پژوهش تجربی به منظور ارتقا توسعه پایدار محیط و منظر بزرگراه شهری با رویکرد "سبزراه" و بر مبنای ترجیحات بصری استفاده کنندگان، (مورد مطالعه: بزرگراه های شهید تندگویان و بهشت زهرا تهران)

گسترش نواحی شهری و زندگی شهرنشینی با توسعه شبکه سلسله مراتبی از بزرگراه ها همراه بوده است که در آن تردد بدون اتومبیل شخصی بیش از پیش دشوار می باشد. این امر در کنار عوامل دیگری همچون نگرانی های زیست محیطی و گسترش بی ضابطه شهرها, سبب شکل گیری نگرش هایی نو در شهرسازی و مدیریت شهری بر پایه توجه بیشتر به رابطه پیچیده انسان و محیط پیرامونش شده است. یکی از این نگرش ها تشویق شهروندان به استفاده از امکانات حمل و نقل غیرموتوری در قالب پیاده روی, دوچرخه سواری و غیره است. شبکه های سبزراهی تجلی این نوع امکانات می باشند که از دهه 1860 میلادی شکل گرفته و اقبال به آنها در دهه های اخیر رشد فزاینده ای داشته است. این شبکه ها در عین حال که ارتباطات درون شهر و همچنین شهر و حومه را جهت تردد وسایل نقلیه مختلف برقرار می کنند, می توانند واجد کارکردهای تفریحی, تفرجی و اکولوژیکی نیز بوده و یک هویت متمایزکننده داشته باشند. این پژوهش پس از مرور و بررسی ادبیات علمی در زمینه سبزراه, اطلاعات مختلف موجود در ارتباط با منابع زیستی, فیزیکی و فرهنگی سایت را مورد تحلیل قرار داده است. در مرحله بعد ضمن طراحی پرسشنامه, از طریق مصاحبه علاوه بر شناسایی و طبقه بندی نیازها و ترجیحات بصری استفاده کنندگان به جمع آوری اطلاعات مربوطه در محل سایت پرداخته است. در نهایت پس از تجزیه و تحلیل, تلفیق و تولید داده های جدید, طرح راهبردی و راهکارهای آن را با توجه به اهداف تحقیق تدوین و ارائه نموده است. بر همین اساس این پژوهش با استفاده از ایده سبزراه ها, محیط و منظر بزرگراه های مورد مطالعه در جنوب شهر تهران (شهید تندگویان و بهشت زهرا) را که واجد ویژگی های سبزراهی یعنی پیوستگی فضایی, ساختار خطی, امکان استفاده چندجانبه و مرتبط ساختن شهر و حومه می باشند, بر اساس ویژگی های کالبدی و ساختاری آن از یک سو و ترجیحات و مطلوبیت های بصری استفاده کنندگان از سوی دیگر, مورد تحلیل و سنجش قرار داده و مهم ترین راهبردها و راهکارهای ارتقا منظر بزرگراهی بر پایه شکل گیری سبزراه و توجه به زیبایی منظره ای و کارکرد حاشیه مسیر را تدوین نموده است.