http___mihailovasiljevic.com_menazerija__1.xml
2.1 2.2 3.1 3.2 4.1 4.2 4.3 4.4 5.1
“I hope that your documentary is fiction.” Jean-Luc Godard Without the aid of captions and conventions, the narrative potential in photography is significantly limited. It could be said that the narrative prevails only momentarily, in establishing relations between photographs that have certain managerial characteristics. These photographs were taken in environments I know well and are a kind of distorted photo-journal, which implies writing about close people, places, and events with the intention of fictionalising reality. The title Ménagerie (bestiary) which functions as an introduction to the narrative was used in its symbolic, colloquial meaning denoting a group of people – in this case, a family. Thus the photographs, which mostly portray various objects, situations, and places, revolve around a group of individuals, who nevertheless remain almost invisible. At once both similar and different, these images, created over a period of more than ten years, function per se as paragraphs or chapters. Unmistakably escapist and formalistic, this project, with its unorthodox fictional mode and personal trajectory, may be understood to indicate the need for a life outside of the highly problematic time and place in which it was created: The need for an unbiased society.
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 4.1 4.2 4.3 4.4 5.1
Menažerija [2005–2019] “Nadam se da je vaš dokumentarac fikcija.” Žan-Lik Godar U formalnom smislu, ovaj rad je rezultat dugogodišnjeg teorijskog i praktičnog istraživanja narativnog potencijala fotografije. Relativno je lako primeniti literarni recept (npr. iz tradicije istorijskog slikarstva) kao u slučaju režirane (fikcionalne) fotografije ili jednostavniji ilustrativni model kao u slučaju fotoreportažnog eseja. Međutim, bez pomoći konvencije i teksta, mogućnost narativa u fotografiji znatno je ograničena i provejava samo na trenutke u vezama uspostavljenim između fotografija sa određenim menadžerskim osobinama. Fotografije su nastale u meni dobro poznatim okruženjima i zapravo su neka vrsta izvitoperenog foto-dnevnika koji podrazumeva pisanje o bliskim osobama, mestima i događajima sa ciljem fikcionalizacije realnosti. Naslov Menažerija (zverinjak) korišćen je u simboličkom, kolokvijalnom smislu grupe ljudi – u ovom slučaju, familije, i funkcioniše kao uvod u narativ. Dakle, ove fotografije, na kojima su uglavnom prikazani objekti, situacije i prostori, tiču se izvesne grupe ljudi, koji ostaju gotovo nevidljivi. Međusobno i različite i slične, fotografije su nastajale tokom više od petnaest godina i pojedinačno imaju ulogu pasusa ili poglavlja. Naglašeno eskapistički i formalistički, ovaj rad se u celosti može razumeti i kao direktan pokazatelj potrebe za životom izvan sveprisutnih političkih problema vremena i mesta u kojima je nastao – pokazatelj potrebe za društvenom normalnošću.