بررسی تاب آوری کالبدی-اجتماعی بافت فرسوده تاریخی با تاکید بر فرم شهری پایدار با روش میانگین فاصله از حد بهینه (نمونه موردی: محلات بافت تاریخی تهران)

امروزه یکی از مشکلات بافت های شهری فرسودگی است. تاب آوری سعی در پیش بینی آسیب ها و پایدارسازی سیستمی دارد و زمانی که موضوع بافت تاریخی باشد, مسیله اهمیتی دوچندان دارد. فرم شهری به عنوان یک ساختواره جامع, شکل یافته از تمامی عناصر قابل رویت شهر و تبلور فضایی و شکلی فعالیت های شهری است. هدف پژوهش با روش تحقیق تحلیلی-توصیفی تبیین ساختار و مدل بهینه از نگرش تاب آوری در فرم شهری در محلات فرسوده تاریخی است؛ لذا می توان این میزان عددی را در سطح مقایسه ای با نمونه های جهانی, تحلیل کرده و تاب آوری فرم شهری را با تاکید بر دو بعد اجتماعی و کالبدی موردسنجش قرار داده و بعد از تحلیل یافته ها, راهبردهای لازم را جهت تبیین و مستندسازی در پروژه های شهری ارایه کرد. نتایج نشانگر این است که تاب آوری فرم شهری محلات, دارای فاصله نامناسب از حد بهینه مطلوب بوده و تاب آور نیستند؛ اما محله دولت با میزان ARI, 65/0 می تواند نمونه مناسب تری در تبیین رویکرد بازآفرینی باشد.