http___prod.wsws.org_tr_articles_2018_08_21_germ-a21.html_1.xml
1.1 1.2 2.1 2.2 3.1 3.2 3.3 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 8.1 8.2 9.1 9.2 10.1 10.2 10.3 10.4 10.5 11.1 11.2 12.1 12.2 12.3 13.1 13.2 14.1 14.2 15.1 15.2 15.3 15.4 16.1 16.2 16.3 17.1 18.1 18.2 18.3 19.1 19.2 19.3 20.1 21.1 21.2 21.3 22.1 22.2 22.3 22.4 22.5 23.1 23.2 23.3 24.1 24.2 24.3 24.4 24.5 24.6 25.1 25.2 26.1 26.2 27.1 27.2 27.3 28.1 28.2 28.3 29.1 29.2 29.3 29.4 29.5 30.1 30.2 30.3 31.1 31.2 31.3 31.4 31.5 31.6 32.1 33.1 33.2 33.3 33.4 34.1 34.2 35.1 35.2 35.3 35.4 36.1 36.2 36.3 37.1 37.2 38.1 38.2 38.3 39.1 39.2 40.1 40.2 40.3 41.1 41.2 41.3 41.4 41.5 41.6 42.1 42.2 43.1 43.2 44.1 44.2 45.1 45.2 45.3 45.4 45.5 46.1 46.2
Last month, the Federal Office for the Protection of the Constitution (BfV), Germany’s domestic intelligence agency, added the Socialist Equality Party to its official list of “left-wing extremist” organizations subject to state monitoring in its annual “constitutional protection report.” It is a calculated political attack on the Sozialistische Gleichheitspartei (Socialist Equality Party—SGP). In previous years, the annual report did not mention the SGP. Now it appears twice—as one of three “left-wing extremist parties” and as an “object of observation,” to be monitored by the secret service. Monitoring by the secret service means massive restriction on basic democratic rights, and is a precursor to a possible ban. The SGP and its members must assume that they are being watched, their communications are being intercepted and they are being spied on by covert means. They are branded as “enemies of the Constitution” and can expect to face harassment in regard to elections, public appearances, renting rooms or looking for a job. For example, the RCDS, the student organisation of the governing Christian Democratic parties (Christian Democratic Union and Christian Social Union), demands that organizations and their members that are subject to monitoring by the secret service be excluded from universities. The secret service has made no accusation that the SGP is breaking any law or is engaged in violent activity. It even explicitly confirms that the SGP pursues its goals by legal means—that it “tries to gain public attention for its political ideas by participating in elections and through lectures.” It justifies the monitoring of the SGP exclusively by the fact that it advocates a socialist program, criticizes capitalism and rejects the establishment parties and the trade unions. The BfV report states: “The agitation of the SGP is directed in its program against the existing state and social order, as a generalized disparagement of ‘capitalism,’ against the EU, against alleged nationalism, imperialism and militarism and against social democracy, the unions and also against the party DIE LINKE [Left Party].” The general introduction to the chapter “Left-Wing Extremism” makes clear that the secret service is intent on suppressing any socialist critique of capitalism and its social consequences. The “ideological basis” of “left-wing extremists,” it says, “is the rejection of the ‘capitalist system as a whole,’ because ‘capitalism’ is more than just an economic form for left-wing extremists: it is seen as a basis as well as a guarantor of ‘bourgeois rule’ through ‘repression’ at home and ‘aggression’ abroad. ‘Capitalism’ is therefore responsible for all societal and political ills, such as social injustice, the ‘destruction’ of housing, wars, right-wing extremism and racism, as well as environmental disasters.” According to the secret service, such a critique of capitalism, which millions of people share, is an attack on “our state and social order and thus liberal democracy.” Anyone who bases himself or herself on “Marx, Engels and Lenin” as “leading theoretical figures,” or considers the “revolutionary violence” of the “oppressed against the rulers” in principle as “legitimate” is, in the eyes of the secret service, a “left-wing extremist” and “enemy of the Constitution.” This falls within a tradition of the suppression of socialist parties that has a long and disastrous history in Germany. In 1878, German Chancellor Otto Von Bismarck enacted the infamous Anti-Socialist Law “against the homicidal aspirations of social democracy,” which forced the Social Democratic Party (SPD) into illegality for twelve years. In 1933, Hitler first smashed the Communist Party and then the SPD to clear the way for Nazi dictatorship, the Second World War and the extermination of the Jews. Now, the grand coalition of the Christian Democrats and Social Democrats and its intelligence agency are preparing a third version of the Anti-Socialist Law. They are adopting the policy of the Alternative for Germany (AfD) and threaten anyone who opposes this far-right party with illegality. Although leading representatives