Haber metni: Joël Dicker'in yazdığı "Harry Q. Davası'nın Ardındaki Gerçek", önce kapağıyla ilgimi çekti, sonra şöyle bir karıştırayım derken, bir de baktım uzun süredir hiçbir polisiyenin yapamadığını yaparak beni sabaha kadar uyanık tuttu. Birkaç gün içinde bittiğindeyse resmen serseme dönmüştüm. Okuru ürpertecek, altüst edecek ne kadar yazarlık numarası varsa hepsi fazlasıyla mevcuttu. Öncelikle bir cinayet romanıydı şüphesiz. Dokunaklı bir aşk hikâyesiydi aynı zamanda. Daha da ileri giderek romanın, "polisiye formunda bir yaratıcı yazarlık ders kitabı" olduğunu bile söyleyebilirim.  Tam üzerine bir şeyler yazmayı planlıyordum ki Joel Dicker'in nasıl bir adam olduğunu merak ettim ve öğrendiklerim karşısında nefesim kesildi. Mesela ben, ilk romanıyla satış rekorları kıran ve zor beğenen Fransızların Goncourt Akademisi Edebiyat Ödülü dahil birçok önemli ödülü kazanan Dicker'ın yaşlı başlı bir Amerikalı olduğunu zannetmiştim kitabını okurken. Meğer hikâyedeki ayrıntılar beni yanıltmış, kendisi esasen 27 yaşında hayatının baharında bir İsviçreliymiş. Daha da enteresanı, bu genç yazar herhangi bir Hollywood blockbuster'ının başrol oyuncusu olduğunu söyleseniz inanacağım kadar yakışıklıydı. Bildiğiniz gibi, edebiyatçının bu kadar güzel görünenine dünyanın hiçbir yerinde pek alışık değiliz. Özetle, "Harry Q. Davası'nın Ardındaki Gerçek"in yazarı Joël Dicker'la bir röportaj yapmam şarttı, yaptım.  Hayır, edebiyatın hayat kurtaracağını düşünmüyorum. Hayatı güzelleştiren şeylere, yani rüyalara, hayallere kaçış için bir imkândır edebiyat. İhtimalleri görerek sınırları, daha doğrusu kendimizi aşmamızı sağlar. Eh, bu da yeterince büyük bir şey.   Bütün çocukluğum boyunca ailemle her yıl yaz aylarını Amerika'da, Maine şehrinde geçirdik.  Hiçbir kitabını okumadım aslında. Ama çalışkanlığına, kararlılığına, değişebilme ve hep daha iyisini yapabilme arzusuna hayranlık duyuyorum. Bunca yıl sonra artık iyi bir yazar oldu.   Küçükken New England ormanlarının ne kadar büyük ve ürkütücü olduğunu gördüğüm her seferinde büyüleniyordum. Büyüdükçe, yazları kaldığımız evin kütüphanesini karıştırıp Amerikalı yazarları ve romanlarını keşfetmeye başladım. Yani yanıldınız, romanım bu anlamda "edebiyatın bir başarısı" değil. Fakat haklı olduğunuz bir taraf var: Edebiyatın insanların hayatını derinden etkilediğine, onu çok daha zevkli kıldığına yürekten inanıyorum.   Bilmem ki öyle mi? Polisiye yakıtı "merak" olan uluslararası bir tür sonuçta. Hepimiz birer "araştırmacı" yani dedektif olarak geldik dünyaya. Her gün kendimize cevaplanması gereken bir sürü soru soruyoruz.   En basiti sevgilinizi arayıp "Akşam yemeğe gidelim mi" diye soruyorsunuz. Rahatsız olduğunu ve bu akşam çıkamayacağını söylüyor. Ama bir restoranın önünden geçerken onun içeride tanımadığınız biriyle yemek yediğini görüyorsunuz. Ve haliyle bir sürü soru sormaya başlıyorsunuz: Neler oluyor? Bana niçin yalan söyledi? Yanındaki kadın kim?   Belki. Ama belki de değildir. Demek istediğim, insan meraklı bir varlık. Polisiye de bize bu yanımızı doyuracak malzemeyi sunuyor. Görüyor musunuz, gene başa döndük: Roman sanatının esas gücü kendimizden kaçmamızı sağlamasında.   