تعلق جمعی به مکان، تحقق سکونت اجتماعی در محله سنتی

اگرچه در مطالعات طراحی شهری و کیفیت مکان, بحث های فراوانی در ارتباط با اهمیت عناصر کالبدی - فضایی, معانی, ساختارهای اجتماعی و ... در ایجاد حس مکان شده است, اما در این بین, تحقیقات کمتری در مورد تعلق جمعی به مکان به عنوان پارامتری که به مکان معنا و مفهوم می بخشد, صورت گرفته است. این مقاله با تبیین شاخص های روابط مذکور و تحقیقات میدانی, به اندازه گیری و مقایسه آنها در یکی از محله های سنتی شهر همدان پرداخته است. مطالعات میدانی و مصاحبه های حضوری با ساکنین محله جهت ارزیابی ابعاد تعلق جمعی به مکان و تاثیر آن روی یکدیگر با تحلیل های آماری انجام گرفت. این تحقیق نشان می دهد که تعلق به مکان, نقطه تلاقی عناصر کالبدی, مفاهیم ذهنی فرد از مکان و ساختارهای اجتماعی می باشد که در سه رابطه روحی - روانی, اخلاقی و بیوگرافیکی قابل دسته بندی می باشد و همچنین ثابت می کند که تعلق جمعی به محله سنتی, بالا و قوی می باشد و همین امر ذهنیت ساکنان محله را بر روی هویت مکان ها و تعلق به آنها تحت تاثیر قرار می دهد. همچنین روابط مذکور بر همدیگر تاثیر مستقیم و بسزایی داشته, طوری که پیوند بین آنها در ایجاد تعلق جمعی غیرقابل انفکاک می باشد.