http___www.worldmomsblog.com_2015_02_24_world-voice-trip-haiti-bloggers4haiti__lang_ga_1.xml
1.1 1.2 1.3 2.1 2.2 2.3 2.4 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 3.8 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 8.1 9.1 9.2 10.1 10.2 10.3 10.4 11.1 11.2 11.3 11.4 12.1
كداعية والرحالة العالمية, I have always wanted to visit Haiti and little did I know I would soon find myself there as part of the Macy’s Heart of Haiti program (#Bloggers4Haiti), an initiative to bring the artisan’s work to market in the US, and offer a sustainable income for the survivors of Haiti’s catastrophic earthquake five years ago. A small group of us landed in Port au Prince the Thursday before Valentine’s Day and the start of Haiti’s Carnival. I honestly had mixed emotions about what to expect. The weeks before my departure the news from Haiti was more or less the same. Protesting, political instability, and the usual ongoing extreme poverty that gives Haiti a bad name. Being the poorest nation in the western hemisphere is not a status any country desires. Decades of political fighting, عدم إستقرار, foreign meddling, الكوارث الطبيعية, and poverty has left the country in shambles after the devastating earthquake a little over five years ago. Reading all the terrible news that never seemed to shred a ray of light on Haiti obviously worried me. I honestly had no idea what to expect when I signed on for my trip with Macy’s Heart of Haiti program where I would spend five days in Port-au-Prince and Jacmel learning about the amazing partnership between America’s largest department store chain and Haitian artists. سيكون من المأمون? was always my number one question as I finished reading the pages of Paul Farmer’s harrowing true story of the aftermath of the earthquake. Would I feel threatened? was another alarming fear I had in the back of my mind when I heard about the recent rioting and protests over the government and fuel prices. أخيرا, Would it be depressing? I wondered as I pictured enormous squalid tent communities, slums and rubble. How would Haiti truly be? بالنسبة لي, that is the answer I wanted to find out. Whether “Hay-iti” or “the mountains place” as it was named after the long gone Taino people, was the frightening, poverty-stricken desperate place I’d read about over and over again in the media or was it a place of beauty, resilience and strength. As we landed in Haiti’s rebuilt airport in Port-au-Prince, I had just turned the last page of the powerful book “The Big Truck that Went By” by Jonathan Katz. Katz is a journalist who was based in Haiti during the earthquake and stayed on afterwards to document the enormous missed opportunity of governments and aid groups to help truly rebuild Haiti. Despite the billions of dollars sent in aid money, Katz pointedly argues that Haiti is no better off than it was before the quake that killed over an estimated 220,000 الناس. Much of the promised aid money was never delivered, while Haitians scramble to rebuild, create jobs, and repair the horrendous lack of infrastructure that lead to such devastation in the first place. Five year later, running water and electricity remain a luxury to the lucky few. Haitians continue to leave the countryside and come to overcrowded Port-au-Prince to live in one of the many growing slums. Tent communities, although reduced in numbers, still exist. Medical care and treatment remain overwhelmed. And deforestation that makes the rains sweep away cities during the rainy season, destroying thousands of homes and killing people in its path, continues. But “Dèyè mòn gen mòn”…a famous Haitian proverb that means “beyond the mountains, there are mountains”. Haiti has a long way to go in rebuilding and ensuring that another devastation won’t destroy the progress that has been made. Haiti needs a stronger economy providing sustainable jobs. Haiti needs better infrastructure on every level. هايتي يحتاج الاستثمار في التعليم, الرعاية الصحية, المياه والصرف الصحي, كهرباء, والنقل. هايتي بحاجة إلى الاستقرار السياسي وحكومة تعمل لشعبها. وهايتي بحاجة لنا أن لا ننسى لها. الجبال المتبقية هائلة ويبدو من المستحيل تقريبا لتمرير كثير من الأحيان. ومع ذلك، فإن الشيء الوحيد الذي تعلمته بعد خمسة أيام في هايتي هو أن الناس هي بعض من أقوى الناس على وجه الأرض. شهدت أنها المشقة جزيلا لقرون إلا أنها المثابرة. قوتهم والمرونة أمر يبعث على الدهشة. هذا هو آخر الأصلية مكتوبة للأمهات العالم المدونة بواسطة نيكول اضطرارهم لل العين الثالثة أمي.
