نمادشناسی رنگ سبز در فرهنگ و هنر ایرانی-اسلامی

بیان مسئله: نمادهای رنگی از بارزترین نمادهایی هستند که روان انسان ها را متاثر می سازند. رنگ ها در ارتباطشان با طبیعت, فرهنگ, باورهای دینی و تجارب زندگی معانی ویژه به خود اختصاص می دهند؛ اما در هرحال تابع موقعیت های زمانی, جغرافیایی, اندیشه, فرهنگ, سیاست, دین و سنت مردم هستند. هنرمندان و شاعران نیز برای ملموس کردن تصاویر شاعرانه و ذهنی خویش و توضیح مفاهیم بیان نشدنی, از نمادهای رنگی استفاده می کنند. مخاطب با تحلیل رنگ ها در اثر هنری می تواند به افکار و عواطف هنرمند و نیز موضوع و درون مایه اثر دست یابد. اینکه بیان نمادین رنگ سبز در فرهنگ و هنر ایرانی چیست؟ سوالی است که در این پژوهش به آن پاسخ داده می شود.؟ هدف هدف این پژوهش بررسی نمادهای رنگ سبز و تحلیل مفاهیم نهفته در ورای آن, در فرهنگ و هنر ایرانی-اسلامی و در نهایت آگاهی بهتر از مفاهیم نمادین ایرانی است. روش تحقیق: این مقاله به شیوه توصیفی, تحلیلی است که در تحلیل داده ها از روش مقایسه ای و تطبیقی استفاده شده است؛ گردآوری اطلاعات نیز برآمده از منابع کتابخانه ای و اینترنتی است. یافته ها رنگ سبز در اندیشه و آیین میترایی گاه نماد آسمان, ماه و آب و گاهی در نماد داد و دادگری, فرشته و سروش؛ و همچنین در نظام طبقاتی جامعه قبل از اسلام نماد طبقه کشاورز بود. این رنگ در اندیشه اسلامی نیز نماد بهشت و بهشتیان, پیامبران و ایمه؛ و در عرفان و تصوف به عنوان مرحله ای از سلوک عارفانه است. طبیعت, ایمان, خرد و دانایی, جوانی و نشاط و. . . دیگر نمادهای رنگ سبز هستند.