http___preview.wsws.org_tr_articles_2017_10_30_spai-o30.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 8.3 9.1 9.2 10.1 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 13.1 13.2 13.3 14.1 14.2 15.1 15.2 16.1 16.2 16.3 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 18.3 19.1 19.2 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2 22.1 22.2 23.1 24.1 24.2
EU summit endorses Spain’s threat of police-military occupation of Catalonia By Alex Lantier 21 October 2017 The two-day European Union (EU) summit of heads of state that ended yesterday in Brussels unambiguously endorsed Madrid’s plans to invoke Article 155 of the Spanish constitution, imposing a new Catalan regional government backed by Spanish police and army units. The Catalan crisis was not formally on the summit agenda. Nonetheless, Spanish Prime Minister Mariano Rajoy was allowed to give an address to justify invoking Article 155, the so-called “nuclear option,” after the vicious police crackdown on the October 1 Catalan independence referendum. Rajoy’s brief for the occupation of Catalonia, based on a systematic falsification of the crisis in Spain, received the enthusiastic support of the EU’s major powers. “Article 155 will be applied tomorrow,” Rajoy declared, effectively ruling out further talks with the Catalan government of premier Carles Puigdemont. Rajoy nonetheless proceeded to place full blame for the crisis on the supposed obstinacy of the Catalan government and of so-called “radicals” in Catalonia: “They are the ones responsible for what is happening today. Frankly, the government of Catalonia defended its positions badly, despite the assistance they were given.” Rajoy continued, “We have been very cautious, we tried not to create a difficult situation, but it is hard when people liquidate the law and the rule of law … when laws are ignored and referendums are held without guarantees. We have arrived at a borderline situation. If you accept the demands of the radicals, what occurs is what is happening right now.” Rajoy’s arguments are a pack of bald-faced lies, concocted to justify an aggressive military-police intervention in Catalonia. Madrid and the EU overwhelmingly bear responsibility for provoking this crisis, and the EU powers are backing Rajoy’s drive for a crackdown and a turn to deal with growing political opposition in the population with authoritarian measures. The crisis provoked by the October 1 referendum is the outcome of the deep crisis of European capitalism, after nearly a decade of savage EU austerity devastated social conditions and left tens of millions of workers unemployed across the continent. The referendum was called amid a growing conflict between Madrid and Barcelona over how to implement social cuts that the EU had negotiated with Madrid since the 2008 financial crisis. While similar Catalan referendums had been held peacefully before, as recently as November 2014, Madrid reacted violently this year. It seized ballots, tried to arrest hundreds of mayors as well as other officials, and launched a campaign of political intimidation to crush the October 1 vote. When, on October 1, 16,000 Guardia Civil were stunned by a mass mobilization of the Catalan population to defend polling places, they responded with a brutal assault on peaceful voters. Millions of people worldwide were shocked and appalled by videos of Guardia Civil breaking into schools, kicking people sitting on the ground waiting to vote, and even attacking elderly women in a brutal onslaught that sent over 800 people to the hospital. Despite the 90 percent vote for independence, Puigdemont suspended