http___pusuladernegi.org__page_id_1837_1.xml
1.1 1.2 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 3.1 4.1 4.2 4.3 4.4 5.1 5.2 6.1 6.2 6.3 6.4 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 8.6 8.7 8.8 8.9 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 9.7 9.8 9.9 10.1 11.1 12.1 12.2 13.1 13.2 14.1 15.1 16.1 17.1 17.2 18.1 19.1 20.1 21.1 23.1 23.2 24.1 24.2 25.1 26.1 27.1 27.2 27.3 27.4 28.1 28.2 29.1 29.2 30.1
Quran: [17:36] "You shall not accept any information, unless you verify it for yourself. I have given you the hearing, the eyesight, and the brain, and you are responsible for using them." Quran: [49:12] "O ye who believe! Avoid suspicion as much (as possible): for suspicion in some cases is a sin: And spy not on each other behind their backs. Would any of you like to eat the flesh of his dead brother? Nay, ye would abhor it... But fear Allah. For Allah is Oft-Returning, Most Merciful." THE PROPHET’S DEATH IN ISLAM ONE NIGHT, shortly after his return to Medina, the Prophet(pbuh) woke up at midnight and asked his servant’ Abd Allah to saddle his mule. They then left the house and went to the Baqi al-Gharqad, the burial ground of the Muslims. There the Prophet (pbuh) stood in the front of the graves and, as though he could see the Muslims buried in them, spoke to them and prayed over them. Later, ’Abd Allah reported, ’The Prophet (pbuh) told me that he was ordered to pray for the dead and that I was to go with him.’ After the Prophet (pbuh) had prayed he turned to ‘Abd Allah and said, ‘I can choose between all the riches of this world, a long life and then Paradise, or meeting my Lord and entering Paradise now.’ ‘Abd Allah begged him to choose a long, rich life, followed by Paradise, but the Prophet (pbuh) told him that he had already chosen to meet his Lord now rather than remain in the world. The following morning the Prophet (pbuh) awoke with a terrible headache, but despite this he had led the prayers at the mosque. From what he said afterwards to the people assembled there, they understood that his death was near. The Prophet (pbuh) praised his best friend, Abu Bakr, who had begun to weep, and told everyone that he knew they would all meet again at a pool in Paradise. He added, however that although he was sure they would always worship Allah alone, he feared that the pleasures of the world would attract them, and they would begin to compete with one another for material possessions, forgetting spiritual things. Soon after the Prophet (pbuh) requested that he be moved to the room of A’isha, one of his wives. As the days passed his fever grew worse, until one day he was so ill that he could not even get to the mosque, which was next to where A’isha lived. The Prophet (pbuh) told A’isha to tell the Muslims to let Abu Bakr, her father, lead the prayer, which made them very sad for this was the first time anyone had taken the Prophet's place. Later, on the 12th day of Rabi al-Awal, in the 11th year of Islam (June 8th 632 A.D.), the Prophet (pbuh) heard the voices of the people in prayer. With great effort he got up and looked from his door at all the Muslims who were assembled in rows behind Abu bakr; he smiled with great satisfaction. Abu Bakr saw him and stepped back to give the Prophet (pbuh) his place. The Muslims were happy, thinking he was going to pray with them as before, but the Prophet Muhammad (pbuh), who looked radiantly beautiful that day signaled to them to continue on their own. He prayed in a sitting position at the right of Abu Bakr, after which he went back inside and lay his head on 'A'ishah's lap. He was in such pain that his daughter Fatimah cried out in pity. Then the Prophet (pbuh) said, 'There