http___psikolog.org.tr_index.php_Detail_1426_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 6.1 6.2 6.3 6.4 7.1 8.1 8.2 8.3 9.1 9.2 9.3 10.1 11.1 11.2 11.3 11.4 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 12.6 13.1 14.1 14.2 14.3 14.4 15.1 16.1 16.2 16.3 16.4 16.5 17.1 18.1 18.2 18.3 18.4 18.5 18.6 18.7 19.1 20.1 20.2 20.3 20.4 20.5 20.6 21.1 22.1 23.1 23.2 24.1 24.2 24.3 25.1 26.1 26.2 26.3 26.4 26.5 27.1 28.1 29.1 29.2 29.3 29.4 29.5 30.1 31.1 31.2 31.3 31.4 31.5 31.6 31.7 32.1 33.1 33.2 33.3 34.1 35.1 35.2 35.3 36.1 36.2 36.3 37.1 37.2 37.3 38.1 38.2 38.3 39.1 39.2 39.3 40.1 40.2 40.3 41.1 41.2 41.3 42.1 42.2 43.1 43.2 43.3 44.1 44.2 45.1 45.2 45.3 46.1 47.1 47.2 47.3 48.1 48.2 48.3 49.1 49.2 49.3 50.1 50.2 50.3 51.1 51.2 51.3 52.1 52.2 52.3 53.1 53.2 53.3 54.1 54.2 54.3 54.4 55.1 55.2 55.3 56.1 56.2 56.3 56.4 57.1 57.2 57.3 58.1 59.1 59.2 59.3 59.4 60.1 60.2 60.3 61.1 61.2 61.3 62.1 62.2 62.3 63.1 63.2 63.3
Psychotherapy Bulletin Psychotherapy Bulletin Conversion “Therapy” Current Policy and Ethical Issues Psychotherapy Bulletin Editors’ Note: Meet our new Contributing Editor in Ethics, Dr. Apryl Alexander. Dr. Alexander received a BS in Psychology from Virginia Tech and a MS in Clinical Psychology from Radford University. She received both her MS and PsyD in Clinical Psychology from the Florida Institute of Technology, with specializations in forensic psychology and child/family therapy. Dr. Alexander completed a pre-doctoral internship at Patton State Hospital, a fellowship at Minnesota State Operated Forensic Services, and spent three years at Auburn University before joining the Graduate School of Professional Psychology at the University of Denver. Her current research and clinical work involves the assessment and treatment of adjudicated juveniles, victimization in adolescents and emerging adults, and trauma- and culturally-informed practice. On April 25, 2017, Senate Bill 928 (2017)—Therapeutic Fraud Prevention Act of 2017 was introduced to Congress. The act would “prohibit, as an unfair or deceptive act or practice, commercial sexual orientation conversion therapy, and for other purposes.” Conversion therapy, also known as reparative therapy, is a term for approaches aimed at changing lesbian, gay, and bisexual (LGB) people to a heterosexual orientation (Yarhouse & Burkett, 2002) or at diminishing same-sex behavior and/or attractions. Senate Bill 928 provides a broader definition of conversion therapy (to include gender identity) as: any practice or treatment by any person that seeks to change another individual’s sexual orientation or gender identity, including efforts to change behaviors or gender expressions, or to eliminate or reduce sexual or romantic attractions or feelings toward individuals of the same gender, if such person receives monetary compensation in exchange for such practices or treatments. Additionally, this year several states introduced bills which would prohibit licensed mental health professionals from using conversion therapy with minors. New Mexico became the most recent state to pass such legislation (April 7, 2017) and 17 other states filed bills in this year. To date, several states (California, Illinois, New Jersey, New York, Oregon, Vermont, and the District of Columbia) have passed similar laws banning conversion therapy with minors. Conversion therapy is based on the belief that an LGB sexual orientation is a mental illness or sinful (Haldeman, 2002). The American Psychiatric Association (APA) removed homosexuality from the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) in 1973—over 40 years ago. Further, in 2000, the American Psychological Association affirmed that “same-sex sexual and romantic attractions, feelings, and behaviors are normal and positive variations of human sexuality regardless of sexual orientation identity” (American Psychological Association, 2009). Risks Associated With Conversion Therapy Despite the acknowledgment that homosexuality is not a mental illness, conversion therapy is still being practiced. Individuals with varying levels of mental health training—psychologists, psychiatrists, social workers, pastoral counselors, religious leaders, and laypersons with no formal training (Yarhouse & Burkett, 2002; Yarhouse, Burkett, & Kreeft, 2002)—engage in conversion therapy. Patients report the following techniques: various talk-based therapies, electric shock, orgasmic reconditioning aversive conditioning, isolation with someone of the opposite sex, exorcism, covert sensitization, marriage, and gender modification therapy (Tozer & McClanahan, 1999). For children and adolescents, conversion therapy attempts to change a child’s behavior, dress, and mannerisms to be more consistent with those stereotypically expected of their assigned sex at birth (Substance Abuse and Mental Health Services Administration [SAMHSA], 2015). Many professional organizations are in consensus that conversion therapy may be harmful to clients (American Psychiatric Association, 2000; American Psychological Association, 1998; GLMA, 2013; National Association of Social Workers, 2000). Conversion therapy fails to meet criteria for an empirically-supported treatment. Researchers have reported that conversion therapy practices are ineffective in decreasing the likelihood of a future same-gender sexual orientation (Zucker & Bradley, 1995). In fact, research suggests that conversion therapy is associated with many negative outcomes for LGB clients, including increased level of depressive symptoms, frequent suicidal ideation and attempts, social isolation and anger toward family members, and decreased levels of self-worth (Haldeman, 2002; Serovich et al., 2008). Although we understand that adolescence is a time of sexual fluidity and curiosity, these harmful practices are being used with adolescents who might be perceived as non-heterosexual or gender nonconforming (American Psychological Association, 2009b; SAMHSA, 2015). LGB adolescents are especially vulnerable and at risk for negative outcomes of conversion therapy such as family rejection, depression, health risks, homelessness, and death by suicide (American Psychological Association, 2009b; SAMHSA, 2015). Responses From the Professional Community The APA’s 1998 Resolution on Appropriate Therapeutic Responses to Sexual Orientation describes the lack of efficacy conversion therapy. In 2000, the American Psychiatric Association adopted an official position statement opposing the practice of conversion therapy or any therapy that is based on the belief that LGB sexual orientation is a mental illness. The American Association of Marriage and Family Therapy and American Counseling Association also followed suit with statements (American Association for Marriage and Family Therapy, 2009; American Counseling Association, 2013). The Substance Abuse and Mental Health Services Administration (SAMHSA), with the support of APA, called for an end to the practice of conversion therapy for children and youth in 2015 (SAMHSA, 2015). Ethical concerns Ethical guidelines call for scientific bases for professional judgments, benefit from harm, justice, and respect for people’s rights and dignity. In 2015, the American Counseling Association Chief Executive Officer Richard Yep stated, “Our code of ethics is really grounded on ‘do no harm.’ Our feeling is that people who are exposed to sexual orientation change efforts are exposed to all sorts of harm” (Grisham, 2015). The APA’s Ethical Principles of Psychologists and Code of Conduct (2016) provide guiding principles to professionals in the field of psychology. Below are the important and relevant General Principles which should guide decisions to not conduct conversion therapy with LGB persons: Principle a beneficence and nonmaleficence The General Principle reads, “Psychologists strive to benefit those with whom they work and take care to do no harm. In their professional actions, psychologists seek to safeguard the welfare and rights of those with whom they interact professionally” (also see Standard 3.04 Avoiding Harm). The ultimate goal of psychologists and mental health professionals is to avoid or limit harm. Treatment should support and promote the health and well-being of those being served rather than further marginalize. Further, sexual minority youth are a vulnerable population who lack protections from involuntary and coercive treatment, as their caregivers have to make informed decisions about their mental health