http___coszacks.com_kungfu.html.xml
http___footlose.eu__page_id_24_1.xml
1.1 1.2 1.3 1.4 2.1 2.2 3.1 3.2 3.3 3.4 4.1 4.2 4.3 4.4 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 5.6 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 7.1 7.2 7.3 8.1 9.1 9.2
Tae Kwon DoDuring the Japanese occupation of Korea the practice of traditional Korean martial arts was prohibited. Beginning in 1946, shortly after the end of the occupation, new martial arts schools called kwans were opened in Seoul. These schools were established by Korean martial artists who had studied primarily in Okinawa, Japan, and China during the Japanese occupation. Accordingly, the martial arts practiced in the kwans were incorporated from taekkyeon and gwonbeop, which are traditional martial arts of Korea. The umbrella term traditional taekwondo typically refers to the martial arts practiced by the kwans during the 1940s and 1950s, though in reality the term "taekwondo" had not yet been coined at that time, and indeed each kwan was practicing their own unique style of martial art. During this timeframe taekwondo was also adopted for use by the South Korean military, which only served to increase its popularity among civilian martial arts schools. After witnessing a martial arts demonstration by the military in 1952, South Korean President Syngman Rhee urged that the martial arts styles of the kwans be merged. Beginning in 1955 the leaders of the kwans began discussing in earnest the possibility of creating a unified style of Korean martial art. The name Tae Soo Do was used to describe this notional unified style. This name consists of the hanja 跆 tae "to stomp, trample", 手 su "hand" and 道 do "way, discipline". In 1957, Choi Hong Hi advocated the use of the name Tae Kwon Do, i.e. replacing su "hand" by 拳 kwon "fist", the term also used for "martial arts" in Chinese (pinyin quán). The new name was initially slow to catch on among the leaders of the kwans. In 1959 the Korea Taekwondo Association (KTA) was established to facilitate the unification of Korean martial arts. In 1966 Choi established the International Taekwon-Do Federation (ITF) as a separate governing body devoted to institutionalizing a unified style of taekwondo. Cold War politics of the 1960s and 1970s complicated the adoption of ITF-style taekwondo as a unified style, however. The South Korean government wished to avoid North Korean influence on the martial art. Conversely, ITF president Choi Hong Hi sought support for the martial art from all quarters, including North Korea. In response, in 1973 South Korea withdrew its support for the ITF. The ITF continued to function as independent federation, then headquartered in Toronto, Canada; Choi continued to develop the ITF-style, notably with the 1987 publication of his Encyclopedia of Taekwondo. After Choi's retirement the ITF split in 2001 and then again in 2002 to create three separate federations each of which continues to operate today under the same name. In 1973 the South Korean government's Ministry of Culture, Sports and Tourism established the Kukkiwon as the new national academy for taekwondo. Kukkiwon now served many of the functions previously served by the KTA, in terms of defining a government-sponsored unified style of taekwondo. In 1973 the KTA established the World Taekwondo Federation (WTF) to promote taekwondo specifically as a sport. WTF competitions employ Kukkiwon-style taekwondo. [1] [4] For this reason, Kukkiwon-style taekwondo is often referred to as WTF-style taekwondo, sport-style taekwondo, or Olympic-style taekwondo, though in reality the style is defined by the Kukkiwon, not the WTF. Since 2000, taekwondo has been one of only two Asian martial arts (the other being judo) that are included in the Olympic Games. It became a demonstration event at the 1988 games in Seoul, and became an official medal event at the 2000 games in Sydney. In 2010, taekwondo was accepted as a Commonwealth Games sport. Home | Club Info | Instructors | Downloads | Photos | Links | Pro Shop | Contact Copyright © 2015 Coszacks Elite Defense System. All rights reserved.
