ارزیابی تناسب اراضی جهت استقرار مزارع بادی با استفاده از تکنیک های تصمیم گیری چند معیاره و GIS (مطالعه موردی: آذربایجان شرقی)

به واسطه تاثیرات منفی استفاده از سوخت های فسیلی و همچنین محدود بودن این منابع, استفاده از انرژی های تجدید پذیر و به خصوص انرژی حاصله از باد برای تولید انرژی پاک در سالیان اخیر مورد توجه قرار گرفته است. به طوری که بیشترین ظرفیت تولید الکتریسیته در انرژی های نو در اروپا در سال 2008 متعلق به انرژی بادی (43%) بوده است. به منظور بهره برداری مناسب و مطلوب از انرژی بادی, اولین گام مطالعه و معرفی مناطق مناسب برای انجام پروژه است. در این پژوهش با بهره گیری از نظر کارشناسان خبره و مطالعه طرح ها و پژوهش های صورت گرفته در این زمینه, از 12 پارامتر پتانسیل باد, فاصله از شهرها, روستاها, رودخانه ها, دریاچه ها, جاده ها, خطوط ریلی, فرودگاه, گسل و همچنین کاربری اراضی, شیب و ارتفاع برای ارزیابی تناسب اراضی جهت ایجاد مزارع باد در استان آذربایجان شرقی استفاده شده است. این پارامترها ابتدا از سه دیدگاه اقتصادی, اجتماعی_فرهنگی و زیست محیطی مورد ارزیابی و تحلیل قرار گرفته و سپس برای وزن دادن و همپوشانی لایه ها و معیارها از مدل AHP و منطق فازی در محیط سیستم اطلاعات مکانی (GIS) استفاده گردید. در نقشه حاصله, از کل مساحت منطقه در مدل AHP و منطق فازی به ترتیب, در حدود 0.025 و 3 درصد برای انجام چنین پروژه ای مناسب تشخیص داده شد. ضریب همبستگی روش فازی وAHP با لایه پتانسیل باد, به عنوان مهم ترین لایه مورد استفاده به ترتیب 55 و 43 درصد بدست آمد, که حاکی از برتری نسبی روش فازی نسبت به روش AHP در مسئله مورد تحقیق است. همچنین بر اساس یافته های پژوهش حاضر مهم ترین فاکتورهای موثر در مکانیابی مزارع باد لایه های پتانسیل باد, ارتفاع, فاصله از دریاچه ها, کاربری اراضی, شهرها و روستا هستند.