http___qha.com.ua_tr_fikir-yazilari_paylasilamayan-yarimada-kirim_154491__1.xml
1.1 2.1 2.2 2.3 2.4 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 7.2 8.1 8.2 9.1 9.2 9.3 10.1 10.2 11.1 11.2 12.1 12.2 13.1 14.1 14.2 14.3 15.1 16.1 17.1 18.1 18.2 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2
The transfer of the Crimean Oblast in 1954 was an administrative action of the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union which transferred the government of the Crimean peninsula from the Russian Soviet Federative Socialist Republic to the Ukrainian SSR. On 19 February 1954 the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union issued a decree transferring the Crimean Oblast from the Russian Soviet Federative Socialist Republic to the Ukrainian SSR. According to the Soviet Constitution (article 18), the borders of a republic within the Soviet Union could not be re-drawn without the agreement of the republic in question. The transfer was approved by the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union; however, according to article 33 of the constitution, the Presidium did not have the authority to do so. The constitutional change (articles 22 and 23) to accommodate the transfer was made several days after the decree issued by the Presidium of the Supreme Soviet.[1][2] The decree was first announced, on the front page of Pravda, on 27 February 1954.[3] The full text of the decree was:[4] Decree of the Presidium of the USSR Supreme Soviet transferring the Crimea Province from the Russian SFSR to the Ukrainian SSR. Taking into account the integral character of the economy, the territorial proximity and the close economic and cultural ties between the Crimea Province and the Ukrainian SSR, the Presidium of the USSR Supreme Soviet decrees: To approve the joint presentation of the Presidium of the Russian SFSR Supreme Soviet and the Presidium of the Ukrainian SSR Supreme Soviet on the transfer of the Crimea Province from the Russian SFSR to the Ukrainian SSR. According to Russian website Pravda.ru the Presidium of the Supreme Council gathered for a session on February 19, 1954 when only 13 of 27 members were present. There was no quorum, but the decision was adopted unanimously.[5] The earlier published documents, and materials that have emerged more recently, confirm that the transfer of Crimea from the Russian SFSR to the Ukrainian SSR was carried out in accordance with the 1936 Soviet constitution, which in Article 18 stipulated that "the territory of a Union Republic may not be altered without its consent." The proceedings of the USSR Supreme Soviet Presidium meeting indicate that both the Russian SFSR and the Ukrainian SSR had given their consent via their republic parliaments.[6] On 27th June 2015 the Office of the Prosecutor General of the Russian Federation accepted the request of the leader of A Just Russia party Sergey Mironov to evaluate legitimacy of 1954 transfer of Crimea and stated that the transfer violated both Constitution of the Russian SFSR and the Constitution of the Soviet Union. The text of the document signed by Russian Deputy Prosecutor General Sabir Kehlerova Mironov stated "Neither the Constitution of the RSFSR or the USSR Constitution provide powers of the Presidium Supreme Soviet of the USSR for the consideration of the changes in the constitutional legal status of the Autonomous Soviet Socialist Republic, members of the union republics. In view of the above, the decision adopted in 1954 by the Presidium of the Supreme Soviets of the RSFSR and the Soviet Union on the transfer of the Crimean region of the RSFSR to the USSR, did not correspond to the Constitution (Fundamental Law) of the RSFSR and the Constitution (Fundamental Law) of the USSR." The transfer of the Crimean Oblast to Ukraine has been described as a "symbolic gesture", marking the 300th anniversary of Ukraine becoming a part of the Tsardom of Russia.[4][8][9] That "symbolic gesture" came out as a post factum and was never discussed as one of the reasons prior to the transfer. It was also attributed to Nikita Khrushchev, although the person who signed the document was Kliment Voroshilov.