سازوکارهای مصرف رسانه ای نوجوانان در شهر تهران

این مقاله به چگونگی و سازوکارهای مصرف رسانه ای در نوجوانان می پردازد. این مقاله بر مبنای پژوهشی اکتشافی و کیفی مبتنی بر روش شناسی داده بنیاد به پیش رفته است و نویسنده مدعی است با منطق استقراء و از خلال مصاحبه های ژرفانگر و مشاهدات, یک سامان نظری متشکل از قضایایی تئوریک به هم پیوسته را در مورد مصرف رسانه ای نوجوانان ارائه می دهد. در اجرای مطالعات کیفی و پس از انجام 22 مصاحبه و مشاهدات میدان, 1050 کد باز در مرحله نخست به دست آمد. پس از آن, کدگذاری محوری داده ها با 362 مقوله منتج به شناسایی 15 مفهوم محوری در ترسیم مختصات مصرف رسانه ای نوجوانان مورد مطالعه شد. سپس کدگذاری گزینشی صورت گرفت و با اعمال آن در الگوی نظری, قضایایی تئوریک حول آن شکل گرفت که پیامدهای سیستمی مصرف رسانه ای نوجوانان در 5 سطح مورد شناسایی قرار داد که عبارت اند از؛ آریتمی مصرف رسانه ای در نوجوانان, مواجهه فعال با رسانه ها, تطابق با بزرگسالی, تمایزخواهی چند سطحی و منازعات خانوادگی. بنابراین, برونداد این مقاله, تصویری از چگونگی مصرف رسانه ای نوجوانان و نیز سازوکارهای مصرف رسانه ای توسط این گروه سنی بوده است. در سطح تحلیل, با توجه به ترسیم ابعاد مصرف رسانه ای نوجوانان, تبیین می شود که فقر تولید متون رسانه ای متناسب با ویژگی های سنی نوجوان در رسانه های جمعی, آنان را عموماً در چتر رسانه های اجتماعی با ماهیتی متفاوت-خودگزین, غیرمتمرکز و آریتمیک-به پناه آورده است. کاستن از خلأ توجه به اقتضائات رده سنی نوجوانی-به عنوان دوره ی قوام یابی هویت اجتماعی افراد-در سیاست گذاری های رسانه های جمعی, پیشنهاد انضمامی مقاله حاضر است.