آزمون تجربی فرضیه منحنی کوزنتس مالی برای ایران

هدف این مقاله آزمون تجربی فرضیه منحنی کوزنتس مالی با استفاده داده­­­های مربوط به دوره زمانی 1397-1361 در اقتصاد ایران است. بدین منظور, سرانه تولید ناخالص داخلی حقیقی و ضریب جینی به­ترتیب, به عنوان شاخص هایی از رشد اقتصادی و نابرابری درآمد مورد استفاده قرار گرفته­اند. افزون بر این, با به کارگیری روش تحلیل مؤلفه­های اصلی, چندین شاخص توسعه مالی برای ایجاد یک شاخص کلی (ترکیبی) ادغام شده­اند. نتایج حاصل از رویکرد خودرگرسیون با وقفه­های توزیعی نشان می­دهند که در بلندمدت, یک رابطه U معکوس میان رشد اقتصادی و نابرابری درآمد وجود دارد که فرضیه منحنی کوزنتس را تأیید می­نماید. با ارتقای سطح توسعه مالی, نقطه بازگشت منحنی کوزنتس در سطح پایین تری از رشد اقتصادی قرار می گیرد. این یافته­ها شواهدی دال بر تأیید فرضیه کوزنتس مالی بلندمدت برای ایران ارائه می دهند. براین اساس, پیشنهاد می شود که برنامه­ریزان و سیاست­گذاران اقتصادی به موازات سیاست های رشدی, سطح توسعه مالی را با هدف توزیع عادلانه تر درآمد ارتقاء دهند.