Haber metni: Babası bağlama çalardı, türkülerle büyüdü. Sahneye ilk kez Safiye Ayla’yla çıktı. Klasik müziğe hayrandı, ama bir gün cazla özgürlüğü keşfetti. “Bir özgürlük meraklısı oldum. Tehlikeli bir şekilde. Sonra bir baktım ki caz bir müzik değil, bir düşünme biçimi. Caz bir özgürlük alanı” diyor. Dolunay Obruk’un ilk kaydı, Barış Manço’nun “Lambaya Püf De” şarkısı oldu. En sevdiği sanatçılardan biriydi Barış Manço. Çıkardığı ilk albümdeki “İstanbul” parçası, sonradan NTV’nin “İstanbul Kafası” adlı programında jenerik müziği olarak kullanılıp çok sevilince, adını “İstanbul Kafası” olarak değiştirdi. Son kaydı ise bir İstanbul türküsü. Etta James’ten Zeki Müren’e kadar bir çok önemli ismin söylediği, hatta 1960’ta Amerika’da listelere giren, “Katibim Türküsü”. Şimdi yeni bir albüm hazırlıyor. Cazla halk müziği arasında aslında hiçbir fark olmadığını düşünüyor. Yeni albümde bu düşünceyle sürprizleri var. Söz yazarı, besteci, caz yorumcusu (ayrıca grafik tasarımcısı) Dolunay Obruk kendisini, müziğe ve caza bakışını  ’da “Bizim Cazcılar” için anlattı. Programı   adresinde   sayfasından dinleyebilirsiniz. Bu söyleşiden satırbaşları şöyle: “Benim yaptığım gözlemlerle söylüyorum, müziğe başlanılmıyor. Müzik zaten geliyor. Pakette hazır, içinden çıkıyor. Müzik sevgisi büyüyebiliyor. Bu da yaşadığınız koşullarla ilgili. Ailenizin müzikle olan ilişkisiyle ilgili. Benim babam evde bağlama ve klavye çalardı. O çalardı, biz söylerdik." “Ortaokul döneminde profesyonel olarak sahneye çıkıp emeğimin karşılığını da nakit olarak aldım. Çok özel bir projede yer almıştım. Timur Selçuk’un çalıştırdığı bir koroyduk: Gençlik Korosu. Dolmabahçe Sarayı’nda çok önemli sanatçılarla sahneyi paylaştık. Cumhuriyet tarihinden günümüze bir kronoloji vardı ve sahnedeki en olgun sanatçı Safiye Ayla’ydı. Sahne hayatıma böyle enteresan bir şekilde başladım." “Klasik müziğe çok hayranımdır. Ben aryalar söyleyeyim, yer gök inlesin, falan çok hoşuma gidiyordu. Fakat sonra bir gün bana ne oldu bilmiyorum. Bir özgürlük meraklısı oldum. Tehlikeli bir şekilde. Sonra bir baktım ki caz bir müzik değil, bir düşünme biçimi. Caz bir özgürlük alanı. Sanat, insan için bir özgürlük alanı! Toplumsal kuralların, çeşitli yaptırımların etki etmediği bir alan sanat. Korunmuş bir alan. Ve müzik kategorileri içerisinde de buna en yakın bulduğum alan caz oldu." “Müziklerle insanların kategorilere ayrılmasına karşıyım. Anlamsız buluyorum. Tanımlamaları anlamsız, boşa giden enerjiler olarak görüyorum. Onun yerine birbirimizi anlamaya çalışıp, farklı disiplinler arasında ilişki kurmaya vakit ayırsak çok daha verimli sonuç alırız."  “Ben şarkıları söz ve müzik bir arada yazıyorum. Ve bu, nasıl desem bir anda birikimlerin sonunda ortaya çıkıyor. Belli bir duygu durumunu ya da belli bir olayı analiz edip düşünmüş ve onları biriktirmiş oluyorum. Bilinçli yaptığımı zannetmiyorum biriktirme işlemini. Yeterince birikmişse onlar bir şarkı olarak ortaya çıkıyorlar." “Mesela uçakta çok yazarım. Kendi kendime böyle kutu gibi bir köşede oturup o bir uğultu vardır ya zaten kabinde, o uğultunun altında, belki de o uğultunun içinden ses duyuyorumdur bilmiyorum. Yolculuklarda yazarım. Kalabalığın ortasında bir köşeye çekilebildiğim zaman yazarım. Ama evde oturup, sessiz sakin duvara bakarak yazamam." “Dünyada caz müziği eski popülitesini yitirdi. Türkiye’de değil sadece, bütün dünyada birçok kulüp kapandı. İnsanlar ekonomik sıkıntılar yaşıyorlar. Bu da müziğin, sanatın toplumla ilişkisi ve yaşayan bir unsur olmasından kaynaklanıyor bence. Gündem değiştiği zaman siz gündemi orada tutmak için ısrar ederseniz doğaya karşı savaşmış gibi oluyorsunuz ve yoruluyorsunuz." “Demek ki oturup düşünme vakti. Bu tıpkı dijitalin müzik dünyasıyla birleşmesi ve hepimizin isyan etmesi gibi. İsyana lüzum yok. Bakış açısını değiştirip, rotayı değiştirip yeniden düşünmek lazım. Neredeyiz, ne yapıyoruz, ne yapacağız?" “Benim şarkılarıma çocukların çok özel bir ilgisi var. Gündüz saatlerinde brunch zamanlarında da konserlerimiz oluyor. Ne zaman böyle bir konser versem sahnenin önü çocuk doluyor. Ve ben bunu çok değerli buluyorum. Çünkü çocukları kandıramazsınız." “Çocuklarla daha çok bir araya gelmeliyim. Daha çok çalışmalıyım. Demek ki benim kendi ülkemde yapacak daha çok işim var. Birtakım farkındalıklar kazandıkça, çocuk-yetişkin herkese bu farkındalıklarla ilgili öğrendiklerimi aktarabilirim. Böylece özel derslere, özel çalışmalara başladım. Ve bunlar şan dersi değil, bunlar farkındalık çalışması." “Çok güzel rock dinlerim mesela. Heavy metal filan dinlerim. Cazla ilgili toplumsal yanılgı var. Sanki caz elit bir tabakanın el değmemiş pırıl pırıl bir köşesi falan. Hepimiz beyazlar içinde, hatta eldivenlerimizle, parmak uçlarımız birbirine değerek tokalaşıyoruz. Böyle kibar kibar insanlar caz dinliyor ve yapıyormuşuz gibi bir algı var. Bu tamamen yanlış." “Caz bir tür halk müziği. Şimdi halk müziği deyince ben blues’la Anadolu’daki bozok arasında fark göremiyorum. Aşık Veysel’in bağlama eşliğinde bir yorumuyla yine Amerika’dan banjo çalan bir müzisyenin blues yorumunu yan yana getirip birbirine geçişlerle filan koydum. Birbirinin aynısı. Çünkü dertler ortak." “O zaman ben bir caz konseri verirken araya çok güzel bir Neşet Ertaş sokuşturabilirim. Gayet de mantıklı olur bu. Hiç kimsenin de buna itiraz edeceğini düşünmüyorum. Neden Neşet Ertaş dedim onu da söyleyeyim. Baba tarafım Kırşehirli. Babamın babası yani dedem Ankara Radyosu müdürüyken ilk defa Neşet Ertaş’ı radyoya çıkartıyor. Biliyorsunuz izinsiz, sınavsız, formalitesiz TRT’de çıkıp öyle kendi kendine şarkılar falan, söz konusu değil. Fakat Neşet Ertaş’a bir ayrıcalık tanınıyor ve Neşet Ertaş’ı biz kazanıyoruz o günden sonra. Bu hemşehrilik müessesesi de çok değerlidir, ben de severim bu durumu. Dolayısıyla Neşet Ertaş türkülerini çok özel bulurum ama toplumumuzun çok çeşitli noktalarında çok güzel türkülerimiz var. Bunların bazılarını analiz edip, hatta biraz da caz yorumlar katarak kaydettim. Yeni albüme de bunlardan 1-2 tane ekleme planım var."
Dolunay Obruk: Blues ve bozlak arasında fark yok