http___preview.wsws.org_tr_articles_2018_09_19_turk-s19.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 6.2 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 9.1 9.2 10.1 10.2 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 12.3 13.1 14.1 15.1 15.2 16.1 17.1 17.2 18.1 18.2 19.1 19.2 20.1 21.1 21.2 22.1 22.2 23.1 23.2 23.3 24.1 24.2 24.3 25.1 26.1 26.2 26.3 26.4 26.5 27.1 27.2 27.3 27.4 27.5 28.1 28.2 28.3 28.4 28.5 29.1 29.2 29.3
Hundreds arrested as construction workers at Turkish airport clash with security forces By Jerry White 17 September 2018 Hundreds of Turkish construction workers were detained by police and gendarmes over the weekend after workers carried out mass protests against deadly working conditions at the site of a new airport in Istanbul. Thousands downed their tools and angrily protested after a shuttle bus accident left 17 of their fellow workers injured. The incident was the latest in a raft of industrial accidents at the site, which workers describe as a “graveyard” due to the lack of basic safety protections and pressure from the government and the contractor to open the giant airport by the end of next month. Hundreds of workers chanted, “We are workers, we are right. We will have our way one way or another.” The hashtag supporting the workers, “#we are not slaves” (#köledegiliz) gained strong support throughout Turkey. Police and gendarmes used military vehicles, tear gas and water cannon to break up the protests of striking workers, according to Ozgur Karabulut, an official of the Dev Yapi-Is union. “They broke into the workers’ camp with 30 gendarmerie, broke down the doors and detained around 500 workers,” Karabulut told Reuters by phone. Construction workers posted videos of state security forces rounding up and arresting workers. While some of the detained construction workers were released on Sunday, as of this writing hundreds remain in police and gendarme stations in Istanbul. Istanbul Governor Vasip Sahin said that 401 people had been detained, either for refusing to work or “trying to provoke others,” according to the newspaper Hurriyet. It quoted him as saying that 275 were released on Sunday morning and the airport operator, Istanbul Grand Airport (IGA), had started “addressing the problems.” Karabulut said on Sunday that 160 people had been released and the union estimated 360 remained in detention. “Some of our friends who were released last night were taken back to the camps, but they are not working,” he told Reuters. “We expect these protests to go on for a long time.” An IGA official downplayed the protests and said that the airport would open as planned on October 29, Reuters reported. “Our workers are working to schedule, there is no disruption at all,” said IGA’s corporate communications director, Gokhan Sengul. “There was a little bit of protest on Friday triggered by provocateurs who came in on Friday like union representatives.” For months, workers have been protesting conditions at the site, a showcase construction project for the Erdogan government, which says it will be the largest airport in the world. In an effort to shore up its credibility, the Dev Yapi-Is union—which has gone along with these conditions—issued a statement saying that the airport construction site was “no different than a concentration camp for workers.” In a visit to the site last April, Minister of Transport Ahmet Arslan said that 27 workers had died from workplace accidents or poor health since construction began in 2015. Workers, however, charge that this figure is a gross underestimation. The appearance of the transport minister followed