1.1 1.2 1.3 2.1 2.2 2.3 2.4 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 8.1 9.1 9.2 10.1 10.2 10.3 10.4 11.1 11.2 11.3 11.4 12.1
Mar abhcóide domhanda agus lucht siúil, Tá mé i gcónaí ag iarraidh chun cuairt a thabhairt Háití agus beag raibh a fhios agam, ba mhaith liom go luath féin ann mar chuid den Croí Macy ar chlár Háití (#Bloggers4Haiti), tionscnamh chun obair na ceardaithe a thabhairt chun an mhargaidh i SAM, agus ioncam inbhuanaithe do na marthanóirí crith talún tubaisteach Háití cúig bliana ó shin ar fáil. Tá grúpa beag de dúinn i dtír i Port au Prionsa an Déardaoin roimh Lá Vailintín agus tús Carnival Háití. Bhí mé go hionraic mothúcháin measctha faoi cad a bheith ag súil. Na seachtainí roimh mo imeacht a bhí an nuacht ó Háití níos mó nó níos lú an céanna. Agóidíocht, éagobhsaíocht pholaitiúil, agus an bhochtaineacht mhór gnách leanúnach a thugann Háití ainm droch. Bheith ar an náisiúin is boichte sa Leathsféar an iarthair nach bhfuil stádas ar bith mian tír. Deichniúra de troid pholaitiúil, éagobhsaíocht, meddling coigríche, tubaistí nádúrtha, agus tá bochtaineachta d'fhág an tír i shambles tar éis an crith talún tubaisteach beagán os cionn cúig bliana ó shin. Léitheoireacht an nuacht uafásach riamh an chuma a shred ga solais ar Háití buartha ar ndóigh dom. Bhí mé go hionraic aon smaoineamh cad a bheith ag súil nuair a shínigh mé ar mo thuras le Macy Croí na Háití Clár i gcás ina mbeadh liom a chaitheamh cúig lá i Port-au-Prince agus Jacmel foghlaim faoi chomhpháirtíocht iontach idir Meiriceá is mó slabhra siopa ilranna agus ealaíontóirí Haitian. An mbeadh sé sábháilte? a bhí i gcónaí mo cheist uimhir amháin mar a chríochnaigh mé ag léamh an leathanaigh de scéal Paul Fheirmeora fíor harrowing ar ndiaidh an crith talún. Ba mhaith liom a bhraitheann faoi bhagairt? Bhí eagla scanrúil eile a bhí agam i gcúl mo aigne nuair a chuala mé mar gheall ar an rioting agus agóidí le déanaí ar fud an rialtas agus breosla praghsanna. Ar deireadh, An mbeadh sé depressing? Wondered mé mar mé sa phictiúr pobail tent ollmhór squalid, slumaí agus brablach. Conas a bheadh Háití a bheith fíor? Maidir liom, go bhfuil an freagra a bhí mé a fháil amach. Cibé "Hay-ITI" nó "an áit sléibhte" mar a bhí sé ainmnithe tar éis na daoine Taino fada imithe, bhí an scanrúil, stricken bochtaineacht-áit éadóchasach mhaith liom a léamh faoi arís agus arís eile sna meáin nó go raibh sé ina áit na háilleachta, athléimneacht agus neart. Mar a dtír againn i aerfort atógadh Háití i Port-au-Prince, Bhí mé díreach tar iompaigh an leathanach deiridh den leabhar cumhachtach "An Truck Big a Chuaigh Faoi"Ag Jonathan Katz. Is Katz iriseoir a bhí lonnaithe i Háití i rith an crith talún agus d'fhan ar ina dhiaidh sin a dhoiciméadú ar an deis caillte ollmhór rialtais agus grúpaí cabhair chun cuidiú go fírinneach a atógáil Háití. In ainneoin na billiúin dollar a sheoladh in airgead gcabhair, Katz argóint pointedly nach bhfuil Háití bith níos fearr as ná mar a bhí sé roimh an crith a mharaigh thar measta 220,000 daoine. Bhí riamh i bhfad ar an t-airgead a gealladh cabhrach a sheachadadh, cé go scramble Haitians a atógáil, post a chruthú, agus deisiú an easpa horrendous bonneagair go dtiocfadh léirscrios den sórt sin sa chéad áit. Cúig bliana ina dhiaidh sin, fós ag rith uisce agus leictreachas só leis an cúpla ádh. Ar aghaidh ag Haitians a fhágáil ar an tuath agus teacht ar plódaithe Port-au-Prince chun cónaí i gceann de na slumaí atá ag fás go leor. Pobail Phuball, cé go laghdú ar líon, ann go fóill. Cúram agus cóireáil leighis a bheith overwhelmed. Agus dífhoraoisiú a dhéanann an bháisteach sweep away cathracha i rith an séasúr na báistí, scriosadh na mílte tithe agus daoine a mharú ina cosán, Leanann. Ach ciallaíonn "Deye MON gen mon" ... seanfhocal Haitian cáiliúil go “níos faide ná na sléibhte, tá sléibhte”. Háití Tá bealach fada chun dul i atógáil agus a chinntiú nach mbeidh léirscrios eile scrios an dul chun cinn atá déanta. Háití riachtanais geilleagar níos láidre a chur ar fáil poist inbhuanaithe. Riachtanais Háití bonneagar níos fearr ar gach leibhéal. Háití riachtanais infheistíocht san oideachas, cúram sláinte, uisce agus sláintíocht, leictreachas, agus iompair. Háití riachtanais cobhsaíocht pholaitiúil agus an rialtas go n-oibríonn le haghaidh a dhaoine. Agus ní mór dúinn a Háití dearmad di. Is iad na sléibhte atá fágtha ollmhór agus is minic is cosúil beagnach dodhéanta chun pas a. Ach is é an rud amháin a d'fhoghlaim mé tar éis cúig lá i Háití go bhfuil na daoine cuid de na daoine is láidre ar domhan. Tá siad chonaic cruatan an oiread sin do na gcéadta bliain go fóill persevere siad. Tá a neart agus athléimneacht astonishing. Is é seo an post bunaidh scríofa do Moms Domhanda Blag ag Nicole Melancon de Mam Eye Tríú.