مقایسه نتایج حاصل از دیلاتاسیون وریدی بوسیله ی بالون، قبل از آناستوموز، با روش معمول جهت تعبیه ی فیستول شریانی-وریدی در بیماران نارسایی کلیوی مزمن

مقدمه: زمینه و هدف: نارسائی فیستول های شریانی وریدی در بیماران دیالیزی عمدتا در اثر تنگی مسیر وریدی آنهاست. روش معمول برای پیشگیری از تنگی و کاهش فلوی فیستولها استفاده از دیلاتاسیون هیدروستاتیک است. هدف اصلی مطالعه بررسی تاثیر مناسب بودن دیلاتاسیون وریدی با بالون (PBA) نسبت به دیلاتاسیون هیدرواستاتیک (HD) در جهت تعبیه فیستول مناسب برای دیالیز می باشد. روش ها و مواد در یک مطاله ی کاربردی مداخله ای تعداد 38 بیماردر دو گروه 19 نفره باهم مقایسه شدند. یافته ها: تفاوتی در ریسک فاکتورها میان دو گروه وجود نداشت. نارسایی فیستول در گروه PBA وجود نداشت و در این گروه تمامی فیستول ها قابل کارکرد بودند. میزان مداخله مجدد در PBA نسبت به HD به ترتیب 5 به 42 درصد به صورت معنادار بود. میانگین مدت زمان بلوغ در HD 53 روز و در PBA 31 روز بود که تفاوت معنادار بود. نتیجه گیری: انجام بالون آنژیوپلاستی اولیه) PBA ( پیش از ایجاد یک AVF برای همودیالیز به عنوان یک روش بی خطر امکان پذیر است. و عوارض ناشی از آن نسبت به روش استاندارد اتساع هیدرواستاتیک) HD ( بطور چشگیری کمتر است.