مواجهه ی اخلاقا درست در مساله ی رنج تئودیسه پردازی: بایدها و نبایدها

غایت این مقاله طرح منظر اخلاقیِ ناظر بر مساله­, ی رنج است. پرسش اصلی مقاله آن است که مواجهه­, ای اخلاقا درست با مساله­, ی رنج کدام است و چه لوازمی دارد. فلاسفه و الهیدانان گاه با تکیه بر مساعی صرفا عقلی و گاه با مورد توجه قرار دادن گزاره­, ها و گزارش­, های متن مقدس و تلفیق عقل و نقل درصدد توجیه یا بیان چرایی وجود رنج در عالم برآمده­, اند. همچنان که انتظار می­, رود, این دست مساعی که در قالب تئودیسه و دفاعیه مطرح شده­, اند بر موضوع رنج متمرکز هستند. مقاله­, ی پیش­, رو برآن است که در مساله­, ی رنج می­, بایست بین دو موضوع رنج و فرد رنجدیده تمایز قائل شد و در راستای همین تمایز است که مساله­, ی مواجهه­, ی اخلاقا درست با رنج شکل می­, گیرد. آیا مشغله­, های عقلی­, ای چون تئودیسه و دفاعیه رفتار اخلاقا درست را نیز در قبال مساله­, ی رنج کفایت می­, کنند؟ در راستای پاسخ به پرسش اخیر, دو عنوان کلی مبانی نظری و تدبیر وضعیت رنج­, آمیز طرح خواهد شد که به ترتیب ناظر بر تحلیل و تعریف مفاهیمی چون رنج, تئودیسه و دفاعیه, منظرهای معرفتی و مانند آن؛ و ماهیت و چیستی مواجهه­, ی اخلاقا درست در مساله­, ی رنج می­, باشند. درواقع, مباحثی که در بخش مبانی نظری بدان­, ها پرداخته خواهد شد, به شیوه­, ای تحلیلی جایگاه اخلاق در مساله­, ی رنج را روشن نموده و ما را به این نتیجه رهنمون می­, شود که تئودیسه­, پردازی بنا بر سرشت خود, مقتضیء رفتار اخلاقا درست در قبال مساله­, ی رنج نبوده و دغدغه­, ی آن را ندارد.