http___preview.wsws.org_tr_articles_2018_05_31_pers-m31.html_1.xml
1.1 3.1 4.1 4.2 5.1 5.2 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 8.1 8.2 9.1 9.2 10.1 11.1 11.2 12.1 12.2 13.1 14.1 14.2 15.1 15.2 16.1 16.2 16.3 17.1 18.1 18.2 19.1 20.1 20.2 21.1 22.1 23.1 23.2 23.3 24.1 24.2 25.1 25.2 25.3 26.1 26.2 27.1 28.1
The Tuticorin massacre and Modi’s India On Saturday, Indian Prime Minister Narendra Modi and the rest of the leadership of the Hindu supremacist Bharatiya Janata Party (BJP) celebrated the fourth anniversary of their assuming office with speeches hailing India’s “progress.” Progress for whom? The barbarity of social life and class relations in contemporary India were laid bare in Tuesday’s police massacre of working people demanding the closure of a copper smelter that has long befouled Tuticorin, Tamil Nadu, polluting its groundwater and environs with toxic chemicals. The massacre, which left 12 people dead and more than 60 others injured, had all the hallmarks of a state provocation. Tamil Nadu authorities criminalized the protest days in advance, claiming it represented a threat to “public order.” They deployed 1,500 police officers who quickly set upon the “illegal” demonstration, then resorted to deadly force when the bigger-than-anticipated crowd of 20,000 fought back. Violating their own procedures, police fired no warning shots and targeted those at the head of the protest for death. As video and eyewitness evidence and, most tellingly, the victims’ bodies attest, police snipers aimed for protesters’ heads and torsos, not their legs. While people in Tamil Nadu and across India voiced outrage over the police’s actions, the Modi regime and Tamil Nadu’s AIADMK state government, a close ally of the BJP, quickly proclaimed the Tuticorin atrocity a necessary and proportionate use of force and plotted further repression and violence. This included: cutting off all access to social media and the Internet for five days in the state’s three southernmost districts, placing the paramilitary Central Reserve Police Force on standby for possible deployment in Tamil Nadu, and issuing ominous intelligence agency warnings of “leftist extremist” plans to use the popular outcry over the Tuticorin events to foment violence. The people of Tuticorin and fishermen in southeast Tamil Nadu have been protesting against the threat from sulphur dioxide, lead, arsenic and other toxins spewed from the Vedanta Resources’ smelter since it opened in 1996. Yet the authorities have been utterly impervious to their complaints. Vedanta and its proprietor, the multi-billionaire industrialist Anil Agrawal, have been given license to spew pollutants that have sickened and killed local residents and ravaged the pearl and fish industries off the shores of southeast Tamil Nadu. The trigger for the most recent agitation for the smelter’s closure was the government's authorization for Vedanta to double the Tuticorin smelter’s annual production capacity to 800,000 tonnes per year, which would make it the world's second largest copper smelter. In an attempt to mollify popular anger over Tuesday’s massacre, the Tamil Nadu government and courts have ordered the smelter shut indefinitely, with the Tamil Nadu Pollution Control Board demonstratively declaring that it has disconnected the smelter's power supply. But the Indian state and political elite have shown time and again that they are at the beck and call of Agrawal and India’s corporate elite and that they view environmental devastation and social misery as “the price of progress.” Sooner rather than later, they will green light the smelter’s reopening, just as they have on previous occasions when Vedanta's flouting of the most minimal environmental standards compelled them to order temporary production halts. Such social crimes abound across India. In its drive to make India a global cheap-labour production hub, the Indian bourgeoisie has pursued a socially incendiary agenda of privatization, deregulation and corporate tax cuts, while diverting state resources from health care, education and agricultural supports to big business infrastructure projects and the modernization and nuclearization of India’s armed forces. Mounting social opposition from India’s workers and toilers has been met with state repression and the stoking of communal reaction and noxious caste politics. Take the case of the 13 Maruti-Suzuki auto workers jailed for life on frame-up murder charges for daring to challenge the brutal cheap-labour regime that prevails in India’s new globally connected industries. State prosecutors and judges have publicly justified the savage class justice meted out to them on the grounds that their exemplary punishment is needed to reassure investors and advance Modi's “Make in India” campaign, which seeks to woo foreign capital to set up production in the country. A quarter-century of neo-liberal “reform” has