بررسی فلور قارچی میگوی سفید هندی در مزارع پرورش میگو واقع در سایت حله – بوشهر

تحقیق حاضر قسمتی از پروژه "بررسی وضعیت مدیریت پرورش میگو در منطقه حله – بوشهر" بوده که از تیرماه لغایت آبان ماه سال 1378 به مرحله اجرا درآمده است. در این مطالعه 16 گونه قارچی از اندام های مختلف میگو جداسازی و مورد شناسایی قرار گرفتند. در همه استخرهای بررسی شده بیشترین آلودگی در پوشش خارجی و آبشش و کمترین میزان آلودگی در همولنف مشاهده گردید. قارچهای جداسازی شده از تمام اندامهای میگو, در کلیه استخرها از نوع پنی سیلیوم, کلادوسپوریوم, آسپرژیلوس نیجر, آسپرژیلوس فلاووس, آسپرژیلوس فومیگاتوس, میسیلیوم استریل, ریزوپوکس, مخمر, فوما, آکرومونیوم, فوزاریوم, آلترناریا تریکودرما و پسیلومایسیس بوده و در همه استخرها جنس پنی سیلیوم دارای بالاترین تراکم بوده و همچنین میزان فلور قارچی در استخرهای مختلف تفاوت معنی داری داشته است (P<0.05).
بطور کلی عوامل قارچی شناسایی شده در این پژوهش فرصت طلب بوده و ابتلا به بیماری در اثر این عوامل بستگی به وجود استرس های وارده به میگو بواسطه سو مدیریت (نظیر گل آلودگی آب, کمبود اکسیژن محلول در آب و وجود مواد فاسد بویژه غذا در بستر) دارد.