Haber metni: Her sene mart ayında gerçekleşen SXSW etkinliğinin bu yılki katılımcıları arasında biz de vardık. Bir müzikseverin hayatında en az bir kez bu müzik mabedine uğraması için referans olabilirim. Şimdi de size bir festivalden çok daha fazlasını anlatmak için buradayım.  
 
 SXSW’in bu kadar iyi olmasının en büyük nedenlerinden biri şüphesiz polis teşkilatının sanki bir festival katılımcısı gibi eğlenerek işlerini yapıyor olması. Daha Amerika sınırından girerken bizimle mülakat yapan polis memuru “Benim için de Snoop Dog’u izleyin” diyerek giriş damgasını vurdu pasaportlarımıza. 4 kişi bindiğimiz uçaktan sadece benim bavullarımın çıkması moralimizi bozmuş olsa da Austin’e bizi taşıyacak olan arabayı kiraladığımızda plakasının BJK olması aramızdaki fanatik Beşiktaşlıları sevindirdi. İstanbul-Amsterdam-Houston olarak çizdiğimiz uçak rotamız ardından 3 saat süren araba yolculuğuyla Austin’e gece 9 gibi varabildik. 7 kişilik geniş arabamızı ondan daha da geniş olan otobanda sürerken yol kenarında Teksas vintage dükkanlarına rastladık. Bu dükkanların saat 18.00’de kapandığını not düşer, eğer bizim gibi bir yolculuk yapacaksanız en azından dönüş planlarınızı ona göre ayarlamanızı tavsiye ederim. Meksika sınırına yakın bir yerde olduğumuz için bol bol Nachos-Takos yiyeceğimiz Austin’de ilk aktif günümüz bir kilisede (Central Presbyterian Church) The Corrs’la karşılaştırmanızı rica edeceğim Parkington Sisters’ın konseriyle başladı. (İlerleyen günlerde izleyeceğimiz 3 farklı grup gibi bu kız kardeşler de bizim otelimizde kalıyordu) Johnny Cash cover’larıyla bizi büyülü bir atmosferin içine sokan bu 5 hanımefendinin ardından İstanbul’dan beri peşinde olduğumuz Sean Rowe sahne aldı. Tom Waits dinginliği, Nick Cave karizması, Leonard Cohen tonlamasını sevenler için kaçırılmaması gereken bir cevher kendisi. Zaten konserini de bir Leonard Cohen şarkısıyla sonlandırdı. New York’un kuzeyinden sadece gitarını alıp gelen bu mütevazi centilmeni Eksen dinleyicilerinin çok seveceğine bahse girerim. Konser sonrası ettiğimiz sohbette Türkiye’nin onun için ne büyülü bir yer olduğunu anlattı.  SXSW’e adım attığımda, “sadece kendi ilgi alanına ait grupları takip etme”, diye kendimi tembihlemiştim. Bu yüzden Fransız prodüktör ve dj Nicolas Jaar’ı da izlemeye gittim. The North Door’da gerçekleşecek performansından önce Londra’lı rap grubu Young Fathers sahne aldı. Seyirciyi top gibi duvardan duvara vurdular. Bir ghetto “sakini” oldum çıktım. Ve mekandaki herkesin beklediği Nicolas Jaar setinin başına geçtiğinde sinirlerim bozuldu. Neden bu yaşımdan sonra anlamadığım işlere kalkışıyorum diye söylene söylene bildiğim müziğe geri döndüm.  Çarşamba, kahvaltı için en doğru yerlerden biri olan Royal Blue Grocery’nin muhteşem sandviçleriyle başladı. Çayları da lezzetli bu sıcak ortama gece de uğrayabilir, enfes çorbalarının tadına bakabilirsiniz. Çarşamba gününün ilk konser durağı ise Convention Center’dı. Burada yer alan Radio Stage Day’de önce BOY ve ardından Jake Bugg’ı izledik. BOY için benden en fazla 3 puan çalışır. Hakkında konuşmanın da pek gerekli olduğunu sanmıyorum. Vasat bir grup. Ancak Jake Bugg için konuşacak çok şeyimiz var. Gelin yanıma oturun, tartışmanın kapılarını sonuna kadar açalım.  