1.1 1.2 1.3 1.4 2.1 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 4.6 5.1 5.2 5.3 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 8.1 9.1 9.2 10.1 10.2 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 13.1 13.2 13.3 14.1 15.1 16.1 16.2 17.1 18.1 18.2 19.1 20.1 21.1 22.1 22.2 22.3 23.1 23.2 24.1 25.1 25.2 26.1 26.2 26.3 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 33.2 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 44.2 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 52.2 53.1 53.2 54.1 54.2 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 59.2 60.1 61.1 61.2 61.3 62.1 62.2 62.3 63.1 64.1 64.2 64.3 65.1 66.1 66.2 66.3 66.4 67.1 67.2 68.1 68.2 68.3 69.1 70.1 71.1 72.1 73.1 74.1 75.1 76.1
Taekwondo je korejska borilačka vještina nastala 40-ih godina dvadesetog stoljeća spajanjem različitih vještina koje su se vježbale u to vrijeme. Njezino ime dolazi iz riječi Tae (태, hanja 跆), što znači udariti nogom, Kwon (권, hanja 拳), što znači udariti rukom i Do (도, hanja 道), što znači put. Taekwondo je udaračka vještina koju odlikuju atraktivne nožne tehnike i brzina. Danas se taekwondo smatra jednom od najpopularnijih borilačkih vještina i sportova, a broj vježbača u svijetu se procjenjuje na više od 100 milijuna. Povijest Povijest borilačkih vještina u Koreji je vrlo duga. Najstariji dokazi su kipovi i slike pronađeni u grobnici dinastije Muyong Chong (oko 3. stoljeća p.n.e.) koje prikazuju ratnike u borbenim pozama. U to doba, Koreja je bila podijeljena na tri kraljevstva: Silla, Koguryo i Paekje. Sva tri kraljevstva su imala jake vojske (u Koguryo zvanih “Sonbae”, u Silla “Hwarang”) koje su izučavale vještinu nenaoružane borbe. U to vrijeme, vještina se zvala hwarang-do ili subak. Subak se razvio u vještinu taekkyon, koja se često koristila na vojnim demonstracijama, i na turnirima na kojima su se ratnici mogli dokazati u međusobnom nadmetanju. To posebno dolazi do izražaja za vrijeme dinastije Koryo (918. – 1392. n.e.), koja ujedinjuje tri kraljevstva, i kada se natjecanja u taekkyonu koriste u svrhu pronalaženja talentiranih novih vojnika ili čak promaknuća vojnika u časnike. Kroz stoljeća, taekkyon razvija mnogo specifičnih nožnih tehnika. Za vrijeme dinastije Joseon,konfucijanizam zamjenjuje budizam kao službena religija, i društvo postaje manje fokusirano na ratovanje i viši društveni slojevi počinju se više baviti poezijom i glazbom. Shodno tome, taekkyon postaje zanimacija nižih društvenih slojeva i preživljava kao narodna igra sve do početka 20. stoljeća. Za vrijeme japanske okupacije Koreje, sve borilačke vještine su strogo zabranjene i taekkyon praktički izumire. Mnogo Korejaca putuje uJapankarateom. Po završetku drugog svjetskog rata i japanske okupacije, vraćaju se u Koreju i otvaraju škole borilačkih vještina. Neke od poznatih škola iz ovog razdoblja su Chung Do Kwan, Oh Do Kwan i Jidokwan. Škole nisu bile povezane, a vještina koju su podučavali (uglavnom varijacije okinavskog karatea) se nazivala raznim imenima: kong soo do, tang soo do, tae soo do itd. Kroz utjecaj taekkyona, vještina poprima mnoge specifične nožne tehnike, ali se još uvijek podučava pod različitim imenima, s različitim formama, zvanjima koja nisu ujednačena itd. Među vlasnicima škola se ubrzo javlja želja za ujedinjenjem njihovih stilova u jedinstvenu korejsku borilačku vještinu. Nova vještina se isprva naziva tae soo do, ali ubrzo mijenja ime u taekwondo i počinje process ujedinjenja. 