علل و عوامل تشدید سره گرایی در دوره پهلوی و مهم ترین پیامد آن

سره نویسی گرایشی است که به زدودن عناصر بیگانه از زبان تاکید دارد و بیشتر هم در نثر نمود پیدا می کند. این نگرش فرهنگی و سیاسی پس از انقلاب مشروطه در عصر پهلوی اول (1314-1320) به اوج خود رسید. مهم ترین عامل اوج گیریی آن, تاکید بر شکوه و عظمت ایران باستان, وطن خواهی و علاقه بعضا افراطی به زبان فارسی بود که به زدودن عناصر زبانی بیگانه به ویژه زبان عربی منجر شد. در این جستار به علل رواج و تشدید این شیوه نگارش در دوران معاصر- که از دوره مشروطه به این سو را شامل می شود- پرداخته شده و سپس مهم ترین پیامدهای آن در برنامه ریزی های زبانی و تشکیل فرهنگستان های متعدد در راستای نیل بدین مقصود و به سامان کردن اوضاع زبان بررسی شده است. به علاوه میزان فعالیت فرهنگستان های سه گانه- که تحت نظر دولت بودند- توفیق آن ها در واژه سازی به منظور پیرایش زبان و گاه سره گرایی بررسی و تحلیل شده است.