Aslında Jake Bugg bir kaç dakika daha sahneye geç çıksa mekandan ayrılacaktık. Ses sistemiyle ilgili bir sorun vardı. Gitarların tonları, mikrofonunun sehpası bile ayarlanmamıştı. Ancak sabrımız işe yaradı ve henüz 19 yaşında olan bu yeteneği görmemizi sağladı. Doğruyu söyle derseniz sahnedeki duruşuyla bir lise grubundan farksız Jake Bugg ve arkadaşları. Ses; Alex Turner ile Joan Baez arasında gidip geliyor. Yani brit pop ile country arasında çene çalıyor. Kesinlikle bir Bob Dylan değil ama sözleriyle bizi eğlendirmesini biliyor. Birçok insan için büyümesi gereken bir çocuk. Paçalarını kıvırdığı kot pantalonundan çıkan lastik pabucunun diline gözünüzü dikerek izliyorsunuz onu. Daha 10 dakika önce konserinden çıkmış olmamıza rağmen yanlışlıkla girdiğim sanatçı kulisinde onu ancak dili dışarda lastik papuçlarını görünce tanıyabildim. Karizmayla ilgili bir derdi olmayan, lise grubu havasından rahatsız olmayan, bana göre country müziği kendine has tarzıyla yeni nesle sevdirmek için yola çıkmış biri Jake Bugg. SXSW’e kızmanıza neden olacak tek mevzu; görmek istediğiniz büyük isimlerin konserlerine, elinizde kartınız olsa bile, çekilişle katılabiliyor olmanız. Yani Nick Cave, Yeah Yeah Yeahs, Alt_J’in birlikte sahne alacağı mekana girmek istiyorsanız önce çekilişe katılmanız gerekiyor. E-mail olarak bu çekilişi kazanıp kazanmadığınız haberi geliyor. Eğer kazanmışsanız önce bu konser için yapılmış özel bileklik ve biletlerinizi almak için sıraya giriyorsunuz. Sonra size söylenen saatte konser mekanının kapısını bulup sıraya giriyorsunuz. Eğer çekilişi kazanamadıysanız da diğer sıraya giriyorsunuz, şanslılardan biri gelmediyse onun yerine siz girebiliyorsunuz. Yani anlayacağınız sürekli bir yerlerin kapısında sıra bekliyorsunuz.  Nick Cave gecesinin şanslı isimlerinden biri de neyse ki bendim. Konsere gitmeden önce biraz Meksika yemeği yiyelim istedik. Şehrin en iyi margaritasını yapan Chipotle (www.chipotle.com) doğru ilerlerken bir sinema salonunun önündeki kalabalığı fark ettik. Hengamenin sebebi Dave Grohl’du. Sound City belgeselinin prömiyeri için o da Austin’e gelmişti. Bunu zaten biliyorduk. Çünkü ertesi gün de Convention Center’da (buluşma noktası, ışık hızında ücretsiz wi-fi, su, kahve ve fuar merkezinin olduğu yer) konuşması olacaktı. Margaritalarımız, enfes takolarımız ardından Stubb’s adlı mekana doğru yürümeye başladık. Not: Eğer önümüzdeki sene için SXSW’e gitmeye karar verirseniz bu mekanın adını mutlaka kafanıza işaretleyin. En sevilen mekan olarak burayı seçebilirim. Ve konserler. Nick Cave and the Bad Seeds; Stagger Lee’den Red Right Hand’e, Mercy Seat’ten From Her to Eternity’e mükemmel bir set sundu. Cave’i böyle bir set ve şovla izleyebildiğim için çok şanslıyım. Yeah Yeah Yeahs çıkmadan önce sahne alan Café Tacvba’yı kenarda dinlenerek dinlemeyi tercih ettik. Yeah Yeah Yeahs ise tüm beklentilerimi yerine oturttu. Solist Karen O’nun sahneyi parçalayan enerjisi tam anlamıyla bir mutluluk patlaması yaşattı. Allı pullu kıyafeti, Maps’i söylerken ağlayan dinleyicilere attığı merhametli bakışı ile o artık ailemizin rock-star’ı oldu. Bu gecenin son grubu Alt_J’di. Bunu yazmak çok ayıp ama grubu izlerken ayakta uyudum. Nick Cave ve Yeah Yeah Yeahs aynı gece, aynı sahnede bana fazla geldi. Zaten yol yorgunuydum. Bahaneler bir yana; sahnenin önünde Alt_J dinlerken barlara tutundum, kafam düştü ve uyudum. Üzgünüm. Önlerinde uyuyan bir insanı bile uyandıracak enerjileri yok.  