http___prod.wsws.org_tr_articles_2018_08_27_res1-a27.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 8.3 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 9.7 10.1 10.2 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 11.6 12.1 12.2 12.3 13.1 13.2 13.3 14.1 14.2 14.3 14.4 15.1 16.1 16.2 16.3 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 18.3 18.4 18.5 18.6 18.7 19.1 19.2 19.3 19.4 19.5 19.6 20.1 20.2 20.3 20.4 20.5 21.1 21.2 22.1 22.2 22.3 23.1 23.2 23.3 23.4 23.5 24.1 24.2 24.3 24.4 24.5 25.1 25.2 25.3 25.4 25.5 26.1 26.2 26.3 26.4 26.5 27.1 27.2 27.3 27.4 28.1 28.2 28.3 28.4 28.5 28.6 29.1 29.2 29.3 29.4 29.5 30.1 31.1 32.1 32.2 33.1 33.2 33.3 34.1 34.2 34.3 35.1 35.2 36.1 36.2 36.3 37.1 37.2 37.3 37.4 37.5 38.1 38.2 38.3 39.1 39.2 39.3 40.1 40.2 40.3 40.4 41.1 41.2 41.3 41.4 42.1 42.2 42.3 42.4 43.1 44.1 44.2 44.3 45.1 45.2 45.3 45.4 45.5 45.6 46.1 46.2 46.3 46.4 46.5 47.1 47.2 47.3 47.4 48.1 48.2 49.1 49.2 49.3 50.1 50.2 50.3 51.1 51.2 51.3 51.4 51.5 51.6 52.1 52.2 52.3 52.4 53.1 53.2 53.3 53.4 54.1 55.1 55.2 55.3 56.1 56.2 56.3 56.4 57.1 57.2 57.3 57.4 58.1 58.2 58.3 58.4 59.1 59.2 59.3 60.1 60.2 60.3 60.4 61.1 61.2 61.3 62.1 62.2 62.3 62.4 62.5 62.6 63.1 63.2 63.3 63.4 63.5 64.1 64.2 64.3 65.1 66.1 66.2 66.3 67.1 67.2 67.3 67.4 67.5 67.6 68.1 68.2 68.3 69.1 69.2 69.3 70.1 70.2 70.3 70.4 71.1 71.2 71.3 71.4 71.5 72.1 72.2 73.1 73.2 73.3 73.4 73.5 74.1 75.1 75.2 75.3 76.1 76.2 76.3 77.1 77.2 77.3 77.4 78.1 78.2 78.3 78.4 79.1 79.2 79.3 79.4 80.1 80.2 80.3 80.4 80.5 81.1 81.2 81.3 82.1 83.1 83.2 83.3 84.1 84.2 84.3 84.4 84.5 85.1 85.2 86.1 86.2 86.3 86.4 86.5 87.1 87.2 87.3 87.4 87.5 88.1 89.1 89.2 89.3 90.1 90.2 90.3 91.1 91.2 91.3 92.1 93.1 93.2 93.3 93.4 93.5 93.6 94.1 94.2 94.3 95.1 95.2 95.3 95.4 95.5 96.1 96.2 97.1 97.2 97.3 97.4 97.5 98.1 98.2 98.3 98.4 98.5 98.6 99.1 99.2
Socialist Equality Party (US) 2016 Congress Resolutions Perspectives and Tasks of the Socialist Equality Party 24 August 2016 The Socialist Equality Party (US) held its Fourth National Congress from July 31-August 5 in Detroit, Michigan. The Congress unanimously endorsed the statement of the International Committee of the Fourth International, “Socialism and the Fight Against War,” and adopted three additional resolutions, “Perspectives and Tasks of the Socialist Equality Party,” “For the Unity of the Working Class in the United States and Latin America” and “The Fight for Socialism and the Tasks of the International Youth and Students for Social Equality.” Twenty-five years after the fall of the Soviet Union, the world capitalist system is wracked by economic, social and political crises. The dissolution of the USSR in December 1991 was hailed as the decisive triumph of capitalism and the “end of history.” Yet, a quarter century later, the world economy is riven by contradictions, the imperialist powers are leading mankind into the abyss of a new world war, democratic forms of rule are under attack in every major capitalist country, right-wing nationalist and fascistic forces are on the rise, and class struggle is resurgent throughout the globe. Eight years have passed since the financial meltdown of 2008, which triggered the worst global economic crisis since the Great Depression of the 1930s. Desperate to avoid a collapse of the banking system and the liquidation of the vast private fortunes invested in Wall Street, the US Federal Reserve adopted the program of “quantitative easing,” i.e., an historically unprecedented lowering of interest rates, combined with the infusion of trillions of dollars into financial markets. Government policies have driven share prices to new record levels, but the “real” economy, beyond the realm of the finance industry, is stagnating, and the living standards of the broad mass of the working population continue to fall. Geopolitical tensions resemble the conditions preceding the First and Second World Wars. A quarter century of war, which began in 1990-91 with the first US invasion of Iraq, has metastasized into a drive by Washington for global hegemony that threatens to erupt into a Third World War fought with nuclear weapons. The consequences of Washington’s “War on Terror” have been catastrophic. The destruction of entire societies in the Middle East and North Africa has generated the worst global refugee crisis since the Second World War. NATO is engaged in a massive militarization of Eastern Europe, even as it denounces “Russian aggression.” The Obama administration’s “pivot to Asia” is embroiling the entire region, from India to Australia to Japan, in the growing conflict between the United States and China. Germany is remilitarizing and asserting its role as the dominant European power. The political structures of the nation-state system, through which the ruling class has advanced its interests and regulated the global economy, are confronting a profound crisis of legitimacy. The vote in the UK to exit the European Union and the possible disintegration of the UK itself; elections in Australia that failed to produce a framework for a majority government by either of the major parties; the rise of far-right forces throughout the world; the deep political crises in Brazil and Venezuela; and the failed military coup in Turkey, a member of NATO—all testify to the breakdown of bourgeois democratic institutions and forms of rule. The global crisis of bourgeois rule is expressed, with exceptional sharpness, in the United States presidential election of 2016. The two main parties of the ruling class exhibit advanced symptoms of political dementia. The Republican Party has nominated a fascistic demagogue, Donald Trump, who promises to “Make America Great Again” by employing the same fabled entrepreneurial skills with which he bankrupted several casinos. The Democratic Party offers Hillary Clinton, whose main qualification for the presidency is that she has survived more scandals than almost any other figure in American political history. After a political career spanning more than four decades, which has made her a multi-millionaire, Hillary Clinton personifies the alliance of the military-intelligence establishment and Wall Street financial interests. Whatever the outcome of the election, it will produce a reactionary government, presiding over a deepening economic and social crisis, and pursuing policies for which there is no popular mandate, including a sharp escalation of war abroad. The mass support for Vermont Senator Bernie Sanders, a self-described socialist who based his campaign on calls for a “political revolution” against the “billionaire class,” was the initial expression of a left-wing, anti-capitalist political radicalization of workers and youth, which, despite the efforts of Sanders himself, cannot be contained within the framework of the two-party system. The United States is entering a period of intense class struggle. This will, in turn, lead the American working class onto the path of conscious political struggle against the capitalist class and its state machinery. There is no peaceful way out of the historic crisis of the capitalist system. It will be resolved in one of two ways. Either the ruling class will seek to create a new equilibrium through war, dictatorship and a vast impoverishment of the world’s population, or the working class, united internationally and mobilized as an independent political force, will overthrow capitalism and establish a global socialist society based on rational planning and social equality. The same crisis that produces imperialist war and authoritarianism also creates the impulse for social revolution. Popular opposition to American militarism, the attacks on jobs and wages, the destruction of public education, the collapse of infrastructure, student debt and soaring tuition, and police violence must be united in a common political struggle of the entire working class for socialism. In opposition to all forms of middle-class, pseudo-left politics, the Socialist Equality Party unequivocally upholds the central and leading role of the working class in defense of democratic rights, against militarism and for socialism. The building of the revolutionary leadership, in the United States and internationally, is the decisive strategic question upon which the fate of mankind depends. The crisis of world capitalism and the restructuring of class relations in the US The main consequence of the policies pursued by the US Federal Reserve and world central banks has been to expand the scope of financial speculation, while enormously increasing the wealth of the corporate and financial elite and creating the highest levels of social inequality in history. Stock markets in the US are at record highs, while the vast supply of money poured into debt markets has sent bond yields in Europe to record lows. Buoyed by rising asset prices, 62 billionaires now control as much wealth as half of the world’s population, or 3.5 billion people. Meanwhile, the world economy remains mired in slump. Leading economists are warning of a period of global “synchronized slowdown” and “secular stagnation.” World trade has slowed sharply in comparison to the period prior to 2008, amidst a return of the type of economic nationalism—including currency wars and the erection of trade barriers—that characterized the decade preceding the Second World War. For a period of time, the rapid growth of China masked the extent of global deterioration. That has run its course. Economic growth in China has fallen to 4.1 percent, as the property bubble, financed by government spending and debt in the aftermath of 2008, collapses. The slowdown in China has global implications. It has contributed to the collapse of commodity prices, producing economic crisis in export-dependent countries. Brazil is in the midst of the worst economic crisis since the Great Depression, and Venezuela is going through a period of soaring inflation and mass impoverishment. The Russian economy shrank by 3.7 percent in 2015, Indian exports have fallen sharply, and South Africa’s economy contracted by 1.2 percent in the first three months of 2016. In Europe, the withdrawal from the European Union by Britain, its second largest economy, is part of a broader crisis of the entire project of European “unity.” For the eurozone, the countries using the euro as their currency, economic growth this year is expected to reach just 1.6 percent, followed by an estimated 1.4 percent next year. The Brexit vote has raised fears of financial contagion, a collapse of the housing market bubble in Britain and a generalized banking crisis throughout the continent. The Brexit vote comes amid a general, continent-wide economic malaise. Greece, Portugal and Spain are in the midst of deep recession, the product of brutal austerity measures enforced by the banks. In Italy, state debt has soared and GDP has contracted by 8 percent since 2008. In the United States, Obama’s claim that the situation is “pretty darn great” is delusional. The American economy is plagued by stagnation, persistent mass unemployment and worsening living conditions for the vast majority of the population. Economic growth for the remainder of this year and next is estimated to be at 2 percent, far lower than after previous recessions. And this is assuming that the US economy is not significantly affected by the growing economic instability all over the world. Median income in the US has fallen by 7 percent since 2000, and labor’s share of income has fallen from 66 to 61 percent. The present state of the world economy confirms the analysis of the International Committee of the Fourth International (ICFI), the world Trotskyist movement, that the crisis that began in 2007-08 was not a conjunctural downturn, but rather, marked the breakdown of the global structure of world capitalism. The 2008 crisis, which was sparked by the collapse of the market in toxic assets, linked to subprime mortgages in the US, laid bare the corrupt and parasitic character of the capitalist system, particularly American capitalism. The preceding three decades saw an unprecedented growth of social inequality, linked to financialization. The accumulation of fantastic sums of wealth by the corporate and financial elite in the United States was increasingly divorced from the process of production. It was tied, instead, to the endless rise of asset markets, speculation and outright criminality. The phenomenon of financialization has had significant consequences for social and political relations within the United States. The American ruling class bears all the hallmarks of an aristocracy, with its brazen contempt for public opinion, and for democratic forms of rule and legality, at home and abroad. The financial aristocracy controls the political system and the media. Not only do politicians represent the ruling class; increasingly they are millionaires and billionaires in their own right. The ruling elite has built up police-state mechanisms and a vast domestic spying apparatus to protect this wealth and defend its interests. The turn to financialization, however, is rooted in a deeper and longer-term crisis of the American and world economy. As far back as the 1960s, there were signs that the framework of the economic boom of the post-World War II period was breaking down. The economic revival of Europe and Japan eroded the dominant position of the United States, upon which the post-war system was based. In the mid-1960s, the rate of profit in major US manufacturing industries began to fall significantly, and by the 1970s, economic growth in all the major capitalist countries had begun to stagnate. The period between 1967 and 1975 also saw the eruption of working class militancy throughout the world. The American ruling class responded to these tendencies by launching a counter-offensive against the working class, beginning with the appointment, by Jimmy Carter’s Democratic Party administration, of Paul Volcker to head the Federal Reserve in 1979. Volcker sharply raised interest rates, provoking a severe recession and driving up unemployment. With the collaboration of the AFL-CIO trade unions, the Reagan administration, which came to power in 1981, launched a wave of government and corporate strike breaking. Entire industries were virtually shut down, and hundreds of thousands of jobs wiped out. The rate of growth of industrial production fell from between 7 and 9 percent in the 1950s to between 2 and 3 percent in the 1980s. The erosion of industrial production in the United States was directly associated with the rise of the finance industry. Financial speculation became the principal means through which the ruling class enriched itself. The proportion of corporate profits realized