a declaration of independence in a speech on October 10 and has, since then, been appealing for dialogue with Madrid, to no avail. Madrid, on the other hand, has escalated the situation—shutting down Catalan web sites, arresting Catalan nationalist politicians, and threatening to impose emergency rule. This has provoked mass protests by hundreds of thousands of people in the Catalan capital, Barcelona. Speaking in Brussels yesterday, Rajoy tried to downplay the dictatorial character of his policy and counteract entirely justified fears of an even bloodier crackdown to come. “Using Article 155 does not presuppose the use of force,” he claimed, adding that his government would decide on measures to be taken in joint talks with the Spanish Socialist Party (PSOE) and the right-wing Citizens party, as well as Rajoy’s own Popular Party (PP). Rajoy made clear that, however, the Madrid ruling establishment is in fact contemplating mass repression against the Catalan population. Asked if he feared violence as on October 1, Rajoy refused to comment but handed a blank check to the police for more violence, saying: “The security forces have the full support of Spain and its prime minister.” Applying Article 155 entails launching a confrontation with Catalan workers and youth unprecedented since 1978 and the collapse—amid mass struggles of the working class—of the Spanish fascist regime set up by Francisco Franco. It means suspending Catalonia’s elected government and forcibly installing a new one dictated by Madrid, backed by Guardia Civil and army units. Some of the army units to be mobilized in a crackdown—motorized infantry battalions in Barcelona and Sant Climent Sescebes—have already been named in Spanish media. With mass protests already erupting in Barcelona, Spanish media are discussing a dictatorial agenda for Madrid’s un-elected regime in Catalonia that would provoke even more opposition: austerity, shutting down Catalan public television, and removing Catalan-language items from the schools. In the Spanish security and armed forces, repression even bloodier than the October 1 crackdown is doubtless being actively planned and prepared. Madrid is also discussing invoking Article 116 and setting up a state of emergency across Spain. A crisis with revolutionary implications is emerging in Catalonia, and in Spain and all of Europe. There is deep, historically-rooted opposition in the European working class to a return to dictatorship, and an attempt by Madrid to maintain an illegitimate stooge regime in Barcelona by mass repression would provoke enormous anger across Europe. The only way to oppose Madrid’s drive to impose dictatorial rule in Catalonia and throughout Spain is the mobilization of the working class across Europe in a politically independent, revolutionary struggle against the EU and the crackdown in Catalonia. Arguments advanced by forces like Spain’s Podemos party, that the population can wait for the EU to intervene and peacefully resolve the conflict between Madrid and Barcelona, are false and must be rejected. In a statement for Público, the secretary of Podemos for the Madrid region, Ramón Espinar hailed “broad international consensus … on the need for mediation and dialogue” that he saw as key to resolving the crisis. Such illusions serve no other purpose than to lull masses of people to sleep. The EU—consisting of bankrupt regimes in which the police and army play enormous roles after nearly two decades of the “war on terror” and a decade of deep austerity—is itself rapidly moving to abrogate basic democratic rights, with regimes such as the French state of