https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20Kings_7_version_MSG.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_2_20_E0_A4_B0_E0_A4_BE_E0_A4_9C_E0_A4_BE_7_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 3.1 3.2 4.1 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 5.6 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 6.7 6.8 6.9 6.10 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 8.1 8.2 8.3 9.1 9.2 9.3 10.1 10.2 10.3 11.1 11.2 12.1 12.2 12.3 13.1 13.2 14.1 14.2 14.3 15.1 15.2 15.3
2 Kings 7The Message (MSG) 7 Elisha said, “Listen! God’s word! The famine’s over. This time tomorrow food will be plentiful—a handful of meal for a shekel; two handfuls of grain for a shekel. The market at the city gate will be buzzing.” 2 The attendant on whom the king leaned for support said to the Holy Man, “You expect us to believe that? Trapdoors opening in the sky and food tumbling out?” “You’ll watch it with your own eyes,” he said, “but you will not eat so much as a mouthful!” 3-4 It happened that four lepers were sitting just outside the city gate. They said to one another, “What are we doing sitting here at death’s door? If we enter the famine-struck city we’ll die; if we stay here we’ll die. So let’s take our chances in the camp of Aram and throw ourselves on their mercy. If they receive us we’ll live, if they kill us we’ll die. We’ve got nothing to lose.” 5-8 So after the sun went down they got up and went to the camp of Aram. When they got to the edge of the camp, surprise! Not a man in the camp! The Master had made the army of Aram hear the sound of horses and a mighty army on the march. They told one another, “The king of Israel hired the kings of the Hittites and the kings of Egypt to attack us!” Panicked, they ran for their lives through the darkness, abandoning tents, horses, donkeys—the whole camp just as it was—running for dear life. These four lepers entered the camp and went into a tent. First they ate and drank. Then they grabbed silver, gold, and clothing, and went off and hid it. They came back, entered another tent, and looted it, again hiding their plunder. 9 Finally they said to one another, “We shouldn’t be doing this! This is a day of good news and we’re making it into a private party! If we wait around until morning we’ll get caught and punished. Come on! Let’s go tell the news to the king’s palace!” 10 So they went and called out at the city gate, telling what had happened: “We went to the camp of Aram and, surprise!—the place was deserted. Not a soul, not a sound! Horses and donkeys left tethered and tents abandoned just as they were.” 11-12 The gatekeepers got the word to the royal palace, giving them the whole story. Roused in the middle of the night, the king told his servants, “Let me tell you what Aram has done. They knew that we were starving, so they left camp and have hid in the field, thinking, ‘When they come out of the city, we’ll capture them alive and take the city.’” 13 One of his advisors answered, “Let some men go and take five of the horses left behind. The worst that can happen is no worse than what could happen to the whole city. Let’s send them and find out what’s happened.” 