by the finance industry rose from 6 percent in 1980 to 40 percent in 2005. The share of GDP generated by finance, insurance and real estate (FIRE), as a percentage of the goods-producing industry, rose from just over 30 percent in the 1970s to more than 70 percent by the 2000s and over 90 percent in 2010. A stock market boom that began in the 1990s was facilitated by a Federal Reserve policy that encouraged the massive accumulation of debt through low interest rates. These economic transformations have been connected to global processes. In search of higher rates of profit, corporations have scoured the globe for access to cheap raw materials and labor markets. The globalization of production and the rise of giant transnational corporations have been facilitated by revolutionary advances in transportation and communication, which have enabled companies to develop a global division of labor and sell directly to a global market. The dissolution of the Soviet Union and the restoration of capitalist relations in China have added some 2 billion workers to the global labor pool. Atop this increasingly globalized economy lies a massive market in financial speculation. The 2008 crisis itself was the third time in a decade that the world economy had been shaken by the collapse of a finance bubble. It was preceded by the East Asian financial crisis of 1997-98, which engulfed Thailand, Malaysia, Indonesia, South Korea and the Philippines, and nearly triggered a global financial meltdown. This was followed in 2000 by the collapse of the dot.com boom and the wave of corruption scandals tied to market speculation, including the bankruptcy of Enron. As in these earlier crises, the response of the Federal Reserve and world central banks to the 2008 crash has been to lower interest rates and flood the markets with cash. This has only created new asset bubbles and set the stage for a new and more catastrophic financial collapse. In 1921, in the aftermath of the First World War and the Russian Revolution, Leon Trotsky pointed to the existence of a massive accumulation of debt that parallels conditions today. While the countries of post-war Europe were impoverished, there was a proliferation of banknotes and government bonds that represented, in the final analysis, a claim on profit—“a memory of what has been destroyed and... a hope of what can be earned.” This money capital “distorts the shape of the entire society, the entire economy. The poorer the society grows, the richer it appears, regarding itself in the mirror of this fictitious capital.” [Trotsky, Speech to the Third Congress of the Comintern, in To the Masses: Proceedings of the Third Congress of the Communist International, pp. 108-109] So, too, today, the gigantic surplus of fictitious capital must be paid or destroyed, through the extraction of ever greater profit from the working class, the liquidation of public and state assets and imperialist plunder. American imperialism and the drive to World War III The efforts of the American ruling class to find a way out of the crisis propels it, on the one hand, to intensify its assault on the working class in order to extract a greater share of the product of labor and, on the other hand, to engage in ever more reckless militarist violence abroad. The globalization of production, far from diminishing international conflict, has raised to new heights the basic contradiction between world economy and the nation-state system. The dissolution of the Soviet Union, 25 years ago, was interpreted by the strategists of US imperialism as an opportunity to restructure the entire globe in the interests of the American capitalist class, unencumbered by either the countervailing military power of the USSR or the specter of socialist revolution. The first Bush administration proclaimed a “New World Order,” and the Pentagon outlined plans to prevent the emergence of any regional or global challenger to US interests. The Gulf War of 1990-91 was followed, under the Clinton administration, by a decade of sanctions and intermittent bombings of Iraq, military interventions in Somalia, Haiti, Sudan and Afghanistan, and the brutal “human rights” war against Serbia in 1999. Following the September 11, 2001 terrorist attacks, the second Bush administration launched what Bush called the “wars of the 21st century,” with the invasion of Afghanistan in the autumn of 2001. Under the framework of the “war on terror,” the Bush administration followed the Afghan war by launching the second invasion of Iraq in 2003. Obama—the first president in US history to complete two full terms with the nation continuously at war—added the bombings of Libya, Yemen and Pakistan, and the CIA-backed civil war in Syria, to the list of military operations. Throughout this period, the American ruling class has pursued a definite strategy of increasingly bloody warfare. As the Preface to A Quarter Century of War: The US Drive for Global Hegemony, 1990-2016, states: The last quarter century of US-instigated wars must be studied as a chain of interconnected events. The strategic logic of the US drive for global hegemony extends beyond the neocolonial operations in the Middle East and Africa. The ongoing regional wars are component elements of the rapidly escalating confrontation of the United States with Russia and China. It is through the prism of America’s efforts to assert control of the strategically critical Eurasian landmass, that the essential significance of the events of 1990-91 is being revealed. But this latest stage in the ongoing struggle for world hegemony, which lies at the heart of the conflict with Russia and China, is bringing to the forefront latent and potentially explosive tensions between the United States and its present-day imperialist allies, including—to name the most significant potential adversary—Germany. The two world wars of the twentieth century were not the product of misunderstandings. The past is prologue. As the International Committee foresaw in 1990-91, the American bid for global hegemony has rekindled interimperialist rivalries simmering beneath the surface of world politics. A third world war involving nuclear weapons is not simply a theoretical possibility; it is an immediate practical danger, arising from intensifying conflicts between the major powers, all of which possess nuclear arsenals. In May, the Union of Concerned Scientists published a report under the headline, “The risk of nuclear war with China: A troubling lack of urgency”. It warned: Twenty-four hours a day, 365 days a year, the governments of the United States and the People’s Republic of China are a few poor decisions away from starting a war that could escalate rapidly and end in a nuclear exchange. Mismatched perceptions increase both the possibility of war and the likelihood it will result in the use of nuclear weapons. Miscommunication or misunderstanding could spark a conflict that both governments may find difficult to stop. Military planners are actively strategizing for the use of nuclear weapons in war. The Obama administration has launched a $1 trillion nuclear weapons modernization program that includes producing a new generation of lower-yield munitions designed for use in combat. A report published last year by the Center for Strategic and International Studies, a leading think tank for the US State Department, Pentagon and intelligence agencies, argued that “the scenarios for nuclear employment have changed greatly since the ‘balance of terror’ between the two global superpowers.” As a result, the “second nuclear age” involved “thinking through how they might actually employ a nuclear weapon, both early in a conflict and in a discriminate manner.” All the imperialist powers—from the UK, Germany, France, Italy and Japan, to Canada, Australia and New Zealand—are seeking their place in a new carve-up of the world. The historic antagonism between Germany and the United States (which fears any single power coming to dominate Europe), a major factor in the two world wars of the 20th century, is again asserting itself. In June, German Foreign Minister Frank-Walter Steinmeier outlined a policy of returning Germany to the status of a “major European power,” which would be forced “to reinterpret the principles that have guided its foreign policy for over half a century.” In a direct challenge to the United States, Steinmeier insisted that “the illusion of a unipolar world [has] faded” and that “our historical experience has destroyed any belief in national exceptionalism—for any nation.” The drive to war is inextricably connected to the growth of authoritarianism. Under the framework of the “war on terror,” the American ruling class, followed by the ruling classes of all the major capitalist countries, has erected a vast military-intelligence apparatus that illegally spies on the population of the entire world. In the United States, local police have been equipped with billions of dollars in advanced military hardware and have been transformed into a paramilitary force that kills more than 1,000 people every year. Plans for a vast expansion of war after the 2016 elections will be inevitably accompanied by domestic repression against all opposition to the policies of the financial aristocracy. The global resurgence of class struggle The globalization of production has not only intensified the conflicts between nation-states; it has also led to an enormous increase in the size of the international working class. According to a recent report by the McKinsey Global Institute, between 1980 and 2010, the world’s workforce grew by 1.2 billion to approximately 2.9 billion. In “developing economies,” there has been a massive shift from farm to factory employment, with non-farm jobs now accounting for 70 percent of total global employment, up from 54 percent in 1980. Globally, the impact of the economic crisis on the working class has been disastrous—declining wages, the destruction of social programs and mass unemployment. According to the International Labor Organization, global unemployment in 2015 reached 197.1 million, 25 million more than before the crisis. It is expected to rise by another 2.3 million this year and 1.1 million next year. The number of working-age individuals not looking for work has also increased sharply, by 26 million in 2015 to more than 2 billion people. Nearly 75 million young people are unemployed, with the rate of joblessness for youth about three times higher than in the adult population. These factors, combined with a worsening economic outlook, led the ILO to warn about the “renewed risks of social unrest.” One of the most significant features of the world situation is the resurgence of class struggle internationally. This year, mass demonstrations have taken place in France and Belgium against reactionary labor laws and anti-democratic legislation, enacted under the framework of the “war on terror,” but aimed at suppressing all opposition to the policies of the ruling class. Food riots and other protests against the Maduro government have rocked Venezuela. Teachers in Mexico have launched strike action against attacks on public education. Workers in Greece have staged general strikes against the austerity measures imposed by the pseudo-left Syriza party. In China, the number of strikes and protests by workers has soared over the past two years. According to the China Labor Bulletin, there were 1,200 strikes and protests between 2011 and 2013. In 2014, there were more than 1,300 and in 2015, more than 2,700. By February 2016, there were nearly 800—an annual rate of 4,800. In the United States, this year’s strike by 39,000 Verizon workers followed the eruption of opposition to sell-out contracts by US autoworkers last fall, and a strike by oil refinery workers at the beginning of 2015. Also this year, teachers in Detroit, Atlanta, Compton, California and other areas have launched protests against the decay of schools, charterization and attacks on their pay and benefits; and protests by Flint residents have brought the poisoning of the city’s water supply to national attention. Figures on man-days lost to strikes and lockouts in the United States underscore the rising curve of the class struggle. From 200,000 man-days lost in 2013 and 290,000 in 2014, the number jumped to 740,000 in 2015, mainly due to the oil workers’ strike and the protracted lockout of steelworkers at Allegheny Technologies Inc. (ATI). In the first half of 2016 alone, days lost to strikes soared to nearly 2 million, mainly due to the 54-day walkout at Verizon. Even more disturbing to the ruling class are mounting signs that the trade unions—which function as labor contractors and arms of corporate management and the state—are losing their grip on the working class. These signs include the mass opposition among autoworkers to concessions contracts last year, and wildcat actions by Detroit teachers, East Coast longshoremen and Uber drivers. Moreover, the mass support among workers, and especially among youth, for the campaign of Bernie Sanders, has revealed, to the horror of the ruling elite, the widespread growth of anti-capitalist sentiment. The class struggle is becoming increasingly global in both content and form. In 1988, the IC wrote, “It has long been an elementary proposition of Marxism that the class struggle is national only as to form, but that it is, in essence, an international struggle. However, given the new features of capitalist development, even the form of the class struggle must assume an international character. Even the most elemental struggles of the working class pose the necessity of coordinating its actions on an international scale.” This appraisal, which was bound up with the IC’s analysis of the transformation of the national-based parties and trade unions, is being confirmed. The development of the class struggle in every country poses the necessity for the unification of workers internationally. The ruling class has responded to the globalization of production and the resurgence of the class struggle by reviving the most extreme forms of nationalism. “The breeding places of nationalism are also the laboratories of terrific conflicts in the future; like a hungry tiger, imperialism has withdrawn into its own national lair to gather itself for a new terrific leap.” [Leon Trotsky, Nationalism and Economic Life]. It is precisely at the point where the contradictions besetting globally integrated capitalism attain extraordinary acuteness that the capitalist class, striving to rally the masses in support of imperialist war, does all in its power to whip up nationalist frenzy. The neo-fascist Freedom Party in Austria, Marine Le Pen in France, the UK