نمادشناسی نقش شیر بالدار در ایران و چین

مفاهیم رمزگونه و نشانه های نمادین, همواره, در هنر برای بیان اندیشه و عقاید آیینی و دینی و مذهبی به کار می رفته اند. با نگاهی به تاریخ هنر درمی یابیم که شیر, یکی از جانورانی بوده که در فرهنگ ها و تمدن های باستانی جنبه نمادین داشته و برای دست یابی به مفاهیم دیگر از ترکیب این نماد با عناصر نمادین دیگر از جمله بال مبادرت ورزیدند. در این پژوهش, سعی بر این است که, شباهت ها و تفاوت-های نقش شیر بال دار در ایران و چین باستان بررسی شود. این پژوهش به روش ﺗ ﺎ ﺭ ﻳ ﺨ ﻲ , تحلیلی-تطبیقی در جهت بررسی نقش شیر بال دار در این دو تمدن و معرفی برخی مفاهیم نمادین نهفته در آن ها, از طریق گردآوری اطلاعات کتابخانه ای و اسنادی صورت گرفته است. هدف از این پژوهش, جست وجوی مفاهیم و کهن الگوهای نقش شیر بال دار در هنر ایران باستان و چین و یافتن وابستگی ها و افتراقات این نماد در هر دو فرهنگ است. به منظور دست یابی به این مهم, نمایه شیر و بال را از نظر مفهوم و کاربرد اسطوره ای آن در هر دو تمدن عنوان کرده و با توجه به آثار باقی مانده از آن دوران, به بررسی آن ها می پردازیم. به نظر می رسد آغازین نمونه های نگاره شیر بال دار با مفهوم نگهبان معابد و مقابر, در تمدن عیلام شکل گرفته است و در تمدن ایران و سپس, در چین رواج پیدا کرده است.