بررسی اثر داروی رالوکسیفن بر ساختار بافتی کلیه نوزادان تازه متولد شده موش های سوری نژاد Balb/C

رالوکسیفن به عنوان یک تنظیم کننده انتخابی گیرنده استروژنی غیر استروئیدی است. از آن جایی که این دارو, روی هورمون جنسی ماده موثر می باشد, فقط برای زنان تجویز می شود. در این تحقیق, اثر رالوکسیفن بر ساختار بافتی کلیه, در موش های سوری بررسی گردیده است. 42 سر موش ماده حامله با وزن تقریبی 30 تا 36 گرم و سن 10 هفتگی انتخاب شد. موش های حامله به 7 گروه 6 تایی, تقسیم شدند. گروه کنترل, هیچ دارویی دریافت نکرد و گروه های تیمار که دوزهای 0.005, 0.01 و 0.02 میلی گرم بر کیلوگرم, دارو را دریافت کردند. تیمارها طی دو مرحله, یک بار در طول مدت بارداری و یک بار, فقط در هفته آخر حاملگی انجام شد. بعد از زایمان, تعداد, وزن و قد نوزادان بررسی شد و سپس توله موش ها تشریح و کلیه آن ها خارج و طول و عرض کلیه ها اندازه گیری شد. همچنین, قطر گلومرول, قطر کپسول بومن, قطر لوله خمیده دور و قطر لوله خمیده نزدیک, اندازه گیری و تعداد سلول های مزانژیال شمارش شد. در مطالعات بافتی انجام شده, نکروز و تغییرات پاتولوزیکی, مشاهده نشد. همچنین, نتایج نشان داد رالوکسیفن باعث کاهش معنی داری در تعداد, وزن, قد و افزایش معنی دار در طول و عرض کلیه شده است. قطر کپسول بومن, قطر گلومرول, قطر لوله های پیچیده دور و نزدیک و تعداد سلولهای مزانژیال نیز اختلاف معنی دار نشان نداد. بنابراین می توان نتیجه گیری کرد که احتمالا رالوکسیفن باعث تغییرات مورفومتریک شده ولی تغییراتی در ساختار بافتی کلیه, بر جای نگذاشته است.