ارزیابی اثر آنتی کاتالپتیک لوودوپا-کاربی دوپا به همراه سرترالین در موش های صحرائی پارکینسونی

تجویز طولانی مدت لوودوپا در بیماران پارکینسونی موجب بروز نوسانات حرکتی به صورت پدیده خاموشی اثر و دیسکینزیا می شود. بنابراین دستیابی به رهیافتی که بتواند به طور موثرتری برای درمان این بیماری به کار رود, حائز اهمیت می باشد.هدف: در این مطالعه تاثیر سرترالین بر روی کارآئی درمانی لوودوپا با استفاده از آزمون میله در موش های پارکینسونی شده مورد ارزیابی قرار گرفت.روش کار: برای ایجاد مدل تجربی بیماری پارکینسون, از تزریق یک طرفی 6-هیدروکسی دوپامین (8 mg/rat) به داخل ناحیه جسم سیاه استفاده شد. حیواناتی که کاتالپسی واضحی را در آزمون میله نشان دادند, هر روز 2 نوبت لوودوپا (15 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) را به مدت 20 روز دریافت کردند.نتایج: نتایج نشان داد که لوودوپا تنها قادر است در روزهای 5, 10 و 15 بعد از تجویز, کاتالپسی را برطرف کند (P<0.001) و در روز 20 اثر آنتی کاتالپتیک لوودوپا از میان رفت. در روز 21 تجویز دوزهای مختلف (2, 1 و 0.5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) سرترالین به همراه رژیم لوودوپا, نشان داد که این دارو تنها با دوز 2 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن قادر است تا اثر آنتی کاتالپتیک لوودوپا را بهبود بخشد (P<0.001). در همین روز تجویز NAN-190 به همراه دوز موثر سرترالین و رژیم لوودوپا موجب برگشت حالت کاتالپسی در موشهای پارکینسونی شد (P<0.001). بنابراین به نظر می رسد که سرترالین از طریق افزایش سروتونین موجب تحریک گیرنده های 5HT1A شده و می تواند اثر ضد پارکینسونی لوودوپا را بهبود بخشد.