برآورد اثر ژنها و ترکیب پذیری مقاومت گیاه بالغ در تعدادی از کالتیوارهای گندم نسبت به نژاد 226E222A+ زنگ زرد به روش دی الل

تعداد پنج رقم گندم (یکی حساس) در سال 1374 بصورت یک طرح دی الل یکطرفه تلاقی داده شد. در سال 1375 والدین و نتاج در قالب یک طرح بلوک های کامل تصادفی, در مزرعه کشت گردید؛ و اجزا مقاومت در آنها مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج تجزیه واریانس بیانگر وجود تفاوتهای ژنتیکی بین تیمارها بود در نتیجه وجود اثر افزایشی و غیرافزایشی ژنها در کنترل صفات مورد بررسی محرز گردید. در روش گریفینگ نسبت MS(GCA)/MS(SCA) برای تمام صفات معنی دار بود, که حاکی از اهمیت بیشتر واریانس افزایشی نسبت به واریانس غیرافزایشی می باشد. براساس تجزیه و تحلیل به روش جینکزوهیمن برای صفات مورد مطالعه, احتمالا مدل افزایشی- غالبیت مناسب می باشد. با توجه به نتایج بدست آمده, غالبیت از نوع نسبی بود. مقدار قابلیت توارث عمومی و خصوصی بین 62%-98% برآورد گردید. ارقام M-73-3 و M-73-7 دارای مقاومت در مرحله گیاه بالغ بودند و در ضمن فراوانی ژنهای مغلوب در آنها بیشتر از فراوانی ژنهای غالب بود, که بر اساس منابع می توان نتیجه گرفت که مقاومت در آنها احتمالا از پایداری مطلوبی برخوردار است.