http___radioislam.org_islam_turkish_rev_gar_mitler1.htm_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 69.1 70.1 71.1 72.1 73.1 74.1 75.1 76.1 77.1 78.1 79.1 80.1 81.1 82.1 83.1 84.1 85.1 86.1 87.1 88.1 89.1 90.1 91.1 92.1 93.1 94.1 95.1 96.1 97.1 98.1 99.1 100.1 101.1 101.2 101.3 102.1 103.1 103.2 104.1 105.1 106.1 106.2 106.3 106.4 107.1 108.1 109.1 110.1 111.1 111.2 111.3 112.1 113.1 114.1 114.2 114.3 114.4 115.1 116.1 116.2 116.3 117.1 118.1 118.2 119.1 120.1 121.1 122.1 122.2 123.1 123.2 123.3 124.1 124.2 125.1 125.2 125.3 125.4 126.1 127.1 128.1 128.2 129.1 129.2 130.1 131.1 132.1 133.1 134.1 135.1 136.1 137.1 137.2 137.3 137.4 137.5 137.6 137.7 138.1 139.1 140.1 141.1 141.2 141.3 141.4 141.5 141.6 142.1 142.2 143.1 143.2 143.3 144.1 145.1 145.2 146.1 146.2 147.1 148.1 149.1 149.2 149.3 149.4 150.1 151.1 151.2 151.3 151.4 151.5 151.6 151.7 151.8 152.1 153.1 153.2 154.1 155.1 155.2 155.3 155.4 156.1 157.1 158.1 159.1 159.2 160.1 161.1 162.1 162.2 162.3 162.4 162.5 162.6 163.1 164.1 165.1 166.1 167.1 168.1 168.2 169.1 169.2 169.3 169.4 169.5 170.1 170.2 170.3 171.1 171.2 172.1 172.2 173.1 174.1 174.2 175.1 175.2 175.3 176.1 177.1 177.2 178.1 179.1 180.1 181.1
of Israeli Politics By Roger Garaudy Contents Introduction Part I: Theological Myths - The Myth of the "Promise": Promised Land or Conquered Land? In Contemporary Christian Exegesis In the Prophetic Jewish Exegesis - The Myth of the "Chosen People" - The Myth of Joshua: Ethnic Purification Part II: The Myths of the 20th Century - The Myth of Zionist Antifascism - The Myth of the Justice of Nuremberg - The Myth of the Holocaust - The Myth of "A Land Without a People for a People Without a Land" Part III: The Political Use of the Myth - The Israeli-Zionist Lobby in the United States - The Israeli-Zionist Lobby in France - The Myth of the Israeli Miracle: The External Financing of Israel Conclusion Addendum: Right to Reply - A Pamphlet in Response to Attacks A Reply to the Media Lynching of Abbe Pierre and Roger Garaudy - Introductory words - Machination of a Lynching - The Scorned "Right to Reply" - The Witch Hunt - Struggle Against All Fundamentalisms - The Magic Word that Kills - As for the lies instituted at Nuremberg - Then what do I deny? - One Goal: Gag Abbe Pierre and Garaudy - Zionism against Israel - A Very Powerful Lobby in the United States - A Very Powerful Lobby in France - The Nuremberg Taboo: An Inverted Dreyfus Affair - A "Litany of Hate" - A Tribal Reading of the Bible - A Prophetic Reading: Abbe Pierre - Abrogate the Totalitarian Gayssot Law - In Whose Interest? - But the Truth Bursts Against Darkness Annex - Letter from Abbe Pierre to Roger Garaudy, 15 April, 1996 - Letter from Pastor Roger Parmentier to Roger Garaudy, 11 May, 1996 - The Cry of a Deportee by Gaston Pernot, Doctor of Law, Commander of the Legion of Honor, Paris ("Le Figaro," Friday, May 3, 1996) - Indignation of an Israeli Writer by Ari Shavit/Haaretz/New York Times Syndication (Translated from Hebrew in "Liberation" of May 21, 1996.) Introduction THIS BOOK IS THE HISTORY OF A HERESY Through a literal and selective reading of a Revealed Word, it makes religion into a political tool and in so doing, hallows it. This heresy is a fatal disease at this end of the century, that I already defined in "Integrismes." I fought Islamic fundamentalism in "The Greatness and decadence of Islam" at the risk of displeasing those who did not like me to say it. I fought Christian fundamentalism in "Towards a war of religion" at the risk of displeasing those who don't like me to say: "The Christ of Paul is not Jesus." I am fighting today Jewish fundamentalism in "The founding myths of the israeli policy," at the risk of attracting the thunder of those Israeli-Zionists who did not like Rabbi Hirsch's reminder: "Zionism wants to define the Jewish people as a national entity ... which is a heresy." SOURCE: "Washington Post," October 3, 1978. What is the Zionism that I denounced (and not the Jewish people) in my book? It has often defined itself: it is a political doctrine. "Since 1896, Zionism refers to the political movement founded by Theodore Herzl." SOURCE: Encyclopedia of Zionism and Israel. "Herzl Press." New York, 1971, volume 2, p. 1262. This is a nationalist doctrine which was not born out of Judaism but out of the European nationalism of the 19th century. Herzl, the founder of political Zionism, did not claim to belong to a religion: "I do not obey a religious impulse." SOURCE: Th. Herzl: "Diaries. Victor Gollancz, 1958. "I am an agnostic." He was not interested in the "Holy Land" in particular: for his nationalist objectives, he would have equally accepted Uganda or Tripoli, Cyprus or Argentina, Mozambique or the Congo. SOURCE: Herzl, Diaries (passim). But in the face of the opposition of his Jewish friends, he realized the importance of the "Mighty Legend" (June 9, 1895), Diaries I, p. 56) as "a rallying cry of irresistible power." SOURCE: Herzl, p. 45. This is a mobilizing slogan that this eminently realistic politician could not ignore. Transposing this "mighty Legend" of the "Return" into historical reality, he declared: "Palestine is our unforgettable historical homeland ... The name alone will be a powerful rallying cry for our people." SOURCE: "L´État Juif," p. 209. "The Jewish Question is for me neither a social question nor a religious question ... it is a national question." This is a colonial doctrine. Here too, the lucid Theodore Herzl does not hide his objectives. The first step is to set up a "Charter Company" under the protection of England, or any other power, as a stepping stone toward the formation of "the Jewish State." That is why he called on the master of this type of operation, the colonial trafficker, Cecil Rhodes, who used his Charter Company to carve out of South Africa a subsidiary bearing his name: Rhodesia. Theodore Herzl wrote him on January 11, 1902: "Please send me a letter stating that you have examined my program and that you approve it. You may be wondering why I am calling on you, Mr. Rhodes. It is because my program is a political program." SOURCE: Herzl, "Tagebuch," Vol. The Zionist doctrine adopted at the August 1897 Basle Congress had three dimensions: political, nationalist, colonial. Due to his Machiavellian genius, Theodore Herzl could justifiably say: "I founded the Jewish State." SOURCE: "Diaries," p. 224. Half a century later, his disciples applied exactly the same policies, used the same methods and followed the