http___preview.wsws.org_tr_articles_2018_03_19_fran-m19.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 5.1 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 8.1 8.2 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 10.1 10.2 10.3 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 13.1 13.2 13.3 14.1 14.2 14.3 15.1 15.2 15.3 15.4 15.5 16.1 16.2 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 18.3 18.4 19.1 20.1 20.2 21.1 21.2 22.1 22.2 22.3 22.4 22.5
French ruling elite brays for war in Syria amid US-UK threats against Russia By Alex Lantier As British Prime Minister Theresa May moves to cut off relations with Russia after the mysterious poisoning of former British spy Sergei Skripal, a debate over war policy is erupting in the French ruling elite. This debate constitutes a warning to youth and workers in France and internationally. As French President Emmanuel Macron pushes for the draft, NATO is creating conditions for wars in which large draftee armies could be deployed. And as May’s threats show, events are moving towards not only war in the Middle East, but also a clash with a nuclear-armed opponent, Russia. The debate in France also points to political issues behind May’s decision to escalate a confrontation with Russia before any serious investigation of the Skripal affair takes place. Behind the rush to judgment in this as-yet unclarified case, powerful factions of the European ruling class are working out how to mount a military escalation aimed at Russia, Turkey and Syria. The first signal came on Monday evening from ex-President François Hollande, who pushed for a NATO war with Syria in 2013 despite Russian opposition, and then had to make a humiliating climb-down after Washington decided not to attack. Having abandoned public life last year, after taking the unprecedented decision not to run for re-election due to his unpopularity, he emerged from retirement to call for war in Le Monde. Hollande laid out a stunning list of targets. Implicitly taking Macron’s policy to task, he warned about Russia and its ties to Turkey and Syria: “Russia has been rearming for years now, and if it is threatening, it must be threatened. By allowing Ankara to bomb our Kurdish allies in Syria, Moscow is also trying to divide NATO. Barely a year ago, [Russian President] Vladimir Putin could not find harsh enough words for Turkish President Recep Tayyip Erdogan. Now, these two countries have agreed on a partition of Syria.” Hollande stressed that what is at stake is not just Syria, but the world order and French imperialism’s position in it: “The issue is how to respond to Vladimir Putin, not so much how to respond to [Syrian President] Bashar al-Assad. The West must realize the true scope of the danger.” Implicitly referring to Macron’s calls for dialog with Putin, Hollande added that “talking to Putin” should not mean “letting him advance his interests unchecked,” and that since Trump is unpredictable, “it is up to France, Europe, NATO to take action.” Beyond Russia, he called for enforcing no-fly zones in Syria against Syrian and Turkish planes in Ghouta and Afrin—that is, shooting them down if they were in these areas—asking, “What sort of ally is Turkey to launch strikes against our own allies?” Targeting Macron, he added, “If I supported the Kurds in context of our coalition, it is not to leave them in their current situation. If I was very hard on Bashar al-Assad’s regime, and I was consistently hard, it was not to let him liquidate political opposition and massacre his own people.” Hollande’s comments drew a bitter retort from Macron defending his record since his election: “Since last May, France has pursued a consistent and coherent policy, without being complicit but trying to be effective, by restoring dialog. These last years in Syria, has the absence of full dialog with Russia allowed us