Independence Party in Britain, the Alternative for Germany and Donald Trump in the US—are all seeking to exploit the fact that the traditional “left” is deeply compromised. The turn to these forces is not an expression of strength, but of weakness. The ruling elites feel themselves under siege from all sides. They are attempting to preempt the political radicalization of the working class through the mobilization of far-right forces, while creating the conditions for ever more violent and brutal repression of social opposition. The social crisis in the United States The task of the Socialist Equality Party is to bring into the working class in the United States the strategy of international socialist revolution, in opposition to imperialist war and all forms of nationalism. Throughout its history, the International Committee has been unique in insisting on the revolutionary role of the American working class. This “sleeping giant of world politics” is beginning to awaken. The crisis of American capitalism and the decades-long social counter-revolution carried out by the American ruling class have produced levels of social inequality rivaled only by the years preceding the Great Depression of the 1930s. When the Workers League in the US began the process of forming the Socialist Equality Party in 1995-96, it pointed to “the dominant feature” in political life: “the widening gap between a small percentage of the population that enjoys unprecedented wealth and the broad mass of the working population that lives in varying degrees of economic uncertainty and distress.” [David North, The Workers League and the Founding of the Socialist Equality Party, 1996]. Recognition of the revolutionary significance of the fight for equality was embodied in the name chosen, which was followed by the formation of Socialist Equality Parties in all the sections of the International Committee. This decision, taken two decades ago, has proven immensely prescient. Social inequality is the defining feature of social and political life in the United States. As a result of eight years, during which unlimited sums of money have been pumped into financial markets, the wealth of the 400 richest individuals in the country has surged from $1.27 trillion in 2009 to $2.34 trillion last year. During the same period, the number of full-time jobs has actually declined: the entire increase in employment since 2009 is accounted for by temporary, contract, part-time and other forms of contingent labor. Low wages, poverty, debt and economic insecurity: this is the reality for the vast majority of the American population. One in seven fall below the official poverty line, including one in five children. The official fall in the unemployment rate masks the real state of joblessness and job insecurity. As a result of millions of people giving up hope of finding work, the labor force participation rate—a more accurate measure of the state of the economy—at 63 percent, is near a 38-year low. Wages have continued to fall throughout the “recovery,” by 4 percent in real terms between 2009 and 2014. Those in the lowest-earning quintile saw their wages decline by 5.7 percent during this period. Wages for manufacturing workers—who once set the benchmark for other sections of the working class—now average $15.66 per hour, 7.7 percent below the median wage for all occupations. Perhaps the clearest expression of the decline in the conditions of life for the vast majority of the population is the fall in life expectancy, due to a surge in drug overdoses, liver disease and suicide—all products of social decay and desperation. The gap in life expectancy between the richest 1 percent and the poorest 1 percent of the population now averages 14.6 years for men and 10.1 years for women. The fall in life expectancy has particularly affected white working class men: the mortality rate for whites aged 45 to 54, with no more than a high school education, increased by 134 per 100,000 between 1999 and 2014. This explodes the claims by pseudo-left forces about the prevalence of “white privilege” and “male privilege.” Strategists for the ruling class see a decline in life expectancy as necessary to reduce the costs of providing health care to the elderly. The assault on health care, including the Obama administration’s principal domestic initiative, Obamacare, is intended to speed up this process. The central purpose of the so-called Affordable Care Act has been to shift the costs of health care from corporations and the government onto the backs of working people, by encouraging companies to slash health care programs; rationing drugs, tests and medical procedures; and forcing individuals to buy overpriced and inadequate coverage from private companies on government-run insurance exchanges. Conditions for young people are particularly dire. As a result of skyrocketing tuition costs, declining wages and cuts in state assistance, student loan debt has soared to a staggering $1.3 trillion. About 40 million Americans have student loan debt, and nearly 7 million of these were in default on their federal student loans in 2015, up 6 percent from 2014. The number of homeless students in the US is now 1.7 million, double what it was a decade ago. Amidst soaring housing prices and rent, declining wages and mass unemployment, a whole generation of Americans is unable to buy a home or start a family. For the first time in American history, the younger generation is worse off than their parents and grandparents. Meanwhile, older workers are seeing their pension and health care plans looted, making it impossible to retire. Nearly 30 percent of Americans aged 55 and older do not have any retirement funds or a traditional pension plan. For those between the ages of 55 and 64 who do have money saved, the average amount is equivalent to only $310 a month. One study put the “retirement savings deficit” for those aged 25 to 64 at between $6.8 and $14 trillion. As a result, poverty among older workers is on the rise, while many workers are forced to continue working to get by. Beyond such indices of social crisis lies a broader decay and collapse of infrastructure, which has been laid waste by corporate plunder and budget cuts. The exposure of the poisoning of thousands of working class families and their children in Flint by lead-tainted water sheds light on the decrepit state of water systems throughout the country. Public schools have been starved of funds, as both Democrats and Republicans, with the assistance of the trade unions, divert money into for-profit, charter operations. The 2016 US elections The explosion of American imperialism abroad and the assault on the working class within the United States form the background to the extreme volatility of the 2016 elections. In a primary process that was characterized, above all, by social anger and opposition, the Democrats and Republicans have selected as their nominees two candidates who personify, in different ways, the corruption and criminality of the American ruling class. Whoever is elected in November, he or she will be incapable of resolving any of the contradictions that are leading to either world war or socialist revolution. Underlying the crisis of bourgeois rule is a broad-based radicalization of workers and youth, and hostility to the entire political system. One poll, carried out during the primaries, found that 58 percent of the population said they were dissatisfied with the Republican and Democratic candidates, with 55 percent in favor of an independent presidential campaign. This included a staggering 91 percent of voters under the age of 29. In the center of world capitalism, polls show that more young people now consider themselves socialist than capitalist. A growing percentage of the population believes that basic necessities like health care, food and shelter should be social rights guaranteed by the government. There is overwhelming support for increasing taxes on the wealthy. The support for Sanders demonstrated that, in a country where socialist ideas have been suppressed for decades, millions of people are beginning to look for an alternative to capitalism. From the beginning of his campaign, however, the Socialist Equality Party and the World Socialist Web Site (WSWS) warned that Sanders offered no way forward for workers and young people. In February 2016, following Sanders’ landslide victory in the New Hampshire primary contest, we wrote, “Sanders does not speak for the working class, but for a section of the ruling class and political establishment that views the growth of social opposition with fear and is seeking some way of containing it.” Throughout his campaign, Sanders avoided any discussion of war and militarism, while proclaiming his support for the foreign policy of the Obama administration, including the wars in Afghanistan and the Middle East, drone bombings and the aggressive confrontation with Russia. His domestic program was limited to mild reformist proposals, and he rejected any measures that would challenge the capitalist system, including the nationalization of the banks and major corporations. Even before Donald Trump, Sanders was advancing an economic nationalist program, denouncing trade deals with China and other countries as the source of the social crisis within the United States. The culmination of the Sanders campaign, in his endorsement of Clinton, has been a critical political experience for millions of workers and youth. It was yet another demonstration of the futility of seeking to transform the Democratic Party. The social and political grievances that found expression in mass support for the Sanders campaign will not, however, go away. They will emerge again in more explosive and radical forms. As Sanders backs Clinton, efforts are also underway to develop a new political framework for channeling opposition behind the Democratic Party. Some of those organizations that enthusiastically backed Sanders are now supporting the Green Party and its nominee, Jill Stein. Stein had previously said that she would step aside if Sanders agreed to run at the head of the Green Party ticket. The Green Party is a capitalist party that has long functioned as a political prop for the Democrats, claiming that by running formally independent candidates, it would be better able to push the Democrats to the left. Internationally, when Green Parties have come to power, particularly in Germany, they have backed policies of austerity and war. The US Green Party program is an eclectic combination of mild reforms, economic nationalism and reactionary proposals to reduce consumption and promote “responsible” corporations. It does not oppose the private ownership of production or propose anything that would significantly challenge the interests of the corporate and financial elite. The Socialist Equality Party presidential election campaign of Jerry White and Niles Niemuth is aimed at building a revolutionary leadership among workers and youth to prepare the foundations for the struggles that are emerging, in the United States and around the world. The SEP insists that the fight against war, social inequality and dictatorship requires the independent mobilization of the working class in opposition to the capitalist system. Our campaign will educate workers and fight for genuine socialist policies, including the nationalization of the banks and major corporations; the expropriation of the wealth of the corporate and financial elite; and the dismantling of the military and the police-state spying apparatus. The SEP will fight to mobilize the working class against imperialist war. It will explain to workers and youth that none of the historic problems they confront can be resolved outside of the working class taking political power and transforming the entire world economy on the basis of social need and rational planning, not private profit. The right-wing politics of race and gender identity The extent of support for Sanders frightened the ruling class—not because of Sanders himself, but because it expressed the fact that class issues are increasingly coming to the fore. As Francis Fukuyama, commenting in a recent issue of Foreign Affairs, remarked, “The real story of this election is that after several decades, American democracy is finally responding to the rise of inequality and the economic stagnation experienced by most of the population. Social class is now back at the heart of American politics, trumping other cleavages—race, ethnicity, gender, sexual orientation, geography—that dominated discussion in recent elections.” As far as the political representatives of the ruling class are concerned, this tendency must be reversed. The subject must be changed, away from social inequality and back to race, gender and sexual identity. It is for this reason that the media and Democratic Party have relentlessly focused on issues such as transgender access to bathrooms and participation in the military, an alleged epidemic of sexual violence on campuses, and the supposed resurgence of racial animosity and conflict in the United States. Particularly cynical is the treatment, by the media and the Democratic Party, of the epidemic of homicidal police violence in the United States. This is not presented as an expression of the nature of the police as an instrument of class rule, but rather as a manifestation of the hatred of whites for African-Americans. Media pundits assert the vast gulf between “white America” and “black America,” two separate nations incapable of understanding each other. White workers are presented as reactionary and racist, with all their social and economic grievances motivated by a desire to return to a past period of “privilege” and power. The Socialist Equality Party rejects claims that the United States is separated into a “white America” and a “black America,” or that all “whites” and “males” enjoy special privileges. We reject the narrative that the country is seething with race hatred. There has been an enormous development in the general consciousness of the population since the period of Jim Crow segregation in the south and widespread racial discrimination in the north. Workers of all races live and interact with each other on a daily basis and face a common struggle against poverty, unemployment and the corporate attack on wages and benefits. In relation to the specific issue of police violence, while a disproportionate percentage of police killings are of African-Americans, the largest number of those killed are white. Yet the murder of white youth by police generally receives no media coverage, because it fails to conform to the racialist narrative. According to data compiled by the