عملکرد سیستم مالی و تورم در ایران: برخی واقعیت های سبک وار

رابطه میان توسعه مالی به عنوان یک مفهوم چندبُعدی و تورم به عنوان یک شاخص کلیدی اقتصاد کلان و آثار دوسویه آن ها بر یکدیگر بسیار مهم است. این پژوهش با شناسایی رژیم های تورمی از طریق به کارگیری رهیافت مارکوف-سوئیچینگ, پیوند دوسویه توسعه مالی و تورم را در دولت های پس از انقلاب در ایران (1982-2017) بررسی می کند. نتایج نشان می دهد که هم روندی دوسویه ای میان ابعاد مختلف توسعه مالی و رژیم های تورم در ایران وجود دارد. از یک سو, دسترسی مالی بانکی می تواند تورم را کاهش دهد. از سوی دیگر, تورم سه جنبه عمق مالی بین المللی, کارایی و ثبات مالی را تخریب کرده است. البته برخی ابعاد عمق مالی داخلی از افزایش تورم منتفع شده اند. به طور کلی, بهترین عملکرد توسعه مالی برای حفظ تورم در رژیم های پایین در دولت های هفتم و هشتم و بدترین عملکرد آن به دلیل آزاد شدن تورم سرکوب شده انباشته شده در اثر سرکوب های مالی شدید در دولت نهم و دهم تجربه شده است.