http___preview.wsws.org_tr_articles_2018_08_29_pers-a29.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 3.2 3.3 4.1 4.2 5.1 5.2 5.3 6.1 6.2 6.3 6.4 7.1 7.2 7.3 7.4 8.1 8.2 9.1 9.2 10.1 10.2 10.3 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 12.3 13.1 14.1 14.2 15.1 15.2 15.3 15.4 15.5 16.1 16.2 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 21.2 22.1 23.1 23.2 23.3 23.4 24.1 24.2 25.1 25.2 25.3 25.4 26.1 26.2 26.3 26.4 27.1 28.1 29.1 30.1 32.1 33.1 34.1 36.1
Why the US ruling class mourns John McCain 27 August 2018 There is a well-known saying, of murky Latin origin, that one should not speak ill of the dead. But when the death of an individual becomes the occasion for such universal glorification by the political establishment and the media, as with Senator John McCain of Arizona, a correction is in order. This is especially necessary since the newly deceased had such a lengthy record as a militarist and supporter of political reaction, and the further promotion of such policies is the transparent purpose of the hosannas being sung in his praise. The Sunday television interview programs on five networks devoted the bulk of their coverage to McCain’s life and career and to fond reminiscences by well-heeled journalists and big-business politicians, Democratic and Republican. “Meet the Press” host Chuck Todd noted that McCain was the single most-interviewed person on the program, appearing 73 times in his 36-year political career. McCain was a right-wing Republican, but the loudest tributes to his political record are coming from Democrats. Senate Minority Leader Charles Schumer proposed renaming the US Senate’s Russell Office Building. Instead of Richard Russell of Georgia, a Democratic Party defender of Jim Crow segregation, the building would now be named after a Republican defender of wars in Vietnam, Central America, Yugoslavia, Afghanistan, Iraq, Libya, Syria, Yemen, etc. Speaking on ABC’s “This Week,” House Minority Leader Nancy Pelosi said, “Right now I'm just heartbroken. I think America’s in tears about the loss of this great man.” Senator Bernie Sanders tweeted, “John McCain was an American hero, a man of decency and honor and a friend of mine. He will be missed not just in the US Senate but by all Americans who respect integrity and independence.” In yet another characteristic display of lickspittling subservience to the ruling elite, “socialist” Alexandria Ocasio-Cortez tweeted: “John McCain’s legacy represents an unparalleled example of human decency and American service. As an intern, I learned a lot about the power of humanity in government through his deep friendship with Sen. Kennedy. He meant so much, to so many. My prayers are with his family.” What does John McCain’s “legacy” consist of? How did he provide “an unparalleled example of human decency and American service”? McCain spent four years in the House of Representatives and 32 years in the US Senate, but it would be impossible to cite a single piece of legislation with which he was associated that benefited the broad mass of the American people. As far as domestic affairs were concerned, he was best known for voting (in the House) against the bill that established a national holiday honoring Dr. Martin Luther King Jr. In the Senate, he was the lone Republican among the “Keating Five,” senators who lobbied federal regulators on behalf of savings and loan swindler Charles Keating in 1987. The political embarrassment caused by this episode, in which McCain narrowly avoided sanctions by the Senate Ethics Committee, led to his involvement in a decade-long effort to establish at least token limitations on corporate contributions to political campaigns. But the McCain-Feingold bill, as it became known, was ultimately gutted by the Supreme Court, which rejected most limitations on corporate purchasing of legislators as an infringement on “free speech.” Throughout his career, McCain was a reliable vote for the Republican right—for the Gramm-Rudman Act to slash federal social spending, for the impeachment conviction of President Bill Clinton, and for (with a few exceptions) measures to deregulate