http___preview.wsws.org_tr_articles_2017_10_30_spai-o30.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 8.1 8.2 9.1 9.2 10.1 10.2 11.1 11.2 12.1 12.2 12.3 13.1 13.2 14.1 14.2 15.1 15.2 16.1 16.2 16.3 16.4 17.1 17.2 18.1 18.2 19.1 19.2 19.3 19.4 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2 22.1 22.2 23.1 23.2 24.1 24.2 25.1 25.2 26.1
Catalonia announces plan for independence as Madrid threatens military rule By Alejandro López 26 October 2017 Before the two-day debate opening today in the Spanish Senate on implementing Article 155 of the Spanish Constitution to strip the Catalan regional government of its powers, Catalan officials signalled yesterday that they plan to declare independence from Spain. The invocation of Article 155 had been decided by Prime Minister Mariano Rajoy’s cabinet on Saturday. It would install an unelected government in Catalonia and seize the region’s parliament and public radio and television stations with the backing of the Spanish army, militarized Guardia Civil and other police units. The Senate technically has to approve the cabinet decision, but Rajoy’s Popular Party (PP) has an absolute majority in the chamber and approval is thought to be a simple formality. Last night, Catalan Deputy Premier Oriol Junqueras told the Associated Press that Rajoy has “not given us another option” and that his party, the Republican Left of Catalonia, would “work to build a new republic.” The Catalan National Assembly (ANC) has called a demonstration in front of the Catalan parliament on Friday to “defend the republic.” This came after Madrid offered Catalan Premier Carles Puigdemont the chance to appear before the committee to argue his case. Puigdemont refused, however, what would presumably have been the humiliation of making an impotent appeal to the Spanish Senate while it moved ahead to approve Article 155. Antoni Castella, a lawmaker from Puigdemont’s Together for Yes coalition, confirmed that “on Friday, we will declare independence.” According to the pro-secessionist daily Nació Digital, the coalition wants to declare independence unilaterally “as a defensive path” ahead of the activation of Article 155. This crisis is tearing apart the regional government. Several ministers of Puigdemont’s Democratic European Party of Catalonia (PdeCat) government—Santi Vila (Business), Meritxell Borras (Institutional Relations), Carles Mundó (Justice) and Toni Comin (Healthcare)—are reportedly threatening to resign because they oppose declaring independence. In Madrid, however, the PP, the Citizens Party and the Spanish Socialist Party (PSOE) and the main newspapers are demanding a renewed onslaught against Catalonia. Above all, the central target of Article 155 is the social rights and political opposition of the working class. Last September, Finance Minister Cristobal Montoro took over Catalan finances, supposedly to keep Barcelona from using public funds for the referendum. Now, Madrid is blocking transfers of €10 million to organisations that provide food, children’s extracurricular activities and other social services. This measure reportedly affects 900,000 people in the region and 1,300 workers. Confident that it has the support of the European Union, the PP is also escalating threats to invoke Article 155 in other regions of Spain. While Catalonia is the current target, after years of Madrid threatening to intervene against regions that did not comply with budget deficit caps, legal mechanisms have been created to invoke Article 155 against regions that do not fully comply with EU austerity policies. After having threatened to invoke Article 155 in the Basque country and the Castilla La