I remember sitting up there, blood on my knuckles, beer down my shirt, sick on my shoes, seeing the orange glow of a new dawn break and knowing in my heart, life would never feel this good again.
Ég man eftir ađ hafa setiđ ūar uppi, blķđugur á hnúunum, međ bjķr á skyrtunni og ælu á skķnum, og horfa á appelsínugulan ljķma dögunarinnar og vita innst inni ađ lífiđ yrđi aldrei framar svona gott.