تدوین مدل ساختاری رفتارهای پرخطر جوانان براساس مهارت مدیریت خشم با نقش واسطه ای تاب آوری: تاکید بر ابعاد انتظامی-امنیتی

زمینه و هدف در بین عوامل متعدد مرتبط با رفتارهای پرخطر گروه های سنی جوان مهارت مدیریت خشم و میزان تاب آوری آنها به عنوان مجموعه ای از مهارت و استعداد های روانی یکی از مهم ترین عوامل پیش بینی کننده رفتارهای پرخطر و در نتیجه میزان انتظام و امنیت جامعه انسانی به شمار می رود چراکه در بین گروه سنی مورد مطالعه روابط درهم تنیده و پیچیده ای وجود دارد. از این رو, پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل ساختاری نقش مهارت مدیریت خشم بر رفتارهای پرخطر جوانان با واسطه گری تاب آوری صورت پذیرفت. روش شناسی این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش, توصیفی از نوع همبستگی می باشد. جامعه هدف را دانشجویان دانشگاه آزاد تبریز در سال تحصیلی 1399-1400 تشکیل می دهند که براساس آمار اخذ شده حدود 27000 نفر می باشند که از بین آنها براساس جدول کرجسی مورگان تعداد 383 نفر از طریق فراخوان اینترنتی به صورت داوطلبانه و آنلاین با توجه به محدودیت تردد کرونا در پژوهش حاضر شرکت کردند. در ادامه برای جمع آوری داده های موردنیاز از پرسشنامه های مهارت کنترل خشم حاجتی و همکاران(1387), ابعاد تاب آوری واگنیلد(2009) و پرسشنامه خطرپذیری ایرانی(1387) بهره برداری شد و در ادامه برای تجزیه و تحلیل داده های احصایی از روش مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته ها نتایج نشان داد, مدل پیشنهادی از برازش قابل قبولی برخوردار است. زیرا تصریح شد اثر مستقیم مهارت مدیریت خشم بر رفتارهای پرخطر Ρ (0/001), ß (-0/363) اثر غیرمستقیمß (0/427), Ρ (0/022)و همچنین اثر کل بین متغیرها Ρ (0. 001), ß (-0/424)می باشد که هر سه از نظر آماری معنادار می باشند و این بدین معناست که مهارت مدیریت خشم به طور مستقیم و غیرمستقیم با رفتار پرخطر رابطه معناداری دارد. نتیجه گیری مطابق با یافته ها مهارت مدیریت خشم باعث افزایش میزان تاب آوری و در نتیجه سبب کاهش گرایش به رفتار پرخطر و افزایش نظم و احساس امنیت اجتماعی در بین جوانان می شود. زیرا فقدان هر یک از متغیرهای نامبرده, رانندگی بی پروا, خشونت, اعتیاد به مواد مخدر, مصرف الکل, بی بندوباری جنسی و اهم رفتارهای پرخطر دیگر را نیز به بار خواهد آورد که نتیجه آن نیز کاهش امنیت در اجتماع است.