of the AfD regularly agitate against migrants, incite racism, glorify Hitler’s Wehrmacht (Army) and downplay the crimes of National Socialism (Nazism), there is not a single mention of this party in the chapter on “right-wing extremism” in the BfV report. This also applies to the representatives of its völkisch-racist wing, the New Right Network and the xenophobic Pegida, which are closely linked with the AfD. The AfD spokesman in Thuringia, Björn Höcke, against whom the AfD itself has initiated two disciplinary proceedings for making right-wing extremist statements, also does not appear in the report. Neither does the “Institute for State Policy” of neo-right ideologist Götz Kubitschek, the Compact magazine of Jürgen Elsässers or the weekly Junge Freiheit. The Identarian Movement is mentioned, but only as a “suspicious case.” In the chapter on “left-wing extremism,” the AfD is mentioned several times—as the victim of supposed “left-wing extremists”! Those who protest against the AfD and against right-wing extremism or collect information about them are considered to be “left-wing extremists.” “Protests against the two party congresses of the AfD, in April in Cologne and in December in Hanover,” are cited in the BfV report as evidence of “extreme left” sentiment. The same applies to the “ongoing fight against right-wing extremists” and the gathering of “information about alleged or actual right-wing extremists and their structures.” Large parts of the BfV report read as if they were written in AfD party headquarters. Many passages bear its imprimatur. It has since been confirmed by the Interior Ministry that BfV head Hans-Georg Maassen met several times with leading AfD representatives. According to the official statement of the ministry, since taking office six years ago, Maassen has conducted “about 196” discussions with politicians from the CDU / CSU, the SPD, the Greens, the Left Party, the Free Democratic Party (FDP) and also the AfD. Maassen’s interlocutors include AfD chief Alexander Gauland and his predecessor Frauke Petry. According to a former employee of Petry, Maassen allegedly assured her that he himself “did not wish the AfD to be monitored by the BfV” and advised them on how to avoid such monitoring. Although Maassen denies this, the fact that the AfD is not mentioned in the BfV report suggests that Petry’s colleague was right. A right-wing conspiracy The federal government is responsible for the secret service, which answers directly to the interior minister, who wrote the foreword to the BfV report. Without the approval of the grand coalition of the CDU, CSU and SPD, the report could not have appeared in this form. The decision to attack the SGP and support the AfD was taken at the highest levels of the government. The grand coalition is reacting to the increasing radicalization of the working class and youth, who, by a large majority, reject its policy of permanent welfare cuts, military rearmament and the building of a police state. In the general election last September, the CDU, CSU and SPD had their worst results in 70 years. If elections to the Bundestag (federal parliament) were held today, the grand coalition would no longer have a majority. Under these conditions, official politics assume the character of a permanent conspiracy that fortifies extreme right-wing forces. As early as 2013, the formation of a government was preceded by months of behind-the-scenes negotiations culminating in a commitment to militarism. Leading government officials announced the “end of military restraint” and supported the right-wing coup in Ukraine, which sparked a sharp conflict with Russia. Germany has participated in the deployment of NATO forces right up to the Russian border. This time, the coalition negotiations lasted six months—a historic record. The CDU, CSU and SPD agreed upon the most right-wing program since 1945. They decided on a comprehensive rearmament policy and the establishment of a police state. Military expenditure is expected to increase to 2 percent of gross domestic product (GDP), which means nearly doubling the military budget. Meanwhile, the reintroduction of compulsory military service and the nuclear armament of the Bundeswehr (armed forces) are also under discussion. The aspirations of the ruling class to realize its imperialist ambitions by means of military might require the trivialization and revival of the criminal politics of the past. Long before AfD leader Gauland declared the crimes of the Nazis to be merely “bird shit in over a thousand years of successful German history,” the then-foreign minister and today’s federal president, Frank-Walter Steinmeier (SPD), proclaimed that Germany was “too big to only comment on world politics from the sidelines.” Political scientist Herfried Münkler added: “It’s not possible to pursue a responsible policy in Europe