http___prod.wsws.org_tr_articles_2018_08_27_res1-a27.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 7.2 7.3 7.4 8.1 8.2 8.3 8.4 9.1 9.2 9.3 10.1 10.2 10.3 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 11.6 11.7 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 13.1 13.2 13.3 13.4 13.5 13.6 14.1 14.2 14.3 15.1 15.2 16.1 16.2 16.3 16.4 17.1 17.2 17.3 17.4 17.5 18.1 19.1 19.2 19.3 19.4 19.5 20.1 20.2 20.3 20.4 21.1 21.2 21.3 21.4 21.5 21.6 22.1 22.2 23.1 23.2 23.3 23.4 24.1 24.2 24.3 24.4 24.5 25.1 25.2 25.3 25.4 25.5 26.1 26.2 26.3 26.4 26.5 26.6 27.1 27.2 28.1 28.2 28.3 29.1 30.1 31.1 31.2 31.3 31.4 32.1 32.2 32.3 32.4 32.5 32.6 32.7 33.1 33.2 34.1 34.2 35.1 35.2 35.3 35.4 35.5 36.1 36.2 36.3 37.1 37.2 37.3 37.4 38.1 38.2 39.1 39.2 39.3 39.4 40.1 41.1 41.2 41.3 42.1 42.2 42.3 43.1 43.2 43.3 44.1 44.2 45.1 45.2 45.3 46.1 46.2 46.3 46.4 46.5 46.6 47.1 47.2 48.1 49.1 49.2 49.3 50.1 50.2 50.3 51.1 51.2 51.3 52.1 52.2 52.3 53.1 53.2 53.3 54.1 54.2 54.3 54.4 54.5 54.6 54.7 55.1 55.2 55.3 55.4 55.5 55.6 56.1 56.2 57.1 57.2 58.1 58.2 59.1 59.2 59.3 60.1 60.2 60.3 60.4 60.5 60.6 60.7 61.1 61.2 61.3 62.1 62.2 62.3 62.4 63.1 63.2 64.1 64.2 64.3 65.1 65.2 65.3 65.4 66.1 66.2 66.3 67.1 67.2 68.1 68.2 69.1 70.1 70.2 70.3 71.1 71.2 71.3 71.4 72.1 72.2 73.1 73.2 73.3 73.4 74.1 75.1 75.2 75.3 75.4 75.5 76.1 76.2 77.1 77.2 78.1 79.1 79.2 79.3 80.1 80.2 81.1 81.2 82.1 82.2 83.1 83.2 84.1 85.1 86.1 86.2 86.3 87.1 88.1 88.2 88.3 88.4 89.1 90.1 91.1 91.2 92.1 93.1 93.2 93.3 94.1 94.2 94.3 95.1 96.1 97.1 98.1 99.1 100.1 101.1 102.1 102.2 103.1
Opening report to the Fifth National Congress of the Socialist Equality Party (US) By David North 4 August 2018 This report was delivered by David North, the national chairperson of the Socialist Equality Party (US), to open the Fifth National Congress of the SEP, held July 22-27, 2018. The Fifth Congress of the Socialist Equality Party is being held amidst the explosive interaction of political, economic and social processes. International alliances among the imperialist powers, which have served as the foundation of world geopolitics since the end of World War II, are breaking down. Longtime allies are turning into enemies and building up their military forces. The contradiction between the interdependent character of the global economy and the capitalist nation-state system is leading inexorably to world war. The principal protagonist in this crisis is American imperialism, which ruthlessly deploys its superior military power to offset its long-term economic decline. The xenophobic America-First rantings of Donald Trump are the crudest expression of the determination of the American ruling class to uphold the global hegemony of the United States. Despite the really vicious conflict among different factions that comprise the American oligarchy, it would be a grave political mistake to believe that there exist fundamental differences in the strategic objectives of Trump and his Democratic opponents and their allies in the intelligence agencies. There is certainly no tendency within these conflicting factions that represents the interests of the working class. Deciding who is “worse”—Trump or his Democratic Party opponents—is like being asked whether you prefer to be bitten by a cobra or strangled by a boa constrictor. At one moment one may think that no one could be worse than Trump. But then, one watches Democratic Party Senator Mark Warner threaten war against Russia and House Democrats bellowing “USA, USA!” and, in comparison, Trump appears almost civilized. The only appropriate answer, therefore, is that suggested by Shakespeare: “A plague on both your parties!” However bitter the differences over tactics, all sections of the US financial-corporate oligarchy agree on the strategic goal: the preservation of the global hegemony of the United States. Whether with NATO, or against it; whether through war in alliance with Germany against Russia, or in alliance with Russia against Germany; or whether through the application of economic pressure or military force against China, the United States will employ whatever means it considers necessary against whatever country it views as a threat to its interests. As Trotsky, with astonishing prescience, wrote in 1928: “In the period of crisis the hegemony of the United States will operate more completely, more openly, and more ruthlessly than in the period of boom.” All the major powers are engaged in a frantic buildup of their military forces. The growth of militarism and the advanced state of preparations for war intensify the economic burdens on the working class and require ever-greater restrictions on traditional constitutional protections. The crisis of bourgeois-democratic forms of rule is apparent all over the world. The Egyptian counterrevolution of 2013 provided a brutal example of how the ruling elites will respond to a mass left-wing popular upsurge. Even if compelled at one moment to buy time with concessions, the ruling classes will strike back savagely at the first opportunity. But, in any event, they have no intention of allowing the working class to gain the initiative. Right-wing political forces in every part of the world are growing in strength, a tendency the traditional mainstream capitalist parties welcome and encourage. In Germany, the neo-Nazis of the Alternative für Deutschland have emerged as a significant political force. In 1949, in the desperate aftermath of World War II, the Reichstag became the Bundestag. The old building was refitted recently with a modernistic dome. But it sits atop a building whose deputies speak in an all-too-familiar political language that Hitler and Göring would have understood and approved of. And, in a tragic mockery of the victims of Nazism, the ultraright-wing government of Israel, which maintains close ties with fascist and anti-Semitic politicians and regimes throughout the world, has implemented the legal equivalent of a constitutional amendment that grants special and heightened legal status exclusively to Jewish people. These are but two examples of a global tendency. Capitalist states are acquiring an authoritarian character and strengthening the repressive powers of the intelligence agencies and increasingly militarized police forces. Efforts to censor information on the Internet, and block access to socialist and anti-war websites, especially the WSWS, are being intensified. In London, which in the 19th century heyday of bourgeois democracy provided asylum to countless refugees fleeing persecution, Julian Assange remains a political prisoner, threatened with instant arrest if he ventures outside the Ecuadorian embassy. Millions of people throughout the world, made homeless by the ravages of imperialist wars and the consequences of extreme economic exploitation, are being stripped of their most minimal human rights and treated brutally. In the United States, children are torn from their parents and placed in detention centers. The drive toward war and dictatorship was intensified by the Wall Street crash of 2008. The present global crisis is the outcome of the policies pursued by the ruling elites in response to the crash, which, notwithstanding the recovery of the stock exchanges, have solved none of the underlying contradictions that led to the breakdown a decade ago. As is increasingly evident, the methods employed by the financial oligarchy to contain the crisis, and enrich itself in the process, have only delayed the day of reckoning. The Wall Street crash of 1929 set into motion a worldwide crisis that led to the international radicalization of the working class. But the political degeneration of the Soviet regime, and the betrayals of the working class in Europe by the Social Democratic and Stalinist parties, above all in Germany, France and Spain, guaranteed the victory of fascism and led, within 10 years, to the outbreak of World War II. The United States was also the scene of massive social struggles. The Congress of Industrial Organizations (CIO), which—as the pseudo-left prefers to forget—emerged in 1935 as an insurgency against the American Federation of Labor (AFL), became the focal point of a movement of millions of workers. The American ruling class, far richer than its European counterparts, chose—though not without embittered opposition within its own ranks—to respond to the challenge of the American working class with the reform program of Roosevelt’s New Deal, rather than with the varieties of American-style fascism advanced by Huey Long, Henry Ford, Boss Frank Hague, Father Coughlin and Charles Lindbergh. But in return for the implementation of the reformist New Deal option, Franklin Delano Roosevelt demanded and received the unqualified support of the newly organized industrial trade union movement for the “war effort” of US imperialism. Unlike the aftermath of 1929, the American ruling class, following the 2008 crash, did not advance a reform option. The Obama administration did not shake its fist at “the malefactors of great wealth” and threaten, as Roosevelt had, to “drive the money changers out of the temple.” Instead, Obama invited the representatives of the moneychangers into his government and made the malefactors of great wealth richer than ever. The government-orchestrated bailout of the banks completed a process that had been developing for several decades: the institutionalization of a political-economic system in which the stock exchanges, with the full support of the state, serve as the medium for the transfer of wealth, on a massive and unprecedented scale, to the corporate-financial oligarchy. This system of extreme parasitism reflects, in the final analysis, the global decline in the world position and productive power of American capitalism. As the Socialist Equality Party warned in March 2009, just six weeks after Obama became president: The policies of the Obama administration are determined entirely by the interests of the corporate and financial aristocracy. In this sense, those who compare Obama to Roosevelt are engaged in either public deception or self-delusion. Despite the gravity of the economic crisis, the immense economic resources of the United States in the 1930s still allowed Roosevelt to experiment with social reforms. That option no longer exists today. Contemporary capitalism lacks such resources. The Obama administration bailed out the rich. But in the process, it discredited the political system in the eyes of millions of working people. Obama’s promise of “change you can believe in” proved to be a cynical fraud. It prepared the way for the emergence of Trump, who—like Le Pen in France, Gauland in Germany and Salvini in Italy—employs right-wing populist demagogy to exploit widespread anger over deteriorating living conditions. The United States is now in the throes of its greatest political crisis since the end of the Civil War in 1865. It is difficult to think of any past historical experience to which the present situation can be compared. The “irrepressible conflict” that erupted in 1861 arose, in the final analysis, out of the powerful capitalist development of the United States. A dynamic, progressive and even revolutionary faction of the American bourgeoisie confronted the reactionary insurrection of slave owners. Nearly 160 years later, the present crisis is the product of the far-advanced decline in the global position of American capitalism and testifies to the degeneracy of all sections of the American ruling class. I repeat: There is no progressive tendency within any of the competing factions of the ruling capitalist-imperialist oligarchy. As this conflict intensifies, the political legitimacy of all the institutions through which the American ruling class has exercised political power within the United States and asserted its dominant position throughout the world is being called into question. The conflict between hostile factions at the highest levels of the state is on the verge of assuming an overtly violent character. An unprecedented concentration of wealth in the richest five percent of the population, in the United States and all other major capitalist countries, underlies the growing social anger. The recent outbreak of strikes, especially in the United States, is the initial indication of a resurgence of class struggle. Under conditions of extreme social polarization, the working class is being radicalized and beginning to express interest in a socialist alternative to capitalism. Though still limited in its political understanding and objectives, the dynamic of this development will acquire an ever more explicitly anti-capitalist and revolutionary socialist orientation. The organizations that once claimed to advance a progressive agenda have responded to this crisis by moving to the right, not the left. Led by executives who are paid annual salaries in the hundreds of thousands of dollars, the trade unions—better described as corporate workforce management syndicates—intensify their efforts to suppress, disperse and demoralize working-class opposition. The pseudo-left organizations—and in particular those that trace their political lineage to Shachtmanism and Pabloism—operate ever more openly as agents of the bourgeois parties and supporters of imperialism. Such forces as Syriza in Greece, Podemos in Spain and the Corbyn leadership of the Labour Party in Britain seek to deflect and suppress the growing social opposition among the masses. Their acquisition of political influence leads invariably to their integration into the state and their betrayal of the working class. The rapid growth of the Democratic Socialists of America is the product primarily of the desire of politically