تدوین اصول طراحی فضاهای بازی کودکان در مقیاس محله با تأکید بر احیای بازی های بومی ایرانی (مطالعه موردی: محله باغ فیض شهر تهران)

بر پایه دیدگاه های امروز جوامع علمی, بازی برای کودک صرفاً جنبه تفریح و سرگرمی نداشته و در حقیقت, بازی, زندگی کودک بوده و او توانمندی ها و مهارت های مورد نیاز زندگی آینده خود را از این راه کسب کرده و پرورش می دهد. از این رو توجه به طراحی علمی فضاهای بازی کودکان, به ویژه در سطح محله که به نوعی اولین و اصلی ترین بستر زندگی اجتماعی کودکان است, اهمیت بسیار بالایی دارد. پژوهش حاضر با دو هدف اصلی صورت گرفته است: 1) استخراج اصول طراحی شهری به منظور ارتقای کیفیت فضاهای بازی برای کودکان و نوجوانان در سطح محله 2) برداشتن گامی به پیش, برای احیای بازی های بومی ایرانی به وسیله طراحی فضاهای بازی متناسب در سطح محلات شهری. روش تحقیق این پژوهش کیفی و مبتنی بر روش «فراتحلیل کیفی یا فراترکیب» بوده و در ادامه به منظور تحلیل ساختارمند نمونه موردی انتخاب شده, از روش تحلیلی «سوآت» بهره گرفته شده است. بر اساس یافته های این پژوهش, کیفیت های متنوعی برای موفقیت و پاسخگویی تام و تمام یک فضای بازی, دارای اهمیت هستند. ایمنی و امنیت به عنوان توقعات اصلی والدین از فضای بازی, در کنار جذابیت به عنوان کیفیت اصلی مد نظر کودکان, نقش اصلی را در موفقیت یک فضای بازی ایفا می نماید. جذابیتی که هسته اصلی آن تنوع عملکردی است. تنوعی که فقدان آن در فضاهای بازی محله ای سبب جذب بیش از پیش کودکان به بازی های رایانه ای, کوتاه شدن بازه زمانی حضور کودکان در این فضاها و حضورپذیری پایین دوره های مختلف سنی کودکان شده است. در این میان, با بهره گیری از ظرفیت بازی های بومی ایرانی به عنوان یک میراث ناملموس تاریخی-فرهنگی ارزشمند, با توجه به تمرکزی که بر بازی های گروهی و جمعی دارند, غنای فرهنگی-اجتماعی فضاهای بازی افزایش خواهد یافت و گامی بزرگ در راستای بر طرف کردن فردگرایی ایرانیان برداشته خواهد شد.