[original research?] Nina Khrushcheva, the political scientist and great-granddaughter of Nikita Khrushchev, the then General Secretary of the Communist Party of the Soviet Union said of Khrushchev's motivation "it was somewhat symbolic, somewhat trying to reshuffle the centralized system and also, full disclosure, Nikita Khrushchev was very fond of Ukraine, so I think to some degree it was also a personal gesture toward his favorite republic. He was ethnically Russian, but he really felt great affinity with Ukraine."[4] Sergei Khrushchev, Khrushchev's son, claimed that the decision was due to the building of a hydro-electric dam on the Dnieper River and the consequent desire for all the administration to be under one body.[10] Sevastopol in Crimea being the site of the Soviet Black Sea Fleet, a quintessential element of Russian and then of Soviet foreign policy, the transfer had the intended[citation needed] effect of binding Ukraine inexorably to Russia, "Eternally Together", as a poster commemorating the event of 1954 proclaimed. The transfer was described by some of the Supreme Soviet as a gift to commemorate the 300th anniversary of the Treaty of Pereyaslav[1] in 1654 when the Cossack Rada apparently decided to unify with Muscovy, putting in place the eventual acquisition of Ukraine by Russia. Other reasons given were the integration of the economies of Ukraine and Crimea and the idea that Crimea was a natural extension of the Ukrainian steppes.[11] There was also a desire to repopulate parts of the Crimea which had suffered large-scale expulsions of its native Tatars to Central Asia in 1944.[12] The transfer increased the ethnic Russian population of Ukraine by almost a million people. Prominent Russian politicians such as Alexander Rutskoy considered the transfer to be controversial.[13] Controversies surrounding the legality of the transfer remained a sore point in relations between Ukraine and Russia for the first few years after the breakup of the Soviet Union, and in particular in the internal politics of the Crimea. However, in a 1997 treaty between the Russian Federation and Ukraine, Russia recognized Ukraine's borders, and accepted Ukraine's sovereignty over Crimea.[14] In January 1992 the Supreme Soviet of Russia questioned the constitutionality of the transfer, accusing Nikita Khrushchev of treason against the Russian people and said that the transfer was illegitimate.[15] Alexander Rutskoy, the former Vice President of Russia, said that this was a "harebrained scheme" for which Khrushchev was famous saying that those who signed the document must have been suffering from sunstroke or hangovers.[16] There was confusion about the status of Sevastopol and whether it was a part of the transfer as it had a degree of independence from the Crimean Oblast and never formally ratified the transfer,[17] although it was later mentioned as Ukrainian territory in the Soviet Constitution and the Belavezha Accords between Ukraine and Russia.[17] In 1994 a Russian nationalist administration took over in Crimea with the promise to return Crimea to Russia, although these plans were later shelved.[18] After the Ukrainian president Victor Yanukovych was deposed by Euromaidan in 2014, the territories of Sevastopol and Crimea were seized by the Russian Federation; annexation was formalized following a referendum in which 96% of the Crimean population voted with "Yes", and the Crimean peninsula became part of Russia. This move was denounced by the new Ukrainian government, disregarded by the Venice Commission, an advisory body of the Council of Europe in the field of constitutional law, arguing that the referendum was illegal under the Ukrainian constitution[19] and contravened international norms,[which?] while the Crimean authorities justified themselves by saying that the Kosovo precedent made it comply with international norms beginning in 2010.[20] The annexation was condemned by most of the UN members and international supranational bodies.