http___preview.wsws.org_tr_articles_2018_09_19_syr2-s19.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 9.1 9.2 9.3 10.1 10.2 11.1 11.2 11.3 12.1 12.2 13.1 13.2 13.3 14.1 14.2 15.1 15.2 16.1 16.2 16.3 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 21.1 21.2 21.3
Israel bombs target near Damascus as Syrian war threatens to escalate By Jordan Shilton 17 September 2018 Israel launched a series of missile strikes on targets close to Damascus International Airport late Saturday night. The strikes, which are the latest in a long line of aggressive interventions into the Syrian conflict by Tel Aviv, were reportedly aimed at destroying a weapons depot belonging to Iranian forces or the Lebanese Hezbollah militia. The Israeli missiles, according to Syrian government news agency SANA, were aimed at the airport but were intercepted by air defences. The Syrian Observatory for Human Rights, a British-based group with ties to the anti-Assad opposition, reported that the target was not the airport but the nearby weapons depot. While the Israeli government as usual refused to confirm or deny the attack, comments by Prime Minister Benjamin Netanyahu Sunday all but acknowledged Tel Aviv’s involvement. “Israel is constantly working to prevent our enemies from arming themselves with advanced weaponry,” declared Netanyahu following reports of the attack. “Our red lines are as sharp as ever, and our determination to enforce them is as strong as ever.” If Netanyahu’s right-wing government can proceed so aggressively in Syria, it is because its provocative air strikes enjoy the full backing of Washington. The Trump administration, along with the entire political and military establishment, see Israel as a key ally in driving Iran out of Syria and preparing for war with Tehran—a war that would have catastrophic consequences for the entire Middle East and beyond. Earlier this month, Israeli jets struck Iranian positions in the northwestern Syria city of Hama. In August, Syrian media blamed the Israeli intelligence service Mossad for the assassination of Aziz Asber, a government scientist who Israeli media alleged ran a chemical weapons development facility in Masyaf. In early September, an Israeli army spokesman confirmed that Tel Aviv has fired over 800 missiles at Syria over the past 18 months, striking 200 targets. In May, Israel seized on Trump’s abrogation of the Iran nuclear deal to launch a series of air strikes on Iranian positions in Syria, killing at least 14 people and bringing the region to the brink of war. The two sides nearly entered all-out conflict after up to 20 projectiles were fired at Israeli positions on the Golan Heights in retaliation for the strikes, prompting the Israeli air force to respond with further missile attacks. Tel Aviv’s latest incursion comes as the danger of war between the major powers in Syria mounts sharply. Over the past two weeks, Washington and its European allies have applied concerted pressure on the Assad regime and its Russian ally, including threatening an all-out military assault if Damascus and Moscow proceed with their plan to militarily crush fighters affiliated with Al Qaida in Idlib Province. Ten days ago, the Pentagon dispatched over 100 Marines to southeastern Syria, where they conducted artillery and air strike drills to intimidate Russia. The aggressive US military build-up, which was aimed at reinforcing a base on the Syrian-Iraqi border that has served as a training ground for anti-Assad Islamist militias, was cynically justified by Trump administration officials and the corporate media with references to the threat posed to “human rights” in Idlib. In an interview with Fox News last Wednesday, UN Ambassador Niki Haley claimed that she was concerned for Idlib’s civilian population, while the New York Times and Washington Post have issued warnings about the war’s greatest “humanitarian” disaster. The hypocrisy of such advocates for US imperialist violence knows no