تحلیل انتقادی گفتمان برنامه تلویزیونی نود (90) در باب خشونت فوتبال

مقاله حاضر با هدف گفتمان کاوی مفهوم خشونت در برنامه نود و درک عملکرد این برنامه در نقد خشونت و بازتولید گفتمان نقد در مسایل فوتبال کشور صورت گرفته و با استفاده از روش تحلیل انتقادی گفتمان و تلفیق رویکردهای لاکلا و موفه با فرکلاف و ون دایک, با روش نمونه گیری هدفمند, به تحلیل سه برنامه با موضوع خشونت پرداخته شده است تا ضمن شناخت نظام گفتمانی این برنامه, دال های مرکزی, وقته ها و همچنین اپیزودهای معنایی آن مشخص گردد. بر این اساس, نتایج پژوهش حاکی از آن است که سوء مدیریت, بی هنجاری اخلاقی, فقر فرهنگی و نبود مشارکت مردمی, دال های مرکزی گفتما ن های مختلف این برنامه هستند. علاوه بر این, تنها نشانه تثبیت شده و انسداد یافته گفتمان ها نیز, «فرهنگ» است. افراط, بی قانونی, دخالت مردم, نبود مسیولیت رسانه ای, نتیجه گرایی, قانون گریزی, نبود آموزش, زیرساخت نامطلوب, تبعیض, عمل گرا نبودن و اهمیت ندادن به مردم به عنوان وقته های گفتمانی مشارکت کنندگان در نظر گرفته شده اند که در یک زنجیره هم ارزی, گفتمان های مدنظر آنان و نظام گفتمانی برنامه را شکل می دهند. در نهایت بوروکراسی ضعیف, روشن نبودن دلایل, بی توجهی به مردم و جان آنها, سهل انگاشتن اتفاق, نبود برخورد جدی و نگاه تک عاملی نیز وقته های گفتمانی عادل فردوسی پور بوده اند. علاوه بر این در باب خشونت نمادین, این برنامه در همان حال که به نقد خشونت و تبعیض علیه زنان و گفتمان مردانه مسلط می پردازد, ناخواسته به صورت ضد گفتمانی عمل می کند و به دلیل استفاده از واژه «فوتبال بانوان» خود نیز به ابزاری برای بازتولید سلطه مردانه در فوتبال تبدیل می شود.