رویکرد سیاست خارجی ترکیه در منطقه قفقاز با تاکید بر جمهوری آذربایجان

با افول گفتمان کمالیستی و پیروزی اسلام گرایان, خط و مشی سیاست خارجی ترکیه تغییرات بنیادینی را شاهد بوده است. جاه طلبی های بلند پروازانه آنکارا برخلاف گذشته این کشور را نه به عنوان پل ارتباطی شرق و غرب, بلکه کشوری مرکزی در میان مناطقی استراتژیک نظیر قفقاز و آسیای مرکزی, بالکان و خاورمیانه در نظر دارد. دکترین نوعثمانی گری حاکم بر سیاست خارجی حزب عدالت و توسعه به دنبال بسط نفوذ این کشور در مناطق پیرامونی و ادغام با این جوامع با هدف کسب اهمیت استراتژیک جهانی برای ترکیه می باشد. به رغم عدم موفقیت رویکرد ادغام گرایانه آنکارا در برخی حوزه های جغرافیایی نظیر منطقه خاورمیانه, سوال اصلی مقاله به عواملی اشاره دارد که به موفقیت رویکرد پیرامون گرایانه ترکیه در رابطه با جمهوری آذربایجان یاری رسانده اند؟ در پاسخ به آن این فرضیه مطرح شده است, پیوند های قومی و فرهنگی, روابط اقتصادی قوی به خصوص در زمینه انرژی و جایگاه وزن ژئوپلیتیک جمهوری آذربایجان در رقابت های ژئوپلیتیک ترکیه و روسیه موجب تسهیل همکاری های ترکیه با جمهوری آذربایجان گردیده اند. نوشتار حاضر با هدف بررسی خط و مشی سیاست خارجی حزب عدالت و توسعه در منطقه قفقاز و در قبال جمهوری آذربایجان به رشته تحریر در آمده است. در این مقاله تلاش شده است به روش توصیفی و تحلیلی و با استفاده از چارچوب نظری همگرایی دلایل موفقیت رویکرد پیرامون گرایانه ترکیه در رابطه با جمهوری آذربایجان مورد بررسی قرار گیرد.