You make me strange, even to the disposition that I owe. When now I think you can behold such sights and keep the natural ruby of your cheeks when mine is blanched with fear.
Sjálfs mín skap gerir ūú mér ađ gátu, er ég nú hygg ađ, hve ūú færđ horft á slíkar sũnir, međ hraustan rođa í vöngum, ūegar ég af angist blikna.