بررسی رابطه بین رفتارهای رانندگی، جستجوی بینایی، اختلال کم توجهی_بیش فعالی و سن در رانندگان وسایط نقلیه سواری

مقدمه: مطالعه حاضر به منظور بررسی رابطه بین جستجوی بینایی, برخی ویژگی های فردی و تخلفات رانندگان وسایط نقلیه سواری انجام شد. روش کار: در این پژوهش که به روش همبستگی انجام شد, 548 آزمودنی در رده سنی 18 تا 90 سال, به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. برای بررسی میزان تخلفات رانندگی و ویژگی های فردی از پرسشنامه اطلاعات فردی و برای سنجش جستجوی بینایی از نرم افزار CogLab استفاده شد. همچنین اختلال کم توجهی_بیش فعالی افراد, از طریق پرسشنامه خودگزارشی اختلال کم توجهی_بیش فعالی بزرگسالان مورد بررسی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون, همبستگی جزیی و رگرسیون چند متغیره نرم افزار SPSS-20انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد رابطه معناداری بین سن با تعداد تصادف ها و داشتن اختلال کم توجهی_بیش فعالی وجود نداشت. بین سن با تخلفات خودگزارشی, رابطه منفی و معنادار, و بین تعداد کل تصادف ها با تخلفات خودگزارشی و داشتن اختلال کم توجهی_بیش فعالی رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. نتایج مربوط به همبستگی نشان داد که بین میزان تخلفات رانندگی با مولفه های جستجوی بینایی, در اکثر متغیرها, رابطه منفی و معناداری وجود دارد. نتایج رگرسیون خطی نیز نشان داد که سن به صورت منفی و تعداد تصادفات, اختلال کم توجهی_بیش فعالی, عدم وجود ترکیب (عوامل حواس پرتی=4) و عدم خصیصه (عوامل حواس پرتی=64) به طور مثبت توانستند حدود 28 درصد واریانس تخلفات رانندگی را پیش بینی کنند. نتیجه گیری: با افزایش سن میزان تخلفات گزارش شده کاهش می یابد. رابطه مثبت بین داشتن اختلال کم توجهی_بیش فعالی با تعداد کل تصادف ها و تخلفات خودگزارشی, نشان دهنده توانایی ناکافی در توجه و تمرکز, کنترل کم به شرایط و رفتارهای تکانشی است که می تواند منجر به این رابطه شوند. همچنین با کاهش سن و قابلیت های بالای جستجوی بینایی افراد میزان تخلفات آنها افزایش می یابد.