http___prod.wsws.org_tr_articles_2018_01_06_pers-j06.html_1.xml
1.1 1.2 1.3 2.1 2.2 3.1 3.2 3.3 3.4 4.1 4.2 4.3 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 9.1 9.2 10.1 10.2 10.3 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 11.6 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 12.6 12.7 13.1 13.2 14.1 14.2 14.3 14.4 15.1 15.2 15.3 16.1 16.2 16.3 16.4 16.5 16.6 16.7 16.8 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 18.3 19.1 19.2 19.3 19.4 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2 21.3 21.4 22.1 22.2 22.3 22.4 22.5 22.6 23.1 23.2 23.3 23.4 23.5 24.1 24.2 24.3 24.4 25.1 25.2 25.3 26.1 26.2 26.3 27.1 27.2 28.1 28.2 28.3 29.1 29.2 30.1 31.1 31.2 32.1 32.2 32.3 32.4 32.5 32.6 32.7 32.8 32.9 32.10 33.1 33.2 34.1 34.2 34.3 34.4 35.1 35.2 36.1 36.2 36.3 36.4 37.1 37.2 37.3 38.1 38.2 39.1 39.2 39.3 39.4 39.5 40.1 40.2 41.1 42.1 43.1 43.2 44.1 44.2 45.1 45.2 45.3 46.1 47.1 47.2 47.3 48.1 49.1 49.2 49.3 50.1 50.2 50.3 50.4 51.1 51.2 51.3 51.4 51.5 51.6 51.7 51.8 52.1 52.2 52.3 53.1 53.2 53.3 54.1 54.2 54.3 54.4 54.5 55.1 55.2 55.3 55.4 56.1 56.2 56.3 56.4 56.5 56.6 57.1 58.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 68.2 69.1 70.1 70.2
“We do not say to the world: Cease your struggles, they are foolish; we will give you the true slogan of struggle. We merely show the world what it is really fighting for, and consciousness is something that it has to acquire, even if it does not want to.” [Karl Marx to Arnold Ruge, September 1843] “The weapon of criticism cannot, of course, replace criticism by weapons, material force must be overthrown by material force; but theory also becomes a material force as soon as it has gripped the masses.” [Contribution to the Critique of Hegel’s Philosophy of Law, 1844] “The emancipation of the German is the emancipation of the human being. The head of this emancipation is philosophy, its heart is the proletariat. Philosophy cannot be made a reality without the abolition of the proletariat, the proletariat cannot be abolished without philosophy being made a reality.” [Contribution to the Critique of Hegel’s Philosophy of Law, 1844] “It is not a question of what this or that proletarian, or even the whole proletariat, at the moment regards as its aim. It is a question of what the proletariat is, and what, in accordance with this being, it will historically be compelled to do.” [The Holy Family, 1844] “Together with the thoroughness of the historical action, the size of the mass whose action it is will therefore increase.” [The Holy Family, 1844] “The history of all hitherto existing society is the history of class struggles.” [The Manifesto of the Communist Party, 1847] “Let the ruling classes tremble at a Communist revolution. The proletarians have nothing to lose but their chains. They have a world to win. WORKING MEN OF ALL COUNTRIES, UNITE!” [The Manifesto of the Communist Party, 1847] This year marks the 200th anniversary of the birth of Karl Marx, the originator of the materialist conception of history, the author of Das Kapital and, with Friedrich Engels, the founder of the modern revolutionary socialist movement. Born on May 5, 1818 in the Prussian city of Trier, Marx was, to quote Lenin, “the genius who continued and consummated the three main ideological currents of the nineteenth century, as represented by the three most advanced countries of mankind: classical German philosophy, classical English political economy, and French socialism combined with French revolutionary doctrines in general.” Marx died in London on March 14, 1883 at the age of 64. By that time, he and Engels had placed utopian socialist aspirations on a scientific foundation and laid the basis for a revolutionary political movement of the international working class. Between 1843 and 1847, Marx carried out a revolution in theoretical thought that overcame both the limitations of the predominantly mechanical materialism of the eighteenth century and the idealist mystifications of Hegel’s dialectical logic. Extending philosophical materialism into the realm of history and social relations, Marx proved that the necessity of socialism arose out of the lawful development of the inherent contradictions of the capitalist system. He did not claim to have discovered the class struggle as a motivating force in history. His world-changing contribution to the understanding of history, as Marx himself explained in 1852, was “1. to show that the existence of classes is merely bound up with certain historical phases in the development of production; 2. that the class struggle necessarily leads to the dictatorship of the proletariat; 3. that this dictatorship itself constitutes no more than a transition to the abolition of all classes and to a classless society.” Had Marx laid down his pen following the writing of The Communist Manifesto, his place in history would still have been assured. But what elevated him to the stature of a world historical figure was the writing of Das Kapital, which substantiated the materialist conception of history. In the 150 years that have passed since the publication of its first volume in 1867, several generations of bourgeois economists have devoted their professional lives to refuting Marx’s work. In vain! Their efforts are confounded not only by the force of Marx’s dialectical methodology and historical insight, but also, and even more, by the reality of capitalist crisis. However much the professors may protest, the capitalist world “moves” as Marx explained. Each assault on Das Kapital is invariably followed by a new practical demonstration of the insoluble economic and social contradictions of the capitalist system. The last such lesson, which continues to this day, began with the global crash of 2008. The essential categories and concepts of Marxian political economy—such as labor power, constant and variable capital, surplus value, the declining rate of profit, exploitation, the fetishism of commodities, the industrial reserve army, and the relative and absolute impoverishment of the proletariat—are required not only for a scientific understanding of capitalism, but even for a basic understanding of daily political, economic and social developments. One can be certain that the bicentenary of Marx’s birth will be marked by numerous academic seminars in which professors will poke around at Marx’s theories. Many of them will focus on what they claim to be his errors or omissions. There will be some, a small minority, who will praise Marx’s work. But the truest and most objective appraisal of Marx’s life will take place outside the classrooms. This new year of 2018—the bicentenary of Marx’s birth—will be characterized, above all, by an immense intensification of social tensions and an escalation of class conflict around the world. For several decades, and especially since the dissolution of the Soviet Union in 1991, the resistance of the working class to capitalist exploitation has been suppressed. But the essential contradictions of the capitalist system—between a globally interdependent economy and the archaic bourgeois nation-state system; between a worldwide network of social production, involving the labor of billions of human beings, and private ownership of the means of production; and between the essential needs of mass society and the selfish interests of individual capitalist money-making—are now rapidly approaching the point where the further suppression of mass working class opposition to capitalism is impossible. The level of wealth concentration in a small layer of the population has reached historically unprecedented levels. This is a global process. The world’s richest one percent owns half the world’s wealth. [3] The richest 500 individuals have, as of December 2017, a combined wealth of $5.3 trillion, up $1 