تاملی بر آموزش پذیری مدیریت آموزشی: انتقادها و دیدگاه ها

این مقاله حاصل بررسی موقعیت مساله زایی است که برخی تحقیقات از جمله مطالعه ای در سطح دانشکده علوم تربیتی آن را به تصویر کشیده اند. آن موقعیت مساله زا عدم توفیق فارغ التحصیلان دوره های آکادمیک مدیریت آموزشی در محیط واقعی سازمان بوده است. در پی آن, این مساله مطرح شد که چه بسا اصولا فرایند تربیت مدیران فرایندی ناشدنی است. بنابراین, برای بررسی موضوع" امکان سنجی آموزش مدیریت "دیدگاه های صاحب نظران بررسی و تحلیل گردید. بر این اساس, پرسش اساسی این نوشتار آن است که آیا مدیریت آموزشی قابل آموزش است؟ نتایج پیشینه کاوی نشان داد که گروهی از صاحب نظران به دلایلی نظیر شکاف میان تئوری و عمل مدیریت قایل به امکان ناپذیری آموزش مدیریت هستند. در این مقاله, نقطه نظرات مخالفان آموزش پذیری مدیریت نقد شد و چنین نتیجه شد که نقص مشاهده شده در فارغ التحصیلان, به احتمال بیشتری به کاربران نظریه های مدیریت (آموزه های مدیریتی) و نه دانش فعلی مدیریت مربوط است. کاستی های این کاربران می تواند به دو عامل (الف) دریافت آموزش های نامناسب و (ب) ویژگی های شخصیتی غیرمتناسب با شغل مدیریت, مربوط باشد. در صورت پذیرش اصل تعامل آموزه های مدیریت با ویژگی های کاربر (دانشجوی مدیریت آموزشی), بایستی افرادی را در دوره های مدیریت گزینش نمود که دارای ویژگی های اولیه یک مدیر موفق باشند. ضمنا می توان به راهکارهای دیگری در آموزش مدیریت در سطح سازمان های آموزشی اندیشید. رویکرد گردش و ارتقای شغلی همراه با آموزش های ضمن خدمت مبتنی بر تحقیق عمل یکی از روش های موثر می باشد.