سلوک طوایف در عرفان (با رویکرد به مرصادالعباد نجم الدین رازی)

عرفان یعنی شناخت خدای متعال, صفات و افعال او, شناختی که نه از راه فکر و استدلال, بلکه از طریق ادراک قلبی و دریافت باطنی حاصل می شود؛ و حال مثبتی است که در درجه اول در جان و ذات و نفس تجلی دارد, و در مرتبه بعد در اعمال و رفتار آدمی آثارش ظاهر می گردد. این اعمال و رفتار خاص که منجر به طی مراحل روحی می شوند همان سلوک الی الله می باشد. سیر و سلوک عرفانی, از دیرباز مورد توجه عارفان حق بوده, که می خواسته اند با به کارگیری عملی نظریات عرفانی, خود را از قید و بند محدودیت های مادی و خواهش های نفسانی نجات داده و به سر منزل مقصود یعنی فنای فی الله برای بقای بالله, نائل گردند و هر کدام از عرفا به تناسب دیدگاه خود, مراتب و مراحلی را برای سفر الی الله بیان فرموده اند. از جمله شیخ نجم الدین رازی راجع به آداب سلوک دیدگاه های با ارزشی دارد که در این مقاله به بررسی بخشی از آن ها که مربوط به سلوک طوایف مختلف است پرداخته شده است.