تحلیل شباهت های موجود میان نقاشی های بیماران روانی و نقاشان بزرگ جهان

ارتباط بین هنر و بیماری روانی از کنجکاوانه ترین مباحثی است که از دوران باستان و با نظریه افلاطون که معتقد به وجود پیوند بین این دو عرصه بود, آغاز و با تردید و احتیاط های فیلسوفانه گسترده شد. این باور اما با ظهور نظریه روانکاوی در قرن نوزدهم و با نقدهای روانکاوانه هنر توسط واضع مکتب روان تحلیل گری عریان تر مطرح شد و با نظریه های متعدد در این باره ادامه یافت. تحقیق حاضر در پی فهم بیش تر اسرار آفرینشگری هنری به مقایسه نقاشی های بیماران روانی با آثار نقاشان بزرگ پرداخته است. آثار نقاشی از دو گروه چهارده نفری (نقاشان جهان و بیماران روانی) گزینش و با یکدیگر مقایسه شد. منظور از نقاشان جهان, برخی از نقاشان بزرگ و معاصر اروپا و آمریکا و منظور از بیماران روانی, بیماران بستری در برخی بیمارستان های تخصصی روانپزشکی در ایران است. روش انجام تحقیق توصیفی (تحلیل محتوا) و روش نمونه گیری به صورت غیرتصادفی بود که ضمن آن, 20 اثر از هر گروه انتخاب و مورد تحلیل قرار گرفت. شباهت های معنی دار موجود بین آثار گروه های تحت بررسی اجازه می دهد فرضیه اصلی تحقیق دال بر وجود ارتباط بین هنر نقاشی و بیماری روانی پذیرفته شود.