http___prod.wsws.org_tr_articles_2017_03_25_pers-m25.html_1.xml
1.1 2.1 2.2 2.3 2.4 3.1 3.2 4.1 4.2 4.3 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 8.1 8.2 8.3 9.1 9.2 9.3 9.4 10.1 10.2 10.3 10.4 11.1 11.2 11.3 11.4 12.1 12.2 13.1 13.2
The first meeting between German Chancellor Angela Merkel and US President Donald Trump in Washington last weekend exposed the rapid deterioration of transatlantic relations. Trump’s refusal to shake Merkel’s hand during their photo-op in the Oval Office attracted international attention. After the heads of government from the two close post-World War II allies appeared before the press following a 15-minute one-on-one discussion and were asked by the photographers present to shake hands for a picture, Trump did not respond. Merkel turned to him and repeated the photographers’ request. But the US president ignored her and stared angrily in the other direction. The press conference that followed was frosty and tense. Responding to a German journalist’s question as to whether it would “not be a danger for America if ‘America first’ weakens the European Union?”, Trump answered, “I… believe a policy of trade should be a fair policy and the United States has been treated very, very unfairly by many countries over the years, and that’s going to stop.” Trump threatened Germany on several occasions with trade war measures before taking office. Without going into detail, Trump raised the issue again at the press conference, declaring, “The negotiators for Germany have done a far better job than the negotiators for the United States. But hopefully we can even it out.” He then added menacingly, “It’s probably the reason I’m standing here, maybe number one—that and maybe the military—building up our military, which we will do, and we will be stronger than ever before—and hopefully not have to use it. But we will be stronger, and perhaps far stronger than ever before.” When Merkel, who according to press accounts was seeking to defuse the conflict with Trump, was on her return flight to Berlin, Trump went a step further. In one of his notorious tweets, he wrote, “Germany owes vast sums of money to NATO & the United States must be paid more for the powerful, and very expensive, defense it provides to Germany!” German Defence Minister Ursula Von der Leyen promptly shot back, “there is no account where debts are registered with NATO.” The G20 conference in Baden Baden, Germany, which concluded the same day as Merkel’s trip to Washington, likewise ended with a provocation. American Treasury Secretary Steven Mnuchin prevented the inclusion of the usual declaration in support of free trade and in opposition to protectionism in the final statement. The contents of past communiqués were “not necessarily relevant from my perspective,” Mnuchin said by way of justification. The German ruling class has reacted to the escalating conflict with a mixture of concern and aggression. On Monday, the daily Handelsblatt published a commentary headlined “Transatlantic confrontation” which declared, “Anyone who hoped that Angela Merkel’s visit to US President Donald Trump would lay the basis for a normalisation of transatlantic relations must learn to know better. The American president is sticking to his firm positions and is even intensifying the conflict with international partners. The tweet against the Chancellor is an affront, the incident at the G20 meeting an historic break with the past.” Even representatives of the German ruling elite who have been vehemently pro-American in the past and supported US-led wars are no longer taking Germany’s partnership with the United States for granted. “Enough of making fun. There is no longer a generous patron, now someone is governing who recognises no allies, but only alleged debtors who take advantage of America. Yes, a new era is beginning in the White House,” wrote Klaus-Dieter Frankenberger in the Frankfurter Allgemeine Zeitung. A comment in the Rheinische Post summed up the response of German imperialism to Trump’s aggressive assertion of US interests. Now it was necessary “to find even clearer statements against the new US protectionism and mobilise the majority of the remaining states against Trump.” Germany and the European Union have to “assert themselves and counterpose their own, different-sounding goals” to Trump, “instead of permitting themselves to be intimidated by Washington.” The prospects for this are good, wrote the newspaper, because at the G20 summit it became clear “that in trade policy, Germany not only has the rest of the EU, but almost the rest of the entire world, above all China, Brazil and Japan, on its side.” Nobody should underestimate the historical and political significance of these developments. Twenty five years after the dissolution of the Soviet Union, the conflicts between the imperialist powers, which led twice in the 20th century to horrific world wars, are once again erupting in trade war and preparations for military conflict. The international working class must counterpose its own strategy to the plans of the ruling elites on both sides of the Atlantic. This is what the Socialist Equality Party in the United States and the Sozialistische Gleichheitspartei in Germany, together with all other sections of the International Committee of the Fourth International, fight for.
