تحلیل بسامد چشمگیر اسلوب معادله در سبک هندی از چشم انداز نظریه ی تامس کوهن

سبک هندی یکی از متمایزترین سبک های شعری کلاسیک فارسی است که با سبک های قبل و بعد از خود تمایزاتی آشکار داشته و اصول و موازین خاص خود را داراست. از جمله ی این عناصر تمایزبخش بسامد فراوان کاربرد اسلوب معادله است. توجه ی ویژه ی شاعران این سبک به اسلوب معادله, موضوعی که همگان به آن اذعان دارند. نگارنده ی این جستار, بر این باور است که این موضوع, یعنی بسامد چشمگیر اسلوب معادله در شعر سبک هندی را می توان از چشم انداز نظریه ی تامس کوهن, فیلسوف برجسته ی علم, تبیین کرد و به چرایی این امر پاسخ داد. این رویکرد به ما می گوید که اساس هر پارادایم, یک یا چند الگو است که هنجارها و گزاره های پذیرفته شده ی هر دوره را شکل می دهند. بر اساس یافته های این پژوهش, تلفیق, زمینی شدن و تناسب سه الگویی هستند که گزاره های معنادار این عصر را می سازند و از آنجا که اسلوب معادله در ساختار خود, تمام الگوهای این دوره را به همراه دارد, برای شاعران این سبک, شگردی جذاب و مورد علاقه بوده, به گسترده ترین شکل مورد استفاده ی آنها قرار گرفته است.