تاثیر هشت هفته تمرین هوازی و عصاره بذر گشنیز بر شاخص های استرس اکسیداتیو و ATP بافت ریه رت های مسموم شده با پراکسید هیدروژن

زمینه و هدف فعالیتهای هوازی و مکملهای گیاهی بهعنوان ابزاری جهت کنترل و کاهش بسیاری از بیماریهای ناشی از استرس اکسیداتیو از جمله بیماریهای ریوی مطرح هستند. هدف این پژوهش بررسی تاثیر 8 هفته تمرین هوازی و مکمل بذر گشنیز بر برخی شاخصهای ا سترس اکسیداتیو و مقادیر ATP بافت ریه رت های نر مسموم شده با پراکسید هیدروژن بود. روش ها تعداد 42 موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار بهطور تصادفی به 7 گروه کنترل, مسمومیت, مسمومیت+ 10 kg/mg عصاره گشنیز (مکمل1) مسمومیت+ 10kg/m عصاره گشنیز (مکمل 2) مسمومیت+ تمرین, مسمومیت+ تمرین+ مکمل 1, مسمومیت+ تمرین+ مکمل 2 تقسیم شدند. مداخلات شامل 8 هفته (5 جلسه تمرین در هفته) دویدن روی نوار گردان به مدت 60 دقیقه و تزریق عصاره بذر گشنیز با دوزهای 5kg/mg و 10 طی دو هفته بود. غلظت بافتی شاخصهای ATP, MDA و PAB با ا ستفاده از کیتهای ویژه ارزیابی و داده ها با آزمون تحلیل واریانس دو راهه در سطح معناداری 0/05 تجزیه و تحلیل شد. نتایج هشت هفته تمرین هوازی غلظت ATP را بصورت معناداری افزایش و غلظت PAB ریوی را بصورت معناداری کاهش داد. (p<0/05). در حالیکه اثر معناداری بر شاخص MDA نداشت (0/05>P). از طرفی تنها دریافت 10kg/mg عصاره گشنیز باعث افزایش معنادار غلظت ATP و کاهش معنادار PAB در بافت ریه شد. تعامل تمرین هوازی با دوزهای عصاره بذر گشنیز نیز موجب افزایش معنادار غلظت ATP و کاهش معنادارغلظت MDA و PAB گردید. (p<0/05). نتیجهگیری علی رغم تاثیر مداخلات در تعدیل اثر مسمومیت برخی شاخصها, بیشترین اثر هنگام تعامل تمرین هوازی و دوزهای بالای عصاره گشنیز مشاهده گردید.