http___preview.wsws.org_tr_articles_2017_10_30_spai-o30.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 7.2 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 15.2 15.3 16.1 16.2 17.1 18.1 18.2 18.3 19.1 19.2 19.3 19.4 20.1 20.2 20.3 21.1 21.2 21.3 22.1 22.2 22.3 23.1 23.2 24.1 25.1 25.2 25.3 26.1 26.2 26.3 27.1 28.1 28.2 29.1 29.2
Spain annuls Catalan self-government, prepares military rule from Madrid By Alex Lantier 23 October 2017 On Saturday, three weeks after the savage police crackdown on the October 1 Catalan independence referendum, Spanish Prime Minister Mariano Rajoy formally announced the invocation of Article 155 of the Spanish Constitution to strip Catalonia’s regional government of its powers. In its place, Madrid is to install an unelected government in Barcelona backed by the Spanish army, Guardia Civil paramilitary police and other police units. The implementation of Article 155 will inevitably involve the Spanish regime in a violent confrontation with broad masses of the Catalan population, where there is deep opposition to Madrid’s turn to dictatorship. As Rajoy’s Council of Ministers formulated the measures on Saturday, a half million people marched in Barcelona against Madrid’s arbitrary arrest of two Catalan nationalist politicians, Jordi Sànchez of the Catalan National Assembly (ANC) and Jordi Cuixart of Omnium Cultural. The measures laid out by the Council of Ministers entail the suspension of democratic forms of rule in Catalonia and the installation of what is a government of military occupation in all but name. They include: * Removing Catalan Premier Carles Puigdemont and all Catalan regional ministers and replacing them with “organs or authorities created for this purpose or designated by the [Spanish] government.” * Transferring their authority to call regional elections to the Spanish government. * Granting full powers for Madrid to control the Catalan regional police, the Mossos d'Esquadra, to deploy police or Guardia Civil units to the region, and to take other security measures. * Assigning control of “economic, financial, tax and budgetary” powers in Catalonia to the Spanish Treasury. * Stripping the Catalan parliament of power to name a government or exercise oversight of the authorities set up by Madrid in Catalonia. * Transferring control of Catalan public media to Madrid, which will control them so as to guarantee “respect for the values and principles contained in the Spanish constitution.” These measures are to be approved at the end of the week by the Spanish Senate, where Rajoy’s right-wing Popular Party (PP) has an absolute majority. Madrid’s move to suspend Catalan autonomy marks a historic collapse of democratic forms of rule in Western Europe. It is 40 years ago today that Catalan nationalist politician Josep Taradellas returned to Barcelona from exile in France to lead the Catalan government, as the fascist regime installed by Francisco Franco during the Spanish Civil War collapsed amid mass struggles of the working class. The granting of language rights and self-government to Catalonia was seen as key to overcoming the fascist heritage of Franco, who had banned the public use of the Catalan language. Now Madrid is moving with the support of the European Union to repudiate the concessions in terms of social and democratic rights of the post-Franco period. At last week’s EU summit in Brussels, held after Rajoy pledged to invoke Article 155, EU leaders, including German Chancellor Angela Merkel, British Prime Minister Theresa May and French President Emmanuel Macron, all explicitly