تحلیل گفتمان انتقادی در روایت های زنان تحت خشونت خانگی بر اساس مدل کنشگران اجتماعی ون لیُوِن (2008)

پژوهش حاضر با هدف بررسی روایت های زنان از تجربة شخصیِ خود نسبت به خشونت های خانگیِ اعمال شده بر آن ها و آشکار ساختن ایدئولوژی تولیدکنندگان روایت ها نسبت به خود و افراد خشونت گر انجام شده است. به این منظور, پنجاه روایتی که مستقیماً به وسیلة زنان خشونت دیده نقل شده بود, به صورت تصادفی انتخاب شده و با استفاده از مدل کنشگران اجتماعی ون لیُوِن (Van Leeuwen, T. (2008) بررسی شده اند. یافته ها نشان می دهد که در روایت های مورد بررسی, کنشگران به صورت برجسته نشان داده شده اند و برای بازنمایی افراد خشونت گر, در مقایسه با افراد خشونت دیده, به میزان بیشتری از مؤلّفه های گفتمان مدار جامعه شناختی-معنایی استفاده شده است. تفاوت کاربرد برخی از مؤلّفه ها برای بازنمایی افراد خشونت گر و افراد خشونت دیده چشمگیر است. این تفاوت می تواند نشان دهنده آن باشد که زنان خشونت دیده جایگاه مناسبی برای خود در نظر نمی گیرند؛ در متحمّل شدنِ خشونت, افزون بر اینکه افراد خشونت گر را عامل اصلی می دانند, احتمالاً خود را هم تا اندازه ای گناه کار می دانند؛ اعضای خانوادة خود را, حتی در مواردی که بی گمان خشونت گر هستند, به طور منفی ارزش گذاری نمی کنند؛ و نگاه بالا به پایینی که جامعه نسبت به زنان دارد, در گفتار و در نتیجه در ایدئولوژی خود زنان هم نمایان است.