Guardian newspaper, of the 587 people killed by police through mid-July, 145 were black, 94 Hispanic and 292 white. In terms of the number killed as a percentage of the overall population, police have targeted Native Americans at nearly the same rate as African-Americans. Moreover, the claim that police violence and the social catastrophe in cities like Detroit and Flint are primarily the product of racism, is belied by the proliferation of African-American mayors, city councilmen and police chiefs. For the past seven-and-a-half years, the United States has been headed by an African-American president, who has overseen a vast deterioration in the living standards of workers of all races, while police violence is greater today than ever before. Racism, no doubt, plays a role in particular police killings. However, to the extent that racism exists, it is bound up with the social and political function of the police as an instrument for defending the wealth of the ruling class. The fight against racism and police murder, therefore, requires a united movement of all workers on the basis of their common class interests. The promotion of racialist politics is the form taken within the United States of the global strategy of pitting one section of the working class against another. The Democratic Party’s identity politics and Trump’s economic nationalism (paralleled by the nationalist program of Sanders) are both efforts to block the working class from becoming conscious of the objective unity of its interests across all national, gender and racial lines. The fight against racial and identity politics is thus a component part of the SEP’s fight to unify the international working class in a common struggle against the global capitalist system, the source of inequality, war and dictatorship. Marxism vs. the pseudo-left The politics of race and identity, now central to the stability of bourgeois rule, have been developed over decades by anti-Marxist organizations and theoretical tendencies that the ICFI has defined as “pseudo-left.” During the past several years, the international working class has gone through a number of critical experiences demonstrating the pro-imperialist and anti-working class character of the pseudo-left. These include their role in derailing the revolutionary movement against the dictatorship of Hosni Mubarak in Egypt; their support for the NATO-led war in Libya and the CIA-backed civil war in Syria; their backing of the right-wing coup in Ukraine; and, above all, the actions of the Coalition of the Radical Left (Syriza) in Greece. In January 2015, Syriza came to power on the basis of its pledges to oppose EU-backed austerity measures. This was hailed by every pseudo-left organization as a transformative event that would change the trajectory of European politics. After signing an agreement to extend EU austerity measures in February, only weeks after coming to power, the Syriza government trampled the landslide “no” vote in its July referendum on austerity, and rammed a massive new austerity bailout through parliament. It is currently serving as a front-line police force in the erection of a “Fortress Europe” to keep out refugees fleeing the disaster created by imperialism in the Middle East and Africa. The actions of Syriza definitively demonstrated the role of the pseudo-left as a faction of bourgeois politics, repeated in different forms by the International Socialist Organization, Socialist Alternative and the various remnants of the Occupy movement in the US; Podemos in Spain; Die Linke in Germany; the New Anti-capitalist Party in France. The politics of the pseudo-left is closely connected to the irrationalist, idealist and anti-Marxist theories associated with existentialism, the Frankfurt School, postmodernism, “post-Marxism” and neo-anarchism. One contemporary representative of this tradition summed up its outlook: Instead of the essentially rational human subject who was to be emancipated from power and ideology, we have a subject who is dispersed amongst a multiplicity of desires and intensities, and whose identity is deeply interwoven into discursive and power structures. Related to this also is the displacement of the category of class from the summit of radical politics: the proletariat is no longer the essential radical subject, and political struggles are no longer overdetermined by ‘class struggles’ as they were in the Marxist schema. Instead, many have pointed to the emergence over the past few decades of new radical political subjectivities and forms of activism—black and ethnic minorities against racism, feminists against patriarchy, gays against homophobia, and so on. These are the ‘new social movements’ that have colored the postmodern political landscape. [Saul Newman, Unstable Universalities: Poststructuralism and radical politics, 2007, p. 3] The ICFI has defined the pseudo-left as denoting “political parties, organizations and theoretical/ideological tendencies which utilize populist slogans and democratic phrases to promote the socioeconomic interests of privileged and affluent strata of the middle class.” The pseudo-left “is anti-socialist, opposes class struggle, and denies the central role of the working class and the necessity of revolution in the progressive transformation of society.” It “promotes ‘identity politics,’ fixating on issues relating to nationality, ethnicity, race, gender and sexuality in order to acquire greater influence in corporations, the colleges and universities, the higher-paying professions, the trade unions and in government and state institutions, to effect a more favorable distribution of wealth among the richest 10 percent of the population.” It is “pro-imperialist, and utilizes the slogans of ‘human rights’ to legitimize, and even directly support, neo-colonialist military operations.” [David North, Foreword to The Frankfurt School, Postmodernism and the Politics of the Pseudo-Left: A Marxist Critique] The Socialist Equality Party and the turn to the working class The central strategic task of the Socialist Equality Party in the United States is to build a political leadership in the working class and its key sections. The objective tendencies of world capitalism create the conditions for innumerable struggles against the attacks on wages and benefits, the growth of social inequality and mass unemployment, police violence and imperialist war. The SEP must unite these struggles of workers and youth in a political movement to take power and establish a workers state in the United States, as part of an international socialist movement of the working class. The political independence of the working class can only be established through the struggle to define its independent interests in opposition to every political organization of the capitalist class, from the pseudo-left to the far right. This requires a fight to bring into the radicalization of workers and young people the historical experiences of the international working class movement, which are embodied in the history of the Trotskyist movement and its struggle against all forms of Stalinism, reformism, revisionism and nationalism. It is only on the basis of this political struggle that the party can elaborate the necessary tactical and organizational initiatives. This Congress is being held a half-century after the founding of the Workers League, the predecessor of the Socialist Equality Party, in 1966. The Workers League was formed during the early stages of the political radicalization of the 1960s, on the basis of the struggle of the International Committee against Pabloite revisionism. The development of the Marxist movement could only proceed based on the recognition of the revolutionary role of the American working class, through an irreconcilable struggle against the myriad petty-bourgeois tendencies, including the revisionists in the Socialist Workers Party, who promoted various forms of racial, ethnic, sexual and gender politics. In his greetings to the Workers League, Socialist Labour League leader Gerry Healy stated: The working class in the United States is the most powerful in the world, and it is within this class that you must build your party. This is a basic principle of Marxism and one which applies with particular urgency to the conditions existing inside the United States. It is not Black Power or the dozens of peace and civil rights movements which extend throughout the country which will resolve the basic questions of our time, but the working class led by a revolutionary party. It is at this point that we separate ourselves completely from the revisionists. We emphatically reject their idea that the Negroes by themselves as well as middle-class movements can settle accounts with American imperialism. Whatever critical support we are called upon from time to time to extend to such movements, the essence of our support must be based on making clear our criticisms of their shortcomings. A half-century later, the crisis of American capitalism is far more advanced, and the nationalist politics of race and identity far more reactionary. In 1966, when the Workers League was founded, there were numerous political organizations in the United States claiming to be socialist, communist or Trotskyist, and professing to speak for the working class. Today, few of these organizations remain, and those that do have openly substituted an orientation to race, gender and sexual orientation for any effort to unite the working class and fight for its political independence. The past year has seen a number of developments showing the possibility for a very significant and rapid growth of the political influence of the SEP and the World Socialist Web Site. During the struggle of autoworkers in the fall of 2015, the WSWS emerged at the center of opposition to the imposition of sell-out contracts imposed by the Big Three and the United Auto Workers. Thousands of autoworkers read the WSWS Autoworker Newsletter, and its call for the formation of independent factory committees won widespread support. This was followed by the party’s intervention in the strike by 39,000 Verizon workers, during which thousands of workers followed the WSWS. Hundreds participated in online discussions organized by the SEP and supported a petition, initiated by the party, to demand the rescinding of a back-to-work order pending the release of the full contract and a democratic vote by the membership. The party’s tactical initiatives in relation to the struggles of auto and telecommunications workers were rooted in the movement’s analysis of the crisis of world capitalism, our decades-long fight against Pabloism and opportunism, and our protracted struggle to penetrate the working class and win the best elements to a Marxist perspective. In particular, the ICFI’s analysis of the degeneration of the trade unions and their transformation into anti-working class organizations is intersecting with the experiences of millions of workers with these reactionary organizations. The orientation of the SEP to the working class must be developed and deepened. The significant advances in the political influence of the movement must be translated into the recruitment of workers into the party. The SEP must carry out systematic political work in key sections of the working class: auto, steel, oil and other manufacturing workers; teachers and government workers; healthcare workers; telecommunication workers; technology workers; service workers; the unemployed and retirees. The working class in the United States is a massive social force with a long tradition of bitter struggle. It must be transformed into a conscious political force. A particular focus must be made on building the International Youth and Students for Social Equality on college campuses, high schools and among young workers throughout the country. The overwhelming support for Sanders among younger voters reflected a broad political radicalization among an entire generation of workers. The conscious life of younger workers has been lived in a period of economic crisis, unending war and the destruction of democratic rights. For the first time in a century, the younger generation today is growing up under conditions that are worse than those of their parents. The growth of the IYSSE will be a critical foundation for the building of the SEP and the expansion of its political influence. Our ability to build a socialist political movement among young people, however, will depend upon the struggle against the post-modernist and pseudo-left politics systematically promoted on college campuses. The future of humanity depends upon the development of a socialist movement of the international working class and the resolution of the crisis of revolutionary leadership. This task can only be carried forward by the International Committee of the Fourth International and the Socialist Equality Party.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 69.1 70.1 71.1 72.1 73.1 74.1 75.1 76.1 77.1 78.1 79.1 80.1 81.1 82.1 83.1 84.1 85.1 86.1 87.1 88.1 89.1 90.1 91.1 92.1 93.1 94.1 95.1 96.1 97.1 98.1 99.1 100.1 101.1 102.1 103.1 104.1 105.1 106.1 107.1 108.1 109.1 110.1 111.1 112.1 113.1 114.1
