پدیده شبه حفاظتی با استفاده از وسایل حفاظت فردی غیر موثر

پیشگیری از آلودگی به COVID-19 به عنوان یک ویروس معلق در هوا مستلزم استفاده از موانع اولیه مانند ماسک صورت است [1و2]. اگر پیشگیری ازCOVID-19 را به صورت هرم سلسله مراتب نیازهای مازلو (Maslow Hierarchy of Needs) تصور کنیم, افکار لایه پایینی این هرم را تشکیل می دهند. این افکار منجر به اتخاذ روش های محافظ, غیر محافظ و محافظتی کاذب می شوند. یکی از این افکار, استفاده مکرر از ماسک صورت است. به عنوان یک فرد شاغل که در کشوری توسعه نیافته کار می کند و هنوز پنجمین پیک مربوط به این بیماری را پشت سر می گذارد, اولین سوالی که من همیشه از بیماران می پرسم این است که "چه موقعی ماسک صورت خود را عوض کردید؟ " در بسیاری از موارد, اگر این افراد صادق باشند, به طول عمر بیشتری از مدت استفاده از این ماسک ها اشاره می کنند. در هنگام رانندگی مشاهده شده است که بسیاری از رانندگان خودرو, ماسک های خود را روی آینه عقب یا دسته راهنمای ماشین آویزان کرده اند و جالب اینکه گاهی اوقات تعداد ماسک های آویزان بیش از دو عدد ماسک بوده است. چرا برخی افراد از مضرات استفاده بیش از حد ماسک صورت بی اطلاع هستند؟ پاسخ در فقدان آگاهی و اطلاعات در مورد طول زمان استفاده از ماسک است. پدیده شبه حفاظت, بیشتر در افرادی مشاهده می شود که وضعیت اجتماعی و اقتصادی پایینی دارند و نمی توانند ماسک جدید تهیه نمایند. در برخی موارد, افراد حتی از ماسک های جراحی شسته شده خود استفاده می کنند. این پدیده حتی در دوران قرنطینه به دلیل وخامت وضعیت مالی خانواده ها بدتر شده است. در نهایت, توزیع گسترده ماسک های محافظ و ارایه اطلاعات مناسب در مورد استفاده صحیح از ماسک به افراد, به ویژه در مناطقی که وضعیت اجتماعی و اقتصادی پایینی دارند, از وظایف ارایه دهندگان خدمات بهداشت عمومی است. در طول وخامت شرایط زندگی ناشی از بیماری COVID-19, انجام این وظیفه پیچیده و مشکل است [3] و تأثیر آن بر موج پیک های بیماری همه گیر COVID-19 به صورت منطقه ای و جهانی فاجعه بار به نظر می رسد. نتیجه گیری و پیشنهادات استفاده از ماسک صورت به عنوان سد دفاعی در برابر COVID-19 باید همراه با یکسری پروتکل های استاندارد باشد, که به این منظور متولیان سلامت موظف به تامین ماسک های صورت با کیفیت در میان مردم و آگاه سازی آن ها از روش صحیح استفاده از آن می باشند.