Mancha region around Madrid, PP leaders are now are targeting Navarre. The PP leader in Navarre, Ana Beltrán, said “the Government’s action in Catalonia can be extrapolated to Navarre,” because “both governments want a minority to crush a non-nationalist majority.” The class logic underlying this drive to military dictatorship in Spain was laid out in an analysis four years ago by the JP Morgan bank. It demanded the crushing of regional government structures across the Southern European “periphery” that emerged after fascist rule in World War II or, in the case of Spain, after the collapse of the fascist regime in 1978, calling them obstacles to imposing anti-worker cuts. It stated, “The political systems in the periphery were established in the aftermath of dictatorship, and were defined by that experience. Constitutions [reflect] the political strength that left-wing parties gained after the defeat of fascism. Political systems around the periphery typically display several of the following features: weak executives, weak central states relative to regions, constitutional protection of labour rights, consensus-building systems which foster political clientelism, and the right to protest if unwelcome changes are made to the political status quo. The shortcomings of this political legacy have been revealed by the crisis.” After a decade of deep economic and social crisis in Spain and across Europe, the ruling class is moving to repeal all concessions made to the working class on social and democratic rights in the 20th century. Madrid and the EU intend for Article 155 to radically restructure class relations in Spain, imposing mass austerity and a national state of emergency and promoting Spanish nationalism to strangle popular opposition to austerity, militarism and authoritarian rule. In an opinion piece for the conservative daily ABC, Isabel San Sebastián wrote, “It is necessary to thoroughly dismantle the civil fabric that for decades has encouraged secession through the region’s public television and radio, education and certain ‘cultural associations’ dedicated to indoctrination and agitation. We must take this opportunity to thoroughly clean the structures erected by the separatists in support of their cause.” Such fascistic language has become the norm in the Madrid press. Madrid, the EU and the financial aristocracy are aiming for a violent confrontation with the population in Catalonia as well as in the rest of Spain, where there is deep opposition to Madrid’s turn to dictatorship. On Saturday, half a million people marched in Barcelona against Madrid’s arbitrary arrest of two Catalan nationalist politicians. In the following days, firemen, teachers and workers of the Catalan public television and radio system have declared they will not obey Madrid’s intervention. The measures passed on Saturday by Rajoy’s cabinet are a direct threat to the 200,000 civil servants in Catalonia. One of them allows Madrid to issue orders that are “compulsory for the administration’s personnel... whether public officials or employees are subject to the labour regime” of the regional government. This was followed by threats of “disciplinary measures” against workers who disobey, including confiscation of their assets and criminal prosecution. The implementation of Article 155, representing the gravest threat of military rule in Spain and Europe since the end of Francisco Franco’s dictatorship in 1978, is exposing the bankruptcy of the political forces that for decades have passed as the Spanish “left.” They are working openly to tie the working class to the Rajoy regime and the moves toward dictatorship in Spain. General