http___preview.wsws.org_tr_articles_2017_10_30_spai-o30.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 4.2 4.3 5.1 6.1 6.2 6.3 6.4 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 8.3 9.1 10.1 11.1 11.2 12.1 12.2 13.1 14.1 14.2 14.3 15.1 15.2 15.3 16.1 16.2 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 19.1 19.2 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2 22.1 22.2 22.3 23.1
Spanish government vows to impose military-backed regime in Catalonia 20 October 2017 The Spanish government’s declaration yesterday that it plans to invoke Article 155 of the Spanish constitution tomorrow, suspending Catalan regional autonomy, is a political watershed and an urgent warning to workers not only in Spain, but across Europe and internationally. In a major Western European country, and with the support of the European Union and Washington, the ruling class is announcing plans for a turn to authoritarian rule. In invoking Article 155, Madrid would be suspending an elected Catalan government for the first time since 1978 and the end of the fascist Spanish regime created by Francisco Franco during the 1936-1939 Spanish Civil War. It would then forcibly impose another regional administration, backed by deployments of Spanish police and armored infantry units. Prime Minister Mariano Rajoy gave a deadline of yesterday at 10 a.m. for the Catalan regional premier, Carles Puigdemont, to state whether Catalonia had declared independence after the “yes” vote in the October 1 Catalan referendum. Without explicitly replying “no,” which could lead his own government to collapse, Puigdemont made clear he had not declared independence in his October 10 speech to the Catalan parliament. He appealed for talks with Madrid: “I proposed to suspend the effects of the popular vote. I did this to create favorable conditions for dialogue.” However, he warned, “If the Spanish government persists in blocking dialogue and using repression, the Catalan parliament may, if it is opportune, vote the formal declaration of independence that it did not vote on October 10.” Rajoy thrust this reply aside, issuing a brief communiqué declaring that Puigdemont had failed to give the clear reply demanded of him. “In consequence,” the communiqué stated, “the Spanish government will continue with filings under Article 155 of the Constitution to restore legality in the Catalan region.” It said Spain's council of ministers would meet Saturday to work out measures to be approved by the Spanish Senate, which must vote to authorize the invocation of Article 155. The turn towards military-police rule in Spain is an indictment not only of the Spanish ruling elite, but of the entire European Union. Arriving last night for the two-day EU summit in Brussels, German Chancellor Angela Merkel and French President Emmanuel Macron explicitly backed Madrid’s attacks on democratic rights. “We support the Spanish government’s position,” declared Merkel, while Macron promised that the EU summit would issue “a message of unity around Spain.” After a savage police assault on peaceful voters on October 1 sent over 800 people to the hospital, Madrid shut down Catalan nationalist web sites, discussed banning Catalan nationalist parties and arrested two Catalan nationalist politicians, Jordi Sànchez and Jordi Cuixart, provoking protests by hundreds of thousands in Barcelona. Madrid is also discussing implementing Article 116 of the Constitution, which would set up a state of emergency across Spain, suspending constitutional rights to trial, to strike, to privacy and to freedom of movement, thought and expression. Backed by Berlin and Paris, the ruling Partido Popular (PP) is working with the support of the Spanish Socialist Party (PSOE) and the Citizens Party to implement the turn to dictatorship, while flaunting its own roots in Franco’s regime. Having called protests for Spanish national unity attended by Franco's Falange organization, a spokesman for the Rajoy government issued a death threat to Puigdemont, boasting that he could “end up” like 1930s-era Catalan Premier Lluís Companys, who was shot by the Franco regime in 1940. Madrid and the EU are seizing on the Catalan crisis to implement police state measures that are being universally prepared against the population. Across Europe and America, governments of all stripes are demanding Internet censorship while carrying out mass electronic spying and deploying the army or