http___preview.wsws.org_tr_articles_2017_11_09_pers-n09.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 6.2 6.3 7.1 8.1 9.1 9.2 10.1 11.1 12.1 12.2 12.3 13.1 13.2 14.1 15.1 15.2 16.1 17.1 18.1 19.1 19.2 20.1 20.2 21.1 21.2 21.3 22.1 23.1 23.2 24.1 24.2 24.3 25.1 25.2 25.3
Preface to the Urdu edition of Lessons of October By Keith Jones 13 December 2017 It is an honor to introduce the first-ever Urdu-language edition of Leon Trotsky’s Lessons of October, since it remains, more than nine decades after its original publication, a crucial, even indispensable work: indispensable both for understanding the history of the October 1917 Russian Revolution and the pivotal role of revolutionary leadership in the socialist revolution. Lessons of October was written by Trotsky in 1924, as the introduction to a volume of his writings and speeches from 1917 issued by the Soviet Union’s state publishing house. But it is not a history of the revolution as such. After being expelled from the Soviet Union by the Stalinist regime in 1929, Trotsky would write a monumental three-volume History of the Russian Revolution, which remains the authoritative account of the revolution’s causes, events, and dynamics. Written from the standpoint of politically preparing future “Octobers”—that is, socialist revolutions—both in the advanced capitalist countries of Europe and North America and the oppressed countries of the East, Lessons of October documents the internal conflicts within the Bolshevik (later Communist) Party between the February 1917 overthrow of the Tsar and the seizure of power by the Russian working class under the Bolsheviks’ leadership in October. Trotsky shows that the Bolshevik victory was prepared through an ongoing internal political struggle over the party’s evaluation of the revolution’s development, its class dynamics and tasks, and its relationship to the mounting opposition of the European working class to the capitalist carnage of the First World War. The socialist revolution is an objective process, rooted in the contradictions of capitalism—the conflict between the increasingly socialized character of production and the subordination of all socio-economic life to private capitalist profit, and between the development of world economy and the continued existence of the capitalist nation-state system. But, as Trotsky explains, at a certain point in the revolution’s development, the most important objective determinant in its victory is the role of the revolutionary party, which, having organized the most class-conscious and self-sacrificing sections of the working class, becomes the instrument for the working class to seize power and begin the socialist reorganization of society. Should the party fail to recognize the approach of the revolution, and to take the necessary steps to bring its practice in alignment with it, a revolutionary opportunity can be lost in a matter of days or weeks, thereby allowing the ruling classes to regroup and restabilize their rule for years to come. As Trotsky demonstrates, V. I. Lenin played the principal role in the elaboration of the Bolsheviks’ strategic orientation in 1917: first in the evaluation that unless the revolution liquidated capitalist rule, none of the most essential needs of the workers and peasants could be met, and that the task, therefore, was to “patiently explain” the need for workers’ power; and second, in the fall of 1917, after the complete discrediting of the bourgeois Provisional government and its Menshevik and Socialist-Revolutionary (S-Rs) supporters, and with the Bolsheviks’ emergence as the mass party of the working class, that the Bolsheviks had to shift from politically preparing the working class for the struggle for power, to the organization of the insurrection itself. Central