بازشناخت جنبش پیاده مداری در پایداری فضاهای متراکم شهری

امروزه جنبش پیاده مداری که هدف آن بازیابی و توسعه فضاهای پیاده در سطح شهرها و به رسمیت شناختن و اولویت قائل شدن برای عابرین پیاده بعنوان عناصر درجه اول شهری؛ به یکی از محورهای برنامه ریزی و طراحی شهری بدل گردیده است. به ویژه با آغاز هزاره سوم ضرورت رویکرد مجدد به حرکت پیاده بعنوان سالم ترین, اقتصادی ترین و پویاترین روش جابجایی و حمل و نقل درون شهری مورد توجه جدی کارشناسان و مدیران امور شهری قرار گرفته است. عواملی چون افزایش قابل توجه زمان جابجایی, افزایش تصادفات, آلودگی های صوتی, بصری و نزدیک شدن میزان آلودگی هوا به مرزهای تهدید سلامت انسانی, از تبعات سیستم حمل و نقل ناپایدار در شهرها می باشد. همچنین, موانعی از قبیل کمبود اعتبار مالی برای زیرساخت ها, فقدان ایمنی و امنیت, موقعیت نامناسب فضاها و ساختمان ها, موانع قانونی و حقوقی و در نهایت فقدان اعتبار و منزلت اجتماعی, بر سر راه توسعه شبکه حمل و نقل غیرموتوری وجود دارد. نتایج تجربیات سایر کشورها حاکی از آن است که پایداری تنها با ایجاد تغییرات در طراحی, الگوهای استفاده و مدیریت وسایل نقلیه حاصل نمی شود, بلکه باید تغییراتی در نحوه تفکر نسبت به شناخت و ارزشیابی راهکارهای ممکن برای حل مشکلات حمل و نقل ایجاد گردد. از اینرو در این پژوهش ابتدا نگاهی اجمالی بر مفاهیم حمل و نقل پایدار شهری صورت می گیرد, سپس ضمن بررسی پیاده روی و دوچرخه سواری و اثرات آنها به عنوان شیوه ای موثر از حمل و نقل غیرموتوری, راهبردهای رسیدن به توسعه پایدار در فرم مطلوب شهری, در محدوده فلکه دوم صادقیه (واقع در شهرداری منطقه 2 تهران) با استفاده از مدل ترکیبی SWOT و Likert مورد تحلیل و ارزیابی قرار گرفته, تا با بکارگیری این راهکارها و گسترش آن در کشور از مزایای آن بهره مند گردیم. این پژوهش, با حمایت پژوهشکده سازمان شهرداری ها و دهیاری های کشور انجام شده است.