http___www.worldmomsblog.com_2015_03_13_washington-usa-writing-letter-age-tweets__lang_ga_1.xml
1.1 1.2 1.3 1.4 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 4.1 4.2 4.3 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 8.1 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 10.1 10.2 11.1 11.2 12.1 13.1 13.2
I currently have someone in my life with whom I can only contact via letters. I am talking about snail mail, meaning hand writing or typing a cohesive self-narrative, putting a stamp on it, and sending it out into the world via the U.S. Postal Service. While this may not sound earth shattering, I’ve experienced a cognitive re-awakening. Living so fully immersed in the world of social media, nosūtīt īsziņu, un e-pasta, I forgot what it was like to truly engage in traditional correspondence. Pirmais, it was surreal to sit down with a blank page and attempt to fill it in a meaningful way beyond 140 characters. I have become very comfortable summing up big thoughts in a somewhat reasonable Facebook post, but I was no longer accustomed to giving greater description to my comings and goings. I stumbled at first trying to figure out how much information was enough. Do I need to explain further here? Or should I transition there? Do I devote more words to one specific area? Or do I try to cover a broader range of topics? And how do you keep it flowing? I also had to shift my mindset to write for an audience of one. Grant it, you can never assume tons of people are reading your posts, but from World Moms Blog to social media commentary, I craft my messages for possible mass consumption. The intimacy of going back to writing in depth to one person beyond your standard greeting card felt intense, which made me question how desensitized I have become in spewing my thoughts into the blogosphere. Another point of adjustment was the delayed response time. In communicating digitally, I often receive feedback rather quickly in one form or another. In corresponding via the mail, there is no instant ping back. The mail carrier doesn’t give you a thumbs up to acknowledge your thoughtfully-crafted sentiments the minute you hand her your letter. You think through what you want to say, you write it out, you mail it, and you wait. During the days in between our communication, I started to reflect on people who are separated for a time. I thought about my grandparents who spent time apart during my grandfather’s war service and how letters were the main way to keep in touch. How precious every word must have been, and how many times must they have re-read each letter. I think of people in the world today who are separated for similar reasons or those for whom technology is still a foreign concept. There are those living at a distance for work in order to provide for their families with no quick way to get in touch. I thought of the person I am corresponding with and how crazy it must feel going from being so plugged in to only writing with pen and paper. I felt a weight at first to “get it right”….to sum up my life in a meaningful enough way without rambling too much. I also wasn’t sure how to keep my end of the correspondence fresh without feeling like I was rehashing the same “status updates.” But then a fascinating thing happened. Mēs sākām slīdēt uz mērķtiecīgas diskusijas pār grāmatu, kas es viņai bija nosūtījusi. Šodien es saņēmu vēstuli, kas bija tik skaisti izteiksmīgas un personīgo ap kopīgu pārdzīvojumu jomā, kas man pieauga vairākus soļus tuvāk manai pildspalva draugs. Agrāk mums bija jēgpilnu sakarus personas, pa tālruni un izmantojot ziņapmaiņu, bet šī vēstule ietvēra lappuses veltītas vienu ideju, rakstīts ar roku kā logu uz dvēseli. Ziņojums piegādāts, ko, šķiet datēta, vecmodīgi veidā izrādījusies viena no visvairāk cilvēku, reālas apmaiņa man ir bijusi ar šo personu. Un turēt papīru manās rokās lasot viņas domas man lika man justies kā es biju citā laikā. Tas ir smieklīgi sakritība ar romānu es esmu šobrīd pārlasīšana, ka es nopirku ceļu atpakaļ vidusskolā. It’s a small paperback with tiny font and smells of dark, dusty book shelves. I have read so many books on my e-reader over the past years, and reading an old book that is in my hands has changed the entire sensory experience of the novel. I am constantly at attention because I am holding the book open. The lights must be on fully bright and my glasses on to make it work. It takes so much more effort and attention, much like writing the letters. While I wish communication for my pen pal was easier at the moment, the gift she has given to me is a reminder of the lost art of letter writing. As soon as I am done here, I will print a copy of this post along with my latest correspondence to send to her along with much gratitude. Do you write and mail letters anymore? How does that experience compare or contrast with the other ways you communicate? Tas ir bijis oriģināls post par Pasaules Moms Blog Tara B. Foto kredīts redspotted. Šī fotogrāfija ir Creative Commons atribūtu licenci.
