been killed, they fled. 52 Then the soldiers of Israel and Judah rose up, shouted a battle cry, and pursued the Philistines as far as Gath and to the gates of Ekron. Wounded Philistines lay on the road to Shaaraim and all the way to Gath and Ekron. 53 When the Israelites came back from their pursuit of the Philistines, they looted all the goods in the Philistine camp. 54 David took the Philistine’s head and brought it to Jerusalem, but he kept Goliath’s armor in his tent. 55 As Saul watched David going out against the Philistine, he asked Abner, the commander of the army, “Abner, whose son is this young man?” Abner answered, “I solemnly swear, as you live, Your Majesty, I don’t know.” 56 The king said, “Find out whose son this young man is.” 57 When David returned from killing the Philistine, Abner brought him to Saul. David had the Philistine’s head in his hand. 58 Saul asked him, “Whose son are you, young man?” “The son of your servant Jesse of Bethlehem,” David answered.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1
1 शमूएल 17Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) गोल्यतको इस्राएली माथि चुनौती 17 पलिश्तीहरूले आफ्ना सैनिकहरूलाई युद्धको निम्ति भेला गराए। तिनीहरू यहूदा स्थित सोकोहमा भेला भए। तिनीहरूको छाउनी सोकोह र अजेकाको बीचमा एपेसदम्मीम नाउँका शहरमा थियो। 2 शाऊल र इस्राएली सैनिकहरू पनि एक ठाउँमा भेला भए। तिनीहरूको छाउनी एला बेंसीमा थियो। शाऊलका सैनिकहरूले पंक्ति बाँधे पलिश्तीहरूसित युद्ध गर्न तयार थिए। 3 पलिश्तीहरू एउटा पहाड माथि थिए, र इस्राएलीहरू अर्को पहाड माथि थिए। दुवै पक्षका बीचमा बेंसी थियो। 4 पलिश्तीहरूको गोल्यात नाउँ भएको एउटा वीर योद्धा थियो। गोल्यात गात निवासी थियो। गोल्यात झण्डै नौ फीट अग्लो थियो। गोल्यत पलिश्तीहरूका छाउनीबाट बाहिरियो। 5 शिरमा काँसाको टोपी लगाएको थियो। शरीरमा माछाको कत्ला जस्तै कवच कोट लगाएको थियो। त्यो रक्षा कवच काँसाको नै थियो यसको ओजन 5,000 शेकेलको थियो। 6 गोल्यतले खुट्टातिर पनि काँसाकै कवच लगाएको थियो। काँसाकै भाला पिठ्यूँमा बोकेको। 7 भालाको लट्टी जुलाहाको लुगा बुन्ने डण्डा जत्रो थियो। भालाको ओजन 600 शेकेलको थियो। गोल्यतको हात-हतियार बोक्ने तिनको अघि-अघि हिँड्थ्यो। 8 प्रत्येक दिन गोल्यत बाहिर निस्कन्थ्यो र इस्राएली सैनिकहरूलाई चुनौती दिन्थ्यो। उसको चुनौति थियो, “किन तिमीहरूले युद्धको निम्ति पंक्ति कसेको? तिमीहरू शाऊलका नोकर हौ म त पलिश्ती हुँ। एउटा मानिस छानेर मेरो विरूद्धमा लडनलाई पठाऊ। 9 यदि त्यस मानिसले मलाई मार्यो भने तब हामी सबै पलिश्तीहरू तिमीहरूका दास बन्नेछौ। तर यदि मैले त्यस मानिसलाई मारे भने मैले जितेको हुनेछ र तिमीहरू हाम्रो दास हुनेछौ। तिमीहरूले हाम्रा सेवा गर्नुपर्छ।” 