اثربخشی آموزش مهارت های ارتباطی در تکانشگری نوجوانان دختر دارای علائم اختلال سلوک

برای حل مشکلات روزافزون در کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال سلوک, برنامه های درمانی مختلفی ابداع شده است, که از جمله مهم ترین آن ها می توان به مواردی مانند مداخلات رفتاری, آموزش مهارت های اجتماعی, آموزش خانواده و خانواده درمانی و مداخلات دارویی اشاره کرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی برنامه آموزش مهارت های ارتباطی در تکانشگری نوجوانان دختر دارای علائم اختلال سلوک, طراحی شده است. نخست به مدارس راهنمایی دخترانه استان البرز که در دسترس بوده, مراجعه شده و در مقطع راهنمایی (محدوده سنی 12 تا 15 سال), پرسشنامه اختلال سلوک اجرا شد. پس از این که افراد دارای نمرات بالا در پرسشنامه اختلال سلوک (افرادی که پس از محاسبه نمرات تمام مقیاس ها و رسم نیمرخ CBCL, قله نیمرخ شان در طیف بالینی قرار گرفت), از بین مجموع 90 شرکت کننده انتخاب گشته و تحت مصاحبه ساختار یافته بر اساس DSM_ IV_ TR قرار گرفتند, در نهایت 30 نفر که ملاک های ورود به مطالعه را تامین کردند, به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند. سپس این 30 نفر به طور تصادفی به دو گروه پانزده تایی آزمایش و کنترل تقسیم گشته و هر دو گروه به نسخه فارسی پرسشنامه های تکانشگری (BIS) پاسخ دادند. گروه آزمایش, آموزش مهارت های ارتباطی را به شکل گروهی دریافت نموده و گروه کنترل هیچ مداخله ای را دریافت نکرد. مداخلات آزمایشی طی 10جلسه برای گروه آزمایش به اجرا درآمد. در پایان جلسه دهم, مجددا هر 30 شرکت کننده به پرسشنامه تکانشگری مرحله نخست, پاسخ دادند. نتایج به دست آمده نشان داد که در سطح معناداری 5% خطا, ارتباط معناداری بین آموزش مهارت های ارتباطی و کاهش علائم تکانشگری نوجوانان دارای اختلال سلوک وجود دارد. بنابراین آموزش مهارت های ارتباطی موجب کاهش علائم تکانشگری (مولفه های شناختی و بی برنامگی آن) می گردد.