emergency. It is signaling its support for the attack on the Catalan population, because it is preparing similar attacks on the working class across Europe. The major European heads of state at the Brussels summit all backed Rajoy’s dictatorial agenda. “We back the position of the Spanish government,” declared German Chancellor Angela Merkel, who later on echoed Rajoy’s calls for an outcome of the crisis “on the grounds of the Spanish constitution.” Similarly, British Prime Minister Theresa May said yesterday, “I have spoken to Mariano Rajoy this morning as I did earlier this week and made clear that the United Kingdom’s position is very clear. We believe that people should be abiding by the rule of law and uphold the Spanish constitution.” While Dutch Prime Minister Mark Rutte called the Catalan crisis “an internal Spanish matter,” French President Emmanuel Macron held a private meeting with Rajoy after declaring on Thursday that EU leaders would “send a message of unity around Spain.” In an extraordinary gesture of support to Madrid, EU Commission President Jean-Claude Juncker, EU Council President Donald Tusk, and European Parliament President Antonio Tajani all traveled to Oviedo in Spain yesterday after the summit, to attend as Spanish King Felipe VI awarded the EU a Princess of Asturias prize. They listened as the king declared that Catalonia was an “essential part” of Spain—a remark that provoked sustained applause from the audience.
1.1 2.1 4.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1
İspanya, bağımsızlık girişimini önlemek için Katalonya’da askeri yönetim dayatıyor Alex Lantier ve Alejandro L pez Cuma günü, İspanya Senatosu, Katalonya’daki parlamenter yönetimi askıya alacak şekilde, İspanya Anayasası’nın 155. maddesinin uygulanmasına 214’e karşı 47 oyla izin verdi. Bu, İspanya Başbakanı Mariano Rajoy’a, Katalan bölgesel yönetimini askıya alma, Rajoy’un 21 Ekim konuşmasında özetlenen cezalandırıcı önlemlerle ilerleme ve yalnızca Madrid’e karşı yükümlü, seçilmemiş bir Katalan yönetimini dayatma konusunda tam yetki veriyor. 155. madde Rajoy’un sağcı Halk Partisi’nin (PP) mutlak bir çoğunluğa sahip olduğu Senato’da görüşülürken, Katalan meclisi görüşmenin sonucunu bekledi ve bağımsızlık ilanını oyladı. Yeni ilan edilen cumhuriyeti savunma yönünde çağrıların ortasında, binlerce protestocu, Cuma gecesi Barselona’daki Katalan yönetimi binalarının etrafını sardı. Dünkü olaylar, Batı Avrupa’daki demokratik yönetim biçimlerinin tarihsel bir çöküşüne ve kapsamlı sonuçlarıyla birlikte otoriter rejimlere dönüşe işaret etmektedir. General Francisco Franco’nun 1939-1978 yılları arasındaki faşist rejiminden 39 yıl önceki sözde Geçiş sürecinde oluşturulan İspanya siyasi düzeni paramparça oluyor. Madrid, Avrupa Birliği’nin (AB) ve Washington’ın tam desteğiyle, ülke çapında bir olağanüstü hali uygulamaya koymak için 116. maddeye başvurulmasını saklı tutarken, polisin ve ordunun desteğiyle, tek taraflı kararnameler yoluyla 7 milyon Katalanı kontrol altında tutmayı hedefliyor. İşçi sınıfının temel çıkarlarını savunmak, Katalonya’daki baskıya kararlı siyasi muhalefeti gerektirmektedir. Madrid Katalonya’daki ve İspanya genelindeki işçilere Avrupa mali aristokrasisinin diktasını zorla kabul ettirme yönünde ilerlerken, bir toplu kıyım tehlikesi baş gösteriyor. AB Konseyi Başkanı Donald Tusk, Avrupa devletlerinin 155. maddenin uygulanmasına desteğini, Twitter’da şunları yazarak yineledi: “AB için hiçbir şey değişmiş değil. İspanya bizim tek muhatabımız olmaya devam ediyor.” Tusk, sinik bir şekilde, Madrid’in “güç argümanını değil, argüman gücünü” kullanacağını umduğunu ekledi. Rajoy, Senato’yu 