same political line to create the State of Israel (after W.W. II). But this political, nationalist, colonialist enterprise was never a fulfilment of Jewish faith and spirituality. At the same time as the Congress of Basle, which could not be held in Munich (as predicted by Herzl) because of opposition from the German Jewish community, another conference was held in Montreal (1892), where Rabbi Isaac Meyer Wise, the most representative Jewish personality in America, initiated a motion against the political and tribal Zionist interpretation of the Bible and for a spiritual and universalist interpretation of the Prophets. "We totally disapprove of the initiative aiming at the creation of a Jewish State. Attempts of this type highlight an erroneous conception of the mission of Israel ... that the Jewish Prophets were the first to proclaim ... It aims at a Messianic time when men recognize belonging to one great community for the establishment of the Kingdom of God on earth." SOURCE: Confèrence Centrale des Rabbins Americains. Yearbook VII, 1897, p. xii. This opposition to political Zionism, inspired by the attachment to the spirituality of the Jewish faith, did not cease from expressing itself. Following W.W.II, using the U.N. and at the same time taking advantage of rivalries among nations and, especially, of the unconditional support of the United States, Israeli Zionism managed to impose itself as a dominant force. Thanks to its lobby, it succeeded in reversing an admirable prophetic tradition. But it did not manage to stifle the criticism of great spiritual men. Martin Buber, one of the great Jewish voices of this century, during his entire lifetime and until his death in Israel, did not stop denouncing the degeneracy and even the inversion of religious Zionism into political Zionism. Martin Buber declared in New York: "The feeling I had 60 years ago when I entered the Zionist movement is essentially the same feeling I have today ... I hoped that this nationalism would not follow the path of others a beginning with a great hope and degenerating later to become a sacred egoism, daring, even like Mussolini, to proclaim itself sacroegoismo, as though collective egoism could be more sacred than individual egoism. When we returned to Palestine, the decisive question was: Do you want to come here as a friend, a brother, a member of the community of people of the Middle East or as the representatives of colonialism and of imperialism? "The contradiction between the end and the means to reach it divided the Zionists: some wanted to receive political privileges from the Great Powers, others, especially the youth, wanted to be allowed to work in Palestine with their neighbors, on behalf of their life together, and for the future. "All was not always perfect in our relations with the Arabs, but there was, in general, good neighborliness between Jewish villagers and Arab villagers. "This organic phase of establishment in Palestine lasted until the time of Hitler. "It was Hitler who pushed the masses of Jews to come to Palestine, and not an elite who came to carry on their lives and prepare for the future. Thus, a selective organic development was replaced by a mass immigration requiring a political force for its security ... The majority of Jews preferred to learn from Hitler rather than from us ... Hitler showed that history does not follow the path of the mind, but that of power, and that when a people is quite strong, it can kill with impunity ... This is the situation that we had to combat ... To "Ihud" we proposed ... that Jews and Arabs not only coexist but cooperate ... This would make possible an economic development of the Middle East, thanks to which the Middle East could bring a great essential contribution to the future of humanity." SOURCE: "Jewish Newsletter," June 2, 1958. Addressing the 12th Zionist Congress in Kaarlsbad, September 15, 1921, Buber said: "We speak of the mind of Israel and we believe that we are not like other nations ... But the mind of Israel is nothing more than the synthesis of our national identity, nothing more than a justification of our collective egoism ... transformed into an idol. We have refused to accept any prince other than the Lord of the Universe. While we are like all other nations and we drink with them from the same cup that intoxicates them. The nation is not the supreme value ... Jews are more than a nation: they are the members of a community of faith. "Jewish religion was uprooted, and this is the essence of the disease whose symptom was the birth of Jewish nationalism around the middle of the 19th century. This new form of desire for land is the cornerstone of what modern Jewish nationalism has borrowed from modern nationalism of the West. "What does the idea of 'chosen' have to do with all that? Being 'chosen' does not indicate a feeling of superiority, but a sense of destiny. This feeling does not originate from a comparison with others, but from a vocation and responsibility to accomplish the task of which the prophets keep reminding us: if you brag about being chosen, instead of living in obedience to God, you commit a felony." Evoking this "nationalist crisis" of political Zionism, which is a perversion of the spirituality of Judaism, he concludes: "We hoped to save Jewish nationalism from the mistake of making an idol out of people. We have failed." SOURCE: Martin Buber, "Israel and the World." Schocken. Professor Judas Magnes, president of Hebrew University since 1926, considered that the "Biltmore Program" of 1942, requiring the creation of a Jewish State in Palestine: "Will lead to a war against the Arabs." SOURCE: Norman Bentwich. "For Zion Sake." Biography of Judas Magnes. Philadelphia: "Jewish Publication Society of America," 1954, p. 352. In his opening address in 1946 at the Hebrew University of Jerusalem, where he had been president for 20 years, he said: "The new Jewish voice speaks with the voice of guns ... This is the new Torah of the land of Israel. The world has been shackled by the madness of physical force. May Heaven guard us from shackling Judaism and the people of Israel to this madness. It is pagan Judaism that has conquered a great part of the powerful diaspora. During the time of romantic Zionism, we thought that Zion must be redeemed with honesty. All the Jews of America bear the responsibility of this mistake, this mutation ... even those who are not in agreement with the actions of the pagan leadership but stand idly by. The