Even today, whenever I hear the iron gates close behind me I feel that shudder, just like all those matinees where I'd sit glued to my chair as I watched all those jail films in BW.
Jafnvel í dag ūegar ég heyri hliđiđ lokast á eftir mér fer um mig hrollur eins eins og á síđdegissũningu í Rialto-bíķinu ūar sem ég sat límdur viđ sætiđ og horfđi á svart-hvítar fangelsismyndir.