Meat Puppets. Hatırlayanınız var mı? Nirvana’nın saygıda kusur etmediği, grunge akımının yolunu bulmasına ön ayak olan gruplardan biriydi. Belki de grubun son konseri olacak telaşıyla listemde önüme çıkan tüm büyük isimleri yıkıp bu konsere gitmeye karar verdim ve peşimden de herkesi sürükledim. Şaşırmayın, ben bir grunge neferiyim.  Konserin mekanı Stubb’s her zamanki gibi kalabalıktı. Hatta bir gece önce gerçekleşen Nick Cave konserinden bile kalabalıktı. Çünkü delilleri çözemeyen, kalbimizin sesini dinleyip de Meat Puppets izlemeye geldik diyen sanırım bir tek bizdik. Hiç sıra olmayan barlardan birine gidip içkimizi aldığımız sırada parmaklarımın ucunda dikilip sahneye baktım. Dave Grohl! Meat Puppets biyografisini anlatırken üzerinden beş kez geçtiğim Nirvana ile nasıl olmuştu da birleştirememiştim bu süprizi? Dave Grohl üzerinde bu kadar durduğu belgeseli için daha fazlasını yapacaktı elbette. Ona eşlik eden Soud City müzisyenleri; Stevie Nicks, John Fogerty, Rick Nielsen, Alain Johannes (Queens of the Stone Age), Lee Ving (Fear), Brad Wilk (Rage Against the Machine, Black Sabbath), Corey Taylor (Slipknot ve Stone Sour) ile işte o gece benim için SXSW’in doruk noktası oldu. SXSW’de eğer çok izlemek istediğiniz bir konser varsa mutlaka önceden gidip sıraya girmelisiniz. Buranın en dertli yanı sıraya gir, mekan dolduysa içerden birinin çıkmasını bekle ve şansın varsa onun yerine sen gir. Bu beklemeler sırasında başka bir mekanda çıkan başka iyi bir konseri de kaçırabilirsiniz pek tabii. Karar size kalmış. Örneğin Perşembe gecesinin bir tanesi Snoop Lion veya bildiğimiz adıyla Snoop Dogg konserini kaçırmayı ben böyle tercih ettim. Kapısından içeri girip giremeyeceğim belli olmayan bir mekanın sırasında beklemektense aynı saatlerde sahne alan Allah_Las’ı gidip izlerim dedim. Allah_Las isminden dolayı nasıl Türkiye’den içeri girer çekincesiyle konser izlenimi yazmak da zor oluyor ama yine de sahneyi tertemiz bir setle süpürdüklerini bilmenizi ister, bir gün bir yerde mutlaka onlarla karşılaşmanızı dilerim.  Cuma sokak müzisyenlerinin ve güzel havanın keyfini çıkarttık. Büyük konserlerin, barlarda çıkan adı bilinmeyen grupların yanı sıra Austin’in sokak müzisyenleri de görülmeye değer. Hele yakınlarda bir bara oturup bu sanatçıları dinleyebilirseniz en keyiflisi. 