inexperienced youth for an alternative to the Democratic Party. But the DSA has never been independent of the Democratic Party. It has been promoted by the New York Times and sections of the Democratic Party to preempt the development of a left-wing movement outside the orbit of bourgeois politics. Presently, the DSA is inflating like a balloon, but this expansion—sustained by nothing but hot air—will lead inevitably to political and organizational crisis. The most serious left-wing elements among the student youth who have been drawn to the DSA will learn that this organization is an appendage of the Democratic Party and is opposed to a struggle against capitalism. Eclectic political improvisations and shabby opportunist maneuvering are a poor substitute for a scientifically grounded and historically informed Marxist program. Humanitarian appeals for a kinder and more considerate capitalism will not halt the inexorable drive toward dictatorship and war. The DSA, predictably, is celebrated in the media. But its hope of finding a solution to the crisis upon capitalist foundations, and with, no less, the approval of the Democratic Party, is politically and intellectually bankrupt. The “theoreticians” of the DSA—such as those who publish Jacobin—pride themselves on their indifference to the revolutionary experiences and lessons of the past century. But this combination of ignorance, smugness and cynicism leaves the DSA theoreticians totally incapable of understanding the present-day world. The alternatives that confront the working class are not “Reform or Revolution,” but rather “Revolution or Counterrevolution.” Trotsky’s warning in the Transitional Program, the founding document of the Fourth International, written on the very eve of World War II, resonates with even greater force in the present-day world: “Without a socialist revolution, in the next historical period at that, a catastrophe threatens the whole culture of mankind.” An entire decade has passed since the Founding Congress of the Socialist Equality Party was held in 2008. Actually, the transformation of the Workers League into the Socialist Equality Party had been decided upon and announced in June 1995. That decision was taken in response to the dissolution of the USSR in December 1991 and the political collapse of all the old traditional organizations—parties and trade unions—of the working class. The efforts of the International Committee of the Fourth International (ICFI) had to be directed toward creating the parties that would organize and educate the working class, and create the foundations for the renewal of the conscious struggle for socialism. In November 1991, only weeks before the dissolution of the Soviet Union, the International Committee held a conference in Berlin at which it identified the essential historical implications of the irrevocable discrediting of Stalinism and its apologists: This Berlin conference marks a new stage in the development of the Fourth International. The International Committee today constitutes the only bona fide world Trotskyist organization in the entire world. The International Committee is not merely a specific tendency within the Fourth International, but it is the Fourth International as such. Starting with this conference, the International Committee will assume leadership responsibilities for the work of the Fourth International as the World Party of Socialist Revolution. However protracted the objective historical process, the International Committee had to introduce the necessary changes in its political work. This objective imperative underlay the transformation of the leagues into parties. The “league” form of the sections of the International Committee was rooted in a lengthy historical period when the main tactical initiatives consisted of placing “demands” on the mass party and trade union organizations, whether led by the Social Democrats, Stalinists or even, as in the United States, supporters of the Democratic Party. This tactic did not imply any sort of adaptation to, let alone reconciliation with, reactionary leaderships. Rather, it was determined by the dominant role of these mass organizations in the active struggles of the workers, and their still very substantial influence among the most class-conscious and militant sections of the working class. The placing of socialist demands was seen as both necessary and unavoidable in overcoming the still considerable illusions of masses of workers in their leaders and organizations. The demand “Labor to power based on socialist policies” in Britain, “For a CP-CGT government” in France, and, in the United States, “For a Labor Party based on the trade unions” set out to awaken and counterpose the anti-capitalist aspirations of the working class to the class-collaborationism of the bureaucracies. But the unbroken chain of betrayals by the old bureaucratic organizations in the 1980s and 1990s, and the dissolution of the Stalinist regimes in Eastern Europe and the Soviet Union, changed the relationship of these organizations to the working class, both in an objective and subjective sense. A failure to recognize this change carried with it the danger that a tactic that had been developed to overcome illusions in the old organizations would be transformed into a futile and self-defeating effort to sustain and even encourage such illusions. The SEP recognized that this orientation would require new forms of work. This led to the launching, in the closest collaboration with the sections of the International Committee (which also transformed their leagues into parties) of the World Socialist Web Site in February 1998. During the next ten years, the Socialist Equality Party made substantial advances, both politically and organizationally. After many years of very limited growth, the party began to attract and recruit new forces. Of course, this was connected to the political opposition generated by the stolen election of 2000, the launching of the War on Terror after 9/11 and the invasion of Iraq in 2003. But the potential within the objective situation could be realized only to the extent that it was recognized and acted upon. The SEP’s political and organizational initiatives were of critical importance. It is also necessary to emphasize the theoretical work undertaken by the party in the aftermath of the dissolution of the USSR. This work was necessarily concentrated on the clarification of history. As was explained at the Twelfth Plenum of the International Committee in March 1992: We strive to develop the political consciousness of the proletariat on the basis of an assimilation of the entire history of the Russian Revolution. Right now, there is tremendous confusion in the working class. Its views are not based on a correct historical consciousness. This false consciousness is rooted in previous historical experiences through which masses have passed—experiences that it is not able to assimilate without the intervention of the party. The great lies employed to disorient millions are that Stalinism is Marxism and that the collapse of the USSR proves the failure of socialism and Marxism. It is necessary to refute these lies and prove that Stalinism was the antithesis of Marxism, the product of the most terrible counterrevolution in history. Following the Twelfth Plenum, the International Committee launched the “Offensive against the Post-Soviet School of Historical Falsification,” in which our late comrade Vadim Zakharovich Rogovin played such an important and inspiring role. Between 1995 and 1998, the International Committee sponsored lectures given by Comrade Rogovin in the United States, Britain, Germany and Australia. A critical milestone in this theoretical work, which directly preceded the launching of the World Socialist Web Site, was the “summer school” held in Sydney under the auspices of the Australian section of the ICFI in early January 1998. The lectures given at that school were a summation of fundamental historical, political, philosophical and aesthetic issues upon which the cadre of the ICFI had been working throughout the 1990s. The school included lectures that refuted the claim that there was no realistic alternative to Stalinism in the Soviet Union, applied Trotsky’s theory of permanent revolution to a critique of Castroism and related forms of bourgeois nationalism, examined the contradictions of capitalism at the conclusion of the twentieth century, analyzed the relation of trade unions to the revolutionary struggle for socialism, and explained the place of art in the critique of capitalist society. It must also be noted that Mehring Books published in 1998 Art as the Cognition of Life, a volume of the writings of the Left Oppositionist Alexander Voronsky, translated by Comrade Fred Williams. The publication and study of this volume, and, particularly, its critique of Freudianism, contributed immensely to the party’s appreciation of the chasm between Marxism and both the Frankfurt School and Post-Modernism. This clarification would prove to be of decisive importance in combating the pernicious theoretical influence and reactionary middle-class politics of the pseudo-left, centered on the elevation of individual ethnic, racial, gender and sexual identity above social class. In August 2005, the SEP, in conjunction with the ICFI, sponsored a series of nine lectures on the subject of “Marxism, the October Revolution and the Historical Foundations of the Fourth International.” Less than six months later, in late January 2006, the Australian SEP sponsored a meeting of the International Editorial Board at which 13 reports were delivered. These reports provided an expansive overview, from a Marxist standpoint, of the world political situation. In May 2006, a detailed critique of Professor Rockmore’s attack on Engels and philosophical materialism was published. One month later, in June 2006, I sent a lengthy letter, bearing the title “Marxism, History & Socialist Consciousness,” to Steiner and Brenner. Its primary purpose was not to convince them of the errors of their ways, but to further clarify the essential connection between the defense of materialism against all forms of subjective idealist irrationalism and the building of the revolutionary party of and in the working class. In May 2007, the World Socialist Web Site published its detailed refutation of the slanderous anti-Trotsky biographies written by the British academics Ian Thatcher and Geoffrey Swain. All the aforementioned work was carried out alongside the daily publication of the World Socialist Web Site. The purpose of recalling this work, carried out in advance of the founding congress of the Socialist Equality Party, is to emphasize the critical connection between theoretical, political and organizational work. The experience of the ICFI and SEP in the period between 1995 and 2008 demonstrated the essential truth that major political and organizational advances require sustained theoretical preparation. Lenin was correct: “Without revolutionary theory there can be no revolutionary movement.” By 2008 there had clearly been sufficient preparatory work to justify the holding of an official founding congress. To be perfectly frank, it could probably have been held several years earlier. However, by 2008 there was a very strong consensus within the party leadership that the holding of a founding congress—at which the political program and organizational rules would be formally adopted—could no longer be delayed. The basis of the consensus was our appraisal of the developing economic crisis and its political implications. On January 11, 2008, the WSWS published the text of the report that I had given a week earlier at a national aggregate of the SEP, held in Ann Arbor. The report began: 2008 will be characterized by a significant intensification of the economic and political crisis of the world capitalist system. The turbulence in world financial markets is the expression of not merely a conjunctural downturn, but rather a profound systemic disorder which is already destabilizing international politics. The report continued: The bursting of the housing market bubble in the United States, which had been fueled by uncontrolled speculative investments in sub-prime mortgages, has resulted in global losses of hundreds of billions of dollars for international banks and other financial institutions. The murky alphabet soup of financial instruments—i.e., SIVs (structured investment vehicles), CDOs (collateralized debt obligations), etc.