آموزش معماری و بی ارزشی ارزش ها

ورود جهان به روزگار پست مدرن و کم رنگ شدن تمامی اصول و ارزش های پیشین, اعم از سنتی و مدرن, و سرکشی حقیرترین باورها و پندارها در برابر اصیل ترین آنها, آموزش معماری را در برابرمعظمی فلسفی قرار داده است: “ در روزگار بی ارزشی ارزش ها, وظیفه مدرسه معماری چیست و آموزش کدام اصول و مبانی را باید در دستور کار خویش قرار دهد؟“ این مقاله ابتدا به تشریح زمینه های لازم جهت تحقق “آموزش معماری“و نیز“ پرورش معمار“ پرداخته و در این رابطه بنیادهای“معماری پیشین“ و “معماری امروز“ ایران را در چهار راستای “کارایی“, “پایایی“,“زیبایی“ و “والایی“ مورد تحلیل و مقایسه قرار می دهد. آنگاه با تلاشی جهت یافتن پاسخ این سئوال که: مدرسه معماری باید“معماری“ بسازد یا “معمار“؟, ادامه یافته و ضمن تشریح وظیفه مدرسه معماری در اعطای “توانش“, “دانش“ و “بینش“ به شاگرد, گذر از یه منزل “تزکیه“, “تعلیم“ و “حکمت“ را جهت تربیت معمار پیشنهاد می نماید.