http___preview.wsws.org_tr_articles_2018_06_04_pers-j04.html_1.xml
1.1 3.1 3.2 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 7.2 8.1 8.2 8.3 9.1 10.1 11.1 12.1 12.2 13.1 13.2 14.1 15.1 15.2 15.3 16.1 16.2 17.1 18.1 18.2 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 21.1 21.2 21.3 22.1 22.2 23.1 23.2 24.1 24.2 24.3 25.1 25.2 26.1 27.1 28.1 29.1
The working class must mobilize to free Julian Assange! For nearly six years, Julian Assange, who exposed the crimes of the US military and intelligence apparatus, has been imprisoned in London, trapped in the Ecuadorean embassy under increasingly onerous and precarious conditions. For more than two months, he has been denied any contact with the outside world, unable to receive visitors, make phone calls or access the Internet. The perpetrators of this crime are not the governments routinely denounced as “rogue regimes” by imperialist powers and targeted for military aggression, but the imperialist powers themselves—principally the United Kingdom, Australia and the United States. Now, the Ecuadorean government of Lenin Moreno is in active negotiations with the UK to push Assange out. Following last year’s elections, Moreno has moved to seek a rapprochement with the US, which would involve handing the journalist over to the torturers and war criminals in Washington. Assange is being attacked because he exposed before the world military atrocities, assassinations, the murder of journalists, and CIA plots to sabotage and subvert democracy all over the world. He took seriously his calling as a journalist by asserting the right of the people to know what their governments are up to. Assange faces enormous odds. He confronts a conspiracy of some of the most powerful states and the most reactionary interests in the world. In the United States, the Democratic Party has placed the persecution of WikiLeaks and Assange at the center of its anti-Russia campaign, which has been used to demand an escalation of war in the Middle East and aggression against Russia, and to censor the Internet. In the attack on Assange, these two aims are combined. Leading Republicans, meanwhile, have openly called for Assange’s transfer to Guantanamo Bay and even his assassination. However, as the United States and Britain are making Assange’s detention all the more draconian and intolerable, a new force has entered the arena of world politics: the international working class, which has opened up new possibilities for his defense. From teachers in the US, to the masses of North Africa, to truck drivers in Brazil, rail workers and youth in France, airline workers in Germany and auto workers in Romania, the international working class is engaged in an expanding wave of social struggle. This movement by masses of workers against inequality, oppression and class exploitation is, by its very logic, bound up with the fight to defend democratic rights and the struggle against war. The recent strike wave by teachers in the US has demonstrated that access to the Internet and the exchange of information is a critical condition for the development of the class struggle. It is not only that the working class is important to the defense of democratic rights, but democratic rights are vital to the working class! In order to organize and take forward their struggles, workers must be able to freely communicate, express their views, and, most importantly of all, know the truth. This connection must be made conscious, and thus the basis for a struggle. As the working class has been drawn into struggle, an opposite phenomenon has emerged among organizations that initially praised Assange as a hero and lionized him as an international celebrity, but have since treated him as a pariah. Characteristic of these forces is the International Socialist Organization, which quintessentially expresses the outlook of the upper-middle class pseudo-left. After