تحلیلی بر نمود معماری در شعر شاعران(قرون پنجم تا نهم)

شعر یکی از هنر های ارزشمند است که با معماری دارای جهان مشترک می باشد و معماری و شعر در این سرزمین پیشینه دراز دارند و دارای ارزش های فرا زمانی و فرامکانی می باشند؛ اما باید به این نکته نیز توجه داشت, که به هر جهت با گذشت زمان این ارزش ها نیازمند نو شدن و نوزایی هستند. در این مقاله هدف از بررسی های انجام شده توجه به معماری در آثار شاعران برجسته ای بین قرون پنجم تا نهم همچون فردوسی, مولانا, نظامی, حافظ و. . . اهمیت معماری در زمان حیات آن ها است. شعر و معماری هر دو هنر هستند. شعر, هنر کلامی و معماری, هنر ساختاری و سازه ای که این نسبت میان دو هنر تصویری و آوایی باید با احتیاط صورت بگیرد و در تمام موارد این انطباق, نظیر و مانند نخواهد داشت. چارچوب نظری مورد استفاده به صورت کیفی, تحلیلی می باشد. این پژوهش در سطح نظری انجام گرفته که مبتنی بر بررسی مبانی نظری از روش مروری و کتابخانه ای استفاده شده است. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل بررسی های محیطی جهت دست یابی به تحلیل جامع, مطالعه کتب و مجلات, مقالات لاتین موجود, اسناد صوتی و تصویری, شبکه اینترنت و سایر منابع در دسترس زمینه تحقیق اند. نتایج این بررسی ها نشان می دهد که شاعران و اشعار آن ها به وضوح نسبت به فضاهای معماری با جنبه های عمومی و خصوصی توجه بخصوصی داشته اند.