کاسه طلایی: نه توی صورت (ادبی) به عنوان پادزهر هنری جمیز برای سطحی نگری

این گفتار, جستجویی است درباره صورت ادبی والا در آثار هنری جمیز و کاربرد آن برای رویارویی با تنگ نظریهای آمریکاییان نیوانگلندی, خیل آدمیان سطحی نگری که جمیز, صورت ادبی والا را برای آنان چون پادزهر می دانست. در این مقاله, فرایند آفرینش هنری این نویسنده از دو سو بررسی شده است: الف) جمیز به عنوان هنرمندی صورت - آگاه, که این ویژگی را نیروی نجات دهنده من هنرمند از آشفتگیهای برخاسته از گرایشهای فرصت طلبانه فرهنگ پیرامونش می داند. ب) هنر چون ابزاری برای در هم شکستن مرزهای منیتهای اسیر سطحی نگری, مرزهایی که به نظر او, به آدمی اجازه نمی دهند گامی به سوی وادی گسترده آگاهیهای نوین بردارد. در ادامه این گفتار و برای روشن شدن این نکات, آخرین رمان جمیز, کاسه طلایی (1904) - بررسی می شود و به پاره ای از شگردهای هنری وی, از جمله استفاده از شیوه های روایت تئاتری, نقاشی و تابلو سازی با انسان و فضاهای پیرامونش و تاثیر این ترفندها بر ذهن خواننده, اشاره شده است.