militarized police units for domestic repression. The events in Spain are the clearest indication that such methods can and will be turned against mass political opposition, such as the peaceful mobilization of broad sections of the Catalan population to vote in the October 1 referendum. The events in Spain are rooted in the extreme crisis of the capitalist system, internationally and in Europe. They are the outcome of a quarter-century of escalating imperialist war, economic crisis and capitalist austerity. As Trump threatens to obliterate North Korea, endless US-led wars are escalating into standoffs with Russia and China, threatening world war and driving the dominant sections of the European bourgeoisie to desperately develop the EU as an independent military bloc with an EU army. The main target of the military buildup is the working class. Since the 2008 Wall Street crash, EU austerity, rising social inequality and mass unemployment of tens of millions across Europe have led to explosive levels of social anger. The EU’s “Generation What” poll found this year that over half of European youth would join a “large-scale uprising”—over 60 percent in Greece, Spain, Portugal, Italy, France, Britain, Hungary, Bulgaria and Romania. Leading European politicians are making clear that, in this context, they see the Catalan referendum as an intolerable threat to European imperialism’s military-political standing. After EU Commission President Jean-Claude Juncker warned that Catalan secession could lead to a “domino effect” and “an EU that in 15 years consisted of 98 states,” German Green politician Joschka Fischer returned to the issue in a column titled “Europe’s Attackers from Within.” Fischer stressed that he thought Catalan secessionism would prevent European imperialism from challenging global rivals in the US and Asia that equal or surpass the EU as a whole in size. He wrote, “It would be historically absurd for the EU’s member states to enter a phase of secession and disintegration in the twenty-first century. The sheer size of other global players—not least China, India, and the United States—has only made strong intercommunity relations and deeper European integration even more necessary.” Workers must be warned: the EU will not intervene to help persuade the PP government to uphold democratic rights—as the Podemos party is suggesting in an attempt to lull the working class to sleep. Based on its imperialist calculations, the EU is lining up behind Rajoy’s drive to re-legitimize the heritage of Francoism and turn to dictatorship. The turn is to the working class in both Catalonia and the rest of Spain, across Europe and internationally, where there is deep, historically rooted opposition to authoritarian rule, war and austerity. However, this objective opposition must be mobilized in a conscious, united political struggle for socialism, the coming to power of the working class in countries across Europe and the building of the United Socialist States of Europe. The critical question is the independent political mobilization of the working class. Workers must be warned that the pro-independence faction of the Catalan capitalist class around Puigdemont is seeking a deal with the EU and is hostile to the workers. A socialist movement must be built independently of all sections of the Spanish and Catalan bourgeoisie. The working class, however, must categorically oppose the bloody crackdown on Catalonia that Madrid is preparing. The unity of the European working class mobilized on a socialist and internationalist perspective can be built only in struggle against Rajoy’s attempt to defend Spain’s territorial integrity through force of arms. The watchword of class-conscious workers in Europe will be: No to dictatorship and military rule in Spain! Spanish troops out of Catalonia! For the United Socialist States of Europe! Alex Lantier
1.1 2.1 4.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1
