http___prod.wsws.org_tr_articles_2018_08_27_res1-a27.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 6.2 6.3 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 7.8 7.9 8.1 9.1 9.2 9.3 9.4 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 10.6 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 11.6 11.7 11.8 11.9 11.10 11.11 11.12 11.13 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 12.6 12.7 12.8 12.9 13.1 14.1 14.2 15.1 16.1 16.2 16.3 16.4 16.5 16.6 17.1 17.2 17.3 17.4 18.1 18.2 18.3 19.1 19.2 19.3 19.4 20.1 20.2 20.3 20.4 21.1 21.2 21.3 21.4 21.5 21.6 22.1 22.2 22.3 22.4 22.5 22.6 22.7 22.8 23.1 24.1 24.2 24.3 24.4 24.5 25.1 25.2 26.1 26.2 26.3 26.4 26.5 27.1 27.2 27.3 28.1 29.1 29.2 29.3 29.4 29.5 29.6 30.1 30.2 30.3 30.4 30.5 30.6 31.1 31.2 31.3 31.4 31.5 31.6 31.7 32.1 32.2 32.3 32.4 32.5 32.6 33.1 33.2 33.3 33.4 34.1 34.2 34.3 34.4 34.5 34.6 35.1 35.2 35.3 35.4 35.5 35.6 35.7 35.8 35.9 36.1 37.1 37.2 37.3 37.4 37.5 37.6 38.1 38.2 38.3 38.4 38.5 38.6 39.1 39.2 39.3 39.4 40.1 40.2 40.3 40.4 40.5 40.6 41.1 41.2 41.3 41.4 41.5 41.6 41.7 41.8 41.9 42.1 43.1 43.2 44.1 44.2 44.3 45.1 45.2 45.3 46.1 46.2 46.3 46.4 46.5 46.6 47.1 47.2 47.3 47.4 47.5 47.6 47.7 47.8 48.1 48.2 48.3 48.4 49.1 50.1 50.2 50.3 50.4 51.1 51.2 51.3 51.4 51.5 52.1 52.2 52.3 53.1 54.1 54.2 55.1 55.2 56.1 56.2 56.3 56.4 56.5 56.6 56.7 56.8 56.9 56.10 56.11 57.1 57.2 57.3 57.4 57.5 57.6 57.7 57.8 58.1 58.2 58.3 58.4 58.5 58.6 58.7 58.8 59.1 60.1 60.2 60.3 60.4 60.5 60.6 61.1 61.2 61.3 61.4 61.5 61.6 61.7 61.8 62.1 62.2 62.3 62.4 63.1 63.2 63.3 63.4 63.5 63.6 63.7 63.8 64.1 65.1 65.2 65.3 65.4 65.5 65.6 65.7 66.1 66.2 66.3 66.4 66.5 66.6 66.7 66.8 67.1 67.2 67.3 67.4 67.5 67.6 67.7 68.1 68.2 68.3 68.4 69.1 70.1 70.2 70.3 70.4 70.5 71.1 71.2 72.1 72.2 73.1 73.2 73.3 74.1 74.2 75.1 75.2 76.1 77.1 77.2 78.1 78.2 78.3 78.4 78.5 78.6 79.1 79.2 79.3 80.1 80.2 80.3 80.4 80.5 80.6 80.7 80.8
Notes on the political and economic crisis of the world capitalist system Perspective and tasks of the Socialist Equality Party in 2009 By David North and Joseph Kishore 13 January 2009 The following report was delivered to a Midwest aggregate meeting of the Socialist Equality Party held January 10 in Ann Arbor, Michigan. David North is the national chairman of the SEP. Joseph Kishore is the national secretary of the SEP. The conditions that prevail as humanity enters 2009 cruelly refute the illusions of a new epoch of peace and prosperity that thrived at the dawn of the new millennium. The entire world is engulfed in an economic crisis that is rapidly assuming the dimensions of a historic catastrophe. Amidst the mounting economic disarray, the conduct of the imperialist powers assumes an openly criminal character. Israeli bombs and artillery rain down on the defenseless people of Gaza, recalling the fascist atrocities of Guernica and the Warsaw Ghetto. American imperialism, itself implicated in the slaughter of countless thousands of Iraqis and Afghans, gives its wholehearted approval to the crimes of the Israeli regime. The poet Auden’s characterization of the 1930s as a “low and dishonest” decade applies no less aptly to the first decade of the 21st century. And yet, the loss of political illusions is an essential prerequisite for the acquisition of knowledge. The experience of the initial years of the new century refutes the fatuous claims that history (i.e., class struggle against capitalism and imperialism) has ended. Rather, it is becoming increasingly clear that the working class, in the United States and internationally, is entering a new epoch of revolutionary struggles. The Crash of 2008 Exactly one year ago, the Socialist Equality Party stated that 2008 would witness “a significant intensification of the economic and political crisis of the world capitalist system.” Analyzing the implications of the developing credit crisis, the SEP stressed that “The turbulence in world financial markets is the expression of not merely a conjunctural downturn, but rather a profound systemic disorder which is already destabilizing international politics.” This analysis has been vindicated. The subprime mortgage crisis, festering for more than a year, has metastasized into a global crisis that calls into question the very existence of the capitalist system. For much of the past year, government spokesmen and most bourgeois analysts insisted that the severe losses in the subprime mortgage industry could be contained and would not affect the broader economy. They claimed that the global economy, despite the bursting of the housing bubble, remained basically healthy. This exercise in self-delusion collapsed amidst the financial disaster that struck in September. For several weeks, the American and world financial system teetered on the very brink of a total breakdown. The president of the United States appeared on national television and declared that “major sections of America’s financial system are at risk of shutting down,” warning that if emergency measures were not taken immediately, “America could slip into a financial panic.” No such words had been spoken by an American president since Franklin Roosevelt ordered a temporary shutdown of the US banking system in March 1933, in the depths of the Great Depression. Almost overnight, icons of American capitalism such as Lehman Brothers and Merrill Lynch were either dissolved outright or absorbed into other institutions. Amidst the universal uncertainty regarding the solvency of the global financial system, the credit markets ceased to function. Only the infusion of hundreds of billions of dollars into the US banking system, coinciding with similarly massive interventions in Europe, staved off a total breakdown of the world capitalist economy. After three months of non-stop emergency measures, during which trillions of dollars have been spent to bail out the financial system, the situation remains perilously unstable. The most astute spokesmen and analysts of the capitalist class recognize that the crisis, far from being solved, is only now entering its most acute stage. Financial Times columnist Martin Wolf greeted the New Year with the following warning: “Welcome to 2009. This is a year in which the fate of the world economy will be determined, maybe for generations. Some entertain hopes that we can restore the globally unbalanced economic growth of the middle years of this decade. They are wrong. Our choice is only over what will replace it. It is between a better balanced world economy and disintegration. That choice cannot be postponed. It will be made this year.” Wolf is certainly correct in recognizing the historic character of the unfolding crisis. He is wrong, however, in his presentation of alternatives. While disintegration is certainly a possibility, a “better balanced world economy” is not. In fact, a “rebalancing” of the world economy—that is, the establishment of a new world economic equilibrium on a capitalist basis—can be achieved only through a massive destruction of existing productive forces, a catastrophic lowering of the living standards of the international working class, and, for this to be realized, the annihilation of a substantial section of the world’s population. Thus, the real alternative to capitalist disintegration is the rational reorganization of the global economy on a socialist basis. The anarchy of capitalism must be replaced with democratic and scientific planning. Private ownership of the means of production must give way to social ownership, in which the aim of economic life is the satisfaction of human needs, the elimination of poverty and suffering, and the elevation of the cultural level of humanity. The irrational division of the world’s people on the basis of the politically reactionary and economically destructive nation-state system—the source of unending violence and mass murder—must give way to a world socialist federation. The program of international socialism, achieved through the revolutionary struggle of the working class, is the only viable solution to the global crisis. The objective prerequisites of socialist revolution The objective prerequisites of a revolutionary crisis are rapidly maturing. In 1931, in an article entitled “What Is a Revolutionary Situation,” Leon Trotsky explained: The economic and social prerequisites for a revolutionary situation take hold, generally speaking, when the productive powers of the country are declining; when the specific weight of a capitalist country on the world market is systematically lessened and the incomes of the classes are likewise systematically reduced; when unemployment is not merely the result of a conjunctural fluctuation but a permanent social evil with a tendency to increase (Writings of Leon Trotsky 1930-31 (New York: Pathfinder, 1973), p. 352). All of these conditions pertain to the United States. The protracted decline of US capitalism, which has led over several decades to a significant erosion of the living standards of the working class and its share of the national income, is now assuming a far more rapid and acute character. According to the most recent statistics, US household wealth has fallen by approximately one quarter in just one year. More than 2.6 million jobs were slashed in 2008, and the hemorrhaging continues. The economic shocks to the living conditions of the working class will continue throughout 2009, with the most far-reaching political implications. As Trotsky wrote: Economic development of society is a very gradual process, measured by centuries and decades. But when economic conditions are radically altered, the delayed psychological response can quickly appear. Whether quickly or slowly, such changes must inevitably affect the mood of the classes. Only then do we have a revolutionary situation (Ibid, p. 353). Of course, the political consciousness of the working class in the United States (and internationally) is not yet revolutionary. Social consciousness lags behind social being. But the unprecedented changes in the objective situation are altering the lives of hundreds of millions of working people, drastically shifting relations between social classes, and creating conditions for the radicalization of mass consciousness. There will be no peaceful and “socially-neutral” resolution to the crisis. The improvisational responses of the American ruling class to the economic upheaval will solve nothing. Already, hundreds of billions have been squandered in various hastily devised bailout schemes. As for President Obama, he seeks the impossible: A solution to the crisis that does not touch the foundations of capitalism and the interests of the financial elite. Two interrelated processes are unfolding: First, the intensification of the global contradictions of world capitalism, which threaten the impoverishment of the international working class, mass repression and a chain of ever more deadly military conflicts. Second, and in response to these conditions, the development of the social and political militancy of the working class and new forms of revolutionary consciousness. The decisive question is which of these processes will gain the upper hand. This is the context within which the work of the Socialist Equality Party will develop in the course of 2009. The actions taken by the bourgeoisie in response to the crisis testify not only to the economic, but also the ideological bankruptcy of capitalism. Exactly 20 years have passed since the collapse of the Stalinist regimes in Eastern Europe, followed shortly thereafter by the dissolution of the Soviet Union in 1991. These events were hailed by the international ruling class and its servants in the media and on university campuses as the ultimate triumph of capitalist economics. They proclaimed the capitalist market as the ultimate and infallible arbiter of economic resources. State intervention in economic life was denounced as a destructive imposition on the prerogatives of the capitalist class as the owners of financial institutions and the means of production. Nowhere was the religion of uncontrolled markets and entrepreneurial independence preached with greater fervor than in the United States. The Crash of 2008 has left the high priests of the Cult of Free Enterprise with a great deal of egg on their faces. The same politicians, businessmen, professional economists and media commentators who insisted ad nauseam that all economic problems were best left to the market, who denounced every social program as a drain on the national budget, pleaded, amidst the backdrop of failing banks, for gargantuan government bailouts to prop up their corrupt and crisis-ridden institutions. The advocates of private property and economic individualism had no compunction about placing the collective assets of the American people at the disposal of the banks. It was widely noted that the US government offered socialism for the rich, while insisting on capitalism for everyone else. Of course, government policy had nothing to do with socialism. All of the measures taken were aimed at securing the interests of the most powerful sections of the financial elite. But the massive state intervention in the economy has dealt a staggering blow to the intellectual legitimacy and prestige of capitalist ideology. This, in turn, clears the path for a resurgence of socialism and Marxism. The protracted decline of US capitalism The roots of the crisis stretch back many decades. Historians will certainly relate the events of 2008 to the longstanding decline of American capitalism, going back at least as far as the end of the Bretton Woods system of dollar-gold convertibility in 1971. The international order that emerged out of World War II had been premised on the overwhelming economic and industrial dominance of the US. Paradoxically, the recovery of European and Japanese capitalism, which had been a necessary goal of American policy after 1945, contributed significantly to the decline of American hegemony, ultimately making the Bretton Woods system untenable. As Comrade Nick Beams has recently noted: In the final analysis, Bretton Woods foundered because the very expansion of world trade and world investment to which it had given rise—a global expansion of capital—could