تأثیر کود نیتروژن و باکتری محرک رشد بر شاخص های رشد چغندرقند (Beta vulgaris L) در کشت تأخیری

درکشت تأخیری چغندرقند, استفاده از کود نیتروژن و باکتری محرک رشد, می توانند در تسریع رشد و جبران زمان از دست رفته, اهمیت زیادی داشته باشند. برای بررسی این موضوع آزمایشی در سال 1397 به صورت کرت های دو بار خردشده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد انجام شد. عامل های مورد مطالعه شامل تاریخ کاشت با دو سطح (تاریخ کاشت معمول و تاریخ کاشت تأخیری) به عنوان عامل اصلی, کود نیتروژن با دو سطح مصرف کود نیتروژن بر اساس مقدار توصیه شده (300 کیلوگرم در هکتار) و 25 درصد کمتر از مقدار توصیه شده (225 کیلوگرم در هکتار) به عنوان عامل فرعی و باکتری محرک رشد با دو سطح (مایه زنی با باکتری و بدون باکتری) به عنوان عامل فرعی فرعی درنظر گرفته شدند. صفات مورد مطالعه شامل شاخص سطح برگ, تجمع ماده خشک کل, سرعت رشد, سرعت رشد نسبی و سرعت فتوسنتز خالص بودند. بررسی این آزمایش نشان داد بیشترین شاخص سطح برگ (05/3), ماده خشک (2898 گرم بر مترمربع در واحد حرارتی), سرعت رشد, سرعت رشد نسبی و سرعت فتوسنتز خالص در هر دو تاریخ کاشت معمول و تأخیری, مربوط به تیمار کود نیتروژن براساس توصیه همراه با مایه زنی باکتری بودند. کمترین مقدار این صفات در هر دو تاریخ کاشت با کود نیتروژن 25 درصد کمتر ازتوصیه با عدم مایه زنی باکتری محرک رشد به دست آمدند. عملکرد ریشه نیز در تیمار باکتری محرک رشد در دو تاریخ کاشت معمول و تأخیری نسبت به دیگر تیمارها به طور معنی داری 10 درصد برتری نشان داد. بر این اساس, به نظر می رسد در کشت تأخیری برای جبران زمان از دست رفته در گیاه چغندرقند استفاده تلفیقی از کودهای شیمیایی و زیستی مؤثر است.