اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر باورهای ارتباطی ناکارآمد و سازگاری زناشویی زنان ناسازگار

هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر باورهای ارتباطی ناکارآمد و سازگاری زناشویی زنان ناسازگار بود. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعة آماری تمام زنان واجد ویژگی تعارض و ناسازگاری زناشویی مراجعه کننده به مرکز مشاوره رازی شهر کرج در تابستان 1396 بودند. از این جامعه, 30 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل (15) جایگزین شدند. گروه آزمایش در 8 جلسة 90 دقیقه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کردند. ابزار اندازه گیری این پژوهش شامل پرسشنامة باورهای ارتباطی (ایدلسون و اپشتاین, 1981) و پرسشنامة سازگاری زناشویی (اسپاینر, 1976) بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها, از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره توسط نرم افزار آماری spss24 استفاده شد. یافته ها نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر ابعاد باورهای ارتباطی (باور تخریب کنندگی مخالفت, باور عدم تغییرپذیری همسر, باور توقع ذهن خوانی, باور کمال گرایی جنسی و باور تفاوت های جنسیتی) و سازگاری زناشویی (رضایت زوجی, همبستگی زوجی, توافق زوجی, ابراز محبت), تأثیر معناداری (p<0. 05) داشت. همچنین مداخلة انجام گرفته باعث کاهش نمره کل باورهای ارتباطی ناکارآمد و افزایش سازگاری زناشویی (p<0. 05) زنان ناسازگار شد.