http___qha.com.ua_tr_analiz-haber_arktik-bolgesinde-nukleer-faaliyet-suphesi_153195__1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 8.1 9.1 9.2 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 17.2 17.3 17.4 18.1 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 20.3 20.4 20.5 21.1 21.2 22.1 22.2 22.3 22.4 23.1 23.2 23.3 23.4 23.5 23.6 24.1 25.1 25.2 25.3 26.1 26.2 26.3 26.4 26.5 27.1 28.1 29.1 29.2 29.3 29.4 30.1 30.2 31.1
Has There Been A “Nuclear Incident” In The Arctic? Has There Been A “Nuclear Incident” In The Arctic? Increased levels of radioactive iodine isotopes have been detected across Europe, and now the deployment of the Air Force’s WC-135 “Constant Phoenix” atmosphere-sniffing jet has deepened the mystery. BY TYLER ROGOWAYFEBRUARY 19, 2017 There have been rumblings regarding some sort of nuclear incident—or possibly incidents—in the Arctic over the last month. Multiple reports, some of them from official monitoring organizations, have reported iodine 131—a radioactive isotope often associated with nuclear fission—has been detected via air sampling stations throughout the region. The first detection of the isotope came during the second week of January, via an air sampling station located in Svanhovd, on Norway’s border with Russia’s Kola Peninsula. Within days, air sampling stations as far south as Spain also detected the presence of small amounts of the isotope. The fact that iodine-131 has a half-life of just eight days would point to the release occurring just days earlier, and not being a remnant of a past nuclear event. Because of the low levels of concentration, there is no health risk to the public or the environment, at least on a wide scale. By comparison, these recent measurements are roughly 1/1000th the size of what was detected during the Fukushima incident and 1/1,000,000th the concentration found in the nuclear tainted cloud that washed across Europe following the Chernobyl disaster. Iodine 131 levels monitored across Europe last month (IRIN graphic): After weeks without answers, the story seemed to pass as a peculiarity, not nearly an unprecedented one at that, until Friday when the US dispatched its WC-135 Constant Phoenix atmospheric testing aircraft to Europe without explanation. The highly unique aircraft are specifically designed to respond to nuclear incidents—especially those that include the detonation of nuclear warheads. Tracking over the #UK 🇬🇧 🇺🇸 US Air Force WC-135C Constant Phoenix Nuclear explosion 'sniffer' 62-3582 COBRA55https://t.co/fvbSNtInVP pic.twitter.com/BB1WbDzAZK — CivMilAir ✈ 🚁 (@CivMilAir) February 17, 2017 By sampling the air over wide areas and at altitude, the aircraft can provide critical data to better understand the “signature” of a radiation release. During nuclear tests, this can help scientists define what type of weapon was detonated, and, in conjunction with other data, how large the blast was. They can also be used to measure the effects and scale of other radiological events, like the meltdown of nuclear plants. For instance, the WC-135s went to work following the 2011 earthquake that resulted in the meltdown of Japan’s Fukushima nuclear power plant. WC-135 taking off on a mission (USAF photo): This leaves us with a number of unanswered questions. The first: What are WC-135s doing up there? Was this a good opportunity for a training sortie and to support scientific endeavors, or is it in response to a specific incident? You can check twitter to see loads of people claiming this is proof that the