not be contained within a system of national regulation. The contradiction between world economy and the nation-state system had reasserted itself (“The World Economic Crisis: A Marxist Analysis” ). The persistent tendency since 1971 has been the deterioration of the global economic position of the United States. This underlies the general economic instability of capitalism. The process of globalization—bound up with the massive flow of capital into Asia and the astonishingly rapid growth of industrial production on that vast continent—has intensified world economic disequilibrium. The last decade in particular has been characterized by a series of deepening contradictions: the enormous US balance of payments and trade deficits; the precarious position of the US dollar as the world’s reserve currency; the financialization of the American economy, increasingly divorced from the production of real value; the generation of a series of speculative bubbles. The glitter of Wall Street concealed problems that erupted periodically over the past decade: the East Asian financial crisis of 1997, the collapse of Long Term Capital Management and the Russian ruble in 1998, the puncturing of the dot.com bubble in 2001 and the wave of corporate corruption scandals that followed in its wake. One statistic sums up these trends. In 1980, 6 percent of profits in the US were generated by the finance industry; in 2008, the proportion was 40 percent. In a society in which consumption far outweighed production, the manipulation of debt and financial swindling become the foundation of economic life. The impact of the crash The ability of the ruling class to stave off a reckoning of these contradictions only intensified the consequences when they finally began to unravel over the past year and a half. The credit crisis that began in the summer of 2007 spread throughout the US financial system, heavily invested in essentially worthless assets. One after another major financial institution went under or had to be bailed out in 2008: Bear Stearns, the fifth largest US investment bank; Fannie Mae and Freddie Mac, which account for 80 percent of new mortgages in the US; investment banks Lehman Brothers and Merrill Lynch; American International Group, the world’s largest insurance company; Washington Mutual and many others. The entire landscape of American finance has been fundamentally altered. The banking system has undergone a major consolidation, a process that will continue, as smaller banks fail or are bought up by larger institutions, working closely with the government. At the same time, icons of American manufacturing—including General Motors and Ford—teeter on the brink of extinction. By the end of 2008, the carnage on world markets had eliminated approximately $30 trillion in share value, and this does not include vast sums lost in the unregulated $700 trillion derivatives market. The speculative bubbles have begun to collapse, and banks and other institutions that have based their operations on mountains of debt have begun to “deleverage.” As the financial party has come to an end, the criminality that underlay the speculative boom has become apparent. In the memorable words of no less an expert than Warren Buffett, “You only know who’s swimming naked when the tide goes out.” At present, there are many financiers who are roaming about in the nude. The $50 billion Ponzi scheme operated by Bernie Madoff, former chairman of the Nasdaq stock exchange, is only the most notorious (thus far) of scandals exposed by the financial collapse. The collapse of US home prices has destroyed the net wealth of millions of US families who—amidst declining real wages—came to rely on home equity to finance basic necessities like food, health care and education. The housing price decline in the US since its peak is already more than twice that registered during the Great Depression. A December 2008 report by JPMorgan gave one indication of the impact of this crash on the conditions of the American people. “The balance sheet of the American household has recently experienced a record destruction of wealth,” it noted. “A huge drop in equity prices (including 401(k) retirement savings), combined with the ongoing decline in house prices has undone most of the gains in wealth that had accumulated over the previous few years. In the third quarter alone household wealth declined $2.8 trillion, or 4.7%. Since peaking in the third quarter of last year, $7.1 trillion of wealth has been destroyed, off 11.1% from its peak.” The impact of the financial crisis on the “real” economy is only beginning to be felt. Manufacturing in the United States is in precipitous decline from already low levels. The Institute for Supply Management index for US manufacturing plunged to 32.4 in December, its lowest level since 1980, while the index for new orders is at its lowest level since 1948. Figures for manufactured goods orders, durable goods orders and factory shipments are all sharply down in the last part of 2008. Job losses are mounting (including over a million net job cuts in the last two months of 2008), and corporations have begun an attack on wages and benefits. Sales figures for the holiday season in the US were dismal, expressing the growing economic uncertainty confronting the American people. The United States is certainly not alone in feeling the impact. The International Monetary Fund is currently projecting that world GDP will expand by only 2 percent next year, well below the traditional 3 percent cut-off for a world recession. In a November update to its October World Economic Outlook, the IMF reduced downward its projected 2009 GDP for “advanced countries” from a 0.5 percent growth to a 0.25 percent contraction. This would be the first annual contraction of the advanced capitalist countries since the end of the Second World War. Europe is already in recession. Last month, Casten Brzeski, Europe economist for ING bank, said that the fourth quarter of 2008 will “very likely make history as the worst collapse of German industry ever.” Industrial production throughout the continent is declining sharply. Eastern Europe and the countries of the former Soviet bloc have been particularly devastated, in part due to the rapid decline of commodity prices in the second half of last year. The Russian stock index RTS fell 72 percent in 2008, and the central government is rapidly using up the country’s foreign currency reserves. In Asia, Japan, the world’s second largest economy after the United States, saw an 8 percent month-on-month decline in industrial output in November, its largest in history, due in part to a 27 percent plunge in exports. The economic crisis has exploded the myth of “decoupling,” the theory that the fate of the “emerging markets” in Asia and Latin America could be separated from that of the advanced capitalist countries. The decline of consumer spending in the US has precipitated a stunning slowdown of export growth in China. Chinese manufacturers are rapidly shedding jobs, and growth for 2009 is expected to be well below what is necessary to keep up with the country’s rapid labor force growth. China is ripe for a social explosion. In recent months there have been reports of serious social disturbances as Chinese workers protest factory closures and the loss of social benefits. In Latin America, illusions in decoupling were summed up by Brazilian President Luiz Inacio Lula da Silva. Asked in September about the unfolding financial crisis, he responded, “Go ask Bush, it’s his crisis, not mine.” This bravado evaporated as Bovespa, the Sao Paulo stock market, saw 50 percent of its value wiped out in the space of several weeks. Plummeting commodity prices, the flight of speculative capital and the drying up of foreign direct investment have spread the impact of the world financial crisis throughout Latin America, undermining the economic foundations of the so-called “turn to the left” by bourgeois governments like those of Chavez in Venezuela, Morales in Bolivia and Correa in Ecuador, and setting the stage for a new eruption of class struggle. The crisis of class rule The policies pursued by the American ruling class since September 2008 have consisted of pragmatic improvisations. It has sought to prevent a total collapse while at the same time exploiting whatever opportunities exist for the personal enrichment of the powerful and politically connected. A characteristic feature of every doomed ruling class is an unrelenting pursuit of private economic interests and privileges that makes all but impossible the implementation of socially rational policies. No means are left for the salvation of society outside of revolution. In its insatiable pursuit of private wealth, regardless of the social cost, the American ruling class equals, and arguably surpasses, the avarice and corruption of the pre-1789 aristocracy in France. Growing awareness and resentment of the ruling elite’s grotesque self-enrichment is becoming an increasingly significant factor in the process of mass political radicalization. One of the favorite nostrums of the political establishment in the US is that a problem cannot be solved by “throwing money at it.” And yet the economic crisis was exploited to engineer a massive looting of public resources, with vast sums handed directly to the banks and corporations. This was the central purpose of the so-called Troubled Assets Relief Program (TARP), fully supported by the Democratic Party. The US government has now committed more than $8 trillion to prop up the financial system. It has reduced interest rates to near zero to provide free money to banks. And toward the end of the year it announced a policy of “quantitative easing”—essentially employing the Federal Reserve to print money, in part to combat the threat of deflation. For his part, Barack Obama has announced that he will implement a “stimulus” package of around $750 billion—consisting of $150 billion in corporate tax credits, a miniscule tax credit for ordinary people, and an array of infrastructure spending programs geared to the private sector. Not only are these measures completely disproportionate to the magnitude of the crisis, they do not in any way challenge the social interests that have produced it. At the same time, Obama has made clear his plans to attack social programs, including Social Security and Medicare. This will be part of a massive attack on the social position of the working class, a policy to which both political parties are completely committed. None of the measures proposed in any way address the underlying problems, and in fact will only serve to exacerbate the contradictions. The government can hand out as much money to the banks as it wants, but no one has attempted to explain how the infusion of these funds will restore profitability. And as it bails out bank after bank, the question looms: Who will bail out the American government? As a recent New York Times article noted, the Chinese government is already beginning to cut back on its willingness to buy up American Treasury bills. What happens when this lending dries up? The orgy of bailouts ultimately raises the prospect of a massive dollar crisis. Another contradiction goes unaddressed. Much is made of the need to restore the confidence of the American consumer, to “jump start” the spending that has underpinned world economic growth. Yet corporations are responding to the economic downturn with a massive program of wage-cutting and factory shutdowns. This assault on the working class has been spearheaded in the US auto industry, with both Democrats and Republicans insisting that the condition for any government lending must be the destruction of tens of thousands of jobs and the universalization of poverty wages for autoworkers. Such measures are required to restore “viability,” i.e., profitability, and they are being implemented throughout the economy. Yet this process further erodes consumer spending in the United States, creating a vicious cycle of economic deterioration. Moreover, any attempt to restore the foundations of the American economy confronts the fact that the ruling elite has over the past 30 years systematically dismantled the productive forces. In the column cited above, Martin Wolf makes an additional perceptive comment, noting, “The US and a number of other chronic deficit countries have, at present, structurally deficient capacity to produce tradable goods and services.” That is, the US lacks the productive capacity to create a viable trade balance with exporting countries such as China. The mounting contradictions of American and world imperialism The global economic crisis will undermine the political authority of the major capitalist powers and contribute to the shattering of the existing framework of imperialist geo-political relations. Former deputy treasury secretary Roger Altman has written in Foreign Affairs: The financial and economic crash of 2008, the worst in 75 years, is a major geopolitical setback for the United States and Europe… No country will benefit economically from the financial crisis over the coming year, but a few states—most notably China—will achieve a stronger relative global position… Beijing will be in a position to assist other nations financially and make key investments in, for example, natural resources at a time when the West cannot. The vision of the “unipolar moment” which danced in the collective head of the American bourgeoisie is revealing itself to be a mere fantasy. This fact is recognized by significant sections of the ruling establishment itself. In its November 2008 report, Global Trends 2025: A Transformed World, the US National Intelligence Council cautioned: “The international system—as constructed following the Second World War—will be almost unrecognizable by 2025 owing to the rise of emerging powers, a globalizing economy, and historic transfer of relative wealth and economic power from West to East, and the growing influence of nonstate actors.” As the power of the United States declines and the economic crisis deepens, the attempt to counteract this decline through military force will only intensify. The American ruling class will not accept peacefully