http___preview.wsws.org_tr_articles_2018_07_23_iraq-j23.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 5.1 6.1 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 9.1 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 11.1 12.1 12.2 13.1 13.2 14.1 14.2 15.1 16.1 16.2 16.3 16.4 17.1 17.2 18.1 18.2 19.1 19.2 19.3 20.1 21.1 21.2 21.3 22.1 22.2 22.3 23.1 24.1 24.2
US-backed Iraqi government guns down protesting workers By Patrick Martin More than a dozen working-class protesters have been shot and killed by police, Special Forces and pro-government militias across south and central Iraq over the past week, amid a widening popular upsurge against the US-backed government of Prime Minister Haider al-Abadi. The driving force of this movement is anger that seven years after the official withdrawal of the US military forces that invaded, occupied and devastated the country, conditions of life remain intolerable and the government has failed to deliver on its promises to use the country’s oil wealth to benefit the people, rather than multinational oil companies and a corrupt stratum of Iraqi collaborators with US imperialism. Since the killing of a demonstrator in Basra on July 8, six more people have been killed in the city, Iraq’s third largest and the center of its oil industry. Other deaths have been reported at the hands of security forces in the cities of Amara, Samawa and Muthanna, as well as mass shootings in Nasariya and Karbala. The casualty toll reported by international news services has reached 14 dead and 366 injured. Hundreds have been arrested as the government seeks to crush the mass protests before the movement becomes so widespread that it cannot be contained. In the first week alone, protests localized to Basra and al-Muthanna provinces in the far south spread throughout the entire south, where the majority of Iraq’s people live, and into Baghdad, Diyala and Salahuddin provinces in the center of the country. The demonstrations began in Basra, whose oil industry produces the bulk of national wealth, but whose residents live under some of the poorest and most degrading conditions imaginable, with high levels of unemployment and poverty and a virtual absence of civilized public services such as electricity and clean running water. Ahmed Abdulasmar, a journalist from Basra, told the British newspaper the Independent: “The protests have one main demand, employment for the youth. There aren’t any jobs, despite the south being an area of oil, there isn’t even clean water. The terrible facilities make it even worse… There are very few schools and almost no fresh water. Those who can’t afford bottled water resort to drinking salty water, which makes them sick.” As the movement spread, crowds of protesters targeted some of the most critical transport facilities, forcing the shutdown of the Um Qasr port, Basra’s main outlet to the Persian Gulf, from which nearly all oil tankers depart carrying Iraqi oil, as well as the country’s second busiest airport, in Najaf, and the two main border crossings in the south, Safwan with Kuwait and Shalamcheh with Iran. Hundreds of protesters sought to block access to major oil-producing facilities, including the West Qurna-1 oilfield, operated by Exxon Mobil, the West Qurna-2 oilfield, managed by the Russian firm Lukoil, and Rumaila, the giant state-owned oilfield that is one of the world’s largest. On Monday, 200 protesters sought to block the main entrance to the Siba natural gas field in Basra. Demonstrations against unemployment, corruption, and the collapse of utilities and other public services spread through the southern provinces of Maysan, Karbala, Najaf, Babil, Wassit, al-Qadisiya and Dhi Qar, eventually reaching the capital Baghdad. By the weekend, there were protests in two provinces north of Baghdad, Diyala and Salahuddin, which were