the release of a report last February in the opposition newspaper Cumhuriyet saying that the government was covering up as many as 400 deaths at the site, which employs 35,000 workers. The workers told the newspaper that employers have put pressure on them to increase productivity after several delays in the target opening date. Many deaths go unreported, workers told the newspaper, because the government pays the families of the victims—many of whom live in impoverished villages far away from Istanbul or overseas—the equivalent to $100,000 in “hush money.” Most of the fatalities, workers told Cumhuriyet, are due to the largely uncontrolled traffic of thousands of trucks around the airport site, while police officers and inspectors look the other way. One trade union official, Yunus Ozgur, told the paper that accidents killed three to four workers every week. Workers have also complained about the poor quality of food they are served, along with infestations of fleas and bed bugs in their sleeping quarters and unpaid or late salaries. They have posted videos and pictures on social media of insects, uncollected garbage and cracks in the ceilings and walls of the company-supplied units where they are housed. The regime of President Recep Tayyip Erdogan is fearful of opposition from the working class as the depreciation of the Turkish lira, rising inflation and a wave of layoffs sharpen class tensions. The growth of the Turkish economy over the last decade has been chiefly based on a 15-year construction boom under Erdogan’s Justice and Development Party (AKP), which has overseen the building of bridges, highways and now the third airport in Istanbul. These projects, however, have been dependent on the availability of cheap credit on world financial markets, which is now drying up. Last Friday, Erdogan said that the government was freezing new investments to rein in inflation and support the lira, which has dropped 40 percent against the dollar this year. The construction sector has already come to a standstill, leaving tens of thousands of workers unemployed and slowing down other sectors of the export-dependent economy, including the auto industry, with Ford, Mercedes Benz and Renault preparing unpaid “holidays” for autoworkers. Under the state of emergency imposed by Erdogan following the US-backed coup attempt in July of 2016, the right to strike or protest was sharply curtailed. The lifting of the state of emergency in July was largely a symbolic act. As the mass arrests at the Istanbul airport demonstrate, the structure for mass state repression is fully intact. In hopes of appeasing 130,000 metal workers last January, Turkey’s Metal Industry Employers’ Association (MESS) and three major trade unions signed a two-year collective bargaining agreement providing a 24.6 percent average wage increase. The deal followed Erdogan’s ban on a scheduled industry-wide strike on the grounds that it would be “prejudicial to national security.” Metalworkers challenged the government decree and continued their demonstrations, carrying placards saying, “If the state of emergency is for bosses, strikes are for us.” In February, the Interior Ministry announced that 845 people had been detained on terror charges due to their protests or posts on social media critical of a Turkish military incursion in the northern Syrian town of Afrin. During the same month, the newspaper Evrensel reported, two construction workers were detained by police when they arrived at the İzmir Adnan Menderes Airport to fly to their hometown of Diyarbakır. The two workers—Nazım Toplu and Ahmet Polat—were detained by police