https___www.biblegateway.com_passage__search_1_samuel_17_version_TLV_WLC.xml
https___www.biblegateway.com_passage__search_1_20_E0_A4_B6_E0_A4_AE_E0_A5_82_E0_A4_8F_E0_A4_B2_17_version_ERV-NE_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 3.8 4.1 4.2 4.3 4.4 5.1 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 7.1 7.2 7.3 7.4 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 9.1 9.2 9.3 9.4 10.1 10.2 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 11.6 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 13.1 13.2 13.3 13.4 14.1 15.1 15.2 15.3 15.4 16.1 17.1 17.2 17.3 17.4 17.5 18.1 18.2 18.3 18.4 18.5 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2 22.1 22.2 22.3 23.1 23.2 23.3 24.1 25.1 25.2 26.1 26.2 27.1
1 Samuel 17Tree of Life Version (TLV) David Slays Goliath with Sling and Stone 17 Now the Philistines assembled their armies to battle. They were gathered at Socoh of Judah, and camped in Ephes-dammim, between Socoh and Azekah. 2 Saul and the men of Israel gathered and camped in the valley of Elah, then lined up in battle array against the Philistines. 3 The Philistines were standing on the mountain on one side, and Israel was standing on the mountain on the other side, with the valley between them. 4 Then a champion stepped out from the camp of the Philistines, named Goliath, from Gath, whose height was six cubits and a span. 5 He had a bronze helmet on his head and a breastplate of scale armor; the weight of the bronze breastplate was 5,000 shekels. 6 He also had bronze shin-guards on his legs and a bronze javelin slung between his shoulders. 7 The shaft of his spear was like a weaver’s beam, and the head of his spear weighed 600 shekels of iron; and his shield-bearer was marching ahead of him. 8 Then he stood and shouted out to the ranks of Israel saying to them, “Why come out to line up in battle array? Am I not the Philistine and aren’t you Saul’s servants? Choose for yourselves a man and let him come down to me. 9 If he is able to fight with me and kill me, then will we become your slaves; but if I prevail against him and kill him, then will you become our slaves and serve us.” 10 The Philistine added, “Today I defy the ranks of Israel—give me a man, so we may fight together!” 11 But when Saul and all Israel heard these words of the Philistine, they were dismayed and very terrified. 12 Now David was son of a certain Ephrathite man of Beth-lehem of Judah, whose name was Jesse. He had eight sons and during the days of Saul the man was old, advanced in years among men. 13 Now the three oldest sons of Jesse had already left and gone after Saul to the battle; the names of his three sons who went to the battle were Eliab the firstborn, and second to him Abinadab, and the third Shammah. 14 David was the youngest. So the three oldest followed Saul. 15 Now David would go back and forth from Saul to tending his father’s sheep by Beth-lehem. 16 For forty days that Philistine would come out every morning and evening to present himself. 