مرگ باوری در آثار ساموئل بکت

از کنشهای غالب شخصیتهای آثار ساموئل بکت «مرگپیشگی» یا «مرگباوری» است. آنها یا در انتظار مرگ هستند و یا خودکشی میکنند. این شخصیتها که از ادامه زندگی در جامعه مدرن دلسرد و مایوس گشتهاند, برای رهایی از بحران عمیق زندگی, مرگ را ترجیح دادهاند. توجه به مرگ از عصر تراژدیهای یونان باستان تا به امروز, بنمایه آثار بسیاری از نویسندگان, شعرا و فلاسفه بوده است. از جمله آنها میتوان به مولوی شاعر, فیلسوف و عارف نام آشنای ایرانی اشاره داشت. با استفاده از نظام فکری مولوی در خصوص مرگ, ابتدا این مسئله مورد بررسی قرار خواهد گرفت سپس مرگباوری در در دو فرهنگ شرق و غرب ارزیابی شده و روشن خواهد شد مرگ باوری در آثار بکت چه کنش و ماهیتی دارد؟ دلیل خودکشی و مرگباوری شخصیتهای آثار بکت چیست؟ آیا قصد بکت ترویج مرگ و نیستی است یا وی هدفی سازندهتر را در زندگی بشر دنبال میکند؟ مسلما توجه به یافتهها و باورهای مخاطب در ایران از جمله تأثیری که شخصیتهایی چون مولانا در نظم فکری مردم ایران دارند میتواند به درک عمیق آثار بکت در فرهنگ نمایش ایران منجر شود. بر این اساس روش تحقیق این پژوهش تحلیلی توصیفی خواهد بود.