care. Caregivers should be provided with scientifically accurate information in order to make these decisions and reduce harm. Given the paucity of research supporting the efficacy of conversion therapy, the practice should be banned in order to abide by this general ethical principle. Principle C integrity The General Principle states, “Psychologists seek to promote accuracy, honesty and truthfulness in the science, teaching and practice of psychology.” The goal of conversion therapy is to alter or change a person’s sexual orientation to a heterosexual orientation. However, numerous studies have demonstrated this is ineffective. In addition, the General Principle of Integrity, Standard 5.01 Avoidance of False or Deceptive Statements notes, “Psychologists do not knowingly make public statements that are false, deceptive or fraudulent concerning their research, practice or other work activities or those of persons or organizations with which they are affiliated.” In 2012, the APA disseminated guidelines for working with LGB clients which encourages the use of accurate information on sexual orientation and sexuality (American Psychological Association, 2012). Additionally, Standard 8.10 addresses avoiding deceptive research, as research about LGB people has been historically misused and misrepresented (see Herek, 1995; Herek, Kimmel, Amaro, & Melton, 1991; Russell & Kelly, 2003). Principle E respect for people’s rights and dignity The General Principle reads, Psychologists are aware of and respect cultural, individual and role differences, including those based on age, gender, gender identity, race, ethnicity, culture, national origin, religion, sexual orientation, disability, language and socioeconomic status and consider these factors when working with members of such groups. Psychologists try to eliminate the effect on their work of biases based on those factors, and they do not knowingly participate in or condone activities of others based upon such prejudices. Psychologists must be aware of the heterosexism and homophobia and the impact it has on LGB clients. The practice of conversion therapy posits that LGB individuals are mentally ill, inferior, or in need of repair or change, which—in addition to being incorrect—violates the dignity of LGB persons. This practice denies individuals with the acceptance, support, and nurturance that is essential to the therapeutic relationship. Principle D justice The General Principle states, “Psychologists exercise reasonable judgment and take precautions to ensure that their potential biases, the boundaries of their competence and the limitations of their expertise do not lead to or condone unjust practices.” Psychologists may inhibit both explicit and implicit biases about LGB individuals. Again, conversion therapy is rooted in heteronormative and homophobic viewpoints about same-sex attraction. This Principle encourages psychologists to take precautions to reduce such biases, as not to cause harm or engage in incompetent practice. Standards 2.01 Boundaries of Competence and 3.01 Unfair Discrimination also address that psychologists should take precautions to ensure that their potential biases do not lead to unjust practices. In addition to those guidelines, scholars have argued that conversion therapy is unethical because it is intended to change a marginalized group into members of the dominant group—essentially forcing LGBTQ individuals to conform to societal norms based on heterosexist and heteronormative assumptions that idealize and solely validate a heterosexual sexual orientation (Green, 2003; Jenkins & Johnston, 2004; McGeorge & Carlson, 2011; Oswald, Blume, & Marks, 2005; Serovich et al., 2008; Tozer & McClanahan, 1999). Lingering controversies As noted above, despite the lack of empirical evidence for conversion therapy and ethical guidelines informing professional judgment when considering such practice, mental health professionals continue to practice conversion therapy and views on conversion therapy are mixed. According to Tozer and Hayes (2004), many mental health professionals either provide conversion therapy or refer clients to clinicians who offer such services. For instance, McGeorge, Carlson, and Toomey (2015) surveyed 