طراحی بهینه شبکه های ژئودتیک به روش الگوریتم ژنتیک

توجه ژئودزین ها به طراحی شبکه ژئودتیک با معیارهایی مثل دقت ماکزیمم, هزینه حداقل و قابلیت اعتماد ماکزیمم, به دو دهه قبل برمی گردد که به علت طبیعت پیچیده مساله, قیود هندسی و مفهومی, ناپیوستگی تابع هدف و بالاخره محدودیت های ذاتی روش های مبتنی بر گرادیان, مثل همگرایی بهینه موضعی و نه سراسری, به ابزاری قوی نیازمند است. با گسترش مفاهیم هوش مصنوعی در دهه اخیر, امروزه توانایی و امکان حل مسایل پیچیده با ابزارهای هوشمند الهام گرفته از طبیعت فراهم شده است. گروهی از این ابزارها الگوریتم های تکاملی است که در اینجا برای بهینه سازی طراحی شبکه های ژئودتیک به کار رفته است. در این روش تعدادی شبکه های ژئودتیک به صورت اتفاقی طراحی شده و با گذر از نسل های مختلف تکامل می یابد تا معیارهای بهینه سازی و قیود مندرج در  آن برآورده شود. شبکه نهایی طراحی شده با این روش (با فرض تکرار کافی نسل ها), شبکه بهینه سراسری بوده که رجحانی اساسی در مقایسه با روش های مبتنی بر گرادیان دارد و ملاحظه می شود که علاوه بر همخوانی نتایج, بهبود قابل ملاحظه ای در شبکه طراحی شده حاصل شده است.