1961. je osnovan Korea Taekwondo Union kao prva udružena organizacija, koja 1965. mijenja ime u Korea Taekwondo Association, naziv koji nosi i danas. Svjetske organizacije Unatoč nastojanjima prve generacije majstora taekwondoa koji su probali ujediniti taekwondo u jednu standardiziranu borilačku vještinu, to im nije u potpunosti uspjelo. Glavni rascjep u taekwondou je podjela na kukki-taekwondo (međunarodno predstavljen kroz WTF) i ITF taekwondo. Osim u formama i pravilima sportske borbe, dva stila taekwondoa se razlikuju i po nazivlju, te osnovnim tehnikama. Kukki-taekwondo se trenira u Južnoj Koreji, dok je u Sjevernoj Koreji prisutan samo ITF taekwondo. Kukki-taekwondo je nastao kroz napore korejske organizacije za taekwondo (KTA) da ujedini različite korejske borilačke vještine. Kukkiwon je stvoren 1972. godine, kao organizacija koja se brine o tehničkom dijelu taekwondoa i njegovom standardizacijom. Svjetska krovna organizacija WTF nastaje godinu poslije, 1973., i danas je KTA samo jedna od članica WTF-a. Treba napomenuti da se WTF isključivo bavi organizacijom turnira i da se ne bavi izdavanjem pojaseva ili razvojem forma, za što je zadužen Kukkiwon. Za nastup na WTF turnirima i olimpijskim igrama potrebno je imati službenu potvrdu o zvanju, izdanu od Kukkiwona. ITF je nešto starija organizacija, koju je osnovao general Choi Hong Hi1966., nakon što je odlučio odvojiti se od procesa ujedinjenja taekwondoa i napustio Korea Taekwondo Association kako bi osnovao svoj stil. ITF sam izdaje potvrde o zvanjima i organizira međunarodne turnire. Nakon smrti generala Choia, ITF se dijeli na tri organizacije, sjevernokorejski ITF koji vodi njegov sin, bečki ITF i montrealski ITF. Sve tri organizacije tvrde za sebe da su prave nasljednice Choieva ITF-a. U ovom trenutku je budućnost ITF-a upitna. Otkako je taekwondo borba po WTF pravilima postala olimpijska disciplina, kukki-taekwondo je prilično ojačao jer su mnogi borci prešli na kukki-taekwondo kako bi imali pravo nastupa na olimpijskim igrama. To je jedan od razloga zašto je kukki-taekwondo danas daleko najpopularniji stil taekwondoa. Zadnja želja generala Choia, konačno ujedinjenje taekwondoa, mogla bi se ostvariti jer WTF i sjevernokorejski ITF trenutno vode razgovore o ujedinjenju i ujednačavanju tehničkih razlika. Osim ove dvije velike organizacije, postoje i mnoge druge, poput ITA, TAGB, ATA itd., ali nijedna od njih nema međunarodni značaj. Taekwondo u Hrvatskoj Taekwondo se u Hrvatskoj prvi put pojavljuje 1962. u Rijeci, kada Dušan Kružić donosi vještinu iz Njemačke, ali se ubrzo i gasi, jer se D.Kružić vraća u Njemačku. Dušan Kružić prvi je stekao zvanje majstora korejskog stila is ex.SFRJ, te diplomu instruktor “Korea Tae Soo Do Karate Association”; 1965/66 dobija od korejske federacije diplomu-certifikat “Međunarodni instruktor” (ITF). Dušan Kružić sredinom 60-tih XX.stoljeća vršio je prikaze “korejskog karatea” (Tae-Soo-Do / Tae-Kwon-Do)po Judo klubovima u Rijeci, Beogradu, Zagrebu i Ljubljani, zainteresiravši tako praktikante judo, ju-jutsu i karate za korejske borilačke stilove; izvor: knjiga DŽUDO od Konstantin Momirović, dio samoobrana. Tae-Soo-Do se objedinjuje u Korea Tae-Kwon-Do Association, a diplomu “međunarodni instruktor taekwondo ITF” dobija 1966. i ovlaštenje predstavnika za Jugoslaviju. Certifikate i iskaznice po ovlaštenju “Jhoon Rhee Tae-Kwon-Do Institute” je Dušan Kružić dodijelio polaznicima njegovih seminara na kojima se inzistiralo na vještini, ne sportu; tako je u jednom karate biltenu bila izjava “korejski karate