http___preview.wsws.org_tr_articles_2018_05_08_dnmd-m08.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 5.1 5.2 5.3 5.4 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 7.1 8.1 9.1 9.2 9.3 9.4 9.5 9.6 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 11.1 12.1 13.1 13.2 13.3 13.4 14.1 14.2 14.3 14.4 14.5 14.6 15.1 15.2 15.3 15.4 16.1 16.2 16.3 16.4 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 20.3 20.4 21.1 21.2 21.3 22.1 22.2 22.3 23.1 23.2 23.3 24.1 24.2 25.1 25.2 25.3 25.4 25.5 25.6 25.7 26.1 26.2 27.1 27.2 27.3 28.1 28.2 28.3 28.4 28.5 29.1 29.2 30.1 30.2 31.1 31.2 31.3 31.4 31.5 31.6 31.7 31.8 31.9 31.10 32.1 32.2 32.3 32.4 33.1 33.2 33.3 33.4 33.5 34.1 34.2 34.3 35.1 35.2 35.3 35.4 36.1 36.2 36.3 36.4
May Day 2018 and the bicentenary of the birth of Karl Marx By David North May Day 2018 is invested with special significance, because we are celebrating not only the day of international working-class solidarity, but also the 200th anniversary of the birth of Karl Marx. There is no element of exaggeration in the assertion that in the realm of philosophy, economic science, historiography, social theory and politics, Marx is the most significant figure of the modern era. There is not another thinker who has exerted such a great, enduring and progressive influence on the development of the social consciousness of the great mass of humanity and its struggle against oppression and exploitation. Marx’s work initiated a new epoch in mankind’s understanding of the objective forces that determine the course of historical development, and thus made possible the conscious struggle of the working class for the socialist transformation of society. On the basis of his refutation of Hegel’s objective idealism and the critical appropriation of its dialectical methodology, Marx was able to develop philosophical materialism and apply it to the study of man’s socioeconomic and political evolution. Prior to Marx, even the most advanced thinkers—above all, Hegel and Feuerbach, the greatest of Marx’s immediate predecessors—derived social and political relations from some sort of ideal inspiration, be it spiritual or intellectual. Even the great materialist thinkers of the 18th century, such as Helvetius and Baron d’Holbach, whose writings played a critical role in preparing the ground for the great French Revolution of 1789-1794, believed that the social and political environment was determined by “public opinion,” that is, by thought. But the idealist conception that social relations are the product of thought is contradicted by reality. Human beings, in their real historical existence, are born into, confront and adapt themselves unconsciously to the prevailing social relations. Marx, the greatest of all materialist philosophers, uncovered the real origin of man’s thought and ideological conceptions, and, as Lenin later explained so concisely, proved that the “conclusion that the course of ideas depends on the course of things is the only one compatible with scientific psychology” (Lenin, Collected Works, vol. In his initial elaboration of the materialist conception of history and its subsequent substantiation in the writing of Das Kapital, Marx identified—amidst the seemingly uncoordinated actions of countless millions of human beings, each pursuing what they believed to be their own best interests, driven by their individual passions, ambitions and contradictory aspirations—those objective forces, operating apart from and even independently of individual subjective consciousness, that underlie and determine the economic structure of society. Marx rejected any resort to idealist subjectivism in explaining the development of consciousness. Even false conceptions of the nature of society are rooted in and are reflections of objective conditions that exist independently of individuals. Man’s inability to perceive and comprehend, on the basis of direct observation, the exploitative character of capitalist social relations cannot be explained as a failure of the individual intellect. Rather, it arises from the “enigmatical character” acquired by the products of labor when they assume the form of commodities. As commodities, Marx wrote, “a definite social relation between men” necessarily “assumes, in their eyes, the fantastic form of a relation between things” (Capital, vol. 1, in Collected Works, vol. Marx and his life-long friend and collaborator, the genius Friedrich Engels, did not “invent” socialism. The term itself came into usage as early as the 1830s. Saint-Simon, Owen and Fourier, in particular, have entered into history as the “utopian” precursors of Marx and Engels. These remarkable thinkers did not lack for brilliant insights into the defects of existing society and proposals for its more rational organization. But what was absent from their conceptions was an explanation of the objective socioeconomic processes from which socialism would actually emerge and the identification of the social force that would fight for its realization. As Marx later recalled, he and Engels “proposed the scientific study of the economic structure of bourgeois society as