10 पलिश्तीले यसो पनि भन्यो, “आज म इस्राएली सेनाहरूलाई गिल्ला गर्छु। एउटा मानिस पठाइदेऊ ताकि म त्यससित लड्न सकुँ।” 11 शाऊल र इस्राएली सैनिकहरूले पलिश्तीले भनेको यी सब सुन्थे र साह्रै डराउँथे। दाऊद रणभूमिमा जान्छन् 12 दाऊद यिशैका छोरा थिए। यिशै इफ्रातीका छोरा थिए जो बेतलेहेमको, यहूदाका थिए। यिशैका आठजना छोराहरू थिए। शाऊलका समयमा यिशै बूढा भइसकेका थिए। 13 यिशैका जेठा, माहिला र साहिंला छोराहरू शाऊलसित रणभूमिमा गएका थिए। जेठा छोराको नाउँ एलीआब थियो। माहिला छोराको नाउँ अबीनादाब र साँहिला छोराको नाउँ शम्मा थियो। 14 दाऊद चाहिं कान्छो छोरा थिए। जेठा, माहिला र साँहिला चाहिं शाऊलको सेनामा थिए। 15 कान्छा छोरा दाऊद शाऊलको छाउनी र बेतलेहेममा आफ्ना पिताका भेंडाहरू हेरचाह गर्न आउने जानेगर्थे। 16 त्यो पलिश्ती गोल्यत प्रत्येक दिन बिहानै बेलुकी इस्राएलीहरूका छाउनीमा आएर ठट्टा गर्थ्यो। 40 दिनसम्म त्यसले सधैँ त्यस्तै गर्यो। 17 एक दिन यिशैले दाऊदलाई भने, “यस फुर्लुङमा चार पाथी (एक एपा) चिउरा र दशवटा रोटी छन् तिम्रा दाज्यूहरूलाई छाउनीमा लगि देऊ। 18 यो 10 टुक्रा पनीर पनि लिए जाऊ। तिम्रा दाज्यूहरूको 1,000 सेनाको समूहलाई आदेश गर्ने अधिकारीलाई देऊ। दाज्यूहरूले के गर्दै छन् हेर। दाज्यूहरू ठीक-ठाक नै छन् भन्ने प्रमाण पनि लिएर आउनु। 19 तिम्रो दाज्यूहरू र सबै इस्राएली सैनिकहरू शाऊलसित एला बेंसीमा छन्। तिनीहरू त्यहाँ पलिश्तीहरूसँग लड्दैछन्।” 20 बिहानै दाऊदले अर्को एउटा गोठालोलाई भेंडाहरू जिम्मा लगायो। दाऊदले भोजन लियो र यिशैले भने अनुसार हिंड्यो। दाऊदले गाडा सोझै छाउनीमा लिएर गयो। सैनिकहरू युद्ध पंक्तिमा गएका थिए अनि युद्ध गर्न लागे झैं हल्ला गरिरहेका थिए। 21 इस्राएली र पलिश्ती दुवैतिरका सैनिकहरू युद्ध गर्न तयार रहे। 22 दाऊदले भोजन र सामानहरू भण्डारेको हातमा सुम्पियो र इस्राएली सैनिकहरू भए तिर अगाडिको पंक्तिमा दगुर्यो अनि आफ्नो दाजूहरूको विषयमा सोध्यो। 23 जस्तो दाऊदले आफ्ना दाज्यूहरूसँग कुरा गरेको बेला त्यो श्रेष्ठ योद्धा पलिश्ती गोल्यत पलिश्ती सैनिकबाट निस्केर आयो। गोल्यतले सधैँ झैं इस्राएलीलाई गाली दिन थाल्यो। दाऊदले पनि गोल्यातले भनेको कुरा सुन्यो। 24 इस्राएली सैनिकहरू त गोल्यतलाई देखे पछि भाग्न थाले। सबै नै भयभित थिए। 25 एकजना इस्राएलीले भने, “त्यसलाई देख्यौ त्यसले के गरिरहेछ राम्ररी हेर? त्यो गोल्यत घरि-घरि आएर इस्राएलीहरूलाई यसरी नै गाली गर्छ। जसले यसलाई मार्छ त्यो धेरै धनी हुनेछ। राजा शाऊलले धेरै सम्पत्ति दिनुहुनेछ। शाऊलले उसकी छोरी पनि विवाह गर्न दिनेछन् जसले त्यसलाई मार्न सक्छ। शाऊलले उसको परिवारलाई इस्राएलमा स्वतन्त्र बनाउनेछन्।” 26 दाऊदले छेवैका मानिसलाई सोध्यो, “त्यसले के भन्यो? यदि कसैले यो पलिश्तीलाई मार्छ अनि इस्राएलको इज्जत बचाउँछ भने एउटा विदेशी मात्र त हो, उसले के इनाम पाउनेछ? यो गोल्यत के हो र? गोल्यत एकजना पलिश्ती भन्दा बढी केही होइन। त्यसले यो के सोचिरहेछ? उसले जीवित परमेश्वरका सैनिकहरूलाई धम्काउन सक्छ।” 