حسادت و سیاست؛ نوزیک در برابر رالز

رالز برای ایجاد وضعیتی منصفانه و بی طرفانه در وضع نخستین جهت تدوین اصول عدالت, با فرض اصل عدم نفع متقابل در وضع مذکور, ویژگی های روان شناختی نمایندگان همچون نوع دوستی و حسادت که قابلیت تاثیرگذاری بر تدوین اصول عدالت را دارند, از وضع مذکور حذف می کند. اما برخی از رقبای فکری وی همچون روبرت نوزیک که یکی از پایه گذاران مکتب لیبرتارین است, از دیدگاه رالز انتقاد می کند و روش وی را نه تنها منصفانه و بی طرفانه نمی داند بلکه آن را خلاف طبع بشر و ناروا می شمرد. وی حذف حسادت از وضع نخستین را غیرقابل دفاع می داند زیرا طبیعت آدمی با تمام ویژگی هایش باید در یک نظریه سیاسی در نظر گرفته شود. با این حال نوزیک نظریه رالز را نیز خالی از حسادت نمی داند. به نظر وی, از جمله اصولی که در نظریه رالز باعث به وجود آمدن حسادت می شود, اصل تفاوت است. در این مقاله انتقادات نوزیک تحلیل می شود و به این سوالات پاسخ داده می شود که آیا در نظر گرفتن ویژگی حسادت در تدوین نظریه عدالت ضروری است؟ همچنین آیا نظریه عدالت رالز, خود موجد حسادت است؟ نقد و بررسی آرای رالز و نوزیک در چارچوب تحلیل محتوا و مقایسه ایست.