is no pain for your father after this day; truly, death has appeared to me. We must all suffer it till the Day of Judgement.' As he lay there, A'ishah remembered that he had once said, Allah never takes a Prophet to Himself without giving him the choice.' Then she heard the Prophet (pbuh) speak. His last words were, 'Nay, rather the Exalted Communion of Paradise.' A’ishah then said to herself, 'So, by Allah, he is not choosing us!' When the people in the mosque heard that the Prophet (pbuh) was dead, they were filled with grief. ‘Umar could not, and would not, believe it, and exclaimed that it was not true. Abu Bakr then went out and spoke gently to the people, saying 'All praise belongs to Allah! O people, whoever worshipped Muhammad, Muhammad is dead. But for him who worships Allah, Allah is living and never dies.' He then recited this verse from the Koran which had been revealed after the battle of Uhud: In the name of Allah, the Beneficent, the Merciful Muhammad is but a messenger, messengers (the like of whom) have passed away before him. Will it be that, when he dies or is slain, you will turn back on your heels? He who turns back does no hurt to Allah, and Allah will reward the thankful. No soul can ever die except by Allah's permission and at a term appointed. Who so desires the reward of the world, We bestow on him thereof; and whosoever desires the reward of the Hereafter, We bestow on him thereof We shall reward the thankful. After this the people pledged their loyalty to Abu Bakr, whom the Prophet (pbuh) had chosen to lead the prayer. Abu Bakr accepted and concluded what he had to say with these words: 'Obey me so long as I obey Allah and His Messenger. But if I disobey Allah and His Messenger, you owe me no obedience. Arise for your prayer, Allah have mercy upon you!' The people rose and asked him; 'Where will the Prophet (pbuh) be buried?' Abu Bakr remembered that the Prophet (pbuh) had said, 'No Prophet dies who is not buried on the spot where he died.' And so the Prophet (pbuh) was buried in a grave dug in the floor of A'ishah's room, in the house next to the mosque. The spot became known as the Haram al-Nabawi and Muslims from all over the world go there to pray and to give their blessings and greetings of peace the Prophet Muhammad (pbuh). And Lo! thine verily will be a reward unfailing. And Lo! thou art of a tremendous nature. (Koran lxvii.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1
Aşağıda Hz. Ebu Bekir’in (r.a) hayatı özetlenerek anlatılmıştır. Koyu renkli olarak yazılan kelimeler doğru ya da yanlış olabilir. Doğru ise aşağıdaki tabloya doğru, yanlış ise doğrusunu yazabilirsiniz? Hz. Ebu Bekir (r.a) Miladi 573 yılında Mekke’de doğdu. Asıl adı Kâbe’nin kulu anlamına gelen Abduşşems idi. İslam’la şereflendikten sonra Peygamberimiz bu ismi Abdullah ile değiştirdi. İslam Tarihinde Ebu Bekir ismiyle ünlendi. Ebu Bekir deve yavrusunun babası anlamına geliyordu. Bilinen dört ayrı künyesi vardı. Bunlardan en çok kullanılanı Sıddık idi. Bu künye, Hz. Peygamber’in bir gece Mekke’den Kudüs’e oradan Sidretü’l Münteha’ya gittiği İsra ve Mirâc hâdisesini duyan müşriklerin bunu Hz. Ebû Bekir’e yetiştirdikleri zaman; “O dediyse doğrudur.” demesi üzerine verildi. Sıddık; ihlâslı, asla yalan söylemeyen, özü doğru, itikadında şüphe olmayan anlamına gelir. Bunlardan başka Cam-i’ul Kur’an ve El Atik künyeleri de kullanılırdı. İslam Öncesi Hanif dinine mensuptu ve putlara tapmaz, içki içmezdi. Güzel ahlak sahibiydi. Hz. Muhammed’in yakın arkadaşıydı. Sanatla uğraşırdı. Teymoğulları kabilesinden olup, babasının ismi Ebu Kuhafe Osman, anasının ismi Ümmül Hayr Selma’dır. Eşi Ümmü Ruman, çocukları, Esma, Aişe, Abdullah ve