Assange was accused by Swedish prosecutors on trumped-up charges of rape in November 2010, the ISO issued a defense of Assange entitled “Why we stand with WikiLeaks.” It denounced the accusations of rape levelled against him as “cynical and opportunistic.” The article went on to cite a statement in the Guardian by the group Women Against Rape that declared: “There is a long tradition of the use of rape and sexual assault for political agendas that have nothing to do with women’s safety. In the South of the US, the lynching of Black men was often justified on grounds that they had raped or even looked at a white woman.” It concluded that “the prosecution of Assange is part of a government war on dissent.” This statement now stands as an indictment of the ISO, which has totally abandoned Assange to the mercy of the American and British states. By 2012, the ISO had changed its tune, declaring “Julian Assange must face rape charges” and accusing Assange and his supporters of having “refused to take the rape allegations seriously.” And that has been the ISO’s position ever since. For the past six years, the ISO has not issued a single statement on Assange’s detention. A similar assessment can be made of the New Anti-capitalist Party in France, the Left Party in Germany, the Democratic Socialists of America and countless other pseudo-left organizations. Even the Intercept has published scurrilous attacks on Assange, accusing him in February of 2018 of not only “sexism and misogyny,” but also of “anti-Semitism.” The Guardian, which worked closely with WikiLeaks in 2010 and in 2013 published the leaks from Edward Snowden, has been at the forefront of a lying campaign to eject Assange from the Ecuadorian embassy. What accounts for this transformation? The inflexion point came with the Libya war and the beginning of the US regime-change operation in Syria. Those events heralded a shift in the politics of the affluent upper-middle class parties that had previously claimed to oppose the war in Iraq, and, as in the Occupy Wall Street protests of 2011, paid lip service to social inequality. In the ensuing period, pseudo-left groups such as the ISO have become the most vocal proponents of US regime-change operations in the Middle East and have fixated on issues of lifestyle and sexual identity. This has culminated in the reactionary #MeToo campaign, which in many ways has its origins in the frame-up of Assange. Identity politics became a means of establishing an ever more direct alliance between the affluent upper-middle class and American imperialism. Australia’s Socialist Alternative publicly denounced “knee-jerk anti-imperialism,” while the “left” academic Juan Cole pronounced NATO’s efforts at “getting rid of Qaddafi’s murderous regime” to be “worth the sacrifices in life and treasure,” declaring, “If NATO needs me, I’m there.” The struggle to defend Julian Assange, and the defense of all democratic rights, must be waged in opposition to all such middle-class propagandists for imperialism. If Assange is to be free, it is the working class that will secure his freedom. Assange will find in the masses of workers and youth throughout the world far more dependable allies. To this end, a critical initiative has been taken by the Socialist Equality Party of Australia. It is calling for a renewal and expansion of the fight for Assange’s freedom in a demonstration on June 17 in Sydney, which will be followed by a vigil organized by WikiLeaks supporters in London and other cities on June 19. The June 17 demonstration will demand that the Australian government extend to Assange the rights that should be available to him as a citizen and secure his return to Australia with guarantees against indictment and extradition to the US. We call on workers and youth all over the world to promote, publicize and take part in the international initiatives in defense of Julian Assange. Andre Damon Commenting is enabled but will only be shown on the live site.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1
