http___prod.wsws.org_tr_articles_2018_08_22_pers-a22.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 4.2 5.1 5.2 5.3 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 9.1 9.2 10.1 11.1 11.2 11.3 11.4 12.1 13.1 14.1 14.2 15.1 15.2 16.1 16.2 16.3 16.4 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 18.3 19.1 19.2 20.1 20.2 21.1 21.2 21.3 22.1 23.1 23.2 24.1 24.2 24.3 25.1 26.1
Seventy-eight years since the assassination of Leon Trotsky 21 August 2018 Seventy-eight years ago, on August 21, 1940, Leon Trotsky died in Mexico City of wounds inflicted the previous day by Ramon Mercader del Rio, an agent of the Soviet Stalinist secret police, the GPU. The assassination of Trotsky—the co-leader with Lenin of the Russian Revolution, commander of the Red Army and founder of the Fourth International—was a monstrous political crime. It was the pinnacle of a wave of violent counterrevolution that included the coming to power of fascism in Germany in 1933, the defeat of the Spanish Revolution of 1936-39, and the outbreak of World War II in 1939. Within the Soviet Union, a campaign of political genocide was carried out by the Stalinist regime against workers and intellectuals trained in the Marxist tradition, including nearly all the principal leaders of the Russian Revolution. Over 800,000 people were murdered in the Great Terror of 1936-39. As Trotsky wrote in the 1937 essay “Stalinism and Bolshevism”: “The present purge draws between Bolshevism and Stalinism not simply a bloody line but a whole river of blood.” Trotsky led the political movement that opposed the bureaucratic and nationalist degeneration of the Soviet Union. Trotsky’s struggle against Stalin was not, as countless historians have falsely argued, motivated by subjective ambition for personal power. Rather, the struggle reflected two diametrically opposed political perspectives. Stalin’s consolidation of power in the Soviet Union, facilitated by the death of Lenin in 1924, was a usurpation of power by a nationalist and conservative bureaucratic caste that emerged within the framework of an economically backward and internationally isolated workers’ state. The Stalinist theory of “socialism in one country,” first proposed in 1924, repudiated the internationalist perspective of the Russian Revolution and justified the subordination of the world revolution to the interests of the bureaucratic apparatus in the Soviet Union. The Left Opposition, which Trotsky initiated in 1923, and the Fourth International, which he founded in 1938, were guided by the theory of permanent revolution, which was the theoretical basis of the Russian Revolution itself. The establishment of a genuinely socialist society, Trotsky insisted, was not possible in one country. The overthrow of a national capitalist government could only begin the process of the transition to socialism. This historical law was all the more inescapable in an economically backward country. The realization of socialism in the Soviet Union required the overthrow of capitalism by the working class in the advanced countries of Western Europe and North America. Living in exile in Mexico City, Trotsky understood that his life was under continuous threat. His refuge in the North American country followed his expulsion from the Russian Communist Party in November 1927, his exile to Alma Ata in January 1928, his expulsion from the Soviet Union in 1929 and his flight from Turkey to France and Norway, and then to his final home in Mexico in 1937. By 1940, Stalin had murdered many leading representatives of the Fourth International, including Trotsky’s political secretary Erwin Wolf in July 1937, the GPU defector and supporter of the Fourth International Ignace Reiss in September 1937, Trotsky’s son Leon Sedov in February 1938, and secretary of the Fourth International Rudolf Klement in July 1938, on the eve of the founding congress. On May 24, 1940, an