اثر نانوذرات اکسید روی بر فاکتور التهابی TGF-β ، میزان بیوشیمیایی LDH سرمی و تغییرات بافتی در کبد موش

به دنبال این تحقیق, اثر نانوذره اکسید روی بر ویژگی های هیستوپاتولوژی کبد و فعالیت TGF-β و آنزیم LDH مورد مطالعه قرار گرفت. 90 موش نر به طور تصادفی به سه گروه با سه تکرار در هر گروه, تقسیم بندی شدند. . گروه 1 و 2 نانوذرات اکسید روی را بترتیب به صورت خوراکی و درون صفاقی در دوز mg/kg 5/2 برای 14 روز متوالی دریافت کردند؛ گروه 3 به عنوان شاهد در نظر گرفته شد. مقدار TGF-β و سطح آنزیم LDH در14 روزگی تعیین شد و نمونه کبد در فواصل 14 روز جمع آوری گردید. نتایج نشان داد که مقدار TGF-β در گروه 1 و 2 در روز 14 نسبت به گروه شاهد بالاتر بود, اما این افزایش معنی دار (P>0. 05) نبود. همچنین مشخص شد که در روز 14, فعالیت آنزیم LDH در هر دو گروه تیمار به طور قابل توجهی بالاتر از گروه شاهد بود (P<0. 05)؛ با این حال, تفاوت معنی داری بین دو گروه درمان (P>0. 05) وجود نداشت. نتایج هیستوپاتولوژی نشان داد که تغییرات در سلولهای کبدی بیشتر بزرگ شدن هسته بود, به شکلی که هسته در اندازه های بزرگ و کوچک دیده شد. برخی از سلول های کوپفر (Kupffer) داخل سینوزوئیدهای کبدی دارای یک هسته بزرگ بودند. پرخونی در رگ مرکزی آشکار بود و گلبول های قرمز به ماتریکس نفوذ کرده بود. در سلول های کبدیِ گروه درون صفاقی, سیتوپلاسم سلول ها حالت واکوئله شدن دیده شد. با توجه به نتایج حاصله می توان چنین نتیجه گیری کرد که نانوذرات اکسید روی باعث تغییر در ساختار آنزیم های کبدی و ساختار کبد می شود.