http___preview.wsws.org_tr_articles_2017_10_30_spai-o30.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 6.2 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 8.3 9.1 9.2 10.1 10.2 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 13.1 13.2 14.1 15.1 15.2 16.1 16.2 16.3 16.4 16.5 17.1 18.1 18.2 18.3 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 21.1 21.2 22.1 22.2 22.3 23.1 24.1 24.2 24.3 24.4 25.1
Spain prepares military crackdown in Catalonia By Alex Lantier 6 October 2017 With Spanish military and police units already being deployed, Madrid has signaled that it is preparing a brutal crackdown in Catalonia. Spain’s Constitutional Court yesterday said that Monday’s planned session of the Catalan regional parliament, at which it was expected that the separatist parties would make a unilateral declaration of independence, must not take place. Coming after failing in a brutal attempt to halt the October 1 Catalan independence referendum, and with Prime Minister Mariano Rajoy rejecting calls for mediation led by the Podemos party and the union bureaucracy, the move lays the basis for bringing in the army against what is now declared an unconstitutional meeting. The Constitutional Court acted based on a complaint brought by the Socialist Party of Catalonia (PSC)—the Catalan wing of the Spanish Socialist Party (PSOE), which is now working openly with the PP to prepare a military clampdown. Calling the PSC’s complaint “relevant and of general social and economic interest,” the Court ruled that any act decided by the Catalan parliament would infringe the rights of PSC MPs and be “totally void, without the least value or effect. It warned that defying this order could mean arrests and criminal prosecutions. On Sunday, the world was shocked and stunned as videos filled the Internet of 16,000 police assaulting polling places and peaceful voters, including women and the elderly, across Catalonia. Furious that its initial crackdown failed, Madrid is now preparing an even bloodier assault, using the military. As the Spanish press debates imposing a state of emergency, as in neighboring France, it is clear that this is bound up with well-advanced plans for military rule and the abrogation of basic democratic rights across Europe. Rajoy’s minority Popular Party (PP) government is relying on the support of the major European imperialist powers. After official German, UK, and French sources signaled their support for Madrid following Sunday’s crackdown, the European Union (EU) again formally endorsed the Spanish crackdown on Wednesday. Opening debate on the Catalan crisis at the European Parliament, Frans Timmermans, the first vice president of the EU Commission, unequivocally endorsed Madrid’s use of force against the population of Catalonia. “The regional government of Catalonia has chosen to ignore the law in organizing the referendum of last Sunday,” Timmermans declared, adding: “it is the duty for any government to uphold the law, and this sometimes does require the proportionate use of force.” Yesterday, Spanish Defense Minister María Dolores de Cospedal made clear that Madrid views an army intervention to be a legitimate response in Catalonia. At a meeting at the School for Higher Defense Studies, she insisted that Spain’s army is tasked with “defending its territorial integrity and constitutional order.” After King Felipe VI declared in a bellicose speech Tuesday that Catalan nationalists had placed themselves outside the law and democracy, Cospedal added, “Everything that is located outside of democracy is a threat to our nation.” Spanish army units are already providing logistical support to police deployed