http___prod.wsws.org_tr_articles_2018_08_22_pers-a22.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 4.2 4.3 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 8.6 8.7 8.8 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 12.3 12.4 13.1 13.2 14.1
Resolution of the Socialist Equality Party Congress On the Seventieth Anniversary of the Assassination of Leon Trotsky 20 August 2010 On August 11-15, 2010, the Socialist Equality Party (US) held its first regular National Congress in Ann Arbor, Michigan. The World Socialist Web Site will be publishing resolutions and reports from the Congress over the coming weeks. We begin with a resolution adopted unanimously on the first day of the Congress, “On the Seventieth Anniversary of the Assassination of Leon Trotsky.” On August 21, 1940 Leon Trotsky, the co-leader of the October Revolution and founder of the Fourth International, died of wounds inflicted by an agent of the Stalinist regime in the Soviet Union. His assassination marked the climax of the Stalinist bureaucracy’s campaign of political genocide directed against an entire generation of socialist workers and intellectuals who prepared and led the 1917 October Revolution and created the foundations of the first workers’ state. Stalin’s terror ranks among the worst crimes of the twentieth century. Seventy years after his death, Trotsky remains the object of an unrelenting campaign of falsification and slander. Major publishing houses produce volume after volume devoted to discrediting Trotsky. Unrestrained by either intellectual or moral scruples, the charlatans of the academy compete with one another to see who can produce the worst hack work. But all their lies and distortions cannot diminish the extraordinary place occupied by Trotsky in world history. He remains a towering figure. The whole course of historical development since 1940 has vindicated the ideas and principles to which Trotsky dedicated, and for which he ultimately sacrificed, his life. In 1923, with the founding of the Left Opposition, Trotsky initiated the struggle against the growing Soviet bureaucracy and its usurpation of political power. He defended the principles and strategy of Marxist internationalism against the reactionary Stalinist program of socialism in one country. Trotsky foresaw the disastrous consequences of Stalinist policies, both for the Soviet and international working class. Between 1923 and 1933, the Left Opposition sought to return the Communist Party of the Soviet Union and the Third International to the program of genuine Bolshevism upon which the 1917 October Revolution had been based. But following the victory of fascism in Germany, which had been facilitated by the disastrous policies of the Stalinists, Trotsky called for the building of the Fourth International. He warned that only the overthrow of the Stalinist regime by the working class, in a political revolution, could save the USSR from destruction. The Soviet bureaucracy, he insisted, would sponsor the restoration of capitalism. Trotsky was proven correct. The struggle that Trotsky waged against Stalinism developed on the basis of the strategy of world socialist revolution. The most historically significant expression of this strategy was the founding of the Fourth International in September 1938. In the programmatic statement that he wrote for the founding congress, Trotsky declared that outside of the cadre of the Fourth International, “there does not exist a single revolutionary current on this planet really meriting the name.” This claim outraged the innumerable centrist and opportunist tendencies, who saw in Trotsky’s statement a refusal to acknowledge the revolutionary credentials of political organizations and movements that, at one point or another, held sway among the masses. But, again, it is Trotsky who has been vindicated. What has become of those tendencies and movements that the opportunists appraised so highly? In the aftermath of Stalin’s death in 1953, Pablo, Mandel and their supporters saw great potential for