کاهش سمیت ناشی از اسیدپالمیتیک به واسطه تولید تری آسیل گلیسرول توسط اسیدلینولئیک در سلول های قلبی موش صحرایی

سابقه و هدف: بیماریهای قلبی-عروقی ناشی از لیپوتوکسیسیتی به طور چشمگیری در جمعیت انسانی در حال افزایش می باشند. در این مطالعه, تاثیر اسید لینولئیک در کاهش لیپوتوکسیسیتی سلولهای قلبی موش صحرایی بررسی شد.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی, سلولهای بطنی قلب 5 موش صحرایی در پلیت های 24 خانه کشت و به صورت تصادفی در 4 گروه به ترتیب گروه های کنترل (0.5 mM از Bovine Serum Albumin) و درمانی با اسید پالمیتیک (0.5 mM), اسیدلینولئیک (0.25 mM) و ترکیب اسیدلینولئیک با اسید پالمیتیک (0.25+mM 0.5 mM) تحت درمان قرار گرفتند. چاهک های هر ردیف از پلیت به یک گروه اختصاص داده شد. میزان تری آسیل گلیسرول سلولی, دی آسیل گلیسرول سلولی, DNA Fragmentation و درصد زنده ماندن در زمانهای 24و 48 ساعت پس از کشت, ارزیابی شد. هر 2 چاهک از هر گروه برای ارزیابی هر فاکتور استفاده شد و تمام مراحل به صورت سه بار تکرار انجام شد.یافته ها: در زمان های 24 و 48 ساعت به ترتیب, اضافه کردن اسیدلینولئیک به اسید پالمیتیک باعث کاهش 4.65% و 6.15% میزان DNA Fragmentation (p<0.001) و 0.36%و 4.88% محتوای دی آسیل گلیسرول سلولی (p>0.03) و 6.25% و 10.52% زنده مانی سلولی (p<0.01) در مقایسه با اسید پالمیتیک به تنهایی شد.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که اسیدلینولئیک به واسطه افزایش تولید تری آسیل گلیسرول, سمیت ناشی از اسیدپالمیتیک را بهبود می بخشند.