transformed India into one of the most unequal societies in the world. While three quarters of all Indians eke out their existence on less than US$2 per day, the top 1 percent gorges on 23 percent of all income and 60 of the country’s entire wealth. This social polarization is exemplified by the exponential growth in Indian billionaires. Whereas in the mid-1990s there were just two Indian billionaires, now, according to Forbes, there are 131. This means India, which has a GDP little bigger than Canada’s, boasts the world’s third largest number of billionaires, having surpassed Germany, Britain and Russia. The Modi regime—a government that combines veneration of the capitalist market and personal enrichment with rabid communalism—is the culmination of this process of social plunder. India’s corporate elite, led by none other than its biggest billionaire, Mukesh Ambani, propelled Modi and his BJP to power in May 2014 to intensify the assault on the working class and more aggressively assert the Indian bourgeoisie’s great power ambitions. The four-year-old BJP government has accelerated pro-investor “reform,” slashed India’s already derisory social spending, and harnessed India to Washington's military-strategic offensive against China. While the vast mass of India’s population has been excluded from the benefits of India’s capitalist development, the process has given rise to a new and increasingly rebellious working class. The south Indian state of Tamil Nadu has experienced India’s most rapid urbanization over the past two decades and, not coincidentally, has emerged as a center of social opposition. According to the national Bureau of Police Research and Development, in 2016, the last year for which such statistics are available, Tamil Nadu had the second highest number of protests, be it strikes, demonstrations or anti-government meetings, of any state, an average of 47 per day. While the BJP and India’s corporate elite celebrate India’s “rise,” the reality is that the country is a social powder keg—one that is being roiled by mounting economic and geopolitical shocks emanating from the breakdown of world capitalism. That this mass social anger has yet to give rise to a conscious working class political challenge to the Modi regime and the Indian bourgeoisie as a whole is principally due to the political treachery of the Stalinist parliamentary parties—the Communist Party of India (Marxist) and its older, smaller ally, the Communist Party of India, or CPI, and their trade union affiliates, the CITU and AITUC. For decades, the Stalinists have functioned as an integral part of the bourgeois establishment and the most important social prop of the Indian bourgeoisie. The BJP rose to power by exploiting popular anger over mass joblessness and chronic poverty. But the Stalinists paved the way for this by supporting a succession of national governments, most of them Congress-led, that pursued neo-liberal “reform” and closer relations with Washington, and by implementing, in the states where they held office, what they themselves termed “pro-investor” policies. The Stalinists have responded to the intensification of the class struggle by lurching still further to the right. In the name of opposing the BJP, they are urging the working class to place its trust in the putrefying “democratic” institutions of the Indian state—the very institutions responsible for Tuesday’s massacre and the victimization of the Maruti Suzuki workers—and to lend its support to the Congress Party, till recently the Indian bourgeoisie’s preferred party of government, as well as a host of right-wing regionalist and caste-ist parties. The Stalinists’ attitude toward the working class is exemplified by their hostility to the framed-up Maruti-Suzuki workers. Although employers routinely threaten workers with “doing a Maruti Suzuki,” the Stalinists are treating these class-war prisoners like the pariahs of 19th century South India, refusing to publicize their case, let alone mobilize the working class to fight for their freedom. This is because they recognize that a campaign linking the defence of the Maruti Suzuki workers to the struggle against poverty wages and precarious employment would blow up their alliance with the Congress Party and their unions’ cozy, corporatist relations with big business. In India, as around the world, the most urgent task is the forging of the political independence of the working class so it can advance its own program in opposition to social inequality, exploitation and war and rally the urban and rural poor around it in the fight for workers’ power and socialism. The central task in carrying out this perspective is the building of a new political leadership of the working class through the construction of a section of the International Committee of the Fourth International in India. Keith Jones Commenting is enabled but will only be shown on the live site.
