منابع مورد استفاده در پژوهش فرش ایران

فرش یکی از هنرهای سنتی و کاربردی است که ریشه در تاریخ و فرهنگ ایران بزرگ دارد. شاید به دلیل کاربردی (زیر انداز) بودن این هنر, کمتر مطلبی در مورد گذشته با شکوه آن, در موزه ها, مجموعه های شخصی و کتابها موجود باشد.هنر فرش بافی متفاوت با دیگر هنرهای ایرانی است, زیرا اغلب معماران, نقاشان, خوشنویسان و هنرمندانی که در کارگاه های درباری مشغول به کار بودند و از خود آثاری به یادگار گذاشته اند, به طرق مختلف نام آنها ماندگار شده است. گاهی این هنرمندان کار خود را امضا می کردند, گاه در مرقعات و نامه های شاهانه ذکری از آنها می شده است, گاه نگهداری نسبتا خوب برخی از این آثار باعث گردیده که نام آنها در قرنهای بعد جاودان بماند و یا اینکه محققان امروزی ما با جستجوی کارشناسانه و تطبیق برخی آثار با یکدیگر نام نقاش, معمار و خوشنویس را زنده می کنند. اما در عرصه فرش این امر کمتر اتفاق افتاده است. دستبافتهای ایرانی به دلیل استفاده از الیاف گیاهی و جانوری و همچنین عدم مراقبت در طی سالیان از بین می روند و ردی از آنها باقی نمانده و همین امر سبب شده است بزرگان این عرصه اکثرا گمنام باقی بمانند.محقق برای انجام دادن یک پژوهش خوب و اصولی در زمینه فرش, مجبور است حجم انبوهی از کتابهای متفاوت را مطالعه کند. این کتابها می تواند در زمینه تاریخ, جغرافی, دین, باستان شناسی, جامعه شناسی, نماد شناسی, نگارگری و... باشد. او بدین وسیله شاید بتواند تاریخ شروع فرشبافی, مفهوم یک نقشمایه و یا قوم بافنده آن را شناسایی کند. در این تحقیق سعی شده است, تعدادی از منابع که در حوزه های متفاوت به نگارش در آمده به اختصار معرفی شود, تا راهی برای درک بهتر حوزه فرش بافی در ایران باشد.