business and cut taxes for the wealthy. The overriding feature of McCain’s career, however, was his reflexive hawkishness on foreign policy. He supported war after war, intervention after intervention, always promoting the use of force as the primary feature of American foreign policy, and always advocating the maximum allocation of resources to fuel the Pentagon. In his honor, after his diagnosis with brain cancer made it clear that he was unlikely to survive this year, his Senate colleagues named the 2018 version of the Pentagon budget bill the John McCain National Defense Authorization Act. McCain’s identification with militarism began with his family background: his father and grandfather were both admirals and now have US Navy warships named after them. McCain graduated from the Naval Academy and became a pilot, leading to his capture in Vietnam and five-and-a-half years of imprisonment. No doubt the circumstances he faced there were very difficult, but any sympathy must be tempered by the fact that he became a POW after dropping bombs on largely defenseless people, making him a front-line participant in one of the greatest war crimes in history, the savage American onslaught on Vietnam. As the World Socialist Web Site noted in a commentary published after McCain sought to lecture the Vietnamese in 2000 about their political and economic policies: While McCain gives sermons to the Vietnamese, let us recall that American military forces carried out mass executions, bombed civilians, defoliated half the country, carried out rape and torture, burned villages, shot children, threw prisoners out of helicopters and cut off the ears of people both alive and dead, keeping them as mementos and trading them for cans of beer. Not every soldier perpetrated such crimes individually, of course, but the military intervention as a whole was of a brutal, anti-democratic, imperialist character, which inevitably found expression in such sadistic conduct. Once freed following the Paris agreement between Washington and Hanoi, McCain came home a “war hero.” After his first marriage ended in divorce in 1980, McCain married Cindy Lou Hensley, the daughter of a multimillionaire beer distributor in Arizona. Now flush with money, McCain moved to Arizona to begin a career in Republican politics. First elected to the House of Representatives in 1982, he backed the US invasion of Grenada in 1983 and the Reagan administration policy of supporting fascist forces in Central America, including death squads in El Salvador and Guatemala and the contra terrorists at war with Nicaragua (he was on the board of the US Council for World Freedom, the American chapter of the World Anti-Communist League, for several years). After succeeding Barry Goldwater in the US Senate in 1986, he backed the first Bush administration’s invasion of Panama in 1989 and the full-scale American war against Iraq in 1990-91, during which hundreds of thousands of Iraqi conscripts were incinerated by American bombs, rockets and shells. After some initial reluctance, McCain backed the Clinton administration’s military threats in Bosnia, including the bombing of Serb forces, and then in 1999 cheered the full-scale bombing of Serbia, declaring that the United States could accept no limitation on its military operations in support of its aims in Kosovo: “We’re in it, and we have to win it. This means we have to exercise every option.” Like virtually every other Democrat and Republican, he supported the October 2001 invasion of Afghanistan, launching a war that is now approaching the end of its 17th year, the longest in American history. It was in the second Iraq War that McCain played his most prominent and reactionary role, cosponsoring the 1998 Iraq Liberation Act, along with Democrat Joe Lieberman, endorsing the bombing of Iraq, first under Clinton and then George W. Bush, cheerleading the 2003 invasion and then pushing for a more aggressive use of force during the protracted US occupation, culminating in Bush’s “surge” of additional troops in 2006-2007. McCain was a full-throated supporter of whatever lie the Bush administration