in Catalonia. And after Catalan regional premier Carles Puigdemont indicated after Sunday’s crackdown that he could declare independence on Monday, a measure that Madrid has stated for months is illegal, political maneuvers by Madrid to seize the Catalan government are underway. There are also moves underway by the Spanish judiciary to prosecute Catalan judges and Catalan police, the Mossos d’Esquadra, for failing to crack down on voters and demonstrating sympathy for separatists. The head of the Mossos, Josep Lluis Trapero, is to appear today before a court on the unprecedented charge of sedition, facing a 15-year prison sentence. The courts are also removing legal restrictions to decisions by banks and corporations to move their headquarters away from Catalonia, amid reports that CaixaBank could soon move to Mallorca. On Thursday, Rajoy also rejected appeals for mediation from Podemos General Secretary Pablo Iglesias and Puigdemont, supported by the Stalinist Workers Commissions (CCOO) and social-democratic General Union of Labor (UGT) union bureaucracies. When Iglesias phoned Rajoy to discuss the plan, Rajoy thanked Iglesias but declared he had no intention of negotiating with anyone who “is blackmailing the state so brutally.” This was a direct repudiation of the Podemos leader’s comments the previous evening. Iglesias had told reporters, “A group of trusted people should sit down at a table to discuss as a team for dialog. This is what I told the premier of Catalonia and the prime minister of Spain. I spoke to Puigdemont and Rajoy, and they didn’t say no.” Iglesias added that his conversation with Rajoy had been “cordial,” and that Rajoy had “taken note” of the proposal. While the leader of Podemos held “cordial” talks with Spain’s right-wing prime minister, far-right forces are organizing anti-Catalan protests across Spain and singing hymns of the 1939-1978 fascist regime of Generalissimo Francisco Franco. Well aware that a new crackdown could provoke explosive social opposition among workers in the entire country, the Spanish press is agitating for moving to a police-state dictatorship. They are discussing the application not only of Article 155 of Spain’s Constitution, a so-called “nuclear option” that suspends Catalan self-government, but Article 116. This suspends basic democratic rights—including freedom of thought and expression, the right to strike, and elections—and allows for press censorship. After a quarter century of imperialist war and EU austerity since the Stalinist bureaucracy’s dissolution of the Soviet Union, European democracy is at the breaking point. A decade of deep austerity since the 2008 Wall Street crash, which brought Spanish unemployment to 20 percent, has shattered Spain’s economy and discredited its ruling elite. Amid a deep crisis of the post-Francoite regime in Spain, and as the ruling class savagely attacks democratic rights across Europe, the Spanish bourgeoisie is using the Catalan crisis to return to an authoritarian regime. Madrid’s plans for a bloodbath in Catalonia must be opposed. The critical question is the politically independent, revolutionary mobilization of the working class, not only in Catalonia but in all of Spain and across Europe, in struggle against the threat of civil war and police-state dictatorship and for socialism. This requires a conscious break with Podemos and the Catalan nationalists, who have worked over the entire past period to confuse and disarm working class opposition, despite explosive social discontent. While masses of youth and workers participated in a one-day protest strike on Tuesday in Catalonia, the CCOO and UGT, close to Podemos and the PSOE