بازتاب حکمت ایرانی در آثار سعدی

این نوشتار تکمله ای است بر مقاله با عنوان (تاثیر پندهای انوشروان و بزرگمهر بر گلستان سعدی) که در مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تربیت معلم به چا÷ رسیده است. همان طور که از نام مقاله بر می آید هدف نشان دادن تاثیر پندهای منسوب به انوشروان و بزرگمهر در گلستان سعدی است. بر خلاف مقاله مذکور که دامنه کار به گلستان سعدی و انوشروان و بزرگمهر محدود شده بود, در این مقاله چند شاهد جدید از دیگر آثار سعدی یافته ایم که سرچشمه های آن ها در حکمت های ایرانیان باستان پیدا کرده ایم. به علاوه برای هر مضمون سعی کرده ایم مضامینی مشترک از ادب فارسی و عربی ارائه کنیم و با نگاهی به شرح و تحلیل متون ادب فارسی نشان دهیم که جای این نوع پژوهش های تطبیقی و جستجوی سرچشمه های ادیبان و گویندگان زبان فارسی در تحقیقات ادبی ما خالی است و با توجه به این که منابع قدیم عربی پر از اخبار ایرانیان باستان است بنا به قول (خوشتر آن باشد که سر دلبران/ گفته آید در حدیث دیگران) لازم است تجدید نظر کلی نسبت به این موضوع ضورت گیرد. نقد و بررسی دیدگاه های حسین علی محفوظ از دیگر مقاصدی است که در این مقاله به دنبال آن هستیم زیرا نویسنده مذکور بی توجه به پیشینه افکار ایرانی سعدی بسیاری از مضامین حکمی او ار بر گرفته از ادب عربی دانسته و متاسفانه این شیوه کم و بیش در شرح و تحلیل آثار ادبی پس از او به شکل ناخواسته پیروی شده است.