بازنگری حدود مداخله طراحی شهری در ابنیه معماری ایران برای تعامل با نوآوری معماری

مداخله طراحی شهری در ابنیه معماری ایران, موضوع چالش معماران و طراحان شهری بر سر حیطه و قلمرو حرفه ای آنان, طی سال های متمادی است. در ایران همواره کنترل ابنیه معماری راه افراط و تفریط را پیموده است. این هدایت و کنترل, گاه منجر به حذف جایگاه معمار شده است و گاهی با فقدان هدایت مناسب, عرصه و فضای شهری را به اغتشاش کشانیده است. این مقاله پس از مرور ادبیات نظری موضوع که تحت موضوعات: قلمرو و حیطه طراحی شهری, زمینه گرایی و کنترل طراحی شهری مطالعه شده است, به بررسی نمونه های موردی منتخب از خلال اقدام های طراحی شهری در ایران, جهت شناسایی نقاط ضعف و علل آن ها می پردازد. با توجه به پایگاه نظری به دست آمده از ادبیات موضوع و روند فعلی موجود در ایران, به نظر می رسد با اصلاح سیستم اجرایی و فرآیند تحقق پذیری طرح ها, همچنین استفاده از ابزار بازنگری طراحی شهری در کنترل طرح ها و توجه به رشد تدریجی شهر و عدم قطعیت پیش بینی های طراحی در فرآیند طراحی شهری, چالش موجود در ایران میان معماران و طراحان شهری به حداقل برسد.