the only tenable theoretical foundation” for the fight for socialism, and “argued in popular form that it was not a matter of putting some utopian system into effect, but of conscious participation in the historical process revolutionizing society before our very eyes” (Herr Vogt, in Marx-Engels Collected Works, vol. In explaining the significance of his theoretical work, Marx, with excessive modesty, identified three critical and interrelated achievements: What I did that was new was to prove: 1. that the existence of classes is only bound up with particular historical phases in the development of production; 2. that the class struggle necessarily leads to the dictatorship of the proletariat; 3. that this dictatorship itself constitutes no more than a transition to the abolition of all classes and to a classless society (Marx Letter to Weydemeyer, March 5, 1852, Collected Works, vol. As the bicentenary of Marx’s birth has approached, there has been no shortage of assessments by academics and journalists of the significance of his life. The economic disaster of 2008 is still fresh in everyone’s memory. Only incorrigible anticommunist reactionaries, blinded by hatred and greed, can deny the monumental scale of Marx’s work. Even the phrase “Marx was right!” has appeared fairly frequently. The more intellectually conscientious academics have conducted painstaking research to refute attacks by conventional bourgeois economists on critical elements of Marx’s work, such as the labor theory of value and his analysis of the tendency of the rate of profit to decline. Such serious intellectual work should be welcomed and encouraged. However, even the more generous acknowledgments of Marx’s genius are constrained by efforts to isolate his theoretical work from its practical political, i.e., contemporary revolutionary implications. One or another aspect of Marx’s work is lauded as “relevant” to an understanding of present day economic conditions. But the appreciation of Marx, the economic theorist, is rigidly separated from Marxism as the theory, program and practice of world socialist revolution. Much of the discussion of the “relevance” of Marx is dominated and distorted by this strict separation of the consideration of Marx’s economic critique of capitalism, from the recognition of the enduring significance of Marxism as the historical and contemporary international political movement of the most advanced sections of the working class for the revolutionary overthrow of the capitalist system. The separation of Marx, the “economic theorist,” from the socialist revolutionary, has a long history. In the course of more than a century, countless efforts have been made to “trim Marx’s beard,” that is, to reconcile Marx with one or another form of bourgeois ideology and petty-bourgeois opportunist reformism. Eduard Bernstein seized on the opportunity provided by Engels’ death in 1895 to disassociate Marxism from socialist revolution and convert international socialism into a movement for social reforms. In the course of the 20th century, the revisions of Marxism assumed an increasingly reactionary character, serving more or less openly as a means of divesting it of any real revolutionary significance and converting it into an apologia for the national opportunism of the mass Social Democratic and Stalinist parties and trade unions. The assault on Marx’s legacy was facilitated by the unrelenting efforts of petty-bourgeois theorists to undermine and discredit the materialist foundations of his theoretical work. As early as the 1890s, barely a decade after his death, various German professors were eager to reconcile Marx’s revolutionary morality, based on the logic of class struggle, with Kant’s supra-historical “categorical imperative.” From the very beginning of the twentieth century, reflecting the increasing influence of philosophical irrationalism upon broad sections of the petty-bourgeois intelligentsia, Marx’s insistence on the objective and law-governed character of the historical process came under attack. Thinkers such as Georges Sorel and later Henri De Man claimed that workers required the inspiration of myths, not knowledge of objective laws governing the development of the class struggle against capitalism, to inspire the fight for socialism. Insight into unconscious psychological motivations, rather than the analysis and comprehension of objective economic forces, were declared to be essential for winning workers to the socialist movement. The flight of petty-bourgeois intellectuals into irrationalism was combined with an attack on Engels as a vulgar materialist and positivist, who had supposedly concealed the individualist and humanist elements of Marx’s thought. The “Young Marx” of the Philosophical Manuscripts of 1844 was elevated above the “Old Marx” of Das Kapital. The main aim of the assault—which has persisted under the influence of Nietzscheism, existentialism, the Frankfurt School’s dilution of materialism with Freudian pseudo-science, and the irrationalist and anti-historical intellectual nihilism of post-modernism—has been to suppress the essential revolutionary