trillion from 2016. [4] In the United States, three people—Jeff Bezos, Bill Gates and Warren Buffett—have more money than the bottom half of the population. In China, 38 billionaires added $177 billion to their personal wealth in 2017. Despite economic sanctions imposed by the United States and Western Europe, Russia’s 27 billionaires added $29 billion to their collective wealth. Carlos Slim, the richest man in Mexico, increased his wealth to $62.8 billion, an increase of $12.9 billion over the previous year. The distinctive feature of these massive fortunes is that they are bound up with the staggering rise on equity markets over the past 35 years, and especially since the 2008 Wall Street crash. The US Federal Reserve’s policy of “quantitative easing” and the low interest rate policies of global central banks have led to a nearly four-fold rise of the Dow Jones Average over the past decade. In 2017, the explosive rise in the value of US equities was bound up with the expectation—which has since been realized—of a massive tax cut for the rich. The enrichment of those at the summit of the capitalist oligarchy proceeds alongside the impoverishment of the broad mass of the world’s population. According to a report published by Credit Suisse, “At the other end of the spectrum, the world’s 3.5 billion poorest adults each have assets of less than $10,000 (£7,600). Collectively these people, who account for 70 percent of the world’s working age population, account for just 2.7 percent of global wealth.” This gross disparity in wealth is not merely an unfortunate and reparable blemish on the face of contemporary capitalism. The extreme inequality is the consummate expression of the bankruptcy of the existing social system. Amidst all the urgent social needs of modern-day mass society—for education, housing, care for the aged, universal and high-quality medical care, development of advanced mass transportation systems, protection of the endangered global ecosystem, etc.—incomprehensibly vast resources are being squandered to satisfy the obscene and brainless whims of the superrich and their progeny. Resources that should be deployed to build schools, affordable housing, water treatment plants and hospitals, or to fund museums, orchestras and other vital cultural institutions, are being wasted on mansions, yachts, jewelry and countless other vulgar extravagances. The modern capitalist ruling elites have themselves become an absolute impediment to the progressive development of human society. The growth of their personal wealth has acquired a grimly metastatic character, which provokes popular revulsion and portends the downfall of the system. The present state of affairs is irrational, in precisely the sense of the word as employed by Engels to describe the French monarchy on the eve of the revolution that was to sweep the aristocracy from power: In 1789 the French monarchy had become so unreal, that is to say, so robbed of all necessity, so irrational, that it had to be destroyed by the Great Revolution, of which Hegel always speaks with the greatest enthusiasm. In this case, therefore, the monarchy was the unreal and the revolution the real. And so, in the course of development, all that was previously real becomes unreal, loses its necessity, its right of existence, its rationality. And in the face of moribund reality comes a new, viable reality—peacefully if the old has enough common sense to go to its death without a struggle; forcibly if it resists this necessity. It requires no great political insight to predict that the corporate and financial oligarchs will stop at nothing to defend their wealth. Accustomed to imposing their will upon society, they will respond to any sign of popular resistance with violent repression. Nevertheless, there are no major contemporary political and social issues—including mass unemployment, poverty, social inequality, escalating attacks on basic democratic rights, the mounting danger of an ecological catastrophe, unrestrained imperialist militarism and the threat of nuclear war—that can be solved within the framework of capitalism. Indeed, any serious attempt to implement desperately needed social reforms would require, at a minimum, the expropriation of massive private fortunes and a far-reaching redistribution of wealth. As long as the capitalist class holds state power, however, such reforms are impossible. Thus, the fight of the working class to defend its interests leads, as Marx foresaw, to social revolution. The conquest of state power by the Russian working class in October 1917 substantiated the materialist conception of history and the political perspective elaborated by Marx and Engels in The Communist Manifesto. But the October Revolution was not simply the spontaneous outcome of an objective historical process. The victory of the working class depended upon the leadership of a Marxist political party that based itself on an international revolutionary strategy. Without such leadership, the socialist revolution cannot achieve victory, no matter how great the crisis of the capitalist system. At the Second Congress of the Communist International in 1920, Lenin warned the delegates that there were no “absolutely hopeless” situations for the ruling class. The attempt to “prove” “absolute” hopelessness in advance is empty pedantry or juggling with concepts and words. Only experience can provide a real “proof” of this or similar questions. The bourgeois order is now undergoing an exceptional revolutionary crisis all over the world. We must now “prove” through the practice of the revolutionary parties that they are sufficiently conscious, that they possess sufficient organization, links with the exploited masses, determination and understanding to utilize this crisis for a successful and victorious revolution. Lenin’s warning was tragically confirmed. In the years and decades that followed the October Revolution, there was no shortage of revolutionary situations that raised the possibility of the working class taking power. Despite two devastating world wars, mass popular uprisings all over the globe, and numerous episodes of severe economic instability and total breakdown, the survival of capitalism in the twentieth century is attributable, in the final analysis, to the absence of the necessary revolutionary political leadership in the working class. With the outbreak of World War I, the Social Democratic parties of the Second International passed over to the side of imperialism, accepted the program of “national defense,” and betrayed the post-war revolutionary upsurge of the working class. Within the Soviet Union, the growth of the Stalinist bureaucracy led to the destruction of the Third (Communist) International. The Stalinist program of “socialism in one country,” unveiled in 1924, led to the subordination of the Third International to the national interests of the Soviet state as determined by the ruling bureaucracy. The transformation of the Social Democratic and Stalinist parties into political agencies of imperialism led to devastating defeats of the international working class in the 1920s and 1930s. The worst of these defeats were the destruction of the Chinese Communist Party in 1927, the victory of the Nazis in 1933 and the crushing of the socialist movement in Germany, and the betrayal of the Spanish Revolution and the coming to power of the fascist regime of Franco (1936–39). In 1938, Leon Trotsky founded the Fourth International. This was the culmination of his political struggle, dating back to 1923, against the Stalinist regime’s nationalist perversion of socialism, suppression of workers’ democracy, and abandonment of the program of world socialist revolution. In the founding document of the new International, Trotsky identified “the crisis of