تحلیل محتوای رویکرد مجله ی آپوزیشنز نسبت به تئوری معماری پس از مدرنیسم (1973-1984)

بیان مسئله: بی گمان جریان مدرنیسم در اواخر سده ی بیستم با نقدهای بسیاری در نشریه های معماری روبه رو بوده است. این نقدها هم موجب شکل گیری معماری پست مدرن بوده اند و هم دیگر جریان های هوادار مدرنیسم را نمایندگی کرده اند. مجله ی آپوزیشنز به عنوان معتبرترین مجله ی معماری, در اواخر سده ی بیستم نویسندگان و نقدهای گوناگونی از هر دو طیف را در بر گرفته است. با طرح این «پرسش» که «مجله ی آپوزیشنز در طول سالیان نشر خود چه رویکردهایی از نقد مدرنیسم را نمایندگی می کرده است؟ » تلاش می شود تا جایگاه آپوزیشنز در مسیر شکل گیری تئوری معماری پس از مدرن مورد مطالعه قرار گیرد. می توان این «فرضیه» را مطرح کرد که آپوزیشنز با طیف گسترده ی نویسندگان, که هرکدام بعدها از سردمداران شکل های مختلف تئوری معماری پس از مدرن بوده اند («پیتر آیزنمن», «کِنت فرامپتون», «رِم کولهاس», «رافائل مونئو», «دنیس اسکات براون», «مانفردو تافوری», «برنارد چومی» و دیگران), می تواند نمونه ی خوبی برای ارزیابی جریان حاکم بر تئوری معماری در آن دوره ی مهم باشد. هدف پژوهش: عبارت است از واکاوی اندیشه های منتقدانی که در یک بازه ی زمانی تأثیرگذار, تئوری معماری پس از مدرن را رقم زده اند. روش پژوهش: چارچوب نظری مقاله به کمک شیوه ی استدلال منطقی به نگارش درآمده و برای تحلیل یافته ها از نمونه گیری «تمام شماری» در روش پژوهش «تحلیل محتوا» استفاده شده است. نتیجه گیری: براساس یافته ها می توان گفت آپوزیشنز تعاملی دوسویه با جریان های تئوری معماری پس از مدرن و نقشی اثرگذار بر شکل دادن به آنها داشته است. تلاش برای تئوری پردازی-و نه تاریخ نگاری معماری-با رویکردی تفسیری در تحلیل جریان های روز معماری ناشی از اهمیت چنین نقشی برای نویسندگان آپوزیشنز است. در سال های میانی انتشار مجله, نئومدرنیست ها و ستایش از اقتصاد آزاد, جهانی سازی و تکنولوژی بیشتر به چشم می خورد, ولی در سال های ابتدایی و انتهایی, به تأثیر از رویکرد منطقه گرایی انتقادی پست مدرنیست ها واژه های زیرمتن گرایی, فرهنگ و جامعه, کلیدواژه های آپوزیشنز را شکل داده اند.