content of Marx’s work. The intelligence agencies of the capitalist state have not stood on the sidelines in the ideological war against Marxism. The British newspaper, the Independent, in an article published yesterday, calls attention to a recently declassified CIA research paper. The agency, it reveals, “read French postmodern theory, concluding that its questioning of the objective basis of reality could be used to undermine the Marxist doctrine of historical … inevitability. Millions of dollars were pumped into front organizations such as magazines, publishing houses and favored academics, in order to push postmodern ideas and to create a center-left, thus demarcating the outer boundary of respectable ideas—anything beyond which could be denounced as dangerous and radical lunacy …” The separation of Marx, the theoretician, from Marx, the revolutionary, must lead to falsification, first and foremost of Marx’s biography. Marx, the thinker, cannot be understood apart from his political development and activity as a revolutionist. As Franz Mehring observed in his biography of Marx, “There is no doubt that the incomparable stature of Marx is due not a little to the fact that in him the man of ideas was indissolubly bound up with the man of action, and that the two mutually complemented and supported each other” (Karl Marx: The Story of His Life, p. xiii). As early as March 1843, Marx wrote to Arnold Ruge: “Feuerbach’s aphorisms seem to me incorrect only in one respect, that he refers too much to nature and too little to politics. That, however, is the only alliance by which present-day philosophy can become truth” (Marx-Engels, Collected Works, vol. This was not a passing phrase, but the key to understanding the essential relation between philosophy and politics in both Marx’s work and in the contemporary world. In his Theses on Feuerbach, Marx wrote: “The question whether objective truth can be attributed to human thinking is not a question of theory but is a practical question. Man must prove the truth, i.e., the reality and power, the this-worldliness of his thinking in practice. The dispute over the reality or non-reality of thinking which isolates itself from practice is a purely scholastic question” (Collected Works, vol. Philosophy, separated from revolutionary politics, the struggle against the oppression of man by man, is idle speculation, without progressive significance. But politics without a firm basis in revolutionary theory and knowledge of its development in the course of the long history of the international workers movement and the struggle for socialism, can lead only to impotent improvisations and outright betrayal. Marx died on March 14, 1883 at the age of 64. Speaking at his graveside, Engels described his beloved friend and comrade-in-arms as a “man of science.” But, he added, “this was not even half the man.” Marx, Engels declared, “was before all else a revolutionist. His real mission in life was to contribute, in one way or another, to the overthrow of capitalist society and of the state institutions which it brought into being, to contribute to the liberation of the modern proletariat, which he was the first to make conscious of its own position and its needs, conscious of the conditions of its emancipation. Fighting was his element. And he fought with a passion, a tenacity and success such as few could rival” (Reproduced in Reminiscences of Marx and Engels, Moscow, p. 349). Marx, the man, died 135 years ago. Marxism—understood as the application of dialectical and historical materialist methodology to the study of continuously changing objective socioeconomic conditions; as a science of revolutionary political perspective oriented toward the conquest of political power by the working class, the ending of capitalist exploitation, the abolition of the nation-state system and the establishment of a socialist society on a world scale—can only be properly understood in its relation to the historical development of the class struggle and international socialist movement. Engels once wrote that with every advance in the natural sciences, materialism must change its form; that is, it must incorporate into its understanding of the material universe the latest advances in physics, chemistry, evolutionary biology, and mathematics. In like manner, Marxism, as a science devoted specifically to the study of capitalist society, develops through the continuous examination of critical changes in the capitalist mode of production on a world scale and through participation in, and the critical assimilation of, the experiences of the class struggle on an international scale. All invocations of “dialectics” that exclude this critical element of Marxism, that ignores or glosses over the lessons of the revolutionary struggles of the past century, are nothing but an exercise in empty phrase-mongering and petty-bourgeois political charlatanry. The celebration of the bicentenary of Marx’s birth is of genuine revolutionary political significance only to the extent that it is based on the whole historical development of Marxism. In the course of the 20th