تحلیل فضایی میزان کارایی ساز و کار مدیریت رشد شهرهای ایران

از زمان تهیه طرحهای توسعه شهری در ایران تاکنون, «چارچوب مدیریت رشد شهرها» کاملا متاثر از «سیاست محدود سازی رشد» بوده است. ابزار اعمال این سیاست نیز, «تعریف حدود رشد شهری» (UGB) بوده که کماکان بدون ویرایش بنیادی, مورد استفاده قرار می گیرد. با وجود مباحثات متفرق در زمینه ناکارایی سازوکار فعلی, فقدان بررسی های علمی در این زمینه مانع از تلاش جدی جهت جایگزین نمودن سیاست و ابزارهای کارآمدتر گردیده است. این مقاله, به «تحلیل فضایی میزان کارایی سازوکار فعلی» (از طریق تمرکز بر ابزار مورد استفاده) می پردازد. بدین منظور دو شاخص سنجش «میزان اعتبار» (روایی) و «کارایی» تعریف گردیده است. نتایج این مقاله بر لزوم تجدید نظر در ساز و کار فضایی فعلی مدیریت رُشد در شهرهای ایران تاکید می ورزد.