Haber metni: Hüseyin Karabey, genç kuşak yönetmenler arasında adından en çok söz ettirenlerden biri. Sağ duyusunu kaybetmeden kimliğini savunabilen ender sanatçılardan... Hani derler ya, “kendine has bir sinema dili var”, tam da öyle... Geçtiğimiz ay ikinci uzun metraj filmi "Sesime Gel"i çekti. Yakında seyredeceğiz. Buluşup hem yeni filmini, hem sinema sektöründeki sorunları hem de Kürt meselesini konuştuk.  Ezberbozan yaklaşımıyla karşınızda Hüseyin Karabey... Francois Traffaut’un biyografisinde okumuştum şöyle diyordu; film yaparken bir fikir gelir önce aklınıza. Acayip iyi bir fikir olduğunu düşünürsünüz. Sonra yazmaya başlarsınız, o kadar parlak olmasa da çok iyi bir fikir olduğunu düşünürsünüz. Prodüksiyon aşamasında “eh iyi bir film olacak galiba dersiniz”. Çekimlerde “Bitsin yeter!” dersiniz. Bittikten sonra da “oh en azından sözümü tutup bitirdim dersiniz” Bu filmin ön hazırlık süreci çok uzun sürdü. Çekerken yıllardır hayal ettiğin şeyi uygulamaya çalışıyorsun; olmuyor yerine başka şeyler yerleştiriyorsun. Orada öyle bir boğuşma yaşıyorsun ki, iyi bir sahne çekmiş olsan bile, o gece sadece bir sonraki sahnenin nasıl olacağını düşünüyorsun. Yine de kafamdakinin %70’ini çektim ki bu bence yüksek bir rakam. 
   Evet, maalesef Türkiye’de bizim gibi sinemacıların başvurabileceği sadece bir yer var: Kültür Bakanlığı Sinema Destekleme Fonu. Orada ufak bir aksilik olunca hayatınız kayıyor. İkinci bir kaynak yok. Ne bir televizyon ortak oluyor, ne de yatırımcılar bu tür işlere girmek istiyor. O yüzden çok zorlandık ama yurt dışındaki bazı sinema fonlarından destek aldık. Film Türkiye, Almanya ve Fransa ortak yapımı. 2009’da Cannes Film festivalinde proje aşamasında davet edilen projeleri tanıttıkları Atolye (The Atelier) bölümünde Alman ve Fransız ortaklarımızla tanışmıştık. Projemiz Fransa’dan CNC’den, Almanya’dan da iki ayrı sinema fonundan destek aldı. Çekim aşamasında bu desteklere rağmen biraz borçla geri döndük ama yinede buna şükür diyorum.   Bu işin iki tarafı var. Birinci tarafı hakkını vermek lazım, 2005’den sonra Türkiye’de bağımsız sinemacıların (yapımcıların) ortaya çıkabilmesi, bu fonların az da olsa bizim gibi yönetmenlere aktarılmasıyla oldu. Ama bizimkisi hiçliğin olduğu bir ülke, o yüzden ufacık bir kırıntı bile bize çok büyük geliyor. Kültür Bakanlığı yaptığı desteği, kendine benzeyen Yunanistan, Bulgaristan gibi ülkelerle kıyaslarsa bunun çok büyük bir destek olmadığını görecek. Onlarınkiyle kıyaslandığında bizimkisi 5’te 1’i bile değil. Ki bizim hedeflediğimiz Almanya, Fransa, Hollanda gibi ülkelerse, onlarınkinin 100’de 1’i bile değil! Aslında desteğin miktarı çok düşük ama başka fon olmadığından büyükmüş gibi geliyor.  Bir de bizim sinemacılarımız çok çılgın. Kafalarındaki filmi çekebilmek için her türlü zorluğa katlanıyorlar. Bu filmde ne ben, ne senarist, ne de yapımcı, hiç birimiz para almadık. 