on the grounds that they looked “suspicious.” They were told to open their Facebook accounts to see if they had posted anything critical of the government. When they refused, saying that such demands were illegal, the police seized the workers’ mobile phones and entered their social media accounts from the phones. The two were eventually released when police said they were not targets of previous investigations. The fatal accidents at the airport construction site underscore the deadly conditions for workers in Turkey, which functions as a cheap labor supplier for European and US-based multinational corporations. In 2014, the 28 EU countries registered a total of 3,700 work-related deaths. Turkey alone had 1,600 fatal accidents. The Workers’ Health and Work Safety Assembly, a Turkish NGO, put last year’s number of fatalities from accidents at work at 2,006. That figure was up from 1,970 deaths in 2016, the NGO said. In 2014, 301 workers died in one of the worst industrial accidents in Turkey’s history when a fire broke out in a coalmine in Soma in western Turkey. The tragedy was the outcome of privatization and International Monetary Fund-backed “structural adjustment” plans. These were implemented by Erdogan and his predecessors from all factions of the Turkish ruling class, and imposed by the unions. As one coal miner, Oktay Berrin, told the AFP at the time, “There is no security in this mine. The unions are just puppets and our management only cares about money.” The explosion of anger by construction workers in Istanbul is part of a growing movement and radicalization of the working class around the world. A decade after the global financial crash of September 2008, which was followed by the bailout of the financial aristocracy by the capitalist governments, workers in Europe, the Americas, Africa and Asia are mounting a growing number of strikes and mass protests against stagnating living standards, austerity and exploitation in the workplace. This movement will more and more take the form of an international struggle against the capitalist profit system.
1.1 2.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1
İstanbul 3. Havaalanı’ndaki eylemin ardından yüzlerce inşaat işçisi gözaltına alındı Jerry White Hafta sonu, Türkiye’deki yüzlerce inşaat işçisi, İstanbul’daki yeni havaalanı şantiyesindeki ölümcül çalışma koşullarına karşı kitlesel protestolar düzenlemelerinin ardından, polis ve jandarma tarafından gözaltına alındılar. Binlerce işçi, bir işçi servisi kazasında 17 arkadaşlarının yaralanmasının ardından iş bıraktı ve öfkeli protestolar düzenledi. Bu kaza, işçilerin temel iş güvenliği korumalarının olmaması ve hükümetin ve yüklenici firmanın dev havaalanını 29 Ekim’e kadar açma baskısı yapması nedeniyle inşaat alanında gerçekleşen çok sayıda iş kazasının sonuncusuydu. Yüzlerce işçi, “İşçiyiz, haklıyız, kazanacağız” sloganı attı. İşçileri destekleyen #KöleDeğiliz etiketi, Türkiye genelinde güçlü destek gördü. Dev Yapı-İş Sendikası Başkanı Özgür Karabulut’a göre, polis ve jandarma, iş bırakan işçilerin protestolarını sona erdirmek için askeri araçlar, göz yaşartıcı gaz ve tazyikli su kullandılar. Karabulut, Reuters’a, telefonla, “İşçi kamplarına 30 jandarmayla girdiler, kapıları kırdılar ve 500 kadar işçiyi gözaltına aldılar” dedi. İnşaat işçileri, işçileri toplayıp gözaltına alan devletin güvenlik güçlerinin videolarını yayınladılar. Gözaltındaki inşaat işçilerinin bir kısmı Pazar günü serbest bırakılırken, bu yazı yazıldığı sırada, yüzlerce işçi hala İstanbul’daki polis ve jandarma karakollarındaydı. Hürriyet gazetesine göre, İstanbul Valisi Vasip Şahin, çalışmayı