http___preview.wsws.org_tr_articles_2017_10_30_spai-o30.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 7.2 7.3 8.1 8.2 9.1 9.2 9.3 10.1 10.2 10.3 11.1 12.1 12.2 12.3 12.4 12.5 13.1 13.2 13.3 14.1 14.2 14.3 15.1 15.2 16.1 16.2 17.1 17.2 18.1 18.2 18.3 18.4 19.1 19.2 19.3 20.1 20.2 20.3 20.4 21.1 21.2 21.3 22.1 23.1 23.2 23.3 24.1 24.2 25.1 26.1 26.2 26.3
Spain imposes military rule in Catalonia to preempt independence bid By Alex Lantier and Alejandro López 28 October 2017 The Spanish Senate formally voted 214-47 on Friday to authorize the implementation of Article 155 of the Spanish Constitution, suspending parliamentary rule in Catalonia. It handed Spanish Prime Minister Mariano Rajoy full powers to suspend the Catalan regional government, proceed with punitive measures outlined in Rajoy’s October 21 speech, and impose an unelected Catalan government answerable only to Madrid. As Article 155 was being debated in the Senate, where Rajoy’s right-wing Popular Party (PP) has an absolute majority, the Catalan parliament anticipated the outcome of the debate and voted to declare independence. Thousands of protesters surrounded Catalan government buildings in Barcelona Friday night amid calls to defend the newly-declared republic. Yesterday’s events mark a historic collapse of democratic forms of rule in Western Europe and a return to authoritarianism with far-reaching implications. The Spanish political set-up created 39 years ago, in the so-called Transition from the 1939-1978 fascist regime established by General Francisco Franco, has burst asunder. With the full support of the European Union and Washington, Madrid aims to police 7 million Catalans through unilateral decrees, backed by the police and army, while holding in reserve the invocation of Article 116 to impose a nationwide state of emergency. The defense of the basic interests of the working class requires determined political opposition to repression in Catalonia. The danger of a bloodbath is looming, as Madrid moves to enforce the diktat of the European financial aristocracy on the workers in Catalonia and across Spain. EU Council President Donald Tusk reiterated the European powers’ support for the implementation of Article 155 yesterday, writing on Twitter: “For [the] EU nothing changes. Spain remains our only interlocutor.” Tusk cynically added that he hoped Madrid would use “force of argument, not argument of force.” In a speech urging the Senate to adopt Article 155, Rajoy declared that now “there is no alternative.” He continued: “The only thing that can and therefore must be done in such a situation is to use the law to enforce the law.” He said his government had four goals: to “return to legality” in Catalonia, “win back the people’s confidence,” “maintain the high levels of economic growth and job creation of recent times,” and “organize elections in a situation of institutional normality.” “What we must protect the Catalans from is not Spanish imperialism, as they claim, but from a minority that in an intolerant fashion is acting as if it owned Catalonia,” Rajoy declared. Rajoy’s brief for dictatorship in Catalonia is a pack of lies. His claim that there is no alternative to invoking Article 155, which only a few weeks ago was widely described as the “nuclear option” in the Spanish press, is absurd. Scotland held an independence referendum in Britain in 2014, and Quebec held an independence referendum in Canada in 1980 and 1995. But neither London nor Ottawa sent tens of thousands of paramilitary police to assault peaceful voters, as did Rajoy during the October 1 Catalan independence referendum. Nor did they forcibly preempt moves towards secession. Responsibility for the crisis lies squarely with Madrid, which, after its brutal crackdown on the October 1 referendum, has