chose as the basis of its war propaganda: Saddam Hussein’s alleged ties to terrorism; his possession of “weapons of mass destruction”; the desire to establish “democracy” in Iraq; and finally, the need to preserve “stability,” i.e., to deal with the consequences of the US destruction of Iraq as a functioning society. Along the way, McCain found time to advocate military action against North Korea in 2003, US intervention in Iran in 2007, and US support for Georgia in the war between Russia and that Caucasian republic in 2008 (when he dispatched his wife Cindy to Tbilisi in a show of support). Finally, in 2008, McCain won the presidential nomination of the Republican Party. Already in ill-health, the 71-year-old nominee displayed his “love of country” by selecting the fascistic nitwit, Sarah Palin, as his running mate. McCain’s 2008 presidential campaign was defeated, in part because of popular hostility to the war in Iraq, with which he was so identified, and partly because of his failure, during the financial crisis of September 2008, to respond as quickly as Obama to the demands of Wall Street for a full-scale federal bailout of the banks. Throughout the Obama administration, McCain was a firm supporter of the Democratic president when he used military force, as in Libya, or threatened it, as in the South China Sea, and a critic when Obama pulled back, as in Syria. McCain and John Kerry introduced a Senate resolution to sanction the war in Libya, and McCain called for US air power to be used in “a heavier way.” In September 2013, McCain backed a resolution passed by the Senate Foreign Relations Committee to give US support to military operations in Syria that would “change the momentum on the battlefield” and strengthen forces opposed to the regime of Bashar al-Assad. He repeatedly called for “more boots on the ground” for the US-backed war against ISIS in Iraq and Syria. In October 2016, while the Democratic Party was focusing its presidential campaign on alleged Russian “meddling,” McCain authored an op-ed column published in the Wall Street Journal in which he indicted Russia for having “slaughtered countless civilians” in Syria through “relentless indiscriminate bombing.” There was no little irony in the former bomber of North Vietnam denouncing Russia for doing a tiny fraction of the damage inflicted by the “shock and awe” campaign in Iraq, which led to one million deaths and which McCain supported enthusiastically. We have noted the embrace of McCain’s legacy by his supposed opponents in the Democratic Party. This is not merely the result of McCain’s support for the bogus allegations of Russian interference in the 2016 US elections, peddled by the Democrats and much of the military-intelligence apparatus. More than a decade ago, in the summer of 2004, there were back-channel discussions between Kerry and McCain, in which the Democratic nominee suggested the formation of a bipartisan presidential ticket, with McCain running as his vice-president, to oppose the reelection of George W. Bush. McCain toyed with the idea, but ultimately decided to remain with the Republicans. In 2007, when his second campaign to seek the Republican presidential nomination was floundering in its initial stages, McCain was interviewed on the “60 Minutes” program on CBS about the mounting opposition to the war in Iraq. “At what point do you stop doing what you think is right and you start doing what the majority of the American people want?” he was asked. McCain responded, “I disagree with what the majority of the American people want.” The Wall Street Journal hailed this response—which essentially rejected popular sovereignty as the basis of democracy—as “McCain’s Finest Hour.” It is this absolute commitment to the defense of American imperialism that endeared McCain to the US ruling elite as a whole and explains the outpouring of adulation over the weekend. Patrick Martin The author also recommends: McCain in Vietnam: the ugly face of American imperialism John McCain in Ann Arbor: a cowardly evasion on US war crimes [9 December 2005] John McCain at VMI: A blunt statement of US imperialism’s stake in Iraq Commenting is enabled but will only be shown on the live site.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1
