برداشت ها و کج فهمی های مرد سالارانه از متون دینی در ادب فارسی

نظم و نثر ادب کهن فارسی, انباشته از ابیات و واژه هایی در نکوهش و خوارداشت زنان است, که گویندگان آن ها با استناد به آیات و حدیث, تلاش کرده اند, با نسبت دادن بسیاری از آن ها به بزرگان دینی, ناخودآگاه, زنان را نادیده بگیرند و آنان را سراپا عیب و گناه نشان دهند.پژوهش پیش رو بر آن است که نشان دهد چرا آیات و احادیث, دست آویز این زن ستیزی شده و کج فهمی ها چه گونه می تواند گاهی تفسیر آیات و یا مضمون حدیثی را به عکس نمایان کند.جامعه آماری پژوهش را کتاب های قابوس نامه, کلیله و دمنه, طوطی نامه, سندباد نامه, اغراض السیاسة فی اعراض الریاسة, راحة الارواح یا بخت یارنامه, جوامع الحکایات و لوامع الروایات, تاریخ بلعمی, تاریخ جهان گشای جوینی, اخلاق ناصری, و نصیحة الملوک, از میان متون نثر, و دیوان های شعر و مجموعه آثار اوحدی, انوری, سنایی, مولوی, خاقانی, نظامی, و جامی, از میان متون نظم فارسی, تشکیل می دهند, که البته گاهی بنابر ضرورت, به برخی اشعار شاعران دیگر هم اشاره شده است.این بررسی نشان داد که برخی از تفسیرها و داستان های قرآن, تحت تاثیر باورهای عرب جاهلی یا اسرائیلیات کتاب مقدس, آن چنان دست خوش آمیختگی شده است که گاهی شناخت درستی و نادرستی آن ها از هم دشوار است. درباره احادیث هم می توان گفت که بسیاری از این دست احادیث منسوب به پیامبر یا بزرگان دین جعلی است و سند معتبری برای شان وجود ندارد یاگویندگان آن ها ثقه نبوده اند. بیش تر این احادیث, در اصل, امثال و حکم موروثی اند که به نام حدیث رواج یافته است.