برخی از پروتئین های فاز حاد، بیومارکرهای استرس اکسیداتیو و فعالیت های آنزیم های آنتی اکسیدان در میش های مبتلا به مسمومیت آبستنی

هدف این مطالعه ارزیابی آنزیم های آنتی اکسیدانی, بیومارکرهای استرس اکسیداتیو و سطوح پروتئین های فاز حاد برای مسمومیت آبستنی بالینی و تحت بالینی و تعیین تاثیر تشخیص زود هنگام بر موفقیت درمان است. بر اساس نتایج پارامترهای بالینی و بیوشیمیایی, برای 39 رأس میش تعیین شد که 10 رأس میش سالم بودند (گروه کنترل), 13 رأس میش مسمومیت آبستنی تحت بالینی داشتند (گروه تحت بالینی) و 16 رأس میش مسمومیت آبستنی بالینی داشتند (گروه بالینی). سطح گلوکز و فعالیت GSH-Px, SOD و CAT در گروه بالینی به لحاظ آماری کمتر از سایر گروه ها یافت شدند (P<0.05), همچنان که برای BHBA, کورتیزول, MDA, SAA و Hp بیشتر از سایر گروه ها یافت شدند (P<0.05). در گروه تحت بالینی BHBA, SAA و Hp از لحاظ آماری بیشتر از گروه کنترل بودند (P<0.05). به طور قطعی, پارامترهای استرس اکسیداتیو, فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدان و پروتئین های فاز حاد (AAPs) می توانند برای تشخیص مسمومیت آبستی در میش های آبستن مورد استفاده قرار گیرد.متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد, لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.