the emergence of a renewal of Marxism within the walls of the Kremlin. They built an entire theory around the conception that Stalin’s successors would provide the impulse for a new wave of socialist revolutions. Up until the very end of the USSR, the Pabloites awaited the arrival of a Kremlin-sanctioned political messiah. Finally, they found him in the persons of Gorbachev (for Ernest Mandel) and Boris Yeltsin (for Tariq Ali). But these “messiahs” brought not socialism, but the catastrophe of capitalist restoration. Other replacements for Trotskyism were found by the Pabloites and other left intellectuals in the movements led by Mao, Tito, Nasser, Ben Bella, Castro, the Sandinistas, the African National Congress, and countless other nationalist formations that occupied, for a greater or lesser period of time, a prominent place on the world stage. They have all gone to the political graveyard. In every case they proved to be not merely inadequate, but actual accomplices of the world bourgeoisie in the suppression of the revolutionary struggles of the masses. The Socialist Equality Party is justly proud of the role that it played in the 1970s and 1980s, in its investigation into Security and the Fourth International, in exposing crucial and long-concealed aspects of the Stalinist conspiracy to assassinate Leon Trotsky. Of particular importance was its exposure of the role played by Stalinist agents working inside the Socialist Workers Party in the US in the plot against Trotsky’s life. This investigation was carried out in the face of furious opposition from the Pabloite organizations, who were politically aligned with the Stalinist organizations. However, the discovery of documents in the course of the Security and the Fourth International investigation and, subsequently, following the dissolution of the Stalinist regime in the USSR, vindicated the work of the International Committee. The SEP also takes pride in its longstanding defense, alongside our comrades in the International Committee of the Fourth International, of the theoretical conceptions and programmatic principles for which Trotsky fought. We consider it particularly appropriate that our party is publishing, on this seventieth anniversary, In Defense of Leon Trotsky, a collection of lectures and essays by Comrade David North, which exposes and refutes the lies of the falsifiers of history. As the deepening crisis of capitalism leads to a resurgence of class struggle, the SEP pledges to intensify its efforts to introduce workers and youth to the ideas of the greatest strategist of world socialist revolution, L. D. Trotsky.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1
Lev Troçki’nin öldürülmesinin 78. yılı 22 Ağustos 2018 Lev Troçki, bundan 78 yıl önce, 21 Ağustos 1940’ta, Mexico City’de, Sovyet Stalinist istihbarat örgütü GPU’nun bir ajanı olan Ramon Mercader del Rio’nun bir gün önceki saldırısında aldığı yaralar sonucunda ölmüştü. Rus Devrimi’nin Lenin ile birlikte önderi, Kızıl Ordu’nun komutanı ve Dördüncü Enternasyonal’in kurucusu olan Troçki’nin öldürülmesi, korkunç bir siyasi suçtu. O, 1933’te faşizmin Almanya’da iktidara gelmesini, 1936-39 İspanyol Devrimi’nin yenilgisini ve 1939’da II. Dünya Savaşı’nın patlamasını kapsayan şiddetli bir karşıdevrim dalgasının doruk noktasıydı. Sovyetler Birliği’nde, Stalinist rejim tarafından, Marksist gelenek ile eğitilmiş işçilere ve gençlere karşı, Rus Devrimi’nin neredeyse tüm önderlerini kapsayan siyasi bir katliam gerçekleştirilmişti. 