1.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1
Tuticorin katliamı ve Modi’nin Hindistan’ı Cumartesi günü, Hindistan Başbakanı Narendra Modi ve Hindu üstünlükçüsü Bharatiya Janata Partisi’nin (BJP) önderliğinin geri kalanı, iktidara gelmelerinin dördüncü yıldönümünü Hindistan’ın “ilerlemesi”ni öven konuşmalarla kutladı. Kimin için ilerleme? Çağdaş Hindistan’daki toplumsal yaşamın ve sınıfsal ilişkilerin barbarlığı, Salı günü, uzun süredir Tamil Nadu’daki Tuticorin’in yer altını suyunu ve çevresini zehirli kimyasallarla kirleten bir bakır izabe tesisinin kapatılmasını talep eden emekçilere yönelik polis katliamında açıkça ortaya çıktı. 12 kişinin ölümüne, 60’tan fazlasının yaralanmasına yol açan katliam, bir devlet provokasyonunun tüm özelliklerine sahipti. Tamil Nadu makamları, “kamu düzeni”ne bir tehdit oluşturduğunu iddia ederek, protestoyu günler önce suç gibi göstermişlerdi. Onlar, hızla “yasadışı” gösteriye saldıran, ardından da öngörülen 20.000 kişiden daha büyük olan kitle direndiğinde öldürücü güç kullanan 1.500 polis konuşlandırmışlardı. Kendi kurallarını ihlal eden polis, uyarı ateşi açmadan, öldürmek amacıyla protestonun önündekileri hedef aldı. Videoların, görgü tanığı ifadelerinin ve en çarpıcı biçimde kurbanların cesetlerinin kanıtladığı üzere, polis keskin nişancıları, protestocuların ayaklarını değil başlarını ve gövdelerini hedef almıştı. Tamil Nadu’daki ve Hindistan genelindeki insanlar polisin eylemleri üzerine büyük öfkelerini dile getirirken, Modi hükümeti ve Tamil Nadu’daki, BJP’nin sıkı bir müttefiki olan AIADMK’li eyalet yönetimi, hızla, Tuticorin katliamının gerekli ve orantılı bir güç kullanımı olduğunu ilan etti ve daha fazla baskıyı ve şiddeti devreye soktu. Bunlar arasında, eyaletin güney ucundaki üç ilçede sosyal medyaya ve internete tüm erişimin beş gün boyunca kesilmesi; yarı askeri Merkezi Yedek Polis Gücü’nün Tamil Nadu’ya olası konuşlanma için hazır duruma getirilmesi ve şiddeti kışkırtmak için Tuticorin olaylarına yönelik halk öfkesini kullanma yönündeki “aşırı solcu” planlara ilişkin uğursuz istihbarat kurumu uyarılarının yayınlanması vardı. Tuticorin halkı ve Tamil Nadu’nun güneydoğusundaki balıkçılar, Vedanta Resources izabe tesisinin 1996’da açılmasından beri çıkarttığı kükürt dioksitin, kurşunun, arseniğin ve diğer toksinlerin yarattığı tehdidi protesto ediyordu. Ancak yetkililer, onların şikayetlerine karşı tamamen vurdumduymazdı. Vedanta’ya ve onun sahibi olan milyarder sanayici Anil Agrawal’a, yerel sakinleri hasta edip öldüren ve Tamil Nadu’nun güneydoğu kıyıları açıklarındaki inci ve balık sektörlerini kırıp geçiren kirletici maddeler çıkarma lisansı verilmişti. İzabe tesisinin kapatılması yönündeki en son ajitasyonu tetikleyen, hükümetin Vedanta’nın Tuticorin tesisinin yıllık üretim kapasitesini, dünyadaki en büyük ikinci bakır izabe tesisi haline gelecek şekilde, 800.000 tona çıkarma yetkisi vermesi oldu. Tamil Nadu Çevre Kirliliği Denetim Kurulu tesisin enerji kaynağını kestiğini gösterişli bir şekilde açıklarken, Tamil Nadu yönetimi ve mahkemeler, Salı günkü katliama yönelik halk öfkesini yatıştırmak amacıyla izabe tesisini süresiz olarak kapatma emri verdi. Ancak Hindistan devleti ve siyasi seçkinleri, Agrawal’ın ve Hindistan’ın şirket