تاثیر خستگی عملکردی هوازی و بی هوازی بر پایداری پاسچر پویا در فوتبالیست های جوان غیر نخبه

از آن جا که در اکثر فعالیت ها, بیشترین میزان کاهش نیرو به خاطر تغییرات درونی عضله یا سیستم عصب مرکزی یا هر دو اتفاق می افتد, می توان بین تغییر در کنترل عصبی - عضلانی و خستگی عضله که از آن به عنوان هر گونه کاهش در ظرفیت تولید نیرو توسط کل سیستم عصبی - عضلانی یاد می شود ارتباط آشکاری یافت. هدف این پژوهش بررسی اثر پروتکل خستگی عملکردی هوازی و بی هوازی (AAFFP) بر پایداری پاسچر پویای بازیکنان جوان فوتبالیست بود. نمونه آماری را 12 نفر از بازیکنان جوان دسته یک باشگاه های فوتبال تهران (سن: 17.42±0.51 سال, وزن: 67.65±6.58 کیلوگرم, قد: 173.33±3.09 سانتیمتر) تشکیل دادند که همگی از سلامت کامل برخوردار بودند و داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. قبل از شروع هر یک از پروتکل های AAFFP, شاخص پایداری پاسچر پویا (DPSI) با اجرای حرکت پرش - فرود تک پا (که از حرکات آسیب زای ورزشی می باشد) روی صفحه نیرو با فرکانس نمونه برداری 200-Hz در 3 ثانیه ثبت و شاخص پایداری در سه راستای جانبی (MLSI), قدامی - خلفی(APSI) , و عمودی (VSI) محاسبه شد. بلافاصله پس از اتمام AAFFP پس آزمون DPSI به عمل آمد. از روش های آماری توصیفی, طرح تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر (ANOVA) و رگرسیون چندمتغیره (p<0.05) استفاده شد. نتایج آزمون بن فرونی نشان داد که بعد از اعمال خستگی عملکردی هوازی و بی هوازی در شاخص هایMLSI ,VSI  و DPSI تفاوت معنی دار بود ولی در عامل APSI فقط بعد از اعمال خستگی بی هوازی تفاوت معنی دار به دست آمد. با توجه به پروتکل های خستگی احتمالا انقباض اسنتریکی عضله همسترینگ برای کاهش سرعت رو به جلو ران و ساق پای افراد در مرحله نوسان گام برداری برای برخورد پا با زمین, باعث به هم خوردن نسبت قدرت همسترینگ به چهار سر ران شده و پایداری زانو را کمتر می کند. ضمن این که به نظر می رسد آزمودنی ها برای کاهش سرعت شتاب در هنگام پایین آمدن و کم کردن نیروی برخورد با افزایش فلکشن مفاصل پایین تنه, سازوکار مکانیکی مهارت فرود را تغییر می دهند. با توجه به یافته های این تحقیق, هر دو پروتکل خستگی عملکردی هوازی و بی هوازی خصوصا خستگی هوازی بر شاخص کنترل پاسچرال پویا تاثیر دارند که این مساله می تواند به عنوان یکی از شاخص های اصلی در تعیین سازوکار بروز آسیب (در حرکت های پرش و فرود) استفاده شود. لذا به مربیان, ورزشکاران و درمانگران ورزشی توصیه می شود به منظور پیشگیری از آسیب های ناشی از خستگی به خطرات بالقوه کاهش کنترل پاسچرال در اثر هر دو نوع خستگی توجه کنند.