ارزیابی تغییرات عملکرد و اجزای عملکرد ارقام گندم تحت سطوح آبیاری تکمیلی

در میان تنش های غیرزنده, تنش خشکی عامل اصلی محدودکننده رشد گیاه در مناطق خشک و نیمه خشک است. بخش عمده ای از مناطق تحت کشت گندم ایران در چنین شرایط آب وهوایی قرار دارد و کاهش نزولات و توزیع نامناسب آن موجب محدودیت عملکرد دانه گندم می-شود. به منظور بررسی تغییرات عملکرد و اجزای عملکرد گیاه گندم تحت رژیم های مختلف آبیاری تکمیلی, آزمایشی به صورت کرت های یک بار خردشده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی, اجرا شد. تیمار کرت های اصلی شامل آبیاری تکمیلی در 3 سطح: بدون آبیاری (دیم), آبیاری در مرحله سنبله دهی و آبیاری در مراحل سنبله دهی+اوایل دانه بندی. تیمار کرت های فرعی شامل 5 رقم گندم مختلف به نام-های آذر 2, ریژاو, سرداری, سیروان و هما بود. نتایج نشان داد که در اثر کاربرد دو نوبت آبیاری تکمیلی میزان افزایش عملکرد دانه نسبت به تیمار بدون آبیاری در ارقام آذر 2, ریژاو, سرداری, سیروان و هما به ترتیب 51, 38, 38, 50 و 63 درصد بود. همچنین اعمال یک نوبت آبیاری تکمیلی در مرحله سنبله دهی باعث افزایش 3/16, 7/10, 5/52, 9/28 و 2/30 درصدی عملکرد دانه به ترتیب در ارقام آذر 2, ریژاو, سرداری, سیروان و هما نسبت به تیمار بدون آبیاری (دیم) گردید. کاربرد حتی یک نوبت آبیاری تکمیلی, باعث افزایش 50 درصدی عملکرد, در رقم سرداری نسبت به تیمار بدون آبیاری (دیم) شد.