بررسی پایداری اجتماعی در شهرک های جدید (نمونه موردی: شهرک مهرگان در مشهد)

پایداری اجتماعی یکی از ارکان اساسی در توسعه پایدار و به عنوان یکی از کلیدی ترین ابزار در برنامه ریزی و سیاستگذاری شهری می باشد و عدم توجه به آن, برنامه ها و پروژه های گوناگون توسعه را با مخاطره مواجه می سازد و خسارات جبران ناپذیری را برای محله ها و همچنین ساکنین آنها برجای می-گذارد. با توجه به اهمیت بعد اجتماعی پایداری پژوهش حاضر با هدف بررسی پایداری اجتماعی در شهرک مهرگان مشهد انجام می گردد. این پژوهش از نظر هدف, کاربردی و به لحاظ روش پیمایشی بوده که در این روش از پرسشنامه استفاده شده که روایی آن با آزمون آلفای کرونباخ, 79/0 مورد تایید قرار گرفته است. جامعه آماری شامل ساکنان شهرک مهرگان (16745 نفر) بوده و تعداد حجم نمونه 375 نمونه تعیین شده است. در تجزیه و تحلیل داده ها, از آزمون فریدمن و تی هتلینگ استفاده شده و جهت نمایش مدل مفهومی از تحلیل مسیر استفاده شده است. بر اساس یافته های حاصل از آزمون فریدمن, تی هتلینگ و تحلیل مسیر به ترتیب شاخص های سرمایه اجتماعی, رضایت از مسکن, عدالت فضایی بیشترین تاثیر و در اولویت بعدی حس تعلق, مشارکت اجتماعی و هویت در پایداری اجتماعی شهرک مهرگان تاثیر کمتری را داشته اند. همچنین نتایج دو آزمون فریدمن, تی هتلینگ نشان می دهد که؛ سه شاخص حس تعلق, مشارکت اجتماعی و هویت پایین تر از میانگین و سه شاخص سرمایه اجتماعی, رضایت از مسکن و عدالت فضایی بالاتر از میانگین می باشند. در مجموع پایداری اجتماعی در محدوده مورد مطالعه در وضعیت مطلوبی نمی باشد.