بازار مسکن شهری و برنامه ریزی مسکونی اشاره به مورد تهران

نگاه به "مسکن" و "برنامه ریزی مسکونی" هیچ گاه یکدست نبوده چرا که برخی جوامع و حکومت ها، مسکن را "فضایی رفاهی" و برخی آن را "کالایی مصرفی" پنداشته اند. "مشکل مسکن" با وجود به کارگیری سازوکار برنامه ریزی در برخی کشورها همواره یکی از پابرجاترین مشکلات شهری بوده است، به این دلیل که به جای برخورد با سبب مشکل همواره نشانه های آن مورد توجه قرار گرفته است. "مشکل مسکن" بین کشورهای کمتر و بیشتر توسعه یافته جهان تفاوت ماهوی اندکی دارد، هرچند که امروزه در دسته نخست، دسترسی گروه وسیعی از جمعیت حتی به ارزان ترین نوع مسکن و در دسته دوم، تقاضا به مسکن ارزان ترین و با کیفیت بهتر این مشکل را شکل می دهد.مشکل مسکن در تهران را، که باید از یک سو بخشی از یک مشکل فراگیر در سطح ملی و از سوی دیگر بخشی از مجموعه مشکلات شهری تهران شمرد، ابعاد گوناگونی دارد که در افزایش بهای مسکن (فروش و اجاره) و خروج بخشی از خانوارها از بازار مسکن این شهر و رانش آن ها به نواحی حاشیه ای و بیرونی شهر، کمبود مسکن مناسب گروه های درآمدی گوناگون، فرسودگی مسکن موجود و یورش سوداگران ملکی به مسکن غیرفرسوده، ... تجلی می یابد. بازار مسکن شهر تهران به شدت تحت تاثیر آمال، ارزش ها، الگوهای رفتاری و تصمیم گیری بخش غیرعمومی قرار دارد. حضور ناکامل و ناکافی بخش عمومی در عرضه مسکن، بازار مسکن را میدان همآورد بخش خصوصی ساخته است. بخش عمومی، بدون آن که اهداف خود را به روشنی و گویایی لازم بیان نموده باشد، قیود اندکی بر فعالیت های ساختمان سازی بخش غیر عمومی که هدف بر بیشینه کردن سود خود دارد، وارد آورده است. آن چه مورد "مشکل مسکن" شهر تهران می توان بیان نمود، نبود نگرش و رهیافتی ویژه برای شناسایی و رویارویایی با این مشکل و ابعاد گوناگون آن و نبود سازوکاری مناسب برای هدایت و مهار ساختار فضایی مسکن است.