بررسی ویژگی های «بدن گروتسک» در چهار نقاش معاصر ایران

هنر معاصر ایران متأثر از بافتار و اتفاقات اجتماعی, و مسائل جامعه شناسانه رویکردی انتقادی دارد. یکی از قالب هایی که هنر معاصر برای بازنمایی پیکره و آلام آن به کار می گیرد, گروتسک است. گروتسک مفهومی زمان مند است و در هنر معاصر تعاریف تازه ای به خود گرفته است و از سویی با چارچوب های بازنمایی معمول مغایرت دارد. پرسش این است که چرا بدن در این آثار تبدیل به رسانه ای برای باز نمود درد و رنج و تنش می شود؟ برای پاسخ به این پرسش, پژوهش حاضر با بهره گیری از نظریات باختین درباره گروتسک و به دلیل نزدیکی آن ها با ویژگی های حاضر در نقاشی معاصر ایران, به تحلیل نمونه های مطالعاتی می پردازد. در این آثار, انسجام و تمامیت بدن از میان رفته و آشنایی زدایی از آن کوششی برای ایجاد شوک در تصویر است. تکه تکه شدن, از ریخت افتادن, تخریب و دگردیسی از ویژگی های وضعیت تازه بدن است. محتوای این پژوهش کیفی, گردآوری داده ها از طریق مطالعه میدانی و منابع کتابخانه ای و به شیوه توصیفی-تحلیلی صورت گرفته است.