if you have the idea that we have been guilty of everything.” In the population, however, the return of German militarism meets with overwhelming opposition, which now coincides with an intensification of the class struggle. After 20 years of social redistribution from those at the bottom to those at the top by both SPD- and CDU-led governments, social relations are torn to shreds. Several labour market reforms have created the largest low-wage sector in Western Europe. Young people are hardly able to find a regular job; only 44 percent of new employees receive a permanent contract. Poverty is exploding. On the other hand, 45 super-rich individuals possess as much wealth as the poorer half of the population. Many workers and young people can sense that capitalist society is bankrupt and are looking for an alternative. The lectures “200 Years of Karl Marx—The Actuality of Marxism,” organized at seven universities by the youth organization of the SGP, the International Youth and Students for Social Equality (IYSSE), attracted an audience of a thousand. The ruling class is responding to this radicalization by returning to the authoritarian policies of the 1930s, cracking down on socialists and adopting the policies of the far right. This crisis is stripping off the “democratic” facade of German capitalism to reveal the original brown paint. During the Weimar Republic that preceded Nazi rule, the secret service, police and judiciary ruthlessly persecuted socialists and opponents of war and strengthened the Nazis. In 1923, while Hitler was sent to prison for nine months for a bloody coup attempt, where he wrote Mein Kampf, the judiciary put the editor of Weltbühne, Carl von Ossietzky, in prison for twice as long for anti-militarism. He was then tortured to death. In the end, Hitler did not come to power through a popular movement, but through a conspiracy within the state apparatus that gathered around Reich President Paul von Hindenburg. The Nazis had suffered a serious defeat in the parliamentary election two months earlier and faced financial bankruptcy. Hardly had Hitler consolidated his power than the judiciary, secret service, police and military seamlessly subordinated themselves to him. These are the traditions behind which the grand coalition and the secret service are now falling into line. Today, however, they cannot rest upon a fascist mass movement. The AfD is hated by the vast majority of the population. It is a creation of the state, the establishment parties and the media, which are eager to spread its right-wing propaganda. Its leaders stem to a large extent from the CDU, the CSU and the SPD, from the military, the intelligence services, the judiciary and the police. With its decision to continue the grand coalition despite electoral defeat, the SPD has deliberately strengthened the AfD. Although the AfD received only 12.6 percent of the vote in the federal election, it now leads the opposition in parliament. Its anti-refugee agitation has become the official policy of the grand coalition, which uses it to increase the powers of the state, divide the working class and fuel chauvinism. The BfV plays a key role in this right-wing conspiracy. It has deep roots in the right-wing swamp. Already 15 years ago, Germany’s Supreme Court rejected a ban on the far-right German National Party (NPD) on the grounds that its leadership contained so many BfV undercover informants that the NPD was a “state matter.” The close periphery of the National Socialist underground (NSU), which killed nine immigrants and a policewoman between 2000 and 2004, included several dozen active BfV undercover informants. One informant was even present at the scene during a murder, supposedly without noticing anything. The Thuringia Homeland Security, from which the NSU recruited support, was built with funds provided by the BfV. Defend the SGP The SGP has become the target of this conspiracy because it consistently advocates a socialist program. It has not adapted to the anti-refugee agitation of the establishment parties nor to the identity politics of the middle class. It is fighting to mobilize the international working class behind a socialist program to overthrow capitalism. As a section of the International Committee of the Fourth International, it stands in the tradition of Leon Trotsky’s Left Opposition to Stalinism. The Trotskyist movement fought persistently against the rise of the Nazis in the 1930s. Leon Trotsky’s analysis of National Socialism, his warnings of its consequences, and his criticism of the fatal policy of the Stalinist German Communist Party (KPD), which refused to draw a distinction between the SPD and the Nazis and fight for a united front against Hitler, are still of burning relevance and are among the best works ever written on the subject. The Trotskyists were brutally persecuted by the