anesthesia of the moral sense leads to its atrophy." SOURCE: Ibid, p. 131. In fact, since the Biltmore Declaration, the Zionist leaders had the most powerful protector: the United States. The World Zionist Organization had swept aside the opposition of those Jews faithful to the spiritual traditions of the prophets of Israel, and demanded the creation, not anymore of a "national Jewish home in Palestine," according to the terms (if not the spirit) of the Balfour Declaration of the preceding war (W.W. I), but the creation of a Jewish State in Palestine. Already in 1938, Albert Einstein condemned this Declaration: "In my opinion, it would be more reasonable to reach an agreement with the Arabs based on sharing life peacefully together, rather than to create a Jewish State with borders, an army and a project of temporal power, no matter how modest it is. I fear the internal damage that Judaism will sustain due to the development, in our ranks, of a narrow nationalism. We are not anymore the Jews of the Maccabees period. To become again a nation in the political sense of the world will be equivalent to turning away from the spiritualization of our community that we owe to the generosity of our prophets." SOURCE: Rabbi Moshe Menuhim, "The decadence of Judaism in our time", 1969, p. 324. The reminders did not miss, following every Israeli violation of international law. To mention only two examples of what was said loudly, expressing what many Jews think privately but, under the intellectual inquisition of the Israeli-Zionist lobby, do not have the power to express publicly: In 1960, during the Eichmann trial in Jerusalem, the "American Council for Judaism" declared: "The American Council for Judaism addressed a letter yesterday, Monday, to Mr. Christian Herter, denying the government of Israel the right to speak in the name of all Jews. The Council declares that Judaism is a matter of religion, not nationality." SOURCE: "Le Monde," June 21, 1960. During the bloody invasion of Lebanon by the Israelis, Professor Benjamin Cohen of Tel-Aviv University wrote to P. Vidal-Naquet on June 8, 1982: "I am writing to you while listening to a transistor that has just announced that 'we' are in the process of 'realizing our objectives' in Lebanon: to insure 'peace' for the residents of Galilee. These lies worthy of Goebbels make me mad. It is clear that this savage war, more barbaric than any of those preceding it, has nothing to do with the attempt in London or the security of Galilee ... Jews, sons of Abraham ... Jews, victims themselves of so much cruelty, how can they become so cruel? The greatest success of Zionism is the 'dejudaisation' of the Jews. "Dear friends, do whatever is in your power to prevent Begin and Sharon from reaching their twin objectives: the final liquidation (a fashionable expression here these days) of the Palestinians as a people, and the Israelis as human beings." SOURCE: Letter, published in "Le Monde," June 19, 1982, p. 9. "Professor Leibowitz calls Israeli politics in Lebanon Judeo-Nazi." SOURCE: "Yediot Aharonoth," July 2, 1982, p. 6. This is what is at stake in the struggle between the Jewish prophetic faith and nationalist Zionism, based, like any other nationalism, on the refusal to recognize the other, and on making oneself sacred. Any nationalism has the need to hallow its pretensions. Following the fractionization of Christianity, each of the nation-states claimed that it had received the sacred heritage and the investiture of God. France is the "eldest daughter of the Church" through which it carries on the work of God (Gesta Dei per Francos). Germany is "above all" because God is with her (Got mit uns). Eva Person declared that "the mission of Argentina is to bring God to the world," and in 1972, the prime minister of South Africa, Vorster, celebrated the savage racism of "Apartheid" saying, "Let us not forget that we are the people of God, invested with a mission." Zionist nationalism shares in this exhilaration of all nationalisms. Even the most lucid let themselves be tempted by this exhilaration. Even a man like Professor André Neher succumbs to this temptation. In his beautiful book, "L'essence du prophétisme" (Ed. Calmann-Lévy, 1972, p. 311), after recalling so well the universal meaning of the alliance of God and man, he ends up writing that Israel is "the sign, par excellance, of divine history in the world. Israel is the axis of the world, it is its nerve, its center, its heart." This comment recalls the unfortunate "Aryan Myth" whose ideology was the foundation of panGermanism and Hitlerism. This path is the opposite of the teaching of the Prophets and the admirable "I and Thou" of Martin Buber. Exclusiveness bans dialogue: one cannot "dialogue" with Hitler or Begin, because their racial superiority or their exclusive alliance with the Divine leaves them nothing to expect from the other. We are aware that in our time, the only alternative to dialogue is war, and, as we keep repeating, dialogue requires that from the start, everyone is aware of what is lacking in his faith and that he needs the other to fill this void. This is the condition of any desire for fullness (which is the spirit of any living faith). Our anthology of Zionist crimes is part of a body of efforts made by those Jews who have tried to defend a prophetic Judaism against a tribal Zionism. What nourishes antisemitism is not the criticism of the policy of aggression, deception and blood of Israeli-Zionism. It is the unconditional support of its policy, which by literal interpretation of the great traditions of Judaism, selects only whatever justifies this policy, elevates it above international law by making sacred the myths of yesterday and today. - Back to Roger Garaudy´s "The Founding Myths..." Main Page - To Radio Islam´s English Index Page - To Radio Islam´s Pages in Other Languages
1.1 2.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 29.1 30.1 31.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 66.1 67.1 68.1 69.1 70.1 71.1 72.1 73.1 74.1 75.1 76.1 77.1 78.1 79.1 80.1 81.1 82.1 83.1 84.1 85.1 86.1 87.1 88.1 89.1 90.1 92.1 93.1 94.1 95.1 97.1 98.1 99.1 100.1 101.1 102.1 103.1 104.1 105.1 106.1 107.1 108.1 109.1 110.1 111.1 112.1 113.1 114.1 115.1 116.1 117.1 118.1 120.1 121.1 122.1 123.1 124.1 125.1 126.1 127.1 128.1 129.1 131.1 132.1 133.1 134.1 135.1 136.1 138.1 139.1 140.1 141.1 142.1 143.1 144.1 145.1 146.1 147.1 148.1 150.1 151.1 152.1 153.1 154.1 155.1 156.1 157.1 158.1 159.1 160.1 161.1 162.1 163.1 164.1 165.1 166.1 167.1 168.1 169.1 170.1 172.1 173.1 174.1 175.1 176.1 177.1 178.1 179.1 180.1 181.1 182.1 183.1 184.1 185.1 186.1 187.1 189.1 190.1 192.1 193.1