1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 4.1 4.2 4.3 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 8.1 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 10.1 10.2 11.1 11.2 12.1 13.1 13.2
Tá duine éigin i mo shaol lena is féidir liom teagmháil a dhéanamh ach trí litreacha mé faoi láthair. Tá mé ag caint faoi phost seilide, a chiallaíonn scríbhinn láimh nó clóscríobh comhtháite féin-inste, a chur stampa ar sé, agus í a sheoladh amach ar an saol tríd an U.S. Seirbhís poist. Cé nach féidir an fuaim uafás an domhain, Tá taithí agam cognaíocha ath-mhúscailt. Cónaí mar sin tumtha go hiomlán i saol na meáin shóisialta, téacsála, agus r-phost, Rinne mé dearmad cad a bhí sé cosúil le dul i mbun fíor i gcomhfhreagras traidisiúnta. Chéad, bhí sé an eachtra a suí síos le leathanach bán agus iarracht a líonadh ar bhealach bríoch faide 140 carachtair. Mé a bheith an-chompordach achoimre smaointe móra i Facebook phost beagán réasúnta, ach bhí mé a thuilleadh i dtaithí ar a thabhairt níos mó cur síos ar mo Teacht agus goings. Shiúil mé ar dtús ag iarraidh a dhéanamh amach conas a bhí an oiread eolais agus go leor. An gá dom a mhíniú a thuilleadh anseo? Nó ba chóir dom a aistriú go? An bhfuil a chaitheamh mé níos mó focail a réimse amháin ar leith? Nó is féidir liom iarracht a dhéanamh chun raon níos leithne topaicí a chlúdach? Agus conas a dhéanann tú a choinneáil ag sileadh? Bhí mé freisin chun aistriú mo meon a scríobh do lucht féachana de amháin. Deontas é, Ní féidir leat glacadh leis tonna de na daoine ag léamh do phoist, ach ó Moms Domhanda Blag do thráchtaireacht na meáin shóisialta, I hárthaí mo theachtaireachtaí mar bhia mais féideartha. An intimacy ar dul ar ais go dtí scríobh i domhain le duine amháin thar do cárta beannachta caighdeánach bhraith dian, a rinne ceist dom conas desensitized tá mé a bheith i stealladh mo smaointe ar an blogosphere. Bhí pointe eile de coigeartú an t-am freagartha moill. I cumarsáid digiteach, Gheobhaidh mé go minic aiseolas sách tapa i bhfoirm amháin nó eile. I comhfhreagrach tríd an ríomhphost, níl aon ping toirt ar ais. Ní dhéanann an t-iompróir phost a thabhairt duit thumbs suas chun aitheantas a thabhairt do sentiments thoughtfully-crafted an nóiméad tú ar láimh í do litir. Cheapann tú trí cad ba mhaith leat a rá, tú scríobh sé amach, phost tú é, agus tú ag fanacht. Le linn na laethanta in idir ár gcumarsáid, Thosaigh mé machnamh a dhéanamh ar dhaoine atá scartha ar feadh tamaill. Shíl mé faoi mo sheantuismitheoirí a chaith am ar leith le linn seirbhíse chogaidh mo sheanathair agus bhí an chaoi litreacha an bealach is mó a choinneáil i dteagmháil. Cé chomh lómhara ní mór do gach focal a bheith, agus cé mhéad uair ní mór dóibh a bheith ath-léamh gach litir. I mo thuairimse, daoine ar fud an domhain lá atá inniu ann atá scartha ar chúiseanna den chineál céanna nó iad siúd a bhfuil an teicneolaíocht fós coincheap coigríche. Tá iad siúd atá ina gcónaí ar fad d'obair d'fhonn a chur ar fáil dá dteaghlaigh gan aon bhealach tapa a fháil i dteagmháil. Shíl mé an duine Tá mé ag comhfhreagrach leis agus conas a dÚsachtach ní mór é a bhraitheann ag dul ó bheith plugged amhlaidh i ach scríobh le peann agus páipéar. Bhraith mé meáchan ar dtús chun "a fháil ceart" ... .to suim suas mo shaol ar bhealach bríoch go leor gan fánaíocht i bhfad ró-. Ní raibh mé cinnte conas a choinneáil ar mo deireadh an comhfhreagras úr gan mothú mar a bhí mé ag rehashing an gcéanna "nuashonruithe stádas." Ach ansin rud suimiúil a tharla. Thosaigh muid a shleamhnaíonn isteach plé dírithe thar leabhar gur sheol mé í. Sa lá atá inniu fuair mé litir a bhí chomh hálainn léiritheach agus pearsanta ar fud limistéar paisean roinnte gur fhás mé roinnt céimeanna níos gaire do mo PAL peann. San am atá caite againn go raibh malartuithe brí pearsanta, ar an teileafón agus trí teachtaireachtaí, ach atá an litir seo leathanaigh a bheidh dírithe ar aon smaoineamh amháin, scríofa de láimh mar fuinneog isteach sa anam. Teachtaireacht sheachadadh i cad is cosúil a dátaithe, bhealach sean-aimseartha a bhí le bheith ar cheann de na cinn is daonna, malartuithe fíor Tá mé go raibh leis an duine seo. Agus a shealbhú an páipéar i mo lámha ag léamh a smaointe a rinne mé dar liom go raibh mé in am eile. Tá sé ina chomhtharlú greannmhar le úrscéal mé faoi láthair ath-léamh gur cheannaigh mé ar bhealach ar ais sa scoil ard. Is bog beag le cló beag bídeach agus boladh de dorcha, seilfeanna leabhar dusty. Léigh mé an oiread sin leabhar ar mo r-léitheoir thar na blianta atá caite, agus tá ag léamh leabhar d'aois atá i mo lámha athraigh an taithí ar fad céadfach an úrscéal. Tá mé i gcónaí ar aird mar tá mé ag a bhfuil an leabhar a oscailt. Ní mór na soilse a bheith ar go hiomlán geal agus mo spéaclaí ar a mbeidh sé ag obair. Bíonn sé i bhfad níos mó iarrachta agus aire, i bhfad ar nós a scríobh na litreacha. Cé mian liom cumarsáid do mo PAL peann a bhí níos éasca i láthair na huaire, Is é an bronntanas sí tugtha dom i gcuimhne ar an ealaín a cailleadh de litreacha a scríobh. Chomh luath agus a tá déanta agam anseo, Beidh mé cóip den phost seo chomh maith le mo comhfhreagras is déanaí a phriontáil a sheoladh chuig di chomh maith le buíochas i bhfad. An bhfuil tú scríobh agus litreacha ríomhphoist níos mó? Conas a bhfuil taithí gcodarsnacht leis na bealaí eile leat cumarsáid a chur i gcomparáid nó? Tá sé seo ina post bunaidh le haghaidh Moms Domhanda Blag ag Tara B. Creidmheasa Photo chun redspotted. Tá an grianghraf ceadúnas tréith cruthaitheach commons.