consistently sought to inflame the conflict. On October 19, Catalan President Carles Puigdemont confirmed that he had suspended moves toward independence and appealed to Madrid for dialogue. With its unilateral rejection of this appeal, its arbitrary imprisonment of Catalan nationalist politicians Jordi Sanchez and Jordi Cuixart, and its moves to invoke Article 155, Madrid forced the Catalan nationalists in Barcelona on the path to a declaration of independence. Rajoy's calls for “legality,” “elections” and “institutional normality” are a cynical ruse, presenting the drive to dictatorship as the defense of democracy and constitutional rule. Madrid is well aware that it can impose its agenda only by means of state terror and repression. According to Rajoy’s October 21 speech, he aims to seize control of the Catalan budget, government, education system, police force and public media. These measures will provoke deep opposition among millions of people, and Madrid is preparing to forcibly repress it. The paramilitary Guardia Civil, the Arapiles motorized infantry regiment and other army units stationed in neighboring regions are all preparing to intervene in Catalonia. As protests and calls for civil disobedience spread, Madrid is preparing “express” mass sackings of Catalan public sector workers. Yesterday, the Spanish Senate approved measures allowing Madrid to discipline workers “without recourse to previous mechanisms regarding disciplinary measures.” At a press conference Friday night, after a meeting of his ministerial cabinet to discuss the Senate vote, Rajoy announced the suspension of the Catalan government and the holding of elections on December 21. Madrid also confirmed that it would bring charges of “rebellion,” a crime punishable by up to 30 years in prison, against current Catalan government and parliament members. These announcements expose Rajoy’s claim that Madrid will organize elections in Catalonia as an Orwellian fraud. If his plans go forward, most of the Catalan political opposition to the PP will be in prison as these elections are held. Moreover, whoever was elected on December 21 would be seated in a legislature stripped of all power to legislate or name a regional government. It could only impotently look on as Madrid imposed its will. The key concern of Madrid and the new Catalan government will be to continue imposing harsh austerity measures against the workers. Yesterday, the EU sent Madrid a letter demanding further cuts to Spanish public spending to reach a public deficit target of 2.2 percent of gross domestic product. Economy Minister Luis de Guindos and Treasury Minister Cristobal Montoro replied with a statement that they would take “all necessary measures to guarantee the fulfillment of budgetary stability objectives.” The turn to authoritarian rule in Spain is an urgent warning to the working class. Decades of deep austerity, imperialist war and the promotion of law-and-order measures across Europe since the Stalinist dissolution of the Soviet Union in 1991, and particularly since the 2008 Wall Street crash, have produced a mortal crisis of capitalist rule. With tens of millions of workers unemployed across Europe, the ruling class is aware of explosive social anger. Its response when it encounters opposition is a rapid resort to dictatorial measures. The critical question today is the mobilization of workers in Catalonia, in Spain and across Europe in struggle against a return to authoritarian forms of rule. Workers must reject all attempts to justify a turn toward dictatorship and military repression of the population based on calls for the defense of Spanish territorial integrity. The only progressive way to establish the unity of the Iberian Peninsula and Europe as a whole is the mobilization of the working