to this was the political rearming of the party, brought about by Lenin upon his return to Russia from exile in April 1917. In a matter of a few weeks, Lenin won the party away from the policy it had been pursuing, namely, providing “conditional support” to the Provisional government, under the direction of the “Old Bolsheviks,” Kamenev and Stalin. With his celebrated April Theses, Lenin reoriented the Bolsheviks to politically prepare the socialist revolution, under the slogan “All power to the Soviets”—the councils of workers, soldiers and (later peasants) that had formed in the immediate aftermath of the February Revolution, and which the masses viewed as the revolution’s embodiment and guarantor, but which, under the leadership of the Mensheviks and S-Rs, had ceded power to the bourgeoisie and its Provisional government. The April 1917 differences reemerged at every major turning point in the revolution, up to and including the October 1917 insurrection, with a section of the Old Bolsheviks arguing that socialist revolution in Russia was premature, given the country’s relative economic backwardness. They sought to justify this position with references to the Bolsheviks’ pre-1917 call for a “democratic dictatorship of the proletariat and peasantry.” Lenin, for his part, had discarded this conception as outdated, and adopted, as was widely recognized at the time, Trotsky’s theory of Permanent Revolution: that the fundamental tasks of the bourgeois democratic revolution in Russia—including the liquidation of Tsarism, radical redistribution of the land to the tiller, and the elimination of Great Russian national oppression—would only be realized through socialist revolution; a revolution that would begin in Russia, but whose fate would be bound up with, and ultimately determined by, its spread to the more advanced countries of Europe; that is, the development of the world socialist revolution. Although the republication of Trotsky’s 1917 writings and speeches served as the formal reason for his Lessons of October, its preparation was very much a response to the failure of the German Communist Party (KPD) to seize the revolutionary opportunity that had developed in the summer and fall of 1923. With the German bourgeois regime facing political and economic collapse, and support for the KPD surging, the leadership of the German Communist Party set the date for a proletarian insurrection, only to lose its nerve and call it off at the last minute. Lessons of October must also be recognized as an important blow in the struggle against the privileged bureaucracy, which emerged in the apparatus of the workers’ state and the Communist Party under conditions where the revolution remained isolated in a backward, predominantly peasant country; one moreover that had been ravaged by world war and then by the imperialist-supported Whites during the post-Revolution civil war. The missed German Revolution of 1923 compounded the isolation of the Soviet Union and thereby strengthened the bureaucracy, which was now openly usurping political power from the working class. Only weeks after the publication of Lessons of October, Joseph Stalin, who, as General-Secretary of the Communist Party of the Soviet Union, was emerging as the political leader of the bureaucracy, openly repudiated the socialist internationalist perspective that had animated the Russian Revolution, propounding a new strategic orientation—“socialism in one country.” This break with the program of world socialist revolution invariably went hand in hand with all manner of opportunist maneuvers. They included the Communist International’s revival of the Menshevik “two-stage” theory of revolution, which had provided the “theoretical” justification for the Mensheviks’ support for the bourgeois