[21][22][23][24] None of the audio/visual content is hosted on this site. All media is embedded from other sites such as GoogleVideo, Wikipedia, YouTube etc. Therefore, this site has no control over the copyright issues of the streaming media. All issues concerning copyright violations should be aimed at the sites hosting the material. This site does not host any of the streaming media and the owner has not uploaded any of the material to the video hosting servers. Anyone can find the same content on Google Video or YouTube by themselves. The owner of this site cannot know which documentaries are in public domain, which has been uploaded to e.g. YouTube by the owner and which has been uploaded without permission. The copyright owner must contact the source if he wants his material off the Internet completely.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1
Son dönemde Rusya destekli ayrılıkçı hareketlerden kaynaklı çatışmalar, Karadeniz’in güvenliğini tehdit etmeye başlamıştır. Ukrayna ve Rusya arasındaki Kırım sorunu başlıca önemli kriz alanıdır. Sorunun kaynağını anlayabilmek için Kırım’ın tarihini analiz etmemiz gereklidir. Kırım, 1774 yılına kadar yaklaşık 300 yıl boyunca Kıpçak soyundan gelen Giray Hanlar tarafından Osmanlı egemenliği altında özerk bir eyalet olarak yönetildi. 1774 Yılında imzalanan Küçük Kaynarca Antlaşması ile bağımsız hale gelen Kırım Hanlığı, 1783 yılında Çariçe II. Katerina tarafından Rusya’ya ilhak edilmiştir. Böylelikle Giray Hanların yönetimine son verilmiş ve Osmanlı ile kader birliği de bozulmuştu. 1917 Ekim Devrimi’nden sonra 18 Ekim 1921 tarihinde bu bölge Kırım Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti adıyla Sovyet Rusya’nın bir parçası haline geldi. İlk Kırım Özerk Anayasası 10 Kasım 1921 yılında kabul edildi. 1941-1944 yılları arasında Almanya tarafından işgal edilen Kırım, bu işgalin ardından tarihin en kara sayfasını araladı. 11 Mayıs 1944 tarihinde Josef Stalin tarafından imzalanan Kırım Yarımadası’ndan Kırım Türklerinin sürgün edilmesini emreden kararla birlikte bu kararı uygulamak için NKVD birlikleri 17 Mayıs’ı 18 Mayıs’a bağlayan gece Kırım’ın her yerinde harekete geçilmiştir. 18 Mayıs 1944 tarihi Kırım Türkleri için büyük felâket olmuştur. Almanlarla işbirliği yaptıkları gerekçesiyle Kırım yarımadasının asli unsuru olan Kırım Türkleri kendi anavatanları Kırım’dan sürgün edilmişlerdir. Bu sürgünde hiçbir Kırım Türkü, Sovyet Partizanları, Kızıl Ordu askerleri, Komünist Partisi mensupları dahi istisna edilmemiş ve herkes topyekün sürülmüştür. Hayvan vagonlarında günlerce devam eden yolculuklarında yiyecek ve su verilmeyen, yolculukta ölenlerin dışarı çıkarılmasına dahi izin verilmeyen, hiçbir tıbbi yardımının olmadığı ölüm yolculuğunda havasızlık, açlık, susuzluk ve hastalıktan çoğu Kırım Türkü hayatını kaybetmiştir. Kırım Türklerini taşıyan hayvan vagonları neredeyse tamamı Orta Asya (Özbekistan), Sibirya ve Urallar’a gönderildiler. Sürgün esnasında çoğunluğu kadın ve çocuklardan oluşan halkın yaklaşık yüzde %46’sı hayatını kaybetmiştir. Sürgün akabinde özellikle Kırım bölgesinde ve genel anlamda SSCB’de Kırım Türkçesi ile yazılan kitaplar yakılmıştır. 1944 Yılında Kırım Özerk yapısını kaybetmiş ve 30 Haziran 1945 yılında SSCB Yüksek Konseyi kararıyla Kırım Özerk Bölgesi “Kırım ili”ne dönüştürülmüş ve Oblast olarak SSCB'ye bağlanmıştır.. Kırım, 1954 yılında Ukrayna asıllı Sovyet lider Nikita Kruşçev tarafından Ukrayna ile Rusya’yı birleştiren 1654 tarihli Pereyaslav Anlaşması’nın 300. Yıldönümüne atfen Ukrayna SSC’ye hediye edilmiştir. Kırım Türkleri sürgün edildiği bölgelerde ‘özel yerleşim’e tabi tutulmuşlardır. Josef Stalin’in ölümünden sonra SSCB Yüksek Sovyet Prezidyumu 5 Eylül 1967 yılında yayınladığı bir kararname ile Kırım Türklerine haksızlık edildiğini kabul etmiş ve tüm yurttaşlar gibi Kırım Türklerinin de SSCB’nin her yerinde yaşayabileceklerini açıklamışlardır. Bu kararnamenin yayınlanmasında bile ustaca ibareler kullanılmış “Kırım Tatarları” tabiri yerine “Kırım’da eskiden yaşamış Tatar milletinden yurttaşlar” denilmiştir. Nikita Kruşçev’in “yumuşama politikası” izlemesi Kırım Türklerinin “özel yerleşim”ine 1956 yılında son verilmiştir. Fakat sürgün edilen diğer halklara tanınan öz vatanlarına geri dönme hakkı Kırım Türklerine tanınmamıştır. Kırım Türkleri vatana dönme hakkını Soğuk Savaşın sona erdiği 1989 yılında kazanabilmişlerdir. 