Nazi secret police, the Gestapo. In 1937, a court in Gdansk sentenced ten Trotskyists to long prison sentences in a show trial. The Trotskyist victims of the Nazis include Abraham Léon, author of a Marxist study of the Jewish question, who conducted illegal socialist work in occupied Belgium and France and was murdered in the gas chambers of Auschwitz. The fact that the Trotskyist movement is being persecuted again, just after the first right-wing extremist party has entered the Bundestag, underscores the shift to the right of official politics. In contrast to the lies spread by the so-called Federal Office for the Protection of the Constitution, the SGP fully defends democratic rights. The fundamental rights guaranteed by the Constitution—for the inviolability of life and physical integrity, for equality before the law, freedom of conscience, expression, assembly and the press, the free choice of profession, etc.—remain, however, dead letters and turn into their opposite so long as the economic foundations of society remain in the stranglehold of the private owners of capital. A socialist program is the prerequisite for the realization of real democracy. If the working class does not overthrow capitalism in the foreseeable future and build a socialist society, a relapse into barbarism and a Third World War is inevitable. This is not only the lesson of the catastrophes of the twentieth century, it is inherent in the tremendous pace with which all the imperialist powers, led by the United States under Donald Trump, are expanding their military forces, intensifying existing wars and preparing new ones. The BfV has targeted the SGP because its Marxist analysis is being increasingly confirmed. Alarmed by growing opposition to exploitation, inequality, repression, war and right-wing extremism, the BfV and its masters in the grand coalition want to prevent the SGP’s socialist program from gaining influence. The BfV report explicitly states that a year ago, the party changed its name from the “Party for Social Equality” to the “Socialist Equality Party” and thus expressed its socialist aims in the party name. The SGP has for years been the subject of media denunciations for opposing the revision of German history and rehabilitation of the Nazis. When the SGP and the IYSSE criticized right-wing extremist historian Jörg Baberowski, the media unleashed a storm of indignation. Baberowski defended the Nazi apologist Ernst Nolte and publicly declared that Hitler was “not vicious.” The IYSSE linked this directly to the return of German militarism. Germany could not return to a policy of militarism, it explained, without developing “a new narrative of the twentieth century,” “a falsification of history that diminishes and justifies the crimes of German imperialism.” The criticism of Baberowski found substantial support among students. Numerous student representative bodies agreed with it. The ruling circles were alarmed. The conservative Frankfurter Allgemeine Zeitung accused the SGP of “mobbing” and complained about its “effectiveness.” The presidium of Humboldt University backed up the right-wing extremist professor and declared criticism of him to be “inadmissible.” For more than a year, Google, in close consultation with German government circles, has been censoring left-wing, anti-war, and progressive websites, most notably the World Socialist Web Site. From the Left Party and the Greens have come only a cowardly silence, or they have supported Baberowski and the actions of the grand coalition. They do nothing to counter the growing influence of the right wing or even—like the Green Party mayor of Tübingen, Boris Palmer, and the Left Party politicians Sahra Wagenknecht and Oskar Lafontaine—join in its chorus of refugee-baiting. Even the academic “left,” including many followers of the Left Party, have been silent, apart from a few laudable exceptions, and knelt before the right-wing offensive. This did not change even when Baberowski publicly agitated against refugees and founded a discussion group in Berlin in which numerous figures from the right-wing extremist scene participate. The BfV’s classification of our party as a “left-wing extremist” organization is another attempt to suppress the SGP and its socialist politics. It is aimed at the SGP, but targets anyone who is fighting against social inequality, militarism and oppression and who advocates a socialist perspective. The SGP will not be intimidated by this attack by the grand coalition and its intelligence agency. It originates from an unpopular government that is despised and rejected by large sections of the population. We reserve the right to take legal action against it. We will continue our work and strengthen our efforts to develop the influence of the SGP among workers, youth and students by all legal means at our disposal. Among other things, we plan to participate in the European elections next spring. We turn to all those who want to oppose the growth of the right, including serious members of the Left Party, the SPD and the Greens, and call on them to protest against the attack by the BfV and defend the SGP. We demand that the intelligence service cease the monitoring of the SGP and all other left-wing organizations, and that this right-wing hotbed of anti-democratic conspiracies be dissolved.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1 28.1 29.1 30.1 31.1 32.1 33.1 34.1 35.1 36.1 37.1 38.1 39.1 40.1 41.1 42.1 43.1 44.1 45.1 46.1 47.1 48.1 49.1
