نقش و تجلی کهن الگوی آنیما در اشعار احمد شاملو

زن و زنانگی به عنوان جنبه های باروری و حیات همواره در اساطیر, ادیان و صورت های ابتدایی حیات بشری نقش تعیین کننده ای داشته اند و این امر در ادب فارسی با داشتن سنت بسیار مستحکمی که در پیش زمینه اش, پرستش ایزد بانوان ایرانی که مشهورترین آنها آناهیتاست؛ بازتاب فراوانی داشته است. نمود ناخودآگاه این کهن الگو به گفته یونگ ناشی از تجلی آنیماست. آنیما در واقع جنبه ناخوآگاه زنانه ذهنی یک مرد است که از ناهشیار جمعی سرچشمه می گیرد. این کهن الگو از مهم ترین کهن الگوهایی می باشد که یونگ-روان شناس شهیر سوییسی-آن را بررسی کرده است. هدف اصلی از نوشتار حاضر, بررسی نمود آنیما در احمد شاملو می باشد. احمد شاملو پرچمدار شعر سپید ایران و از بزرگترین شاعران جهان است که نقش برجسته ای در تحول شعر فارسی داشته است. هدف نگارنده از انجام پژوهشی با این عنوان, آشنایی خواننده با نظریه کهن الگوهای یونگ و انعکاس آن در ادبیات, دیدگاه شاعر درباره نمادهای باروری و زندگی و چگونگی استفاده آن ها از آنیما در اشعارش است. همچنین در این جستار, در بررسی آنیما و اشکال مختلف کهن الگوهای زنانگی در شعر شاملو بیشتر به نظریه یونگ به عنوان قدیمی ترین نظریه در روانشناسی استناد می کنیم.