کارکرد تکرار و تداعی در انتقادهای اجتماعی پنج شاعر برگزیده سبک عراقی

هدف این مقاله, بررسی تکرار و تداعی در انتقادهای حافظ, سعدی, عبید زاکانی, ابن یمین و مجدالدین همگر است که به شیوه توصیفی تحلیلی انجام گرفته است. تکرار و تداعی از جمله ظرفیت های زبانی هستند که موجب افزایش بسامد واژه ها در حوزه هایی خاص می شوند. تکرار می تواند لفظی یا محتوایی باشد. در انتقادهای اجتماعی, بیشترین تکرارها مربوط به بداخلاقی ها و کج رفتاری های رایج در جامعه است. نتیجه این پژوهش که از بررسی پربسامدترین واژه ها در انتقاد های این پنج شاعر سبک عراقی حاصل شده است, نشان می دهد که واژه های مربوط به حوزه دین داری, به ویژه در انتقادهای حافظ و عبید زاکانی دارای بیشترین بسامد است. همچنین اشاره به فقر و مشکلات اقتصادی, در سروده های عبید زاکانی, فراوان مشاهده می شود. ناهنجاری های اجتماعی و اخلاقی و استیلای دارندگان صفات ناپسند اخلاقی, مهم ترین موضوعات مورد توجه مجد همگر, بی توجهی قدرتمندان به رعیت و قشر ضعیف جامعه, اصلی ترین دغدغه سعدی و حرص و طمع لئیمان بی سخاوت و نیز در رنج و عذاب بودن اهل دانش و محرومیت هنرمندان, پربسامدترین مضمون در انتقاد های ابن یمین است.