class in a revolutionary and internationalist struggle against dictatorship and war, and for socialism. The struggle to mobilize the working class must be undertaken on the basis of complete independence from and opposition to the entire ruling establishment, including the trade union bureaucracies and the bourgeois parties claiming to be “left,” as well as the Catalan nationalist parties. Forces such as the CCOO (Workers Commissions) trade union and Spain’s Podemos party are aligning themselves with Rajoy’s drive to dictatorship. Podemos General Secretary Pablo Iglesias responded to the Senate vote by tacitly backing Rajoy’s call for Catalan elections, saying only that these should be held “without repression.” Adopting a neutral position as Madrid prepares its repression, he said, “I believe there is a silent majority of Spaniards that is neither for unilateralism [i.e., the Catalan declaration of independence] nor for violence and repression.” CCOO official Fernando Lezcano insisted that his union would discourage all acts of defiance of Madrid by workers. He warned, “We will not give a single instruction that could lead to civil disobedience or to public sector workers carrying out actions that could be punished.” Throughout its conflict with Madrid, the Catalan nationalist movement has sought to cover up the class issues involved in the turn to dictatorship by the Spanish bourgeoisie, while seeking a deal with the European Union—the same EU that has imposed austerity measures throughout Europe. The Catalan nationalist movement does not represent the interests of workers in Catalonia, but the Catalan bourgeoisie, which is seeking a more direct role in the exploitation of the working class. Without endorsing the program of the Catalan nationalists, the working class in Spain and throughout Europe must oppose the actions of the Spanish government. This is the only way to counter the nationalist poison coming from both Madrid and Barcelona.
1.1 2.1 4.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1 24.1 25.1 26.1 27.1
İspanya, bağımsızlık girişimini önlemek için Katalonya’da askeri yönetim dayatıyor Alex Lantier ve Alejandro L pez Cuma günü, İspanya Senatosu, Katalonya’daki parlamenter yönetimi askıya alacak şekilde, İspanya Anayasası’nın 155. maddesinin uygulanmasına 214’e karşı 47 oyla izin verdi. Bu, İspanya Başbakanı Mariano Rajoy’a, Katalan bölgesel yönetimini askıya alma, Rajoy’un 21 Ekim konuşmasında özetlenen cezalandırıcı önlemlerle ilerleme ve yalnızca Madrid’e karşı yükümlü, seçilmemiş bir Katalan yönetimini dayatma konusunda tam yetki veriyor. 155. madde Rajoy’un sağcı Halk Partisi’nin (PP) mutlak bir çoğunluğa sahip olduğu Senato’da görüşülürken, Katalan meclisi görüşmenin sonucunu bekledi ve bağımsızlık ilanını oyladı. Yeni ilan edilen cumhuriyeti savunma yönünde çağrıların ortasında, binlerce protestocu, Cuma gecesi Barselona’daki Katalan yönetimi binalarının etrafını sardı. Dünkü olaylar, Batı Avrupa’daki demokratik yönetim biçimlerinin tarihsel bir çöküşüne ve kapsamlı sonuçlarıyla birlikte otoriter rejimlere dönüşe işaret etmektedir. General Francisco Franco’nun 1939-1978 yılları arasındaki faşist rejiminden 39 yıl önceki sözde Geçiş sürecinde oluşturulan İspanya siyasi düzeni paramparça oluyor. Madrid, Avrupa Birliği’nin (AB) ve Washington’ın tam desteğiyle, ülke çapında bir olağanüstü hali uygulamaya koymak için 116. maddeye başvurulmasını saklı tutarken, polisin ve ordunun desteğiyle, tek taraflı kararnameler yoluyla 7 milyon Katalanı kontrol altında tutmayı hedefliyor. İşçi sınıfının temel çıkarlarını savunmak, Katalonya’daki baskıya kararlı siyasi muhalefeti gerektirmektedir. Madrid Katalonya’daki ve İspanya genelindeki işçilere Avrupa mali aristokrasisinin diktasını zorla kabul ettirme yönünde ilerlerken, bir toplu kıyım