کارگردان و گزینش نشانه ها در تئاتر

نشانه شناسی, بررسی علمی نشانه و کارکرد آن می باشد. مطالعات نشانه شناسی درام و تئاتر از اواخر دهه هفتاد با کیرالام, تادیوس کوزان, آن اوبرسفلد, آندره هلبو و مارکودو مارینیس آغاز شده است. آنها نحوه ایجاد معانی و ارتباط آنها را از طریق نظامی از نشانه های تاویل پذیر بررسی می کنند. نظامی که تماشاگر را نیز چون یک دلالت کننده به حساب می آورد. نشانه شناسی شیوه نگرش جدیدی را پیش روی کارگردان می گشاید و وی را موظف می کند تا چگونگی ارایه دلالت کننده ها را کنترل نماید و اطمینان حاصل کند که نظام های نشانه ای, هم به تنهایی و هم در ارتباط با سایر نظامها به درستی عمل می کنند. در این رویکرد, کارگردان با تاکید یا عدم تاکید بر نظامهای نشانه ای مختلف, سبک ها و ژانرهای متفاوتی را ایجاد می کند. این مطالعه, نقش کارگردان به عنوان گزینش گر, سازمان دهنده, ترکیب کننده و وحدت دهنده نشانه های دیداری و شنیداری را بررسی می کند. و با یافتن ارتباط بین نحوه گزینش, توزیع, تاکید و ارزش گذاری نشانه های منفرد یا نظامهای نشانه ای, با فرآیند تشکیل معنا, یا بی معنایی, سعی در ارایه راهکارهای مناسبی برای کنترل دریافت.تماشاگران دارد.