4-5 yıldır başka şekilde geçinmeye çalışıyoruz. Oyuncuların çoğu para almadı. Buna rağmen film çekiyoruz.  Bu şartlarda Kültür Bakanlığı’nın vereceği destek çok önemli ama asla yeterli değil.  Evet, ama bu o kadar talihsiz bir açıklama ki, hiçbir karşılığı yok. Bu açıklama Sanayi Bakanlığı’ndan ya da Ticaret Bakanlığı’ndan gelmiş olsa, daha anlaşılır olacaktı, çünkü ticari filmlerin bir finans sorunu yok. Zaten büyük paralar kazanıyorlar. En adi işler bile kazanıyor.  Buna rağmen Türkiye’yi tanıtan filmlere ufacık yardımları dahi çok görmeye başladılar.  40 ülkede Türkiye’nin propagandası için reklam kampanyası düzenleseniz de Türkiye’ye karşı bu kadar etkili bir ilgi yaratamazsınız. Oysa bu filmler insanlarda Türkiye’ye dair bir merak uyandırıyor. Tıpkı Orhan Pamuk’un kitapları gibi… Pamuk’u yazar olarak beğenmeyebilirsiniz ama onun kitapları Dünyada Türkiye’nin bilinirliğini artırdı. Bu parayla satın alamayacağınız kadar kıymetli bir şey. Kültüre yatırım böyle bir şey. Bir film çıktığında 10’larca yıl seyredilebiliyor. Bu açıdan bakıldığında aslında ekonomik açıdan da çok faydalı bir yatırım.  Biz bunları zaman zaman anlatıyoruz ama Türkiye'deki resmi kurumların kafası biraz karışık. O sorgulama sürecinde inşallah biz güme gitmeyiz! Dolaylı olarak haberimiz oluyor. Avrupa birliğine uyum yasaları arasında Sinema Yasası da bulunuyor. Sinema meslek birlikleri çalış tayda yer alarak sürece dahil oldular. Ama ne yazık ki sinema endüstrisinin iç dinamikleri bir yasa çıkarabilecek kadar güçlü değil. Ama yine de bu pozitif bir adım. Evet, aynen öyle. Bu sürece dahil olamadığımız için içerik istediğimiz gibi olmayabilir. Bu sinema yasasında çok pozitif gelişmeler var ama eğer bu yasaları sektör kendisi yazmış olsaydı yada kuvvetli bir lobi yapabilseydik Sanayi kuruluşları gibi Turizm yatırımcıları gibi sonuç çok daha farklı olabilirdi bence. İyi olan telifin oturacak olması. Sinemanın temel sorununun telif haklarının doğru düzgün paylaştırılamaması olduğunu düşünüyorum. Bu televizyonda yayınlanan film ve dizilere de yansıyor. Telifler ödendiğinde sinema birlikleri de güçlenecek. Ben bu süreci her halükarda pozitif olarak değerlendiriyorum. *** Film 1990’ların sonunda geçiyor. Gerçek bir hikayeden uyarlama. “Bir ihbar sonucu köye baskın olur. Korucular ve askerler o köyde silah saklandığını duymuşlardır. Komutan her evde bir iki tane silah olduğuna inanır. Arama sonucu silahları bulamazlar çünkü çoğunda yoktur zaten. Komutan sinirlenir ve her aileden bir erkeği gözaltına alır. “Kim silahını getirirse erkeğini alır” der. Bunun üzerine köylüler başka bir çabanın içine girerler. Silahları olmadığı halde silah bulmaya çalışırlar. Bizim de kahramanlarımız bir nine ve kız torunu. Onlar da silah ararlar ama bulamazlar. Çok zor bir süreç yaşandı ve yaşanıyor. O süreç içinde illegal olmayan bir silah olması artık imkansız. Binlerce arama yapılıyor. Film gıda ambargosunun yapıldığı dönemde geçiyor. Bırak silah taşımayı, 2 kilo un fazla alsan, o bile geri alınıyordu. Eğer silah birilerini kışkırtmak için bir yerden getirilmediyse ya da devlet dağıtmadıysa (koruculuk sistemi),sıradan köylülerde silah olması imkansızdı. Çünkü bunun bedelini zaten çok ağır ödemişler.  