بررسی اصل بنیادین بازدارندگی در حقوق بین الملل زیست محیطی

حقوق بین الملل محیط زیست که از شاخه های حقوق بین الملل عمومی است, اساسا مبتنی بر اقدامات بازدارنده و احتیاطی بوده و هدف غایی آن, حفظ محیط زیست جهانی از آلودگی و ایراد خسارت در جهت تامین سلامتِ بشر است. اصل بازدارندگی, قاعده ای بنیادین و عام الشمول در سیاستهای توسعه محور و پایدار در ارتباط با بهره برداری از منابع طبیعی و جنبه های اکولوژیکی کشورها محسوب میشود که از یکسو معطوف به پیشگیری از آلودگی و اقدامات احتیاطی در مواجهه با محیط زیست و منابع طبیعی است و از سوی دیگر متضمن اقدامات سیستماتیکِ حفاظتی و همکاری کشورها و سایر اشخاص حقوق بین الملل نسبت به فعالیتهای زیست محیطی و بهره برداری از منابع طبیعی, تحت حاکمیت و صلاحیت ملی میباشد. لذا نقض اصل بازدارندگی با توجه به محدود بودن منابع محیط زیست و فرآیند طولانی جایگزینی آن, موجبِ بهره برداری بی رویه از منابع طبیعی و ایجاد خسارتهای متعدد به اجزاء محیط زیست اعم از آب, هوا, خاک, گیاهان, وحوش و. . . میشود که بعضا غیرقابل جبران بوده و در نهایت, حیات و سلامت بشر را تهدید میکند, گرچه برطرف کردن آسیب و جبران خسارت, مستلزم هزینه های گزاف و مدت زمان طولانی که گاهی بین نسلی است, میباشد.