further devastated during the three years of war between Iraqi government forces, backed by the United States and its imperialist allies, and the Sunni fundamentalist group ISIS. The protests have swept the entire Shiite-populated region of the country. They represent a class movement by working-class Shiites against an administration based on the bourgeois Shiite parties, which have been unable to form a new government since the May elections because of conflicts with rival Sunni and Kurdish elites, as well as tensions within the Shiite ruling class itself. By this weekend, the political focus of the upheaval had become more pronounced, with demonstrators attacking the offices of the ruling Shiite parties and their militia organizations in Najaf. In al-Muthanna province, protesters stormed government buildings and party offices. One was killed and 15 wounded attacking the provincial council offices. Demonstrators also burned the headquarters of the two main Shiite bourgeois parties, Virtue and Dawa, and of the Badr Organization, the most powerful Shiite militia group, as well as the Badr al-Samawa TV station. At least 33 protesters were arrested Sunday and 65 more on Monday in al-Muthanna province alone. Prime Minister al-Abadi rushed back from Brussels, where he was attending a meeting on the sidelines of the NATO summit to discuss the ongoing struggle against ISIS. He flew directly to Basra to meet with local officials and tribal leaders, ordering a combination of repressive measures and palliatives. The government imposed a curfew in several southern provinces and shut down the Internet for most of the south for several days. Elite counterterrorism troops were sent in to confront protesters, erecting barbed-wire barricades around government offices and oil facilities. At the same time, al-Abadi established a six-minister committee headed by oil minister Jabbar Ali Husayn al-Luaibi to funnel money into the Basra region, promising allocations for improvements in the water system and the electricity distribution system. The population of the city appeared little impressed. A video posted on social media showed al-Abadi being rushed away by bodyguards as protesters attacked the hotel where he was staying in Basra. In a clear indication of the fear that the upheaval has struck in the Iraqi ruling elite, some of the most powerful figures in the Shiite political establishment issued statements on Friday expressing sympathy for the demonstrators. Moqtada al-Sadr, the one-time Shiite radical whose party won the biggest bloc of parliamentary seats in the May election, tweeted Friday that the protests were “a revolution of the starving.” Al-Sadr, whose Mahdi Army loyalists once fought against the US occupation, has long since made his peace with the American Embassy. He is expected to emerge as the power behind the throne in any new government in Baghdad. The chief of Iraq’s Shiite clergy, Grand Ayatollah Ali al-Sistani, also expressed sympathy for the protesters during Friday prayers in Karbala, the holy city of the Shiite sect, to which most people in the southern provinces adhere. Basra was one of Iraq’s “most miserable areas,” his representative told the press. The people of Basra “are suffering from a lack of public services,” the representative said, adding that al-Sistani urged the “federal and local government to deal seriously with the demands of citizens and work urgently to do what can be done.” In an ominous forewarning of greater bloodshed to come, some Shiite media outlets linked to Iran denounced the protesters as “infiltrators,” echoing the Tehran regime’s condemnations of popular protests over economic conditions when they broke out at the beginning of this year in Iran. There may be some links between the Iranian protests and those now emerging in Iraq; only a week before the protests began in Basra, there were violent clashes between police and protesters in the cities of Abadan and Khorramshahr, less than two hours’ drive to the east across the Iraq-Iran border, and over the same issue—poor-quality water supplies. Four people were shot to death by Revolutionary Guard forces June 30 in Khorramshahr.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1
