http___prod.wsws.org_tr_articles_2018_01_12_fran-j12.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 5.2 5.3 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 8.3 9.1 9.2 10.1 10.2 10.3 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 13.1 13.2 13.3 14.1 15.1 15.2 15.3 16.1 17.1 17.2 18.1 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 21.1 21.2
French chemical industry unions back contract violating minimum wage laws By Alex Lantier 8 January 2018 On Friday, it emerged that the French Democratic Labor Federation (CFDT) union had approved a base contract for chemical industries letting employers pay workers less than the minimum wage. This is another application of the Socialist Party's (PS) labor law and the labor decrees of former Economy Minister and current French President Emmanuel Macron, backed by the European Union. It makes clear that their policy is to trample on basic social rights won by the working class over generations of struggle in the 20th century. The Stalinist General Confederation of Labor (CGT), the French Managers Confederation (CFE) and Workers Force (FO) issued a statement Friday reporting that the CFDT had signed an industry-wide contract on December 21 for a 1.1 percent wage increase paid in two increments. It would set the lowest hourly salary at 9.82€ on January 1 and then 9.86€ on April 1. Both are less than the 2018 minimum wage (SMIC) of 9.88€, set by a 1.24 percent increase approved on December 15, before the CFDT signed the chemical contract. Using the PS labor law and the Macron decrees, the state, the oil bosses and the CFDT are concocting a pseudo-legal framework to ram through drastic cuts to workers' wages and conditions. Since 2009, the cumulative impact of EU wage and pension cuts in Greece has been to slash incomes by 40 percent. Now, similar attacks are being prepared against workers in Europe's largest economies. According to the CGT-CFE-FO statement, the CFDT contract will “integrate into the calculation of the minimum wage bonuses paid for seniority and working conditions (work at night, on Sundays and holidays, etc).” Up to now, such bonuses, representing up to 35 percent of total pay, were paid on top of a base salary at least equal to the SMIC minimum wage. But with the new contract, bosses can count those bonuses as part of the sub-SMIC wage agreed to by the CFDT, paving the way for wage cuts of 35 percent or more. This announcement came only days after reports that automaker PSA Peugeot-Citroën plans to use a provision of Macron's labor decrees to impose union-approved mass job cuts at its French plants, while it slashes thousands of jobs at its Opel-Vauxhall subsidiaries in Germany and Britain. The goal is to move PSA onto a largely temp workforce paid at the minimum wage or less. These measures are a warning to the working class across Europe and internationally. The only way to defend wages and jobs is to reject the pseudo-legal framework erected by the EU and the ruling class, and various bought-and-paid-for union bureaucracies. As anger rises in France against the “president of the rich,” workers face the task of organizing independently of the trade unions for a political struggle against the illegitimate measures imposed by companies and national states. The experience of the French labor law shows that such struggles will bring the working class into an irreconcilable conflict with the state, with revolutionary implications. The PS imposed the labor law in 2016, in the face of over 70 percent popular opposition, by using the state of emergency to mount vicious police repression of mass protests against the law. Backed by petty-bourgeois parties like the New Anti-capitalist Party (NPA) and Unsubmissive France (LFI), the CGT capitulated in the face of PS threats to ban its protests and called off further action against the law. Then Macron—elected by default in a run-off pitting him against