بررسی ویژگی های فیزیکو شیمیایی زغال های زیستی تهیه شده از بقایای ذرت و باگاس نیشکر در دماهای مختلف گرماکافت

گرماکافت زیست­ توده­ ها و تولید زغال زیستی روش مناسبی برای مدیریت پسماندهای کشاورزی, ترسیب کربن و بهبود ویژگی­ های خاک می­ باشد. مطالعه ویژگی­ های ساختاری و فیزیکو شیمیایی زغال زیستی, که به نوع زیست­ توده و دمای گرماکافت بستگی دارد, در شناسایی کاربرد مناسب زغال زیستی در خاک بسیار مهم است. هدف از این پژوهش بررسی تغییرات ویژگی­ های زغال­ زیستی تهیه شده از بقایای ذرت و باگاس نیشکر در دماهای مختلف گرماکافت بود. این پژوهش در شرایط آزمایشگاهی, در قالب طرح کاملاً تصادفی با هشت تیمار بقایای ذرت و باگاس نیشکر و زغال­ های­ زیستی آن­ ها و در سه تکرار انجام شد. زغال­ های زیستی در شرایط گرماکافت آهسته و در دماهای 200, 350 و 500 درجه سلسیوس تهیه شدند. نتایج نشان داد افزایش دمای گرماکافت از 200 به 500 درجه سلسیوس در تیمارهای بقایای ذرت و باگاس نیشکر سبب کاهش عملکرد (به­ ترتیب 2/29 و 6/23 درصد), مواد فرار (6/43 و 1/57 درصد), ظرفیت تبادل کاتیونی (8/29 و 5/32 درصد) و نسبت­ های اتمی (C/N), هیدروژن به کربن (H/C) و اکسیژن به کربن (O/C) شد, در حالی­ که سبب افزایش درصد خاکستر زغال­ های زیستی بقایای ذرت و باگاس نیشکر (به­ ترتیب 3/20 و 3/42 درصد), کربن تثبیت شده (3/23 و 8/14 درصد), pH, EC, ترکیبات آروماتیک و غلظت عناصر غذایی شد. غلظت نیتروژن, فسفر و پتاسیم در تیمارهای بقایای ذرت بیشتر از باگاس نیشکر بود, اما نسبت C/N در تیمارهای باگاس نیشکر بیشتر بود. با توجه به این پژوهش می­ توان نتیجه­ گیری کرد که زغال­ های زیستی تهیه شده در دمای 500 درجه سلسیوس در ترسیب کربن در خاک مؤثرتر هستند, در حالی­ که زغال­ های­ زیستی تهیه شده در دماهای 200 و 350 درجه سلسیوس برای بهبود حاصلخیزی خاک مناسب­ تر­ هستند.