تجلی نقش مایه های بدوی و کهن در هنر زمین

هنر زمینی به عنوان گرایشی جدید در پی جریان های هنری کمینه گرا و مفهومی در دهه 1960 میلادی شکل گرفت. بسیاری از آثار هنر زمینی در دهه 1970 میلادی نقش مایه هایی را نشان می دهند که ریشه در جوامع بدوی و فرهنگ های کهن دارند. هنرمندان زمینی از شکل گرایی هنر مدرن متاخر که به صورت هنر کمینه گرا پدیدار گشته بود ناخشنود بودند و با الهام از نقش مایه ها و آیین های بدوی, هنرشان را در طبیعت و مناطق دور از شهرها ارائه دادند. در هنرهای زمینی گونه های متعددی از نقش ها به صورت حلزونی, دایره و یا خط مشاهده می شود که نحوه ارائه آن ها در بستر طبیعی به هنر جوامع بدوی شباهت دارند. آیین های مرتبط با پرستش ایزدان, نجوم و درک زمان و هستی نیز در هنر زمین تجلی یافته اند.در این مقاله تاثیر نقش مایه های بدوی بر «هنر زمین» بررسی و نمونه های نخستین نقش مایه های موجود در این هنر ریشه یابی شده است. بر اساس این پرستش که رابطه هنر زمینی و هنر بدوی چیست و کهن الگوهای نقش مایه های موجود در هنر زمینی در کجا ریشه دارند, آیین ها و نوع نقش مایه های بدوی کهن را در هنر زمین جستجو شده است. در پاسخ به پرستش های مطرح شده این فرضیه مطرح می شود که نقش مایه های وابسته به آیین های بدوی و شرقی حضوری فراگیر در هنر زمینی دارند. هنر زمین بازگشتی به سوی نمونه های نخستین و مفاهیمی هستند که در هنر بدوی و شرقی وجود داشته است. نوع این تحقیق کیفی و روش آن توصیفی است. جمع آوری اسناد نوشتاری و تصویری به صورت کتابخانه ای و میدانی بوده است.