ABD egemen sınıfı neden John McCain’in yasını tutuyor? 29 Ağustos 2018 Ölünün arkasından kötü söz söylenmemesi gerektiğine ilişkin, Latin kökeni kuşkulu, çok iyi bilinen bir özdeyiş var. Ancak bir bireyin ölümü, Arizonalı Senatör John McCain’de olduğu gibi, siyaset kurumu ve medya tarafından böylesi kapsamlı bir yüceltmeye yol açtığında, bir düzeltme uygundur. Bu, kısa süre önce ölmüş olan kişi bir militarist ve siyasi gericiliğin destekleyicisi olarak uzun bir sicile sahip olduğunda ve onun övülmesinin açık amacı bu politikaların daha fazla teşviki olduğunda özellikle gereklidir. Beş yayın ağında Pazar günkü televizyon söyleşisi programları, McCain’in yaşamına ve kariyerine; tuzu kuru gazeteciler ile Demokrat ve Cumhuriyetçi büyük şirket politikacılarının ona ilişkin güzel anılarına ayrıldı. “Meet the Press” adlı programın sunucusu Chuck Todd, McCain’in, 36 yıllık siyasi kariyeri boyunca 73 kez çıktığı programda tek başına en fazla söyleşi yapılmış insan olduğunu belirtti. McCain sağcı bir politikacıydı ama onun siyasi geçmişine yönelik en yüksek sesli övgüler Demokratlardan geliyor. Senato Azınlığının Önderi Charles Schumer, ABD Senatosu’nun Russell Ofis Binası’nın adının değiştirilmesini önerdi. Bu bina, şimdi, Jim Crow ayrımcılığının [Jim Crow yasaları: kamusal alanlarda ırk ayrımcılığı uygulayan ve özellikle güney eyaletlerinde 19. yüzyılın sonlarından 1965’e kadar var olan yasalar – çev.] Demokratik Partili savunucusu bir Georgialı olan Richard Russell’in yerine, Vietnam’daki, Orta Amerika’daki, Yugoslavya’daki, Afganistan’daki, Irak’taki, Suriye’deki, Yemen’deki ve diğer yerlerdeki savaşların Cumhuriyetçi bir savunucusunun adını alacak. ABC’nin “This Week” adlı programına konuşan Temsilciler Meclisi Azınlığının Önderi Nancy Pelosi, “Şu anda çok üzgünüm. Sanırım Amerika bu büyük insanın kaybından dolayı gözyaşları içinde.” dedi. Senatör Bernie Sanders, Twitter hesabında, “John McCain bir Amerikan kahramanı; görgülü ve onurlu bir insan ve arkadaşımdı. O, yalnızca Senato tarafından değil ama bütünlüğe ve bağımsızlığa saygılı tüm Amerikalılar tarafından özlenecek.” diye yazdı. Egemen sınıfa bir diğer tipik yaltakçı itaat gösterisinde, “sosyalist” Alexandria Ocasio-Cortez şu Twitter mesajını attı: “McCain’in mirası, insan görgüsüne ve Amerikan hizmetine ilişkin benzersiz bir örnek oluşturmaktadır. Bir stajyer olarak, onun Senatör Kennedy ile yakın arkadaşlığı dolayımıyla, hükümette insanlığın gücü hakkında çok şey öğrendim. O, çok sayıda insan için çok şey ifade ediyordu. Dualarım ailesiyle.” Peki, McCain’in “miras”ı ne? O, nasıl, “insan görgüsüne ve Amerikan hizmetine ilişkin benzersiz bir örnek” oluşturmuş? McCain, Temsilciler Meclisi’nde dört, ABD Senatosu’nda ise 32 yıl geçirdi ama onun ilişkili olduğu ve Amerikan halkının geniş kesiminin yararına olan tek bir yasadan bile söz etmek olanaksızdır. O, iç politika konusunda, en fazla, Temsilciler Meclisi’nde, Dr. Martin Luther King Jr.’ın anısına bir ulusal resmi tatil getiren yasaya karşı oy kullanmasıyla tanındı. McCain, Senato’da, 1987 yılında, tasarruf ve kredi dolandırıcısı Charles Keating adına federal düzenleyiciler ile görüşen “Keating Beşlisi” içindeki tek Cumhuriyetçi idi. McCain’in Senato Ahlak Komitesi tarafından cezalandırılmaktan kıl payı kurtulduğu bu olayın neden olduğu siyasi utanç, onun, şirketlerin siyasi kampanyalara en azından göstermelik sınırlamalar getirmeye yönelik on yıllık bir çabaya katılmasına yol açmıştı. Ancak bilindiği haliyle McCain-Feingold yasasının içi, sonunda, şirketlerin yasa koyucuları satın almasına yönelik sınırlamaların çoğunu “düşünceyi açıklama özgürlüğü”nü ihlal olarak reddeden Anayasa Mahkemesi tarafından boşaltıldı. McCain, kariyeri boyunca, Cumhuriyetçi sağ adına (federal sosyal harcamalarda kesinti yapan Gramm-Rudman Yasası; Başkan Bill Clinton’ın görevi kötüye kullanmadan suçlu bulunması; birkaç istisnayla, şirketler üzerindeki denetimi kaldırmaya yönelik önlemler ve zenginler yararına vergi kesintileri için) güvenilir bir oy oldu. Bununla