Secretary Unai Sordo of the Stalinist CCOO (Workers Commissions) trade union, representing 1,139,000 members, signalled to Rajoy that there will be no opposition from Spain’s main union. He said that Article 155 “might be liked more or less,” but workers should “avoid any decision that might lead them to labour disputes.” A crisis has erupted in Podemos, as increasingly large sections of the party back Madrid’s drive for dictatorship. Its general secretary, Pablo Iglesias, was forced on Monday to publish a letter to defend his position calling for a negotiated referendum and concessions to the Catalan nationalists as a way “for Spain to be viable as a political and territorial reality in the medium and long term.” This has been attacked by leading Podemos members, who are demanding that Podemos drop even the impotent criticisms it has made of Rajoy’s plans. Founding member Carolina Bescansa said, “We would like us to speak more to Spaniards and not only to the secessionists.” Similarly, the Podemos spokesperson in Andalusia, Esperanza Gómez, is backing Bescansa, stating that the party has “addressed [the Catalans] too much.” Luís Alegre, another founding member of Podemos, said that “a party with the aspirations of Podemos cannot give up the construction of a country project and has to look at the whole of Spain.” The mass opposition that exists in the working class to a return to dictatorship will find political expression only through opposing the union bureaucracies and the “post-Marxist” populist parties of the affluent middle class like Podemos.
1.1 2.1 4.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1
İspanya, bağımsızlık girişimini önlemek için Katalonya’da askeri yönetim dayatıyor Alex Lantier ve Alejandro L pez Cuma günü, İspanya Senatosu, Katalonya’daki parlamenter yönetimi askıya alacak şekilde, İspanya Anayasası’nın 155. maddesinin uygulanmasına 214’e karşı 47 oyla izin verdi. Bu, İspanya Başbakanı Mariano Rajoy’a, Katalan bölgesel yönetimini askıya alma, Rajoy’un 21 Ekim konuşmasında özetlenen cezalandırıcı önlemlerle ilerleme ve yalnızca Madrid’e karşı yükümlü, seçilmemiş bir Katalan yönetimini dayatma konusunda tam yetki veriyor. 155. madde Rajoy’un sağcı Halk Partisi’nin (PP) mutlak bir çoğunluğa sahip olduğu Senato’da görüşülürken, Katalan meclisi görüşmenin sonucunu bekledi ve bağımsızlık ilanını oyladı. Yeni ilan edilen cumhuriyeti savunma yönünde çağrıların ortasında, binlerce protestocu, Cuma gecesi Barselona’daki Katalan yönetimi binalarının etrafını sardı. Dünkü olaylar, Batı Avrupa’daki demokratik yönetim biçimlerinin tarihsel bir çöküşüne ve kapsamlı sonuçlarıyla birlikte otoriter rejimlere dönüşe işaret etmektedir. General Francisco Franco’nun 1939-1978 yılları arasındaki faşist rejiminden 39 yıl önceki sözde Geçiş sürecinde oluşturulan İspanya siyasi düzeni paramparça oluyor. Madrid, Avrupa Birliği’nin (AB) ve Washington’ın tam desteğiyle, ülke çapında bir olağanüstü hali uygulamaya koymak için 116. maddeye başvurulmasını saklı tutarken, polisin ve ordunun desteğiyle, tek taraflı kararnameler yoluyla 7 milyon Katalanı kontrol altında tutmayı hedefliyor. İşçi sınıfının temel çıkarlarını savunmak, Katalonya’daki baskıya kararlı siyasi muhalefeti gerektirmektedir. Madrid Katalonya’daki ve İspanya genelindeki işçilere Avrupa mali aristokrasisinin diktasını zorla kabul ettirme yönünde ilerlerken, bir toplu kıyım tehlikesi baş gösteriyor. AB Konseyi Başkanı Donald Tusk, Avrupa devletlerinin 155. maddenin uygulanmasına desteğini, Twitter’da şunları yazarak yineledi: “AB için hiçbir şey değişmiş değil. İspanya bizim tek muhatabımız olmaya devam ediyor.” Tusk, sinik bir şekilde, Madrid’in “güç