نقش راه های ارتباطی بر آسیب پذیری منطقه 6 شهر تهران و پهنه بندی آسیب پذیری در مواجه با بحران های طبیعی

مقدمه و هدف پژوهش: معابر شهری به عنوان یکی از عناصر کالبدی شهر, نقش کلیدی در زمان وقوع و نیز پس از رخداد زمین لرزه بر عهده دارند, به طوری که مدیران بحران یکی از دلایل گسترده شدن ابعاد زلزله را عدم امدادرسانی به موقع ناشی از آسیبب دیدگی معابر بیان کرده اند. پژوهش مورد نظر نیز به دنبال تبیین نقش راههایارتباطی در آسیب پذیری مناطق شهری در مواجهه با بحرانهای طبیعی است. بر این مبنا از لحاظ ماهیت جز تحقیقات توصیفی- تحلیلی و به لحاظ هدف از نوع توسعه ای- کاربردی است. جامعه آماری آن منطقه 6 شهرداری تهران میباشد که بر مبنای قدمت و مرکزیت به عنوان نمونه انتخاب شده است.روش پژوهش: دادهها به دو صورت میدانی و کتابخانهای با ابزارهایی چون پرسشنامه دیمتل, کتب, مقالات و نقشه های گوناگون, جمع آوری و با استفاده از نرم افزارهای EXCEL, MATLAB, IDRISI وARC GIS 10.1, مورد تحلیل واقع شده اند.یافته ها: نتایج بیانگر آن است که؛ معابر بخشهای مرکزی و جنوبی منطقه به لحاظ شاخص های دسترسی به شبکه معابر, ساختار کالبدی- فضایی, دسترسی به محدوده, دسترسی به فضاهای باز عمومی, عرض راه ها (میزان نفوذپذیری), فاصله از فضاهای بیکالبد, مراکز آتش نشانی, و مراکز درمانی, از بیش ترین سطح آسیب پذیری برخوردار می باشند.نتیجه گیری: البته قابل ذکر است که؛ تراکم بافت و جمعیت, عناصر فشرده و ریزدانه موجود در این بخش ها, نیز نقش به سزایی در بالا رفتن میزان آسیب پذیری معابر دارند.