the loss of its geopolitical dominance. Already in the first decade of this century, the US has launched neo-colonial operations in Iraq and Afghanistan, in an attempt to gain control of key geo-strategic regions of the world. American imperialism is seeking to expand its influence in Eastern Europe and the former Soviet countries—an ambition that in 2008 almost led to direct conflict with Russia following the US-backed Georgian assault on South Ossetia in August. The American bourgeoisie eyes nervously the ambitions of China in Central Asia, Africa, and Latin America, deeply conscious and extremely resentful of its own dependence on inflows of Chinese capital. No region of the world—including the North Pole—is immune as a potential spark for broader conflict. The eruption of American imperialism is the most concentrated manifestation of the contradiction between globalization and the nation-state system. Despite the integration of the world economy through a million threads of trade and finance, the globe is still riven by states representing different and competing factions of capital. Each state is now intervening to protect the interests of its own capitalist class. Commentators in Europe are denouncing Germany for pursuing a “beggar thy neighbor” policy. Industry in the US is calling for a “buy America” clause to be inserted in any economic stimulus package. In the various meetings since the economic meltdown of September-October, the major world powers have been unable to come up with a coordinated strategy to deal with the economic crisis. The combination of national self-interest and international interdependence can be resolved within capitalism only through war. At the same time, these mounting tensions will themselves become a major factor in the overall instability of the world economy. The implications for the world population are immense. The horrific assault of the Israeli state on the Palestinian people is not only an exposure of the reactionary character of the Zionist project, but a warning to the international working class and all the oppressed. The breakdown of international law, the prevalence of outright criminality in the conduct of foreign policy, the routine commission of atrocities against civilian populations are becoming central features of political life. In military journals, specialists are stressing that the type of operations conducted by the US in Fallujah and by Israel in Gaza will become increasingly common in the coming period. The Obama administration The inauguration of Barack Obama as president of the United States takes place against the backdrop of intense social and political discontent. The economic crisis, not to mention the already existing deep-rooted popular opposition to the war, played a major role in the outcome of the presidential election. Under conditions of deepening recession, millions of working people went to the polls on November 4 with the intention of voting for an end to the wars in Iraq and Afghanistan, to halt torture and the destruction of democratic rights, and to reverse an economic policy that overwhelming favors the wealthy and the corporate elite. While the Democratic Party played a critical role in facilitating all these policies, the specific character of the US two-party system meant that social opposition took the form of the election of the Democratic candidate. From the standpoint of the ruling elite, however, Obama’s rise to political power served an entirely different function. A significant section of the political and foreign policy establishment saw in the election of Obama an opportunity for a tactical shift. The conduct of foreign policy by the Bush administration was seen to have been disastrous for the interests of American imperialism. A certain recalibration was required. Obama’s potential status as the first African-American president meant that he could be sold—with the help of the mass media and a well-scripted marketing campaign—as “change,” without in any way challenging the foundation of US policy at home or abroad. Throughout the election campaign, the Socialist Equality Party warned against any illusion that Obama and the Democratic Party offered a real alternative to the Bush administration. The party intervened in the elections with its own candidates to present an independent socialist perspective. It strenuously opposed all those tendencies that urged a vote for Obama or promoted the illusion that mass popular opposition would eventually push him to the left. One week after the election, the WSWS explained that the economic crisis would provoke social opposition within the working class, which would bring it more and more into direct conflict with the new government: What happens when the working class begins to fight for its social interests and comes into conflict with an Obama administration, when the class nature of the Obama administration is revealed and workers come forward to oppose it? Then the class basis of liberalism as a political standpoint of a section of the bourgeoisie and the petty-bourgeoisie will be revealed, and its fundamentally reactionary nature exposed. Whatever the initial exhilaration over Obama’s victory, the deepening economic crisis will sooner rather than later make itself felt in the lives of tens of millions of Americans and begin to clarify the class interests that underlie the new administration. This will set the stage for a new period of class struggle in the United States (“One week since the election of Obama” ). This analysis has been rapidly confirmed. Even before he formally assumes his position as “leader of the free world,” Obama—in his cabinet picks, his proposed economic “stimulus” package, his silence during Israel’s attack on Gaza—is demonstrating his fealty to the most powerful sections of the corporate elite. Whatever changes are made in tactics and tone, there will be no dismantling of the American military machine, let alone a retreat from the global ambitions of American imperialism. Obama has retained Bush’s defense secretary, Robert Gates, the architect of the “surge,” who spelled out the foreign policy trajectory of the new administration in the most recent edition of Foreign Affairs: Continuation of the wars in Iraq and Afghanistan; maintenance of conventional US military dominance over potential adversaries, including China and Russia; and preparation for further occupations and “counter-insurgency operations.” For treasury secretary, Obama has selected Timothy Geithner, one of the chief architects—together with Paulson and Bernanke—of the Wall Street bailouts. Obama has made clear that he will continue the administration’s policy of massive handouts to the banks. His cynical repudiation of the wishes of the electorate has assumed an almost provocative character. No opportunity is lost to demonstrate his indifference to the political and moral sensibilities of the millions who voted for him. In a recent interview, Obama said he was thankful for Cheney’s “good advice” that, in Obama’s words, the new president should not “make judgments on the basis of incomplete information or campaign rhetoric”—that is, on the basis of the promises made to the American people. Obama said he will not investigate the illegal actions of the Bush administration, including torture. “We need to look forward as opposed to looking backwards,” he declared. Obama’s breathtakingly rapid disavowal of his own campaign pledges expresses far more than his own dishonesty and cynicism. It reflects a deep crisis of American democracy. The existing institutions and political framework are impervious to the democratic expression of the popular will. Whether a Democrat or a Republican is in office does not impact the basic direction of government policy. The “two-party” system functions ever more crassly as the instrument through which the ruling financial oligarchy exercises its political power and controls the state. It flows from this essential political fact that the direction of the Obama administration will not be altered by popular pressure from the “left,” as claimed by the myriad left-liberal and petty-bourgeois protest organizations oriented to the Democratic Party. The end to war and inequality, and a settling of accounts with the crimes of American imperialism, cannot be realized within the framework of a degenerated capitalist-imperialist regime. What is required is not “change”—the hollow mantra of the Obama campaign—but social revolution. If there is one salutary impact of Obama’s election, it is that it will discredit the Democratic Party and its use of “identity politics” as a means of diverting attention from the class struggle and the oppressive and exploitative nature of capitalist society. The fight for social equality, which requires the unity of the working class, was replaced with the allocation of social privileges to small sections of various minority and/or oppressed groups. For decades, the proponents of American liberalism, backed by the various petty-bourgeois radical groups, have sought to elevate race, gender and sexual orientation as the essential categories of American society, while deliberately obscuring the significance of class. The rise of identity politics has coincided with a sharp move to the right by the Democratic Party. The promotion of affirmative action and similar policies has been accompanied, however, by deepening social inequality, including an enormous growth of social inequality within the black population. With the election of Obama, racial politics will be put to the test. The decisive social category in the United States and in every country remains class. And as class struggles erupt, they will sooner rather than later be directed against the new Obama government. Socialism and the working class Every historical crisis compels the major classes to adopt an independent standpoint and advance, with greater or lesser clarity, a class solution. The initial calls for national unity and common sacrifice will rapidly dissolve into mutual recriminations, mounting hostility and open conflict. It is not possible to chart in advance the precise timetable by which this process will unfold. Several years elapsed before the collapse of 1929 was answered by a movement of the working class. But that movement came, first in the form of the bonus marches of 1932 demanding unemployment relief, then in 1934 in the outbreak of insurrectionary strikes in Minneapolis, Toledo, and San Francisco. This was followed by the formation of the CIO in 1935 and the eruption of sit-down strikes 1936-37. There are many reasons to believe that the crisis this time will unfold more rapidly. First, even before the crisis had begun the American working class had experienced a protracted stagnation and decay in its living standards. The last 35 years have been characterized objectively be increasing exploitation. Moreover, for all the bluster and arrogance of the ruling elite, the position of American capitalism is in an historic sense far worse than it was in the early 1930s. There was a certain historical confidence that underlay Roosevelt’s assertion that there “was nothing to fear but fear itself.” As Trotsky said so well, “America’s wealth permits Roosevelt his experiments.” The situation today is vastly different. The trajectory of American capitalism, on a downward slope for decades, is now falling off a cliff. The objective crisis of American capitalism has far-reaching implications for the development of the social consciousness and political orientation of the working class. In the final analysis, the great problem of the development of socialist consciousness in America, even in periods of industrial militancy and violent class struggle, reflected the power and economically privileged position of American capitalism. This objective foundation of “American Exceptionalism”—the peculiar resistance of American capitalism to the challenge of socialism—belongs to the past. As history has so often shown, the intersection of global decline and economic crisis is a trigger for revolution. The tasks of the SEP proceed from the logic of the socioeconomic and political crisis of American and world capitalism. The party anticipates that the deepening crisis will lead to the social and political radicalization of the working class in the United States and internationally. This radicalization will find expression in the development of mass struggles that strive to break free of the bureaucratic shackles of the reactionary trade unions and assume an increasingly political and anti-capitalist dimension. This tendency is already evident in the events of 2008. The occupation of Republic Windows and Doors was an important step forward—the first independent action taken by a section of workers in response to the economic crisis. In Greece, the killing of a youth was met with a wave of mass protests that intersected with the social crisis in that country and began to spread throughout Europe. These are only initial signs. In every part of the country, in every part of the world, mass struggles will develop, and the task of the SEP and the sections of the ICFI is to intervene and provide leadership. The political preparation of the Socialist Equality Party In 2008, the Socialist Equality Party took decisive steps in anticipation of the resurgence of the class struggle and the growing influence of our own movement. In August—only a few weeks before the financial crisis exploded—the SEP held its Founding Congress. The Congress was a milestone in the history of the Fourth International and was the outcome of theoretical, political and organizational work in the US and internationally that spanned more than a decade. After extensive discussion, the Congress adopted The Historical and International Foundations of the Socialist Equality Party, which traces the heritage of our tendency and reviews the critical historical events, political struggles and theoretical disputes that determine the programmatic identity and perspectives of the ICFI and the SEP. “Revolutionary socialist strategy,” we insisted, “can develop only on the basis of the lessons of past struggles. Above all, the education of socialists must be