http___prof-perevod.by_tr_moreapostil_2.xml
1.1 2.1 2.2 2.3 3.1 3.2 3.3 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 5.1 5.2 5.3 5.4 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 7.3 7.4 8.1 9.1 10.1 10.2 10.3 11.1 11.2 11.3 11.4 12.1 12.2 12.3 13.1 13.2 13.3 14.1 15.1 15.2 15.3 16.1 16.2 16.3 17.1 18.1 19.1 19.2 19.3 19.4 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2 21.3 21.4 21.5 22.1 23.1
The Conventionon on documents s In international legal practice, government agencies, private organizations, and, of course, serving their lawyers constantly have to deal with papers originating from another country. A typical example: A company opens office in a foreign country must submit to the registration authorities of the State set its constituent documents. The same company that opens an accounts in foreign bank provides its own set of dcts to the bank, etc. It is clear that foreign papers - a potential source of problems. Lawyers, for example, the Swiss bank are well aware of how the official papers look like a Swiss company, they must be certified, etc. But what if the account in this bank wants to open a firm from any another state? Traditionally, this problem is solved by a consular certification. This means that the first company dcts certified at the place of its registration, and then further to the consulate or embassy. This procedure is called . As an equivalent option, they can be legalized by the consular service of the country. However, the consulate is usually reluctant to engage in such certification. It would seem, is nothing particularly complicated here, but in fact, the procedure often results in the assurances long bureaucratic red tape. First, the consulate does not formally certify the document as such, only the signature of a certain person, the person he knows. Second, the certification of documents is often located somewhere on the periphery of the priorities of both the Foreign Ministry and Consulate. Therefore, certification can last a very long time. It is for simplification and unification of official papers and assurances signed mentioned of October 5, 1961. The Convention was adopted in the framework of the Hague Conference on Private International Law, a permanent international legal organization. The official name of the "Convention Abolishing the Requirement of Legalization for Foreign Public Documents". Procedure consists in the fact that the country of origin directly to the document attached to it a special certificate, called (literally - "inscription"). It may be placed on the document in the form of a stamp, or attached to it on a separate sheet. The certificate is a standard form prescribed by this agreement and contains in numbered fields information about origin state of the document, the person signed it, and also about who, where and when made the assurance of his signature, registration number and state seal. At the top of the certificate necessarily have to be an inscription in French "APOSTILLE (Convention de la Haye du 5 octobre 1961)". First page Last page Each country authorizes of his certain government agencies to commit such an assurance. This is usually the Ministry of Justice, but there may be other bodies. The essence this agreement lies in the fact that in the presence of an apostille on a document (or its translations), is going from one country member mentioned Agreement, so is not required additional legalization of papers for use in another Member state. Under the Convention, the Apostille certification shall be subject only to official papers, ie signed by state officials, notary acts, etc. At the same shall be certified by an Apostille authenticates the signature of the public official or a notary. The very same content of the document body (also translations), apostilled, strictly speaking, is not confirmed, is not tested, and generally does not interest him. It remains on the conscience of the originator of the document. There are cases when neither legalization nor ***certificatin, defined above in providing foreign documents are not required. For this purpose between the two countries should be a separate agreement providing for the abolition of the need for special certification. It is assumed that the documents are certified in their country of origin of its laws. In particular, within the CIS, the Minsk Convention of 22 January 1993 (as amended on March 28, 1997) Her full name - "Convention on Legal Assistance and Legal Relations in Civil, Family and Criminal Cases." The subject of above convention is very extensive, but we are interested only in Article 13 ("The validity of the documents"). We present