reddeden ya da “diğerlerini kışkırtmaya çalışan” 401 kişinin gözaltına alınmış olduğunu söyledi. Gazete, valinin, 275 kişinin Pazar sabahı serbest bırakıldığını ve havaalanı işletmecisi İstanbul Grand Airport’un (İGA), “sorunların üzerine eğilmeye” başladığını söylediğini aktardı. Karabulut ise, Pazar günü, 160 kişinin serbest bırakıldığını ve sendikanın 360 kişinin hala gözaltında olduğunu tahmin ettiğini söyledi. O, Reuters’a, “Geçen gece serbest bırakılan bazı arkadaşlarımız kampa geri alındılar ama çalışmıyorlar” dedi ve ekledi: “Bu protestoların uzun süre devam etmesini bekliyoruz.” Bir İGA yetkilisi, protestoları önemsiz gibi gösterdi ve Reuters’a, havaalanının planlandığı gibi 29 Ekim’de açılacağını söyledi. İGA’nın Kurumsal İletişim Müdürü Gökhan Şengül, “Çalışanlarımız takvime göre çalışıyor, hiçbir aksama yok... Cuma günü sendika temsilcileri kılığında gelen provokatörlerin çıkardığı küçük bir protesto oldu” dedi. İşçiler, aylardır, şantiyedeki çalışma koşullarını protesto ediyorlardı. Erdoğan hükümetinin dünyadaki en büyük havaalanı olacağını söylediği 3. Havaalanı, hükümet için vitrin niteliğinde bir inşaat projesi. Bu koşulları uzun süredir kabul eden Dev Yapı-İş Sendikası, güvenilirliğini arttırma çabasıyla, havaalanı inşaatının “işçiler için bir toplama kampından farksız” olduğunu belirten bir açıklama yayınladı. Önceki Ulaştırma Bakanı Ahmet Arslan, geçtiğimiz Nisan ayında havaalanı inşaatını ziyaretinde, inşaatın 2015’te başlamasından beri iş kazalarında 27 işçinin öldüğünü söylemişti. Ancak işçiler, bu rakamın gerçeği olduğundan çok daha küçük gösterdiği suçlamasında bulunuyorlar. Ulaştırma bakanının ziyareti, hükümetin 35.000 dolayında işçinin çalıştığı şantiyede yaşanan 400 dolayında ölümü gizlediğini söyleyen muhalif Cumhuriyet gazetesinin Şubat ayındaki bir haberinin ardından gelmişti. İşçiler, gazeteye, işverenlerin onlara, hedeflenen açılış tarihinde yaşanan birkaç ertelemenin ardından üretkenliği arttırmaları için baskıya yaptığını ve birçok ölümün bildirilmemiş kaldığını söylediler. Çünkü hükümet, çoğu İstanbul’dan uzaktaki yoksul köylerde yaşayan kurbanların ailelerine, 400.000 bin lira civarında “sus parası” ödüyordu. İşçiler, Cumhuriyet’e, ölümcül olayların çoğunun, havaalanı inşaatı çevresinde binlerce kamyonun büyük ölçüde denetimsiz trafiğinden kaynaklandığını ve polis yetkilileri ile denetçilerin bunları görmezden geldiğini söylediler. Bir sendika yetkilisi olan Yunus Özgür, gazeteye, kazaların her hafta 2-3 işçinin ölümüne yol açtığını söyledi. İşçiler, ayrıca, kötü yiyeceklerden, böcek istilasından, yatakhanelerindeki tahtakurularından ve ödenmemiş ya da geç ödenen maaşlarından yakınıyorlardı. İşçiler, sosyal medyada, böceklere, toplanmamış çöplere ve kaldıkları yerlerdeki tavanlarda ve duvarlarda bulunan çatlaklara ilişkin videolar ve fotoğraflar paylaştılar. Devlet Başkanı Recep Tayyip Erdoğan yönetimi, Türk lirasının değer kaybı, artan enflasyon ve bir işten çıkarma dalgası sınıfsal gerilimleri şiddetlendirirken, işçi sınıfından gelen muhalefetten korkuyor. Türk ekonomisinin son on yıldaki büyümesi, esasen, köprüler, otoyollar ve şimdi de İstanbul’daki üçüncü havaalanı inşaatını yönetmiş olan Erdoğan’ın Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) dönemindeki 15 yıllık bir hızlı inşaat büyümesine dayanıyordu. Ancak bu projeler, şu anda kesilmekte olan, dünya mali piyasalarındaki ucuz kredi erişilebilirliğine bağımlıydı. Geçtiğimiz Cuma günü, Erdoğan, hükümetin, enflasyonu dizginlemek ve bu yıl dolar karşısında yüzde 60’tan fazla değer kaybetmiş olan TL’yi desteklemek için yeni yatırımları dondurduğunu söyledi. İnşaat sektörü, şimdiden, on