ارزیابی درونی رهیافت مناسب برای بهبود کیفیت آموزش عالی کشاورزی

امروزه یکی از مسائل مهم درآموزش‎عالی به طور عام و درآموزش‎عالی کشاورزی به طور خاص ارزیابی مستمّر کیفیت پژوهش و آموزش است. طی دو دهه گذشته, کشورهای متعددی کوششهای ویژه‎ای در جهت بهبود کیفیت آموزش‎عالی به عمل آورده‎اند. آنها در انجام این امر, رهیافتهای گوناگونی از ارزشیای را به کار برده‎اند. در میان این رهیافتها, ارزیابی درونی ویژگیهای جامع و سیستماتیک دارد که منجر به بهبود کیفیت مستمرمی‎گردد. از طریق ارزیابی درونی اعضای هیأت علمی, فعالیتهای گذشته گروه آموزشی را بررسی و نقاط قوّت, فرصتها و تهدیدات را برای طرح‎ریزی توسه آتی گروه آموزشی شناسایی می‎کنند. هدف اصلی این مطالعه به کارگیری ارزیابی درونی در گروه ترویج و آ موزش کشاورزی به منظور بهبود کیفیت آن بوده است. این مطالعه این تحقیق پیمایشی است و در آن برای تجزیه وتحلیل داده‎ها از آمار توصیفی استفاده شده است. در به کارگیری این الگو, ابتدا زمینه (اهداف دوره), دروندادها, فرایندها, بروندادها و پیامدها در قالب 5 عامل: دانشجویان, دانش‎آموختگان, ساختار و مدیریت, فرآیند یادگیری و دوره آموزشی اجرا شده مورد توجّه قرارگرفتند. بعد از تعریف ملاکهای مناسب برای هر عامل, نشانگرهای مناسب مربوط به هر ملاک شناسایی شدند. سپس براساس اهداف پژوهش و آموزشی گروه, وضعیت مناسب‎ برای نشانگرها به وسیله اعضای هیأت علمی تعریف شد تا وضعیت موجود عوامل با آنها مقایسه و مورد قضاوت قرار گیرد. پیمایش با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه صورت گرفت. جمعیت تحت مطالعه شامل همة 24 نفر دانشجویان گروه, 65 نفر دانش‎آموخته, 65 نفرکارفرما, 4 عضو هیأت علمی و رئیس گروه است. نتایج ارزیابی نشان می‎دهند که باتوجه به اهداف و رسالتهای گروه آموزشی, اهداف دوره مطلوب و دروندادها نظیر (دانشجویان, منابع یادگیری, برنامه‎ درسی, و …), فرآیندها شامل (یادگیری, تدریس و…) و بروندادها شامل (دانش‎آموختگان و آثار علمی هیأت علمی) نسبتاً مطلوب بوده‎اند. درنهایت, براساس نتایج ارزیابی, توصیه‎هایی برای بهبود کیفیت آموزشی و پژوهشی گروه ارائه شده‎اند.