directed toward developing a detailed knowledge of the history of the Fourth International.” In opposition to all those who look to various petty-bourgeois currents to “update” Marxism, we insisted, “The development of Marxism as the theoretical and political spearhead of socialist revolution has found its most advanced expression in the struggles waged by the Fourth International, since its founding in 1938, against Stalinism, reformism, the Pabloite revisions of Trotskyism, and all other forms of political opportunism.” The SEP Statement of Principles, adopted by the Congress, is a concise presentation of the political foundations of the party. It lays out our basic aim: “The program of the Socialist Equality Party expresses the interests of the working class, the leading and decisive international revolutionary social force in modern capitalist society. The central task of the SEP is to win the support of American workers for the program of international socialism.” Against those who aim to pressure one or another of the parties of the bourgeoisie, we insisted, “The SEP strives, on the basis of this program, to unify and mobilize the working class for the conquest of political power and the establishment of a workers state in the United States. It will create, thereby, the objective preconditions for the development of a genuinely democratic, egalitarian and socialist society.” There is no national route to socialism, a fact that is becoming all too clear with the explosion of the global capitalist crisis. We stated, “These objectives can be realized only within the framework of an international strategy, the goal of which is the global unification of the workers of all countries and the creation of a United Socialist States of the World.” The Congress also adopted a new Constitution, which establishes the necessary organizational forms for the integration of new forces into the party while maintaining its historical continuity and democratic centralist structure. The SEP’s Founding Congress, a conscious expression of a new stage in the revolutionary movement of the working class, represented as well a historical milestone in the development of Fourth International. In its political perspective and class orientation, the SEP congress stood in irreconcilable opposition to the efforts of the anti-Trotskyist Pabloite organizations to fully disassociate themselves from a revolutionary socialist program. The decision of the French Pabloite organization, the Ligue Communiste Revolutionnaire (LCR), to dissolve itself into the so-called “Anti-Capitalist Party” (NPA) is the culmination of its break with Trotskyism that dates back all the way to the 1953 split in the Fourth International. The LCR states explicitly that its new party will not be Trotskyist and that its program will be defined in national terms. In the hypocritical, cynical and evasive language commonly employed by the Pabloite organizations to mask their reactionary orientation, the LCR leaders assert that “The NPA will be an internationalist organization, in charge of its own policies on international matters.” In other words, the “internationalism” of the new party will be determined by the national interests by the NPA. This is the sort of “internationalism” that is completely acceptable to the diplomats of the Quay d’Orsay and the French bourgeois state. This formulation of the NPA’s international program provides the key to identifying the social forces and political interests that motivate the dissolution of the LCR. The formation of the NPA and similar organizations (such as the ill-fated Respect party in Britain) is a direct and, on the part of the major Pabloite leaders (Krivine and Sabado, et al), highly conscious response to the needs of the bourgeoisie in a period of deepening social and political crisis. As Trotsky explained so vividly, the bourgeoisie, as it confronts mounting social discontent, creates “scores of safety-valves and lightning-conductors,” and brings “into existence opposition parties, which will disappear tomorrow, but which today accomplish their mission by affording the possibility of the lower middle class expressing their indignation without hurt therefrom for capitalism” (Terrorism and Communism [London: New Park, 1975], p. 53). The principal objective of the NPA project and similar reactionary enterprises is to prevent, at all costs, the development of a genuinely revolutionary Marxist, i.e., Trotskyist, leadership within the working class. The World Socialist Web Site Less than three months after the SEP Congress, on October 22, the International Committee introduced its redesign of the World Socialist Web Site. In purely technical and aesthetic terms, the redesign represented a major advance. But the essential purpose of the redesign was political—that is, the development of the World Socialist Web Site to meet the demands posed by the changes in the objective situation and a rapidly growing readership. The new site introduced the Perspective section, which on a daily basis identifies the central political, theoretical and cultural issues of the day. In introducing the redesigned web site, the editorial board explained: The political orientation and tasks of the World Socialist Web Site proceed from an assessment of the objective implications of the unfolding crisis. Stated briefly, the International Editorial Board maintains the following: The global financial crisis, centered in the United States, marks a decisive turning point in the historical crisis of the world capitalist system. The Marxist analysis of the inherent and insoluble contradictions of the capitalist mode of production has received a stunning vindication. The deepening economic crisis will exacerbate the already substantial tensions between the major imperialist and capitalist powers. The basic historical conflict between the internationally integrated development of the productive forces and the nation-state system will raise ever more openly the danger of global warfare. The efforts of the United States to offset the deterioration of its world economic position, dramatically exposed in the ongoing crisis, will assume an increasingly reckless and unrestrained militaristic character. The worsening economic situation is leading inexorably to a renewed upsurge of class struggle on a world scale. The working class will resist with mounting determination the efforts of the old and corrupt bureaucratic organizations—political parties and trade unions—to block and betray its struggles. A new audience for Marxist theory and the perspective and program of revolutionary socialism advanced by the International Committee of the Fourth International will emerge among newly radicalized workers, students, youth and intellectuals. Only a party that is based firmly on Marxist theory and defends unambiguously the heritage of Trotskyism will meet the challenges of a new revolutionary epoch. Based on this assessment of the developing crisis, the International Editorial Board sees the redesign and relaunch of the World Socialist Web Site as a major step forward in the struggle for workers’ power and the establishment of socialism. The International Committee and SEP anticipate a continued and substantial growth in the readership of the WSWS, which is already the most widely read socialist web site in the world. Our aim is the development of the site as the political, intellectual and organizational center for the mobilization of the American and international working class in the struggle for socialism. Our orientation is to the American and international working class as the principal mass revolutionary force in the struggle for socialism. It is this perspective, rooted in the history and traditions of the international Trotskyist movement, that distinguishes us from every other political tendency on the face of the planet. In 2009 the Socialist Equality Party will develop its activity within the working class and fight to give leadership in its growing struggles against unemployment, wage cuts, attacks on social conditions and, in solidarity with the International Committee, the militarist policies of US imperialism. We will expand the work of the International Students for Social Equality, the youth movement affiliated with the SEP and the ICFI, and present our programmatic response to the pressing social and political problems confronting youth today—soaring debt, the lack of decent jobs, the danger of war and the draft. We will turn students to the working class as a whole. The turn to the working class is intimately bound up with the struggle for Marxism, for dialectical materialism, and the education of a new generation of workers and youth in the theoretical conceptions that have guided our movement throughout its history. The SEP in 2009 will make the case for socialism. We will explain to workers that none of the pressing problems they confront—the economic crisis, mass unemployment and poverty, the danger of world war and new neo-colonial crimes, the threat of dictatorship—can be resolved within the framework of capitalism. What is required is the construction of an independent political party of the working class that has as its aim the revolutionary transformation of global society—the replacement of capitalism, discredited and crisis-ridden, with a globally coordinated economic plan, in which the giant productive forces are controlled democratically, in the interests of social need and not private profit. History has once again taken a sharp turn. The past 12 months have witnessed an extraordinary transformation of the objective situation. Mankind is entering into a new period of political upheavals and social struggles, on a world scale, which will decide the fate of humanity. The objective prerequisites for world socialist revolution are emerging with extreme rapidity. Thus, the role of the subjective factor, the revolutionary party, assumes decisive historical significance. The chasm between the maturity of the objective situation and the present consciousness of the working class must be overcome. This requires, above all, the recruitment of workers and youth into the SEP and their political education on the basis of Marxist theory and the history of the Fourth International. This is the task to which the International Committee of the Fourth International and the Socialist Equality Party must direct all its efforts in 2009.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1 50.1 51.1 52.1 53.1 54.1 55.1 56.1 57.1 58.1 59.1 60.1 61.1 62.1 63.1 64.1 65.1 66.1 67.1 68.1 69.1 70.1 71.1 72.1 73.1 74.1 75.1 76.1 77.1 78.1 79.1 80.1 81.1 82.1 83.1 84.1 85.1 86.1 87.1 88.1 89.1 90.1 91.1 92.1 93.1 94.1 95.1 96.1 97.1 98.1 99.1 100.1 101.1 102.1 103.1 104.1 105.1 106.1 107.1 108.1 109.1 110.1 111.1 112.1 113.1 114.1
SEP (ABD) Beşinci Ulusal Kongre Kararı Sınıf Mücadelesinin Canlanması ve Sosyalist Eşitlik Partisi’nin Görevleri 27 Ağustos 2018 Bu karar, ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’nin 22-27 Temmuz 2018 tarihleri arasında toplanan Beşinci Kongresi tarafından oybirliği ile kabul edildi. Kongre, Sosyalist Eşitlik Partisi’nin ulusal başkanı ve Dünya Sosyalist Web Sitesi’nin Uluslararası Yayın Kurulu Başkanı olan David North’un raporuile açıldı. Kongre’de ayrıca, Julian Assange’a özgürlük! başlıklı karar kabul edildi. Sosyalist Eşitlik Partisi’ne katılmak için tıklayın. Giriş 1. Dünya kapitalist sistemi, kötüleşen yaşam koşullarının ve servetin aşırı yoğunlaşmasının kışkırttığı sınıf çatışmasını şiddetlendiren ve köklü siyasi kurumların saygınlığını ortadan kaldıran yaygın hoşnutsuzluk eliyle karakterize edilen şiddetli bir toplumsal ve ekonomik kriz dönemine girmiştir. İşçi sınıfının ve gençliğin azımsanmayacak bir kesimi içinde, kapitalizmin doğası gereği adaletsiz olduğuna ve ekonomik sistemde köklü değişiklikler yapılması gerektiğine ilişkin giderek artan bir anlayış söz konusu. Bu yaygın duygu henüz kapitalist sisteme son vermeye yönelik kitlesel bir siyasi harekete dönüşmemiş olmakla birlikte, sosyalizme olan ilgi ve destek hızla artıyor. İşçi sınıfının, emperyalizmin geleneksel kurumsal-bürokratik temsilcileri (başta kapitalizm yanlısı sosyal demokrat ve eski reformist partiler ile sendikalar) tarafından kendisine dayatılmış olan siyasi prangaları kırmaya başladığının açık belirtileri var. 2. Dünya kapitalizmi, 1930’lardan bu yana böylesi büyük bir kriz ile karşılaşmamıştır. Aslında, günlük haberler, 1930’ların ekonomik, siyasi ve toplumsal koşullarını çağrıştırmaktadır. O son derece önemli on yılda olduğu gibi, büyük emperyalist güçler arasındaki gerilimler artıyor ve denetim dışı bir sarmal tehlikesi oluşturuyor. Dünya emperyalizminin “barbarlık katsayısı”, 1930’larda olduğu gibi, sürekli artıyor. İnsani iddialardan vazgeçiliyor. Gazze’deki Filistinlilerin katledilmesi İsrail ve müttefikleri tarafından yalnızca haklı görülmüyor; cinayetler alkışlanıyor. Suudi Arabistan’ın ABD’nin sağladığı silahlarla Yemen’e karşı işlediği dehşet verici suçlar, medyada neredeyse hiç haber yapılmıyor. Emperyalist savaşlar ve ekonomi politikaları eliyle yoksun ve evsiz bırakılmış milyonlarca insana, yaşamlarının hiçbir değeri yokmuş gibi davranılıyor. ABD Başkanı, ABD’deki ya da diğer ülkelerdeki egemen çevrelerde herhangi bir ciddi tepki olmaksızın, Kuzey Kore gibi küçük bir ülkeyi, açıkça, “daha önce tanık olmadığımız türde ateş ve öfke”, yani on milyonlarca insanın öleceği bir nükleer bir saldırı ile tehdit ediyor. Göçmenlerin Akdeniz’de boğularak ölmesi, çaresiz sığınmacıların toplama kamplarına hapsedilmesi ve çocukların anne-babalarından kopartılması, “yeni normal” haline gelmiş durumda. Bu krizler, binlerce insanın ölümüne, on milyonlarcasının yerinden yurdundan olmasına yol açan ve küresel bir felaket tehlikesi oluşturan insan kaynaklı iklim değişikliği ve çevresel bozulum eliyle daha da kötüleşiyor. 