neo-fascist candidate Marine Le Pen, and whose parliamentary majority emerged from elections in which less than half of French voters participated—imposed decrees preparing a historic assault on the working class. Now, having handed over trillions of euros to the banks and the financial aristocracy since the 2008 crash, French and European authorities aim to pauperize broad sections of the working class. Such policies have not a shred of democratic legitimacy. Since the September German elections produced a hung parliament, European officials have been promising that a Paris-Berlin axis will oversee a new dawn for Europe. Martin Schulz, the defeated candidate of the Social Democratic Party (SPD)—which worked with the PS, the Italian Democratic Party and others to formulate the French labor law—said last month that he was fighting for a “European framework for a minimum wage.” In fact, the CFDT chemical industry contract shows how the PS and Macron, together with social democratic parties across Europe, conspired behind the backs of the people to eliminate the minimum wage with the stroke of a pen. The French chemical contract uses two key provisions of the PS labor law and Macron decrees: first, industries and firms can obtain exceptions to the national Labor Code; second, employers can impose a contract if they can obtain the agreement of unions representing 30 percent of the workers. So, with just over 33 percent of the chemical industry workforce, the CFDT approved a contract granting an exception to Article 141 of the Labor Code. That is the article that mandates the SMIC minimum wage in France. Similar end runs around minimum wage laws are doubtless being prepared by firms and industries across France and beyond. Workers can place no confidence in the CGT, FO or other union bureaucracies critical of the CFDT contract to organize opposition to the chemical industry contract. The PS labor law and Macron decrees provide a juridical expression to their common evolution into organs of the state, financed by the employers, which have lost their working class base and instead serve to plan and provide pseudo-legal sanctions for attacks on their own members. Their criticisms of the CFDT are factional maneuvers primarily designed to shield them from rising social anger in the working class, while they pursue a nationalist policy of trying to boost French competitiveness on the world market at workers' expense. All of them are hostile to mobilizing the working class politically against the historically regressive policies of Macron and the EU. As it joins FO in criticizing the CFDT chemical contract, the CGT is provocatively denouncing a rail strike against job cuts called by FO in southern France as a “populist” gimmick that is “counterproductive because it aims to foment hatred against the rail workers.” As for FO, much of its leadership, including FO chief Jean-Claude Mailly, openly endorsed Macron's decrees last autumn. The only way forward is the construction of independent workers' organizations and committees in workplaces and working class neighborhoods to discuss and mobilize opposition to the various attacks emerging from Macron's decrees and approved by the unions. A key element of their work would be to coordinate their struggles internationally with those of workers facing similar job and wage cuts across Europe. This raises the the urgent necessity of building a new leadership in the working class: sections of the International Committee of the Fourth International in every country, fighting austerity and dictatorship. The ICFI will fight to promote the growth of independent workers' organizations and link them to an international socialist movement to take state power and replace the bankrupt EU with the United Socialist States of Europe.
1.1 2.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1