respectively, were careful not to mobilize any Spanish workers outside of Catalonia. The Catalan crisis has in particular exposed the bankruptcy of Podemos. It ceaselessly promoted illusions in the PSOE, which is rapidly moving to endorse a crackdown in Catalonia since the king’s speech, calling on the PSOE to form a joint government to oust Rajoy. Faced with the PSOE’s capitulation to Rajoy, Podemos is now stimulating illusions in the PP itself—even as a bloody military crackdown looms, and Rajoy indicates that he has no intention of negotiating with Barcelona. As for the Catalan nationalists, who have run a series of austerity governments in Catalonia that smashed several strikes of transit and airport workers, their reactionary plans to develop ties with the EU and negotiate with Madrid the formation of a Catalan capitalist state are in ruins. Faced with the prospect of a military crackdown, panic is reportedly spreading among Puigdemont’s supporters. Among Catalan nationalists in Barcelona, the city’s daily La Vanguardia wrote, “A strong feeling of vertigo runs through everyone—undermining militant enthusiasms, revolutionary visions, indignation in capital letters, patriotic ardors.” It added that King Felipe VI’s speech “has accentuated this feeling of vertigo. There is fear that the current escalation will end in catastrophe.” Incapable of and hostile to mobilizing broader opposition to Madrid’s crackdown in the Spanish working class, the Catalan nationalists’ pro-capitalist politics only serves to divide the workers while a bloody onslaught from Madrid looms.
1.1 2.1 4.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1
İspanya, bağımsızlık girişimini önlemek için Katalonya’da askeri yönetim dayatıyor Alex Lantier ve Alejandro L pez Cuma günü, İspanya Senatosu, Katalonya’daki parlamenter yönetimi askıya alacak şekilde, İspanya Anayasası’nın 155. maddesinin uygulanmasına 214’e karşı 47 oyla izin verdi. Bu, İspanya Başbakanı Mariano Rajoy’a, Katalan bölgesel yönetimini askıya alma, Rajoy’un 21 Ekim konuşmasında özetlenen cezalandırıcı önlemlerle ilerleme ve yalnızca Madrid’e karşı yükümlü, seçilmemiş bir Katalan yönetimini dayatma konusunda tam yetki veriyor. 155. madde Rajoy’un sağcı Halk Partisi’nin (PP) mutlak bir çoğunluğa sahip olduğu Senato’da görüşülürken, Katalan meclisi görüşmenin sonucunu bekledi ve bağımsızlık ilanını oyladı. Yeni ilan edilen cumhuriyeti savunma yönünde çağrıların ortasında, binlerce protestocu, Cuma gecesi Barselona’daki Katalan yönetimi binalarının etrafını sardı. Dünkü olaylar, Batı Avrupa’daki demokratik yönetim biçimlerinin tarihsel bir çöküşüne ve kapsamlı sonuçlarıyla birlikte otoriter rejimlere dönüşe işaret etmektedir. General Francisco Franco’nun 1939-1978 yılları arasındaki faşist rejiminden 39 yıl önceki sözde Geçiş sürecinde oluşturulan İspanya siyasi düzeni paramparça oluyor. Madrid, Avrupa Birliği’nin (AB) ve Washington’ın tam desteğiyle, ülke çapında bir olağanüstü hali uygulamaya koymak için 116. maddeye başvurulmasını saklı tutarken, polisin ve ordunun desteğiyle, tek taraflı kararnameler yoluyla 7 milyon Katalanı kontrol altında tutmayı hedefliyor. İşçi sınıfının temel çıkarlarını savunmak, Katalonya’daki baskıya kararlı siyasi muhalefeti gerektirmektedir. Madrid Katalonya’daki ve İspanya genelindeki işçilere Avrupa mali aristokrasisinin diktasını zorla kabul ettirme yönünde ilerlerken, bir toplu kıyım tehlikesi baş gösteriyor. AB Konseyi Başkanı Donald Tusk, Avrupa devletlerinin 155. maddenin uygulanmasına desteğini, Twitter’da şunları yazarak yineledi: “AB için hiçbir şey değişmiş değil. İspanya bizim tek muhatabımız olmaya devam ediyor.” Tusk, sinik bir şekilde, Madrid’in “güç argümanını değil, argüman gücünü” kullanacağını umduğunu ekledi. Rajoy, Senato’yu 155. maddeyi kabul etmeye çağırdığı konuşmasında, artık “hiçbir seçenek yok.” demiş ve eklemişti: “Bu tür bir durumda yapılabilecek ve yapılması gereken tek şey, yasayı uygulamak için hukuku kullanmaktır.” Rajoy, hükümetinin dört hedefinin olduğunu söyledi: Katalonya’da “yasaya uygunluğa dönüş”, “halkın güvenini geri kazanmak”, “son zamanların yüksek ekonomik büyüme ve iş yaratma düzeylerini sürdürmek” ve “kurumsal bir olağanlık durumunda seçim düzenlemek”. Rajoy, “Katalanları korumamız gereken şey, var olduğunu iddia ettikleri İspanyol emperyalizmi değil; Katalonya’nın sahibiymiş gibi anlayışsız şekilde davranan bir azınlıktır.” dedi. Rajoy’un Katalonya’da diktatörlük çağrısı yapan kısa konuşması, bir sürü yalandan ibarettir. Onun, daha birkaç hafta önce İspanyol basınında “nükleer seçenek” olarak geniş biçimde tartışılmış olan 155. maddeye başvurmaktan başka seçenek olmadığı iddiası saçmadır. 2014’te Britanya’da İskoçya bir bağımsızlık referandumu düzenlemiş; 1980’de ve 1995’te ise Kanada’da Quebec bağımsızlık referandumları gerçekleştirmişti. Londra ve Ottawa, ne Rajoy’un 1 Ekim’deki Katalan bağımsızlık referandumu sırasında yaptığı gibi barışçıl seçmenlere saldırmak üzere on binlerce yarı askeri polis göndermiş ne de ayrılık yönündeki adımları zorla engellemişti. Krizin sorumluluğu, doğrudan, 1 Ekim referandumuna yönelik acımasız baskısının ardından çatışmayı durmadan kızıştırmaya çalışmış olan Madrid’e aittir. 19 Ekim’de Katalonya Başkanı Carles Puigdemont, bağımsızlık yönündeki adımları askıya aldığını ve diyalog için Madrid’e başvurduğunu doğrulamıştı. Bu çağrıyı tek taraflı reddeden, Katalan milliyetçisi politikacılar Jordi Sanchez ile Jordi Cuixart’ı keyfi bir şekilde hapseden ve 155. maddeye başvurma yönünde adımlar atan Madrid, Barselona’daki Katalan milliyetçisi politikacıları bağımsızlık ilanı yoluna itmiştir. Rajoy’un “yasaya uygunluk”, “seçimler” ve “kurumsal olağanlık” çağrıları, diktatörlük yönelimini demokrasinin ve anayasal yönetimin savunusu gibi sunan ikiyüzlü bir numaradır. Madrid, gündemini yalnızca devlet terörü ve baskı yoluyla uygulayabileceğinin son derece farkındadır. Rajoy’un 21 Ekim’deki konuşmasına göre, o, Katalan bütçesini, yönetimini, eğitim sistemini, polis gücünü ve medyasını ele geçirmeyi hedeflemektedir. Bu önlemler, milyonlarca emekçi arasında derin bir muhalefete yol açacak ve Madrid, bu muhalefeti zorla bastırmaya hazırlanıyor. Komşu bölgelere yerleştirilen jandarmalar, Arapiles motorlu piyade alayı ve diğer ordu birlikleri, Katalonya’ya müdahale etmeye hazırlanıyor. Protestolar ve sivil itaatsizlik çağrıları yayılırken, Madrid, Katalan kamu sektörü çalışanlarının topluca işten çıkarıldıklarını “açıklamaya” hazırlanıyor. Dün, İspanya Senatosu, Madrid’deki hükümete işçileri “disiplin önlemlerine ilişkin önceki mekanizmalara başvurmaksızın” yola getirme izni veren önlemleri onayladı. Rajoy, Cuma günü Senato'daki oylamayı tartışmak için düzenlenen bakanlar kurulu toplantısının ardından yaptığı basın açıklamasında, Katalan yönetiminin askıya alındığını ve 21 Aralık’ta seçim düzenleneceğini duyurdu. Madrid, ayrıca, mevcut Katalan yönetimine ve meclis üyelerine karşı, 30 yıla kadar hapis gerektiren “isyan” suçlamasıyla yasal işlem başlatacağını doğruladı. Bu açıklamalar, Rajoy’un Katalonya’da seçim düzenleneceği iddiasını Orwellvari bir sahtekarlık olarak teşhir etmektedir. Eğer onun planları gerçekleştirilirse, PP’ye muhalif Katalan siyasetçilerin çoğu, bu seçimler düzenlenirken hapiste olacak. Dahası, 21 Aralık’ta kim seçilirse seçilsin, yasa çıkarma ya da bir bölgesel yönetim seçme yetkilerden