سنجش میزان سرزندگی در چهارراه ولی عصر شهر تهران بر مبنای تحلیل الگوهای فعالیتی موجود در آن

بیان مسئله: امروزه با فراگیر شدن سبک زندگی مدرن, توجه به جنبه های جامعه شناسی محیطی در شهرها بیش از هر زمان دیگری موردتوجه برنامه ریزان و طراحان شهری قرار گرفته است. این امر سبب شده که شهرها و فضاهای شهری موجود در آنها فراتر از کالبد موجود در آنها و سازه های نسبتاً عظیمی که در آنها احداث شده است, موردتوجه قرار گیرند. در فضاهای شهری, به عامل سرزندگی نسبت به دیگر عوامل جامعه شناختی توجه ویژه شده است. این امر به سبب انتظارات و توقعاتی است که بلافاصله بعد از مطرح شدن نام فضای شهری در اذهان شهروندان شکل می گیرد. در واقع, یکی از برجسته ترین توقعاتی که افراد از فضاهای شهری دارند, پویایی و نشاط آن فضاهاست که در قالب مفهوم سرزندگی شهری معنا می شود. هدف: به نظر می رسد عاملی که نقش حیاتی در ایجاد این سرزندگی ایفا می کند, وجود فعالیت هایی است که در متن فضاهای شهری وجود دارد. تحقیق حاضر, با هدف بررسی تأثیر و نقش الگوهای فعالیتی موجود بر میزان سرزندگی فضاهای شهری شکل گرفته است. چهارراه ولی عصر تهران بر اساس مطالعات صورت گرفته به عنوان نقطه ای کلیدی در قلب شهر تهران و در ساختار شهر تهران شناسایی شده و به عنوان یک فضای (سطحی) کاملاً شهری سرشار از الگوهای فعالیتی متفاوت است, اما تحقیقات پیشین نشان می دهد که سرزندگی در این فضا در سطح مطلوبی قرار ندارد. به همین دلیل بررسی میزان سرزندگی مبتنی بر الگوهای فعالیتی موجود در این فضای مهم شهری مورد پرسش قرار گرفت. روش تحقیق: روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است که در بخش تحلیل, پس از تدوین پرسش نامه بر اساس مدل مفهومی تحقیق و توزیع آن, روش رگرسیون با استفاده از نرم افزار SPSS19 برای بررسی رابطة میان متغیرهای عملکردی و تأثیر آن بر میزان تعاملات اجتماعی به کار گرفته شد. نتایج: نتایج نشان دادند که متغیر ابعاد عملکردی در جهات چهارگانة چهارراه به عنوان متغیری حیاتی در تعیین میزان تعاملات اجتماعی و در نتیجه ایجاد سرزندگی در چهارراه ولی عصر ایفای نقش می کند. این در حالیست که به نظر می رسد غفلت از برنامه ریزی خردمقیاس مبتنی بر دو عامل ایستایی/پویایی در هر دو جبهة شمالی و جنوبی و تنوع در الگوی فعالیتی به خصوص در جبهة جنوبی چهارراه ولی عصر به عنوان عوامل تضعیف کنندة تعاملات اجتماعی و سرزندگی شهری عمل می کنند.