تحلیل نابرابری فضایی در محیط های پیرا - شهری (کوششی در استفاده از رهیافت برنامه ریزی و مدیریت راهبردی در تهران)

برخوردگاه شهر و روستا یا درهم آمیختن سیستم های شهری, روستایی و طبیعی, با پیشروی سکونتگاه های انسانی, پیوستاری است که از اثرگذاری شهر و شهر - نشینی بر روستا و محیط طبیعی شکل می گیرد. یکی از جلوه های مهم این رویارویی, نابرابری فضایی - نه فقط در درون شهرها بلکه در محیط پیرامون یا محیط پیرا - شهری نیز هست؛ نابرابری که بازتاب نابرابری های اجتماعی - اقتصادی جوامع است. شهر تهران با دو پدیده جابجایی جمعیت از درون به محیط پیرا - شهری و مهاجرت به مقصد شهر تهران که به دلیل عدم تطابق شرایط اجتماعی - اقتصادی جمعیت مهاجر با ویژگی های سکونتی در درون شهر تهران, به محیط پیرا - شهری تهران رانده می شوند, روبه رو بوده و هست. تداوم نابرابری ها, کیفیت نازل شرایط زیست و تداوم صدمات وارد بر طبیعت در محیط پیرا - شهری, نارسایی شیوه های موجود, ضرورت تمهید و اختیار شیوه هایی متفاوت اما امکان پذیر در برنامه ریزی و مدیریت - نه فقط در محیط پیرا - شهری بلکه در کل منطقه شهر تهران - را مطرح می کند. بنابراین, هدف این مقاله تاکید بر ضرورت توجه به محیط پیرا - شهری همچون یک سیستم یکپارچه که خود, همچون شهرها, دارای نابرابری فضایی بوده و نیازمند تحلیل, تفسیر و تبیین ساختار ویژه ی خود, علل پدیدار شدن ساختار نابرابر, بروز تهدیدها و مشکلات, حضور فرصت ها و مهم تر از همه, دروی جستن از رویکردی سنتی در برنامه ریزی و مدیریت محیطی می باشد, است.