Provisional government in 1917 and Russia’s continued participation in the world war, and the claim that in countries of belated capitalist development, the working class had to limit itself to acting as the subordinate ally of the national bourgeoisie in the democratic (anti-feudal, anti-imperialist, national) revolution. The Stalinist insistence that the working class subordinate itself to the “progressive” national bourgeoisie was to have catastrophic consequences. First in China, where the Chinese Revolution of 1925–27 was crushed, due to the Stalinized Communist International’s insistence that the Chinese Communist Party liquidate itself into the bourgeois Kuomintang of Chiang Kai-Shek. During the 1930s and 1940s, the Soviet Stalinist bureaucracy and its South Asian acolytes, organized in the Communist Party of India (CPI), would advocate a similar line on the subcontinent, with no less disastrous results. Willfully ignoring the central lessons of the 1917 October Revolution, the Stalinists pursued a course that, at every point, served to reinforce the control of the national bourgeoisie over the anti-imperialist struggle and prevent the working class from challenging it for the leadership of the peasant masses. This included hailing the bourgeois Congress Party as a multi-class front, supporting the British Indian authorities in their repression of the 1942 Quit India movement on the grounds that it was jeopardizing the Allied war effort, and supporting the Muslim League’s reactionary demand for a separate Pakistan. Partition was only the most immediate and striking expression of the suppression of the democratic revolution at the hands of the Indian and Pakistani bourgeoisies, which was itself a major element in the post-World War II restabilization of world capitalism. As Trotsky had warned, the political triumph of the Stalinist bureaucracy was the first stage in a capitalist counter-revolution. Between 1985 and 1991, the bureaucracy carried out its ultimate betrayal, restoring capitalist private property and dissolving the Soviet Union. But the respite for capitalism has proved to be short-lived. Today, one hundred years after the Russian Revolution, world capitalism is beset by its greatest economic and geopolitical crisis since the Great Depression of the 1930s and its outcome, the Second World War. Once again, rival national ruling elites are turning toward reaction, authoritarianism, and war. As Trotsky insists in Lessons of October, “without a party, apart from a party, over the head of party, or with a substitute for a party” the socialist revolution cannot triumph. The critical question in every country is the building of a revolutionary workers’ party—one that has learned the lessons of the great strategic experiences of the last century, including the politically destructive role of the Stalinist CPI and its many off-shoots and, most importantly, the lessons of Russian Revolution and the struggle against its bureaucratic degeneration. This means building sections of the International Committee of the Fourth International throughout the world.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1
Ekim Devrimi’nin 100. Yıldönümü Üzerine 9 Kasım 2017 Yüz yıl önce bugün, 7 Kasım 1917 sabahı, Lev Troçki’nin başkanlık ettiği Petrograd Sovyeti’nin Askeri Devrimci Komitesi, Rusya yurttaşlarına bir bildirge yayınladı. Bildirgede, şunlar belirtiliyordu: Geçici Hükümet devrilmiştir. Devlet iktidarı, Petrograd proletaryasının ve garnizonunun başında bulunan Petrograd İşçi ve Asker Temsilcileri Sovyeti organı Askeri Devrimci Komite’nin eline geçmiştir. Halkın uğruna mücadele ettiği dava; derhal demokratik bir barış teklifi, topraklar üzerindeki büyük mülk sahipliğinin ortadan kaldırılması, sanayi üzerinde işçi denetimi, bir Sovyet hükümetinin