طراحی سامانه استحصال آب باران به کمک تصاویر پهپاد

مقدمه و هدف: کشور ایران به لحاظ اقلیمی که در آن قرار گرفته است, با مشکل کمبود منابع آبی مواجه است. از آنجا که سطح وسیعی از مساحت شهر ها را سطوح نفوذ ناپذیر خیابان ها تشکیل می دهند, حجم آب استحصالی از این سطوح قابل توجه بوده و می تواند فشار بر منابع آب را کاهش دهد و پاسخگوی بخش عمده ای از نیازهای غیرشرب باشد. ضمن آن که از گسترش آلودگی ناشی از سرریز و پس زدگی تأسیسات جمع آوری آب های سطحی و افزایش غیراقتصادی ابعاد آن ها جلوگیری می کند. مواد و روش ها: در این مطالعه, طراحی سامانه استحصال آب باران از سطوح آسفالت با هدف تأمین بخشی از نیاز فضای سبز دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس, با استفاده از تصاویر پهپاد انجام شد. بدین منظور, داده های در دسترس 22 ساله بارش روزانه و 761 تصویر هوایی با استفاده از پهپاد DJIPhantom 3 Professional تهیه شد. سپس مدل رقومی ارتفاع منطقه شد و برای تعیین مسیر رواناب, حوضه بندی منطقه در محیط GIS صورت گرفت. پارامتر های درصد قابلیت اطمینان و نسبت سرریز از مخزن برای هر سطح به ازای حجم های مختلف مخازن برآورد گردید. سپس حجم بهینه هریک از مخازن با استفاده از الگوریتم ژنتیک تعیین شد. یافته ها: با توجه به وضعیت توپوگرافی سطوح خیابان دانشکده, رواناب حاصل از آن ها قابل جمع آوری در یک مخزن نیست, لذا 4 مخزن A, B, C و D با حجم های بهینه شده به ترتیب برابر با 15/6, 46/3, 1 و 20 مترمکعب در نقاط مختلف سطوح خیابان ها در نظر گرفته شد. بحث و نتیجه گیری: با طراحی سامانه های استحصال آب باران, می توان حجم قابل توجهی از آب باران را برای مصارف غیرشرب دانشکده ذخیره نمود.