بررسی آموزه های راه رفتن از منظر فقه تربیتی

از نگاه قرآن کریم, یکی از مظاهر ویژه سلامت اجتماعی, الگوی صحیح راه رفتن است. حالاتی که فرد راه رونده در حین راه رفتن بر نفس و یا جوارح خود عارض می سازد, مسایل دقیق و گسترده ای را در مورد تاثیر و تاثرات مثبت و منفی فردی و یا اجتماعی برجای می گذارد که شایسته بررسی است. این پژوهش با تمرکز بر روی آیات قرآن کریم و کتب روایی اربعه و تحلیل های بنیادین روان شناختی, آموزه های تربیتی راه رفتن را از جوانب مختلف, ارزیابی نموده است. بررسی تربیتی بحث حاضر, مقتضی ضرورت تفکیک جوانب مختلف مسیله به حالات ظاهری و حالات باطنی راه رفتن, ملزومات آن و راه رفتن به سوی اماکن مقدس است. تکیه بر سفارش هایی نظیر «اعتدال در راه رفتن» با هدف عقلانیت در تعاملات اجتماعی و پرهیز از هرگونه افراط و تفریط در مظاهر آن و «داشتن آرامش و وقار در راه رفتن» که از صفات عبادالرحمن است, مورد بررسی قرار گرفته است.