اولویت بندی عوامل معناساز در فرآیند ادراک محیط با استفاده از تکنیک تاپسیس جهت تدوین مدل علت و معلولی معنا

برای ادراک محیط انسان نیازمند ایجاد نوعی تطابق میان حالات روانی خود و نیروهای محیطی ناشی از پدیده است, بنابراین فضای احاطه کننده مخاطب از طریق سازمان عناصر, بر احساس ما از محیط تأثیر می گذارد. ازاین رو یافتن عوامل معناساز در فرآیند ادراک به معماران برای طراحی کمک می کند. هدف پژوهش حاضر یافتن عوامل تأثیر گذار بر شکل گیری معنا, رتبه بندی این عوامل به منظور یافتن اولویت های برتر تأثیرگذار, یافتن نحوه ارتباط و تأثیر گذاری متقابل عوامل بر یکدیگر و چگونگی کارکرد بهینه آن ها می باشد. این پژوهش از لحاظ هدف, یک پژوهش کاربردی و از نظر طرح پژوهش, توصیفی محسوب می شود. در بخش نظری به منظور یافتن عوامل معناساز, از منابع اینترنتی, مطالعات کتابخانه ای و اسنادی استفاده شده است. در این راستا 28 عامل تأثیرگذار بر معنا شناسایی شدند و پرسشنامه بر اساس الزامات تکنیک تاپسیس تنظیم شد. جامعه آماری پژوهش, شامل استادان و دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه های شهر شیراز می باشد. اطلاعات حاصل از تعداد 203 پرسش نامه های برگشتی, با استفاده از تکنیک تاپسیس و روش آنتروپی شانون, تجزیه و تحلیل شد. یافته ها نشان داد که عامل «هویت و شخصیت»(Ci=1. 00, Di+=0. 00, Di-=0. 20)در زیرمعیارهای شخصیتی و «نوع رابطه انسان با محیط» (Ci=1. 00, Di+=0. 00, Di-=0. 26) در زیرمعیارهای محیط رفتاری در رتبه ی اول تأثیرگذاری قرار دارند. در نهایت به تدوین مدلی جامع و ساختاری نظام مند از عوامل تأثیر گذار بر شکل گیری معنا با استفاده از نرم افزار ونسیم اقدام گردید. این مدل علت و معلولی با تشکیل یک ساختار به هم پیوسته از عوامل با توجه به اولویت آن ها, نشانگر نحوه ارتباط و تأثیر گذاری متقابل عوامل بر یکدیگر است.