مقایسه تاثیر امولینت و هلیوتراپی در تسکین خارش بیماران همودیالیزی

زمینه و هدف: خارش مهمترین نشانه پوستی در بیماران اورمیک می باشد. در این زمینه از درمانهای متعددی از قبیل امولینت, تعدیل متابولیسم کلسیم, فسفر, کاهش غلظت پاراتورمون سرم, آنتی هیستامین ها, شارکول, کتوتیفن, اریتروپویتین و اشعه ماورای بنفش استفاده شده است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه تاثیر امولینت و هلیوتراپی در تسکین خارش بیماران همودیالیزی انجام شد.روش تحقیق: این مطالعه تجربی به صورت کارآزمایی بالینی انجام شد. 25 بیمار بزرگسال مبتلا به نارسایی مزمن کلیه که حداقل 2 ماه تحت همودیالیز بودند و از خارش ژنرالیزه رنج می بردند و در ضمن مبتلا به مشکلات پوستی و داخلی دیگر نبودند, مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران بر اساس تقسیم بندی Hattori, از نظر کیفیت خارش به  سه گروه الف, ب و ج و از نظر شدت خارش به پنج گروه از صفر تا 4 تقسیم بندی شدند. هیچ کدام از بیماران منعی برای هلیوتراپی نداشتند. ابتدا بیماران 8 هفته تحت درمان با امولینت و پس از 2 ماه استراحت به مدت 8 هفته تحت درمان با آفتاب قرار گرفتند. قبل و بعد از هر دو نوع درمان مقادیر هموگلوبین, کلسیم و فسفر سرم و شدت خارش مورد سنجش و بررسی مقایسه ای قرار گرفت. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمونهای Wilcoxen و McNemar در سطح معنی داری p£0.05 تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: بین مقادیر کلسیم و فسفر خون و شدت خارش قبل و بعد از درمان با امولینت تفاوت معنی داری وجود نداشت ولی بین مقادیر فوق قبل و بعد از درمان با هلیوتراپی تفاوت معنی دار وجود داشت (به ترتیبp<0.005, p<0.003, p<0.001 ). بین مقادیر هموگلوبین قبل و بعد از درمان در هر دو نوع درمان نیز, تفاوت معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: هلیوتراپی یک روش درمانی موثر و ایمن در تسکین خارش بیماران همودیالیزی می باشد.