İsrail Mitler ve Terör Türkçesi: Cemal Aydın Birinci basım, 1996, Istanbul PlNAR YAYINLARI ROGER GARAUDY 17 Temmuz 1913'te Marsilya'da dog˘du. 1952 yılında Sorbonne Üniversitesi'nden edebiyat dalında, 1954 yılında da SSCB Bilimler Akademisi'nden bilim dalında doktor ünvanını aldı. Bir ara Marksist Inceleme ve Araştirmalar Merkezi Müdürlüğü yaptı. Fransiz Komünist Partisi'nde zirveye tırmanmişken mevkiye değil, vicdan ve aklının sesine kulak vererek bu kuruluştan koptu. Fransız Parlamentosnu'nda milletvekili, Millet Meclisi Başkan Yardımcısı, Millî Eğitim Komisyonu Üyesi ve Senatör olarak görev yaptı. Daha sonra Yüksek Öğretim'deki profesörlüğüne döndü. Çağimizin yetiştirdiği Büyük düşünürlerden biri olan yazar, Islâm'i seçip Filistinliler'i savunmaya başladıktan sonra, Batı basın ve yayın organları tarafından dişlanmaya başlandı. Eskiden her hafta ya bir gazete veya dergi yahut bir televizyon veya radyo istasyonunun misafiri iken, Müslüman olmasından itibaren Avrupa kitle iletişim araçlari kendisini tam bir sükût ablukası altına aldılar. Fakat elinizdeki eserden dolayı, siyonist güdümlü basın bugünlerde hep kendisinden bahsediyor ve kendisine karşı hakareti de aşan saldırgan yazılar yazıyorlar. Düşünürümüz, seçkin bir kesime hitap etmesine rağmen, yirmiyi aşkın dile çevrilen eserleriyle, dünya aydınları arasında çok geniş bir kitle tarafından tanınmakta ve okunmaktadır. Türkçe'ye Jean Paul Sartre ve Marksizm (1964), Islâmiyet ve Sosyalizm (1966), Sosyalizm ve Ahlâk (1965), Karl Marks'in Fikir Dünyasi, Sosyalizmin Büyük Dönemeci (1970), Islâm'in Vaadettikleri (1983), Siyonizm Dosyasi (1983), Yaşayanlara Çağri (1986), Yirminci Yüzyıl Biyografisi (1989), Islâm ve Insanlığın Geleceği (1990), İsrail Mitler ve Terör isimli eserleri çevrilmiştir. pınar yayınları büyük reşitpaşa cd. no: 22/16 vezneciler istanbul bilgia@pinaryayin lari. com İsrail Mitler ve Terör Roger Garaudy Les Mythes fondateurs de la politique israélienne pınar yayınları: 101 araştırma. inceleme: 25 yedinci basım: eylül 2005 kapak tasarım: sezer erdoğan uygulama: pınar dizgi-içdüzen: pınar baskı: yıldızlar matbaacılık cilt: yıldız mücellit http://pinaryayinlari.com Bu kitap Fransa'da hiçbir yayınevi tarafından yayımlanmak istenmemiş ve yazar eserini kendi hesabına bastırmak mecburiyetinde kalmıştır. Kitabın en başında konuyla ilgili olarak Roger Garaudy'nin düştüğü notu aynen sunuyoruz: Yarım asırdan fazla bir süre kitaplarımı Fransa'nın en büyük yayınevlerinde neşrettirdikten sonra, bugün şu Siyonist sapıklığın antolojisini kendi adıma bastırmak zorunda kaldım. Çünkü ben 1982'den itibaren bir tabuyu çiğnedim. Yani İsrail siyasetini tenkit ettim. Böyle bir tenkit, 13 Temmuz 1990 tarihli lânet Gayssot-Fabius kanunu tarafından yasaklandı. Bu kanun, Fransa'da İkinci İmparatorluk döneminin düşünce suçu'nu yeniden ortaya koymuş bulunuyor. Delilin, ispatın yerini baskıcı bir kanun alıyor. Onun için, mesleklerini icra etmek isteyen kitapçıların siparişlerini Romanya'nın Paris'teki kitabevi, Librairie du Savoir'a vermeleri gerekiyor. Bu kitabevi, tıpkı Çavuşesku zamanında yaptığı gibi, bana bu eseri kendi adımla yayımlama hakkı tanıdı. Daha önce Çavuşesku döneminde orada da -fakat Fransa dışında- tek tip düşünce ve entellektüel terör hüküm sürüyordu. İçindekiler Bu kitabı niçin yazdım? / 9 Giriş / 17 I - TEOLOJIK EFSANELER /29 1 - "Vaad" efsanesi: Vaad Edilmiş Toprak mı, Yoksa Fethedilmiş Toprak mı? / 31 Hıristiyan tefsirinde. / 33 Peygamberlere yapılan vaadin muhtevası /36 Yahudi peygamberlerinin tefsirinde / 38 2 - "Seçkin millet" efsanesi / 43 3 - Yeşu efsanesi: Etnik temizlik / 51 II - XX. YÜZYILIN EFSANELERI ? 65 1 - Siyonist antifaşizm efsanesi ? 67 2 - Nürnberg adaleti efsanesi ? 93 A) Metinler / 108 B) Tanıklıklar / 124 C) Suç âleti / 139 3 - "Altı milyon" efsanesi (Holokost). / 149 4 - "Topraksız halk için halksız toprak" efsanesi /167 III - EFSANENIN SIYASÎ KULLANIMI / 189 1 - Amerika Birleşik Devletleri'nde lobi / 191 2 - Fransa'daki lobi / 211 3- İsrail mucizesi efsanesi: Diş finansman / 229 Sonuç / 241 Ekler / 261 İsrail'deki yeni tarihçiler / 263 Bu Kitabı Niçin Yazdım? Şiddet ve savaşların üreticisi olan entegrizmler zamanımızın öldürücü bir hastalığıdır. Bu kitap entegrizmlere ayırdığım üç eserden birini oluşturuyor: İslâm'ın Yükselişi ve Çöküşü adlı eserimde Müslüman entegrizminin merkez üssü olan Suudi Arabistan'ı gözler önüne serdim. O eserde, Amerika'nın Ortadoğu'yu istilâsındaki hempası olan Kral Fahd'ı İslâmcılığı İslâm'ın bir hastalığı haline getiren "siyasî fahişe" olarak takdim ettim. Bir taraftan çocuk aldırma ve gebelikten korunmaya karşı çıktığını açıklayarak "hayatı savunduğunu" iddia ederken, diğer yandan, Amerika'nın dayatmasıyla sürdürülen "pazar tektanrıcılığı"nın kurbanları olarak yetersiz beslenme ve açlıktan her yıl 12 buçuk milyon çocuk can verirken susan Roma Katolik entegrizmi hakkında iki eser yayınladım. Bu kitaplarım Allah'a ihtiyacımız var mı? ve (pazar tektanrıcılığına karşı yazılmış olan) Bir din savaşına doğru mu? adlarını taşıyorlar. Üçlü çalışmamız ın üçüncü kanadı olan İsrail Politikasının Kurucu Efsaneleri ise, İsrail'in Allah'ı yerine, İsrail devletini koymaktan ibaret olan politik siyonizmin sapmasını sergiliyor. Bu haliyle İsrail devleti dünyanın geçici efendilerinin, yani Batı tipi büyümenin temel taşı olan Ortadoğu petrollerini sahiplenme gayesi güden Amerika Birleşik Devletleri'nin batmayan nükleer uçak gemisi konumundadır. (Bu "büyüme" modeli, IMFnin aracılığıyla Üçüncü Dünya ülkelerine her iki günde bir Hiroşima zayiatına denk bir pahaya mal olmaktadır). Kendisine ait olmayan bir ülkeyi siyonistlere teslim ederken "Kullanılan sistem pek önemli değil, yeter ki biz Ortadoğu'nun petrollerini elimizde tutalım. Asıl önemli olan bu petrolün ulaşılabilir olarak kalmasıdır" (Kimhe John, Filistin ve İsrail, Ed. Albin Michel, 1973, s. 27) şeklinde demeç veren Lord Balfour'dan, "Çok iyi anlamak lâzımdır ki Suudi Arabistan petrolüdünyanın en giıçlü iş bitirici araçlarından birini oluşturur." (aynı eser, s. 240) diyen Amerikan Dışişleri Bakanı Cordell Hull'a kadar, aynı politika İsrail'in siyonist yöneticilerine aynı görevi yüklemektedir. Bu görev, NATO eski genel sekreteri Joseph Luns'un tarif ettiği görevdir: "İsrail modem çağımızın en az masraflı paralı askerî olmuştur." Kaynak: Nadav Shragai, Haaretz 13 Mart 1992. Meselâ 