رمان پسااستعماری الجزایر و ویژگی های محتوایی و زبانی آن

نقد پسااستعماری به تحلیل واکنش استعمار زدگان در برابر میراث فرهنگی استعمارگران در متون ادبی می پردازد. مهم ترین شاخص آن, جستن راهی برای بازیابی حقوق, هویت ملی و بینش بومی فراموش شده در کشورهای استعمار زده است. ادبیات داستانی الجزایر در دوران استعمار فرانسه و پس از آن در شیوه های بیان و زبان ادبی به زیبایی دگرگون شد. از این رو, رمان پسا استعماری الجزایر, هویت و شکل نوینی یافت که بخشی از آن همزمان با نهضت ترجمه و ورود آبشخورهای نوین فکری دنیا بر روی نویسندگان و بخش دیگر مربوط به گزینش زبان استعمار, فرانسوی, در کنار زبان عربی برای داستان نویسی بود. آنان با نفی بافت و محتوای کهنه رمان برای کشف هویت و فرهنگ گمشده خود به نوشتن رمان هایی به زبان فرانسوی روی آوردند تا با استعمارگران مبارزه کنند و هویت ملی خود را بازآفرینند؛ از این رو در آثارشان به منظور دفاع از ملت مولفه های مانند: تقابل های استعمارگر و استعمارزده, شرق و غرب را نقد کردند. در این نوشتار با روش تحلیل محتوایی, نمونه هایی از رمان الجزایر طبق مولفه های نقد پسااستعماری, معین می کند که داستان نویسان الجزایری به احیای باورها, هویت و فرهنگ بومی و مبارزه با آثار منفی برجای مانده از دوران استعمار, اهمیت داده اند.