ژئوشیمی و ژئودینامیک شیل های کرتاسه بالایی، شمال زون سنندج-سیرجان، باختر ایران

توالی کرتاسه بالایی (UCS) در شمال پهنه سنندج-سیرجان, دربردارنده 5 واحد, به ستبرای2000 متر, شامل آهک, شیل, ماسه سنگ, کنگلومرای درون سازندی و گدازه های بازالتی و آندزیتی است. این سنگ ها با ناپیوستگی بر روی نهشته های کرتاسه پایینی و در زیر کنگلومرای پالئوسن جای دارند. الگوی عناصر نادر خاکی (REEs), نسبت های (22-18) Al2O3/TiO2, (24/4-43/5) La/LuCN, (5(Nd/ErCN> LREEs/HREEs, (53/2-51/0) La/Sc, (68/0-42/0) Th/Sc و آنومالی های منفی (89/0-26/0) Eu/Eu* و (82/0-14/0) Nb/Nb* نمونه های شیل UCS نشان می دهند که این نمونه ها بطور عمده نابالغ, رسوبات چرخه اول ناشی از فرسایش سنگ های متوسط تا اسیدی کمان ماگمایی هستند. سنگ های آتشفشانی در هنگام ذوب بخشی درون پوسته ای قطعه اقیانوسی دگرسان شده فرورونده در رخساره گارنت-آمفیبولیت فشار بالا پدید آمده اند. ترکیب شیمیایی و تغییرات عمودی رخساره های سنگی UCS, گویای تغییر محیط رسوبی در طی رسوبگذاری از دراز گودال به سراشیبی دراز گودال و حوضه جلوی کمان ماگمایی, ناشی از مهاجرت کمان ماگمایی به سوی قاره است. فعالیت آتشفشان های کرتاسه پسین منجر به Upwelling آب های احیایی, مرگ گروهی پلانکتون ها, و تشکیل پیریت در رسوبات شده است. در نمودار Th/Yb-Ta/Yb جاگیری نمونه ها در بازه های ACM و WPVZ ناشی از تحولات تکتونیکی از فرورانش با شیب کم به شرایط آتشفشانی کششی می باشد.