Ama başka sebeplerle silah arıyorsan o zaman bulabiliyorsun. Zaten hikaye de bunu anlatıyor. Savaştan dolayı gri alanlar oluştuğunda, bunun bedelini masum siviller ödüyor.  Yaşlı nine ve kız torunu silah aradığına ilk öce korucu köyüne gidiyorlar çünkü orası devlet tarafından silahlandırılmış. Ama hepsi zimmetli olduğu için veremiyorlar. Kaçakçılara gidiyorlar. Bu şekilde her yoldan silah arıyorlar.  Aslında öldürmek için arasalardı mutlaka bulurlardı. Bir taraf, korucular, devlet, ya da PKK… Ama barışçıl bir amaçla silah aradıkları için bulamıyorlar. İşte bu durumun trajikomik bir hikayesi olacak. Bunu da dengbejler (hikaye anlatıcıları) anlatacak. Masalla gerçek arasında gidip gelen bir hikaye olacak.  Bu seferki biraz masalsı, biraz kurmaca, biraz belgesel olacak. Çünkü hikâyeyi anlatan 3 dengbej de kör. İkisi çırak, biri yaşlı… Bunlar bir köyden diğerine giderken yollarını kendileri buluyorlar. Hikâyede bizim yaşlı nine ile torunu bir şekilde silah buluyorlar ama sağ salim geri dönmeleri de zor çünkü bir sürü arama noktası var. Dağlardan yürüyerek dönmeye karar veriyorlar ve bu dağlarda hikaye anlatan dengbej’lerle karşılaşıyorlar. Onlarla sürreal bir yolculuğa çıkıyorlar. Körler görenlere yol tarif ediyor… Ana karakterler, bölgeden bulunmuş amatör insanlar. Dengbejlerden genç olan ikisi profesyonel oyuncu ama yaşlı ve kör olan gerçek bir dengbej. Askerleri canlandıranları ise tiyatrocular arasından seçtik. 15 ile 25 arasında değişiyordu. Çünkü büyük sahnelerde asistanlarımız artırıyordu. Film çekilirken bölgedeki siyasi ve askeri yetkililer nasıl tavır aldı? Yardımcı mı oldular, zorluk mu çıkardılar?  Açıkçası şimdiye kadar yaptığım en rahat çekimlerdi. Hem Van belediyesi hemde Van valisi çok yardım etti. Film yarı kurmaca yarı gerçek… Çektiğimiz mekanlar gerçek olayların yaşandığı mekanlardı. Amatör oyuncular olmalarına rağmen mekanın ve sahnenin etkisine girip, yaşadıkları şeyleri hatırlıyorlardı. O andan sonra film bizim kontrolümüzden çıkıyordu zaten. Yaptığımız sadece kamerayı koyup onları kaydetmekti. Çekim süreci bizi çok etkiledi. Kime ne anlatsak o olayı zaten yaşamıştı. Hatta daha ötesini yaşamıştı... Ben bölgeye 92'den beri gidip geliyorum. Başka filmler ve belgeseller de çektim. Kim ne derse desin gözle görünür bir değişim var. Bu hangi tarafın isteğiyle gerçekleşiyor, o ayrı. Oradaki insanların haklı mücadelesiyle Türkiye’de değişen şeyler var. Bundan 7 yıl önce, bu kadar kuvvet komutanının ve generalin cezaevine girebileceğini kimse inanmazdı. Bu ülkede demokrasi hareketini sürdüren güçler belli. Bir halk hareketi var, onlar kendi siyasi temsilcilerini seçebiliyorlar. Oylarını yönlendirebiliyorlar. Onların