اثر تمرین هوازی به همراه سلول های بنیادی بر برخی ژن های موثر در بیوژنز میتوکندریایی موش های مدل آزواسپرمی

مقدمه اسپرم زایی به شدت به متابولیسم انرژی وابسته است و اسپرماتوژنز بسیار حساس به ترکیباتی می باشد که با متابولیسم انرژی میتوکندری و کنترل تنفس سلولی تداخل دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش فعالیت ورزشی به همراه سلول های بنیادی بر بیان برخی ژن های موثر در بیوژنز میتوکندریایی موش های آزواسپرمی شده با بوسولفان بود. روش کار در این مطالعه تجربی, 30 سر رت 8 هفته ای انتخاب و پس از القاء مدل آزواسپرمی به صورت تصادفی به 6 گروه؛ سالم, شم, آزواسپرمی, آزواسپرمی+ورزش, گروه آزواسپرمی+سلول و گروه آزواسپرمی+سلول+ورزش تقسیم شدند. یک ماه بعد از ایجاد مدل, یک میلیون سلول بنیادی, یک بار به صورت پیوند در ناحیه مجران دفران هر موش پیوند زده شد. تمرین شنا به صورت روزانه به مدت 30 دقیقه در روز و 5 روز در هفته به مدت 8 هفته انجام گرفت. ژن ها با روش Real time-PCR اندازه گیری شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آنالیز واریانس یک طرفه استفاده گردید. کلیه محاسبات با استفاده از نرم افزار آماری SPSS/23و در سطح معنی دار 05/0P≤,انجام شد. یافته ها نتایج نشان داد که القای مدل آزواسپرمی سبب کاهش بیان ژن های SIRT1و AMPK بافت بیضه شد که تمرین ورزشی در ترکیب با سلول درمانی سبب افزایش بیان ژن های SIRT1و AMPK بافت بیضه در موش های مدل آزواسپرمی شد. نتیجه گیری به طور کلی نتایج تحقیق حاضر بیانگر آن است که فعالیت ورزشی منظم هوازی مانند شنا با شدت پایین در مهار آثار ناشی از بیماری های ناباروری از طریق حفظ و توسعه بیوژنز میتوکندری در بهبود فرایند اسپرماتوژنز کمک شایانی می-کند.