بررسی درصد فراوانی نسبی و شاخص های تنوع زیستی پرندگان آبزی و کنار آبزی منطقه حفاظت شده حرا، مطالعه موردی سال های 1385 (2007) تا 1390 (2012)

پرندگان آبزی و کنارآبزی, شاخص ترین گروه جانوری برای تشخیص تغییرات اکولوژیک در محیط های مانگرو به شمار می آیند. برای تعیین میزان تغییرات در شاخص های تنوع زیستی پرندگان آبزی و کنار آبزی و فراوانی نسبی آن ها در منطقه حفاظت شده حرا, آمار سرشماری نیمه زمستانه در بازه زمانی 6 ساله (1390-1385) مورد بررسی قرار گرفت. میانگین مشاهدات در طول این بازه زمانی 12836±4463.68 قطعه محاسبه گردید. گونه های Egrettagularis, Charadriusmongolus, Calidrisalpina, Laruscachinnan و Sternanilotica به ترتیب از تیره حواصیلیان, سلیمیان, آبچلیکیان, کاکاییان و پرستو دریاییان فراوان ترین گونه ها بوده اند. آنالیز نسبت های تشابه SIMPER نشان دادکه درصد متوسط نسبت تشابه 62.90 درصد بوده و فراوان ترین گونه ها در طول این بازه زمانی به ترتیب سلیم خرچنگ خوار Dromasardeola, تلیله شکم سیاه Calidrisalpina و گیلان شاه بزرگ Numeniusarquata بوده اند (بر اساس آنالیز نسبت های تشابه به ترتیب 18.58, 13.92 و 10.69 درصد). چهار گونه سلیم خرچنگ خوار, تلیله شکم سیاه, گیلان شاه بزرگ و آبچلیک نوک سر بالا بیش از 50 درصد مشاهدات پرندگان را شامل می شوند. بررسی شاخص های تنوع مشخص کردکه تنوع در سال 1390 (2012) در مقایسه با سال های دیگربیش تربودکه درآن شاخص های شانون وینر (H’), سیمپسون (D) و مکینتاش (D) به ترتیب 2.99, 14.31, 0.74, شاخص های غنای گونه ای که همان فراوانی گونه ای بود و شاخص های یکنواختی پایلو (J’) و مکینتاش (E) به ترتیب 73, 0.41 و 0.86 محاسبه گردید. علاوه بر این, نمودار حاصل از مرتب سازی تنوع زیستی به روش Renyi نشان دادکه سال 1390 دارای بیش ترین تنوع بوده است. آنالیز SHE نیز بیان کننده این موضوع بودکه مولفه های موثر بر شاخص عددی تنوع گونه ای, مولفه های غنا ویکنواختی گونه ای بوده اند.