haklı mücadelesi ve Türkiye'de değişim isteyen burjuvazinin ve orta sınıfın değişiklik isteğiyle, Türkiye'de bir şeyler değişiyor. Ben hep şunu söylüyorum: Türkiye illegal bir Cumhuriyetti, şimdi legalleşmeye çalışıyor. Ne yazık ki burada tek eksik nokta, Türkiye'nin batısındaki demokrasi mücadelesinin hala çok cılız olması. Ezilen kesim isteklerini ortaya koymakta yetersiz kalıyor. Ama Doğu'daki kesim yani Kürtler kendilerini ifade edebiliyorlar artık. Hiç okuma yazma bilmeyenler bile politize oldu ve hakkını hangi yöntemlerle alacağını biliyor. Seçimlere çok önem veriyorlar. Son 3 seçimde de bunu gösterdi zaten.  Türkiye değişim içinde, bu kentte yaşayan aydınları, ve uzun yıllardır mücadele eden Kürtlerin hepsini pek tatmin etmiyor belki ama Türkiye değişiyor. Ben bu sefer çok umutluyum. Bence bu son çatışma dönemi.  Ekonomik değişimler de bunu gösteriyor. Eskiden Türkiye oligarşisi savaştan para kazanıyordu. Artık savaştan değil ticaretten kazanmaya çalışıyorlar. Araplara mal satmak istiyorlar. Kürtler Kuzey Irak'ta zenginleşti. Onlara hastane yapıyorlar, yol yapıyorlar, tüm tüketim maddeleri buradan gidiyor. Bu ticaretten dolayı barış gerçekleşecek.  Bizi sadece kara kaşımızı kara gözümüzü sevmedikleri için yarı- sömürgeleştirmemişler. Ucuz hammadde, ucuz iş gücü sağlıyor; vergisini alıyor, yatırım yapmıyor, ülkenin belli bölgelerine öncelik tanıyor...  Şimdi bu daha maliyetli bir aşamaya geldi. Zenginlerin bir kısmı dedi ki biz artık başka şekilde para kazanmak istiyoruz. Onların da burjuva demokrasisine ihtiyacı var. Şu anda Türkiye'de gerçekleşen yarım yamalak da olsa Burjuva demokrasisi. Ama bu bir yanıyla o kadar iyi ki.. Belki bu sosyalistleri tatmin etmiyor ama daha önceki oligarşik yapı o kadar korkunçtu ki... O yüzden bir değişim olduğuna inanıyorum. Evet özellikle son çatışmaları duyunca çok da gerçekçi gözükmüyor söylediklerim ama ben o tutukluların rehin olduğunu düşünüyorum. Çünkü onların çoğu siyasi temsilciler. Eskiden her kesimden insan tutuklanırdı ya da öldürülürdü. Korkunç bir devlet terörü yaşandı. Şimdi ki hükumet bence çatışmalardan bir yandan medet umsa da; devletin tutumu eskiyle kıyaslanmayacak kadar değişti. Bu değişiklikler tek başına tatmin edici değil ama bölgeyi 90 yıllından beri yakından gözlemleyen birisi olarak düşüncem şu; bugünkü durum geçmişle kıyaslanamaz. Sağ merkez bir parti, var olan eski oligarşik yapıyı dağıtıp, yeni bir yapı oluşturmaya çalışıyor. Bu eskisi kadar oligarşik olmasa da istenen düzeyde demokratik ve sivil de değil.   Türkiye'deki muhalefetin, kendisini sorgulaması gerekiyor. Biz ciddi bir sinizim (alaycılık/aşağılama) hastalığına kapıldık.  CHP'yi ve diğer partileri kastediyorum. Çünkü BDP'ye bu ülkenin bütün kesimleri dua etmeli, Allah'tan hala öyle bir yapı var diye... Birilerini eleştirebilmeniz için sizin bundan daha iyi şeyler yapmanız lazım, çünkü aynı evde yaşıyorsunuz. Evin yukarı katlarında yaşayanlar alt katta direnenlere diyor ki “iyi direnemiyorsunuz”. Sen ne yapıyorsun o zaman?  