Russians have restarted nuclear weapons testing at Novaya Zemlya near the Arctic. That assertion is problematic for a variety of reasons. The first is that we have no corresponding seismic data indicating a nuclear detonation from that region. Some have floated the possibility that a small tactical nuclear warhead may have been tested; once again, this still makes a big boom, and it is not clear if the levels of iodine-131 are indicative of such a test. Of course, politically speaking, restarting nuclear weapons testing would signal a massive shift in Moscow’s nuclear weapons policy. There has been some talk about even the US restarting its nuclear testing under President Trump, but this is largely speculation mixed with hyperbole. Even though we have seen Russia is willing to migrate away from key weapons treaties in order to obtain niche strategic capabilities, violating the Comprehensive Nuclear Test Ban Treaty would signal a whole other level of aggression and defiance. A more likely possibility is that some sort of limited nuclear material storage, research, or power generation incident has occurred. Russia uses nuclear propulsion for many of its active submarines as well as its Kirov class battlecruisers and its icebreakers. Russia also uses nuclear power in the arctic region for multiple applications. Not just that, but Russia’s northerly naval bases near the arctic are nuclear graveyards of the Cold War. Hulls of decommissioned nuclear submarines sit idle still waiting to be denuclearized and disposed of. Many have said that over the decades following the end of the Cold War, these vessels are just an accident waiting to happen. Some of these vessels remain on the Kola Peninsula near Murmansk. One of Russia’s largest nuclear waste containment facilities, where the reactors of these decommissioned submarines are stored, is also located nearby at Saida Bay. Today, some 80 reactors and their shredded components are stored there in massive casks. Eventually the facility will accept 155 reactors. Photo via Sovfoto/UIG via Getty Images: The Arctic is also dotted with other Cold War relics that relied on nuclear power to function, these include Russia’s nuclear lighthouses and outposts. And this is just what you can see, below the surface, hulks of sunken nuclear vessels and other waste still pose a major threat to the environment. It is not really a question of if they will do harm, but when. During the Cold War, Russia dumped all types of nuclear waste in the Kara Sea, including an estimated 17,000 containers and 19 vessels full of radioactive waste. The USSR also pitched 14 nuclear reactors, some with spent fuel rods, into the same body of water and other forms of lower-level nuclear waste was just poured directly into the sea. The Russian submarine K-27, which was scuttled in the Kola Sea, is said to be literally a ticking time bomb. That is just that one area, and other areas in the region, such as the Barents Sea (K-159) and Norwegian Sea (K-278), also have abandoned nuclear submarines and who knows what else lining the sea floor. Even the US left its own portion of nuclear waste in the northern latitudes, such as the once secret reactor at Camp Century, in Greenland, although this is minuscule compared to what the Soviets left behind. A graphic showing the known nuclear waste and wreckage sites near northern Europe and the Arctic (Bellona.org graphic): On top of all the Russian nuclear material that is actually rotting in arctic, there are also nuclear power, ship