چارچوب فرآیند طراحی برای استفاده مجدد از ساختمان های موجود، نمونه موردی: سیلوی قدیم گندم شیراز

با توجه به روند توسعه و تغییر در جوامع امروزی و زوال اجتناب ناپذیر ساختمان ها, بهسازی و استفاده مجدد تطبیقی, یکی از مناسب ترین گزینه ها جهت انطباق با شرایط و نیازهای جدید هر بنا است. این عمل چه در مراحل اولیه تصمیم گیری و چه در فرآیند طراحی و انتخاب کاربری جایگزین به علت موارد متعدد دخیل در تصمیم گیری, با پیچیدگی هایی مواجه است. بنابراین در این مسیر, چارچوب و سیر مشخص و سیستماتیکی جهت کنترل و هدایت امر نیاز است. نظر به عدم ارائه چنین چارچوبی در ایران, در این مطالعه سعی شده است تا با بررسی پتانسیل استفاده مجدد تطبیقی از یک ساختمان موجود و بررسی نحوه ی تعیین کاربری جایگزین مناسب برای آن, ضمن معرفی مدل های آکادمیک, روند تصمیم گیری به عنوان یک الگو قابل استفاده باشد. بدین منظور, سیلوی قدیم شهر شیراز به عنوان نمونه انتخاب و ضمن پتانسیل­ سنجی, فرآیند انتخاب کاربری جایگزین نیز معرفی گردیده است. نتایج نشان می دهد که پتانسیل سیلو برای استفاده مجدد تطبیقی, بالا و نیز کاربری مناسب جایگزین برای آن فرهنگی-گردشگری است. دستاورد این مطالعه می تواند به عنوان یک الگو برای طراحان و معماران برای استفاده مجدد تطبیقی از ساختمان های موجود با عمر کالبدی حداقل 20 سال و در بافت های شهری قابل استفاده باشد.