the first part of it verbatim, as it speaks for itself. "Documents on the territory of one Contracting Party made or witnessed by an institution or a specially authorized person within its jurisdiction and in the prescribed form and affixed the official seal, made on the territory of other Contracting Parties, without any special license." Once foreign paper certified by either the consulate or apostille, or, in case of agreement on the internal rules of a foreign country, you can work with them in another land. But first you may need their official (notary) translation. Following is a complete "document, plus the assurance plus translation" can be used along with internal documents of the second country, that is, it is possible to do notarial copies, send a note to the authorities, the bank, etc. In studying the list of participants of the Agreement of Hague should be remembered that some of the important jurisdiction for international business are colonies or dependent territories, such as the British Virgin Islands (BVI), Gibraltar, Netherlands Antilles. In most cases, this assurance will be made on the same basis as done in the BVI. However, this use of the document such as Spain are likely to fail: Spain made a formal plea of not distributing the Convention to Gibraltar. First page Page 2 With regard to treaties on legal assistance, sometimes even in the presence of such a treaty a country may require an apostille for the political regulation of ability to make some of their interests. Of course, it is possible to prove the priority of the international agreement on departmental statement in court. But it is usually easier to put an apostille. In addition, by doing Certified, Notarized, Apostilled translations, you will be one step ahead of the officials. In conclusion, in order to avoid misunderstandings, an apostille should be clearly distinguished from other forms of certification. If the form of assurance is not in strict accordance with the provisions of the Hague Convention - is not an apostille. Accordingly, the certified documents are not therefore necessarily be taken in the participating countries *** of treaty above. We provide professional Certified, Notarized, Apostilled translations of Oriental languages. We have the best translation of the Azerbaijani, Turkish. Professional translations of eastern Languages. Also, high-level azerbaijani, turkish, russian translations. Transfers from the European languages. EKTtranslate professional eastern translations Return
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1
Çeviri hizmeti ve yasallaştırma Rusça, Avropa dilleri, Türkçe tercümelerSened ve sözleşmelerin yasallaştırılmasında tercüman hizmeti Yabancı belgelerin tercümesi yasallaşdılıması. La Hey Sözleşmesi Uluslararası yasal tecrübelerde devlet organları ve özel şahıslar, ve tabii, onlra hizmet yapan avukatlar başka devletlerden gelen belgelerin (çevirinin) tasdiği ve tercümesi ile karşılaşmalı oluyorlar. Tipik misal: yabancı devlette temsilcilik açan şirket, o ülkenin devlet kaydıyatı yapan organlarına çeşitli kuruluş evrakları takımı takdim etmelidir. Hemen şirket yabancı ülke bankada hesap açmak isterse, işbu bankaya kendi evraklarını takdim etmelidir, ve b. Belli ki, yabancı senedler onlardan yapılan çeviriler potensial problem kaynağıdır. Diyelim ki, İsveçre bankasının avukatları, İsveçre şirketinin senedlerinin çeşitlerini, yasallaştırma usullerini güzel biliyorlar ve b. Ama, eğer bu bankada yabancı şirket hesap açmak isterse? Adeten bu problem sefir tasdiği vasıtası ile çözülüyor. Yani, şirketin senedleri önce kayıtlı olduğu yerde, sonra da konsoloslukta ve ya büyükelçilikte tasdiklendirilmelidir. Bu ameliyat yabancı dokumanın yasallaştırılması (yasal güç verilmesi) adlanıyor. Aynı sonuç belgenin konsolosluk hizmeti tarafından yasallaştırılması ile de alınabilir. Ancak, konsolosluklar adeten böyle tasdiklere isteksizce bakıyor. Önce öyle düşünüle bilir ki, burada öyle bir karışık şey yoktur, ama aslında, işlemin genelde beklenmeyen uzun süründürmecilikle neticelenmesi olasılığı var. Birincisi, konsolosluk belgeleri (veya tercümeler) değil, her hangi belli görevli şahsın imzasını tesdik eder. İkincisi, senedin tasdiğine çok zaman ister Dışişleri Bakanlığınca, ister se de konsoloslukca görev dışı iş gibi bakılıyor. Bu sebeble, tasdikleme çok uzun süre bilir.