شناسایی توده های متحمل به شوری و خشکی چغندرقند با استفاده از شاخص های کمی

این تحقیق با هدف ارزیابی تحمل به خشکی و شوری تعداد 10 جمعیت اصلاحی و دو رقم شاهد که همه آنها دیپلوئید, مولتی ژرم و گرده افشان بودند, در شرایط تنش خشکی, شوری و بدون تنش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در کرج اجرا گردید. در شرایط تنش شوری میزان هدایت الکتریکی 18 میلی موس بر سانتی متر (در عمق 30 سانتی متری از خاک) اندازه گیری گردید. آبیاری در تنش خشکی زمانی انجام شد که 90-85 درصد آب قابل استحصال از دسترس گیاه خارج شد و در تیمار بدون تنش آبیاری این مقدار 55-50 درصد آب قابل استحصال بود. شاخص های حساسیت به تنش (SSI), تحمل به تنش (STI), متوسط بهره وری (MP), میانگین هارمونیک (HM) و میانگین هندسی (GMP) با عملکرد شکر سفید محاسبه گردید. بر اساس نتایج بدست آمده, همبستگی بین شاخص حساسیت به تنش خشکی (SSI), با بقیه شاخص ها (MP, GMP, STI و HM) منفی و غیر معنی دار بدست آمد. در شرایط شوری, همبستگی شاخص (SSI) با بقیه شاخص ها (MP, GMP, STI و HM) منفی و معنی دار محاسبه گردید و همبستگی بین STI با MP, GMP و HM در هر دو شرایط تنش شوری و خشکی معنی دار گردیده بود. بر اساس شاخص های SSI و STI در شرایط تنش خشکی برای عملکرد شکر سفید نسل اول جمعیت 7233, نسل دوم جمعیت 8001 و نسل دوم جمعیت BP مشهد به عنوان متحمل ترین و 191 حساس ترین جمعیت شناسایی گردید. در شرایط شور با همین شاخص ها, نسل سه جمعیت 8001 و نسل دوم BP کرج متحمل ترین و شاهد 191 حساس ترین جمعیت شناخته شدند.