تحلیل تطبیقی شاخص های اشتغال شهری شهرستان های ایران

امروزه نقش اشتغال در پویایی زندگی جوامع شهری بر کسی پوشیده نیست, به طوری که می توان گفت بسیاری از مسایل و مشکلات جوامع شهری ریشه در ساختار بیمارگونه اشتغال آنها دارد. از طرف دیگر اشتغال و نابرابری دو مقوله کاملا مرتبط و به هم وابسته اند, فرصت های نابرابر اشتغال در مناطق مختلف, زمینه ساز نابرابری در سایر زمینه های توسعه می گردد و نابرابری در سطح توسعه در میان مناطق, عدم تعادل و توازن در ایجاد فرصت های شغلی را رقم می زند, بنابراین, برخی مناطق توسعه یافته تر می شوند و مناطقی از توسعه یافتگی باز می مانند و این امر به هم خوردن تعادل در نظام شهری کشور را در دراز مدت در پی دارد. بنابراین, شناخت وضعیت اشتغال شهری مناطق مختلف کشور برای برنامه ریزی و دخالت آگاهانه در این زمینه از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این پژوهش, با به کارگیری 16 شاخص کمی و کیفی, اشتغال شهری شهرستان های کشور در سرشماری 1385 با استفاده از روش های موریس, TOPSIS و GIS مطالعه, رتبه بندی و طبقه بندی شده است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که شهرستان های کشور از لحاظ شاخص های اشتغال شهری با سطح توسعه یافتگی فاصله زیادی دارند و تنها 8 شهرستان در سطح نیمه توسعه یافته (میان توسعه) واقع شده است و سایر شهرستان ها از لحاظ توسعه در وضعیت محروم قرار دارند. همچنین میان شهرستان های کشور از نظر توسعه یافتگی در زمینه اشتغال شهری, عدم تعادل و نابرابری چندانی وجود ندارد. در نهایت با توجه به وضعیت توسعه یافتگی پایین بعضی از شهرستان ها نسبت به سایر شهرستان ها در زمینه اشتغال شهری و در جهت حفظ و بهبود تعادل نظام شهری کشور در دراز مدت, یک اولویت بندی از شهرستان های کشور به منظور برنامه ریزی و دخالت آگاهانه در اشتغال شهری آنها ارایه شده است.