اثر یک دوره تمرینات ویبریشن کل بدن بر تعادل پویای دانشجویان مرد ورزشکار

تمرینات ویبریشن کل بدن(WBVT)  به عنوان یک روش جدید تمرینی که موجب تحریک مکانیکی سیستم عصبی - عضلانی می شود, مورد توجه قرار گرفته است. با توجه به رابطه بالا بین کارایی سیستم عصبی - عضلانی با تعادل پویا که جزء لاینفک فعالیت های روزمره و ورزشی می باشد, هدف این پژوهش بررسی اثر یک دوره تمرین ارتعاش کل بدن بر تعادل پویای دانشجویان مرد ورزشکار بود. 20 نفر از دانشجویان مرد ورزشکار رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی (سن: 20.70±1.03 سال, وزن: 69.25±6.21 کیلوگرم, قد: 174.5±5.05 سانتی متر و شاخص توده بدنی:22.58±3.1 ) داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. قبل از شروع تمرینات ویبریشن کل بدن, تعادل پویا با استفاده از تست تعادلی گردش روی ستاره (SEBT) اندازه گیری شد. گروه تجربی یک دوره تمرینات ویبریشن کل بدن را در 10 روز (فرکانس 30 هرتز, دامنه 10 میلی متر, در 5 وضعیت بدنی مختلف هر وضعیت بدنی 2 دقیقه ویبریشن با فاصله 40 ثانیه استراحت) انجام دادند. پس از اتمام تمرینات, پس آزمون SEBT از دو گروه کنترل و تجربی به عمل آمد. از روش های آماریMANOVA , تحلیل واریانس دو راهه با اندازه گیری های مکرر و t همبسته به منظور تحلیل داده ها استفاده شد. بعد از تمرینات ویبریشن تفاوت های معنی داری در پنج جهت (داخلی, قدامی - داخلی, خلفی, خلفی - داخلی و خلفی - خارجی) نشان داد. در حالی که در سه جهت (قدامی, قدامی - خارجی و خارجی) دو گروه تفاوت معنی داری نداشتند, در شرایطی که مقایسه بین کلیه هشت جهت در یک زمان انجام گرفت بین دو گروه از نظر تعادل پویا اختلاف معنی داری مشاهده شد. بهبود در تعادل پویا, در پنج جهت داخلی %4.96, قدامی - داخلی %4.3, خلفی %8.6, خلفی - داخلی %6.22 و خلفی خارجی %7.9 مشاهده شد. با توجه به یافته های این تحقیق می توان چنین نتیجه گیری نمود که به طور کلی تمرینات ویبریشن کل بدن می توانند تعادل پویا را بهبود بخشند اما بهبود در تعادل پویا, احتمالا در برخی جهات ویژه (داخلی, قدامی - داخلی, خلفی, خلفی - داخلی و خلفی - خارجی) رخ می دهد.