Alman hükümeti Sosyalist Eşitlik Partisi'ni izlenecek yıkıcı örgütler listesine aldı Sosyalist Eşitlik Partisi 21 Ağustos 2018 Almanya'nın iç istihbarat örgütü Anayasayı Koruma Federal Bürosu (BfV), geçtiğimiz ay açıklanan yıllık “anayasayı koruma raporu”nda, Sosyalist Eşitlik Partisi'ni (Sozialistische Gleichheitspartei, SGP), devlet izlemesine tabi “aşırı solcu” örgütler listesine ekledi. Bu, Sosyalist Eşitlik Partisi'ne yönelik hesaplı bir siyasi saldırıdır. Yıllık rapor, önceki yıllarda SGP'den söz etmiyordu. SGP, şimdi, raporda, istihbarat örgütü tarafından izlenecek üç “aşırı solcu partiden biri” ve bir “gözetlenme nesnesi” olarak iki kez yer alıyor. İstihbarat örgütü tarafından izlenmek, temel demokratik haklara yönelik kapsamlı bir sınırlama anlamına gelmektedir ve olası bir yasaklamanın habercisidir. SGP ve üyeleri, izlendiklerini, iletişimlerinin dinlendiğini ve gizlice gözlendiklerini varsaymalıdırlar. Onlar, “anayasanın düşmanları” olarak damgalanmışlardır ve seçimlerle, açık toplantılarla, yer kiralamalarla ve iş aramayla ilgili olarak zorluklarla karşılaşmayı bekleyebilirler. Örneğin, iktidardaki Hristiyan Demokrat partilerin (Hristiyan Demokrat Birlik ve Hristiyan Sosyal Birlik) öğrenci örgütü RCDS, istihbarat örgütü tarafından izlenmeye tabi tutulan örgütlerin ve üyelerinin üniversitelerden dışlanmasını talep ediyor. İstihbarat örgütü, SGP'nin herhangi bir yasayı çiğnediğine ya da şiddet eylemlerine katıldığına ilişkin herhangi bir suçlamada bulunmuş değil. Dahası, o, “seçimlere katılarak ve konferanslar vererek, halkın dikkatini kendi siyasi düşüncelerine kazanmaya çalışıyor” diyerek, SGP'nin, hedeflerine yasal yollarla ulaşma amacını güttüğünü açıkça doğrulamaktadır. BfV, SGP'ye yönelik izlemesini, yalnızca, onun sosyalist bir programı savunduğu, kapitalizmi eleştirdiği ve düzen partileri ile sendikaları reddettiği gerçeği ile gerekçelendirmektedir. BfV'nin raporunda şunlar belirtiliyor: “SGP'nin ajitasyonunu, 'kapitalizm'in genelleştirilmiş bir kötülenmesi; AB karşıtlığı; sözde milliyetçilik, emperyalizm ve militarizm karşıtlığı; sosyal demokrasi ve sendikalar, hatta SOL PARTİ karşıtlığı olarak var olan devlet ve toplumsal düzen karşıtı programı yönlendirmektedir.” “Solcu Aşırılık” başlıklı bölümün girişi, istihbarat örgütünün kapitalizme ve onun toplumsal sonuçlarına yönelik her türlü sosyalist eleştiriyi bastırmaya kararlı olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. O, “aşırı solcular”ın “ideolojik temeli”nin, “bir bütün olarak 'kapitalist sistem'in reddi” olduğunu belirttikten sonra, şöyle devam ediyor: “Çünkü 'kapitalizm', aşırı solculara göre, sadece bir ekonomi biçiminden daha fazlasıdır: O, içeride 'baskı' ve dışarıda 'saldırganlık' yoluyla 'burjuva egemenliği'nin hem temeli hem de bir garantörü olarak görülmektedir. Dolayısıyla, 'kapitalizm', toplumsal adaletsizlik, konutların 'imhası', savaşlar, aşırı sağ ve ırkçılık ve çevre felaketleri gibi tüm toplumsal ve siyasal felaketlerin sorumlusudur.” İstihbarat örgütüne göre, kapitalizme yönelik, milyonlarca insanın paylaştığı bu tür bir eleştiri, “devletimize ve toplumsal düzenimize, dolayısıyla da liberal demokrasiye” bir saldırıdır. Kendisini, “önde gelen teorik kişilikler” olarak “Marx'a, Engels'e ve Lenin'e” dayandıran ya da “ezilenlerin egemenlere karşı devrimci şiddeti”ni ilkesel olarak “meşru” gören herkes, istihbarat örgütünün gözünde bir “aşırı solcu” ve “anayasa düşmanı”dır. Bu, Almanya'da uzun ve felaket getirici bir tarihi olan sosyalist partilerin bastırılması geleneğinde vardır. 1878'de, Almanya Şansölyesi Otto Von Bismarck, “sosyal demokrasinin canice özlemlerine karşı”, Sosyal Demokrat Parti'yi (SPD) 12 yıl boyunca yasadışılığa iten kötü ünlü Sosyalizm Karşıtı Yasa'yı uygulamaya koymuştu. 