جایگاه قیاس بصری در فرایند طراحی و ایده پردازی در مجسمه سازی

رفتار مجسمه سازان حرفه ای در رسیدن به ایده, نوعی "یافتار پژوهی" محسوب می شود؛ آنها به پشتوانه مهارت های تجربی خود در درک و تحلیل طراحی یک اثر, در فضای تصویری آثار دیگران به کنکاش عمیق می پردازند, و در نهایت به کمک استنتاج قیاسی به یک طرح واره مناسب راه پیدا می کنند. شکل گیری طرح واره ها را می توان حاصل "استدلال قیاسی" و "راهبرد قیاس بصری" در ایده پردازی مبتنی بر پیشینه های طراحی دانست. با این که روش استدلال قیاسی و راهبرد قیاس بصری در طراحی و ایده پردازی در فرایند مجسمه سازی به شکلی سنتی در رفتار و عملکرد هنرمندان جریان دارد, اما متاسفانه پیشینه پژوهشی آن در هنرهای تجسمی بسیار اندک است. هدف این مقاله, توجه به جایگاه استدلال قیاسی و راهبرد قیاس بصری در تحلیل رفتار مجسمه سازان در فرایند طراحی و ایده پردازی است. این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی, ضمن توجه به مباحث نظری پیشینه طراحی و ایده پردازی, با ارائه نمونه هایی از آثار مجسمه سازی به توضیح رابطه میان مطالعات تصویری پیشینه های طراحی و فرایند ایده پردازی پرداخته است. نتیجه تحقیق بیانگر این مساله است که, شیوه استدلال قیاسی و راهبرد قیاس بصری در تحلیل ایده پردازی مبتنی بر پیشینه های طراحی دارای جایگاهی علمی, پژوهشی و کاربردی است و می تواند در آموزش مباحث نظری و کاربردی در مجسمه سازی موثر باشد.