بررسی و تحلیل دو کتاب کهن بلاغی و دو کتاب بلاغی معاصر

علم بلاغت به علت شناساندن زیبایی های هنر شعری از قدیم الایام موردتوجه بوده است. در جهان اسلامی این علم توسط متکلمان برای نشان دادن اعجاز قرآن بسط و گسترش یافت و به تدریج در آثار مستقلی نگارش یافت. ابتدا تفکیک و دسته بندی در اجزاء این دانش صورت نگرفته بود ولی توسط سکاکی این تقسیم بندی صورت گرفت. پس از ظهور شعر فارسی در قرن سوم به این دانش توجه بیشتری شد و سرانجام در قرن پنجم اولین اثر یعنی ترجمان البلاغه تألیف شد. یک قرن بعد حدائق السحر تألیف شد که نوآوری مهمی در آن نیست. این نگارش کتاب های بلاغی همچنان در قرن های بعد به صورت تکرار مباحث ادامه یافت تا روزگار معاصر ما که کتاب های ارجمندی مانند فنون و صناعات ادبی از استاد همایی و کتاب های معانی و بدیع در بیان از دکتر سیروس شمیسا پدید آمدند. نویسنده اخیر به علت آشنایی با ادب غرب نوآوری هایی در این زمینه ارائه داده است.