binlerce işçiyi işsiz bırakacak ve ihracata bağımlı ekonominin diğer sektörlerini yavaşlatacak şekilde, durma noktasına gelmiş durumda. Ford, Mercedes Benz ve Renault, otomotiv işçileri için ücretsiz “izinler”e hazırlanıyor. Erdoğan’ın 15 Temmuz 2016’daki ABD destekli darbe girişiminin ardından ilan ettiği olağanüstü hal (OHAL) altında, grev ve protesto hakkı sert biçimde kısıtlanmıştı. OHAL’in Temmuz ayında kaldırılması, büyük ölçüde sembolik bir adımdı. İstanbul’daki havaalanında yaşanan toplu gözaltıların gösterdiği gibi, büyük devlet baskısı yapısı, tümüyle el değmemiş kaldı. Geçtiğimiz Ocak ayında, MESS ile üç büyük sendika, 130.000 dolayındaki metal işçisini yatıştırma umuduyla, ortalamada yüzde 24,6’lık bir ücret artışı sağlayan iki yıllık bir toplu sözleşme imzaladılar. Anlaşma, Erdoğan’ın, “milli güvenliğe zararlı” olacağı gerekçesiyle, sektör genelinde planlanmış olan bir grevi yasaklamasının ardından gelmişti. Metal işçileri, hükümetin kararnamesine meydan okumuş ve “OHAL patronlar içinse, grev bizim için” yazılı dövizlerle gösterilerine devam etmişlerdi. Şubat ayında, İçişleri Bakanlığı, Türk ordusunun Suriye’nin Afrin kentine yönelik saldırısını protesto ettikleri ya da sosyal medyada eleştirdikleri için, 845 kişinin terör suçlamalarıyla gözaltına alınmış olduğunu duyurmuştu. Aynı ay, Evrensel gazetesi, iki inşaat işçinin, memleketleri Diyarbakır’a uçmak için İzmir Adnan Menderes Havalimanı’na geldiklerinde polis tarafından gözaltına alındıklarını bildirmişti. Nazım Toplu ve Ahmet Polat adlı iki işçi, polis tarafından, “kuşkulu” göründükleri gerekçesiyle gözaltına alınmıştı. Onlara, hükümeti eleştiren herhangi bir şey paylaşıp paylaşmadıklarını görmek için Facebook hesaplarını açmaları söylendi. Onlar, bu tür taleplerin yasadışı olduğunu söyleyerek bunu yapmayı reddedince, polis, işçilerin cep telefonlarına el koymuş ve telefonlarından sosyal medya hesaplarına girmişti. Sonunda, iki işçi, polisin onların daha önceki soruşturmaların hedefi olmadığını söylemesiyle serbest bırakılmıştı. Havaalanındaki ölümcül kazalar, Avrupa ve ABD merkezli çok uluslu şirketler için bir ucuz emek tedarikçisi işlevi gören Türkiye’deki işçilerin ölümcül koşullarını vurgulamaktadır. 2014’te, 28 AB ülkesi, işle bağlantılı toplam 3.700 ölümü kayda geçirmişti. Türkiye ise, tek başına, 1,600 ölümcül kaza olayına sahipti. Türkiye’deki İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi, geçtiğimiz yılki iş cinayeti sayısını, 2.006 olarak bildirdi. Bu rakam, 2016’da 1.970 idi. 2014’te, Manisa’nın Soma ilçesinde bulunan bir kömür madeninde yangın çıkması sonucunda, 301 işçi, Türkiye tarihindeki en kötü iş cinayetlerinden birinde ölmüştü. Bu trajedi, özelleştirmenin ve Uluslararası Para Fonu (IMF) destekli “yapısal uyum” planlarının ürünüydü. Bu politikalar, Erdoğan ve onun Türkiye egemen sınıfının tüm hiziplerinden öncelleri tarafından dayatılmış ve sendikalar eliyle kabul ettirilmişti. O dönem, madencilerden Oktay Berrin, AFP’ye, “Bu madende hiçbir iş güvenliği yok. Sendikalar sadece kukla ve yönetimimiz yalnızca parayla ilgileniyor.” demişti. İstanbul’daki inşaat işçilerinin öfke patlaması, işçi sınıfının dünya çapında yükselen hareketinin ve radikalleşmesinin bir parçasıdır. Eylül 2008’deki küresel mali çöküşten (ki kapitalist hükümetler bunun ardından mali aristokrasiyi kurtartmaya girişmişti) on yıl sonra, Avrupa’daki, Amerika’daki, Afrika’daki ve Asya’daki işçiler, kötüleşen yaşam koşullarına, kemer sıkmaya ve işyerlerindeki sömürüye karşı giderek artan sayıda greve ve protestoya girişiyorlar. Bu hareket, gitgide, kapitalist kar sistemine karşı uluslararası bir hareket biçimini alacaktır.