oluşturulması güvence altına alınmıştır! Yaşasın işçilerin, askerlerin ve köylülerin devrimi! O gün öğleden sonra, daha üç ay önce burjuva Geçici Hükümet tarafından vatan haini ilan edilmiş olan Lenin, gizlendiği yerden çıkıp Sovyet delegelerinin toplandığı salona girerken kulakları sağır eden bir alkış yağmuruna tutuluyordu. O günün olağanüstü olaylarına tanıklık eden Amerikalı sosyalist gazeteci John Reed, Bolşevik öndere ilişkin, “tarihte belki de çok az önderin sevildiği kadar sevilen ve saygı duyulan” biçiminde unutulmaz bir betimleme yapmıştı. Reed, Lenin’in, “görülmemiş bir halk önderi; derin düşünceleri basit ifadelerle açıklama ve somut durumu çözümleme gücüyle” sahip olunmuş “ve açıkgözlülükle, son derece büyük bir entelektüel cesaretle birleşmiş düşünsel gücü sayesinde bir önder.” olduğunu yazıyordu. Lenin, konuşmacı kürsüsüne ilerledikten sonra, delegelere yönelik konuşmasına şu sözlerle başladı: “Yoldaşlar, Bolşeviklerin her zaman gerekliliğinden bahsettiği işçi ve köylü devrimi başarıyla tamamlanmıştır.” Rusya hala eski Jülyen takvimini kullandığı için, Geçici Hükümet’in devrilmesi, tarihe Ekim Devrimi olarak geçti. Ancak, Rus takvimi Batı Avrupa’nın ve Kuzey Amerika’nın 13 gün gerisinden geldiği halde, Bolşeviklerin iktidarı ele geçirmesi, Rusya’yı, siyasi açıdan, dünya tarihinin en ön sırasına fırlatmıştı. Bolşeviklerin önderliğindeki ayaklanma, sekiz ay önce, Şubat 1917’de, Rusya’ya 300 yıldan uzun süre hükmetmiş olan çarlık otokrasisinin devrilmesiyle başlayan siyasi mücadelenin doruk noktasıydı. Şubat-Mart 1917’deki ayaklanma, Rusya’da patlak vermiş olan devrimin siyasi perspektifi ve tarihsel anlamı üzerine uzun süreli bir mücadele başlatmıştı. Burjuva Kadet partisi, reformist Menşevikler ve köylü tabanlı Sosyalist Devrimciler, devrimi asıl olarak ulusal açıdan görüyorlardı. Onlar, çarlık rejiminin devrilmesinin ulusal demokratik bir devrimden başka bir şey olmadığı konusunda ısrarcıydı. Devrimin görevleri, çarlık rejiminin yerine, Fransa ya da Britanya örneğine göre biçimlenmiş ve Rus ekonomisinin kapitalist bir temelde gelişmesini ilerletmeye adanmış bir tür parlamenter cumhuriyetin geçirilmesi ile sınırlıydı. Devrimci ayaklanmadan korkan ve kitleleri hor gören burjuva Kadet partisi, gerçekte mevcut toplumsal yapıda, burjuvaların servetini tehdit eden her türlü değişikliğe karşıydı. Menşeviklere ve Sosyalist Devrimcilere gelince; onların reformist programları, kapitalist mülkiyete yönelik herhangi bir kayda değer saldırıyı dışlıyordu. Onlar, Rusya’nın sosyalist bir devrim için olgunlaşmamış olduğunda ısrar ediyorlardı. Sosyalizme geçişin gerçekçi bir olasılık olarak düşünülebilmesinden önce, onlarca yıllık kapitalist gelişme gerekecekti. Bu perspektif çerçevesinde, kapitalist sınıfın siyasi olarak alaşağı edilmesi ve işçi sınıfının iktidarı alması, kesinlikle reddediliyordu. İşçi sınıfının burjuva egemenliğine siyasi tabiyeti, Rusya’nın, 1914’te başlamış olan emperyalist dünya savaşı katliamına katılmasına aralıksız destek demekti. Lenin’in Nisan 1917’de sürgünden dönmesinden önce, Petrograd’daki başlıca Bolşevik önderler, Lev Kamenev ile Josef Stalin, Menşeviklerin işçi sınıfı sovyetini (konsey) Geçici Hükümet’e tabi kılmasını kabul etmişlerdi. Kamenev ve Stalin, buradan hareketle, Rusya’nın emperyalist savaşa katılımının, çarlık rejiminin devrilmesiyle birlikte, otokratik Almanya’ya karşı, işçi sınıfı tarafından desteklenmesi gereken demokratik bir mücadeleye dönüşmüş olduğu biçimindeki Menşevik savı kabul ettiler. Rus burjuvazisinin apaçık emperyalist çıkarları, bir “demokratik barış” hakkındaki ikiyüzlü ifadelerle maskeleniyordu. Lenin’in Nisan 1917’de Rusya’ya dönmesi, Bolşevik Parti’nin yöneliminde çarpıcı bir değişikliğe yol açtı. Lenin, hem Geçici Hükümet’in Petrograd Sovyeti’ndeki müttefiklerinin hem de Bolşevik