نگرش انسان جهانی در مطالعة ادیان

در چند دهة اخیر, اندیشمندان حوزه های مختلف به نگرشی موسوم به نگرش انسان جهانی توجه کرده و آن را واجد ویژگی های مورد نظر خود دانسته اند. این نگرش عمیقاً ریشه در سنت های فلسفی و دینی به ویژه عرفان ادیان دارد و با وجود سابقة کهن خود مورد غفلت واقع شده و از این رو مستلزم بازشناسی است. بر مبنای این نگرش, ارتباطی تنگاتنگ و اندام وار میان انسان و جهان در ساختار یکپارچة هستی وجود دارد و از طریق تناظرها و هم گونی های تکوینی مشترک میان شان یک کل درهم بافته و پیوسته را تشکیل می دهند. در این مقاله پیشینه ی این مفهوم در سنت های مختلفی و رویکرد های نوین بدان بررسی شده است.