bounds. As well as being chiefly responsible for the Syrian bloodbath through its support for Islamist rebels with the aim of bringing about regime change in Damascus, the US has been involved in some of the most horrific crimes against the civilian population in Syria and neighbouring Iraq in the current conflict. The brutal US-led offensives to reclaim the cities of Mosul and Raqqa cost the lives of tens of thousands, while leaving much of these areas in ruins. Washington has adopted this reckless agenda because it is determined to consolidate its unchallenged control over the energy-rich and strategically-important Middle East. The American ruling elite wants at all costs to prevent Assad from regaining control over all of Syria with Russian and Iranian support, since this would lead to Washington’s virtual exclusion from influencing post-war Syria and a would be a serious setback in its wider drive to contain Iran in preparation for war. On Friday, Moscow confirmed that the Syrian government’s offensive on Idlib was being postponed. Russian President Vladimir Putin is set to meet today with Turkish President Recep Tayyip Erdogan in a hastily-convened summit to agree on the next steps in Idlib. Erdogan has made clear that Ankara will not tolerate a Russian-backed offensive. Fearing that an attack on Idlib would send a large proportion of its 3 million residents streaming across the Turkish border, Erdogan ordered the sending of reinforcements to Turkish troop positions in Idlib to serve as a warning to the attackers. Turkey has a series of military checkpoints in Idlib following an agreement it struck with Iran and Russia to turn the province into a deconfliction zone. The alliance between Russia, Iran and Turkey was always one of convenience, with each country pursuing its own, and at times contradictory, interests in the Syrian conflict. While Turkey initially sought the overthrow of Assad, Iran hoped through its intervention on the side of Damascus to expand its influence in Syria and strengthen its regional power ambitions against Saudi Arabia and Israel. Russia’s intervention has focused chiefly on keeping Assad, the Kremlin’s only ally in the Middle East, in power. However, Turkey fell out with Washington, a fellow NATO ally, over the US reliance during its anti-ISIS operations on Kurdish militias associated with the Kurdish Workers Party (PKK), against which Ankara has waged a counter-insurgency war for three decades. Erdogan patched up his differences with Putin after Turkey had shot down a Russian jet in late 2015 before launching two major military offensives into northern Syria to push back Kurdish forces from the Turkish border and prevent the emergence of contiguous territory under Kurdish control. It remains unclear whether Erdogan and Putin will reach an accommodation. According to some media reports, one scenario under consideration would involve Ankara consenting to Russian air strikes against known Al Qaida positions in Idlib, but opposing an all-out ground offensive by Syrian troops. Turkey is the main funder of Free Syrian Army units in and around Idlib and is calling for a diplomatic solution. In the event of a major US-led military intervention, however, Turkey could once again distance itself from Russia. Ankara has appealed both to Washington and Europe for support in dealing with Idlib. All indications suggest that US-led military action would be of a much larger attack than the missile strikes in April 2017 and April 2018. Washington has not only encouraged France and Britain to join military action but is also publicly urging Germany to join a new “coalition of the willing.” As James Jeffrey, the Trump administration’s new adviser for Syria, stated on Thursday during a trip to Berlin, “The best way to show political support is not in a speech, but with military solidarity.”
1.1 2.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1