17 Then Jesse said to his son David, “Take now, for your brothers, an ephah of this roasted grain and these ten loaves, and carry them quickly to the camp to your brothers. 18 Also take these ten slices of cheese to the captain of their thousand—and check out the welfare of your brothers and bring back some token from them. 19 They are with Saul and all the men of Israel in the valley of Elah, fighting with the Philistines.” 20 So David rose up early in the morning, left the flock with a keeper, took the provisions and went as Jesse had commanded him. When he reached the camp, the army was going out to the battle line shouting the war cry. 21 Israel and the Philistines drew up their battle lines, army against army. 22 Then David left his baggage in the care of the baggage keeper, and ran to the battle line and entered to check out his brothers’ welfare. 23 But as he was talking with them, behold the champion, the Philistine from Gath named Goliath, was coming up from the ranks of the Philistines, and he spoke these same words; and David heard them. 24 Upon seeing him, all the men of Israel fled from him in great fear. 25 All the men of Israel were saying, “Have you seen this man who keeps coming up? Surely he is coming up to defy Israel! The man who kills him, the king will enrich him with great riches, give him his daughter in marriage and make his father’s house tax-free in Israel!” 26 Then David asked the men who were standing by him saying, “What will be done for the man who kills this Philistine and takes away the reproach from Israel? For who is this uncircumcised Philistine that he should defy the ranks of the living God?” 27 The people answered him with the same speech saying, “Thus it will be done for the man who strikes him down.” 28 Now when Eliab his oldest brother heard him speaking to the men, Eliab’s anger was kindled against David. “Why have you come down here?” he asked. “So with whom did you leave those few sheep in the wilderness? I know your insolence and the wickedness of your heart! For you’ve come down here to watch the battle.” 29 “What have I done now?” David said. “It was only a question!” 30 Then he turned away from him toward someone else and asked the same question. So the people gave him the same answer as before. 31 The words that David said were overheard and reported before Saul. So he was taken to him. 32 David said to Saul, “Let no one’s heart fail because of him. Your servant will go and fight with this Philistine.” 33 Then Saul said to David, “You can’t go fight this Philistine—for you’re just a youth, and he’s been a warrior since his youth.” 34 But David said to Saul, “Your servant has been tending his father’s sheep. When a lion or a bear came and carried off a lamb out of the flock, 35 I went out after it, struck it down, and rescued the lamb out of its mouth. If it rose up against me, I grabbed him by its fur, struck it and killed it. 36 Your servant has killed both the lion and the bear, so this uncircumcised Philistine will become like one of them—since he has defied the ranks of the living God.” 37 Then David said, “Adonai, who has delivered me from the paw of the lion and from the paw of the bear, will deliver me from the hand of this Philistine.” “Go!” said Saul to David, “and may Adonai be with you.” 38 Then Saul clothed David with his own garb, put a bronze helmet on his head, and clothed him in armor. 