ارزیابی تغییرات برخی از خصوصیات فیزیکوشیمیایی اراضی زراعی (تحت کشت نیشکر و تناوبی) و بکر منطقه هفت تپه، خوزستان

گیاه نیشکر Saccharum officinarum L. در خوزستان در سطح نسبتا وسیعی کشت می شود. طولانی بودن دوره کشت (12 تا 14 ماه), مصرف زیاد آب (25 تا 30 دور آبیاری) و استفاده گسترده از ماشین آلات و ادوات سنگین کشاورزی در مراحل کاشت, داشت و برداشت نیشکر می تواند بر خصوصیات خاک اثر داشته باشد. مطالعه تغییرات پدید آمده در خصوصیات خاکها در طی دوره طولانی مدت کشت همراه با آبیاری زیاد در یک خاک منطقه خشک در حالی که بخشی از پتاسیم خاک توسط گیاه جذب شده و با کوددهی نیز تامین نشده است, می تواند اطلاعات مفیدی را در ارتباط با اثر رطوبت و کشت و کار در اراضی مناطق خشک ارایه دهد. بنابراین تغییرات برخی از ویژگی های فیزیکوشیمیایی و همچنین تغییر اشکال مختلف پتاسیم خاک (محلول, تبادلی, تثبیت شده و کل) در اراضی تحت کشت نیشکر هفت تپه و کشت های تناوبی در مقایسه با اراضی بکر که در مجاورت هم قرار دارند بررسی شد. نتایج با برنامه آماری SAS تجزیه شد. نتایج نشان داد که کشت و زرع, ظرفیت تبادل کاتیونی خاک و رس‏ها را نسبت به اراضی بکر بویژه در لایه سطحی افزایش داده است. همچنین توزیع اندازه ذرات نیز تا حدودی تغییر یافته است که این پدیده به ریزتر شدن ذرات خاک منجر گردیده است. علی رغم دمای زیاد و انجام عملیات شخم, میزان ماده آلی خاک کشت شده, نسبت به اراضی بکر, افزایش نسبتا مناسبی را نشان می دهد. در اراضی تحت کشت نیشکر, پتاسیم قابل جذب در لایه سطحی خاک نسبت به اراضی بکر کاهش یافته است. این تغییر در اراضی تحت کشت تناوبی نسبت به بکر تغییری کمتری داشت. پتاسیم تثبیت شده بین لایه های رس در خاک تحت کشت نیشکر نیز کاهش یافته بود. این کاهش در لایه های عمقی خاک نسبت به لایه سطحی معنی دار نبود.