http___prod.wsws.org_tr_articles_2017_03_25_fact-m25.html_1.xml
1.1 3.1 4.1 4.2 5.1 5.2 6.1 7.1 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 9.1 9.2 9.3 10.1 10.2 10.3 10.4 11.1 12.1 12.2 13.1 14.1 14.2 14.3 14.4 15.1 15.2 16.1 17.1 18.1 19.1 19.2 20.1 20.2 21.1 21.2 21.3 22.1 22.2 23.1 23.2 23.3 23.4 24.1 24.2 25.1 26.1 27.1 27.2
The key facts of the Maruti Suzuki workers’ case Thirteen autoworkers in India have been condemned to life imprisonment after being framed up on murder charges stemming from a July 2012 confrontation at a Maruti Suzuki car assembly plant on the outskirts of Delhi, India’s capital city. Those sentenced to rot in India’s notorious prisons include the entire 12-member executive of the Maruti Suzuki Workers Union (MSWU) at the Manesar, Haryana plant. All the workers are victims of a ruthless vendetta mounted by the corporation, the police and judicial authorities, with the full complicity of India’s principal political parties—the Congress Party and the Hindu supremacist Bharatiya Janata Party (BJP). These workers are totally innocent. Their only “crime” was to challenge the sweatshop conditions imposed by the Japanese-based transnational corporation with the aid of a pro-company, stooge union. The International Committee of the Fourth International and the World Socialist Web Site have initiated an international defense campaign to demand the immediate release of Ram Meher, Sandeep Dhillon, Ram Bilas, Sarabjeet Singh, Pawan Kumar, Sohan Kumar, Ajmer Singh, Suresh Kumar, Amarjeet, Dhanraj Bambi, Pradeep Gujjar, Yogesh and Jiyalal. The background to the case In March 2012, after months of walkouts, sit-down strikes, and other actions mounted in defiance of a company-controlled union, the Manesar Maruti-Suzuki workers forced the company to recognize the MSWU as a first step to realizing their demands. These included abolition of the hated contract labor system, which pays thousands of temporary workers 14,000 rupees (US $214) a month, or less than half the salary of permanent workers. Four months later, on July 18, 2012, management provoked an altercation on the factory floor. While workers were defending themselves from an army of private security thugs, a fire of mysterious origin broke out. The fire claimed the life of human resource manager Awanish Kumar Dev, who was overcome by smoke. There is not a shred of evidence that connects any of the framed-up workers to the fire or to Dev’s death. Moreover, he would have been the last one workers wanted to harm, since he was the one manager at the factory who was sympathetic to the workers. He had even helped them to register the MSWU with the Haryana Labour Department. The fire was the crux of the prosecution’s murder case. Yet it could not establish where, when or how the fire started. The authorities did claim to have found a matchbox, which supposedly escaped detection during the initial investigation of the fire and inexplicably survived unscathed in an area destroyed by the blaze. Nothing ties this matchbox to any of the workers. The police crackdown The July 18 events were used by the company and Indian authorities as a pretext for a massive crackdown on workers. Beginning the very next day, police smashed into workers’ homes and beat and detained hundreds of workers. Suzuki then purged the Manesar workforce, firing and replacing 2,300 workers. Defense lawyers soon began to expose the state frame-up against the almost 150 workers police formally arrested and jailed. They showed police had worked off lists of “suspects” supplied by management and that 89 of the workers had been arrested on the basis of names provided by