155. maddeyi kabul etmeye çağırdığı konuşmasında, artık “hiçbir seçenek yok.” demiş ve eklemişti: “Bu tür bir durumda yapılabilecek ve yapılması gereken tek şey, yasayı uygulamak için hukuku kullanmaktır.” Rajoy, hükümetinin dört hedefinin olduğunu söyledi: Katalonya’da “yasaya uygunluğa dönüş”, “halkın güvenini geri kazanmak”, “son zamanların yüksek ekonomik büyüme ve iş yaratma düzeylerini sürdürmek” ve “kurumsal bir olağanlık durumunda seçim düzenlemek”. Rajoy, “Katalanları korumamız gereken şey, var olduğunu iddia ettikleri İspanyol emperyalizmi değil; Katalonya’nın sahibiymiş gibi anlayışsız şekilde davranan bir azınlıktır.” dedi. Rajoy’un Katalonya’da diktatörlük çağrısı yapan kısa konuşması, bir sürü yalandan ibarettir. Onun, daha birkaç hafta önce İspanyol basınında “nükleer seçenek” olarak geniş biçimde tartışılmış olan 155. maddeye başvurmaktan başka seçenek olmadığı iddiası saçmadır. 2014’te Britanya’da İskoçya bir bağımsızlık referandumu düzenlemiş; 1980’de ve 1995’te ise Kanada’da Quebec bağımsızlık referandumları gerçekleştirmişti. Londra ve Ottawa, ne Rajoy’un 1 Ekim’deki Katalan bağımsızlık referandumu sırasında yaptığı gibi barışçıl seçmenlere saldırmak üzere on binlerce yarı askeri polis göndermiş ne de ayrılık yönündeki adımları zorla engellemişti. Krizin sorumluluğu, doğrudan, 1 Ekim referandumuna yönelik acımasız baskısının ardından çatışmayı durmadan kızıştırmaya çalışmış olan Madrid’e aittir. 19 Ekim’de Katalonya Başkanı Carles Puigdemont, bağımsızlık yönündeki adımları askıya aldığını ve diyalog için Madrid’e başvurduğunu doğrulamıştı. Bu çağrıyı tek taraflı reddeden, Katalan milliyetçisi politikacılar Jordi Sanchez ile Jordi Cuixart’ı keyfi bir şekilde hapseden ve 155. maddeye başvurma yönünde adımlar atan Madrid, Barselona’daki Katalan milliyetçisi politikacıları bağımsızlık ilanı yoluna itmiştir. Rajoy’un “yasaya uygunluk”, “seçimler” ve “kurumsal olağanlık” çağrıları, diktatörlük yönelimini demokrasinin ve anayasal yönetimin savunusu gibi sunan ikiyüzlü bir numaradır. Madrid, gündemini yalnızca devlet terörü ve baskı yoluyla uygulayabileceğinin son derece farkındadır. Rajoy’un 21 Ekim’deki konuşmasına göre, o, Katalan bütçesini, yönetimini, eğitim sistemini, polis gücünü ve medyasını ele geçirmeyi hedeflemektedir. Bu önlemler, milyonlarca emekçi arasında derin bir muhalefete yol açacak ve Madrid, bu muhalefeti zorla bastırmaya hazırlanıyor. Komşu bölgelere yerleştirilen jandarmalar, Arapiles motorlu piyade alayı ve diğer ordu birlikleri, Katalonya’ya müdahale etmeye hazırlanıyor. Protestolar ve sivil itaatsizlik çağrıları yayılırken, Madrid, Katalan kamu sektörü çalışanlarının topluca işten çıkarıldıklarını “açıklamaya” hazırlanıyor. Dün, İspanya Senatosu, Madrid’deki hükümete işçileri “disiplin önlemlerine ilişkin önceki mekanizmalara başvurmaksızın” yola getirme izni veren önlemleri onayladı. Rajoy, Cuma günü Senato'daki oylamayı tartışmak için düzenlenen bakanlar kurulu toplantısının ardından yaptığı basın açıklamasında, Katalan yönetiminin askıya alındığını ve 21 Aralık’ta seçim düzenleneceğini duyurdu. Madrid, ayrıca, mevcut Katalan yönetimine ve meclis üyelerine karşı, 30 yıla kadar hapis gerektiren “isyan” suçlamasıyla yasal işlem başlatacağını doğruladı. Bu açıklamalar, Rajoy’un Katalonya’da seçim düzenleneceği iddiasını Orwellvari bir sahtekarlık olarak teşhir etmektedir. Eğer onun planları gerçekleştirilirse, PP’ye muhalif Katalan siyasetçilerin çoğu, bu seçimler düzenlenirken hapiste olacak. Dahası, 21 Aralık’ta kim seçilirse seçilsin, yasa çıkarma ya da bir bölgesel yönetim seçme yetkilerden arındırılmış bir mecliste oturacak. O