نقش الگوهای ارتباطی خانواده در همدلی و خویشتنداری فرزندان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش پیش بینی کنندگی ابعاد گفت وشنود و همنوایی الگوهای ارتباطی خانواده بر همدلی و خویشتنداری فرزندان به عنوان شاخص های هوش هیجانی می باشد.گروه نمونه پژوهش را 348 دانش آموز دختر و پسر پایه های سوم تا پنجم ابتدایی تشکیل می دهند. مقیاس همدلی (ایزنبرگ و همکاران, 1991), نسخه ب ابزار الگوهای ارتباطی خانواده (فیتزپاتریک و ریچی, 1994) و مقیاس خویشتنداری (کندال و ویلکاکس, 1979) مورد استفاده قرار گرفتند.این مقیاس ها به ترتیب توسط کودک, مادر و آموزگار تکمیل  شدند. نتایج تحلیل عاملی, همبستگی گویه با نمره کل و آلفای کرونباخ, روایی و پایایی مطلوبی برای مقیاس های مذکور گزارش کرده اند. یافته های پژوهش نشان می دهند که گفت وشنود خانواده پیش بینی کننده مثبت و همنوایی, پیش بینی کننده منفی هر دو بعد همدلی و خویشتنداری می باشند. در مقیاس همدلی, دختران نسبت به پسران و پایه های چهارم و پنجم نسبت به پایه سوم نمرات بالاتری داشتند. در حالی که در مقیاس خویشتنداری جنسیت و پایه کلاسی نقش معناداری نداشتند.