دگردیسی سبک و شیوه ی آموزش و تربیت کودک و نوجوان در ایران و جهان (ازعصر باستان تاکنون)

در جهان باستان, نگرش به کودک, با هدف آموزش و تعلیم او برای بزرگسالی استوار بود. ایرانیان باستان کودکان و نوجوانان را گرامی میداشتند و به تربیت آنان اهمیت بسیار میدادند. ایرانیان سنین بین هفت تا پانزده سالگی را سن شناخت عقلی مینامیدند و در این سالها نوآموزان, افزون بر تعلیم دانشهای دینی, طبیعی, ادبیات خواندن و نوشتن و آشنایی با رسم خطهای گوناگون, تاریخ یا کارنامه (داستان زندگی شخصیتهای تاریخی), کمان وری, سوارکاری و سپاهیگری, سرود (شعر و چکامه) همآوازی با موسیقی, نواختن چنگ و دیگر سازها, ستاره شناسی, شطرنج و تمرین راستگویی و دبیری, نیز آشنا میشدند. دارندگان هر پیشه ای فرزندانشان را برای پیش گرفتن پیشه ی پدری خود تعلیم میدادند. با اینهمه دولت برای آموزش و پرورش کودکان بی سرپرست و نیز پسرانی که باید در آینده کارهای بزرگ را برعهده میگرفتند, استادانی میفرستاد که مزد میگرفتند. در یونان و مصر و هند و چین نیز آموزش الزامی بود, مقاله ی حاضر تلاش دارد تا دگرگونی و سیرتحول و تطور سبک و شیوه ی سامانه ی آموزشی کودک و نوجوان را از دوران باستان تاکنون بررسی کند.