endorsed Rajoy’s onslaught against Catalonia. Not only Guardia Civil, but also Spanish army units, including the Arapiles motorized infantry regiment in Catalonia, are being prepared for action. An explosive conflict with revolutionary implications is being set into motion. Madrid’s imposition of an unelected dictatorship, after the October 1 referendum produced a 90 percent vote by over 2 million people for Catalan independence, will provoke mass resistance. The PP, which received a mere 8 percent of the vote in Catalonia’s last regional elections, has virtually no support or electoral presence there. In Barcelona, La Vanguardia warned of the deep-rooted opposition Madrid’s power grab will unleash. Among Catalans, it wrote, “many are those who, without being secessionists, will cry bitter tears at the imminent collapse of the self-government obtained in 1977.” It continued: “Politics in the Iberian peninsula does not admit nuance. The message written in the sand is this: Catalonia is to be punished.” On Saturday, buses and trains were packed as people came from across Catalonia to Barcelona for the 450,000-strong protest against the jailing of Sànchez and Cuixart. Puigdemont joined the protest, as did representatives of Catalonia’s main political parties, trade unions and associations. Protesters whistled and booed at Guardia Civil helicopters that flew overhead and shouted the anti-Franco slogan of the 1936-1939 Spanish Civil War, “No pasarán” (“They will not pass”). Workers at Catalan public television and radio are making clear they do not intend to obey Madrid’s diktat. TV3 workers issued a statement denouncing Article 155 as a “direct, unworthy and impudent attack on freedom of expression, of information and of the press and on the professionalism of the workers.” They said they would remain loyal to the Catalan parliament, “democratically elected on September 27, 2015.” The works committee at Catalunya Ràdio issued a statement with the heading: “Without public media there is no democracy.” The statement pledged to defy the PP. It warned that if the central government chose a new director for the radio station, “we will have no other choice than to refuse to recognize his authority.” It is vital for workers across Spain and Europe to oppose Madrid’s plans for more bloody repression in Catalonia. The political goal of the onslaught being prepared by Rajoy and the EU against the workers and masses of Catalonia is ever clearer: it is to stabilize a crisis-ridden EU by terrorizing the workers with the example of police-military dictatorship over an entire province. The assault on Catalonia is exposing the class content of the vast attacks on democratic rights launched around the world since the September 11, 2001 attacks. Attempts by US and EU authorities to justify the massive build-up of police units, electronic spying capabilities and domestic military deployments like the French state of emergency by referring to a so-called “war on terror” are a political fraud. The main target is not Al Qaeda-linked Islamists, many of whom are financed by allies of the EU and the United States in wars for regime-change in Syria and beyond. In Catalonia, the EU powers all support Madrid’s use of these powers to target peaceful political opposition because they are preparing to do the same. Madrid’s claim, supported explicitly by the EU, that military rule is the only possible response to the Catalan independence referendum is an absurd lie, drenched in imperialist hypocrisy. Scotland held a referendum on independence from Great Britain in 2014, and Quebec