İsrail füzeleri Şam yakınlarını hedef aldı Jordan Shilton Cumartesi akşamı, İsrail, Şam Uluslararası Havaalanı yakınlarındaki hedeflere bir dizi füze saldırısı düzenledi. Tel Aviv’in Suriye çatışmasına yönelik saldırgan müdahalelerindeki son hamleler olan hava saldırıları, söylendiğine göre, İran güçlerine ya da Lübnanlı Hizbullah milislerine ait bir silah deposunu ortadan kaldırmayı hedefliyordu. Suriye hükümetinin haber ajansı SANA’ya göre ise, İsrail’in füzeleri havaalanını hedef almış ancak hava savunma sistemleri tarafından engellenmişti. Esad karşıtı muhalefetle bağları bulunan Britanya merkezli bir grup olan Suriye İnsan Hakları Gözlemevi, hedefin havaalanı olmadığını, yakınlardaki silah deposu olduğunu bildirdi. İsrail hükümeti her zamanki gibi saldırıyı doğrulamayı ya da yalanlamayı reddederken, Başbakan Binyamin Netanyahu’nun Pazar günkü açıklamaları, Tel Aviv’in müdahalesini adeta doğruluyordu. Netanyahu, saldırılara ilişkin haberlerin ardından, “İsrail, durmaksızın, düşmanlarımızın gelişmiş silahlarla donanmalarını engellemeye çalışıyor. Kırmızı çizgilerimiz her zamanki kadar keskin ve onları kabul ettirme kararlılığımız her zamanki kadar güçlü.” diyordu. Eğer Netanyahu’nun sağcı hükümeti Suriye’de bu kadar saldırgan bir şekilde ilerleyebiliyorsa, bunun nedeni, onun kışkırtıcı hava saldırılarının Washington’ın tam desteğine sahip olmasıdır. Trump yönetimi, tüm siyaset ve ordu kurumu ile birlikte, İsrail’i, İran’ı Suriye’den çıkarma ve Tahran ile savaşa hazırlanma sürecindeki başlıca bir müttefik olarak görmektedir. Böyle bir savaşın, tüm Ortadoğu ve ötesi için yıkıcı sonuçları olacaktır. Bu ayın başında, İsrail jetleri, Suriye’nin kuzeybatısındaki Hama kentinde bulunan İran mevzilerini vurdular. Ağustos ayında, Suriye medyası, İsrail medyasının Masyaf’taki bir kimyasal silah geliştirme tesisini yönettiğini iddia ettiği hükümete bağlı bir bilim insanı olan Aziz Asber’in öldürülmesinden İsrail istihbaratı Mossad’ı sorumlu tutmuştu. Eylül ayının başında, İsrail ordusu sözcüsü, Tel Aviv’in son 18 ayda Suriye’ye 800’den fazla füze attığını ve 200 hedefi vurduğunu doğruladı. Mayıs’ta, İsrail, Suriye’deki mevzilere bir dizi hava saldırısı düzenlemek için, Trump’ın İran nükleer anlaşmasını iptal etmesine sarılmıştı. En az 14 kişinin öldüğü saldırı, bölgeyi savaşın eşiğine getirmişti. İki taraf, saldırılara misilleme olarak Golan Tepeleri’ndeki İsrail mevzilerine 20 civarında roket atılmasının ardından neredeyse topyekün çatışmaya giriyordu. Bu misilleme, İsrail hava kuvvetlerinin başka füze saldırıları ile karşılık vermesine yol açmıştı. Tel Aviv’in en son saldırısı, Suriye’deki büyük güçler arasında bir savaş tehlikesinin keskin biçimde tırmandığı koşullarda geldi. Son iki haftadır, Washington ve Avrupalı müttefikleri, Esad yönetimine ve Rusya’ya birlikte baskı uyguladı. Tehditler arasında, Şam ile Moskova’nın İdlib vilayetindeki El Kaide’ye bağlı savaşçıları askeri olarak ezme planlarını ilerletmeleri durumunda, topyekün bir saldırı başlatma da vardı. On gün önce, Pentagon, Suriye’nin güneydoğusuna, Rusya’nın gözünü korkutmak için topçu ve hava saldırısı tatbikatları düzenleyen 100 Deniz Piyadesi gönderdi. ABD’nin, Esad karşıtı milisler için bir eğitim alanı işlevi gören Suriye-Irak sınırındaki bir üssü sağlamlaştırmayı amaçlayan saldırgan askeri takviyesi, Trump yönetimi ve şirket medyası tarafından, ikiyüzlü bir şekilde, İdlib’de “insan hakları”na yönelik ortaya çıkan tehdide gönderme yaparak gerekçelendirildi. New York Times ve Washington Post gazeteleri savaşın en büyük “insani” felaket olacağına ilişkin uyarılar yayınlarken, ABD’nin BM Temsilcisi Niki Haley, geçtiğimiz Çarşamba günü Fox News ile yaptığı bir röportajda, İdlib’teki sivil halk içinde kaygılandığını iddia ediyordu. ABD’nin emperyalist şiddetinin bu tür savunucularının ikiyüzlülüğü sınır tanımamaktadır. ABD, Şam’da rejim değişikliği gerçekleştirme amacıyla İslamcı asileri desteklemesi üzerinden Suriye katliamının başlıca sorumlusu olmasının yanı sıra, mevcut çatışmada Suriye’deki ve komşu Irak’taki