آیا صدای شیرین همان باور و اندیشه نظامی است؟

با بررسی منظومه خسرو و شیرین از نظرگاه روانشناسی تحلیلی می توان دریافت که این منظومه, دوصدایی است. بدین معنی که صدای غرا و سرکوب گر نظامی در برابر صدای قهرمان مونث داستان قرار می گیرد و شگفتا که همین صدای خفه و خاموش شیرین بر بانگ غرای نظامی غلبه می کند. در حقیقت عملکرد و رفتار موقرانه و سنگین وار شیرین که برساخته داستان پرداز است, بلندترین بانگ در سراسر این منظومه, است که تا لحظه مرگ خاموش او ادامه دارد. هنگامی که صدای شیرین را که برخاسته از ناخودآگاه شاعر است, با نگاهی روان شناسانه تحلیل کنیم, در می یابیم که آنیمای شاعر در پرداخت شخصیت شیرین, نقشی بیشتر از بن مایه اصلی روایت داشته است.