revolutionary leadership” as the central problem of the transition from capitalism to socialism. Eighty years later, in a new period of escalating global crisis of the capitalist system and increasing militancy of the working class, the question must be raised: What are the prospects for the resolution of the crisis of revolutionary leadership? Is it possible for the Fourth International to win the allegiance of the advanced sections of the working class, socially conscious youth and the most progressive elements among the intelligentsia, and lead the mass struggles of the working class to victory in the world socialist revolution? The answer to this question requires that the study of the problem of leadership be placed in a broader historical context. Yet another anniversary will be observed this year: the fiftieth anniversary of the events of May–June 1968, the mass general strike that brought capitalist France to the very brink of a socialist revolution. The events of 1968 still resonate in popular imagination: in addition to the mass protests and general strike in France, it was the year of the Tet Offensive in Vietnam, extreme instability in the United States (expressed in two political assassinations and the outbreak of riots in major American cities), and the anti-Stalinist Prague Spring in Czechoslovakia, which was suppressed in August by the armed intervention of the USSR and the Warsaw Pact. The events of 1968 set into motion a process of international working class radicalization. The period between 1968 and 1975 was marked by the greatest international revolutionary movement of the post-World War II era, including strike waves in Italy, Germany, Britain, Argentina and the United States. The Social Democrats formed their first government in Germany since the victory of Hitler’s Nazis. The Allende government came to power in Chile in September 1970. A miners’ strike in Britain in the winter of 1973–74 forced the resignation of the right-wing Tory government. The Greek military junta was overthrown in July 1974. Facing impeachment, Richard Nixon resigned from the American presidency in August 1974. The fascist regime that had been in power in Portugal since 1926 collapsed in April 1975. The death of Franco in November 1975 exposed the fragility, not only of the old dictatorship, but of capitalist rule in Spain. Powerful anti-imperialist movements of national liberation swept through the Middle East and Africa. And yet, despite the international scope of these mass struggles, the capitalist system not only survived the upheaval, it was able to inflict defeats (as in the overthrow of the Allende regime in Chile in 1973) and lay the basis for a counter-offensive against the working class. This was begun by the ruling class in the late 1970s with the coming to power of Margaret Thatcher (followed shortly thereafter by the election of Ronald Reagan). The survival of capitalism amidst the global upheavals between 1968 and 1975 depended, above all, on the fact that the Stalinist and Social Democratic parties and trade unions were still the dominant forces in the mass workers’ movements of the time. With memberships that numbered in the millions, they employed their bureaucratic power to restrain, divert, undermine, and, where necessary, orchestrate the actual defeat of the struggles of the working class. The Stalinist regime in the Soviet Union and the Maoist regime in China systematically falsified Marxism and used all the resources at their disposal to subvert revolutionary movements that threatened their efforts to improve relations with the United States and other imperialist powers. Within the less developed countries, the Stalinist and Maoist regimes sought to maintain the influence of various bourgeois national movements over the working class, thus undermining the struggle against capitalism and imperialism. During this critical period, the International Committee of the Fourth International fought against the political influence of Stalinism, Social Democracy and bourgeois nationalism. But it did so under conditions of extreme political isolation that were imposed upon the International Committee not only by the large bureaucratic organizations of the Social Democrats and Stalinists, but also by the insidious political role of the opportunist organizations that had broken with Trotskyism in the 1950s and early 1960s. Named after the principal theoretician of anti-Trotskyist revisionism, the Pabloite organizations specifically rejected the necessity of building independent revolutionary parties of the working class based on the program of the Fourth International. Michel Pablo and his principal political associate, Ernest Mandel, rejected Trotsky’s characterization of the Stalinist bureaucracy as counterrevolutionary. They argued that the Soviet bureaucracy, under the pressure of objective events and the spontaneous movement of the masses, could be compelled to carry out revolutionary policies. Similarly, the pressure of objective events could compel the Social Democrats and bourgeois nationalists to play a revolutionary role. The conclusion that was to be drawn from these far-reaching revisions of Trotskyism was that there was no need to build the Fourth International. The Pabloites found and glorified countless “alternatives” to Trotskyism, such as Castro in Cuba and Ben Bella in Algeria. For refusing to accept the political liquidation of the Fourth International, the Pabloites denounced the International Committee as “ultra-left sectarians.” Fifty years ago the Social Democrats, the Stalinists, the Maoists, and various forms of bourgeois nationalism exerted immense influence over the working class and mass anti-imperialist movements. But what remains of these organizations today? The Soviet Union no longer exists, and the global network of Stalinist parties has largely disappeared. In China, the Communist Party is the political and state organization of the capitalist ruling elite. The Social Democratic parties are virtually indistinguishable from the most right-wing bourgeois parties. Nowhere do workers see them as defenders of their interests. To the extent that the Social Democrats attempt to preserve a shred of credibility by executing a feint to the left (i.e., Corbyn in Britain), this fraudulent exercise will be exposed as a sham as soon as they are elevated into a position of political power, as occurred in Greece. As for the bourgeois nationalist movements, nothing remains of their anti-imperialist and anti-capitalist pretensions. The evolution of the African National Congress into the ruling party of South Africa—ruthlessly defending the interests of the rich and shooting down striking workers—is the quintessential expression of the historical trajectory and class essence of bourgeois nationalism. Finally, the Pabloite organizations, along with the various movements that comprise the pseudo-left, have integrated themselves into the bourgeois political establishment—expressed most clearly in the rise to power of Syriza (The Coalition of the Radical Left) in Greece, where it enforces the austerity measures and anti-immigrant policies demanded by the European banks. The explanation for the political decay and downfall of these organizations is to be found in the deep-rooted contradiction between their provincial national-reformist programs and the development of capitalism as a globally integrated economic system. The common political element of the Stalinist, Maoist, Social Democratic, bourgeois nationalist and Pabloite opportunist organizations was the dependence of their programs on the possibility of achieving reforms within the economic framework of the national state. As the process of economic globalization accelerated in the 1980s, the perspective and program of these