http___prod.wsws.org_tr_articles_2018_07_16_pers-j16.html_1.xml
1.1 3.1 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 8.1 9.1 9.2 10.1 11.1 12.1 13.1 13.2 14.1 14.2 15.1 15.2 16.1 16.2 16.3 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 21.1 21.2 22.1 23.1 23.2 24.1 25.1 25.2 25.3 26.1 27.1
NATO, at war with itself, rearms for war with the world Media coverage of this week’s NATO summit was dominated by the deepening tensions between US President Donald Trump and Washington’s military allies, in particular Germany, amid a mounting international trade war launched by the White House last month. Despite the displays of division, capped by Trump’s mafioso-like demands for greater military spending by his “delinquent” NATO allies, all members of the alliance reaffirmed their commitment to massive military rearmament, to be paid for with sweeping cuts to public infrastructure and attacks on the social position of the working class. Jens Stoltenberg, the Secretary-General of NATO, declared at the end of the summit that “after years of decline, when Allies were cutting billions, now they are adding billions.” He boasted that over the past year and a half, “European Allies and Canada have added an additional 41 billion dollars to their defense spending.” The most immediate and tangible outcome of the summit was a NATO plan to expand the number of high-readiness military forces ready to attack Russia, or any other country, at a moment’s notice. The summit resolution declared that “Allies will offer an additional 30 major naval combatants, 30 heavy or medium manoeuvre battalions, and 30 kinetic air squadrons, with enabling forces, at 30 days’ readiness or less.” The resolution reaffirmed NATO’s moves to deploy “four multinational combat-ready battalion-sized battlegroups in Estonia, Latvia, Lithuania, and Poland,” including “over 4,500 troops from across the Alliance, able to operate alongside national home defence forces,” all within hundreds of miles of Russia’s second-largest city, St. Petersburg. The summit further agreed to create two new command headquarters: one in Norfolk, Virginia, “to focus on protecting the transatlantic lines of communication,” and a new command center in Germany to “ensure freedom of operation and sustainment in the rear area in support of the rapid movement of troops and equipment into, across, and from Europe.” The summit resolution reaffirms the expansion of NATO’s nuclear arsenal, declaring, “As long as nuclear weapons exist, NATO will remain a nuclear alliance. The strategic forces of the Alliance, particularly those of the United States, are the supreme guarantee of the security of Allies.” It further vowed to continue NATO’s eastward expansion, reiterating NATO’s plans to invite Macedonia, Ukraine and Georgia to join the anti-Russian alliance. The massive military build-up throughout Europe will be paid for with stepped-up attacks on the working class, through the dismantling of social safety nets and, as pioneered by the government of French President Emanuel Macron, wage and benefit cuts for state workers and the privatization of state assets. Trump made clear that his demand for greater European military spending is inseparable from his mercantilist economic policies aimed at improving the US balance of trade with Germany, the world’s third-ranking exporter after China and the United States. His denunciations of Germany for its purchase of natural gas from Russia became a focal point of the summit. In Trump’s view, Germany, which exports twice as much to the United States as it imports, must buy US natural gas at premium prices if it is to receive “protection” from the US military. In pursuit of his trade conflict with Germany, Trump has consciously sought, as with his statement in support of a “hard” Brexit Thursday, to destabilize the European Union. He has