بررسی ارتباط بین سیاست های بدهی و عملکرد شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

توانائی شرکت ها در مشخص ساختن سیاست های مالی مناسب به منظور ایجاد فرصت های سرمایه گذاری, از عوامل اصلی رشد و پیشرفت شرکت ها به شمار می آید. انتخاب سیاست بدهی یا ساختار سرمایه از تصمیمات مهم شرکت ها محسوب می شود که بر ارزش شرکت ها اثر می گذارد.هدف این پژوهش, شناسایی ارتباط بین سیاست های بدهی (اعم از: کوتاه مدت, بلندمدت و کل بدهی) با عملکرد شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است. در این پژوهش با استفاده از مدل رگرسیون به بررسی ارتباط بین شاخص های عملکرد و نسبت های بدهی پرداخته شده است. شاخص های عملکرد مالی شامل حاشیه سود ناخالص, بازده دارایی, Q توبین و شاخص نسبت بدهی (شامل: بدهی های کوتاه مدت, بلندمدت و کل بدهی) می باشد. از دو متغیر «اندازه» و «رشد» نیز به عنوان متغیرهای کنترلی استفاده شد.نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که در مجموع افزایش بدهی های کوتاه مدت, بلندمدت و کل بدهی باعث کاهش عملکرد شرکت ها می گردد. شرکت هایی که بدون توجه به اندازه شرکت و دیگر عوامل صرفا از طریق انواع بدهی اقدام به ایجاد دارایی کنند نمی توانند عملکرد شرکت را در جهت مثبت هدایت کنند.