http___preview.wsws.org_tr_articles_2017_12_22_pers-d22.html_1.xml
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 5.2 6.1 6.2 7.1 7.2 8.1 9.1 9.2 9.3 10.1 11.1 11.2 11.3 11.4 12.1 12.2 13.1 13.2 13.3 14.1 14.2 15.1 16.1 16.2 17.1 17.2 17.3 18.1 18.2 19.1 20.1 20.2 20.3 20.4 20.5 21.1 22.1 22.2 23.1 24.1 25.1 25.2 25.3 26.1 26.2 26.3 27.1 27.2 27.3
EU backs Madrid’s imposition of authoritarian regime in Catalonia By Francis Dubois 31 October 2017 The European Union is supporting Madrid’s imposition of Article 155 of the Spanish Constitution to impose a puppet government in Catalonia. Giving Madrid a blank check to turn back the clock to the authoritarian policies of the fascist regime led by Francisco Franco, which fell in 1978 amid mass struggles of the Spanish working class, the EU is shattering whatever pretenses remain that it is a force for democracy. As Spanish Prime Minister Mariano Rajoy prepares to dissolve the Catalan parliament, seize control of the regional state apparatus, beginning with the security services and the ministries, and purge the public service, the EU is fully backing him. Rajoy’s Popular Party (PP) government, supported by Spain’s other bourgeois parties, has readied tens of thousands of Guardia Civil and soldiers to carry though its attack on Catalonia. The workers of both Catalonia and the rest of Spain have been led into this perilous situation as a result of the treacherous right-wing policies of the supposed “left” of the bourgeois political establishment, the social democrats and Podemos, and the reactionary pro-capitalist and pro-European Union perspective of the Catalan nationalist parties. All of these parties have supported the brutal austerity policies imposed on workers across Spain since the 2008 financial crisis at the behest of the EU and the European and international banks. Despite the sharp conflict between the Spanish bourgeoisie and its Catalan nationalist counterpart, they are united in their determination to make the working class pay for the crisis of Spanish and European capitalism. Madrid has given the powers of the impeached premier of Catalonia, Carles Puigdemont, to Spanish Vice-Prime Minister Soraya Saenz de Santamaría, who is charged with running the province and overseeing snap elections unilaterally set by Madrid for December 21. This is a sign that Madrid is moving toward a return to dictatorship. Saenz de Santamaría comes from a family intimately connected to the repressive apparatus of the Francoite regime. Her grandfather, General José Antonio Saenz de Santamaría, played a leading role in the Francoite security forces after the Civil War, up until 1996, two decades after Franco’s death. The EU is now backing the return to a similarly undemocratically installed regime. “I have one person I talk to in Spain, that is Prime Minister Rajoy… He wants to respect [constitutional rules] and he has my full support,” French President Emmanuel Macron said on Sunday while on a voyage to Guyana. Macron’s foreign minister, Jean-Yves Le Drian, said he did not recognize Catalan independence and wanted a “strong and united” Spain. Germany “refuses to recognize the independence of Catalonia,” declared German Chancellor Angela Merkel, who added that she fully supported Madrid. Her spokesman, Steffen Seibert, said that Berlin supports the “clear” position of Rajoy, “who aims to restore order and calm.” Even as it temporarily grants asylum to the impeached Catalan Premier Carles Puigdemont, the Belgian government is also backing Madrid. Belgian Prime Minister Charles Michel indirectly exhorted the Catalan population to accept a military-backed regime, saying, “The political crisis can be resolved only through dialog. We are calling for a pacific solution that respects the national and international order.” NATO Secretary-General Jens Stoltenberg wrote on Twitter: “The Catalan issue must be resolved within the constitutional order. Spain is a faithful ally that strongly contributes to our security.” On Friday, EU Commissioner Carlos Moedas had said: “What is happening now is very hard for everyone involved, but we as the European Union must defend Spain’s constitutional order.” The encouragement by European governments of the imposition of some form of police-military dictatorship in Catalonia—the