39 David strapped his sword on his garment and tried to walk, but he was not used to it. So David said to Saul, “I cannot walk in these, for I am not used to them.” So David took them off. 40 Then he took his staff in his hand, chose five smooth stones from the valley, put them in the pocket of the shepherd’s bag that he had, and with his sling in his hand, he approached the Philistine. 41 Meanwhile, the Philistine drew nearer and approached David, with his shield-bearer in front of him. 42 Now when the Philistine looked and saw David, he disdained him, for he was just a ruddy boy with a handsome appearance. 43 Then the Philistine said to David, “Am I a dog, that you come to me with sticks?” Then the Philistine cursed David by his gods. 44 The Philistine said to David, “Come to me, so I may give your flesh to the birds of the sky and the beasts of the field.” 45 Then David said to the Philistine, “You are coming to me with a sword, a spear and a javelin, but I am coming to you in the Name of Adonai-Tzva’ot, God of the armies of Israel, whom you have defied. 46 This very day Adonai will deliver you into my hand, and I will strike you down and take your head off you, and I will give the carcasses of the Philistines’ camp today to the birds of the sky and the wild beasts of the earth. Then all the earth will know that there is a God in Israel, 47 and so all this assembly will know that Adonai delivers not with sword and spear—for the battle belongs to Adonai—and He will give you into our hands.” 48 Then when the Philistine rose and began to advance, drawing near to meet David, David ran quickly toward the battle line to meet the Philistine. 49 David put his hand in his bag, took from it a stone and slung it, striking the Philistine on his forehead. The stone sank into his forehead, so that he fell on his face to the ground. 50 So David prevailed over the Philistine with a sling and a stone, struck the Philistine down and killed him. Since there was no sword in David’s hand, 51 David ran, stood over the Philistine, picked up his sword, drew it from its sheath, slew him and cut off his head with it. When the Philistines saw that their champion was dead, they fled. 52 Then the men of Israel and Judah rose up, shouted and pursued the Philistines all the way to the valley up to the gates of Ekron. The slain Philistines fell down along the way to Shaaraim, even up to Gath and Ekron. 53 When Bnei-Yisrael returned from chasing the Philistines, they plundered their camp. 54 David took the head of the Philistine and brought it to Jerusalem, but he put his armor in his own tent. 55 Now when Saul saw David going out against the Philistine, he asked Abner, the commander of the army, “Abner, whose son is this boy?” Abner said, “As your soul lives, your majesty, I don’t know.” 56 So the king said, “Then, find out whose son this young man is.” 57 So when David returned from killing the Philistine, Abner took him and brought him before Saul with the head of the Philistine in his hand. 58 “Whose son are you, young man?” Saul said to him. David answered, “I am the son of your servant Jesse the Beth-lehemite.”
