تحلیل تطبیقی سطح و میزان توسعه یافتگی اجتماعی شهرستان های استان هرمزگان

هدف اصلی برنامه ریزی منطقه ای در کشورهای مختلف تحقق توسعه و کاهش نابرابریهای منطقه ای و نیل به توسعه پایدار است. گام نخست درحل مسائل ناشی ازعدم تعادل های منطقه ای شناخت و سطح بندی مناطق از نظربرخورداری در زمینه های گوناگون اقتصادی, زیربنایی, ارتباطات, اجتماعی, فرهنگی, بهداشتی, درمانی, آموزشی, و غیره است. لازمه برنامه ریزی منطقه ای, شناسایی جایگاه مناطق نسبت به یکدیگر به لحاظ توسعه است. این تحقیق تلاش دارد با بهره گیری از روش های اسنادی, تحلیلی و علی و با استفاده از روش تحلیل عاملی, با بکاربردن 38 شاخص آموزشی, بهداشتی و درمانی, فرهنگی, زیر بنایی و ارتباطی شهرستان های استان هرمزگان را از لحاظ میزان توسعه یافتگی رتبه بندی نماید. در این مقاله ابتدا ضمن تشریح تکنیک تحلیل عاملی و با استفاده از نرم افزار. 16spss شاخص های مورد مطالعه به 5 عامل تقلیل یافته و به صورت ترکیبی در عوامل معنی دار ارائه گردیده است. سپس بر اساس نتایج حاصله (امتیازات عاملی) با بکار گیری روش تحلیل خوشه ای, سطح بندی شهرستان های استان هرمزگان در گروه های همگن و مشابه به لحاظ میزان توسعه یافتگی هر یک از آن ها صورت پذیرفته است. نتایج حاصله از این تحقیق نشان می دهد که پراکنش سطوح توسعه نامتعادل بوده و بین شهرستان های استان هرمزگان از نظر توسعه یافتگی ناهماهنگی دیده می شود و این تفاوت و پراکندگی در بخشهای مختلف آموزشی, بهداشت و درمان, فرهنگی, ارتباطات و رفاهی و زیربنایی وجود دارد. به طوری که شهرستان های ابوموسی, پارسیان, بندرعباس توسعه یافته و شهرستان های بستک, لنگه, حاجی آباد در حال توسعه و شهرستان های خمیر, رودان, قشم کمتر توسعه یافته و شهرستان های جاسک و میناب در سطح محروم هستند. راهکارهای این تحقیق می تواند در بهینه سازی وضع موجود و ساماندهی سطوح توسعه در این استان موثر باشد.