http___psikanalitikbakislar.com_anasayfa_1.xml
1.1 1.2 1.3 2.1 3.1 3.2 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 5.1 5.2
“Your inner soul, my friend, is surrounded with solitude and seclusion. Were it not for this solitude and this seclusion you would not be YOU and I would not be I. If it were not for that solitude and seclusion, I would, if I heard your voice, think myself to be speaking; yet, if I saw. If it were not for that solitude and seclusion, I would, if I heard your voice, think myself to be speaking; yet, if I saw your face, I would imagine that: I were looling into a mirror.” Kahlil Gibran D. W. Winnicott defines the capacity to be alone as one of the most important signs of maturity in emotional development. The foundation of this capacity depends on the existence of a good object in the psychic reality of the individual. Solitude is subjectively experienced as an undeniable part of our existence, however during this long haul under the shadow of the pandemic, we all have experienced its various forms, on an objective and a universal scale. Passing through the destructiveness of solitude in immeasurable pain, we have learned to lean back on creativity and productivity with the freedom that comes together with being alone. While the solitude during this period has paved the way for integration and maturation for some of us, it has turned into solitary confinement or emptiness and pointlessness for others. Just like the flow of our lives, our psychoanalytic work had to be reshaped within this solitude. Accustomed to listening to the solitude within solitude, as psychoanalysts, we have begun to hear the sounds of silence and solitude with a different ear. As Oruç Aruoba said “Solitude requires practice.” We are inviting you to our online symposium Psychoanalytic Views 15 on December 11-12, 2021 to share our solitary practices during the social isolation and to think about them together psychoanalytically.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1
“Ey kardeşim, senin ruhunun yaşantısı, ıssızlıkla çepeçevre sarılmıştır ve eğer ıssızlık ve tek başınalık olmasa, ne sen SEN, ne de ben BEN olabilirdik. Eğer bu ıssızlık ve tek başınalık olmasaydı, senin ağzından çıkan sözcüklerin benim ağzımdan çıktıklarına inanır; ya da senin yüzüne baktığımda aynadan kendi yüzümü seyrediyorum sanırdım.” Halil Cibran D.W. Winnicott yalnız kalma kapasitesini, duygusal gelisimde olgunluğun en önemli işaretlerinden biri olarak tanımlamıştır. Bu kapasiteyi sağlayan temel şey bireyin ruhsallığında bir iyi nesnenin varlığıdır. Yalnızlık, varoluşumuzun yadsınamaz bir parçası olarak hepimiz tarafından kendi öznelliğimizde deneyimlenirken, pandeminin gölgesinde geçen bu uzun zamanda onun çok değişik biçimlerini, nesnel ve evrensel boyutta deneyimledik. Ölçülemez bir acı içinde yalnızlığın yok ediciliğinden geçerek tek basına olmanın özgürlügü ile yaratmaya, üretmeye sırtımızı dayadık. Bu dönemdeki yalnızlık kimimiz için bütünleşme ve olgunlaşma yolunu açarken, kimimiz için ise hücre hapsi ya da boşluk ve anlamsızlığa dönüştü. Hayatımızın akışıyla beraber psikanalitik çalısmamız da bu yalnızlığın içinde yeniden şekillendi. Yalnızlık içinde, yalnızlığı dinlemeye alışkın biz psikanalistler sessizliğin ve yalnızlığın sesini başka türlü duyar olduk. Oruç Aruoba’ nın dedigi gibi; “Yalnızlık idman gerektirir.” Hepimiz bu süreçte tek başımıza yaptğımız egzersizleri paylaşmak ve psikanalitik açıdan birlikte düşünmek için sizleri 11-12 Aralık 2021’de Psikanalitik Bakıslar 15 çevrimiçi sempozyumumuza bekliyoruz.