تحلیل ظرفیت ارتباطات سازمان های متولی مقاصد گردشگری ساحلی (مطالعه موردی: مقاصد روستایی استان گیلان)

پیشبرد توسعه نیاز به رویکردهایی چندسازمانی دارد؛ لذا بررسی ظرفیت ارتباطات, برای پیوند سازمان های مختلف ضروری است. از ظرفیت ارتباطات, به عنوان تلاش های مشترکی یاد می کنند که فاصله بین سازمان ها را کاهش می دهد. در فرایند توسعه گردشگری ساحلی سازمان های مختلفی درگیر می باشند؛ استانداری, فرمانداری, منابع طبیعی, محیط زیست, جهاد کشاورزی و… . در صورت وجود ظرفیت ارتباطات, این سازمان ها می توانند در جهت توسعه گردشگری ساحلی با یکدیگر همکاری کنند؛ همچنین در تعامل با سایر ذی نفعان در جهت توسعه هرچه بهتر مقاصد گردشگری ساحلی اقدام نمایند. هدف از این پژوهش, تحلیل ظرفیت ارتباطات سازمان های متولی گردشگری ساحلی است. ارتباطات در این پژوهش در قالب ارتباط درون سازمانی, بین سازمانی (دولتی), ارتباط با سرمایه گذاران بخش خصوصی, سازمان های غیردولتی, گردشگران و روستائیان, از طریق پرسشنامه مورد سنجش و تحلیل قرار گرفت؛ همچنین از آزمون T تک نمونه ای و تحلیل واریانس برای تحلیل داده ها استفاده گردید. براساس نتایج, بیشترین ارتباطی سازمان های متولی, ارتباط درون سازمانی و کمترین آن مربوط به ارتباط با روستائیان می باشد. به طورکلی, ظرفیت ارتباطات در سازمان های متولی پایین است و براساس نتایج به دست آمده, می توان گفت که ضعف ارتباطات سازمانی یکی از دلایل توسعه پایین مقاصد گردشگری ساحلی روستایی در استان گیلان می باشد.