762 members of the American Association for Marriage and Family Therapy (AAMFT) about their beliefs regarding conversion therapy. Although approximately 73% of participants reported it is unethical to practice conversion therapy, 20% reported that it is ethical to practice conversion therapy and it is possible (if presented the opportunity) that these individuals could practice conversion therapy in the future. In fact, 3.5% of participants endorsed having practiced conversion therapy. Future Directions Where do we go from here? The field of psychology has progressed significantly in its treatment of LGB person since the removal of homosexuality from the DSM in 1973. In the APA’s 1975 resolution, it urged “all mental health professionals to take the lead in removing the stigma of mental illness that has long been associated with homosexual orientations” (Conger, 1975, p. 633). However, future strides need to be made to promote affirming therapeutic practices (i.e., practices that are culturally-informed, evidence-based approach and do not pathologize sexual orientation or gender identity) for LGB individuals. For instance, the APA recommends providing relevant material concerning LGBT issues, as well as training in affirmative, evidence-based and multiculturally informed interventions for sexual minorities, in undergraduate programs, graduate training programs, internship sites, and postdoctoral programs (APA, 2009). Continued work must include advocating for these individuals in times of public policy reform in order to facilitate broader social change. Although biases and misinformation about LGB individuals continue to exist, psychologists and leading mental health organizations must attempt correct these ideals about LGB persons with accurate scientific knowledge, and competent and sound professional practice. Cite This Article Alexander, A. (2017). Conversion “therapy”: Current policy and ethical issues. Psychotherapy Bulletin, 52(2), 29-33. References American Counseling Association. Ethical issues related to conversion or reparative therapy. Retreived from http://www.counseling.org/news/updates/2013/01/16/ethical-issues-related-to-conversion-or-reparative-therapy American Psychiatric Association. Position statement on therapies focused on attempts to change sexual orientation (Reparative or conversion therapies). American Journal of Psychiatry, 157(10), 1719-1721. American Psychological Association. Resolution on appropriate therapeutic responses to sexual orientation. American Psychologist, 43, 934-935. American Psychological Association. Report of the American Psychological Association Task Force on appropriate therapeutic responses to sexual orientation. Retrieved from http://www.apa.org/pi/lgbt/resources/therapeutic-response.pdf American Psychological Association. Guidelines for psychological practice with lesbian, gay, and bisexual clients. American Psychologist, 67(1), 10-42. American Psychological Association. Ethical principles of psychologists and code of conduct. Retrieved from http://www.apa.org/ethics/code/ American Association for Marriage and Family Therapy (2009). AAMFT Position on Couples and Families. Retrieved from http://www.aamft.org/iMIS15/AAMFT/Content/about_aamft/position_on_couples.aspx Proceedings of the American Psychological Association, Incorporated, for the year 1974: Minutes of the annual meeting of the Council of Representatives. American Psychologist, 30(6), 620-651. GLMA [Health Professionals Advancing LGBT Equality (previously known as the Gay & Lesbian Medical Association)]. Compendium of health profession association LGBT policy and position statements. Retrieved from http://www.glma.org/_data/n_0001/resources/live/GLMA%20Compendium%20of%20 Health%20Profession%20Association%20LGBT%20Policy%20and%20Position%20Statements.pdf When therapists do not want their clients to be homosexual: A response to Rosik’s article. Journal of Marital and Family Therapy, 29(1), 29-38. Grisham, L. (2015, April 10). What you need to know about “conversion therapy.” USA Today. Retrieved from https://www.usatoday.com/story/news/nation-now/2015/04/10/conversion-reparative-sexual-reorientation-therapy/25515619/ Haldeman, D. C. (2002). Therapeutic antidotes: Helping