1936-1939 yılları arasındaki Büyük Terör’de, 800.000’den fazla insan öldürülmüştü. Troçki’nin 1937’de yazdığı “Stalinizm ve Bolşevizm”de belirtmiş olduğu gibi: “Şimdiki temizlik, Bolşevizm ile Stalinizmin arasına basitçe kanlı bir çizgi değil; bir kan ırmağı çekmektedir.” Troçki, Sovyetler Birliği’nin bürokratik ve ulusalcı yozlaşmasına karşı çıkan siyasi bir harekete önderlik ediyordu. Onun Stalin’e karşı mücadelesi, çok sayıda tarihçinin yanlış bir şekilde ileri sürdüğü gibi öznel bir kişisel iktidar hırsından kaynaklanmıyordu. Bu mücadele, birbirine taban tabana karşıt iki siyasi perspektifi yansıtıyordu. Stalin’in Sovyetler Birliği’nde iktidarını sağlamlaştırması ki bu Lenin’in 1924’te ölümü eliyle kolaylaştırılmıştı, iktidarın, ekonomik olarak geri kalmış ve yalıtılmış bir işçi devleti çerçevesinde ortaya çıkmış olan ulusalcı/milliyetçi ve tutucu bürokratik bir kast tarafından gasp edilmesiydi. İlk kez 1924 yılında önerilen Stalinist “tek ülkede sosyalizm” teorisi, Rus Devrimi’nin enternasyonalist perspektifini reddediyor ve dünya devriminin Sovyetler Birliği’ndeki bürokratik aygıtın çıkarlarına tabi kılınmasını meşrulaştırıyordu. Troçki’nin 1923’te başlatmış olduğu Sol Muhalefet’e ve 1938’de kurduğu Dördüncü Enternasyonal’e, bizzat Rus Devrimi’nin teorik temeli olan sürekli devrim teorisi yol gösteriyordu. Troçki, gerçek bir sosyalist toplumun kurulmasının tek bir ülkede mümkün olmadığında ısrar ediyordu. Ulusal kapitalist bir yönetimin devrilmesi, yalnızca, sosyalizme dönüşüm sürecini başlatabilirdi. Ekonomik olarak geri kalmış bir ülkede, bu tarihsel yasadan kaçınılamazdı. Sosyalizmin Sovyetler Birliği’nde gerçekleşmesi, kapitalizmin, Batı Avrupa’nın ve Kuzey Amerika’nın ileri ülkelerindeki işçi sınıfı tarafından devrilmesini gerektiriyordu. Mexico City’de sürgünde yaşayan Troçki, yaşamının sürekli tehdit altında olduğunu anlamıştı. Onun bu Kuzey Amerika ülkesine sığınması, Kasım 1927’de Rusya Komünist Partisi’nden atılmasının, Ocak 1928’de Alma Ata’ya sürgün edilmesinin, 1929 yılında Sovyetler Birliği’nden sınırdışı edilmesinin ve Türkiye’den Fransa’ya ve Norveç’e, ardından da 1937’de son evi olan Meksika’ya geçmesinin ardından gerçekleşmişti. 1940 yılına gelindiğinde, Stalin, Dördüncü Enternasyonal’in önde gelen çok sayıda temsilcisini öldürtmüştü. Bunlar arasında, Temmuz 1937’de Troçki’nin siyasi sekreteri Erwin Wolf’un, Eylül 1937’de GPU’dan kaçıp Dördüncü Enternasyonal’i destekleyen Ignace Reiss’ın, Şubat 1938’de Troçki’nin oğlu Lev Sedov’un ve Temmuz 1938’de, kuruluş kongresinin hemen öncesinde Dördüncü Enternasyonal’in sekreteri Rudolf Klement’in öldürülmesi vardı. 24 Mayıs 1940’ta, önde gelen Stalinist ressam David Siqueiros’un önderliğindeki bir suikast timi Troçki’nin evine saldırmış; Troçki ile eşi Natalya Sedova’nın uyuduğu yatak odasına otomatik silahlarla mermiler yağdırmıştı. Onlar saldırıdan sağ kurtulurken, Troçki, bunun son girişim olmayacağını biliyordu. O, saldırının ardından, “Ben bu dünyada kurala uygun olarak değil ama bir istisna olarak yaşıyorum. Bir devrimci, bizimki gibi gerici bir dönemde, akıntıya karşı yüzmek zorundadır.” diye yazmıştı. Ardından, 20 Ağustos günü, dünyanın dikkati İkinci Dünya Savaşı’na odaklanmışken, Stalin’in suikastçısı, dünya devriminin bu yaşayan en büyük Marksistini ve stratejistini deviren son darbeyi indirdi. Troçki’nin öldürülmesinin müthiş ve kapsamlı sonuçlarına rağmen, bu cinayet, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi (DEUK) 1975 yılında Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturmasını başlatana kadar, ciddi bir şekilde incelenmedi. Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturması, Troçki’nin ve destekleyicilerinin öldürülmesinin, Troçkist harekete sızdırılmış küresel bir ajanlar ve suikastçılar ağı üzerinden düzenlenmiş olduğunu kanıtlayan bir dizi ifşaata yol açtı. Bunlara, Mark Zborowski, Robert Sheldon Harte, Floyd Cleveland Miller, Sylvia Callen ve Joseph Hansen dahildi. Callen, Sosyalist İşçi Partisi’nin (SWP) önderi James P. Cannon’ın kişisel sekreteri idi ve o, bu konumunu, GPU’ya Troçki’nin faaliyetleri hakkında önemli bilgiler sağlamak için kullanmıştı (bkz. “An ‘Exemplary Comrade’: The Socialist Workers Party’s 40-year-long cover-up of Stalinist spy Sylvia Callen”). Hansen, Troçki’nin Mexico City’deki sekreterlerinden biriydi ve bu konum, onun, Troçki’nin yaşamına yönelik komployu kolaylaştıran son derece önemli kararlar almasına olanak sağlamıştı. Bu cinayetin soruşturulamamasının, yalnızca onun işlenmesine dahil olanların örtbas edilmesi değil ama aynı zamanda Stalinist karşıdevrimin doğasının kavranmasına