ارزیابی تناسب اراضی به منظور توسعه شهری با رویکرد آمایش سرزمین مطالعه موردی: شهرستان اهواز

توسعه پایدار شهری, گونه ای از توسعه شهری است که می تواند استمرار داشته باشد بدون این که موجب تخریب منابع و نظام هایی شود که به آن ها وابسته است. افزایش روزافزون جمعیت شهرنشین و در پی آن رشد شهرها, توجه به چگونگی کنترل توسعه شهرها با برنامه و حرکت در راستای اصول توسعه پایدار را الزامی می کند. در واقع توسعه مناسب شهری هنگامی محقق می شود که سرزمین به تناسب قابلیت های آن به کار گرفته شود. هدف این پژوهش ارزیابی تناسب اراضی شهرستان اهواز به منظور توسعه شهری می باشد. این پژوهش از نظر هدف, کاربردی و از نظر روش تحقیق توصیفی- تحلیلی می باشد. ابتدا لایه های مناسب در محیط ARCGIS نرمال سازی شده اند و با توجه به این که ماهیت پژوهش, تصمیم گیری و انتخاب اراضی مناسب می باشد, از روش های تصمیم گیری چندمعیاره استفاده گردید. بدین ترتیب 15معیار مورد نظر با استفاده از پرسشنامه تکنیک Fuzzy Dematel به وسیله 15 نفر از نخبگان حوزه برنامه ریزی آمایش سرزمین و برنامه ریزی شهری تکمیل گردید و در نرم افزار Excel وزن معیارها به دست آمد سپس وزن های به دست آمده در تک تک لایه ها ضرب گردید. در نهایت با الگوریتم تکنیک Topsis که در محیط ARCGIS پیاده سازی گشت, لایه ها با هم همپوشانی شدند و نقشه اولویت بندی به منظور توسعه شهری در شهرستان اهواز ارائه شده است. مساحت اولویت ها به این ترتیب می باشد که مساحت اولویت اول 54975 هکتار, اولویت دوم 250168 هکتار, اولویت سوم 75367 هکتار, اولویت چهارم 44658 هکتار و اولویت پنجم 3642 هکتار به دست آمده است. اولویت اول در قسمت های جنوب, جنوب غربی و شمال شرقی قرار گرفته است و بیشتر مساحت آن در زمین های بایر می باشد.