تبیین چارچوب مفهومی منظر مدنی

بیان مسئله: پژوهش حاضر برای پاسخ به چگونگی تحقق مفهوم منظر مدنی صورت گرفته است. منظر مدنی نگرش های دموکراتیک را به عرصه ی طراحی و برنامه ریزی منظر شهری وارد کرده است. مدنیت, به مثابه ی گفتمان سیاسی-اجتماعی, شیوه ی ایجاد فضای مشترک میان افراد به منظور برقراری ارتباط بر بنیان تفاوت ها و اختلاف هاست. منظر نیز به عنوان یک ماهیت میان رشته ای, به طور ذاتی وسعت و محدودیت های عدالت اجتماعی در فضا را نشان می دهد. لذا تبیین مفهوم منظر مدنی نه به معنای ارائه ی یک تعریف قطعی و تعیین کننده, بلکه جستجوی عواملی است که بر چگونگی امکان تحقق مفهوم مدنیت در فضا به طور عام و منظر به طور خاص دلالت می کنند. هدف پژوهش: تبیین چارچوبی مفهومی از منظر مدنی براساس ایده ها و مفاهیم بروز مدنیت در معماری منظر, هدف این پژوهش است. ازاین رو ابتدا چیستی نسبت فضا و ابعاد جامعه ی مدنی, و سپس فرصت ها و محدودیت هایی که در فرایند برنامه ریزی فضا امکان تقویت یا تضعیف گفتمان سیاسی-اجتماعی را موجب می شود؛ تحلیل شده است. در مرحله ی بعد, با این پرسش که چگونه فعالیت های دموکراتیک و مردمی در کنار دانش تخصصی برای برنامه ریزی های زیست محیطی ضرورت دارد؛ جایگاه جامعه در فرایند طراحی منظر مورد پرسش قرار گرفته است. در نهایت با الهام از سه رکن جامعه ی مدنی, ابعاد منظر مدنی تبیین شده است. روش پژوهش: پژوهش حاضر, از نوع توصیفی-تحلیلی است و در جمع آوری اطلاعات از شیوه ی کتابخانه ای بهره گرفته شده است. با استفاده از روش تحلیل محتوا, مفاهیم اصلی پژوهش دسته بندی شده و با مفاهیم منظر تطبیق یافته است. نتیجه گیری: با الهام از سه بعد جامعه مدنی (افکار عمومی, نهاد, جنبش) منظر مدنی به سه ویژگی قابل تطبیق با اصول مدنیت به ترتیب هدف, ساختار و مفهوم تقسیم شده است. با این دیدگاه هدف از منظر مدنی, فعل مدنیت, ساختار, ساخت اجتماعی و معنا, دغدغه ها و ایده آل های مفهومی جامعه ی مدنی است.