خوانش بینامتنی آثار فیگوراتیو منصور قندریز

بنا بر تعریف بینامتنیت, هر متن با بازآفرینی معانی گذشته, صورت متحول شده متون پیش از خود است. رولان بارت با طرح بینامتنیت خوانشی و توجه به مخاطب, گستره نوینی را به روی تاویل معنا و خوانش چندباره آثار هنری و ادبی گشود. در این نوشتار سه اثر از مجموعه آثار فیگوراتیو منصور قندریز, به روش توصیفی-تحلیلی, توسط نویسنده و جامعه آماری منتخب وی, مورد خوانش بینامتنی قرار گرفته است. هدف اصلی در این پژوهش, اول: امکان کاربرد روش بینامتنی در خوانش آثاری بدون امکانات ارجاعی مختلف (نوشتار, رنگ و. . . ) و دوم: شناخت میزان و چگونگی بهره-برداری از روابط بینامتنی (همچون ارجاع صریح به متن های دیگر) توسط مخاطبینی با جامعه آماری متفاوت است. بنا بر نتیجه الف) با وجود آنکه این آثار, از وجوه شاخص خوانش آثار تجسمی به روش بینامتنی, همچون کلاژ و نوشتار و گاه رنگ و بافت بهره نبرده اند, اما به دلیل وجود فضای سورالیستی حاکم بر تصویر, خوانش های متفاوتی را پذیرا هستند. ب) بسیاری از مخاطبین, با خوانشی ترکیبی, بطور همزمان از انواع شیوه متنی, بینامتنی و بافتاری بهره برده اند ج) تحلیل خوانش ها مشخص نمود که ارتباط نزدیکی میان شناخت و پیش متن های ذهنی هر فرد با خوانش بینامتنی وی وجود دارد.