مقدمه ای بر تحلیل "ساختاری – دستوری" کالبد شهر

در این مقاله کوشش شده تا پس از مرور و اخذ برخی اصول کلی نظریه زبانشناسی ساختاری, از آموزه های برگرفته, در جهت تحلیل کالبد شهر استفاده شود. نوعی از تحلیل که در این چهارچوب مورد اشاره قرار می گیرد, تحلیل "ساختاری – دستوری" نامیده شده است؛ بدین معنا که می توان با تعریف, تشخیص و تجزیه و تحلیل "جمله های کالبدی", به واخوانی سیر تغییر و احیانا جرح فضاهای تاریخی و ترکیبات کالبدی موجود در شهر پرداخت. رویکرد این روش در ارائه تحلیل فضایی – کالبدی این قابلیت را داراست که گسست های فضایی را در قالبی ساختاری معنا کند و بی معنا شدن ترکیب کالبدی را به شکلی ساده تاویل نماید. به این ترتیب, مقاله ابتدا به حوزه تعریف متن, حروف, واژه, عبارت و جمله وارد می شود و ترکیب و چیدمان این عناصر را نیز به عنوان عاملی برای ایجاد یک کل و معنادار ساختن آن, دنبال می کند؛ سپس با آوردن یک مثال, به چگونگی استفاده از این شیوه, که شاید بتواند ابزاری برای تحلیل کالبدی محسوب گردد, اشاره شده است.