گفتمان نمایشگاه در هنر معاصر ایران (با تحلیل چرخه نمایشگاه «کارگل»، تهران)

از سال 1990 میلادی تاکنون, موضوع «گفتمان نمایشگاه» در مباحث نظری هنر معاصر جهان مطرح بوده و در حیطه تمرین, به مثابه فرایندی پویا در تولید مفاهیم فرهنگی موثر بوده است. در هنر معاصر ایران به خصوص در دهه اخیر, مباحث مربوط به نمایشگاه و رابطه اثر هنری و بیننده تا حدودی اهمیت یافته, هرچند عملا نحوه برگزاری نمایشگاه ها از روش های مدرنیستی فراتر نرفته و نشان دادن ابژه هنری به بیننده در نمایشگاه, همچنان تکرار می شود. با این پیش زمینه, مقاله پیش رو به دنبال اثبات فرضیه خود در ارتباط با مباحث نظری چون «مادیت زدایی اثر هنری» و «مشارکت گفتمانی» در برپایی نمایشگاه های هنری ایران بوده و با مطالعه موردی نمایشگاه «کارگل» (سومین نمایشگاه از چرخه نمایشگاهی جیغدان های بابک گلکار در ایران), تلاش می کند با روش تحقیق کیفی و گردآوری اطلاعات از طریق مشاهدات میدانی و اسناد مکتوب, پاسخگوی سوالاتی در باب چگونگی برگزاری نمایشگاه, ایجاد گفتمان فرهنگی در هنر امروز ایران و جایگاه بیننده در این فرایند باشد. یافته های پژوهشی حاکی از توان بالقوه نمایشگاه های هنری ایران است که چنانچه بر پایه حضور بیننده و شناخت دقیق ساختارهای نظری معاصر شکل بگیرند؛ آنگاه در دایره تولید و توزیع پدیده های فرهنگی جامعه جایگاه مناسبی را در کنش گفتمانی ایجاد خواهند کرد.