İşte sened tasdiğinin kolaylaştirilması ve birtek sisteme getirilmesi için 5 Ekim 1961 imzalanmıştır. Sözleşme La Hey’de özel şahıs kanunları yönünde devamlı çalışan Uluslararası kanunverici örgüt çerçevesinde imzalanmışdır. Sözleşmenin resmi ismi "Yurt dışından getirilen evrakların konsolosluk tasdiğinin İptalı Sözleşmesi"dir. Tasdikleme işinin özü senede menşe ülkesinde adına "Apostil" denilen (harfi manası - "yazı" demekdir) özel bir sertifika eklenmesidir. O, senedin sayfasına ve ya ek sayfaya basılmış kare mühür ve imza(lar)dan oluşuyor. Sertifika, Sözleşme taleplerince, standart gorünüşlü olmalı, icinde numaralanmış şekilde menşe ülkesi, imzalayan şahsın görevi, tasdik yeri ve tarihi, kayıt sayısı bilgileri ve sorumlu makamın mühürü olmalı. Sertifikanın üst köşesinde mutlaka "APOSTILLE (Convention de la Haye du 5 octobre 1961)" yazısı olmalıdır. Her ülke böyle tasdiğe yetkisi olan devlet makamı(ları) tayin ediyor. Genelde işbu makam Adliye Bakanlığı ve örgütleri oluyor. Türkiyede belediye başkanlıkları, alt bölümleri, kaymakamlıklar ve muhtarlıklar da işbu yetki sahibidir. Evrakta, La Hey’deki Sözleşmeye katılan her hangi ülke menşeli a p o s t i l varsa, başka devlette kullanıla bilmesi için diğer tasdiğe gerek yoktur. Ancak bazı ülkelerde senedin çevirisi lazım oluyor ve ona göre Size çeviri hizmeti gerekebilir. Sözleşme şartlarınca apostil vurulması (bu proses çok zaman tercümeler le ilgilidir, yani çeviri olmadan kullanılamıyor) lazım olacak yalnız resmi belgelerdir, yani devlet yetkilisinin imzaladığı belgeler, noter belgeleri, tercümeler ve b. Bu usulle yalnız senedi imzalayan görevli şahsın, noterin imzasının gerçek olduğu tasdikleniyordur. Tasdikleme belgenin (çevirinin) içerindeki bilgilere ait değil ve bu hiç söz konusu da olamaz. Bilgilerin tam ve düzgünlüğünün sorumluluğu senedi düzenlemiş olan şahsa düşüyor. Tercümeler ise yasallaşmadan sonra yahut, noterden da sonra olabilir. Bizim tavsiyemiz - belge tam hazır olduğu zaman tercüme edilmelidir. Yabancı belgelerde yasallaştırma gerekmeyen haller de mevcuttur. Bunun için iki ülke arasında özel tasdiği iptal eden başka anlaşmanın olamsı gerekiyor. Bu halde belgelerin (onlardan edilen tercümeler) menşe ülkesinde kanun talebince tasdik olunduğu düşünülüyor. Örneğin, Minsk'de 22 Ocak 1993 tarihinde Bağımsız devletler Birliği çerçevesinde imzalanmış (28 Mart 1997-de değişiklikler yapılmış) olan Anlaşma. Anlaşmanın tam ismi "Vatendaşlık, aile ve cinayet işlerinde Karşılıklı yasal yardım Anlaşması"dir. Anlaşmada çok maddeler yer almış, bizi maraqlandıran yalnız 13-cü maddedir (senedlerin yasal güce girmesi şartları). Maddenin özünü izah eden birinci bendi aşağıda getirilmiştir: "Anlaşma imzalamış ülkelerden birinin arazisinde belli bir şekilde düzenlenerek, yetkili devlet memuru tarafından tasdik olunmuş ve armalı mühürle tasdiklenmiş belgeler, anlaşmaya katılan diğer devlet arazisinde başka özel tasdiği talep olunmadan kabul ediliyor ve yasal gücü maliktir." Resmi belgeler, konsolosluk tasdiğinden veya a p o s t i l vurulmasından sonra, ve ya kendi arlarında anlaşması olan ülkelerin dahili kurallarınca tasdiğinden sonra, başka devlet arazisinde kullanıla bilir. Ama, bazen bu belgelere noter tasdikli çeviri istiyorlar. İşte belge+tasdik+noterli tercüme edilmiş belgeler artık diğer ülke arazisinde serbest kullanılabilir, yani onların noter tasdikli sureti yaptırılabilir, resmi makama, banka ve ya diğer makamlara sunulabilir. Söylediğimiz gibi, çoğu zaman belgeler noterli ve apostilli tercümeler şeklinde isteniyordur. La Hey’de Sözleşme imzalamış ülkelerinin listesiniı incelerken, bazan Uluslararası ticarete ilgisi ola bilecek yasal birimler, müstemleke ve ya asılı devletler içinde, misal, Britaniya’ya ait Virgin adaları (BVA), Cebelitarık, Hollanda Antil adaları ve s. olacağı da göze alınmalıdır. Çok zaman, diyelim ki BVA-da tasdik olunmuş belgeler, genel kurallarca başka ülkeler tarafından kabul edilecekdir. Ama, bu belgenin, misal, İspanya’da kabul edileceği şübhe doğuruyor, çünki İspanya söz konusu anlaşmanın Cebelitarık için kullanıldığı halde, tanımayacağı hakkında beyanname yapmışdir. Yasal yardım Anlaşmasına gelince, bazan aralarında işbu sözleşmenin olmasına rağmen, her hangi bir ülke siyasi tanzimler maksadıyla belgenin yasallaştırmasını talep edebilir. Tebii ki, bu talebe itiraz edilebilir, Uluslararası anlaşmalarınn yerli makam kararlarından üstünlüğünü isbat etmeye kalkılabilir. Ama bizce söz konusu kaşenin vurulması daha kolaydır (çabukdur). Yekun olarak kaydedelim ki, evrakların (tercümeleriin) tasdiği ve tercümesi işinde anlaşılmazlıklardan kaçıla bilmesi için apostilin diğer tasdik çeşidinden farklı olduğu göze alınmalıdır. Eğer tasdiğin şekli La Hey anlaşması taleplerine tam uymuyorsa - bu a p o s t i l değildir. Hatta tasdikli belgelernin (veya onlardan tercümeler) mütlaka Sözleşmeye katılan diğer devletler tarafından kabul edileceği garantili değildir. Karşılıklı yasal yardım anlaşmasına katılanlar işbu sorunu aradan kaldırmışlar.