police in alphabetically organized allotments by four Maruti Suzuki contractors. Thus, one “eyewitness” only saw “rioting workers” whose names began with a first letter from A to G, another only those with names in the G-P range, and so on. At the trial itself, these and other witnesses were systematically unable to identify the workers they had implicated. Despite these and many other inconsistencies and fabrications, 148 workers were held for more than three years in jail, where police, according to civil rights groups, subjected them to torture. In denying them bail, authorities declared that they had to restore the confidence of global investors and demonstrate that they would not face “labor unrest” in India. In convicting the 13 workers of murder and 18 other workers of lesser crimes, the Gurgaon District court had to willfully ignore its own finding that there had been collusion between the police and Maruti Suzuki management and fabrication of evidence. Indeed so full of holes and dubious was the prosecution’s evidence, the court had to exonerate 117 workers—workers who prosecutors had vehemently claimed till the very end were just as guilty as the rest. Why the Maruti Suzuki workers were targeted In the 14 months that preceded the mass arrests and frame-up, the Manesar Maruti Suzuki workers had become a focal point of workers’ resistance across the huge Manesar-Gurgaon industrial belt, raising the ire of the corporate bosses and the political establishment. The Congress Party-led Haryana state government repeatedly mobilized police en masse to break workers’ actions and suggested that the MSWU was in cahoots with “terrorists” and other “outsiders” determined to “sabotage” the state’s economy. The prosecution, in its closing argument, demanded savage retribution against the Maruti Suzuki workers, claiming their actions were a threat to the BJP national government’s “Made in India” program. That is, they were a threat to its drive to undercut China and make India the sweatshop of the world by supplying the transnational corporations with cheap and compliant labor. The defense of the Maruti Suzuki workers is an international issue and a responsibility of the international working class. Transnational corporations like Suzuki scour the world to find the cheapest labor costs. Meanwhile, governments are criminalizing worker resistance. There is no time to lose! If this travesty is not reversed and the Maruti Suzuki workers freed, it will embolden not only the Indian ruling elite, but the corporate and financial aristocracy in every country. The Indian prison system is a living hell. Many of the families of the framed-up workers are facing destitution with their sole breadwinners behind bars. Maruti Suzuki has also served notice it considers the life sentences too lenient. Company attorneys have vowed to appeal the March 18 judgment, so as to press for the punishment that the prosecution demanded for the 13: death by hanging. The attack on the Maruti Suzuki workers is part of the war being waged against the working class throughout the world. Justice for these workers will not be obtained by appealing to capitalist courts, to the Indian political establishment, or the major unions, which are all tied to this establishment and, consequently, have systemically isolated the persecuted workers. Workers around the world and all those who defend democratic rights must come to the aid of the courageous Maruti Suzuki workers and demand their immediate release. Sign up for the WSWS Autoworker Newsletter The WSWS urges auto workers and supporters to sign up for the Autoworker Newsletter for frequent updates and to leave your comments or questions. To do so, click here.