arındırılmış bir mecliste oturacak. O meclis, Madrid kendi iradesini dayatırken yalnızca seyirci kalabilir. Madrid’in ve yeni Katalan yönetiminin başlıca kaygısı, işçilere karşı sert kemer sıkma önlemlerini uygulamaya devam etmek olacaktır. Dün, AB, Madrid’e, gayrisafi yurtiçi hasılanın yüzde 2,2’si kadar bir kamu açığı hedefine ulaşmak için İspanya’nın kamu harcamalarını daha fazla kesmesini talep eden bir mektup gönderdi. Ekonomi Bakanı Luis de Guindos ve Hazine Bakanı Cristobal Montoro, buna, “bütçeye ilişkin istikrar hedeflerininin yerine getirilmesini güvence altına almak için gerekli tüm önlemleri” alacaklarını belirten bir açıklama ile karşılık verdi. İspanya’da otoriter yönetime dönüş, işçi sınıfına yönelik acil bir uyarıdır. Stalinist bürokrasinin Sovyetler Birliği’ni 1991’de dağıtmasından ve özellikle de 2008 Wall Street çöküşünden beri devam eden onlarca yıllık kemer sıkma, emperyalist savaş ve Avrupa genelinde “yasa ve düzen” önlemlerinin arttırılması, ölümcül bir kapitalist egemenlik krizine neden olmuştur. Egemen sınıf, Avrupa genelinde on milyonlarca işsiz işçinin varlığıyla birlikte patlamaya hazır toplumsal öfkenin son derece farkında. O, muhalefet ile karşılaştığında, buna hızla diktatörlük önlemlerine başvurarak karşılık verecektir. Bugünkü kritik sorun, Katalonya’daki, İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçilerin otoriter yönetim biçimlerine karşı mücadelede harekete geçmesidir. İşçiler, İspanya’nın toprak bütünlüğünü savunma çağrıları temelinde bir diktatörlüğe yönelmesini ve halkın askeri baskı altında tutulmasını meşrulaştırmaya yönelik tüm girişimleri reddetmeliler. İberya Yarımadası’nın ve bir bütün olarak Avrupa’nın birliğini sağlamaya yönelik tek ilerici yol, işçi sınıfının diktatörlüğe ve savaşa karşı sosyalizm uğruna devrimci ve enternasyonalist bir mücadelede harekete geçmesidir. İşçi sınıfını harekete geçirme mücadelesi, sendika bürokrasisini ve Katalan milliyetçi partilerinin yanı sıra “sol” olduğunu iddia eden burjuva partileri de kapsayan tüm egemen çevrelerden tam bağımsızlık ve onlara muhalefet temelinde yürütülmelidir. CCOO (İşçi Komisyonları) sendikası ve Podemos partisi gibi güçler, Rajoy’un diktatörlük yönelimi ile işbirliği içindeler. Podemos Genel Sekreteri Pablo Iglesias, Senato'daki oylamaya, Rajoy’un Katalan seçimleri çağrısını üstü kapalı şekilde destekleyerek, yalnızca, seçimlerin “baskı olmaksızın” düzenlenmesi gerektiğini söyleyerek karşılık verdi. Madrid baskıya hazırlanırken tarafsız bir tutum benimseyen Iglesias, “tek taraflılıktan [yani, Katanların bağımsızlık ilanından] ya da şiddetten ve baskıdan yana olmayan sessiz bir İspanyalı çoğunluğu olduğuna inanıyorum.” dedi. CCOO yetkilisi Fernandon Lezcano, sendikasının, işçilerin Madrid’e yönelik her türlü başkaldırı eylemini kıracağını vurguladı. Lezcano, “sivil itaatsizliğe ya da kamu sektörü çalışanlarının cezalandırılabilecek eylemler düzenlemesine yol açabilecek hiçbir talimat vermeyeceğiz.” dedi. Katalan milliyetçi hareketi, Madrid ile çatışmasının başından beri, Avrupa Birliği ile (Avrupa genelinde kemer sıkma önlemleri uygulayan AB ile) bir anlaşma peşinde koşarken, İspanyol burjuvazisinin diktatörlüğe dönmesi ile bağlantılı sınıfsal konuların üstünü örtmeye çalışıyor. Katalan milliyetçi hareketi, Katalonya’daki işçilerin değil; işçi sınıfının sömürüsünde daha doğrudan bir rol peşinde koşan Katalan burjuvazisinin çıkarlarını temsil etmektedir. İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçi sınıfı, Katalan milliyetçilerinin programına destek vermeden, İspanyol hükümetinin eylemlerine karşı çıkmalıdır. Hem Madrid’den hem de Barselona’dan gelen milliyetçi zehire karşı koymanın tek yolu budur.