seçkinlerinin bir dediğini iki etmediklerini ve çevresel tahribatı ve toplumsal sefaleti “ilerlemenin bedeli” olarak gördüklerini defalarca göstermişlerdir. Onlar, Vedanta’nın en asgari çevresel standartları deldiği ve onları üretimi geçici olarak durdurmaya zorlayan önceki olaylarda yaptıkları gibi, er ya da geç, bu tesisinin yeniden açılmasına yeşil ışık yakacaklar. Böylesi toplumsal suçlar, Hindistan genelinde bol miktarda bulunmaktadır. Hint burjuvazisi, Hindistan’ı küresel bir ucuz emekli üretim merkezi yapma yöneliminde, devlet kaynaklarını sağlık hizmetlerinden, eğitimden ve tarım desteklerinden büyük sermayeli altyapı projelerine, orduyu modernleştirmeye ve nükleer silahla donatmaya yönlendirirken, toplumsal olarak yıkıcı bir özelleştirme, kuralsızlaşma ve kurumlar vergisi indirimleri gündemi izlemektedir. Hindistanlı işçilerden ve emekçilerden yükselen toplumsal muhalefet, devlet baskısıyla ve topluluksal gericiliğin ve tehlikeli kast politikasının kışkırtılmasıyla karşılaşmaktadır. Hindistan’ın küresel ölçekte bağlantılı yeni sektörlerinde egemen olan acımasız ucuz emek düzenine meydan okumaya cüret ettikleri için düzmece cinayet suçlamalarıyla ömür boyu hapsedilen 12 Maruti Suzuki işçisinin davasına bakın. Devletin savcıları ve yargıçları, onlara gösterdikleri barbar sınıf adaletini, açıkça, işçilerin ibretlik cezasının yatırımcılara yeniden güven vermek ve Modi’nin, ülkedeki üretimi arttırmak için yabancı sermaye çekmeyi amaçlayan “Hindistan’da Üret” kampanyasını ilerletmek için gerekli olduğu gerekçesiyle meşrulaştırdılar. Çeyrek yüzyıllık neoliberal “reform”, Hindistan’ı dünyadaki en eşitsiz toplumlardan birine dönüştürmüştür. Tüm Hindistanlıların dörtte üçü, yaşamlarını günde 2 dolardan az bir gelirle kıt kanaat sürdürmeye çalışırken, en tepedeki yüzde 1 tüm gelirin yüzde 23’ünü ve ülkenin bütün servetinin yüzde 60’ını yutuyor. Bu toplumsal kutuplaşma, Hintli milyarderlerin sayısında katlanarak yaşanan artışta örneklenmektedir. 1990’ların ortasında sadece iki Hintli milyarder var iken, Forbes’e göre bu rakam, şu anda 131’dir. Bu, Kanada’nınkinden çok az daha büyük bir GSYİH’ye sahip olan Hindistan’ın, Almanya’yı, Britanya’yı ve Rusya’yı geride bırakarak, dünyada en fazla milyardere sahip üçüncü ülke olmakla böbürlenmesi anlamına gelmektedir. Kapitalist piyasanın ve kişisel zenginleşmenin yüceltilmesini bağnaz toplulukçuluk ile birleştiren Modi yönetimi, bu toplumsal yağma sürecinin sonucudur. Hindistan’ın, en büyük milyarder Mukesh Ambani’nin önderlik ettiği şirket seçkinleri, işçi sınıfına yönelik saldırıyı yoğunlaştırmak ve Hint burjuvazisinin büyük güç emellerini daha saldırgan bir şekilde ileri sürmek için, Mayıs 2014’te Modi’yi ve BJP’yi iktidara getirdiler. Dört yıllık BJP hükümeti, yatırımcı yanlısı “reform”u hızlandırdı, ülkenin zaten gülünç seviyede olan sosyal harcamalarını kesti ve Hindistan’ı, Washington’ın Çin’e karşı askeri stratejik saldırganlığına bağladı. Hindistan nüfusunun ezici çoğunluğu ülkedeki kapitalist gelişmenin faydalarından dışlanırken, bu süreç yeni ve giderek isyankar bir işçi sınıfı oluşturmuş durumda. Güney Hindistan eyaleti Tamil Nadu, geçtiğimiz 20 yılda ülkenin en hızlı kentleşmesini yaşamış ve rastlantı olmayan bir şekilde, bir toplumsal muhalefet