—had been devised to “securitize” sub-prime mortgages, conceal their dubious character, and spread risk among a large number of institutions. The result is an international financial crisis which, in the words of one analyst, has called into question the viability and legitimacy of the Anglo-American system of capitalism. This analysis led to the following conclusions: First, the United States and the world were on the brink of the greatest economic crisis since the 1930s. Second, this crisis would lead to an upsurge of class struggle. Third, the intensification of class struggle would radicalize the working class, revive interest in socialism and Marxism, and create unprecedented opportunities for winning the most advanced sections of the working class to the program of the International Committee, to Trotskyism. The Founding Congress opened on August 3, 2008. The delegates adopted a party constitution, a statement of principles and the main congress document, The Historical and International Foundations of the Socialist Equality Party. In its opening section, this document explained the place of history in the work of the SEP: Revolutionary socialist strategy can develop only on the basis of the lessons of past struggles. Above all, the education of socialists must be directed toward developing a detailed knowledge of the history of the Fourth International. The development of Marxism as the theoretical and political spearhead of socialist revolution has found its most advanced expression in the struggles waged by the Fourth International, since its founding in 1938, against Stalinism, reformism, the Pabloite revisions of Trotskyism and all other forms of political opportunism. Political agreement within the party on essential issues of program and tasks cannot be achieved without a common evaluation of the historical experiences of the 20th century and their central strategic lessons. Rosa Luxemburg once described history as the “Via Dolorosa” of the working class. Only to the extent that the working class learns from history—the lessons of not only its victories but also its defeats—can it be prepared for the demands of a new period of revolutionary struggle. The Founding Congress concluded on Saturday, August 9. Exactly five weeks and two days later, September 15, 2008, Lehman Brothers declared bankruptcy and the Dow Jones Industrial Average fell 504 points. Strenuous efforts to stabilize the markets temporarily halted the precipitous fall in share prices. But on September 29, the bottom fell out of the market, heralding the worst recession since the 1930s. In the months that followed, Congress doubled the national debt and the Federal Reserve committed hundreds of billions of dollars to bail out Wall Street investors. The market began a spectacular recovery after reaching its post-crash low in March 2009. The burden of the crisis was shifted over entirely to the working class, in the form of home foreclosures, savage wage cuts, the destruction of millions of jobs, and the slashing of spending on social programs. To what extent have the events of the past decade confirmed the prognosis made by the SEP at the beginning of 2008? The party’s anticipation of a massive economic crisis was, without question, fully realized. The upsurge in the class struggle, though it has developed more slowly than in the 1930s, is clearly under way. The slower pace of its development is to be explained by several historically conditioned factors, above all, the long-term impact of the past betrayals of Stalinism and Social Democracy on the political consciousness of the working class. For decades Stalinism falsified history, carried out monstrous crimes, presented to the world a perverted and corrupt distortion of Marxism, and alienated the working class from socialism. Finally, the rapid dissolution of the Stalinist regimes in Eastern Europe and the Soviet Union between 1989 and 1991 led to a deep-rooted pessimism about the very possibility of an alternative to capitalism. The decline in class-consciousness, particularly after 1991, reflected a broader cultural and intellectual degeneration of bourgeois society. In its war against Marxism, the ruling class gained a Pyrrhic victory, for it was left with a barren intellectual environment, bereft of significant ideas and perspective, incapable of inspiring serious cultural work, and dependent on the services of the cynical and cowardly post-modernist pseudo-intelligentsia of the universities. All the worst features of this social milieu—endless self-absorption, obsession with personal wealth and status, elevation of personal concerns over social responsibility, indifference toward democratic rights, and a deep-rooted hostility to the working class—find their expression in identity politics. This politically and intellectually reactionary environment—in which historical, progressive social and democratic consciousness is suppressed—has been a significant factor in retarding the development of the class struggle. The cultural and intellectual factors are exacerbated by the corporatist trade unions in the physical suppression of every effort of the working class to defend itself and fight back against capitalist exploitation. The immense resources controlled by the bureaucracy—allied with the corporations and the state—have been ruthlessly deployed over the past 30 years to prevent strikes, the most elemental form of working-class struggle. But the recent wave of strikes carried out by rank-and-file teachers without official authorization marks the beginning of a rebellion against the unions. There is a rising tide of class struggle, and, as anticipated by the SEP in 2008, this is accompanied by a renewal of class-consciousness and interest in socialism. It is with the challenges—theoretical, political and organizational—arising from the upsurge of class struggle and the radicalization of working-class consciousness that the perspectives resolution—The Resurgence of Class Struggle and the Tasks of the Socialist Equality Party—is principally concerned. The International Committee and the Socialist Equality Party view the present situation realistically and with optimism. The two elements do not contradict one another. Both are essential components of a revolutionary perspective. If, as the draft perspective states, pessimism is “the most shortsighted and useless form of ahistorical subjectivism,” optimism is grounded in an understanding of the historical laws that find expression, in however complex and contradictory a manner, in the workings of human society. Optimism, it must be stressed, is not a matter of hoping for the best and expecting, like Mr. Micawber, that “something will turn up.” We are materialists, and therefore understand that we play a significant role in determining the outcome of events. As the draft perspective states: Within this historical situation, the revolutionary party is itself an immense factor in determining the outcome of the objective crisis. An evaluation of the objective situation and realistic appraisal of political possibilities that excludes the impact of the revolutionary party is utterly alien to Marxism. The Marxist revolutionary party does not merely comment on events, it participates in the events that it analyzes, and, through its leadership in the struggle for workers’ power and socialism, strives to change the world. The paragraph that I have quoted introduces the section of the document titled “Eighty years of the Fourth International.” There is much in the perspective resolution that is new. It represents a significant development in the party’s understanding of the political situation and reflects and draws upon the experience of the party’s active participation, within the United States and internationally, in major political and social struggles. Moreover, the document clarifies the relationship between the objective development of the class struggle and the activity of the party and identifies precisely the political and practical initiatives that must be undertaken by the party following the conclusion of this congress. But I believe that the sections of the draft that deal with the history of the Fourth International represent the theoretical and political core of the document. This section of the draft perspective summarizes concisely the historical experience, program and principles upon which the work of the Socialist Equality Party is based. The attention that our party gives to anniversaries is not an expression of an academic interest in history, a formal acknowledgment of a political lineage, or, least of all, a sort of sentimental remembrance of things past. Rather, anniversaries are an occasion for reexamining the critical experiences through which the working class and the revolutionary movement have passed in the light of existing conditions. The working through of past experiences has always been, for Marxists, an essential preparation for future struggles. The most critical chapter in Trotsky’s Results and Prospects, which formed the basis for the elaboration of the theory of permanent revolution, is titled “1789-1848-1905.” This historical review of the evolution of the bourgeois revolution over a period spanning nearly 120 years led Trotsky to a profound insight into the new role of the working class in the struggle against autocracy, with far-reaching implications for Marxist revolutionary strategy in the twentieth century in Russia and throughout the world. Lenin’s State and Revolution, written in the summer of 1917, consisted primarily of a detailed examination of the writings of Marx and Engels on the Paris Commune of 1871. The conclusions drawn by Lenin from this review formed the theoretical foundation of the struggle that he waged, in September and October 1917, to win support within the Bolshevik Party for the seizure of power. The International Committee and its sections introduce into the struggles of the working class not only slogans and a set of demands. These are of considerable importance, but they are insufficient for the education of the working class and the raising of its political consciousness to the level necessary for the carrying out of the socialist revolution. To comprehend the crisis and the tasks with which it is confronted, the working class must understand the nature of the historical epoch in which it lives and fights. Moreover, for the development of revolutionary strategy and the appropriate tactics, the working class must acquire a sufficient level of knowledge of the major political events and revolutionary struggles of the past century. Finally, for the working class to evaluate the organizations and tendencies that claim to represent its interests, it must know their history, their political lineage, and the role they have played in past struggles. The International Committee of the Fourth International embodies a vast historical experience. Its continuous study of history, the assimilation of its lessons, and the role of historical knowledge in the formulation of program and direction of practice demarcates the ICFI from every other political organization and tendency that claims to be socialist. The draft perspective states: This year marks the eightieth anniversary of the founding of the Fourth International in September 1938. For sixty-five of the eighty years of its existence, the work of the Fourth International has been developed under the leadership of the International Committee. From the vantage point of 2018, there is no question but that the historical analysis, principles, and program upon which the Fourth International was founded in 1938, and which were upheld in the issuing of the Open Letter that established the International Committee in 1953, have been vindicated by the entire course of historical development. Trotsky’s writings retain extraordinary relevance because the political issues with which he grappled remain, in an objective sense, those of the present historical period. Moreover, the program and principles for which he fought have been continuously developed in the work of the International Committee of the Fourth International. The history of Trotskyism has as its essential content a continuous and intense relationship with the struggles of its time. The history of the Fourth International records the conscious response of the most advanced section of the working class to political issues and conflicts arising from the crisis of the world capitalist system and its reflection in the class struggle and the consciousness of the working class. The International Committee is able to give a detailed account of its history. It can not only provide a record of what happened, but also an explanation of the underlying social and political causes of the major political conflicts, the significance of the political differences that arose within the Fourth International, and their relationship to objective social processes and political conflicts involving and affecting millions of people. In the preface to the new edition of The Heritage We Defend, I call attention to the efforts of historians Daniel Gaido and Velia Luparello to glorify the Morrow-Goldman faction as the heroic leaders of an opposition within the SWP that was cruelly victimized by James P. Cannon. Gaido and Luparello go so far as to declare that the victory of the Cannon faction doomed the Fourth International to impotence. On this basis, the entire post-Morrow-Goldman history of the SWP, and that of the International Committee, is dismissed as more or less meaningless. They write: If this analysis is correct, then the crisis of the Fourth International began, not as often argued, with the controversy sparked off by Michel Pablo’s “deep entrist” tactics in 1953, but ten years earlier, due to the SWP leadership’s inability to adapt its tactics to the new situation that developed in Europe as a result of the fall of Mussolini, and the consequent adoption of a policy of democratic counterrevolution by the capitalist classes of Western Europe and by US imperialism. Gaido and Luparello note in passing that Morrow and Goldman favored the reunification of the SWP with the Workers Party formed by Max Shachtman after the petty-bourgeois minority split from the SWP in 1940. They also refer cryptically, without elaboration, to the “inglorious end” of the Morrow-Goldman tendency. They fail to explain that the “inglorious end” consisted of the passage of Morrow and Goldman, along with their ally Jean Van Heijenoort, into the camp of pro-imperialist anticommunism. Nor do they discuss the political evolution of Max Shachtman and his Workers’ Party. This is a matter of not merely antiquarian and academic interest, inasmuch as the spirit and politics of Shachtman live on in the politics of the International Socialist Organization, the Democratic Socialists