ارزیابی حساسیت فیزیکی نوار ساحلی تالاب میانکاله بر اساس شاخص حساسیت محیط زیستی (ESI)

محدوده ساحلی میانکاله در بخش جنوب شرقی دریای مازندران, در بر دارنده خلیج گرگان و تالاب میانکاله به عنوان یکی ازتالاب های بین المللی ثبت شده در کنوانسیون رامسر می باشد و از جمله عرصه هایی است که واجد پتانسیل مناسب جهت فعالیت های گردشگری است. از سوی دیگر افزایش روند توسعه اقتصادی به ویژه در فعالیت های نفتی در کشورهای حوزه مورد بررسی, بر لزوم مدیریت و حفاظت از این سواحل می افزاید. هدف از انجام این تحقیق مدیریت خط ساحلی با استعانت از مدل های ارائه شده توسط NOAA و تعیین شاخص حساسیت محیط زیستی (ESI) می باشد. بدین منظور با توجه به بازدیدهای میدانی صورت گرفته, استفاده از تصاویر ماهواره ای و سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS), تقسیم بندی حساسیت فیزیکی سواحل انجام شد. طبق نتایج حاصل از بررسی پارامترهای فیزیکی انرژی موج, شیب و جنس بستر مشخص شد که در بازه مورد مطالعه, قسمت غربی سواحل میانکاله در طبقه 4 دسته بندی NOAA, جای می گیرد. بخش مرکزی این سواحل در طبقه 9B قرار دارد و محدوده های گمیشان, خواجه نفس, چالاشت و خلیج گرگان دو در طبقه 10D مطابق دسته بندی NOAA قرار می گیرند. نتایج این بررسی ها بیانگر این مطلب می باشند که در این سواحل, به دلیل پایین بودن تنوع فیزیکی به لحاظ ویژگی های ژئومورفولوژیکی و جنس بستر ساحل, هم چنین وجود منابع زیستی حساس, در صورت بروز آلودگی نفتی, احتمال باقی ماندن آلاینده ها به مدت طولانی وجود دارد که این خود دلیلی بر لزوم توجه بیشتر به مدیریت سواحل در این استان می باشد.