önderlik içindeki güçlü bir hizbin tersine, iktidarın sovyetlere aktarılması çağrısı yapıyordu. Yalnızca Menşeviklerde değil ama aynı zamanda Lenin’in Bolşevik önderlik içindeki yoldaşlarında da şok etkisi yaratan bu devrimci talebin dayanağı, Rus Devrimi’nin tarihsel anlamına ilişkin son derece farklı bir yaklaşımdı. Lenin, Ağustos 1914’ten başlayarak, emperyalist dünya savaşının dünya tarihinde yeni bir aşamayı gösterdiği konusunda ısrar etmişti. Savaşın dizginlerinden boşalttığı katliam, kapitalist emperyalizmin küresel çelişkilerinden kaynaklanıyordu. Emperyalist sistemin, kapitalist rejimlerin savaş yoluyla çözmeye çalıştıkları çelişkileri, zorunlu olarak, uluslararası işçi sınıfından devrimci bir karşılığa yol açacaktı. Rus Devrimi’nin dünya tarihsel bağlamına ilişkin bu kavrayış, Lenin’in sürgünden dönmesinin ardından Bolşevik Parti’ye yol gösterecek olan politikaların temelini oluşturdu. Lenin, Rus Devrimi’nin, dünya sosyalist devriminin başlangıcı olarak kavranması gerektiğini vurguluyordu. O, Bolşevik Parti’nin Nisan 1917’deki VII. Kongresi’ni açarken şunları belirtmişti: Devrimi başlatma büyük onuru Rus proletaryasına düşmüştür. Ancak Rus proletaryası, hareketinin ve devriminin, yalnızca, örneğin Almanya’da her geçen gün ivme kazanmakta olan dünya devrimci proleter hareketinin parçası olduğunu unutmamalıdır. Görevlerimizi, yalnızca bu açıdan tanımlayabiliriz. Lenin, Nisan ile Ekim ayları arasında, devrimin uluslararası karakterine ilişkin kavrayışı parti üyelerinin ve Bolşeviklerin broşürlerini, gazetelerini ve bildirilerini okuyan on binlerce işçinin bilincine aşılayıp geliştirdiği çok sayıda makale yazdı. Bolşevik devriminin gizlice tezgahlanmış bir “komplo” ya da hükümet darbesi olduğunu iddia edenler, Lenin’in sosyalist devrim yönündeki çağrılarının Rusya’nın tüm büyük kentlerindeki fabrikalarda, kışlalarda ve sokaklarda okunduğu, incelendiği ve tartışıldığı gerçeğini tamamen görmezden geliyorlar. Bolşevik Parti, Eylül ayında, iktidarın ele geçirilmesinden sadece bir ay önce, Lenin’in, Proletaryanın Devrimimizdeki Görevleri broşürünü yayınlamıştı. Lenin’in Bolşevik Parti’nin programını ve hedeflerini sergilemesinde, gizlilik bir yana, hiçbir belirsizlik yoktu. Lenin, şaşırtıcı bir tarih bilinci düzeyiyle, Bolşevik politikaların bir dışavurumunu oluşturduğu nesnel gerekliliği açıklıyordu: Savaş, her ne kadar kuşku götürmez bir şekilde yalnızca onların çıkarları için veriliyor ve sadece onları zenginleştiriyor olsa da, açgözlü kapitalistlerin kötü niyetinin bir ürünü değildir. Savaş, dünya kapitalizminin ve onun milyarlarca bağının ve bağlantısının yarım yüzyıllık gelişmesinin bir ürünüdür. Sermayenin iktidarını devirmeksizin ve devlet iktidarını başka bir sınıfa, proletaryaya aktarmaksızın, emperyalist savaştan kaçınmak ve demokratik, zorlayıcı olmayan bir barışa ulaşmak olanaksızdır. Şubat–Mart 1917 Rus devrimi, emperyalist savaşın bir iç savaşa dönüşmesinin başlangıcıydı. Bu devrim, savaşı sona erdirme yönündeki ilk adımı attı. Ancak ikinci bir adım; yani, savaşa kesin olarak son vermek için devlet iktidarının proletaryaya aktarılması gerekiyor. Bu, dünya çapında bir “dönüm noktası”nın, kapitalist çıkarlar cephesinde bir yarılmanın başlangıcı olacaktır. Proletarya, ancak bu cepheyi yarıp geçerek insanlığı savaşın dehşetlerinden kurtarabilir ve ona barışın nimetlerini sağlayabilir. Lenin, Geçici Hükümet’in işçi sınıfını vahşice bastırdığı “Temmuz Günleri”nin ardından gizlenmek zorunda kalmıştı. Mayıs ayında Rusya’ya dönen ve çok geçmeden Bolşevik Parti önderliğine katılan Lev Troçki, hapse atılmıştı. Ancak o, Eylül ayında, General Kornilov’un başarısız karşıdevrimci darbesinin ardından serbest bırakıldı ve Petrograd Sovyeti’nin başkanı olarak seçildi. Troçki, bunu izleyen haftalarda, Devrim’in en büyük kitle önderi ve konuşmacısı