century, the working class passed through monumental historical experiences: of imperialist wars, of revolutions and counterrevolutions. Marxism does not exist in the abstract, or as a set of conclusions formulated more than a century ago. Rather, it exists as the real movement that represents the continuity of the conscious struggle within the international working class to develop the program, perspective and practice of world socialist revolution. In 1938, Leon Trotsky founded the Fourth International, in revolutionary opposition to the counterrevolutionary Stalinist bureaucracy, whose betrayals had led to catastrophic defeats of the working class. In the course of 80 years, the Fourth International has passed through tumultuous struggles, not only against the counterrevolutionary parties and organizations of the Stalinist and Social Democratic bureaucracies, but also against the many forms of opportunism, centrism and pseudo-leftism that reflect the pressure of the capitalist class and imperialism upon the working class. It is in the struggle against all these forces that the Fourth International, led by the International Committee, has defended and developed Marxism. As we celebrate May Day 2018, there are growing signs that a new period of mass revolutionary struggles by the working class has begun. As is usually the case, the emergence of the working class onto the scene of history comes as a surprise—above all to the representatives of the pseudo-left and the anti-Marxist academics whose intellectual and political conceptions are based on the total rejection of the working class as a revolutionary force and, therefore, a no less total belief in the permanence of capitalism. But all that is “irrational,” all that exists in defiance of the needs of the progressive development of human civilization, is “unreal.” That is, it is condemned by virtue of its own insoluble contradictions to historical oblivion. This sentence has been imposed by history on capitalist society. It must be carried out. Has there ever been another ruling class that has displayed such obvious signs of social parasitism, political disorientation, intellectual exhaustion, and moral breakdown? Compared to today’s international mafia of oligarchs, who control and consume a vast portion of the wealth produced by the labor of billions of people, the bourgeoisie of Marx’s era appear almost as a respectable fraternity of philanthropists. The claims of decrepit reformists like Sanders and Corbyn that the capitalist oligarchs can be persuaded with sweet phrases to accept a more equitable distribution of wealth is nothing less than delusional. As Trotsky once asked, how are tearful appeals to the decency of the rich better than prayers for rain? There is no way to settle accounts with the class that owns and controls the means of production and the global financial networks, along with gigantic military machines, intelligence agencies and police forces except through socialist revolution. But is this possible? “At a certain stage of their development,” Marx wrote, “the material productive forces of society come into conflict with the existing relations of production. From forms of development of the productive forces these relations turn into their fetters. Then begins an epoch of social revolution” (Marx Engels Lenin on Historical Materialism, Moscow: 1972, p. 137). These words, in the most profound and immediate sense, define the historical situation that confronts present-day capitalism. For all their wealth and power, the ruling elites stagger from crisis to crisis. The ascendancy of Trump in the United States is the most visible and ghoulish expression of the universal degeneracy of the capitalist class. But the ascendancy of Trump is of not only symbolic significance. Throughout the 20th century, and especially in the aftermath of World War II, the United States functioned as the ultimate guarantor of the stability and survival of the world capitalist system. It is incapable of playing that role any longer. For the past quarter-century, American capitalism—seeking to offset, through military operations, the consequences of its protracted economic decline—has become the epicenter of geopolitical and financial instability. Within this situation, the resurgence of class struggle in the United States has immense historical significance. The upsurge of class struggle within the United States will imbue the international working class with renewed confidence in the possibility of defeating imperialism, and thereby accelerate the process of global working-class radicalization. The laws of history, Trotsky proclaimed upon founding the Fourth International, are more powerful than the bureaucratic apparatus. That prognosis is now being vindicated. The working class is in the process of throwing off the shackles imposed by the old reactionary trade unions and their allies among the cynical organizations of the petty-bourgeois pseudo-left and its myriad forms of reactionary identity politics. The real progressive and revolutionary struggles of this epoch will be based on the universal emancipatory aspirations of the working class, not on the selfish strivings of one or another fragment of the upper-middle-class for identity-based privileges. On this historic May Day, the 200th anniversary of the birth of Karl Marx, the International Committee of the Fourth International proudly proclaims that Trotskyism is the Marxism of the 21st century! We appeal to all our listeners throughout the world, to the hundreds of thousands of readers of the World Socialist Web Site: Join our ranks! Build new sections of the Fourth International! Participate in the fight for the victory of the working class and the establishment of a new and truly humane society, based on the genuinely socialist principles of international solidarity and the equality of all mankind.