تعبیر معنایی نام آواهای فارسی بر مبنای الگوهای ساخت واژی

در پژوهش حاضر, با هدف ارایه تحلیلی پیکره بنیاد درباب ارتباط میان تعبیر معنایی نام آواهای زبان فارسی و ویژگی ساخت واژی آنها, تمام نام آواهای ثبت شده در فرهنگ نام آواها در زبان فارسی (1375), که برابر 2570 مدخل بوده است, بررسی شده و با تحلیل ساخت واژی و معنایی آنها, نام آواهای دوگان ساخت فارسی, شامل تکرار کامل ناافزوده, تکرار کامل افزوده میانی, تکرار کامل افزوده پایانی, تکرار کامل پژواکی, و تکرار کامل پژواکی افزوده, تحت بررسی قرار گرفته است. نتایج تحلیل داده ها نشان می دهد, فرآیند تکرار ساخت واژی پژواکی برای «تاکید و برجسته سازی» معنی نام آواها به کار می رود؛ مفهوم «تداوم پیوسته» ازطریق تکرار کامل ناافزوده شکل می گیرد؛ نام آواهای دربردارنده معنی «تداوم ناپیوسته», افزون بر بهره مندی از ساختار دوگانی, دارای همخوان های انسدادی در فاصله بین دو تکرار صورت نام آوا هستند؛ معنی «تداوم به همراه سایش و کشیده شدن», با استفاده از شیوه تکرار کامل افزوده میانی «و» یا «ا» صورت بندی می شود؛ و ویژگی معنایی «خفیف و جزیی»بودن نام آواها با تکرار کامل ساخت واژه و انتخاب همخوان هایی با شیوه تولید سایشی یا انسایشی صورت می پذیرد؛ صورت ساخت واژی تکرار پژواکی افزوده میانی «و» نیز برای افاده معنی «تعدد و کثرت» استفاده می شود؛ و درنهایت, تاکید بر «شدت صدا یا عمل» ازطریق شکل ساخت واژی مشتق پسوندی صورت می گیرد و به گروه تکرار ساخت واژی تعلق ندارد.