تبیین نقش هندسه و خیال در خلق اثر معماری

در مقاله حاضر به بررسی نقش هندسه و تعامل آن با خیال در خلق اثر معماری پرداخته می شود. فلاسفه و بزرگان از دیرباز به نقش مهم این دو (هندسه و خیال) در آفرینش هستی اشاره داشته اند. ظهور هندسه از شروع خلقت و نمود آن در تمامی کاینات امری غیرقابل انکار است. هندسه با ظهور در ساحت مادی-تجریدی, هم در ارتقای ماده و مرتبت آن و هم در نزول معنا توسط حضور خیال (با استفاده از ویژگی های صورتگری در عالم محسوس و معقول), کمک نموده تا مواد شایسته معانی دربرگیرنده باشند, از این رو, نگارندگان در این مقاله بر آن اند, تا به تحلیل تعامل هندسه و خیال در خلق اثر معماری بپردازند. مقاله حاضر دارای رویکردی کیفی بوده و روند اصلی آن بر پایه پارادایم «تفسیرگرایی» استوار است. همچنین نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که هندسه و وجود معمار خلاق (در مقام انسان متعالی) با فعلیت به خیال در خلق اثر معماری, مهم ترین نقش را دارند که هندسه در ساحت نیمه تجریدیش با تخیل معمار به صورتگری خیال از عالم غیب می پردازد و او با آشنایی به علوم هندسی و ریاضیات, فنون ساخت و ترکیب فضاها, در تسلسل ارتقاء ماده و نزول معنا دست به خلق اثر معماری می زند.