of America and, we must add, much of the contemporary neo-Conservative movement. In 1953, Shachtman wrote an essay that was published in Labor Action, the newspaper of the Workers Party. It began: The foreign policy of the United States is a disaster. It was that under the late Roosevelt’s War Deal, it remained that during Truman’s Fair Deal, and it has got worse in the first 100 days of the Eisenhower administration. Shachtman continued: In the course of the Second World War, the Stalinists succeeded in conquering and consolidating their totalitarian power in a dozen countries of Europe and Asia. It is hard to recall another example in history of the establishment of an empire of comparable dimensions and significance at such speed, with so little resistance, and at such low cost, hardly a shot being fired. All this changed the face of the earth, perhaps more radically than in any comparable period of history. And yet: the leaders and statesmen of all the capitalist powers, including the mighty US, stood by, helpless to prevent these Stalinist victories, unable to do more than lift a finger to tear out their own hair. There is nothing in our lifetime to equal this. And yet: the truth is that the more-or-less responsible reactionaries have no alternative to the foreign policy of yesterday. That policy is today what it was under Roosevelt and Truman—a policy of imperialism as adapted to the particular position and needs of American imperialism. Whoever tries to apply an imperialist policy in the world today, where the outstanding common characteristic is hatred of imperialism and determination to be rid of it, is bound to reap disaster and nothing else. And this holds true even if the policy is directed against Stalinism, which is itself the most despotic and imperialistic power in the world. Because there is no practical reactionary alternative to the present Washington policy, it does not follow that the fight against Stalinism is hopeless. There is an alternative to the Eisenhower-Truman-Roosevelt policy. Its name is: a democratic foreign policy. In reality, Shachtman was proposing nothing other than providing American imperialism with a new ad campaign, in which the headquarters of the State Department and the CIA would be given a fresh coat of paint, and the old signposts that bore the insignia of imperialism would be replaced with new ones with the insignia of democracy. Shachtman had yet another proposal. For the democratic repackaging of US imperialism to be taken seriously overseas, this campaign would have to involve and use the resources of the American trade unions, presenting themselves as the apostles of a free and independent labor movement. As Shachtman proclaimed at the conclusion of his essay: There is a great chance—but only if the American labor movement, starting with its most progressive elements, takes responsibility for it in its own voice—the voice of the most powerful movement on earth today—and with that voice pledges labor’s unremitting dedication to the foreign policy of democracy. The AFL, which was soon to merge with the CIO, answered Shachtman’s call and dedicated massive resources to the implementation of “the foreign policy of democracy.” Shachtman and his protégés like Tom Kahn became influential advisers of George Meany, the reactionary president of the newly unified AFL-CIO. Shachtman himself provided telling examples of his commitment to a “foreign policy of democracy” by supporting the Bay of Pigs invasion, which he hailed as the action of militant Cuban trade unionists, and the US invasion of Vietnam. Another cause championed by Shachtman with considerable zeal, in the name of the fight for democratic self-determination, was the liberation of Ukraine from Soviet imperialism. The foreign policy of the ISO is the contemporary incarnation of Shachtman’s “foreign policy of democracy,” and it finds its most pernicious application in its campaign for the intervention of US imperialism in Syria. As explained in the preface to the new edition of The Heritage We Defend, only the International Committee is able to identify “the objective social and political processes—arising from the contradictions of world capitalism and the global and national development of the class struggle during and in the aftermath of the second imperialist world war—that underlay the conflicts within the Fourth International.” Looking back over a period of eighty years, it is possible to understand the objective historical significance of all the critical episodes in the history of the Fourth International: The fight against the petty-bourgeois minority in the Socialist Workers Party in 1940, the rejection of the right-wing social democratic program of Morrow-Goldman in 1946, the issuing of the Open Letter and the founding of the International Committee in 1953, the International Committee’s rejection of reunification with the Pabloites in 1963, the opposition that developed within the Workers League between 1982 and 1985 to the opportunism of the British Workers Revolutionary Party, culminating in the International Committee’s suspension of the WRP on December 16, 1985 and the final split in February 1986. In each of these critical episodes, the fate of the Trotskyist movement—that is, the survival of the conscious struggle for world socialism—was at stake. The development of the world crisis and the political evolution of all the tendencies that opposed and sought to revise the strategic conceptions of Trotskyism have vindicated the struggles waged by the Fourth International, which has been led by the International Committee for sixty-five of the eighty years of its existence. Shachtman’s claim that the Soviet bureaucracy represented a new class was decisively refuted by the events of 1989-91. Never in history had a class voluntarily dissolved its state and accepted the destruction of the property forms that formed the basis of its wealth and social identity. As for Pabloism, its attribution of a revolutionary role to the Stalinist bureaucracy—in which socialism would be realized in the form of “deformed workers’ states” that would last for centuries—was likewise refuted by the self-dissolution of the Stalinist regimes. Historical events have vindicated the principles and program of the Fourth International. A vast experience of political struggle, spanning eighty years, is concentrated in the International Committee of the Fourth International and the Socialist Equality Party. The cadre of this movement are now called upon to consciously utilize this experience in the developing class struggle and win the most class-conscious and militant workers and youth to the program of world socialist revolution. Notes: [1] The Third International After Lenin (New York: Pathfinder, 2002), p. 29 [2] David North, The Economic Crisis and the Return of History (Oak Park: Mehring, 2012) p. 27 [3] Documents of the Fourth International: The Formative Years (1933-40), New York: Pathfinder, 1973, p. 181 [4] David North, “A Historic Victory for the Working Class and the Fourth International,” Report to the World Conference of Workers Against Imperialist War and Colonialism, November 16, 1991, in The Fourth International, Volume 19, No. 1, p. 13 [5] David North, “After the demise of the USSR: The Struggle for Marxism and the Tasks of the Fourth International,” Report to the Twelfth Plenum of the ICFI, March 11, 1992, in The Fourth International, Volume 19, Number 1, p. 75 [6] The Historical & International Foundations of the Socialist Equality Party (Oak Park: Mehring, 2008), p. 2 [7] Daniel Gaido and Velia Luparello, “Strategy and Tactics in a Revolutionary Period: U.S. Trotskyism and the European Revolution, 1943-1946” in Science & Society, Vol. 78, No. 4, October 2014 Commenting is enabled but will only be shown on the live site.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 69.1 70.1 71.1 72.1 73.1 74.1 75.1 76.1 77.1 78.1 79.1 80.1 81.1 82.1 83.1 84.1 85.1 86.1 87.1 88.1 89.1 90.1 91.1 92.1 93.1 94.1 95.1 96.1 97.1 98.1 99.1 100.1 101.1 102.1 103.1 104.1 105.1 106.1 107.1 108.1 109.1 110.1 111.1 112.1 113.1 114.1
SEP (ABD) Beşinci Ulusal Kongre Kararı Sınıf Mücadelesinin Canlanması ve Sosyalist Eşitlik Partisi’nin Görevleri 27 Ağustos 2018 Bu karar, ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’nin 22-27 Temmuz 2018 tarihleri arasında toplanan Beşinci Kongresi tarafından oybirliği ile kabul edildi. Kongre, Sosyalist Eşitlik Partisi’nin ulusal başkanı ve Dünya Sosyalist Web Sitesi’nin Uluslararası Yayın Kurulu Başkanı olan David North’un raporuile açıldı. Kongre’de ayrıca, Julian Assange’a özgürlük! başlıklı karar kabul edildi. Sosyalist Eşitlik Partisi’ne katılmak için tıklayın. Giriş 1. Dünya kapitalist sistemi, kötüleşen yaşam koşullarının ve servetin aşırı yoğunlaşmasının kışkırttığı sınıf çatışmasını şiddetlendiren ve köklü siyasi kurumların saygınlığını ortadan kaldıran yaygın hoşnutsuzluk eliyle karakterize edilen şiddetli bir toplumsal ve ekonomik kriz dönemine girmiştir. İşçi sınıfının ve gençliğin azımsanmayacak bir kesimi içinde, kapitalizmin doğası gereği adaletsiz olduğuna ve ekonomik sistemde köklü değişiklikler yapılması gerektiğine ilişkin giderek artan bir anlayış söz konusu. Bu yaygın duygu henüz kapitalist sisteme son vermeye yönelik kitlesel bir siyasi harekete dönüşmemiş olmakla birlikte, sosyalizme olan ilgi ve destek hızla artıyor. İşçi sınıfının, emperyalizmin geleneksel kurumsal-bürokratik temsilcileri (başta kapitalizm yanlısı sosyal demokrat ve eski reformist partiler ile sendikalar) tarafından kendisine dayatılmış olan siyasi prangaları kırmaya başladığının açık belirtileri var. 2. Dünya kapitalizmi, 1930’lardan bu yana böylesi büyük bir kriz ile karşılaşmamıştır. Aslında, günlük haberler, 1930’ların ekonomik, siyasi ve toplumsal koşullarını çağrıştırmaktadır. O son derece önemli on yılda olduğu gibi, büyük emperyalist güçler arasındaki gerilimler artıyor ve denetim dışı bir sarmal tehlikesi oluşturuyor. Dünya emperyalizminin “barbarlık katsayısı”, 1930’larda olduğu gibi, sürekli artıyor. İnsani iddialardan vazgeçiliyor. Gazze’deki Filistinlilerin katledilmesi İsrail ve müttefikleri tarafından yalnızca haklı görülmüyor; cinayetler alkışlanıyor. Suudi Arabistan’ın ABD’nin sağladığı silahlarla Yemen’e karşı işlediği dehşet verici suçlar, medyada neredeyse hiç haber yapılmıyor. Emperyalist savaşlar ve ekonomi politikaları eliyle yoksun ve evsiz bırakılmış milyonlarca insana, yaşamlarının hiçbir değeri yokmuş gibi davranılıyor. ABD Başkanı, ABD’deki ya da diğer ülkelerdeki egemen çevrelerde herhangi bir ciddi tepki olmaksızın, Kuzey Kore gibi küçük bir ülkeyi, açıkça, “daha önce tanık olmadığımız türde ateş ve öfke”, yani on milyonlarca insanın öleceği bir nükleer bir saldırı ile tehdit ediyor. Göçmenlerin Akdeniz’de boğularak ölmesi, çaresiz sığınmacıların toplama kamplarına hapsedilmesi ve çocukların anne-babalarından kopartılması, “yeni normal” haline gelmiş durumda. Bu krizler, binlerce insanın ölümüne, on milyonlarcasının yerinden yurdundan olmasına yol açan ve küresel bir felaket tehlikesi oluşturan insan kaynaklı iklim değişikliği ve çevresel bozulum eliyle daha da kötüleşiyor. 3. Kapitalist krizin boyutu, egemen sınıfın siyasi, kültürel ve ahlaki yozlaşmasında ifade ediliyor. Bir ülkeden diğerine, aşırı milliyetçi partiler devletin en üst düzeylerine yükseltiliyor. Faşist Lega partisi İtalya’da bir koalisyon hükümetinde yer alırken, açık faşist güçler (Almanya İçin Alternatif – AfD), Hitler’in iktidara gelmesinden 85 yıl sonra Almanya parlamentosunda (Bundestag) ana muhalefet partisi konumunda. Egemen sınıfın tepeden tırnağa kokuşmuş geleneksel sosyal demokrat ve muhafazakar partileri, aşırı sağın politikalarını benimsiyorlar. Avrupa’nın ve ABD’nin toplumsal muhalefetten korkan egemen sınıfları, otoriter egemenlik biçimlerine başvuruyor ve gözü dönmüş bir şekilde interneti sansürlemeye girişiyorlar. 4. Sınıf egemenliğinin küresel krizi, en ileri ifadesini, dünya kapitalizminin merkez üssü, dünya sisteminin tüm çelişkilerini kendi içinde yoğunlaştıran ABD’de bulmaktadır. Donald Trump’ın seçilmesi, Amerikan siyasi tarihinde önemli bir dönüm noktasına işaret etmişti. Serveti finans, gayrimenkul, kumarhane ve eğlence sektörlerindeki dolandırıcılıklardan kaynaklanan Trump, her ne kadar burjuva muhalifleri onu cehennemden çıkmış bir canavar gibi gösterseler de, Amerikan egemen sınıfının asalaklığının ve tüm sistemin işleyişine yayılmış suçluluğun kişiselleşmesi olarak çok daha iyi anlaşılır. 5. Amerikan emperyalizminin önde gelen dünya gücü olarak ortaya çıktığı dönemde, Başkan Theodore Roosevelt, “Yumuşak konuş, büyük bir sopa taşı [Aba altından sopa göster]” sözünü ortaya atmıştı. Bununla beraber, Amerikan emperyalizmi, ABD ekonomisinin küresel rakiplerine göre gerilemesiyle birlikte, küresel konumunu korumak için, giderek artan bir şekilde askeri gücünü geliştirmeye çalıştı. Trump’ın “Amerika’yı yeniden büyük yapma” yönündeki savaşçı tehditleri, ulusal kriz ve gerileme korkusundan kaynaklanmaktadır. Ancak onun ABD’nin “büyüklüğünü” yeniden sağlamak için başvurmaya niyetlendiği araçlar, felakete yol açmak zorundadır. Trump’ın “Önce Amerika” politikası, ABD’nin egemenliğini kurarken II. Dünya Savaşı’ndan beri kullandığı kurumları pervasız bir biçimde parçalıyor. Trump, yalnızca Batı Avrupa’daki ve Asya’daki çok önemli müttefiklerini yabancılaştırmıyor; Kanada’ya ve Meksika’ya yönelik eşzamanlı suçlamalarıyla, ABD’yi Amerika kıtasında da yalıtıyor. 