Fransız kimya sanayisi sendikaları asgari ücret yasalarını ihlal eden sözleşmeleri destekliyor Alex Lantier Cuma günü, Fransız Demokratik İşçi Federasyonu’nun (CFDT) işverenlerin asgari ücretten daha az ücret ödemesine izin veren temel kimya sanayisi sözleşmesini onayladığı ortaya çıktı. Bu, Sosyalist Parti’nin (PS) çalışma yasasının ve eski Ekonomi Bakanı, şimdiki Fransa Başkanı Emmanuel Macron'un Avrupa Birliği tarafından desteklenen çalışma kararnamelerinin bir diğer uygulamasıdır. Bu, onların politikalarının, 20. yüzyılda kuşaklar boyu süren mücadelelerle işçi sınıfı tarafından kazanılmış temel sosyal hakları ayaklar altına almak olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Stalinist Genel İşçi Konfederasyonu (CGT), Fransız Yöneticiler Konfederasyonu (CFE) ve İşçi Gücü (FO), Cuma günü, CFDT'nin, 21 Aralık'ta, iki taksit halinde yüzde 1,1'lik bir ücret artışı için işkolu çapında bir sözleşme imzaladığını bildiren bir açıklama yayınladı. Bu artışla, en düşük saat ücreti, 1 Ocak'ta 9,82 avro, 1 Nisan'da da 9,86 avro olarak belirlendi. Her iki artış da, CFDT’nin kimya sektöründeki sözleşmeyi imzalamasından önce, 15 Aralık'ta yüzde 1,24'lük bir artışla belirlenen 9,88 avroluk 2018 asgari ücretinin (SMIC) altındadır. PS’nin çalışma yasası ve Macron’un kararnamelerini kullanan devlet, petrol patronları ve CFDT, ciddi kesintiler yoluyla işçilerin ücretlerine ve koşullarına saldırmanın görünüşte yasal bir çerçevesini hazırlıyorlar. 2009'dan bu yana, AB'nin Yunanistan’daki ücret ve emeklilik kesintilerinin toplam etkisi, gelirleri yüzde 40 kadar azaltmak oldu. Şimdi, benzeri saldırılar, Avrupanın en büyük ekonomilerindeki işçilere karşı hazırlanıyor. CGT-CFE-FO’nun açıklamasına göre, CFDT sözleşmesi "kıdem ve çalışma koşulları (gece, pazar ve tatil günleri çalışma, vb.) için ödenen asgari ücret ek ödemelerinin hesaplanmasına dahil edilecek.” Şimdiye kadar, toplam maaşın yüzde 35 kadarını oluşturan bu tür ek ödemeler, en azından SMIC asgari ücretine eşit bir taban maaşına eklenerek ödeniyordu. Ancak yeni sözleşme ile birlikte, patronlar, bu ek ödemeleri, yüzde 35 veya daha fazla ücret kesintisine yol açacak şekilde, CFDT tarafından kabul edilmiş SMIC’nin altındaki ücretin bir parçası olarak hesaplayabilirler. Bu açıklama, otomobil üreticisi PSA Peugeot-Citroën'in, Almanya ve Britanya'daki Opel-Vauxhall iştiraklerinde çalışan binlerce işçiyi işten çıkartırken, Macron'un çalışma kararnamelerinin bir hükmünü Fransa'daki tesislerinde sendikanın onayladığı toplu işten çıkarmaları uygulamak için kullanmayı planladığına ilişkin haberlerden yalnızca birkaç gün sonra yapıldı. Amaç, PSA'nın asgari ücretli veya daha düşük ücretli geçici işgücüne geçmesini sağlamaktır. Bu önlemler, tüm Avrupa ve uluslararası işçi sınıfına bir uyarıdır. Ücretleri ve işleri savunmanın tek yolu, AB, egemen sınıf ve çeşitli satın alınmış sendika bürokrasileri tarafından oluşturulmuş görünüşte yasal çerçeveyi reddetmektir. Fransa'da "zenginlerin başkanı"na yönelik öfke artarken, işçiler, şirketler ve ulus devletler tarafından uygulanan gayri meşru önlemlere karşı siyasi bir mücadele için sendikalardan bağımsız olarak örgütlenme göreviyle karşı karşıyalar. Fransız iş yasası deneyimi, bu tür mücadelelerin işçi sınıfını devletle devrimci sonuçlara sahip uzlaşmaz bir çatışmaya götüreceğini göstermektedir. PS, 2016 yılında, iş yasasını, yüzde 70'in üzerindeki yaygın muhalefet karşısında, yasaya yönelik kitlesel protestolara karşı sert polis baskısı uygulamak için olağanüstü halden yararlanarak geçirmişti. Yeni Anti-Kapitalist Parti (NPA) ve İsyancı Fransa (LFI) gibi küçük-burjuva partilerin desteklediği CGT, PS’nin protestoları yasaklama tehditleri karşısında yasa karşıtı eylemlere son vermişti. Neo-faşist aday Marine Le Pen'e karşı iki turlu bir yarışta hükmen başkan seçilen ve parlamento çoğunluğu Fransız seçmenlerin yarısından azının katıldığı seçimlerden kaynaklanan Macron, ardından, işçi sınıfına tarihi bir saldırı hazırlayan kararnameleri uygulamaya koydu. 