1990 sonrasında ortaya çıkan tabloya baktığımızda; Kırım Tatarlarının durumlarında, Sovyet dönemi ile mukayese edilemeyecek nispette bir iyileşme olduğunu ifade etmek mümkündür. Ancak “Vatana dönüş” mücadelesini kazanıp da, Kırım’a dönebilen Kırım Tatarlarının sayısı halen 300.000 civarında olup, çoğunluğu Özbekistan’da olmak üzere yaklaşık henüz Kırım’a dönme imkânı bulamayan eski SSCB arazisindeki Kırım Tatarlarının sayısı çeşitli tahminlere göre 200.000 civarındadır. Ukrayna Parlamentosu, Kırım Tatarlarının siyasi, iktisadi, sosyal ve kültürel haklarının verilmesi için gerekli kanunları yeterince uygulayamamıştır. Bununla birlikte Ukrayna’daki siyasi değişim rüzgarı Batı kaynaklı renkli devrimlerin halkası turuncu devrimin yansımaları, yolsuzluk ve kargaşa dönemini de beraberinde getirmiş ve devrimin başarısız olmasıyla birlikte Rus yanlısı hükümetin başa gelmesine neden olmuştur. Özellikle Rus lider Vladimir Putin ile birlikte büyük hamle yapan ve yeniden süper güç olma serüveninde olan Rusya’nın, Ukrayna’nın NATO ve AB ile yakınlaşmasını engellemesi aşamasındaki büyük çabaları ve Ukrayna’da Rusya yanlısı Yanukoviç’in 2010’da seçilmesi üzerine başlayan siyasi gerilim etkisini göstermiş ve Kasım 2013’de Ukrayna’da milliyetçiler Rusya baskısından kurtulmak üzere Euromeydan olaylarını başlatmıştır. Üç ay süren mücadele sonunda Rus yanlısı Başkan Yanukoviç Ukrayna’dan kaçmıştır. Fakat bu olayların sonucu Kırım’da yaşayan Kırım Türklerini de ağır bir şekilde etkilemiştir. Rusya Federasyonu Euromeydan’dan sonra Ukraynalı milliyetçilerin Kırım’a saldıracağını bahane ederek 27 Şubat 2014’te Kırım’ı bir günde işgal etmiştir. Ukrayna’nın toprak bütünlüğü kararı hiçe sayılarak uluslararası hukuka tamamen aykırı 16 Mart 2014’de yapılan referandum ile de kurulan Kırım Cumhuriyeti Rusya Federasyonu’na bağlanmıştır. Kırım nüfusunun ise %60’tan fazlası Rus olup %13’un üzerindeki Tatar Türkü yaşamaktadır. Türklerin tamamına yakını söz konusu referandumu boykot etmişti. Başta BM olmak üzere uluslararası toplum bu katılmayı halen onaylamamıştır. Ukrayna ve Rusya arasında gerginliğin adresi Kırım’da yaşanan bu kriz sonrasında ABD ve AB Rusya’ya yönelik ekonomik alanda bazı yaptırımlar uygulamaya başlamıştır. Rus ekonomisi bu durumdan ciddi zarar görmüş fakat Ukrayna üzerinde uyguladığı işgalci tutumundan geri adım atmamıştır. Rusya, her ne kadar 1994 yılında imzalanan Budapeşte Anlaşması ile teoride “Ukrayna’nın toprak bütünlüğü ve Kırım üzerindeki egemenliğini onaylamasına rağmen” pratikte Ukrayna’yı daima anavatanının bir toprağı olarak algılamış ve Kırım Yarımadası ile Sivastopol üzerindeki Ukrayna egemenliğini asla kabullenememiştir. Budapeşte Anlaşması’na aykırı olarak 2014’de Rusya, Kırım’ı işgal ve ilhak etmiştir. Kırım’ın ilhakı ile Rusya, Karadeniz’de stratejik üstünlüğü yeniden elde etmiş, Sivastopol’deki deniz üssünü ele geçirmiş, Akdeniz’e deniz gücü intikal ettirebilme ve Akdeniz’de daimi deniz gücü bulundurabilme yeteneğini kazanmıştır. Ayrıca, Rusya Kırım’ı ilhak etmek suretiyle hava kuvvetlerinin operasyon alanını Karadeniz’in batısına genişletmiştir. Kırım’ın uluslararası hukuka aykırı olarak yapılan referandum sonuçlarını Türkiye tanımamıştır. Türkiye Hükümeti Rusya Hükümeti tarafından işgal edilen Kırım’ı Ukrayna’nın toprağı olarak kabul ettiğini, Ukrayna'nın toprak bütünlüğü konusundaki görüşlerinin çok net olduğunu, Kırım’ın Türkiye için tarihi önemi olduğunu ısrarla vurgulamış ve dış politikasında da bu tutumunu sürdürmüştür. Kırım’ın Ruslar tarafından illegal olarak ilhakını hiçbir zaman tanımayacaklarını ve Kiev Hükümeti ile birlikte çalışacaklarını resmi düzeyde açıklamışlardır. Türkiye Hükümeti için Kırım Türklerinin tarihi ata yurdu olan Kırım’daki varlıklarının devamı, kimliklerinin korunması, hak ve çıkarlarının güvence altına alınması yegane önceliktir. Bunun sağlanması için Türkiye Hükümeti Ukrayna Hükümeti ile işbirliğini sürdürecek ve Kırım Türklerinin hak ve çıkarlarını takip ederek uluslararası platformda konuyu gündeme getirecektir. Karadeniz’in güvenliği de bu krizin ivedi biçimde çözülmesine bağlıdır. Burada en önemli mesele Ukrayna ve Rusya arasındaki sorunun barışçıl yollarla ve diplomasiyle çözülmesini sağlamaktır. QHA