بررسی نشانه شناسانه ارتباط میان بازنمایی مدیران دولتی در سینما و گفتمان مدیریتی حاکم بر کشور در دوره ساخت فیلم

پرسش از کارکرد ایدئولوژیک بازنمایی ها در هر متنی, مهم ترین مساله ای است که برای درک آن باید به بررسی بازنمایی ها پرداخت. به عقیده برخی از صاحب نظران, بازنمایی پدیده ها توسط رسانه ها, دارای سوگیری ایدئولوژیک است و در راستای تضعیف یا تثبیت گفتمان ویژه ای گام بر می دارد. در همین راستا این مقاله کوشیده وجود این رابطه را بین دولت و سینما در جمهوری اسلامی ایران بررسی کند. سوال اصلی پژوهش حاضر این است که جابجایی دولت ها در ایران چه تاثیری بر بازنمایی مدیران در فیلم های سینمایی داشته است؟ روش به کار رفته برای این مطالعه, تحلیل کیفی نشانه شناختی است. با به کارگیری این روش, چهار فیلم سینمایی پرفروش از چهار دولت مختلف جمهوری اسلامی ایران, بر اساس دو الگوی شناخته شده نشانه شناسی, بررسی و مولفه های نشانه شناسانه و رمزگانی که فیلم سازان برای برساخت سینمایی از نقش مدیر به کار رفته اند, استخراج و برای تحلیل نهایی مورد استفاده قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد در حالی که سینمای دوره سازندگی به دلیل سیاسی نبودن, بیشتر توانسته دلالت های حوزه رفتار سازمانی, تعامل با کارکنان و مسائل تربیتی را پوشش دهد, سینمای دوره موسوم به اصلاح طلبی, نسبت به سایر دوره ها سینمایی سیاسی تر و دغدغه مندتر نسبت به مسائل حکومتی است, و همچنین در فیلم های گفتمان مدیریتی حاکم بر کشور متاثر است. دوره عدالت طلبی, مدیران نسبت به سایر دوره ها بیشتر از درون حکومت و همسو با نظام هستند. وجوه افتراق فوق نشان می دهد سینمای ایران نیز از پرسش از کارکرد ایدئولوژیک بازنمایی ها در هر متنی, مهم ترین مساله ای است که برای درک آن باید به بررسی بازنمایی ها پرداخت.