promoted far-right, Eurosceptic political movements, whose denunciations of the “Brussels bureaucracy” are little more than a cover for national antagonisms with Germany, the dominant power within the EU. But this is a dangerous game. Stratfor, in an analysis of the NATO summit, warned that Europe is a “continent riven with rivalry.” “The U.S. strategy to deal with Russia will remain inextricably linked to how it manages a balance of power on the European continent,” it continues. “The United Kingdom is too consumed with its divorce from the bloc to assume its traditional balancing role for the Continent. That knocks out the third leg of the triad of great European powers, leaving an uneasy pair in France and Germany to prevent the Continent from descending into an all-too-familiar pattern of conflict.” Stratfor adds, “But it is one thing for the U.S. president to recognize and operate within the limits of an uncomfortable reality without losing sight of its core imperative: maintaining a balance of power in Europe is still essential to the United States’ ability to manage growing competition with Russia and China and any peripheral distractions that may emerge. It is another thing to actively stoke nationalist embers on the Continent and encourage the unraveling of an imperfect bloc through trade assaults and transactional security threats. The latter is playing with fire.” But “playing with fire” is exactly Trump’s strategy in both domestic and international politics. Trump, expressing the instincts of a semi-criminal real estate speculator, is intent on calling everyone’s bluff – allies and enemies alike. Edward Luce, commenting Thursday in the Financial Times, noted that “Trump knows more than his critics give him credit for” because “he instinctively grasps other people’s bottom lines.” He adds, “The most lethal demagogue is one who grasps an underlying reality. Mr. Trump knows that Europe needs America more than America needs Europe.” While “wrecking” alliances “reduces Washington’s global clout,” the “bigger loser is Europe. Its survival depends on America’s guarantee.” In other words, Trump’s actions, “unconventional” as they are, reflect something objective in the US position in the world geopolitical and economic order. Recognizing the United States’ role as the reactionary keystone of global imperialism, Trump is demanding “protection” money from its “allies,” no matter the cost to the stability of the geopolitical order. The American president, in the whirlwind of the past month, in which he scuttled the G7 summit, launched a trade war against Europe and China, held a summit with North Korea hoping to turn it against China, and is on the verge of a summit with Vladimir Putin aiming to turn Russia against Iran, has thrown all international alliances up in the air, aiming to extract maximum trade, economic and military concessions from “ally” and “enemy” alike. This turbulent and chaotic world order recalls nothing so much as the geopolitics of the 1930s, with an endless parade of alliances created one day and overturned the next. In that period, each alliance created, no less than each alliance broken, was the prelude to the eruption of world war. And in the 1930s, as now, every country was re-arming to the teeth amid the eruption of trade war and the rise and promotion of fascist movements throughout Europe. The outcome of the NATO summit, with its peculiar combination of massive rearmament and explosive divisions, substantially heightens the risk of world war. Who will be the combatants in such a conflict, over what nominal cause, cannot be foretold. But all those who claimed that, with the dissolution of the Soviet Union, NATO would be converted into a “peaceful” and “democratic” alliance have been exposed as charlatans. Andre Damon Commenting is enabled but will only be shown on the live site.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1
