تحلیلی بر برنامه ریزی راهبردی فضایی سیاست های مسکن با استفاده از مدل متا-سوات (مطالعه موردی: شهر کرمانشاه)

تأمین مسکن مناسب برای زندگی مطلوب به عنوان نخستین توقع جوامع از حکومت ها مطرح و دولت ها بسته به دیدگاه های خود ناگزیر از توجه به مقوله تأمین مسکن بوده اند. با توجه به ناکارآمدی رهیافت های ﺳ ﻨ ﺘ ﯽ ﺑ ﺮ ﻧ ﺎ ﻣ ﻪ رﯾ ﺰ ی در ﺣ ﻞ ﻣ ﻌ ﻀ ﻼ ت و ﺑ ﺎ ﺗ ﻮ ﺟ ﻪ به ﭘ ﯿ ﭽ ﯿ ﺪ ﮔ ﯽ روزاﻓ ﺰ ون رواﺑ ﻂ ﺑ ﯿ ﻦ ﻋ ﺮ ﺻ ﻪ ﻫ ﺎ ی ﻓ ﻌ ﺎ ﻟ ﯿ ﺘ ﯽ , در دﻫ ﻪ اﺧ ﯿ ﺮ ﺑ ﺎ ﺗ ﻐ ﯿ ﯿ ﺮ روﯾ ﮑ ﺮ د از برنامه ریزی به منظور رﺷ ﺪ اﻗ ﺘ ﺼ ﺎ دی ﺻ ﺮ ف, برنامه ریزی فضایی راهبردی با ارائه سیاست های اجرایی مسکن در جهت دستیابی به عدالت اجتماعی می تواند راهگشا باشد. این تحقیق توصیفی _تحلیلی است. بدین منظور ابتدا در مرحله جمع آوری داده ها از مطالعات اسنادی و در مرحله پیمایشی بنا به ماهیت موضوع از پرسشنامه استفاده شده است. جامعه آماری تحقیق, شهر کرمانشاه است. برای آنالیز و روشنگری پرسشنامه ها از مدل متا سوات استفاده شده است. این پژوهش بعد از شناخت مسائل و مشکلات شهر و کسب نظر از کارشناسان و متخصصان حوزه مسکن, درنهایت با اجماع نظر نخبگان به این نتیجه رسید که تأثیرگذارترین برنامه ها, سیاست انبوه سازی مسکن و مسکن مهر بوده است. باوجود همه اقدامات از بعد کمی, شهر کرمانشاه در دهه 90 با کمبود نزدیک به 20 هزار واحد مسکونی برای شهروندان خود روبه رو است. ارائه تسهیلات مسکن برای گروه های مختلف درآمدی, تشویق بخش خصوصی برای ساخت و تأمین مسکن از طریق شیوه های صنعتی با آموزش و فرهنگ سازی و تسهیلات مادی برای انبوه سازان و بخش خصوصی, اجباری کردن مقررات ملی ساختمان و نظارت بهینه و برخورد قهری با متخلفان, مهم ترین راهبردهای این پژوهش برای برنامه ریزی توسعه مسکن در شهر کرمانشاه است.