nationally grounded organizations lost all viability. The potential for the successful resolution of the crisis of working class leadership resides in the alignment of the program of the International Committee of the Fourth International with the objective process of global economic development and the international development of the class struggle. This is the real basis for the vast change, since 1968, in the relationship of political forces between Trotskyism, as represented by the International Committee of the Fourth International, and all the political representatives of anti-Marxism and pseudo-leftism. Thirty years ago, in the aftermath of its expulsion of the final remnants of Pabloite opportunism from the Fourth International, the International Committee developed the international political analysis that was to guide its work in the decades that followed. This perspective, published in 1988, insisted that revolutionary parties of the working class could be developed only on the basis of an international program that corresponded to the objective tendencies of capitalist development. It explained that the “massive development of transnational corporations and the resulting global integration of capitalist production have produced an unprecedented uniformity in the conditions confronting the workers of the world.” The International Committee drew from this analysis the following strategic conclusion: It has long been an elementary proposition of Marxism that the class struggle is national only as to its form, but that it is, in essence, an international struggle. However, given the new features of capitalist development, even the form of the class struggle must assume an international character. Even the most elemental struggles of the working class pose the necessity of coordinating its actions on an international scale. At the Thirteenth National Congress of the Workers League (predecessor of the Socialist Equality Party in the United States) in August 1988, the practical implications of this analysis were explained: The search for national solutions to the international crisis leads inevitably to the subordination of each national labor movement to the trade war policies of the bourgeoisie. There is no way out of this impasse except on the basis of revolutionary internationalism, and we mean by this not the invocation of holiday phrases. The supreme strategical task that confronts the Trotskyist movement is the unification of the working class of the entire world into what Trotsky once referred to as “a single international proletarian organization of revolutionary action having one world center and one world political orientation.” We do not conceive of this as some sort of utopian mission. Our scientific analysis of the epoch and the nature of the present world crisis convinces us not only that this unification of the proletariat is possible; but also that only a party whose daily work is based upon this strategic orientation can become rooted in the working class. We anticipate that the next stage of proletarian struggles will develop inexorably, beneath the combined pressure of objective economic tendencies and the subjective influence of Marxists, along an internationalist trajectory. The proletariat will tend more and more to define itself in practice as an international class; and the Marxian internationalists, whose policies are the expression of this organic tendency, will cultivate this process and give it conscious form. On the basis of this analysis, the International Committee implemented significant changes in its organizational and practical work. Until 1995 the sections of the International Committee existed as leagues. In June of that year, the Workers League in the United States established the Socialist Equality Party, a change in organizational form that expressed, in the midst of the crisis and breakdown of the old mass bureaucratic organizations, the emergence of a new relationship between the revolutionary Marxist tendency and the working class. The selection of the name for the new party identified the struggle for equality as the great aim of socialism and anticipated the popular outrage against capitalist inequality. In the months that followed, all the sections of the International Committee carried through the same political reorganization. Following the transformation of the old leagues into parties, the International Committee adopted a new form of political work, utilizing the communications technology associated with the development of the Internet. The launching of the World Socialist Web Site, almost exactly twenty years ago, in February 1998, was a truly revolutionary political initiative. As the International Committee explained: We are confident that the WSWS will become an unprecedented tool for the political education and unification of the working class on an international scale. It will help working people of different countries coordinate their struggles against capital, just as the transnational corporations organize their war against labor across national boundaries. It will facilitate discussion between workers of all nations, allowing them to compare their experiences and elaborate a common strategy. The ICFI expects the world audience for the World Socialist Web Site to grow as the Internet expands. As a rapid and global form of communication, the Internet has extraordinary democratic and revolutionary implications. It can enable a mass audience to gain access to the intellectual resources of the world, from libraries and archives to museums. The daily publication of the World Socialist Web Site over a period of 20 years is, by any objective measurement, an extraordinary political achievement. The ability of the cadre of the International Committee to sustain publication for such an extended period of time, without missing a single day of scheduled publication, testifies to its theoretical and political clarity and its considerable organizational unity and strength. There is not another publication in the world that even remotely resembles the World Socialist Web Site. It is not only the socialist publication of record, analyzing and commenting on the main events of the day. It is also the strategist and tribune of the working class in struggle. During the past year, Google has sought to blacklist and censor the World Socialist Web Site. These efforts are failing. The readership of the WSWS continues to grow. It is drawing strength from the emerging movement of the working class and the youth. The past is prologue. All the theoretical, political and practical work of the International Committee has been the preparation for the resurgence of the international class struggle. The overriding task is to build a revolutionary leadership, systematically, consciously and aggressively. It is on this task that a progressive resolution to the basic question facing mankind—socialism or barbarism—depends. The challenge of 2018 is to expand the work of the International Committee of the Fourth International, to extend the reach of its sections among workers and youth entering into struggle, to win new forces to the program of World Socialist Revolution, and to undertake their education in the history and world scientific outlook of Marxism. The International Committee of the Fourth International will celebrate the bicentenary of the birth of Karl Marx in accordance with his most famous maxim: “The philosophers have only interpreted the world in various ways; the point, however, is to change it.” David North Footnotes: [1] Karl Marx,” in Collected Works, Volume 20 (Moscow, 1964), p. 50 [2] Letter of Karl Marx to Joseph Weydemeyer, March 5, 1852 in Marx-Engels Collected Works (New York, 1983), Volume 39, pp. 64–65 [3] “Richest 1% own half the world’s wealth, study finds,” in https://www.theguardian.com/inequality/2017/nov/14/worlds-richest-wealth-credit-suisse [4] “World’s Wealthiest Became $1 Trillion Richer in 2017,” in Bloomberg, https://www.bloomberg.com/news/articles/2017-12-27/world-s-wealthiest-gain-1-trillion-in-17-on-market-exuberance [5] https://www.theguardian.com/inequality/2017/nov/14/worlds-richest-wealth-credit-suisse [6] Ludwig Feuerbach and the End of Classical German Philosophy in Marx-Engels Collected Works, Volume 26 (Moscow, 1990), pp. 358-59 [7] The Second Congress of the Communist International, Volume 1 (London: 1977), p. 24 [8] “The World Capitalist Crisis and the Tasks of the Fourth International,” Fourth International, Volume 15, Nos. 3-5, July-December 1988, p. 4 [9] Ibid [10] David North, “Report to the Workers League Thirteenth National Congress,” Fourth International, Vol. 3-4, July-December 1988, pp. 38-39