1951'den 1959'a kadar, iki milyon İsrailli fert başına, iki milyar Üçüncü Dünya ülke sakinlerinin aldıklarından yüz kat daha fazla yardım aldığına göre, yine de kendisine çok iyi ödeme yapılmış bir paralı asker. Özellikle de çok iyi korunan bir paralı asker. Çünkü Amerika Birleşik Devletleri, 1972'den 1996'ya kadar, İsrail'in Birleşmiş Milletler'de her mahkûm edilişinde harekete geçmiş ve alınan kararları otuz defa veto etmiştir. Oysa İsrail yöneticileri o sırada Ortadoğu'nun bütün devletlerini parçalama programlarını uygulu- [11] yorlardı. Söz konusu program, Lübnan'ın 1982 Şubat ayında istilâsı sırasında Kivunim (Yönelimler) sayı 4, s. 50-59 dergisi tarafından kamuoyuna açıklanmıştır. Bu politika, ABD' nin şartsız desteği sayesinde, milletlerarası kanunun bir "kağıt parçası" (Ben Gurion) olduğu düşüncesine dayanıyor. Nitekim İsrail'in Batı Şeria ve Golan'dan geri çekilmesini gerektiren Birleşmiş Milletler'in 242 ve 338 numaralı kararları geçersiz kalmışlardır. Amerika'nın dahi lehte oy kullandığı Kudüs'ün ilhakının oy birliğiyle fakat hiçbir yaptırım öngörülmeden mahkûm edilmesi de aynı neticeyi doğurmuştur. Temeli itibariyle böylesine utanç verici olan bir siyaset, belli bir kamuflajı gerektirir ki benim kitabım da işte bunu ortaya çıkarmayı hedefliyor. En başta, siyonistlerin kutsal kitapları entegrist bir bakış açısıyla okuyarak saldırıları "dinen" sözde haklı göstermeleri yer almaktadır. Onlar efsaneyi tarihe dönüştürüyorlar. Sözgelimi, Hz. İbrahim'in Allah'a şartsız boyun eğişini ve "yeryüzünün bütün ailelerini" kutsamasını kabile ci bir anlayışa çeviriyorlar. Bunun sonucu olarak da, fethedilmiş toprak, "vaad edilmiş toprak" haline geliyor, tıpkı Mezopotamya'dan Hititler'e ve Mısır'a kadar bütün Ortadoğu toplumlarında görüldüğü gibi. Mısır'dan Çıkış için de aynı şey söz konusu. Halkların baskı ve zulümden kurtuluşunun bu ebedi sembolü, Kur'an tarafından zikredildiği (Duhan, 44/30-31) kadar, günümüz "kurtuluş ilahiyatları" tarafından da yad edilir. Bu kurtuluş sembolü Evrensel bir Allah'a bağlanıp O'nun iradesine boyun eğmişbütün halklara seslendiği halde, bir eşi daha olmayan bir mucizeye dönüştürülmekte ve seçkin bir halkın kısmî ve tarafgir bir Allah'ının bahşettiği bir imtiyaz olarak sunulmaktadır. Nitekim bütün kabileci dinlerde ve bütün milliyetçilik akımlarında hep bu yola gidilir. Hepsi de kendilerinin Allah'ın iradesini gerçekleştirmekle görevlendirilmiş seçkin halk oldukları [12] iddiasındadır: Fransızlar'ın sloganı Gesta Dei per Francos; Almanlar'ınki Gott mit uns; Franco'nunki Hz. İsa'yı Kral yapmak'tır; para ve pazar tek tanrıcılığının her şeye gücü yeten ilâhı olarak görülen her doların üzerinde ise şu küfür sloganı yer alır: In God we trust. Derken yepyeni bir mitoloji ile karşı karşıyayız. Bu, sanki İsrail, Hitler'in barbarlığının kurbanlarının yegane sığınağı imiş gibi, "Holokost'a (Hitler'in Yahudi kıyımına) Allah'ın cevabı" olarak takdim edilen İsrail devleti mitolojisidir. Halbuki (düşmanla işbirliği etmek ve terör suçu işlemekten dolayı ıngilizler tarafından tutuklanışına kadar Hitler'e ittifak teklif eden) İzak Şamir'in kendisi şunları yazıyor: "Genel kanaatin aksine, İsrail'e göç edenlerin ekserisi Hitler'in katliamından arta kalanlar değillerdi, fakat bazı Arap ülkelerinin bölgenin yerlileri durumundaki Yahudiler'i idi." Kaynak: İzak Şamir, Looking back, looking ahead. 1987, s. 574. O halde kurbanların sayılarını şişirmek gerekiyordu. Meselâ, Auschwitz kurbanları adına dikilmiş anıtın levhasında, 1994 yılına kadar ondokuz dilde dört milyon kurban ifadesi yazılıydı. Bugün ise yeni levhalarda "yaklaşık bir buçuk milyon" ifadesi yer alıyor. Altı milyon Yahudi'nin katledildiği efsanesi ortaya atılarak, insanlığın bu konuda "tarihin en büyük soykırımına" tanık olduğu kabul ettirilmek isteniyordu. Amerika yerlilerinden 60 milyonunun öldürüldüğü, yine (her bir esir için 10 kişi ölü olmak üzere) Afrikalı 100 milyon Siyahî'nin katledilmiş olduğu unutturuluyordu. Hatta Hiroşima ve Nagazaki ve bu ikinci dünya savaşında, 17 milyonu Slav olmak üzere, can veren elli milyon insan da unutuluyordu. Sanki Hitler sadece Yahudi kıyımı yapmıştı da, bütün insanlığa karşı bir suç işlememişti. Yahudiler çok ağır darbe yediler, fakat tek darbe yiyen onlar değildi, siz televizyonların hep öldürülen Yahudiler'den bahsedip diğerlerinden hiç söz etmemesine [13] bakmayın denilince, insan Yahudi düşmanı mı olmuş olur? Kamuflajın tam olması için, buna dinî bir isim, "Holokost" ismi bulmak, bu gerçek kıyımlara bir kendini feda etme, kendini kurban etme niteliği kazandırmak ve tıpkı Hz. ısa'nın haça gerilişi örneğinde olduğu gibi, onları bir tür ilahi plana dahil etmek gerekiyordu. Bizim bu kitabımızın tek gayesi, bir politikanın bu ideolojik kamuflajını ortaya koymak ve bunun İsrail peygamberlerinin büyük geleneğiyle karıştırılmasını önlemektir. L.I.CA.'nın (daha sonra L.I.C.R.A. olmuştur) kurucusu ve benimle aynı toplama kampında kalmış olan dostum Bernard Lecache ile birlikte, akşam derslerinde, kamp arkadaşlarımıza bu Yahudi peygamberlerinin büyüklüğünü, evrenselliğini ve kurtarıcı gücünü öğretiyorduk. O peygamberî mesaja ben, Komünist Partisi'ndeki 35 senelik militanlığım ve yönetim görevimden sonra bile, her zaman sadık kaldım. 1968'den itibaren "Sovyetler Birliği sosyalist bir ülke değildir" demeye başladığım için 1970'te Komünist Parti'den ihraç edildim. Nitekim bugün de şunları söylüyorum: Katolik Kilisesinin egemenlik teolojisi, Hz. ısa'nın getirdiği mesaja sadık bir teoloji değildir; İslâmcılık İslâm'a ihanet etmektedir; ve siyasi siyonizm büyük Yahudi peygamberlerinin öğrettiklerine terstir. Daha önce de, 1982'deki Lübnan savaşı sırasında, 17 Haziran 1982'de, genel yayın müdürünün himmetiyle, Le Monde'da, Lübnan'ın istilâsının siyasî siyonizmin mantığı içinde yapıldığını gözler önüne serdiğimiz için, Peder Lelong, Rahip Matthiot ve Jacques Fauvet ile beraber L.I.C.R.A. tarafından mahkemeye verildik. Paris mahkemesinin temyiz edilen ve sonunda yargıtayca kesin olarak onaylanan hakkımızdaki 24 Mart 1983 tarihli kararı şöyledir: "Bir devletin siyasetinin ve ilham aldığı ideolojinin meşru bir tenkidi söz konusu olduğu, ırkçı bir provokasyonun bulunmadığı...göz önüne alınarak, onun [14] (L.I.C.R.A.'nın) bütün isteklerinin reddine ve masrafları ödemesine." Elinizdeki kitap o zamanki siyasi ve ideolojik tenkidimize sıkı sıkıya bağlı kalmıştır. "Komünist" Gayssot'nun acımasız kanunu, Nürnberg mahkemesi kararlarını tarihî hakikatin ölçüsü yapmak ve bir "düşünce suçu" ihdas etmek suretiyle, çıktığından