واکاوی روابط بینامتنی میان شعر «خاقانی» و قرآن کریم

کتب دینی و مذهبی از مهمترین ساختمایه های شعری و از سرشارترین سرچشمه های اثرپذیری شاعران در بیان عواطف درونی و افکار و اندیشه های آنان است. از میان کتابهای دینی, قرآن کریم به دلیل اشتمال بر معانی و مفاهیم عمیق, واژگان غنی و خصوصیات برجسته ی هنری و ادبی در جایگاه والاترین منبع دینی الهام بخش برای شاعران و نویسندگان مسلمان قرار دارد, آن چنان که ایشان در شعر خود با کلام الهی ارتباط بینامتنی برقرار کرده و از این سرچشمه ی سرشار در سطوح گوناگون مفهومی, لفظی و اسلوبی بهره برده اند. خاقانی شروانی از جمله شاعرانی است که الفاظ و مفاهیم قرآن از اصلی ترین دستمایه های شعری او محسوب میشود. نتیجه ی مقاله ی پیش رو بیانگر آن است که رابطه ی بینامتنی با قرآن در قصاید خاقانی از بسامد بسیار بیشتری برخوردار است. از سوی دیگر رابطه ی بینامتنی اشاره ای و جزیی بیشتر از دیگر روابط بینامتنی مورد نظر خاقانی بوده است.