1933'te, Hitler, Nazi diktatörlüğünün, İkinci Dünya Savaşı'nın ve Musevilerin ortadan kaldırılmasının önünü açmak için, önce Komünist Parti'yi (KPD), ardından da SPD'yi ezdi. Şimdi, Hristiyan Demokratlar – Sosyal Demokratlar büyük koalisyonu ile onun istihbarat örgütü, Sosyalizm Karşıtı Yasa'nın üçüncü bir sürümünü hazırlıyor. Onlar, Almanya İçin Alternatif'in (AfD) politikasını benimsiyor ve bu aşırı sağcı partiye karşı çıkan herkesi yasadışılık ile tehdit ediyorlar. AfD'nin önde gelen temsilcileri düzenli olarak göçmenlere karşı ajitasyon yaptığı, ırkçılığı kışkırttığı, Hitler'in Wehrmacht'ını (ordusunu) yücelttiği ve Ulusal Sosyalizmin (Nazizm) suçlarını önemsiz gösterdiği halde, BfV'nin raporunun "Aşırı Sağ” başlıklı bölümünde bu partinin adı hiç anılmamaktadır. Bu, AfD ile sıkı bağlantılı olan partinin etnik-ırkçı kanadı, Yeni Sağ Ağ ve yabancı düşmanı Pediga için de geçerlidir. Raporda, AfD'nin Türingen'deki sözcüsü olan ve aşırı sağcı açıklamalarından dolayı bizzat partisi tarafından aleyhine disiplin soruşturması başlatılan Björn Höcke de yer almıyor. Bu durum, yeni sağcı ideolog Götz Kubitschek'in "Devlet Politikası Enstitüsü", Jürgen Elsässers'in Compact dergisi ya da haftalık Junge Freiheit için de geçerli. Kimlikçi Hareketten ise yalnızca "kuşkulu bir mesele" olarak söz ediliyor. "Solcu Aşırılık" başlıklı bölümde, AfD'den, defalarca, sözde "aşırı solcular"ın kurbanı olarak söz ediliyor! AfD'yi ve aşırı sağı protesto edenler ya da onlar hakkında bilgi toplayanlar "aşırı solcular" olarak görülüyor. BfV'nin raporunda, "Nisan ayında Köln'de ve Aralık ayında Hannover'de düzenlenen AfD kongrelerine yönelik protestolar", "aşırı sol" düşüncelerin kanıtı olarak anılıyor. Aynı durum, "sağcı aşırılıkçılara karşı sürmekte olan mücadele" ve "iddia edilen ya da gerçek aşırı sağcılar ve yapılar hakkında bilgi" toplanması için de geçerli. BfV'nin raporunun büyük bölümü, sanki AfD'nin genel merkezinde yazılmış gibi. Çok sayıda bölüm onun onayını taşıyor. BfV'nin başındaki Hans-Georg Maaßen'in önde gelen AfD temsilcileri ile defalarca buluştuğu, sonradan İçişleri Bakanlığı tarafından doğrulandı. Bakanlığın resmi açıklamasına göre, Maaßen, altı yıl önce göreve getirildiğinden bu yana, CDU/CSU, SPD, Yeşiller, Sol Parti, Hür Demokrat Parti (FDP) ve AfD ile "196 dolayında" görüşme yapmış. Maaßen’in muhatapları arasında, AfD'nin şefi Alexander Gauland ve önceli Frauke Petry de var. Petry'nin eski bir çalışanına göre, Maaßen onu, kendisinin "AfD'nin BfV tarafından izlenmesini istemediğine" inandırmış ve ona bu tür bir izlenmeyi nasıl önleyebileceği konusunda akıl vermiş. Maaßen’in bunu inkar etmesine karşın, BfV'nin raporunda AfD'den söz edilmiyor olması, Petry'nin eski çalışanının haklı olduğu izlenimi uyandırıyor. Sağcı bir komplo BfV'nin raporuna önsöz yazmış olan içişleri bakanlığına doğrudan hesap veren istihbarat örgütünden federal hükümet sorumludur. Bu rapor, CDU-CSU-SPD büyük koalisyonunun onayı olmaksızın bu şekilde yayınlanamazdı. SGP'ye saldırma ve AfD'yi destekleme kararı, hükümetin en tepesinde alınmıştır. Büyük koalisyon, büyük çoğunluğu hükümetin aralıksız sosyal yardım kesintileri, silahlanma ve polis devleti inşası politikasını reddeden işçi sınıfının ve gençliğin artan radikalleşmesine tepki gösteriyor. CDU, CSU ve SPD, geçtiğimiz Eylül ayında yapılan genel seçimlerde, 70 yıl içindeki en kötü sonuçlarını almışlardı. Eğer bugün Bundestag (federal meclis) seçimleri yapılacak olsa, büyük koalisyon çoğunluğu elde edemez. Bu koşullar altında, resmi siyaset, aşırı sağcı güçleri sağlamlaştıran sürekli bir komplo karakteri edinmektedir. 2013'te, bir hükümetin kurulması, aylar süren ve militarizmde mutabakat ile sonuçlanan perde arkası görüşmelerle ilerlemişti. Önde gelen hükümet yetkilileri "askeri kısıtlamanın sonu"nu ilan ettiler ve Rusya ile sert bir anlaşmazlığı ateşleyen Ukrayna'daki sağcı darbeyi desteklediler. Almanya, NATO güçlerinin Rusya sınırına konuşlandırılmasına katıldı. Hükümet görüşmeleri, bu kez altı ay sürdü (tarihsel bir rekor). CDU, CSU ve SPD, 1945'ten bu yana görülen en sağcı program üzerinde anlaştılar. Onlar kapsamı bir silahlanma politikasında ve bir polis devletinin inşasında karar kıldılar. Askeri harcamaların gayrısafi yurtiçi hasılanın yüzde 2'sini oluşturacak şekilde arttırılması bekleniyor ki bu, askeri bütçenin neredeyse iki katına çıkartılması demek. Bu arada, zorunlu askerliğin yeniden uygulanması ve Bundeswehr'in (Alman ordusu) nükleer silahlarla donatılması da tartışılıyor. Egemen sınıfın emperyalist emellerini askeri güç yoluyla gerçekleştirmeye yönelik arzusu, geçmişin canice politikalarının önemsizleştirilmesini ve yeniden canlandırılmasını gerektirmektedir. AfD'nin önderi Gauland, Nazilerin suçlarını yalnızca "bin yıllık başarılı Alman tarihi üzerindeki kuş pisliği" ilan etmeden uzun süre önce, dönemin dışişleri bakanı ve şimdiki cumhurbaşkanı Frank-Walter Steinmeier (SPD), Almanya'nın, "dünya politikası konusunda kenardan yorum yapamayacak kadar büyük" olduğunu ilan etmişti. Siyaset bilimci Herfried Münkler ise şunu eklemişti: "Eğer bizim her şeyden suçlu olduğumuz düşüncesine sahipseniz, Avrupa'da sorumlu bir politika izlemeniz mümkün değildir." Bununla birlikte, Alman militarizminin dönüşü, halkın içinde, şimdi sınıf mücadelesinde bir yoğunlaşma ile aynı zamana denk gelen ezici bir muhalefet ile karşılaşmaktadır. Toplumsal servetin SPD ve