زنان در سینمای ایران

در چند دهه گذشته, تغییراتی محسوس و اساسی در نحوه نگرش نسبت به زنان و بازنمایی آنها در سینمای ایران به وجود آمده است. چنین تغییراتی را به وضوح می توان از مشاهده نقش و جایگاه زنان در فیلم های سینمایی پیش و پس از انقلاب یافت. در این مطالعه سعی می شود چگونگی بازنمایی زنان در فیلم های ایرانی دهه چهل تا هفتاد بررسی و تغییرات به وجود آمده در آن تحلیل شود. چارچوب نظری این تحقیق," نظریه ستمگری جنسیتی" است که سعی می گردد با به کارگیری مفاهیم, ابزارها و رویکردهای تحلیلی ای که این نظریه در دسترس ما قرار می دهد روند تغییر در نگرش نسبت به زنان در سینمای ایران تحلیل شود. روش تحقیق در این مطالعه, تحلیل محتوای کیفی به عنوان روش اصلی و روش اسنادی به عنوان روش مکمل بوده است. این تحقیق به این نتیجه به دست یافته که نگرش نسبت به زنان در فیلم های ایرانی, در خلال چهار دهه گذشته, از یک نگرش پدرسلارانه به نوعی نگرش فمینیستی تغییر یافته است.