انتحال از خویشتن، با اقتباس از دیگران!

ارائه ی مکتوبات پژوهشیِ سودمند و روش مند منوط است به رعایت دقیق ضوابط و قواعد مرسومی که تخلّف از آنها موجب تولید آثار پژوهشی نااستوار و نامطلوب می شود. نقدِ نگاشته هایی که بدون توجّه به معیارهای علمیِ مقبول در نگارش مقالات پژوهشی فراهم آمده است و بازنمودنِ خطاها و کاستی های آنها بی تردید در ارتقای سطح کیفی تحقیقات و تألیفات پژوهشگران اثرگذار است. از این رو در نوشتار پیش رو, با بررسی شماری از مقالات یکی از نویسندگان پرکار, به سنجش و نقد برخی از روش ها و منش های پژوهشی ناهنجار در نگارش مقالات علمی پرداخته می شود که از آن جمله است: اقتباس کلان از آثار سایر محقّقان و درهم آمیختن تألیف و ترجمه, ارجاع دهی مبهم و غیر دقیق و انتحال به سبب ارجاع نابَسَنده, بازیافت مطالب پیشترمنتشرشده ی خود در مقالات تازه یا انتحال از خویشتن, بازنشر مکرّر یک مقاله یا کتاب در صورت های مختلف (مقاله سازی و کتاب سازی), ارائه ی ترجمه های غیر دقیق و افراط در ترجمه ی آزاد, نمایش نادرستِ نقش پژوهشی نویسنده در فراهم آوردن آثار و نادیده انگاشتن حقوق معنوی صاحبان اصلی اندیشه ها, و نیز انشاء نامنظّم و نگارش شتابزده با نثری نارس و نارسا.