held referendums on independence from Canada in 1980 and 1995. Neither London nor Ottawa marched tens of thousands of paramilitary police and army units to assault peaceful voters and forcibly preempt moves by these areas from seceding. On the other hand, the NATO imperialist powers repeatedly invoked their supposedly sacred duty to defend secessionist movements—in Kosovo in 1999 and in Benghazi, Libya in 2011—to justify attacking countries such as Yugoslavia and Libya they were targeting for conquest. It requires no great imagination to see how advocates of “humanitarian” imperialism like the Green politician Daniel Cohn-Bendit and the New Anti-capitalist Party’s Olivier Besancenot would have reacted had videos emerged in 2011 of Libyan security forces assaulting peaceful voters and beating elderly women, as the Guardia Civil did on October 1. Denouncing Libyan leader Colonel Muammar Gaddafi for attacking “his own people,” they would have demanded that NATO accelerate its timetable for bombing Libya and assassinating Gaddafi. Cohn-Bendit is not, however, calling for bombing Madrid or murdering Rajoy. He is holding friendly meetings with Macron as Paris gives a green light for Rajoy to launch a neo-Francoite assault on Catalonia while preparing a further police-state build-up under cover of the French anti-terror law.
1.1 2.1 4.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1
İspanya, bağımsızlık girişimini önlemek için Katalonya’da askeri yönetim dayatıyor Alex Lantier ve Alejandro L pez Cuma günü, İspanya Senatosu, Katalonya’daki parlamenter yönetimi askıya alacak şekilde, İspanya Anayasası’nın 155. maddesinin uygulanmasına 214’e karşı 47 oyla izin verdi. Bu, İspanya Başbakanı Mariano Rajoy’a, Katalan bölgesel yönetimini askıya alma, Rajoy’un 21 Ekim konuşmasında özetlenen cezalandırıcı önlemlerle ilerleme ve yalnızca Madrid’e karşı yükümlü, seçilmemiş bir Katalan yönetimini dayatma konusunda tam yetki veriyor. 155. madde Rajoy’un sağcı Halk Partisi’nin (PP) mutlak bir çoğunluğa sahip olduğu Senato’da görüşülürken, Katalan meclisi görüşmenin sonucunu bekledi ve bağımsızlık ilanını oyladı. Yeni ilan edilen cumhuriyeti savunma yönünde çağrıların ortasında, binlerce protestocu, Cuma gecesi Barselona’daki Katalan yönetimi binalarının etrafını sardı. Dünkü olaylar, Batı Avrupa’daki demokratik yönetim biçimlerinin tarihsel bir çöküşüne ve kapsamlı sonuçlarıyla birlikte otoriter rejimlere dönüşe işaret etmektedir. General Francisco Franco’nun 1939-1978 yılları arasındaki faşist rejiminden 39 yıl önceki sözde Geçiş sürecinde oluşturulan İspanya siyasi düzeni paramparça oluyor. Madrid, Avrupa Birliği’nin (AB) ve Washington’ın tam desteğiyle, ülke çapında bir olağanüstü hali uygulamaya koymak için 116. maddeye başvurulmasını saklı tutarken, polisin ve ordunun desteğiyle, tek taraflı kararnameler yoluyla 7 milyon Katalanı kontrol altında tutmayı hedefliyor. İşçi sınıfının temel çıkarlarını savunmak, Katalonya’daki baskıya kararlı siyasi muhalefeti gerektirmektedir. Madrid Katalonya’daki ve İspanya genelindeki işçilere Avrupa mali aristokrasisinin diktasını zorla kabul ettirme yönünde ilerlerken, bir toplu kıyım tehlikesi baş gösteriyor. AB Konseyi Başkanı Donald Tusk, Avrupa devletlerinin 155. maddenin uygulanmasına desteğini, Twitter’da şunları yazarak yineledi: “AB için hiçbir şey değişmiş değil. İspanya bizim tek muhatabımız olmaya devam ediyor.” Tusk, sinik bir şekilde, Madrid’in “güç argümanını değil, argüman gücünü” kullanacağını umduğunu ekledi. Rajoy, Senato’yu 155. maddeyi kabul etmeye çağırdığı konuşmasında, artık “hiçbir seçenek