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1
1 Mayıs 2018 ve Karl Marx’ın doğumunun 200. yıldönümü David North 8 Mayıs 2018 DEUK’un 5 Mayıs Cumartesi günü düzenlenen Uluslararası Çevrimiçi 1 Mayıs Toplantısı’nı açan WSWS’nin uluslararası yayın kurulu başkanı ve Sosyalist Eşitlik Partisi’nin (ABD) genel başkanı David North, bilimsel sosyalizmin kurucusu Karl Marx’ın, doğumundan 200 yıl sonraki tarihsel önemi üzerine konuştu. WSWS, önümüzdeki hafta boyunca, toplantıda yapılan diğer 14 konuşmayı yayınlayacak. 1 Mayıs 2018, yalnızca uluslararası işçi sınıfının dayanışma gününü değil ama aynı zamanda Karl Marx’ın 200. doğum yıldönümünü de kutladığımız için özel bir önem taşıyor. Marx’ın felsefe, ekonomi bilimi, tarihyazımı, toplum kuramı ve siyaset alanlarında modern dönemin en önemli kişiliği olduğunu ileri sürmekte hiçbir abartı yoktur. İnsanlığın büyük kesiminin toplumsal bilincinin ve baskıya ve sömürüye karşı mücadelesinin gelişmesi üzerinde onun kadar kalıcı ve ilerici bir etkide bulunmuş bir başka düşünür bulunmuyor. Marx’ın eseri, insan soyunun, tarihsel gelişme sürecini belirleyen ve böylece işçi sınıfının toplumun sosyalist dönüşümü uğruna bilinçli mücadelesini mümkün kılan nesnel güçleri kavramasında yeni bir çağ başlatmıştır. Marx, Hegel’in nesnel idealizminin reddi ve diyalektik yönteminin eleştirel benimsenmesi temelinde felsefi maddeciliği geliştirmeyi ve onu insanın sosyoekonomik ve siyasi evriminin incelenmesine uygulamayı başarmıştı. Marx’tan önce, başta Hegel ve Marx’ın en yakın öncellerinin en büyüğü Feuerbach olmak üzere, en ileri düşünürler bile toplumsal ve siyasal ilişkileri, dinsel ya da düşünsel bir ideal esinden türetiyordu. 18. yüzyılın, yazıları 1789-1794 büyük Fransız Devrimi’ne zemin hazırlamış Helvetius ve Baron d’Holbach gibi büyük maddeci düşünürleri bile, toplumsal ve siyasal ortamın “kamuoyu”, yani düşünce tarafından belirlendiğine inanıyorlardı. Ancak, toplumsal ilişkilerin düşüncenin ürünü olduğu biçimindeki idealist anlayış gerçeklikle çelişmektedir. İnsanlar, gerçek tarihsel varoluşlarında, hüküm süren toplumsal ilişkiler içine doğarlar, bilinçsizce onlarla yüzleşirler ve kendilerini onlara uyarlarlar. Tüm maddeci filozofların en büyüğü olan Marx, insanın düşüncesinin ve ideolojik kavrayışlarının gerçek kökenini açığa çıkarmış ve sonradan Lenin’in son derece özlü biçimde açıkladığı gibi, “yalnızca, düşüncelerin izlediği yolun şeylerin gidişatına bağlı olduğu sonucunun bilimsel psikoloji ile bağdaştığı”nı kanıtlamıştı. (Lenin, Toplu Eserler, Cilt 1, syf. 139-140) Marx, tarihe ilişkin maddeci kavrayışı özenle oluşturur ve ardından, onu Kapital’in yazımında kanıtlarken, her biri kendi çıkarına en uygun olduğuna inandığı şeyin peşinde koşan; bireysel arzuların, tutkuların ve çelişen özlemlerin yönlendirdiği milyonlarca insanın görünürde plansız eylemlerinin ortasında, bireysel öznel bilincin dışında ve hatta ondan bağımsız olarak işleyen, toplumun ekonomik yapısının altında yatan ve onu belirleyen nesnel güçleri tespit etmişti. Marx, bilincin gelişmesini açıklarken idealist öznelciliğe her türlü başvuruyu reddediyordu. Toplumun doğasına ilişkin yanlış kavrayışlar bile, bireylerden bağımsız olarak var olan nesnel koşullardan kaynaklanır ve onların yansımalarıdır. İnsanın kapitalist toplumsal ilişkilerin sömürücü karakterini doğrudan gözlem temelinde algılayıp kavrayamaması, bireyin kavrayış yeteneğinin bir başarısızlığı olarak açıklanamaz. Bu durum, emeğin ürünlerinin metalar biçimini aldığında edindiği “gizemli karakter”den kaynaklanır. Marx, metalar konusunda, “insanlar arasındaki belirli bir toplumsal ilişki”, ister istemez, “onların gözünde, şeyler arasındaki akıl almaz bir ilişki biçimi edinir” diye yazar. (Kapital,Cilt 1; Toplu Eserler içinde, Cilt 35, syf 82-83) Marx ile onun yaşam boyu dostu ve çalışma arkadaşı, dahi Friedrich Engels, sosyalizmi “icat” etmediler. Bu kavram daha 1830’larda kullanılmaya başlanmıştı. Özellikle Saint-Simon, Owen ve Fourier, tarihe, Marx ile Engels’in “ütopik” öncelleri olarak geçmişlerdir. Bu dikkat çekici düşünürler, var olan toplumun kusurlarının içyüzünü anlamış ve onun daha akılcı örgütlenmesini önermişlerdi. Ancak onların kavrayışlarında eksik şey, sosyalizmin fiilen ortaya çıkacağı nesnel sosyoekonomik süreçlere ilişkin bir açıklama ve onun gerçekleşmesi için mücadele edecek toplumsal gücün tanımı idi. Marx’ın sonradan anımsadığı gibi, o ve