beri, ifade hürriyetine karşı baskıyı güçlendirmiştir. Bu kanun tasarısına o zamanki Büyük Millet Meclisi'nde şimdiki Adalet Bakanı tarafından karşı çıkılmıştı. Bu eserimizle hakikate ve milletlerarası hukuka saygıya dayalı gerçek bir barış için yapılacak mücadeleye bir katkıda bulunduğumuzu sanıyoruz. İsrail'in içinde bile, kendi peygamberlerine sadık Yahudiler, Kudüs İbrani Üniversitesfnin "yeni tarihçileri" ve âdil bir barışın taraftarı İsrailliler, gerek bizzat İsrail devleti, gerekse dünya barışı açısından zararları apaçık ortaya çıkmış olan siyasi siyonizmin "efsaneleri" üzerinde cesaretle kafa yoruyorlar. Nitekim bu efsaneler, Baruch Goldstein'i, Halil kentinde Müslümanları topluca öldürmeye itmiş ve Yigal Amir'e Başbakan İzak Rabin'i öldürtmüştür. Hakikat yoluna devam ediyor, hiçbir şey de onu durdu ramayacaktır. Bir zamanlar General De Gaulle tarafından "medya üzerindeki aşırı nüfuzu" yüzünden eleştirilmiş olan bir "lobi"nin entellektüel terörizmi, beni Fransa'da bu kitabı sadece bir derginin abonelerine has olmak üzere özel bir sayı halinde bastırmaya mecbur bıraktı. Yorumcular dikkatlerini, Fransa'daki durumu gözler önüne seren bu vakıa üzerine çevirdiler ve eserimin muhtevasından çok onunla ilgilendiler. O yüzden bugün bizzat ben, bütün sorumluluğu üstüme alarak, Rusça'daki anlamıyla tam olarak "kendisi tarafından basılmış" manasına gelen Samizdat şeklinde eserimi yayınlıyorum. Bu kitap ABD, İtalya, Lübnan, Türkiye ve Brezilya'da tercüme edilmiş ve yayınlanma aşamasına gelmiştir. Almanca ve Rusça'ya tercümesi sürmektedir. Fransızca metin İnternet ağına verilmiştir. http://vho.org/aaargh/fran/livres/livres.html Bu eserimiz, saptırılmış mitolojilere karşı çağdaş dünyanın eleştirmed tarihine yeni bir katkı olacaktır. GIRIŞ Bu kitap bir sapkınlığın tarihidir. Bu sapkınlık, vahyedilmiş bir kelâmı harfiyyen ve seçmeci bir tarzda okumak suretiyle dini, kutsallaştırılan bir siyasetin âleti yapmak tan ibarettir. Bu, yüzyılımızın sonunda ortaya çıkmış olan öldürücü bir hastalıktır. Ben bu hastalığı daha önce Entegrizm adlı kitabımda tanıtmıştım. "Islâmcılık Islâm'ın bir hastalığıdır" dememi istemeyenıerin hoşlarına gitmemek pahasına, ben Müslümanlar arasında görülen bu hastalığı İslâm'ın yükselişi ve çöküşü adını taşıyan es erimde tenkit ettim. "Pavlus'un Mesih'i HZ. İsa değildir" dememi istemeyenıerin canlarını sıkmak pahasına, Bir din savaşına doğru mu? isimli çalışmamda aynı anlayışı yerden yere vurdum. Bugün ise İsrail politikasının kurucu efsaneleri kitabımla Yahudiler'deki sapkınlığı tenkit ediyorum. Bunu siyonist İsrailliler'in şimşeklerini üzerime çekmek pahasına yapıyorum. Zaten [18] onlar Haham Hirş'in kendilerine "siyonizm Yahudi halkını millî bir kimlik olarak tarif etmek istiyor... Bu bir sapkınlıktır" (Washington Post, 3 Ekim 1978) hatırlatmasında bulunmasından da hoşlanmıyorlardı. Kitabımda itham edilen siyonizm (Yahudi inancı değil) nedir? Siyonizm ekseriya kendileri tarafından tarif edilmiştir: 1. Siyas bir doktrindir. "1896'dan itibaren, siyonizm Theodore Herzl tarafından kurulmuş olan siyasi hareketin adıdır." Kaynak: Encyclopaedia of Zionism and Israel. Herzl Press, New-York 1971, cilt II, s. 1262. 2. Yahudilik'ten değil, 19. yüzyıl Avrupa milliyetçiliğinden doğmuş milliyetçi bir doktrindir. Siyasî siyonizmin kurucusu Herzl, dinden yola çıkmıyordu: "Hiçbir dinî eğilimin etkisinde değilim." Kaynak: Th. Herzl: Diaries (Hatıralar), Ed. Victor Gollancz, 1958. "Ben agnostikim/bilinemezciyim" (s. 54). Onu ilgilendiren, mutlaka kutsal toprak değildi. Milliyetçi hedefleri için Uganda veya Trablusgarb'ı, Kıbrıs veya Arjantin'i, Mozambik veya Kongo'yu kabule hazırdı (Herzl, Diaries, aynı bilgiler). Fakat Yahudi imanına sahip dostlarının muhalefeti karşısında, kendisinin ifadesiyle (Diaries I, s. 56) "dayanılmaz bir kudretin bir araya gelme çığlığını oluşturan" efsanenin kudretinin ("mighty legend") önemini kavrar (Herzl, Yahudi devleti, s. 45). Yüksek düzeyde gerçekçi bu siyasetin bilmezlikten gelemeyeceği tahrik edici bir slogandır bu. Onun için, dönüş'ün efsanevi kudretini tarihi gerçeklik şekline koyarak ilân eder: "Filistin bizim unutulmaz tarihi yurdumuzdur... tek başına bu isim halkımızın güçlü bir birleşme çığlığı olacaktır." Kaynak: Herzl, Yahudi devleti, s. 209. "Yahudi meselesi benim için ne sosyal, ne de dinî bir meseledir..., sadece millî bir meseledir." 3. Sömürgeci bir doktrindir. Uyanık Théodore Herzl bu hususta da amaçlarını saklamaz. Bunun için ilk aşamada, İngiltere veya herhangi diğer bir devletin himayesinde, ileride bir Yahudi devletine dönüştürmek üzere, bir "sözleşmeli şirket" kurmak ister. Bu maksatla, bu tür hareketlerde ustalığını kabul ettirıniş olan birine başvurur. Bu kişi, sömürge madrabazı Cecil Rhodes idi. Kendi sözleşmeli şirketinden bir Güney Afrika yapmasını bilmiş, bunun şubelerinden biri de kendi adıyla anılır olmuştu: Rhodezya. Theodore Herzl 11 Ocak 1902'de ona şu mektubu yazar : "Programımı incelemiş olduğunuzu ve kabul ettiğinizi belirten bir yazı göndermenizi istirham ediyorum. Mösyö Rhodes, niçin size müracaat ettiğimi merak ediyorsunuzdur. Çünkü benim programım da bir söm^ürge programıdır." Kaynak: Herzl, Tagebuch, cilt III, s. 105. Siyasî siyonizmi tanımlayan üç temel özellik, onun politik, milliyetçi ve sömürgeci bir doktrin olmasıdır. Ağustos 1897'de yapılan Bazel Kongresi'nde Theodore Herzl siyonizmi herkese kabul ettirmiştir. Siyonizmin dâhi ve makyavelik kurucusu, bu kongrenin sonunda haklı olarak şöyle diyebilirdi: "Yahudi devletini kurdum." Kaynak: Diaries, s. 224. Yarım asır sonra, gerçekten de, bu politikayı harfi harfine takip eden onun çömezleri, onun yöntemlerine bağlı kalarak ve onun siyasî çizgisini takip ederek (ikinci dünya savaşı ertesinde) İsrail devletini kurdular. Fakat bu politik, milliyetçi ve sömürgeci teşebbüs, Yahudi inanç ve maneviyatının hiç de tabiî sonucu değildi. Alman Musevî cemaatının muhalefeti yüzünden (Herzl'in öngördüğü şekilde) Münih'te yapılamamış olan Bazel Kongresi ile aynı zamanda, Amerika'da Montreal Konferansı (1897) düzenleniyordu. Bu konferansta, o zamanın Amerika'sının en sözü geçen Yahudi ileri geleni olan Haham İzak Meyer Wise'ın teklifi üzerine, bir önerge oylandı. Bu önerge, biri siyonizmin siyasî ve kabile ci okuması, diğeri ise Peygamberlerin manevî ve evrensel okuması olmak üzere, Tevrat'ın bir birine taban tabana zıt iki okumasını karşı karşıya getiriyordu. "Bizler bir Yahudi devleti kurulmasına ilişkin her türlü girişimi temelden reddediyoruz. Böylesi girişimler, Yahudi peygamberlerinin