پیام های جهانی مولوی برای انسان امروز

یکی از شاعران و عارفان ایرانی که نقشی برجسته در غنا و گسترش فرهنگ اسلامی - ایرانی و حتی نشر آرمان های انسانی و فرهنگ بشری داشته, جلال الدین محمد بلخی است. او به دلیل نیل به ساحت صلح جاودان, معرفت ژرف به کتب وحیانی و شناخت دقیق نهان آدمی, به ابعاد مختلف معرفت شناسی چون هستی شناسی, جهان شناسی, خداشناسی و خودشناسی وقوف دارد و از یک سو به تعالی روح اندیشیده و از سویی دیگر, به رهانیدن انسان از حصارهای تنگ نژادی, زبانی, جغرافیایی و آفات ناشی از تنگ نظری, جزم اندیشی و خودبینی مدد رسانیده است. او به مقامی رسید که توانست در مجموعه آثار خود با جامعیتی شگفت و شگرف در حوزه انسان شناسی به تحلیل عوامل و موانع آرامش روحی بشر بپردازد. او با این نگاه فراگیر و البته مبتنی بر خرد و سنت عرفانی, مستی و فراموشی خویشتن, دوراندیشی های بلفضولانه, بازی و اشتغال به خود و خودشیفتگی, شهرت طلبی و ... را به عنوان ملجاهای نامناسب انسان یاد می کند و براین اساس, با تاکید بر معنویت, عرفان, دین و سعادت و تعالی روحی بشر و اندیشه مندتر کردن او, به مقابله با مجموعه چالش ها و بحران هایی برمی خیزد که به صورت بالقوه روح انسان ها را تحدید و بلکه تهدید می کند. این مقاله با روش توصیفی - تحلیلی و با استنباط از مثنوی به بررسی و آسیب شناسی آفات و بحران های فراروی آدمی در اعصار گوناگون و شناسایی آموزه ها و پیامدهای رهایی بخش مولوی برای مقابله با این چالش ها خواهد پرداخت. نتیجه پژوهش نشان می دهد که مهم ترین پیام های مولوی برای انسان معاصر از میان مجموعه پیام های جهانی, بررسی و تحلیل عوامل و دلایل خودناشناسی و فقدان معرفت نسبت به من واقعی, شکاکیت, احساسات گرایی و شیفتگی نسبت به قید و بند, بیگانگی و تنهایی, بی معنایی, مصرف زدگی, تبعیت از اندیشه ها و افکار غالب است که در این مقاله به بررسی و نقد آن ها در مثنوی معنوی خواهیم پرداخت.