تحلیل الگوی فضایی شاخص های منطقه ای محرومیت روستایی (مورد مطالعه: شهرستان پلدختر)

زلزله اندازه گیری محرومیت واحدهای جغرافیایی در بسیاری از کشورها, تبدیل به اولویت توسعه روستایی شده است. هدف پژوهش, تحلیل الگوی فضایی محرومیت روستایی شهرستان پلدختر بر اساس شاخص های منطقه ای می باشد. تحقیق حاضر از نظر هدف, کاربردی, روش انجام آن توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری خانوارهای روستایی شهرستان پل دختر می باشد (11289N=). از طریق فرمول کوکران و روش نمونه گیری سهمیه ای, 400 خانوار به عنوان نمونه انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها, پرسش نامه و سالنامه های آماری می باشد. از آزمون رتبه ای هم-انباشتگی نامحدود اکتشافی (جوهانسن) برای شناسایی شاخص ها, برای بررسی محرومیت مناطق مختلف از آزمون های تعقیبی (Post Hoc), و برای ارائه الگوی فضایی محرومیت از نرم افزار GIS استفاده شد. یافته ها نشان داد که از هیجده شاخص موردنظر, یازده شاخص در سطح پایینی قرار دارند. از این تعداد, سه شاخص درآمد و پس انداز (2019/0), مالکیت (120/0) و مسکن (114/0) مربوط به بعد اقتصادی, سه شاخص آموزشی (147/0), بهداشتی (127/0) و خدمات رفاهی (114/0) مربوط به بعد اجتماعی, دو شاخص زیرساخت های فرهنگی (120/0) و حقوق قومیت ها (164/0) مربوط به بعد سیاسی-فرهنگی و سه شاخص محیط زیست (135/0), شبکه معابر (102/0) و زیرساخت ها (160/0) مربوط به بعد محیطی-کالبدی می باشند. برای ارزیابی شاخص های محرومیت, اهمیت شاخص های عینی بیشتر از شاخص های ذهنی می باشد. در مناطق روستایی تفاوت مکانی قابل توجهی در زمینه ابعاد محرومیت وجود دارد. لذا می توان گفت که شناسایی شاخص های محرومیت برای برنامه ریزی و کاهش محرومیت مهم می باشد.