6. Trump, ABD’nin ekonomik yaptırım kaygısıyla karşı karşıya kalan geleneksel müttefiklerinin, Amerikan dayatmalarına boyun eğmekten başka bir seçeneği olmayacağını hesaplıyor. Ancak ABD için Trump’ın sürekli hakaret ettiği burjuva devlet başkanlarının ve başbakanların kızmasından ve gücenmesinden daha tehlikeli olan, onun atıp tutmalarının dünyanın dört bir yanındaki kitleler içinde kışkırttığı öfkedir. ABD’nin emperyalist yağmacılığını on yıllar süren savaşlar eliyle zaten yıpranmış olan “demokrasi” ve “insan hakları” bayrağı ardında gizleme çabaları, bütünüyle gözden düşmüştür. Dünyanın dört bir yanındaki kitleler içinde Amerikan emperyalizmine olan küresel muhalefet, özellikle ABD içindeki artan toplumsal radikalleşme ile kesiştiği ve karşılıklı etkileşim içinde olduğu için, önemli bir siyasi etmen olarak ortaya çıkıyor. 7. Trump yönetimi, sürdürülemez düzeylerde toplumsal eşitsizliğin olduğu bir ülkeyi yönetmektedir. Onun eylemleri, Amerikan kapitalizminin açmazının ifadesidir. Trump yönetiminde, “terörle mücadele”, “göçmenlerle mücadele” biçimini alıyor. Göçmen işçilere yönelik demokrasi karşıtı polis devleti önlemleri, egemen sınıfın savaş ve toplumsal karşıdevrim politikalarına yönelik tüm toplumsal muhalefete karşı kullanılacaktır. 8. Demokratik egemenlik biçimlerinden kopuşa, devlet aygıtı içindeki şiddetli çatışmalar eşlik ediyor. Demokratlar Amerika’da “nifak tohumu eken” Ruslara ilişkin McCarthyci fantezilerini açıklarken, Başkan, her gün, verip veriştiriyor. Demokratik Parti ve medyanın kimi kesimleri tarafından girişilen Trump karşıtı muhalefette, onurlu olmak şöyle dursun, en küçük ilerici bir yan yoktur. Onlar, egemen sınıfın bir diğer gerici hizibini temsil etmektedirler. Bu hizip, Trump’a, asıl olarak, onun (özellikle Rusya’ya yönelik) dış politikası Amerikan emperyalizminin uzun süreli stratejik çıkarlarına zarar verdiği gerekçesiyle karşı çıkıyor. 9. Egemen sınıf, eski egemenlik biçimlerini yürürlükten kaldırıyor, devlet kurumlarını toplumun oligarşik karakteri ile uyumlu hale getiriyor. Ancak bu süreç, işçi sınıfı içinde, toplumsal eşitsizliğe ve demokratik haklara yönelik saldırılara karşı artan sayıda ve giderek daha bilinçli bir direniş ile karşılaşıyor. Sınıf mücadelesinin en temel biçimi olan grev eylemlerinin düzeyi, sendikalar tarafından on yıllar boyunca bastırılmalarının ardından, çarpıcı biçimde yükselmiş durumda. Bu küresel süreç, İran’daki kemer sıkma karşıtı protestoları, ABD’de eyalet çapında bir dizi öğretmen grevlerini, Almanya’daki kitlesel grevleri, Fransa’daki işçilerin sağcı çalışma yasası reformlarına karşı seferberliğini ve Latin Amerika ile Ortadoğu’daki öğretmen ve öğretim görevlisi grevlerini kapsamaktadır. 10. Sınıf mücadelesinin yoğunlaşması, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’ne ve ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’ne büyük bir sorumluluk yüklemektedir. İşçi sınıfı, yaşam koşullarına ve demokratik haklarına yönelik amansız saldırıya direnmeye çalışıyor. Bununla birlikte, kapitalizmin krizi ve egemen seçkinlerin bilinçli savaş ve diktatörlük hazırlıkları, işçi sınıfının sınıf bilincinden daha hızlı bir şekilde ilerliyor. Bu siyasi gerçekliğin kabulü, tarihdışı öznelciliğin en basiretsiz ve abes biçimi olan kötümserliği meşrulaştırmaz. Tersine, o, işçi sınıfının siyasi bilincini onun karşı karşıya olduğu tarihsel görevlerin gerektirdiği düzeye yükseltmek için, geçtiğimiz yüzyıl ve şimdiki nesnel kriz boyunca yaşanan sınıf mücadelesi deneyimlerinin kavranmasından kaynaklanan daha büyük bir kararlılığı gerektirir. 11. Küresel kapitalist sistemin nesnel krizinin etkisi ile işçi sınıfının sınıf bilinci arasındaki ilişki durağan değil, devingendir. Başta geleneksel inançların altını oyacak ve toplumsal bilinci radikalleştirecek patlayıcı olayların (her şeyden önce, gerçek sınıf çatışması deneyiminden kaynaklananların) eksikliği çekilmeyecektir. "Aniden" kitlesel devrimci mücadeleler biçimini alacak köklü süreçleri, yalnızca, teorik kavrayışa ve tarihsel bilgiye sahip bir parti fark edip çözümleyebilir ve onlara hazırlanabilir. Dolayısıyla, devrimci partinin görevi, devrimci bir hareketin inşa edilip edilemeyeceği konusunda spekülasyon yapmak değildir. Neyin başarılıp başarılamayacağı mücadelede belirlenecektir. 12. Troçki'nin II. Dünya Savaşı'nın başlangıç aşamalarında, 1940'ta yapmış olduğu değerlendirme, 78 yıl sonra çok daha geçerlidir. Ekonomik yaşamın, 19. yüzyılda olduğu gibi daha hızlı ve sağlıklı bir gelişmesini sağlama almak, günümüzde artık söz konusu değildir. Bugün söz konusu olan, insan soyunu intihardan kurtarmaktır. Oportünist partilerin altındaki zemini bütünüyle oyan, tam da bu tarihsel sorunun şiddetidir. Devrimin partisi ise, tersine, amansız tarihsel gerekliliği yerine getirdiği gerçeğinin bilincinde bitip tükenmez bir güç kaynağı bulur. Dördüncü Enternasyonal’in 80 yılı 13. Bu tarihsel durumda, devrimci parti, nesnel krizin sonucunu belirlemede çok büyük bir etmendir. Nesnel duruma ve siyasi olasılıklara ilişkin, devrimci partinin müdahalesinin etkisini dışlayan bir değerlendirme, Marksizme bütünüyle yabancıdır. Marksist devrimci parti, olayları yalnızca yorumlamaz. O, çözümlediği olaylarda yer alır; işçi iktidarı ve sosyalizm uğruna mücadeledeki önderliği dolayımıyla dünyayı değiştirmeye çabalar. 14. Bu yıl, Dördüncü Enternasyonal’in Eylül 1938’de kurulmasının 80. yıldönümü. Dördüncü Enternasyonal’in faaliyeti, 80 yıllık varlığının 65 yılı boyunca, Uluslararası Komite’nin önderliği altında gelişmiştir. 2018’den bakıldığında, Dördüncü Enternasyonal’in 1938’de üzerinde inşa edildiği ve 1953’te Uluslararası Komite’yi kuran Açık Mektup’un yayınlamasında savunulan tarihsel çözümleme, ilkeler ve program, bütün bu tarihsel gelişme sürecinde doğrulanmıştır. 15. Troçkist hareket tarafından Stalinizme karşı verilmiş mücadelenin tarihsel ve siyasal meşruiyeti konusundaki tüm sorular, Stalinist rejimlerin 1989-1991 yılları arasında dağılması ve kapitalizmin tüm Doğu Avrupa’ya, Sovyetler Birliği’ne, Çin’e ve Vietnam’a yeniden girmesiyle birlikte, kesin ve inkar edilemez biçimde yanıtlanmıştır. Sovyetler Birliği’ndeki Stalinist bürokrasi, Troçki’nin, 1936’da yayınlanan İhanete Uğrayan Devrim’de öngörmüş olduğu gibi, 1917 Ekim Devrimi’nin ardından kurulmuş kamusallaştırılmış mülkiyet ilişkilerini tasfiye etti. 1989-1991’in olayları, yalnızca Dördüncü Enternasyonal’in Stalinizme karşı mücadelesini doğrulamakla kalmamış; aynı zamanda, Sovyetler Birliği’nde, Doğu Avrupa’da ve Çin’de kurulmuş rejimlerde, devlet iktidarının yeni bir sömürü toplumundaki yeni bir egemen sınıf tarafından kullanıldığını iddia etmiş olan Troçkizm karşıtı eğilimlerin teorik iflasını da açığa çıkarmıştır. Max Shachtman ve izleyicileri tarafından büyük bir tantana ile keşfedilen bu sömürücü “yeni sınıf”, onların teorisi ile bütünüyle çelişir biçimde davrandı. O, tarihteki diğer sömürücü sınıflardan farklı olarak, kendisini gönüllü olarak feshetti! Bu bürokratik rejimlerin, yeni mülkiyet biçimlerinin koruyucuları olmak şöyle dursun, Troçki’nin öngörmüş olduğu gibi, kapitalizmin restorasyonuna ve kapitalist bir sınıfın yeniden oluşturulmasına yönelik siyasi araçlar oldukları kanıtlandı. 16. Uluslararası Komite, 1953’te, en dikkat çekici biçimde Michel Pablo ve Ernest Mandel tarafından ileri sürülen ve Stalinist rejimlerin sosyalizmin gerçekleştirileceği araçlar olduğunu iddia eden Troçkizm karşıtı yeni bir revizyonizm biçimine karşı kuruldu. Bu revizyonistlere göre, Stalinist bürokrasiler, deforme işçi devletlerini yüzyıllarca yöneteceklerdi. Bu hastalıklı perspektif, Stalinist bürokrasileri tarihteki başlıca ilerici güç konumuna yükseltiyor; işçi sınıfını, bürokratik önderliğe baskı uygulayan ikincil bir toplumsal güç durumuna indirgiyor; Dördüncü Enternasyonal’e olan gereksinimi bütünüyle reddediyordu. Pablocular, çok sayıda burjuva ulusalcı ve küçük burjuva radikal harekete siyasi ödüller bağışladılar. Yalnızca en bilinenlerden söz edersek, Mısır’da Nasır, Cezayir’de Bin Bella, Arjantin’de Peron ve özellikle de Küba’da Castro, sosyalizme giden, işçi sınıfının bağımsız devrimci mücadelesinin ve Marksist-Troçkist bir partinin önderliğinin olmadığı yeni bir yolun örnekleri olarak göklere çıkartıldı. 17. Pablocular ile 1953’te yaşanan bölünme, Dördüncü Enternasyonal içindeki Troçkizm karşıtı oportünizme karşı uzun siyasi mücadelenin yalnızca başlangıcıydı. Pablocu revizyonizm ile öğretiye bağlı Troçkizm arasındaki kavga, yalnızca bir sözcükler savaşı değildi. Bu, nesnel siyasi koşullardan kaynaklanmıştı ve gerçek sınıfsal güçlerin çıkarlarını yansıtıyordu. Pabloculuk, küçük burjuvazinin, işçi sınıfını kendi çıkarlarına tabi kılma çabalarının siyasi ifadesiydi. Savaş sonrası hızlı ekonomik büyüme koşulları ve Stalinist, Sosyal Demokrat partilerin ve sendika bürokrasileri ile burjuva milliyetçi örgütlerin hala sürmekte olan etkisi sınıf bilincini ve devrimci mücadeleyi bastırdığı ölçüde, Dördüncü Enternasyonal içindeki güçler ilişkisi Pabloculardan yanaydı. 1970’lerde, Britanya’daki İşçilerin Devrimci Partisi’nin (WRP) önderlerinin daha önce 1953’te Pablo ile Mandel’e karşı mücadelede ve Amerikan Sosyalist İşçi Partisi’nin (SWP) 1963’te Pablocular ile yeniden birleşmesine muhalefet ederken savunmuş oldukları ilkelerden geri adım atması, Uluslararası Komite’yi imha ile tehdit etti. 18. WRP’nin Pablocu yönelimine karşı 1982–1985 yılları arasında İşçiler Birliği (ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’nin önceli) içinde ortaya çıkan muhalefetin, tüm Uluslararası Komite’yi Troçkist hareketin tarihsel olarak geliştirilmiş programının savunusunda bir araya getirme noktasında belirleyici olduğu kanıtlandı. İşçilerin Devrimci Partisi’nin Uluslararası Komite üyeliğinin Aralık 1985’te askıya alınmasıyla birlikte (bunu Şubat 1986’daki resmi bölünme izledi), öğretiye bağlı Troçkistler, Uluslararası Komite üzerindeki kontrolü yeniden kazandılar. Bu belirleyici zaferin, Sovyetler Birliği’ndeki ve Doğu Avrupa’daki Stalinist rejimlerin son ölümcül krizi; mevcut kitlesel işçi partilerinin ve sendikaların dünya çapındaki kapitalist saldırıya genel teslimiyeti ve burjuva ulusal hareketlerin dünya çapındaki emperyalist yeni sömürgecilik karşısındaki açık acizliği bağlamında gerçekleşmiş olması bir rastlantı değildir. Emperyalizmin bu ajanlarının zayıflaması, Pablocu güçlerin altını oydu. 19. Uluslararası Komite, 1985-86 bölünmesinin ardından, Marksist teori ve Troçkist hareketin tüm mirası temelinde, bir siyasi netleşme ve örgütsel gelişme süreci başlattı. Uluslararası Komite’nin daha önce birlikler biçiminde olan şubelerinin Sosyalist Eşitlik Partilerine dönüşmesine, Troçkist hareketin yeni bir devrimci işçi sınıfı kabarması dönemindeki bağımsız ve belirleyici rolünün gerçekleşebileceği düşüncesiyle girişilmişti. Şubat 1998’de Dünya Sosyalist Web Sitesi’nin kurulması; internetin devrimci potansiyelini kabul edip yaratıcı biçimde kullanmaya yönelik bu benzersiz girişim, devrimci Marksizmin izleyicilerinin ve Troçkist hareketin siyasi etkisinin büyük ölçüde genişlemesini mümkün kıldı. 20. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi ve onun tarih eliyle doğrulanmış olan ilkeleri ve programı, şimdi, uluslararası işçi sınıfının birleşmesinde ve Sosyalist Devrimin Dünya Partisi’nin inşasında kritik öneme sahip bir güçtür. Toplumsal kriz ve işçi sınıfının radikalleşmesi 21. Kapitalizmin temel çelişkileri (uluslararası ekonomi ile ulus devlet sistemi ve toplumsallaştırılmış üretim ile karların kişiler tarafından sahiplenilmesi arasındaki çelişkiler), jeopolitik anlaşmazlıkların yoğunlaşmasında ve bir üçüncü dünya savaşı tehlikesinde; toplumsal eşitsizliğin artmasında; demokratik egemenlik biçimlerinin uluslararası ölçekte çökmesinde ve hepsinden önemlisi, işçi sınıfının siyasi radikalleşmesinde ifade edilmektedir. 22. Konjonktürel bir gerilemeyi değil ama kapitalist sistemin yapısal bir krizini temsil eden 2008 mali çöküşünden bu yana on yıl geçti. SEP, Ocak 2009'da, krize "toplumsal olarak tarafsız" bir yanıt olamayacağı ve "alınan bütün önlemler"in, "mali seçkinlerin en güçlü kesimlerinin çıkarlarını sağlama almayı" amaçladığı uyarısında bulunmuştu. Biz, egemen sınıfın krize yanıtının, işçi sınıfına yönelik saldırının yoğunlaşması ve militarist şiddetin, başlıca emperyalist ve kapitalist güçler arasındaki gerilimleri şiddetlendirecek şekilde uluslararası ölçekte yayılması olacağını öngörmüştük. 23. Bu çözümleme doğrulanmıştır. Geçtiğimiz on yıl boyunca, dünyadaki egemen sınıflar, ABD'deki Obama yönetiminin önderliğinde, varlık balonlarını yeniden şişirmek için, piyasalara, bedeli kemer sıkma önlemleri, ücret kesintileri ve sosyal programlara yönelik aralıksız bir saldırı dolayımıyla ödenecek trilyonlarca dolar akıttılar. Bunun sonuçları, toplumsal ilişkilerin durumunda ve tüm dünyada hüküm süren toplumsal eşitsizlik düzeylerinde açıkça görülüyor. 24. Servetin mali seçkinlerin elinde yoğunlaşması, modern tarihin herhangi bir döneminde olduğundan daha fazladır. Danışmanlık şirketi Capgemini'nin Haziran 2018 tarihli "Dünya Servet Raporu" göre, dünyadaki milyonerlerin (18,2 milyon insan) serveti, ilk kez 2017 yılında, bir önceki yıla göre yüzde 10 artarak, tarihte ilk kez 70 trilyon doları aşmış durumda. Mayıs ayında Wealth-X tarafından hazırlanan "Milyarder Sayımı" adlı bir başka rapor, dünyadaki milyarderlerin sayısının, 2016-2017 yılları arasında, yüzde 15 artarak 2.754 kişiye ulaştığını; bu milyarderlerin servetinin, yüzde 24 artarak, tüm gezegenin gayrısafi hasılasının yüzde 12'sine eşit olacak şekilde, 9,2 trilyon dolara ulaştığını ortaya koyuyor. Bu servet artışındaki başlıca etmen, 2017'de hisselerin piyasa değerinin küresel ölçekte yüzde 21,8 artmasıyla birlikte borsaların yükselmesiydi. Bu arada, Dow Jones Endüstriyel Ortalaması, geçtiğimiz on yıl içinde dört kat arttı. 