Abdurrahman’dı. Resulullah’ın İslam’a davetini hemen kabul etti. Böylelikle İslam’ı kabul eden ikinci akıl baliğ erkek oldu. Hz. Ebu Bekir aynı zamanda Peygamberimizin kayınbabasıdır. Kızı Hz. Esma peygamberimizin hanımıdır. Mekke’de nişanlanmış, Medine’de ise düğünleri olmuştur. Hz. Ebu Bekir, bölgeyi ve kabilelerin şeceresini çok iyi bilirdi. Resulullah ile birlikte tebliğ çalışmalarında bulunmuş ve birçok kişinin İslam’la şereflenmesine vesile olmuştu. Hayatı boyunca peygamber efendimizden ayrılmamıştır. Aşere-i mübeşşerenin ilkidir. Umumî ve hususî olan önemli işlerde ashabıyla müşavere eden Peygamber (s.a.v) bazı hususlarda özellikle Ebû Bekir’e danışırdı. Araplar O’na “Peygamberin Veziri” derlerdi. Zengindi. Bu zenginliğini Allah yolunda kullandı. Mekke’de köleleri satın alıp azad etti. Bilal, Habbab, Lübeyne, Ebu Fukayhe, Amir, Zinnure, Nahdiye, Umul Ubeys bunlardandır. Mekke’de Müşrikler tarafından birçok eziyet ve yıldırma hareketlerine maruz kaldı. Mescid-i Haram’da Müşrikler tarafından feci halde dövüldü. Bu saldırı sonrasında uzun süre baygın yattı. Resulullah ile beraber Medine’ye Hicret etti. Rasûlullah bu sırada Kur’ân’da anlatıldığı biçimde söyle diyordu: “Üzülme, Allah bizimledir” (et-Tevbe, 104/40). Medine’de Ensar ile muhacirin kardeş edilmesinde O’da Zeyd b Desinne ile kardeş oldu. Mute seferinde ordunun donatılması amacıyla malının tamamını Allah için harcadı: —Geriye ne bıraktın diyenlere “Allah ve Resulünü” cevabını verdi. Hicrî onbirinci yılda hastalanan Rasûlullah (s.a.s.) 13 Rebiyülevvel Pazartesi günü (8 Haziran 632) vefat etti. Onun vefatını duyan Müslümanlar büyük bir üzüntüye kapıldılar ve ilk anda ne yapmaları gerektiğine karar veremediler. Hz. Ebu Bekir büyük bir soğukkanlılıkla halkı ve özelliklede Hz. Ömer’i yatıştırdı. Tevbe Suresi 44. ayeti okudu: “Muhammed sadece bir elçidir. Ondan önce de peygamberler gelip geçmiştir. Simdi o ölür veya öldürülürse siz ökçelerinizin üzerinde geriye mi döneceksiniz? Kim ökçesi üzerinde geriye dönerse Allah’a hiçbir ziyan veremez. Allah şükredenleri mükâfatlandıracaktır.” Sonrasında Peygamberimizin nereye defnedileceği konusunda ihtilaf çıktı. Yine Hz. Ebu Bekir peygamberimizden gelen “Her peygamber öldüğü yere defnedilir” hadisini ashaba hatırlatarak bu ihtilâfı giderdi. Peygamberimiz Mescidi Nebevide bulunan Hz. Aişe’nin odasına defnedildi. Hz. Ebû Bekir bu konuşmasıyla orada bulunanları teskin ettikten sonra Rasûlullah’ın teçhiziyle uğraşırken, Ensâr, Benû Sâide sakifesinde toplanarak Evs’in reisi olan Sa’d b. Ubâde’yi Rasûlullah’tan sonra halife tayini için bir araya gelmişlerdir. Ebû Bekir, Hz. Ömer, Ebû Ubeyde (Ubeyde b. Cerrah) ve Muhacirlerden bir grup hemen Benû Saîde’ye gittiler. Orada Ensâr ile konuşulduktan ve hilâfet hakkında çeşitli müzakereler yapıldıktan sonra Hz. Ebû Bekir, Ömer ile Ebû Ubeyde’nin ortasında durdu ve her ikisinin ellerinden tutarak ikisinden birine bey’at edilmesini istedi. O, kendisini halife olarak öne sürmedi. Hz. Ebû Bekir’in konuşmasından sonra Hz. Ömer atılarak hemen Ebû Bekir’e bey’at etti ve “Ey Ebû Bekir, Müslümanlara sen Rasûlullah’ın emriyle namaz kıldırdın. Sen onun halifesisin ve biz sana bey’at ediyoruz. Rasûlullah’a hepimizden daha sevgili olan sana bey’at ediyoruz” dedi. Hz. Ömer’in bu anî davranışı ile orada bulunanların hepsi Ebû Bekir’e bey’at ettiler. Bu özel bey’attan sonra ertesi gün Mescid-i Nebi’de Hz. Ebû Bekir bütün halka hutbe okudu ve resmen ona bey’at edildi. Hz. Ebû Bekir Mescid’de yaptığı konuşmada, “Sizin en hayırlınız değilim, ama başınıza geçtim; görevimi hakkıyla yaparsam bana yardım ediniz, yanılırsam doğru yolu gösteriniz; ben Allah ve Rasûlü’ne itaat ettiğim müddetçe siz de bana itaat ediniz, ben isyan edersem itaatiniz