Haber metni: Türkiye’nin en renkli kanalı SHOW TV’de yayınlanan moda programı ‘Bu Tarz Benim’le yeniden ekranlara dönen başarılı sunucu Öykü Serter, ekranlarda olmak için yüreğini parçalayan insanlardan olmadığını, işini memur gibi yaptığını söylüyor...  Bazı şeyler bizim tercihlerimizle değil. Şartların içerisinde ben de hayatımı güncelliyorum diyeyim.  Benim yaptığım bir tip var. Ben onun dışında bir şey yapmadım ekranda. Düzeni sağlamaya çalışan sert başöğretmen hali tavrı. Önyargı var aslında bana karşı, öyle desek daha doğru olur.  Bir oyuncuya sürekli mafya rolleri geliyorsa, delikanlı roller geliyorsa bu da benzer bir durum. İnsanlar beni öyle görmek istiyor ve risk almak istemiyor hiç kimse. Bir kadın olarak zaten beni prime time’a koyacak hali yok. Kadınların gündüz kuşağındaki durumu belli. Prime time’ı geçebilen kadın var mı? Bir bunu böyle düşünelim. Medyada kadın olmak zor. Aslında olaya böyle bakmak daha doğru. Evet maalesef medyada kadına yönelik bir durum var. Bununla yaşamak gerekir. Köklü değişiklikler şart. Değişiklik olmayacağı için de bunu kabul edip yaşamak ve hayatını ona göre şekillendirmek gerekiyor.  Evet en son Ajda Pekkan, Ertuğrul Özkök ve Sertab Erener ile 13 hafta planlanan ancak 10 hafta süren bir çalışmaydı.  Evet öyle zannedersiniz. Ama işte bunun dengeleri çok fazla. Bunda biraz reality var. Doğru zaman var. Hangi programın karşısında olup olmadığı var. Var da var. Saydığımız isimler kendi alanlarında kaliteli insanlar. Artık üstüne konabilecek bir durum yok. Ama işte olmadı.  Yok aslında bir tartışma vardı ama olmadı. Dediğim gibi işin durumu, saati, karşısındaki yapım her şey çok önemli. Bu bir matematik.  Çözmek yapımcının ve kanalın işi tabii. Ama ben memur gibi çalıştığım için yapımcıyı memnun eden, mutlu eden bir sunucuyum. Yapımcı benimle ilgili arkasına bakmaz, düşünmez. Canlı mı, bant mı fark etmez. Ne demek istiyorsa herhangi bir anonsu bana hazırlatmasına gerekmez. Fikrini söyleyecek “Ben bunu istiyorum” diyecek ben de onu yapacağım. ‘Öykü Serter kimdir?’in karşılığı düz bir şey ise ki şu anda böyle “Rengârenk, aman da çok şeker” gibi bir şey denmiyor. Önyargı varsa zaten bunun nedeni bir memur gibi işimi yapıyor olmam. İki, ekranda olmak için öyle yüreğimi parçalayan bir insan değilim. Üçüncüsü beyazcamda olmanın çok da şatafatlı bir şey olmadığını algılayabilecek kadar olgunum. Dördüncüsü, bu da bir meslek. Doktor neyse, avukat neyse benimki de bir meslek.  O bir açlık. İnsanın bu açlığı nefsinde çözebileceği bir şey zaten. Onu beslemek zorundasın. Besledikçe de büyüyecek ve altında kalacaksın.  Tabii ki var. Yani onu beslemek için yaşayanlar var. zor bir hayat. Tercihtir. Şöhret afettir. Mevlana söylemiş böyle bir laf var.  Bu tarz benim ama tarz iddiasında bulunan ben değilim. Yıllar boyunca ‘Ben çok güzelim’ diye bir tek sözüm olmamıştır. Çekindiğim ya da etliye sütlüye karışmamaktan değil gerçekten alakam olmadığından. Konulara dahil olmadım, laf atan oldu cevap vermedim. Değişik bir şey var. Ben giriyorum işimi yapıyorum. Dükkân benim değil. Ben taşeronum. Giydiğim elbise eğer bana olmuyorsa olmuyordur. Ben programda sabahın köründe topuklu ayakkabıların üzerine çıkıyorum, öbür sabaha kadar inmiyorum. Orada tek ayakta duran benim saatlerce. Ben sadece işimi yapıyorum. İşte menajerim olsun, o işe de gideyim, buna da gideyim demiyorum. Ben hayatım boyunca hiç menajerle çalışmadım. Ben bu işin yan sanayisi ile ilgilenmiyorum. O yüzden memur gibiyim. O yüzden ekmeğini herkes gibi yemedim. Hiçbir zaman çok fazla paralar kazanmadım. Oysaki, bu işte çok büyük paralar kazanıyorlar.  