پژوهشی در جایگاه ارزشی تجوید و سهم آن در خوشخوانی و تغنی قرآن کریم

امروزه یکی از ارکان اصلی تغنی و زیباخوانی قرآن که مورد توجه جدی قاریان و مخاطبان ایشان است, به کارگیری قوانین تجویدی در کنار دیگر مولفه های موثر مانند «صوت و لحن» و رعایت «وقف و وصل» در تلاوت قرآن است. قرائنی تاریخی- روایی, کاربرد هنرهای صوتی را در قرائت قرآن مورد تایید قرار داد ه اند اما در رابطه با جایگاه احکام تجویدی در خوشخوانی قرآن, اختلاف نظر است. عده ای, به ویژه اهل سنت, با تکیه بر حدیث «سبعه احرف», با قداست بخشی به قرائت های گوناگون, چه اختلاف الفاظ (فرش الحروف) و چه اصول قرائت (احکام تجویدی) -که در دوره های گوناگون بر زبان قاریان مشهور جاری بوده است -آن ها را برگرفته از تعالیم پیامبر (ص) دانسته اند. این پژوهش با بررسی های تاریخی و مصداقی نشان می دهد که عمده قواعد تجویدی, زائیده عواملی همچون لهجه های عربی بوده و به تدریج قداست یافته است و نمی توان برای اغلب قوانین آن همچون ادغام, فتح, اماله و مد جایگاه شرعی قائل شد.