3. Kapitalist krizin boyutu, egemen sınıfın siyasi, kültürel ve ahlaki yozlaşmasında ifade ediliyor. Bir ülkeden diğerine, aşırı milliyetçi partiler devletin en üst düzeylerine yükseltiliyor. Faşist Lega partisi İtalya’da bir koalisyon hükümetinde yer alırken, açık faşist güçler (Almanya İçin Alternatif – AfD), Hitler’in iktidara gelmesinden 85 yıl sonra Almanya parlamentosunda (Bundestag) ana muhalefet partisi konumunda. Egemen sınıfın tepeden tırnağa kokuşmuş geleneksel sosyal demokrat ve muhafazakar partileri, aşırı sağın politikalarını benimsiyorlar. Avrupa’nın ve ABD’nin toplumsal muhalefetten korkan egemen sınıfları, otoriter egemenlik biçimlerine başvuruyor ve gözü dönmüş bir şekilde interneti sansürlemeye girişiyorlar. 4. Sınıf egemenliğinin küresel krizi, en ileri ifadesini, dünya kapitalizminin merkez üssü, dünya sisteminin tüm çelişkilerini kendi içinde yoğunlaştıran ABD’de bulmaktadır. Donald Trump’ın seçilmesi, Amerikan siyasi tarihinde önemli bir dönüm noktasına işaret etmişti. Serveti finans, gayrimenkul, kumarhane ve eğlence sektörlerindeki dolandırıcılıklardan kaynaklanan Trump, her ne kadar burjuva muhalifleri onu cehennemden çıkmış bir canavar gibi gösterseler de, Amerikan egemen sınıfının asalaklığının ve tüm sistemin işleyişine yayılmış suçluluğun kişiselleşmesi olarak çok daha iyi anlaşılır. 5. Amerikan emperyalizminin önde gelen dünya gücü olarak ortaya çıktığı dönemde, Başkan Theodore Roosevelt, “Yumuşak konuş, büyük bir sopa taşı [Aba altından sopa göster]” sözünü ortaya atmıştı. Bununla beraber, Amerikan emperyalizmi, ABD ekonomisinin küresel rakiplerine göre gerilemesiyle birlikte, küresel konumunu korumak için, giderek artan bir şekilde askeri gücünü geliştirmeye çalıştı. Trump’ın “Amerika’yı yeniden büyük yapma” yönündeki savaşçı tehditleri, ulusal kriz ve gerileme korkusundan kaynaklanmaktadır. Ancak onun ABD’nin “büyüklüğünü” yeniden sağlamak için başvurmaya niyetlendiği araçlar, felakete yol açmak zorundadır. Trump’ın “Önce Amerika” politikası, ABD’nin egemenliğini kurarken II. Dünya Savaşı’ndan beri kullandığı kurumları pervasız bir biçimde parçalıyor. Trump, yalnızca Batı Avrupa’daki ve Asya’daki çok önemli müttefiklerini yabancılaştırmıyor; Kanada’ya ve Meksika’ya yönelik eşzamanlı suçlamalarıyla, ABD’yi Amerika kıtasında da yalıtıyor. 6. Trump, ABD’nin ekonomik yaptırım kaygısıyla karşı karşıya kalan geleneksel müttefiklerinin, Amerikan dayatmalarına boyun eğmekten başka bir seçeneği olmayacağını hesaplıyor. Ancak ABD için Trump’ın sürekli hakaret ettiği burjuva devlet başkanlarının ve başbakanların kızmasından ve gücenmesinden daha tehlikeli olan, onun atıp tutmalarının dünyanın dört bir yanındaki kitleler içinde kışkırttığı öfkedir. ABD’nin emperyalist yağmacılığını on yıllar süren savaşlar eliyle zaten yıpranmış olan “demokrasi” ve “insan hakları” bayrağı ardında gizleme çabaları, bütünüyle gözden düşmüştür. Dünyanın dört bir yanındaki kitleler içinde Amerikan emperyalizmine olan küresel muhalefet, özellikle ABD içindeki artan toplumsal radikalleşme ile kesiştiği ve karşılıklı etkileşim içinde olduğu için, önemli bir siyasi etmen olarak ortaya çıkıyor. 7. Trump yönetimi, sürdürülemez düzeylerde toplumsal eşitsizliğin olduğu bir ülkeyi yönetmektedir. Onun eylemleri, Amerikan kapitalizminin açmazının ifadesidir. Trump yönetiminde, “terörle mücadele”, “göçmenlerle mücadele” biçimini alıyor. Göçmen işçilere yönelik demokrasi karşıtı polis devleti önlemleri, egemen sınıfın savaş ve toplumsal karşıdevrim politikalarına yönelik tüm toplumsal muhalefete karşı kullanılacaktır. 8. Demokratik egemenlik biçimlerinden kopuşa, devlet aygıtı içindeki şiddetli çatışmalar eşlik ediyor. Demokratlar Amerika’da “nifak tohumu eken” Ruslara ilişkin McCarthyci fantezilerini açıklarken, Başkan, her gün, verip veriştiriyor. Demokratik Parti ve medyanın kimi kesimleri tarafından girişilen Trump karşıtı muhalefette, onurlu olmak şöyle dursun, en küçük ilerici bir yan yoktur. Onlar, egemen sınıfın bir diğer gerici hizibini temsil etmektedirler. Bu hizip, Trump’a, asıl olarak, onun (özellikle Rusya’ya yönelik) dış politikası Amerikan emperyalizminin uzun süreli stratejik çıkarlarına zarar verdiği gerekçesiyle karşı çıkıyor. 9. Egemen sınıf, eski egemenlik biçimlerini yürürlükten kaldırıyor, devlet kurumlarını toplumun oligarşik karakteri ile uyumlu hale getiriyor. Ancak bu süreç, işçi sınıfı içinde, toplumsal eşitsizliğe ve demokratik haklara yönelik saldırılara karşı artan sayıda ve giderek daha bilinçli bir direniş ile karşılaşıyor. Sınıf mücadelesinin en temel biçimi olan grev eylemlerinin düzeyi, sendikalar tarafından on yıllar boyunca bastırılmalarının ardından, çarpıcı biçimde yükselmiş durumda. Bu küresel süreç, İran’daki kemer sıkma karşıtı protestoları, ABD’de eyalet çapında bir dizi öğretmen grevlerini, Almanya’daki kitlesel grevleri, Fransa’daki işçilerin sağcı çalışma yasası reformlarına karşı seferberliğini ve Latin Amerika ile Ortadoğu’daki öğretmen ve öğretim görevlisi grevlerini kapsamaktadır. 10. Sınıf mücadelesinin yoğunlaşması, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’ne ve ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’ne büyük bir sorumluluk yüklemektedir. İşçi sınıfı, yaşam koşullarına ve demokratik haklarına yönelik amansız saldırıya direnmeye çalışıyor. Bununla birlikte, kapitalizmin krizi ve egemen seçkinlerin bilinçli savaş ve diktatörlük hazırlıkları, işçi sınıfının sınıf bilincinden daha hızlı bir şekilde ilerliyor. Bu siyasi gerçekliğin kabulü, tarihdışı öznelciliğin en basiretsiz ve abes biçimi olan kötümserliği meşrulaştırmaz. Tersine, o, işçi sınıfının siyasi bilincini onun karşı karşıya olduğu tarihsel görevlerin gerektirdiği düzeye yükseltmek için, geçtiğimiz yüzyıl ve şimdiki nesnel kriz boyunca yaşanan sınıf mücadelesi deneyimlerinin kavranmasından kaynaklanan daha büyük bir kararlılığı gerektirir. 11. Küresel kapitalist sistemin nesnel krizinin etkisi ile işçi sınıfının sınıf bilinci arasındaki ilişki durağan değil, devingendir. Başta geleneksel inançların altını oyacak ve toplumsal bilinci radikalleştirecek patlayıcı olayların (her şeyden önce, gerçek sınıf çatışması deneyiminden kaynaklananların) eksikliği çekilmeyecektir. "Aniden" kitlesel devrimci mücadeleler biçimini alacak köklü süreçleri, yalnızca, teorik kavrayışa ve tarihsel bilgiye sahip bir parti fark edip çözümleyebilir ve onlara hazırlanabilir. Dolayısıyla, devrimci partinin görevi, devrimci bir hareketin inşa edilip edilemeyeceği konusunda spekülasyon yapmak değildir. Neyin başarılıp başarılamayacağı mücadelede belirlenecektir. 12. Troçki'nin II. Dünya Savaşı'nın başlangıç aşamalarında, 1940'ta yapmış olduğu değerlendirme, 78 yıl sonra çok daha geçerlidir. Ekonomik yaşamın, 19. yüzyılda olduğu gibi daha hızlı ve sağlıklı bir gelişmesini sağlama almak, günümüzde artık söz konusu değildir. Bugün söz konusu olan, insan soyunu intihardan kurtarmaktır. Oportünist partilerin altındaki zemini bütünüyle oyan, tam da bu tarihsel sorunun şiddetidir. Devrimin partisi ise, tersine, amansız tarihsel gerekliliği yerine getirdiği gerçeğinin bilincinde bitip tükenmez bir güç kaynağı bulur. Dördüncü Enternasyonal’in 80 yılı 13. Bu tarihsel durumda, devrimci parti, nesnel krizin sonucunu belirlemede çok büyük bir etmendir. Nesnel duruma ve siyasi olasılıklara ilişkin, devrimci partinin müdahalesinin etkisini dışlayan bir değerlendirme, Marksizme bütünüyle yabancıdır. Marksist devrimci parti, olayları yalnızca yorumlamaz. O, çözümlediği olaylarda yer alır; işçi iktidarı ve sosyalizm uğruna mücadeledeki önderliği dolayımıyla dünyayı değiştirmeye çabalar. 14. Bu yıl, Dördüncü Enternasyonal’in Eylül 1938’de kurulmasının 80. yıldönümü. Dördüncü Enternasyonal’in faaliyeti, 80 yıllık varlığının 65 yılı boyunca, Uluslararası Komite’nin önderliği altında gelişmiştir. 2018’den bakıldığında, Dördüncü Enternasyonal’in 1938’de üzerinde inşa edildiği ve 1953’te Uluslararası Komite’yi kuran Açık Mektup’un yayınlamasında savunulan tarihsel çözümleme, ilkeler ve program, bütün bu tarihsel gelişme sürecinde doğrulanmıştır. 15. Troçkist hareket tarafından Stalinizme karşı verilmiş mücadelenin tarihsel ve siyasal meşruiyeti konusundaki tüm sorular, Stalinist rejimlerin 1989-1991 yılları arasında dağılması ve kapitalizmin tüm Doğu Avrupa’ya, Sovyetler Birliği’ne, Çin’e ve Vietnam’a yeniden girmesiyle birlikte, kesin ve inkar edilemez biçimde yanıtlanmıştır. Sovyetler Birliği’ndeki Stalinist bürokrasi, Troçki’nin, 1936’da yayınlanan İhanete Uğrayan Devrim’de öngörmüş olduğu gibi, 1917 Ekim Devrimi’nin ardından kurulmuş kamusallaştırılmış mülkiyet ilişkilerini tasfiye etti. 1989-1991’in olayları, yalnızca Dördüncü Enternasyonal’in Stalinizme karşı mücadelesini doğrulamakla kalmamış; aynı zamanda, Sovyetler Birliği’nde, Doğu Avrupa’da ve Çin’de kurulmuş rejimlerde, devlet iktidarının yeni bir sömürü toplumundaki yeni bir egemen sınıf tarafından kullanıldığını iddia etmiş olan Troçkizm karşıtı eğilimlerin teorik iflasını da açığa çıkarmıştır. Max Shachtman ve izleyicileri tarafından büyük bir tantana ile keşfedilen bu sömürücü “yeni sınıf”, onların teorisi ile bütünüyle çelişir biçimde davrandı. O, tarihteki diğer sömürücü sınıflardan farklı olarak, kendisini gönüllü olarak feshetti! Bu bürokratik rejimlerin, yeni mülkiyet biçimlerinin koruyucuları olmak şöyle dursun, Troçki’nin öngörmüş olduğu gibi, kapitalizmin restorasyonuna ve kapitalist bir sınıfın yeniden oluşturulmasına yönelik siyasi araçlar oldukları kanıtlandı. 16. Uluslararası Komite, 1953’te, en dikkat çekici biçimde Michel Pablo ve Ernest Mandel tarafından ileri sürülen ve Stalinist rejimlerin sosyalizmin gerçekleştirileceği araçlar olduğunu iddia eden Troçkizm karşıtı yeni bir revizyonizm biçimine karşı kuruldu. Bu revizyonistlere göre, Stalinist bürokrasiler, deforme işçi devletlerini yüzyıllarca yöneteceklerdi. Bu hastalıklı perspektif, Stalinist bürokrasileri tarihteki başlıca ilerici güç konumuna yükseltiyor; işçi sınıfını, bürokratik önderliğe baskı uygulayan ikincil bir toplumsal güç durumuna indirgiyor; Dördüncü Enternasyonal’e olan gereksinimi bütünüyle reddediyordu. Pablocular, çok sayıda burjuva ulusalcı ve küçük burjuva radikal harekete siyasi ödüller bağışladılar. Yalnızca en bilinenlerden söz edersek, Mısır’da Nasır, Cezayir’de Bin Bella, Arjantin’de Peron ve özellikle de Küba’da Castro, sosyalizme giden, işçi sınıfının bağımsız devrimci mücadelesinin ve Marksist-Troçkist bir partinin önderliğinin olmadığı yeni bir yolun örnekleri olarak göklere çıkartıldı. 17. Pablocular ile 1953’te yaşanan bölünme, Dördüncü Enternasyonal içindeki Troçkizm karşıtı oportünizme karşı uzun siyasi mücadelenin yalnızca başlangıcıydı. Pablocu revizyonizm ile öğretiye bağlı Troçkizm arasındaki kavga, yalnızca bir sözcükler savaşı değildi. Bu, nesnel siyasi koşullardan kaynaklanmıştı ve gerçek sınıfsal güçlerin çıkarlarını yansıtıyordu. Pabloculuk, küçük burjuvazinin, işçi sınıfını kendi çıkarlarına tabi kılma çabalarının siyasi ifadesiydi. Savaş sonrası hızlı ekonomik büyüme koşulları ve Stalinist, Sosyal Demokrat partilerin ve sendika bürokrasileri ile burjuva milliyetçi örgütlerin hala sürmekte olan etkisi sınıf bilincini ve devrimci mücadeleyi bastırdığı ölçüde, Dördüncü Enternasyonal içindeki güçler ilişkisi Pabloculardan yanaydı. 1970’lerde, Britanya’daki İşçilerin Devrimci Partisi’nin (WRP) önderlerinin daha önce 1953’te Pablo ile Mandel’e karşı mücadelede ve Amerikan Sosyalist İşçi Partisi’nin (SWP) 1963’te Pablocular ile yeniden birleşmesine muhalefet ederken savunmuş oldukları ilkelerden geri adım atması, Uluslararası Komite’yi imha ile tehdit etti. 18. WRP’nin Pablocu yönelimine karşı 1982–1985 yılları arasında İşçiler Birliği (ABD’deki Sosyalist Eşitlik Partisi’nin önceli) içinde ortaya çıkan muhalefetin, tüm Uluslararası Komite’yi Troçkist hareketin tarihsel olarak geliştirilmiş programının savunusunda bir araya getirme noktasında belirleyici olduğu kanıtlandı. İşçilerin Devrimci Partisi’nin Uluslararası Komite üyeliğinin Aralık 1985’te askıya alınmasıyla birlikte (bunu Şubat 1986’daki resmi bölünme izledi), öğretiye bağlı Troçkistler, Uluslararası Komite üzerindeki kontrolü yeniden kazandılar. Bu belirleyici zaferin, Sovyetler Birliği’ndeki ve Doğu Avrupa’daki Stalinist rejimlerin son ölümcül krizi; mevcut kitlesel işçi partilerinin ve sendikaların dünya çapındaki kapitalist saldırıya genel teslimiyeti ve burjuva ulusal hareketlerin dünya çapındaki emperyalist yeni sömürgecilik karşısındaki açık acizliği bağlamında gerçekleşmiş olması bir rastlantı değildir. Emperyalizmin bu ajanlarının zayıflaması, Pablocu güçlerin altını oydu. 19. Uluslararası Komite, 1985-86 bölünmesinin ardından, Marksist teori ve Troçkist hareketin tüm mirası temelinde, bir siyasi netleşme ve örgütsel gelişme süreci başlattı. Uluslararası Komite’nin daha önce birlikler biçiminde olan şubelerinin Sosyalist Eşitlik Partilerine dönüşmesine, Troçkist hareketin yeni bir devrimci işçi sınıfı kabarması dönemindeki bağımsız ve belirleyici rolünün gerçekleşebileceği düşüncesiyle girişilmişti. Şubat 1998’de Dünya Sosyalist Web Sitesi’nin kurulması; internetin devrimci potansiyelini kabul edip yaratıcı biçimde kullanmaya yönelik bu benzersiz girişim, devrimci Marksizmin izleyicilerinin ve Troçkist hareketin siyasi etkisinin büyük ölçüde genişlemesini mümkün kıldı. 20. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi ve onun tarih eliyle doğrulanmış olan ilkeleri ve programı, şimdi, uluslararası işçi sınıfının birleşmesinde ve Sosyalist Devrimin Dünya Partisi’nin inşasında kritik öneme sahip bir güçtür. Toplumsal kriz ve işçi sınıfının radikalleşmesi 21. Kapitalizmin temel çelişkileri (uluslararası ekonomi ile ulus devlet sistemi ve toplumsallaştırılmış üretim ile karların kişiler tarafından sahiplenilmesi arasındaki çelişkiler), jeopolitik anlaşmazlıkların yoğunlaşmasında ve bir üçüncü dünya savaşı tehlikesinde; toplumsal eşitsizliğin artmasında; demokratik egemenlik biçimlerinin uluslararası ölçekte çökmesinde ve hepsinden önemlisi, işçi sınıfının siyasi radikalleşmesinde ifade edilmektedir. 22. Konjonktürel bir gerilemeyi değil ama kapitalist sistemin yapısal bir krizini temsil eden 2008 mali çöküşünden bu yana on yıl geçti. SEP, Ocak 2009'da, krize "toplumsal olarak tarafsız" bir yanıt olamayacağı ve "alınan bütün önlemler"in, "mali seçkinlerin en güçlü kesimlerinin çıkarlarını sağlama almayı" amaçladığı uyarısında bulunmuştu. Biz, egemen sınıfın krize yanıtının, işçi sınıfına yönelik saldırının yoğunlaşması ve militarist şiddetin, başlıca emperyalist ve kapitalist güçler arasındaki gerilimleri şiddetlendirecek şekilde uluslararası ölçekte yayılması olacağını öngörmüştük. 