tehlikesi baş gösteriyor. AB Konseyi Başkanı Donald Tusk, Avrupa devletlerinin 155. maddenin uygulanmasına desteğini, Twitter’da şunları yazarak yineledi: “AB için hiçbir şey değişmiş değil. İspanya bizim tek muhatabımız olmaya devam ediyor.” Tusk, sinik bir şekilde, Madrid’in “güç argümanını değil, argüman gücünü” kullanacağını umduğunu ekledi. Rajoy, Senato’yu 155. maddeyi kabul etmeye çağırdığı konuşmasında, artık “hiçbir seçenek yok.” demiş ve eklemişti: “Bu tür bir durumda yapılabilecek ve yapılması gereken tek şey, yasayı uygulamak için hukuku kullanmaktır.” Rajoy, hükümetinin dört hedefinin olduğunu söyledi: Katalonya’da “yasaya uygunluğa dönüş”, “halkın güvenini geri kazanmak”, “son zamanların yüksek ekonomik büyüme ve iş yaratma düzeylerini sürdürmek” ve “kurumsal bir olağanlık durumunda seçim düzenlemek”. Rajoy, “Katalanları korumamız gereken şey, var olduğunu iddia ettikleri İspanyol emperyalizmi değil; Katalonya’nın sahibiymiş gibi anlayışsız şekilde davranan bir azınlıktır.” dedi. Rajoy’un Katalonya’da diktatörlük çağrısı yapan kısa konuşması, bir sürü yalandan ibarettir. Onun, daha birkaç hafta önce İspanyol basınında “nükleer seçenek” olarak geniş biçimde tartışılmış olan 155. maddeye başvurmaktan başka seçenek olmadığı iddiası saçmadır. 2014’te Britanya’da İskoçya bir bağımsızlık referandumu düzenlemiş; 1980’de ve 1995’te ise Kanada’da Quebec bağımsızlık referandumları gerçekleştirmişti. Londra ve Ottawa, ne Rajoy’un 1 Ekim’deki Katalan bağımsızlık referandumu sırasında yaptığı gibi barışçıl seçmenlere saldırmak üzere on binlerce yarı askeri polis göndermiş ne de ayrılık yönündeki adımları zorla engellemişti. Krizin sorumluluğu, doğrudan, 1 Ekim referandumuna yönelik acımasız baskısının ardından çatışmayı durmadan kızıştırmaya çalışmış olan Madrid’e aittir. 19 Ekim’de Katalonya Başkanı Carles Puigdemont, bağımsızlık yönündeki adımları askıya aldığını ve diyalog için Madrid’e başvurduğunu doğrulamıştı. Bu çağrıyı tek taraflı reddeden, Katalan milliyetçisi politikacılar Jordi Sanchez ile Jordi Cuixart’ı keyfi bir şekilde hapseden ve 155. maddeye başvurma yönünde adımlar atan Madrid, Barselona’daki Katalan milliyetçisi politikacıları bağımsızlık ilanı yoluna itmiştir. Rajoy’un “yasaya uygunluk”, “seçimler” ve “kurumsal olağanlık” çağrıları, diktatörlük yönelimini demokrasinin ve anayasal yönetimin savunusu gibi sunan ikiyüzlü bir numaradır. Madrid, gündemini yalnızca devlet terörü ve baskı yoluyla uygulayabileceğinin son derece farkındadır. Rajoy’un 21 Ekim’deki konuşmasına göre, o, Katalan bütçesini, yönetimini, eğitim sistemini, polis gücünü ve medyasını ele geçirmeyi hedeflemektedir. Bu önlemler, milyonlarca emekçi arasında derin bir muhalefete yol açacak ve Madrid, bu muhalefeti zorla bastırmaya hazırlanıyor. Komşu bölgelere yerleştirilen jandarmalar, Arapiles motorlu piyade alayı ve diğer ordu birlikleri, Katalonya’ya müdahale etmeye hazırlanıyor. Protestolar ve sivil itaatsizlik çağrıları yayılırken, Madrid, Katalan kamu sektörü çalışanlarının topluca işten çıkarıldıklarını “açıklamaya” hazırlanıyor. Dün, İspanya Senatosu, Madrid’deki hükümete işçileri “disiplin önlemlerine ilişkin önceki mekanizmalara başvurmaksızın” yola getirme izni veren önlemleri onayladı. Rajoy, Cuma günü Senato'daki oylamayı tartışmak için düzenlenen bakanlar kurulu toplantısının ardından yaptığı basın açıklamasında, Katalan yönetiminin askıya alındığını ve 21 Aralık’ta seçim düzenleneceğini duyurdu. Madrid, ayrıca, mevcut Katalan yönetimine ve meclis üyelerine karşı, 30 yıla kadar hapis gerektiren “isyan” suçlamasıyla yasal işlem başlatacağını doğruladı. Bu açıklamalar, Rajoy’un Katalonya’da seçim düzenleneceği iddiasını Orwellvari bir sahtekarlık olarak teşhir etmektedir. Eğer onun planları gerçekleştirilirse, PP’ye muhalif Katalan siyasetçilerin çoğu, bu