gay and bisexual men recover from conversion therapies. Journal of Gay and Lesbian Psychotherapy, 5(3-4), 117-130. Psychological heterosexism in the United States. In A. R. D’Augelli & C. J. Patterson (Eds.), Lesbian, gay, and bisexual identities over the life span: Psychological perspectives (pp. 321-346). New York, NY: Oxford University Press. Herek, G. M., Kimmel, D. C., Amaro, H., & Melton, G. B. (1991). Avoiding heterosexist bias in psychological research. American Psychologist, 46(9), 957-963. Jenkins, D., & Johnston, L. B. (2004). Unethical treatment of gay and lesbian people with conversion therapy. Families in Society: The Journal of Contemporary Human Services, 85(4), 557-561. McGeorge, C. R., & Carlson, T. S. (2011). Deconstructing heterosexism: Becoming an LGB affirmative heterosexual couple and family therapist. Journal of Marital and Family Therapy, 37(1), 14-26. McGeorge, C. R., Carlson, T. S., & Toomey, R. B. (2015). An exploration of family therapists’ beliefs about the ethics of conversion therapy: The influence of negative beliefs and clinical competence with lesbian, gay, and bisexual clients. Journal of Marital and Family Therapy, 41(1), 42-56. National Association of Social Workers. “Reparative” and “conversion” therapies for lesbians and gay men. Retrieved from http://www.naswdc.org/diversity/lgb/reparative.asp Oswald, R. F., Blume, L. B., & Marks, S. R. (2005). Decentering heteronormativity: A model for family studies. In V. L. Bengtson, A. C. Acock, K. R. Allen, P. Dilworth-Anderson, & D. M. Klein (Eds.), Sourcebook of family theory and research (pp. 143-165). Thousand Oaks, CA: SAGE. Russell, G. M., & Kelly, N. H. (2003). Subtle stereotyping: The media, homosexuality, and the priest sexual abuse scandal. Retrieved from http://drglendarussell.com/wp-content/uploads/2013/05/MediaStereotype.pdf Serovich. M., Craft, S. M., Toviessi, P., Gangamma, R., McDowell, T., & Grafsky, E. L. (2008). A systematic review of the research base on sexual reorientation therapies. Journal of Marital and Family Therapy, 34(2), 227-238. Substance Abuse and Mental Health Services Administration. Ending conversion therapy: Supporting and affirming LGBTQ youth. Retrieved from https://store.samhsa.gov/shin/content/SMA15-4928/SMA15-4928.pdf Therapeutic Fraud Prevention Act of 2017, S. 928, 115th Cong. Tozer, E. E., & Hayes, J. A. (2004). Why do individuals seek conversion therapy? The role of religiosity, internalized homonegativity, and identity development. The Counseling Psychologist, 32(5), 716-740. Tozer, E. E., & McClanahan, M. K. (1999). Treating the purple menace: Ethical considerations of conversion therapy and affirmative alternatives. The Counseling Psychologist, 27(5), 722-742. Yarhouse, M. A., & Burkett, L. A. (2002). An inclusive response to LGB and conservative religious persons: The case of same-sex attraction and behavior. Professional Psychology: Research and Practice, 33(3), 235-241. Yarhouse, M. A., Burkett, L. A., & Kreeft, E. M. (2002). Paraprofessional Christian ministries for sexual behavior and same-sex identity concerns. Journal of Psychology and Theology, 30(3), 209-227. Zucker, K., & Bradley, S. J. (1995). Gender identity disorder and psychosexual problems in children and adolescents. New York, NY: The Guildford Press.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1
‘‘Eşcinsellik hastalık değildir ama neden?’’, ‘‘Dernek olarak sizin göreviniz politik cümleler kurmak yerine nedenleri açıklamaktır.’’ Türk Psikologlar Derneği (TPD) LGBTİ Çalışmaları Birimi kuruluşunu sosyal medya kanallarından duyurduğunda ruh sağlığı camiasından alınan ilk tepkiler bu şekildeydi. Eşcinselliğin artık bir akıl hastalığı olarak kabul edilmediğinin duyurulmasının üzerinden kırk yıldan uzun bir süre geçmesine rağmen ruh sağlığı çalışanlarının sanki bunu yeni duymuşlar gibi tepki vermeleri garipti. Belki de bu durumu ülkemizdeki eşcinselliğe karşı duruşun dini argümanlardan bilimsel olduğu iddia edilen argümanlara tahvil edilmesi olarak okumak gerekiyor. Ruh sağlığı çalışanlarında belli bir kesimin tüm bilimsel kanıtlara rağmen bu konuya mesafeli duruşu, doğrusu düşündürücüdür. 