ABD destekli Irak hükümeti protestocu işçileri vuruyor Patrick Martin 23 Temmuz 2018 Başbakan Haydar El İbadi’nin ABD destekli hükümetine karşı genişleyen bir halk hareketinin ortasında, polis, Özel Kuvvetler ve hükümet yanlısı milisler, geçtiğimiz hafta Irak’ın güneyinde ve merkezinde işçi sınıfından bir düzineden fazla protestocuyu vurup öldürdü. Bu hareketin itici gücü, ülkeyi işgal edip yıkıma uğratan ABD silahlı kuvvetlerinin resmi olarak çekilmesinden yedi yıl sonra, yaşam koşullarının katlanılmaz kalmasına ve hükümetin ülkenin petrol zenginliğini halk yararına kullanma sözlerini yerine getirmeyip çok uluslu şirketler ve ABD emperyalizminin Iraklı işbirlikçilerinden oluşan yozlaşmış bir tabaka yararına kullanmasına duyulan öfkedir. 8 Temmuz’da Basra’da bir göstericinin öldürülmesinden bu yana, Irak’ın en büyük üçüncü kenti ve petrol sektörünün merkezi olan Basra’da altı kişi daha öldürüldü. Güvenlik güçlerinin yol açtığı diğer ölümlerin Amara, Semave ve Müsenne kentlerinde gerçekleştiği bildirildi. Nasıriye ile Kerbela’daki kitlelere ateş açıldı. Uluslararası haber servislerinin bildirdiği toplam zayiat, 14 ölü ve 366 yaralıya ulaşmış durumda. Hükümet, hareket kontrol edilemeyecek kadar yaygın hale gelmeden önce kitlesel protestoları bastırmaya çalışırken, yüzlerce kişi tutuklandı. İlk haftada yalnızca uzak güneydeki Basra ve Müsenne illeriyle sınırlı kalan protestolar, Irak halkının çoğunluğunun yaşadığı tüm güneye ve ülkenin merkezindeki Bağdat, Diyala ve Selahaddin illerine yayıldı. Gösteriler, petrol sektörü ulusal gelirin büyük kısmını üreten ama sakinleri hayal edilebilecek en yoksul ve en onur kırıcı koşullarda yaşayan; yüksek işsizlik ve yoksulluk oranlarına sahip olan ve elektrik ve temiz musluk suyu gibi uygar kamu hizmetlerinin neredeyse olmadığı Basra’da başlamıştı. Basra’dan gazeteci Ahmed Abdulasmar, Britanya gazetesi Independent’a şunları söyledi: “Protestoların bir ana talebi var: gençler için istihdam. Güney bir petrol bölgesi olmasına rağmen, iş yok, tatlı su bile yok. Berbat tesisler durumu daha da kötü hale getiriyor… Çok az sayıda okul var ve neredeyse hiç taze su yok. Şişelenmiş su bulamayanlar, son çare olarak, onları hasta eden tuzlu suyu kullanıyor.” Hareket yayılırken, protestocu kalabalıkları bazı en önemli taşımacılık tesislerini hedef aldılar. Göstericiler, Basra’nın Basra Körfezi’ne başlıca çıkış noktası olan Um Kasr limanını, ülkenin Necef’te bulunan en yoğun ikinci havaalanını ve güneydeki iki ana sınır kapısını (Kuveyt ile Safvan ve İran ile Şelemçe kapısını) kapatmaya zorladılar. Yüzlerce protestocu, Exxon Mobil’in işlettiği West Qurna-1 petrol sahasını, Rus firması Lukoil’in işlettiği West Qurna-2 petrol sahasını ve dünyanın en büyüklerinden biri olan, devlete ait dev Rumaila’yı kapsayan başlıca petrol üretim tesislerine erişimi engellemeye çalıştılar. Pazartesi günü, 200 protestocu, Basra’daki Siba doğalgaz sahasının ana girişini bloke etmeye çalıştı. İşsizliğe, yolsuzluğa ve kamu hizmetlerinin çökmesine karşı gösteriler, en sonunda başkent Bağdat’a ulaşacak şekilde güneydeki Meysan, Kerbela, Necef, Babil, Vasit, Kadisiye ve Zi Kar illerine yayıldı. Hafta sonuna gelindiğinde, ABD ve emperyalist müttefikleri tarafından desteklenen Irak hükümeti güçleri ile Sünni köktendinci IŞİD arasındaki üç yıllık savaş sırasında daha da yıkıma uğrayan Bağdat’ın kuzeyindeki Diyala ve Selahaddin illerinde de protestolar vardı. Protestolar, ülkenin tüm Şii nüfuslu bölgesine hızla yayıldı. Bunlar, Şii