1.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1
Maruti Suzuki işçileri davasındaki temel gerçekler Hindistan’da, 13 otomotiv işçisi, ülkenin başkenti Yeni Delhi’nin varoşlarındaki bir Maruti Suzuki otomobil montaj tesisinde Temmuz 2012’de meydana gelen bir çatışmadan kaynaklanan cinayet suçlamaları üzerine kurulan komplonun ardından, ömür boyu hapse mahkum edilmiş durumda. Manesar Haryana tesisindeki Maruti Suzuki İşçi Sendikası’nın (MSWU) 12 yürütme organı üyesinin tamamını kapsayan bu işçiler, Hindistan’ın kötü ünlü hapishanelerinde çürümeye mahkum edildiler. Tüm bu işçiler, şirketin, polisin ve yargı makamlarının, Hindistan’ın başlıca siyasi partileri olan Kongre Partisi ile Hindu üstünlüğü yanlısı Bharatiya Janata Partisi’nin (BJP) tam suç ortaklığıyla yürüttüğü acımasız bir kan davasının kurbanlarıdır. Mahkum edilen işçiler, tamamen masumdur. Onların tek “suçu”, Japonya merkezli ulusötesi şirketin şirket yanlısı, yardakçı bir sendikanın yardımıyla dayattığı berbat çalışma koşullarına meydan okumaktı. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi ve Dünya Sosyalist Web Sitesi, işçiler Ram Meher, Sandeep Dhillon, Ram Bilas, Sarabjeet Singh, Pawan Kumar, Sohan Kumar, Ajmer Singh, Suresh Kumar, Amarjeet, Dhanraj Bambi, Pradeep Gujjar, Yogesh ve Jiyalal’ın derhal serbest bırakılmasını talep eden uluslararası bir savunma kampanyası başlatmış durumda. Davanın arka planı Manesar Maruti Suzuki işçileri, Mart 2012’de, şirket kontrolündeki sendikaya meydan okuyarak girişilen ve aylar süren grevlerin, oturma eylemlerinin ve diğer eylemlerin ardından, şirketi, taleplerinin yerine getirilmesinin ilk adımı olarak MSWU’yu tanımaya zorladılar. Talepler arasında, binlerce geçici işçiye daimi işçilerin maaşının yarısından daha az (ayda 14.000 rupi – 214 dolar) ödenmesini sağlayan nefret edilen sözleşmeli çalışma sisteminin kaldırılması da vardı. Dört ay sonra, 18 Temmuz 2012’de, işletme yönetimi fabrika içinde bir kavga kışkırttı. İşçiler bir özel güvenlik haydutları ordusu karşısında kendilerini savunurken, esrarlı bir şekilde bir yangın başladı. Yangın, dumandan kötü bir şekilde etkilenmiş olan insan kaynakları müdürü Awanish Kumar Dev’in hayatına mal oldu. Komplo kurulan işçilerden herhangi birinin yangınla ya da Dev’in ölümüyle bağlantılı olduğu yönünde en ufak bir kanıt bulunmuyor. Dahası, Dev, fabrikada işçilere karşı cana yakın olan tek yönetici olduğu için, işçilerin zarar vermek isteyeceği son kişi idi. Hatta o, MSWU’nun Haryana Çalışma Bakanlığı’na kayıt edilmesinde işçilere yardımcı bile olmuştu. Yangın, iddia makamının cinayet davasının en önemli noktasıydı. Yine de savcılık, yangının nerede, ne zaman veya nasıl başladığını bile tespit edemedi. Yetkililer, yangına ilişkin ilk soruşturma sırasında sözüm ona bulunamamış ve alevlerle kül edilmiş bir alanda açıklanamaz bir şekilde zarar görmeden kalmış bir kibrit kutusu bulduklarını iddia ettiler. Polis baskısı 18 Temmuz olayları, şirket ve Hindistan makamları tarafından, işçilere yönelik ağır bir baskının bahanesi olarak kullanıldı. Hemen ertesi günden başlayarak, polis, işçilerin evlerini bastı ve yüzlerce işçiyi döverek gözaltına aldı. Bunun ardından, Suzuki, 2.300 işçiyi işten atıp yerlerine yeni işçiler alarak işgücünü temizledi. Savunma avukatları, kısa süre sonra, polisin resmen tutuklayıp hapse attığı 150 dolayında işçiye yönelik devlet komplosunu ifşa etmeye başladılar. Onlar, polisin, şirket yönetiminin sağladığı “şüpheliler” listesinde yer alanları hedeflemiş olduğunu ve 89 işçinin, Maruti Suzuki’nin dört taşeronunun alfabetik olarak hazırlamış olduğu tahsisatlara göre polis