birlikte, McCain’in kariyerinin ağır basan özelliği, onun dış politikadaki dönüşümsel savaş yanlılığı idi. Amerikan dış politikasının öncelikli özelliği olarak her zaman güç kullanılmasını teşvik eden ve Pentagon’u güçlendirmeye yönelik en fazla kaynak ayrılmasını savunan McCain, sürekli olarak savaşları, müdahaleleri destekledi. McCain’in Senato’daki meslektaşları, yılın sonuna kadar yaşayamayacağını ortaya koyan beyin kanseri teşhisinin ardından, onun anısına, 2018 Pentagon bütçe yasasına, John McCain Ulusal Savunma Yetki Yasası adını verdiler. McCain’in militarizm ile özdeşleşmesi, onun aile geçmişi ile başlamıştı: Onun hem babası hem de büyükbabası amiraldi ve ABD donanmasının iki savaş gemisi onların adlarını taşıyor. McCain Deniz Harp Okulu’nu bitirmiş ve pilot olmuştu. Vietnam’da esir düştü ve beş buçuk yıl hapiste kaldı. McCain’in orada karşı karşıya olduğu koşulların son derece zor olduğuna kuşku yok. Ancak onun, kendisini tarihteki en büyük savaş suçlarından biri olan Vietnam’a yönelik vahşi Amerikan saldırısının ön saftaki bir katılımcısı kılacak şekilde savunmasız insanların üzerine bombalar attıktan sonra bir savaş esiri haline gelmiş olması, her türlü acıma duygusunu azaltmalıdır. Dünya Sosyalist Web Sitesi’nin, McCain’in 2000 yılında siyasi ve ekonomik konularda Vietnamlılara ders vermeye çalışmasının ardından yayınlanan bir yorumda belirtmiş olduğu gibi: McCain Vietnamlılara öğütler verirken, gelin, Amerikan askeri güçlerinin kitlesel infazlar gerçekleştirdiğini; sivilleri bombaladığını; ülkenin yarısında bitkileri ortadan kaldırdığını; tecavüzler ve işkenceler gerçekleştirdiğini; köyleri yaktığını; çocukları vurarak öldürdüğünü; tutsakları helikopterlerden attığını; canlı ya da ölü insanların kulaklarını kestiğini, onları hatıra olarak sakladığını ve bira kutuları içinde alıp sattığını anımsayalım. Bu suçları, elbette, bireysel olarak her asker işlemedi ama bir bütün olarak bu askeri müdahale, kaçınılmaz olarak bu tür sadistçe tutumlarda ifadesini bulan vahşi, demokrasi karşıtı, emperyalist bir karaktere sahipti. McCain, Washington ile Hanoi arasındaki Paris anlaşmasının ardından serbest bırakıldıktan sonra, bir “savaş kahramanı” olarak eve döndü. O, ilk evliliği 1980’de boşanma ile sona erdikten sonra, Arizona’daki multimilyoner bir bira dağıtımcısının kızı olan Cindy Lou Hensley ile evlendi. Artık para içinde yüzen McCain, Arizona’ya taşındı ve Cumhuriyetçiler içinde bir kariyer yapmaya başladı. 1982’de Temsilciler Meclisi’ne seçilen McCain, ABD’nin 1983’teki Grenada istilasını ve Reagan yönetiminin, Orta Amerika’daki, El Salvador’daki ölüm mangalarını ve Nikaragua ile savaşta kontra teröristlerini kapsayan faşist güçleri destekleme politikasını destekledi. O, yıllarca, Komünizm Karşıtı Dünya Birliği’nin Amerikan şubesi olan Dünya Özgürlüğü İçin ABD Konseyi’nin yönetim kurulundaydı. McCain, 1986 yılında ABD Senatosu’nda Barry Goldwater’ın yerini aldıktan sonra, birinci Bush yönetiminin 1989’daki Panama istilasını ve Irak’a karşı 1990-91’de girişilen, yüz binlerce Iraklı askerin Amerikan bombaları, roketleri ve topçu atışlarıyla yakılıp kül edildiği, büyük çaplı savaşı destekledi. McCain, başlangıçtaki kısmi bir isteksizliğin ardından, Clinton yönetiminin Bosna’daki, Sırp güçleri bombalamayı kapsayan askeri tehditlerine arka çıktı; ardından, 1999’da, Sırbistan’ın büyük çaplı bombalanmasını alkışladı. O, ABD’nin, Kosova’daki hedeflerini destekleyen askeri operasyonları üzerinde hiçbir sınırlamayı kabul edemeyeceğini ilan etti: “Biz oradayız ve kazanmak zorundayız. Bu, bizim her seçeneği denemek zorunda olduğumuz anlamına geliyor.” O, gerçekte her diğer Demokrat ve Cumhuriyetçi gibi, Afganistan’da 2001 yılında başlatılan ve bu yılın sonunda 17. yılına ulaşacak olan (ABD tarihindeki en uzun savaş) istilayı desteklemişti. McCain, en önde gelen ve gerici rolünü, Demokrat Joe Lieberman ile birlikte 1998 tarihli Irak’ı Kurtarma Yasası’nı desteklerken, Irak’ın hem Clinton hem de George W. Bush döneminde bombalanmasını onaylarken, 2003’teki istilayı alkışlarken ve ardından, Bush’un 2006-2007’de ek güç “dalgası” ile tamamlanan uzatılmış ABD işgali sırasında daha saldırgan güç