İspanya, bağımsızlık girişimini önlemek için Katalonya’da askeri yönetim dayatıyor Alex Lantier ve Alejandro L pez Cuma günü, İspanya Senatosu, Katalonya’daki parlamenter yönetimi askıya alacak şekilde, İspanya Anayasası’nın 155. maddesinin uygulanmasına 214’e karşı 47 oyla izin verdi. Bu, İspanya Başbakanı Mariano Rajoy’a, Katalan bölgesel yönetimini askıya alma, Rajoy’un 21 Ekim konuşmasında özetlenen cezalandırıcı önlemlerle ilerleme ve yalnızca Madrid’e karşı yükümlü, seçilmemiş bir Katalan yönetimini dayatma konusunda tam yetki veriyor. 155. madde Rajoy’un sağcı Halk Partisi’nin (PP) mutlak bir çoğunluğa sahip olduğu Senato’da görüşülürken, Katalan meclisi görüşmenin sonucunu bekledi ve bağımsızlık ilanını oyladı. Yeni ilan edilen cumhuriyeti savunma yönünde çağrıların ortasında, binlerce protestocu, Cuma gecesi Barselona’daki Katalan yönetimi binalarının etrafını sardı. Dünkü olaylar, Batı Avrupa’daki demokratik yönetim biçimlerinin tarihsel bir çöküşüne ve kapsamlı sonuçlarıyla birlikte otoriter rejimlere dönüşe işaret etmektedir. General Francisco Franco’nun 1939-1978 yılları arasındaki faşist rejiminden 39 yıl önceki sözde Geçiş sürecinde oluşturulan İspanya siyasi düzeni paramparça oluyor. Madrid, Avrupa Birliği’nin (AB) ve Washington’ın tam desteğiyle, ülke çapında bir olağanüstü hali uygulamaya koymak için 116. maddeye başvurulmasını saklı tutarken, polisin ve ordunun desteğiyle, tek taraflı kararnameler yoluyla 7 milyon Katalanı kontrol altında tutmayı hedefliyor. İşçi sınıfının temel çıkarlarını savunmak, Katalonya’daki baskıya kararlı siyasi muhalefeti gerektirmektedir. Madrid Katalonya’daki ve İspanya genelindeki işçilere Avrupa mali aristokrasisinin diktasını zorla kabul ettirme yönünde ilerlerken, bir toplu kıyım tehlikesi baş gösteriyor. AB Konseyi Başkanı Donald Tusk, Avrupa devletlerinin 155. maddenin uygulanmasına desteğini, Twitter’da şunları yazarak yineledi: “AB için hiçbir şey değişmiş değil. İspanya bizim tek muhatabımız olmaya devam ediyor.” Tusk, sinik bir şekilde, Madrid’in “güç argümanını değil, argüman gücünü” kullanacağını umduğunu ekledi. Rajoy, Senato’yu 155. maddeyi kabul etmeye çağırdığı konuşmasında, artık “hiçbir seçenek yok.” demiş ve eklemişti: “Bu tür bir durumda yapılabilecek ve yapılması gereken tek şey, yasayı uygulamak için hukuku kullanmaktır.” Rajoy, hükümetinin dört hedefinin olduğunu söyledi: Katalonya’da “yasaya uygunluğa dönüş”, “halkın güvenini geri kazanmak”, “son zamanların yüksek ekonomik büyüme ve iş yaratma düzeylerini sürdürmek” ve “kurumsal bir olağanlık durumunda seçim düzenlemek”. Rajoy, “Katalanları korumamız gereken şey, var olduğunu iddia ettikleri İspanyol emperyalizmi değil; Katalonya’nın sahibiymiş gibi anlayışsız şekilde davranan bir azınlıktır.” dedi. Rajoy’un Katalonya’da diktatörlük çağrısı yapan kısa konuşması, bir sürü yalandan ibarettir. Onun, daha birkaç hafta önce İspanyol basınında “nükleer seçenek” olarak geniş biçimde tartışılmış olan 155. maddeye başvurmaktan başka seçenek olmadığı iddiası saçmadır. 2014’te Britanya’da İskoçya bir bağımsızlık referandumu düzenlemiş; 1980’de ve 1995’te ise Kanada’da Quebec bağımsızlık referandumları gerçekleştirmişti. Londra ve Ottawa, ne Rajoy’un 1 Ekim’deki Katalan bağımsızlık referandumu sırasında yaptığı gibi barışçıl seçmenlere saldırmak üzere on binlerce yarı askeri polis göndermiş ne de ayrılık yönündeki adımları zorla engellemişti. Krizin sorumluluğu, doğrudan, 1 Ekim referandumuna yönelik acımasız baskısının ardından çatışmayı durmadan kızıştırmaya çalışmış olan Madrid’e aittir. 19 Ekim’de Katalonya Başkanı Carles Puigdemont, bağımsızlık yönündeki adımları askıya aldığını ve diyalog için Madrid’e başvurduğunu doğrulamıştı. Bu çağrıyı tek taraflı reddeden, Katalan milliyetçisi politikacılar Jordi Sanchez ile Jordi Cuixart’ı keyfi bir şekilde hapseden ve 155. maddeye başvurma yönünde adımlar atan Madrid, Barselona’daki Katalan milliyetçisi politikacıları bağımsızlık ilanı yoluna itmiştir. Rajoy’un “yasaya uygunluk”, “seçimler” ve “kurumsal olağanlık” çağrıları, diktatörlük yönelimini demokrasinin ve anayasal yönetimin savunusu gibi sunan ikiyüzlü bir numaradır. Madrid, gündemini yalnızca devlet terörü ve baskı yoluyla uygulayabileceğinin son derece farkındadır. Rajoy’un 21 Ekim’deki konuşmasına göre, o, Katalan bütçesini, yönetimini, eğitim sistemini, polis gücünü ve medyasını ele geçirmeyi hedeflemektedir. Bu önlemler, milyonlarca emekçi arasında derin bir muhalefete yol açacak ve Madrid, bu muhalefeti zorla bastırmaya hazırlanıyor. Komşu bölgelere yerleştirilen jandarmalar, Arapiles motorlu piyade alayı ve diğer ordu birlikleri, Katalonya’ya müdahale etmeye hazırlanıyor. Protestolar ve sivil itaatsizlik çağrıları yayılırken, Madrid, Katalan kamu sektörü çalışanlarının topluca işten çıkarıldıklarını “açıklamaya” hazırlanıyor. Dün, İspanya Senatosu, Madrid’deki hükümete işçileri “disiplin önlemlerine ilişkin önceki mekanizmalara başvurmaksızın” yola