to progress further?” Without naming Hollande, Macron attacked him for calling for ground war when Hollande did not launch one himself in 2013: “We must be clear, France will not intervene militarily on the ground in Syria. I say that very firmly. And I believe some people who are giving lessons today took the same decisions.” Nonetheless, Macron soon found himself facing an advocate of confrontation with Turkey in his own cabinet. Foreign Minister Jean-Yves Le Drian, who was Hollande’s defence minister, criticized Turkey’s intervention in Afrin, declaring: “The struggle against the Islamic State is the principal reason for our military intervention in the Levant. It is a national security priority, and we fear that the Turkish action there will ultimately weaken the pressure on the remaining IS forces in Syria.” And the Journal de Dimanche called for a “European response” to the Skripal case, pressing for the European Union (EU) to adopt London’s line against Moscow. Paris and Berlin, it wrote, “discuss rather ‘frankly’ with Vladimir Putin, and cannot afford to remain silent. We cannot let Russia sink deeper rifts into the EU with such behavior. Italy, Greece, Hungary and other smaller countries are being wooed by Moscow to be more indulgent. If Europe wants to defend itself, and not only on cyber or energy issues, it must do so in unity.” A bitter battle is raging in the ruling elite. Yesterday, right-wing ex-prime minister Jean-Pierre Raffarin criticised May and warned of the potential for military escalation. He said, “I believe Mrs Theresa May went too far in this reaction before having any results of the inquiry, before having very precise elements to make a firm accusation. When Mrs Theresa May appeals to British public opinion in order to alert it, to say ‘If we are attacked we will respond,’ naturally the Russians will answer, ‘If you respond, we will respond to your response’. That is called escalation, and that is what is dangerous.” Youth and workers must be warned: none of the politicians in this debate want peace. All are willing to send masses of people to fight overseas. Macron is calling for a return to the draft and stepped-up war in Mali; as prime minister, Raffarin oversaw the early stages of France’s intervention in Ivory Coast and participation in the NATO occupation of Afghanistan. They disagree not over whether to wage imperialist wars, but over the best strategy to wage them. The debate reflects bitter conflicts between Washington and the EU over US threats of trade war against EU products and plans for an EU army independent from NATO and Washington. Hollande’s criticisms reflect the views of sections of the ruling class concerned that Macron’s plan for a German-French axis leading the EU antagonizes allies like Britain and the United States. Macron speaks for those that view US policy against Russia, like the threat of arming Ukrainian militias to attack Russian-backed forces in east Ukraine, as very dangerous, and believe the EU must be able to take independent military action. The obstacles to Macron’s plans for a Berlin-Paris axis are rapidly coming into focus. They will face a test later this week, when officials of Germany’s newly-installed Grand Coalition government visit Paris for talks. Macron spoke to the Frankfurter Allgemeine Zeitung yesterday, appealing for aid from Berlin. “If Germany does not move, part of my plans are condemned to failure,” he told the FAZ. “We totally depend the one on the other. I do not believe for a second that a European project can be crowned with success without or against Germany.” Macron also made clear that an EU led by Berlin and Paris would be a militaristic, anti-refugee bloc, declaring: “We cannot each year bring in hundreds of thousands of migrants.”
1.1 2.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1