27 यसैले इस्राएलीहरूले गोल्यतलाई मार्नेको इनामबारे दाऊदलाई बताउँछन्। 28 दाऊदका जेठा दाज्यू एलीआबले दाऊद सैनिकहरूसित बात गर्दै गरेको सुने। एलीआब दाऊदसँग रिसाउँछ। एलीआबले दाऊदलाई भग्ने, “तँ यहाँ किन आइस्? भेंडाहरू मरुभूमिमा कसलाई छोडेर आइस्? तँ यहाँ आउनुको कारण मैले जाने। तँलाई जे गर्न पठाइएको हो त्यो गर्न तँ चाहँदैनस्। तँ यहाँ खालि युद्ध हेर्नलाई मात्र आउन चाहन्थिस्।” 29 दाऊदले भन्यो, “मैले त्यस्तो के गरें र? मैले कुनै नराम्रो काम गरिनँ म खालि कुरा गर्दै थिएँ।” 30 दाऊद चारैतिर दौडिएर अरू सेनाहरूसित त्यही प्रश्नहरू सोध्न थाल्यो। तिनीहरूले पनि दाऊदलाई त्यही पहिले कै जस्तो उत्तर दिए। 31 केही मानिसहरूले दाऊदलाई कुरा गर्दै गरेको सुने। तिनीहरूले दाऊदलाई शाऊल कहाँ पुर्याएर दाऊदले गरेको कुरा सबैलाई सुनाए। 32 दाऊदले शाऊललाई भन्यो, “त्यस पलिश्ती गोल्यतको कारण तपाईं हतास नहुनुहोस्। म तपाईंको सेवक हुँ। त्यस पलिश्तीसँग म लड्ने छु।” 33 शाऊलले भने, “तिमी गएर त्यस पलिश्तीसँग लड्न सक्ने छैनौ। तिमी सैनिक पनि त होइनौ। तिमी सानै छौ तर गोल्यत सानै देखि युद्धभूमिमा लड्दै आएको हो।” 34 तर दाऊदले शाऊललाई फेरि भन्यो, “म, तपाईंको सेवक हुँ र मेरो पिताको भेंडा पनि चराउने गर्छु। भेंडाका बथानबाट सिंह र भालू आएर भेंडा लैजान्थे। 35 म त्यस्ता जंगली पशुहरूलाई खेद्दै जान्थे र तिनीहरूका मुखबाट भेंडा खोसेर ल्याउँथे। यदि जंगली जन्तुले मलाई आक्रमण गरे त्यसको मुख मुनिको भुत्ला समात्थें र त्यसलाई हिर्काउथें। 36 मैले सिंह र भालू मारेको छु। म त्यस विदेशी गोल्यतलाई त्यसरी नै मार्नेछु। गोल्यत मर्नु नै पर्छ किनकि त्यसले जीवित परमेश्वरका सेनाहरूको ठट्टा गरेको छ। 37 परमप्रभुले मलाई सिंह र भालूहरूबाट बचाउनु भएको छ। परमप्रभुले यी पलिश्ती गोल्यतबाट पनि बचाउनु हुनेछ।” शाऊलले दाऊदलाई भने, “ठीक छ जाऊ? परमप्रभु तिम्रो साथमा रहुन्।” 38 शाऊलले दाऊदलाई आफ्नै पोशाक पहिराइ दिए। शाऊलले काँसाको टोपी दाऊदको शिरमा अनि आफ्नो हातहतियर शरीरमा लगाइ दिए। 39 दाऊदले तरवार भिरेर यताउता हिँड्ने चेष्टा गर्यो। यसरी शाऊलको पोशाकले दाऊदलाई साह्रै असजिलो बनायो। यस्तो पोशाकको अभ्यास दाऊदलाई थिएन। दाऊदले शाऊललाई भन्यो, “म यसरी लड्न सक्दिनँ मैले तिनीहरूको प्रयोग गरेको छैन।” यसर्थ दाऊदले सबै फूकाले। 40 दाऊदले हातमा एउटा टेक्ने लौरो लियो र खोलाबाट चिल्लो पाँचवटा ढुङ्गा टिप्यो। गोठालाको झोलाभित्रको थैलीमा उक्त पाँचवटा ढुङ्गा हाल्यो र घुँयेत्रो हातमा बोक्यो। त्यसपछि त्यो पलिश्ती गोल्यतलाई हाँक दिन बढ्यो। दाऊदले गोल्यतलाई मार्छन् 41 पलिश्ती गोल्यत विस्तारै दाऊदकहाँ आयो। गोल्यतको सहायक अघि-अघि ढाल बोकेर हिंड्दै थियो। 42 गोल्यतले दाऊदलाई हेर्यो र हाँस्यो। गोल्यतले सोच्यो यो सैनिक होइन, खालि सुन्दर र रातोवर्णको केटो हो। 