http___www.worldmomsblog.com_2015_03_12_indonesia-year-living-dangerously__lang_ga_1.xml
1.1 1.2 1.3 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 4.1 4.2 4.3 5.1 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 8.1 8.2 8.3 8.4 9.1 9.2 9.3 10.1 10.2 10.3 11.1 12.1 13.1 14.1 14.2 15.1 15.2 16.1 16.2 17.1 18.1
Viime sunnuntaina juoksin ensimmäinen 5K rotu. En voi vieläkään uskoa, että olen itse teki sen - ja trooppinen lämpö, peräti. Vaikka olen epämääräisesti katsoi arvoinen tavoite, running an actual race wasn’t on my radar even two months ago. It turns out that 2015 is the year of living dangerously…out of my comfort zone. My kids often talk about being “risk-takers”. It is one of the ten traits included in the school Learner Profile and students are encouraged to be inquirers, knowledgeable, thinkers, communicators, principled, avoin, huolehtiva, risk-takers, balanced, and reflective. While these traits are all deemed equally important, being a risk-taker is a concept that seems to be especially resonant outside of school too: “I am a risk-taker: I am willing to make mistakes. I am confident and have the courage to try new things.” For my generally confident (and fruit-averse) tytär, this might mean: “Look Mommy, I’m a risk-taker, I’m eating a mango!” My son takes a more reflective approach – acknowledging when he feels nervous about doing something and emboldening himself with his risk-taker status to eventually take the plunge. Though risk-taking will probably have a different connotation when they are older, I embrace what it means for them now – trying new things and not being afraid to make mistakes. It’s an important lesson for grown ups, liian. Tammikuussa, after three years of living in Jakarta, I was starting to feel like my daily life was becoming somewhat routine. Gym, työ, ruokakauppaan, repeat. To change things up, I found myself saying YES to things that I might not usually consider. When a friend asked if I wanted to join their early morning running group, I said YES. I knew that the group would likely be too advanced for me but figured that I wouldn’t know if I didn’t try. “What’s the worst that could happen?" Kysyin itseltäni. I would walk, se siitä. I did walk some at first, but I set my own goals and improved each week. Now we’re training for a 10K. When another friend asked if I would like to be part of their dance group for an upcoming fashion show event, I said yes to that too. Other friends and even my husband were surprised. Performing a dance routine in front of a huge crowd is WAY beyond my comfort zone, but again I thought: “Why not?” In this case I try not to think about the worst that could happen (falling off the stage comes to mind) but I’m proud of myself for doing it and am actually looking forward to the big night. I’ve continued with the YES theme in other areas of my life and have already seen positive changes: improved health, new friendships, new possibilities. I’ve realized that pushing my boundaries in this way is also about adjusting my own perceptions of myself. "Oh, but I’m not a runner,” I would repeatedly explain, trying to somehow qualify my actions. Well now I am a runner. And a dancer. Among many other things. Life begins at the end of your comfort zone. Our kids may not recognize some of the bigger risk-taking decisions we’ve made (like moving our lives halfway around the world), but it’s often the smaller actions that resonate the most. Tuntuu hyvältä, että ne nähdä, että voin olla riskinottajana liian - En voi pelätä joskus ja voin myös olla rohkea, aivan kuten he ovat. Kun kävelin sisään ovesta kisan jälkeen, viimeistelijän mitali kaulaani, sekä lapsille hyppäsi ylös sohvalta silmät. Tyttäreni huudahti, "En tiennyt voisitte voittaa rotu!" Ei aivan ... mutta KYLLÄ! Omalla tavallani, Tein. Mitä riskejä panet siellä itse tänä vuonna? Miten sinä näitä haasteita? Tämä on alkuperäinen viesti World Moms Blog meidän äiti kaksoset Jakartassa, Indonesia, Shaula Bellour. Kuvaa käytetään tässä viestissä johtuu tekijä.
