بررسی و مقایسه مشخصات مکانیکی و پیوستگی بتن های پلیمری و پلیمری اصلاح شده به عنوان لایه تعمیری بر بستر بتنی

انتخاب, طراحی و کنترل کیفیت مصالح مصرفی, برای دستیابی به یک لایه تعمیری سازگار, پردوام و اقتصادی بسیار حایز اهمیت است. پیوستگی مناسب بین لایه تعمیری و بتن بستر و همچنین عدم ترک خوردگی لایه تعمیری از مشخصه های اصلی برای حصول یک لایه تعمیری با دوام می باشند. استفاده از لایه های تعمیری همانند بتن های پلیمری و بتن های پلیمری اصلاح شده که دارای عملکرد و دوام بسیار خوبی می باشند, می تواند به عنوان یکی از روش های ترمیم سازه های بتنی آسیب دیده مورد توجه قرار گیرد. در این پژوهش مشخصات مکانیکی و مقاومت پیوستگی به بتن بستر در لایه های تعمیری از نوع بتن های پلیمری و بتن های پلیمری اصلاح شده بررسی و مقایسه شده است. مقاومت پیوستگی به بتن بستر با استفاده از روش کشیدن از سطح (Pull-Off) تعیین شده است. نتایج نشان می دهد مقاومت پیوستگی بتن های پلیمری به بتن بستر کمتر از مقاومت پیوستگی بتن های پلیمری اصلاح شده در شرایط مشابه بوده است. در مقایسه با لایه تعمیری از نوع بتن شاهد, بیشترین افزایش مقاومت پیوستگی لایه تعمیری به بتن بستر, حاصل از آزمایش کشیدن از سطح, در بتن پلیمری اصلاح شده با 50 درصد جایگزینی آب با پلیمر حاوی SBR, برابر 30 درصد و در بتن پلیمری اصلاح شده با 50 درصد جایگزینی آب با پلیمر حاوی اکریلیک, برابر 28 درصد بوده است. در بتن های پلیمری اصلاح شده, جایگزینی میکرو سیلیس تا 5 درصد باعث کاهش جمع شدگی و پس از آن باعث افزایش جمع شدگی در همه طرح های ساخته شده بوده است.