assassination squad headed by the arch-Stalinist painter David Siqueiros launched an attack on Trotsky’s home, using machine guns to spray bullets into the bedroom where Trotsky and his wife, Natalia Sedova, were sleeping. While both escaped with their lives, Trotsky knew it would not be the last attempt. Following the attack, he wrote, “I live on this earth not in accordance with the rule but as an exception to the rule. In a reactionary epoch such as ours, a revolutionist is compelled to swim against the stream.” Then, on August 20, as the attention of the world was focused on the Second World War, Stalin’s assassin dealt the final blow that felled the greatest living Marxist and strategist of world revolution. Despite the tragic and far-reaching consequences of Trotsky’s assassination, the crime was not seriously investigated until the International Committee of the Fourth International (ICFI) launched the Security and the Fourth International investigation in 1975. The Security and the Fourth International investigation produced a series of revelations proving that the assassination of Trotsky and his supporters was orchestrated through a global network of spies and assassins who infiltrated the Trotskyist movement. These included Mark Zborowski, Robert Sheldon Harte, Floyd Cleveland Miller, Sylvia Callen and Joseph Hansen. Callen was the personal secretary of Socialist Workers Party leader James P. Cannon, a position she used to provide crucial information to the GPU on Trotsky’s activities (see: “An ‘Exemplary Comrade’: The Socialist Workers Party’s 40-year-long cover-up of Stalinist spy Sylvia Callen”). Hansen was one of Trotsky’s secretaries in Mexico City, a position that allowed him to make critical decisions that facilitated the plot against Trotsky’s life. The failure to investigate this crime had the impact of not only covering up for those who were involved in its commission, but also of undermining an understanding of the nature of the Stalinist counterrevolution. This cover-up was motivated above all by political interests. In 1953, the Fourth International was split by a pro-Stalinist faction led by Michel Pablo and Ernest Mandel. While still attempting to present themselves as Trotskyists, the Pabloites promoted the revisionist theory that the Stalinist bureaucracy could be pressured to carry out revolutionary policies. This political orientation to Stalinism was accompanied by rabid hostility to any effort to expose its crimes. As the ICFI’s investigation exposed the network of GPU agents who had penetrated the Fourth International and uncovered evidence of previously unknown relations maintained by Hansen with both the GPU and the FBI, the Pabloites responded with an international campaign of slander. They rejected out of hand the call by the ICFI for the formation of a parity commission—consisting of an equal number of representatives from the ICFI and the international Pabloite organization—to examine the evidence discovered by the International Committee. On January 14, 1977, the Pabloite United Secretariat organized a public rally to denounce Security and the Fourth International and Gerry Healy, who was then the leader of the British section of the International Committee. For two hours, leading Pabloites and their allies—including Ernest Mandel, George Novack, Pierre Lambert and Tariq Ali—screamed insults and invectives from the speaker’s podium. But not one of them referred to the evidence that had been published by the International Committee. When Gerry Healy, the principal target of the tirades, rose from the audience to answer the denunciations and repeat the ICFI’s call for a parity committee, Tariq Ali, the chairperson of the proceedings, ruled him out of order and refused to allow him to speak. It should be noted that Ali was to become a fervent admirer of Mikhail Gorbachev and Boris Yeltsin, and he repudiated any