1.1 2.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1
ABD-Almanya çatışmasının dönüşü Johannes Stern Almanya Başbakanı Angela Merkel ile ABD Başkanı Donald Trump arasında geçtiğimiz hafta Washington’da yapılan ilk görüşme, Atlantik ötesi ilişkilerin hızla kötüye gittiğini gözler önüne serdi. Trump’ın Oval Ofis’teki fotoğraf çekimi sırasında Merkel’in elini sıkmayı reddetmesi, uluslararası ölçekte dikkat çekti. II. Dünya Savaşı sonrası iki yakın müttefik ülkeden hükümet başkanlarının 15 dakikalık bir baş başa görüşme öncesinde basının karşısına çıkmasının ve fotoğrafçıların bir el sıkışma fotoğrafı almayı istemesinin ardından, Trump yanıt vermedi. Merkel, ona döndü ve fotoğrafçıların ricasını yineledi. Ancak ABD başkanı ona kulak asmadı ve gözlerini kızgın bir şekilde diğer yöne dikti. Bunu izleyen basın toplantısı mesafeli ve gergindi. Trump, bir Alman gazetecinin, “‘Önce Amerika’nın Avrupa Birliği’ni zayıflatması durumunda bunun Amerika için bir tehlike” olup olmadığına ilişkin sorusuna, şu yanıtı verdi: “Ben… bir ticaret politikasının adil bir politika olması gerektiğini düşünüyorum ve ABD yıllardır birçok ülke tarafından çok, çok adaletsiz bir muamele görüyor ve bu sona erecek.” Trump, göreve gelmeden önce çeşitli vesilelerle Almanya’yı ticaret savaşıyla tehdit etmişti. Trump, ayrıntılara girmeden, basın toplantısında konuyu yeniden gündeme getirdi: “Almanya’nın temsilcileri, ABD’ninkilerden çok daha iyi bir iş çıkarmış durumda. Ama neyse ki bunu eşitleyebiliriz.” O, ardından, tehditkar bir şekilde şunları ekledi: “Benim burada olmamın belki de birinci –ve belki de askeri– nedeni ordumuzu güçlendirmek ki bunu yapacağız. Biz, daha önce olmadığı kadar –ve umarım onu kullanmak zorunda kalmadan– güçlü olacağız. Ama daha güçlü, muhtemelen her zamankinden daha güçlü olacağız.” Basın mensuplarına göre Merkel, Berlin’e dönüş uçağında Trump ile çatışmayı yatıştırmaya çalışırken, Trump bir adım daha ileri gitti. O, kötü ünlü tweetlerinden birinde, “Almanya’nın NATO’ya büyük miktarda borcu var ve ABD’nin, Almanya’ya sağladığı güçlü ve çok pahalı savunma için daha fazla ödeme yapması gerekiyor.” diye yazdı. Almanya Savunma Bakanı Ursula Von der Leyen, hızla, “borçların NATO’ya kaydedildiği bir hesap yok.” karşılığını verdi. Merkel’in Washington ziyaretiyle aynı gün sonuçlanan Almanya’nın Baden Baden kentindeki G20 konferansı da, aynı şekilde bir provokasyonla sona erdi. ABD Hazine Bakanı Steven Mnuchin, sonuç bildirisinde serbest ticareti destekleyen ve korumacılığa karşı çıkan alışıldık açıklamanın yer almasını engelledi. Mnuchin, bunu gerekçelendirmek için, önceki tebliğler “benim perspektifime gerektiği kadar uygun değil” dedi. Alman egemen sınıfı, tırmanan çatışmaya kaygı ve saldırganlık karışımı bir tepki verdi. Pazartesi günü, Handelsblatt gazetesi, “Atlantik ötesi cepheleşme” başlıklı bir yorumunda şunları yazdı: “Angela Merkel’in ABD Başkanı Donald Trump’ı ziyaretinin Atlantik ötesi ilişkilerin normalleşmesine zemin sağlayacağını uman herkes, daha iyi anlamayı öğrenmeli. Amerikan başkanı katı tavırlarına sadık kalıyor ve hatta uluslararası ortaklar ile çatışmayı yoğunlaştırıyor. Başbakana karşı tweet bir hakarettir, G20 toplantısındaki olay geçmiş ile tarihsel bir kopuştur.” Alman egemen seçkinlerinin geçmişte hararetli bir şekilde ABD yanlısı olan ve ABD önderliğindeki savaşları destekleyen temsilcileri bile, artık Almanya’nın ABD ile ortaklığını sorgusuz sualsiz kabul etmiyorlar. Klaus-Dieter Frankenberger, Frankfurter Allgemeine Zeitung’da, “Bu kadar şaka yeter. Artık cömert bir patron yok. Şimdi yönetimde hiçbir müttefik tanımayan ve onları yalnızca Amerika’dan yararlanan sözde borçlular olarak gören biri var. Evet, Beyaz Saray’da yeni bir dönem başlıyor.” diye yazdı. Rheinische Post’ta yayınlanan bir yorum, Alman emperyalizminin, Trump’ın ABD çıkarlarına ilişkin saldırgan hak iddialarına yanıtını özetliyordu. Yazıya göre, artık, “yeni ABD korumacılığına karşı daha da açık ifadeler bulmak ve geri kalan devletlerin çoğunluğunu Trump’a karşı harekete geçirmek” gerekliydi. Almanya ve Avrupa Birliği, “Washington tarafından gözlerinin korkutulmasına izin vermek yerine, kendilerini göstermek ve [Trump’a karşı] kendi farklı, ses getiren hedeflerini ileri sürmek” zorundaydı. Gazete, bunların başarı olasılığının sağlam olduğunu yazdı; çünkü G20 zirvesinde, “sadece AB’nin geri kalanının değil, ama dünyanın neredeyse geri kalan tamamının, özellikle de Çin’in, Brezilya’nın ve Japonya’nın Almanya’nın safında olduğu” açık hale gelmişti. Hiç kimse, bu gelişmelerin tarihsel ve siyasi önemini küçümsememeli. Sovyetler Birliği’nin dağılmasından yirmi beş yıl sonra, 20. yüzyılda dünyayı iki kez dehşet verici dünya savaşlarına sürüklemiş olan emperyalist güçler arasındaki çatışmalar, ticaret savaşında ve askeri çatışma hazırlıklarında bir kez daha ortaya çıkıyor. Uluslararası işçi sınıfı, Atlantik’in her iki tarafındaki egemen seçkinlerin planlarına, kendi stratejisiyle karşılık vermelidir. ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’nin ve Almanya’daki Sosyalist Eşitlik Partisi’nin, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nin tüm diğer şubeleriyle birlikte uğruna mücadele ettiği şey budur.