25. Aşırı servet yoğunlaşması, hükümetin desteklediği ve onun uzun soluklu "parasal genişleme" programında örneklenen olağanüstü ölçüde bir mali spekülasyon eliyle teşvik edilmiştir. Ancak, piyasa spekülasyonunun sürdürülemez düzeylere ulaşmış olduğunun giderek artan belirtileri söz konusu. Toplam borç sınırı (yani, hisse senedi satın almak için kullanılan borç alınmış para), şimdi tahminen 670 milyar dolar düzeyinde. Bu gayrısafi yurtiçi hasılanın, 1929 çöküşünden bu yana ulaşılmış en yüksek düzey olan yüzde 3'üne karşılık geliyor. Yalnızca beş hisse senedi (Facebook, Apple, Amazon, Google ve Netflix) tüm borsa varlığının yüzde 10,6'sını oluşturuyor. 26. Devlet destekli piyasa kumarı mali oligarşiyi zenginleştirirken, nüfusun geniş kesimlerinin yaşam koşulları şok edici bir hızla kötüleşiyor. Credit Suisse tarafından geçtiğimiz yılın sonunda yayınlanan bir rapora göre, "Dünyadaki en yoksul 3,5 milyar yetişkinin her biri 10.000 dolardan daha az varlığa sahip. Dünyanın çalışma çağındaki nüfusunun yüzde 70'ini oluşturan bu insanların toplam varlığı, küresel servetin yalnızca yüzde 2,7'sine denk düşüyor." ABD'de, üç kişinin (Jeff Bezos, Bill Gates ve Warren Buffett), nüfusun alttaki yarısından daha fazla parası var. ABD'deki gelir sahiplerinin tepedeki yüzde 1'inin toplam gelirler içindeki payı 1980'de yüzde 10 iken, 2016'da yüzde 20'ye çıktı. Bu arada, alttaki yüzde 50'nin toplam gelirler içindeki payı, aynı dönemde, yüzde 20'den yüzde 13'e geriledi. 27. Toplumsal eşitsizlikteki aşırı artış çeşitli biçimlerde ifade ediliyor. Bir kimyasal uyuşturucu bağımlılığı ülkenin büyük kesimini kırıp geçiriyor. Uyuşturucu salgınından, aşırı alkol tüketiminden ve intiharlardan kaynaklanan ölümlerdeki çarpıcı artış, 2016'da, birbiri ardına iki yıl boyunca, ortalama yaşam süresinde bir azalmaya yol açtı. Nüfusun yaklaşık yarısı 10.000 dolardan daha az birikime sahip ve emekli olamayacak. Sağlık hizmetlerinin maliyetleri Obamacare'in etkisi altında artıyor ve yüksekokul mezunlarının, toplam 1 trilyon dolardan fazla borcu var. Obama yönetiminin otomotiv sektörünü yeniden yapılandırması, yarı zamanlı ve düşük ücretli çalışmanın yayılmasına öncülük etti. Kamu altyapısının yağmalanmasının canice sonuçları, Flint'teki su krizinde ve Puerto Rico'nun, Maria Kasırgası sırasında 5.000 ya da daha fazla insanın öldüğü yıkımında açığa çıktı. 28. Her zaman gizemli bir karaktere sahip olmuş olan "sınırsız fırsatlar ülkesi", düşük ücretler, borçlar, sürekli ekonomik güvencesizlik ve toplumsal eşitsizlik ülkesine dönüşmüştür. Bir çocuğun anne babasından daha fazla kazanma şansı, geçtiğimiz yarım yüzyıl boyunca, yüzde 90'dan yüzde 50'ye geriledi. ABD artık, büyük kapitalist ülkeler arasında en yüksek bebek ölümleri oranına ve en düşük ortalama yaşam süresine sahip olanı. 29. Bu olgular son derece kapsamlı siyasi sonuçlara sahiptir. SEP'in 2010 yılında kabul ettiği programda belirtmiş olduğu gibi, "Son tahlilde, Amerikan kapitalizminin büyük serveti ve gücü, işçi sınıfının şirketlerin kontrolündeki iki partili sisteme tabiiyetinin en önemli nesnel nedeniydi... Ancak, nesnel koşullardaki değişim, Amerikan işçilerinin düşüncelerini değiştirmesine yol açacaktır. Kapitalizmin gerçekliği, işçilere, toplumun ekonomik örgütlenmesinde köklü ve devrimci bir değişim uğruna mücadele için çok sayıda neden sağlayacaktır." 30. Bilinçteki bu değişimler, şimdiden yaşanmaktadır. Başka hiçbir ülkede, sosyalist bilincin en temel ifadesini bile engellemeye yönelik böylesi amansız bir saldırı söz konusu değildir. Bununla birlikte, kamuoyu yoklamaları, gençlerin yüzde 50'den fazlasının sosyalizme ilişkin olumlu bir yaklaşım sergilediğini ve daha fazlasının, kapitalizm yerine sosyalist bir toplumda yaşamayı tercih ettiğini gösteriyor. Bu, Marksizmin görüşlerini doğrulayan ve sınıf mücadelesinin ve işçi sınıfının sonuna ilişkin tüm küçük burjuva teorileri çürüten dikkat çekici bir değişimdir. Amerikan kapitalizminin patlaması ve dünya savaşı tehlikesi 31. Amerikan egemen sınıfının Amerikan kapitalizminin uzun süreli gerilemesine içerideki yanıtı toplumsal karşıdevrim; dışarıdaki tepkisi ise emperyalist şiddet patlamasıdır. Büyük Bunalım'ın patlamasından bir yıl önce, 1928'de, ABD'nin emperyalist politikasını çözümleyen Troçki, şu uyarıda bulunmuştu: "ABD emperyalizminin hegemonyası, kriz dönemlerinde, ekonomik büyüme döneminde olduğundan çok daha tam, daha açık ve daha amansız bir şekilde işleyecektir. ABD, kendi zorluklarının ve hastalıklarının üstesinden, bu ister Asya'da, Kanada'da, Güney Amerika'da, Avustralya'da ya da bizzat Avrupa'da ortaya çıksın, ister barışçıl isterse savaş yoluyla gerçekleşsin, asıl olarak Avrupa zararına gelmeye çalışacaktır." 32. Savaş, Amerikan politikasının kalıcı bir özelliği haline gelmiştir. Amerikan emperyalizminin stratejistleri, Sovyetler Birliği'nin 1991'de Stalinistler tarafından dağıtılmasının ardından, bir "tek kutuplu uğrak" ilan etmişlerdi. Soğuk Savaş dönemindeki başlıca rakibinin ortadan kalkması, Amerikan egemen sınıfı tarafından, Amerikan kapitalizminin gerilemesine ve küresel hegemonyasının temellerinin aşınmasına karşı koymaya yönelik başlıca mekanizma olarak, sınırsız askeri güç kullanımı için bir fırsat olarak yorumlanmıştı. 33. Çeyrek yüzyıl sonra, bu politika açıkça başarısız olmuş durumda. 11 Eylül 2001 terör saldırıları, askeri şiddetin büyük ölçüde tırmandırılması için, George W. Bush yönetimi tarafından 2002'deki Ulusal Güvenlik Stratejisi'nde benimsenen "önleyici savaş" doktrininde ayrıntılı biçimde açıklanan "terörle mücadele"ye bir bahane sağladı. ABD'nin başını çektiği ya da desteklediği bir dizi istila savaşı, Irak'ı, Yugoslavya'yı, Afganistan'ı, Libya'yı, Suriye'yi, Yemen'i ve birçok başka ülkeyi yıkıma uğrattı. Bu savaşlar, bir milyondan fazla insanın ölümüne, tüm toplumların imhasına yol açar ve II. Dünya Savaşı'ndan sonraki en büyük sığınmacı krizini yaratırken, Amerikan emperyalizminin krizini çözmekte başarısızlığa uğramıştır. Onlar şimdi, Çin'i, Rusya'yı ve Washington'ın Avrupa'daki geleneksel emperyalist müttefiklerini kapsayan büyük güçler ile bir çatışma haline geliyorlar. 34. ABD, etkin bir şekilde, dünya savaşını planlıyor. Trump yönetiminin Aralık 2017'de açıklanan Ulusal Güvenlik Stratejisi, ilk kez, ABD askeri planlamasının odak noktasının büyük güçleri kapsayan büyük bir savaşa hazırlık olduğunu ortaya koyuyor. Dünya tarihinde ilk kez iki tarafın da nükleer silahlara sahip olacağı bu tür bir çatışma, insanlığın fiziksel varlığını tehdit edecektir. Rusya'yı ve Çin'i "değişim yanlısı güçler" olarak belirleyen ABD Savunma Bakanı James Mattis, "ABD ulusal güvenliğinin başlıca odak noktası, artık, terörizm değil; büyük güç rekabetidir." diye ilan etti. Strateji belgesi, ABD'nin geçtiğimiz dönemdeki "stratejik rehavet"inden, "askeri kapasite" geliştirememesinden, "yeni silah sistemleri" edinememesinden ve en çarpıcı olanı, savaşın "uzak mesafelerden, asgari kayıpla, hızla" kazanılabileceği düşüncesinden yakınıyor. 35. ABD'nin başlattığı çeyrek yüzyıllık savaşlar ile büyük güç çatışmasının ortaya çıkması ve dünya savaşı tehlikesi arasında içsel bir bağlantı vardır. SEP'in başkanı David North'un Temmuz 2016'da yazmış olduğu gibi: ABD'nin küresel egemenlik yöneliminin stratejik mantığı, Ortadoğu'daki ve Afrika'daki yeni sömürgeci operasyonların ötesine geçmektedir. Sürmekte olan bölgesel savaşlar, ABD'nin Rusya ve Çin ile hızla tırmanan cepheleşmesinin bileşenleridir. Ancak dünya egemenliği uğruna sürmekte olan ve Rusya ve Çin ile yaşanan anlaşmazlığın merkezinde yatan mücadeledeki bu son aşama, ABD ile en önemli olası rakibi Almanya dahil şimdiki emperyalist müttefikleri arasındaki örtülü ve patlamaya hazır gerilimleri ön plana çıkarıyor. Yirminci yüzyılın iki dünya savaşı, yanlış anlamaların ürünü değildi. Geçmiş, başlangıçtır. Uluslararası Komite'nin 1990-91'de öngörmüş olduğu gibi, ABD'nin küresel egemenlik iddiası, dünya politikasının altında kaynayan emperyalistler arası rekabeti yeniden alevlendirmiştir. [Savaşla Geçen Çeyrek Yüzyıl, Önsöz] 36. Haziran ayındaki G7 zirvesinin, Trump yönetiminden ve Avrupalı hükümetler ile Kanada'dan gelen karşılıklı suçlamaların ortasında tarihi çöküşü, artmakta olan Atlantik ötesi bölünmenin en son ve en uç ifadesidir. Anlaşmazlığın doğrudan nedeni, Trump yönetiminin "Önce Amerika" ekonomik ulusalcılığı ve Avrupa Birliği'nden, Kanada'dan ve Meksika'dan yapılan ithalata milyarlarca dolarlık gümrük engelleri uygulama tehditleridir. ABD ile AB arasındaki uzlaşmazlıklar yalnızca ticaret konusunda değil; AB'nin, İran nükleer anlaşmasına son vererek bu ülkeyi savaşla tehdit eden ABD politikasına karşı çıkması ile ilgili olarak da artıyor. Ancak, büyük emperyalist güçler arasındaki artan anlaşmazlıklar, Donald Trump'ın kişisel özelliklerine atfedilemez. Bu anlaşmazlıklar, pazarlara, kaynaklara ve emeğe ulaşım konusunda bu emperyalist güçler arasındaki artan mücadelenin ifadesidir. 37. Avrupa'daki emperyalist güçlerin yanıtı, silahlanma ve çıkarlarını ABD'den bağımsız bir şekilde ileri sürmektir. Almanya Başbakanı Angela Merkel, Haziran ayında, "Bizler, Avrupalılar olarak, yazgımızı daha fazla kendi ellerimize almak zorundayız" dedi ve Avrupa'nın, "artık, belli bir kaygısızlıkla on yıllarca yapmış olduğumuz gibi, ABD'nin onu zaten gözetmesini" umamayacağını ekledi. Ona göre, Almanya ve Avrupa, "Olanak dahilinde Kanada ya da Japonya ile birlikte, Avrupa'daki ilkelerimizi ve değerlerimizi teşvik etmeli." idi. Almanya, Merkel yönetiminde, Almanya-Fransa önderliğinde bağımsız bir Avrupa askeri gücünün geliştirilmesini destekliyor. Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi? 38. Sürdürülemez toplumsal eşitsizlik düzeylerinin ve sürekli, yayılan savaşın etkisi, siyasi ifadesini, ABD içindeki demokratik egemenlik biçimlerinin çökmesinde bulmaktadır. 39. Trump'ın göreve başlaması, aşırı sağcı, faşizan ve aşırı milliyetçi politikayı devlet aygıtının doruklarına taşımıştır. Trump, 2016 seçimleri sırasında, söylemini toplumsal hoşnutsuzluğa ve hüsrana yöneltmiş, "unutulmuş insan" hakkında yalanlara ve boş demagojiye başvurmuştu. Bununla birlikte, yönetimin gerçek toplumsal tabanı, zenginler yararına yoğun vergi indirimlerinde, ordu bütçesinde çarpıcı bir artışta ve kamu eğitimine, devlet düzenlemelerine, sosyal programlara ve bir bütün olarak işçi sınıfına yönelik saldırının yoğunlaşmasında dışavurmaktadır. 40. Trump yönetiminin politikalarının merkezinde, Gestapo tarzı baskınlarla, hapsedilmelerle ve sınırdışılarla terörize edilen göçmenlerin kötülenmesi bulunmaktadır. Sınırda anne-babalarından kopartılan, kafeslerin içine hapsedilen ve ardından fiziksel ve cinsel olarak kötü muameleye maruz kalan çocukların görüntüleri, ABD'de ve tüm dünyada bir şoka ve tiksintiye yol açmış durumda. Trump'ın egemen sınıf içindeki anlaşmazlıklara yanıtı, aşırı milliyetçilik ve popülist demagoji temelinde aşırı sağcı güçleri harekete geçirmeye çalışan faşizan çağrılarını ikiye katlamaktır. Amaç, zaten aşırı sömürüye maruz kalan göçmen işçileri, ABD toplumunu karakterize eden kaba toplumsal eşitsizlik düzeylerinin günah keçisi yapmaktır. 41. Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza (ICE) ile Gümrük ve Sınır Koruma (CBP) daireleri, işçi sınıfına yönelik gelecekteki savaşlar için eğitim alanlarıdır. Göçmen polisine, herkesin demokratik haklarını çiğneyecek, hukuk dışı aramalar ve el koymalar gerçekleştirecek, yurttaşlığın kanıtlanmasını isteyecek ve insanları okullarda ve işyerlerinde topluca gözaltına alacak şekilde geniş yetkiler verilmiş durumda. Obama yönetiminde inşa edilmiş hapishaneler, günümüzün toplama kamplarına dönüştürülüyor. Bu baskı aygıtı, egemen sınıf tarafından, siyasi ve toplumsal muhalefete karşı kullanılacaktır. 42. Amerikan egemen sınıfı, Trump yönetimi ile birlikte, geri dönüşü olmayan bir çizgiyi aşmıştır. 2000 yılındaki seçimlerin çalınmasından ve başkanlığın, Anayasa Mahkemesi'nin dörde karşı beş oyla George W. Bush'a verilmesinden bu yana 18 yıl geçti. WSWS'nin o zaman vurgulamış olduğu gibi, seçimin sonucu ve onun tüm siyaset kurumu tarafından kabul edilmesi, artık egemen sınıf içinde temel demokratik haklardan yana bir kesimin olmadığını kanıtlamıştı. O seçimi, Yurtseverlik Yasası, iç izleme, "olağandışı gözaltı", devlet destekli işkence ve Guantanamo ile sonsuza kadar ilişkilendirilmiş "terörle mücadele" izledi. Obama yönetimi, ABD başkanının, ABD yurttaşları dahil herkesi yargı süreci olmaksızın öldürme hakkını ileri sürmesi ile birlikte, demokratik haklara yönelik saldırıyı tırmandırdı. 43. Trump yönetiminin en büyük kazancı, siyaset kurumu içindeki karşıtlarının omurgasız ve gerici karakteridir. ABD'de, Avrupa'da olduğu gibi, toplumsal öfkeye ve hoşnutsuzluğa yönelik ilerici bir çıkış noktasının yokluğundan yararlanan, aşırı sağdır. 44. SEP Siyasi Komitesi'nin, "Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi? Washington’daki siyasi kriz ve işçi sınıfının stratejisi" başlıklı açıklamasında belirttiği gibi: Trump’ın siyaset kurumu içindeki, hem Demokratları hem de Cumhuriyetçileri içeren muhalifleri, şirket ve mali sektör seçkinlerinin bir hizbini temsil etmektedir. Onların Trump’a karşı kullanmakta oldukları, ordu-istihbarat kurumu ve şirket-mali sektör seçkinleri içindeki unsurlar ile gizli entrikaları kapsayan yöntemler, özünde antidemokratiktir. Bunlar, saray darbesi yöntemleridir. 45. Trump'ın 2016'da seçilmesi, yalnızca Demokratik Parti'nin karakteri sayesinde mümkün olabildi. Hillary Clinton, seçimlere, Wall Street'in, ordu-istihbarat aygıtının ve ayrıcalıklı üst orta sınıf kesimlerinin adayı olarak, kimlik politikalarının desteklenmesi üzerinden katıldı. Bernie Sanders'in Clinton'ı destekleme kararı (toplumsal muhalefeti Demokratik Parti'nin arkasına akıtmayı amaçlayan bir kampanyanın doruk noktası), Trump'ın toplumsal hoşnutsuzluğa seslenmesinin önünü açtı. 46. Demokratlar, seçimin ardından, Trump'a yönelik tüm muhalefeti, istihbarat aygıtının güçlü hiziplerinin Rusya karşıtı kampanya ve önceki FBI şefi Robert Mueller tarafından yönlendirilen soruşturma ekseninde dönen komplolarının arkasına yönlendirmeye çalıştılar. Onlar, Trump yönetimini Rusya'daki Vladimir Putin hükümeti ile bir uzlaşma peşinde koşmakla suçlarken, onun işçi sınıfına ve göçmenlere yönelik saldırılarını, zenginler yararına vergi indirimlerini ve sistematik savaş hazırlıklarını yok saymış, örtbas etmiş ve kolaylaştırmışlardır. 