SEP (ABD) Beşinci Ulusal Kongre Kararı Sınıf Mücadelesinin Canlanması ve Sosyalist Eşitlik Partisi’nin Görevleri 27 Ağustos 2018 Bu karar, ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’nin 22-27 Temmuz 2018 tarihleri arasında toplanan Beşinci Kongresi tarafından oybirliği ile kabul edildi. Kongre, Sosyalist Eşitlik Partisi’nin ulusal başkanı ve Dünya Sosyalist Web Sitesi’nin Uluslararası Yayın Kurulu Başkanı olan David North’un raporuile açıldı. Kongre’de ayrıca, Julian Assange’a özgürlük! başlıklı karar kabul edildi. Sosyalist Eşitlik Partisi’ne katılmak için tıklayın. Giriş 1. Dünya kapitalist sistemi, kötüleşen yaşam koşullarının ve servetin aşırı yoğunlaşmasının kışkırttığı sınıf çatışmasını şiddetlendiren ve köklü siyasi kurumların saygınlığını ortadan kaldıran yaygın hoşnutsuzluk eliyle karakterize edilen şiddetli bir toplumsal ve ekonomik kriz dönemine girmiştir. İşçi sınıfının ve gençliğin azımsanmayacak bir kesimi içinde, kapitalizmin doğası gereği adaletsiz olduğuna ve ekonomik sistemde köklü değişiklikler yapılması gerektiğine ilişkin giderek artan bir anlayış söz konusu. Bu yaygın duygu henüz kapitalist sisteme son vermeye yönelik kitlesel bir siyasi harekete dönüşmemiş olmakla birlikte, sosyalizme olan ilgi ve destek hızla artıyor. İşçi sınıfının, emperyalizmin geleneksel kurumsal-bürokratik temsilcileri (başta kapitalizm yanlısı sosyal demokrat ve eski reformist partiler ile sendikalar) tarafından kendisine dayatılmış olan siyasi prangaları kırmaya başladığının açık belirtileri var. 2. Dünya kapitalizmi, 1930’lardan bu yana böylesi büyük bir kriz ile karşılaşmamıştır. Aslında, günlük haberler, 1930’ların ekonomik, siyasi ve toplumsal koşullarını çağrıştırmaktadır. O son derece önemli on yılda olduğu gibi, büyük emperyalist güçler arasındaki gerilimler artıyor ve denetim dışı bir sarmal tehlikesi oluşturuyor. Dünya emperyalizminin “barbarlık katsayısı”, 1930’larda olduğu gibi, sürekli artıyor. İnsani iddialardan vazgeçiliyor. Gazze’deki Filistinlilerin katledilmesi İsrail ve müttefikleri tarafından yalnızca haklı görülmüyor; cinayetler alkışlanıyor. Suudi Arabistan’ın ABD’nin sağladığı silahlarla Yemen’e karşı işlediği dehşet verici suçlar, medyada neredeyse hiç haber yapılmıyor. Emperyalist savaşlar ve ekonomi politikaları eliyle yoksun ve evsiz bırakılmış milyonlarca insana, yaşamlarının hiçbir değeri yokmuş gibi davranılıyor. ABD Başkanı, ABD’deki ya da diğer ülkelerdeki egemen çevrelerde herhangi bir ciddi tepki olmaksızın, Kuzey Kore gibi küçük bir ülkeyi, açıkça, “daha önce tanık olmadığımız türde ateş ve öfke”, yani on milyonlarca insanın öleceği bir nükleer bir saldırı ile tehdit ediyor. Göçmenlerin Akdeniz’de boğularak ölmesi, çaresiz sığınmacıların toplama kamplarına hapsedilmesi ve çocukların anne-babalarından kopartılması, “yeni normal” haline gelmiş durumda. Bu krizler, binlerce insanın ölümüne, on milyonlarcasının yerinden yurdundan olmasına yol açan ve küresel bir felaket tehlikesi oluşturan insan kaynaklı iklim değişikliği ve çevresel bozulum eliyle daha da kötüleşiyor. 3. Kapitalist krizin boyutu, egemen sınıfın siyasi, kültürel ve ahlaki yozlaşmasında ifade ediliyor. Bir ülkeden diğerine, aşırı milliyetçi partiler devletin en üst düzeylerine yükseltiliyor. Faşist Lega partisi İtalya’da bir koalisyon hükümetinde yer alırken, açık faşist güçler (Almanya İçin Alternatif – AfD), Hitler’in iktidara gelmesinden 85 yıl sonra Almanya parlamentosunda (Bundestag) ana muhalefet partisi konumunda. Egemen sınıfın tepeden tırnağa kokuşmuş geleneksel sosyal demokrat ve muhafazakar partileri, aşırı sağın politikalarını benimsiyorlar. Avrupa’nın ve ABD’nin toplumsal muhalefetten korkan egemen sınıfları, otoriter egemenlik biçimlerine başvuruyor ve gözü dönmüş bir şekilde interneti sansürlemeye girişiyorlar. 4. Sınıf egemenliğinin küresel krizi, en ileri ifadesini, dünya kapitalizminin merkez üssü, dünya sisteminin tüm çelişkilerini kendi içinde yoğunlaştıran ABD’de bulmaktadır. Donald Trump’ın seçilmesi, Amerikan siyasi tarihinde önemli bir dönüm noktasına işaret etmişti. Serveti finans, gayrimenkul, kumarhane ve eğlence sektörlerindeki dolandırıcılıklardan kaynaklanan Trump, her ne kadar burjuva muhalifleri onu cehennemden çıkmış bir canavar gibi gösterseler de, Amerikan egemen sınıfının asalaklığının ve tüm sistemin işleyişine yayılmış suçluluğun kişiselleşmesi olarak çok daha iyi anlaşılır. 5. Amerikan emperyalizminin önde gelen dünya gücü olarak ortaya çıktığı dönemde, Başkan Theodore Roosevelt, “Yumuşak konuş, büyük bir sopa taşı [Aba altından sopa göster]” sözünü ortaya atmıştı. Bununla beraber, Amerikan emperyalizmi, ABD ekonomisinin küresel rakiplerine göre gerilemesiyle birlikte, küresel konumunu korumak için, giderek artan bir şekilde askeri gücünü geliştirmeye çalıştı. Trump’ın “Amerika’yı yeniden büyük yapma” yönündeki savaşçı tehditleri, ulusal kriz ve gerileme korkusundan kaynaklanmaktadır. Ancak onun ABD’nin “büyüklüğünü” yeniden sağlamak için başvurmaya niyetlendiği araçlar, felakete yol açmak zorundadır. Trump’ın “Önce Amerika” politikası, ABD’nin egemenliğini kurarken II. Dünya Savaşı’ndan beri kullandığı kurumları pervasız bir biçimde parçalıyor. Trump, yalnızca Batı Avrupa’daki ve Asya’daki çok önemli müttefiklerini yabancılaştırmıyor; Kanada’ya ve Meksika’ya yönelik eşzamanlı suçlamalarıyla, ABD’yi Amerika kıtasında da yalıtıyor. 6. Trump, ABD’nin ekonomik yaptırım kaygısıyla karşı karşıya kalan geleneksel müttefiklerinin, Amerikan dayatmalarına boyun eğmekten başka bir seçeneği olmayacağını hesaplıyor. Ancak ABD için Trump’ın sürekli hakaret ettiği burjuva devlet başkanlarının ve başbakanların kızmasından ve gücenmesinden daha tehlikeli olan, onun atıp tutmalarının dünyanın dört bir yanındaki kitleler içinde kışkırttığı öfkedir. ABD’nin emperyalist yağmacılığını on yıllar süren savaşlar eliyle zaten yıpranmış olan “demokrasi” ve “insan hakları” bayrağı ardında gizleme çabaları, bütünüyle gözden düşmüştür. Dünyanın dört bir yanındaki kitleler içinde Amerikan emperyalizmine olan küresel muhalefet, özellikle ABD içindeki artan toplumsal radikalleşme ile kesiştiği ve karşılıklı etkileşim içinde olduğu için, önemli bir siyasi etmen olarak ortaya çıkıyor. 7. Trump yönetimi, sürdürülemez düzeylerde toplumsal eşitsizliğin olduğu bir ülkeyi yönetmektedir. Onun eylemleri, Amerikan kapitalizminin açmazının ifadesidir. Trump yönetiminde, “terörle mücadele”, “göçmenlerle mücadele” biçimini alıyor. Göçmen işçilere yönelik demokrasi karşıtı polis devleti önlemleri, egemen sınıfın savaş ve toplumsal karşıdevrim politikalarına yönelik tüm toplumsal muhalefete karşı kullanılacaktır. 8. Demokratik egemenlik biçimlerinden kopuşa, devlet aygıtı içindeki şiddetli çatışmalar eşlik ediyor. Demokratlar Amerika’da “nifak tohumu eken” Ruslara ilişkin McCarthyci fantezilerini açıklarken, Başkan, her gün, verip veriştiriyor. Demokratik Parti ve medyanın kimi kesimleri tarafından girişilen Trump karşıtı muhalefette, onurlu olmak şöyle dursun, en küçük ilerici bir yan yoktur. Onlar, egemen sınıfın bir diğer gerici hizibini temsil etmektedirler. Bu hizip, Trump’a, asıl olarak, onun (özellikle Rusya’ya yönelik) dış politikası Amerikan emperyalizminin uzun süreli stratejik çıkarlarına zarar verdiği gerekçesiyle karşı çıkıyor. 9. Egemen sınıf, eski egemenlik biçimlerini yürürlükten kaldırıyor, devlet kurumlarını toplumun oligarşik karakteri ile uyumlu hale getiriyor. Ancak bu süreç, işçi sınıfı içinde, toplumsal eşitsizliğe ve demokratik haklara yönelik saldırılara karşı artan sayıda ve giderek daha bilinçli bir direniş ile karşılaşıyor. Sınıf mücadelesinin en temel biçimi olan grev eylemlerinin düzeyi, sendikalar tarafından on yıllar boyunca bastırılmalarının ardından, çarpıcı biçimde yükselmiş durumda. Bu küresel süreç, İran’daki kemer sıkma karşıtı protestoları, ABD’de eyalet çapında bir dizi öğretmen grevlerini, Almanya’daki kitlesel grevleri, Fransa’daki işçilerin sağcı çalışma yasası reformlarına karşı seferberliğini ve Latin Amerika ile Ortadoğu’daki öğretmen ve öğretim görevlisi grevlerini kapsamaktadır. 10. Sınıf mücadelesinin yoğunlaşması, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’ne ve ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’ne büyük bir sorumluluk yüklemektedir. İşçi sınıfı, yaşam koşullarına ve demokratik haklarına yönelik amansız saldırıya direnmeye çalışıyor. Bununla birlikte, kapitalizmin krizi ve egemen seçkinlerin bilinçli savaş ve diktatörlük hazırlıkları, işçi sınıfının sınıf bilincinden daha hızlı bir şekilde ilerliyor. Bu siyasi gerçekliğin kabulü, tarihdışı öznelciliğin en basiretsiz ve abes biçimi olan kötümserliği meşrulaştırmaz. Tersine, o, işçi sınıfının siyasi bilincini onun karşı karşıya olduğu tarihsel görevlerin gerektirdiği düzeye yükseltmek için, geçtiğimiz yüzyıl ve şimdiki nesnel kriz boyunca yaşanan sınıf mücadelesi deneyimlerinin kavranmasından kaynaklanan daha büyük bir kararlılığı gerektirir. 11. Küresel kapitalist sistemin nesnel krizinin etkisi ile işçi sınıfının sınıf bilinci arasındaki ilişki durağan değil, devingendir. Başta geleneksel inançların altını oyacak ve toplumsal bilinci radikalleştirecek patlayıcı olayların (her şeyden önce, gerçek sınıf çatışması deneyiminden kaynaklananların) eksikliği çekilmeyecektir. "Aniden" kitlesel devrimci mücadeleler biçimini alacak köklü süreçleri, yalnızca, teorik kavrayışa ve tarihsel bilgiye sahip bir parti fark edip çözümleyebilir ve onlara hazırlanabilir. Dolayısıyla, devrimci partinin görevi, devrimci bir hareketin inşa edilip edilemeyeceği konusunda spekülasyon yapmak değildir. Neyin başarılıp başarılamayacağı mücadelede belirlenecektir. 12. Troçki'nin II. Dünya Savaşı'nın başlangıç aşamalarında, 1940'ta yapmış olduğu değerlendirme, 78 yıl sonra çok daha geçerlidir. Ekonomik yaşamın, 19. yüzyılda olduğu gibi daha hızlı ve sağlıklı bir gelişmesini sağlama almak, günümüzde artık söz konusu değildir. Bugün söz konusu olan, insan soyunu intihardan kurtarmaktır. Oportünist partilerin altındaki zemini bütünüyle oyan, tam da bu tarihsel sorunun şiddetidir. Devrimin partisi ise, tersine, amansız tarihsel gerekliliği yerine getirdiği gerçeğinin bilincinde bitip tükenmez bir güç kaynağı bulur. Dördüncü Enternasyonal’in 80 yılı 13. Bu tarihsel durumda, devrimci parti, nesnel krizin sonucunu belirlemede çok büyük bir etmendir. Nesnel duruma ve siyasi olasılıklara ilişkin, devrimci partinin müdahalesinin etkisini dışlayan bir değerlendirme, Marksizme bütünüyle yabancıdır. Marksist devrimci parti, olayları yalnızca yorumlamaz. O, çözümlediği olaylarda yer alır; işçi iktidarı ve sosyalizm uğruna mücadeledeki önderliği dolayımıyla dünyayı değiştirmeye çabalar. 14. Bu yıl, Dördüncü Enternasyonal’in Eylül 1938’de kurulmasının 80. yıldönümü. Dördüncü Enternasyonal’in faaliyeti, 80 yıllık varlığının 65 yılı boyunca, Uluslararası Komite’nin önderliği altında gelişmiştir. 2018’den bakıldığında, Dördüncü Enternasyonal’in 1938’de üzerinde inşa edildiği ve 1953’te Uluslararası Komite’yi kuran Açık Mektup’un yayınlamasında savunulan tarihsel çözümleme, ilkeler ve program, bütün bu tarihsel gelişme sürecinde doğrulanmıştır. 15. Troçkist hareket tarafından Stalinizme karşı verilmiş mücadelenin tarihsel ve siyasal meşruiyeti konusundaki tüm sorular, Stalinist rejimlerin 1989-1991 yılları arasında dağılması ve kapitalizmin tüm Doğu Avrupa’ya, Sovyetler Birliği’ne, Çin’e ve Vietnam’a yeniden girmesiyle birlikte, kesin ve inkar edilemez biçimde yanıtlanmıştır. Sovyetler Birliği’ndeki Stalinist bürokrasi, Troçki’nin, 1936’da yayınlanan İhanete Uğrayan Devrim’de öngörmüş olduğu gibi, 1917 Ekim Devrimi’nin ardından kurulmuş kamusallaştırılmış mülkiyet ilişkilerini tasfiye etti. 1989-1991’in olayları, yalnızca Dördüncü Enternasyonal’in Stalinizme karşı mücadelesini doğrulamakla kalmamış; aynı zamanda, Sovyetler Birliği’nde, Doğu Avrupa’da ve Çin’de kurulmuş rejimlerde, devlet iktidarının yeni bir sömürü toplumundaki yeni bir egemen sınıf tarafından kullanıldığını iddia etmiş olan Troçkizm karşıtı eğilimlerin teorik iflasını da açığa çıkarmıştır. Max Shachtman ve izleyicileri tarafından büyük bir tantana ile keşfedilen bu sömürücü “yeni sınıf”, onların teorisi ile bütünüyle çelişir biçimde davrandı. O, tarihteki diğer sömürücü sınıflardan farklı olarak, kendisini gönüllü olarak feshetti! Bu bürokratik rejimlerin, yeni mülkiyet biçimlerinin koruyucuları olmak şöyle dursun, Troçki’nin öngörmüş olduğu gibi, kapitalizmin restorasyonuna ve kapitalist bir sınıfın yeniden oluşturulmasına yönelik siyasi araçlar oldukları kanıtlandı. 16. Uluslararası Komite, 1953’te, en dikkat çekici biçimde Michel Pablo ve Ernest Mandel tarafından ileri sürülen ve Stalinist rejimlerin sosyalizmin gerçekleştirileceği araçlar olduğunu iddia eden Troçkizm karşıtı yeni bir revizyonizm biçimine karşı kuruldu. Bu revizyonistlere göre, Stalinist bürokrasiler, deforme işçi devletlerini yüzyıllarca yöneteceklerdi. Bu hastalıklı perspektif, Stalinist bürokrasileri tarihteki başlıca ilerici güç konumuna yükseltiyor; işçi sınıfını, bürokratik önderliğe baskı uygulayan ikincil bir toplumsal güç durumuna indirgiyor; Dördüncü Enternasyonal’e olan gereksinimi bütünüyle reddediyordu. Pablocular, çok sayıda burjuva ulusalcı ve küçük burjuva radikal harekete siyasi ödüller bağışladılar. Yalnızca en bilinenlerden söz edersek, Mısır’da Nasır, Cezayir’de Bin Bella, Arjantin’de Peron ve özellikle de Küba’da Castro, sosyalizme giden, işçi sınıfının bağımsız devrimci mücadelesinin ve Marksist-Troçkist bir partinin önderliğinin olmadığı yeni bir yolun örnekleri olarak göklere çıkartıldı. 17. Pablocular ile 1953’te yaşanan bölünme, Dördüncü Enternasyonal içindeki Troçkizm karşıtı oportünizme karşı uzun siyasi mücadelenin yalnızca başlangıcıydı. Pablocu revizyonizm ile öğretiye bağlı Troçkizm arasındaki kavga, yalnızca bir sözcükler savaşı değildi. Bu, nesnel siyasi koşullardan kaynaklanmıştı ve gerçek sınıfsal güçlerin çıkarlarını yansıtıyordu. Pabloculuk, küçük burjuvazinin, işçi sınıfını kendi çıkarlarına tabi kılma çabalarının siyasi ifadesiydi. Savaş sonrası hızlı ekonomik büyüme koşulları ve Stalinist, Sosyal Demokrat partilerin ve sendika bürokrasileri ile burjuva milliyetçi örgütlerin hala sürmekte olan etkisi sınıf bilincini ve devrimci mücadeleyi bastırdığı ölçüde, Dördüncü Enternasyonal içindeki güçler ilişkisi Pabloculardan yanaydı. 1970’lerde, Britanya’daki İşçilerin Devrimci Partisi’nin (WRP) önderlerinin daha önce 1953’te Pablo ile Mandel’e karşı mücadelede ve Amerikan Sosyalist İşçi Partisi’nin (SWP) 1963’te Pablocular ile yeniden birleşmesine muhalefet ederken savunmuş oldukları ilkelerden geri adım atması, Uluslararası Komite’yi imha ile tehdit etti. 18. WRP’nin Pablocu yönelimine karşı 1982–1985 yılları arasında İşçiler Birliği (ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’nin önceli) içinde ortaya çıkan muhalefetin, tüm Uluslararası Komite’yi Troçkist hareketin tarihsel olarak geliştirilmiş programının savunusunda bir araya getirme noktasında belirleyici olduğu kanıtlandı. İşçilerin Devrimci Partisi’nin Uluslararası Komite üyeliğinin Aralık 1985’te askıya alınmasıyla birlikte (bunu Şubat 1986’daki resmi bölünme izledi), öğretiye bağlı Troçkistler, Uluslararası Komite üzerindeki kontrolü yeniden kazandılar. Bu belirleyici zaferin, Sovyetler Birliği’ndeki ve Doğu Avrupa’daki Stalinist rejimlerin son ölümcül krizi; mevcut kitlesel işçi partilerinin ve sendikaların dünya çapındaki kapitalist saldırıya genel teslimiyeti ve burjuva ulusal hareketlerin dünya çapındaki emperyalist yeni sömürgecilik karşısındaki açık acizliği bağlamında gerçekleşmiş olması bir rastlantı değildir. Emperyalizmin bu ajanlarının zayıflaması, Pablocu güçlerin altını oydu. 19. Uluslararası Komite, 1985-86 bölünmesinin ardından, Marksist teori ve Troçkist hareketin tüm mirası temelinde, bir siyasi netleşme ve örgütsel gelişme süreci başlattı. Uluslararası Komite’nin daha önce birlikler biçiminde olan şubelerinin Sosyalist Eşitlik Partilerine dönüşmesine, Troçkist hareketin yeni bir devrimci işçi sınıfı kabarması dönemindeki bağımsız ve belirleyici rolünün gerçekleşebileceği düşüncesiyle girişilmişti. Şubat 1998’de Dünya Sosyalist Web Sitesi’nin kurulması; internetin devrimci potansiyelini kabul edip yaratıcı biçimde kullanmaya yönelik bu benzersiz girişim, devrimci Marksizmin izleyicilerinin ve Troçkist hareketin siyasi etkisinin büyük ölçüde genişlemesini mümkün kıldı. 20. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi ve onun tarih eliyle doğrulanmış olan ilkeleri ve programı, şimdi, uluslararası işçi sınıfının birleşmesinde ve Sosyalist Devrimin Dünya Partisi’nin inşasında kritik öneme sahip bir güçtür. Toplumsal kriz ve işçi sınıfının radikalleşmesi 21. Kapitalizmin temel çelişkileri (uluslararası ekonomi ile ulus devlet sistemi ve toplumsallaştırılmış üretim ile karların kişiler tarafından sahiplenilmesi arasındaki çelişkiler), jeopolitik anlaşmazlıkların yoğunlaşmasında ve bir üçüncü dünya savaşı tehlikesinde; toplumsal eşitsizliğin artmasında; demokratik egemenlik biçimlerinin uluslararası ölçekte çökmesinde ve hepsinden önemlisi, işçi sınıfının siyasi radikalleşmesinde ifade edilmektedir. 22. Konjonktürel bir gerilemeyi değil ama kapitalist sistemin yapısal bir krizini temsil eden 2008 mali çöküşünden bu yana on yıl geçti. SEP, Ocak 2009'da, krize "toplumsal olarak tarafsız" bir yanıt olamayacağı ve "alınan bütün önlemler"in, "mali seçkinlerin en güçlü kesimlerinin çıkarlarını sağlama almayı" amaçladığı uyarısında bulunmuştu. Biz, egemen sınıfın krize yanıtının, işçi sınıfına yönelik saldırının yoğunlaşması ve militarist şiddetin, başlıca emperyalist ve kapitalist güçler arasındaki gerilimleri şiddetlendirecek şekilde uluslararası ölçekte yayılması olacağını öngörmüştük. 23. Bu çözümleme doğrulanmıştır. Geçtiğimiz on yıl boyunca, dünyadaki egemen sınıflar, ABD'deki Obama yönetiminin önderliğinde, varlık balonlarını yeniden şişirmek için, piyasalara, bedeli kemer sıkma önlemleri, ücret kesintileri ve sosyal programlara yönelik aralıksız bir saldırı dolayımıyla ödenecek trilyonlarca dolar akıttılar. Bunun sonuçları, toplumsal ilişkilerin durumunda ve tüm dünyada hüküm süren toplumsal eşitsizlik düzeylerinde açıkça görülüyor. 24. Servetin mali seçkinlerin elinde yoğunlaşması, modern tarihin herhangi bir döneminde olduğundan daha fazladır. Danışmanlık şirketi Capgemini'nin Haziran 2018 tarihli "Dünya Servet Raporu" göre, dünyadaki milyonerlerin (18,2 milyon insan) serveti, ilk kez 2017 yılında, bir önceki yıla göre yüzde 10 artarak, tarihte ilk kez 70 trilyon doları aşmış durumda. Mayıs ayında Wealth-X tarafından hazırlanan "Milyarder Sayımı" adlı bir başka rapor, dünyadaki milyarderlerin sayısının, 2016-2017 yılları arasında, yüzde 15 artarak 2.754 kişiye ulaştığını; bu milyarderlerin servetinin, yüzde 24 artarak, tüm gezegenin gayrısafi hasılasının yüzde 12'sine eşit olacak şekilde, 9,2 trilyon dolara ulaştığını ortaya koyuyor. Bu servet artışındaki başlıca etmen, 2017'de hisselerin piyasa değerinin küresel ölçekte yüzde 21,8 artmasıyla birlikte borsaların yükselmesiydi. Bu arada, Dow Jones Endüstriyel Ortalaması, geçtiğimiz on yıl içinde dört kat arttı. 25. Aşırı servet yoğunlaşması, hükümetin desteklediği ve onun uzun soluklu "parasal genişleme" programında örneklenen olağanüstü ölçüde bir mali spekülasyon eliyle teşvik edilmiştir. Ancak, piyasa spekülasyonunun sürdürülemez düzeylere ulaşmış olduğunun giderek artan belirtileri söz konusu. Toplam borç sınırı (yani, hisse senedi satın almak için kullanılan borç alınmış para), şimdi tahminen 670 milyar dolar düzeyinde. Bu gayrısafi yurtiçi hasılanın, 1929 çöküşünden bu yana ulaşılmış en yüksek düzey olan yüzde 3'üne karşılık geliyor. Yalnızca beş hisse senedi (Facebook, Apple, Amazon, Google ve Netflix) tüm borsa varlığının yüzde 10,6'sını oluşturuyor. 26. Devlet destekli piyasa kumarı mali oligarşiyi zenginleştirirken, nüfusun geniş kesimlerinin yaşam koşulları şok edici bir hızla kötüleşiyor. Credit Suisse tarafından geçtiğimiz yılın sonunda yayınlanan bir rapora göre, "Dünyadaki en yoksul 3,5 milyar yetişkinin her biri 10.000 dolardan daha az varlığa sahip. Dünyanın çalışma çağındaki nüfusunun yüzde 70'ini oluşturan bu insanların toplam varlığı, küresel servetin yalnızca yüzde 2,7'sine denk düşüyor." ABD'de, üç kişinin (Jeff Bezos, Bill Gates ve Warren Buffett), nüfusun alttaki yarısından daha fazla parası var. ABD'deki gelir sahiplerinin tepedeki yüzde 1'inin toplam gelirler içindeki payı 1980'de yüzde 10 iken, 2016'da yüzde 20'ye çıktı. Bu arada, alttaki yüzde 50'nin toplam gelirler içindeki payı, aynı dönemde, yüzde 20'den yüzde 13'e geriledi. 27. Toplumsal eşitsizlikteki aşırı artış çeşitli biçimlerde ifade ediliyor. Bir kimyasal uyuşturucu bağımlılığı ülkenin büyük kesimini kırıp geçiriyor. Uyuşturucu salgınından, aşırı alkol tüketiminden ve intiharlardan kaynaklanan ölümlerdeki çarpıcı artış, 2016'da, birbiri ardına iki yıl boyunca, ortalama yaşam süresinde bir azalmaya yol açtı. Nüfusun yaklaşık yarısı 10.000 dolardan daha az birikime sahip ve emekli olamayacak. Sağlık hizmetlerinin maliyetleri Obamacare'in etkisi altında artıyor ve yüksekokul mezunlarının, toplam 1 trilyon dolardan fazla borcu var. Obama yönetiminin otomotiv sektörünü yeniden yapılandırması, yarı zamanlı ve düşük ücretli çalışmanın yayılmasına öncülük etti. Kamu altyapısının yağmalanmasının canice sonuçları, Flint'teki su krizinde ve Puerto Rico'nun, Maria Kasırgası sırasında 5.000 ya da daha fazla insanın öldüğü yıkımında açığa çıktı. 28. Her zaman gizemli bir karaktere sahip olmuş olan "sınırsız fırsatlar ülkesi", düşük ücretler, borçlar, sürekli ekonomik güvencesizlik ve toplumsal eşitsizlik ülkesine dönüşmüştür. Bir çocuğun anne babasından daha fazla kazanma şansı, geçtiğimiz yarım yüzyıl boyunca, yüzde 90'dan yüzde 50'ye geriledi. ABD artık, büyük kapitalist ülkeler arasında en yüksek bebek ölümleri oranına ve en düşük ortalama yaşam süresine sahip olanı. 29. Bu olgular son derece kapsamlı siyasi sonuçlara sahiptir. SEP'in 2010 yılında kabul ettiği programda belirtmiş olduğu gibi, "Son tahlilde, Amerikan kapitalizminin büyük serveti ve gücü, işçi sınıfının şirketlerin kontrolündeki iki partili sisteme tabiiyetinin en önemli nesnel nedeniydi... Ancak, nesnel koşullardaki değişim, Amerikan işçilerinin düşüncelerini değiştirmesine yol açacaktır. Kapitalizmin gerçekliği, işçilere, toplumun ekonomik örgütlenmesinde köklü ve devrimci bir değişim uğruna mücadele için çok sayıda neden sağlayacaktır." 30. Bilinçteki bu değişimler, şimdiden yaşanmaktadır. Başka hiçbir ülkede, sosyalist bilincin en temel ifadesini bile engellemeye yönelik böylesi amansız bir saldırı söz konusu değildir. Bununla birlikte, kamuoyu yoklamaları, gençlerin yüzde 50'den fazlasının sosyalizme ilişkin olumlu bir yaklaşım sergilediğini ve daha fazlasının, kapitalizm yerine sosyalist bir toplumda yaşamayı tercih ettiğini gösteriyor. Bu, Marksizmin görüşlerini doğrulayan ve sınıf mücadelesinin ve işçi sınıfının sonuna ilişkin tüm küçük burjuva teorileri çürüten dikkat çekici bir değişimdir. Amerikan kapitalizminin patlaması ve dünya savaşı tehlikesi 31. Amerikan egemen sınıfının Amerikan kapitalizminin uzun süreli gerilemesine içerideki yanıtı toplumsal karşıdevrim; dışarıdaki tepkisi ise emperyalist şiddet patlamasıdır. Büyük Bunalım'ın patlamasından bir yıl önce, 1928'de, ABD'nin emperyalist politikasını çözümleyen Troçki, şu uyarıda bulunmuştu: "ABD emperyalizminin hegemonyası, kriz dönemlerinde, ekonomik büyüme döneminde olduğundan çok daha tam, daha açık ve daha amansız bir şekilde işleyecektir. ABD, kendi zorluklarının ve hastalıklarının üstesinden, bu ister Asya'da, Kanada'da, Güney Amerika'da, Avustralya'da ya da bizzat Avrupa'da ortaya çıksın, ister barışçıl isterse savaş yoluyla gerçekleşsin, asıl olarak Avrupa zararına gelmeye çalışacaktır." 32. Savaş, Amerikan politikasının kalıcı bir özelliği haline gelmiştir. Amerikan emperyalizminin stratejistleri, Sovyetler Birliği'nin 1991'de Stalinistler tarafından dağıtılmasının ardından, bir "tek kutuplu uğrak" ilan etmişlerdi. Soğuk Savaş dönemindeki başlıca rakibinin ortadan kalkması, Amerikan egemen sınıfı tarafından, Amerikan kapitalizminin gerilemesine ve küresel hegemonyasının temellerinin aşınmasına karşı koymaya yönelik başlıca mekanizma olarak, sınırsız askeri güç kullanımı için bir fırsat olarak yorumlanmıştı. 33. Çeyrek yüzyıl sonra, bu politika açıkça başarısız olmuş durumda. 11 Eylül 2001 terör saldırıları, askeri şiddetin büyük ölçüde tırmandırılması için, George W. Bush yönetimi tarafından 2002'deki Ulusal Güvenlik Stratejisi'nde benimsenen "önleyici savaş" doktrininde ayrıntılı biçimde açıklanan "terörle mücadele"ye bir bahane sağladı. ABD'nin başını çektiği ya da desteklediği bir dizi istila savaşı, Irak'ı, Yugoslavya'yı, Afganistan'ı, Libya'yı, Suriye'yi, Yemen'i ve birçok başka ülkeyi yıkıma uğrattı. Bu savaşlar, bir milyondan fazla insanın ölümüne, tüm toplumların imhasına yol açar ve II. Dünya Savaşı'ndan sonraki en büyük sığınmacı krizini yaratırken, Amerikan emperyalizminin krizini çözmekte başarısızlığa uğramıştır. Onlar şimdi, Çin'i, Rusya'yı ve Washington'ın Avrupa'daki geleneksel emperyalist müttefiklerini kapsayan büyük güçler ile bir çatışma haline geliyorlar. 34. ABD, etkin bir şekilde, dünya savaşını planlıyor. Trump yönetiminin Aralık 2017'de açıklanan Ulusal Güvenlik Stratejisi, ilk kez, ABD askeri planlamasının odak noktasının büyük güçleri kapsayan büyük bir savaşa hazırlık olduğunu ortaya koyuyor. Dünya tarihinde ilk kez iki tarafın da nükleer silahlara sahip olacağı bu tür bir çatışma, insanlığın fiziksel varlığını tehdit edecektir. Rusya'yı ve Çin'i "değişim yanlısı güçler" olarak belirleyen ABD Savunma Bakanı James Mattis, "ABD ulusal güvenliğinin başlıca odak noktası, artık, terörizm değil; büyük güç rekabetidir." diye ilan etti. Strateji belgesi, ABD'nin geçtiğimiz dönemdeki "stratejik rehavet"inden, "askeri kapasite" geliştirememesinden, "yeni silah sistemleri" edinememesinden ve en çarpıcı olanı, savaşın "uzak mesafelerden, asgari kayıpla, hızla" kazanılabileceği düşüncesinden yakınıyor. 35. ABD'nin başlattığı çeyrek yüzyıllık savaşlar ile büyük güç çatışmasının ortaya çıkması ve dünya savaşı tehlikesi arasında içsel bir bağlantı vardır. SEP'in başkanı David North'un Temmuz 2016'da yazmış olduğu gibi: ABD'nin küresel egemenlik yöneliminin stratejik mantığı, Ortadoğu'daki ve Afrika'daki yeni sömürgeci operasyonların ötesine geçmektedir. Sürmekte olan bölgesel savaşlar, ABD'nin Rusya ve Çin ile hızla tırmanan cepheleşmesinin bileşenleridir. Ancak dünya egemenliği uğruna sürmekte olan ve Rusya ve Çin ile yaşanan anlaşmazlığın merkezinde yatan mücadeledeki bu son aşama, ABD ile en önemli olası rakibi Almanya dahil şimdiki emperyalist müttefikleri arasındaki örtülü ve patlamaya hazır gerilimleri ön plana çıkarıyor. Yirminci yüzyılın iki dünya savaşı, yanlış anlamaların ürünü değildi. Geçmiş, başlangıçtır. Uluslararası Komite'nin 1990-91'de öngörmüş olduğu gibi, ABD'nin küresel egemenlik iddiası, dünya politikasının altında kaynayan emperyalistler arası rekabeti yeniden alevlendirmiştir. [Savaşla Geçen Çeyrek Yüzyıl, Önsöz] 36. Haziran ayındaki G7 zirvesinin, Trump yönetiminden ve Avrupalı hükümetler ile Kanada'dan gelen karşılıklı suçlamaların ortasında tarihi çöküşü, artmakta olan Atlantik ötesi bölünmenin en son ve en uç ifadesidir. Anlaşmazlığın doğrudan nedeni, Trump yönetiminin "Önce Amerika" ekonomik ulusalcılığı ve Avrupa Birliği'nden, Kanada'dan ve Meksika'dan yapılan ithalata milyarlarca dolarlık gümrük engelleri uygulama tehditleridir. ABD ile AB arasındaki uzlaşmazlıklar yalnızca ticaret konusunda değil; AB'nin, İran nükleer anlaşmasına son vererek bu ülkeyi savaşla tehdit eden ABD politikasına karşı çıkması ile ilgili olarak da artıyor. Ancak, büyük emperyalist güçler arasındaki artan anlaşmazlıklar, Donald Trump'ın kişisel özelliklerine atfedilemez. Bu anlaşmazlıklar, pazarlara, kaynaklara ve emeğe ulaşım konusunda bu emperyalist güçler arasındaki artan mücadelenin ifadesidir. 37. Avrupa'daki emperyalist güçlerin yanıtı, silahlanma ve çıkarlarını ABD'den bağımsız bir şekilde ileri sürmektir. Almanya Başbakanı Angela Merkel, Haziran ayında, "Bizler, Avrupalılar olarak, yazgımızı daha fazla kendi ellerimize almak zorundayız" dedi ve Avrupa'nın, "artık, belli bir kaygısızlıkla on yıllarca yapmış olduğumuz gibi, ABD'nin onu zaten gözetmesini" umamayacağını ekledi. Ona göre, Almanya ve Avrupa, "Olanak dahilinde Kanada ya da Japonya ile birlikte, Avrupa'daki ilkelerimizi ve değerlerimizi teşvik etmeli." idi. Almanya, Merkel yönetiminde, Almanya-Fransa önderliğinde bağımsız bir Avrupa askeri gücünün geliştirilmesini destekliyor. Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi? 38. Sürdürülemez toplumsal eşitsizlik düzeylerinin ve sürekli, yayılan savaşın etkisi, siyasi ifadesini, ABD içindeki demokratik egemenlik biçimlerinin çökmesinde bulmaktadır. 39. Trump'ın göreve başlaması, aşırı sağcı, faşizan ve aşırı milliyetçi politikayı devlet aygıtının doruklarına taşımıştır. Trump, 2016 seçimleri sırasında, söylemini toplumsal hoşnutsuzluğa ve hüsrana yöneltmiş, "unutulmuş insan" hakkında yalanlara ve boş demagojiye başvurmuştu. Bununla birlikte, yönetimin gerçek toplumsal tabanı, zenginler yararına yoğun vergi indirimlerinde, ordu bütçesinde çarpıcı bir artışta ve kamu eğitimine, devlet düzenlemelerine, sosyal programlara ve bir bütün olarak işçi sınıfına yönelik saldırının yoğunlaşmasında dışavurmaktadır. 40. Trump yönetiminin politikalarının merkezinde, Gestapo tarzı baskınlarla, hapsedilmelerle ve sınırdışılarla terörize edilen göçmenlerin kötülenmesi bulunmaktadır. Sınırda anne-babalarından kopartılan, kafeslerin içine hapsedilen ve ardından fiziksel ve cinsel olarak kötü muameleye maruz kalan çocukların görüntüleri, ABD'de ve tüm dünyada bir şoka ve tiksintiye yol açmış durumda. Trump'ın egemen sınıf içindeki anlaşmazlıklara yanıtı, aşırı milliyetçilik ve popülist demagoji temelinde aşırı sağcı güçleri harekete geçirmeye çalışan faşizan çağrılarını ikiye katlamaktır. Amaç, zaten aşırı sömürüye maruz kalan göçmen işçileri, ABD toplumunu karakterize eden kaba toplumsal eşitsizlik düzeylerinin günah keçisi yapmaktır. 41. Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza (ICE) ile Gümrük ve Sınır Koruma (CBP) daireleri, işçi sınıfına yönelik gelecekteki savaşlar için eğitim alanlarıdır. Göçmen polisine, herkesin demokratik haklarını çiğneyecek, hukuk dışı aramalar ve el koymalar gerçekleştirecek, yurttaşlığın kanıtlanmasını isteyecek ve insanları okullarda ve işyerlerinde topluca gözaltına alacak şekilde geniş yetkiler verilmiş durumda. Obama yönetiminde inşa edilmiş hapishaneler, günümüzün toplama kamplarına dönüştürülüyor. Bu baskı aygıtı, egemen sınıf tarafından, siyasi ve toplumsal muhalefete karşı kullanılacaktır. 42. Amerikan egemen sınıfı, Trump yönetimi ile birlikte, geri dönüşü olmayan bir çizgiyi aşmıştır. 