معماری، به مثابه ذهنِ بسیط

نسبت و رابطه انسان و معماری, معمولاً در قالبِ علوم رفتاری1 سنجیده شده است؛ اما این پژوهش, با بهره گیری از رویکرد شناختی ( 4E) قصد دارد, معماری را به عنوان یک مؤلفهِ شناختی, بررسی کند. این امر, متفاوت از تأثیرگذاری محیط در شناخت است که عمدتاً تحت عنوانِ رویکرد برون گرایی2 و در قالب هایی مثلِ روانشناسی محیطی, تئوریزه می شود. این رویکرد, معماری را به عنوان بخشِ ضروریِ ذهن و شناخت, معرفی می کند. پرسشِ اصلی این تحقیق, چگونه معماری به عنوان مؤلفهِ سببیِ شناخت, عمل می کند؟ مهم ترین هدف این پژوهش فهم جدیدی از چیستیِ معماری و به تبع آن, گفتمانِ جدیدی است که با معماری می توان برقرار کرد, علی الخصوص درزمینه معماری های تعاملی و انطباق پذیر که عملاً به عنوان افزونهِ بدن (پروتز) عمل می کنند. روش این تحقیق در سطحِ راهبرد, آرایه منطقی3 است که در سطحِ تدابیر, پدیدارشناسیِ تن یافتهِ مرلو-پونتی را به عنوان منطقِ بیرونی استدلال, مبنای تحلیلِ معماری, به عنوان ذهنِ بسیط, 4 قرارداده است. در این پژوهش, از طریق اثباتِ نقش الزامیِ استعاره, در شناختِ تن یافته و آگاهی و پس از آن, نقش معماری در تولیدِ استعاره های اولیه و مختلط, پرسشِ تحقیق, پاسخ می یابد. لذا در این جا استعاره, نه یک صناعت ادبی, بلکه به عنوان زیربنایِ مفاهیم انتزاعی و به شدت وابسته به خصوصیاتِ تنِ عامل (شناسنده) و عملکردِ تن, در محیط, فرض می شود. نتایج این تحقیق نشان می دهد که معماری به عنوان کالبد, به مثابهِ بخشی از ذهنِ بسط یافته, 5 یا به عنوان یک اگزوگرام6 عمل می کند و معماری به عنوان فضا, با واسطه رفتارهای حسی-حرکتیِ7 ما, پدیدآورنده, وزن دهنده و تغییردهندة استعاره های اولیه است و لذا به مثابه ذهن بسیط و ذهنِ چندبخشی, عمل می کند.