بازتعریف نقش شهرهای کوچک و میانی در فرایند توسعه ی منطقه ای؛ معرفی یک روش کاربردی آمایش مبنا (مطالعه ی موردی: استان کردستان)

پژوهش های کمّی ( و بعضاً کیفی) بسیاری در رابطه با نقش شهرهای کوچک و میانی در توسعه ی منطقه ای انجام گرفته است. مقاله ی حاضر نیز در این راستا انجام شده است؛ اما با اندکی تغییر و ساختارشکنی در شیوه ی برخورد با موضوع و تحلیل مسئله که آن هم تحلیل چند جانبه ی داده ها به کمک سیستم استنباط فازی است. هدف پژوهش با توجه به عنوان, کاربردی-توسعه ای است و ماهیت رویکردی توصیفی-تحلیلی دارد. به صورت کلی, روش کاربردی و روز افزون FIS دارای مراحل چهارگانه ی پایگاه دانش و فازی ساز, پایگاه قواعد, موتور و دیفازی ساز است که با فرایند پژوهش موازی است. در نگاه اجمالی (پایگاه دانش) شاخص های توسعه ی منطقه ای (10 شاخص) و متغیرها (بیش از 60 متغیر) در 4 رکن توسعه ی منطقه ای (توسعه ی اقتصادی, کالبدی, زیربنایی و انسانی) برای شهرهای کوچک و میانی استان کردستان (9 شهر اصلی شامل مراکز شهرستان به استثنای سروآباد) طی 2 بازه زمانی 1395 و 1385 گزینش و نگاشته شدند. سپس آنالیز فرایندی بر روی داده ها به تفصیل صورت گرفت. برآیند و گزارش نهایی این مقاله این است که اگرچه نوساناتی در توسعه ی درون منطقه ای استان مشاهده شده, تغییرات توسعه ی منطقه ای با تکیه بر نماگرهای اقتصادی, با تغییرات سلسه مراتب شهری (نماگرهای جمعیتی) همسو بوده است. بدین صورت که دورنمای تعادل در سیستم شهری استان با کاهش برتری و تمرکز جمعیتی سنندج دارای بازتاب های ساختاری و توسعه ای در شهرهای کوچک و میانی و افزایش نقش این دست شهرها در پس کرانه ی خود بوده و از مجموع توسعه ی شهری-منطقه ای استان, شهرهای کوچک و میانی پیشتازند.