چالش های نشانه شناختی نقاشی و نقد نقاشی

نقاشی و نقد نقاشی از دو نظام نشانه شناختی متفاوت بهره می برند, به این معنا که نقد نشانه های زبانی را به کار می برد و نقاشی نشانه های بصری را. در نتیجه, نقد نقاشی بین دو قطب نشانه های بصری نقاشی و نشانه های زبانی نقد قرار می گیرد و باید آنها را در یک شاکله منسجم با یکدیگر سازگار کند. اما بنابر فرضیه ما در این مقاله, این سازگاری با چالش های متعددی روبه روست. اولا, تصویر و واژه به یکدیگر تحویل پذیر نیستند و بنابراین, توصیف ترکیب بندی های بصری, به مثابه نخستین رکن مقوم هرگونه نقد نقاشی, از طریق واژگان زبان فی نفسه چالش برانگیز است. لذا نقد نقاشی همواره موقعیتی بحرانی دارد و با کشمکش بین واژه و تصویر دست به گریبان است. ثانیا, پساساختارگرایان نشان داده اند که زبان به خودی خود سرشار از ابهام و ایهام و برخلاف تصور معمول, فاقد وضوح و شفافیت است. این ویژگی ها به نقد, به مثابه یک متن, نیز تسری می یابد. با فرض این که نقد نقاشی از چهار رکن (نقاشی, بیننده, نقد و مخاطب نقد) تشکیل شده است, می کوشیم تعاطی و تعاضد بین این ارکان را بررسی کنیم و نشان دهیم این ساختار چهاروجهی چگونه نقد نقاشی را به یک متن منحصربه فرد «بینابین» مبدل می کند که همزمان نشانه های بصری را به زبان و نشانه های زبانی را به تصویر نزدیک می کند.