argümanını değil, argüman gücünü” kullanacağını umduğunu ekledi. Rajoy, Senato’yu 155. maddeyi kabul etmeye çağırdığı konuşmasında, artık “hiçbir seçenek yok.” demiş ve eklemişti: “Bu tür bir durumda yapılabilecek ve yapılması gereken tek şey, yasayı uygulamak için hukuku kullanmaktır.” Rajoy, hükümetinin dört hedefinin olduğunu söyledi: Katalonya’da “yasaya uygunluğa dönüş”, “halkın güvenini geri kazanmak”, “son zamanların yüksek ekonomik büyüme ve iş yaratma düzeylerini sürdürmek” ve “kurumsal bir olağanlık durumunda seçim düzenlemek”. Rajoy, “Katalanları korumamız gereken şey, var olduğunu iddia ettikleri İspanyol emperyalizmi değil; Katalonya’nın sahibiymiş gibi anlayışsız şekilde davranan bir azınlıktır.” dedi. Rajoy’un Katalonya’da diktatörlük çağrısı yapan kısa konuşması, bir sürü yalandan ibarettir. Onun, daha birkaç hafta önce İspanyol basınında “nükleer seçenek” olarak geniş biçimde tartışılmış olan 155. maddeye başvurmaktan başka seçenek olmadığı iddiası saçmadır. 2014’te Britanya’da İskoçya bir bağımsızlık referandumu düzenlemiş; 1980’de ve 1995’te ise Kanada’da Quebec bağımsızlık referandumları gerçekleştirmişti. Londra ve Ottawa, ne Rajoy’un 1 Ekim’deki Katalan bağımsızlık referandumu sırasında yaptığı gibi barışçıl seçmenlere saldırmak üzere on binlerce yarı askeri polis göndermiş ne de ayrılık yönündeki adımları zorla engellemişti. Krizin sorumluluğu, doğrudan, 1 Ekim referandumuna yönelik acımasız baskısının ardından çatışmayı durmadan kızıştırmaya çalışmış olan Madrid’e aittir. 19 Ekim’de Katalonya Başkanı Carles Puigdemont, bağımsızlık yönündeki adımları askıya aldığını ve diyalog için Madrid’e başvurduğunu doğrulamıştı. Bu çağrıyı tek taraflı reddeden, Katalan milliyetçisi politikacılar Jordi Sanchez ile Jordi Cuixart’ı keyfi bir şekilde hapseden ve 155. maddeye başvurma yönünde adımlar atan Madrid, Barselona’daki Katalan milliyetçisi politikacıları bağımsızlık ilanı yoluna itmiştir. Rajoy’un “yasaya uygunluk”, “seçimler” ve “kurumsal olağanlık” çağrıları, diktatörlük yönelimini demokrasinin ve anayasal yönetimin savunusu gibi sunan ikiyüzlü bir numaradır. Madrid, gündemini yalnızca devlet terörü ve baskı yoluyla uygulayabileceğinin son derece farkındadır. Rajoy’un 21 Ekim’deki konuşmasına göre, o, Katalan bütçesini, yönetimini, eğitim sistemini, polis gücünü ve medyasını ele geçirmeyi hedeflemektedir. Bu önlemler, milyonlarca emekçi arasında derin bir muhalefete yol açacak ve Madrid, bu muhalefeti zorla bastırmaya hazırlanıyor. Komşu bölgelere yerleştirilen jandarmalar, Arapiles motorlu piyade alayı ve diğer ordu birlikleri, Katalonya’ya müdahale etmeye hazırlanıyor. Protestolar ve sivil itaatsizlik çağrıları yayılırken, Madrid, Katalan kamu sektörü çalışanlarının topluca işten çıkarıldıklarını “açıklamaya” hazırlanıyor. Dün, İspanya Senatosu, Madrid’deki hükümete işçileri “disiplin önlemlerine ilişkin önceki mekanizmalara başvurmaksızın” yola getirme izni veren önlemleri onayladı. Rajoy, Cuma günü Senato'daki oylamayı tartışmak için düzenlenen bakanlar kurulu toplantısının ardından yaptığı basın açıklamasında, Katalan yönetiminin askıya alındığını ve 21 Aralık’ta seçim düzenleneceğini duyurdu. Madrid, ayrıca, mevcut Katalan yönetimine ve meclis üyelerine karşı, 30 yıla kadar hapis gerektiren “isyan” suçlamasıyla yasal işlem başlatacağını doğruladı. Bu açıklamalar, Rajoy’un Katalonya’da seçim düzenleneceği iddiasını Orwellvari bir sahtekarlık olarak teşhir etmektedir. Eğer onun planları gerçekleştirilirse, PP’ye muhalif Katalan siyasetçilerin çoğu, bu seçimler düzenlenirken hapiste olacak. Dahası, 21 Aralık’ta kim seçilirse seçilsin, yasa çıkarma ya da bir bölgesel yönetim seçme yetkilerden