مطالعه تطبیقی بوم آشکاری دو سکونتگاه در مجاورت رود دره درکه: روستا شهر درکه و شهرک غرب

توسعه شهری بهعنوان بخش جدیدی از اکوسیستم طبیعی موجود, کارکرد اکولوژیک و خدمات اکوسیستمی آن را دگرگون میسازد. تأثیرات منفی این تغییرات باید تا حد امکان تقلیل و تجربه محیط طبیعی توسط مردم تداوم یابد. افزایش تجربه طبیعت, سلامت روانی و جسمانی افراد را متأثر ساخته, بهواسطه تأثیر بر آگاهی, رفتارهای حمایتگرایانه از طبیعت را تشویق مینماید. بومآشکاری از رویکردهایی است که در پاسخ به این مسئله و با تأکید بر ارتقای کیفیت محیط طبیعی و تسهیل ادراک مردم مورد توجه قرار گرفت. هدف اصلی این مقاله سنجش تأثیر محیط انسانساخت بر کیفیت بومآشکاری محیط است. بدین منظور دو محدوده سکونتگاهی در شهر تهران در مجاورت رود دره درکه انتخاب گردید. محدوده نخست بهصورت ارگانیک و در گذر زمان ساخته شده و محدوده دوم محیطی برنامهریزی شده است. نمونههای پژوهش دارای کیفیتهای اکولوژیک تقریباً مشابه بودند و عوامل مداخلهگر ناشی از آن در حداقل مقدار است. با بهکارگیری روش پیمایش و ابزار پرسشنامه, بومآشکاری در دو محدوده برگزیده سنجش گردید. نتایج بهدست آمده نشان داد, میزان بومآشکاری در دو محدوده با یکدیگر تفاوت دارد و افزایش بومآشکاری موجب افزایش آگاهی افراد از گونههای گیاهی و جانوری میشود. نتایج نشان میدهد محیط ارگانیک در مقابل محیط برنامهریزی شده, فرصت تجربه محیط طبیعی و بومآشکاری آن را بهطور چشمگیری افزایش میدهد.