تعیین دز مناسب پرتوهای گاما برای ایجاد موتاسیون در ریزنمونه های موز

موز متعلق به خانواده Musaceae و جنس Musa, از جمله گیاهان بومی منطقه گرمسیری و نیمه گرمسیری است. در سالهای اخیر تلاش زیادی برای گسترش کشت این گیاه در کشور صورت گرفته است. اغلب گونه های مورد استفاده در ایران از نوع کاوندیش و گراندناین می باشند که دارای ارتفاع نسبتا زیاد (2 تا 4 متر) هستند. این کار پژوهشی, به منظور تعیین دز مناسب پرتوهای گاما برای ایجاد موتاسیون در نوک ساقه گیاه موز از طریق کشت بافت انجام گرفته است. نوک ساقه گیاه تحت تاثیر هشت تیمار, شامل مقادیر مختلف پرتوهای گاما یعنی صفر, 10, 15, 20, 25, 35, 45 و 60 گری قرار گرفت. یک طرح کاملا تصادفی با شش تکرار به اجرا در آمد. پس از تیمار کردن, ویژگیهای مختلفی از جمله تعداد گیاه باقیمانده, تعداد برگ, ارتفاع و وزن گیاه تر اندازه گیری شد. سپس با استفاده از نرم افزارهای SAS وMSTAT, داده ها مورد تجزیه واریانس و مقایسه میانگین قرار گرفتند. پس از تجزیه و تحلیل داده ها مشخص شد که دزهای 25 تا 40 گری برای ایجاد موتاسیون در نوک ساقه گیاه موز مناسب است. همچنین تجزیه پروپیت نشان داد که دز 39.8 گری نقطه) LD50 50 درصد کشندگی) می باشد.