مدل مدیریت تعارض ذینفعان بازآفرینی شهری برپایه حکمروایی همکارانه

تعارض های بین ذینفعان بازآفرینی شهری موجب ناسازگاری, اختلاف نظر, ناهماهنگی در درون یا بین ذینفعان است که عدم مدیریت آن, مانع بهره گیری از ظرفیت کامل مشارکت و درنتیجه موجب عدم تحقق بازآفرینی شهری می شود. از این رو, شناخت تعارض های موجود بین ذینفعان و ارائه الگوی مدیریت تعارض متناسب از اهمیت بسزایی برخوردار است. شناخت مؤلفه های تأثیرگذار بر مدیریت تعارض ذینفعان بازآفرینی شهری مبتنی بر رهیافت حکمروایی همکارانه, موجب تنظیم روابط متقابل میان ذینفعان (دولت ملی, اجتماع محلی, بخش عمومی و خصوصی) می شود و با بهره گیری از هم رأیی حاصل از این رهیافت, اتحاد و قدرت اجرایی ذینفعان درگیر, بیشتر و زمینه تحقق اهداف بازآفرینی اجتماع محلی فراهم می گردد. هدف این مقاله, ارائه مدل مفهومی «مدیریت تعارض ذینفعان بازآفرینی شهری بر پایه حکمروایی همکارانه» است. به منظور دستیابی به این مدل, مفاهیم پایه, شامل طراحی نهادی بازآفرینی شهری, رهیافت های مدیریت تعارض و حکمروایی همکارانه که بر تعارض بین ذینفعان بازآفرینی اجتماع محلی و روابط متقابل بین ذینفعان تأثیرگذار است, تبیین شده و عناصر و اجزای مرتبط با هرکدام و روابط حاصل از آن مشخص شده است. برپایه مدل پیشنهادی, پس از شناخت انواع تعارض بین ذینفعان اجتماع محلی, یعنی تعارض های شناختی, منافع, هنجاری, رفتاری, متناسب با سبک های مختلف مدیریت تعارض اعم از رقابت, همکاری, سازش, اجتناب, مصالحه, وضعیت هریک از انواع تعارض در روند مدیریت مداخله ی طرح بازآفرینی شهریِ اجتماع محلی مشخص می شود. متغیرهای اعتماد, درک, مشروعیت و تعهد از اساسی ترین مؤلفه های تأثیرگذار در فرآیند همکارانه است که در نهایت موجب ظرفیت سازی نهادی و اثربخشی فرآیند حکمروایی همکارانه در مدیریت مؤثر تعارض بین ذینفعان بازآفرینی در اجتماع محلی می شود.