tarafından sağlanan isimlere dayanarak tutuklanmış olduğunu gösterdiler. Dolayısıyla, bir “görgü tanığı”, yalnızca, isimlerinin baş harfi A’dan G’ye, bir diğeri ise yalnızca G’den P’ye kadar olan vb. “ayaklanan işçileri” görmüştü. Duruşmada, görgü tanıkları, töhmet altında bırakmış oldukları işçileri teşhis edememişti. Bu ve diğer pek çok tutarsızlığa ve uydurmalara rağmen, 148 işçi, üç yılı aşkın süre, insan hakları gruplarına göre polisin onlara işkence yaptığı hapiste tutuldular. İşçilerin kefaletle serbest bırakılmasını reddeden yetkililer, küresel yatırımcıların güveninin yeniden tesis edilmesi gerektiğini ve onlara Hindistan’da “iş huzursuzluğu” ile karşılaşmayacaklarını göstermek zorunda olduklarını açıkladılar. Gurgaon Bölge Mahkemesi, 13 işçiyi cinayetten, diğer 18 işçiyi daha hafif suçlardan mahkum ederken, polis ile Maruti Suzuki yönetimi arasında gizli anlaşma olduğu ve kanıtların uydurulduğu yönündeki kendi bulgularını kasten görmezden gelmek zorundaydı. Gerçekte iddia makamının kanıtları öylesine geçersiz ve şaibeliydi ki, mahkeme, 117 işçiyi beraat ettirmek zorunda kaldı ki bunlar, savcıların son dakikaya kadar öfkeli bir şekilde en az diğer işçiler kadar suçlu olduklarını iddia ettiği işçilerdi. Maruti Suzuki işçileri neden hedef alındı? Manesar Maruti Suzuki işçileri, toplu tutuklamalar ve komplo öncesindeki 14 ayda, şirket patronlarının ve siyaset kurumunun öfkesini doğuracak şekilde, devasa Manesar-Gurgaon sanayi bölgesi genelindeki işçi direnişinin odak noktası haline gelmişlerdi. Kongre Partisi önderliğindeki Haryana eyalet yönetimi, işçi eylemlerini toptan kırmak için defalarca polisi seferber etmiş ve MSWU’nun eyalet ekonomisini “sabote etmeye” kararlı “teröristler” ve diğer “yabancılar” ile işbirliği içinde olduğunu ileri sürmüştü. Savcılık, kapanış konuşmasında, işçilerin eylemlerinin BJP ulusal hükümetinin “Made in India” programına yönelik bir tehdit olduğunu ileri sürerek, Maruti Suzuki işçilerine acımasız bir ceza verilmesini talep etti. Yani, bu işçiler, hükümetin Çin’in altını oyma ve Hindistan’ı ulusötesi şirketlere ucuz ve uysal işgücü sağlayarak dünyanın kötü çalışma koşullarına sahip fabrikası yapma yönelimine bir tehditti. Maruti Suzuki işçilerinin savunusu uluslararası bir meseledir ve uluslararası işçi sınıfının sorumluluğudur. Suzuki gibi ulusötesi şirketler, en ucuz işgücü maliyetlerini bulmak için dünyayı didik didik tarıyor. Aynı anda, hükümetler, işçi direnişlerine suç muamelesi yapıyor. Kaybedecek zaman yok! Eğer bu rezalet iptal edilmez ve Maruti Suzuki işçileri serbest bırakılmazsa, bu, yalnızca Hindistan egemen seçkinlerine değil, ama bütün ülkelerdeki şirket ve mali sektör aristokrasisine cesaret verecektir. Hindistan’ın hapishane sistemi gerçek bir cehennemdir. Komplo kurulan işçilerin ailelerinin birçoğu, ailenin geçimini sağlayan tek kişinin hapse atılmasıyla birlikte, aşırı yoksullukla karşı karşıya bulunuyor. Ayrıca, Maruti Suzuki, ömür boyu hapis cezalarını çok hafif bulduğunu bildirmiş durumda. Şirket avukatları, iddia makamının talep etmiş olduğu 13 işçinin asılarak idam edilmesi yönünde baskı yapmak amacıyla, 18 Mart kararını temyize götüreceklerini ilan ettiler. Maruti Suzuki işçilerine yönelik saldırı, dünyanın dört bir yanında işçi sınıfına karşı yürütülen savaşın parçasıdır. Bu işçiler için adalet, kapitalist mahkemelere, Hindistan siyaset kurumuna ya da bu düzene tümüyle bağlı olan ve bu yüzden, zulme uğrayan işçileri sistematik olarak yalıtan büyük sendikalara başvurarak elde edilmeyecek. Tüm dünya işçileri ve demokratik hakları savunan herkes, cesur Maruti Suzuki işçilerinin yardımına koşmalı ve onların derhal serbest bırakılmasını talep etmelidir.