نظریه فرمال، اساس نقد، تفسیر و فهم آثار هنری

اساس نقد در هنرها (The Basis of Criticism in the Arts) با هر رویکردی, معطوف به شکل (فرم) اثر هنری است. شکل, اساس و اصلی است که اثر هنری را هستی می بخشد و آن را متعین می کند. هر اثر هنری شکل و فرم و ساختمانی است که هنرمند با شگردها و تمهیدات خلاقانه و با تخیل ابداعی اش آن را می آفریند. آفرینش اثر هنری در صورت یا فرم (شکل) تحقق پیدا می کند و زیبایی, صورت تحقق یافته ای است که در اثر هنری عیان می شود.هر گونه نقد و تفسیر اثر هنری از طریق ابژه ای که صورت بندی و ساختمان اثر هنری نامیده می شود, امکان پذیر خواهد شد. دریافت معنا یا محتوای اثر هنری, فهم و بازخوانی نیت مولف, ارجاع متن (بافتی از کلمات, اشکال و رنگ ها, حرکات و اصوات) به حوزه های روانشناختی, جامعه شناختی, تاریخی و اساطیری, از طریق فرم (شکل) و صورت مندی (formality) اثر هنری است. فرم, محل یا مکان تلاقی هنرمند با مخاطب و مخاطب با هنرمند است. اگر اثر هنری ابژه ای مستقل پنداشته شود و آزادانه در افق های تاریخی متفاوت مورد تفسیرهای متعدد قرار گیرد, آنچه که هر تفسیری را امکان پذیر می کند, نهایتا فرم هنری است که ذات آن, زیبایی بیان (expression) است. پرسش از اثر هنری می تواند جنبه های گوناگونی داشته باشد. همچون: اثر هنری چه می گوید؟ مقصود هنرمند از آفرینش اثر هنری چه بوده است؟ اثر هنری در زمان حال بیانگر چه معنایی است؟ اثر هنری چگونه قادر به انتقال افق تاریخی گذشته به دوران جدید است؟ هرگونه پاسخ به این قبیل پرسش ها منوط به شناخت دقیق و اصیل حوزه نقد و تحلیل صورت و ساخت اثر هنری است.