İşçi sınıfı Julian Assange’ın özgürlüğü için harekete geçmeli! 4 Haziran 2018 ABD ordu ve istihbarat aygıtının suçlarını ifşa eden Julian Assange, yaklaşık altı yıldır, giderek artan oranda ağır ve riskli koşullar altında Ekvador büyükelçiliğinde kapana kısılmış bir şekilde Londra’da hapsedilmiş durumda. Assange, iki ayı aşkın süredir, ziyaretçi almadan, telefon görüşmesi yapmadan ya da internet erişimi olmadan, dış dünya ile her türlü bağlantıdan yoksun. Bu suçun failleri, emperyalist devletler tarafından düzenli olarak “haydut rejimler” olmakla suçlanan ve askeri saldırı hedefi olan hükümetler değil; başta Britanya, Avustralya ve ABD olmak üzere bizzat emperyalist devletlerdir. Ekvador’daki Lenin Moreno hükümeti, şu anda, Assange’ı dışarı atmak için Britanya ile aktif görüşme halinde. Moreno, geçtiğimiz yılki seçimlerin ardından, ABD ile bu gazeteciyi Washington’daki işkencecilere ve savaş suçlularına teslim etmeyi kapsayacak bir uzlaşma sağlamaya yöneldi. Assange, dünyanın gözü önünde, askeri katliamları, suikastleri, gazetecilerin öldürülmesini ve CIA’in dünyanın dört bir yanındaki demokrasiyi baltama ve yıkma komplolarını gözler önüne serdiği için saldırıya uğruyor. O, insanların kendi hükümetlerinin ne iş çevirdiğini bilme hakkını ileri sürerek, gazetecilik mesleğini ciddiye almıştı. Assange, çok tehlikeli olasılıklarla karşı karşıya bulunuyor. O, dünyadaki en güçlü devletlerin bazılarının ve en gerici çıkar çevrelerinin bir komplosu ile yüz yüze. ABD’de, Demokratik Parti, WikiLeaks’e ve Assange’a yönelik zulmü, Ortadoğu’daki savaşta ve Rusya’ya karşı saldırganlıkta bir tırmanma talep etmek ve interneti sansürlemek için kullanılan Rusya karşıtı kampanyasının merkezine yerleştirmiş durumda. Bu iki hedef, Assange’a yönelik saldırıda birleşmektedir. Bu arada, önde gelen Cumhuriyetçiler, açıkça, Assange’ın Guantanamo Körfezi’ne gönderilmesi, hatta öldürülmesi çağrısı yapıyor. Bununla birlikte, ABD ve Britanya Assange’ın tutukluluğunu gittikçe acımasız ve dayanılmaz hale getirirken, dünya politika sahnesine yeni bir güç girmiş durumda: onun savunusu için yeni olanaklar açan uluslararası işçi sınıfı. Uluslararası işçi sınıfı, ABD’deki öğretmenlerden Kuzey Afrikalı kitlelere, Brezilya’daki kamyon şoförlerinden Fransa’daki demiryolu işçilerine ve gençliğe, Almanya’daki havayolu çalışanlarından Romanya’daki otomotiv işçilerine kadar, genişleyen bir toplumsal mücadele dalgasına girmiş durumda. İşçi kitlelerinin eşitsizliğe, baskıya ve sınıfsal sömürüye karşı bu hareketi, mantığı gereği, demokratik hakların savunusu ve savaşa karşı mücadele ile bağlantılıdır. ABD’deki öğretmenlerin son grev dalgası, internet erişiminin ve bilgi paylaşımının sınıf mücadelesinin gelişmesi için son derece önemli bir koşul olduğunu göstermiştir. Yalnızca işçi sınıfı demokratik hakların savunusu için önemli değildir; demokratik haklar işçi sınıfı için yaşamsaldır! İşçilerin, mücadelelerini örgütlemek ve ileriye taşımak için, serbestçe iletişim kurabilmeleri, görüşlerini ifade edebilmeleri ve en önemlisi, gerçeği bilmeleri gerekiyor. Bu bağlantı bilince çıkarılmalı ve böylece, bir mücadelenin zemini haline getirilmelidir. İşçi sınıfı mücadeleye girerken, başlangıçta Assange’ı bir kahraman olarak övmüş ve onun uluslararası bir kişilik olarak dikkat çekmesine yardımcı olmuş ama o zamandan beri ona bir parya muamelesi yapan örgütler arasında karşıt bir olgu ortaya çıkmış durumda. Bu güçlerin tipik örneği, üst orta sınıfın sahte sol bakış açısını en özlü biçimde dile getiren Uluslararası Sosyalist Örgüt’tür (ISO). Kasım 2010’da İsveçli savcıların Assange’a yönelik düzmece tecavüz suçlamalarının ardından, ISO, “Neden WikiLeaks’in yanında duruyoruz?” başlıklı bir Assange savunusu yayınlamıştı. O, Assange’a karşı yöneltilen tecavüz suçlamalarını “sinik ve