maintenance, and research stations that also dot Russia’s northern reaches. With all this in mind, if there was a peculiar release of iodine-131 into the atmosphere, it is much more likely to have come from the nuclear wasteland that the Soviet Union created, or from operational reactors in the region, and not from some sort of clandestine atomic testing. That doesn’t mean it is impossible, just highly unlikely. There is even a possibility that it didn’t come from Russia at all, and was leaked by a reactor in Europe or elsewhere. Still, with the Arctic likely becoming a key battleground of the future—a reality that has been spurred by Russian military expansion into the region—and considering Moscow’s great change in geopolitical tone and military stance over the last few years, suspicions surrounding Russia’s true intentions in the region are at an all-time high. Now we’ll have to wait and see if the Pentagon releases more information on the movements and findings of its WC-135, and if there is yet another new spike in radiation coming from the region. If anything else, this mystery should serve of a stark reminder—and a warning—of what mankind has left behind near the arctic, and how perilous a threat it still poses nearly three decades after the Cold War officially ended. Contact the author: Tyler@thedrive.com
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1
The Drive adlı sitede, "The War Zone" (Savaş Alanı) adlı köşesinde askeri havacılıkla ilgili yazılar kaleme alan Tyler Rogoway, Arktik bölgesinin Rusya eliyle silahlandırılmasına ilişkin şüphesini dile getirdi. Rusya'nın Arktik bölgesindeki askeri faaliyetleri son birkaç yıldır dikkat çekiyor. Hatırlanacağı üzere Ekim 2015'te de bizzat Rusya Savunma Bakanlığı, Moskova’nın petrol ve gaz çıkarmak istediği Kuzey Kutbu’nda büyük bir askeri üs kurulduğunu açıklamıştı. Rogoway, 17 Şubat'ta yayınlanan "Has There Been A “Nuclear Incident” In The Arctic?" (Arktik'te "Nükleer Bir Durum" Oldu mu?) başlıklı makalesinde (makalenin orjinali için bkz. http://www.thedrive.com/the-war-zone/7758/has-there-been-a-nuclear-incident-in-the-arctic) Avrupa çapında artan nükleer fizyon ile ilişkili radyoaktif bir izotop olan İyot 131'in tespit edildiğini, ABD Hava Kuvvetleri'nden atmosferi tetkik eden WC-135 “Constant Phoenix” uçağının devreye girmesinin de bu gizemi derinleştirdiğini ifade etti. Makalenin tam metni şu şekilde: "Geçtiğimiz ay (Ocak) Arktik'te nükleer bir kazayla veya kazalarla ilgili söylentiler çıktı. Bir kısmı resmi izleme kuruluşlarından alınan pek çok raporda, bölge genelindeki hava örnekleme istasyonları yoluyla nükleer fizyon ile ilişkili bir radyoaktif izotop olan İyot 131'in sıklıkla tespit edildiği bildirildi. İzotop ilk olarak Norveç'in Rusya'daki Kola Yarımadası sınırındaki Svanhovd'da bulunan hava örnekleme istasyonu aracılığıyla Ocak ayının ikinci haftasında tespit edildi. Birkaç gün içinde İspanya'nın güneyindeki hava örnekleme istasyonları da az miktarda izotop bulunduğunu tespit etti. Gerçek şu ki İyot-131'in sadece sekiz günlük yarılanma ömrüne sahip olması, sadece birkaç gün önce gerçekleşen bir salınıma ve eski bir nükleer hadisenin kalıntısı olmadığına işaret ediyor. Düşük yoğunluk seviyelerde olmasından ötürü, en azından geniş çapta insan veya çevre için herhangi bir sağlık riski bulunmuyor. Buna kıyasla bu son ölçümler, Fukushima olayı sırasında tespit edilenin yaklaşık 1000'de 1'i ve Çernobil felaketinden sonra Avrupa'ya yayılan radyoaktif bulutlardaki nükleer konsantrasyonunun 1,000.000'da 1'i kadar. Geçtiğimiz