تعیین جهت بهینه حیاط مرکزی خانه های دوره قاجار شیراز بر اساس میزان دریافت تابش انرژی خورشیدی

با توجه به اهمیت طراحی غیرفعال بناها برای کاهش مصرف انرژی در رویکرد نوین جهانی, شناخت نحوه کارکرد الگوهای معماری بومی در جهت کاهش فشار ناشی از ساخت و سازهای نوین بر محیط طبیعی و تلاش در راستای احیای چنین الگوهایی در معماری کشور ما ضروری به نظر می رسد. هدف از این پژوهش ارزیابی حیاط مرکزی خانه های دوره قاجار شیراز با تکیه بر میزان دریافت تابش انرژی خورشیدی و تاثیر سایه بر میزان تابش است. در این راستا پژوهش پیش رو به این سوالات پاسخ خواهد داد که: تاثیر جهت گیری خانه های ثبت شده دوره قاجار بر اساس میزان دریافت تابش انرژی خورشیدی به چه صورت بوده است؟ طول, عرض و ارتفاع چه تاثیری بر میزان سایه و دریافت تابش داشته است؟ روش تحقیق در این مقاله, روشی ترکیبی از بررسی نمونه های موردی و تحقیق میدانی, با شیوه جمع آوری اطلاعات از انواع مشاهده های میدانی و مطالعات اسناد کتابخانه ای است. در این مقاله تعدادی از خانه های ثبت شده دوره قاجار به عنوان نمونه هایی مورد بررسی نقد و تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند. سپس با توصیف های تحلیلی, استنتاجی و طبقه بندی آنها احکام لازم صادر گردید. نتایج تحقیق نشان می دهد که بهترین زاویه از نظر دریافت میزان تابش انرژی خورشیدی در جبهه شمالی حیاط مرکزی خانه های دوره قاجار, محدوده زاویه 25 درجه چرخش نسبت به شمال است.