Haber metni: Nazlı Ilıcak geçirdiği estetik ameliyat ile ilgili ne dedi? Kendi gazeteciliğini nasıl yorumladı? Twitter'la ilgili ne düşünüyor? Hürriyet'e konuşan 67 yaşındaki Ilıcak tüm bu sorulara bakın nasıl yanıt verdi. Kendimi hiçbir zaman güzel bulmadım ama kendime bakarım. Şık giyinmeyi bilmem. Sadece televizyona çıkarken, kıyafetlerimin renkli olmasına özen gösteririm. Neticede o iş bir show business. Hakkını vermek lazım.  Tabiat kimseyi sonsuza dek genç bırakmıyor. Yüzünüzdeki çizgiler arttıkça, geldim göçüyorum duygusunu daha fazla hissediyorsunuz. Hayat zaten sağlığımızı alacak bari geç alsın diye sporla ayakta kalmaya çalışıyoruz. Estetiği de böyle görmek lazım.  Katiyen değil. Tabiata karşı verilen ama sonunda tabiatın kazanacağı bir mücadele.  İnsanın ruhu, hayatın zorlukları karşısında öyle örseleniyor ki ve ruhu tamir etmek bedeni tamir etmekten çok daha zor. Aynaya baktığımızda ruhumuzu değil, suretimizi görüyoruz. Ve işte o an hayata, “Bak ben hâlâ genç ve sağlıklı görünüyorum” diyerek kendi kendimizi kandırıyoruz. Yaşlılığı tabii kabul ediyorum ama her an yaşlılıkla yüzleşmek yerine, biraz kendimi avutuyorum.  Daha önce jimnastikhanelere gittim ama dört-beş yıldır haftada iki kez, eve jimnastik hocası geliyor.  “Heyyyt, siz de kim oluyorsunuz, umrumda değilsiniz” hiç değildi. Ekrana çıkıp çıkmamayı çok düşündüm. Ama ayıp bir şey yapmamışım, sırf görüntüm yüzünden ekrana çıkmamanın çalıştığım müesseselere karşı ciddiyetsizlik olacağını düşündüm.  Önce, bizzatihi o suratla kendimi komik buldum. Çok da çirkindi, “Arı sokmuş gibi” dediler, “Bülent Ersoy’a benzemişsin” dediler. Ama ben en çok, botoks yaptırdığımı ve suratımın öyle kalacağını zannedenlere güldüm.  İp çektirmek diye bir şey var. Bunu merak ettim ve Paris’te tanıdığım bir doktoru aradım. “Biz ip çekmiyoruz ama adaleyi çekerek yüzü geriyoruz” dedi. Randevu aldım ve gittim. Hayır, hissetmedim. Lokal anestezi iğnelerinin etkisini göstermesi 40 dakika sürdü. Sonra bir tarafı 10, diğer tarafı da 10 dakika gibi bir sürede kestiler. Sonra dikiş... Hiçbir şey hissetmedim.  Daha önceleri Paris’e gidip, iğne bakımı yaptırıyordum zaten.  Televizyonda gıdımı görünce. Kadınlar önce gıdıdan gidiyor zaten. Günlük hayatta, buna dikkat bile etmezdim belki. Ama televizyonda insan kendini görünce göze batıyor.  “Twitter’a giriyorum çünkü orası büyük bir yüzleşme. Bir cemiyete giriyorsunuz, etrafta hep gülümseyen yüzler var ama aslında o insanlar hakkınızda ne düşünüyor bilmiyorsunuz. Ama Twitter’da sevilmediğinizi, niçin sevilmediğinizi, görüyorsunuz. Hepsine ayrı ayrı değer veriyorum. Çok genç oldukları için de, eleştirilerine toleranslıyım”  Çok büyük maddi sıkıntılar çektim. Hayatım dümdüz gitmedi. Eşimi kaybedince çok yalnız kaldım. Sonra evlilik yapsam da, koca olarak, hayatıma damga vurmuş, çocuklarımın babası Kemal Ilıcak’ı gördüm. Kemal’in maddi imkânları çoktu ama ben o kadar kanaatkâr yetiştirilmiştim ki, o imkânları kullanmayı bile bilmedim.  Depresyon yüzünden. 1972’de babamı kaybetmiştim ve büyük bir depresyon geçiriyordum. Doktor, çalışmamı tavsiye etti. Hayata asılacağım, üzüntümü unutturabilecek bir mesleğim olsun diye, eş durumundan gazeteci oldum.  Çalışkan, meraklı ve araştırmacı. Ben şimdi, ‘yandaş medya’ içinde görünüyorum. 28 Şubat döneminden beri, beraber yola çıktığımız kişiler iktidarda ve ne yapayım ki, uzun da sürdü iktidarları. Gençlik sanıyor ki, ben hiç muhalefet yapmadım. Özal’a öyle muhalefet ediyordum ki, neredeyse beni Kemal’den boşatmaya kadar vardırmıştı üstümdeki baskıyı. Bugün, hani baskı deniyor ya, işte o yüzden anlıyorum o baskının ne olduğunu. O gün bana, bugün sana.  Her ne kadar kendine güvenir gibi görünsem de, öyle değilimdir. Lisem Dame De Sion, bana çok büyük bir ezilmişlik duygusu verdi. Kendime çok uzun yıllar güvenmedim. Zamanla kendimi buldum.
'Yaşlılıkla yüzleşirken estetikle avunuyorum'