بررسی تطبیقی الزامات ساماندهی کالبدی-فضایی مبادی ورودی شهرها از دیدگاه گروه های استفاده کننده از آن ها با مدل مکان پایدار، مورد مطالعاتی: جنوب شرق تهران

در حالی است که در گذشته؛ یعنی زمانی که فناوری ارتباطات جهت ارائه تصویر ذهنی و عینی از مکان ها قبل از مراجعه حضوری به آن ها در دسترس نبود, ورودی ها اولین سطح برخورد مسافران, شهروندان و بیگانگان با شهر مقصد را شکل می داد. از این رو, حاکمان همواره درصدد بودند تا با احداث دروازه های و باروها گرداگرد شهر به معرفی ویژگی ها و شخصیت قلمرو خود بپردازند. اما طی دهه های أخیر در فرآیند رشد شتابان شهری, این فضاهای تشخص بخش به شهر چار انواع آلودگی های بصری و صوتی شده اند. به گونه ای که تبدیل به یکی از ناهنجارترین فضاهای شهری شده اند. ساماندهی چنین فضاهایی نه تنها یک ضرورت کالبدی بلکه یک ضرورت اجتماعی و فرهنگی نیز هست چرا که ورودی یک شهر همچون آینه تمام نمای محتوای یک شهر است و تصویر ذهنی قوی در ذهن مسافر در مورد کلیت شهر ایحاد می کند. در این راستا وجود یک تئوری هدایت کننده ساماندهی ضروری است. هدف اصلی این مقاله بررسی نیازهای واقعی گروه های مختلف اجتماعی استفاده کننده از ورودی ها و میزان تطابق آن با تئوری مکان پایدار به عنوان تئوری به روز و مطرح در عرصه طراحی فضاهای شهری است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است و تحقیق با استفاده از روش های میدانی انجام یافته است. نتایج تحقیق نشان می دهد که این توقعات و نیازها با مؤلفه های تئوری مکان پایدار همخوانی لازم را دارند. لذا, این تئوری می تواند کاربست مناسبی در راستای هدایت جریان کلی ساماندهی این فضاها داشته باشد.