بررسی قاعده اعتبار تصمیم متعارف تجاری مدیران در حقوق حاکم بر شرکتها در امریکا و تطبیق آن با حقوق ایران

قاعده اعتبار تصمیم متعارف تجاری, مدیران شرکت ها را بابت تصمیماتی که در راستای مدیریت شرکت می گیرند, از مسیولیت شخصی مبرا می نماید. درباره شیوه قابلیت استناد به آن در حقوق آمریکا دو دیدگاه وجود دارد؛ برابر با دیدگاه نخست, دادگاه در صورتی مجاز است مدیران را مسیول تلقی نماید که تصمیمات اتخاذی آن ها با استانداردهای مدیریتی مطابقت نداشته باشد. برابر با دیدگاه دوم که از آن به عنوان دکترین عدم ارزیابی قضایی تعبیر می شود, محاکم اصولا و معمولا نمی توانند به ارزیابی قضایی تصمیمات و اعمال هییت مدیره مبادرت ورزند. بر پایه این دیدگاه, تنها در مواردی خاص, امکان تحقق مسیولیت شخصی مدیران در برابر شرکت وجود دارد. تمایز میان این دو دیدگاه بسیار بااهمیت است. در این نوشتار, دیدگاه های ناظر بر این قاعده و وجوه افتراق آن ها با مقررات تجاری ایران مورد بررسی تطبیقی قرار می گیرد.