درآمدی بر ارزشیابی اخلاق ناصری

اخلاق ناصری یکی از آثار علمی بر جای مانده از خواجه نصیرالدین طوسی در موضوع حکمت و اخلاق است که به زبان فارسی و با نثری متین و شیوا نگارش یافته و نظر اهل علم و ادب را به خود معطوف داشته و حتی تحسین برخی از خاورشناسان بنام را برانگیخته است. محقق طوسی در این کتاب که به طبقه نثر تعلیمی تعلق دارد و نخستین رساله از رسالات سه گانه در خصوص اخلاقیات است, می‏ کوشد با روشی منطقی به ارایه طریق در تربیت نفس پردازد و راه وصول به کمال عقلی را هموار سازد. این مقاله در پی آن است که دیدگاه خواجه نصیر به علم اخلاق و روش کار وی را در شکل‏ گیری ساختار علمی- ادبی اخلاق ناصری مورد بررسی قرار دهد, تصویری روشن از میزان توجه و اعتنای بزرگان دین و دانش را بدان ارایه نماید, به تبیین وصایای اخلاقی افلاطون از زبان خواجه پردازد و از تاثیر اندیشه‏ های اخلاقی دانشمند طوس در پیدایش اخلاق ناصری سخن به میان آورد.