چهارچوب های قانونی جایگاه اعلام جرم در فرآیند دادرسی شکلی

به دلیل نقش برجسته ی اعلام جرم در کشف جرایم و تعقیب آنها, بحث از چهارچوب های قانونی ای که بتوانند جایگاه اعلام جرم را تقویت کنند, اهمیت بسزایی دارد. علاوه بر ماده 66 قانون آیین دادرسی کیفری 1392, مواد مختلفی وجود دارد که می توانند جایگاه اعلام جرم را بسیار بهتر تبیین کنند. از طرفی, اعلام جرم با مفاهیمی چون شکایت از جرم و گزارش جرم, مشابهت هایی دارد که قانون گذار به خوبی تفکیک نکرده است و از طرف دیگر نیز جرم انگاری عدم اعلام جرم با توجه به عواملی نظیر شخصیت اعلام کننده جرم و فرآیندی که می تواند عملکرد اعلام کنندگان را تقویت کند, قابل توجه است. این در حالی است که شکلی از توسعه نظری و عملی توسل به اعلام جرم را می توان با دقت در مقررات کیفری به دست آورد؛ زیرا دسته بندی مرتبط با اعلام جرم در مصادیقی چون عدم اعلام جرم, تاخیر در اعلام جرم, جلوگیری از اعلام جرم و تاخیر یا عدم توجه به تعقیب جرم اعلام شده به عنوان جرم یا تخلف نوعی حمایت از جایگاه اعلام جرم است؛ ولی این دسته بندی ها پراکنده و فاقد یکپارچگی است. بر همین اساس, به نظر می رسد که پرداختن جامع به بسترهای تقنینی و بازشناسی تشتت و خلا تقنینی ناظر به اعلام جرم می تواند تحقق اهداف این تاسیس حقوقی و افزایش کارآیی عملکرد اعلام کنندگان را در پی داشته باشد.