ظهور شیوه های نوین بازیگری در قرن نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم

بسیاری از نظریه پردازان, تئاتر قرن بیستم را تئاتر کارگردانان می دانند. در این قرن است که جایگاه و پایگاه نظریه های اجرایی از اهمیت ویژه ای برخوردار می گردد و جایگاه عناصر اصلی خلاقیت های تئاتری (متن, بازیگر, کارگردان, دکور, طراح صحنه و لباس و ...) از زوایای مختلف مورد بحث و بررسی قرار می گیرد. یکی از پرجاذبه ترین این بحث ها, به جایگاه و نقش بازیگر توجه دارد زیرا در اجرای تئاتر بازیگر تنها عنصر واقعا زنده است و به همین دلیل بیش از سایر عناصر اجرا در همزمان کردن موضوع نمایش نقش دارد؛ بازیگر به وسیله بدن و بیان, و ریتم و حرکتی که در صحنه می آفریند جهان نقش خود و احساس تماشاگران را در هم می آمیزد, یگانه می کند و جهانی سرشار از تخیل و باور می آفریند. موضوع کار بازیگر, امروزه آن چنان گسترشی یافته که دارای روش ها و مکتب های گوناگون گردیده و به بحثی کلاسیک تبدیل شده است. با توجه به آن که قرن نوزدهم میلادی, دوره شکل گیری و توسعه تئاتر به مفهوم جدید آن است, و از آن رو که بازشناسی اهمیت نقش بازیگر در تئاتر, اساسا, ریشه در رویکردهای نظری تئاتر قرن نوزدهم دارد, در مقاله حاضر کوشش شده است تا به منظور بازنمایی این رویکردها, به بررسی وضعیت بازیگران در اواخر قرن نوزدهم پرداخته و تاثیر و انعکاس نظریه های کارگردانان اواخر قرن نوزدهم در اندیشه و افکار کارگردانان قرن بیستم را, خصوصا در مورد جایگاه و کار بازیگر در تئاتر, مطرح نماییم.