2008 krizinden bu yana milyonlarca avroyu bankalara ve mali aristokrasiye teslim etmiş olan Fransız ve Avrupalı yetkililer, şimdi işçi sınıfının geniş kesimlerini dilenci konumuna sokmayı amaçlıyorlar. Bu tür politikalar zerre kadar demokratik meşruiyete sahip değildir. Eylül ayında yapılan Almanya seçimleri, hiçbir partinin mutlak çoğunluğu elde edemediği bir parlamentoya yol açtığından beri, Avrupalı yetkililer, bir Paris-Berlin ekseninin Avrupa için yeni bir şafağı yöneteceği vaadinde bulunuyorlar. Fransız iş yasasını formüle etmek için PS, İtalyan Demokrat Partisi ve başkaları ile birlikte çalışmış olan Sosyal Demokrat Parti’nin (SPD) adayı Martin Schulz, geçen ay, bir "Avrupa asgari ücreti için çerçeve oluşturmak" üzere mücadele ettiğini söyledi. Aslında, CFDT’nin kimya işkolu sözleşmesi, PS’nin ve Macron'un, Avrupa'daki sosyal demokrat partilerle birlikte, asgari ücreti bir kalem darbesiyle ortadan kaldırmak için halkın arkasından nasıl komplo kurduğunu göstermektedir. Fransız kimya işkolu sözleşmesi, PS’nin çalışma yasasının ve Macron’un kararnamelerinin iki önemli hükmünü kullanıyor. Bunlardan birincisi, işkollarının ve şirketlerin ulusal İş Kanunu'nda istisnalar elde edebilmesi; ikincisi, işverenlerin, işçilerin yüzde 30'unu temsil eden sendikaların kabul etmesi durumunda bir sözleşmeyi uygulamaya koyabilmesidir. Kimya işkolundaki işgücünün sadece yüzde 33'üne sahip olan CFDT, Çalışma Yasası’nın 141. maddesine istisna bağışlayan bir sözleşmeyi bunun sonucunda onayladı. Bu, Fransa'da SMIC asgari ücretini şart koşan maddedir. Asgari ücret yasası etrafındaki benzeri kestirmeden sonuca varmalar, hiç kuşkusuz, tüm Fransa’daki ve ötesindeki şirketler ve sanayi kuruluşları tarafından hazırlanıyor. İşçiler, kimya işkolu sözleşmesine karşı muhalefet örgütlemek için CGT’ye, FO’ya ya da CFDT sözleşmesini eleştiren diğer sendika bürokrasilerine güvenemezler. PS’nin çalışma yasası ve Macron’un kararnameleri, işçi sınıfı tabanını kaybetmiş ve kendi üyelerine yönelik saldırılara görünüşte yasal yaptırımlar planlamaya ve sağlamaya hizmet eden bu örgütlerin işverenler tarafından finanse edilen devlet organları haline gelmesine yasal bir ifade sağlamaktadır. Onların CFDT'ye yönelik eleştirileri, Fransa’nın dünya piyasasında rekabet edebilirliğini işçiler zararına arttırmaya çalışan ulusalcı politika izlerken, asıl olarak onları işçi sınıfı içinde artan toplumsal öfkeden korumak üzere tasarlanmış hizipsel manevralardır. Onların hepsi, işçi sınıfını Macron’un ve AB'nin tarihsel olarak geriletici politikalarına karşı siyasi olarak harekete geçirmeye düşmanlar. CGT, CFDT’nin kimya sektöründeki sözleşmesini eleştirmede FO'ya katılırken, onun Fransa'nın güneyinde işten çıkartmalara karşı çağrısını yaptığı bir demiryolu grevini, "demiryolu çalışanlarına karşı nefret kışkırtmayı amaçladığı için zarar verici, popülist" bir hile olarak kınıyor. FO'ya gelince, onun başkanı Jean-Claude Mailly de dahil, önderliğinin büyük kısmı, Macron'un geçtiğimiz sonbahardaki kararnamelerini açıkça onayladı. Tek çıkış yolu, Macron'un kararnamelerinden doğan ve sendikalar tarafından onaylanan çeşitli saldırıları tartışmak ve işçileri harekete geçirmek için işyerlerinde ve işçi sınıfı mahallelerinde bağımsız işçi örgütlenmelerinin ve komitelerinin kurulmasıdır. Onların faaliyetinin en önemli unsuru, mücadelelerini Avrupa'da benzeri iş ve ücret kesintileri yaşayan işçiler ile uluslararası düzeyde koordine etmek olacaktır. Bu, işçi sınıfı içinde yeni bir önderliğin; her ülkede, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nin (DEUK) kemer sıkma politikalarına ve diktatörlüğe karşı mücadele eden şubelerinin acilen inşa edilmesi gerekliliğini ortaya koymaktadır. DEUK, bağımsız işçi örgütlenmelerinin gelişmesini teşvik etmek; onların devlet iktidarını ele geçirecek ve iflas etmiş AB'nin yerine Avrupa Birleşik Sosyalist Devletleri'ni kuracak uluslararası bir sosyalist harekete bağlanması uğruna mücadele edecektir.