اثربخشی آموزشی افزایش عاطفه مثبت بر میزان رضایت زناشویی و سبک دلبستگی در دانشجویان متاهل

این پژوهش بر اساس اهمیت جنبش روانشناختی مثبت نگر در قرن حاضر, به اثربخشی آموزشی افزایش عاطفه مثبت بر میزان رضایت زناشویی و سبک دلبستگی توجه کرده است و فرضیه آن مبتنی بر این است که آموزش عاطفه مثبت به رضایت زناشویی و تغییر در سبک دلبستگی منجر می شود.پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون دو گروهی است. جامعه آماری پژوهش کلیه دانشجویان متاهل کشور بودند و جامعه در دسترس پژوهش دانشجویان متاهل دانشگاه علامه طباطبایی بودند که سبک دلبستگی ناایمن داشتند, که بر اساس نمونه گیری در دسترس 24 نفر از دانشجویان مذکور, انتخاب و در دو گروه 12 نفری آزمایشی و کنترل جایگزین شدند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش, پرسشنامه های تجارب شخصی در روابط صمیمانه - فرم تجدید نظر شده (ECR-R), رضایت زناشویی انریچ (فرم کوتاه), پرسشنامه عاطفه مثبت و منفی (PANAS) و پروتکل درمانی افزایش عاطفه مثبت است. نتایج تحلیل آماری T مستقل نشان داد که آموزش افزایش عاطفه به افزایش رضایت زناشویی و تغییر در سبک دلبستگی در دانشجویان متاهل دارای سبک دلبستگی ناایمن منجر شد.