prelude to the imposition of such a regime more broadly across Spain and Europe—is a warning to the working class. EU governments are reacting to the Catalan crisis as an opportunity to impose dictatorial regimes in countries across Europe. This is the outcome of a quarter-century of mounting austerity and militarism in Europe since the Stalinist bureaucracy’s dissolution of the Soviet Union. As class tensions rise as a result of explosive levels of social inequality, mass unemployment and social attacks that are the greatest since the Great Depression of the 1930s, the ruling class is repudiating even the outer forms of democratic rule. It is moving back toward the bloody and authoritarian capitalist regimes of the middle of the 20th century in Europe. An article in the daily L’Alsace titled “The Catalan powder keg” stated: “The government of Mariano Rajoy faces the difficulty of taking the reins in Catalonia without providing a pretext for opposition. The slightest excess, from one side or the other, could be the spark that sets off a situation ready to explode.” Another regional French daily, Le Bien public, also called Catalonia “a powder keg” and concluded, “In such a very tense climate, violent excesses can never be excluded.” It added, “Catalan nationalist militants, used to pacific resistance, will not let police arrest their leaders facing sedition charges and, in theory, up to 30 years in prison. Madrid can maintain its juridical firmness without committing the error of sending in the troops. But what no one can predict are the reactions of non-Catalan populations who make up entire suburbs of Barcelona and can be aggressive. ‘In meetings, in cafés, we avoid talking about it and that’s for the best. It’s a powder keg,’ said one social-democratic official from Barcelona.” As the EU countries throw off the democratic mask, they are leaving the population no other future than a series of authoritarian police states, monitored by increasingly powerful police and surveillance forces capable of spying on all aspects of citizens’ lives. In France, Macron is making permanent the state of emergency via the new antiterror law that creates a de facto police state. Another measure taken in parallel with this law is the creation of a planning staff bringing together the heads of the intelligence agencies and various security forces, which could lead to a police-military regime against social opposition. Macron, who was marketed during this year’s presidential election as the democratic alternative to neofascist candidate Marine Le Pen, clearly signaled—by receiving Egyptian military dictator General Abdel Fattah al-Sisi a few days ago at the Elysée presidential palace—that he does not oppose dictatorship. The only way forward is the independent political mobilization of the European working class in struggle against the reactionary measures of the Rajoy government and of the other EU states, demanding the withdrawal of Spanish troops from Catalonia and an end to the crackdown. However, workers can carry out such a perspective only in opposition to the Catalan nationalists, whose perspective is to continue imposing austerity while building an independent Catalan capitalist state. This means as well a struggle against the pseudo-left parties, which either promote the Catalan bourgeois nationalists or defend the Spanish capitalist state, in both cases seeking to subordinate the working class to the European ruling classes. The way forward is the struggle to unite European workers under the banner of the United Socialist States of Europe. The Catalan crisis has exposed the bankrupt and reactionary character of organizations such as Spain’s Podemos party and Unsubmissive France (LFI) of Jean-Luc Mélenchon, which are hostile to all appeals to mobilize the workers in struggle against state repression. Podemos has consistently used “appeals for dialog” to pose as a party capable of resolving the crisis while strangling social opposition. It has finally aligned itself with the Rajoy government by backing its call for December 21 elections in Catalonia, and thus the broader repression organized by Madrid. The French ally of Podemos, LFI leader Mélenchon, after having appealed to Macron to intervene with Rajoy, has now declared his support for Rajoy’s fraudulent elections. “I don’t want anyone to simply declare independence like that nor to repress independence. People must vote,” he said this weekend.