yok.” demiş ve eklemişti: “Bu tür bir durumda yapılabilecek ve yapılması gereken tek şey, yasayı uygulamak için hukuku kullanmaktır.” Rajoy, hükümetinin dört hedefinin olduğunu söyledi: Katalonya’da “yasaya uygunluğa dönüş”, “halkın güvenini geri kazanmak”, “son zamanların yüksek ekonomik büyüme ve iş yaratma düzeylerini sürdürmek” ve “kurumsal bir olağanlık durumunda seçim düzenlemek”. Rajoy, “Katalanları korumamız gereken şey, var olduğunu iddia ettikleri İspanyol emperyalizmi değil; Katalonya’nın sahibiymiş gibi anlayışsız şekilde davranan bir azınlıktır.” dedi. Rajoy’un Katalonya’da diktatörlük çağrısı yapan kısa konuşması, bir sürü yalandan ibarettir. Onun, daha birkaç hafta önce İspanyol basınında “nükleer seçenek” olarak geniş biçimde tartışılmış olan 155. maddeye başvurmaktan başka seçenek olmadığı iddiası saçmadır. 2014’te Britanya’da İskoçya bir bağımsızlık referandumu düzenlemiş; 1980’de ve 1995’te ise Kanada’da Quebec bağımsızlık referandumları gerçekleştirmişti. Londra ve Ottawa, ne Rajoy’un 1 Ekim’deki Katalan bağımsızlık referandumu sırasında yaptığı gibi barışçıl seçmenlere saldırmak üzere on binlerce yarı askeri polis göndermiş ne de ayrılık yönündeki adımları zorla engellemişti. Krizin sorumluluğu, doğrudan, 1 Ekim referandumuna yönelik acımasız baskısının ardından çatışmayı durmadan kızıştırmaya çalışmış olan Madrid’e aittir. 19 Ekim’de Katalonya Başkanı Carles Puigdemont, bağımsızlık yönündeki adımları askıya aldığını ve diyalog için Madrid’e başvurduğunu doğrulamıştı. Bu çağrıyı tek taraflı reddeden, Katalan milliyetçisi politikacılar Jordi Sanchez ile Jordi Cuixart’ı keyfi bir şekilde hapseden ve 155. maddeye başvurma yönünde adımlar atan Madrid, Barselona’daki Katalan milliyetçisi politikacıları bağımsızlık ilanı yoluna itmiştir. Rajoy’un “yasaya uygunluk”, “seçimler” ve “kurumsal olağanlık” çağrıları, diktatörlük yönelimini demokrasinin ve anayasal yönetimin savunusu gibi sunan ikiyüzlü bir numaradır. Madrid, gündemini yalnızca devlet terörü ve baskı yoluyla uygulayabileceğinin son derece farkındadır. Rajoy’un 21 Ekim’deki konuşmasına göre, o, Katalan bütçesini, yönetimini, eğitim sistemini, polis gücünü ve medyasını ele geçirmeyi hedeflemektedir. Bu önlemler, milyonlarca emekçi arasında derin bir muhalefete yol açacak ve Madrid, bu muhalefeti zorla bastırmaya hazırlanıyor. Komşu bölgelere yerleştirilen jandarmalar, Arapiles motorlu piyade alayı ve diğer ordu birlikleri, Katalonya’ya müdahale etmeye hazırlanıyor. Protestolar ve sivil itaatsizlik çağrıları yayılırken, Madrid, Katalan kamu sektörü çalışanlarının topluca işten çıkarıldıklarını “açıklamaya” hazırlanıyor. Dün, İspanya Senatosu, Madrid’deki hükümete işçileri “disiplin önlemlerine ilişkin önceki mekanizmalara başvurmaksızın” yola getirme izni veren önlemleri onayladı. Rajoy, Cuma günü Senato'daki oylamayı tartışmak için düzenlenen bakanlar kurulu toplantısının ardından yaptığı basın açıklamasında, Katalan yönetiminin askıya alındığını ve 21 Aralık’ta seçim düzenleneceğini duyurdu. Madrid, ayrıca, mevcut Katalan yönetimine ve meclis üyelerine karşı, 30 yıla kadar hapis gerektiren “isyan” suçlamasıyla yasal işlem başlatacağını doğruladı. Bu açıklamalar, Rajoy’un Katalonya’da seçim düzenleneceği iddiasını Orwellvari bir sahtekarlık olarak teşhir etmektedir. Eğer onun planları gerçekleştirilirse, PP’ye muhalif Katalan siyasetçilerin çoğu, bu seçimler düzenlenirken hapiste olacak. Dahası, 21 Aralık’ta kim seçilirse seçilsin, yasa çıkarma ya da bir bölgesel yönetim seçme yetkilerden arındırılmış bir mecliste oturacak. O meclis, Madrid kendi iradesini dayatırken