سازگاری رفتاری ساکنان خانه های ویلایی و آپارتمانی شهر رشت در فصل تابستان

رفتار ساکنان یکی از عوامل اصلی تأثیرگذار بر مصرف انرژی و طراحی ساختمان هاست. با توجه به اینکه افراد بیشتر وقت خود را داخل خانه سپری می کنند, داشتن شناخت کافی از رفتارهای سازگارانه و چگونگی تعامل افراد با سیستم های ساختمان در راستای بهبود آسایش حرارتی ساکنان و کاهش مصرف انرژی, امری مهم و ضروری تلقی می شود. ازاین رو بررسی رفتارهای سازگارانه ی افراد در مقابل عدم آسایش حرارتی در خانه های ویلایی و آپارتمانی شهر رشت, هدف این پژوهش است. بر اساس مطالعه ی میدانی و از طریق پرسشنامه, اطلاعات مورد نیاز خانه ها در طی تابستان 1400 تهیه و از مدل رگرسیونی دومتغیره و چندمتغیره برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها نشان داد که 48 و 57 درصد ساکنان خانه های ویلایی و آپارتمانی دارای احساس حرارتی خنثی بوده و بر اساس استاندارد اشری (1±, ), آسایش حرارتی به ترتیب برابر با 84 و 80 درصد به دست آمد. همچنین محدوده ی آسایش حرارتی ساکنان نسبت به استانداردها بالاتر است. از جمله راهکارهای غیرفعال ساکنان برای دستیابی به آسایش حرارتی نیز کم کردن لباس, نوشیدن مایعات خنک, باز کردن پنجره ها و تغییر مکان در مقایسه با راهکارهای فعال برای مقابله با عدم آسایش حرارتی تعیین شد. تأثیرگذارترین متغیرها در معادله ی رگرسیونی چندگانه نیز دمای داخلی, سرعت جریان هوای بیرونی, تعداد فضای داخلی و ترجیح حرارتی در خانه های ویلایی و مساحت ساختمان و ترجیح حرارتی در خانه های آپارتمانی برای رضایت حرارتی ساکنان به دست آمد. در نتیجه قرار گیری محدوده ی آسایش حرارتی در دمای بالاتر از استانداردها به ما کمک می کند تا با شناخت کافی از رفتارهای واکنشی, غیرواکنشی و عادات فصلی ساکنان و به کارگیری آن ها در طراحی ساختمان ها, آسایش حرارتی حاصل شده و از هدررفت انرژی و مصرف بی رویه ی آن جلوگیری شود.