ay Avrupa genelinde izlenen İyot 131 seviyeleri (IRIN grafiği): Cuma gününe (17 Şubat) kadar cevapsız geçen haftalardan sonra benzeri yakın zamanda neredeyse görülmemiş bir gelişme, ABD'nin WC-135 Constant Phoenix atmosferik test uçağını açıklama yapmadan Avrupa'ya göndermesi dikkat çekti. Bu benzersiz uçağın nükleer kazalara -özellikle nükleer savaş başlıkları patlamalarına- dayanacak şekilde tasarlandığı biliniyor. Havada geniş alanlarda ve yükseklikte örneklem yaparak, herhangi bir radyasyon yayılımının işaretini daha iyi anlamak için kritik veriler sağlayabiliyor. Bu uçak nükleer testler sırasında bilim insanlarının hangi silahın patlatıldığını ve diğer verilerin yanı sıra patlamanın ne kadar büyük olduğunu tanımlamasına da yardımcı olabiliyor. Ayrıca, nükleer tesislerin erimesine benzer diğer radyolojik olayların etkilerini ve ölçeğini belirlemek için de kullanılabilirler. Örneğin WC-135'lerin Japonya'daki Fukushima nükleer santralinin çökmesine neden olan 2011 depremini takiben bölgeye intikal ettiği biliniyor. WC-135 göreve çıkıyor (USAF fotoğrafı): Bu bilgiler birtakım cevapsız sorulara yol açıyor. İlki: WC-135 uçağı Avrupa'da ne yapıyor? Bu, bir eğitim uçuş için ve bilimsel çabaları desteklemek adına iyi değerlendirilmiş bir fırsat mı, yoksa belirli bir olaya tepki mi? Rusların Kuzey Kutup bölgesi yakınlarındaki Novaya Zemlya'da nükleer silah testlerine başladıklarının kanıtı olduğunu iddia eden bir sürü kişiyi görmek için twitter'ı kontrol edebilirsiniz. Bu iddia birçok açıdan şüphelidir. Birincisi, o bölgede bir nükleer patlamaya işaret eden mütekabil sismik veriye sahip değiliz. Bazıları, küçük bir taktik nükleer savaş başlığının test edilmiş olabileceği ihtimalini öne sürdü; bir kere daha belirtmeli ki bu yine büyük bir patlama anlamına gelmektedir ve İyot 131 seviyelerinin böyle bir testin göstergesi olup olmadığı açık değildir. Tabii ki siyasi olarak konuşursak, nükleer silah testleri başlatmak, Moskova'nın nükleer silah politikasında büyük bir değişime gittiğine işaret edecektir. ABD'nin bile nükleer denemelerini Başkan Trump başkanlığında başlatması hakkında bazı konuşmalar yapıldı fakat bu da abartı ve spekülasyonla karıştı. Niş stratejik yetenekler elde etmek için Rusya'nın kritik silah antlaşmalarından uzaklaşmaya gönüllü olduğunu gördüğümüz halde, Kapsamlı Nükleer Test Yasağı Anlaşması'nı ihlal etmek, bambaşka bir saldırganlık ve meydan okuma sinyali verecektir. Daha olası bir ihtimal, sınırlı nükleer madde depolama, araştırma veya elektrik üretim sırasında bir kazanın meydana gelmesi olabilir. Rusya, nükleer tahrik mekanizmasını aktif denizaltılarının birçoğunda, Kirov sınıfı savaş kruvazörlerinde ve buzkıranlarında kullanıyor. Rusya aynı zamanda birden fazla uygulama için arktik bölgede nükleer güç kullanmakta. Sadece bu da değil, Rusya'nın Kuzey Kutbu'na yakın kuzey üssleri Soğuk Savaş'ın nükleer mezarlıkları olarak nitelendiriliyor. Uluslararası toplum, yüzyıllarca Sovyet dönemi nükleer denizaltıların güvenli bir şekilde elden çıkarılması için son yirmi yılda Rusya ile birlikte çalıştı, ancak hizmet dışı gövde ve reaktör bölümleri, nükleer silahların tahrip edilmesini ve nükleer silahların atılmasını beklemek için hâlâ atıl duruyor. Birçok kimse Soğuk Savaş'tan sonraki on yıllar boyunca, bu araçları gerçekleşmeyi bekleyen kazalar olarak nitelendiriyor. Bu gemilerin bir kısmı Murmansk yakınlarındaki Kola Yarımadası'nda bulunuyor. Rusya'nın en büyük nükleer atık depolama tesislerinden biri de devre dışı bırakılan bu denizaltıların reaktörlerinin depolandığı