Fransa egemen sınıfı Suriye’de savaş için haykırıyor Alex Lantier Britanya Başbakanı Theresa May eski Britanya casusu Sergey Skripal’ın gizemli zehirlenmesinin ardından Rusya ile ilişkileri kesmeye yönelirken, Fransız egemen seçkinleri içinde savaş politikası üzerine bir tartışma patlak veriyor. Bu tartışma, Fransa’daki ve dünyanın diğer ülkelerindeki gençler ile işçiler için bir uyarıdır. Fransa Başkanı Emmanuel Macron zorunlu askerlik talep ederken, NATO zorunlu olarak askere alınmış gençlerden oluşan büyük orduların sevk edileceği savaşların koşullarını yaratıyor. May’in tehditlerinin gösterdiği gibi, olaylar yalnızca Ortadoğu’da savaşa değil ama aynı zamanda nükleer silahlı bir rakiple, Rusya ile bir çatışmaya doğru gelişiyor. Fransa’daki tartışma, May’in Skripal olayının ciddi bir soruşturması yapılmadan Rusya ile bir cepheleşmeyi tırmandırma kararının arkasındaki siyasi meselelere de işaret ediyor. Bu henüz netleşmemiş olayda karara varmadaki acelenin ardında, Avrupa egemen sınıfının güçlü hizipleri Rusya’yı, Türkiye’yi ve Suriye’yi hedef alan askeri bir tırmanmanın nasıl artırılacağını hesaplıyorlar. İlk işaret, Pazar akşamı, 2013 yılında Rusya’nın muhalefetine rağmen Suriye ile bir NATO savaşı istemiş ve ardından, Washington saldırmamaya karar verdiğinde küçük düşürücü bir şekilde bu düşüncesinden vazgeçmek zorunda kalmış olan eski Başkan François Hollande’dan geldi. Geçen yıl halk arasında rağbet görmediği için seçimlere yeniden katılmama kararı almasının ardından devlet işlerinden çekilmiş olan Hollande, Le Monde’da savaş çağrısı yapmak için köşesinden ortaya çıktı. Hollande, nefes kesici bir hedefler listesi sundu. Örtülü bir şekilde Macron’un politikasını azarlayan Hollande, Rusya’nın Türkiye ve Suriye ile bağları hakkında uyarıda bulundu: “Rusya yıllardır silahlanıyor ve o tehdit ediyorsa, onun da tehdit edilmesi gerekir. Moskova, Ankara’nın Suriye’deki Kürt müttefiklerimizi bombalamasına izin vererek, aynı zamanda NATO’yu bölmeye çalışıyor. Daha bir yıl önce, [Rusya Devlet Başkanı] Vladimir Putin, Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan için yeterince sert sözcükler bulamıyordu. Şimdi, bu iki ülke Suriye’nin bölünmesi konusunda anlaşmış durumdalar.” Hollande, tehlikede olanın yalnızca Suriye değil ama dünya düzeni ve Fransa’nın onun içindeki yeri olduğunu vurguladı: “Mesele, [Suriye Devlet Başkanı] Beşar Esad’a nasıl yanıt verileceğinden çok, Vladimir Putin’e nasıl tepki gösterileceğidir… Batı, tehlikenin gerçek boyutunun farkına varmak zorunda.” Üstü örtülü olarak Macron’un Putin ile diyalog çağrılarına gönderme yapan Hollande, “Putin ile konuşma”nın “onun çıkarlarını engelsiz biçimde ilerletmesine izin verilmesi” anlamına gelmemesi gerektiğini; Trump öngörülemez olduğu için “harekete geçme”nin “Fransa’ya, Avrupa’ya, NATO’ya düştüğünü” belirtti. O, Rusya’nın ötesinde, Suriye’de Guta ile Afrin’de Suriye ve Türk uçaklarına karşı uçuşa yasak bölgeler uygulanması (yani bu bölgelere girdiklerinde vurularak düşürülmeleri) çağrısı yaptı. Hollande, “Türkiye ne tür bir müttefik ki kendi müttefiklerine karşı hava saldırıları düzenliyor?” diye sordu. O, Macron’u hedef alarak, “Eğer ben koalisyonumuz bağlamında Kürtleri desteklediysem, bu onları mevcut durumlarında terk etmek için değildi. Eğer ben Beşar Esad yönetimine karşı çok sert idiysem ki sürekli serttim, bu onun siyasi muhalefeti ortadan kaldırması ve kendi halkını katletmesi için değildi.” Hollande’ın açıklamaları, Macron’dan gelen ve seçilmesinden bu yana yaptıklarını savunan sert bir yanıta yol açtı: “Fransa, geçtiğimiz Mayıs ayından bu yana, suça dahil olmayıp diyalog yoluyla etkili olmaya çalışan tutarlı ve uyumlu bir politika izliyor. Geçtiğimiz yıllarda Suriye’de Rusya ile tam diyaloğun olmaması bizim ilerlememize izin verdi mi? Macron, Hollande’ın adını anmadan, ona 2013’te tek başına girişmediği bir kara savaşı çağrısı yaptığı için saldırdı: “Açık olmamız