2000 yılındaki seçimlerin çalınmasından ve başkanlığın, Anayasa Mahkemesi'nin dörde karşı beş oyla George W. Bush'a verilmesinden bu yana 18 yıl geçti. WSWS'nin o zaman vurgulamış olduğu gibi, seçimin sonucu ve onun tüm siyaset kurumu tarafından kabul edilmesi, artık egemen sınıf içinde temel demokratik haklardan yana bir kesimin olmadığını kanıtlamıştı. O seçimi, Yurtseverlik Yasası, iç izleme, "olağandışı gözaltı", devlet destekli işkence ve Guantanamo ile sonsuza kadar ilişkilendirilmiş "terörle mücadele" izledi. Obama yönetimi, ABD başkanının, ABD yurttaşları dahil herkesi yargı süreci olmaksızın öldürme hakkını ileri sürmesi ile birlikte, demokratik haklara yönelik saldırıyı tırmandırdı. 43. Trump yönetiminin en büyük kazancı, siyaset kurumu içindeki karşıtlarının omurgasız ve gerici karakteridir. ABD'de, Avrupa'da olduğu gibi, toplumsal öfkeye ve hoşnutsuzluğa yönelik ilerici bir çıkış noktasının yokluğundan yararlanan, aşırı sağdır. 44. SEP Siyasi Komitesi'nin, "Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi? Washington’daki siyasi kriz ve işçi sınıfının stratejisi" başlıklı açıklamasında belirttiği gibi: Trump’ın siyaset kurumu içindeki, hem Demokratları hem de Cumhuriyetçileri içeren muhalifleri, şirket ve mali sektör seçkinlerinin bir hizbini temsil etmektedir. Onların Trump’a karşı kullanmakta oldukları, ordu-istihbarat kurumu ve şirket-mali sektör seçkinleri içindeki unsurlar ile gizli entrikaları kapsayan yöntemler, özünde antidemokratiktir. Bunlar, saray darbesi yöntemleridir. 45. Trump'ın 2016'da seçilmesi, yalnızca Demokratik Parti'nin karakteri sayesinde mümkün olabildi. Hillary Clinton, seçimlere, Wall Street'in, ordu-istihbarat aygıtının ve ayrıcalıklı üst orta sınıf kesimlerinin adayı olarak, kimlik politikalarının desteklenmesi üzerinden katıldı. Bernie Sanders'in Clinton'ı destekleme kararı (toplumsal muhalefeti Demokratik Parti'nin arkasına akıtmayı amaçlayan bir kampanyanın doruk noktası), Trump'ın toplumsal hoşnutsuzluğa seslenmesinin önünü açtı. 46. Demokratlar, seçimin ardından, Trump'a yönelik tüm muhalefeti, istihbarat aygıtının güçlü hiziplerinin Rusya karşıtı kampanya ve önceki FBI şefi Robert Mueller tarafından yönlendirilen soruşturma ekseninde dönen komplolarının arkasına yönlendirmeye çalıştılar. Onlar, Trump yönetimini Rusya'daki Vladimir Putin hükümeti ile bir uzlaşma peşinde koşmakla suçlarken, onun işçi sınıfına ve göçmenlere yönelik saldırılarını, zenginler yararına vergi indirimlerini ve sistematik savaş hazırlıklarını yok saymış, örtbas etmiş ve kolaylaştırmışlardır. 47. Demokratların Rusya karşıtı kampanyalarının üç amacı bulunuyor: (1) ordu ve istihbarat kurumları içindeki baskın hizipler tarafından, ABD'nin Ortadoğu'daki egemenliğinin önünde, Çin ile hesaplaşmanın önkoşulu olarak üstüne gidilmesi gereken başlıca engel olarak görülen Rusya'ya karşı daha saldırgan bir dış politika uygulamak; (2) "Aldatıcı haberler" ve "Rus müdahalesi" ile mücadele bahanesiyle demokratik haklara saldırmanın ve bir internet sansürü rejimi uygulamanın çerçevesini oluşturmak; (3) milyonlarca işçinin ve gencin öfkesini, kapitalist sisteme yönelik bir meydan okumadan uzaklaştıracak şekilde saptırmak. 48. Rusya karşıtı kampanyaya ek olarak, Demokratların bir diğer başlıca uğraşı, cinsel saldırıya ve şiddete karşı koyma örtüsü altında, adil yargılanma hakkı dahil temel demokratik hakların altını oyacak ve onları ortadan kaldıracak bir cadı avı ortamı yaratmaya hizmet eden #MeToo hareketinin desteklenmesidir. #MeToo kampanyası, işçi kadınları kapsayan işçi sınıfının karşı karşıya olduğu sorunları bütünüyle yok saymaktadır. Sürekli cinsellik ile ilgilenmek, Demokratik Parti'nin hali vakti yerinde üst orta sınıf seçmen tabanına oldukça uygun olmakla birlikte, asıl kaygısı toplumsal cinsiyetlerinden, etnik kimliklerinden ya da cinsel yönelimlerinden çok kapitalist toplum içindeki sınıfsal konumlarından kaynaklanan sorunlar olan büyük işçi kitlesi içinde umulan desteği görmemiştir. 49. Trump'ın göreve başlamasından bir buçuk yıl sonra, Demokratların Trump'a karşı koyma stratejisi darmadağındır. Trump yönetimi cesaret kazanmış durumda ve Anayasa Mahkemesi dahil tüm devlet kurumları üzerinde aşırı sağ denetim kurmaya yönelik çabalarını arttırıyor. Öte yandan, Demokratlar, toplumsal ve siyasal hoşnutsuzluğu saptırmaya ve bastırmaya yönelik çabalarını ikiye katlıyorlar. Onları en çok dehşete düşüren şey, Beyaz Saray'daki milyarderler çetesine karşı kitlesel bir halk hareketinin ortaya çıkmasıdır. Onlar, sınıf mücadelesinin büyümesi öncesinde kapitalist devlet kurumlarını güçsüzleştirecek herhangi bir şey yapmak istemiyorlar. CIA Demokratları ve sahte sol 50. Demokratik Parti'nin Trump'ın seçilmesine tepkisini belirleyen, onun sınıfsal karakteri ve siyasi fizyonomisidir. Bu parti, yıllık geliriyle Amerikan toplumunun en zengin yüzde 10'luk kesimi içinde yer alan hali vakti yerinde üst orta sınıfın geniş bir kesimi tarafından desteklenen bir mali sermaye ve ordu-istihbarat aygıtı partisidir. Bu varlıklı toplumsal tabakanın geliri Amerikalıların büyük bölümününkinden çok daha büyük olmakla birlikte, ayrıcalıklı yüzde 90-99'luk dilimde yer alanlar, kendi servetleri ile en zengin yüzde 1, binde 1 ya da on binde 1'lik kesimin serveti arasındaki büyük farkı da güçlü bir şekilde hissediyorlar. Onlar, kitlesel yoksulluğun varlığından çok, servetin en zengin yüzde 10 içindeki adaletsiz dağılımı olarak gördükleri şeyden hoşnutsuzlar. Bu üst orta sınıfın üyeleri, çok zengin Amerikalılara ayrılmış olan büyük miktarlarda bir küçültmeyi başaramadıklarında, Amerikan kapitalizminin tepesinde ortalığa saçılan paranın daha fazlasını elde etmek için kendi aralarında şiddetli bir mücadele veriyorlar. 51. Demokratik Parti tarafından teşvik edilen ırk, toplumsal cinsiyet ve cinsel kimlik politikaları, üst orta sınıf içinde, şirketlerde, üniversitelerde, sendikalarda ve devlet aygıtında konumlar elde etme uğruna yaşanan çıkarcı çatışmalarla bağlantılıdır. Şu ya da bu bireyin, artık sıradanlaşmış şekilde, sözde "ayrımcı söylemler", ırkçılık ve en tehlikelisi cinsel taciz ile suçlanması, kimlik politikalarının silahlaştırılmasından başka bir şeyi temsil etmemektedir. 52. Sahte solun kimi kesimleri, "yüzde 99'un partisi" çağrısı yapmaya başlamış durumda. Bu slogan, yılda 25.000 dolar (12 dolar saat ücreti ile çalışanların yıllık geliri) ücret alanlar ile yatırımlardan elde ettikleri gelirler hariç 250.000 ile bir milyon dolar arasında yıllık kazancı olanlar arasında bir çıkar ortaklığı olduğunu ifade etmektedir. Toplumbilimsel olarak saçma ve siyasi olarak gerici olan bu slogan, işçi sınıfını üst orta sınıfa ve Demokratik Parti'ye tabi kılmayı amaçlamaktadır. 53. WSWS'nin belgelemiş olduğu gibi, 2018 ara seçimlerinde, Demokratik Parti, daha önce görülmedik sayıda eski istihbarat ajanının ve subayın çalışma alanı olmuştur. "CIA Demokratları"nın politikası, Amerika'nın Demokratik Sosyalistleri (DSA) ve Uluslararası Sosyalist Örgüt (ISO) gibi örgütlerde ifade edildiği gibi, üst orta sınıf sahte sol politikaları ile çatışma değil ama uyum içindedir. WSWS, "Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi?"de şunları belirtmişti: Orta sınıf politikasının ayırt edici özelliği, egemen sınıftan bağımsız olmamasıdır. O, Demokratik Parti’yi etkileme ve onun kapitalist sisteme ilişkin küçük reformlara desteğini kazanma peşinde koşar. Bu siyasi çevre içindeki daha sol-liberal unsurlar, toplumsal eşitsizlik konularına değinirken, yarı reformist itirazları, en ilkesiz şekilde, Demokratik Parti’ye ve Amerikan emperyalizminin hedeflerine destek ile birleştirmektedirler. Bu, onların kendi ayrıcalıklı ekonomik konumlarının şirket karlarındaki ve hisse senedi fiyatlarındaki rekor artışa dayanması olgusu ile bağlantılıdır. Onların başlıca siyasi işlevi, egemen sınıfın işçi sınıfı üzerindeki hegemonyasını sürdürmektir. 54. DSA, Demokratik Parti'nin siyasi otoritesini desteklemeye çalışmada giderek daha merkezi bir rol oynuyor. DSA'nın üye sayısı, 2016 seçimlerinden bu yana 7.000'den 37.000'e yükselmiş durumda. O, gençlerin, kapitalizme sosyalist bir muhalefet arayışında olan kesimlerinin desteğini elde ediyor ve bu duyarlılığı Demokratların arkasına yönlendirmeye çalışıyor. Haziran ayında New York'ta yapılan bir kongre adaylığı ön seçiminde görevdeki Kongre üyesi Joseph Crowley'i yenilgiye uğratan DSA üyesi Alexandria Ocasio-Cortez'in kampanyası, bu örgütün rolünü kanıtlamaktadır. Ocasio-Cortez, Temsilciler Meclisi'ndeki dördüncü en üst düzey Demokrat olan Crowley'i yenilgiye uğratacak toplumsal hoşnutsuzluktan yararlanmakla birlikte, şirket medyasından övgüler alırken, hızla kurumsal sicilini parlatmaya koyuldu. DSA'nın ve Ocasio-Cortez’in "ICE'yi ortadan kaldır" (gerçekte, onu, tüm kötücül yeteneklerini korurken yeni bir isimle piyasaya sürme) çağrısı, Demokratik Parti önderliğinin bir hizibi tarafından yapılmaktadır. 55. Hem sosyalizme yönelik artan ilgiye ilişkin korku hem de DSA gibi grupların işlevi, Ocasio-Cortez’in ön seçim zaferinin ardından New York Times'da yayınlanan bir makalede (Michelle Goldberg'in “The Millennial Socialists Are Coming" [“Binyılın Sosyalistleri Geliyor”] başlıklı makalesi) ifade edildi. Goldberg şunları yazıyor: "Çok sayıda yaşlı Demokrat, son derece liberal olanları bile, halkın üretim araçları üzerinde denetim kurmasından söz edilmesinden nefret ediyor. Bu, gençleri çok daha fazla etkiliyor. Son bir kamuoyu yoklaması, 18-34 yaş arası Demokratların yüzde 61'inin sosyalizme olumlu yaklaştığını gösteriyor. Büyük Bunalım, artan eğitim masrafları, sağlık sigortasının güvenilmezliği ve bir iş bulmanın giderek daha riskli olması, gençleri kaygı verici maddi güvencesizlikle karşı karşıya bırakmış durumda. Onların belleğinde Komünizmin yaygın başarısızlığı yok ama kapitalizmin başarısızlıkları dört bir yanda." 56. Goldberg’in vardığı sonuç, Demokratik Parti'nin, kendisini yeniden markalamasının bir yolu olarak, kapılarını DSA'ya ve onun adaylarına açması gerektiğidir: Orada, Ocasio-Cortez gibi daha fazla aday var ve Demokratlar onları memnuniyetle karşılamalılar. [Demokratik Parti], onların gençlerine, heveslerine ve partiyi komşu bir kurum olarak yeniden inşa etme işini yapma istekliliğine gereksinim duyuyor. Dahası, onlar, partinin önderliği hoşlansa da hoşlanmasa da, geliyorlar. 57. Gerçekte, DSA'nın ya da benzeri sahte sol partilerin programında gerçek sosyalizmin hiçbir izi bulunmamaktadır. Onların sınırlı toplumsal reform önerileri, Demokratik Parti'ye destekle ve şirket yanlısı sendikaların işçi sınıfı üzerindeki örgütsel egemenliğinin savunusu ile bağlantılıdır. Yani, onlar, işçi sınıfına karşı savaş sürdüren kurumlara sahte sol bir örtü sağlamaktadırlar. 58. Bu sahte sol örgütler, ya emperyalist militarizme karşı mücadeleden uzak duruyor ya da onlara, ABD'nin askeri operasyonlarını onaylamaya yönelik aldatıcı gerekçeler sunuyorlar. ISO'nun ABD'deki özel rolü, ABD Dışişleri Bakanlığı'nın ve CIA'in politikasını sahte sol siyasi çevre içinde en açık şekilde dile getirmektir. O, Suriye'deki ABD destekli rejim değişikliği harekatının en ateşli savunucusudur ve devletin, Suriye ile Rusya'ya karşı daha saldırgan bir askeri müdahale çağrısı yapan hizipleri ile sıkı ilişkiler geliştirmiştir. 59. Sahte solun emperyalizme desteğinin en mahkum edici ifadesi, WikiLeaks'ın kurucusu, gazeteci Julian Assange'a yönelik artan tehditler karşısındaki sessizliğidir. Ekvador'un Londra büyükelçiliğinde kapana kısılmış olan Assange, oradan atılıp tutuklanma ve casusluk suçlaması ile karşı karşıya kalacağı ABD'ye iade edilme tehlikesi ile karşı karşıya. 60. Üst orta sınıf sahte sol örgütlerin haince rolü, uluslararası bir olgudur. Yunanistan'da, Syriza (“Radikal Sol Koalisyon”), üç buçuk yıldır, Avrupa bankalarının taleplerini görev duygusuyla yerine getiren ve Avrupa Birliği'nin göçmen karşıtı politikasının cephe hattı uygulayıcısı işlevi gören bir koalisyon hükümetinin başında. Almanya'da, Sol Parti, kemer sıkma politikalarını ve göçmenlere yönelik saldırıları destekliyor, faşizan AfD'nin programını büyük ölçüde benimsiyor. 61. DSA'nın, ISO'nun ve diğer sahte sol grupların siyaset kurumunun kimi hizipleri tarafından desteklenmesi, Dünya Sosyalist Web Sitesi'nin susturulmasına yönelik sistematik çabalar ile paraleldir. New York Times DSA bağlantılı Jacobin dergisinden düzenli olarak alıntılar yapar ve bu dergi Google aramalarında belirgin bir şekilde ön plana çıkarken, WSWS, istihbarat örgütleri ve devlet ile sıkı işbirliği içindeki Google, Facebook ve diğer internet şirketleri tarafından uygulamaya konmuş olan sansür mekanizmalarının başlıca hedefi olmuştur. İşçi ve gençlik kitleleri, kapitalizme karşı koymanın ve sosyalizm uğruna mücadele etmenin bir yolunu ararken, devletin ve burjuva siyaset aygıtının yardımcıları işlevi gören örgütlere yönlendiriliyorlar. Grevlerin yeniden canlanmasının önemi 62. Trump yönetimine karşı gerçek bir hareket, egemen sınıftan ya da üst orta sınıftan değil; nüfusun, siyasi yaşamdan bütünüyle dışlanmış olan geniş kesiminden, işçi sınıfından gelecektir. Kapitalist kriz gerçekliği, bu yıl, şimdiden işçi sınıfı mücadelesinin ilk önemli ifadelerine yol açmış durumda. Sendikalar, geçtiğimiz 30 yıl boyunca, sınıf mücadelesinin bütün örgütlü ifadelerini adeta bastırmışlardı. Ancak 2018 yılının başından bu yana, öğretmenler, Batı Virginia'da, Oklahoma'da, New Jersey'de, Arizona'da, Kuzey Carolina'da, Colorado'da ve Kentucky'de, bir dizi greve ve iş bırakma eylemine giriştiler. Ayrıca, Batı Virginia'daki iletişim işçileri ile Kaliforniya Üniversitesi'ndeki hizmet sektörü çalışanları greve çıktı. 63. Sınıf mücadelesinin büyümesi, Marksizmin temel teorik ilkelerini ve Dördüncü Enternasyonal'in Uluslararası Komitesi tarafından hazırlanıp geliştirilmiş siyasi perspektifi doğrulamaktadır. O, şunları kanıtlamıştır: ABD ve dünya toplumundaki temel toplumsal bölünme ırk, toplumsal cinsiyet ya da cinsel kimlik değil; sınıftır. Bu, işçi sınıfının Demokratlar ve onların eklentileri tarafından ırkçı ve geri olarak suçlandığı "Cumhuriyetçi" eyaletlerde bu yıl patlayan çok sayıda sınıf çatışması ile birlikte, ABD'nin "kırmızı" ve "mavi" eyaletlere bölünmüşlüğüne ilişkin aldatmacayı açığa çıkarmıştır. Savaşa, otoriter rejime, sansüre ve eşitsizliğe karşı bir hareketin dayanması gereken temel devrimci toplumsal güç, işçi sınıfıdır. Sınıf mücadelesi uluslararası bir mücadeledir. DEUK'un 1988'de yazmış olduğu gibi, "Kapitalist gelişmenin yeni özellikleri göz önünde bulundurulduğunda, sınıf mücadelesinin biçimi bile uluslararası bir karakter edinmek zorundadır. İşçi sınıfının en temel mücadeleleri bile, onun eylemlerinin uluslararası ölçekte koordine edilmesi gerekliliğini ortaya koymaktadır." Ulusalcı/milliyetçi ve kapitalizm yanlısı sendikalar işçilerin örgütleri değil; şirket yönetimlerinin ve devletin, eşitsizliğe ve kapitalist sisteme yönelik muhalefeti engellemeye ve ezmeye hizmet eden şirket yanlısı uzantılarıdır. 