Kendisiyle savaş halinde olan NATO, dünyayla savaşmak için yeniden silahlanıyor 16 Temmuz 2018 Bu haftaki NATO zirvesine ilişkin medya haberlerine, Beyaz Saray’ın geçtiğimiz ay başlattığı ve tırmanan bir uluslararası ticaret savaşının ortasında, ABD Başkanı Donald Trump ile Washington’ın askeri müttefikleri, özellikle de Almanya arasında derinleşen gerilimler hakim oldu. Trump’ın “ihmalci” NATO müttefiklerinin daha fazla askeri harcama yapması yönündeki mafyavari talepleriyle kaplanan bölünme görüntülerine rağmen, ittifakın tüm üyeleri, kamusal altyapıdaki kapsamlı kesintiler ve işçi sınıfının toplumsal konumuna yönelik saldırılar ile karşılanacak büyük çaplı askeri yeniden silahlanma taahhütlerini tekrar teyit ettiler. NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenberg, zirvenin sonunda, “Müttefiklerin milyarlarca kesinti yaptığı gerileme yıllarından sonra, şimdi onlar milyarlar ekliyorlar.” dedi. Stoltenberg, geçtiğimiz bir buçuk yılda, “Avrupalı Müttefikler ve Kanada, savunma bütçelerine fazladan bir 41 milyar dolar eklediler.” diye övündü. Zirvenin en dolaysız ve somut sonucu, Rusya’ya ya da herhangi bir başka ülkeye, bir anda saldırmaya hazır yüksek hazırlıklı askeri kuvvetlerin sayısını genişletme yönündeki bir NATO planıydı. Zirvenin resmi kararı, “Müttefikler, ek 30 büyük savaş gemisini, 30 büyük ya da orta manevra taburunu ve etkinleştirici güçlerle birlikte 30 hareketli hava filosunu, 30 günde ya da daha kısa sürede hazır oluşla sunacaklar.” diye belirtiyordu. Karar, NATO’nun, hepsi Rusya’nın ikinci büyük kenti St. Petersburg’a birkaç yüz kilometre yakında olan, “İttifak genelinden, ulusal iç savunma güçleri ile yan yana faaliyet gösterebilecek 4.500’ü aşkın asker”i kapsayan “dört çok uluslu savaşa hazır tabur büyüklüğündeki muharebe grubunu Estonya’ya, Letonya’ya ve Polonya’ya” konuşlandırma hamlelerini tekrar etti. Zirve, ayrıca, iki yeni komuta merkezi kurmayı kabul etti. Bunlardan biri, “Atlantik ötesi iletişim hatlarını korumaya odaklanmak için” Virginia’daki Norfolk’a ve diğeri ise, “askerlerin ve donanımın Avrupa’ya, Avrupa geneline ve Avrupa’dan hızla hareketini desteklemek için geri bölgede operasyon serbestliğini ve desteği garantiye almak için” Almanya’da kurulacak. Zirvenin resmi kararı, NATO’nun nükleer cephanesinin genişletilmesini yeniden teyit ediyor ve şunları belirtiyor: “Nükleer silahlar var olduğu sürece, NATO nükleer bir ittifak olarak kalacaktır. İttifak’ın, özellikle de Amerika Birleşik Devletleri’nin stratejik güçleri, Müttefiklerin güvenliğinin en önemli güvencesidir.” Karar, ayrıca, NATO’nun Makedonya’yı, Ukrayna’yı ve Gürcistan’ı Rusya karşıtı ittifaka katılmaya davet etme planlarını yineleyerek, NATO’nun doğuya doğru genişlemesini sürdürme sözü verdi. Avrupa genelindeki büyük çapta askeri takviye, sosyal güvenlik ağlarının kaldırılması ve Fransa Devlet Başkanı Emmanuel Macron hükümetinin öncülük ettiği gibi, kamu işçilerinin ücretlerini ve sosyal yardımlarını kesme ve devlet varlıklarını özelleştirme yoluyla, işçi sınıfına yönelik saldırıların arttırılması ile karşılanacaktır. Trump, Avrupa’nın daha fazla askeri harcama yapması talebinin, ABD’nin Almanya’yla (Çin’in ve ABD’nin ardından dünyadaki üçüncü ihracatçı) dış ticaret dengesini iyileştirmeyi amaçlayan merkantilist ekonomi politikalarından ayrılamayacağını açıkça ortaya koydu. Onun, Rusya’dan doğalgaz alması üzerinden Almanya’ya yönelttiği suçlamalar, zirvenin bir odak noktası haline geldi. Trump’a göre, ABD’den ithalatı karşısında ona iki kat fazla ihracat yapan Almanya’nın, ABD ordusundan “koruma” alacaksa, yüksek fiyatlarla ABD doğalgazını satın alması gerekiyor. Trump, Almanya ile ticaret savaşını yürütürken, Perşembe günü “sert” bir Brexit’e destek açıklamasında olduğu gibi, bilinçli olarak Avrupa Birliği’ni istikrarsızlaştırma peşinde koşuyor. O, “Brüksel