ارایه مدل «ورزش برای همه» در دانشگاه های علوم پزشکی ایران: یک مطالعه کیفی

مقدمه: عوامل استرس زای دوره دانشجویی می تواند اثرات منفی بر سلامت و کیفیت زندگی دانشجویان داشته باشد. بنابراین, توجه به این عوامل و پیامدهای آن و اتخاذ راهکارهای مناسب برای رهایی از آن, از اهمیت خاصی برخوردار است. دسترسی به تسهیلات ورزش همگانی, عامل مهمی در گذران اوقات فراغت دانشجویان است و نقشی اساسی در سلامت جسمانی و روانی دانشجویان دارد و در نتیجه, بهبود کیفیت زندگی آن ها را به دنبال خواهد داشت. پژوهش حاضر با هدف ارایه مدل ورزش همگانی دانشجویان دانشگاه های علوم پزشکی کشور انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه در چارچوب رویکرد کیفی و با به کارگیری روش تحقیق داده بنیاد انجام گرفت. شرکت کنندگان تحقیق را متخصصان و صاحب نظران مدیریت ورزشی, پیشکسوتان ورزشی و اعضای هیات علمی دانشگاه تشکیل دادند که به صورت نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی جهت مصاحبه نیمه ساختار یافته انتخاب شدند و مصاحبه ها تا مرحله اشباع نظری ادامه یافت. داده ها به طور هم زمان با جمع آوری اطلاعات و با استفاده از روش Strauss و Corbin تجزیه و تحلیل گردید. اعتبار یافته ها به کمک روش های تطبیق توسط اعضا, بررسی همکار و مصاحبه های آزمایشی تعیین شد. یافته ها: نتایج دربرگیرنده 450 گزاره مفهومی اولیه با 14 مقوله و 41 مفهوم در قالب ابعاد شش گانه مدل پارادایمی بود. مدل شامل شرایط علی (1 مقوله), پدیده اصلی (1 مقوله), راهبرد (2 مقوله), شرایط زمینه ای (5 مقوله), شرایط محیطی (4 مقوله) و پیامد (1 مقوله) بود که الگوی ورزش همگانی دانشجویان دانشگاه های علوم پزشکی ایران را تشکیل داد. نتیجه گیری: پیامد های به دست آمده از مدل نشان داد که بهبود نگرش و آگاهی, افزایش انگیزه و علاقه و افزایش نشاط و شادابی, افزایش میزان مشارکت در ورزش همگانی و در نهایت, سلامت و تندرستی دانشجویان را به ارمغان می آورد.