1970’lerin ortasında artan bilimsel kanıtlar ve LGBT politik hareketinin etkisiyle Amerikan Psikologlar Birliği (APA) ve diğer profesyonel meslek örgütleri eşcinselliğin bir akıl hastalığı olmadığını duyurmuşlardır. Bunda Amerikan Psikiyatri Birliğinin eşcinselliği Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı’ndan (DSM) çıkarmasının etkisi büyüktür. (APA, 1973) Sonraları Dünya Sağlık Örgütü (WHO, 1990), Amerikan Psikanaliz Derneği (APSAA,1991), Amerikan Ulusal Sosyal Çalışmacılar Derneği (NASW, 2003) eşcinselliğin insan cinselliğinin doğal ve pozitif bir varyasyonu olduğunu, lezbiyen, gey ve biseksüellerin insan onuruna yaraşır bir şekilde kabul görme ve desteklenmeyi hak ettiklerini ilan etmişlerdir. Böylelikle 50’li ve 60’lı yıllarda popüler olan cinsel yönelimi değiştirmeye yönelik müdahalelerde (SOCE) azalma meydana gelmiştir. Bu müdahaleler daha çok davranışsal teknikleri, psikanalizi, tıbbi ve dinsel yaklaşımları içermekteydi. Ülkemizde eşcinselliğin kader olmadığını, danışanın kendi cinsel kimliği ile ilgili seçme şansının olduğunu, çeşitli yöntemlerle kişinin cinsel yönelimini değiştirdiğini iddia eden kurum ve kişilerin varlığı bilinmektedir. Bu çabaların altında eşcinselliğin iyileştirilebilecek bir hastalık olduğu inancı yatmakta ve eşcinsel cinsel yönelimin heteroseksüellik yönünde değiştirilmesi amaçlanmaktadır. Benzer tartışmalar daha önce ABD’de yapılmış ve halen sürmektedir. 90’ların başında bazı Amerikan Psikologlar Birliği (APA) üyeleri, bir kısım dini organizasyonların ve bireylerin eşcinselliği bir gelişimsel bozukluk, ruhsal ve ahlaksal yozlaşma olarak gören fikirlerinin devam ettiğini, cinsel yönelimi değiştirmeye yönelik gayretlerin potansiyel olarak zararlı olduğunu, bu müdahalelerde eşcinsellerin damgalanmadan intihara kadar birçok riskle karşı karşıya kaldıkları ile ilgili endişelerini APA’ya iletmişler ve 97’de cinsel yönelime yönelik uygun terapötik yaklaşımların tartışılması ve süregelen tartışmanın çözümlenmesi için bir çalışma grubu kurulmasına karar verilmiştir. Çalışma her iki gruptan uzmanların yer aldığı bir ekip tarafından yapılmıştır. Çalışmada cinsel yönelimi değiştirmeye yönelik müdahalelerin cinsel yönelimi değiştirme konusunda etkinliği, bu tür müdahalelerin zararlı olup olmadığı, cinsel yönelimi değiştirme dışında başka faydalarının olup olmadığı sorularına cevap aranmıştır. Bu kapsamda 1960’dan 1997’e kadar İngilizce olarak yayımlanan 83 makale gözden geçirilmiş, ele alınan makalelerin çoğunun 1978’den önce yayımlandığı (hastalık olarak kabul edildiği dönemlerde), cinsel yönelimi değiştirme müdahalelerinde birçok ciddi metodolojik hataların yapıldığı, sadece birkaç çalışmanın minimum standartları yakaladığı göze çarpmıştır.(1) Bu çalışmanın benzeri cinsel yönelimi değiştirme gayretlerinin potansiyel olarak zararlı olduğunu savunanlar ile danışanların cinsel yönelimini değiştirme, seçme haklarının olduğunuileri sürenler arasındaaki tartışmaların tekrar alevlenmesi nedeniyle on yıl sonra alanda yapılan yeni araştırmaları, çocukları, ergenleri ve eğitim çalışmalarını da kapsayacak şekilde tekrarlanmıştır. Sonuçlar şu şekildedir: -Dönüştürme terapilerinde küçük bir grup hemcinslerine karşı hissettikleri cinsel çekimde azalma olduğunu, bir kısmı tüm cinsel uyaranlara ilgilerinin azaldığını bildirmişlerdir. Sonuç olarak cinsel yönelimi değiştirmeyi amaçlayan psikolojik müdahalelerin işe yaradığını destekleyen yeterli kanıt yoktur. -Dönüştürme terapilerine katılanlar cinsel isteğin azalması, depresyon, intihara eğilim ve anksiyete gibi yan etkiler bildirilmişlerdir.İlk başlarda terapiden cinsel davranışı baskılaması bakımından fayda gördüğünü bildirenler uzun vadede terapinin kendilerine zarar verdiğini belirtmişlerdir. Terapileri yarım bırakanların yüksek olması bu kişilerin terapinin zararlı olduğunu deneyimlemelerine işaret etmektedir. -Bazı katılımcılar cinsel yönelimlerini değiştirmese de çatışmalarını konuşabilecek ortam sağlaması, sosyal izolasyonun azaltılması, destek görme bakımından dönüştürme terapilerinden faydalandıklarını belirtmişlerdir. Raporun sonuç kısmında eşcinselliğin bir akıl hastalığı olmadığını ve cinsel yönelime yönelik ayrımcılığı reddettiklerini tekrarlamışlar, buna ek olarak psikologların, danışanlarının cinsel yönelimini değiştirme istekleri karşısında ortaya çıkan bazı etik meseleler karşısındaki zorlukların üstesinden nasıl gelineceğiyle ilgili bir takım ilkeler belirlenmiştir.