ارزیابی برخی از ترکیبات ضد کنه علیه کنه های سخت

تعداد 294 کنه خونخورده از مناطق مختلف (شمال, فلات مرکزی, حاشیه کویر و جنوب) جمع آوری شد که در منطقه شمالی گونه مورد آزمایش بووفیلوس آنولاتوس و در بقیه مناطق هیالوماآناتولیکوم آناتولیکوم شناسایی گردید. حساسیت کنه های مذکوردر برابر سموم دیازینون, سایپرمترین و آمیتراز با آزمایش پاکتی لاروهای 21-15 روزه مطابق با روش های تعدیل یافته شاو مورد ارزیابی قرا گرفتند. کمترین میزان LC50 در مورد سم آمیتراز با رقت 8 در هزار مربوط به لاروهای منطقه کویری و بیشترین آن با رقت 24 هزار مربوط به لاروهای منطقه شمالی بوده و عامل مقاومت برابر 3 اعلام گردید. همچنین در ارتباط با سم دیازینون, کمترین میزان LC50 با رقت 3 در هزار, مربوط به لاروهای منطقه شمالی و بیشترین آن با رقت 14 در هزار مربوط به لاروهای منطقه کویری بوده و عامل مقاومت برابر 4.7 محاسبه گردید. در مورد سم سایپرمترین, کمترین میزان LC50 با رقت 1 در هزار مربوط به لاروهای منطقه کوهستانی و بیشترین آن با رقت 3 در هزار مربوط به لاروهای منطقه ساحلی جنوب بوده و عامل مقاومت برابر 3 تعیین گردیده است. تطبیق نتایج آزمون پروبیت (LC50 , LC99) با غلظت سموم مورد آزمایش نشان داد که در دو منطقه شمالی و کویری بر خلاف انتظار غلظت توصیه شده سم آمیتراز, نمی تواند صد در صد سبب مرگ و میر لاروها شود. همچنین سم سایپرمترین در غلظت توصیه شده در مناطق شمالی قادر به ایجاد مرگ و میر صد درصد لاروها نبوده ولی سم دیازینون در غلظت های کمتر از مقدار توصیه شده نیز قابلیت مرگ و میر صد درصد لاروها را دارد.