gerekmez…” diyerek ümmete tarihi, veciz bir nasihatte bulundu. Hz. Ebu Bekir, Beni Saide’de biat edilip ve Mescidi nebevide ilk tarihi veciz hutbesini verdikten sonra Medine sokaklarında tellallar dolaştırarak hilafet makamını isteyen varsa kendisine tevdi edebileceğini ilan ettirdi. Hz. Ali ve yakınındaki birkaç sahabe Halife seçiminin aceleye getirildiğini seçim sürecinde kendilerinin yer almadığını ve kendilerine danışılmadığı gerekçesiyle geçici bir dargınlık gönül kırıklığı olmuşsa da sonrasında hepsi Hz. Ebu Bekir’e biat etmiştir. Peygamberin ölümünü fırsat bilen gerek İslam’ın gücü karşısında boyun eğmek zorunda kalan topluluklar, gerekse İslamı içselleştiremeyenler, tam manasıyla kavrayamayanlar değişik vesilelerle huzursuzluk çıkardılar. Bir kısmı dinden irtidat ederken, bir kısmı yalancı peygamberlere inandı, bir kısmı ise İslam’ın temel esaslarından Zekâtı vermeye yanaşmadı. Resulullah vefat ederken Usame b. Zeyd’i İslam ordusu başkomutanlığına atamış ve Sefere çıkmalarını emretmişti. Ancak ordu sefere çıkamadan şehrin dışında bir bölge iken Resulullah’ın vefat haberi geldi. Usame istişarede bulunmak üzere Hz. Ebu Bekir’in yanına geldi. Usame’nin genç oluşu bazı kimseleri rahatsız etmiş liyakatin yaş ile ilgili olduğu zannına kapılmışlardı. Bu sebeple Usame’nin görevden alınmasını istemişlerdi. Ancak Ebu Bekir Resulullah’ın atadığı komutanı ben nasıl görevden alabilirim diyerek hem Resulullah’a bağlılığını hem de liyakatin yaş ile ilgi olmadığını tekrar ortaya koymuştu. Sonunda Usame ordusunu ikna etmek ve yolcu etmek üzere Hz. Ebu Bekir, Usame ile birlikte ordunun bulunduğu bölgeye gitti. Usame atın üzerinde Hz. Ebu Bekir ise yaya idi. Ordugâha yaklaştıklarında Usame attan inmek ve yerine Hz. Ebu Bekir’i bindirmek istemişse de Hz. Ebu Bekir bunu kabul etmedi. Hz. Ebu Bekir yalancı peygamberlerden Müseylemenin üzerine ordu gönderdi. Büyük bir savaş oldu. Bir rivayete göre müseyleme Vahşi tarafından öldürüldü. Böylelikle fitnenin önü alınmış oldu. Zekât vermek istemeyenlere savaş ilan eden Hz. Ebu Bekir’e, Hz. Ömer itiraz etmiş ve bizler La ilahe illallah deyinceye kadar savaşmakla emrolunduk diyerek savaşa karşı çıkmıştı. Ancak Hz. Ebu Bekir’in kararlılığı karşısında kararından vazgeçmiş ve Hz. Ebu Bekir’in kararının isabetli olduğun kabul etmişti. Bu savaşlarda vahiy kâtiplerinin önemli bir kısmı şehid düşmüştü. Bu olay Müslümanları telaşlandırdı. Hz. Ömer Hz. Ebu Bekir’e Kuranın unutulması tehlikesine karşı, toplatılması gerektiği konusunda ikna etti ve Kur’an toplatıldı. Hz. Ebû Bekir, Zeyd b. Sabit’in başkanlığında bir heyet teşkil etti. Böylece bütün ayetler toplandı ve “Mushaf” meydana getirildi. Bu Mushaf Ebû Bekir’den Ömer’e, ondan da kızı Hafsa’ya geçti ve Hz. Ali zamanında çoğaltılarak Dârü’l-İslam’ın bütün vilâyetlerine dağıtıldı. Kuranı toplatma şerefine nail olan Hz. Ebu Bekir daha sonra “Cam-i’ul Kur’an” diye de anılacaktı. 8 Haziran 632 tarihinde Hilafet makamına gelen Hz. Ebu Bekir 634 yılında vefat etti. 2 yıl 3 ay hilafet makamında kaldı. Vefat ederken Hz. Ömer’i halife olarak atadı. Ailesine vasiyetinde malının bir kısmının satılarak Hilafeti süresince Beyt’ül Mal’den aldığı maaşın tamamının geri ödenmesini istemiştir. Hz. Ebu Bekir, kızı Hz. Aişeden vefat ettiğinde Resulullah’ın yanına defnedilme isteğinde bulunmuş, bu isteği Hz. Aişe tarafından kabul görerek, Peygamber efendimizin yanına defnedilmişti. Hz. Ebu Bekir’e unvan olarak Allah’ın Halifesi denilmiştir. Hz. Ömer’e ise ilk dönemde “Halifetül halifetül Rasulullah” denmesine rağmen sonra bu unvan uzun olduğundan Müminlerin Emiri manasında “Emirül Mü’minin” unvanı kullanılmaya başlanmıştı. PDF formatında indirmek için tıklayınız… Cevaplar için tıklayınız…