CDU önderliğindeki hükümetler tarafından yoksullardan zenginlere doğru yeniden bölüşüldüğü 20 yılın ardından, toplumsal ilişkiler paramparça olmuştur. Çeşitli iş piyasası reformları, Batı Avrupa'daki en büyük düşük ücret sektörünü yaratmış durumda. Gençlerin düzenli bir iş bulması neredeyse olanaksız; çalışanların yalnızca yüzde 44'ü kalıcı bir iş sözleşmesine sahip. Yoksulluk patlıyor. Öte yandan, süper zengin 45 kişi, nüfusun en yoksul yarısının toplam serveti kadar bir servete sahip. Birçok işçi ve genç, kapitalist toplumun iflas etmiş olduğunu hissedebiliyor ve bir alternatif arıyor. SGP'nin gençlik örgütü Toplumsal Eşitlik İçin Uluslararası Gençlik ve Öğremciler (IYSSE) tarafından 7 üniversitede düzenlenen "Karl Marx'ın Doğumunun 200. Yılı - Marksizmin Güncelliği" başlıklı konferanslara bin dolayında dinleyici katıldı. Egemen sınıf, bu radikalleşmeye, 1930'ların otoriter politikalarına dönerek, sosyalistlere karşı aşırı önlemler alarak ve aşırı sağın politikalarını benimseyerek karşılık veriyor. Bu kriz, Alman kapitalizminin "demokratik" örtüsünü, asıl kahverengi rengini açığa çıkaracak şekilde kaldırıyor. Nazi egemenliğini önceleyen Weimar Cumhuriyeti sırasında, istihbarat örgütü, polis ve yargı, sosyalistlere ve savaş karşıtlarına acımasızca eziyet etmiş ve Nazileri güçlendirmişti. 1923'te, Hitler, kanlı bir darbe girişiminden dolayı, dokuz aylığına, Kavgam'ı yazdığı hapishaneye gönderilirken, yargı, Weltbühne'nin editörü Carl von Ossietzky'ye militarizm karşıtlığından dolayı iki kat uzun bir süre hapis cezası vermişti. Ossietzky, daha sonra işkencede öldürülmüşü. Sonunda, Hitler, bir halk hareketi ile değil ama İmparatorluk döneminden kalma Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg etrafında bir araya gelmiş devlet aygıtı içindeki bir komplo ile iktidara geldi. Naziler, daha iki ay önce yapılan meclis seçimlerinde ciddi bir yenilgi almıştı ve mali iflas ile karşı karşıyaydı. Eğer yargı, istihbarat örgütü, polis ve ordu sorunsuz bir şekilde ona itaat etmeseydi, Hitler iktidarını çok zor sağlamlaştırırdı. Büyük koalisyonun ve istihbarat örgütünün şimdi izinden gittiği gelenek budur. Ancak bugün, faşist bir harekete yaslanamıyorlar. Nüfusun büyük çoğunluğu AfD'den nefret ediyor. AfD, devletin, düzen partilerinin ve onun sağcı propagandasını yaymaya can atan medyanın yarattığı bir oluşumdur. Onun önderleri, büyük ölçüde CDU'dan, CSU'dan, SPD'den, ordudan, istihbarat örgütlerinden, yargıdan ve polisten gelmektedir. SPD, seçim yenilgisine rağmen büyük koalisyonu sürdürme kararıyla, kasıtlı olarak AfD'yi güçlendirmiştir. AfD, federal seçimlerde oyların yalnızca yüzde 12,6'sını almış olmakla birlikte, artık, meclisteki muhalefetin başını çekmektedir. AfD'nin sığınmacı karşıtı ajitasyonu, devleti güçlendirmek, işçi sınıfını bölmek ve şovenizmi canlandırmak için onu kullanan büyük koalisyonun resmi politikası haline gelmiş durumda. BfV, bu sağcı komploda çok önemli bir rol oynamaktadır. O, bu sağcı bataklıkta derin köklere sahiptir. Daha 15 yıl önce, Almanya Anayasa Mahkemesi, aşırı sağcı Alman Ulusal Partisi'nin (NPD) yasaklanmasını, önderliğinde çok sayıda gizli BfV muhbiri olduğu ve NPD'nin bir "devlet meselesi" olduğu gerekçesiyle reddetmişti. 2000 ile 2004 yılları arasında dokuz göçmeni ve bir kadın polisi öldürmüş olan Ulusal Sosyalist Yeraltı (NSU) örgütünün yakın çeperinde onlarca gizli BfV muhbiri bulunuyordu. Hatta, bu muhbirlerden biri, sözde hiçbir şeyin farkında olmadan, bir cinayet sırasında olay yerindeydi. NSU'nun destek topladığı Türingen İç Güvenlik örgütü, BfV tarafından sağlanmış fonlarla kurulmuştu. SGP'yi savunun SGP, sosyalist bir programı tutarlı şekilde savunduğu için bu komplonun hedefi haline gelmiştir. O, ne düzen partilerinin sığınmacı karşıtı ajitasyonuna ne de orta sınıfın kimlik politikalarına uyarlanmıştır. SGP, uluslararası işçi sınıfının kapitalizmi devirmek için sosyalist bir program altında seferberliği uğruna mücadele etmektedir. O, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nin (DEUK) bir şubesi olarak, Lev Troçki’nin Stalinizme karşı Sol Muhalefet’inin geleneğini sürdürmektedir. Troçkist hareket, Nazilerin 1930’lardaki yükselişine karşı sürekli mücadele etti. Lev Troçki’nin Ulusal Sosyalizme ilişkin çözümlemesi, onun sonuçlarına yönelik uyarıları ve SPD ile Naziler arasında ayrım yapmayı ve Hitler’e karşı bir birleşik cephe uğruna mücadele etmeyi reddeden Stalinist Almanya Komünist Partisi’nin (KPD) ölümcül politikasına yönelik eleştirisi hala geçerlilik taşımaktadır ve bu konuda bugüne kadar yazılmış en iyi eserler arasındadır. Troçkistler, Nazi gizli polisi Gestapo’nun ağır zulmüne uğradılar. 