ilk önce ilân ettikleri... İsrail misyonunun saptırılmışbir anlayışını apaçık sergilemektedir... Bizler Yahudiliğin hedefinin siyasî've millî olmayıp, manevî olduğunu beyan ediyoruz... Bu inancımız, Allah'ın Krallığı'nın yeryüzünde kurulması için bütün insanların tek bir büyük cemaate katılmayı kabul edecekleri Mesihî bir dönemi hedeflemektedir." Kaynak: Amerikan hahamlannm merkezi konferansı, Yearbook VII, 1897, s. XII. "Almanya Hahamları Birliği"nden, "Fransa Evrensel İsrail İttifakı", Avusturya "l'Israelitische Allianz"a kadar, hatta Londra Yahudi Birlikleri'ne varıncaya dek, Musevî cemaatlerinin ilk tepkileri böyle olmuştur. Siyasî siyonizme karşı ilhamını Yahudi imanının maneviyatından alan bu muhalefet bu tür görüşlerini sürekli dile getirmiştir. İsrail siyonizmi, 1kinci Dünya Savaşı sonrasında, Birleşmiş Milletler'deki milletlerarası rekabetten, özellikle de ABD' nin şartsız desteğinden bir kere daha yararlanarak, kendisini hakim güç olarak kabul ettirdiği ve harikulâde peygamberler geleneğine karşı, siyonist İsrail politikasının kudretini kamuoyuna kabul ettirdiği zaman bile bu muhalefet susmamıştır. İsrail siyonizmi büyük manevi akımların tenkitlerini bir türlü yok edememiştir. Bu yüzyılın en büyük Yahudi seslerinden biri olan Martin Buber hayatı boyunca ve hatta İsrail'de ölünceye kadar, dinî siyonizmin siyasî siyonizm olarak yozlaşmasını ve tersine çevrilmesini durmadan kınamıştır. Martin Buber New-York'ta şu açıklamayı yapıyordu: "Altmış sene önce siyonist harekete girdiğimde hissettiğim duygu, esas itibariyle bugün de hissetmekte olduğum duygudur... Bu milliyetçiliğin diğerlerinin yolundan gitmeyeceğini umuyordum. Diğer milliyetçilikler büyük bir umutla başladılar ve sonunda kutsallaştırılmış bir bencillik haline geldiler. Hatta Mussolini gibiler, kollektif bencillik ferdî bencillikten daha kutsal olabilirmişgibi, kendilerini sacro egoismo ilân ettiler. Bizler Filistin'e döndüğümüzde, kesin ve asıl soru şu oldu: Sizler buraya bir dost, bir kardeş, Ortadoğu halkları topluluğunun bir üyesi olarak mı geliyorsunuz, yoksa sömürgeciliğin ve emperyalizmin temsilcileri olarak mı? Amaç ile o amaca ulaşmak için kullanılan araçlar arasındaki tezat siyonistleri bölmüştür: Bazıları büyük devletlerden özel siyasî imtiyazlar koparmak arzusundaydılar, bazıları ise, özellikle de gençler, Filistin'de komşularıyla birlikte, Filistin ve gelecek için çalışmalarına izin verilmesini istiyorlardı... Araplar'la olan münasebetlerimizde her şey her zaman mükemmel değildi, fakat umumiyetle Yahudi köyü ile Arap köyüarasında iyi komşuluk ilişkileri vardı. Filistin'e yerleşmedeki bu organik saj1ıa Hitler dönemine kadar sürdü. Yahudi kitlelerini Filistin'e gelmeye iten, ömürlerini camamlamaya ve geleceği hazırlamaya gelen seçkin bir tabaka değil, Hitler oldu. O yüzden, seçmeci organik bir gelişmenin yerini, kendi güvenliği için siyasi bir güç bulma zaruretindeki bir kitle göçü aldı... Yahudiler'in çoğunluğu bizden değil de Hitler'den ders almayı tercih etti... Hitler, tarihin aklın yolunu değil de kudretin yolunu izlediğini ve bir halk yeterince güçlü olduğu zaman per– [22] vasızca başkalarını öldürebildiğini gösterdi... Işte bizim karşı koymak mecburiyetinde olduğumuz durum bu durumdur... "Ihud"da biz teklif ediyoruz ki... Yahudiler ve Araplar birlikte yaşamaktan değil, birlikte iş yapmamaktan şikayetçiler... Böylesi bir durum Ortadoğu'nun ekonomik bir gelişimini mümkün kılacak, bu sayede Ortadoğu insanlığın geleceğine büyük ve esaslıbir katkıda bulunabilecektir." Kaynak: Jewish Newsletter, 2 Haziran 1958. 5 Eylül 1921'de KarsIbad'da yapılan 12. Siyonist Kongre'ye hitap eden Buber şunları söylüyordu: "Bizler İsrail ruhundan bahsediyoruz ve diğer milletlere benzemediğimize inanıyoruz... Eğer İsrail ruhu, millî kimliğimizin sentezinden daha fazla bir şey değilse, putlaştırılmış...kollektif bencilliğimizin güzel bir savunmasından öte bir şey değilse, kâinatın Rabbı'ndan başka hiçbir hükümdarı kabul etmemiş olan bizler, o zaman diğer milletler gibiyiz ve onlarla birlikte bizler de onları sarhoş eden kadehten içiyoruz demektir. Millet en yüce değer değildir... Yahudiler milletten öte bir özelliğe sahiptirler: Bir iman cemaatinin üyeleridir onlar. Yahudi dini kökünden koparılmıştır ve bu durum onun hastalığının özüdür. Bu hastalığının belirtisi ise 19. yüzyılortasında Yahudi milliyetçiliğinin doğması olmuştur. Toprak arzusunun bu yeni şekli, modem millî Yahudiliğin Batı'nın modem milliyetçiliğinden neler aldığını gösteren yönüdür... İsrail'in "seçilmiş olması" fikrinin bütün bunlarla ne alâkası var? "Seçilmiş olma" bir üstünlük duygusunu değil, aksine kaderin bir yönünü belirler. Bu duygu başkalarıyla mukayeseden değil, aksine bir yüce istidattan ve peygamberlerimizin durmadan hatırlattıkları bir vazifeyi yerine getirme sorumluluğundan doğar: Eğer siz Allah'a boyun eğerek yaşamak yerine seçilmiş kimseler olmakla boşuna övünür durursanız, bu büyük bir görev suçu olur." Yahudi maneviyatının bir sapması olan siyasi siyonizmin bu "milliyetçi krizini" hatırlatan Buber, sözlerini şöyle noktalıyordu: "Bizler Yahudi milliyetçiliğini, bir halkı putlaştırma yanlışından kurtarmayı umuyorduk. Başarısız olduk." Kaynak: Martin Buber, Israel and the World, Ed. Schocken, New-York, 1948, s. 263. 1926'dan itibaren Kudüs İbrani Üniversitesi Rektörü olan Profesör judas Magnes, Filistin'de bir Yahudi devletinin kurulmasını isteyen 1942 yılının "Biltmore Programı"nın "Araplar'a karşı savaşa sürükleyeceğini" haber veriyordu. Kaynak: Norman Bentwich, For Zion Sake, Judas Magnes'in biyografısi. Philadelphia. Jewish Publication Society of America, 1954, s. 352. 20 yıldır rektörlüğünü yaptığı bu İbrani Üniversitesi'nin 1946 yılındaki açılışında verdiği ilk dersinde şunları söylüyordu: . "Yahudi'nin yeni sesi silâhların ağzıyla konuşuyor...