1.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 70.1 71.1 72.1 73.1
Marx’ın doğumunun 200. yıldönümü, sosyalizm ve uluslararası sınıf mücadelesinin yeniden canlanması “Biz, dünyaya, ‘Mücadelelerinize son verin, onlar ahmakça; biz size gerçek mücadele sloganını sağlayacağız’ demiyoruz. Biz, dünyaya, yalnızca, uğruna mücadele edilen şeyin gerçekte ne olduğunu ve bilincin, o istemese bile elde edilmesi gereken bir şey olduğunu gösteriyoruz.” [Marx’ın Arnold Ruge’a yazdığı mektup, Eylül 1843] “Eleştiri silahı, elbette, silahların eleştirisinin yerini tutamaz; maddi güç, maddi güç ile alaşağı edilmelidir. Ancak, teori de kitleleri kavrar kavramaz maddi bir güç haline gelir.” [Hegel’in Hukuk Felsefesinin Eleştirisine Katkı, 1844] “Alman’ın kurtuluşu insanlığın kurtuluşudur. Bu kurtuluşun başı felsefe, kalbi proletaryadır. Felsefe, proletarya ortadan kaldırılmaksızın bir gerçeklik haline getirilemez; proletarya, felsefe bir gerçeklik haline getirilmeden ortadan kaldırılamaz.” [Hegel’in Hukuk Felsefesinin Eleştirisine Katkı, 1844] “Sorun, şu ya da bu proleterin, hatta bir bütün olarak proletaryanın belirli bir anda neyi hedefi olarak gördüğü değildir. Sorun, proletaryanın ne olduğu ve bu varoluş doğrultusunda tarihsel olarak ne yapmak zorunda olacağıdır.” [Kutsal Aile, 1844] “Tarihsel eylemin bütünlüğü ile birlikte, o eylemin sahibi olan kitlenin büyüklüğü de artacaktır.” [Kutsal Aile, 1844] “Bugüne kadar var olan bütün toplumların tarihi, sınıf mücadelelerinin tarihidir.” [Komünist Parti Manifestosu, 1847] “Bırakalım egemen sınıflar Komünist bir devrim korkusuyla titresinler. Proleterlerin zincirlerinden başka kaybedecekleri bir şeyleri yok. Kazanacakları bir dünya var. BÜTÜN ÜLKELERİN İŞÇİLERİ, BİRLEŞİN!” [Komünist Parti Manifestosu, 1847] 1. Bu yıl, tarihin maddeci kavranışının yaratıcısı, Kapital’in yazarı ve Friedrich Engels ile birlikte modern devrimci sosyalist hareketin kurucusu olan Karl Marx’ın doğumunun 200. yıldönümü. 5 Mayıs 1818’de Prusya’nın Trier kentinde doğan Marx, Lenin’in sözleriyle, “19. yüzyılın, en ileri ülkelerde temsil edilen başlıca üç ideolojik akımı olan klasik Alman felsefesini, klasik İngiliz politik ekonomisini ve genel olarak Fransız devrimci öğretileri ile birleştirilmiş Fransız sosyalizmini devam ettirmiş ve tamamlamış olan bir deha” [1] idi. 2. Marx, 14 Mart 1883’te, 64 yaşında Londra’da öldü. O ve Engels, o zamana kadar, ütopik sosyalist özlemleri bilimsel bir temele yerleştirmiş ve devrimci bir uluslararası işçi sınıfı hareketinin zeminini oluşturmuştu. Marx, 1843 ile 1847 yılları arasında, teorik düşüncede, 18. yüzyılın ağırlıklı olarak mekanik maddeciliğinin ve Hegel’in diyalektik mantığının idealist gizemliliğinin sınırlamalarının üstesinden gelmiş bir devrim gerçekleştirdi. 3. Felsefi maddeciliği tarih ve toplumsal ilişkiler alanına genişleten Marx, sosyalizmin gerekliliğinin kapitalist sistemin içsel çelişkilerinin yasalara bağlı gelişmesinden kaynaklandığını kanıtladı. O, tarihteki hareket ettirici güç olarak sınıf mücadelesini keşfettiğini iddia etmedi. Marx’ın tarihin kavranmasına yaptığı dünyayı değiştiren katkı, kendisinin 1852’de belirttiği gibi, “1) sınıfların varlığının üretimin gelişmesinin belirli tarihsel aşamalarına bağlı olduğunu; 2) sınıf mücadelesinin zorunlu olarak proletarya diktatörlüğüne yol açtığını; c) bu diktatörlüğün, tüm sınıfların ortadan kaldırılmasına ve sınıfsız bir topluma geçişten başka bir şey olmadığını göstermek” idi. [2] 4. Eğer Marx Komünist Manifesto’yu yazdıktan sonra kalemini bırakmış olsaydı bile, onun tarihteki yeri yine de güvence altına alınmış olurdu. Ancak onu dünya çapında tarihsel bir kişilik konumuna yükselten şey, tarihin maddeci kavranışının doğruluğunu kanıtlayan Kapital’in yazılması oldu. Kapital’in ilk cildinin 1867’de yayınlanmasından bu yana geçen 150 yılda, farklı kuşaklardan burjuva ekonomistler, mesleki yaşamlarını Marx’ın eserini yanlışlamaya adadılar. Boşu boşuna! Onların çabaları, yalnızca Marx’ın diyalektik yöntemi ve tarihsel kavrayışı eliyle değil, ama aynı zamanda (ve daha fazlasıyla), kapitalist kriz gerçekliğiyle bozguna uğratıldı. Profesörlerin çoğu ne kadar karşı çıkarsa çıksın, dünya Marx’ın açıklamış olduğu gibi “hareket ediyor.” Kapital’e yönelik her saldırıyı, değişmez bir şekilde, kapitalist sistemin çözümsüz ekonomik ve toplumsal çelişkilerinin yeni bir pratik kanıtı izledi. 5. Bu tür derslerin günümüze kadar devam eden sonuncusu, 2008’deki küresel çöküş ile başladı. Yalnızca kapitalizmin bilimsel bir kavranışı için değil ama güncel siyasi, ekonomik ve toplumsal gelişmelere ilişkin temel bir anlayışa sahip olmak için de Marksist politik ekonominin temel kategorilerine ve kavramlarına (işgücü; sabit ve değişken sermaye; artıdeğer; azalan kar oranları; sömürü; meta fetişizmi; yedek sanayi ordusu; proletaryanın mutlak ve göreli yoksullaşması vb.) ihtiyaç duyuluyor. 6. Marx’ın doğumunun 200. yıldönümüne, profesörlerin Marx’ın teorilerini ele alacağı çok sayıda akademik konferansın damgasını vuracağından emin olabiliriz. Onların çoğu, Marx’ın hataları ya da eksiklikleri olduğunu iddia ettikleri şeylere odaklanacaklar. Marx’ın eserini öven küçük bir azınlık da olacak. Ancak Marx’ın yaşamına ilişkin en doğru ve en nesnel değerlendirme dersliklerin dışında gerçekleşecek. 7. 2018 yılı (Marx’ın doğumunun 200. yıldönümü), her şeyden önce, tüm dünyada, toplumsal gerilimlerde devasa bir yoğunlaşma ve sınıf çatışmasında bir tırmanma eliyle karakterize edilecek. Onlarca yıldır, özellikle de Sovyetler Birliği’nin 1991’de dağıtılmasından bu yana, işçi sınıfının kapitalist sömürüye karşı direnişi bastırıldı. Ancak kapitalist sistemin temel çelişkileri (küresel ölçekte birbirine bağlı bir ekonomi ile zamanını doldurmuş burjuva ulus devlet sistemi; milyarlarca insanın emeğini kapsayan dünya çapında bir toplumsal üretim ağı ile üretim araçlarının özel mülkiyeti ve toplumun temel gereksinimleri ile bencil bireysel kapitalist para kazanma çıkarları arasındaki çelişkiler), artık hızla kapitalizme yönelik kitlesel işçi sınıfı muhalefetinin daha fazla bastırılmasının mümkün olmadığı bir noktaya yaklaşıyor. 8. Servetin nüfusun küçük bir tabakasının elinde yoğunlaşması, tarihsel olarak tanık olunmadık düzeylere ulaşmış durumda. Bu, küresel bir süreç. Dünyanın en zengin yüzde 1’i, dünya servetinin yarısına sahip. [3] En zengin 500 kişi, Aralık 2017 itibarıyla, toplam 5,3 trilyon dolarlık bir servete sahip ki bu, 2016’dakinden 1 trilyon dolar fazladır. [4] ABD’de, üç kişi (Jeff Bezos, Bill Gates ve Warren Buffet), nüfusun alttaki yarısından daha fazla paraya sahip. Çin’de, 38 milyarder, kişisel servetlerine 2017 yılında 177 milyar dolar ekledi. Rusya’daki 27 milyarder, ABD ve Batı Avrupa tarafından uygulanan ekonomik yaptırımlara rağmen, toplu servetlerine 29 milyar dolar ekledi. Meksika’nın en zengin insanı Carlos Slim, servetini 62,8 milyar dolara yükseltti ki bu, geçtiğimiz yıl içinde 12,9 milyar dolarlık bir artış demek. 