پیش بینی اختلال تنظیم هیجان براساس خودشفقت ورزی و خوداثرمندی تحصیلی در نوجوانان: نقش تعدیل گر جنسیت

هدف از این پژوهش تعیین رابطه خوداثرمندی تحصیلی و خودشفقت ورزی با اختلال های تنظیم هیجان در نوجوان با در نظر گرفتن نقش تعدیل گر جنسیت بود. جامعه آماری پژوهش, کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه (160 نفر؛ 80 دختر و 80 پسر) در سال تحصیلی 99-1398 منطقه 1 و 2 شهر تهران بودند که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. روش این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود و به منظور گردآوری اطلاعات از مقیاس های خوداثرمندی تحصیلی, خودشفقت ورزی و اختلال تنظیم هیجان استفاده شد. داده های این پژوهش با استفاده از روش همبستگی پیرسون و ورگرسیون گام به گام تحلیل شد. نتایج پژوهش نشان داد که خوداثرمندی تحصیلی و خودشفقت ورزی در پیشینی اختلال تنظیم هیجان نوجوانان معنی دار بود (05/0p). براساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که خوداثرمندی تحصیلی و خودشفقت ورزی با اختلال تنظیم هیجان در نوجوانان ارتباط دارند و با تقویت خودشفقت ورزی و خوداثرمندی تحصیلی می توان به بهبود اختلال های تنظیم هیجان نوجوانان کمک کرد.