işçilerin, rakip Sünni ve Kürt seçkinler arasındaki anlaşmazlıklar ve bizzat Şii egemen sınıf içindeki gerilimler nedeniyle Mayıs ayından beri yeni bir hükümet kuramayan burjuva Şii partilerine dayanan bir yönetime karşı sınıf hareketini temsil ediyor. Bu hafta sonu, göstericilerin iktidardaki Şii partilerin ve onların Necef’teki milis örgütlerinin bürolarına saldırmasıyla birlikte, toplumsal kabarmanın siyasi odak noktası daha belirgin hale geldi. Müsenne ilinde, protestocular, hükümet binalarını ve parti bürolarını bastılar. İl genel meclisi ofislerine saldıranlardan bir kişi öldürüldü, 15 kişi yaralandı. Göstericiler, ayrıca, iki büyük burjuva Şii partisinin (Erdem ve Dava) ve en güçlü Şii milis grubu olan Bedir örgütünün genel merkezlerini ve Badr al-Samawa televizyon kanalını ateşe verdiler. Sadece Müsenne ilinde, Pazar günü en az 33; Pazartesi günü de 65 protestocu tutuklandı. Başbakan İbadi, NATO zirvesi sırasında, IŞİD’e karşı devam eden mücadeleyi görüşmek için bir toplantıya katıldığı Brüksel’den aceleyle geri döndü. İbadi, yerel yetkililer ve aşiret önderleri ile görüşmek üzere doğrudan Basra’ya uçtu ve baskıcı önlemler ve geçici çareler talimatı verdi. Hükümet, güney illerinde sokağa çıkma yasağı uygulamaya koydu ve güneyin büyük kısmında interneti birkaç günlüğüne kapattı. Seçkin terörle mücadele birlikleri, hükümet binaları ve petrol tesisleri etrafına dikenli tel örgülü barikatlar kurarak, protestoculara karşı koymaya gönderildi. Aynı zamanda, su ve elektrik dağıtım sistemlerinde iyileştirmelere ödenek ayırma sözü veren İbadi, Basra bölgesine para akıtmak için, Petrol Bakanı Cabbar Ali Hüseyin El Luaibi’nin başkanlığında altı bakandan oluşan bir komite kurdu. Kent nüfusu, bu adımdan çok az etkilenmiş görünüyordu. Sosyal medyada, protestocular Basra’da kaldığı otele saldırırken korumaları tarafından uzaklaştırılan İbadi’yi gösteren bir video yayınlandı. Toplumsal altüst oluşun Iraklı egemen seçkinler içinde yarattığı korkunun açık bir belirtisi olarak, Şii siyaset kurumu içindeki en güçlü kişilerden bazıları, Cuma günü, göstericilere sempati ifade eden açıklamalar yayınladılar. Mayıs seçimlerinde partisi meclis dağılımında en büyük bloğu elde eden bir zamanların Şii radikali Mukteda el Sadr, Cuma günü, Twitter’da, protestocuların “bir açlık devrimi” yaptığını yazdı. Mehdi Ordusu birlikleri bir zamanlar ABD işgaline karşı savaşmış olan El Sadr, çoktandır Amerikan Büyükelçiliği ile barışmış durumda. Onun, Bağdat’daki herhangi bir yeni hükümetteki hakimiyetin arkasında güç olarak ortaya çıkması bekleniyor. Iraklı Şii din adamlarının başındaki Büyük Ayetullah Ali Sistani de, güney illerindeki çoğu insanın bağlı olduğu Şii mezhebinin kutsal kenti Kerbela’daki Cuma ibadeti sırasında, protestoculara sempati ifade etti. Onun temsilcisi, basına, Basra’nın Irak’ın “en sefil bölgeleri”nden biri olduğunu söyledi. Temsilci, Basra halkı “kamu hizmetlerinin yokluğunun sıkıntısını çekiyor” dedi ve Sistani’nin, “federal ve yerel yönetimi, yurttaşların talepleriyle ciddi bir şekilde ilgilenmeye ve ne yapılabilecekse acilen yapmaya” çağırdığını ekledi. İran’la bağlantılı bazı medya kuruluşları, yaklaşan daha büyük katliama ilişkin bir kötülük habercisi olarak, Tahran yönetiminin, İran’da bu yılın başında patlak verdiklerinde, ekonomik koşullara yönelik halk protestolarına yönelttiği suçlamaları yineleyerek, protestocuları “ajan” olmakla suçladı. İran’daki protestolar ile şimdi Irak’ta ortaya çıkanlar arasında kimi bağlar söz konusu olabilir; protestoların Basra’da başlamasından sadece bir hafta önce, doğudaki İran-Irak sınırına iki saatten az bir mesafede olan Abadan ve Hürremşehr kentlerinde, aynı düşük nitelikli su tedariki sorunu üzerine polis ile protestocular arasında şiddetli çatışmalar vardı. Hürremşehr’de, dört kişi, 30 Haziran’da, Devrim Muhafızları güçleri tarafından vurulup öldürülmüştü.