bürokrasisi”ne dönük suçlamaları AB içindeki baskın güç olan Almanya’ya yönelik ulusal düşmanlık için bir örtüden başka bir şey olmayan aşırı sağcı, AB karşıtı siyasi güçleri teşvik ediyor. Ancak bu tehlikeli bir oyun. Stratfor, NATO zirvesine ilişkin bir analizde, Avrupa’nın “rekabet ile yarılmış bir kıta” olduğu uyarısında bulunuyor ve şöyle devam ediyordu: “ABD’nin Rusya ile baş etme stratejisi, Avrupa kıtasında bir güç dengesini nasıl yöneteceği ile ayrılmaz bir şekilde bağlantılı kalacaktır. Britanya, bloktan ayrılmasıyla, Kıta’nın geleneksel dengeleyici rolünü üstlenmek için gereğinden çok tüketilmiştir. Bu, büyük Avrupa güçleri üçlüsünün üçüncü ayağını deviriyor ve Kıta’nın pek bilindik bir çatışma modeline alçalmasını önlemek için tedirgin bir çift Fransa ile Almanya’yı bırakıyor.” Stratfor, şunları ekliyor: “Ama ABD başkanının, temel zorunluluğunu gözden kaçırmadan rahatsız edici bir gerçekliğin sınırlarını farkedip faaliyet göstermesi bir şeydir: Avrupa’da bir güç dengesinin sürdürülmesi, hala, ABD’nin Rusya ve Çin ile büyüyen rekabeti ve ortaya çıkabilecek herhangi bir çevresel dikkat dağıtıcı şeyi yönetme becerisi için gereklidir. Kıta’daki milliyetçi közleri aktif bir şekilde canlandırmak ve ticaret saldırıları ve etkileşimsel güvenlik tehditleri üzerinden aksak bir bloğun çözülmesini teşvik etmek ise başka bir şey. İkincisi, ateşle oynamaktır.” Ancak “ateşle oynamak”, tam anlamıyla, Trump’ın hem iç hem de uluslararası politikadaki stratejisidir. Yarı suçlu bir emlak spekülatörünün sezgilerini yansıtan Trump, hem müttefik hem düşman, herkese hodri meydan demeye kararlıdır. Edward Luce, Perşembe günü Financial Times’ta yayınlanan yazısında, “Trump, diğer insanların özünü sezgisel olarak kavradığı için, ona kimin güvendiğini eleştirmenlerinden daha iyi biliyor.” diyor ve ekliyordu: “En öldürücü demagog, temelde yatan bir gerçeği kavrayandır. Bay Trump, Avrupa’nın Amerika’ya, Amerika’nın Avrupa’ya olduğundan daha fazla ihtiyaç duyduğunu biliyor.” Müttefikleri “rezil etmek” “Washington’ın küresel prestijini azaltıyor” olsa da, “en büyük kaybeden Avrupa’dır. Onun varlığını sürdürmesi Amerika’nın güvencesine bağlıdır.” Başka bir ifadeyle, Trump’ın eylemleri, “alışılmadık” oldukları kadar, ABD’nin dünya jeopolitik ve ekonomik düzenindeki konumunda nesnel bir şeyi yansıtıyor. ABD’nin küresel emperyalizmin gerici temel taşı olarak rolünü kabul eden Trump, jeopolitik düzenin istikrarına maliyeti ne olursa olsun, “müttefikleri”nden “koruma” parası talep ediyor. Amerikan başkanı, G7 zirvesini batırdığı, Avrupa’ya ve Çin’e karşı bir ticaret savaşı başlattığı, Çin’e karşı çevirme umuduyla Kuzey Kore ile bir zirve düzenlediği geçtiğimiz ayın kasırgasında ve Rusya’yı İran’a karşı çevirme hedefiyle Vladimir Putin ile bir zirvenin eşiğinde iken, hem “müttefikler”den hem de “düşmanlar”dan en yüksek derecede ticari, ekonomik ve askeri tavizler koparma amacıyla, bütün uluslararası ittifakları havaya fırlatmıştır. Bu çalkantılı ve karmakarışık dünya düzeni, bir gün kurulup ertesi gün altüst olan sonrasız ittifaklar geçidiyle, 1930’ların jeopolitikasını hatırlatmaktadır. O dönemde, kurulan her ittifak, en az bozulan ittifaklar kadar, dünya savaşının patlamasının giriş müziğini oluşturuyordu. 1930’larda, şimdi olduğu gibi, her ülke, ticaret savaşının patlamasının ve Avrupa genelinde faşist hareketlerin yükselişinin ve teşvik edilmesinin ortasında dişlerine kadar yeniden silahlanıyordu. NATO zirvesinin sonucu, büyük çapta yeniden silahlanma ve patlayıcı bölünmeler biçimindeki olağandışı bileşimiyle, dünya savaşı riskini ciddi ölçüde arttırmaktadır. Bu tür bir çatışmada, hangi sözde neden üzerine, kimlerin savaşacağı önceden belirlenemez. Ancak, Sovyetler Birliği’nin dağılmasıyla, NATO’nun “barışçıl” ve “demokratik” bir ittifaka dönüşeceğini iddia eden herkes, şarlatanlar olarak ifşa olmuş durumdadır. Andre Damon