yalnızca seyirci kalabilir. Madrid’in ve yeni Katalan yönetiminin başlıca kaygısı, işçilere karşı sert kemer sıkma önlemlerini uygulamaya devam etmek olacaktır. Dün, AB, Madrid’e, gayrisafi yurtiçi hasılanın yüzde 2,2’si kadar bir kamu açığı hedefine ulaşmak için İspanya’nın kamu harcamalarını daha fazla kesmesini talep eden bir mektup gönderdi. Ekonomi Bakanı Luis de Guindos ve Hazine Bakanı Cristobal Montoro, buna, “bütçeye ilişkin istikrar hedeflerininin yerine getirilmesini güvence altına almak için gerekli tüm önlemleri” alacaklarını belirten bir açıklama ile karşılık verdi. İspanya’da otoriter yönetime dönüş, işçi sınıfına yönelik acil bir uyarıdır. Stalinist bürokrasinin Sovyetler Birliği’ni 1991’de dağıtmasından ve özellikle de 2008 Wall Street çöküşünden beri devam eden onlarca yıllık kemer sıkma, emperyalist savaş ve Avrupa genelinde “yasa ve düzen” önlemlerinin arttırılması, ölümcül bir kapitalist egemenlik krizine neden olmuştur. Egemen sınıf, Avrupa genelinde on milyonlarca işsiz işçinin varlığıyla birlikte patlamaya hazır toplumsal öfkenin son derece farkında. O, muhalefet ile karşılaştığında, buna hızla diktatörlük önlemlerine başvurarak karşılık verecektir. Bugünkü kritik sorun, Katalonya’daki, İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçilerin otoriter yönetim biçimlerine karşı mücadelede harekete geçmesidir. İşçiler, İspanya’nın toprak bütünlüğünü savunma çağrıları temelinde bir diktatörlüğe yönelmesini ve halkın askeri baskı altında tutulmasını meşrulaştırmaya yönelik tüm girişimleri reddetmeliler. İberya Yarımadası’nın ve bir bütün olarak Avrupa’nın birliğini sağlamaya yönelik tek ilerici yol, işçi sınıfının diktatörlüğe ve savaşa karşı sosyalizm uğruna devrimci ve enternasyonalist bir mücadelede harekete geçmesidir. İşçi sınıfını harekete geçirme mücadelesi, sendika bürokrasisini ve Katalan milliyetçi partilerinin yanı sıra “sol” olduğunu iddia eden burjuva partileri de kapsayan tüm egemen çevrelerden tam bağımsızlık ve onlara muhalefet temelinde yürütülmelidir. CCOO (İşçi Komisyonları) sendikası ve Podemos partisi gibi güçler, Rajoy’un diktatörlük yönelimi ile işbirliği içindeler. Podemos Genel Sekreteri Pablo Iglesias, Senato'daki oylamaya, Rajoy’un Katalan seçimleri çağrısını üstü kapalı şekilde destekleyerek, yalnızca, seçimlerin “baskı olmaksızın” düzenlenmesi gerektiğini söyleyerek karşılık verdi. Madrid baskıya hazırlanırken tarafsız bir tutum benimseyen Iglesias, “tek taraflılıktan [yani, Katanların bağımsızlık ilanından] ya da şiddetten ve baskıdan yana olmayan sessiz bir İspanyalı çoğunluğu olduğuna inanıyorum.” dedi. CCOO yetkilisi Fernandon Lezcano, sendikasının, işçilerin Madrid’e yönelik her türlü başkaldırı eylemini kıracağını vurguladı. Lezcano, “sivil itaatsizliğe ya da kamu sektörü çalışanlarının cezalandırılabilecek eylemler düzenlemesine yol açabilecek hiçbir talimat vermeyeceğiz.” dedi. Katalan milliyetçi hareketi, Madrid ile çatışmasının başından beri, Avrupa Birliği ile (Avrupa genelinde kemer sıkma önlemleri uygulayan AB ile) bir anlaşma peşinde koşarken, İspanyol burjuvazisinin diktatörlüğe dönmesi ile bağlantılı sınıfsal konuların üstünü örtmeye çalışıyor. Katalan milliyetçi hareketi, Katalonya’daki işçilerin değil; işçi sınıfının sömürüsünde daha doğrudan bir rol peşinde koşan Katalan burjuvazisinin çıkarlarını temsil etmektedir. İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçi sınıfı, Katalan milliyetçilerinin programına destek vermeden, İspanyol hükümetinin eylemlerine karşı çıkmalıdır. Hem Madrid’den hem de Barselona’dan gelen milliyetçi zehire karşı koymanın tek yolu budur.