نقش محیط مصنوع در پایداری شهری، با تأکید ویژه بر قابلیت پیاده مداری در محلات مسکونی (مطالعه موردی: شهر سنندج)

تحولات اخیر در زندگی شهری نظیر افزایش روبه رشد وسایل نقلیه شخصی و اثرات نامطلوب زیست محیطی, کم تحرکی فیزیکی و پیامدهای ناشی از آن, نگرانی جامعه جهانی را نسبت به سلامت شهروندان به عنوان مؤلفه اصلی توسعه پایدار پدید آورده است. هدف این پژوهش, ارزیابی عینی و ذهنی کیفیت های پیاده مداری محیطی بر فعالیت-های فیزیکی ساکنان, به ویژه پیاده روی به عنوان پایدارترین فرم جابه جایی و حمل ونقل و تبیین رابطه بین این دو مجموعه از کیفیت ها در چهار محدوده مختلف سنندج است. داده های ذهنی در رابطه با سطح سلامت, فعالیت های فیزیکی و ادراک از محیط محل سکونت با استفاده از پرسشنامه گردآوری شده است. در روش عینی, جمع آوری اطلاعات متناسب با عوامل مورد بررسی, با بهره گیری از سیستم اطلاعات جغرافیایی انجام شد. برای تحلیل روابط بین محیط ادراک شده با فعالیت های فیزیکی و تعیین روابط بین متغیرها از نرم افزار SPSS استفاده شده است. داده-های عینی نیز با استفاده لایه کاربری اراضی و شبکه معابر توسط GIS محاسبه شد. داده های به دست آمده در شاخص های walkability index و Smartraq وارد و سطح پیاده مداری عینی محیط محدوده ها محاسبه شده است, به این ترتیب اولویت اعتبار شاخص های ذهنی و عینی مشخص می شود. بر اساس امتیاز حاصل از داده های عینی توسط هر دودسته شاخص های پیاده مداری هر یک از محدوده ها امتیاز بندی شده و تحت عنوان محدوده های خیلی پیاده مدار تا ضعیف طبقه بندی شده است. در مرحله پایانی پژوهش, با استفاده از تحلیل عاملی در نرم افزار Amos روابط و تأثیرگذاری متغیرهای مورد بررسی مشخص شده است. نتایج این پژوهش نشان داده که برخلاف تأثیرپذیری فعالیت های فیزیکی از پیاده مداری عینی محیط, این کیفیات ارتباط چشم گیری با فعالیت های فیزیکی ساکنان نداشته, بلکه با تأثیرگذاری بر کیفیت های ذهنی, به عنوان متغیر میانجی, فعالیت های فیزیکی را تحت تأثیر قرار می دهد.