ارزیابی تاثیر دامنه ی خمیری بر میزان آبشستگی و خاصیت خودترمیمی خاک های رسی با مواد افزودنی نانورس

لایه های رسی متراکم به عنوان یکی از متداول ترین لایه های نفوذناپذیر در اکثر سازه های ژیوتکنیکی مانند سدهای خاکی و مراکز دفن زباله های شهری و رادیواکتیو کاربرد دارند. به دلیل خصوصیات ژیوتکنیکی خاص, این لایه ها در طول عمر خود به وسیله ترک-خوردگی دچار آسیب می گردند این ترک ها باعث افزایش نفوذپذیری لایه و کاهش کارایی آن می گردد. با توجه به لزوم آگاهی و شناخت عوامل موثر بر پایداری سازه های ژیوتکنیکی ساخته شده با این لایه ها در این پژوهش سعی شده است تا با استفاده از خاصیت خودترمیمی خاک های رسی گامی در جهت بهبود عملکرد خاک ها در شرایط مختلف برداشته شود. در تحقیق حاضر با انجام آزمایشات متعدد نشان داده شده است که می توان با افزایش دامنه خمیری خاک های رسی, سرعت ترمیم ترک را افزایش داد. نتایج بدست آمده نشان می دهد که افزودن نانورس مونت موریلونیت به خاک باعث افزایش فرآیند خودترمیمی ترک ها می شود؛ گذشت زمان تاثیر این افزایش را در روند ترمیم ترک های ایجاد شده در نمونه ها را کاملا آشکار می کند. میزان دبی خروجی نمونه ها نسبت به زمان سپری شده در طی خودترمیمی اندازه گیری می شوند و با توجه به نمودارها مورد بررسی قرار می گیرند. آزمایشات نشان دادند که میزان درصدهای نانورس مونت موریلنیت بی تاثیر نبوده و باعث کاهش میزان جریان در نمونه ها هستند, که این نشانه ی خود ترمیمی ترک بوسیله افزودنی نانورس است. میزان کل دبی خروجی در نمونه های حاوی نانورس از نمونه های غیرافزودنی بسیار کمتر بود و می توان از نانورس به عنوان ترمیم کننده ترک ها به وجود آمده در خاک های رسی با عمق 5 سانتی متر استفاده کرد.