عنوان فارسی: بررسی و تحلیل ضعف اخلاقی از منظر آگوستین و توماس آکوئیناس، با بهره گیری از آموزه های اسلامی (عنوان عربی: دراسةٌ تحلیلیةٌ حول الضعف الأخلاقی من وجهة نظر أُوغسطین وتوما الأکوینی علی ضوء التعالیم الإسلامیة)

چکیده فارسی:«ضعف اخلاقی», پدیده ای روانی است و این پرسش را مطرح می کند که چگونه انسان با وجود آگاهی از نادرستی یک عمل, بدان دست می زند. این مقاله به بررسی دیدگاه دو تن از متالهان مسیحی و فیلسوفان مدرسی درباره ضعف اخلاقی, یعنی آگوستین و آکوئیناس می پردازد. از نگاه آگوستین, گناه اخلاقی هنگامی پدید می آید که آدمی, اراده اش از خیر سرمدی و نامتناهی غافل باشد و یا اینکه از آن روی گردان باشد. آدم, نخستین انسانی بود که با ضعف اراده خود, دچار گناه شد و آن موجب سقوط وی گردید. این ضعف اراده, در نسل آدم جریان یافته و موجب بروز شرور اخلاقی در وی می گردد. توماس بر این باور است نفس را دو قوه است که از این دو, یکی پست تر و دیگری برتر است, اولی میل و دومی را اراده می نامد. از نظر وی, برای انجام فعل اخلاقی, صرف داشتن معرفت کافی نیست, بلکه صدور فعل, نیازمند شکل گیری سایر مبادی فعل اختیاری است. از نظر وی, انسان عادی به عنوان یک فاعل اخلاقی خطاکار, هرگز از روی لجبازی و با برنامه ریزی قبلی مرتکب گناه نمی شود, بلکه فقط در شرایطی که از اختیار برخوردار است, دچار سوء استفاده از قدرت انتخاب خود می شود. درحالیکه انسان فاسد و شرور به عکس, «از روی انتخاب» مرتکب عمل زشت می شود, زیرا این گونه اعمال, اساسا در راستای اصول و اهدافی است که برای زندگی خود برگزیده است.
چکیده عربی:الضعف الأخلاقی هو انعکاسٌ لإحدی الظواهر النفسیة التی یطرح السؤال التالی بشأنها: کیف یمکن للإنسان القیام بعملٍ یعلم بعدم صوابه؟ قام الباحث بتدوین المقالة بهدف دراسة وتحلیل الآراء التی تتمحور حول ظاهرة الضعف الأخلاقی لاثنین من علماء اللاهوت المسیحی من الذین تبنّوا النزعة الفلسفیة المدرسیة, وهما أُوغسطین وتوما الأکوینی.الفیلسوف أُوغسطین یعتقد أنّ الخطیئة الأخلاقیة تحدث حینما یغفل الإنسان عن الإرادة السرمدیة اللامتناهیة للخیر أو عندما یُعرض عنها. من المؤکّد أنّ آدم (علیه السلام) هو أوّل من ارتکب خطئیةً إثر ضعف إرادته وبالتالی واجه ما واجه من سقوطٍ فی مرتبته, ومن ثمّ تسرّی هذا السقوط إلی ذرّیته وأسفر عن شیوع المساوئ الأخلاقیة فی الأجیال اللاحقة. وأمّا توما الأکوینی فهو یعتقد بأنّ النفس الإنسانیة لها قابلیتان کامنتان فی باطنها إحداهما دنیئةٌ والأخری سامیةٌ, وقد أطلق علی الأولی عنوان الرغبة وعلی الثانیة عنوان الإرادة. کما أکّد علی أنّ المعرفة وحدها لیست کافیةً للقیام بالفعل الأخلاقی, وإنّما صدور هذا الفعل یتطلّب وجود سائر مبادئ الفعل الاختیاری, وکذلک اعتبر الإنسان العادی عبارةً عن فاعلٍ أخلاقی مذنبٍ لکنّه لا یرتکب خطایاه إثر العناد أو التخطیط المسبق, بل یفعل ذلک عندماً یکون مخیّراً حیث یستغلّ قدرته علی الاختیار فی ارتکاب أفعال سیّئة, فی حین أنّ الإنسان الفاسد الشرور علی العکس من ذلک تماماً إذ إنّه یرتکب المساوئ بمحض إرادته لکونه جعلها أصولاً وأهدافاً یرغب فی بلوغها إبّان حیاته.