تحلیل انواع موسیقی میانی در اشعار نو و نیمه سنتی نیمایوشیج

یکی از مشخصات اصلی شعر نیمایی, در مقایسه با شعر کلاسیک, تحول در انواع موسیقی کلام به ویژه کاربرد موسیقی میانی و درونی است که در اشعار نیمایوشیج قابل توجه و بررسی است. در این مقاله به شیوة توصیفی, تحلیلی و کمی به بررسی کاربرد انواع موسیقی درونی در اشعار نو و نیمه سنتی نیما پرداخته می شود. ابتدا به طور کوتاه به اهمیت موسیقی درونی توجه شده و سپس انواع موسیقی میانی شامل سجع, جناس و اقسام تکرار, تکرار واج, واژگان و عبارت با شواهد و نمونه هایی تحلیل و ارزیابی شده است. باتوجه به بررسی صورت گرفته, تکرار صامت و مصوت بیش از موارد دیگر به کار رفته است؛ در این میان مصوت (آ) بیش تر تکرار شده و آن اغلب ناله و فریاد را تداعی می کند, که بیانگر روحیه بیدارگر شاعر است. پس از آن در بین انواع جناس, جناس لاحق, بیش ترین بسامد را دارد. تکرار جمله و عبارت و جناس لفظ, کمترین بسامد را دارند. آنچه مشخص است, نیما با آگاهی از موسیقی درونی در شعر بهره برده است, تا بتواند کمبود وزن را جبران کند.