Engels, sosyalizm uğruna mücadele için “tek makul teorik temel olarak burjuva toplumun ekonomik yapısına ilişkin bilimsel incelemeyi önermiş” ve “meselenin ütopik bir sistemi uygulamaya koymak değil; gözlerimizin önünde toplumu devrimcileştiren tarihsel sürece bilinçli katılım meselesi olduğunu herkesçe anlaşılır biçimde ileri sürmüş”tü. (Herr Vogt, Marx-Engels Toplu Eserler içinde, Cilt 17, Moskova 1981, syf. 79) Marx, teorik çalışmasının önemini aşırı bir alçakgönüllülükle açıklarken, son derece önemli ve birbiriyle bağlantılı üç kazanım saptamıştı: Yapmış olduğum yenilik, 1) sınıfların varlığının yalnızca üretimin gelişmesindeki belirli tarihsel aşamalara bağlı olduğunu; 2) sınıf mücadelesinin zorunlu olarak proletarya diktatörlüğüne yol açtığını; 3) bu diktatörlüğün tüm sınıfların ortadan kalkmasına ve sınıfsız bir topluma geçişten başka bir şey olmadığını kanıtlamaktı. (Marx’ın Weydemeyer’e Mektubu, 5 Mart 1852, Toplu Eserler, Cilt 39, syf. 64-65) Marx’ın doğumunun 200. yıldönümünde, onun yaşamının anlamına ilişkin akademisyenler ve gazeteciler tarafından yapılmış çok sayıda değerlendirme söz konusu. 2008’deki ekonomik felaket, herkesin belleğindeki tazeliğini koruyor. Marx’ın eserinin devasa boyutunu, yalnızca nefretin ve hırsın körleştirdiği iflah olmaz komünizm karşıtı gericiler inkar edebilir. “Marx haklıydı!” ifadesi bile oldukça sık bir şekilde boy gösteriyor. Daha bilinçli akademisyenler, geleneksel burjuva ekonomistlerin Marx’ın eserinin, emek değer teorisi ve kar oranlarının düşme eğilimine ilişkin çözümlemesi gibi son derece önemli unsurlarına yönelik eleştirilerini çürütmek için titiz bir araştırma yürütüyorlar. Bu tür ciddi entelektüel çalışmalar memnuniyetle karşılanmalı ve teşvik edilmeli. Bununla birlikte, Marx’ın dehasına yönelik daha cömert kabuller bile, onun teorik eserini pratik siyasal, yani güncel devrimci sonuçlarından yalıtmaya yönelik çabalar eliyle sınırlandırılıyor. Marx’ın eserinin şu ya da bu yanı günümüzün ekonomik koşullarının anlaşılması için “geçerli” olarak övülmekte ama ekonomi teorisyeni Marx’ın takdir edilmesi, dünya sosyalist devriminin teorisi, programı ve pratiği olarak Marksizmden sert bir şekilde kopartılmaktadır. Marx’ın “geçerliliği”ne ilişkin tartışmaların çoğuna, Marx’ın kapitalizme yönelik ekonomik eleştirisinin, işçi sınıfının en ileri kesimlerinin kapitalist sistemin devrimci yolla yıkılması uğruna tarihsel ve çağdaş uluslararası siyasi hareketi olarak Marksizmin kalıcı öneminin kabullenilmesinden sert bir şekilde kopartılması hakim olmakta; bu yolla, söz konusu tartışmalar çarpıtılmaktadır. “Ekonomi teorisyeni” Marx’ın sosyalist devrimci Marx’tan ayrıştırılmasının uzun bir geçmişi var. “Marx’ın sakalını düzeltmek”, yani onu burjuva ideolojisinin ve küçük burjuva oportünist reformizminin şu ya da bu biçimi ile uzlaştırmak için, yüz yıldan uzun süredir çok sayıda çaba gösterildi. Eduard Bernstein, Marksizmi sosyalist devrimden koparmak ve uluslararası sosyalizmi bir toplumsal reform hareketine dönüştürmek için Engels’in 1895’te ölmesinin sağladığı fırsattan yararlanmıştı. Marksizmin revizyonları, az çok açık bir şekilde, onu her türlü devrimci anlamdan yoksun bırakmanın ve kitlesel Sosyal Demokrat ve Stalinist partiler ile sendikaların ulusal oportünizmleri için bir savunuya dönüştürmenin araçları işlevi gören revizyonlar, 20. yüzyıl boyunca giderek artan şekilde gerici bir karakter edindi. Marx’ın mirasına yönelik saldırı, küçük burjuva teorisyenlerin onun teorik eserinin maddeci temellerinin altını oymaya ve itibarsızlaştırmaya yönelik sürekli çabaları eliyle kolaylaştırıldı. Daha 1890’larda, ölümünden yalnızca on yıl sonra, çeşitli Alman profesörler, Marx’ın sınıf mücadelesinin mantığı üzerine kurulu devrimci ahlakını Kant’ın tarih üstü “kesin buyruk”u ile uzlaştırmaya merak salmışlardı. Marx’ın tarihsel sürecin nesnel ve yasalara tabi karakteri üzerindeki ısrarı, 20. yüzyılın en başından itibaren saldırıya uğradı ki bu, felsefi akıldışıcılığın küçük burjuva aydınlarının geniş kesimleri üzerindeki artan etkisini yansıtıyordu. Georges Sorel ve ardından Henri De Man gibi düşünürler, işçilerin, sosyalizm uğruna mücadeleye girmek için, kapitalizme karşı sınıf mücadelesinin gelişmesine hükmeden nesnel yasaların bilgisine değil, efsanelerin esinine gereksinim duyduklarını iddia ettiler. İşçi sınıfının sosyalist harekete kazanılması için asıl gerekli olan şeyin, nesnel ekonomik güçlerin çözümlenmesi ve kavranması değil ama bilinçsiz psikolojik dürtülerin anlaşılması olduğu ilan edildi. Küçük burjuva aydınların akıldışıcılığa kaçışı, Engels’e yönelik, onun sözde Marx’ın düşüncesindeki bireyci ve hümanist unsurları gizlemiş bir kaba maddeci ve olgucu olduğu saldırısı ile birleştirildi. 