هویت و هژمونی، مطالعه موردی: نقش آمریکا در پیوستن ژاپن به تحریم ایران در سال های 1357-1392

ژاپن در سال های پس از انقلاب اسلامی, بر خلاف قرابت های سیاسی و فرهنگی دیرین با ایران با تحریم های طراحی شده آمریکا ضد ایران همکاری کرد. در مقابل ایران تلاش کرد, با نادیده گرفتن هژمونی آمریکا و استفاده از مزایای نسبی خود به توسعه روابط با ژاپن بپردازد اما در این راه موفق نبود. مقاله ارتباط این مساله را با ساختار هژمونیک روابط بین الملل و نقش هویت ها در تحولات بین المللی بررسی می کند. در تبیین این رابطه با چارچوبی برخاسته از نظریه سازه انگاری, الگویی هویتی از تعامل سه کشور آمریکا ژاپن و ایران ترسیم کرده ایم. بر اساس این الگو ژاپن در تقسیم بندی دوگانه هویتی به عنوان یک «ما» در کنار آمریکا از نزدیک شدن به ایران به عنوان «دیگری» خودداری کرده است. پرسش این است که چگونه رویکرد هویتی ژاپن تحت تاثیر هژمونی آمریکا بر رفتار این کشور در عرصه سیاست خارجی تاثیر گذاشته است؟ فرضیه مقاله این است که رویکرد پذیرنده هژمونی برخاسته از هویت سیاسی و بین المللی ژاپن, عامل اصلی همراهی توکیو با تحریم های اعمال شده آمریکا ضد ایران بوده است. روش پژوهش در این مقاله توصیفی - تحلیلی و ابزار گرد آوری داده ها فیش برداری کتابخانه ای و اینترنتی از منابع مربوط به سیاست خارجی هر سه کشور ژاپن, آمریکا و ایران بوده است.