sivil halka karşı en korkunç suçlara bulaşmıştır. Musul ve Rakka kentlerini ele geçirmek için ABD önderliğinde düzenlenen acımasız saldırılar on binlerce insanın ölümüne yol açmış; bu bölgelerin büyük kısmını enkaz haline getirmiştir. Washington, bu pervasız gündemi, enerji zengini ve stratejik açıdan önemli Ortadoğu üzerinde tartışmasız kontrolünü sağlamlaştırmaya kararlı olduğu için benimsemiştir. Amerikan egemen seçkinleri, her ne pahasına olursa olsun, Esad’ın, Rusya’nın ve İran’ın desteğiyle tüm Suriye üzerinde denetimi yeniden kazanmasını önlemek istiyorlar. Çünkü bu, Washington’ın, savaş sonrası Suriye’den fiilen dışlanmasına yol açacak ve İran’ı kontrol altına almak için daha geniş bir savaşa hazırlık yöneliminde ciddi bir yenilgi anlamına gelecektir. Cuma günü, Moskova, Suriye hükümetinin İdlib’e yönelik saldırısının ertelendiğini doğruladı. Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, bugün [17 Eylül], Türkiye Devlet Başkanı Recep Tayyip Erdoğan’la, İdlib’de bundan sonraki adımlar konusunda anlaşma sağlamak için apar topar düzenlenen bir zirvede bir araya gelecek. Erdoğan, Ankara’nın Rusya destekli bir saldırıya göz yummayacağını açıkça ortaya koydu. İdlib’e yönelik bir saldırının kentin 3 milyon sakininin büyük bir kısmının Türkiye sınırına akın etmesine yol açacak olmasından korkan Erdoğan, saldırıya hazırlananlara bir uyarı olarak, İdlib’deki Türk askeri mevzilerine takviye gönderme talimatı verdi. Türkiye’nin, İdlib’de, İran ve Rusya ile yapılan ve vilayeti bir çatışmasızlık bölgesi haline getiren anlaşmanın ardından kurulmuş birden çok askeri kontrol noktası bulunuyor. Rusya, İran ve Türkiye arasındaki ittifak, Suriye çatışmasında her ülkenin kendi ve zaman zaman çelişkili çıkarlarının peşinden koşuyor olması nedeniyle, her zaman bir çıkar ittifakıydı. Türkiye başlangıçta Esad’ı devirmeye çalışmışken, İran, Şam’ın yanında müdahale ederek Suriye’deki etkisini genişletmeyi ve Suudi Arabistan’a ve İsrail’e karşı bölgesel güç emellerini kuvvetlendirmeyi umuyordu. Rusya’nın müdahalesi ise, asıl olarak, Kremlin’in Ortadoğu’daki tek müttefiki olan Esad’ı iktidarda tutmaya odaklanmıştı. Bununla birlikte, Türkiye’nin, NATO müttefiki Washington’la, ABD’nin IŞİD’e karşı operasyonlar sırasında Ankara’nın onlarca yıldır bastırma savaşı yürüttüğü Kürdistan İşçi Partisi (PKK) ile bağlantılı Kürt milislere (YPG/SDG) yaslanması nedeniyle arası açıldı. Erdoğan, Kürt güçlerini geri püskürtmek ve Kürtlerin denetiminde birleşik bir toprak parçasının ortaya çıkmasını engellemek için Suriye’nin kuzeyine iki büyük saldırıya girişmeden önce, Türkiye’nin 2015 sonunda bir Rus jetini vurup düşürmesinin ardından Putin’le yaşanan anlaşmazlıklarını çözümledi. Erdoğan ile Putin’in bir uzlaşmaya varıp varamayacağı belirsizliğini koruyor. Basında yer alan kimi haberlere göre, görüşülmekte olan bir senaryo doğrultusunda, Ankara, Rusya’nın İdlib’deki El Kaide mevzilerine karşı saldırılarına rıza gösterecek; bununla birlikte, AKP hükümeti, Suriye askerlerinin topyekün bir kara saldırısına karşı çıkmayı sürdüyor. Türkiye, İdlib içinde ve çevresinde bulunan Özgür Suriye Ordusu (ÖSO) birliklerinin başlıca destekleyicisi konumunda ve diplomatik bir çözüm çağrısı yapıyor. Bununla birlikte, ABD önderliğinde büyük bir askeri müdahale olması durumunda, Türkiye, bir kez daha Rusya ile arasına mesafe koyabilir. Ankara, hem Washington’a hem Avrupa’ya, İdlib konusunun üstesinden gelmeye destek verme çağrısı yaptı. Tüm belirtiler, ABD önderliğindeki bir askeri harekatın, Nisan 2017’de ve Nisan 2018’de yapılan füze saldırılarından çok daha büyük bir saldırı olacağına işaret ediyor. Washington, Fransa’yı ve Britanya’yı askeri harekata katılmaya teşvik etmekle kalmıyor; Almanya’yı da, açıkça, yeni bir “gönüllülük koalisyonu”na katılmaya çağırıyor. Trump yönetiminin yeni Suriye danışmanı James Jeffrey, Perşembe günü, Berlin’deki ziyareti sırasında, “Siyasi destek göstermenin en iyi yolu, sözle değil ama asker dayanışmayla olur.” diye belirtti.