ویژگی های حیات معقول به عنوان هدف متعالی انسان و راه های وصول به آن در اندیشه علامه محمدتقی جعفری

غایت انگاری و آینده نگری به عنوان امری فطری, همواره انسان را به پژوهش در کشف اسرار و رموز پدیده های عالم, نظام هستی و وجود خود وادار کرده است. اگر پرسشگری در ساختار ذهن انسان نبود و اگر ذهن انسان, در طلب هدف و غایت نبود, گره از هیچ مشکلی در سراسر عالم انسانی گشوده نمی شد. علامه جعفری با ارائه الگوی «حیات معقول» به عنوان هدف متعالی جامعه بشری, فلسفه هستی انسان را, انتقال از حیات معمول به حیات معقول می داند. حیات معقول, حیات آگاهانه ای است که نیروها و فعالیت های جبری و جبرنمای حیات طبیعی را با برخورداری از آزادی اختیار, در مسیر اهداف تکاملی نسبی تنظیم می کند و شخصیت انسانی را که به تدریج در این گذرگاه ساخته می شود, وارد هدف اعلای حیات خواهد کرد. این هدف متعالی, شرکت در آهنگ کلی هستی وابسته به کمال برین است. جلوه عالی حقیقت رو به کمال, حیات آگاه نسبت به حقایق والای هستی, رهیدن از دام کمیت ها و ورود به آستانه ابدیت از ویژگی های حیات معقول هستند. هدف این نوشته, تحلیل هدف متعالی انسان و راه های وصول به آن در اندیشه این متفکر است.