بررسی نقش اینتگرون کلاس 1 درشیوع ژن های بتالاکتامازی کلاس D ( oxa-2, oxa-10) همراه با تعیین نوع الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی در سویه های سودوموناس جدا شده ازنمونه های بالینی

سابقه و هدف: به دلیل وجود ژن های مقاومتی و جابه جایی آن ها در بین گونه های سودوموناس, درمان عفونت های ناشی از آن ها دشوار شده است. هدف از این مطالعه تعیین فراوانی ژن های Int1, OXA-2, OXA-10 و هم چنین مقاومت آنتی بیوتیکی در بین سودوموناس های جدا شده بوده است. مواد و روش ها: دراین تحقیق, تعداد 120 جدایه مشکوک به جنس سودوموناس جمع آوری گردید. پس از انجام آزمون های بیوشیمیایی, تأیید جنس با استفاده از پرایمر اختصاصی ژن S rRNA16صورت گرفت. فراونی ژن های بتالاکتامازی با استفاده از روش مولکولی PCR و مقاومت آنتی بیوتیکی ارزیابی گردید. یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد که 5/78% از جدایه ها حاوی ژن OXA-10, 57/77% ژن OXA-2 و 58/34% حاوی ژن Int1 هستند. هم-چنین 38/95 درصد نمونه ها جزء گروه MDR بودند. بیش ترین مقاومت با 44/79% فراوانی به سفپیم و کم ترین مقاومت با 28/10% فراوانی مربوط به توبرامایسین به دست آمد. نتیجه گیری: ژن اینتگرون کلاس1 و ژن های بتالاکتامازی OXA-2 و OXA-10 از نظر هم زمانی رابطه معنی داری را از خود نشان ندادند. تولید آنزیم بتالاکتاماز باعث افزایش مقاومت آنتی بیوتیکی می شود و با توجه به نتایج سایر تحقیق ها میزان فراوانی آن ها رو به افزایش است. این موضوع سبب می شود تا برروی تجویز و مصرف آنتی بیوتیک کنترل بیش تری صورت گیرد.