اثرات زمان استفاده از eCG بر کارایی تولیدمثلی میش های نژاد شال در روش کوتاه مدت همزمان سازی فحلی در فصل تولیدمثلی

زمینه ی مطالعه: همزمان سازی فحلی, ابزاری ارزشمند در مدیریت تولیدمثل میش است. هدف: هدف از انجام این مطالعه, بررسی کارآیی و بهترین زمان استفاده از eCG در برنامه کوتاه مدت همزمان سازی فحلی مبتنی بر GnRH-PGF2α در فصل تولیدمثل در میش های نژاد شال بود. روش کار: 160 رأس میش 6-2 ساله غیرآبستن انتخاب و به صورت تصادفی به 4 گروه مساوی تقسیم شدند. به همه میش ها در روز صفر, 25 میکرو گرم آلارلین استات (آنالوگ GnRH) و در روز پنج, 75 میکرو گرم دی-کلوپروستنول (آنالوگ PGF2α ), تزریق گردید. به گروه اول (شاهد) هورمون دیگری تزریق نشد. گروه های دوم تا چهارم به ترتیب 48 ساعت قبل, 24 ساعت قبل و همزمان با تزریق PGF2α , 400 واحد بین المللی eCG دریافت کردند. میش ها تا 96 ساعت پس از تزریق PGF2α , در معرض قوچ های بارور قرار گرفتند. غلظت پروژسترون خون پیش از تزریق و ده روز پس از تزریق PGF2α اندازه گیری شد. نتایج: غلظت پروژسترون پیش از تزریق PGF2α تفاوتی بین گروه های آزمایشی مختلف نشان نداد (05/0P>), ولی غلظت آن 10 روز پس از تزریق PGF2α , در گروه های 2 و 3 نسبت به گروه های 1 و 4 بالاتر بود (05/0P<). درصد بروز فحلی در پی استفاده همزمان eCG و PGF2α در مقایسه با سایر گروه ها افزایش یافت (05/0P<). درصد بروز فحلی, طی روز اول پس از تزریق PGF2α در گروه های دوم و سوم به طور معنی داری از گروه اول و چهارم بیشتر بود (05/0P<). همچنین اختلاف معنی داری بین درصد بروز فحلی طی روز دوم, بین گروه های اول و چهارم و گروه های دوم و سوم مشاهده گردید (05/0P<). میانگین زمان شروع فحلی پس از تزریق PGF2α به طور معنی داری در گروه های دوم و سوم کمتر از گروه اول و چهارم بود (05/0P<). نرخ آبستنی, میزان بره زایی, چندقلوزایی و نرخ تزاید گله اختلاف معنی داری را در بین گروه های آزمایشی نشان نمی دادند (05/0P>). نتیجه گیری نهایی: استفاده از eCG در زمان های مختلف (24 و 48 ساعت قبل و همزمان با PGF2α ), در روش کوتاه مدت همزمان سازی فحلی مبتنی بر GnRH-PGF2α در فصل جفت گیری, می تواند بر روی شاخص های فحلی موثر باشد. با توجه به تنوع توده های گوسفند کشور, استفاده همزمان eCG و PGF2α در روش کوتاه مدت, ممکن است نتایج قابل قبولی داشته باشد.