سطح بندی محرومیت شهرستان های استان های بوشهر و هرمزگان

مسئله ی نابرابریهای منطقهای و محرومیت تنها معضل مناطق درگیر نیست و پیامدهای آن, کل کشور را دربرخواهد گرفت. برهمخوردن تناسبات جمعیتی و فضایی, عدم بالفعل شدن پتانسیلهای منطقه ی درگیر و امثالهم از مشکلات جدی نابرابریها است. هدف مقاله پیشرو, سنجش و سطحبندی محرومیت در استانهای بوشهر و هرمزگان, از استانهای مرزی و ساحلی جنوب کشور, با بررسی مهمترین ابعاد محرومیت است. بدینترتیب, شاخصهای محرومیت مطابق با ادبیات نظری پژوهش در ابعاد اقتصادی, اجتماعی, آموزش, بهداشت و مسکن, استخراج و سپس شهرستانهای دو استان, براساس ابعاد مذکور, سطحبندی و سنجش شدهاند. روش مورد استفاده, روش تحلیل عاملی با رویکرد ادغام دادهها و در بخش سطحبندی شهرستانها, روش تحلیل خوشهای است. یافتهها نشان میدهد که محرومیت در شهرستانهای استان هرمزگان, نمود بیشتری دارد و با حرکت به سمت شرق, شدت بیشتری میگیرد. سنجش تغییرات ابعاد محرومیت طی سالهای 1375 تا 1390 نشان میدهد که طی سالهای اخیر, بهطورکلی میزان محرومیت کاهش یافته و بر تعداد شهرستانهای برخوردار افزوده شده است. کاهش محرومیت در شهرستانهای استان بوشهر نمود بیشتری دارد و تعدادی از شهرستانهای شرقی استان هرمزگان طی سالیان گذشته, بهبود حداقلی را تجربه کردهاند. شدت محرومیت نیز در ابعاد آموزشی و بهداشتی در هر دو استان بیشتر بوده و شاخصهای ابعاد اجتماعی و اقتصادی وضعیت مناسبتری داشته اند.