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1
1 शमूएल 17Nepali Bible: Easy-to-Read Version (ERV-NE) गोल्यतको इस्राएली माथि चुनौती 17 पलिश्तीहरूले आफ्ना सैनिकहरूलाई युद्धको निम्ति भेला गराए। तिनीहरू यहूदा स्थित सोकोहमा भेला भए। तिनीहरूको छाउनी सोकोह र अजेकाको बीचमा एपेसदम्मीम नाउँका शहरमा थियो। 2 शाऊल र इस्राएली सैनिकहरू पनि एक ठाउँमा भेला भए। तिनीहरूको छाउनी एला बेंसीमा थियो। शाऊलका सैनिकहरूले पंक्ति बाँधे पलिश्तीहरूसित युद्ध गर्न तयार थिए। 3 पलिश्तीहरू एउटा पहाड माथि थिए, र इस्राएलीहरू अर्को पहाड माथि थिए। दुवै पक्षका बीचमा बेंसी थियो। 4 पलिश्तीहरूको गोल्यात नाउँ भएको एउटा वीर योद्धा थियो। गोल्यात गात निवासी थियो। गोल्यात झण्डै नौ फीट अग्लो थियो। गोल्यत पलिश्तीहरूका छाउनीबाट बाहिरियो। 5 शिरमा काँसाको टोपी लगाएको थियो। शरीरमा माछाको कत्ला जस्तै कवच कोट लगाएको थियो। त्यो रक्षा कवच काँसाको नै थियो यसको ओजन 5,000 शेकेलको थियो। 6 गोल्यतले खुट्टातिर पनि काँसाकै कवच लगाएको थियो। काँसाकै भाला पिठ्यूँमा बोकेको। 7 भालाको लट्टी जुलाहाको लुगा बुन्ने डण्डा जत्रो थियो। भालाको ओजन 600 शेकेलको थियो। गोल्यतको हात-हतियार बोक्ने तिनको अघि-अघि हिँड्थ्यो। 8 प्रत्येक दिन गोल्यत बाहिर निस्कन्थ्यो र इस्राएली सैनिकहरूलाई चुनौती दिन्थ्यो। उसको चुनौति थियो, “किन तिमीहरूले युद्धको निम्ति पंक्ति कसेको? तिमीहरू शाऊलका नोकर हौ म त पलिश्ती हुँ। एउटा मानिस छानेर मेरो विरूद्धमा लडनलाई पठाऊ। 9 यदि त्यस मानिसले मलाई मार्यो भने तब हामी सबै पलिश्तीहरू तिमीहरूका दास बन्नेछौ। तर यदि मैले त्यस मानिसलाई मारे भने मैले जितेको हुनेछ र तिमीहरू हाम्रो दास हुनेछौ। तिमीहरूले हाम्रा सेवा गर्नुपर्छ।” 10 पलिश्तीले यसो पनि भन्यो, “आज म इस्राएली सेनाहरूलाई गिल्ला गर्छु। एउटा मानिस पठाइदेऊ ताकि म त्यससित लड्न सकुँ।” 11 शाऊल र इस्राएली सैनिकहरूले पलिश्तीले भनेको यी सब सुन्थे र साह्रै डराउँथे। दाऊद रणभूमिमा जान्छन् 12 दाऊद यिशैका छोरा थिए। यिशै इफ्रातीका छोरा थिए जो बेतलेहेमको, यहूदाका थिए। यिशैका आठजना छोराहरू थिए। शाऊलका समयमा यिशै बूढा भइसकेका थिए। 13 यिशैका जेठा, माहिला र साहिंला छोराहरू शाऊलसित रणभूमिमा गएका थिए। जेठा छोराको नाउँ एलीआब थियो। माहिला छोराको नाउँ अबीनादाब र साँहिला छोराको नाउँ शम्मा थियो। 14 दाऊद चाहिं कान्छो छोरा थिए। जेठा, माहिला र साँहिला चाहिं शाऊलको सेनामा थिए। 15 कान्छा छोरा दाऊद शाऊलको छाउनी र बेतलेहेममा आफ्ना पिताका भेंडाहरू हेरचाह गर्न आउने जानेगर्थे। 16 त्यो पलिश्ती गोल्यत प्रत्येक दिन बिहानै बेलुकी इस्राएलीहरूका छाउनीमा आएर ठट्टा गर्थ्यो। 40 दिनसम्म त्यसले सधैँ त्यस्तै गर्यो। 17 एक दिन यिशैले दाऊदलाई भने, “यस फुर्लुङमा चार पाथी (एक एपा) चिउरा र दशवटा रोटी छन् तिम्रा दाज्यूहरूलाई छाउनीमा लगि देऊ। 18 यो 10 टुक्रा पनीर पनि लिए जाऊ। तिम्रा दाज्यूहरूको 1,000 सेनाको समूहलाई आदेश गर्ने अधिकारीलाई देऊ। दाज्यूहरूले के गर्दै छन् हेर। दाज्यूहरू ठीक-ठाक नै छन् भन्ने प्रमाण पनि लिएर आउनु। 19 तिम्रो दाज्यूहरू र सबै इस्राएली सैनिकहरू शाऊलसित एला बेंसीमा छन्। तिनीहरू त्यहाँ पलिश्तीहरूसँग लड्दैछन्।” 