olarak ortaya çıktı. O, Bolşevik ayaklanmasının stratejik planlamasında ve örgütlenmesinde belirleyici rol oynadı. Troçki’nin Bolşevik ayaklanmasına önderlik etmesinde, kuşkusuz bir deha unsuru vardı. Bununla birlikte, Troçki’nin Ekim Devrimi’ndeki, Lenin’inkinden az olmayan rolü, onun Rus Devrimi’nin dünya tarihindeki yerine ilişkin çözümlemesi temelinde hazırlanmıştı. Gerçekte Troçki, Rusya’da çarlık otokrasisine karşı demokratik devrimin, zorunlu olarak, iktidarı işçi sınıfına aktaracak bir sosyalist devrime dönüşeceğini daha 1905’te, sürekli devrim teorisini geliştirirken öngörmüş ilk kişiydi. Troçki’nin çözümlemesi, işçi sınıfının siyasi görevlerinin, sosyalist bir devrim için sözde “hazır olmayan” Rusya’nın ekonomik geri kalmışlığı eliyle belirlendiği yönündeki iddialara meydan okumuştu. 1905’te, “Ekonomik olarak geri kalmış bir ülkede,” diye yazıyordu Troçki, “proletarya, en gelişmiş kapitalizme sahip bir ülkeden daha çabuk iktidara gelebilir.” Fakat işçi sınıfı devrimini nasıl ayakta tutacaktı? Troçki, 1917’deki gelişmelerin çok öncesinde, işçi sınıfı, “siyasi egemenliğinin yazgısını ve dolayısıyla, tüm Rus devriminin yazgısını Avrupa’daki sosyalist devrimin yazgısına bağlamaktan başka bir seçeneğe sahip olmayacaktır.” diye yazmıştı. O, devasa devlet iktidarı ona Rus burjuva devrimindeki geçici koşullar tarafından verilmiş olduğu için, tüm kapitalist dünya çapında sınıf mücadelesine itilecektir. O, elindeki devlet iktidarı, arkasında karşıdevrim ve karşısında Avrupa gericiliğiyle, tüm dünyadaki yoldaşlarına, bu kez bir son saldırı çağrısı olacak eski şiarı yayacaktır: Bütün ülkelerin işçileri, birleşin! Bolşevik ayaklanmasına ilişkin haberler, Ekim 1917’ye kadar milyonlarca askerin yaşamına mal olmuş olan karabasan gibi Birinci Dünya Savaşı gerçekliğinin ortasında, kitlelerin bilincinden bir elektrik şoku gibi geçti. Şubat Devrimi Rusya ile sınırlı bir olguydu. Ancak Ekim Devrimi, dünyayı değiştiren bir olaydı. 1847’de sadece bir “hayalet” olan şey, artık, bir işçi sınıfı ayaklanması temelinde iktidara gelmiş olan devrimci bir hükümet olarak vardı. Devrimi hala hapiste iken öğrenen Rosa Luxemburg, bir dostuna, Rusya’daki gelişmeleri izlemek için sabırsızlıkla sabah gazetelerini beklediğini yazıyordu. Luxemburg, devrimin, dünya emperyalizminin silahlı karşı koyması karşısında ayakta kalıp kalamayacağına ilişkin kuşkularını dile getiriyordu. Ancak onun, bu devrimci olayın büyüklüğü konusunda hiçbir kuşkusu yoktu ve yıllardır tanıdığı yoldaşları Lenin ile Troçki’nin başarmış olduğu şeyi hayranlıkla izliyordu. Bolşeviklerin önderliğindeki ayaklanma, diye yazmıştı Luxemburg, “örneği sonsuza dek yaşayacak dünya-tarihsel bir eylemdir.” Yıllar sonra, Ekim Devrimi’nin 25. yıldönümünü kutlayan Amerikalı Troçkist önder James P. Cannon, 1917’nin dünya genelinde sosyalistler üzerindeki etkisini şöyle hatırlıyordu: Bizler, ilk kez, Marksizmin gerçek anlamının, devrimci eylem içinde yoğunlaşmış bir kanıtına sahip olmuştuk. İlk kez, devrimci partinin gerçek anlamını, Lenin’in, Troçki’nin ve Rus devriminin önderlerinin örneğinden ve öğretilerinden öğrenmiştik. O zamanı hatırlayanlar, hayatları Rus devrimi ile sıkıca birleşmiş olanlar, onu, bugün, dünyanın ezilen sınıfının o zamana kadar bilmediği en büyük ilham verici ve eğitici gücü olarak düşünmeliler. Ekim Devrimi, dünya tarihindeki en büyük ve en ilerici olaylar arasındadır. O, insan uygarlığının gelişiminde büyük kilometre taşları olarak yer alan Reform, Amerikan Devrimi ve Fransız Devrimi gibi dünya tarihsel olaylar zincirinin parçasıdır. Ekim Devrimi’nin küresel etkisi sınırsızdı. O, işçi sınıfının ve ezilen kitlelerin kapitalist sömürüye ve emperyalist baskıya karşı dünya çapında bir hareketini ateşleyen bir olaydı. İşçi sınıfının 20. yüzyılda dünyanın herhangi bir yerinde elde ettiği ve