zarar verme etkisi oldu. Bu örtbas etmenin nedeni, her şeyden önce siyasi çıkarlardı. Dördüncü Enternasyonal, 1953’te, Michel Pablo ile Ernest Mandel’in önderliğindeki Stalinizm yanlısı bir hizip tarafından bölündü. Pablocular, kendilerini hala Troçkistler olarak sunmaya çalışırken, Stalinist bürokrasiye devrimci politikalar uygulama yönünde baskı yapılabileceği biçimindeki revizyonist teoriyi geliştirdiler. Stalinizme yönelik bu siyasi yönelime, onun suçlarını açığa vurma yönündeki her çabaya bağnaz bir düşmanlık eşlik ediyordu. DEUK’un soruşturması Dördüncü Enternasyonal’e sızdırılmış olan GPU ajanları ağını açığa çıkarttıkça ve Hansen’in hem GPU hem de FBI ile sürdürdüğü önceden bilinmeyen ilişkilerinin kanıtlarını ortaya koydukça, Pablocular, buna uluslararası bir iftira kampanyası ile karşılık verdiler. Onlar, DEUK’un, kendisi tarafından bulunmuş kanıtları incelemek için, DEUK ile Uluslararası Pablocu örgütten eşit sayıda temsilciden oluşan bir eşitlik komisyonu oluşturma çağrısını hemen reddettiler. Pablocu Birleşik Sekreterlik, 14 Ocak 1977’de, Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal ile o zamanlar Uluslararası Komite’nin Britanya şubesinin önderi olan Gerry Healy’yi suçlamak için bir açık toplantı düzenlediler. Önde gelen Pablocular ve müttefikleri (Ernest Mandel, George Novack, Pierre Lambert ve Tarık Ali dahil), konuşmacı kürsüsünden iki saat boyunca hakaret ve küfür yağdırdılar. Ama onların hiçbiri, Uluslararası Komite tarafından yayınlanmış olan kanıtlara değinmedi. Sözlü saldırıların başlıca hedefi olan Gerry Healy suçlamaları yanıtlamak ve DEUK’un eşitlik komitesi çağrısını yinelemek için dinleyiciler arasından ayağa kalktığında, toplantının başkanı Tarık Ali, bunu kabul etmedi ve onun konuşmasına izin vermedi. Belirtmek gerekir ki Tarık Ali, Mihail Gorbaçov ile Boris Yeltsin’in ateşli bir savunucusu haline gelecek ve onlarca yıl önce, Troçkizm ile tüm bağlantısını inkar edecekti. Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturması tarafından açığa çıkartılan kanıtlar bütünüyle doğrulanmıştır. Ancak Pablocu partilerin kalıntıları ve önderleri, Uluslararası Komite’ye yönelik saldırının iftira niteliğinde olduğunu bugüne kadar kabul etmiş değiller. DEUK’a göre, Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturması, yalnızca devlet ajanlarını açığa vurma meselesi değildi. O, Stalinist bürokrasinin ve kapitalist devletin karşıdevrimci karakteri ile ilgili temel siyasi sorunları netleştirmek için son derece önemliydi. O, Pablocu revizyonizme ve Stalinizmin suçlarını örtbas etmeye yönelik tüm çabalara karşı mücadeleye ayrılmaz bir şekilde bağlıydı. Onun en büyük başarısı, Stalinist komplonun mekanizmaları ve kapsamı hakkındaki daha önce bilinmeyen gerçekleri açığa çıkarmak ve Troçkist kadroları hareketin tarihsel deneyimleri, Stalinizmin karakteri ve Pablocu revizyonizmin rolü konusunda eğitmek oldu. İşçi hareketinin bağımsızlığını hem fiziksel hem de siyasi anlamda korumak, yoğun devlet izlemesi ve polis baskısı döneminde politikleşen yeni işçi ve gençlik kuşağı için ölüm kalım meselesidir. Onlar, Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturmasında, işçilerin ve sosyalist hareketin kapitalist devletin ajanlarına karşı savunusu için son derece önemli siyasi dersler bulacaklardır. Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturması, Uluslararası Komite’nin devrimci mirasının önemli bir parçasıdır. DEUK, Stalinist rejimlerin hala devlet gücünü elde tuttuğu ve devasa bir siyasi etkiye sahip olduğu bir dönemde, GPU’nun suçlarını açığa çıkaracak bir mücadele vermeye hazır tek örgüttü. Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturması, DEUK’un Troçkizmin ilkelerine bağlılığını ve emperyalizme ve onun siyasi ajanlarına karşı mücadelesinde uzlaşmaz olduğunu pratikte kanıtlamıştı. Uluslararası Komite, bugün, Troçki’nin öldürülmesinin 78. yıldönümünde, onun yaşamını adamış olduğu dünya sosyalizmi ilkeleri ve programı uğruna mücadeleyi ilerletirken, bu olağanüstü devrimcinin anısına olan saygısını ifade eder. Eric London ve David North