تاثیر جاذب های غذایی (بتائین و متیونین) در جیره بر رشد و بازماندگی بچه میگوی سفید هندی (Fenneropenaeus indicus)

تحقیق فوق در پاییز 1385 در ایستگاه تحقیقات بندرگاه وابسته به پژوهشکده میگوی بوشهر انجام شد, به منظور بررسی تاثیر مواد جاذب (بتائین و متیونین) بر رشد و بازماندگی میگوی سفید هندی (Fenneropenaeus indicus) با ساخت هفت نوع جیره شامل جیره شاهد (بدون بتائین و متیونین), جیره های حاوی 0.5 و 1.5 درصد بتائین, 0.5 و 1.5 درصد متیونین, 0.5 و 1.5 درصد مخلوط بتائین و متیونین و غذای تجاری هوورراش, با سه تکرار به صورت طرح کاملا تصادفی انجام پذیرفت. بچه میگوهای سفید هندی با میانگین وزن (0.05±0.95 گرم) به مدت 60 روز در مخازن 300 لیتری که با 200 لیتر آب پر شده بودند, با تراکم 15 قطعه در هر مخزن پرورش یافتند و شاخصهای رشد و بازماندگی بچه میگوهای تغذیه شده با جیره های مختلف بررسی شد. نتایج بدست آمده حاکی از آن بود که نوع جیره بر شاخص ضریب تبدیل غذایی دارای اثر معنی دار بود .(p<0.05) در بین جیره های ساخته شده بالاترین میانگین ضریب رشد ویژه, کمترین میزان ضریب تبدیل غذایی ضریب تبدیل غذایی و کمترین شاخص قیمت در جیره حاوی 1.5 درصد متیونین بدست آمد. با توجه به نتایج بدست آمده, جیره حاوی 1.5 درصد متیونین به عنوان مناسب ترین جیره حاوی مواد جاذب جهت تغذیه میگو معرفی می گردد.