Haber metni: Üniforma aşkına asker olmayı seçmiş, Harbiye’yi bitiren her genç teğmen gibi Genelkurmay Başkanı olma hayali kurmuş, yaklaşık yarım asırlık askerliği boyunca kritik görevlerde bulunmuş bir isim MHP Milletvekili ve emekli Korgeneral Engin Alan. ‘Benim Adım Engin Alan-Bölünmeye Çeyrek Kala’ adlı kitabını anlatırken, gözlerinde sadece öfke yoktu, hüzün de vardı. Önce 18 yıl hapis cezasına çarptırıldığı, yeniden yargılama sonucunda ise geçtiğimiz günlerde beraat ettiği Balyoz davasından cezaevinde yattığı yılların özellikle sevdiklerine getirdiği manevi yük, onu çok ama çok yormuş. “Bana cezaevindeki yemekleri soruyorlar, yahu ben Kıbrıs’ta 96 saat sadece su ve sigarayla yaşamışım, ne yemeği!’’ derken, gözlerinde başta annesi olmak üzere cezaevindeyken toprağa verdiği aile bireylerinin derin acısı vardı. Ne Türkiye bunu hak etti, ne de Türk Silahlı Kuvvetleri (TSK)... Yaşananların telafisi yok ki. Haksızlığa öfkelendim en çok. Yoksa zorluklar beni yıldırmaz. Ucu açık bir görev olarak kabul ettim yaşananları. “Farzet ki Kuzey Irak’tayım, Güneydoğu’nun dağlarındayım. Görev ne zaman biterse, çıkarım” dedim, kendimi ona göre programladım. Ucunun bir yerlere doğru gittiğini gördüm, endişelerimi TSK’nın komuta kademesiyle de paylaştım. “Bu iş burada kalmayacak, bu büyük bir plan ve bütün TSK’yı yakacak” dedim. Nitekim de yaktı. Bu milletin bir ordusu var, getirdikleri noktaya bakın. TSK ile hesabım yok, ama kişilerle var. Çok basit. Büyük Ortadoğu Projesi’ni (BOP) hayata geçirebilmek için TSK’yı devre dışı bırakmak gerekiyordu. Tuttu mu, tutmadı mı, ondan pek emin değilim, endişelerim var. Çözüm, çözülme, ihanet sürecine baksanıza... Öte yandan bizler halen içeride olabilirdik, o yönden de tutmadı. Beşiktaş’a ilk ifade vermeye gittiğimde, beni sorgulayan savcının gözlerinde sadece nefret vardı. Ben onun için bir düşman generaliydim. Daha gittiğim anda olayın sonucunun ne olduğunu anlamıştım. İnanılmaz büyük bir üzüntü hissettim. Bizi bu Cumhuriyet’in mahkemeleri yargılamadı, bu başka bir şeydi. Mahkeme değildi, sadece bir duvardı. O kadar enteresan şeyler yaşadım ki... Neticede tutuklandım, sonra serbest bırakıldım, sonra tekrar tutuklandım. Kaç kez... Böyle bir ülke olabilir mi? Bu arada haklarını teslim etmek lazım, Silivri ve Sincan cezaevlerinde müdüründen infaz koruma memuruna kadar her birinden çok büyük saygı gördük. Bir tanesi bana “Sizi burada gördükçe komutanım, kendimden utanıyorum’’ dedi. Bir zamanlar manşetlerde kahramandım, bir günde terörist oldum. Hayat böyle bir şey işte. Hayatımı iki şeye göre kurguladım: Sağlık ve sabır. Askerken emir verirdim, oldu mu diye hemen döner kontrol ederdim, hapishane bana sabrı öğretti. Karamsarlık ve umutsuzluk yok lügatimde. Ama özlem var, sevdiklerime tabii... Dışarıdakiler kanımca çok daha fazla acı çekti. En zoru değil, en gücüme gideni... Hayatta en kötü şey haksızlık. Milletvekilliğimin 3 senesi hapishanede geçti. Ne hapishaneden, ne ölümden korkarım. Beni korkutacak kulu, Allah daha yeryüzüne indirmedi. Üniformamı çıkarana kadar “Bu dünyada ordusunu en çok seven, Türk milletidir” diye inanıyordum, biz böyle yetiştik. Bu imajı yıkmak için yaptılar o davaları. Romalı düşünür Tacitus der ki: “Kendi ordularına katlanamayan milletler, başkalarının ordularına tahammül etmek zorunda kalırlar.’’ Adam yerine bile koymadılar bizi, öfkeleniyor insan. Hiç onlarla muhatap olmadım. İnanmadığım ve karşımdakileri ciddiye almadığım için, savunmalarım da 2 ya da 3 dakika oldu. Olmayan bir şeyi savunmak, onların pozisyonunu güçlendirirdi. Dışarıdaydım teklifi aldığımda... MHP ile gönül bağım vardı, Türk milliyetçisiyim, Atatürk milliyetçisiyim. Partiye katıldım, sonra yine cezaevine aldılar beni. Koyun gibi topluyorlardı, insanın gücüne gidiyor. Kolordulara, filolara komutanlık etmiş generalleri sabahın köründe 30 kişiyle alacaksınız yataklarından, böylece orduyu aşağılayacaksınız... Ben kendim gittim, evimden alamadılar. Vermedim onlara o hazzı. Aslında 2007’de milletvekili olabilirdim, teklif gelmişti. Alınyazısına inanırım. 2007’de vekil olsaydım cezaevine girmeyecektim. Ama arkadaşlarım içerideyken ben dışarıda olsaydım hazmedemezdim. İstifa eder, içeri girerdim. Hiçbir şey. Herkes çıkacağımı zannediyordu, ama ben biliyordum bırakılmayacağımı. Etrafım “Sayın vekilim’’ deyince garipsiyordum. Televizyonda ailemi izledim, Meclis’te odama gitmişler. Vekil olduğumu ancak Meclis’te yemin ettiğimde anladım, iliklerime kadar hissettim. Türkiye, Cumhuriyet tarihinin en kritik seçimine gidiyor. Bu seçimden çıkacak sonuç 25-30 yılımızı belirleyecek. Demokratik parlamenter rejimden başkanlığa geçiş, çözülme süreci, ekonomi; bütün bunları üst üste koyuyorum ve bu aşamada MHP’yi yıpratacak hiçbir şey söylemek istemiyorum. Ama herhangi bir sağlık sorunum da yok, sabıka kaydım da... Sadece “Ben böyle karar verdim, karşısı da kendi kararını verdi” diyelim. Anamdan vekil ya da general doğmadım. Benim istikbalim mazide kaldı, hiçbir beklentim yok. Bu milletin evladı olmaktan başka hiçbir makam bana bundan sonra şeref de kazandırmaz. Yine karışıklık çıkmasın, parti yıpranmasın diye. İsim vermek istemem. Bu aşamada siyaset niyetim yok. Hayatımda hiç tatil yapmadım, biraz dinleneceğim. Bilmiyorum, öğreneceğim. Her fikirden insanın “Benim hakkımı koru’’ diye oraya gönderdiği bir topluluk. Kavgalı ve sıkıntılı bir dönemdi. Hoşgörü de gitmiş. “Benim ne işim var burada?’’ diye çok düşündüm. Yanımda oturuyorlardı üstelik, çok acayip bir duygu. Kürsüye çıkıp “Kürdistan”, “Sayın Öcalan” dediklerinde beynime kadar kan çıkıyor tabii. Emir astsubayım dahil şehit verdiğim, bayrağa sarıp ailelerine gönderdiğim vatan evlatları gözümün önünden geçiyor. Ağlamayı pek bilmem. Komutan olmak o demek zaten. İçinizde fırtınalar koparken soğukkanlı duracaksınız. Bugün çözülme sürecine baktığınızda, Öcalan’ın niye verildiği ortada, yine BOP çıkıyor karşımıza. Benim de soru işaretlerim vardı, ancak bunu söyleyebilirim. -1945’te İstanbul Üsküdar’da doğdu. -1965’te Kara Harp Okulu’nu bitirdi. Kara Harp Akademisi’nin ardından kurmay oldu. -1974’te Kıbrıs Barış Harekâtı’nda görev aldı. -1992’de tuğgeneralliğe terfi etti. -1996’da tümgeneralliğe terfi etti. Özel Kuvvetler Komutanlığı’na atandı. -1999’da PKK lideri Abdullah Öcalan ve örgüt yöneticilerinden Şemdin Sakık’ın yakalanması operasyonlarını yürüttü. -2000 yılında korgeneralliğe terfi etti. 8. ve 2. Kolordu Komutanlıklarını üstlendi. -2005’te Kara Kuvvetleri Lojistik Komutanı’yken emekliye sevk edildi. -2010’da Balyoz darbe planı davasından tutuklandı. 4 yıl kadar hapis yattı. -2011’de MHP İstanbul Milletvekili seçildi. -2015’te, daha önce 18 yıl hapis cezasına çarptırıldığı Balyoz davasında, yeniden yargılama sonucunda beraat etti.
"Savcının gözünde sanki düşman generaliydim"