kullanılmasında ısrar ederken oynadı. McCain, Bush yönetiminin savaş propagandasının zemini olarak seçtiği, Saddam Hüseyin’in sözde terörizm ile bağları; “kitle imha silahları”na sahip olduğu; Irak’ta “demokrasi”yi kurma arzusu; “isatikrar”ı koruma, yani işleyen bir toplum olarak Irak’ın ABD tarafından imhasının sonuçları ile ilgilenme gereği vb. her yalanın en canhıraş destekleyicilerinden biriydi. McCain, bu sırada, 2003’te Kuzey Kore’ye karşı askeri harekatı, 2007’de İran’a yönelik ABD müdahalesini ve eşi Cindy’yi bir destek gösterisi olarak Tiflis’e gönderdiği 2008’de Rusya ile Gürcistan arasındaki savaşta ABD’nin bu Kafkasya ülkesini desteklemesini savunacak zaman da bulmuştu. McCain, 2008’de, nihayet, Cumhuriyetçi Parti’nin ABD başkanlığı adaylığını kazandı. Şimdiden hasta olan 71 yaşındaki aday, “ülke sevgisi”ni, faşizan bir ahmak olan Sarah Palin’i yarış arkadaşı olarak seçerek sergiledi. McCain’in 2008 başkanlık kampanyası, kısmen onun son derece özdeşleşmiş olduğu Irak savaşına yönelik yaygın muhalefetten dolayı, kısmen de Eylül 2008’deki mali kriz sırasında Wall Street’in bankaların federal yönetim tarafından kapsamlı bir şekilde kurtarılmasına yönelik taleplerine Obama kadar hızlı yanıt veremediği için, yenilgiye uğradı. McCain, Obama yönetimi boyunca, Libya’da olduğu gibi askeri güç kullandığında ya da Güney Çin Denizi’ndeki gibi askeri güç kullanma tehdidinde bulunduğunda, Demokratik Partili başkanın sıkı bir destekleyicisi; Obama Suriye’de olduğu gibi geri adım attığında ise onun karşıtı oldu. McCain ve John Kerry Libya’daki savaşı onaylayan bir Senato kararı teklifi verdi ve McCain, ABD hava gücünün “daha ağır biçimde” kullanılması çağrısı yaptı. McCain, Eylül 2013’te, Senato Dış İlişkiler Komitesi tarafından Suriye’deki askeri operasyonlara ABD desteği vermek için kabul edilen ve “savaş alanındaki hızı değiştirip” Beşar Esad yönetimi karşıtı güçleri pekiştirecek bir karara arka çıktı. O, defalarca, IŞİD’e karşı Irak’ta ve Suriye’de sürdürülen ABD destekli savaşta, “muharebe alanında daha fazla kara kuvveti” çağrısı yaptı. McCain, Ekim 2016’da, Demokratik Parti başkanlık kampanyasını sözde Rus “müdahalesi”ne odaklarken, Wall Street Journal’da yayınlanan bir serbest kürsü yazısı yazdı. O, bu yazıda, Rusya’yı, “ayrım yapmayan amansız bombardımanlar” yoluyla Suriye’de “sayısız sivili katletmiş” olmakla suçluyordu. Daha önce Vietnam’ı bombalamış olan birinin, Irak’ta bir milyon ölüme yol açan ve McCain’in coşkuyla desteklediği “şok ve dehşet” saldırısının yol açmış olduğu yıkımın çok küçük bir kısmını yapmaktan dolayı Rusya’yı suçlaması oldukça ironikti. McCain’in mirasının onun Demokratik Parti’deki sözde karşıtları tarafından benimsenmesine değindik. Bu, yalnızca McCain’in Rusya’nın 2016 ABD seçimlerine müdahale ettiğine ilişkin, Demokratlar ve ordu-istihbarat aygıtının büyük bölümünün kapı kapı dolaşarak satmaya çalıştığı sahte iddialara verdiği desteğin sonucu değildir. On yıldan uzun süre önce, 2004 yazında, Kerry ile McCain arasında, Demokratik Parti adayının, George W. Bush’un yeniden seçilmesine karşı, McCain’in başkan yardımcılığı için aday olacağı iki partili bir başkanlık programının oluşturulmasını önerdiği gizli tartışmalar yaşanmıştı. McCain bu düşünce üzerinde düşünmüş ama sonunda Cumhuriyetçiler ile birlikte kalmaya karar vermişti. McCain, 2007’de, Cumhuriyetçilerin başkanlık adayı olmaya yönelik ikinci kampanyası başlangıç aşamasında bocalarken, CBS’teki “60 Minutes” [“60 Dakika”] programında, Irak’taki savaşa yönelik artan muhalefet konusunda bir söyleşiye katılmıştı. O, “Hangi noktada, doğru olduğunu düşündüğünüz şeyi yapmaya son verip Amerikan halkının çoğunluğunun istediğini yapmaya başlarsınız?” sorusuna, “Ben Amerikan halkının çoğunluğunun istediği şey ile aynı fikirde değilim.” yanıtını verdi. Wall Street Journal gazetesi, özünde demokrasinin temeli olarak halk iradesini reddeden bu yanıtı, “McCain’in en başarılı olduğu dönem” olarak göklere çıkardı. McCain’i bir bütün olarak ABD egemen seçkinlerine sevdiren ve hafta sonuna yayılan aşırı övgü dalgasını açıklayan, Amerikan emperyalizminin savunusuna olan bu mutlak bağlılıktır. Patrick Martin