20 बिहानै दाऊदले अर्को एउटा गोठालोलाई भेंडाहरू जिम्मा लगायो। दाऊदले भोजन लियो र यिशैले भने अनुसार हिंड्यो। दाऊदले गाडा सोझै छाउनीमा लिएर गयो। सैनिकहरू युद्ध पंक्तिमा गएका थिए अनि युद्ध गर्न लागे झैं हल्ला गरिरहेका थिए। 21 इस्राएली र पलिश्ती दुवैतिरका सैनिकहरू युद्ध गर्न तयार रहे। 22 दाऊदले भोजन र सामानहरू भण्डारेको हातमा सुम्पियो र इस्राएली सैनिकहरू भए तिर अगाडिको पंक्तिमा दगुर्यो अनि आफ्नो दाजूहरूको विषयमा सोध्यो। 23 जस्तो दाऊदले आफ्ना दाज्यूहरूसँग कुरा गरेको बेला त्यो श्रेष्ठ योद्धा पलिश्ती गोल्यत पलिश्ती सैनिकबाट निस्केर आयो। गोल्यतले सधैँ झैं इस्राएलीलाई गाली दिन थाल्यो। दाऊदले पनि गोल्यातले भनेको कुरा सुन्यो। 24 इस्राएली सैनिकहरू त गोल्यतलाई देखे पछि भाग्न थाले। सबै नै भयभित थिए। 25 एकजना इस्राएलीले भने, “त्यसलाई देख्यौ त्यसले के गरिरहेछ राम्ररी हेर? त्यो गोल्यत घरि-घरि आएर इस्राएलीहरूलाई यसरी नै गाली गर्छ। जसले यसलाई मार्छ त्यो धेरै धनी हुनेछ। राजा शाऊलले धेरै सम्पत्ति दिनुहुनेछ। शाऊलले उसकी छोरी पनि विवाह गर्न दिनेछन् जसले त्यसलाई मार्न सक्छ। शाऊलले उसको परिवारलाई इस्राएलमा स्वतन्त्र बनाउनेछन्।” 26 दाऊदले छेवैका मानिसलाई सोध्यो, “त्यसले के भन्यो? यदि कसैले यो पलिश्तीलाई मार्छ अनि इस्राएलको इज्जत बचाउँछ भने एउटा विदेशी मात्र त हो, उसले के इनाम पाउनेछ? यो गोल्यत के हो र? गोल्यत एकजना पलिश्ती भन्दा बढी केही होइन। त्यसले यो के सोचिरहेछ? उसले जीवित परमेश्वरका सैनिकहरूलाई धम्काउन सक्छ।” 27 यसैले इस्राएलीहरूले गोल्यतलाई मार्नेको इनामबारे दाऊदलाई बताउँछन्। 28 दाऊदका जेठा दाज्यू एलीआबले दाऊद सैनिकहरूसित बात गर्दै गरेको सुने। एलीआब दाऊदसँग रिसाउँछ। एलीआबले दाऊदलाई भग्ने, “तँ यहाँ किन आइस्? भेंडाहरू मरुभूमिमा कसलाई छोडेर आइस्? तँ यहाँ आउनुको कारण मैले जाने। तँलाई जे गर्न पठाइएको हो त्यो गर्न तँ चाहँदैनस्। तँ यहाँ खालि युद्ध हेर्नलाई मात्र आउन चाहन्थिस्।” 29 दाऊदले भन्यो, “मैले त्यस्तो के गरें र? मैले कुनै नराम्रो काम गरिनँ म खालि कुरा गर्दै थिएँ।” 30 दाऊद चारैतिर दौडिएर अरू सेनाहरूसित त्यही प्रश्नहरू सोध्न थाल्यो। तिनीहरूले पनि दाऊदलाई त्यही पहिले कै जस्तो उत्तर दिए। 31 केही मानिसहरूले दाऊदलाई कुरा गर्दै गरेको सुने। तिनीहरूले दाऊदलाई शाऊल कहाँ पुर्याएर दाऊदले गरेको कुरा सबैलाई सुनाए। 32 दाऊदले शाऊललाई भन्यो, “त्यस पलिश्ती गोल्यतको कारण तपाईं हतास नहुनुहोस्। म तपाईंको सेवक हुँ। त्यस पलिश्तीसँग म लड्ने छु।” 33 शाऊलले भने, “तिमी गएर त्यस पलिश्तीसँग लड्न सक्ने छैनौ। तिमी सैनिक पनि त होइनौ। तिमी सानै छौ तर गोल्यत सानै देखि युद्धभूमिमा लड्दै आएको हो।” 34 तर दाऊदले शाऊललाई फेरि भन्यो, “म, तपाईंको सेवक हुँ र मेरो पिताको भेंडा पनि चराउने गर्छु। भेंडाका बथानबाट सिंह र भालू आएर भेंडा लैजान्थे। 35 म त्यस्ता जंगली पशुहरूलाई खेद्दै जान्थे र तिनीहरूका मुखबाट भेंडा खोसेर ल्याउँथे। यदि जंगली जन्तुले मलाई आक्रमण गरे त्यसको मुख मुनिको भुत्ला समात्थें र त्यसलाई हिर्काउथें। 36 मैले सिंह र भालू मारेको छु। म त्यस विदेशी गोल्यतलाई त्यसरी नै मार्नेछु। गोल्यत मर्नु नै पर्छ किनकि त्यसले जीवित परमेश्वरका सेनाहरूको ठट्टा गरेको छ। 37 परमप्रभुले मलाई सिंह र भालूहरूबाट बचाउनु भएको छ। परमप्रभुले यी पलिश्ती गोल्यतबाट पनि बचाउनु हुनेछ।” शाऊलले दाऊदलाई भने, “ठीक छ जाऊ? परमप्रभु तिम्रो साथमा रहुन्।” 38 शाऊलले दाऊदलाई आफ्नै पोशाक पहिराइ दिए। शाऊलले काँसाको टोपी दाऊदको शिरमा अनि आफ्नो हातहतियर शरीरमा लगाइ दिए। 