23. Bu çözümleme doğrulanmıştır. Geçtiğimiz on yıl boyunca, dünyadaki egemen sınıflar, ABD'deki Obama yönetiminin önderliğinde, varlık balonlarını yeniden şişirmek için, piyasalara, bedeli kemer sıkma önlemleri, ücret kesintileri ve sosyal programlara yönelik aralıksız bir saldırı dolayımıyla ödenecek trilyonlarca dolar akıttılar. Bunun sonuçları, toplumsal ilişkilerin durumunda ve tüm dünyada hüküm süren toplumsal eşitsizlik düzeylerinde açıkça görülüyor. 24. Servetin mali seçkinlerin elinde yoğunlaşması, modern tarihin herhangi bir döneminde olduğundan daha fazladır. Danışmanlık şirketi Capgemini'nin Haziran 2018 tarihli "Dünya Servet Raporu" göre, dünyadaki milyonerlerin (18,2 milyon insan) serveti, ilk kez 2017 yılında, bir önceki yıla göre yüzde 10 artarak, tarihte ilk kez 70 trilyon doları aşmış durumda. Mayıs ayında Wealth-X tarafından hazırlanan "Milyarder Sayımı" adlı bir başka rapor, dünyadaki milyarderlerin sayısının, 2016-2017 yılları arasında, yüzde 15 artarak 2.754 kişiye ulaştığını; bu milyarderlerin servetinin, yüzde 24 artarak, tüm gezegenin gayrısafi hasılasının yüzde 12'sine eşit olacak şekilde, 9,2 trilyon dolara ulaştığını ortaya koyuyor. Bu servet artışındaki başlıca etmen, 2017'de hisselerin piyasa değerinin küresel ölçekte yüzde 21,8 artmasıyla birlikte borsaların yükselmesiydi. Bu arada, Dow Jones Endüstriyel Ortalaması, geçtiğimiz on yıl içinde dört kat arttı. 25. Aşırı servet yoğunlaşması, hükümetin desteklediği ve onun uzun soluklu "parasal genişleme" programında örneklenen olağanüstü ölçüde bir mali spekülasyon eliyle teşvik edilmiştir. Ancak, piyasa spekülasyonunun sürdürülemez düzeylere ulaşmış olduğunun giderek artan belirtileri söz konusu. Toplam borç sınırı (yani, hisse senedi satın almak için kullanılan borç alınmış para), şimdi tahminen 670 milyar dolar düzeyinde. Bu gayrısafi yurtiçi hasılanın, 1929 çöküşünden bu yana ulaşılmış en yüksek düzey olan yüzde 3'üne karşılık geliyor. Yalnızca beş hisse senedi (Facebook, Apple, Amazon, Google ve Netflix) tüm borsa varlığının yüzde 10,6'sını oluşturuyor. 26. Devlet destekli piyasa kumarı mali oligarşiyi zenginleştirirken, nüfusun geniş kesimlerinin yaşam koşulları şok edici bir hızla kötüleşiyor. Credit Suisse tarafından geçtiğimiz yılın sonunda yayınlanan bir rapora göre, "Dünyadaki en yoksul 3,5 milyar yetişkinin her biri 10.000 dolardan daha az varlığa sahip. Dünyanın çalışma çağındaki nüfusunun yüzde 70'ini oluşturan bu insanların toplam varlığı, küresel servetin yalnızca yüzde 2,7'sine denk düşüyor." ABD'de, üç kişinin (Jeff Bezos, Bill Gates ve Warren Buffett), nüfusun alttaki yarısından daha fazla parası var. ABD'deki gelir sahiplerinin tepedeki yüzde 1'inin toplam gelirler içindeki payı 1980'de yüzde 10 iken, 2016'da yüzde 20'ye çıktı. Bu arada, alttaki yüzde 50'nin toplam gelirler içindeki payı, aynı dönemde, yüzde 20'den yüzde 13'e geriledi. 27. Toplumsal eşitsizlikteki aşırı artış çeşitli biçimlerde ifade ediliyor. Bir kimyasal uyuşturucu bağımlılığı ülkenin büyük kesimini kırıp geçiriyor. Uyuşturucu salgınından, aşırı alkol tüketiminden ve intiharlardan kaynaklanan ölümlerdeki çarpıcı artış, 2016'da, birbiri ardına iki yıl boyunca, ortalama yaşam süresinde bir azalmaya yol açtı. Nüfusun yaklaşık yarısı 10.000 dolardan daha az birikime sahip ve emekli olamayacak. Sağlık hizmetlerinin maliyetleri Obamacare'in etkisi altında artıyor ve yüksekokul mezunlarının, toplam 1 trilyon dolardan fazla borcu var. Obama yönetiminin otomotiv sektörünü yeniden yapılandırması, yarı zamanlı ve düşük ücretli çalışmanın yayılmasına öncülük etti. Kamu altyapısının yağmalanmasının canice sonuçları, Flint'teki su krizinde ve Puerto Rico'nun, Maria Kasırgası sırasında 5.000 ya da daha fazla insanın öldüğü yıkımında açığa çıktı. 28. Her zaman gizemli bir karaktere sahip olmuş olan "sınırsız fırsatlar ülkesi", düşük ücretler, borçlar, sürekli ekonomik güvencesizlik ve toplumsal eşitsizlik ülkesine dönüşmüştür. Bir çocuğun anne babasından daha fazla kazanma şansı, geçtiğimiz yarım yüzyıl boyunca, yüzde 90'dan yüzde 50'ye geriledi. ABD artık, büyük kapitalist ülkeler arasında en yüksek bebek ölümleri oranına ve en düşük ortalama yaşam süresine sahip olanı. 29. Bu olgular son derece kapsamlı siyasi sonuçlara sahiptir. SEP'in 2010 yılında kabul ettiği programda belirtmiş olduğu gibi, "Son tahlilde, Amerikan kapitalizminin büyük serveti ve gücü, işçi sınıfının şirketlerin kontrolündeki iki partili sisteme tabiiyetinin en önemli nesnel nedeniydi... Ancak, nesnel koşullardaki değişim, Amerikan işçilerinin düşüncelerini değiştirmesine yol açacaktır. Kapitalizmin gerçekliği, işçilere, toplumun ekonomik örgütlenmesinde köklü ve devrimci bir değişim uğruna mücadele için çok sayıda neden sağlayacaktır." 30. Bilinçteki bu değişimler, şimdiden yaşanmaktadır. Başka hiçbir ülkede, sosyalist bilincin en temel ifadesini bile engellemeye yönelik böylesi amansız bir saldırı söz konusu değildir. Bununla birlikte, kamuoyu yoklamaları, gençlerin yüzde 50'den fazlasının sosyalizme ilişkin olumlu bir yaklaşım sergilediğini ve daha fazlasının, kapitalizm yerine sosyalist bir toplumda yaşamayı tercih ettiğini gösteriyor. Bu, Marksizmin görüşlerini doğrulayan ve sınıf mücadelesinin ve işçi sınıfının sonuna ilişkin tüm küçük burjuva teorileri çürüten dikkat çekici bir değişimdir. Amerikan kapitalizminin patlaması ve dünya savaşı tehlikesi 31. Amerikan egemen sınıfının Amerikan kapitalizminin uzun süreli gerilemesine içerideki yanıtı toplumsal karşıdevrim; dışarıdaki tepkisi ise emperyalist şiddet patlamasıdır. Büyük Bunalım'ın patlamasından bir yıl önce, 1928'de, ABD'nin emperyalist politikasını çözümleyen Troçki, şu uyarıda bulunmuştu: "ABD emperyalizminin hegemonyası, kriz dönemlerinde, ekonomik büyüme döneminde olduğundan çok daha tam, daha açık ve daha amansız bir şekilde işleyecektir. ABD, kendi zorluklarının ve hastalıklarının üstesinden, bu ister Asya'da, Kanada'da, Güney Amerika'da, Avustralya'da ya da bizzat Avrupa'da ortaya çıksın, ister barışçıl isterse savaş yoluyla gerçekleşsin, asıl olarak Avrupa zararına gelmeye çalışacaktır." 32. Savaş, Amerikan politikasının kalıcı bir özelliği haline gelmiştir. Amerikan emperyalizminin stratejistleri, Sovyetler Birliği'nin 1991'de Stalinistler tarafından dağıtılmasının ardından, bir "tek kutuplu uğrak" ilan etmişlerdi. Soğuk Savaş dönemindeki başlıca rakibinin ortadan kalkması, Amerikan egemen sınıfı tarafından, Amerikan kapitalizminin gerilemesine ve küresel hegemonyasının temellerinin aşınmasına karşı koymaya yönelik başlıca mekanizma olarak, sınırsız askeri güç kullanımı için bir fırsat olarak yorumlanmıştı. 33. Çeyrek yüzyıl sonra, bu politika açıkça başarısız olmuş durumda. 11 Eylül 2001 terör saldırıları, askeri şiddetin büyük ölçüde tırmandırılması için, George W. Bush yönetimi tarafından 2002'deki Ulusal Güvenlik Stratejisi'nde benimsenen "önleyici savaş" doktrininde ayrıntılı biçimde açıklanan "terörle mücadele"ye bir bahane sağladı. ABD'nin başını çektiği ya da desteklediği bir dizi istila savaşı, Irak'ı, Yugoslavya'yı, Afganistan'ı, Libya'yı, Suriye'yi, Yemen'i ve birçok başka ülkeyi yıkıma uğrattı. Bu savaşlar, bir milyondan fazla insanın ölümüne, tüm toplumların imhasına yol açar ve II. Dünya Savaşı'ndan sonraki en büyük sığınmacı krizini yaratırken, Amerikan emperyalizminin krizini çözmekte başarısızlığa uğramıştır. Onlar şimdi, Çin'i, Rusya'yı ve Washington'ın Avrupa'daki geleneksel emperyalist müttefiklerini kapsayan büyük güçler ile bir çatışma haline geliyorlar. 34. ABD, etkin bir şekilde, dünya savaşını planlıyor. Trump yönetiminin Aralık 2017'de açıklanan Ulusal Güvenlik Stratejisi, ilk kez, ABD askeri planlamasının odak noktasının büyük güçleri kapsayan büyük bir savaşa hazırlık olduğunu ortaya koyuyor. Dünya tarihinde ilk kez iki tarafın da nükleer silahlara sahip olacağı bu tür bir çatışma, insanlığın fiziksel varlığını tehdit edecektir. Rusya'yı ve Çin'i "değişim yanlısı güçler" olarak belirleyen ABD Savunma Bakanı James Mattis, "ABD ulusal güvenliğinin başlıca odak noktası, artık, terörizm değil; büyük güç rekabetidir." diye ilan etti. Strateji belgesi, ABD'nin geçtiğimiz dönemdeki "stratejik rehavet"inden, "askeri kapasite" geliştirememesinden, "yeni silah sistemleri" edinememesinden ve en çarpıcı olanı, savaşın "uzak mesafelerden, asgari kayıpla, hızla" kazanılabileceği düşüncesinden yakınıyor. 35. ABD'nin başlattığı çeyrek yüzyıllık savaşlar ile büyük güç çatışmasının ortaya çıkması ve dünya savaşı tehlikesi arasında içsel bir bağlantı vardır. SEP'in başkanı David North'un Temmuz 2016'da yazmış olduğu gibi: ABD'nin küresel egemenlik yöneliminin stratejik mantığı, Ortadoğu'daki ve Afrika'daki yeni sömürgeci operasyonların ötesine geçmektedir. Sürmekte olan bölgesel savaşlar, ABD'nin Rusya ve Çin ile hızla tırmanan cepheleşmesinin bileşenleridir. Ancak dünya egemenliği uğruna sürmekte olan ve Rusya ve Çin ile yaşanan anlaşmazlığın merkezinde yatan mücadeledeki bu son aşama, ABD ile en önemli olası rakibi Almanya dahil şimdiki emperyalist müttefikleri arasındaki örtülü ve patlamaya hazır gerilimleri ön plana çıkarıyor. Yirminci yüzyılın iki dünya savaşı, yanlış anlamaların ürünü değildi. Geçmiş, başlangıçtır. Uluslararası Komite'nin 1990-91'de öngörmüş olduğu gibi, ABD'nin küresel egemenlik iddiası, dünya politikasının altında kaynayan emperyalistler arası rekabeti yeniden alevlendirmiştir. [Savaşla Geçen Çeyrek Yüzyıl, Önsöz] 36. Haziran ayındaki G7 zirvesinin, Trump yönetiminden ve Avrupalı hükümetler ile Kanada'dan gelen karşılıklı suçlamaların ortasında tarihi çöküşü, artmakta olan Atlantik ötesi bölünmenin en son ve en uç ifadesidir. Anlaşmazlığın doğrudan nedeni, Trump yönetiminin "Önce Amerika" ekonomik ulusalcılığı ve Avrupa Birliği'nden, Kanada'dan ve Meksika'dan yapılan ithalata milyarlarca dolarlık gümrük engelleri uygulama tehditleridir. ABD ile AB arasındaki uzlaşmazlıklar yalnızca ticaret konusunda değil; AB'nin, İran nükleer anlaşmasına son vererek bu ülkeyi savaşla tehdit eden ABD politikasına karşı çıkması ile ilgili olarak da artıyor. Ancak, büyük emperyalist güçler arasındaki artan anlaşmazlıklar, Donald Trump'ın kişisel özelliklerine atfedilemez. Bu anlaşmazlıklar, pazarlara, kaynaklara ve emeğe ulaşım konusunda bu emperyalist güçler arasındaki artan mücadelenin ifadesidir. 37. Avrupa'daki emperyalist güçlerin yanıtı, silahlanma ve çıkarlarını ABD'den bağımsız bir şekilde ileri sürmektir. Almanya Başbakanı Angela Merkel, Haziran ayında, "Bizler, Avrupalılar olarak, yazgımızı daha fazla kendi ellerimize almak zorundayız" dedi ve Avrupa'nın, "artık, belli bir kaygısızlıkla on yıllarca yapmış olduğumuz gibi, ABD'nin onu zaten gözetmesini" umamayacağını ekledi. Ona göre, Almanya ve Avrupa, "Olanak dahilinde Kanada ya da Japonya ile birlikte, Avrupa'daki ilkelerimizi ve değerlerimizi teşvik etmeli." idi. Almanya, Merkel yönetiminde, Almanya-Fransa önderliğinde bağımsız bir Avrupa askeri gücünün geliştirilmesini destekliyor. Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi? 38. Sürdürülemez toplumsal eşitsizlik düzeylerinin ve sürekli, yayılan savaşın etkisi, siyasi ifadesini, ABD içindeki demokratik egemenlik biçimlerinin çökmesinde bulmaktadır. 39. Trump'ın göreve başlaması, aşırı sağcı, faşizan ve aşırı milliyetçi politikayı devlet aygıtının doruklarına taşımıştır. Trump, 2016 seçimleri sırasında, söylemini toplumsal hoşnutsuzluğa ve hüsrana yöneltmiş, "unutulmuş insan" hakkında yalanlara ve boş demagojiye başvurmuştu. Bununla birlikte, yönetimin gerçek toplumsal tabanı, zenginler yararına yoğun vergi indirimlerinde, ordu bütçesinde çarpıcı bir artışta ve kamu eğitimine, devlet düzenlemelerine, sosyal programlara ve bir bütün olarak işçi sınıfına yönelik saldırının yoğunlaşmasında dışavurmaktadır. 40. Trump yönetiminin politikalarının merkezinde, Gestapo tarzı baskınlarla, hapsedilmelerle ve sınırdışılarla terörize edilen göçmenlerin kötülenmesi bulunmaktadır. Sınırda anne-babalarından kopartılan, kafeslerin içine hapsedilen ve ardından fiziksel ve cinsel olarak kötü muameleye maruz kalan çocukların görüntüleri, ABD'de ve tüm dünyada bir şoka ve tiksintiye yol açmış durumda. Trump'ın egemen sınıf içindeki anlaşmazlıklara yanıtı, aşırı milliyetçilik ve popülist demagoji temelinde aşırı sağcı güçleri harekete geçirmeye çalışan faşizan çağrılarını ikiye katlamaktır. Amaç, zaten aşırı sömürüye maruz kalan göçmen işçileri, ABD toplumunu karakterize eden kaba toplumsal eşitsizlik düzeylerinin günah keçisi yapmaktır. 41. Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza (ICE) ile Gümrük ve Sınır Koruma (CBP) daireleri, işçi sınıfına yönelik gelecekteki savaşlar için eğitim alanlarıdır. Göçmen polisine, herkesin demokratik haklarını çiğneyecek, hukuk dışı aramalar ve el koymalar gerçekleştirecek, yurttaşlığın kanıtlanmasını isteyecek ve insanları okullarda ve işyerlerinde topluca gözaltına alacak şekilde geniş yetkiler verilmiş durumda. Obama yönetiminde inşa edilmiş hapishaneler, günümüzün toplama kamplarına dönüştürülüyor. Bu baskı aygıtı, egemen sınıf tarafından, siyasi ve toplumsal muhalefete karşı kullanılacaktır. 42. Amerikan egemen sınıfı, Trump yönetimi ile birlikte, geri dönüşü olmayan bir çizgiyi aşmıştır. 2000 yılındaki seçimlerin çalınmasından ve başkanlığın, Anayasa Mahkemesi'nin dörde karşı beş oyla George W. Bush'a verilmesinden bu yana 18 yıl geçti. WSWS'nin o zaman vurgulamış olduğu gibi, seçimin sonucu ve onun tüm siyaset kurumu tarafından kabul edilmesi, artık egemen sınıf içinde temel demokratik haklardan yana bir kesimin olmadığını kanıtlamıştı. O seçimi, Yurtseverlik Yasası, iç izleme, "olağandışı gözaltı", devlet destekli işkence ve Guantanamo ile sonsuza kadar ilişkilendirilmiş "terörle mücadele" izledi. Obama yönetimi, ABD başkanının, ABD yurttaşları dahil herkesi yargı süreci olmaksızın öldürme hakkını ileri sürmesi ile birlikte, demokratik haklara yönelik saldırıyı tırmandırdı. 43. Trump yönetiminin en büyük kazancı, siyaset kurumu içindeki karşıtlarının omurgasız ve gerici karakteridir. ABD'de, Avrupa'da olduğu gibi, toplumsal öfkeye ve hoşnutsuzluğa yönelik ilerici bir çıkış noktasının yokluğundan yararlanan, aşırı sağdır. 