تحلیل وضعیت اکولوژیکی فضای سبز شهر بیرجند بر اساس متریک های سیمای سرزمین (با تاکید بر وضعیت پارک های محله ای و منطقه ای)

لزوم توجه به اصول اکولوژی در برنامه ریزی کاربری اراضی, با توجه به تاثیراتی که یک برنامه ریزی اشتباه می تواند بر تخریب ساختارهای اکولوژیک مانند پوشش گیاهی درون و مجاورت شهرها و در نتیجه کاهش تنوع زیستی و پایداری فرایندهای اکولوژیک منطقه داشته باشد, امری ضروری است, بنابراین یک برنامه ریزی شهری کارآمد نمی تواند بدون توجه به اصول اکولوژی صورت گیرد. از همین رو در این تحقیق از متریک های سیمای سرزمین (تعداد لکه, نسبت مساحت طبقه, متوسط اندازه لکه, متوسط نزدیک ترین فاصله همسایگی) به صورت منفرد و توامان, برای تحلیل وضعیت اکولوژیکی فضای سبز شهر بیرجند استفاده شده است. سپس با توجه به رابطه تنگاتنگ بین فضای سبز و پارک های شهری به بررسی وضعیت پایداری اکولوژیکی پارک های شهری (در دو مقیاس محله ای و منطقه ای) پرداخته شده است. نتایج این تحقیق بیانگر این موضوع است که فضاهای سبز عمومی موجود در سطح شهر بیرجند از نظر ترکیب و توزیع فضایی دارای شرایط مطلوبی نیستند و در حال حاضر شبکه موزاییک لکه های فضای سبز شهری از وسعت و پیوستگی لازم برای ارائه خدمات اکولوژیکی برخوردار نمی باشد. لذا باید از طریق ایجاد پیوستگی بین مناطق دارای لکه های سبز گسسته و با مساحت های کم, در بهبود وضعیت این مناطق, برداشت, که این موضوع در مکان یابی پارک های جدید بسیار حائز اهمیت خواهد بود.