وجود خدا و صرفه مندی اخلاق

در این نوشتار, پس از تهمید مقدمه ای بسیار کوتاه در باب معنا و جایگاه براهین اخلاقی, برهان نوینی تحت عنوان «برهان ضرورت خدا و/یا دنیای جبرانگر برای صرفه مندی اخلاق» تبیین خواهد شد. ادعای نوشتار پیش رو این است که در کنار توسل به مقوله جبرانگری خداوند و جایگاه توبه در اخلاقیات دینی می توان از طریق توسل به مقوله صرفه مندی اخلاق, وجود خدا را برای توجیه تام اخلاق ضروری ساخت. در این برهان ضروری دانستن وجود خدا برای اخلاق به معنای نفی استقلال روان شناختی, عقلانی, وجودشناختی و زبان شناختی اخلاق از دین نیست. در واقع اگر برهان مطلوب ما مقبول واقع شود, از یک سو راهی است برای کاهش چالشی که میان اخلاق دینی و فرادینی وجود دارد, و دچار برخی تبعات منفی نظریه امر الهی نمی گردد, و از سوی دیگر در قیاس با سایر براهین اخلاقی پیشفرض های کمتری دارد.