(2) Birçok alanda olduğu gibi LGBTİ çalışmalarında da birlikte hareket eden APA ve TPD Psikolojide LGBTİ Çalışmaları Uluslararası Ağı (IPsyNet) üyesidir.(3) Diğer üye ülke psikoloji dernekleri ile birlikte cinsel yönelim, cinsiyet kimliği, cinsiyet rolleri ve bedensel cinsiyet özelliklerindeki çeşitlilik konusundaki psikoloji araştırmalarının yaygınlaştırılması, psikoloji bilgisini insan hakları temelinde, tüm cinsel yönelim, cinsiyet kimliği özelliklerine uygulamayı, lezbiyen, gey, biseksüel, transgender, transseksüel, interseks ya da kendisini cinsiyet kimliği ya da cinsel yönelimi bakımından başka şekillerde tanımlayan bireylerin bakım standartlarını geliştirecek, uygulayacak ve yaygınlaştıracak organizasyonların ve üyelerin sayısının arttırılması amaçlanmaktadır. Tüm dünyada ulusal ve uluslararası ruh sağlığı kuruluşlarının akademik çalışmalar ve insan hakları ilkeleri çerçevesinde eşcinselliği, biseksüelliği ve transları “hastalık” olarak tanımlamaktan vazgeçmiş olmasına, eğitim ve uygulama programlarının buna göre revize edilmiş olmasına ve aksi yönde tutuma sahip olanları şiddetle kınamasına rağmen ülkemizde “dönüştürme terapisi” gibi bilimsel olmayan uygulamalar, bu yönde yayımlanan kitap ve makaleler artmaya devam etmektedir. Ayrıca ülkemiz psikoloji lisans programlarının müfredatlarında cinsel kimlikle ilgili kavramlar ya hiç yer almamakta ya da yüzeysel olarak bahsedilmektedir. Bu durum alanda çalışan psikologlar cinsel yönelimi ya da cinsiyet kimliği ile ilgili sorunlar nedeniyle başvuran danışanları ve yakınlarıyla çalışmakta zorlanmakta ve bilimsel olmayan kaynaklara başvurmalarına neden olabilmektedir. Bu anlamda TPD LGBTİ Çalışmaları Biriminin kuruluşunun birinci yılını geride bırakacağımız şu günlerde psikologlar nezdinde LGBTİ konusunda farkındalık yaratmak, cinsel yönelimi değiştirmeye, belli bir cinsel kimliği dayatmaya yönelik müdahaleler yerine kişinin kendisinin pozitif kabulüne ilişkin bir yaklaşım sergilemeye vurgu yapmak, bu alanda kimlik ve hak mücadelesi veren kurumlarla dayanışma içerisinde olmaya çalıştık. LGBTİ konularındaki eğitim açığını azaltma amacıyla KaosGL Derneği işbirliği ile ruh sağlığı çalışanlarına yönelik danışanlarının ve yakınlarının cinsel yönelim ve cinsiyet kimliğiyle ilgili başvurularda uygun psikoterapi yaklaşımını tartışmak için LGBT atölyeleri düzenledik. Beklentilerimizin üzerinde katılımcı sayısıyla gerçekleştirilen oturumlarda, cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği ile ilgili kavramlar, sağlık, psikiyatri ve tıbbın ideolojisi, cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği ile ilgili önyargı ve stereotipler, homofobi ve transfobi, LGBT bireyler ve psikoterapi ilkeleri, cinsel yönelim gelişim süreci, açılma süreci, LGBT ailesiyle çalışma, trans kimlik gelişimi ve geçiş süreci, travma ve şiddet, cinsel yolla bulaşan hastalıklar, korunma ve baş etme gibi bir çok konu ele alındı.(4) Yine TPD İstanbul ve İzmir şubelerinde cinsiyet kimliği ve cinsel yönelime yönelik kavramların, homofobi ve transfobinin ele alındığı çeşitli söyleşiler, atölye çalışmaları düzenlendi.(5) LGBTİ çalışmaları alanında yapılan araştırmaları teşvik etmek için Türk Psikoloji Dergisi’nde LGBTİ Özel Sayısının çıkarılması planlandı.Türk Psikologlar Derneği bu konuda halkı ve meslektaşlarımızı bilimsel kanıtlar ışığında bilgilendirmeye, LGBTİ’lerin sağlık hizmetlerinden önyargı, damgalama ve ayrımcılığa uğramadan, tüm eşit yurttaşlar gibi faydalanması için politikaların geliştirilmesi konusunda çaba sarf etmeye devam edecektir. Kaynaklar 1) American Psychological Association. (1998). Resolution on appropriate therapeutic responses to sexual orientation. American Psychologist, 53, 934-935. 2) APA, 2009. Report of the American Psychological Association Task Force on Appropriate Therapeutic Responses to Sexual Orientation. Erişim Tarihi:18 Haziran 2015, https://www.apa.org/pi/lgbt/resources/therapeutic-response.pdf 3)Erişim Tarihi: 20 Haziran 2015, http://www.apa.org/pi/lgbt/resources/international-network.aspx 4) Erişim Tarihi: 20 Haziran 2015, http://www.kaosgl.com/sayfa.php?id=19270 5) Erişim Tarihi: 20 Haziran 2015,https://www.psikolog.org.tr/index.php?Detail=1168