بررسی اثر سیستئامین بر تکوین آزمایشگاهی اووسیت های گاو

در این مطالعه تاثیر استفاده از سیستئامین بر تکوین آزمایشگاهی اووسیت گاو مورد آزمایش قرار گرفت. تخمدان های گاو از کشتارگاه صنعتی تبریز جمع آوری و در محلول کلرید سدیم 0.9 درصد حاوی 100 واحد بین المللی در هر میلی لیتر پنی سیلین G پتاسیم و 100 میکروگرم در میلی لیتر استرپتومایسین سولفات در دمای 30-35 سانتی گراد ظرف 4-2 ساعت به آزمایشگاه کشت انتقال یافتند. مجموعه اووسیت- کومولوس ها در محیط کشت TCM-199 دارای 10 درصد سرم جنینی گاو, 0.23 میلی مولار سدیم پیرووات, 25 میلی مول بیکربنات سدیم, 100 واحد در میلی لیتر پنی سیلین- استرپتومایسین, 1 میکروگرم در میلی لیتر استرادیول 17 بتا, 0.5 میکروگرم در میلی لیتر هورمون محرک فولیکول, 100 واحد در میلی لیتر گونادوتروپین کوریونیک انسان و سطوح صفر (گروه شاهد), 0.1, 0, 0.5 و 1 میلی مولار سیستئامین به مدت 24 ساعت کشت داده شدند. میزان بلوغ اووسیت ها در محیط دارای سطح 0.1 میلی مول آنتی اکسیدان سیستئامین بالاتر از گروه کنترل بود (به ترتیب 46.66 در مقابل 33.33 درصد). میزان بلوغ اووسیت ها در محیط دارای سطح 0.5 میلی مولار آنتی اکسیدان (56.55%) نسبت به گروه کنترل (33.33%) بالاتر بود (P£0.05). میزان اووسیت های تکوین نیافته در تیمار سیستئین 1 میلی مولار در پائین ترین حد بود (P£0.05). در کل نتایج این تحقیق حاکی از این بود که استفاده از آنتی اکسیدان در محیط کشت آزمایشگاهی, می تواند میزان بلوغ آزمایشگاهی اووسیت های گاو را بهبود دهد.