İsrail toprağının yeni Tevrat'ı şimdi budur. Dünya kendini maddi güç çılgınlığına kaptırdı. Yahudiliğin ve İsrail halkının bu çılgınlığa kapılmasından bizi Allah korusun. Çeşitli ülkelerde dağınık halde yaşayan kardeşlerimizin büyük çoğunluğunu putçu bir Yahudilik anlayışı ele geçirmiştir. Bizler romantik siyonizm döneminde, Siyon'un dürüstlükle ve doğrulukla geri alınabileceğini düşünmüştük. Bütün Amerikan Yahudileri bu hatanın, bu değişimin sorumluluğunu taşıyorlar... Putçu yönlendiricilerin davranışlarını tasvip etmeyenleri de buna dahildir. Çünkü onlar oturmuş, elleri böğründe durmuşlardır. Ahlâk duygusunun duygusuzlaştırılması, bu duygunun körelmesine sebep olmuştur." Kaynak: Aynı eser, s. 131. Gerçekten de, Amerika'da, Baltimore Deklarasyonu'ndan itibaren, siyonist yöneticiler artık en güçlü koruyucuya sahip olmuşlardı. Amerika Birleşik Devletleri'ydi bu. Dünya Siyonist [24] Teşkilâtı, İsrail peygamberlerinin manevî geleneğine sadık Yahudi muhalefetini silip süpürmüş ve artık "Filistin'de millî Yahudi Yuvası" oluşturmayı değil, önceki savaşın Balfour Deklarasyonu'nun (ruhuna değilse bile) ifadesine bağlı kalarak bir Filistin Yahudi devleti kurulmasını istemiştir. Daha 1938 yılında Albert Einstein bu eğilimi beğenmemişti: "Bence, Araplar'la müşterek barışçı bir hayat esası üzerinde bir anlaşmaya varmak, bir Yahudi devleti kurmaktan daha man tıklı olacaktır... Yahudiliğin temel karakteri hakkında edindiğim şuur, ne kadar mütevazıolursa olsun, sınırları, ordusu ve dünyevi bir iktidar projesi olan bir Yahudi devleti fikrini kabullenmiyor. Saflarımızda, dar bir milliyetçiliğin gelişmesiyle Yahudiliğin uğrayacağı dahili zararlardan endişe ediyorum... Bizler artık Makkabeliler dönemi Yahudileri değiliz. Kelimenin siyasî anlamıyla yeniden millet olmak, cemaatimizin peygamberlerimizin dehasına borçlu olduğumuz ruhanileşmesinden yüzçevirmek demek olacaktır." Kaynak: Haham Moşe Menuhin: The Decadence of Judaism in Our Time, 1969, s. 324. İsrail'in milletlerarası hukuku her çiğneyişinde bu tür hatırlatmalar hep yapılageldi. Bunlardan sadece ikisini örnek verelim. Bu uyarılarda, milyonlarca Yahudi'nin düşündüğü, fakat siyonist İsraillobilerinin entellektüel engizisyonu yüzünden açıkça dile getiremediği fikirler yüksek sesle ifade edilmiştir. Nitekim 1960 yılında, Eichmann'ın Kudüs'teki davası sırasında, American Council for Judaism şu açıklamayı yapmıştı: "Amerikan Yahudi Konseyi dün pazartesi günü Sayın Christian Herter'e bir mektup göndermiş ve İsrail hükümetinin bütün Yahudiler adına konuşmaya hakkı olmadığını bildirmiştir. Konsey Yahudiliğin bir milliyet değil, bir din meselesi olduğunu beyan eder." Kaynak: Le Monde, 11 Haziran 1960. Tel-Aviv Üniversitesi'nden Profesör Benjamin Cohen, 8 Haziran 1982'de, İsrailliler'in kanlı Lübnan işgali sırasında, P. Vidal-Naquet'ye şu mektubu gönderir: "Size bu mektubu "bizler"in Lübnan'da "hedef'imize ulaşmak üzere olduğumuzu, bu hedefin de Galile sakinlerine "barış" getirmek olduğunu az önce haber veren transistorlu radyoyu dinlerken yazıyorum. Goebbels üslûbu bu yalanlar beni deli ediyor. Bütün öncekilerden çok daha barbar olan bu vahşi savaşın Londra saldırısı ile de Galile'nin güvenliği ile de hiçbir alakasının olmadığı ortadadır... Yahudiler, ıbrahim'in oğulları... Kendileri onca gaddarlığın kurbanı olmuş olan Yahudiler böylesine gaddar olabilirler mi?.. Demek ki en büyük başarısı sadece şudur: Yahudiler'i "Yahudilik'ten uzaklaştırmak"... Aziz dostlar, Begin ile Şaron'un çifte hedeflerine ulaşmamaları için elinizden ne geliyorsa yapın. Onların hedefi, Filistinliler'i halk olarak, İsrailliler'i ise insanî varlıklar olarak (bugünlerde moda olan ifadeyle) nihâî tasfiyeye tabi tutmaktır." Kaynak: Le Monde'da yayınlanan mektup, 19 Haziran 1982, s. 9. "Profesör Leibowitz, İsrail'in Lübnan'daki siyasetini Yahudi Nazi politikası olarak adlandırmaktadır." Kaynak: Yediot Aharonoth, 2 Temmuz 1982, s. 6. Peygamberlere dayalı Yahudi inancı ile her milliyetçilik gibi başkasını redde ve kendisini kutsal görmeye dayalı siyonist milliyetçilik arasındaki mücadelede ortaya konan bahis işte budur. Her milliyetçilik kendi iddialarını kutsallaştırmak ihtiyacındadır: Hıristiyanlık âleminin parçalanmasından sonra, ulus devletlerin herbiri kutsal mirasın kendilerinde olduğu ve Allah tarafından görevlendirildikleri iddialarında bulundular. Meselâ Fransa, kendisi aracılığıyla Allah'ın hükümranlığının yürüdüğü (Gesta Dei per Francos) "Kilisenin Ablası"dır. Almanya "her şeyin üstündedir", zira Allah onunla birliktedir [26] (Gott mit uns). Eva Peron, "Arjantin'in misyonu Allah'ı dünyaya taşımaktır" açıklamasında bulunur. 1972 yılında, Güney Afrika Başbakanı, vahşi ırk ayırımcılığı "apartheid" ile ünlü Vorster ise şu kehaneti savurur: "Bizler Allah'ın özel bir görevle yükümlü halkı olduğumuzu unutmayalım"... Siyonist milliyetçilik bütün milliyetçiliklerin bu sarhoşluğunu aynen benimser. En aklı başında olanları dahi kendini bu "sarhoşluğa" kaptırmaktan alıkoyamaz. Profesör Andre Neher gibi bir adam bile, L'essence du prophétisme / Peygamberliğin Özü (Ed. Calmann-Levy, 1972, s. 311) adlı o güzel kitabında, Ahid'in, yani Allah'ın insanla olan ahdinin evrensel anlamını çok iyi hatırlatmasının ardından şunlarıyazabilmektedir: İsrail, "ilâhî tarihin yeryüzündeki en üstün alametidir. İsrail, dünyanın ekseni, can damarı, merkezi ve kalbidir" (s.311). Böylesi söylemler, can sıkıcı bir şekilde" Aryen ırkı efsanesini" hatırlatmaktadır. Bu efsanenin ideolojisi, Panjermanizmin ve Hitlerizmin temellerini oluşturmuştur. Bu yola girilince, Peygamberlerin öğretisinin ve Martin Buber'in o harika Ben ve Sen'inin tam karşısına geçilir. Tekelci anlayış diyaloğu ortadan kaldırır. Onun için ne Hitler ile "diyalog" kurulabilir, ne de Begin'le. Çünkü onla-' rın ırki üstünlükleri veya Allah ile olan tekelci ahitleri, onlara artık başkasından beklenilecek hiçbir şey bırakmaz. Oysa bizler şu gerçeklerin bilincindeyiz: Çağımızda diyalog veya savaştan başka seçenek bulunmamaktadır. Diyalog ise, durmadan tekrarladığımız üzere, herkesin en başta kendi temel kanaatinde eksik olanın şuurunda olmasını gerektirir. Bir kimsenin kendisindeki bu boşluğu doldurması için başkasına ihtiyacı vardır. Bu boşluğun doldurulması da, her bakımdan kendisini aşmasının ve her bakımdan (her canlı inancın ruhu demek olan) eksiksiz olma arzusunun temel şartıdır. Bizim siyonist cinayetleri ile ilgili olarak ortaya koyduğumuz bu antoloji, Peygamberlere dayalı Yahudiliği kabileci bir siyonizme karşı savunmaya çalışmış olan Yahudilerin bu konudaki gayretlerinin tabii bir sonucu mahiyetindedir. İsrail siyonizminin saldırı, sahtekarlık ve kan dökücü politikasının tenkit edilmesi, Yahudi düşmanlığını beslemez ve tahrik etmez. Yahudi düşmanlığını (antisemitizmi) asıl besleyen, böyle bir politikayı kayıtsız şartsız desteklemektir. Çünkü bu politika, Yahudiliğin büyük geleneklerinden yalnızca bu politikayı haklı çıkaracak olan kısımları göz önüne almaktadır. Bunu yaparken de eski ilahi metinlerin dış anlamlarınıesas almakta ve onları harfi harfine yorumlama yoluna gitmektedir. Sonuçta kendi güuüğü siyaseti, milletlerarası bütün kanunların üstünde görmekte ve onu dünün ve bugünün efsaneleriyle kutsallaştırmaktadır. —————————————————————— Radio Islam Türkçe