عشایر کوچنده سیستانی در چنبره تنگناهای محیطی و تحدیدهای انسانی

زندگی کوچندگی در ایران سابقه ای کهن دارد, اما در مقایسه با جوامع یکجانشین (شهری, روستایی) در برخورد با تحولات اجتماعی, اقتصادی و فن آوری دگرگون شده است؛ به طوری که جمعیت کل کوچندگان عشایر از حدود 20 تا 25% در آغاز سده اخیر, به کمتر از 3% در دهه کنونی رسیده است. با توجه به نقش عشایر کوچنده در اقتصاد ملی, چنین روندی نگران کننده است. این فروپاشی علل مختلفی دارد که بخشی از آن ناشی از محدودیتهایی است که در عرصه مراتع به وقوع می پیوندد. این پژوهش, به طور موردی تنگناهای محیطی و تحدیدهای انسانی را در قلمرو ایلی عشایر کوچنده سیستانی به جنوب خراسان, مورد بررسی قرار می دهد.