ارزیابی الگوی پراکنش پارک های شهری مطالعه ی موردی: منطقه ی سه شهر اهواز

ثابت شده که پارک و فضای سبز شهری مزایای اقتصادی, اجتماعی, اکولوژیکی, و زیباشناسی گسترده­ ای دارند و نقش مهمی در پایداری شهرها ایفا می­ کنند. منطقه ی سه شهر اهواز با وجود مشکلاتی چون همجواری­ های نامناسب, کمبود پارک, توزیع نابرابر پارک, دسترسی نامناسب به همراه شدت گرما, وجود آلودگی حاصل از صنایع و گرد و غبار, انجام پژوهشی در ارتباط با وضعیت پارک­ ها را ضروری ساخته است. بنابراین, هدف پژوهش ارزیابی الگوی پراکنش پارک­ ها در منطقه ی سه شهر اهواز است. رویکرد پژوهش «کاربردی» و روش انجام آن «توصیفی و تحلیلی» است. اطلاعات به صورت کتابخانه­ ای و اسنادی جمع­ آوری شده است. 5 شاخص کمّی و 7 شاخص کیفی برای ارزیابی پارک­ ها در نظر گرفته شدند. این شاخص­ ها به­ وسیله ی ابزارهای موجود در نرم­ افزار ArcGIS مورد بررسی قرار گرفتند. از نرم­ افزار PROMETHEE نیز برای رتبه­ بندی پارک­ ها استفاده شد. محاسبات نشان دادند که توزیع پارک­ ها در تناسب با تراکم جمعیتی نیست, از 30 محله ی منطقه ی سه اهواز, 25 محله در ارائه ی خدمات پارک به ساکنان خود با مشکل مواجه­ اند, پارک­ های این منطقه, در شاخص­ های مساحت, پوشش جمعیتی, سرانه, سلسله­ مراتب, دسترسی, مرکزیت, مجاورت با کاربری­ های ناسازگار و پیک ترافیک شرایط مطلوبی ندارند, محلات سازمانی متعلق به شرکت نفت بیشترین برخورداری از پارک را دارند, و از لحاظ شاخص­ های کمّی و کیفی, پارک ده قطعه­ ای با Phi = 0/303 مطلوب­ ترین و پارک کارون با Phi =-0/336 نامطلوب­ ترین پارک این منطقه است. بنابراین نتیجه­ گیری می­ شود که توزیع پارک­ ها در منطقه سه اهواز در تناسب با استاندارد سطح و سرانه و معیارهای مطلوبیت مکانی نیست.