association with Trotskyism decades ago. The evidence uncovered by the Security and the Fourth International investigation has been completely substantiated. But to this day, the remnants of the Pabloite parties and their leaders have never acknowledged that the attack on the International Committee was slanderous. For the ICFI, the Security and the Fourth International investigation was not only a question of exposing state agents. It was essential to clarifying fundamental political questions related to the counterrevolutionary character of the Stalinist bureaucracy and the capitalist state. It was inextricably connected to the fight against Pabloite revisionism and all efforts to cover over the crimes of Stalinism. Its great achievement was to uncover previously unknown facts about the mechanisms and extent of the Stalinist conspiracy and to educate the Trotskyist cadre in the historical experiences of the movement, the character of Stalinism and the role of Pabloite revisionism. To a new generation of workers and youth politicized in an era of mass state surveillance and police repression, protecting the independence of the workers movement in both physical and political terms is a matter of life or death. They will find in the Security and the Fourth International investigation crucial political lessons for the defense of the workers’ and socialist movement against the agencies of the capitalist state. The Security and the Fourth International investigation is a critical part of the revolutionary heritage of the International Committee. It was the only organization prepared to wage a struggle to expose the crimes of the GPU at a time when the Stalinist regimes still held state power and exercised immense political influence. It proved in practice that the ICFI adhered to the principles of Trotskyism and was uncompromising in its struggle against imperialism and all of its political agencies. On this day, the seventy-eighth anniversary of Trotsky’s death, the International Committee pays tribute to the memory of this extraordinary revolutionist as it carries forward the fight for the principles and program of world socialism to which Trotsky dedicated his life. Eric London and David North
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1
Lev Troçki’nin öldürülmesinin 78. yılı 22 Ağustos 2018 Lev Troçki, bundan 78 yıl önce, 21 Ağustos 1940’ta, Mexico City’de, Sovyet Stalinist istihbarat örgütü GPU’nun bir ajanı olan Ramon Mercader del Rio’nun bir gün önceki saldırısında aldığı yaralar sonucunda ölmüştü. Rus Devrimi’nin Lenin ile birlikte önderi, Kızıl Ordu’nun komutanı ve Dördüncü Enternasyonal’in kurucusu olan Troçki’nin öldürülmesi, korkunç bir siyasi suçtu. O, 1933’te faşizmin Almanya’da iktidara gelmesini, 1936-39 İspanyol Devrimi’nin yenilgisini ve 1939’da II. Dünya Savaşı’nın patlamasını kapsayan şiddetli bir karşıdevrim dalgasının doruk noktasıydı. Sovyetler Birliği’nde, Stalinist rejim tarafından, Marksist gelenek ile eğitilmiş işçilere ve gençlere karşı, Rus Devrimi’nin neredeyse tüm önderlerini kapsayan siyasi bir katliam gerçekleştirilmişti. 1936-1939 yılları arasındaki Büyük Terör’de, 800.000’den fazla insan öldürülmüştü. Troçki’nin 1937’de yazdığı “Stalinizm ve Bolşevizm”de belirtmiş olduğu gibi: “Şimdiki temizlik, Bolşevizm ile Stalinizmin arasına basitçe kanlı bir çizgi değil; bir kan ırmağı çekmektedir.” Troçki, Sovyetler Birliği’nin bürokratik ve ulusalcı yozlaşmasına karşı çıkan siyasi bir harekete önderlik ediyordu. Onun Stalin’e karşı mücadelesi, çok sayıda tarihçinin yanlış bir şekilde ileri sürdüğü gibi öznel bir kişisel iktidar hırsından kaynaklanmıyordu. Bu mücadele, birbirine taban tabana karşıt iki siyasi perspektifi yansıtıyordu. Stalin’in Sovyetler Birliği’nde iktidarını sağlamlaştırması ki bu Lenin’in 1924’te ölümü eliyle kolaylaştırılmıştı, iktidarın, ekonomik olarak geri kalmış ve yalıtılmış bir işçi devleti çerçevesinde