9. Bu büyük servetlerin ayırt edici özelliği, hisse senedi piyasalarında geçtiğimiz 35 yıl boyunca, özellikle de 2008 Wall Street çöküşünden bu yana yaşanan şaşırtıcı yükselişe bağlı olmalarıdır. ABD Merkez Bankası’nın (Federal Reserve – Fed) “parasal genişleme” politikası ve küresel merkez bankalarının düşük faiz politikaları, Dow Jones Borsası’nın geçtiğimiz on yıl içinde yaklaşık dört kat artmasına yol açtı. ABD hisse senetlerinin değerinde 2017’de yaşanan patlayıcı artış, zenginlerin ödediği vergilerde büyük ölçekte indirim yapılacağı beklentisi ile bağlantılıydı ki bu gerçekleşmiş durumda. 10. Kapitalist oligarşinin zirvesinde yer alanların zenginleşmesi, dünya nüfusunun büyük kesiminin yoksullaşması ile birlikte ilerliyor. Credit Suisse tarafından kısa süre önce yayınlanan bir rapora göre, “Yelpazenin diğer ucunda, dünyanın en yoksul 3,5 milyar yetişkininden her biri, 10.000 dolardan daha az varlığa sahip. Dünyanın çalışma yaşındaki nüfusunun yüzde 70’ini oluşturan bu insanlar, hep birlikte, küresel servetin yalnızca yüzde 2,7’sine sahipler.” [5] 11. Servet dağılımındaki bu büyük eşitsizlik, basitçe, çağdaş kapitalizmdeki bir talihsizlik ya da düzeltilebilir bir kusur değildir. Aşırı eşitsizlik, mevcut toplumsal sistemin iflasının mükemmel ifadesidir. Günümüz kitle toplumunun tüm acil gereksinimlerinin (eğitim, konut, yaşlıların bakımı, genel ve kaliteli tıbbi bakım, gelişmiş toplu taşıma sistemlerinin geliştirilmesi, tehlikedeki küresel ekosistemin korunması vb.) ortasında, akıl almaz ölçüde büyük kaynaklar, süper zenginlerin ve onların çocuklarının tiksindirici ve beyinsiz kaprislerini karşılamak üzere çarçur ediliyor. Okullar, uygun fiyatlı konutlar, su arıtma tesisleri ve hastaneler inşa etmek ya da müzelere, orkestralara ve diğer önemli kültürel kurumlara para sağlamak için kullanılması gereken kaynaklar, köşklerde, yatlarda, mücevherlerde ve çok sayıda başka bayağı savurganlıkta boşa harcanıyor. 12. Modern kapitalist egemen seçkinler, insan toplumunun ilerici gelişmesinin önünde mutlak bir engel haline gelmişlerdir. Onların kişisel servetlerinin artması, yaygın tepkiye yol açan ve sistemin çöküşüne işaret eden, acımasızca yayılan bir ur karakteri edinmiştir. Mevcut durum, kelimenin Engels’in aristokrasiyi iktidardan indiren devrimin öngününde Fransız monarşisini betimlerken kullandığı anlamıyla, akıldışıdır: 1789’da, Fransız monarşisi o kadar gerçek dışı, yani öylesine gereksiz, öylesine akıldışı bir hale gelmişti ki, Hegel’in her zaman büyük bir coşkuyla söz ettiği Büyük Devrim tarafından yıkılmak zorundaydı. Dolayısıyla, bu durumda, monarşi gerçek dışı, devrim ise gerçekti. Bu yüzden, gelişme boyunca, önceden gerçek olan gerçek dışı hale gelir; gerekliliğini, var olma hakkını, akla uygunluğunu yitirir. Ölmek üzere olan gerçekliğin karşısında, eğer eski, mücadele etmeksizin ölüme gidecek kadar sağduyuluysa barışçıl, bu gerekliliğe direnirse zorla, yeni, yaşayabilir bir gerçeklik doğar. [6] 13. Şirket ve mali sektör oligarklarının kendi servetlerini savunmak için her şeyi yapacaklarını öngörmek büyük bir siyasi kavrayış gerektirmiyor. Kendi iradelerini topluma dayatmaya alışmış olan bu oligarklar, her türlü yaygın direniş işaretine şiddetli baskı ile yanıt vereceklerdir. Ancak, kapitalizm çerçevesinde çözülebilecek herhangi bir güncel siyasal ya da toplumsal sorun (kitlesel işsizlik, yoksulluk, toplumsal eşitsizlik, temel demokratik haklara yönelik artan saldırılar, artan bir çevre felaketi tehlikesi, dizginsiz emperyalist militarizm ve nükleer savaş tehdidi) bulunmuyor. Doğrusu, aşırı derecede gereksinim duyulan toplumsal reformları uygulamaya yönelik her ciddi girişim, en azından, büyük özel servetlere el konulmasını ve servetin kapsamlı bir yeniden dağıtımını gerektirecektir. Bununla birlikte, kapitalist sınıf devlet iktidarını elinde tuttuğu sürece, böylesi reformlar olanaksızdır. Bu yüzden, işçi sınıfının kendi çıkarlarını savunma mücadelesi, Marx’ın öngörmüş olduğu gibi, toplumsal devrime yol açar. 14. Devlet iktidarının Ekim 1917’de Rus işçi sınıfı tarafından ele geçirilmesi, maddeci tarih kavrayışını ve Marx ile Engels’in Komünist Manifesto’da ayrıntılı biçimde ele almış olduğu siyasi perspektifi doğrulamıştı. Ancak Ekim Devrimi, basitçe, nesnel bir tarihsel sürecin kendiliğinden ürünü değildi. İşçi sınıfının zaferi, uluslararası bir devrimci stratejiye dayanan Marksist bir siyasi partinin önderliğine bağlıydı. Böylesi bir önderliğin yokluğunda, kapitalist sistemin krizi ne denli büyük olursa olsun, sosyalist devrim zafere ulaşamaz. Lenin, Komünist Enternasyonal’in 1920 yılındaki İkinci Kongresi’nde, delegelere, egemen sınıf için “mutlak olarak çaresiz” bir durumun olmadığı uyarısında bulunmuştu. “Mutlak” çaresizliği önceden “kanıtlama” girişimi, boş bilgiçlik ya da düşüncelerle ve sözcüklerle hokkabazlık yapmaktır. Bu ve benzeri sorunların gerçek bir “kanıt”ını yalnızca deneyim sağlayabilir. Burjuva düzen, şimdi, tüm dünyada olağanüstü bir devrimci kriz yaşıyor. Bizler, şimdi, devrimci partilerin pratiği yoluyla, onların bu krizden başarılı ve muzaffer bir devrim için yararlanmak için yeterince bilinçli olduğunu, yeterli örgütlenmeye, sömürülen kitleler ile yeterli bağlara, kararlılığa ve kavrayışa sahip olduklarını “kanıtlamak” zorundayız. [7] 15. Lenin’in uyarısı trajik biçimde doğrulandı. Ekim Devrimi’ni izleyen yıllarda ve on yıllarda, işçi sınıfının iktidarı alması olasılığını doğuran devrimci durumların eksikliği çekilmedi. Kapitalizmin, iki yıkıcı dünya savaşına, dünyanın dört bir yanında kitlesel halk ayaklanmalarına ve çok sayıda şiddetli istikrarsızlık ve toptan çöküş dönemlerine rağmen yirminci yüzyılda varlığını sürdürebilmesi, son tahlilde, işçi sınıfı içinde gerekli devrimci siyasi önderliğin olmamasına dayandırılabilir. 16. Birinci Dünya Savaşı ile birlikte, İkinci Enternasyonal’in Sosyal Demokrat partileri emperyalizmin safına geçtiler, “ulusal savunma” programını benimsediler ve işçi sınıfının savaş sonrası devrimci ayaklanmalarına ihanet ettiler. Sovyetler Birliği içinde, Stalinist bürokrasinin büyümesi Üçüncü (Komünist) Enternasyonal’in yıkımına yol açtı. 1924’te su yüzüne çıkan Stalinist “tek ülkede sosyalizm” programı, Üçüncü Enternasyonal’in, egemen bürokrasi tarafından belirlendiği haliyle Sovyet devletinin ulusal çıkarlarına tabi kılınması sonucunu doğurdu. 17. Sosyal Demokrat ve Stalinist partilerin emperyalizmin siyasi ajanlarına dönüşmesi, uluslararası işçi sınıfının 1920’lerdeki ve 1930’lardaki yıkıcı yenilgilerine yol açtı. Bu yenilgilerin en kötüleri, Çin Komünist Partisi’nin 1927’de imha edilmesi, Nazilerin 1933’teki zaferi ve Almanya’daki sosyalist hareketi ezmesi ve İspanya Devrimi’ne ihanet ve faşist Franco rejiminin kurulmasıydı (1936-1939). 18. 1938 yılında, Lev Troçki, Dördüncü Enternasyonal’i kurdu. Bu, onun, Stalinist rejimin sosyalizmi ulusalcı biçimde çarpıtmasına, işçi demokrasisini ezmesine ve dünya sosyalist devrimi programından vazgeçmesine karşı 1923’te başlamış olan siyasi mücadelesinin doruk noktasıydı. Troçki, yeni Enternasyonal’in kuruluş belgesinde, “devrimci önderlik krizi”ni, kapitalizmden sosyalizme geçişin merkezi sorunu olarak tanımladı. 19. Seksen yıl sonra, kapitalist sistemin yeni bir tırmanan küresel krizi ve işçi sınıfının artan militanlığı döneminde şu sorunun gündeme getirilmesi gerekiyor: Devrimci önderlik krizinin çözülme şansı nedir? Dördüncü Enternasyonal’in işçi sınıfının ileri kesimlerinin, toplumsal bilince sahip gençliğin ve aydınların en ileri unsurlarının bağlılığını kazanması ve işçi sınıfının kitlesel mücadelelerini dünya sosyalist devriminin zaferi ile sonuçlandırması mümkün mü? 20. Bu soruları yanıtlamak, önderlik sorununun incelenmesinin daha geniş bir tarihsel bağlama yerleştirilmesini gerektirir. 21. Bu yıl, bir başka yıldönümü daha kutlanacak: Mayıs-Haziran 1968 olaylarının, kapitalist Fransa’yı sosyalist devrimin eşiğine getirmiş olan kitlesel genel grevin 50. yıldönümü. 