کیفیت فضای باز شهری در تعامل با کودکان

کودکان با توانایی ها, نیازها و بلوغ های متفاوت بر اساس مراحل رشد سنی, نحوه شرایط زندگی و بافت اجتماعی محل سکونت, دارای نیازهای روان شناختی بسیار پیچیده تر از نیازهای بیولوژیکی و فیزیکی هستند. اگر چه محیط های شهری علاوه بر بزرگ سالان, مخاطبان خردسال و تیزبینی دارد که بسیار بیش تر از بزرگ سالان تحت تاثیر متغیرهای محیطی هستند, اما شهر مدرن, نه تنها نم یداند چگونه کودک را بپذیرد, بلکه ترجیح می دهد او را تا زمانی که به سن رویارویی با محیط شهری برسد در اماکن محافظت شده مانند زمین های بازی نگه دارد. این نوشتار با فرض این که, فضاهای شهری به عنوان بستر پرورش کودک با تامین خواست ها و نیازهای کودک, به روند رشد فیزیکی و اجتماعی او کمک می کند, به طرح مولفه های کیفی فضای باز شهرها, هم چون ایجاد امکان فعالیت آزاد کودک در ارتباط با این فضاها, حضور و اهمیت طبیعت, مشارکت کودکان به عنوان شهروند در طراحی و استفاده از این فضاها و بازتعریف نظارت بزرگ سالان بر کودکان در استفاده از این فضاها, می پردازد. در مجموع, این مولفه ها باعث ارتقای تعامل کودک با فضای باز شهرها می شود. در نهایت, پیشنهادهایی نوشتار در جهت ارتقای کیفیت فضاهای باز شهری در تعامل با کودک برای شهر ایرانی, بهره گیری از آموزه های معماری سنتی و پیشینه فرهنگی کشورمان, بازآفرینی مجدد مفهوم نگرش به کودک و شهر و هم چنین ارتقای کیفیت فضای باز شهرها به «مکان» دوستدار و پذیرای کودک ارائه شده است.