merkezi olarak ortaya çıkmıştır. Bu tür istatistiklerin geçtiğimiz yıl ulaşılabilir olduğu Ulusal Polis Araştırma ve Geliştirme Bürosu’na göre, Tamil Nadu, 2016’da, grev, gösteri ya da hükümet karşıtı toplantı biçiminde, günde ortalama 47 ile en fazla protestonun düzenlendiği ikinci eyaletti. BJP ve Hindistan’ın şirket seçkinleri Hindistan’ın “yükseliş”ini kutlayadursun, gerçekte, dünya kapitalizminin çöküşünden kaynaklanan artan ekonomik ve jeopolitik sarsıntılarla sallanan ülke, toplumsal bir barut fıçısıdır. Bu toplumsal öfkenin henüz Modi yönetimine ve bir bütün olarak Hindistan burjuvazisine yönelik siyasi olarak bilinçli bir işçi sınıfı meydan okumasına yol açmamış olmasının başlıca nedeni, Stalinist parlamento partilerinin (Hindistan Komünist Partisi / Marksist ile onun daha eski, daha küçük müttefiki Hindistan Komünist Partisi) ve onların sendikal uzantıları olan CITU ile AITUC’un siyasi ihanetidir. Stalinistler, onlarca yıldır, burjuva düzenin ayılmaz bir parçası ve Hindistan burjuvazisinin en önemli toplumsal dayanağı işlevi görmüşlerdir. BJP, kitlesel işsizliğe ve kronik yoksulluğa yönelik halk öfkesini kendi çıkarına kullanarak iktidara gelmişti. Ancak Stalinistler, büyük kısmı Kongre önderliğinde olan ve neoliberal “reform” ve Washington ile daha sıkı ilişkiler programı izleyen birbiri ardında gelen ulusal hükümetleri destekleyerek ve yönetimde oldukları eyaletlerde, bizzat kendilerinin “yatırımcı yanlısı” diye adlandırdıkları politikalar uygulayarak, buna zemin hazırlamıştır. Stalinistler, sınıf mücadelesinin yoğunlaşmasına daha da sağa kayarak tepki veriyorlar. Onlar, BJP’ye karşı çıkma adına, işçi sınıfını, Hindistan devletinin kokuşmuş “demokratik” kurumlarına (tam da Salı günkü katliamdan ve Maruti Suzuki işçilerinin kurban edilmesinden sorumlu olan kurumlara) güvenmeye ve bir dizi sağcı bölgeci ve kast yanlısı partinin yanı sıra, Hindistan burjuvazisinin son zamanlara kadar tercih ettiği hükümet partisi olan Kongre Partisi’ne destek vermeye çağırıyorlar. Stalinistlerin işçi sınıfına yönelik yaklaşımı, komplo kurulan Maruti Suzuki işçilerine gösterdikleri düşmanlıkta örneklenmektedir. Patronların işçileri düzenli olarak bir “Maruti Suzuki” ile tehdit etmesine rağmen, işçi sınıfını onların özgürlüğü için mücadelede harekete geçirmek şöyle dursun, bu davalarını halka duyurmayı bile reddeden Stalinistler, bu sınıf savaşı tutsaklarına Güney Hindistan’ın 19. yüzyıldaki paryaları gibi davranıyorlar. Bunun nedeni, Maruti Suzuki işçilerini savunmayı yoksulluk ücretlerine ve güvencesiz çalışmaya karşı mücadeleye bağlayan bir kampanyanın, onların Kongre Partisi ile ittifaklarına ve sendikalarının büyük şirketlerle sıcak, şirket yanlısı ilişkilerine zarar vereceğinin farkında olmalarıdır. Tüm dünyada olduğu gibi, Hindistan’da da, en acil görev, toplumsal eşitsizliğe, sömürüye ve savaşa karşı kendi programını ileri sürebilmesi; kent ve kır yoksullarını işçi iktidarı ve sosyalizm uğruna mücadelede kendi etrafında toplayabilmesi için, işçi sınıfının siyasi bağımsızlığını oluşturmaktır. Bu perspektifi hayata geçirmedeki başlıca görev, Hindistan’da Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nin bir şubesini kurarak, işçi sınıfının yeni bir siyasi önderliğinin inşa edilmesidir. Keith Jones