gerekiyor. Fransa Suriye’de karada askeri müdahalede bulunmayacak. Bunu son derece kesin olarak söylüyorum. Bugün bize ders veren kimilerinin aynı kararları almış olduğunu düşünüyorum.” Bununla birlikte, Macron, kısa süre içinde, kendi kabinesi içinde Türkiye ile cepheleşmenin bir savunucusu ile karşılaştı. Hollande’ın Savunma Bakanı olan Dışişleri Bakanı Jean-Yves Le Drian, Türkiye’nin Afrin müdahalesini eleştirdi: “İslam Devleti’ne karşı mücadele bizim Levant’taki askeri müdahalemizin başlıca nedenidir. Bu ulusal güvenlik önceliğidir ve biz, oradaki Türk tavrının, nihayetinde, Suriye’de geriye kalan İD güçleri üzerindeki baskıyı zayıflatacağından kaygılıyız.” Avrupa Birliği’nin (AB) Moskova’ya karşı Londra’nın çizgisini benimsemesi için baskı yapan Journal de Dimanche, Skripal olayına “Avrupalı bir yanıt” istedi. O, Paris ve Berlin “Vladimir Putin ile oldukça ‘samimi şekilde’ tartışıyor ve sessiz kalamazlar. Rusya’nın bu tür davranışlarla AB içinde daha derin yarıklar açmasına izin veremeyiz. İtalya, Yunanistan, Macaristan ve başka küçük ülkeler, Rusya tarafından, daha hoşgörülü olmaları için ayartılıyor. Eğer Avrupa kendisini savunmak istiyorsa ve bu yalnızca siber ya da enerji konuları ile ilgili değilse, bunu birlik içinde yapmalı.” diye yazdı. Egemen sınıf içinde sert bir çatışma yükseliyor. Dün, Fransa’nın eski sağcı başbakanı Jean-Pierre Raffarin, May’i eleştirdi ve askeri tırmanma olasılığı konusunda uyarıda bulundu. Raffarin şunları söyledi: “Ben Bayan Theresa May’in, herhangi bir soruşturma sonucuna sahip olmadan, sağlam bir suçlamada bulunacak son derece kesin unsurlara sahip olmadan bu tepkide bulunarak çok ileri gittiğini düşünüyorum… Bayan Theresa May ‘saldırıya uğradık, tepki vereceğiz’ demek için Britanya kamuoyuna seslendiğinde, Ruslar, doğallıkla, ‘eğer siz tepki gösteriyorsanız, biz de sizin tepkinize tepki göstereceğiz’ yanıtını verecektir. Buna tırmanma denir; tehlikeli olan da budur.” İşçilerin ve gençlerin uyarılması gerekiyor: bu tartışmadaki politikacıların hiçbiri barış istememektedir. Onların hepsi kitleleri ülke dışına savaşa göndermeye can atıyor. Macron zorunlu askerliğe geri dönme ve Mali’deki savaşı tırmandırma çağrısı yapıyor. Raffarin, başbakan iken Fransa’nın Fildişi Sahili’ne müdahalesinin ve Afganistan’daki NATO işgalinin ilk aşamalarına nezaret etmişti. Onlar, emperyalist savaşlar açıp açmama konusunda değil ama savaşmak için en iyi stratejinin ne olduğu konusunda anlaşamıyorlar. Tartışma, Washington ile AB arasında ABD’nin AB ürünlerine karşı ticaret savaşı tehditleri ve NATO ile Washington’dan bağımsız bir AB ordusu planları üzerine yaşanan sert anlaşmazlıkları yansıtmaktadır. Hollande’ın eleştirileri, egemen sınıfın, Macron’un AB’ye önderlik eden bir Alman-Fransız ekseni planının Britanya ve ABD gibi müttefikleri düşman ettiğinden kaygılı kesimlerinin düşüncelerini yansıtıyor. Macron ise, ABD’nin, Rusya’ya yönelik, doğu Ukrayna’daki Rusya destekli güçlere saldırmak için Ukraynalı milisleri silahlandırma tehdidi gibi politikalarının son derece tehlikeli olduğunu ve AB’nin bağımsız askeri eyleme geçebilme kapasitesine sahip olması gerektiğini düşünenler adına konuşuyor. Macron’un bir Berlin-Paris ekseni planlarının önündeki engeller hızla belirginleşiyor. Bunlar, bu hafta sonunda, yeni kurulmuş Alman Büyük Koalisyon hükümetinin yetkilileri görüşmeler için Paris’e geldiğinde bir testten geçecekler. Macron, Frankfurter Allgemeine Zeitung’a, Berlin’den yardım isteyen bir konuşma yaptı ve “Eğer Almanya harekete geçmezse, planlarımın bir kısmı başarısızlığa mahkum. Birbirimize bütünüyle bağımlıyız. Almanya’nın yokluğunda ya da ona karşı bir Avrupa projesinin başarıyla taçlanacağına bir an olsun inanmıyorum.” dedi. “Biz her yıl yüz binlerce göçmen alamayız” diyen Macron, Berlin ile Paris’in önderliğindeki bir AB’nin militarist, sığınmacı karşıtı bir blok olduğunu da ortaya koydu.