Orası tamamen benim hayal gücümün ürünü. Ama New England kasabalarının birçok özelliğini taşıyor.   Eh, açıkçası Nola adını Lolita'yla olan ses benzerliğinden yola çıkarak buldum. Harry ile Nola arasındaki ilişkiyi düşününce de akla Lolita geliyor. Fakat başka bir benzerlik yok.   Varoluşumuzun bir parçası olduğundan başka bir şey söyleyemem. Hepimizin bir aydınlık, bir de gölgeli tarafı var. Aydınlık tarafımızı başka insanlara gösterebiliyoruz, gölgeli tarafımızsa gizli. Çoğu zaman kendimize bile itiraf etmiyoruz onu, yadsıyoruz. Bu taraf varlığını makul bir şekilde, kontrolümüz altında ve başkalarına zarar vermeden sürdürebiliyorsa, kabul edilebilir bir kötülük sayılır. Ruhumuzun gölgeli tarafının bir parçasıdır, o kadar. Fakat sesini yükseltip bizi yönetmeye başlarsa, zararlı hale gelir. Ve işte o zaman tehlikeli olur.   Romanımın kazandığı başarıya hâlâ inanamıyorum. 2012 Eylül'ünde yayınlandı ve tepkiler inanılmazdı! Anında listelere girdi ve aylarca kaldı. Böyle bir şeyi hayal bile etmemiştim. Hayata derin bir şükran duyuyorum. Başarının kırılgan ve kısa ömürlü bir şey olduğunu bildiğim için de her saniyesinin tadı çıkarmaya çalışıyorum.   Marcus Goldman'la koşma tutkumuz dışında pek ortak noktamız yok. Hem siz de söylediniz, o uluslararası ün kazanmış genç bir yazar. Bense hukuk son sınıfta okurken bir yandan da umutsuzca romanımı bitirmeye çalışıyordum. Hayır, hiç benzemiyoruz. Hem o benim kadar genç de değil açıkçası, 30 yaşında.  Yok tabii. Ama Philip Roth'a ve Romain Gary'ye bayılıyorum, onları okuyarak çok şey öğrendim.  Öyle bir şey hiç başıma gelmedi. Elbette boş sayfaya saatlerce bakarak oturduğum oldu ama bunun bir kiriz olduğunu falan düşünmedim, işimin bir parçası saydım. Bazen yazarsın, bazen bir şey çıkmaz, bu kadar basit.  Çalışın, çalışın, çalışın. Yetmiyorsa daha çok çalışın. Ben 10 yaşımdan beni yazıyorum. Hem de hiç durmadan. İlk kitabım basılana kadar sonradan hepsini çöpe attığım 5 kitap bitirdim. İnanır mısınız bilmem ama Harry Quebert'i yayıncıya göndermeden önce de 30 farklı versiyon vardı elimde.  Birinci tavsiyem çalışmaya başlamadan önce internet bağlantısını kapatmanız. Bir de müzik dinlemek bende çok işe yarıyor. Harry Q.'yu yazarken sürekli Kings of Leon topluluğunun şarkılarını dinledim.   Yazarken de koşarken de disiplini elden bırakmamalı ve bol bol egzersiz yapmalısınız. Bunun için her gün uzun saatler harcamak zorunda kalabilirsiniz. Göze alamıyorsanız başlamayın. En büyük benzerlikse şu: Yazmak da koşmak da aslında kendinizle yarışmak anlamına gelir. Dayanıklılık gerektiren bir yarıştır bu. Pes etmemeli, durmamalı, hedefi zihninizden hiç çıkarmadan hep devam etmelisiniz. Ha bir benzerlik daha: Birileriyle beraber koşamaz ve birileriyle beraber yazamazsınız.   Edebiyatın çok farklı türlerindeki eserleri okurum. Ama elektronik kitap okumayı hiç sevmiyorum, benim işim kitapla. Bir hikâyesi olan, bir süre için bile olsa kendi dünyanızdan kaçmanıza olanak tanıyan kitapları seviyorum.   Hayır, mümkün değil. Okumak söz konusuysa böyle bir kavramı kabul etmiyorum. Okumak eğlenceli bir şeydir, ne okuduğunuz ne önemi var? Kimse okuduğu şeyden utanmamalı. Galiba okumayı zevksiz bir uğraş yerine koyan her kavrama karşıyım.
Yakışıklı ve karizmatik!