39 दाऊदले तरवार भिरेर यताउता हिँड्ने चेष्टा गर्यो। यसरी शाऊलको पोशाकले दाऊदलाई साह्रै असजिलो बनायो। यस्तो पोशाकको अभ्यास दाऊदलाई थिएन। दाऊदले शाऊललाई भन्यो, “म यसरी लड्न सक्दिनँ मैले तिनीहरूको प्रयोग गरेको छैन।” यसर्थ दाऊदले सबै फूकाले। 40 दाऊदले हातमा एउटा टेक्ने लौरो लियो र खोलाबाट चिल्लो पाँचवटा ढुङ्गा टिप्यो। गोठालाको झोलाभित्रको थैलीमा उक्त पाँचवटा ढुङ्गा हाल्यो र घुँयेत्रो हातमा बोक्यो। त्यसपछि त्यो पलिश्ती गोल्यतलाई हाँक दिन बढ्यो। दाऊदले गोल्यतलाई मार्छन् 41 पलिश्ती गोल्यत विस्तारै दाऊदकहाँ आयो। गोल्यतको सहायक अघि-अघि ढाल बोकेर हिंड्दै थियो। 42 गोल्यतले दाऊदलाई हेर्यो र हाँस्यो। गोल्यतले सोच्यो यो सैनिक होइन, खालि सुन्दर र रातोवर्णको केटो हो। 43 गोल्यतले दाऊदलाई भन्यो, “यो लौरो केको निम्ति हो? कुकुरलाई जस्तै मलाई खेद्न चाहन्छौ?” अनि गोल्यतले आफ्ना देवताहरूको नाउँ उच्चारण गरेर दाऊदलाई सराप्न थाल्यो। 44 गोल्यतले दाऊदलाई भन्यो, “यता आइज, म तेरो मासु चराहरू र जंगली जनावरहरूलाई खुवाउँनेछु।” 45 दाऊदले पलिश्ती गोल्यतलाई भन्यो, “तँ मकहाँ तरवार, बर्छा र भाला प्रयोग गर्न आइस्। तर म तँ कहाँ इस्राएलका सेनाहरूका परमेश्वर सर्वशक्तिमान परमप्रभुका नाउँ मात्र लिएर आएको छु। तैंले उहाँको विरूद्धमा नराम्रो वचन बोलीस्। 46 आज परमप्रभुले मलाई तँमाथि विजय दिलाउनु हुन्छ! म तँलाई मार्छु। आज तेरो टाउको काटेर चरा र जंगली जनावरहरूलाई खुवाउँछु। हामी अन्य पलिश्तीहरूलाई पनि यसै गर्छौं। त्यसपछि संसारले नै बुझ्नेछ इस्राएलमा परमेश्वर हुनुहुन्छ भनेर। 47 यहाँ जम्मा भएका सबै मानिसहरूले बुझ्ने छन् कि परमप्रभुलाई आफ्ना मानिसहरूलाई बचाउँनका निम्ति तरवार र भाला चांहिदैन भनेर। युद्ध परमप्रभुको हो अनि तिमी पलिश्तीहरूलाई हराउनमा परमप्रभुले हामीलाई सहायता गर्नुहुन्छ।” 48 पलिश्ती गोल्यत दाऊदलाई आक्रमण गर्न सुरियो। र बिस्तारै दाऊद अघि बढ्न थाल्यो। त्यत्ति नै बेला दाऊद दौडिएर लड्न चाँडै अघि सर्यो। 49 दाऊदले आफ्नो झोलाबाट एउटा ढुङ्गा निकाल्यो र घुँयेत्रोमा राखेर मच्चायो। घुँयेत्रोको ढुङ्गा गएर गोल्यतको आँखा बिच निधारमा लाग्यो। गोल्यत घोप्टो परेर भूईंमा लड्यो। 50 यसरी दाऊदले पलिश्तीलाई घुँयेत्रोको ढुङ्गाले हिर्काएर हरायो। उसले ढुङ्गाले हिर्कायो अनि पलिश्ती गोल्यतलाई मार्यो। दाऊदसँग तरवार थिएन। 51 यसर्थ ऊ दौडिएर पलिश्तीको छेउमा गयो। त्यसपछि दाऊदले गोल्यतकै म्यानबाट तरवार झिकेर गोल्यतको टाउको छिनायो। यसरी दाऊदले गोल्यतलाई मार्यो। जब अरू पलिश्तीले उनीहरूको वीर नै मरेको देखे अनि डरले भाग्न थाले। 52 इस्राएल र यहूदाका सैनिकहरूले जयघोषणा गर्दै दगुर्दै पलिश्तीहरूलाई खेद्न थाले। इस्राएलीहरूले पलिश्तीहरूलाई खेद्दै-खेद्दै गातको सिमाना र एक्रोनको ढोकासम्म पुर्याए र धेरै संख्यामा पलिश्तीहरू मारे। पलिश्तीहरूको लाश गात र एक्रोनको शारेमसम्म सडकभरी छरपष्ट थियो। 53 पलिश्तीहरूलाई खेद्दै सिमाना कटाए पछि इस्राएलीहरू फर्केर पलिश्तीहरूका छाउनीमा पसे र त्यहाँ धेरै सामानहरू फेला पारे। 54 दाऊदले पलिश्तीको टाउको यरूशलेममा नै पुर्यायो। पलिश्तीको हात-हतियार पनि आफ्नै पालमा राख्यो। शाऊल दाऊदसँग डराउन थाल्छन् 55 शाऊलले दाऊदलाई गोल्यतसँग लड्न गएको देखेका थिए। शाऊलले सेनाका सेनापति अबनेरसँग सोधे, “अबनेर, त्यस केटोको बाबु चाहिं को हुन्?” अबनेरले भने, “मेरो राजा, शपथ लिएर भन्दैछु, मलाई थाहा छैन।” 56 राजा शाऊले भने, “त्यसको बाबुको चाहिंको रहेछ खोजी गर।” 57 जब दाऊद गोल्यतलाई मारेर फर्के, अबनेरले उसलाई शाऊल कहाँ लग्यो। दाऊदको हातमा अझै पनि त्यस पलिश्तीको टाउको झुण्डिरहेको थियो। 58 शाऊलले उसलाई सोधे, “युवक, तिम्रो बाबु को हुन्?” दाऊदले जवाफ दिए, “म तपाईं कै सेवक बेतलेहेमका यिशैको छोरा हुँ।”