پیش بینی نحوه اثرگذاری سیاست‫, های پولی و مالی بر نرخ بیکاری در اقتصاد ایران‬,

آنچه از ادبیات سیاست‫, های مالی, پولی قابل برداشت است؛ رفتارهای دو گانه این سیاست‫, ها بر پویایی بازار نیروی کار می باشد. به عبارتی پیامد مشخصی در صورت اجرای این سیاست‫, ها در بازار نیروی کار قابل تصور نیست. در نتیجه با استفاده از مدل های پویا مبتنی بر بیزین (TVP-DMA و TVP-FAVAR), سعی در تعیین نحوه اثرگذاری این سیاست‫, ها بر متغیر نرخ بیکاری در طی زمان خواهیم نمود. بازه زمانی داده های فصلی بازه سال‫, های 1: 1370-4: 1397 می باشد. براساس نتایج TVP-DMA, نرخ رشد مخارج عمرانی در 92 دوره (از کل 112 دوره) تاثیر معناداری بر بیکاری داشته و مهم‫, ترین عامل در ایجاد تغییرات این متغیر است. بر اساس نتایج TVP-DMA سیاست مالی (مخارج بخش عمرانی و جاری دولت, کل درآمدهای مالیاتی)؛ نسبت به سیاست‫, های پولی (تغییر پایه پولی و حجم نقدینگی و نرخ ارز), اثرگذاری بیشتری بر نرخ بیکاری داشته اند. نتایج TVP-FAVAR, بیانگر آن است که تمامی متغیرهای موثر بر بیکاری در بلندمدت موجب افزایش بیکاری شده اند. به عبارتی سیاست‫, های اجرایی توانایی کاهش بیکاری را نداشته اند, ناسازگاری زمانی در اجرای سیاست‫, ها و عدم توسعه در زیرساخت های بازار نیروی کار را, می توان از دلایل عدم اثرگذاری این متغیرها دانست. ارتباط مثبت مابین نرخ بیکاری و رشد اقتصادی نیز بر اساس نتایج تحقیق گواهی بر پدیده رکود تورمی در کشور می باشد. ‬, ‬, ‬, ‬, ‬, ‬, ‬, ‬, ‬,