ortaya çıkmış olan ulusalcı/milliyetçi ve tutucu bürokratik bir kast tarafından gasp edilmesiydi. İlk kez 1924 yılında önerilen Stalinist “tek ülkede sosyalizm” teorisi, Rus Devrimi’nin enternasyonalist perspektifini reddediyor ve dünya devriminin Sovyetler Birliği’ndeki bürokratik aygıtın çıkarlarına tabi kılınmasını meşrulaştırıyordu. Troçki’nin 1923’te başlatmış olduğu Sol Muhalefet’e ve 1938’de kurduğu Dördüncü Enternasyonal’e, bizzat Rus Devrimi’nin teorik temeli olan sürekli devrim teorisi yol gösteriyordu. Troçki, gerçek bir sosyalist toplumun kurulmasının tek bir ülkede mümkün olmadığında ısrar ediyordu. Ulusal kapitalist bir yönetimin devrilmesi, yalnızca, sosyalizme dönüşüm sürecini başlatabilirdi. Ekonomik olarak geri kalmış bir ülkede, bu tarihsel yasadan kaçınılamazdı. Sosyalizmin Sovyetler Birliği’nde gerçekleşmesi, kapitalizmin, Batı Avrupa’nın ve Kuzey Amerika’nın ileri ülkelerindeki işçi sınıfı tarafından devrilmesini gerektiriyordu. Mexico City’de sürgünde yaşayan Troçki, yaşamının sürekli tehdit altında olduğunu anlamıştı. Onun bu Kuzey Amerika ülkesine sığınması, Kasım 1927’de Rusya Komünist Partisi’nden atılmasının, Ocak 1928’de Alma Ata’ya sürgün edilmesinin, 1929 yılında Sovyetler Birliği’nden sınırdışı edilmesinin ve Türkiye’den Fransa’ya ve Norveç’e, ardından da 1937’de son evi olan Meksika’ya geçmesinin ardından gerçekleşmişti. 1940 yılına gelindiğinde, Stalin, Dördüncü Enternasyonal’in önde gelen çok sayıda temsilcisini öldürtmüştü. Bunlar arasında, Temmuz 1937’de Troçki’nin siyasi sekreteri Erwin Wolf’un, Eylül 1937’de GPU’dan kaçıp Dördüncü Enternasyonal’i destekleyen Ignace Reiss’ın, Şubat 1938’de Troçki’nin oğlu Lev Sedov’un ve Temmuz 1938’de, kuruluş kongresinin hemen öncesinde Dördüncü Enternasyonal’in sekreteri Rudolf Klement’in öldürülmesi vardı. 24 Mayıs 1940’ta, önde gelen Stalinist ressam David Siqueiros’un önderliğindeki bir suikast timi Troçki’nin evine saldırmış; Troçki ile eşi Natalya Sedova’nın uyuduğu yatak odasına otomatik silahlarla mermiler yağdırmıştı. Onlar saldırıdan sağ kurtulurken, Troçki, bunun son girişim olmayacağını biliyordu. O, saldırının ardından, “Ben bu dünyada kurala uygun olarak değil ama bir istisna olarak yaşıyorum. Bir devrimci, bizimki gibi gerici bir dönemde, akıntıya karşı yüzmek zorundadır.” diye yazmıştı. Ardından, 20 Ağustos günü, dünyanın dikkati İkinci Dünya Savaşı’na odaklanmışken, Stalin’in suikastçısı, dünya devriminin bu yaşayan en büyük Marksistini ve stratejistini deviren son darbeyi indirdi. Troçki’nin öldürülmesinin müthiş ve kapsamlı sonuçlarına rağmen, bu cinayet, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi (DEUK) 1975 yılında Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturmasını başlatana kadar, ciddi bir şekilde incelenmedi. Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturması, Troçki’nin ve destekleyicilerinin öldürülmesinin, Troçkist harekete sızdırılmış küresel bir ajanlar ve suikastçılar ağı üzerinden düzenlenmiş olduğunu kanıtlayan bir dizi ifşaata yol açtı. Bunlara, Mark Zborowski, Robert Sheldon Harte, Floyd Cleveland Miller, Sylvia Callen ve Joseph Hansen dahildi. Callen, Sosyalist İşçi Partisi’nin (SWP) önderi James P. Cannon’ın kişisel sekreteri idi ve o, bu konumunu, GPU’ya Troçki’nin faaliyetleri hakkında önemli bilgiler sağlamak için kullanmıştı (bkz. “An ‘Exemplary Comrade’: The Socialist Workers Party’s 40-year-long cover-up of Stalinist spy Sylvia Callen”). Hansen, Troçki’nin Mexico City’deki sekreterlerinden biriydi ve bu konum, onun, Troçki’nin yaşamına yönelik komployu kolaylaştıran son derece önemli kararlar almasına olanak sağlamıştı. Bu cinayetin soruşturulamamasının, yalnızca onun işlenmesine dahil olanların örtbas edilmesi değil ama aynı zamanda Stalinist karşıdevrimin doğasının kavranmasına zarar verme etkisi oldu. Bu örtbas etmenin nedeni, her şeyden önce siyasi çıkarlardı. Dördüncü Enternasyonal, 1953’te, Michel