Haber metni: Biyografik film, dışarıdan gözüktüğü gibi kolay bir şablon değildir. Aksine büyük uğraş ve sabır gerektirir. Sinema tarihi de ‘oyuncu biyografisi’ konusunda başarısızlık öyküleriyle doludur. Genelde TV ekranına kayan ve makus talihini yenemeyen Joan Crawford, Rita Hayworth, Lucille Ball, Judy Garland ve Marilyn Monroe, türün adamakıllı bir filme olan ihtiyacına dikkat çeker. Sonuç ise bu konuda gerçekleri hakkıyla yansıtmanın zorluğuna bağlanır. Bu konuda en şanslı isimler şüphesiz Rudolph Valentino ve Peter Sellers olmuştur. Bu sebeple de bir aktrisin biyografik filmine el atınca bazen hedef spesifik bir döneme odaklanarak işi hem maddi hem de manevi açıdan kolaylaştırmaktır. Örneğin “Liz & Dick” (2012) ve “Marilyn ile Bir Hafta” (“My Week With Marilyn”, 2011),Taylor ve Monroe’yu kavrama adına böyle çözümler üretmişlerdir. Oliver Dahan da tamamına yakını İngilizce çekilen filmde deneyimli Eric Gautier’nin ustalıklı sinematografisinden beslenerek 50’lerin sonu ile 60’ları kavramaya çalışıyor. Açıkçası Kelly’nin 1951-1956 arasında 20-25 yaşlarındayken 11 filmde oynayıp bir kariyer inşa etmesinin akabindeki sancıları ele alınıyor. Onun Monako Prensi 3. Rainier’yle aşk yaşaması ve evinin kadını olması, sanki kadın oyuncuların düşler ülkesinde kariyer inşa ederken köşeye sıkışmasına dikkat çekiyor. Nicole Kidman, “Diğerleri”nde (“The Others”, 2001) de görüldüğü üzere sinemada gerçek sarışın Grace Kelly’yi en iyi kavrayabilecek isim. Onun mizacı Kidman’a çok yakışıyor. Dahan bu konu üzerine çalışmış mı anlamak zor. Ama kurgu ve sinematografi açısından dönemin doğasına uygun bir işçilik izliyoruz. “Déjà Mort” (1998),“Kıyamet Melekleri” (“Les Rivières Pourpres 2 - Les Anges de l'Apocalypse”, 2004) ve “Kaldırım Serçesi” (“La Môme”, 2007) gibi filmleriyle popüler estetiği sevdiğini gösteren Dahan, sürekli eleştirilere maruz kalmış bir isim. Özellikle porno piyasasını ele alan ilk filminde muhafazakar bakışı fazla popülist bulunmuştu. “Aşk Şarkım”da (“My Own Love Song”, 2010) Whitaker-Zelweeger arasındaki olağandışı ve riskli öğeler taşıyan ilişkiyi ele alırken içine düştüğü hazin durumlar halen zihnimizde… O bağımsız eserde hafif masalsı bir dostluk hikayesi anlatmak kitsch (bayağılık estetiği) öğelere yol açmıştı. Tekerlekli sandalyeye mahkum kalan kadın ile hayaletlerle konuşan siyahi adam arasındaki bağ ‘İngilizce’de bir ana dil eksikliği hissettirmişti. Burada ise camp (bilinçli bayağılık estetiği) çevreyi “Cennetten Çok Uzakta”da (“Far From Heaven”, 2002) Todd Haynes’in yaptığı gibi kalıbına uydurma şansı doğuyor. Akşam/gece sahnelerinde içeriye sızan mavi ışığın yanında sarı bir ışığın sürekli etkili durması, henüz Technicolor’ın üç şeritli sistemiyle çekilen eserleri akla getiriyor.
Prenses mi, oyuncu mu?