کاربست روان درمانی هنری-نمایشی به عنوان روشی نوین برای درمان تیک های حرکتی حاد: گزارش مورد

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی تاثیر روان درمانی هنری-نمایش کوتاه مدت بر تیک های حرکتی حاد و با شروع ناگهانی در یک کودک پنج ساله انجام شد. روش این پژوهش یک مطالعه تک آزمودنی از نوع A-B بود که در دسته پژوهش های تجربی یا آزمایشی جای می گیرد. روش درمانی مورد اشاره, در هشت جلسه یک ساعته (چهار جلسه ویژه کودک و چهار جلسه مخصوص مادر) اجرا شد. معیار خاتمه-بخشی به جلسات درمانی, کاهش معنادار تیک های حرکتی بر اساس ابزار های پژوهش بود. این ابزارها شامل چک لیست نمودهای رفتاری-نشانگانی تیک (پوررضاییان, 1398), مشاهده و پیگیری نشانگان در جلسات درمانی و مصاحبه بالینی با مادر کودک بود. داده های کمی پژوهش با استفاده از جدول و نمودارها ویژه طرح های تک آزمودنی مورد تحلیل قرار گرفتند. به علاوه, میزان اندازه اثر نیز گزارش شد (ES = 7/34). یافته ها یافته های پژوهش نشان داد که روان درمانی هنری-نمایشی به طور معناداری سبب کاهش تیک حرکتی (05/0>P) در کودک شده است. نتیجه گیری با توجه به یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که روان درمانی هنری-نمایشی, روشی موثر برای درمان اختلال تیک کودک بوده است؛ بنابراین کاربست این روش کوتاه مدت در مراحل حاد بروز تیک های حرکتی کودکان, توصیه می شود (البته در صورت تکرار نتایج در پژوهش های آتی و رعایت اصل تعمیم پذیری).