oportünistçe” diyerek mahkum ediyordu. Makale, Tecavüze Karşı Kadınlar grubunun Guardian’da yayınlanan bir açıklamasından şu alıntıyı yaparak devam ediyordu: “Tecavüzü ve cinsel saldırıyı, kadınların güvenliği ile hiçbir ilişkisi olmayan siyasi gündemler için kullanma biçiminde uzun bir gelenek söz konusu. ABD’nin Güney’inde, siyah erkeklerin linç edilmesi, sıklıkla, bir beyaz kadına tecavüz ettikleri, hatta baktıkları gerekçesiyle meşrulaştırılmıştı.” ISO, “Assange’a yönelik zulüm, hükümetin muhaliflere karşı savaşının parçasıdır.” sonucuna varıyordu. Bu açıklama, artık, Assange’ı bütünüyle Amerikan ve Britanya devletlerinin insafına terk etmiş olan ISO’ya yönelik bir suçlama olarak durmaktadır. 2012’ye gelindiğinde, ISO, “Julian Assange tecavüz suçlamalarıyla yüzleşmeli” diyerek ve Assange’ı ve destekleyicilerini “tecavüz iddialarını ciddiye almayı reddetmek” ile suçlayarak, yaklaşımını değiştirdi. ISO’nun tavrı, o zamandan beri budur. ISO, geçtiğimiz beş yıldır, Assange’ın tutukluluk hali üzerine tek bir açıklama bile yayınlamadı. Aynı değerlendirme, Fransa’daki Yeni Anti-Kapitalist Parti, Almanya’daki Sol Parti, Amerika’nın Demokratik Sosyalistleri ve çok sayıda başka sahte sol örgüt için yapılabilir. Hatta Intercept, Şubat 2018’de, Assange’a yönelik ağzı bozuk saldırılar yayınladı ve onu yalnızca “cinsiyetçilik ve kadın düşmanlığı” ile değil ama aynı zamanda “Musevi karşıtlığı” ile de suçladı. 2010’da WikiLeaks ile yakın bir şekilde çalışan ve 2013’te Edward Snowden’ın sızdırdığı belgeleri yayınlayan Guardian ise, Assange’ı Ekvador büyükelçiliğinden çıkarmaya yönelik yalan kampanyasının en ön safında yer alıyor. Peki, bu dönüşümün nedeni ne? Dönüm noktası, Libya savaşı ve ABD’nin Suriye’deki rejim değişikliği operasyonunun başlamasıydı. Bu gelişmeler, daha önce Irak’taki savaşa karşı çıktılarını iddia eden ve 2011’de Wall Street’i İşgal Et protestolarında olduğu gibi, toplumsal eşitsizliğe önem verir gibi yapan ayrıcalıklı üst orta sınıf partilerinin politikasında bir değişikliği haber veriyordu. Sonraki dönemde, ISO gibi sahte sol gruplar, ABD’nin Ortadoğu’daki rejim değişikliği operasyonlarının en fazla ses çıkaran savunucuları haline geldiler ve yaşam tarzı ve cinsel kimlik sorunlarına saplandılar. Bu, kökenleri birçok yönden Assange’a yönelik komploda olan gerici #MeToo kampanyasında en yüksek noktasına ulaştı. Kimlik politikası, hali vakti yerinde üst orta sınıf ile Amerikan emperyalizmi arasında her zamankinden daha doğrudan bir ittifak kurmanın aracı haline geldi. Avustralya’daki Sosyalist Alternatif, açıkça “tepkisel emperyalizm karşıtlığı”nı kınarken, “sol” akademisyen Juan Cole, “NATO bana gerek duyarsa, buradayım” diye ilan ederek, NATO’nun “Kaddafi’nin ölüm saçan rejiminden kurtulma” çabalarının “can ve servet kayıplarına değeceği”ni söyledi. Julian Assange’ı savunma mücadelesi ve tüm demokratik hakların savunusu, emperyalizmin bütün bu orta sınıf propagandacılarına karşı olarak yürütülmelidir. Eğer Assange özgür olacaksa, onun özgürlüğünü sağlayacak olan işçi sınıfıdır. Assange, dünyanın dört bir yanındaki işçi ve gençlik kitleleri içinde çok daha güvenilir müttefikler bulacaktır. Bu amaçla, Avustralya’daki Sosyalist Eşitlik Partisi (SEP) tarafından son derece önemli bir inisiyatif geliştirilmiş durumda. SEP, Assange’ın özgürlüğü uğruna mücadeleyi yenilemek ve genişletmek için 17 Haziran’da Sidney’de bir gösteri çağrısı yapıyor. Bunu, WikiLeaks destekleyicilerinin 19 Haziran’da Londra’da ve başka kentlerde düzenlediği bir gece nöbeti izleyecek. 17 Haziran gösterisi, Avustralya hükümetinin Assange’a, bir yurttaşı olarak kullanabilmesi gereken haklarını vermesini ve onun, suçlamaya ve ABD’ye iade edilmeye karşı güvencelerle Avustralya’ya geri dönmesini sağlamasını talep edecek. Tüm dünyadaki işçileri ve gençleri, Julian Assange’ı savunma uğruna uluslararası girişimleri desteklemeye, halka duyurmaya ve bunlara katılmaya çağırıyoruz. Andre Damon