getirme izni veren önlemleri onayladı. Rajoy, Cuma günü Senato'daki oylamayı tartışmak için düzenlenen bakanlar kurulu toplantısının ardından yaptığı basın açıklamasında, Katalan yönetiminin askıya alındığını ve 21 Aralık’ta seçim düzenleneceğini duyurdu. Madrid, ayrıca, mevcut Katalan yönetimine ve meclis üyelerine karşı, 30 yıla kadar hapis gerektiren “isyan” suçlamasıyla yasal işlem başlatacağını doğruladı. Bu açıklamalar, Rajoy’un Katalonya’da seçim düzenleneceği iddiasını Orwellvari bir sahtekarlık olarak teşhir etmektedir. Eğer onun planları gerçekleştirilirse, PP’ye muhalif Katalan siyasetçilerin çoğu, bu seçimler düzenlenirken hapiste olacak. Dahası, 21 Aralık’ta kim seçilirse seçilsin, yasa çıkarma ya da bir bölgesel yönetim seçme yetkilerden arındırılmış bir mecliste oturacak. O meclis, Madrid kendi iradesini dayatırken yalnızca seyirci kalabilir. Madrid’in ve yeni Katalan yönetiminin başlıca kaygısı, işçilere karşı sert kemer sıkma önlemlerini uygulamaya devam etmek olacaktır. Dün, AB, Madrid’e, gayrisafi yurtiçi hasılanın yüzde 2,2’si kadar bir kamu açığı hedefine ulaşmak için İspanya’nın kamu harcamalarını daha fazla kesmesini talep eden bir mektup gönderdi. Ekonomi Bakanı Luis de Guindos ve Hazine Bakanı Cristobal Montoro, buna, “bütçeye ilişkin istikrar hedeflerininin yerine getirilmesini güvence altına almak için gerekli tüm önlemleri” alacaklarını belirten bir açıklama ile karşılık verdi. İspanya’da otoriter yönetime dönüş, işçi sınıfına yönelik acil bir uyarıdır. Stalinist bürokrasinin Sovyetler Birliği’ni 1991’de dağıtmasından ve özellikle de 2008 Wall Street çöküşünden beri devam eden onlarca yıllık kemer sıkma, emperyalist savaş ve Avrupa genelinde “yasa ve düzen” önlemlerinin arttırılması, ölümcül bir kapitalist egemenlik krizine neden olmuştur. Egemen sınıf, Avrupa genelinde on milyonlarca işsiz işçinin varlığıyla birlikte patlamaya hazır toplumsal öfkenin son derece farkında. O, muhalefet ile karşılaştığında, buna hızla diktatörlük önlemlerine başvurarak karşılık verecektir. Bugünkü kritik sorun, Katalonya’daki, İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçilerin otoriter yönetim biçimlerine karşı mücadelede harekete geçmesidir. İşçiler, İspanya’nın toprak bütünlüğünü savunma çağrıları temelinde bir diktatörlüğe yönelmesini ve halkın askeri baskı altında tutulmasını meşrulaştırmaya yönelik tüm girişimleri reddetmeliler. İberya Yarımadası’nın ve bir bütün olarak Avrupa’nın birliğini sağlamaya yönelik tek ilerici yol, işçi sınıfının diktatörlüğe ve savaşa karşı sosyalizm uğruna devrimci ve enternasyonalist bir mücadelede harekete geçmesidir. İşçi sınıfını harekete geçirme mücadelesi, sendika bürokrasisini ve Katalan milliyetçi partilerinin yanı sıra “sol” olduğunu iddia eden burjuva partileri de kapsayan tüm egemen çevrelerden tam bağımsızlık ve onlara muhalefet temelinde yürütülmelidir. CCOO (İşçi Komisyonları) sendikası ve Podemos partisi gibi güçler, Rajoy’un diktatörlük yönelimi ile işbirliği içindeler. Podemos Genel Sekreteri Pablo Iglesias, Senato'daki oylamaya, Rajoy’un Katalan seçimleri çağrısını üstü kapalı şekilde destekleyerek, yalnızca, seçimlerin “baskı olmaksızın” düzenlenmesi gerektiğini söyleyerek karşılık verdi. Madrid baskıya hazırlanırken tarafsız bir tutum benimseyen Iglesias, “tek taraflılıktan [yani, Katanların bağımsızlık ilanından] ya da şiddetten ve baskıdan yana olmayan sessiz bir İspanyalı çoğunluğu olduğuna inanıyorum.” dedi. CCOO yetkilisi Fernandon Lezcano, sendikasının, işçilerin Madrid’e yönelik her türlü başkaldırı eylemini kıracağını vurguladı. Lezcano, “sivil itaatsizliğe ya da kamu sektörü çalışanlarının cezalandırılabilecek eylemler düzenlemesine yol açabilecek hiçbir talimat vermeyeceğiz.” dedi. Katalan milliyetçi hareketi, Madrid ile çatışmasının başından beri, Avrupa Birliği ile (Avrupa genelinde kemer sıkma önlemleri uygulayan AB ile) bir anlaşma peşinde koşarken, İspanyol burjuvazisinin diktatörlüğe dönmesi ile bağlantılı sınıfsal konuların üstünü örtmeye çalışıyor. Katalan milliyetçi hareketi, Katalonya’daki işçilerin değil; işçi sınıfının sömürüsünde daha doğrudan bir rol peşinde koşan Katalan burjuvazisinin çıkarlarını temsil etmektedir. İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçi sınıfı, Katalan milliyetçilerinin programına destek vermeden, İspanyol hükümetinin eylemlerine karşı çıkmalıdır. Hem Madrid’den hem de Barselona’dan gelen milliyetçi zehire karşı koymanın tek yolu budur.