اثرات هم افزایی لپتین با هیستامین، ملانوکورتین و کورتیکوتروپین بر اخذ غذا در جوجه های گوشتی

زمینه و هدف تعدیل اشتها مجموعه ای از مکانیسم های پیچیده فیزیولوژیک است که نواحی مختلف دستگاه عصبی مرکزی را تحت تاثیر قرار می دهد. سیستم های ملانوکورتینی, کورتیکوتروپینی و هیستامینرژیک نقش مهمی در کنترل مرکزی اخذ غذا در پرندگان ایفا می کنند. از سوی دیگر, لپتین اخذ غذا در پرندگان را کاهش می دهد. مطالعه حاضر به منظور بررسی اثرات سینرژیستی سیستم های ملانوکورتینی, کورتیکوتروپینی و هیستامینرژیک با لپتین بر رفتار تغذیه ای در جوجه های گوشتی 5 روزه صورت گرفته است. مواد و روش ها تعداد 132 جوجه بطور تصادفی در سه گروه آزمونی تقسیم شدند. هر آزمون شامل یک گروه کنترل و 3 گروه تیمار بود. در تمام آزمایشات, پرندگان پس از 3 ساعت محرومیت غذایی تزریق داخل بطنی مغزی, محلول رقیق کننده یا محلول دارویی را دریافت کردند. در آزمون اول: سرم فیزیولوژی, لپتین(5/2 میکروگرم), هیستامین(75 نانومول) و لپتین به همراه هیستامین تزریق شد. آزمون های بعدی مطابق با آزمون اول انجام شدند, با این تفاوت که در آزمون دوم, به جای هیستامین, MTII (آگونیست گیرنده های MC3/MC4 ملانوکورتینی) (45/2 پیکومول) و در آزمایش سوم, Urocortin (آگونیست گیرنده های CRF1/CRF2 کورتیکوتروپینی) (1/0میکروگرم) به تنهایی و همراه با لپتین تزریق شدند. سپس پرندگان بدون محدودیت به آب و غذا دسترسی داشتند و مصرف غذا (گرم) بر اساس درصد وزن بدن اندازه گیری شد. نتایج نتایج نشان داد که تزریق همزمان لپتین و هیستامین, لپتین و MTII و همچنین لپتین و Urocortin به کاهش معنی دار اخذ غذا منجر شد (001/0p< ). نتیجه گیری بر اساس یافته ها, به نظر می رسد احتمالا یک اثر سینرژیستی میان سیستم های ملانوکورتینی, کورتیکوتروپینی و هیستامینرژیک با لپتین در کنترل اخذ غذا در جوجه های گوشتی وجود دارد.