Nur Yerlitaş: Ben onun içindeki kız çocuğunu çok seviyorum. İvana Sert: Taş. Uğurken Erez: Kanatsız melek. Kemal Doğulu: Aklı, fikri, vizyonu, duruşu bana çok asil geliyor.  Kendi aralarında tatlı tatlı atışmaları var tabii. Ekran sonuçta. Ama kurgulu bir şey değil. Gerçekten atışıyorlar. Ama Nurella baştacımız. Biz onu hoş tutuyoruz. Seviyoruz, bayılıyoruz ona. Gerçekten onun yeri başka.  Biz cumartesi-pazar giriyoruz ve pazartesi çıkıyoruz. Salı da final çekiyoruz. Kamp dönemi yaşıyoruz.  ■ Ekranı özledim seviyorum ama kendi istediğim şeyi yapabilmek istiyorum. Bu nedir? Günlük bir hikâye anlatmaktır. Günlük bir hikâye derken. Ben sarkastik bir insanım. Kinayeli konuşurum. Esprim öyledir. Tavrım öyledir. Eşim, dostum arkadaşım bilir. Orada bir kötü niyet yoktur. Art niyet yoktur. Komiğimdir. Ama akıllı komiği seviyorum. Ama işte benim giderim yok. Olmuyor.  Ben kendimle yarışıyorum. Başkasının işiyle ilgilenmiyorum. Başkasının işine ekmeğine taş koymayı bilmem. Aklım öyle çalışmaz ama yaşattılar bana. Ben kimseye o hissi yaşatamam, mümkün değil. Çok kötü bir şey bu. Senin ne kadar altını oysalar, öbür taraftan o tarafa fırlatsalar bile çıkar. Yok edemezsin, engel olamazsın, bastıramazsın.  Altı aydır televizyon düğmesine basmadım  desem. Hiç açmadım ve hiç ihtiyaç duymadım. Kitap okuyorum, saz çalışıyoruz, şarkılar söylüyoruz. Rakı-balık muhabbetlerimiz eksik olmaz. Kitap okuyoruz, hikâyeler yazıyorum.  Ankaralıyım ben. Ankara’nın kazasında çocukluğum geçti. Tezek yaptım, koyun otlattım. Bunun edebiyatı yapılmaz ama böyleyim.  Öyle söylüyorlar. Yok öyle bir şey. Benim ekrana başlangıcım yabancı müzik ile oldu. Gerçekten bir nesil ile beraber müziği paylaştık 5’te 5 programını hâlâ söylerler. O zaman kimse böyle bir şey yapmıyordu. Sanki ben yurtdışından ışınlanmış uzaylı gibi gözüktüm insanlara. Ben ötekilileştirildim. BBG evindeki duruşum falan derken böyle oldu. Yani “Heyo ben geldim” tadında yapınca batar. Herkesin yaptığını ben yapayım insanlara batar. O yüzden de yapamam. Ankaralıyım ben. Düşünemem öyle şeyleri, rahatsız olurum. Yapamam da zaten.  Yok kimse buna cesaret etmez. Ticarethane durumu var. Ben televizyon kariyeri boyunca kendimle ilgili, kendimi anlatacak bir iş yapmadım, bir cümle kurmadım. “Ay ben de böyleyimdir zaten, ben de şunu severim zaten” yapmadım. Kimse benim hakkımda fikir sahibi değildir. Bu bilgiyi de kimseye vermedim zaten. Memur derken bunu demek istiyorum aslında. Ben sadece işimi yapıyorum. İşimi yaparım ve giderim.  Neden edeyim ya. Kiminle edeyim. Kimseyle bir mücadele işine girmem. Ben yolumu farklı belirlemiştim zaten. Bu olmaz başka şey olur. Bu güzellik merkezi de başka bir sektöre geçme duygusunda hayatıma girdi. Benim bildiğim iş.
‘İşimi memur gibi yapıyorum’ 