44. SEP Siyasi Komitesi'nin, "Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi? Washington’daki siyasi kriz ve işçi sınıfının stratejisi" başlıklı açıklamasında belirttiği gibi: Trump’ın siyaset kurumu içindeki, hem Demokratları hem de Cumhuriyetçileri içeren muhalifleri, şirket ve mali sektör seçkinlerinin bir hizbini temsil etmektedir. Onların Trump’a karşı kullanmakta oldukları, ordu-istihbarat kurumu ve şirket-mali sektör seçkinleri içindeki unsurlar ile gizli entrikaları kapsayan yöntemler, özünde antidemokratiktir. Bunlar, saray darbesi yöntemleridir. 45. Trump'ın 2016'da seçilmesi, yalnızca Demokratik Parti'nin karakteri sayesinde mümkün olabildi. Hillary Clinton, seçimlere, Wall Street'in, ordu-istihbarat aygıtının ve ayrıcalıklı üst orta sınıf kesimlerinin adayı olarak, kimlik politikalarının desteklenmesi üzerinden katıldı. Bernie Sanders'in Clinton'ı destekleme kararı (toplumsal muhalefeti Demokratik Parti'nin arkasına akıtmayı amaçlayan bir kampanyanın doruk noktası), Trump'ın toplumsal hoşnutsuzluğa seslenmesinin önünü açtı. 46. Demokratlar, seçimin ardından, Trump'a yönelik tüm muhalefeti, istihbarat aygıtının güçlü hiziplerinin Rusya karşıtı kampanya ve önceki FBI şefi Robert Mueller tarafından yönlendirilen soruşturma ekseninde dönen komplolarının arkasına yönlendirmeye çalıştılar. Onlar, Trump yönetimini Rusya'daki Vladimir Putin hükümeti ile bir uzlaşma peşinde koşmakla suçlarken, onun işçi sınıfına ve göçmenlere yönelik saldırılarını, zenginler yararına vergi indirimlerini ve sistematik savaş hazırlıklarını yok saymış, örtbas etmiş ve kolaylaştırmışlardır. 47. Demokratların Rusya karşıtı kampanyalarının üç amacı bulunuyor: (1) ordu ve istihbarat kurumları içindeki baskın hizipler tarafından, ABD'nin Ortadoğu'daki egemenliğinin önünde, Çin ile hesaplaşmanın önkoşulu olarak üstüne gidilmesi gereken başlıca engel olarak görülen Rusya'ya karşı daha saldırgan bir dış politika uygulamak; (2) "Aldatıcı haberler" ve "Rus müdahalesi" ile mücadele bahanesiyle demokratik haklara saldırmanın ve bir internet sansürü rejimi uygulamanın çerçevesini oluşturmak; (3) milyonlarca işçinin ve gencin öfkesini, kapitalist sisteme yönelik bir meydan okumadan uzaklaştıracak şekilde saptırmak. 48. Rusya karşıtı kampanyaya ek olarak, Demokratların bir diğer başlıca uğraşı, cinsel saldırıya ve şiddete karşı koyma örtüsü altında, adil yargılanma hakkı dahil temel demokratik hakların altını oyacak ve onları ortadan kaldıracak bir cadı avı ortamı yaratmaya hizmet eden #MeToo hareketinin desteklenmesidir. #MeToo kampanyası, işçi kadınları kapsayan işçi sınıfının karşı karşıya olduğu sorunları bütünüyle yok saymaktadır. Sürekli cinsellik ile ilgilenmek, Demokratik Parti'nin hali vakti yerinde üst orta sınıf seçmen tabanına oldukça uygun olmakla birlikte, asıl kaygısı toplumsal cinsiyetlerinden, etnik kimliklerinden ya da cinsel yönelimlerinden çok kapitalist toplum içindeki sınıfsal konumlarından kaynaklanan sorunlar olan büyük işçi kitlesi içinde umulan desteği görmemiştir. 49. Trump'ın göreve başlamasından bir buçuk yıl sonra, Demokratların Trump'a karşı koyma stratejisi darmadağındır. Trump yönetimi cesaret kazanmış durumda ve Anayasa Mahkemesi dahil tüm devlet kurumları üzerinde aşırı sağ denetim kurmaya yönelik çabalarını arttırıyor. Öte yandan, Demokratlar, toplumsal ve siyasal hoşnutsuzluğu saptırmaya ve bastırmaya yönelik çabalarını ikiye katlıyorlar. Onları en çok dehşete düşüren şey, Beyaz Saray'daki milyarderler çetesine karşı kitlesel bir halk hareketinin ortaya çıkmasıdır. Onlar, sınıf mücadelesinin büyümesi öncesinde kapitalist devlet kurumlarını güçsüzleştirecek herhangi bir şey yapmak istemiyorlar. CIA Demokratları ve sahte sol 50. Demokratik Parti'nin Trump'ın seçilmesine tepkisini belirleyen, onun sınıfsal karakteri ve siyasi fizyonomisidir. Bu parti, yıllık geliriyle Amerikan toplumunun en zengin yüzde 10'luk kesimi içinde yer alan hali vakti yerinde üst orta sınıfın geniş bir kesimi tarafından desteklenen bir mali sermaye ve ordu-istihbarat aygıtı partisidir. Bu varlıklı toplumsal tabakanın geliri Amerikalıların büyük bölümününkinden çok daha büyük olmakla birlikte, ayrıcalıklı yüzde 90-99'luk dilimde yer alanlar, kendi servetleri ile en zengin yüzde 1, binde 1 ya da on binde 1'lik kesimin serveti arasındaki büyük farkı da güçlü bir şekilde hissediyorlar. Onlar, kitlesel yoksulluğun varlığından çok, servetin en zengin yüzde 10 içindeki adaletsiz dağılımı olarak gördükleri şeyden hoşnutsuzlar. Bu üst orta sınıfın üyeleri, çok zengin Amerikalılara ayrılmış olan büyük miktarlarda bir küçültmeyi başaramadıklarında, Amerikan kapitalizminin tepesinde ortalığa saçılan paranın daha fazlasını elde etmek için kendi aralarında şiddetli bir mücadele veriyorlar. 51. Demokratik Parti tarafından teşvik edilen ırk, toplumsal cinsiyet ve cinsel kimlik politikaları, üst orta sınıf içinde, şirketlerde, üniversitelerde, sendikalarda ve devlet aygıtında konumlar elde etme uğruna yaşanan çıkarcı çatışmalarla bağlantılıdır. Şu ya da bu bireyin, artık sıradanlaşmış şekilde, sözde "ayrımcı söylemler", ırkçılık ve en tehlikelisi cinsel taciz ile suçlanması, kimlik politikalarının silahlaştırılmasından başka bir şeyi temsil etmemektedir. 52. Sahte solun kimi kesimleri, "yüzde 99'un partisi" çağrısı yapmaya başlamış durumda. Bu slogan, yılda 25.000 dolar (12 dolar saat ücreti ile çalışanların yıllık geliri) ücret alanlar ile yatırımlardan elde ettikleri gelirler hariç 250.000 ile bir milyon dolar arasında yıllık kazancı olanlar arasında bir çıkar ortaklığı olduğunu ifade etmektedir. Toplumbilimsel olarak saçma ve siyasi olarak gerici olan bu slogan, işçi sınıfını üst orta sınıfa ve Demokratik Parti'ye tabi kılmayı amaçlamaktadır. 53. WSWS'nin belgelemiş olduğu gibi, 2018 ara seçimlerinde, Demokratik Parti, daha önce görülmedik sayıda eski istihbarat ajanının ve subayın çalışma alanı olmuştur. "CIA Demokratları"nın politikası, Amerika'nın Demokratik Sosyalistleri (DSA) ve Uluslararası Sosyalist Örgüt (ISO) gibi örgütlerde ifade edildiği gibi, üst orta sınıf sahte sol politikaları ile çatışma değil ama uyum içindedir. WSWS, "Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi?"de şunları belirtmişti: Orta sınıf politikasının ayırt edici özelliği, egemen sınıftan bağımsız olmamasıdır. O, Demokratik Parti’yi etkileme ve onun kapitalist sisteme ilişkin küçük reformlara desteğini kazanma peşinde koşar. Bu siyasi çevre içindeki daha sol-liberal unsurlar, toplumsal eşitsizlik konularına değinirken, yarı reformist itirazları, en ilkesiz şekilde, Demokratik Parti’ye ve Amerikan emperyalizminin hedeflerine destek ile birleştirmektedirler. Bu, onların kendi ayrıcalıklı ekonomik konumlarının şirket karlarındaki ve hisse senedi fiyatlarındaki rekor artışa dayanması olgusu ile bağlantılıdır. Onların başlıca siyasi işlevi, egemen sınıfın işçi sınıfı üzerindeki hegemonyasını sürdürmektir. 54. DSA, Demokratik Parti'nin siyasi otoritesini desteklemeye çalışmada giderek daha merkezi bir rol oynuyor. DSA'nın üye sayısı, 2016 seçimlerinden bu yana 7.000'den 37.000'e yükselmiş durumda. O, gençlerin, kapitalizme sosyalist bir muhalefet arayışında olan kesimlerinin desteğini elde ediyor ve bu duyarlılığı Demokratların arkasına yönlendirmeye çalışıyor. Haziran ayında New York'ta yapılan bir kongre adaylığı ön seçiminde görevdeki Kongre üyesi Joseph Crowley'i yenilgiye uğratan DSA üyesi Alexandria Ocasio-Cortez'in kampanyası, bu örgütün rolünü kanıtlamaktadır. Ocasio-Cortez, Temsilciler Meclisi'ndeki dördüncü en üst düzey Demokrat olan Crowley'i yenilgiye uğratacak toplumsal hoşnutsuzluktan yararlanmakla birlikte, şirket medyasından övgüler alırken, hızla kurumsal sicilini parlatmaya koyuldu. DSA'nın ve Ocasio-Cortez’in "ICE'yi ortadan kaldır" (gerçekte, onu, tüm kötücül yeteneklerini korurken yeni bir isimle piyasaya sürme) çağrısı, Demokratik Parti önderliğinin bir hizibi tarafından yapılmaktadır. 55. Hem sosyalizme yönelik artan ilgiye ilişkin korku hem de DSA gibi grupların işlevi, Ocasio-Cortez’in ön seçim zaferinin ardından New York Times'da yayınlanan bir makalede (Michelle Goldberg'in “The Millennial Socialists Are Coming" [“Binyılın Sosyalistleri Geliyor”] başlıklı makalesi) ifade edildi. Goldberg şunları yazıyor: "Çok sayıda yaşlı Demokrat, son derece liberal olanları bile, halkın üretim araçları üzerinde denetim kurmasından söz edilmesinden nefret ediyor. Bu, gençleri çok daha fazla etkiliyor. Son bir kamuoyu yoklaması, 18-34 yaş arası Demokratların yüzde 61'inin sosyalizme olumlu yaklaştığını gösteriyor. Büyük Bunalım, artan eğitim masrafları, sağlık sigortasının güvenilmezliği ve bir iş bulmanın giderek daha riskli olması, gençleri kaygı verici maddi güvencesizlikle karşı karşıya bırakmış durumda. Onların belleğinde Komünizmin yaygın başarısızlığı yok ama kapitalizmin başarısızlıkları dört bir yanda." 56. Goldberg’in vardığı sonuç, Demokratik Parti'nin, kendisini yeniden markalamasının bir yolu olarak, kapılarını DSA'ya ve onun adaylarına açması gerektiğidir: Orada, Ocasio-Cortez gibi daha fazla aday var ve Demokratlar onları memnuniyetle karşılamalılar. [Demokratik Parti], onların gençlerine, heveslerine ve partiyi komşu bir kurum olarak yeniden inşa etme işini yapma istekliliğine gereksinim duyuyor. Dahası, onlar, partinin önderliği hoşlansa da hoşlanmasa da, geliyorlar. 57. Gerçekte, DSA'nın ya da benzeri sahte sol partilerin programında gerçek sosyalizmin hiçbir izi bulunmamaktadır. Onların sınırlı toplumsal reform önerileri, Demokratik Parti'ye destekle ve şirket yanlısı sendikaların işçi sınıfı üzerindeki örgütsel egemenliğinin savunusu ile bağlantılıdır. Yani, onlar, işçi sınıfına karşı savaş sürdüren kurumlara sahte sol bir örtü sağlamaktadırlar. 58. Bu sahte sol örgütler, ya emperyalist militarizme karşı mücadeleden uzak duruyor ya da onlara, ABD'nin askeri operasyonlarını onaylamaya yönelik aldatıcı gerekçeler sunuyorlar. ISO'nun ABD'deki özel rolü, ABD Dışişleri Bakanlığı'nın ve CIA'in politikasını sahte sol siyasi çevre içinde en açık şekilde dile getirmektir. O, Suriye'deki ABD destekli rejim değişikliği harekatının en ateşli savunucusudur ve devletin, Suriye ile Rusya'ya karşı daha saldırgan bir askeri müdahale çağrısı yapan hizipleri ile sıkı ilişkiler geliştirmiştir. 59. Sahte solun emperyalizme desteğinin en mahkum edici ifadesi, WikiLeaks'ın kurucusu, gazeteci Julian Assange'a yönelik artan tehditler karşısındaki sessizliğidir. Ekvador'un Londra büyükelçiliğinde kapana kısılmış olan Assange, oradan atılıp tutuklanma ve casusluk suçlaması ile karşı karşıya kalacağı ABD'ye iade edilme tehlikesi ile karşı karşıya. 60. Üst orta sınıf sahte sol örgütlerin haince rolü, uluslararası bir olgudur. Yunanistan'da, Syriza (“Radikal Sol Koalisyon”), üç buçuk yıldır, Avrupa bankalarının taleplerini görev duygusuyla yerine getiren ve Avrupa Birliği'nin göçmen karşıtı politikasının cephe hattı uygulayıcısı işlevi gören bir koalisyon hükümetinin başında. Almanya'da, Sol Parti, kemer sıkma politikalarını ve göçmenlere yönelik saldırıları destekliyor, faşizan AfD'nin programını büyük ölçüde benimsiyor. 61. DSA'nın, ISO'nun ve diğer sahte sol grupların siyaset kurumunun kimi hizipleri tarafından desteklenmesi, Dünya Sosyalist Web Sitesi'nin susturulmasına yönelik sistematik çabalar ile paraleldir. New York Times DSA bağlantılı Jacobin dergisinden düzenli olarak alıntılar yapar ve bu dergi Google aramalarında belirgin bir şekilde ön plana çıkarken, WSWS, istihbarat örgütleri ve devlet ile sıkı işbirliği içindeki Google, Facebook ve diğer internet şirketleri tarafından uygulamaya konmuş olan sansür mekanizmalarının başlıca hedefi olmuştur. İşçi ve gençlik kitleleri, kapitalizme karşı koymanın ve sosyalizm uğruna mücadele etmenin bir yolunu ararken, devletin ve burjuva siyaset aygıtının yardımcıları işlevi gören örgütlere yönlendiriliyorlar. Grevlerin yeniden canlanmasının önemi 62. Trump yönetimine karşı gerçek bir hareket, egemen sınıftan ya da üst orta sınıftan değil; nüfusun, siyasi yaşamdan bütünüyle dışlanmış olan geniş kesiminden, işçi sınıfından gelecektir. Kapitalist kriz gerçekliği, bu yıl, şimdiden işçi sınıfı mücadelesinin ilk önemli ifadelerine yol açmış durumda. Sendikalar, geçtiğimiz 30 yıl boyunca, sınıf mücadelesinin bütün örgütlü ifadelerini adeta bastırmışlardı. Ancak 2018 yılının başından bu yana, öğretmenler, Batı Virginia'da, Oklahoma'da, New Jersey'de, Arizona'da, Kuzey Carolina'da, Colorado'da ve Kentucky'de, bir dizi greve ve iş bırakma eylemine giriştiler. Ayrıca, Batı Virginia'daki iletişim işçileri ile Kaliforniya Üniversitesi'ndeki hizmet sektörü çalışanları greve çıktı. 63. Sınıf mücadelesinin büyümesi, Marksizmin temel teorik ilkelerini ve Dördüncü Enternasyonal'in Uluslararası Komitesi tarafından hazırlanıp geliştirilmiş siyasi perspektifi doğrulamaktadır. O, şunları kanıtlamıştır: ABD ve dünya toplumundaki temel toplumsal bölünme ırk, toplumsal cinsiyet ya da cinsel kimlik değil; sınıftır. Bu, işçi sınıfının Demokratlar ve onların eklentileri tarafından ırkçı ve geri olarak suçlandığı "Cumhuriyetçi" eyaletlerde bu yıl patlayan çok sayıda sınıf çatışması ile birlikte, ABD'nin "kırmızı" ve "mavi" eyaletlere bölünmüşlüğüne ilişkin aldatmacayı açığa çıkarmıştır. Savaşa, otoriter rejime, sansüre ve eşitsizliğe karşı bir hareketin dayanması gereken temel devrimci toplumsal güç, işçi sınıfıdır. Sınıf mücadelesi uluslararası bir mücadeledir. DEUK'un 1988'de yazmış olduğu gibi, "Kapitalist gelişmenin yeni özellikleri göz önünde bulundurulduğunda, sınıf mücadelesinin biçimi bile uluslararası bir karakter edinmek zorundadır. İşçi sınıfının en temel mücadeleleri bile, onun eylemlerinin uluslararası ölçekte koordine edilmesi gerekliliğini ortaya koymaktadır." Ulusalcı/milliyetçi ve kapitalizm yanlısı sendikalar işçilerin örgütleri değil; şirket yönetimlerinin ve devletin, eşitsizliğe ve kapitalist sisteme yönelik muhalefeti engellemeye ve ezmeye hizmet eden şirket yanlısı uzantılarıdır. 64. Bu yılki büyük öğretmen grevlerinin her biri, sendikalar değil; tabandaki öğretmenler tarafından başlatılmıştır. Bu grevlerin Batı Virginia'da gerçekleşen ilkinde, yayılan yasadışı grevler dalgası, sendikaları, basıncı azaltmak ve öğretmenlerin hoşnutsuzluğunu kontrol altına almak için sınırlı ve eyalet çapında iş bırakma çağrısı yapmaya zorlamıştı. Sendikalar, eyaletin milyarder valisi ile vardıkları anlaşma temelinde yeniden işe dönme çağrısı yaptıklarında, öğretmenler başkaldırdılar ve grevlerin devam etmesini sağladılar. Demokratik Parti çevresindeki sahte sol örgütler tarafından desteklenen sendikalar, bunun ardından, öğretmenlerin hiçbir talebi karşılanmadan, grevlere son verme yönündeki çabalarını yoğunlaştırdılar. İşçilerden gelen muhalefeti ezmek ve susturmak için çalışan sendikalar, her grevde aynı rolü oynadılar. 