1844 Felsefe Elyazmaları’nın “Genç Marx”ı, Kapital’in “Yaşlı Marx”ının üstüne çıkartıldı. Nietzscheciliğin, varoluşçuluğun, Frankfurt Okulu’nun maddeciliği Freudcu sahte bilim ile sulandırmasının ve postmodernizmin akıldışıcı ve tarih karşıtı düşünsel hiççiliğinin (nihilizm) etkisi altında sürmekte olan bu saldırının başlıca amacı, Marx’ın eserinin asıl devrimci içeriğini örtbas etmekti. Kapitalist devletin istihbarat örgütleri, Marksizme karşı ideolojik saldırıyı bir kenarda durup izlemediler. Britanya’da yayınlanan Independent gazetesi, dün yayınladığı bir makalede, kısa süre önce gizliliği kaldırılmış bir CIA araştırma raporuna dikkat çekiyor. CIA’in “Fransız postmodern teorisini okuduğunu ve onun gerçekliğin nesnel temelini sorgulamasının Marksist tarihsel ... kaçınılmazlık öğretisinin altını oymak için kullanılabileceği sonucuna vardığını” açığa vuran makale şöyle devam ediyor: “Postmodern düşünceleri yaymak ve bir merkez sol yaratmak; böylece, ötesindeki her şeyin tehlikeli ve radikal çılgınlık olarak suçlanabileceği saygın düşüncelerin dış sınırlarını çekmek için, dergiler, yayınevleri gibi paravan kurumlara ve tercih edilen akademisyenlere milyonlarca dolar pompalandı...” Teorisyen Marx’ın devrimci Marx’tan ayrıştırılmasının, başta Marx’ın yaşam öyküsü olmak üzere, çarpıtmaya yol açması gerekir. Düşünür Marx, bir devrimci olarak siyasi evriminden ve faaliyetinden ayrı olarak anlaşılamaz. Franz Mehring’in Marx biyografisinde belirttiği gibi, “Marx’ın benzersiz kişiliğinin, ondaki fikir adamlığının eylem adamlığına kopmaz biçimde bağlı olduğu ve bu ikisinin birbirini tamamlayıp desteklediği gerçeğinden kaynaklandığına kuşku yok.” (Franz Mehring, Karl Marx: The Story of His Life [Karl Marx’ın Yaşam Öyküsü], syf. xiii) Marx, Mart 1843’te, Arnold Ruge’a şunları yazmıştı: “Feuerbach’ın özlü sözleri bana yalnızca bir yönden; doğaya çok fazla, siyasete ise çok az gönderme yaptığı için yanlış geliyor. Oysa, günümüz felsefesinin gerçek haline gelmesi yalnızca bu ikisinin birleşmesiyle mümkündür.” (Marx-Engels, Toplu Eserler, Cilt 1, syf. 400). Bu, öylesine bir ifade değil; hem Marx’ın eserinde hem de günümüz dünyasında felsefe ile siyaset arasındaki temel ilişkinin kavranmasının anahtarıdır. Marx, Feuerbach Üzerine Tezler’inde şunları yazmıştı: “Nesnel gerçeğin insan düşüncesine atfedilip edilemeyeceği konusu, kuramsal değil pratik bir sorundur. İnsan, gerçeği, yani düşüncesinin gerçekliğini ve gücünü, bu dünyevi pratiği içinde kanıtlamalıdır. Pratikten yalıtılmış düşüncenin gerçekliği ya da gerçek olmaması konusundaki tartışma, bütünüyle skolastik bir sorundur.” (Toplu Eserler, Cilt 5, syf. 6) Devrimci siyasetten, insanın insan tarafından ezilmesine karşı mücadeleden kopartılmış felsefe, hiçbir ilerici anlamı olmayan boş bir spekülasyondur. Ama devrimci teoride ve onun uluslararası işçi hareketinin ve sosyalizm uğruna mücadelenin uzun tarihi boyunca gelişimine ilişkin bilgide sağlam bir dayanaktan yoksun olan siyaset, yalnızca, etkisiz doğaçlamalara ve açık ihanete yol açar. Marx 14 Mart 1883’te, 64 yaşında öldü. Onun mezarının başında konuşan Engels, sevgili dostunu ve silah arkadaşını bir “bilim insanı” olarak betimlemiş ve “bu onun yarısı bile değildi” diye eklemişti. Engels, Marx’ın “her şeyden önce bir devrimci” olduğunu belirterek şunları söylemişti: “Onun yaşamdaki gerçek görevi, kapitalist toplumun ve onun yaratmış olduğu devlet kurumlarının yıkılmasına; konumu ve gereksinimleri, kurtuluşunun koşulları hakkında ilk kez onun bilinçlendirdiği modern proletaryanın özgürlüğüne şu ya da bu yolla katkıda bulunmaktı. Mücadele onun yaşam ortamıydı ve o, çok az sayıda insanın rakip olabileceği bir tutkuyla, inatçılıkla ve başarıyla mücadele etti.” (Marx’ın ve Engels’in Anısına’da yeniden yayınlandı; Moskova, syf. 349) Marx, 135 yıl önce öldü. Diyalektik ve tarihsel maddeci yöntemin sürekli olarak değişen nesnel sosyoekonomik koşulların incelenmesine uygulanması; siyasi iktidarın işçi sınıfı tarafından ele geçirilmesine, kapitalist sömürüye son verilmesine, ulus devlet sisteminin ortadan kaldırılmasına ve dünya ölçeğinde sosyalist bir toplumun kurulmasına yönelik devrimci siyasi perspektif bilimi olarak Marksizm, yalnızca, sınıf mücadelesinin ve uluslararası sosyalist hareketin tarihsel gelişmesi ile ilişkisi içinde doğru/tam olarak anlaşılabilir. Engels, doğa bilimlerindeki her ilerleme ile birlikte, maddeciliğin biçimini değiştirmesi; yani maddi evrene ilişkin anlayışını fizikteki, kimyadaki, evrimsel biyolojideki ve matematikteki en son ilerlemelerle birleştirmesi gerektiğini yazmıştı. Benzer bir şekilde, özellikle kapitalist toplumun incelenmesine adanmış bir bilim olarak Marksizm, kapitalist üretim biçiminde dünya ölçeğinde yaşanan önemli değişikliklerin sürekli incelenmesi ve uluslararası düzeyde sınıf mücadelesine katılma ve onun deneyimlerini özümseme yoluyla gelişir. “Diyalektiğe” yapılan ve Marksizmin bu önemli unsurunu dışlayan; geçtiğimiz yüzyılın devrimci mücadelelerinin derslerini yok sayan ya da tahrif eden tüm atıflar, boş süslü cümleler kurma ve küçük burjuva siyasi şarlatanlığı uygulamasından başka bir şey değildir. Marx’ın doğumunun 200. yıldönümünün kutlanması, yalnızca Marksizmin tüm tarihsel gelişimi üzerine kurulduğu ölçüde gerçek bir devrimci siyasi öneme sahip olur. 20. yüzyıl boyunca, işçi sınıfı devasa tarihsel deneyimlerden; emperyalist savaşlardan, devrimlerden ve karşıdevrimlerden geçti. Marksizm, soyutlanmışlık içinde ya da 100 yıldan uzun süre önce formüle edilmiş bir dizi sonuç olarak değil; uluslararası işçi sınıfı içinde dünya sosyalist devriminin programını, perspektifini