بررسی اسباب حلیت از منظر فقه امامیه

مقدمه: مسئله حرمت مال دیگران یکی از اساسی ترین اموری است که در زندگی آدمی, در بعد فردی و اجتماعی, دارای آثار منفی است و در آموزه های دینی به ویژه در قرآن به احترام به اموال غیر و نهی از تصرف بدون اجازه, سفارش شده است و در فقه به عنوان یک قاعده مشهور است. هدف از این پژوهش, بیان خاستگاه و حکمت تشریع حلیت و همچنین اسباب حلیت با تکیه بر آیات و روایات و دیدگاه فقها است. روش ها: این پژوهش با استفاده از آیات و روایات و کتاب های مرتبط با آنها در صدد تبیین اسباب حلیت از منظر فقه امامیه می باشد. این پژوهش به روش مطالعه ی کتابخانه ای انجام گرفته و اطلاعات لازم جمع آوری و تجزیه و تحلیل شده است؛ بنابراین روش تحقیق در این مقاله, توصیفی-تحلیلی محسوب می شود. نتایج: بر اساس آموزه های دینی, تصرف در اموال دیگران, جایز نیست و از طرف شارع نهی شده است و هر گونه تصرف در اموال دیگران باید در چارچوب قوانین و ضوابط دینی باشد و این قاعده عقلایی است که مورد تایید و امضا شرع است که با مطالعه و بررسی انجام شده در فقه امامیه, خاستگاه تشریع حلیت که از احکام شرعی می باشد خدا است و حکمت تشریع حلیت از منظر قرآن, پاک بودن, وجود منفعت, رفع حرج و دفع ضرر است و همچنین اسباب حلیت براساس آیات قرآنی, روایات و دیدگاه های فقهای امامیه, از جمله؛ اذن الهی, فقدان اهلیت تکلیف, عذر, , اذن و یا اجازه مالک یا ولی, عقود اذنی و اسباب ملکیت تبیین شده است. نتیجه گیری: اصل اولی در تصرف اموال دیگران بر اساس آموزه های دینی حرمت است و هرگونه تصرف در اموال دیگران باید در چارچوب قوانین و ضوابط دینی باشد و این یک قاعده عقلایی, که مورد تأیید و امضاء شارع است و همچنین خاستگاه تشریع حلیت که از احکام شرعی می باشد خدا است و حکمت تشریع حلیت و اسباب حلیت از منظر قرآن بیان شده است.