43 गोल्यतले दाऊदलाई भन्यो, “यो लौरो केको निम्ति हो? कुकुरलाई जस्तै मलाई खेद्न चाहन्छौ?” अनि गोल्यतले आफ्ना देवताहरूको नाउँ उच्चारण गरेर दाऊदलाई सराप्न थाल्यो। 44 गोल्यतले दाऊदलाई भन्यो, “यता आइज, म तेरो मासु चराहरू र जंगली जनावरहरूलाई खुवाउँनेछु।” 45 दाऊदले पलिश्ती गोल्यतलाई भन्यो, “तँ मकहाँ तरवार, बर्छा र भाला प्रयोग गर्न आइस्। तर म तँ कहाँ इस्राएलका सेनाहरूका परमेश्वर सर्वशक्तिमान परमप्रभुका नाउँ मात्र लिएर आएको छु। तैंले उहाँको विरूद्धमा नराम्रो वचन बोलीस्। 46 आज परमप्रभुले मलाई तँमाथि विजय दिलाउनु हुन्छ! म तँलाई मार्छु। आज तेरो टाउको काटेर चरा र जंगली जनावरहरूलाई खुवाउँछु। हामी अन्य पलिश्तीहरूलाई पनि यसै गर्छौं। त्यसपछि संसारले नै बुझ्नेछ इस्राएलमा परमेश्वर हुनुहुन्छ भनेर। 47 यहाँ जम्मा भएका सबै मानिसहरूले बुझ्ने छन् कि परमप्रभुलाई आफ्ना मानिसहरूलाई बचाउँनका निम्ति तरवार र भाला चांहिदैन भनेर। युद्ध परमप्रभुको हो अनि तिमी पलिश्तीहरूलाई हराउनमा परमप्रभुले हामीलाई सहायता गर्नुहुन्छ।” 48 पलिश्ती गोल्यत दाऊदलाई आक्रमण गर्न सुरियो। र बिस्तारै दाऊद अघि बढ्न थाल्यो। त्यत्ति नै बेला दाऊद दौडिएर लड्न चाँडै अघि सर्यो। 49 दाऊदले आफ्नो झोलाबाट एउटा ढुङ्गा निकाल्यो र घुँयेत्रोमा राखेर मच्चायो। घुँयेत्रोको ढुङ्गा गएर गोल्यतको आँखा बिच निधारमा लाग्यो। गोल्यत घोप्टो परेर भूईंमा लड्यो। 50 यसरी दाऊदले पलिश्तीलाई घुँयेत्रोको ढुङ्गाले हिर्काएर हरायो। उसले ढुङ्गाले हिर्कायो अनि पलिश्ती गोल्यतलाई मार्यो। दाऊदसँग तरवार थिएन। 51 यसर्थ ऊ दौडिएर पलिश्तीको छेउमा गयो। त्यसपछि दाऊदले गोल्यतकै म्यानबाट तरवार झिकेर गोल्यतको टाउको छिनायो। यसरी दाऊदले गोल्यतलाई मार्यो। जब अरू पलिश्तीले उनीहरूको वीर नै मरेको देखे अनि डरले भाग्न थाले। 52 इस्राएल र यहूदाका सैनिकहरूले जयघोषणा गर्दै दगुर्दै पलिश्तीहरूलाई खेद्न थाले। इस्राएलीहरूले पलिश्तीहरूलाई खेद्दै-खेद्दै गातको सिमाना र एक्रोनको ढोकासम्म पुर्याए र धेरै संख्यामा पलिश्तीहरू मारे। पलिश्तीहरूको लाश गात र एक्रोनको शारेमसम्म सडकभरी छरपष्ट थियो। 53 पलिश्तीहरूलाई खेद्दै सिमाना कटाए पछि इस्राएलीहरू फर्केर पलिश्तीहरूका छाउनीमा पसे र त्यहाँ धेरै सामानहरू फेला पारे। 54 दाऊदले पलिश्तीको टाउको यरूशलेममा नै पुर्यायो। पलिश्तीको हात-हतियार पनि आफ्नै पालमा राख्यो। शाऊल दाऊदसँग डराउन थाल्छन् 55 शाऊलले दाऊदलाई गोल्यतसँग लड्न गएको देखेका थिए। शाऊलले सेनाका सेनापति अबनेरसँग सोधे, “अबनेर, त्यस केटोको बाबु चाहिं को हुन्?” अबनेरले भने, “मेरो राजा, शपथ लिएर भन्दैछु, मलाई थाहा छैन।” 56 राजा शाऊले भने, “त्यसको बाबुको चाहिंको रहेछ खोजी गर।” 57 जब दाऊद गोल्यतलाई मारेर फर्के, अबनेरले उसलाई शाऊल कहाँ लग्यो। दाऊदको हातमा अझै पनि त्यस पलिश्तीको टाउको झुण्डिरहेको थियो। 58 शाऊलले उसलाई सोधे, “युवक, तिम्रो बाबु को हुन्?” दाऊदले जवाफ दिए, “म तपाईं कै सेवक बेतलेहेमका यिशैको छोरा हुँ।”