TAEKWONDO izrazito je grub i krvoločan???” (A.Radović). Treneri: Kwak Chong Min, Jhoon Rhee, Mike Anderson ( osnivač WAKO) i dr. Kružić je kasnije bio aktivan u kick-boxing i savate-boxing-u. Nakon Kružićevih prikaza trenirale su grupe prve generacije u Beogradu i Zagrebu, te osnovani prvi klubovi u Rijeci, Kraljevici i Crikvenici; u obračunima japanskih i korejskih škola, korejske su proglašene ekspoziturom CIA-e i poslani su veliki računi za dvorane, te praktično i zabranjeni… Šest godina poslije, 1968., majstor Park Sun Jae (tada 5. dan) dolazi na poziv judo kluba “Kata” u Zagrebu, i održava demonstraciju taekwondoa. Ubrzo zatim Božidar Podharaški i Nikola Pečko polažu za 1. dan, kao prvi crni pojasevi u taekwondou druge generacije u bivšoj Jugoslaviji, i slove kao osnivači taekwondoa u Hrvatskoj i bivšoj Jugoslaviji. Podhraški je klub doslovce prodao Pečku i otišao u Italiju, te tamo postao trener talijanske reprezentacije koju je vodio desetak godina. Danas u Hrvatskoj djeluje 50-ak taekwondo klubova u mnogim gradovima. Hrvatski taekwondo je u Europi na dobrom glasu, zahvaljujući konstantnim uspjesima na međunarodnim natjecanjima (Nataša Vezmar, Sandra Šarić, Miet Filipović, Tomislav Miščančuk, Kristijan Kralj, Filip Grgić, Martina Zubčić itd. Zvanja Budući da ni dan danas ne postoji potpuno ujedinjenje taekwondoa pod jednom krovnom organizacijom, zvanja izdana od jedne organizacije obično nisu prihvaćena u drugim organizacijama. Ipak, većina taekwondo sportaša posjeduje certifikaciju od Kukkiwon-a ili ITF-a. Taekwondo zvanja se dijele na deset učeničkih zvanja (keup) i deset majstorskih zvanja (dan). Novi polaznici kreću od desetog zvanja keup (bijeli pojas), sve do majstorskih zvanja dan (crni pojas). Točne boje pojaseva ovise o školi i federaciji, ali većina škola se drži sljedećeg sustava: - 10. i 9. keup: Bijeli pojas - 8. i 7. keup: Žuti pojas - 6. i 5. keup: Zeleni pojas - 4. i 3. keup: Plavi pojas - 2. i 1. keup: Crveni pojas - 1. dan i viši: Crni pojas Većina škola također koristi pruge na kraju pojasa da označi međustupnjeve. Tako zeleni pojas označava 6. keup, dok zeleni pojas s plavom prugom označava 5. keup, ili “viši zeleni pojas”. Natjecanja u taekwondou su obično grupirana po zvanjima, tako da se polaznici bore s protivnicima sličnih mogućnosti. Tehnike Taekwondo se dijeli na pet sastavnih dijelova: - Osnove (Kibon) - Forme (Poomsae) - Samoobrana (Hosinsul) - Lomljenje (Kyokpa) - Borba (Kyorugi) Većina klubova se danas specijalizira za natjecateljski dio taekwondoa (borbeni trening i vježbanje forma), no svi su dijelovi taekwondoa važni za postizanje majstorskih zvanja. Osnove Na samom početku, trening taekwondoa je nalikovao karateu i sastojao se od vježbanja tradicionalnih stavova, blokova i udaraca. Danas se tradicionalnim tehnikama ne posvećuje mnogo vremena i u većini škola su ih zamijenile vježbe na vreći i s fokuserima. Osnove taekwondoa dijele se na - stavove (npr. jahaći stav – juchun seogi, prednji stav – ap kubi ili zadnji stav – dwit kubi), - blokade (npr. gornja blokada – olgul makki ili donja blokada – arae makki), - udarce rukom (npr. udarac šakom – jumok jirugi ili udarac vanjskim bridom dlana – sonnal chigi), te - udarce nogom (npr. kružni udarac – dollyo chagi ili bočni udarac -yop chagi). Cilj učenja osnova je razvijanje pravilne tehnike, korištenje cijelog tijela, i očuvanje tradicije taekwondoa. Forme Forme su koreografirane borbe protiv zamišljenog napadača koje vježbač izvodi sam s ciljem razvijanja