ve pratiğini geliştirmeye yönelik bilinçli mücadelenin sürekliliğini temsil eden gerçek bir hareket olarak var olmaktadır. Lev Troçki, 1938’te, Dördüncü Enternasyonal’i, ihanetleri işçi sınıfının yıkıcı yenilgilerine yol açmış olan karşıdevrimci Stalinist bürokrasiye karşı devrimci muhalefet olarak kurmuştu. Dördüncü Enternasyonal, 80 yıl boyunca, yalnızca Stalinist ve Sosyal Demokrat bürokrasilerin karşıdevrimci partilerine ve örgütlerine değil ama aynı zamanda kapitalist sınıfın ve emperyalizmin işçi sınıfı üzerindeki baskısını yansıtan oportünizmin, merkezciliğin ve sahte solculuğun çeşitli biçimlerine karşı da fırtınalı mücadelelerden geçti. Dördüncü Enternasyonal, Uluslararası Komite’nin önderliğinde, tüm bu güçlere karşı mücadelesinde Marksizmi savunmuş ve geliştirmiştir. Bizler 1 Mayıs 2018’i kutlarken, işçi sınıfının yeni bir kitlesel devrimci mücadeleler döneminin başladığının artan işaretleri söz konusu. İşçi sınıfının tarih sahnesine çıkması, genellikle olduğu üzere, başta entelektüel ve siyasal düşünceleri devrimci bir güç olarak işçi sınıfının bütünüyle reddi üzerine kurulu olan ve bu yüzden kapitalizmin kalıcılığına inanan sahte solcuları ve Marksizm karşıtı akademisyenleri şaşırtıyor. Ancak bütün bunlar “akıldışı”, insan uygarlığının ilerici gelişmesine karşı duracak şekilde var olan her şey “gerçek dışı”dır. Yani, o [kapitalizm], kendi çözümsüz çelişkilerinden dolayı tarihsel olarak unutulmaya mahkumdur. Bu ceza, kapitalist topluma tarih tarafından verilmiştir. Onun uygulanması gerekiyor. Böylesi açık bir toplumsal asalaklık, siyasi yönelimsizlik, entelektüel tükenmişlik ve manevi çöküş sergileyen bir başka egemen sınıf hiç oldu mu? Marx’ın döneminin burjuvaları, milyarlarca insan tarafından üretilmiş servetin büyük bölümünü kontrol eden ve tüketen günümüz uluslalararası oligarklar mafyası ile karşılaştırıldığında, neredeyse saygın yardımseverler topluluğu gibi görülürler. Sanders ve Corbyn gibi köhne reformistlerin, kapitalist oligarkların tatlı sözlerle daha eşitlikçi bir servet dağılımını kabullenmeye ikna edilebilecekleri iddiaları hayalden başka bir şey değildir. Troçki’nin bir zamanlar sormuş olduğu gibi, zenginlerin anlayışlılığına yapılan ağlamaklı çağrılar, yağmur dualarından daha iyi olabilir mi? Üretim araçlarına, küresel mali ağlara, devasa askeri aygıtlara, istihbarat servislerine ve polis güçlerine sahip olan ve onları kontrol eden sınıf ile hesaplaşmanın, sosyalist devrimden başka bir yolu yoktur. Peki bu mümkün mü? “Gelişmelerinin belirli bir aşamasında” diye yazmıştı Marx, “toplumun maddi üretici güçleri mevcut üretim ilişkileri ile çatışmaya girer. ... Bu ilişkiler, üretici güçlerin gelişmesinin biçimleri olmaktan çıkarak onların prangaları haline gelir. O zaman bir toplumsal devrim çağı başlar.” (Marx Engels Lenin on Historical Materialism [Tarihsel Maddecilik Üzerine Marx, Engels, Lenin], Moskova; 1972, syf. 137). Bu sözcükler, günümüz kapitalizminin karşı karşıya olduğu tarihsel durumu, en temel ve doğrudan anlamda tanımlamaktadır. Egemen seçkinler, tüm servetlerine ve güçlerine rağmen bir krizden diğerine savruluyorlar. Trump’ın ABD’deki gücü, kapitalist sınıfın genel yozlaşmasının en görülür ve korkunç ifadesidir. Ama onun yönetime gelmesi, yalnızca sembolik bir önem taşımamaktadır. ABD, 20. yüzyıl boyunca, özellikle II. Dünya Savaşı sonrasında, dünya kapitalist sisteminin istikrarının ve yaşamasının temel güvencesi işlevini görmüştü. O, artık bu rolü oynayacak durumda değil. Uzun süreli ekonomik gerilemesinin sonuçlarını askeri operasyonlar yoluyla telafi etmeye çalışan Amerikan kapitalizmi, geçtiğimiz çeyrek yüzyıldır, jeopolitik ve mali istikrarsızlığın merkez üssü haline gelmiştir. Bu durumda, ABD’de sınıf mücadelesinin yeniden canlanması büyük bir tarihsel öneme sahiptir. ABD içinde sınıf mücadelesinin yükselmesi uluslararası işçi sınıfına, emperyalizmi yenilgiye uğratmanın mümkün olduğuna ilişkin yeni bir inanç aşılayacak ve işçi sınıfının küresel radikalleşme sürecini hızlandıracaktır. Troçki, Dördüncü Enternasyonal’in kurulması konusunda, tarihin yasalarının bürokratik aygıttan daha güçlü olduğunu belirtmişti. Bu öngörü şimdi doğrulanıyor. İşçi sınıfı, eski gerici sendikalar ile onların küçük burjuva sahte solun sinik örgütleri arasındaki müttefikleri ve sayısız gerici kimlik politikası biçimi eliyle dayatılmış prangalardan kurtulma sürecinde. Bu dönemin gerçek ilerici ve devrimci mücadeleleri, üst orta sınıfın şu ya da bu kesiminin kimlik temelli ayrıcalıklar uğruna bencil çabaları üzerine kurulmayacak; işçi sınıfının genel özgürleştirici özlemlerine dayanacaktır. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi, bu tarihsel 1 Mayıs’ta, Karl Marx’ın 200. doğum yıldönümünde, şunu gururla ilan eder: Troçkizm, 21. yüzyılın Marksizmidir! Dünyanın dört bir yanındaki izleyicilerimizi, Dünya Sosyalist Web Sitesi’nin yüz binlerce okurunu saflarımıza katılmaya çağırıyoruz. Dördüncü Enternasyonal’in yeni şubelerini inşa edin! İşçi sınıfının zaferi; gerçek sosyalist uluslararası dayanışma ilkeleri ve tüm insanlığın eşitliği üzerine kurulu yeni ve gerçekten insana yaraşır bir toplumun kurulması uğruna mücadeleye katılın!