بررسی دیدگاه عین القضات در باره شعر و بررسی اشعار فارسی آثار او

ادب از سرآمدان روزگاران. از ویژگی های نوشته های او که سرشاراند از نکته سنجی های عرفانی, حکمی و. . . و این پژوهش به بررسی آن ها پرداخته, یکی نیز اشعار فارسیی است که بیشتر بی نام گوینده و گاه با نام گوینده در جای جای سخنان او آمده و این ویژگی پی آمد دیدگاه ویژه ی او به شعر است. پرسش اصلی این پژوهش یکی دیدگاه ویژه ی قاضی در باره ی شعر است و دیگر کیستی و چیستی شاعرانی که بیت هایی از آنان آورده. در پاسخ به این پرسش ها به شیوه ی کتابخانه ای نخست دیدگاه پیشرفته ی قاضی که شعر را آیینه ای می داند که هرکس خویشتن خویش را در آن می بیند, باز نموده ایم. دیدگاهی که با دیدگاه امروزیان درباره ی مرگ مولف و بی معنی بودن شعر همانند است, و سپس تا آن جا اسناد تاریخی یاری کرده اند, شاعرانی چون ابوالحسن بستی و یوسف عامری و احمد حمویه و واعظ سرخسی و. . . را که قاضی ابیاتی از آنان آورده, شناسانده ایم و به این نتیجه رسیده ایم که قاضی هم درباره ی شعر دیدگاهی پیشرفته داشته و هم نام و نمونه هایی از اشعار چند شاعر عارف سده های چهارم و پنجم را که جای دیگری نشانی از آن ها نیست, زنده نگه داشته.