BDP'yi eleştirecek çok nokta olsa da , onu eleştirenlerin söyleyecek bir şeyi, bir durumu ve bir pratiği yok.Oturup düşünmeleri lazım; “biz mahallemizdeki muhtarı bile seçemiyoruz, bir belediyemiz bile yok...” Mesela BDP'li belediyeleri eleştiriyoruz. CHP'nin bölgede herhangi bir demokratik yapılanması mı var? Yada eleştiren Türkiyeli sol güçlerin?Her hangi bir siyasi yapılanma meclise girip BDP'nin başaramadığını başarabilmiş mi? Hayır.  Ama buna gücümüz var aslında. Bunları düşününce ben buna sinizim diyorum. İktidarı ve BDP'yi eleştirmek tek şeyle mümkün: pratikle. Konuşarak değil. Bizdeyse sürekli konuşma, hiçbir şey yapmama, yapılan şeyleri de engelleme çabası var.  Sendikacılık bitti. Üniversiteler korkunç durumda. Hiçbir şey yok ama bolca eleştiri var. İktidar neden muhalefetin istediklerini yapsın? Bu oyunun temel kurallarını biliyoruz; gücün varsa değişim oluyor. Onların bırakılması demokrasi mücadelesinin gücüyle alakalıdır. Kimlik politikası da bence ekonomi-politik bir tercihten kaynaklanıyor. Bir ülke neden sömürgeci olur? İngiltere ve Fransa neden sömürgeci oldu ve neden sonra vazgeçti?  . Mesela Başbakan'ın bir açıklaması var “Biz asimilasyon politikalarını bıraktık” diyor. Bence bu gerçekten doğru. Eski hükumetler asimilasyon politikası için ciddi uygulamalar yaparlardı.  Şu anki hükumetin bunu yapmaması çok önemli bir karar. Elbette sosyal demokrat bir hükumetin bırakması farklı olur, sağ merkez bir hükumetin bırakması farklı olur... Biz onun farkını yaşıyoruz şu an. Özgürlükçü bir sosyal demokrasi hareketi var mı Türkiye'de? Hepimiz ürpermiyor muyuz eğer olur da CHP başa geçerse, Ergenekoncular çıkar, eski yapılar şimdikilerden intikam almaya çalışırsa, arada yine biz gideriz demiyor muyuz?  BDP dışında bir partinin, Kürt sorunu konusunda hükumetten daha özgürlükçü bir söylemi var mı? Yok.  Bence AKP'liler de kendilerine soruyorlardır: “Niye bütün bunları biz yapmak zorundayız?” Kürtlere demokratik haklarını vermek, onların içindeki belli kesimlere de ağır geliyordur. Sonuçta bu merkez sağ bir parti... Onlar da eski oligarşik sistemden çok çekmişlerdi. Biliyorlar ki özgürlükçü bir anayasa onları da koruyacak. Zaman içinde Ergenekoncular da politika değiştirip özgürlüklerden yana dururlarsa o zaman mücadelenin çehresi değişecek. Ondan sonra Türk ve Kürt ezilenleriyle Türk ve Kürt zenginleri arasında bir sınıf mücadelesi başlayacak. Çünkü bölgeyi gezdiğinizde şunu görüyorsunuz. Artık bir yatırım yapılıyor ve Kürt zenginleri yaratılıyor. Hükumet bölgeye yatırım yaparken, kendine yakın insanları zengin etmeye çalışıyor. Bu yüzden bundan sonraki temel mücadele sınıf mücadelesi olacak. Ben sinemanın kendini ifade etmek için bir imkan olduğunu fark eden bir kuşaktan geliyorum. Nuri Bilge Ceylan gibi, Zeki Demirkubuz gibi yönetmenlere özenip, kendi