پایداری در فرایند طراحی- بازنگری پروژه های کلان شهر تهران

مقاله در دست حاصل پژوهشی کیفی است که چارچوب طراحی متداول را بررسی نموده و پیشنهاد پایداری در فرایند طراحی را در بردارد. چنین نگرشی در حیطه طراحی با توجه به مدیریت دانش حاصل رویکردی میان دانشی است. مفاهیم اصلی پایداری فراتر از موضوعات سیاست روز و مسکن های موقتی بوده و به سرشت بوم شناسانه محیط مربوط و به تصمیم گیری های میان دانشی منجر می شود. پایداری در فرایند طراحی از فرایندهای مختلفی تشکیل می شود و موجب رشد مفاهیم ارزشی جامعه و مشارکت در فرایند تصمیم سازی می گردد. تاکید این پژوهش بر تضاد بین برخی اهداف کوتاه مدت در مسیر حرکت در جهت نیل به اهداف توسعه پایدار است. پایداری در فرایند طراحی پدیده ای چند وجهی است و موجب مربوط شدن عناصر و عوامل بستر طرح شده و سرشتی شفا بخش دارد. رویکرد معمول و نهادینه در توسعه پایدار همواره با نگاهی به اهداف بلند مدت همراه است. این نگرش بلند مدت متضمن توجه به اهداف خرد و کلان بلند مدت در سلسله مراتب طراحی می شود. ارزیابی موردی پروژه های کلان شهر تهران از جمله محوطه برج میلاد در این پژوهش به این بیانیه منجر می شود که توجه به چشم اندازی بوم شناسانه و شفابخش در فرایند پایدار طراحی ضروری است. چنین فرایندی شامل اهداف بلند و کوتاه مدت جامعه می شود که خرد ارایه نظریات و پیشنهاداتی که مملو از امکانات ارتقا کیفیت زندگی برای شرایط کنونی و نسل های آینده را به ارمغان می آورد.