65. Sendikaların gerçek işlevi, Anayasa Mahkemesi’nde görülen Janus v. AFSCME davasındaki sendika avukatının sözlü savunmasında ayrıntılı biçimde açıklandı. Bu dava, bazı eyaletlerdeki kamu sektörü işçilerinin, bir sendikaya üye olmasalar bile, sendika aidatına eşit bir ödeme yapmasını gerektiren “temsilci ödemeleri”nin anayasaya uygunluğu ile ilgiliydi. Illinois’deki AFSCME Konsey 31’i temsil eden David Frederick, “Temsilci ödemelerinden yana bu sözleşmede umulan en önemli şey, grevlerde bir sınırlandırmadır. Bu, birçok toplu iş sözleşmesi için geçerlidir.” demiş ve eklemişti: “Bu ödemeler uzlaşmadır. Sendika güvencesi, grev olmamasının karşılığıdır.” O, mahkemenin, eyaletlerin temsilci ödemelerini şart koşan önceki emsal kararı bozma kararı vermesi durumunda “ülkenin dört bir yanında muazzam işçi grevleri hayaletine” yol açabileceği uyarısında bulundu. 66. Sendikaların doğası, Birleşik Otomotiv İşçileri (UAW) sendikasını içine çeken ve Fiat Chrysler Automobiles’ın (FCA) yöneticileri tarafından sendikanın toplu iş sözleşmesi görüşmelerine katılan yetkililerine 1,5 milyon dolardan fazla para verilmesi ile ilgili rüşvet skandalında dışavurmaktadır. UAW, bu yüklü ödeme karşılığında, tehdit ve aldatma yoluyla, sekiz saatlik işgününü ortadan kaldıran, yeni bir “ikinci kademe” işçiler grubunun ücretlerini yarıya indiren ve sendika aidatlarını ödeyen ama hiçbir hakkı olmayan geçici yarı zamanlı işçilerin sayısını arttıran sözleşmeleri kabul ettirmiştir. 67. Sendikaların karakteri, özünde, tek tek önderlerin yozlaşmasından değil; bizzat bu örgütlerin doğasından ve dünya ekonomisinin yapısında yaşanan değişikliklerden kaynaklanmaktadır. Ulusalcı ve kapitalizm yanlısı sendikalar, küreselleşmiş üretimin yükselişine ve ABD emperyalizminin krizine ve gerilemesine, en sınırlı kazanımlar uğruna mücadeleden bile vazgeçerek tepki gösterdiler. Üye sayıları azalır ve işçilerin ücretleri ile sosyal yardımları çöküşe uğrarken bile sendika yöneticilerinin gelirlerinde sürekli bir artışı sağlama alan sendika-şirket yönetimi ortaklığının yayılması ile birlikte, sendika aygıtı, her zamankinden daha doğrudan biçimde şirket yönetim yapısı ile bütünleşti. 68. Sınıf mücadelesinin yükselmesi nesnel bir süreçtir. WSWS’nin “Saray darbesi mi, sınıf mücadelesi mi?” yazısında belirtmiş olduğu gibi: Hem ABD içindeki hem de uluslararası ölçekteki nesnel kriz koşullarının karşılıklı etkileşimi ve kitlelerin toplumsal bilincinin radikalleşmesi, sınıf mücadelesindeki patlamada ifade bulacaktır. Sınıf mücadelesinin sendika bürokrasisi, Demokratik Parti ve çeşitli kimlik politikalarının hali vakti yerinde destekçileri tarafından onlarca yıllık bastırılması sona eriyor. Egemen seçkinlerin toplumsal karşıdevrimi, Amerikan işçi sınıfının bir kabarışı ile karşılaşmak üzere. İşyerlerindeki, mahallelerdeki ve tüm kentlerdeki farklı toplumsal protesto biçimleri, her zamandakinden daha çok bir işçi sınıfı kimliği, kapitalizm karşıtı yönelim ve sosyalizan bir karakter edinecek. Tek tek işyerlerindeki ve mahallelerdeki mücadeleler, işçi sınıfının daha geniş kesimlerini birleşik mücadeleye çekecek. Sınıf mücadelesinin ve genel grevin mantığı 69. ABD, toplumsal bir barut fıçısıdır. ABD’de bugüne kadar tanık olunmamış ölçekte toplumsal mücadelelerin patlaması kaçınılmazdır. Kitlesel protestoların bütünleşmesi yönünde işleyen çok sayıda etmen (işçi sınıfının geniş kesimlerinin toplumsal çıkarlarının ortaklaşması, bölümsel farklılıkların azalması, işçi sınıfının ırksal ve etnik bütünleşmesi, internete dayalı sosyal medyanın etkisi) söz konusu. Dolayısıyla, doğrudan konusu ya da yeri ne olursa olsun hızla yayılacak ve milyonlarca işçiyi etkin bir şekilde mücadeleye çekecek ciddi toplumsal protestoların patlaması beklenmeli. İşçi sınıfının tarihsel deneyimleri göz önünde bulundurulduğunda, sınıf mücadelelerinin bu birleşmesinin mantıksal sonucu, siyasi iktidar sorununu gündeme getirecek bir genel grev olacaktır. 70. Bu yüzden, kitlesel işçi sınıfı mücadelelerine hazırlık, birbiriyle bağlantılı yaygın bir işyeri ve mahalle komiteleri ağının geliştirilmesini gerektirmektedir. Bu tür komitelere olan gereklilik, işçilerin kendi deneyimlerinden kaynaklanır. Onları temsil ettiklerini iddia eden örgütler olan sendikalar, işçi sınıfının mücadele örgütlerine yalnızca derinlemesine düşman değiller. Onlar, sorunların çözülmesi ve toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanması dahil, en sınırlı temsil biçimlerinden bile vazgeçmişlerdir. İşyeri ve fabrika komiteleri, işçilerin üretim bandının hızı üzerindeki denetimi, çok kademeli işgücüne son verilmesi, sekiz saatlik iş gününün uygulanması, tüm işçiler için tam ve uygun ücret ve güvenli olmayan çalışma koşullarına son verilmesi gibi talepleri ileri sürecektir. 71. Sosyalist Eşitlik Partisi’nin, şirketlerin kontrolündeki sendikalardan bütünüyle bağımsız, tabandan fabrika komiteleri kurulması çağrısı, yalnızca gerici bürokratları değil ama tüm sahte sol eğilimleri öfkelendirmiş durumda. “SEP, sendikaların işçi sınıfı üzerindeki siyasal ve örgütsel egemenliğine meydan okumaya nasıl cüret eder!” Sahte solun Troçkizme bağlılık numarası yapan kimi sözcüleri, SEP’i Geçiş Programı’nı terk etmekle suçluyorlar. Şirket yanlısı sendika yöneticilerinin bu küçük burjuva savunucuları, Troçki’nin Dördüncü Enternasyonal’in kuruluş belgesinde yazmış olduklarını ya okumamışlar ya da uzun süre önce unutmuşlar. Troçki, Dördüncü Enternasyonal’in üyelerine “Mümkün olan her durumda, hatta gerektiğinde tutucu sendika aygıtları ile doğrudan bir kopuş karşısında bile geri çekilmeden, burjuva topluma karşı kitlesel mücadelenin görevlerine daha sıkı biçimde uyumlu bağımsız militan örgütler kurma” çağrısı yapmıştı. O, şöyle devam ediyordu: Eğer sekter hizipleri sağlamlaştırma adına kitle örgütlerine sırtını dönmek suç oluşturuyorsa, devrimci kitle hareketinin açıkça gerici ve kılık değiştirmiş tutucu (“ilerici”) bürokratik kliklerin denetimine tabi olmasını edilgen biçimde hoş görmek de en az onun kadar canicedir. Sendikalar kendinde amaçlar değil; proleter devrim yolunda araçlardır. 72. Troçki, fabrika ve işyeri komitelerinin oluşturulmasını savunurken, bu örgütlerin, “Fabrikanın patronu kim olacak: kapitalistler mi yoksa işçiler mi?” sorusunu ortaya attığını açıklıyordu: Komitenin ortaya çıktığı andan başlayarak, fabrikada fiilen ikili bir iktidar oluşur. Bu, özünde geçici bir durumu temsil eder; çünkü uzlaşmaz iki rejimi içerir: kapitalist ve proleter. Fabrika komitelerinin temel önemi, tam olarak, kapıları, burjuva ve proleter rejimler arasında, doğrudan devrimci olmasa da devrim öncesi bir döneme açmaları olgusunda yatar. Sosyalist Eşitlik Partisi’nin görevleri 73. İvedi görev, Sosyalist Eşitlik Partisi’nin siyasi etkisini işçi sınıfının her kesimi içinde geliştirmektir. SEP, gelişen nesnel işçi sınıfı hareketini uzlaşmaz bir devrimci strateji ve perspektif ile silahlandırma mücadelesine öncülük ediyor. O, azalan ücretlere, sağlık hizmetlerine yönelik saldırılara ve kamu eğitiminin imhasına karşı mücadeleleri göçmen işçilere, polis zulmüne, demokratik hakların ortadan kaldırılmasına ve dünya savaşı tehlikesine karşı muhalefet ile birleştirmek için mücadele ediyor. 74. SEP’in temel görevi, devrimci bir öncüyü inşa etmek, işçi sınıfına kendi hedeflerini en üst düzeyde kavratmak ve gelişen hareketin doğasını açıklığa kavuşturmaktır. SEP, işçi sınıfı içindeki mücadelenin büyümesini, devlet iktidarını alacak ve ekonomik yaşamı özel kar yerine toplumsal gereksinimler temelinde yeniden örgütleyecek sosyalist, enternasyonalist ve emperyalizm karşıtı siyasi bir harekete bağlamak için mücadele etmelidir. İşçi sınıfı, egemen sınıfın savaş ve toplumsal karşıdevrim politikasına karşı, bir sosyalist devrim programını ileri sürmek zorundadır. 75. SEP’in ve Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nin siyasi etkinliği, giderek artan oranda, siyasi gelişmelerin gidişatı ile bağlantılıdır. DEUK ve SEP, geçtiğimiz yıl boyunca, internet sansürüne karşı ve Julian Assange’ın savunusu uğruna mücadelenin öncüsü oldu. Partinin şirket yanlısı sendikalardan bağımsız fabrika komiteleri yönündeki kampanyası, öğretmenler, otomotiv işçileri ve işçi sınıfının diğer kesimleri içinde artan bir destek kazanıyor. 76. Yirminci yüzyıldaki toplumsal devrimlerin incelenmesi, siyasi yenilgilerin, sıkça, sosyalist partilerin devrimci mücadeleler sırasında izlediği doğru olmayan politikaların sonucu olduğunu ortaya koymaktadır. POUM’un İspanya İç Savaşı (1936-39) sırasındaki politikaları, doğru olmayan politikalardan kaynaklanan yenilgilerin en çarpıcı örnekleri arasındadır. Ancak yenilgilerin bir diğer nedeni, Marksist partinin, devrimci bir krizin yaklaştığını fark edememesi; ona zamanında ve yeterince kararlı bir şekilde karşılık verememesidir. 1923’teki Alman Devrimi’nin yenilgisi, bu tür siyasi inisiyatif eksikliğinin en önemli örneğidir. Devrimci hareketin şimdiki derinleşen kriz koşullarında kesinlikle önlemesi gereken yanlış, bu sonuncusudur. 77. Bu perspektiften kaynaklanan özgün görevler şunlardır: A. Partinin, işçi sınıfının otomotiv ve diğer imalat işçilerini; petrol, doğalgaz, maden ve çelik işçilerini; öğretmenleri ve diğer kamu sektörü işçilerini; sağlık emekçilerini; Amazon, UPS ve diğer kargo işçilerini ve hizmet işçilerini kapsayan önemli kesimleri içindeki tabanını geliştirmek. SEP, sendikalardan bağımsız fabrika, işyeri ve mahalle komitelerini örgütlemeye yönelik girişken kampanyasını, işçi sınıfının kapitalist sisteme karşı siyasi seferberliği ile birleştirmelidir. ABD’deki işçilerin eylemlerini diğer ülkelerdekiler ile koordine etmek; işçi sınıfının nesnel birliğini uluslararası ölçekte bilinçli hale getirmek için her türlü çaba harcanmalıdır. Partinin tüm şubeleri, en ileri işçileri partiye üye yapmak için sistematik olarak çalışmalıdır. B. Göçmen işçilerin mağduriyetine ve Trump yönetiminin faşizan politikalarına karşı bir kampanyanın geliştirilmesi. Göçmen işçilere yönelik zulme karşı mücadele, göçmenlere yönelik saldırının tüm işçilere yapılmış bir saldırı olduğu ve göçmenlere yönelik polis devleti yöntemlerinin her türlü siyasi ve toplumsal muhalefete karşı kullanılacağı anlayışı temelinde işçi sınıfının içine taşınmalıdır. Bu kampanya, Demokratik Parti’ye ve onun çevresindeki örgütlere karşı olarak geliştirilmelidir. C. Yeni bir savaş karşıtı işçi sınıfı hareketinin geliştirilmesi. SEP, DEUK’un “Sosyalizm ve Savaşa Karşı Mücadele” başlıklı açıklamasını ve onun, savaş karşıtı bir hareketin asli siyasi temelleri olarak özetlediği ilkeleri yeniden onaylar: i. Savaşa karşı mücadele, nüfusun bütün ilerici unsurlarını kendi arkasında birleştiren, toplumdaki büyük devrimci güç işçi sınıfı üzerinde yükselmelidir. ii. Mali sermayenin diktatörlüğüne ve militarizm ile savaşın temel nedeni olan ekonomik sisteme son verme uğruna mücadele etmeksizin savaşa karşı ciddi bir mücadele söz konusu olamayacağı için, yeni savaş karşıtı hareket, kapitalizm karşıtı ve sosyalist olmak zorundadır. iii. Dolayısıyla, yeni savaş karşıtı hareket, zorunlu olarak, kapitalist sınıfın bütün siyasi partilerinden ve örgütlerinden bütünüyle ve tartışmasız biçimde bağımsız ve onlara düşman olmalıdır. iv. Yeni savaş karşıtı hareket, her şeyden önce uluslararası olmalı, işçi sınıfının muazzam gücünü emperyalizme karşı birleşik küresel bir mücadelede harekete geçirmelidir. Burjuvazinin sürekli savaşına, işçi sınıfı tarafından, stratejik hedefi ulus devlet sisteminin ortadan kaldırılması ve dünya sosyalist federasyonunun kurulması olan sürekli devrim perspektifi ile yanıt verilmelidir. Bu, küresel kaynakların akılcı, planlı gelişmesini; bu temelde, yoksulluğun ortadan kaldırılmasını ve insanlık kültürünün yeni doruklara yükselmesini mümkün kılacaktır. D. İnternet sansürüne, Julian Assange’a zulmedilmesine ve demokratik haklara yönelik tüm saldırılara karşı kampanyanın yoğunlaştırılması. Yalnızca, işçi sınıfı demokratik hakların savunusu için gerekli değildir. Aynı zamanda, demokratik haklar, işçi sınıfı için son derece önemlidir. Sınıf mücadelesinin ilk patlamalarının göstermiş olduğu gibi, özgür ve açık internet, işçilerin örgütlenmesi ve kapitalist medyadan, devletin ve sendikaların araçlarından bağımsız biçimde iletişim kurması için son derece önemli bir araçtır. WSWS’ye yönelik sansüre, sosyal medyanın daha sistematik kullanımı dahil çeşitli yollarla onun okurlarını genişletip içeriğini geliştirerek karşı koyulmalıdır. E. Toplumsal Eşitlik İçin Uluslararası Gençlik ve Öğrenciler’i yerleşkelerde, okullarda ve işçi sınıfı gençliği içinde inşa etmeye yönelik yaygın ve etkin bir kampanya. 2018’in ilk yarısında, gençlerin siyasallaşmasının, okullardaki şiddete karşı kitlesel protestoları kapsayan ifadeleri görüldü. Bu radikalleşme yüzünü işçi sınıfına dönmeli ve bilinçli bir şekilde, eşitsizliğin, savaşın ve şiddetin kaynağı olan kapitalist sisteme yöneltilmelidir. F. SEP’in 2018 ara seçimlerinde Michigan’ın 12. Kongre Seçim Bölgesi’ndeki adayı olan Niles Niemuth’un kampanyasına destek. Bu kampanya, işçi sınıfının haklarını güvenceye alacak, mali oligarşinin servetini kamulaştıracak, büyük bankaları ve şirketleri kamu denetimindeki tesislere dönüştürecek ve işçilerin işyerleri ve üretim süreci üzerinde denetimini sağlayacak bir işçi iktidarı için sosyalist bir program ileri sürüyor. 78. Parti ve kadroları, bu çok büyük siyasi sorumlulukları yerine getirmek için, Marksist hareketin tarihsel deneyimlerine, öncelikle de Lev Troçki tarafından 1938’de kurulmuş olan Dördüncü Enternasyonal’in 80 yıllık tarihine dayanmalı ve bu konuda eğitilmelidir. İşçi sınıfı içinde Marksizm uğruna mücadelenin kesintisizliğini temsil eden başka bir siyasi hareket yoktur. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nde cisimleşen bu büyük tarih, gelişen işçi sınıfı hareketine taşınmalıdır. İşçi sınıfının nesnel radikalleşmesi ile partinin pratiğinin kesişmesi, işçi sınıfının zaferinin, kapitalizmin ortadan kaldırılmasının ve dünya ekonomisinin sosyalist dönüşümünün koşullarını yaratacaktır.