1.1 2.1 3.1 4.1 5.1 6.1 7.1 8.1 9.1 10.1 11.1 12.1 13.1 14.1 15.1 16.1 17.1 18.1 19.1 20.1 21.1 22.1 23.1
Katalonya’da kriz seçimi Diktatörlüğe ve ulusal ayrılıkçılığa hayır! Katalan ve İspanyol işçilerin birliği için! 22 Aralık 2017 Bugün, Katalanlar, İspanya merkezi hükümetinin çağrısını yaptığı 21 Aralık (“21D”) özel bölgesel seçimlerinde oy kullanıyor. 1 Ekim’deki Katalan bağımsızlık referandumuna yönelik acımasız polis baskısının ve Madrid’in daha sonra Katalonya’nın seçilmiş hükümetini askıya almak için İspanya Anayasası’nın 155. maddesine başvurmasının ardından düzenlenen bu seçimler, İspanya’daki ve tüm dünyadaki işçiler için son derece önemli siyasi dersler içermektedir. İşçiler, demokratik yönetim biçimlerinin, uluslararası kapitalizmin çürümesinden kaynaklanan genel bir çöküşü ile karşı karşıyalar. İspanya Başbakanı Mariano Rajoy’un Halk Partisi (PP) azınlık hükümeti, İspanya Sosyalist Partisi’nin (PSOE) desteğiyle 21D seçimlerini düzenlerken, Katalan halkının iradesini ortaya çıkarmaya çalışmıyor. Tersine, o, polis devleti rejimi yönelimine “demokratik” bir maske takmayı ve Avrupa Birliği (AB) genelindeki aşırı sağcı güçlere saygınlık kazandırmayı amaçlıyor. PP’li yetkililer, Katalonya’daki seçmenlerin Madrid’in karşı çıktığı bir hükümeti seçmeleri durumunda, kurulacak hükümeti görevden almak için yeniden 155. maddeye başvuracaklarını belirttiler. Onlar, seçmenlere, Madrid’in istediği hükümet olması şartıyla, diledikleri hükümeti “seçme hakkı” veriyor. PP ve müttefikleri, halkı, siyasi tutukluların alıkonulmasına ve diğer keyfi diktatörlük önlemlerine alıştırmaya çalışıyor. Onlar, Barselona’daki kitlesel protestolara rağmen, Katalan milliyetçisi Jordi Cuixart ile Jordi Sánchez’i barışçıl protesto çağrısı yaptıkları için hapse attı; Katalancayı okullardan ve televizyondan çıkarma tehdidinde bulundu. Görevden alınan Katalonya Başkan Yardımcısı Oriol Junqueras, Katalonya’da kampanyalar devam ederken bile, hapiste olmaya devam ediyor. Katalonya Başkanı Carles Puigdemont, bu yazgıdan, ancak Brüksel’de AB ile görüşmeler düzenlemek üzere gayri resmi şekilde kaçarak kurtulmuştu. PP ve müttefikleri, bu temelde, işçilere yönelik yeni saldırılara hazırlanıyor. PP’li yetkililer, daha önce, Katalonya’nın maliyesine el koymalarının ardından, Madrid belediyesini yüz milyonlarca avro daha AB sosyal kesintisi uygulamaya zorlarken, ona karşı 155. maddeye başvurma tehdidinde bulundular. PP hükümeti, İspanya’nın birliği için düzenlenen ve Cara al Sol’u içeren faşist marşların söylenmesiyle damgalanan protestoları destekledi ve bir olağanüstü hal uygulamayı açıkça tartıştı. Ancak demokratik yönetim biçimlerinin bu çöküşü, İspanya’daki koşulların ürünü değil; AB’nin Madrid’in baskısına verdiği aralıksız destekle simgelenen bir Avrupa ve dünya olgusudur. Devlet baskısına dönüş, militarizmin canlandırılması ve aşırı sağcı güçlerin yükselişi, Avrupa genelinde ilerliyor. Fransa’da, devletin iki yıllık olağanüstü hal sırasında aldığı ve işçi sınıfı karşıtı iş yasasına karşı protestoları bastırmak için kullanılan başlıca polis yetkileri, artık yasalara geçmiş durumda. Berlin’in dış politikasını yeniden askerileştirdiğini duyurmasından dört yıl sonra, Avusturya’da aşırı sağcı bir hükümet iktidara geldi; Almanya’da Nazilerin II. Dünya Savaşı’ndaki yenilgisinden beri ilk kez aşırı sağcı bir parti, Almanya İçin Alternatif, parlamentoda koltuk elde etti. Bu kriz, kapitalizmin, onlarca yıl içinde olgunlaşmış olan uluslararası çöküşünden kaynaklanmaktadır. Stalinist bürokrasinin emperyalizmin başlıca denge ağırlığını ortadan kaldıracak şekilde Sovyetler Birliği’ni dağıtmasından bu yana geçen çeyrek yüzyıl, tırmanan savaşlar, polis baskısı ve kemer sıkma ile geçmiştir. Avrupa’daki burjuva demokrasisi, özellikle 2008 Wall Street çöküşünden beri, artan toplumsal eşitsizliğin ve sınıfsal ve uluslararası gerilimlerin ortasında parçalanmaya başlamıştır. İspanya’daki eşitsizlik, bu krizin Avrupa genelinde işçiler üzerindeki etkisini örneklemektedir. 