1937’de, Gdansk’taki bir mahkeme, olağanüstü bir yargılamada 10 Troçkisti uzun hapis cezalarına mahkum etti. Nazilerin Troçkist kurbanları arasında, Musevi sorununa ilişkin Marksist incelemenin yazarı olan ve Belçika ile Fransa’da yasadışı sosyalist faaliyet sürdürdükten sonra yakalanıp Auschwitz’in gaz odalarında öldürülen Abraham Léon da vardı. Troçkist hareketin, ilk aşırı sağcı partinin Bundestag’a girmesinden hemen sonra bir kez daha takip ediliyor olması gerçeği, resmi politikanın sağa kaymasını vurgulamaktadır. Anayasayı Koruma Federal Bürosu tarafından yayılan yalanların tersine, SGP, demokratik hakları tümüyle savunmaktadır. Bununla birlikte, Anayasa’da güvence altına alınmış olan temel haklar (yaşamın ve fiziksel bütünlüğün dokunulmazlığı; yasa önünde eşitlik; inanç, düşünceyi ifade, toplanma ve basın özgürlüğü; mesleği özgürce tercih etme vb.), toplumun ekonomik temelleri özel sermaye sahiplerinin elinde kalmaya devam ettiği için, boş sözcükler olarak kalmakta ve karşıtlarına dönüşmektedir. Gerçek demokrasinin önkoşulu, sosyalist bir programdır. Eğer işçi sınıfı öngörülebilir bir gelecekte kapitalizmi yıkmaz ve sosyalist bir toplumu kurmazsa, barbarlığa ve bir Üçüncü Dünya Savaşı’na sürüklenmek kaçınılmazdır. Bu yalnızca 20. yüzyılın felaketlerinin dersi değildir; aynı zamanda, Donald Trump yönetimindeki ABD’nin önderliğinde tüm emperyalist güçlerin büyük bir hızla silahlı kuvvetlerini genişletmesine, var olan savaşları yoğunlaştırıp yenilerine hazırlanmasına içkindir. BfV, SGP’yi, partinin Marksist çözümlemesi giderek daha fazla doğrulanıyor olduğu için hedef almıştır. Sömürüye, eşitsizliğe, baskıya, savaşa ve aşırı sağa karşı artan muhalefetin telaşlandırdığı BfV ve onun büyük koalisyondaki efendileri, SGP’nin sosyalist programının etki oluşturmasını engellemek istiyorlar. BfV’nin raporu, açıkça, partinin, bir yıl önce, “Toplumsal Eşitlik Partisi” olan adını “Sosyalist Eşitlik Partisi” olarak değiştirdiğini ve böylece, sosyalist amaçlarını partinin adında ifade ettiğini belirtiyor. SGP, Alman tarihinin değiştirilmesine ve Nazilere yeniden itibar kazandırılmasına karşı çıktığı için, yıllardır medya suçlamalarının hedefi durumundadır. SGP ile IYSSE aşırı sağcı tarihçi Jörg Baberowski’yi eleştirdiğinde, medya bir öfke dalgası estirmişti. Baberowski, Nazilerin savunucusu Ernst Nolte’ye arka çıkmış ve açıkça, Hitler’in “kötü biri olmadığını” ilan etmişti. IYSSE, bunu doğrudan Alman militarizminin geri dönüşü ile bağlantılandırdı ve Almanya’nın, “yirminci yüzyılın yeni bir öyküsü”nü, “tarihin, Alman emperyalizminin suçlarını hafifletip meşrulaştıran bir çarpıtması”nı geliştirmeden, militarist politikaya dönemeyeceğini açıkladı. Baberowski’ye yönelik eleştiri, öğrenciler arasında önemli bir destek buldu. Çok sayıda öğrenci temsilciliği aynı fikirdeydi. Egemen çevreler alarma geçti. Muhafazakar gazete Frankfurter Allgemeine Zeitung, SGP’yi, “mobing” yapmakla suçladı ve partinin “etkili olma”sından yakındı. Humboldt Üniversitesi yönetimi, bu aşırı sağcı profesöre arka çıktı ve ona yönelik eleştirinin “kabul edilemez” olduğunu belirtti. Google, bir yıldan uzun süredir, Alman hükümeti ile sıkı istişare içinde, başta Dünya Sosyalist Web Sitesi olmak üzere, solcu, savaş karşıtı ve ilerici internet sitelerini sansürlüyor. Sol Parti ve Yeşiller, korkakça bir sessizliğe büründüler ya da Baberowski ile büyük koalisyonun eylemlerini desteklediler. Onlar sağın artan etkisine karşı koymak için hiçbir şey yapmıyor; hatta Tüingen’in Yeşiller Partili belediye başkanı Boris Palmer ile Sol Parti’den Sahra Wagenknecht ve Oskar Lafontaine gibi, sığınmacılara saldırı korosuna katılıyorlar. Sol Parti destekleyicilerinin dahil olduğu akademi “sol”u bile, övgüye değer az sayıda istisna hariç, sessiz ve sağcı saldırı önünde diz çökmüş durumda. Bu, Baberowski sığınmacılara karşı açıkça ajitasyon yaptığında ve Berlin’de, aşırı sağcı çevrelerden çok sayıda kişinin katıldığı bir tartışma grubu kurduğunda bile değişmedi. BfV’nin partimizi “aşırı solcu” bir örgüt olarak sınıflandırması, SGP’yi ve onun sosyalist politikalarını bastırmaya yönelik bir diğer girişimdir. O, SGP’ye yönelmekte ama toplumsal eşitsizliğe, militarizme ve baskıya karşı mücadele eden ya da sosyalist bir perspektifi savunan herkesi hedef almaktadır. Büyük koalisyonun ve istihbarat örgütünün bu saldırısı, SGP’yi yıldırmayacaktır. Bu saldırı, nüfusun geniş kesimleri tarafından horlanmış ve reddedilmiş, halk tarafından tutulmayan bir hükümetten gelmektedir. Buna karşı yasal girişim hakkımızı saklı tutuyoruz. Biz, faaliyetimizi sürdürecek ve elimizdeki her türlü yasal yolla, SGP’nin işçiler, gençler ve öğrenciler arasındaki etkisini arttıracağız. Diğer şeylerin yanı sıra, gelecek ilkbaharda yapılacak olan Avrupa seçimlerine katılmayı planlıyoruz. Sol Parti’nin, SPD’nin ve Yeşillerin ciddi üyeleri dahil, sağın yükselişine karşı koymak isteyen herkese sesleniyor; onları BfV’nin saldırısını protesto etmeye ve SGP’yi desteklemeye çağırıyoruz. İstihbarat örgütünün SGP’yi ve diğer solcu örgütleri izlemeye son vermesini; bu demokrasi karşıtı sağcı komplo ve kötülük yuvasının dağıtılmasını talep ediyoruz.