1.1 1.2 1.3 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 4.1 4.2 5.1 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 8.1 8.2 8.3 9.1 9.2 10.1 10.2 10.3 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 15.2 16.1 16.2 17.1 18.1
Dé Domhnaigh seo caite Rith mé mo chéad rás 5K. Ní féidir liom a chreidiúint go fóill go raibh mé i ndáiríre é - agus sa teas trópaiceach, nach lú. Cé go bhfuil Mheas mé vaguely é sprioc fiú, reáchtáil cine iarbhír nach raibh sé ar mo radar fiú dhá mhí ó shin. Casadh sé amach go 2015 Is é an bhliain ina gcónaí contúirteach ... amach as mo chrios chompord. Mo chuid páistí labhairt go minic faoi a bheith “-takers riosca”. Tá sé ar cheann de na deich tréithe san áireamh sa scoil Próifíl Foghlaimeora agus spreagtar na scoláirí a bheith fiosruithe, knowledgeable, smaointeoirí, cumarsáide, phrionsabálta, oscailte-minded, ag tabhairt aire, -takers riosca, cothrom, agus machnamhach. Cé go bhfuil na tréithe go léir a mheastar chomh tábhachtach céanna, á tá-glacadóir riosca coincheap a cosúil le bheith go háirithe athshondach lasmuigh den scoil freisin: "Tá mé-glacadóir riosca: Tá mé sásta a botúin a dhéanamh. Tá muinín agam agus tá an misneach chun iarracht rudaí nua. " Do mo muiníneach go ginearálta (agus torthaí-averse) iníon, D'fhéadfadh sé seo a chiallaíonn: "Féach Mamaí, Tá mé-glacadóir riosca, Tá mé ag ithe mango!"Bíonn mo mhac cur chuige níos machnamhach - ag aithint nuair a cheapann sé neirbhíseach faoi ag déanamh rud éigin agus emboldening féin lena stádas riosca glacadóir a ghlacadh sa deireadh an plunge. Cé go mbeidh riosca ag cur go mbeadh connotation difriúil is dócha nuair a bhíonn siad níos sine, Glacadh mé cad a chiallaíonn sé dóibh anois - ag iarraidh rudaí nua agus gan a bheith eagla a botúin a dhéanamh. Tá sé an ceacht tábhachtach do ups fásta, ró-. I mí Eanáir, tar éis trí bliana a bhaineann le cónaí i Iacárta, Bhí mé ag tosú le mothú mar a bhí mo shaol laethúil éirí beagán ghnáthamh. Giomnáisiam, obair, siopa grósaera, athuair. Chun rudaí a athrú suas, Fuair mé ag rá mé féin TÁ chun rudaí nach fhéadfadh mé a mheas de ghnáth. Nuair a d'iarr cara má bhí mé a bheith páirteach a ngrúpa ag rith go luath ar maidin, Dúirt mé TÁ. Bhí a fhios agam go mbeadh an grúpa gur dócha ró chun cinn le haghaidh dom, ach figured nach mbeadh a fhios agam más rud é nach raibh mé iarracht. "Cad é an ceann is measa a d'fhéadfadh tarlú?"D'iarr mé mé féin. Ba mhaith liom siúl, go bhfuil sé. Rinne mé ag siúl ar roinnt ar dtús, ach leag mé mo chuid spriocanna féin agus a fheabhsú gach seachtain. Anois, tá muid ag traenáil ar 10K. Nuair a d'iarr cara eile má ba mhaith liom buíochas a bheith mar chuid dá ngrúpa rince do ócáid atá le teacht seó faisin, Dúirt mé tá le go ró. Bhí cairde eile agus fiú mo fhear céile ionadh. Is Oirfide ghnáthamh rince i os comhair slua ollmhór BHEALACH thar mo chrios chompord, ach arís shíl mé: "Cén fáth nach bhfuil?"Sa chás seo, déan iarracht mé a smaoineamh ar an ceann is measa a d'fhéadfadh tarlú (ag titim as an stáitse a thagann chun cuimhne) ach tá mé bródúil as féin chun é a dhéanamh agus táim ag lorg iarbhír ar aghaidh chuig an oíche mhór. Tá lean mé leis an téama TÁ i réimsí eile de mo shaol agus feicthe cheana athruithe dearfacha: sláinte feabhsaithe, cairdis nua, féidearthachtaí nua. Tá mé amach go bhfuil ag brú ar mo teorainneacha ar an mbealach seo freisin faoi choigeartú mo chuid tuairimí féin mé féin. "Ó, ach níl mé rádala,"Ba mhaith liom a mhíniú arís agus arís eile, ag iarraidh a bheith incháilithe bhealach mo ghníomhartha. Bhuel anois tá mé rádala. Agus rinceoir. I measc go leor rudaí eile. Tosaíonn saol ag deireadh na bliana do chrios chompord. Ní féidir ár gcuid páistí cuid de na cinntí mó riosca ag cur atá déanta againn (cosúil le gluaiseacht ár saol leath-shlí ar fud an domhain), ach tá sé go minic ar na gníomhartha níos lú a resonate leis an chuid is mó. Measann sé go maith dóibh a fheiceáil gur féidir liom a bheith ina-glacadóir riosca freisin - is féidir liom a bheith eaglach uaireanta agus is féidir liom a bheith chomh maith cróga, díreach cosúil go bhfuil siad. Nuair a shiúil mé sa doras tar éis an rás, bonn finisher s thart ar mo mhuineál, dá páistí léim suas as an tolg leis na súile leathan. "Mamaí!"Mo iníon exclaimed, "Ní raibh a fhios agam go mbeadh tú bhuachan an rás!" Ní go díreach ... ach TÁ! I mo bhealach féin, Rinne mé. Cad iad na rioscaí atá tú ag cur amach ann ar do shon féin i mbliana? Cén chaoi a bhfuil tú ag glacadh leis na dúshláin seo? Is é seo an bpost bunaidh do Domhanda Moms Blag ag ár mam cúpla i Iacárta, An Indinéis, Shaula Bellour. Tá an íomhá a úsáidtear sa phost tugtha don údar.