مقایسه خودکارآمدی، اختلال هیجانی و احساس تنهایی در دانش آموزان دچار ناتوانی یادگیری و عادی

هدف: این پژوهش با هدف تعیین و مقایسه خودکارآمدی, اختلال هیجانی و احساس تنهایی در دانش آموزان دچار ناتوانی یادگیری و عادی انجام شد.روش: روش پژوهش پس رویدادی و جامعه آماری کلیه دانش آموزان پایه سوم, چهارم و پنجم ابتدایی چهار ناحیه آموزش و پرورش استان البرز در سال تحصیلی 89-1388 بود که به روش تصادفی از بین آن ها ناحیه 3 و از این ناحیه 40 دانش آموز 12-9 ساله دچار ناتوانی یادگیری انتخاب و با 40 دانش آموز عادی همتا شد. ابزار پژوهش پرسشنامه خودکارآمدی بندورا (2000), پرسشنامه نسخه معلم راتر 1967 و مقیاس احساس تنهایی آشر, هامیل و رشاو (1984) بود. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس چند متغیری تحلیل شد.یافته ها: نتایج نشان داد تفاوت میزان خودکارآمدی, اختلال هیجانی و احساس تنهایی در دانش آموزان دچار ناتوانی یادگیری و عادی معنادار, به گونه ای که خودکارآمدی در دانش آموزان عادی و اختلال هیجانی و احساس تنهایی در دانش آموزان دچار ناتوانی یادگیری بیشتر بود.نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش حاضر نتیجه می شود که با افزایش خودکارآمدی دانش آموزان دچار ناتوانی یادگیری می توان اختلال هیجانی و احساس تنهایی آن ها را کاهش داد.