بررسی نگرش استفاده کنندگان در طراحی فضای پارک های شهری به منظور ارتقا خلاقیت پذیری فضای بازی کودکان

بدون شک مشارکت اجتماعی یکی از مهم ترین مولفه های مورد تایید صاحب نظران در توسعه جوامع رو به رشد و ضامن پایداری اجتماعی به شمار می رود و بسیاری از مشکلات ساختاری و عملکردی برنامه های توسعه, ناشی از نارسایی هایی است که در این حوزه, کم اهمیت تلقی می شود؛ لذا امروزه با درک این اهمیت جلب مشارکت مردم در بخش ها و تخصص های مختلف نمود عینی به خود گرفته است. در مباحث معماری و شهرسازی نیز از آن جایی که مقصود و هدف فرآیند طراحی, به سامان کردن فضا به منظور رفع نیازهای انسان می باشد, جلب مشارکت استفاده کنندگان در این فرآیند می تواند متضمن برآورده شدن درست تر نیازها و به تبع آن استفاده بهینه تر و ماندگارتر از فضا باشد؛ لذا در راستای همین هدف, آنچه در این پژوهش نیز مورد توجه قرار گرفته است بررسی نگرش والدین به عنوان بخشی از استفاده کنندگان, در خصوص خلاقیت پذیری پارک های شهری برای استفاده فرزندانشان است. برای نیل به این هدف پس از ساخت و اعتباریابی ابزار پژوهش و محاسبه حجم نمونه با استفاده از روش تحقیق پیمایشی (زمینه یابی), این نگرش از 210 نفر از والدین در قالب چهار عامل: بازی سازی, تحرک پذیری, امنیت و تحریک کنندگی فضا استخراج شد. در بررسی خلاقیت پذیری کاربران از محیط, مهم ترین عاملی که در تحقیق حاضر به دست آمده مقوله یا عامل بازی سازی می باشد. بازی سازی در واقع فرآیند متعامل بین کاربر و محیط است. به گونه ای که هم محیط بر کاربر جهت اجرای بازی تاثیر می گذارد و هم کودک در محیط تغییراتی را برای بازی ایجاد می نماید؛ لذا توجه به این عوامل در فرآیند طراحی می تواند دست مایه مناسبی جهت طراحی فضاهای بهینه جهت رشد و ارتقا خلاقیت کودکان باشد.