47. Demokratların Rusya karşıtı kampanyalarının üç amacı bulunuyor: (1) ordu ve istihbarat kurumları içindeki baskın hizipler tarafından, ABD'nin Ortadoğu'daki egemenliğinin önünde, Çin ile hesaplaşmanın önkoşulu olarak üstüne gidilmesi gereken başlıca engel olarak görülen Rusya'ya karşı daha saldırgan bir dış politika uygulamak; (2) "Aldatıcı haberler" ve "Rus müdahalesi" ile mücadele bahanesiyle demokratik haklara saldırmanın ve bir internet sansürü rejimi uygulamanın çerçevesini oluşturmak; (3) milyonlarca işçinin ve gencin öfkesini, kapitalist sisteme yönelik bir meydan okumadan uzaklaştıracak şekilde saptırmak. 48. Rusya karşıtı kampanyaya ek olarak, Demokratların bir diğer başlıca uğraşı, cinsel saldırıya ve şiddete karşı koyma örtüsü altında, adil yargılanma hakkı dahil temel demokratik hakların altını oyacak ve onları ortadan kaldıracak bir cadı avı ortamı yaratmaya hizmet eden #MeToo hareketinin desteklenmesidir. #MeToo kampanyası, işçi kadınları kapsayan işçi sınıfının karşı karşıya olduğu sorunları bütünüyle yok saymaktadır. Sürekli cinsellik ile ilgilenmek, Demokratik Parti'nin hali vakti yerinde üst orta sınıf seçmen tabanına oldukça uygun olmakla birlikte, asıl kaygısı toplumsal cinsiyetlerinden, etnik kimliklerinden ya da cinsel yönelimlerinden çok kapitalist toplum içindeki sınıfsal konumlarından kaynaklanan sorunlar olan büyük işçi kitlesi içinde umulan desteği görmemiştir. 49. Trump'ın göreve başlamasından bir buçuk yıl sonra, Demokratların Trump'a karşı koyma stratejisi darmadağındır. Trump yönetimi cesaret kazanmış durumda ve Anayasa Mahkemesi dahil tüm devlet kurumları üzerinde aşırı sağ denetim kurmaya yönelik çabalarını arttırıyor. Öte yandan, Demokratlar, toplumsal ve siyasal hoşnutsuzluğu saptırmaya ve bastırmaya yönelik çabalarını ikiye katlıyorlar. Onları en çok dehşete düşüren şey, Beyaz Saray'daki milyarderler çetesine karşı kitlesel bir halk hareketinin ortaya çıkmasıdır. Onlar, sınıf mücadelesinin büyümesi öncesinde kapitalist devlet kurumlarını güçsüzleştirecek herhangi bir şey yapmak istemiyorlar. CIA Demokratları ve sahte sol 50. Demokratik Parti'nin Trump'ın seçilmesine tepkisini belirleyen, onun sınıfsal karakteri ve siyasi fizyonomisidir. Bu parti, yıllık geliriyle Amerikan toplumunun en zengin yüzde 10'luk kesimi içinde yer alan hali vakti yerinde üst orta sınıfın geniş bir kesimi tarafından desteklenen bir mali sermaye ve ordu-istihbarat aygıtı partisidir. Bu varlıklı toplumsal tabakanın geliri Amerikalıların büyük bölümününkinden çok daha büyük olmakla birlikte, ayrıcalıklı yüzde 90-99'luk dilimde yer alanlar, kendi servetleri ile en zengin yüzde 1, binde 1 ya da on binde 1'lik kesimin serveti arasındaki büyük farkı da güçlü bir şekilde hissediyorlar. Onlar, kitlesel yoksulluğun varlığından çok, servetin en zengin yüzde 10 içindeki adaletsiz dağılımı olarak gördükleri şeyden hoşnutsuzlar. Bu üst orta sınıfın üyeleri, çok zengin Amerikalılara ayrılmış olan büyük miktarlarda bir küçültmeyi başaramadıklarında, Amerikan kapitalizminin tepesinde ortalığa saçılan paranın daha fazlasını elde etmek için kendi aralarında şiddetli bir mücadele veriyorlar. 51. Demokratik Parti tarafından teşvik edilen ırk, toplumsal cinsiyet ve cinsel kimlik politikaları, üst orta sınıf içinde, şirketlerde, üniversitelerde, sendikalarda ve devlet aygıtında konumlar elde etme uğruna yaşanan çıkarcı çatışmalarla bağlantılıdır. Şu ya da bu bireyin, artık sıradanlaşmış şekilde, sözde "ayrımcı söylemler", ırkçılık ve en tehlikelisi cinsel taciz ile suçlanması, kimlik politikalarının silahlaştırılmasından başka bir şeyi temsil etmemektedir. 52. Sahte solun kimi kesimleri, "yüzde 99'un partisi" çağrısı yapmaya başlamış durumda. Bu slogan, yılda 25.000 dolar (12 dolar saat ücreti ile çalışanların yıllık geliri) ücret alanlar ile yatırımlardan elde ettikleri gelirler hariç 250.000 ile bir milyon dolar arasında yıllık kazancı olanlar arasında bir çıkar ortaklığı olduğunu ifade etmektedir. Toplumbilimsel olarak saçma ve siyasi olarak gerici olan bu slogan, işçi sınıfını üst orta sınıfa ve Demokratik Parti'ye tabi kılmayı amaçlamaktadır. 53. WSWS'nin belgelemiş olduğu gibi, 2018 ara seçimlerinde, Demokratik Parti, daha önce görülmedik sayıda eski istihbarat ajanının ve subayın çalışma alanı olmuştur. "CIA Demokratları"nın politikası, Amerika'nın Demokratik Sosyalistleri (DSA) ve Uluslararası Sosyalist Örgüt (ISO) gibi örgütlerde ifade edildiği gibi, üst orta sınıf sahte sol politikaları ile çatışma değil ama uyum içindedir. WSWS, "Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi?"de şunları belirtmişti: Orta sınıf politikasının ayırt edici özelliği, egemen sınıftan bağımsız olmamasıdır. O, Demokratik Parti’yi etkileme ve onun kapitalist sisteme ilişkin küçük reformlara desteğini kazanma peşinde koşar. Bu siyasi çevre içindeki daha sol-liberal unsurlar, toplumsal eşitsizlik konularına değinirken, yarı reformist itirazları, en ilkesiz şekilde, Demokratik Parti’ye ve Amerikan emperyalizminin hedeflerine destek ile birleştirmektedirler. Bu, onların kendi ayrıcalıklı ekonomik konumlarının şirket karlarındaki ve hisse senedi fiyatlarındaki rekor artışa dayanması olgusu ile bağlantılıdır. Onların başlıca siyasi işlevi, egemen sınıfın işçi sınıfı üzerindeki hegemonyasını sürdürmektir. 54. DSA, Demokratik Parti'nin siyasi otoritesini desteklemeye çalışmada giderek daha merkezi bir rol oynuyor. DSA'nın üye sayısı, 2016 seçimlerinden bu yana 7.000'den 37.000'e yükselmiş durumda. O, gençlerin, kapitalizme sosyalist bir muhalefet arayışında olan kesimlerinin desteğini elde ediyor ve bu duyarlılığı Demokratların arkasına yönlendirmeye çalışıyor. Haziran ayında New York'ta yapılan bir kongre adaylığı ön seçiminde görevdeki Kongre üyesi Joseph Crowley'i yenilgiye uğratan DSA üyesi Alexandria Ocasio-Cortez'in kampanyası, bu örgütün rolünü kanıtlamaktadır. Ocasio-Cortez, Temsilciler Meclisi'ndeki dördüncü en üst düzey Demokrat olan Crowley'i yenilgiye uğratacak toplumsal hoşnutsuzluktan yararlanmakla birlikte, şirket medyasından övgüler alırken, hızla kurumsal sicilini parlatmaya koyuldu. DSA'nın ve Ocasio-Cortez’in "ICE'yi ortadan kaldır" (gerçekte, onu, tüm kötücül yeteneklerini korurken yeni bir isimle piyasaya sürme) çağrısı, Demokratik Parti önderliğinin bir hizibi tarafından yapılmaktadır. 55. Hem sosyalizme yönelik artan ilgiye ilişkin korku hem de DSA gibi grupların işlevi, Ocasio-Cortez’in ön seçim zaferinin ardından New York Times'da yayınlanan bir makalede (Michelle Goldberg'in “The Millennial Socialists Are Coming" [“Binyılın Sosyalistleri Geliyor”] başlıklı makalesi) ifade edildi. Goldberg şunları yazıyor: "Çok sayıda yaşlı Demokrat, son derece liberal olanları bile, halkın üretim araçları üzerinde denetim kurmasından söz edilmesinden nefret ediyor. Bu, gençleri çok daha fazla etkiliyor. Son bir kamuoyu yoklaması, 18-34 yaş arası Demokratların yüzde 61'inin sosyalizme olumlu yaklaştığını gösteriyor. Büyük Bunalım, artan eğitim masrafları, sağlık sigortasının güvenilmezliği ve bir iş bulmanın giderek daha riskli olması, gençleri kaygı verici maddi güvencesizlikle karşı karşıya bırakmış durumda. Onların belleğinde Komünizmin yaygın başarısızlığı yok ama kapitalizmin başarısızlıkları dört bir yanda." 56. Goldberg’in vardığı sonuç, Demokratik Parti'nin, kendisini yeniden markalamasının bir yolu olarak, kapılarını DSA'ya ve onun adaylarına açması gerektiğidir: Orada, Ocasio-Cortez gibi daha fazla aday var ve Demokratlar onları memnuniyetle karşılamalılar. [Demokratik Parti], onların gençlerine, heveslerine ve partiyi komşu bir kurum olarak yeniden inşa etme işini yapma istekliliğine gereksinim duyuyor. Dahası, onlar, partinin önderliği hoşlansa da hoşlanmasa da, geliyorlar. 57. Gerçekte, DSA'nın ya da benzeri sahte sol partilerin programında gerçek sosyalizmin hiçbir izi bulunmamaktadır. Onların sınırlı toplumsal reform önerileri, Demokratik Parti'ye destekle ve şirket yanlısı sendikaların işçi sınıfı üzerindeki örgütsel egemenliğinin savunusu ile bağlantılıdır. Yani, onlar, işçi sınıfına karşı savaş sürdüren kurumlara sahte sol bir örtü sağlamaktadırlar. 58. Bu sahte sol örgütler, ya emperyalist militarizme karşı mücadeleden uzak duruyor ya da onlara, ABD'nin askeri operasyonlarını onaylamaya yönelik aldatıcı gerekçeler sunuyorlar. ISO'nun ABD'deki özel rolü, ABD Dışişleri Bakanlığı'nın ve CIA'in politikasını sahte sol siyasi çevre içinde en açık şekilde dile getirmektir. O, Suriye'deki ABD destekli rejim değişikliği harekatının en ateşli savunucusudur ve devletin, Suriye ile Rusya'ya karşı daha saldırgan bir askeri müdahale çağrısı yapan hizipleri ile sıkı ilişkiler geliştirmiştir. 59. Sahte solun emperyalizme desteğinin en mahkum edici ifadesi, WikiLeaks'ın kurucusu, gazeteci Julian Assange'a yönelik artan tehditler karşısındaki sessizliğidir. Ekvador'un Londra büyükelçiliğinde kapana kısılmış olan Assange, oradan atılıp tutuklanma ve casusluk suçlaması ile karşı karşıya kalacağı ABD'ye iade edilme tehlikesi ile karşı karşıya. 60. Üst orta sınıf sahte sol örgütlerin haince rolü, uluslararası bir olgudur. Yunanistan'da, Syriza (“Radikal Sol Koalisyon”), üç buçuk yıldır, Avrupa bankalarının taleplerini görev duygusuyla yerine getiren ve Avrupa Birliği'nin göçmen karşıtı politikasının cephe hattı uygulayıcısı işlevi gören bir koalisyon hükümetinin başında. Almanya'da, Sol Parti, kemer sıkma politikalarını ve göçmenlere yönelik saldırıları destekliyor, faşizan AfD'nin programını büyük ölçüde benimsiyor. 61. DSA'nın, ISO'nun ve diğer sahte sol grupların siyaset kurumunun kimi hizipleri tarafından desteklenmesi, Dünya Sosyalist Web Sitesi'nin susturulmasına yönelik sistematik çabalar ile paraleldir. New York Times DSA bağlantılı Jacobin dergisinden düzenli olarak alıntılar yapar ve bu dergi Google aramalarında belirgin bir şekilde ön plana çıkarken, WSWS, istihbarat örgütleri ve devlet ile sıkı işbirliği içindeki Google, Facebook ve diğer internet şirketleri tarafından uygulamaya konmuş olan sansür mekanizmalarının başlıca hedefi olmuştur. İşçi ve gençlik kitleleri, kapitalizme karşı koymanın ve sosyalizm uğruna mücadele etmenin bir yolunu ararken, devletin ve burjuva siyaset aygıtının yardımcıları işlevi gören örgütlere yönlendiriliyorlar. Grevlerin yeniden canlanmasının önemi 62. Trump yönetimine karşı gerçek bir hareket, egemen sınıftan ya da üst orta sınıftan değil; nüfusun, siyasi yaşamdan bütünüyle dışlanmış olan geniş kesiminden, işçi sınıfından gelecektir. Kapitalist kriz gerçekliği, bu yıl, şimdiden işçi sınıfı mücadelesinin ilk önemli ifadelerine yol açmış durumda. Sendikalar, geçtiğimiz 30 yıl boyunca, sınıf mücadelesinin bütün örgütlü ifadelerini adeta bastırmışlardı. Ancak 2018 yılının başından bu yana, öğretmenler, Batı Virginia'da, Oklahoma'da, New Jersey'de, Arizona'da, Kuzey Carolina'da, Colorado'da ve Kentucky'de, bir dizi greve ve iş bırakma eylemine giriştiler. Ayrıca, Batı Virginia'daki iletişim işçileri ile Kaliforniya Üniversitesi'ndeki hizmet sektörü çalışanları greve çıktı. 63. Sınıf mücadelesinin büyümesi, Marksizmin temel teorik ilkelerini ve Dördüncü Enternasyonal'in Uluslararası Komitesi tarafından hazırlanıp geliştirilmiş siyasi perspektifi doğrulamaktadır. O, şunları kanıtlamıştır: ABD ve dünya toplumundaki temel toplumsal bölünme ırk, toplumsal cinsiyet ya da cinsel kimlik değil; sınıftır. Bu, işçi sınıfının Demokratlar ve onların eklentileri tarafından ırkçı ve geri olarak suçlandığı "Cumhuriyetçi" eyaletlerde bu yıl patlayan çok sayıda sınıf çatışması ile birlikte, ABD'nin "kırmızı" ve "mavi" eyaletlere bölünmüşlüğüne ilişkin aldatmacayı açığa çıkarmıştır. Savaşa, otoriter rejime, sansüre ve eşitsizliğe karşı bir hareketin dayanması gereken temel devrimci toplumsal güç, işçi sınıfıdır. Sınıf mücadelesi uluslararası bir mücadeledir. DEUK'un 1988'de yazmış olduğu gibi, "Kapitalist gelişmenin yeni özellikleri göz önünde bulundurulduğunda, sınıf mücadelesinin biçimi bile uluslararası bir karakter edinmek zorundadır. İşçi sınıfının en temel mücadeleleri bile, onun eylemlerinin uluslararası ölçekte koordine edilmesi gerekliliğini ortaya koymaktadır." Ulusalcı/milliyetçi ve kapitalizm yanlısı sendikalar işçilerin örgütleri değil; şirket yönetimlerinin ve devletin, eşitsizliğe ve kapitalist sisteme yönelik muhalefeti engellemeye ve ezmeye hizmet eden şirket yanlısı uzantılarıdır. 64. Bu yılki büyük öğretmen grevlerinin her biri, sendikalar değil; tabandaki öğretmenler tarafından başlatılmıştır. Bu grevlerin Batı Virginia'da gerçekleşen ilkinde, yayılan yasadışı grevler dalgası, sendikaları, basıncı azaltmak ve öğretmenlerin hoşnutsuzluğunu kontrol altına almak için sınırlı ve eyalet çapında iş bırakma çağrısı yapmaya zorlamıştı. Sendikalar, eyaletin milyarder valisi ile vardıkları anlaşma temelinde yeniden işe dönme çağrısı yaptıklarında, öğretmenler başkaldırdılar ve grevlerin devam etmesini sağladılar. Demokratik Parti çevresindeki sahte sol örgütler tarafından desteklenen sendikalar, bunun ardından, öğretmenlerin hiçbir talebi karşılanmadan, grevlere son verme yönündeki çabalarını yoğunlaştırdılar. İşçilerden gelen muhalefeti ezmek ve susturmak için çalışan sendikalar, her grevde aynı rolü oynadılar. 