بررسی توزیع شعاعی دز و دز تجمعی رادیوداروهای مورد استفاده در تسکین درد متاستاز استخوان

سرطانی که در اندامی مانند پروستات یا سینه شروع شده و سپس در استخوان ها پخش می شود, منجر به متاستاز استخوان می شود و درمان آن از بزرگ ترین چالش های پیش روی علوم پزشکی هسته ای است. استفاده از رادیوداروها, امید به درمان یا دست کم تسکین درد متاستاز استخوان را افزایش داده است. هدف از این پژوهش مقایسه توزیع شعاعی دز و دز تجمعی رادیونوکلیدهای ساماریم-153, هولمیم-166 و لوتسیم-177 و هم چنین بررسی عوارض جانبی (دز دریافتی توسط مغز استخوان) ناشی از ذرات پرانرژی بر بافت های غیرهدف بود. با استفاده از کد MCNPX مدلی برای محاسبه دز جذبی در فانتوم استخوان طراحی شد. نتایج نشان داد که بیش ترین دز جذبی حاصل از ذرات بتا مربوط به هولمیم-166 و کم ترین آن مربوط به لوتسیم-177 است. هم چنین تابش های گامای ساماریم-153 بیش ترین دز جذبی در استخوان و محیط اطراف آن را ایجاد می کنند. بنابراین هولمیم-166 برای درمان تومورهای حجیم و لوتسیم-177 برای تومورهای کوچک تر مناسب تر خواهند بود. ساماریم-153 به خاطر دارا بودن پرتو با انرژی متوسط, برای بیش تر تومورها از نظر اندازه مناسب خواهد بود.