2008 çöküşünden yaklaşık on yıl sonra, İspanya’daki işsizlik hala yüzde 17 (gençler arasında yüzde 39) ve toplumsal eşitsizlik yüksek. En tepedeki yüzde 10 şu anda İspanya servetinin yüzde 57’sini elinde tutarken, alttaki yüzde 50 sadece yüzde 7’sine sahip ve tepedeki yüzde 20’yi oluşturan aileler alttaki yüzde 20’den 761 kat fazla kazanıyor. Avrupa’nın en zengin kişisi olan Armancio Ortega, 77,9 milyar dolarlık bir servete sahip. Sonuçta oluşan toplumsal öfke ve resmi politikadan yabancılaşma, egemen düzenin istikrarının altını bütünüyle oymuş durumda. Bu yıl, AB’nin “Ne Kuşağı” anketi, İspanya’daki gençlerin üçte ikisinin ve Avrupa gençliğinin yarısından fazlasının mevcut düzene karşı kitlesel bir ayaklanmaya katılacağını ortaya koydu. Bu kriz, AB ve kapitalizm çerçevesini kabul eden başka bir politika izlemesi için şu ya da bu politikacının seçilmesiyle çözülemez. Sıra, İspanya’daki, Avrupa’daki ve dünya çapındaki işçi sınıfındadır. AB’nin polis devleti yönetimine doğru ilerleyişine yönelik tek geçerli yanıt, sosyalizm uğruna enternasyonalist ve devrimci mücadeleye dönüştür. İspanyol devletinin baskıcı adımlarına yönelik muhalefet, Katalan ayrılıkçısı partilerin (Katalonya Cumhuriyetçi Solu – ERC, Katalonya İçin Birlikte ve onların Halkın Birliği Adaylığı – CUP gibi küçük burjuva müttefikleri) özünde gerici olan politikalarına herhangi bir destek anlamına gelmez. Onlar, Katalonya’daki işçilere milyarlarca avroluk AB kesintilerini dayattılar. Onların gerici rolünün itiraz edilemez bir kanıtı, kemer sıkma uygulamasının ve Avrupa militarizmini geliştirmenin bir aracı olan AB’ye verdikleri destektir. Onlar, bu desteği, AB Komisyonu Rajoy’un Katalonya’daki baskısını destekledikten sonra bile sürdürdüler. İber Yarımadası’nın egemen sınıfı içindeki hizip mücadelesinde ilerici hizipler yoktur. Katalan milliyetçileri (tıpkı Britanya’daki İskoç milliyetçileri ve İtalya’daki Kuzey Birliği gibi), Katalonya’nın daha zengin bir bölge olması gerçeğine dayanan bencil bir strateji ileri sürüyorlar. Onlar, özerkliği ya da bağımsızlığı, İspanya’nın diğer, daha yoksul bölgelerine yönelik mali yükümlülüklerine son vermek, Katalonya’daki işçilerden çıkarılan karlardan daha büyük bir pay elde etmek ve uluslararası bankalarla bağlarını derinleştirmek için hedefliyorlar. Katalan milliyetçilerinin, İspanya’nın geri kalanına yönelik yaklaşımının İspanyol işçi sınıfının geniş kesimlerini iten ve öfkelendiren yağmacı karakteri, Rajoy’un ve müttefiklerinin İspanyol milliyetçiliğini kışkırtmasını kolaylaştırmaktadır. Her büyük kriz gibi, Katalan krizi de, “sol” demagojisi gözler önüne serilmiş olan Podemos gibi küçük burjuva partilerin rolünü açığa vurmuştur. Podemos, işçi sınıfı için bağımsız bir politika izlemek şöyle dursun, iki burjuva kamp arasında manevra yapma peşinde koşmuştur. Onun Katalonya şubesi, Katalonya Birlikte (CeC), Katalan ve İspanyol milliyetçilikleri arasındaki çatışmada tarafsız olma ve bunun yerine toplumsal sorunu öne çıkarma iddiasında bulunuyor. CeC, PSOE’nin 155. madde yanlısı Katalan şubesi ile ayrılıkçı ERC arasında kurulacak bir koalisyon hükümetine destek vermeyi teklif etti. Podemos, her şeyin; bölgeselcilik ile milliyetçiliğin, 155. madde ile demokratik hakların ve en önemlisi, kapitalist sınıf ile işçilerin uzlaştırılabileceğini iddia ediyor. O, Yunanistan’daki kardeş partisi Syriza (“Radikal Sol Koalisyon”) ile birçok ortak özelliğe sahip. Syriza da kendisini kemer sıkmaya yönelik demokratik bir alternatif olarak sunmuştu. Ancak 2015’te seçilir seçilmez, kemer sıkmayı uygulamaya koydu ve şimdi işçi sınıfını etkin bir şekilde eziyor. İleriye giden yol, İspanyol ve Katalan işçilerini, Avrupa işçi sınıfının AB’ye ve Avrupa kapitalizmine karşı mücadelede birleşmesinin parçası olarak, hem İspanyol hem de Katalan milliyetçi güçlerine karşı birleştirme mücadelesinden geçmektedir. Diğer tüm ülkelerde olduğu gibi İspanya’da da, tek geçerli çözüm, işçi sınıfının devrimci, sosyalist ve enternasyonalist bir perspektif temelinde yeniden yönlendirilmesidir. İspanyolca ve Katalanca konuşan işçileri birbirleri ile karşı karşıya getirme yönündeki tüm girişimlere karşı, işçi sınıfının iktidarı uğruna mücadeleyi, mali aristokrasinin mülksüzleştirilmesini ve İspanya’da, Avrupa Birleşik Sosyalist Devletleri’nin parçası olarak bir işçi devletinin inşasını ileri sürmek gerekiyor. Bu perspektif uğruna mücadele, İspanya’da ve Avrupa genelinde DEUK’un şubeleri biçiminde yeni bir siyasi önderliğin inşasını gerektirmektedir. Alex Lantier