نقد انگاره بی بهرگی فرشته از عشق در شعر حافظ

معنای انگاره ی فرشته در اندیشه ی حافظ, در تطبیق اثر با سایر متون صوفیه, دستخوش تحولی جدی شده است. غالب حافظ پژوهان بر این باورند که حافظ عشق را همان بار امانت الهی تلقی می کند که منحصراً به انسان سپرده شده است و در مقابل, فرشتگان را از عشق بی نصیب می داند. با وجود این, مقایسه ی نشانگان موجود در شعر حافظ, با صورت بندی های مفهومی موجود در تألیفات سایر صوفیه, صحت این گزاره را مورد تردید قرار می دهد. ادعای حافظ مبنی بر بی بهرگی فرشتگان از عشق, از آنجا که با رویکرد کلی عرفای اسلامی یعنی سیطره ی عام عشق در جهان خلقت تضاد دارد, شایسته ی بازنگری است. به نظر می رسد که حافظ در این میانه بیش از همه از عطار نیشابوری تأثیر پذیرفته و با وجود اعتقاد به سیطره ی عام عشق در جهان خلقت, نقطه ی کمال عشق را که همان دَردِ عشق است, مخصوص انسان می داند. این در حالی است که حافظ پژوهان عمدتاً این دیدگاه حافظ را به گونه ی دیگری تفسیر کرده اند. در خلال این تفاسیر, بسیاری از مفاهیم و مضامین شعر حافظ از دسترس فهم مخاطب خارج خواهد شد. این مقاله با تبیین یکی از استعاره های بنیادین موجود در متون تصوف, یعنی «دُردی دَرد», و مقایسه ی گزاره های مرتبط با آن در شعر حافظ و سایر تألیفات اهل تصوف به بازخوانی انگاره ی فرشته و بهره ی آنان از عشق در متن اندیشه ی حافظ می پردازد.