اثرات استفاده از دو نوع برنامه محدودیت غذایی با و بدون مکمل پروبیوتیک بر عملکرد، صفات کیفی تخم در بلدرچین های تخم گذار ژاپنی

هدف از این آزمایش, بررسی اثرات استفاده از دو نوع برنامه محدودیت غذایی با و بدون پروبیوتیک بر عملکرد, صفات کیفی تخم و هزینه تولید در بلدرچین های تخم گذار ژاپنی در اوایل تخم گذاری بود. تعداد 288 قطعه بلدرچین از سن 6 تا 14 هفتگی در 6 تیمار, 4 تکرار و 12 قطعه در هر تکرار به صورت فاکتوریل (2×3) شامل 3 نوع جیره (جیره بر اساس توصیه NRC سال 1994, جیره با محدودیت زمانی 7 ساعت تغذیه و 1 ساعت عدم تغذیه, جیره با 5 درصد مواد مغذی کمتر از توصیه NRC سال 1994) و دو سطح از پروبیوتیک پروتکسین (صفر و 005/0 درصد در هر کیلوگرم) در قالب طرح کاملاً تصادفی مورد استفاده قرار گرفتند. اعمال محدودیت زمانی موجب افزایش میانگین وزن تخم شد (05/0P<). ولی اعمال محدودیت مواد مغذی موجب کاهش درصد تولید, تولید توده ای, بالا رفتن ضریب تبدیل غذایی و افزایش هزینه خوراک به ازای هر کیلوگرم از تولید تخم شده و ضخامت پوسته تخم نیز کاهش یافت (01/0P<) لیکن شاخص رنگ زرده و درصد پوسته افزایش یافت (05/0P<). پروبیوتیک موجب کاهش مقدار خوراک مصرفی شد (05/0P<). در اثرات متقابل نوع برنامه تغذیه ای و پروبیوتیک, کاهش 5 درصدی مواد مغذی موجب کاهش ضخامت پوسته تخم ها شد (05/0P<) و استفاده از پروبیوتیک نتوانست از این کاهش جلوگیری نماید. به طور کلی در بلدرچین های تخم گذار ژاپنی کاهش 5 درصدی مواد مغذی جیره نسبت به پیشنهاد NRC سال 1994, موجب کاهش عملکرد شده و توصیه نمی گردد, لیکن با اعمال 7 ساعت تغذیه و یک ساعت محدودیت تغذیه ای وزن تخم ها افزایش می یابد.