بررسی عوامل مربوط به درآمدهای پایدار شهرداری تهران و اولویت بندی آنها

منابع درآمد پایدار, عنصر و حلقه مفقوده ای است که فقدان آن عملکرد مدیریت شهری را به شدت تحت تاثیر منفی قرار می دهد و این مدیریت را از برنامه ریزی حتی میان مدت, خلع سلاح خواهد کرد. هدف پژوهش ارائه مدلی از عوامل مربوط به درآمدهای پایدار شهرداری تهران می باشد. روش نمونه گیری: طبق روش نمونه گیری کوکران برای صفات کیفی و با لحاظ نمونه گیری تصادفی اقدام به انتخاب نمونه از جامعه آماری تحقیق (معاونان مالی مناطق 22 گانه و روسا و کارشناسان اداره درآمد مناطق 22 گانه و کارشناسان نظام تشخیص و وصول عوارض شهرداری تهران) شده است و تعداد پرسشنامه های دریافتی قابل استفاده 91 عدد بوده است. روش پژوهش قیاسی استقرایی می باشد. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه است حسب نیاز مصاحبه نیز صورت گرفته است. و مقیاس سنجش داده ها طیف لیکرت بوده است. در این مقاله سعی بر آن است تا از چهار مولفه اصلی با عناوین: افزایش نرخ عوارض بر ارزش زمین, شیوه های تامین مالی و پولی به عنوان یک منبع دریافتی شهرداری با این رویکرد که می توان مبدل به یک درآمد غیرمستقیم گردد, کمک های دولت به شهرداری و نظام تشخیص و وصول عوارض شهرداری به عنوان چهار عامل موثر در تحصیل درآمدهای پایدار شهرداری تهران بهره برده و به بررسی امکان دستیابی به حداکثر اثربخشی و کارایی عوامل فوق پرداخته و به شناسایی اولویت و داشتن بیشترین تاثیر این عوامل بر درآمدهای پایدار شهرداری تهران می پردازیم و آنها را مورد تحلیل قرار می دهیم. چهار فرضیه مورد استفاده مورد تائید قرار گرفتند و به ترتیب اهمیت افزایش نرخ عوارض بر ارزش زمین (که پیشنهاد می گردد جایگزین عوارض ناپایداری همچون فروش تراکم گردد) و نظام تشخیص و وصول عوارض شهرداری تهران و بعد از آن روابط مالی بین دولت و شهرداری تهران و در نهایت دسترسی به بازارهای مالی و پولی و تامین مالی از این طریق به عنوان چهار عامل مهم و تاثیرگذار در رسیدن شهرداری تهران به درآمدهای پایدار می باشند.