64. Bu yılki büyük öğretmen grevlerinin her biri, sendikalar değil; tabandaki öğretmenler tarafından başlatılmıştır. Bu grevlerin Batı Virginia'da gerçekleşen ilkinde, yayılan yasadışı grevler dalgası, sendikaları, basıncı azaltmak ve öğretmenlerin hoşnutsuzluğunu kontrol altına almak için sınırlı ve eyalet çapında iş bırakma çağrısı yapmaya zorlamıştı. Sendikalar, eyaletin milyarder valisi ile vardıkları anlaşma temelinde yeniden işe dönme çağrısı yaptıklarında, öğretmenler başkaldırdılar ve grevlerin devam etmesini sağladılar. Demokratik Parti çevresindeki sahte sol örgütler tarafından desteklenen sendikalar, bunun ardından, öğretmenlerin hiçbir talebi karşılanmadan, grevlere son verme yönündeki çabalarını yoğunlaştırdılar. İşçilerden gelen muhalefeti ezmek ve susturmak için çalışan sendikalar, her grevde aynı rolü oynadılar. 65. Sendikaların gerçek işlevi, Anayasa Mahkemesi’nde görülen Janus v. AFSCME davasındaki sendika avukatının sözlü savunmasında ayrıntılı biçimde açıklandı. Bu dava, bazı eyaletlerdeki kamu sektörü işçilerinin, bir sendikaya üye olmasalar bile, sendika aidatına eşit bir ödeme yapmasını gerektiren “temsilci ödemeleri”nin anayasaya uygunluğu ile ilgiliydi. Illinois’deki AFSCME Konsey 31’i temsil eden David Frederick, “Temsilci ödemelerinden yana bu sözleşmede umulan en önemli şey, grevlerde bir sınırlandırmadır. Bu, birçok toplu iş sözleşmesi için geçerlidir.” demiş ve eklemişti: “Bu ödemeler uzlaşmadır. Sendika güvencesi, grev olmamasının karşılığıdır.” O, mahkemenin, eyaletlerin temsilci ödemelerini şart koşan önceki emsal kararı bozma kararı vermesi durumunda “ülkenin dört bir yanında muazzam işçi grevleri hayaletine” yol açabileceği uyarısında bulundu. 66. Sendikaların doğası, Birleşik Otomotiv İşçileri (UAW) sendikasını içine çeken ve Fiat Chrysler Automobiles’ın (FCA) yöneticileri tarafından sendikanın toplu iş sözleşmesi görüşmelerine katılan yetkililerine 1,5 milyon dolardan fazla para verilmesi ile ilgili rüşvet skandalında dışavurmaktadır. UAW, bu yüklü ödeme karşılığında, tehdit ve aldatma yoluyla, sekiz saatlik işgününü ortadan kaldıran, yeni bir “ikinci kademe” işçiler grubunun ücretlerini yarıya indiren ve sendika aidatlarını ödeyen ama hiçbir hakkı olmayan geçici yarı zamanlı işçilerin sayısını arttıran sözleşmeleri kabul ettirmiştir. 67. Sendikaların karakteri, özünde, tek tek önderlerin yozlaşmasından değil; bizzat bu örgütlerin doğasından ve dünya ekonomisinin yapısında yaşanan değişikliklerden kaynaklanmaktadır. Ulusalcı ve kapitalizm yanlısı sendikalar, küreselleşmiş üretimin yükselişine ve ABD emperyalizminin krizine ve gerilemesine, en sınırlı kazanımlar uğruna mücadeleden bile vazgeçerek tepki gösterdiler. Üye sayıları azalır ve işçilerin ücretleri ile sosyal yardımları çöküşe uğrarken bile sendika yöneticilerinin gelirlerinde sürekli bir artışı sağlama alan sendika-şirket yönetimi ortaklığının yayılması ile birlikte, sendika aygıtı, her zamankinden daha doğrudan biçimde şirket yönetim yapısı ile bütünleşti. 68. Sınıf mücadelesinin yükselmesi nesnel bir süreçtir. WSWS’nin “Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi?” yazısında belirtmiş olduğu gibi: Hem ABD içindeki hem de uluslararası ölçekteki nesnel kriz koşullarının karşılıklı etkileşimi ve kitlelerin toplumsal bilincinin radikalleşmesi, sınıf mücadelesindeki patlamada ifade bulacaktır. Sınıf mücadelesinin sendika bürokrasisi, Demokratik Parti ve çeşitli kimlik politikalarının hali vakti yerinde destekçileri tarafından onlarca yıllık bastırılması sona eriyor. Egemen seçkinlerin toplumsal karşıdevrimi, Amerikan işçi sınıfının bir kabarışı ile karşılaşmak üzere. İşyerlerindeki, mahallelerdeki ve tüm kentlerdeki farklı toplumsal protesto biçimleri, her zamandakinden daha çok bir işçi sınıfı kimliği, kapitalizm karşıtı yönelim ve sosyalizan bir karakter edinecek. Tek tek işyerlerindeki ve mahallelerdeki mücadeleler, işçi sınıfının daha geniş kesimlerini birleşik mücadeleye çekecek. Sınıf mücadelesinin ve genel grevin mantığı 69. ABD, toplumsal bir barut fıçısıdır. ABD’de bugüne kadar tanık olunmamış ölçekte toplumsal mücadelelerin patlaması kaçınılmazdır. Kitlesel protestoların bütünleşmesi yönünde işleyen çok sayıda etmen (işçi sınıfının geniş kesimlerinin toplumsal çıkarlarının ortaklaşması, bölümsel farklılıkların azalması, işçi sınıfının ırksal ve etnik bütünleşmesi, internete dayalı sosyal medyanın etkisi) söz konusu. Dolayısıyla, doğrudan konusu ya da yeri ne olursa olsun hızla yayılacak ve milyonlarca işçiyi etkin bir şekilde mücadeleye çekecek ciddi toplumsal protestoların patlaması beklenmeli. İşçi sınıfının tarihsel deneyimleri göz önünde bulundurulduğunda, sınıf mücadelelerinin bu birleşmesinin mantıksal sonucu, siyasi iktidar sorununu gündeme getirecek bir genel grev olacaktır. 70. Bu yüzden, kitlesel işçi sınıfı mücadelelerine hazırlık, birbiriyle bağlantılı yaygın bir işyeri ve mahalle komiteleri ağının geliştirilmesini gerektirmektedir. Bu tür komitelere olan gereklilik, işçilerin kendi deneyimlerinden kaynaklanır. Onları temsil ettiklerini iddia eden örgütler olan sendikalar, işçi sınıfının mücadele örgütlerine yalnızca derinlemesine düşman değiller. Onlar, sorunların çözülmesi ve toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanması dahil, en sınırlı temsil biçimlerinden bile vazgeçmişlerdir. İşyeri ve fabrika komiteleri, işçilerin üretim bandının hızı üzerindeki denetimi, çok kademeli işgücüne son verilmesi, sekiz saatlik iş gününün uygulanması, tüm işçiler için tam ve uygun ücret ve güvenli olmayan çalışma koşullarına son verilmesi gibi talepleri ileri sürecektir. 71. Sosyalist Eşitlik Partisi’nin, şirketlerin kontrolündeki sendikalardan bütünüyle bağımsız, tabandan fabrika komiteleri kurulması çağrısı, yalnızca gerici bürokratları değil ama tüm sahte sol eğilimleri öfkelendirmiş durumda. “SEP, sendikaların işçi sınıfı üzerindeki siyasal ve örgütsel egemenliğine meydan okumaya nasıl cüret eder!” Sahte solun Troçkizme bağlılık numarası yapan kimi sözcüleri, SEP’i Geçiş Programı’nı terk etmekle suçluyorlar. Şirket yanlısı sendika yöneticilerinin bu küçük burjuva savunucuları, Troçki’nin Dördüncü Enternasyonal’in kuruluş belgesinde yazmış olduklarını ya okumamışlar ya da uzun süre önce unutmuşlar. Troçki, Dördüncü Enternasyonal’in üyelerine “Mümkün olan her durumda, hatta gerektiğinde tutucu sendika aygıtları ile doğrudan bir kopuş karşısında bile geri çekilmeden, burjuva topluma karşı kitlesel mücadelenin görevlerine daha sıkı biçimde uyumlu bağımsız militan örgütler kurma” çağrısı yapmıştı. O, şöyle devam ediyordu: Eğer sekter hizipleri sağlamlaştırma adına kitle örgütlerine sırtını dönmek suç oluşturuyorsa, devrimci kitle hareketinin açıkça gerici ve kılık değiştirmiş tutucu (“ilerici”) bürokratik kliklerin denetimine tabi olmasını edilgen biçimde hoş görmek de en az onun kadar canicedir. Sendikalar kendinde amaçlar değil; proleter devrim yolunda araçlardır. 72. Troçki, fabrika ve işyeri komitelerinin oluşturulmasını savunurken, bu örgütlerin, “Fabrikanın patronu kim olacak: kapitalistler mi yoksa işçiler mi?” sorusunu ortaya attığını açıklıyordu: Komitenin ortaya çıktığı andan başlayarak, fabrikada fiilen ikili bir iktidar oluşur. Bu, özünde geçici bir durumu temsil eder; çünkü uzlaşmaz iki rejimi içerir: kapitalist ve proleter. Fabrika komitelerinin temel önemi, tam olarak, kapıları, burjuva ve proleter rejimler arasında, doğrudan devrimci olmasa da devrim öncesi bir döneme açmaları olgusunda yatar. Sosyalist Eşitlik Partisi’nin görevleri 73. İvedi görev, Sosyalist Eşitlik Partisi’nin siyasi etkisini işçi sınıfının her kesimi içinde geliştirmektir. SEP, gelişen nesnel işçi sınıfı hareketini uzlaşmaz bir devrimci strateji ve perspektif ile silahlandırma mücadelesine öncülük ediyor. O, azalan ücretlere, sağlık hizmetlerine yönelik saldırılara ve kamu eğitiminin imhasına karşı mücadeleleri göçmen işçilere, polis zulmüne, demokratik hakların ortadan kaldırılmasına ve dünya savaşı tehlikesine karşı muhalefet ile birleştirmek için mücadele ediyor. 74. SEP’in temel görevi, devrimci bir öncüyü inşa etmek, işçi sınıfına kendi hedeflerini en üst düzeyde kavratmak ve gelişen hareketin doğasını açıklığa kavuşturmaktır. SEP, işçi sınıfı içindeki mücadelenin büyümesini, devlet iktidarını alacak ve ekonomik yaşamı özel kar yerine toplumsal gereksinimler temelinde yeniden örgütleyecek sosyalist, enternasyonalist ve emperyalizm karşıtı siyasi bir harekete bağlamak için mücadele etmelidir. İşçi sınıfı, egemen sınıfın savaş ve toplumsal karşıdevrim politikasına karşı, bir sosyalist devrim programını ileri sürmek zorundadır. 75. SEP’in ve Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nin siyasi etkinliği, giderek artan oranda, siyasi gelişmelerin gidişatı ile bağlantılıdır. DEUK ve SEP, geçtiğimiz yıl boyunca, internet sansürüne karşı ve Julian Assange’ın savunusu uğruna mücadelenin öncüsü oldu. Partinin şirket yanlısı sendikalardan bağımsız fabrika komiteleri yönündeki kampanyası, öğretmenler, otomotiv işçileri ve işçi sınıfının diğer kesimleri içinde artan bir destek kazanıyor. 76. Yirminci yüzyıldaki toplumsal devrimlerin incelenmesi, siyasi yenilgilerin, sıkça, sosyalist partilerin devrimci mücadeleler sırasında izlediği doğru olmayan politikaların sonucu olduğunu ortaya koymaktadır. POUM’un İspanya İç Savaşı (1936-39) sırasındaki politikaları, doğru olmayan politikalardan kaynaklanan yenilgilerin en çarpıcı örnekleri arasındadır. Ancak yenilgilerin bir diğer nedeni, Marksist partinin, devrimci bir krizin yaklaştığını fark edememesi; ona zamanında ve yeterince kararlı bir şekilde karşılık verememesidir. 1923’teki Alman Devrimi’nin yenilgisi, bu tür siyasi inisiyatif eksikliğinin en önemli örneğidir. Devrimci hareketin şimdiki derinleşen kriz koşullarında kesinlikle önlemesi gereken yanlış, bu sonuncusudur. 77. Bu perspektiften kaynaklanan özgün görevler şunlardır: A. Partinin, işçi sınıfının otomotiv ve diğer imalat işçilerini; petrol, doğalgaz, maden ve çelik işçilerini; öğretmenleri ve diğer kamu sektörü işçilerini; sağlık emekçilerini; Amazon, UPS ve diğer kargo işçilerini ve hizmet işçilerini kapsayan önemli kesimleri içindeki tabanını geliştirmek. SEP, sendikalardan bağımsız fabrika, işyeri ve mahalle komitelerini örgütlemeye yönelik girişken kampanyasını, işçi sınıfının kapitalist sisteme karşı siyasi seferberliği ile birleştirmelidir. ABD’deki işçilerin eylemlerini diğer ülkelerdekiler ile koordine etmek; işçi sınıfının nesnel birliğini uluslararası ölçekte bilinçli hale getirmek için her türlü çaba harcanmalıdır. Partinin tüm şubeleri, en ileri işçileri partiye üye yapmak için sistematik olarak çalışmalıdır. B. Göçmen işçilerin mağduriyetine ve Trump yönetiminin faşizan politikalarına karşı bir kampanyanın geliştirilmesi. Göçmen işçilere yönelik zulme karşı mücadele, göçmenlere yönelik saldırının tüm işçilere yapılmış bir saldırı olduğu ve göçmenlere yönelik polis devleti yöntemlerinin her türlü siyasi ve toplumsal muhalefete karşı kullanılacağı anlayışı temelinde işçi sınıfının içine taşınmalıdır. Bu kampanya, Demokratik Parti’ye ve onun çevresindeki örgütlere karşı olarak geliştirilmelidir. C. Yeni bir savaş karşıtı işçi sınıfı hareketinin geliştirilmesi. SEP, DEUK’un “Sosyalizm ve Savaşa Karşı Mücadele” başlıklı açıklamasını ve onun, savaş karşıtı bir hareketin asli siyasi temelleri olarak özetlediği ilkeleri yeniden onaylar: i. Savaşa karşı mücadele, nüfusun bütün ilerici unsurlarını kendi arkasında birleştiren, toplumdaki büyük devrimci güç işçi sınıfı üzerinde yükselmelidir. ii. Mali sermayenin diktatörlüğüne ve militarizm ile savaşın temel nedeni olan ekonomik sisteme son verme uğruna mücadele etmeksizin savaşa karşı ciddi bir mücadele söz konusu olamayacağı için, yeni savaş karşıtı hareket, kapitalizm karşıtı ve sosyalist olmak zorundadır. iii. Dolayısıyla, yeni savaş karşıtı hareket, zorunlu olarak, kapitalist sınıfın bütün siyasi partilerinden ve örgütlerinden bütünüyle ve tartışmasız biçimde bağımsız ve onlara düşman olmalıdır. iv. Yeni savaş karşıtı hareket, her şeyden önce uluslararası olmalı, işçi sınıfının muazzam gücünü emperyalizme karşı birleşik küresel bir mücadelede harekete geçirmelidir. Burjuvazinin sürekli savaşına, işçi sınıfı tarafından, stratejik hedefi ulus devlet sisteminin ortadan kaldırılması ve dünya sosyalist federasyonunun kurulması olan sürekli devrim perspektifi ile yanıt verilmelidir. Bu, küresel kaynakların akılcı, planlı gelişmesini; bu temelde, yoksulluğun ortadan kaldırılmasını ve insanlık kültürünün yeni doruklara yükselmesini mümkün kılacaktır. D. İnternet sansürüne, Julian Assange’a zulmedilmesine ve demokratik haklara yönelik tüm saldırılara karşı kampanyanın yoğunlaştırılması. Yalnızca, işçi sınıfı demokratik hakların savunusu için gerekli değildir. Aynı zamanda, demokratik haklar, işçi sınıfı için son derece önemlidir. Sınıf mücadelesinin ilk patlamalarının göstermiş olduğu gibi, özgür ve açık internet, işçilerin örgütlenmesi ve kapitalist medyadan, devletin ve sendikaların araçlarından bağımsız biçimde iletişim kurması için son derece önemli bir araçtır. WSWS’ye yönelik sansüre, sosyal medyanın daha sistematik kullanımı dahil çeşitli yollarla onun okurlarını genişletip içeriğini geliştirerek karşı koyulmalıdır. E. Toplumsal Eşitlik İçin Uluslararası Gençlik ve Öğrenciler’i yerleşkelerde, okullarda ve işçi sınıfı gençliği içinde inşa etmeye yönelik yaygın ve etkin bir kampanya. 2018’in ilk yarısında, gençlerin siyasallaşmasının, okullardaki şiddete karşı kitlesel protestoları kapsayan ifadeleri görüldü. Bu radikalleşme yüzünü işçi sınıfına dönmeli ve bilinçli bir şekilde, eşitsizliğin, savaşın ve şiddetin kaynağı olan kapitalist sisteme yöneltilmelidir. F. SEP’in 2018 ara seçimlerinde Michigan’ın 12. Kongre Seçim Bölgesi’ndeki adayı olan Niles Niemuth’un kampanyasına destek. Bu kampanya, işçi sınıfının haklarını güvenceye alacak, mali oligarşinin servetini kamulaştıracak, büyük bankaları ve şirketleri kamu denetimindeki tesislere dönüştürecek ve işçilerin işyerleri ve üretim süreci üzerinde denetimini sağlayacak bir işçi iktidarı için sosyalist bir program ileri sürüyor. 78. Parti ve kadroları, bu çok büyük siyasi sorumlulukları yerine getirmek için, Marksist hareketin tarihsel deneyimlerine, öncelikle de Lev Troçki tarafından 1938’de kurulmuş olan Dördüncü Enternasyonal’in 80 yıllık tarihine dayanmalı ve bu konuda eğitilmelidir. İşçi sınıfı içinde Marksizm uğruna mücadelenin kesintisizliğini temsil eden başka bir siyasi hareket yoktur. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nde cisimleşen bu büyük tarih, gelişen işçi sınıfı hareketine taşınmalıdır. İşçi sınıfının nesnel radikalleşmesi ile partinin pratiğinin kesişmesi, işçi sınıfının zaferinin, kapitalizmin ortadan kaldırılmasının ve dünya ekonomisinin sosyalist dönüşümünün koşullarını yaratacaktır.