seçimler düzenlenirken hapiste olacak. Dahası, 21 Aralık’ta kim seçilirse seçilsin, yasa çıkarma ya da bir bölgesel yönetim seçme yetkilerden arındırılmış bir mecliste oturacak. O meclis, Madrid kendi iradesini dayatırken yalnızca seyirci kalabilir. Madrid’in ve yeni Katalan yönetiminin başlıca kaygısı, işçilere karşı sert kemer sıkma önlemlerini uygulamaya devam etmek olacaktır. Dün, AB, Madrid’e, gayrisafi yurtiçi hasılanın yüzde 2,2’si kadar bir kamu açığı hedefine ulaşmak için İspanya’nın kamu harcamalarını daha fazla kesmesini talep eden bir mektup gönderdi. Ekonomi Bakanı Luis de Guindos ve Hazine Bakanı Cristobal Montoro, buna, “bütçeye ilişkin istikrar hedeflerininin yerine getirilmesini güvence altına almak için gerekli tüm önlemleri” alacaklarını belirten bir açıklama ile karşılık verdi. İspanya’da otoriter yönetime dönüş, işçi sınıfına yönelik acil bir uyarıdır. Stalinist bürokrasinin Sovyetler Birliği’ni 1991’de dağıtmasından ve özellikle de 2008 Wall Street çöküşünden beri devam eden onlarca yıllık kemer sıkma, emperyalist savaş ve Avrupa genelinde “yasa ve düzen” önlemlerinin arttırılması, ölümcül bir kapitalist egemenlik krizine neden olmuştur. Egemen sınıf, Avrupa genelinde on milyonlarca işsiz işçinin varlığıyla birlikte patlamaya hazır toplumsal öfkenin son derece farkında. O, muhalefet ile karşılaştığında, buna hızla diktatörlük önlemlerine başvurarak karşılık verecektir. Bugünkü kritik sorun, Katalonya’daki, İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçilerin otoriter yönetim biçimlerine karşı mücadelede harekete geçmesidir. İşçiler, İspanya’nın toprak bütünlüğünü savunma çağrıları temelinde bir diktatörlüğe yönelmesini ve halkın askeri baskı altında tutulmasını meşrulaştırmaya yönelik tüm girişimleri reddetmeliler. İberya Yarımadası’nın ve bir bütün olarak Avrupa’nın birliğini sağlamaya yönelik tek ilerici yol, işçi sınıfının diktatörlüğe ve savaşa karşı sosyalizm uğruna devrimci ve enternasyonalist bir mücadelede harekete geçmesidir. İşçi sınıfını harekete geçirme mücadelesi, sendika bürokrasisini ve Katalan milliyetçi partilerinin yanı sıra “sol” olduğunu iddia eden burjuva partileri de kapsayan tüm egemen çevrelerden tam bağımsızlık ve onlara muhalefet temelinde yürütülmelidir. CCOO (İşçi Komisyonları) sendikası ve Podemos partisi gibi güçler, Rajoy’un diktatörlük yönelimi ile işbirliği içindeler. Podemos Genel Sekreteri Pablo Iglesias, Senato'daki oylamaya, Rajoy’un Katalan seçimleri çağrısını üstü kapalı şekilde destekleyerek, yalnızca, seçimlerin “baskı olmaksızın” düzenlenmesi gerektiğini söyleyerek karşılık verdi. Madrid baskıya hazırlanırken tarafsız bir tutum benimseyen Iglesias, “tek taraflılıktan [yani, Katanların bağımsızlık ilanından] ya da şiddetten ve baskıdan yana olmayan sessiz bir İspanyalı çoğunluğu olduğuna inanıyorum.” dedi. CCOO yetkilisi Fernandon Lezcano, sendikasının, işçilerin Madrid’e yönelik her türlü başkaldırı eylemini kıracağını vurguladı. Lezcano, “sivil itaatsizliğe ya da kamu sektörü çalışanlarının cezalandırılabilecek eylemler düzenlemesine yol açabilecek hiçbir talimat vermeyeceğiz.” dedi. Katalan milliyetçi hareketi, Madrid ile çatışmasının başından beri, Avrupa Birliği ile (Avrupa genelinde kemer sıkma önlemleri uygulayan AB ile) bir anlaşma peşinde koşarken, İspanyol burjuvazisinin diktatörlüğe dönmesi ile bağlantılı sınıfsal konuların üstünü örtmeye çalışıyor. Katalan milliyetçi hareketi, Katalonya’daki işçilerin değil; işçi sınıfının sömürüsünde daha doğrudan bir rol peşinde koşan Katalan burjuvazisinin çıkarlarını temsil etmektedir. İspanya’daki ve Avrupa genelindeki işçi sınıfı, Katalan milliyetçilerinin programına destek vermeden, İspanyol hükümetinin eylemlerine karşı çıkmalıdır. Hem Madrid’den hem de Barselona’dan gelen milliyetçi zehire karşı koymanın tek yolu budur.