ravnoteže i usavršavanja osnovnih tehnika. Većina taekwondo sportaša danas vježba forme Kukkiwon ili forme ITF (ili kombinaciju). Kukki-taekwondo sadrži osam učeničkih forma za niže pojaseve (taeguek poomsae) i devet majstorskih forma za crne pojaseve (yudanja poomsae). Neki klubovi još podučavaju forme palgwae, koje su razvijene u isto vrijeme kad i majstorske forme, ali velika većina klubova koristi novije i modernije forme taeguek. ITF sadrži 24 forme, po jednu za svaki sat u danu, a razvio ih je general Choi, Hong Hi, osnivač vještine ITF Taekwon-do. Ove su forme starije od forma kukkiwon i još uvijek su vrlo popularne i izvan ITF-a. Iako velika većina koristi forme kukkiwon ili ITF, neke manje federacije koriste vlastite, interne forme, ili još uvijek koriste forme karatea koje su se koristile u samim začecima taekwondoa. Izvođenje forma je danas međunarodni sport, i većina zemalja ima tehničke reprezentacije koje se natječu u izvođenju forma. Samoobrana Dok se sportska borba temelji na natjecanju s pravilima, tehnike samoobrane se koriste u situacijama kada ne postoji dovoljna distanca ili su standardne tehnike taekwondoa (udarci rukama i nogama) nepraktične: napad oružjem, napadi odozada te situacije kad napadač ima kontrolu kroz gušenje ili držanje žrtve. Samoobrana se sastoji od udaraca rukama, nogama, laktovima, koljenima, zahvata i poluga na rukama i nogama, gušenja, bacanja, itd. Za razliku od ostalih dijelova taekwondoa, samoobrana nije standardizirana i ovisi o instruktoru. Lomljenje Demonstracije lomljenja su provjera snage i preciznosti. Točno plasiranim udarcima, vježbač nastoji slomiti predmete poput dasaka, crijepova, cigala ili bejzbol palica. Demonstracije lomljenja se uglavnom izvode kao dio prezentacija taekwondoa i prilikom polaganja za više pojaseve. Najpopularniji aspekt taekwondoa je zasigurno slobodna borba. U slučaju olimpijske borbe po WTF pravilima, radi se o borbi po pravilima full contacta, sa štitnicima i o međunarodnom sportu koji je predstavljen naolimpijskim igrama. Međunarodna federacija taekwondoa (ITF) ima svoja pravila, s kontroliranim kontaktom, bez štitnika, ali i s većim brojem dozvoljenih tehnika. Olimpijski taekwondo Taekwondo se prvi put pojavljuje kao demonstracijski sport naolimpijskim igrama u Seulu 1988., te ponovo u Barceloni 1992. OdSydneyja 2000., taekwondo je punopravni dio olimpijskih igara. Olimpijsko natjecanje odnosi se samo na borbu po pravilima WTF-a. Pravila Borba po pravilima WTF-a sastoji se od 3 runde od 2 minute, po pravilimafull contacta. Borba se završava nokautom, predajom, diskvalifikacijom ili prebrojavanjem bodova na kraju meča. U slučaju neriješenog rezultata, održava se dodatna runda po principu “zlatnog boda“. Ako je rezultat na kraju dodatne runde još uvijek izjednačen, sudac određuje pobjednika odlukom o superiornosti. Dozvoljene tehnike su udarci šakom u tijelo, te udarci nogama iznad pojasa. Udarac u tijelo vrijedi jedan bod, udarac u glavu dva boda. Za nedozvoljene radnje dobiva se opomena (kyonggo), dvije opomene predstavljaju negativan bod (gamjeom). U slučaju težih prekršaja, sudac može automatski dodijeliti negativan bod. Četiri negativna boda donose diskvalifikaciju. Oprema WTF propisuje sljedeću zaštitnu opremu prilikom sportske borbe: - Štitnik za tijelo (hogu) - Štitnik za glavu - Štitnike za podlaktice i potkoljenice - Štitnik za prepone - Štitnik za zube S ciljem povećanja sigurnosti natjecatelja uvedeni su kao obavezna oprema štitnici za rist i rukavice za šake.