Pablo ile Ernest Mandel’in önderliğindeki Stalinizm yanlısı bir hizip tarafından bölündü. Pablocular, kendilerini hala Troçkistler olarak sunmaya çalışırken, Stalinist bürokrasiye devrimci politikalar uygulama yönünde baskı yapılabileceği biçimindeki revizyonist teoriyi geliştirdiler. Stalinizme yönelik bu siyasi yönelime, onun suçlarını açığa vurma yönündeki her çabaya bağnaz bir düşmanlık eşlik ediyordu. DEUK’un soruşturması Dördüncü Enternasyonal’e sızdırılmış olan GPU ajanları ağını açığa çıkarttıkça ve Hansen’in hem GPU hem de FBI ile sürdürdüğü önceden bilinmeyen ilişkilerinin kanıtlarını ortaya koydukça, Pablocular, buna uluslararası bir iftira kampanyası ile karşılık verdiler. Onlar, DEUK’un, kendisi tarafından bulunmuş kanıtları incelemek için, DEUK ile Uluslararası Pablocu örgütten eşit sayıda temsilciden oluşan bir eşitlik komisyonu oluşturma çağrısını hemen reddettiler. Pablocu Birleşik Sekreterlik, 14 Ocak 1977’de, Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal ile o zamanlar Uluslararası Komite’nin Britanya şubesinin önderi olan Gerry Healy’yi suçlamak için bir açık toplantı düzenlediler. Önde gelen Pablocular ve müttefikleri (Ernest Mandel, George Novack, Pierre Lambert ve Tarık Ali dahil), konuşmacı kürsüsünden iki saat boyunca hakaret ve küfür yağdırdılar. Ama onların hiçbiri, Uluslararası Komite tarafından yayınlanmış olan kanıtlara değinmedi. Sözlü saldırıların başlıca hedefi olan Gerry Healy suçlamaları yanıtlamak ve DEUK’un eşitlik komitesi çağrısını yinelemek için dinleyiciler arasından ayağa kalktığında, toplantının başkanı Tarık Ali, bunu kabul etmedi ve onun konuşmasına izin vermedi. Belirtmek gerekir ki Tarık Ali, Mihail Gorbaçov ile Boris Yeltsin’in ateşli bir savunucusu haline gelecek ve onlarca yıl önce, Troçkizm ile tüm bağlantısını inkar edecekti. Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturması tarafından açığa çıkartılan kanıtlar bütünüyle doğrulanmıştır. Ancak Pablocu partilerin kalıntıları ve önderleri, Uluslararası Komite’ye yönelik saldırının iftira niteliğinde olduğunu bugüne kadar kabul etmiş değiller. DEUK’a göre, Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturması, yalnızca devlet ajanlarını açığa vurma meselesi değildi. O, Stalinist bürokrasinin ve kapitalist devletin karşıdevrimci karakteri ile ilgili temel siyasi sorunları netleştirmek için son derece önemliydi. O, Pablocu revizyonizme ve Stalinizmin suçlarını örtbas etmeye yönelik tüm çabalara karşı mücadeleye ayrılmaz bir şekilde bağlıydı. Onun en büyük başarısı, Stalinist komplonun mekanizmaları ve kapsamı hakkındaki daha önce bilinmeyen gerçekleri açığa çıkarmak ve Troçkist kadroları hareketin tarihsel deneyimleri, Stalinizmin karakteri ve Pablocu revizyonizmin rolü konusunda eğitmek oldu. İşçi hareketinin bağımsızlığını hem fiziksel hem de siyasi anlamda korumak, yoğun devlet izlemesi ve polis baskısı döneminde politikleşen yeni işçi ve gençlik kuşağı için ölüm kalım meselesidir. Onlar, Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturmasında, işçilerin ve sosyalist hareketin kapitalist devletin ajanlarına karşı savunusu için son derece önemli siyasi dersler bulacaklardır. Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturması, Uluslararası Komite’nin devrimci mirasının önemli bir parçasıdır. DEUK, Stalinist rejimlerin hala devlet gücünü elde tuttuğu ve devasa bir siyasi etkiye sahip olduğu bir dönemde, GPU’nun suçlarını açığa çıkaracak bir mücadele vermeye hazır tek örgüttü. Güvenlik ve Dördüncü Enternasyonal soruşturması, DEUK’un Troçkizmin ilkelerine bağlılığını ve emperyalizme ve onun siyasi ajanlarına karşı mücadelesinde uzlaşmaz olduğunu pratikte kanıtlamıştı. Uluslararası Komite, bugün, Troçki’nin öldürülmesinin 78. yıldönümünde, onun yaşamını adamış olduğu dünya sosyalizmi ilkeleri ve programı uğruna mücadeleyi ilerletirken, bu olağanüstü devrimcinin anısına olan saygısını ifade eder. Eric London ve David North