تعیین سن مناسب پروار بره های نر ترکی- قشقایی

جهت بررسی اثر مدت پروار بر کمیت و کیفیت لاشه های بره های نر ترکی- قشقایی آزمایشی بر روی 80 راس بره با میانگین سن 90±7 روز و میانگین روز 23.1±2.5 کیلوگرم در چهار دوره پرواری انجام شد. بعد از پایان هر دوره پروار 60, 90, 120 و 150 روزگی تعداد 16 راس بره کشتار, قطعه بندی و مورد تجزیه لاشه قرار گرفتند. بر اساس اطلاعات بدست آمده اختلاف بین مدت پروار در رابطه با میانگین وزن بدن و ضریب تبدیل غذایی بسیار معنی دار بود (P<0.01). در حالی که در مورد افزایش وزن روزانه, بازده لاشه و درصد کل گوشت لاشه اختلاف معنی داری مشاهده نشد. مدت پروار اثر معنی دار (P<0.05) بر درصد کل چربی و درصد کل استخوان لاشه داشت به طوری که با افزایش مدت پروار, درصد چربی لاشه افزایش و درصد استخوان لاشه کاهش یافت. بیشترین درصد گوشت (49.8), چربی (17.9) و استخوان (19.2) لاشه به ترتیب پس از 120, 150 و 60 پروار و کمترین آنها به ترتیب با 47.1, 13.7 و 13.9 درصد پس از 150, 60 و 150 روز پروار مشاهده شد. با افزایش مدت پروار درصد دنبه افزایش یافت که بیشترین آن 20.1 درصد و کمترین آن 17.4 درصد به ترتیب پس از 150 و 60 روز پروار بدست آمد. سطح مقطع ماهیچه راسته در دوره های مختلف پروار 60, 90, 120 و 150 روز به ترتیب 11.07, 14.23, 15.50 و 15.73 سانتیمتر مربع بود و تنها تفاوت معنی دار (P<0.01) بین بره های 60 روز پروار با سایر دوره ها مشاهده گردید. مدت پروار اثر معنی داری (p<0.05) بر ترکیبات شیمیایی لاشه نشان داد. با افزایش مدت پروار درصد رطوبت, پروتیین و خاکستر کاهش, ولی درصد چربی افزایش یافت. با توجه به این که در پرواربندی از نظر اقتصادی مقدار گوشت به عنوان مهم ترین فاکتور می باشد, مدت مناسب پروار در این نژاد حداکثر 90 روز پیشنهاد می شود.