خوانشی هرمنوتیکی از نگاره ی «هفت واد» بر اساس پدیدارشناسی هرمنوتیکی هنر نزد هایدگر

پدیدارشناسی هرمنوتیکی, از جریان های پدیدارشناسی پساهوسرلی است که با مساعی مارتین هایدگر شکل گرفت و در آن, تمرکز از روی چگونگی قوام یافتن معنای جهان در آگاهی انسان (مساله ی پدیدارشناسی کلاسیک) برداشته شده و به سوی رویکردی جهت آشکارگی جلوه هایی از حقیقت وجود چرخش یافت. هایدگر در دوره ی دوم اندیشه اش با به کار گرفتن رویکرد پدیدارشناسانه ی هرمنوتیکی در مورد آثار هنری, نقش هنر را در انکشاف حقیقت وجود مورد توجه قرار داده و در این راستا در کتاب سرآغاز کار هنری, خوانشی از نقاشیِ یک جفت کفش اثر ون گوگ ارایه داد. در مقاله ی حاضر رویکرد هایدگر برای خوانش نگاره ای ایرانی به نام «هفت واد», متعلق به کتاب شاهنامه ی طهماسبی از مکتب نگارگری تبریز صفوی, الگو قرار گرفته تا با روشی تحلیلی-تطبیقی و با تمرکز بر تحلیل موقعیت دازاین به عنوان معیار کیفیت آشکارگی عالم, امکان گشایش وجوهی مغفول از وجود فراهم آورده شود. نتیجه ی کار هموار شدن راهی است برای پدیدارشناسی هرمنوتیکی آثار نقاشی در مقام عمل, با قابلیت بسط یافتن در دیگر آثار هنری, که در مورد نگاره ی هفت واد, فارغ از مقصود هنرمند و زمینه ی خلق اثر, در دو بخش روایت و اجزای تصویر به کار گرفته شده و منجر به ارایه ی تاویلی منحصر به فرد از وجود گشته است.