çabalarımızla oluşturduğumuz sinemayla kendi dertlerimizi anlatmayı tercih ettik. Bizim sinema yapmamızın ciddi bir motivasyonu var. Haksızlığa uğradığımızı düşünüyoruz bu da bize güç veriyor her türlü sıkıntıyı aşmak için. Şu sıralar mesela kısa filmlere baktığımızda Kürt yönetmenlerin çok iyi işleri var, çünkü bir dertleri var. Bundan sonra da çok güçlü örneklerin çıkacağına inanıyorum. Filmlerimizi yan yana koyunca “bunlar hep aynı şeyden söz ediyor” denebilir ama bizim hayatımız böyle. Bizim filmlerimiz politik değil, biz politik bir ortamda yaşıyoruz. Sadece oto sansür uygulamıyoruz.  Bence bu ülkede yayınlanan diziler bizden daha politik ve manipulatif çünkü ülkenin politik durumunu göstermedikleri gibi belli bir siyasi çıkar için çarpıtıyorlar da. Baştan tercihlerini yapıp o gerçeği deforme ediyorlar. Sokakta çelişki o kadar fazla ki, bunu oto sansür uygulamadan gösterenlere siz politik sinema diyorsunuz! Doğuya gidiyorsun, herkes Kürtçe konuşuyor. Oysa televizyondaki dizilerde, bozuk bir Türkçe'yle konuşuyorlarmış gibi gösteriliyor. Bunun üzerine Türkler de diyor ki “bakın işte hepsi Türkçe konuşuyor, niye anadilde eğitim istiyorlar ki? Demek ki bu siyasi bir talep”... Küçükken söylediğimiz şarkı gibi “Orada bir köy var uzakta gitmesek de görmesek de o köy bizim köyümüzdür”. Hayır gidip görmüyorsan artık sizin değil. Çünkü sen orada yaşayanların ne çektiğini o aptal dizilerden öğreniyorsun buda aptal politikacıların yalanlarına inanmasına ve onların politikalarına destek olmasına sebep oluyor. Bir gidip görsen nasıl yaşadıklarını, o zaman anlayacaksın onların terörist olmadığını, isteklerinin çok doğal ve haklı istekler olduğunu... İşte biz bunları göstermeye çalışıyoruz. Bu yüzden işte bence diğer diziler ve filmler bizden daha politik. Yüzde 80'i Kürtçe. Sadece askerler Türkçe konuşuyor.  2 yıldır süren bir proje. 19 Aralık 2000'deki operasyondan sonra ciddi bir travma yaşandı Türkiye'de. O operasyondan sonra bir sürü tutuklu Vernicke Korsakoff hastalığına yakalandı. Ölüm oruçları sürerken, bilincini kaybeden tutukluları zorla beslediler. Bu zorla beslemeyi çok korkunç bir şekilde yaptılar.  Bir insan açlık grevine başladıktan sonra birden yedirilir ve şeker yüklenirse, beyninde ciddi bir hasar oluşur. Bunu bilinçli olarak yaparak 300-400 insanı sakat bıraktılar. Bu insanların hafızalarının bir kısmı silindi. Evet bu aynı zamanda o insanların ailesine ve topluma da verilen bir ceza, çünkü bazı suçlular ceza evine neden girdiklerini bile hatırlamıyorlar. Bazıları yeni olayları da kaydedemiyor. Her gün uyandığında en son hatırladığı günden sonraki günmüş gibi başlıyorlar. Benim hikayem de böyle bir tutuklunun tek başına bir hücrede kalmasını anlatıyor.  