ساختارشناسی مفهوم رضایتمندی مسکن با رویکرد فلسفه پدیدارشناسی (نمونه موردی، خانه قاجاری شیخ الاسلام و چند مجتمع مسکونی در زنجان)

سکونتگاه انسان, همواره جایگاه و اهمیت ویژه ای در تأمین آسایش, آرامش و رضایتمندی وی داشته است. از این رو, «سر پناه» در اندیشه انسانی, دیرینه ای به درازای تاریخ زندگی گروهی و اجتماعی دارد. امروزه, شماری بر این باورند که در دوران مدرن, معماری بیشتر چشم و منظر بصری را در نظر می گیرد و به سایر ادراک حسی و بدن انسان کم توجه است. این پژوهش می کوشد, روند منطقیِ شناسایی و اولویت بندی عناصرِ تجربیِ چند حسی در ارتقای رضایتمندی مسکن را تدوین نماید. این کار پژوهشی بر اساس روش تحقیقِ آمیخته (کمی و کیفی), همراه با استدلال منطقی انجام شده است. در بخش کیفی, روش مشاهده پدیدارشناسانه و مصاحبه, جهت شناسایی عوامل موثر بر مطلوبیت به کار رفته است. در روشِ کمی, از پرسشنامه برای گردآوری داده های جامعه آماری (ساکنان مجتمع های مسکونی زنجان) استفاده شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که پیوند بین آگاهی مفهومی, ادراک چند حسی, این همانی با طبیعت و مطلوبیت سکونتگاه معنادار است. همچنین, مؤلفه های حسی موجود در خانه های بررسی شده, بر کیفیت محیطی آن و نیز بر مطلوبیت فضا و رضایتمندی ساکنان تاثیر دارند. اهداف پژوهش: 1. بررسی و شناخت مطلوبیت مسکن و مفهوم رضایتمندی از آن, با رویکرد فلسفه پدیدارشناسی. 2. تدوین و ارایه مدل مفهومی مطلوبیت سکونتگاه. سوالات پژوهش: 1. آیا بین مؤلفه های حسی و معیارهای کیفیت یک مجموعه مسکونی رابطه معناداری وجود دارد؟ 2. آیا خانه فقط نیاز اولیه انسان را برآورده می کند یا اینکه مفهومی فراتر از آن است؟