meclis, Madrid kendi iradesini dayatırken yalnızca seyirci kalabilir. Madrid’in ve yeni Katalan yönetiminin başlıca kaygısı, işçilere karşı sert kemer sıkma önlemlerini uygulamaya devam etmek olacaktır. Dün, AB, Madrid’e, gayrisafi yurtiçi hasılanın yüzde 2,2’si kadar bir kamu açığı hedefine ulaşmak için İspanya’nın kamu harcamalarını daha fazla kesmesini talep eden bir mektup gönderdi. Ekonomi Bakanı Luis de Guindos ve Hazine Bakanı Cristobal Montoro, buna, “bütçeye ilişkin istikrar hedeflerininin yerine getirilmesini güvence altına almak için gerekli tüm önlemleri” alacaklarını belirten bir açıklama ile karşılık verdi. İspanya’da otoriter yönetime dönüş, işçi sınıfına yönelik acil bir uyarıdır. Stalinist bürokrasinin Sovyetler Birliği’ni 1991’de dağıtmasından ve özellikle de 2008 Wall Street çöküşünden beri devam eden onlarca yıllık kemer sıkma, emperyalist savaş ve Avrupa genelinde “yasa ve düzen” önlemlerinin arttırılması, ölümcül bir kapitalist egemenlik krizine neden olmuştur. Egemen sınıf, Avrupa genelinde on milyonlarca işsiz işçinin varlığıyla birlikte patlamaya hazır toplumsal öfkenin son derece farkında. O, muhalefet ile karşılaştığında, buna hızla diktatörlük önlemlerine başvurarak karşılık verecektir. Bugünkü kritik sorun, Katalonya’daki, İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçilerin otoriter yönetim biçimlerine karşı mücadelede harekete geçmesidir. İşçiler, İspanya’nın toprak bütünlüğünü savunma çağrıları temelinde bir diktatörlüğe yönelmesini ve halkın askeri baskı altında tutulmasını meşrulaştırmaya yönelik tüm girişimleri reddetmeliler. İberya Yarımadası’nın ve bir bütün olarak Avrupa’nın birliğini sağlamaya yönelik tek ilerici yol, işçi sınıfının diktatörlüğe ve savaşa karşı sosyalizm uğruna devrimci ve enternasyonalist bir mücadelede harekete geçmesidir. İşçi sınıfını harekete geçirme mücadelesi, sendika bürokrasisini ve Katalan milliyetçi partilerinin yanı sıra “sol” olduğunu iddia eden burjuva partileri de kapsayan tüm egemen çevrelerden tam bağımsızlık ve onlara muhalefet temelinde yürütülmelidir. CCOO (İşçi Komisyonları) sendikası ve Podemos partisi gibi güçler, Rajoy’un diktatörlük yönelimi ile işbirliği içindeler. Podemos Genel Sekreteri Pablo Iglesias, Senato'daki oylamaya, Rajoy’un Katalan seçimleri çağrısını üstü kapalı şekilde destekleyerek, yalnızca, seçimlerin “baskı olmaksızın” düzenlenmesi gerektiğini söyleyerek karşılık verdi. Madrid baskıya hazırlanırken tarafsız bir tutum benimseyen Iglesias, “tek taraflılıktan [yani, Katanların bağımsızlık ilanından] ya da şiddetten ve baskıdan yana olmayan sessiz bir İspanyalı çoğunluğu olduğuna inanıyorum.” dedi. CCOO yetkilisi Fernandon Lezcano, sendikasının, işçilerin Madrid’e yönelik her türlü başkaldırı eylemini kıracağını vurguladı. Lezcano, “sivil itaatsizliğe ya da kamu sektörü çalışanlarının cezalandırılabilecek eylemler düzenlemesine yol açabilecek hiçbir talimat vermeyeceğiz.” dedi. Katalan milliyetçi hareketi, Madrid ile çatışmasının başından beri, Avrupa Birliği ile (Avrupa genelinde kemer sıkma önlemleri uygulayan AB ile) bir anlaşma peşinde koşarken, İspanyol burjuvazisinin diktatörlüğe dönmesi ile bağlantılı sınıfsal konuların üstünü örtmeye çalışıyor. Katalan milliyetçi hareketi, Katalonya’daki işçilerin değil; işçi sınıfının sömürüsünde daha doğrudan bir rol peşinde koşan Katalan burjuvazisinin çıkarlarını temsil etmektedir. İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçi sınıfı, Katalan milliyetçilerinin programına destek vermeden, İspanyol hükümetinin eylemlerine karşı çıkmalıdır. Hem Madrid’den hem de Barselona’dan gelen milliyetçi zehire karşı koymanın tek yolu budur.