کارکرد تمثیل از دیدگاه منتقدان رمانتیک

تمثیل از اصطلاحاتی است که با وجود کاربرد گسترده و قدمتش در بلاغت غرب, به سبب برخی اشتراک ها و اختلاط هایی که با دیگر آرایه های بلاغی مانند استعاره, نماد, رمز, کنایه و... داشته, منتقدان ادبی و بلاغی ها را در ارایه تعریف دقیق و تعیین حدود و کارکرد هایش با سردرگمی رو به رو کرده است؛ از این رو در دوره های مختلف و براساس مکتب های فکری موجود, اهمیت و اعتبارش دچار افت و خیزهای فراوان شده است.نظریه پردازان مکتب رمانتیسم برای اولین بار ویژگی ها و کارکردهای تمثیل را در مقایسه با نماد بررسی کردند. آن ها سعی کردند با ارایه تعریف دقیق و مشخص کردن ویژگی های هریک, مرزهای این دو اصطلاح را روشن کنند. در واقع معنای مدرن تمثیل مدیون نظریات کسانی چون گوته, شلینگ, اگوست ویلهلم شلگل و کالریج است. این نظریه پردازان اولین تلاش های نظام مند را در تبیین و تعریف اصطلاح تمثیل به معنای امروزی انجام دادند. بنابراین هدف نگارنده در این جستار, ارایه گزارشی از کارکردها و ویژگی های تمثیل در مکتب رمانتیسم از رهگذر مرور نظریات منتقدان صاحب نظر در این حوزه مانند گوته, شلینگ, شلگل و کالریج است.