14 They took two chariots with horses. The king sent them after the army of Aram with the orders, “Scout them out; find out what happened.” 15 They went after them all the way to the Jordan. The whole way was strewn with clothes and equipment that Aram had dumped in their panicked flight. The scouts came back and reported to the king. 16 The people then looted the camp of Aram. Food prices dropped overnight—a handful of meal for a shekel; two handfuls of grain for a shekel—God’s word to the letter! 17 The king ordered his attendant, the one he leaned on for support, to be in charge of the city gate. The people, turned into a mob, poured through the gate, trampling him to death. It was exactly what the Holy Man had said when the king had come to see him. 18-20 Every word of the Holy Man to the king—“A handful of meal for a shekel, two handfuls of grain for a shekel this time tomorrow in the gate of Samaria,” with the attendant’s sarcastic reply to the Holy Man, “You expect us to believe that? Trapdoors opening in the sky and food tumbling out?” followed by the response, “You’ll watch it with your own eyes, but you won’t eat so much as a mouthful”—proved true. The final stroke came when the people trampled the man to death at the city gate.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1
2 राजा 7Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) 7 एलीशाले भने, “पमरप्रभुको सन्देश सुन! परमप्रभु भन्नुहुन्छः ‘भोलि यस समयसम्ममा प्रशस्त खाद्य हुनेछ र यो सस्तो पनि हुनेछ। सामारिया शहरको ढोकाको छेऊ बजारमा एकजना मानिसले एक शेकेल चाँदी दिएर एक माना राम्रो पीठो अथवा दुइ माना जौंको पीठो किन्न सक्ने छ।’” 2 तब राजाको छेऊमा भएका अधिकारीले परमेश्वरका जनलाई उत्तर दिए। अधिकारीले भने, “यदि परमप्रभुले अकाशमा झ्याल बनाए भने पनि यस्तो हुन सक्दैन।” एलीशाले भने, “तिमीले यसलाई आफ्नै आँखाले देख्ने छौ। तर तिमी त्यस खाद्य मध्ये केही पनि खान पाउने छैनौ।” कोरीहरू अरामी शिबिर खालि पाउँछन् 3 शहरको ढोकाको छेऊमा कोर लागेका चार जना मानिसहरू थिए। तिनीहरूले एका अर्कालाई भने, “मृत्युको प्रतीक्षा गर्दै हामीहरू किन यहाँ बसिरहेका छौं? 4 सामरियामा खाद्य छैन। यदि हामी शहरमा गयौं भने हामी त्यहाँ मर्ने छौं। यदि हामी बस्यौं भने पनि हामी मर्ने छौं। यसकारण अरामी शिबिरतिर नै जाऔं। यदि तिनीहरूले हामीलाई बस्न दिए भने हामी जिउँदो रहने छौं। यदि तिनीहरूले हामीलाई मारे भने हामी मर्ने छौं।” 5 यसकारण त्यस बेलुकी चार जना कोरीहरू अरामी शिबिरतिर लागे। तिनीहरू शिबिरको छेउमा पुगे। त्यहाँ कोही मानिस थिएन। 6 परमप्रभुले अरामी सेनाहरूलाई रथ, घोडा र विशाल सेनाको आवाज सुन्ने बनाउनु भएको थियो। यसर्थ अरामी सैनिकहरूले एका अर्कालाई भने, “इस्राएलका राजाले हामीमाथि आक्रमण गर्नका लागि हित्ती र मिश्रका राजाहरूलाई भाडामा लिएकाछन्।” 