gerçekleşmesi önemli ölçüde Ekim Devrimi’ne borçlu olmayan önemli bir siyasi ya da toplumsal zaferini düşünmek, neredeyse olanaksızdır. Sovyet devletinin kurulması, Ekim Devrimi’nin ilk büyük başarısıydı. Bolşevik Devrimi’nin zaferi, işçi sınıfının devlet iktidarını ele geçirmesinin, kapitalist sınıfın egemenliğine son vermesinin ve toplumu kapitalist olmayan, sosyalist bir temelde örgütlemesinin mümkün olduğunu pratikte kanıtlamıştı. Bununla birlikte, Sovyetler Birliği’nin kurulması Bolşeviklerin önderliğindeki ayaklanmanın doğrudan ürünü olmakla birlikte, bu devletin yaratılması Ekim Devrimi’nin tam tarihsel önemini kapsamamaktadır. Ekim 1917’de Sovyet devletinin kurulması, yeni Dünya Sosyalist Devrimi çağının yalnızca ilk bölümüydü. Bölüm ile çağ arasındaki bu ayrım, hem Sovyetler Birliği’nin hem de günümüz dünyasının yazgısının anlaşılması için son derece önemlidir. Sovyetler Birliği’nin 1991’de dağılması, 1917’de kurulan devletin sonuna işaret ediyordu. Ancak bu, dünya sosyalist devrimi çağının sonu demek değildi. Sovyetler Birliği’nin dağılması, Ekim Devrimi’nin dayandığı uluslararası sosyalist perspektifin 1920’lerin başlarından itibaren terk edilmesinin sonucuydu. Stalin ve Buharin tarafından 1924 yılında ilan edilen Stalinist tek ülkede sosyalizm programı, Sovyetler Birliği’nin ulusalcı yozlaşmasında bir dönüm noktasıydı. Troçki’nin uyarmış olduğu gibi, hızla büyüyen bürokratik seçkinler içinde siyasi destek bulan Stalinist ulusalcılık, Sovyetler Birliği’nin yazgısını dünya sosyalizmi uğruna mücadeleden ayırmıştı. 1919’da dünya sosyalist devriminin bir aracı olarak kurulmuş olan Komünist Enternasyonal, Sovyetler Birliği’nin karşıdevrimci dış politikasının bir uzantısına indirgenmişti. Stalin’in hain ve kafa karıştıran politikaları, işçi sınıfının Almanya’da, Fransa’da, İspanya’da ve başka birçok ülkede yıkıcı yenilgilere uğramasına yol açtı. Stalin, 1936’da, sonraki dört yıl boyunca devrimci enternasyonalizmin işçi sınıfı ve sosyalist aydınlar içindeki neredeyse bütün öncü temsilcilerinin fiziksel imhasıyla sonuçlanan Büyük Terör’ü başlattı. Troçki, 1940’ta Meksika’da suikasta uğradı. SSCB’nin 1991’de dağılması, dünya kapitalizmi için büyük bir zafer olarak alkışlandı. Sosyalizm ve komünizm hayaleti nihayet yok edilmişti! Tarihin sonu gelmişti! Ekim Devrimi çöküşle sona ermişti! Bu tür açıklamalar, elbette, önceki 74 yılda neler olduğuna ilişkin dikkatli bir inceleme ile desteklenmiyordu. Sovyetler Birliği’nin, yalnızca II. Dünya Savaşı’nda Nazi Almanyası’nın yenilgiye uğratılmasındaki merkezi rolünü değil ama aynı zamanda Sovyet halkının toplumsal ve kültürel koşullarındaki muazzam ilerlemeleri de kapsayan devasa başarılarından hiç söz edilmiyordu. Sovyetler Birliği’nin başarılarını hatırlatan her şeyi kolektif hafızadan silmeye yönelik çabaların dışında, 20. yüzyılın başlıca çarpıtması, sosyalizmin yazgısını, Ekim Devrimi’ne ilişkin, Bolşeviklerin iktidarı almasının Rus tarihindeki istisnai, gayrimeşru ve hatta canice bir olayı temsil ettiği biçimindeki ulusalcı bir anlatı temelinde tanımlama çabası olmuştur. Dolayısıyla, Ekim’e ilişkin özgün Bolşevik görüş ya alaya alınmalı ya da görmezden gelinmeliydi. Ekim Devrimi’ne, kalıcı hiçbir tarihsel ve siyasal geçerlilik atfedilemezdi. Ne var ki, Ekim Devrimi’ni her türlü meşruiyetten, geçerlilikten ve onurdan yoksun bırakmayı amaçlayan bu gerici anlatı, küçük bir şeye bel bağlamaktadır: dünya kapitalist sisteminin, 20. yüzyılda savaşa ve devrime yol açmış olan çelişkilerini ve krizlerini çözüp aşmış olduğu düşüncesi. Ekim Devrimi’ni ve sosyalizmi gerçeğe dönüştürmeye yönelik gelecekteki tüm çabaları gözden düşürme girişimleri, tam da bu noktada paramparça olmaktadır. SSCB’nin dağılmasından bu yana geçen çeyrek yüzyıl, aralıksız ve giderek yoğunlaşan toplumsal, siyasal ve ekonomik kriz ile damgalanmıştır. Bizler, artık kesintisiz bir savaş döneminde yaşıyoruz. ABD’nin 1991’de Irak’ı istila etmesinden beri Amerikan bombalarının ve füzelerinin yok ettiği insanların sayısı rahatlıkla bir milyonu geçmektedir. Jeopolitik anlaşmazlıkların yoğunlaşması ile birlikte, bir üçüncü dünya savaşının patlaması gittikçe kaçınılmaz olarak görülüyor. 