توانایی های خیال و نسبت میان زیبایی طبیعی و هنری از نظر جوزف ادیسون

جوزف ادیسون با تمرکز بر ادراک زیباشناختی, شأن خیال را به عنوان یک نیروی خداداده ی ذهنی که چندین امکان مثبت و منفی برای لذت بردن فراهم می کند, بالا می برد. بخشی از نیروی خیال بدور از هر گونه علائق و انگیزه های معرفتی, توأم با یک نگرش بی غرض, میان حس و فاهمه آزاد عمل می کند و لذات اولیه را از ابژه های طبیعی یا حاضر و لذات ثانویه را از تصور و بازنمایی آنها موجب می شود و این گونه ضرورت ارتباط هنر و طبیعت تأیید می شود. در این مقاله به منظور بیان این که چه نسبتی میان زیبایی طبیعی و هنری برقرار است, تلاش می شود شرح مبسوط تری از کارکردهای شناختی, معنوی و زیباشناختی خیال عرضه شود. همچنین از آنجا که نظریه خیال ادیسون, آرام آرام زمینه ی رویکرد ذهنی را در تعریف تجربه زیباشناختی فراهم می کند, تلاش می شود تبیینی از چرایی وقوع تجربه زیباشناختی در مواجهه با زیبایی, هماهنگی و عظمت در طبیعت حاصل شود و در نهایت این که چگونه امر نو یا غیرمتعارف در خلق تجربه زیباشناختی می تواند به هنر در برابر طبیعت, امکانی مضاعف ببخشد. برای تحقق این منظور, داده های این پژوهش از طریق مطالعه ی کتابخانه ایِ آرای ادیسون و شارحان وی گردآوری شده, سپس توصیف و تحلیل می شوند.