Haber metni: Hubert Bals Fonu ve Altın Kaplan yarışmasıyla bilinen Rotterdam Film Festivali, 44 senedir çeşitli değişimler geçirerek Hollandalı sinefilleri memnun etmeyi sürdürüyor. Liman kentinde 10 gün, diğer ülkelerden gelen sinemaseverlerin, basın mensuplarının, yönetmenlerin ve yapımcıların bir araya geldiği bir fikir alışverişine sahne oluyor. Festival, programında ‘alternatif’ ve ‘deneyci’ işlere ‘gala’ imkanı vermesi bir yana üçüncü dünya ülkesi sinemasından çıkan beklenmedik eserleri sunmasıyla da değerli. Bu yıl Trinidad & Tobago, Etiyopya, Endonezya, Filipinler, Malezya ve Vietnam’dan çıkan yapıtlar, şaşırtıcı sinemasal anlarla yüzleşmemizi sağladı. Öte yandan bilimkurgu yapıtları da ilginç bir ağırlık oluşturdu. Aleksey Fedorchenko, Takashi Miike gibi tanıdığımız isimler ise iş bitirdi. Örneğin bu özelliği taşıyan “Tired Moonlight”ın yerine dünya prömiyeri yapan “Stinking Heaven” daha hakkaniyetli bir tercih olabilirdi. Nathan Silver’ın 1990’larda kullanılan video kamera ile tam ekran çektiği ikincisi, bir ruh halini iyi tasvir ediyordu. Uyuşturucu ve alkol bağımlılığından kopmayan çalışan insanların arasına sızıyordu. Sevişme ve delirme aralarının hakimiyeti “Gerizekalılar”ı (“Idioterne”, 1998) akla getiren asap bozucu bir iş çıkarıyordu karşımıza. Festival genelde kadın yönetmenler açısından (Lisa Takeba, Ana Lungu hariç) sönük geçti. “Above and Below”, “Dog Lady” (“La Hujer de los Perros”),“Stranded in Canton”, “Project of the Universe” (“La Obra Del Siglio”) gibi ‘kurmaca-belgesel kırması’ eserlerin bu ayrımı silikleştirmesi ise bir işe yaramamış gibiydi.  Bu konuda doğaçlamadan ve ayrıksı ruh hali temsilinden güç alan “Stinking Heaven”, Cassavetes ve Dogma ile bağ kurarak hedefine ulaşıyordu halbuki. Diğer eserler onu örnek almalıydı. Aslında üçüncü dünya ülkelerinden Trinidad ve Tobago’dan çıkan Damian Marcano, ülkesinin “Tanrıkent”ine (“Cidade de Deus”, 2002) imza atıyordu. Elektronik şarkılarla, hızlı kurguyla ve oynanmış renklerle bezeli “God Loves the Fighter” dinamizmiyle mest etti. Etiyopyalı Miguel Llanso kıyamet sonrası bilimkurgu vizyonunu eklektik bir yapıyla buluşturduğu “Crumbs”ta popüler kültür referanslarını kullanma acemiliğine karşın dikkat çekti. Louis Malle’in “Black Moon”unu (1975) akla getirdi. Yeni Yunan sinemasından “Forever” (“Gia Panta”) güçlü sinematografisine karşın biraz özenti bir yönetmeni, “Impressions of a Drowned Man” (“Oi Entyposeis Enos Pnigmeou”),yedinci sanatın görsel işleyişine hakim bir sinemacıyı tanıttı. “A Blast” (“I Ekrixi”) ise Syllas Tsoukermas eşliğinde bir kadının ayakları üzerinde durma hikayesini, yer yer adrenalinle besleyip sorunların yol açtığı tempoyla dikkate değer kıldı.  “Melody” gibi bir Belçika filminde ise ‘hamilelik’ meselesi ‘lezbiyen mi, heteroseksüel mi?’ sorusuna kadar uzandı. Merkezdeki iki kadının ilişkisi, François Ozon’un yaklaşımıyla sarılmış gibiydi. Romen sinemasından 30 yaşlarındaki bir kadın ise “Self-Portrait of a Dutiful Daugther”da (“Autoportretul Unei Fete Cuminti”) Chantal Akerman olmaya çalışan deneyimsiz bir rejisöre, Ana Lungu’ya emanet edilebiliyordu.
Rotterdam’da sıra dışı denemeler 