بررسی کنترل تلفیقی علف هرز تلخه (Acroptilon repense) در دوره آیش و کشت گندم در استان کرمانشاه

کارایی عوامل شخم و علف کش طی دوره آیش در کنترل تلخه طی سال زراعی 86-1385 در منطقه شیان شهرستان اسلام آباد غرب در مزرعه ای با سابقه آلودگی به این علف هرز بررسی شد. آزمایش به صورت کرت های خرد شده با دو فاکتور شخم و علف کش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 4 تکرار انجام شد. عملیات شخم (در دو سطح با و بدون شخم), کرت اصلی و علف کش (در 7 سطح) کرت فرعی را تشکیل دادند. سطوح فاکتور فرعی عبارت بودند از: 1- توفوردی+ام سی پی آ؛ 2- تریکلوپیر؛ 3- گلیفوزیت+سولفات آمونیوم؛ 4- توفوردی+ام سی پی آ+تریکلوپیر؛ 5- توفوردی+ام سی پی آ+گلیفوزیت+سولفات آمونیوم؛ 6- تریکلوپیر+گلیفوزیت+سولفات آمونیوم و -7 بروموکسینیل+ام سی پی آ. 30 روز پس از سمپاشی, ماده خشک (بیوماس) تلخه در کرت های شاهد (سمپاشی نشده) برای تیمارهای شخم و بدون شخم به ترتیب 381 و 693 گرم در مترمربع بود. همه تیمارهای علف کش باعث کاهش معنی دار بیوماس تلخه شدند. تیمارهای علف کش از نظر کاهش وزن خشک تلخه تفاوت معنی داری نداشتند. بر اساس ارزیابی تلخه در کشت گندم پس از آیش, بهترین تیمار (با حداقل 90 درصد کنترل) مربوط به توفوردی+ام سی پی آ+گلیفوزیت+سولفات آمونیوم بود. البته تیمارهای گلیفوزیت, توفوردی+ام سی پی آ و تریکلوپیر+گلیفوزیت+سولفات آمونیوم نیز تفاوت معنی داری با آن نداشتند. تمام تیمارهای علف کش باعث افزایش معنی دار عملکرد دانه گندم شدند.