بررسی کمی و کیفی زادآوری توده طبیعی راش در شیوه تک گزینی با قطعه شاهد (مطالعه موردی جنگل های سیاهکل)

تحدید حیات یا زادآوری از جمله فاکتورهای بسیار مهم و اساسی در برنامه ریزی و مدیریت جنگل هاست. جهت مدیریت بهینه در مناطق جنگلی در هر سری قطعه ای که کمترین دخالت در آن صورت گرفته باشد انتخاب, که اصطلاحا شاهد نام دارد. این قطعه جهت مقایسه با سایر قطعات مدیریت شده در سری است. هدف از این مطالعه بررسی مشخصه های کمی و کیفی تجدید حیات در روش تک گزینی و قطعه شاهد در توده طبیعی راش می باشد. جنگل مورد مطالعه در حوزه اداره منابع طبیعی شهرستان سیاهکل و در طرح جنگلداری شنرود قرار دارد. روش آماربرداری, نمونه برداری انتخابی می باشد. پس از شناسایی منطقه, 15 حفره 300 تا 400 متر مربعی در هر دو توده به صورت جداگانه انتخاب شد. پس از شناسایی حفره و مشخص کردن مرکز آن, به اندازه 20 متر در چهار جهت اصلی حرکت کرده و یک پلات 400 مترمربعی ایجاد گردید و مشخصه های کمی شامل تعداد نهال,ارتفاع نهال وکیفی نیز شامل شاداب بودن, سرچر شدن و وضعیت چنگالی بودن مورد برسی قرار گرفت. فراوانی کل و نتایج آزمون t-test در سطح احتمال 95 درصد نشان داد که, زادآوری از نظر کمی در وضعیت مطلوبی قرار دارد, اما با این حال بین تعداد زادآوری و ارتفاع نهال ها بین روش تک گزینی اجرا شده و قطعه شاهد اختلاف معنی داری وجود ندارد. درصد آمیختگی و ترکیب گونه ای در حفره های زادآوری نشان می دهد,که اجرای روش تک گزینی باعث شده که درصد حضور سایر گونه ها افزایش یابد. در قطعه شاهد نهال های بلندتر از  1.30 cmبا 9.42 درصد, درصد بیشتری از کل زادآوری را در مقایسه با روش تک گزینی با 4.37 درصد دارد. وضعیت نهال ها از نظر شاداب بودن در روش تک گزینی بهتر از قطعه شاهد است, به طوری در قطعه شاهد 17.3% از نهال ها شاداب نیستند. در قطعه شاهد نهال سرچر شده ای توسط دام مشاهده نشد, اما 2.9 درصد نهال ها در روش تک گزینی اجرا شده سرچر شده است. درصد بالایی از نهال ها هم در روش تک گزینی و هم در قطعه شاهد دارای وضعیت چنگالی می باشند, به صورتی که تفاوت معنی داری بین این دو روش وجود ندارد,که دلیل این مساله عدم اجرای صحیح عملیات اصلاحی و پرورشی بر زادآوری در روش تک گزینی است.