سنگ آفتاب اکتاویو پاز و تأثیر آن بر ذهن و زبان شاملو

سنگ آفتاب اکتاویو پاز, یکی از آثاری است که شاملو را در راه رسیدن به زبانی مستقل و تازه, وام دار خود می سازد. این وامداری گاهی چنان منفعلانه است که علاوه برکاربرد آینه وار مفاهیم و واژگان و تصاویر, به توازی درساختارهای نحوی نیز ختم می شود و گاهی چنان عمیق است که به آفرینش خبرعظیم می انجامد و موجب گریز شعرش از قراردادهای مالوف نظام بلاغی می گردد. تعمق مبانی مکتب اکتاویو پاز در پاره ای از اشعار شاملو, مخاطبان را از رسیدن به نظام ثانوی ذهن و زبانش دور می کند. وی در تاثیرپذیری از پاز, به جای ایجاد فضایی سوررئالیستی, عمقی سوررئالیستی به اشعار خود می بخشد. گاهی تحت تاثیر پاز, ترکیبهای عاطفی و فکری ای ارائه می کند که مبتنی بر منطقی حجمی – فضایی اند. شاملو نیز بسان پاز, توجهی خاص به زمان و گریز از آن دارد و هر دو به دنبال فرا زمانند اما واقعیت برتر حاکم بر فرازمانی شعر پاز والاتر است. البته عقل گرایی و عقل گریزی, شاملو وپاز را در تعارض با یکدیگر قرار می دهد.