Haber metni: senaryo yazıyor, haberlerini duyunca içimde hafif bir kıpırtı oldu. Avrupa Yakasının tekrarlarını izleyen ve Yalan Dünya’dan aynı hazzı almayan biri olarak mutluluk ve endişe aynı oranda yüklendi ruhuma.  Röportajın Ayşe Arman’ı nasılsa senaryonun Gülse Birsel’i de öyle. Yaparsa iyi yapar, kimse ona hayır demez önyargısı zihinlerin bir köşesinde asılı durur. Dolayısıyla beklenti yüksektir. O yükseklikten aşağıya çakılmaksa an meselesidir. Yani iyi olmanın yükü idare eder olmaktan çok daha ağırdır. Filmi izlemeden önce kulağıma çalınan bilgilerin ışığında hareket etmedim. Beğenenlerin yanında, hiç olmamış diyenler de oldu. Yine de kalemi güçlü, birikimi sağlam, ülkesinin kodlarını mis gibi koklayan bir kadının elinden “hiç olmamış” bir iş çıkmayacağından emindim. İşte bu hissiyatla oturdum, kırmızı sinema koltuğuma.  Bazıları sadece kendi şakasına güler, kimileri inadına gülmez, beriki sinirlenince güler, biz salonca güldük. Annemin çığlıkları dünyaya gülerek gelen bir bebeğinki gibi anormal ama şahaneydi. Birbirini hiç tanımayan ama aynı havayı soluyan, aynı ölümlerle sarsılan, aynı korkuyla metroya binen insanlar şimdi aynı sahneye gülüyorduk. Diyaframımıza çektiğimiz acıları, beynimize kazıdığımız anıları ve yaraları tazeleriyle ve mutlaka iyileriyle değiştiriyorduk. Yani Gülse Birsel’in bir salon dolusu insana yaptığı en büyük iyilik “o anda kalmamızı sağlamaktı”, teşekkür ediyorum. Bir filmi güzel yapan şey nedir? Senaryo, oyuncu seçimi, yönetmenin marifeti, dekor, sanat yönetimi vs. Peki bir filmi kötü yapan şey nedir? Bence “uzak” oluşudur. Başta yönetmenin ve senaristin. Gülse Birsel’in son moda kıyafetleri ve topuklu ayakkabılarıyla Nişantaşı’nda lüks bir dairede yaşaması, ülkesine “uzak” kalmasına neden olmamış. Yönetmen Ozan Açıktan onca usta oyuncuyla çalışıyor olmanın rehavetine kapılıp, kamera arkasını kendi oyun bahçesi haline getirmemiş. Her şey olması gerektiği gibi akıp gitmiş. Herkesin oyun parkı haline gelen filmde bütün karakterler kaydıraktan sırayla kaymış, itişme kakışma olmadan, düzenli ve saygılı... Bir filmi iyi yapan başka bir unsur da “En çok şu iyi oynamış” cümlesini kuramamak sanırım. Birbirimizle kritik yaparken bile diğer oyuncu gücenmesin diye bütün kadroyu saydık. Kimse kimseden fazla değildi. Adana’daki mazağa sahibinden, orkestradaki kemancıya, mevlütte ağlayan teyzeye kadar... Dolayısıyla Birsel’in hayalimdeki kadro demesinin sebebini izleyince anladım. Engin Günaydın’ın bazı sahnelerinde sinir bozukluğundan güldük. Düştüğü çaresiz hallerine, ne dediğini bilmez şuursuzluğuna ve aşık bir adamken ettiklerine kahkamızla eşlik ettik. Karikatürize karakterlerin bu kadar inandırıcı olması tatlı bir tatmin yarattı bence. Erdal Özyağcılar, Devrim Yakut, Fatih Artman, Ayta Sözeri, Derya Karadaş, Su Kutlu, Devin Özgür Çınar, Ünal Yeter, Arif Erkin... Tüm kadro üzerine düşen espriyi yaptı, merak etmeyin! Solmaz... Müzikholde geri vokalde, kendi hayatında yan rolde... Beyaz teninden temizlik, içinden yalnızlık akan, kıvrımlı ama kıvırmayan, öngörülü ama önyargıya fitil olan, renkli gözlü ama gözde mana arayan, dekoltesi iddialı ama kalbi aşka kapalı Solmaz... O kadını öyle bir resmetmiş ki Demet Evgar! İçinde zaten var olan o kadını bir süreliğine uyandırmış film bittikten sonra o gizli bölmeye dinlenmesi için yatırmış gibi... Güzel, sevimli, komik, aşık, küfürbaz, acılı, şakacı, yaralı... Gözlerinden ateş fışkıra fışkıra, istekle, azimle oynadığı Solmaz’ı ve Evgar’ı sevmemek mümkün değil! Şimdi bu yazıyı okuyan birileri abarttığımı düşünecek, biliyorum. Ben sadece iyi bir şeylere ihtiyacı olan, bulduğunda da dört elle sarılan bir sanatseverim, bir hayatsever olabilmek için önce iyi tarafından bakmak gerektiğini düşünenlerdenim. Bence bu filmi izleyin, sadece iyi olmak için... Filmde Engin Günaydın, Demet Evgar, Erdal Özyağcılar, Devrim Yakur, Su Kutlu, Fatih Artman, Ayta Sözeri, Derya Karadaş, Gülse Birsel, Devin Özgür Çınar, Deniz Şen Hamzaoğlu, Rıza Akın, Arif Erkin, Erdal Cindoruk, Ünal Yeter gibi birçok başarılı isim rol alıyor.
'Aile Arasında' kalmasın!