نوشته موسیقیایی اثر «کودکی» ناتالی ساروت

ناتالی ساروت, در اثر کودکی, خاطرات یازده سال اول (زندگی) خود را گردآوری نموده, که دستیابی به ناهوشیار, به عنوان یکی از اصالت های داستان او, اوج حرکت های درونی را نشان می دهد که خیلی سریع به سمت مرزهای خود آگاهی حرکت می کند. این امر مهم است که بدانیم چگونه اثر "کودکی" یک ویژگی جدید را با نوعی نوشتار شاعرانه, وارد قواعد و معیارهای سبک ادبی می کند که به یک فرامن اجازه گشودن متن براساس یک گفتگوی تیاترگونه را می دهد, نمایشی زیبا که جدالی بین خود آگاه و ناخود آگاه است. ما در این مقاله با بررسی این که چگونه نویسنده سالخورده با بی اعتمادی با طنین انداز کردن یک صدای روایی همزاد همچون دوستی بی پروا به گذشته می پردازد, و همچنین برای مطالعه رویه های مورد استفاده در تهیه این اثر, با خوانش تحلیلی روانکاوانه و با تکیه به نظریات فروید, به بررسی اثر برای دسترسی به لایه های نهفته می پردازیم. با استفاده از نظریه های فیلیپ لوژون و مونیک گوسلین برای بررسی ساختار متن بر آن هستیم تا در این نوشته موسیقیایی مبتنی بر دیالوگ نشان دهیم که ساروت از این طریق خود زیست نامه نگاری منحصر به فردی را در بخش هایی با چیدمان تصاویر مجزا در فصل های ناپیوسته گرد هم می آورد.