65. Sendikaların gerçek işlevi, Anayasa Mahkemesi’nde görülen Janus v. AFSCME davasındaki sendika avukatının sözlü savunmasında ayrıntılı biçimde açıklandı. Bu dava, bazı eyaletlerdeki kamu sektörü işçilerinin, bir sendikaya üye olmasalar bile, sendika aidatına eşit bir ödeme yapmasını gerektiren “temsilci ödemeleri”nin anayasaya uygunluğu ile ilgiliydi. Illinois’deki AFSCME Konsey 31’i temsil eden David Frederick, “Temsilci ödemelerinden yana bu sözleşmede umulan en önemli şey, grevlerde bir sınırlandırmadır. Bu, birçok toplu iş sözleşmesi için geçerlidir.” demiş ve eklemişti: “Bu ödemeler uzlaşmadır. Sendika güvencesi, grev olmamasının karşılığıdır.” O, mahkemenin, eyaletlerin temsilci ödemelerini şart koşan önceki emsal kararı bozma kararı vermesi durumunda “ülkenin dört bir yanında muazzam işçi grevleri hayaletine” yol açabileceği uyarısında bulundu. 66. Sendikaların doğası, Birleşik Otomotiv İşçileri (UAW) sendikasını içine çeken ve Fiat Chrysler Automobiles’ın (FCA) yöneticileri tarafından sendikanın toplu iş sözleşmesi görüşmelerine katılan yetkililerine 1,5 milyon dolardan fazla para verilmesi ile ilgili rüşvet skandalında dışavurmaktadır. UAW, bu yüklü ödeme karşılığında, tehdit ve aldatma yoluyla, sekiz saatlik işgününü ortadan kaldıran, yeni bir “ikinci kademe” işçiler grubunun ücretlerini yarıya indiren ve sendika aidatlarını ödeyen ama hiçbir hakkı olmayan geçici yarı zamanlı işçilerin sayısını arttıran sözleşmeleri kabul ettirmiştir. 67. Sendikaların karakteri, özünde, tek tek önderlerin yozlaşmasından değil; bizzat bu örgütlerin doğasından ve dünya ekonomisinin yapısında yaşanan değişikliklerden kaynaklanmaktadır. Ulusalcı ve kapitalizm yanlısı sendikalar, küreselleşmiş üretimin yükselişine ve ABD emperyalizminin krizine ve gerilemesine, en sınırlı kazanımlar uğruna mücadeleden bile vazgeçerek tepki gösterdiler. Üye sayıları azalır ve işçilerin ücretleri ile sosyal yardımları çöküşe uğrarken bile sendika yöneticilerinin gelirlerinde sürekli bir artışı sağlama alan sendika-şirket yönetimi ortaklığının yayılması ile birlikte, sendika aygıtı, her zamankinden daha doğrudan biçimde şirket yönetim yapısı ile bütünleşti. 68. Sınıf mücadelesinin yükselmesi nesnel bir süreçtir. WSWS’nin “Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi?” yazısında belirtmiş olduğu gibi: Hem ABD içindeki hem de uluslararası ölçekteki nesnel kriz koşullarının karşılıklı etkileşimi ve kitlelerin toplumsal bilincinin radikalleşmesi, sınıf mücadelesindeki patlamada ifade bulacaktır. Sınıf mücadelesinin sendika bürokrasisi, Demokratik Parti ve çeşitli kimlik politikalarının hali vakti yerinde destekçileri tarafından onlarca yıllık bastırılması sona eriyor. Egemen seçkinlerin toplumsal karşıdevrimi, Amerikan işçi sınıfının bir kabarışı ile karşılaşmak üzere. İşyerlerindeki, mahallelerdeki ve tüm kentlerdeki farklı toplumsal protesto biçimleri, her zamandakinden daha çok bir işçi sınıfı kimliği, kapitalizm karşıtı yönelim ve sosyalizan bir karakter edinecek. Tek tek işyerlerindeki ve mahallelerdeki mücadeleler, işçi sınıfının daha geniş kesimlerini birleşik mücadeleye çekecek. Sınıf mücadelesinin ve genel grevin mantığı 69. ABD, toplumsal bir barut fıçısıdır. ABD’de bugüne kadar tanık olunmamış ölçekte toplumsal mücadelelerin patlaması kaçınılmazdır. Kitlesel protestoların bütünleşmesi yönünde işleyen çok sayıda etmen (işçi sınıfının geniş kesimlerinin toplumsal çıkarlarının ortaklaşması, bölümsel farklılıkların azalması, işçi sınıfının ırksal ve etnik bütünleşmesi, internete dayalı sosyal medyanın etkisi) söz konusu. Dolayısıyla, doğrudan konusu ya da yeri ne olursa olsun hızla yayılacak ve milyonlarca işçiyi etkin bir şekilde mücadeleye çekecek ciddi toplumsal protestoların patlaması beklenmeli. İşçi sınıfının tarihsel deneyimleri göz önünde bulundurulduğunda, sınıf mücadelelerinin bu birleşmesinin mantıksal sonucu, siyasi iktidar sorununu gündeme getirecek bir genel grev olacaktır. 70. Bu yüzden, kitlesel işçi sınıfı mücadelelerine hazırlık, birbiriyle bağlantılı yaygın bir işyeri ve mahalle komiteleri ağının geliştirilmesini gerektirmektedir. Bu tür komitelere olan gereklilik, işçilerin kendi deneyimlerinden kaynaklanır. Onları temsil ettiklerini iddia eden örgütler olan sendikalar, işçi sınıfının mücadele örgütlerine yalnızca derinlemesine düşman değiller. Onlar, sorunların çözülmesi ve toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanması dahil, en sınırlı temsil biçimlerinden bile vazgeçmişlerdir. İşyeri ve fabrika komiteleri, işçilerin üretim bandının hızı üzerindeki denetimi, çok kademeli işgücüne son verilmesi, sekiz saatlik iş gününün uygulanması, tüm işçiler için tam ve uygun ücret ve güvenli olmayan çalışma koşullarına son verilmesi gibi talepleri ileri sürecektir. 71. Sosyalist Eşitlik Partisi’nin, şirketlerin kontrolündeki sendikalardan bütünüyle bağımsız, tabandan fabrika komiteleri kurulması çağrısı, yalnızca gerici bürokratları değil ama tüm sahte sol eğilimleri öfkelendirmiş durumda. “SEP, sendikaların işçi sınıfı üzerindeki siyasal ve örgütsel egemenliğine meydan okumaya nasıl cüret eder!” Sahte solun Troçkizme bağlılık numarası yapan kimi sözcüleri, SEP’i Geçiş Programı’nı terk etmekle suçluyorlar. Şirket yanlısı sendika yöneticilerinin bu küçük burjuva savunucuları, Troçki’nin Dördüncü Enternasyonal’in kuruluş belgesinde yazmış olduklarını ya okumamışlar ya da uzun süre önce unutmuşlar. Troçki, Dördüncü Enternasyonal’in üyelerine “Mümkün olan her durumda, hatta gerektiğinde tutucu sendika aygıtları ile doğrudan bir kopuş karşısında bile geri çekilmeden, burjuva topluma karşı kitlesel mücadelenin görevlerine daha sıkı biçimde uyumlu bağımsız militan örgütler kurma” çağrısı yapmıştı. O, şöyle devam ediyordu: Eğer sekter hizipleri sağlamlaştırma adına kitle örgütlerine sırtını dönmek suç oluşturuyorsa, devrimci kitle hareketinin açıkça gerici ve kılık değiştirmiş tutucu (“ilerici”) bürokratik kliklerin denetimine tabi olmasını edilgen biçimde hoş görmek de en az onun kadar canicedir. Sendikalar kendinde amaçlar değil; proleter devrim yolunda araçlardır. 72. Troçki, fabrika ve işyeri komitelerinin oluşturulmasını savunurken, bu örgütlerin, “Fabrikanın patronu kim olacak: kapitalistler mi yoksa işçiler mi?” sorusunu ortaya attığını açıklıyordu: Komitenin ortaya çıktığı andan başlayarak, fabrikada fiilen ikili bir iktidar oluşur. Bu, özünde geçici bir durumu temsil eder; çünkü uzlaşmaz iki rejimi içerir: kapitalist ve proleter. Fabrika komitelerinin temel önemi, tam olarak, kapıları, burjuva ve proleter rejimler arasında, doğrudan devrimci olmasa da devrim öncesi bir döneme açmaları olgusunda yatar. Sosyalist Eşitlik Partisi’nin görevleri 73. İvedi görev, Sosyalist Eşitlik Partisi’nin siyasi etkisini işçi sınıfının her kesimi içinde geliştirmektir. SEP, gelişen nesnel işçi sınıfı hareketini uzlaşmaz bir devrimci strateji ve perspektif ile silahlandırma mücadelesine öncülük ediyor. O, azalan ücretlere, sağlık hizmetlerine yönelik saldırılara ve kamu eğitiminin imhasına karşı mücadeleleri göçmen işçilere, polis zulmüne, demokratik hakların ortadan kaldırılmasına ve dünya savaşı tehlikesine karşı muhalefet ile birleştirmek için mücadele ediyor. 74. SEP’in temel görevi, devrimci bir öncüyü inşa etmek, işçi sınıfına kendi hedeflerini en üst düzeyde kavratmak ve gelişen hareketin doğasını açıklığa kavuşturmaktır. SEP, işçi sınıfı içindeki mücadelenin büyümesini, devlet iktidarını alacak ve ekonomik yaşamı özel kar yerine toplumsal gereksinimler temelinde yeniden örgütleyecek sosyalist, enternasyonalist ve emperyalizm karşıtı siyasi bir harekete bağlamak için mücadele etmelidir. İşçi sınıfı, egemen sınıfın savaş ve toplumsal karşıdevrim politikasına karşı, bir sosyalist devrim programını ileri sürmek zorundadır. 75. SEP’in ve Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nin siyasi etkinliği, giderek artan oranda, siyasi gelişmelerin gidişatı ile bağlantılıdır. DEUK ve SEP, geçtiğimiz yıl boyunca, internet sansürüne karşı ve Julian Assange’ın savunusu uğruna mücadelenin öncüsü oldu. Partinin şirket yanlısı sendikalardan bağımsız fabrika komiteleri yönündeki kampanyası, öğretmenler, otomotiv işçileri ve işçi sınıfının diğer kesimleri içinde artan bir destek kazanıyor. 76. Yirminci yüzyıldaki toplumsal devrimlerin incelenmesi, siyasi yenilgilerin, sıkça, sosyalist partilerin devrimci mücadeleler sırasında izlediği doğru olmayan politikaların sonucu olduğunu ortaya koymaktadır. POUM’un İspanya İç Savaşı (1936-39) sırasındaki politikaları, doğru olmayan politikalardan kaynaklanan yenilgilerin en çarpıcı örnekleri arasındadır. Ancak yenilgilerin bir diğer nedeni, Marksist partinin, devrimci bir krizin yaklaştığını fark edememesi; ona zamanında ve yeterince kararlı bir şekilde karşılık verememesidir. 1923’teki Alman Devrimi’nin yenilgisi, bu tür siyasi inisiyatif eksikliğinin en önemli örneğidir. Devrimci hareketin şimdiki derinleşen kriz koşullarında kesinlikle önlemesi gereken yanlış, bu sonuncusudur. 77. Bu perspektiften kaynaklanan özgün görevler şunlardır: A. Partinin, işçi sınıfının otomotiv ve diğer imalat işçilerini; petrol, doğalgaz, maden ve çelik işçilerini; öğretmenleri ve diğer kamu sektörü işçilerini; sağlık emekçilerini; Amazon, UPS ve diğer kargo işçilerini ve hizmet işçilerini kapsayan önemli kesimleri içindeki tabanını geliştirmek. SEP, sendikalardan bağımsız fabrika, işyeri ve mahalle komitelerini örgütlemeye yönelik girişken kampanyasını, işçi sınıfının kapitalist sisteme karşı siyasi seferberliği ile birleştirmelidir. ABD’deki işçilerin eylemlerini diğer ülkelerdekiler ile koordine etmek; işçi sınıfının nesnel birliğini uluslararası ölçekte bilinçli hale getirmek için her türlü çaba harcanmalıdır. Partinin tüm şubeleri, en ileri işçileri partiye üye yapmak için sistematik olarak çalışmalıdır. B. Göçmen işçilerin mağduriyetine ve Trump yönetiminin faşizan politikalarına karşı bir kampanyanın geliştirilmesi. Göçmen işçilere yönelik zulme karşı mücadele, göçmenlere yönelik saldırının tüm işçilere yapılmış bir saldırı olduğu ve göçmenlere yönelik polis devleti yöntemlerinin her türlü siyasi ve toplumsal muhalefete karşı kullanılacağı anlayışı temelinde işçi sınıfının içine taşınmalıdır. Bu kampanya, Demokratik Parti’ye ve onun çevresindeki örgütlere karşı olarak geliştirilmelidir. C. Yeni bir savaş karşıtı işçi sınıfı hareketinin geliştirilmesi. SEP, DEUK’un “Sosyalizm ve Savaşa Karşı Mücadele” başlıklı açıklamasını ve onun, savaş karşıtı bir hareketin asli siyasi temelleri olarak özetlediği ilkeleri yeniden onaylar: i. Savaşa karşı mücadele, nüfusun bütün ilerici unsurlarını kendi arkasında birleştiren, toplumdaki büyük devrimci güç işçi sınıfı üzerinde yükselmelidir. ii. Mali sermayenin diktatörlüğüne ve militarizm ile savaşın temel nedeni olan ekonomik sisteme son verme uğruna mücadele etmeksizin savaşa karşı ciddi bir mücadele söz konusu olamayacağı için, yeni savaş karşıtı hareket, kapitalizm karşıtı ve sosyalist olmak zorundadır. iii. Dolayısıyla, yeni savaş karşıtı hareket, zorunlu olarak, kapitalist sınıfın bütün siyasi partilerinden ve örgütlerinden bütünüyle ve tartışmasız biçimde bağımsız ve onlara düşman olmalıdır. iv. Yeni savaş karşıtı hareket, her şeyden önce uluslararası olmalı, işçi sınıfının muazzam gücünü emperyalizme karşı birleşik küresel bir mücadelede harekete geçirmelidir. Burjuvazinin sürekli savaşına, işçi sınıfı tarafından, stratejik hedefi ulus devlet sisteminin ortadan kaldırılması ve dünya sosyalist federasyonunun kurulması olan sürekli devrim perspektifi ile yanıt verilmelidir. Bu, küresel kaynakların akılcı, planlı gelişmesini; bu temelde, yoksulluğun ortadan kaldırılmasını ve insanlık kültürünün yeni doruklara yükselmesini mümkün kılacaktır. D. İnternet sansürüne, Julian Assange’a zulmedilmesine ve demokratik haklara yönelik tüm saldırılara karşı kampanyanın yoğunlaştırılması. Yalnızca, işçi sınıfı demokratik hakların savunusu için gerekli değildir. Aynı zamanda, demokratik haklar, işçi sınıfı için son derece önemlidir. Sınıf mücadelesinin ilk patlamalarının göstermiş olduğu gibi, özgür ve açık internet, işçilerin örgütlenmesi ve kapitalist medyadan, devletin ve sendikaların araçlarından bağımsız biçimde iletişim kurması için son derece önemli bir araçtır. WSWS’ye yönelik sansüre, sosyal medyanın daha sistematik kullanımı dahil çeşitli yollarla onun okurlarını genişletip içeriğini geliştirerek karşı koyulmalıdır. E. Toplumsal Eşitlik İçin Uluslararası Gençlik ve Öğrenciler’i yerleşkelerde, okullarda ve işçi sınıfı gençliği içinde inşa etmeye yönelik yaygın ve etkin bir kampanya. 2018’in ilk yarısında, gençlerin siyasallaşmasının, okullardaki şiddete karşı kitlesel protestoları kapsayan ifadeleri görüldü. Bu radikalleşme yüzünü işçi sınıfına dönmeli ve bilinçli bir şekilde, eşitsizliğin, savaşın ve şiddetin kaynağı olan kapitalist sisteme yöneltilmelidir. F. SEP’in 2018 ara seçimlerinde Michigan’ın 12. Kongre Seçim Bölgesi’ndeki adayı olan Niles Niemuth’un kampanyasına destek. Bu kampanya, işçi sınıfının haklarını güvenceye alacak, mali oligarşinin servetini kamulaştıracak, büyük bankaları ve şirketleri kamu denetimindeki tesislere dönüştürecek ve işçilerin işyerleri ve üretim süreci üzerinde denetimini sağlayacak bir işçi iktidarı için sosyalist bir program ileri sürüyor. 78. Parti ve kadroları, bu çok büyük siyasi sorumlulukları yerine getirmek için, Marksist hareketin tarihsel deneyimlerine, öncelikle de Lev Troçki tarafından 1938’de kurulmuş olan Dördüncü Enternasyonal’in 80 yıllık tarihine dayanmalı ve bu konuda eğitilmelidir. İşçi sınıfı içinde Marksizm uğruna mücadelenin kesintisizliğini temsil eden başka bir siyasi hareket yoktur. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nde cisimleşen bu büyük tarih, gelişen işçi sınıfı hareketine taşınmalıdır. İşçi sınıfının nesnel radikalleşmesi ile partinin pratiğinin kesişmesi, işçi sınıfının zaferinin, kapitalizmin ortadan kaldırılmasının ve dünya ekonomisinin sosyalist dönüşümünün koşullarını yaratacaktır.