2008 ekonomik krizi, dünya kapitalist sisteminin kırılganlığını gözler önüne serdi. Yüzyılın en yüksek düzeylerinde olan eşitsizlikler bağlamında, toplumsal gerilimler tırmanıyor. Burjuva demokrasisinin geleneksel kurumları artan toplumsal çatışmayı bastıramadığı için, egemen seçkinler her zamankinden daha açık bir şekilde otoriter yönetim biçimlerine dönüyorlar. Trump yönetimi, burjuva demokrasisinin evrensel çöküşünün yalnızca tiksindirici bir dışavurumudur. Ordunun, polisin ve istihbarat kurumlarının kapitalist devletin yönetilmesindeki rolü, her zamankinden daha açık hale geliyor. Bu yüzüncü yıldönümü boyunca, amacı Ekim Devrimi’ni gözden düşürmek olan çok sayıda makale ve kitap yayınlandı. Ancak Ekim’in “geçersizliği”ne ilişkin açıklamalar, bu suçlamaların birçoğuna egemen olan histerik ton ile çelişmektedir. Ekim Devrimi, tarihsel bir olay olarak değil; kalıcı ve tehlikeli güncel bir tehdit olarak görülmektedir. Ekim Devrimi’ne yönelik suçlamaların altında yatan korku, tarihi çarpıtma konusunda önde gelen bir uzman olan Profesör Sean McMeekin’in yakın zamanda yayınlanan bir kitabında ifadesini buldu. O, şöyle yazıyor: 1917’de başlayan ideolojik çağın ürünü nükleer silahlar gibi, Leninizm hakkındaki üzücü gerçek, bir kez icat edildiğinde, öncesine dönülemeyecek olmasıdır. Toplumsal eşitsizlik, sosyalistlerin onu ortadan kaldırmaya yönelik iyi niyeti ile birlikte, hep bizimle olacaktır... Eğer son yüz yıl bize bir şey öğrettiyse, bu, savunmalarımızı pekiştirmemiz ve toplumsal mükemmellik vaat eden silahlı peygamberlere direnmemiz gerektiğidir. Köşe yazarı Bret Stephens ise, Ekim ayında New York Times’ta yayınlanan bir makalede şu uyarıda bulunuyor: Kapitalizme ve finansal hizmetlere suçlu muamelesi yapma çabaları da öngörülebilir sonuçlara sahiptir… Yüz yıl sonra, [sosyalizm] bakteri[si] ortadan kaldırılmış değil ve ona olan bağışıklığımız hala kuşkulu. Bu açıklamalarda ifade edilen kaygı temelsiz değildir. Yeni yayınlanan bir anket, “Y Kuşağı” (28 yaş altındakiler) Amerikalılar arasında, çoğunluğun kapitalist bir toplum yerine sosyalist veya komünist bir toplumda yaşamayı tercih ettiğini gösteriyor. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi (DEUK), Ekim Devrimi’nin yıldönümünü, onun kökenlerini ve önemini inceleyerek ve açıklayarak kutladı. DEUK, bu önemli tarihsel çalışmayı, Ekim Devrimi’nin dayandığı uluslararası sosyalizm programını temsil eden dünyadaki tek siyasi eğilim olarak yürüttü. Bu programın savunusu, tarihsel olarak, Troçki’nin Stalinist bürokrasinin Ekim Devrimi’nin programına ve ilkelerine yönelik ulusalcı ihanetine ve çarpıtmasına karşı, önce Sol Muhalefet’in önderi, ardından da Dördüncü Enternasyonal’in kurucusu olarak verdiği mücadelede kökleşmiştir. Bu, Ekim Devrimi’nin bir sonucu olarak Sovyetler Birliği içinde başarılmış olan her şeyi savunurken, bürokratik rejimin gerici politikalarına teslim olmak şöyle dursun, hiçbir zaman onlara bir uyarlanma biçimini almadı. Dolayısıyla, Dördüncü Enternasyonal, Dünya Sosyalist Devrimi programının günümüzdeki dışavurumudur. Bu program, mevcut çözümsüz kapitalist kriz döneminde, bir kez daha çarpıcı bir geçerlilik kazanıyor. Ekim Devrimi, sadece tarihte değil, günümüzde yaşamaktadır. Dünyanın dört bir yanındaki işçileri ve gençleri, sosyalizm uğruna mücadeleye katılmaya çağırıyoruz. Yaşasın Ekim Devrimi Örneği! Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’ni İnşa Edin! Dünya Sosyalist Devrimi İçin İleri! David North