arındırılmış bir mecliste oturacak. O meclis, Madrid kendi iradesini dayatırken yalnızca seyirci kalabilir. Madrid’in ve yeni Katalan yönetiminin başlıca kaygısı, işçilere karşı sert kemer sıkma önlemlerini uygulamaya devam etmek olacaktır. Dün, AB, Madrid’e, gayrisafi yurtiçi hasılanın yüzde 2,2’si kadar bir kamu açığı hedefine ulaşmak için İspanya’nın kamu harcamalarını daha fazla kesmesini talep eden bir mektup gönderdi. Ekonomi Bakanı Luis de Guindos ve Hazine Bakanı Cristobal Montoro, buna, “bütçeye ilişkin istikrar hedeflerininin yerine getirilmesini güvence altına almak için gerekli tüm önlemleri” alacaklarını belirten bir açıklama ile karşılık verdi. İspanya’da otoriter yönetime dönüş, işçi sınıfına yönelik acil bir uyarıdır. Stalinist bürokrasinin Sovyetler Birliği’ni 1991’de dağıtmasından ve özellikle de 2008 Wall Street çöküşünden beri devam eden onlarca yıllık kemer sıkma, emperyalist savaş ve Avrupa genelinde “yasa ve düzen” önlemlerinin arttırılması, ölümcül bir kapitalist egemenlik krizine neden olmuştur. Egemen sınıf, Avrupa genelinde on milyonlarca işsiz işçinin varlığıyla birlikte patlamaya hazır toplumsal öfkenin son derece farkında. O, muhalefet ile karşılaştığında, buna hızla diktatörlük önlemlerine başvurarak karşılık verecektir. Bugünkü kritik sorun, Katalonya’daki, İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçilerin otoriter yönetim biçimlerine karşı mücadelede harekete geçmesidir. İşçiler, İspanya’nın toprak bütünlüğünü savunma çağrıları temelinde bir diktatörlüğe yönelmesini ve halkın askeri baskı altında tutulmasını meşrulaştırmaya yönelik tüm girişimleri reddetmeliler. İberya Yarımadası’nın ve bir bütün olarak Avrupa’nın birliğini sağlamaya yönelik tek ilerici yol, işçi sınıfının diktatörlüğe ve savaşa karşı sosyalizm uğruna devrimci ve enternasyonalist bir mücadelede harekete geçmesidir. İşçi sınıfını harekete geçirme mücadelesi, sendika bürokrasisini ve Katalan milliyetçi partilerinin yanı sıra “sol” olduğunu iddia eden burjuva partileri de kapsayan tüm egemen çevrelerden tam bağımsızlık ve onlara muhalefet temelinde yürütülmelidir. CCOO (İşçi Komisyonları) sendikası ve Podemos partisi gibi güçler, Rajoy’un diktatörlük yönelimi ile işbirliği içindeler. Podemos Genel Sekreteri Pablo Iglesias, Senato'daki oylamaya, Rajoy’un Katalan seçimleri çağrısını üstü kapalı şekilde destekleyerek, yalnızca, seçimlerin “baskı olmaksızın” düzenlenmesi gerektiğini söyleyerek karşılık verdi. Madrid baskıya hazırlanırken tarafsız bir tutum benimseyen Iglesias, “tek taraflılıktan [yani, Katanların bağımsızlık ilanından] ya da şiddetten ve baskıdan yana olmayan sessiz bir İspanyalı çoğunluğu olduğuna inanıyorum.” dedi. CCOO yetkilisi Fernandon Lezcano, sendikasının, işçilerin Madrid’e yönelik her türlü başkaldırı eylemini kıracağını vurguladı. Lezcano, “sivil itaatsizliğe ya da kamu sektörü çalışanlarının cezalandırılabilecek eylemler düzenlemesine yol açabilecek hiçbir talimat vermeyeceğiz.” dedi. Katalan milliyetçi hareketi, Madrid ile çatışmasının başından beri, Avrupa Birliği ile (Avrupa genelinde kemer sıkma önlemleri uygulayan AB ile) bir anlaşma peşinde koşarken, İspanyol burjuvazisinin diktatörlüğe dönmesi ile bağlantılı sınıfsal konuların üstünü örtmeye çalışıyor. Katalan milliyetçi hareketi, Katalonya’daki işçilerin değil; işçi sınıfının sömürüsünde daha doğrudan bir rol peşinde koşan Katalan burjuvazisinin çıkarlarını temsil etmektedir. İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçi sınıfı, Katalan milliyetçilerinin programına destek vermeden, İspanyol hükümetinin eylemlerine karşı çıkmalıdır. Hem Madrid’den hem de Barselona’dan gelen milliyetçi zehire karşı koymanın tek yolu budur.