bölgede, Saida Körfezi (Rusya, Kola Yarımadası) yakınlarında bulunuyor. Bugün, 80 reaktör ve bu reaktörlerin ayrılmış parçaları burada büyük kaplarda depolanıyor. Neticede tesiste 155 reaktör ve atıklarının depolanması öngörülüyor. Bu tür zehirli, kompleks ve rahatsız edici cihazların elden çıkarılması kolay bir iş değildir ve belirli bir risk olasılığı söz konusudur. Arktik bölgesi, aynı zamanda nükleer enerjiye dayalı diğer Soğuk Savaş kalıntılarıyla da doludur; bunlara Rusya'nın nükleer deniz fenerleri ve karakolları da dahildir. Görebileceğiniz gibi bu yüzeyin altındaki batık nükleer gemilerin kalıntıların ve diğer atıklar çevre için büyük bir tehdit oluşturuyor. Asıl sorulması gereken soru zarar verip vermeyecekleri değil, "ne zaman?" zarar vermeye başlayacakları sorusudur. Soğuk Savaş döneminde Rusya, Kara Denizi'ne (Sibirya'nın kuzeyindeki Arktik Okyanusu'nun uzantısı) her türlü nükleer atığı boşalttı. Yaklaşık 17.000 konteyner ve 19 gemi civarında radyoaktif atıktan bahsediliyordu. SSCB ayrıca, bazıları harcanmış yakıt çubuklarına sahip 14 nükleer reaktörü aynı su kütlesine yerleştirdi ve diğer alt düzey nükleer atık formları doğrudan denize döküldü. Bunlardan biri olan Kola Denizi'nde batmış olan Rus denizaltısı K-27'nin tam anlamıyla bir saatli bomba olduğu söyleniyor. Bu sadece bölgelerden biri. Barents Denizi (K-159) ve Norveç Denizi (K-278) gibi diğer alanlardaki nükleer denizaltılar da terk edilmiş durumdadır. Deniz tabanı neyle kaplandı kim bilir? Hatta ABD'nin çok küçük olsa da, Sovyetler'in geride bıraktığı şekilde bir dönemler Grönland'daki Century Kampı'nda bulunan gizli reaktör gibi kuzey enlemlerindeki sulara kendi nükleer atıklarını bıraktığı biliniyor. Kuzey Avrupa ve Arktik yakınlarındaki bilinen nükleer atıkları ve enkaz alanlarını gösteren bir grafik (Bellona.org'dan): Tüm bunların üstüne, kutup bölgelerinde "gerçekten" çürüyen Rus nükleer maddeleri, nükleer enerji, gemi bakım ve araştırma istasyonları da Rusya'nın kuzey bölgelerine ulaşıyor. Bütün bunları göz önünde bulundurarak, eğer İyot 131'in atmosfere spesifik bir şekilde salınımının, Sovyetler Birliği'nin yarattığı nükleer tahribattan ya da bölgedeki operasyonel reaktörlerden kaynaklanması daha olasıdır; bazılarının iddia ettiği gibi bir çeşit gizli atom testinden kaynaklanmamaktadır. Bu imkansız olmadığı anlamına gelmez, yalnızca olası değildir. Hatta tüm bunların Rusya'dan gelmeme ihtimali bile olabilir, Avrupa'da veya başka bir bölgedeki herhangi bir reaktörden sızmış olması mümkündür. Yine de, Artik'in muhtemelen geleceğin kilit savaş alanlarından biri haline gelmesi -ki bu Rus ordusunun bölgedeki faaliyetleri bağlamında ortaya çıkan bir realitedir- ve son birkaç yıldır Moskova'nın jeopolitik ve askeri duruşundaki büyük değişimi göz önüne alındığında, Rusya'nın bölgedeki gerçek niyetlerini kuşatan şüphelerin her zamankinden yüksek seviyede olduğu su götürmüyor. Şimdi, Pentagon'un WC-135'inin hareketleri ve bulguları hakkında daha fazla bilgi yayınlayıp yayınlamadığını ve bölgedeki radyasyon hareketliliğinde yeni bir ize rastlayıp rastlamadığını göreceğiz. Söylenmesi gereken bir diğer husus ise bu gizemin, insanlığın kutup bölgelerinde bıraktıkları şeyler hakkında ve Soğuk Savaş'ın resmen sona ermesinden takribi otuz sene sonra hala tehlikeli bir tehdidin ne kadar risk taşıdığını hatırlatmasıdır. Ekleme (22 Şubat 2017): WC-135 Constant Phoenix ve RC-135 Rivet Joint uçaklarının hem de tanker desteğinde Norveç ve Barents Denizi üzerinde yeni bir göreve çıktığı bildirildi. Yazan: Tyler Rogoway QHA