اثربخشی آموزش راهبردهای تنظیم هیجان بر افزایش تاب آوری و دلمشغولی های تحصیلی در دانش آموزان دختر نوجوان

هدف: این پژوهش با هدف تعیین تأثیر آموزش راهبردهای تنظیم هیجان بر تاب آوری و دلمشغولی تحصیلی دانش آموزان نوجوان انجام شد. روش: روش پژوهش شبه­ آزمایشی با طرح پیش آزمون, پس آزمون و گروه گواه و پیگیری دو ماهه, و جامعه آماری 820 دانش آموز دختر دوره اول متوسطه رامسر در سال تحصیلی 95-94 بود. به روش تصادفی خوشه­ ای دو دبیرستان آذرهوش و رضی­ کاظمی و از هر دبیرستان 3 کلاس و از هر کلاس 40 نفر انتخاب, و در دو گروه آزمایش و گواه کاربندی شد. برای جمع آوری داده ها از مقیاس تاب آوری تحصیلی ساموئلز و وُو (2009) و مقیاس دلمشغولی تحصیلی فردریکس, بلومنفلد و پاریس (2004) استفاده شد. دانش­ آموزان گروه آزمایش به مدت 10 جلسه 60 دقیقه ای, هفته­ ای یک جلسه تحت آموزش راهبردهای تنظیم هیجان گروس (2014) قرار گرفتند و در پایان و نیز پس از گذشت دو ماه در مرحله پیگیری, مجدداً هر دوگروه به پرسشنامه ها پاسخ دادند. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش تنظیم هیجان باعث افزایش تاب آوری (470/4=F, 021/0=P) و دلمشغولی تحصیلی (309/7=F, 001/0=P) دانش آموزان گروه آزمایش شده, و این تأثیر در مرحله پیگیری نیز پایدار مانده است. نتیجه گیری: می­ توان با آموزش راهبردهای تنظیم هیجان به دانش­ آموزان باورهای نامناسب و رفتارهای غیر­ منطقی آن ها را اصلاح کرد و با ایجاد شناخت هیجان ها و آموزش نحوه تعدیل هیجان ها, تاب آوری و دلمشغولی تحصیلی آن ها را ارتقاء بخشید.