استعدادیابی کشت و پرورش ماکروجلبک های دریایی در محدوده جزرومدی سواحل، کانال های زهکش و استخرهای پرورش میگو در استان بوشهر

کاهش شدید بارش در سال های اخیر و بحران رو به گسترش کاهش منابع آب شیرین, رویش گسترده ماکروجلبک های متنوع اقتصادی در نواحی ساحلی استان بوشهر با 820 کیلومتر مرز آبی و اهمیت استراتژیکی امروزی ماکروجلبک ها به عنوان غذا, علوفه, تامین بخشی از مواد اولیه صنایع دارویی و داروسازی سبب شد تا در سال 1394, پروژه امکان سنجی کشت و پرورش دو گونه ماکروجلبک قهوه ای (Sargassum bovenum) و قرمز (Gracilaria corticata) بر روی طناب در محدوده جزر و مدی ساحل دلوار, کانال های زهکش و استخرهای پرورش میگو در استان بوشهر در راستای حمایت از کار و سرمایه ملی و بهره جویی از پیامدهای تولید در اقتصاد کشور انجام گردد. کشت نشاء بر روی طناب های پلاستیکی 10 متری با 50 قطعه ماکروجلبک 10-8 سانتی متری با وزن 15-10 گرم و با فاصله 20 سانتی متری از یکدیگر انجام شد. ابتدا و انتهای هر طناب 10 متری به طناب های حدفاصل متصل به پایه های چوبی کوبیده شده در بسترهای کشت, گره خورد ند. سطح کشت ماکروجلبک ها در مزارع کشت باید به گونه ای باشد که همیشه حداقل 30 سانتی متر زیر سطح آب دریا باشد. نتایج نشان داد که کاشت ماکروجلبک های سارگاسوم و گراسیلاریا بر روی طناب در دریا, به ترتیب منجر به تولید 80 و 30 تن جلبک (وزن تر) در هکتار, در طی 90 روز (نیمه دوم مهر تا نیمه دوم دی) شده است, اما علت اصلی مرگ ماکروجلبک های کاشته شده در استخرها و کانال های زهکش متصل به آن ها, به ترتیب به دلیل تبخیر شدید آب, افزایش شوری آب درون استخرها, کدورت شدید آب درون کانال-های زهکش هنگام ورود و خروج آب دریا و خالی ماندن آن ها هنگام جزر دریا بوده است.