سیاوش، شخصیتی آیینی و رازناک در شاهنامه

اسطوره سیاوش, با در نظر گرفتن جز به جز ساخت مایه های آن, یکی از اصلی ترین و محوری ترین بخش ها در زنجیره اسطور های ایرانی است. این اسطوره یکی از پشتوانه های ساختاری شاهنامه به شمار می آید؛ به طوری که بیشتر داستان های پیش از این, در بن مایه با آن یگانه اند و نقش زمینه ساز آن را دارند. سیاوش دارنده والاترین شخصیت انسانی در اساطیر ایرانی؛ بویژه در شاهنامه است. زایش, زندگی و مرگ او, مایه اسطوره ای کهن را در خود دارد و شخصیت او آیینی و رازناک است.این مقاله در پی آن است تا با تحلیل بن مایه های اسطوره ای شخصیت سیاوش در شاهنامه, پاره ای از ویژگی های بارز شخصیتی او را موشکافی کند تا از این رهگذر اثبات کند: الف) سیاوش, آفریده ای اهورایی و شخصیتی پری زاده است؛ ب) شخصیت او, منطبق بر الگوی «نخستین انسان» است و در نهایت به این پرسش اساسی پاسخ دهد که علت راز گونگی گوهر سیاوش در چیست؟ پاسخ مقدر به این فرضیه ها, سیاوش را به عنوان شخصیتی همه جانبه و تاثیر گذار معرفی می کند؛ شخصیتی که دارای پویایی و کمال است.