1968 olayları, kitlelerin kafasında hala yankılanmaktadır. 1968, Fransa’daki kitlesel protestolara ve genel greve ek olarak, Vietnam’daki Tet Saldırısı’nın gerçekleştiği, ABD’de aşırı bir istikrarsızlığın (bu iki siyasi suikastta ve başlıca Amerikan kentlerinde patlayan isyanlarda ifade edildi) ve Çekoslovakya’da, Ağustos ayında SSCB ve Varşova Paktı ordularının silahlı müdahalesiyle ezilen Stalinizm karşıtı Prag Baharı’nın yaşandığı yıldı. 22. 1968 olayları, uluslararası işçi sınıfının radikalleşme sürecini harekete geçirdi. 1968 ile 1975 yılları arasındaki döneme, II. Dünya savaşı sonrası dönemin, İtalya’daki, Almanya’daki, Britanya’daki, Arjantin’deki ve ABD’deki grev dalgalarını kapsayan en büyük uluslararası devrimci hareketi damgasını vurdu. Sosyal Demokratlar, Hitler’in zaferinden beri ilk kez kendi hükümetlerini kurdular. Şili’de, Eylül 1970’te Allende yönetimi iktidara geldi. 1973-74 kışında Britanya’da patlayan madenciler grevi sağcı Muhafazakar Parti hükümetini istifaya zorladı. Temmuz 1974’te Yunanistan’daki askeri cunta devrildi. Görevi kötüye kullanma suçlamasıyla karşılaşan Richard Nixon, Ağustos 1974’te ABD başkanlığından istifa etti. Portekiz’de 1926’dan beri iktidarda olan faşist rejim, Eylül 1975’te çöktü. Franco’nun Kasım 1975’te ölmesi, yalnızca eski diktatörlüğün değil ama aynı zamanda İspanya’daki kapitalist egemenliğin de kırılganlığını açığa çıkardı. Ortadoğu’da ve Afrika’da, emperyalizm karşıtı güçlü ulusal kurtuluş hareketleri hızla yayıldı. 23. Durum böyle iken, bu kitlesel mücadelelerin uluslararası kapsamına rağmen, kapitalist sistem, bu altüst oluştan sağ çıkmakla kalmadı; Şili’deki Allende yönetiminin 1973’te devrilmesinde olduğu gibi, hareketi yenilgilere uğratabildi ve işçi sınıfına karşı bir saldırıya zemin hazırlayabildi. Egemen sınıfın bu saldırısı, 1970’lerin sonlarında, Margaret Thatcher’ın iktidara gelmesiyle (kısa süre sonra da Ronald Reagan’ın seçilmesiyle) birlikte başlatıldı. 24. Kapitalizmin 1968 ile 1975 yılları arasındaki küresel altüst oluşların ortasında varlığını sürdürmesi, her şeyden önce, Stalinist ve Sosyal Demokrat partiler ile sendikaların dönemin kitlesel işçi hareketleri içinde hala egemen güç olmasına dayanıyordu. Milyonlarca üyeye sahip olan bu örgütler, bürokratik güçlerini işçi sınıfının mücadelelerini sınırlamak, saptırmak, baltalamak ve gerektiğinde onların yenilgisini örgütlemek için kullandılar. Sovyetler Birliği’ndeki Stalinist yönetim ile Çin’deki Maocu rejim, Marksizmi sistematik olarak çarpıttı ve ellerindeki tüm kaynakları, onların ABD ve diğer emperyalist güçler ile ilişkileri iyileştirme çabalarını tehdit eden devrimci hareketleri yıkmak için kullandı. Daha az gelişmiş ülkelerde, Stalinist ve Maocu rejimler, çeşitli burjuva ulusal hareketlerin işçi sınıfı üzerindeki etkisini sürdürmeye ve böylece kapitalizme ve emperyalizme karşı mücadelenin altını oymaya çalıştılar. 25. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi (DEUK), bu son derece önemli dönemde, Stalinizmin, Sosyal Demokrasinin ve burjuva ulusalcılığının siyasi etkisine karşı mücadele etti. Ancak DEUK, bunu, Uluslararası Komite’ye yalnızca Sosyal Demokratların ve Stalinistlerin büyük bürokratik örgütleri tarafından değil, ama aynı zamanda Troçkizm ile ilişkilerini 1950’lerde ve 1960’ların başlarında kesmiş olan oportünist örgütlerin sinsi siyasi rolü tarafından da dayatılmış olan aşırı siyasi yalıtılmışlık koşullarında gerçekleştirdi. 26. Adlarını Troçkizm karşıtı revizyonizmin başlıca teorik önderinden alan Pablocu örgütler, özellikle, Dördüncü Enternasyonal’in programına dayalı bağımsız, devrimci işçi sınıfı partilerinin inşası gerekliliğini reddediyorlardı. Michel Pablo ile onun başlıca siyasi ortağı Ernest Mandel, Troçki’nin Stalinist bürokrasiyi karşıdevrimci olarak tanımlamasını reddettiler. Onlar, Sovyet bürokrasisinin, nesnel gelişmelerin ve kendiliğinden kitle hareketinin basıncı altında devrimci politikalar izlemeye zorlanabileceğini ileri sürdüler. Nesnel gelişmelerin basıncı, benzer şekilde, Sosyal Demokratları ve burjuva ulusalcıları da devrimci bir rol oynamak zorunda bırakabilecekti. 27. Troçkizmin bu kapsamlı revizyonlarından çıkartılacak sonuç, Dördüncü Enternasyonal’in inşasına gerek olmadığıydı. Pablocular, Troçkizme, Küba’daki Castro ve Cezayir’deki Ben Bella gibi çok sayıda “alternatifler” buldular ve onları yücelttiler. Pablocular, Dördüncü Enternasyonal’in siyasi tasfiyesine yönelik çizgilerini kabullenmeyi reddetmek için, Uluslararası Komite’yi “aşırı sol sekterler” olarak suçladılar. 28. Elli yıl önce, Sosyal Demokratlar, Stalinistler, Maocular ve burjuva ulusalcılığının farklı biçimleri, işçi sınıfı ve emperyalizm karşıtı kitle hareketleri üzerinde devasa bir etkide bulunuyorlardı. Peki bugün, bu örgütlerden geriye ne kaldı? 29. Sovyetler Birliği artık yok ve küresel Stalinist partiler ağı büyük ölçüde ortadan kaybolmuş durumda. Çin’de, Komünist Parti, kapitalist egemen seçkinlerin siyaset ve devlet örgütü. Sosyal Demokrat partiler, fiilen, en sağcı burjuva partilerden ayırt edilemiyorlar. İşçiler, hiçbir yerde, onları kendi çıkarlarının savunucuları olarak görmüyor. Sosyal Demokratlar Britanya’daki Corbyn gibi sahte bir sol görünümü edindikleri ölçüde, bu düzmece girişim, onlar siyasi iktidara yükseltilir yükseltilmez, Yunanistan’da olduğu gibi, bir sahtekarlık olarak açığa çıkacaktır. 30. Burjuva ulusalcı hareketlere gelince, onların emperyalizm ve kapitalizm karşıtı iddialarından geriye hiçbir şey kalmamıştır. Afrika Ulusal Kongresi’nin zenginlerin çıkarlarını acımasızca savunan ve grevci işçileri vurarak öldüren Güney Afrika’nın iktidar partisine evrilmesi, burjuva ulusalcılığının tarihsel yörüngesinin ve sınıfsal özünün mükemmel bir ifadesidir. 31. Pablocu örgütler, sonunda, sahte solu oluşturan çeşitli hareketler ile birlikte, burjuva siyaset kurumuna katılmış durumdalar. Bu, en açık biçimde, Syriza’nın (Radikal Sol Koalisyon), Avrupalı bankalar tarafından talep edilen kemer sıkma önlemlerini ve göçmen karşıtı politikaları uygulamaya koyduğu Yunanistan’da iktidara yükselmesinde açığa vurulmuştur. 32. Bu örgütlerin siyasi çürümesinin ve çöküşünün açıklaması, onların dar görüşlü ulusal reformist programları ile kapitalizmin küresel olarak bütünleşmiş bir ekonomik sistem olarak gelişmesi arasındaki köklü çelişkidedir. 33. Stalinist, Maocu, Sosyal Demokrat, burjuva ulusalcı ve Pablocu oportünist örgütlerin ortak siyasal özelliği, programlarının ulus devletin ekonomik çerçevesi içinde reformlar elde etme olanağına dayanmasıydı. Ekonomik küreselleşme süreci 1980’lerde hız kazandığında, bu ulusal temelli örgütlerin perspektifleri ve programları tüm uygulanabilirliklerini yitirdi. 34. İşçi sınıfının önderlik krizinin başarıyla çözülme potansiyeli, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nin programının nesnel küresel ekonomik gelişme süreci ve sınıf mücadelesinin uluslararası gelişmesi ile uyuşmasına dayanmaktadır. 1968’den bu yana Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nde temsil edildiği haliyle Troçkizm ile sahte solun ve Marksizm karşıtlığının bütün siyasi temsilcileri arasındaki siyasi güçler ilişkisinde yaşanan kapsamlı değişikliğin gerçek temeli budur. 35. Uluslararası Komite, otuz yıl önce, Pablocu oportünizmin son kalıntılarının Dördüncü Enternasyonal’den çıkartılmasının ardından, sonraki on yıllar içindeki faaliyetine yol gösterecek uluslararası bir çözümleme geliştirdi. 