Filmin adı: “Sonsuz bir Gün”. Karakterimiz (Gizem Soysaldı) her gün uyanıyor, nerede olduğunu anlayamayıp korkuya kapılıyor. Sonra biraz sakinleşince bir önceki gün kendine yazdığı notu görüyor: “Sakin ol. Hücredesin. Birazdan sayıma gelecekler, korkma. Yan hücrede Ayşe kalıyor, onu tanıyorsun. Ama hatırlamıyorsun.” Filmde Ayşe her seferinde başka biri olacak, çünkü kim olduğunu hatırlamıyor. Bu filmle hem Vernicke Korsakoff hastalığını anlatmaya çalışacağım hem de tecridin ne kadar korkunç bir şey olduğunu göstermeye çalışacağım. Yapımcılarımız Grup Yorum ve İdil Kültür merkezinin sayesinde Kocaeli'ndeki eski SEKA fabrikasında birebir boyutlarda 3 tane tek kişilik 1 tane 3 kişilik F Tipi hücreler yapıldı. Hepimiz orada çektik. Ben oyuncu yönetimini öğrenmek için 4 yıla yakın bir süre tiyatro grupları ile çalıştım Genco Erkal, Pina Bausch, Julide Kural, Mahir Günşıray bunlardan bazılarıydı. Kürt sorunu, öğrenci tutuklamaları, kentsel dönüşüm gibi onlarca sorun varken Türkiye'de oyun yazılmıyor. Ya da büyük yabancı oyunlar çevriliyor ve hikaye yerine performansa övgüler diziliyor. Mesela Türkiye'de belgesel tiyatro çok az. Bu çok etkili bir türdür aslında. Genco Erkal Sivas'la ilgili bir belgesel tiyatro yaptı. Sadece dava metinlerinden yola çıkarak olayları özetleyen bir oyun yazdı ve o kadar etkileyiciydi ki... Devamlı kapalı gişe oynadı.  Sadece davalar bile oyunlaştırılsa Robotski'den Balyoz'a onlarca oyun çıkar ortaya... Biz tiyatroyla ilgili bir kaç arkadaş yeni şeyler denemek istiyoruz ama ayrıntıları henüz netleşmedi. Ben asıl oyuncu yönetimiyle ilgileniyorum. Pina Bausch'u gözlemlerken oyuncu yönetimine dair çok şey öğrendim. Artık kendi filmlerimde oyuncu yönetirken insan bedenini daha iyi tanımamı, beden dilinin sınırlarını daha iyi anlamamı sağladı. Hırant Dink için çektiğim “Hiçbir Karanlık Unutturamaz” adlı kısa film bir çok bienale davet edildi. Yakında Brezilya'da açılacak bir sergide de gösterilecek. Derdin kendini ifade etmek olunca bütün mecraları kullanmak istiyorsun. Mecralar ayrı olsa bile niyet aynıysa, tür fark etmiyor. Aksine hiç ulaşamayacağın seyircilere ulaşabiliyorsun.  Doğru söylüyorsun ama oradaki kriter neyi nasıl yaptığın olmalı. Ben 1996'da Boran'ı çektiğimde göz altına alınmaktan ve filmin yasaklanmasından korkuyordum.Hülya Uçansu bir cesaret gösterip o filmi İstanbul Film Festivali'nde gösterdi. Ondan sonra 5 festival de Kürt filmlerini kabul etmeye başladı. Ortadoğu'da bir şeyler yaşanmasaydı, Batılı küratörler de ilgi göstermezdi. Önemli olan kimin ne anlattığı. Eğer orada yaşananları Batılı bir sanatçı anlatıyorsa, o durumu şüpheyle karşılayabiliriz. Öteki türlü, beni rahatsız etmiyor. Amaç doğru kaynaktan bilgi öğrenmek.  Aslında bu biraz da kaçınılmaz. Kürt sorunu biraz daha barışa doğru gitsin,  Samimi olmayan bir sanat ürünü kalıcı olmuyor. Eskiden bana da diyorlardı, Kürt sanatçı olduğu için kabul görüyor diye. Öyle değil. Film kötüyse hiç bir yere varmıyor. Rezzan'ın filmi Cannes'da seçildi ama o 10 filmin arasına girebilmek için 2000 filmin arasından sıyrıldı.
“Türkiye illegal bir Cumhuriyet'ti, şimdi legalleşmeye çalışıyor”