واکاوی رویکرد دولت جمهوری اسلامی در تنظیم گریِ حقوقی خانواده

به علت پویا یی افراد انسانی, تنظیم گریِ حقوقی روابط اجتماعی نیز باید پویا باشد؛ از این رو نمی توان با درکی تقلیل گرایانه از پدیده های اجتماعی, سیاست گذاری و قانون گذاری کارآمدی برای جامعه داشت. بر این اساس, اگر نظام حقوقی پویش-های اجتماعی را در نظر نگیرد و مستمراً خود را در معرض نقد خرد جمعی قرار ندهد, اصطکاک بین ساحت های اجتماعی و حقوقی رخ خواهد داد. در این چارچوب, این مقاله با هدف بررسی رویکرد دولت جمهوری اسلامی در قبال تنظیم گریِ حقوقی «خانواده» به نگارش درآمده است؛ از اینرو می توان آن را ذیل مطالعات میان رشته ای در حقوق دسته بندی کرد. چنان که این پژوهش از نظر شیوهگردآوری داده ها, کتابخانه ای و از حیث روش تحقیق نیز توصیفی, تبیینی و تجویزی است. بر بنیاد نتایج این مقاله, دولت جمهوری اسلامی با تعریف الگویی از «خانواده طراز»و تلاش برای تحقق آن الگو از طریق به کارگیری ابزارهای قهری و غیرقهری مانند جرم انگاری, آموزش و تبلیغات عمل می کند. هرچند علی رغم سیاست گذاری ها و اقدامات متعدد برای حفظ ساختار و کارکرد سنتیِ نهاد خانواده در عهد جمهوری اسلامی, به دلیل ضعف در درکِ درستِ واقعیات اجتماعی و اتکا بر اِعمال اَعمال حاکمیتی و دیوان سالارانه در این خصوص, نظام پدرسالاری دولتی سوءمداخلاتی در تنظیم گریِ حقوقی خانواده داشته است, بر این اساس, حفظ خودتنظیم گریِ خانواده ضروری است.