6. cadde gündüz böyle fırsatları yakalamanız için en güzel seçenek. Gece mümkünse 6. caddenin paralel yollarından yolunuzu bulmanızı tavsiye ederim. Çok kalabalık, Bodrum Barlar Sokağı’nın 3 misli. Cuma gecesi klasik bir Teksas evinin arka bahçesinde DIIV konserine gittik. Boynunuzda akredite olduğunuz veya para verip aldığınız müzik badge’leri varsa böyle yerlerde sıranın en önüne geçiyorsunuz. DIIV beklediğim performansın çok altında, Dosed’dan başka şarkıları yokmuşçasına, çok kötü bir konser verdi. Ses sistemine, seyircinin gruptan bihaber olmasına suç atamayacağım, gerçekten oldukça kötülerdi. DIIV konserinden sonra sahneye The Joy Formidable çıktı. Etraftan yorumları topladığımız kadarıyla zaten gecenin asıl beklenen grubu da onlarmış. Tam hoparlörün altında durduğumuz için bu kadar gürültülü müziği dinlemekte zorlandık ama kapıya doğru yöneldiğimizde olayın farkına vardık. Yakında Atlantik Okyanusu'nda gel-gitler olur. Ne Amerika ne de İngiltere bu grubu bir diğerine kaptırmak ister. Tavsiyem; siz de şimdiden bu düelloyu seyretmek için önlerden bir yer kapın.  Cuma gecesinin kapanışını ise The Specials yaptı. Onlar ki müzik tarihinde ska müziğini yeniden canlandırdı, SXSW’i de canlandırmasını iyi bildi. Ayaklarımızı yerden kesti, gecemizi renklendirdi.  Cumartesi başladığımız noktaya geri döndük ve önce Central Presbyterian Kilisesi’nde Devendra Banhart konserini izledik. Ardından Mor ve Ötesi grubundan Burak ve Harun’un seçimiyle 6. caddedeki The Stege on Sixth Patio adındaki bara gittik. Kimin sahne alacağını bilmiyorduk. Bardan içkimizi almak için uzandığımızda rasta saçlı bir kişi, “birazdan sahneye çıkmam lazım, acaba hemen bira alabilir miyim?” gibi kibar bir soruyla önümüze geçti. Hangi gruptansınız sorusunun cevabı ise Skatalites’tı. Jamaica’lı ska grubu. Eğlencenin saf hali. The Stege on Sixth Patio’nun bir diğer sahnesi olan The Stage on Sixth’te ise Bajofondo sahnedeydi. Daha önce Türkiye’de bir konser verdikleri bilgisini almış olsam da tekrar izleyebilmemiz için SXSW’de izlediğim son konser Bajofondo için bir kaç telefon görüşmesi yapmanın sakıncası olduğunu sanmıyorum.  
 
 Pazar günü şehre bir hüzün çökmüştü. SXSW katılımcılarının hemen hepsi gitmişti. Biz de bu yalnızlığa dayanamayıp Austin gölüne atmaya karar verdik kendimizi. Ancak polis ciddi bir olay yüzünden tüm yolları kapadığı için geri döndük. St. Patrick gününü kalan yerli halkla, Metallica, Poison, Alice Cooper şarkılarını orijinalinden farksız söyleyen bir cover grubunu dinleyerek kutladık.  Burası Austin. Müziğin başkenti. Her 2 dükkandan birinde canlı müzik yapılıyor. Yani bu işe gönül vermiş herkesin gidip görmesi gerekiyor. Seneler boyu peşinde koşmanız gereken konferansları, konserleri bir araya toplayan SXSW ise her sene Mart ayında yapılıyor. 5 günde 1000'in üzerinde grup konser veriyor. Yazıda bahsetmediğim, South by Southwest’in artık indie grupların keşfedilmesi icin kurulmuş bir platformdan fazlası olduğunu gösteren (birçok kişi için artık organizatörlerin bu işi sadece para için yaptığı, amacından saptığı söylenen), 2013’ün diğer büyük konserlerini de son olarak eklemek isterim. Prince, Depeche Mode, Green Day, Iggy and the Stooges, Smashing Pumpkins, Erykah Badu, Justin Timberlake, Usher. Benim için büyük bir deneyimdi. Bu fırsatı bana sağlayan adam gibi alkollü içeceğe teşekkür ederim. Daha da çoğunu görmek için seneyi iple çekiyorum. Başta da söylediğim gibi; SXSW için seve seve referans olabilirim.
Burası müziğin başkenti