مقایسه تاثیر اریترو مایسین و آیور مکتین بر تخلیه شیردان در گوساله ها

موتیلیدی ها به خصوص اریترومایسین توان بالایی در القای تخلیه شیردان دارند. هدف از این مطالعه مقایسه سرعت تخلیه شیردان در گوساله هایی بود که اریترو مایسین یا آیورمکتین دیگر عضو گروه ماکرولیدی ها را دریافت کرده بودند. شش گوساله نر که 12 ساعت گرسنه نگاه داشته شده بودند یکی از درمان های زیر را دریافت کردند 1- گروه شاهد: 2 میلی لیتر کلرورسدیم 0.9 درصد در عضله گردن, 2- گروه آزمایش 1: در این گروه 200 میکروگرم به ازای هر کیلوگرم آیورمکتِین داخل وریدی, 3- گروه آزمایش 2: د ر این گروه 8.8 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم اریترومایسین در عضله گردن پس از 30 دقیقه هر گوساله 2 لیتر شیر (حاوی استامینوفن به میزان 50 میلی گرم بر کیلو گرم) دریافت نمود. حداکثر غلظت پلاسمایی مشاهده شده ( Cmaxواقعی) و زمان رسیدن به این غلظت حد اکثر ( Tmaxواقعی) از نمود ار غلظت پلاسمایی استامینوفن و گلوکز بدست آمدند. رگرسیون غیر خطی برای مدل سازی رابطه غلظت زمان و محاسبه Cmax مدل و Tmax مد ل مورد استفاده قرار گرفت. حداکثر غلظت پلاسمایی و زمان رسیدن به حداکثر غلظت پلاسمایی از نمودار غلظت پلاسمایی استامینوفن و گلوکز استخراج گردید و سرعت تخلیه شیردان بدین روش تخمین زده شد. از تست آماری Repeated-measures ANOVA و نرم افزار آماری SPSS14.0 برای آنالیز نتایج بهره جسته شد. نتایج نشان داد تجویز آیورمکتین نیز نظیر اریترومایسین ولی اندکی کمتر از آن می تواند موجب افزایش سرعت تخلیه شیردان گردد. هم چنین سرعت افزایش گلوکز پلاسما متعاقب تجویز آیورمکتین بسیار مشابه اریترومایسین و قابل مقایسه با آن می باشد. یافته دیگر این تحقیق آن است که آیورمکتین بر خلاف سایر ماکرولیدی ها علیرغم نداشتن گروه دی متیل آمینو بر حرکات گوارشی موثر واقع گردیده است و شاید گواه این باشد که آیورمکتین با روشی غیر از تاثیر بر گیرنده های موتیلینی و یا بدون واسطه گروه دی متیل آمینو اعمال اثر می نماید.