1988’de yayınlanan bu perspektif, işçi sınıfının devrimci partilerinin yalnızca kapitalist gelişmenin nesnel eğilimlerine karşılık düşen uluslararası bir program temelinde geliştirilebileceğinde ısrar ediyor; “ulusötesi şirketlerin muazzam gelişmesi ve kapitalist üretimin bundan kaynaklanan küresel bütünleşmesi, dünya işçilerinin karşı karşıya olduğu koşullarda daha önce tanık olunmadık bir benzerliğe yol açmıştır.” diye açıklıyordu. [8] 36. Uluslararası Komite, bu çözümlemeden şu stratejik sonucu çıkarttı: Sınıf mücadelesinin yalnızca biçimsel olarak ulusal ama özünde uluslararası bir mücadele olduğu, uzun süredir Marksizmin temel savı olmuştur. Bununla birlikte, kapitalist gelişmenin yeni özellikleri göz önünde bulundurulduğunda, sınıf mücadelesinin biçimi bile uluslararası bir karakter edinmek zorundadır. İşçi sınıfının en temel mücadeleleri bile, onun eylemlerinin uluslararası ölçekte koordine edilmesi gerekliliğini ortaya koymaktadır. [9] 37. Bu çözümlemenin pratik sonuçları, ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’nin önceli İşçiler Birliği’nin Ağustos 1988’de toplanan 13. Ulusal Kongresi’nde şöyle açıklandı: Uluslararası krize ulusal çözümler arayışı, kaçınılmaz olarak, her ulusal işçi hareketinin burjuvazinin ticaret savaşı politikalarına tabi kılınmasına yol açar. Bu açmazdan, devrimci enternasyonalizme dayanma dışında bir çıkış yolu yoktur; biz bununla, tatil ifadelerini kastetmiyoruz. Troçkist hareketin karşısındaki başlıca stratejik görev, tüm dünya işçi sınıfının, Troçki’nin “işçi sınıfının bir dünya merkezine ve dünya siyasi yönelimine sahip tek uluslararası proleter devrimci eylem örgütü” olarak tanımladığı yerde [Dördüncü Enternasyonal’de] birleştirilmesidir. Biz bunu bir tür hayalci görev olarak tasarlamıyoruz. Çağımıza ilişkin bilimsel çözümlememiz ve mevcut dünya krizinin doğası, bizi, proletaryanın bu birleşmesinin sadece mümkün olduğuna değil; aynı zamanda, yalnızca günlük siyasi faaliyeti bu stratejik yönelim üzerine kurulu bir partinin işçi sınıfı içinde kök salabileceğine de ikna etmektedir. Biz, proleter mücadelelerin bir sonraki aşamasının, nesnel ekonomik eğilimlerin ve Marksistlerin öznel etkisinin basıncı altında, karşı durulamaz şekilde enternasyonalist bir yörüngede gelişeceğini öngörüyoruz. Proletarya, kendisini, pratikte, giderek daha fazla uluslararası bir sınıf olarak tanımlama eğilimi sergileyecek; politikaları bu canlı eğilimin ifadesi olan Marksist enternasyonalistler bu süreci besleyecek ve ona bilinçli biçim kazandıracaklar. [10] 38. Uluslararası Komite, bu çözümleme temelinde, kendi örgütsel ve pratik faaliyetinde önemli değişiklikler gerçekleştirdi. 1995 yılına kadar, Uluslararası Komite’nin şubeleri birlikler olarak faaliyet gösteriyorlardı. O yılın Haziran ayında, ABD’deki İşçiler Birliği Sosyalist Eşitlik Partisi’ni kurdu. Bu, örgütsel biçimde, eski kitlesel bürokratik örgütlerin krizinin ve çöküşünün ortasında, devrimci Marksist eğilim ile işçi sınıfı arasında yeni bir ilişkinin ortaya çıkmasını ifade eden bir değişiklikti. Yeni parti için bu adın seçilmesi, eşitlik uğruna mücadeleyi sosyalizmin büyük hedefi olarak tanımlıyor ve kapitalist eşitsizliğe karşı yaygın öfkeyi öngörüyordu. Bunu izleyen aylarda, Uluslararası Komite’nin tüm şubeleri aynı siyasi yeniden örgütlenmeyi başarıyla yaşama geçirdi. Önceki birliklerin partilere dönüşmesinin ardından, Uluslararası Komite, internetin gelişmesi ile bağlantılı iletişim teknolojisinden yararlanan yeni bir siyasi faaliyet biçimini benimsedi. Dünya Sosyalist Web Sitesi’nin (WSWS) bundan neredeyse tam yirmi yıl önce, Şubat 1998’de yayına başlaması, tam bir devrimci siyasi ilk adımdı. Uluslararası Komite’nin belirtmiş olduğu gibi: WSWS’nin, işçi sınıfının uluslararası ölçekte siyasi eğitimi ve birliği için benzersiz bir araç haline geleceğinden eminiz. Nasıl ki ulusötesi şirketler emeğe karşı mücadelelerini ulusal sınırların ötesinde örgütlüyorlarsa, WSWS de farklı ülkelerdeki işçilerin sermayeye karşı mücadelelerini koordine etmelerine yardımcı olacaktır. O, bütün uluslardan işçilere deneyimlerini karşılaştırmalarını ve ortak bir strateji geliştirmelerini sağlayarak, onlar arasındaki tartışmaları kolaylaştıracaktır. DEUK, internet yayıldıkça Dünya Sosyalist Web Sitesi'nin dünyadaki izleyicilerinin artacağını düşünüyor. İletişimin hızlı ve küresel biçimi olarak internet, olağanüstü demokratik ve devrimci etkilere sahiptir. Geniş bir izleyici kitlesinin, kitaplıklardan arşivlere ve müzelere kadar, dünyanın bütün entelektüel kaynaklarına ulaşmasını mümkün kılabilmektedir. [11] 39. Dünya Sosyalist Web Sitesi’nin yirmi yıl boyunca her gün yayınlanması, her türlü nesnel ölçütle, olağanüstü bir siyasi başarıdır. Uluslararası Komite’nin kadrolarının WSWS’nin yayınını, planlanmış yayın günlerinde tek bir atlama olmaksızın böylesi uzun bir süre devam ettirme becerisi, onun siyasi ve teorik netliğini ve hatırı sayılır örgütsel birliğini ve gücünü göstermektedir. Dünyada, Dünya Sosyalist Web Sitesi’ne en küçük bir benzerlik gösteren başka bir yayın bulunmuyor. O yalnızca başlıca günlük gelişmeleri çözümleyen ve yorumlayan sosyalist bir yayın değildir. WSWS, aynı zamanda, mücadele içindeki işçi sınıfının stratejisti ve platformudur. 40. Geçtiğimiz yıl, Google Dünya Sosyalist Web Sitesi’ni kara listeye almaya ve sansürlemeye girişti. Bu çabalar başarısızlığa uğruyor. WSWS’nin okur kitlesi büyümeye devam ediyor. WSWS, yükselmekte olan işçi sınıfı ve gençlik hareketinden güç almaktadır. 41. Geçmiş başlangıçtır. Uluslararası Komite’nin tüm teorik, siyasi ve pratik faaliyeti, uluslararası sınıf mücadelesinin yeniden canlanmasına hazırlıktı. En önemli görev, sistematik, bilinçli ve girişken şekilde uluslararası bir önderliği inşa etmektir. İnsan soyunun karşı karşıya olduğu temel soruna (sosyalizm ya da barbarlık) ilerici bir çözüm bu göreve bağlıdır. 2018’in zorlu görevi, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nin faaliyetini yaymak; onun şubelerinin mücadeleye giren işçi ve gençlik kesimlerine ulaşabilirliğini arttırmak; Dünya Sosyalist Devrimi programına yeni güçler kazanmak ve onların Marksizmin bilimsel tarih ve dünya görüşü ile eğitilmesine girişmektir. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi, Karl Marx’ın doğumunun 200. yıldönümünü onun en ünlü sözüne uygun biçimde kutlayacaktır: “Filozoflar dünyayı çeşitli biçimlerde yorumlamakla yetindiler; oysa asıl olan onu değiştirmektir.” Dipnotlar [1] V. İ. Lenin, “Karl Marx”, Collected Works [Toplu Eserler], Cilt 20; Moskova, 1964, syf. 50 [2] Karl Marx’ın Joseph Weydemeyer’e Mektubu, 5 Mart 1852, Marx-Engels Collected Works [Marx-Engels Toplu Eserler] Cilt 39; New York, 1983, syf. 64–65 [3] “Richest 1% own half the world’s wealth, study finds” [“Araştırma, en zengin yüzde 1’in dünya servetinin yarısına sahip olduğunu gösteriyor”; bkz. https://www.theguardian.com/inequality/2017/nov/14/worlds-richest-wealth-credit-suisse [4] “World’s Wealthiest Became $1 Trillion Richer in 2017” [“Dünyanın En Zenginleri 2017’de 1 Trilyon Dolar Daha Zengin Hale Geldi], bkz. https://www.bloomberg.com/news/articles/2017-12-27/world-s-wealthiest-gain-1-trillion-in-17-on-market-exuberance [5] https://www.theguardian.com/inequality/2017/nov/14/worlds-richest-wealth-credit-suisse [6] Friedrich Engels, Ludwig Feuerbach and the End of Classical German Philosophy [Ludwig Feuerbach ve Klasik Alman Felsefesinin Sonu], Marx-Engels Collected Works [Marx-Engels Toplu Eserler], Cilt 26; Moskova, 1990, syf. 358-359 [7] The Second Congress of the Communist International [Komünist Enternasyonal’in İkinci Kongresi], Cilt 1; Londra, 1977, syf. 24 [8] “The World Capitalist Crisis and the Tasks of the Fourth International,” [Dünya Kapitalist Krizi ve Dördüncü Enternasyonal’in Görevleri], Fourth International, Cilt 15, Sayı 3-5, Temmuz-Aralık 1988, syf. 4 [10] David North, “Report to the Workers League Thirteenth National Congress,” [İşçiler Birliği’nin 13. Kongresi’ne Rapor], Fourth International, Cilt 15, Sayı 3-4, Temmuz-Aralık 1988, syf. 38-39 [11] https://www.wsws.org/en/special/about.html Ayrıca Türkçe çevirisi için bkz: Tarihsel ve Uluslararası Temellerimiz – Sosyalist Eşitlik Partisi (ABD), Mehring Yayıncılık, 2017 David North