بررسی و تحلیل هنر خودآموختگان و زمینه های ورود آن به دنیای هنر بر مبنای آراء آرتوردانتو

نزدیک به یک قرن است که هنر خودآموختگان راه خود را به فضاهای هنری باز کرده است؛ اما هم چنان در مواجهه با آن چالش ها و مسایل بنیادینی وجود دارد. هدف اصلی از این پژوهش, بررسی و تحلیل زمینه های ورود هنر خودآموختگان و موقعیت آن در عالم هنر است. پرسش اصلی این است: بر اساس کدام تعاریف و معیارها می توان آثار خودآموختگان را به عنوان اثر هنری پذیرفت؟ برای رسیدن به پاسخ, نظریه های آرتور دانتو درباره هنر و ملاک هایی که وی برای اثر هنری عنوان کرده, مبنای تحلیل این آثار قرار گرفته و بر این اساس, نقشی را که دنیای هنر در پذیرش این آثار دارد, بررسی شده است. پس از توضیح این مباحث و پیوند دادن آن با هنر خودآموختگان, چنین نتیجه گرفته می شود که, این آثار به دلیل داشتن دو ویژگی, یعنی «معنای مجسم» و «رویا گونه» بودن, خصوصیات ذاتی یک اثر هنری را دارند؛ اما از آن جهت که هنرمند خودآموخته با ساز وکارها و گفتمان اصلی جهان هنر ناآشنا است, حضورش در آن وابسته به تصمیم گیری های دیگر اعضای تاثیرگذار دنیای هنر بوده و آن ها هستند که جایگاه هنر خودآموخته را تعیین کرده و آن را به عنوان شاخه ای از هنر معاصر راهی موزه ها و در نهایت, تاریخ هنر می کنند. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی و جمع آوری مطالب آن به شیوه کتابخانه ای صورت گرفته است.