7 अरामीहरू त्यस बेलुकी भागे। तिनीहरूले सबै थोक छोडे। तिनीहरूले आफ्ना पाल, घोडा र गधाहरू छोडे अनि तिनीहरू आफ्नो जीवन बचाउन भागे। कोरीहरू शत्रु शिबिरमा 8 जब ती कोरीहरूले छाउनी शुरू भएको ठाउँमा पुगे, तिनीहरू एउटा पालभित्र पसे। तिनीहरूले खाए अनि मद्यपान गरे। तब चार जना कोरीहरूले चाँदी, सुन र लुगाहरू शिबिरबाट लिएरगए। तिनीहरूले चाँदी, सुन र लुगा लुकाए। तब तिनीहरू फर्किए अनि अर्को पालभित्र पसे। तिनीहरूले यस पालबाट नगद चीजहरू लिएर गए। तिनीहरू बाहिर गए अनि ती चीजहरू लुकाए। 9 ती कोरीहरूले एका अर्कालाई भने, “हामी भूल काम गरिरहेका छौं। आज हामीसित शुभ-सूचना छ। तर हामी चुप छौं। यदि हामीले सूर्योदयसम्म पर्खिने काम गर्यौं, भने हामीले सजाय पाउने छौं। अब राजा को महलमा बस्ने मानिसहरूकहाँ जाऔं अनि भनौं।” कोरीहरूले शुभ-समाचार भन्दछन् 10 यसर्थ ती कोरीहरू आए अनि शहरका द्वारपालकहरूलाई बोलाए। कोरीहरूले द्वारपालकलाई भने, “हामी अरामी शिबिरमा गएका थियौं। तर हामीले कुनै मानिस को बोली सुनेनौं। कोही मानिस थिएन। घोडा र गधाहरू अझै बाँधेकै थिए अनि पालहरू तलसम्म थिए। तर मानिसहरू सबै गइसकेका थिए।” 11 तब शहरका द्वारपालकहरूले राजाको महलका मानिसहरू बोलाएर र सबैलाई सूचना दिए। 12 रातीको समय थियो तर राजा ओछ्यानबाट उठे। राजाले आफ्ना अधिकारीहरूलाई भने, “अरामी सैनिकहरू हामीसित के गर्दैछन्, म तिमीहरूलाई बताउनेछु। तिनीहरू जान्दछन् हामी भोकै छौं। खेतमा लुक्नको निम्ति तिनीहरूले शिबिर छोडे। तिनीहरू सोच्दैछन्। ‘जब इस्राएलीहरू शहरबाहिर आँउछन्, तिनीहरूलाई जिउँदै पक्रिने छौं। अनि त्यसपछि हामी शहरमा पस्ने छौं।’” 13 राजाका एक जना अधिकारीले भने, “शहरमा अझै रहेका पाँचवटा घोडाहरूलाई केही मानिसहरूले लिएर जाऊन्। घोडाहरू चाँडै नै त्यसरी मर्नेछन् जसरी शहरमा रहेका इस्राएलीहरू मर्नेछन्। के भयो थाह पाउँन ती मानिसहरूलाई पठाऔ।” 14 यसर्थ मानिसरूले घोडासँगै दुइवटा रथ लिए। राजाले ती मानिसहरूलाई अरामी सैनिकको खोजी-निती गर्न पठाए। राजाले तिनीहरूलाई भने, “जाऊ अनि हेर, के भयो।” 15 मानिसहरू अरामी सैनिकको पछि यर्दन नदीसम्म गए। बाटो भरि लुगा र हतियारहरू थिए। अरामीहरूले हतारमा भाग्दा ती चीजहरू फ्याँकेका थिए। दूत सामरिया फर्कियो अनि राजालाई बतायो। 16 तब मानिसहरू अरामी छाउनी तिर दगुरे र त्यहाँबाट मूल्यवान चीजहरू लगे। प्रत्येकका लागि पर्याप्त चीजहरू थियो। यसकरण परमप्रभुले भन्नुभएको जस्तै घटना भयो। एक जना जुन सुकै मानिसले एक शेकेल चाँदी एक माना राम्रो पिठो अथवा दुइ माना जौं किन्न सक्ने थियो। 17 राजाले द्वारको हेरचाह गर्नका लागि साह्रै मन पर्ने अधिकारीलाई रोजे। तर मानिसहरू शत्रुको शिबिरबाट खाद्य सामाग्री लिन दर्गुन थाले। मानिसहरूले अधिकारीलाई हिर्काएर लडाए अनि त्यसमाथि टेक्दै गए अनि ऊ मर्यो। यसकारण यी सब घटनाहरू त्यसरी नै हुँदै गए। जसरी परमेश्वरका जनले भने जब राजा एलीशाको घरमा गएका थिए। 18 एलीशाले भनेका थिए, “एक जना मानिसले एक शेकेल चाँदी एक माना राम्रो पिठो अथवा दुइ माना जौको सामरिया शहरको द्वारनजिक बजारमा किन्न सक्नु हुनेछ।” 19 तर अधिकारीले परमेश्वरका जनलाई उत्तर दिएका थिए, “परमप्रभुले आकाशमा झ्यालहरू बनाउनुभए पनि यस्तो घटना हुन सक्दैन।” अनि एलीशाले अधिकारीलाई भनेका थिए, “तिमी यस्तो आफ्ना आँखाले देख्ने छौ। तर तिमीले त्यस खाद्यमध्ये केही खान पाउने छैनौ।” 20 अधिकारीसँग ठीक त्यस्तै घटना भयो। मानिसहरूले उसलाई शहरद्वारमा हुत्त्याएर लडाए अनि उसलाई कुल्चिए र ऊ मर्यो।