اثر مصرف استروژن و پروژسترون بر روی میزان سیتوکین ها در زمان های مختلف بعد از جراحت تروماتیک مغزی

مقدمه: رهایش سیتوکین های پیش التهابی به دنبال جراحت تروماتیک مغزی (TBI) علت عمده خیز مغزی می باشد. هدف مطالعه حاضر بررسی تغییرات غلظت مغزی سیتوکین های پیش التهابی IL-1b,IL-6 ,TNF-a ,TGF-b  بعد از مصرف دوزهای مختلف استروژن و پروژسترون 6 و 24 ساعت بعد از TBI می باشد.روش ها: در این مطالعه موش های صحرایی ماده شامل 14 گروه که 4 گروه, کنترل و شم و 10 گروه باقیمانده بعد از برداشتن دو طرفه تخمدان و ایجاد ضربه مغزی متوسط و منتشر به روش مارمارو به جزء گروه های TBI, نیم ساعت بعد از ضربه استروئیدهای جنسی یا حلال آن ها مصرف شد و غلظت سیتوکین ها 6 و 24 ساعت بعد از ضربه اندازه گیری شد.یافته ها: در ساعت 6, IL-1b توسط دوز زیاد استروژن (E2) و اندک پروژسترون (P1) به ترتیب 52.8% و 79.2% افزایش و IL-6 و TNF-aتوسط دوز زیاد پروژسترون 45.9 (P2) کاهش یافتند. در ساعت 24, IL- 1b توسط دوز اندک استروژن (E1 ) و E2 به ترتیب 27.5% و 27%, IL-6 توسط P1 و E1 به ترتیب 20.5% و 47% کاهش و TNF-a توسط %48.5 E2 افزایش نشان دادند. اگر چه در ساعت 6, فقط 3.37 E1 برابر TGF-b را افزایش داد, اما در ساعت 24, دوزهای مختلف دو استروئید TGF-b را افزایش دادند.نتیجه گیری: استروژن و پروژسترون ممکن است اثر ضد خیز مغزی خود را از این طریق تغییر سیتوکین های پیش التهابی در فاز حاد یا تاخیری بعد از TBI اعمال کنند.