بررسی روحیه شغلی پرستاران شاغل در بیمارستان های آموزشی شهر قم و عوامل مرتبط با آن در سال 1392

زمینه و هدف: پرستاران, عمده ترین بخش نیروی انسانی نظام بهداشت و سلامت هستند. روحیه شغلی آنها به واسطه اثراتی که بر عملکرد حرفه ای دارد, از اهمیت بالایی برخورداراست. بدین منظور, در این پژوهش میزان روحیه شغلی پرستاران و عوامل مرتبط با آن مورد بررسی قرار گرفته است.مواد و روش ها: این پژوهش, یک مطالعه توصیفی, تحلیلی و مقطعی است. جامعه پژوهش را کلیه پرستاران شاغل در 4 بیمارستان آموزشی قم در سال 1392 تشکیل داده است. 226 پرستار, به روش نمونه گیری در دسترس در مطالعه شرکت داشته اند. جمع آوری اطلاعات, از طریق یک پرسش نامه روا و پایا با روش خودایفا انجام گرفته که پرسش نامه ای مشتمل بر 2 بخش ویژگی های دموگرافیک و پرسشنامه روحیه شغلی پرستاران بوده است. پرسش نامه, در 4 حیطه (همبستگی و کارگروهی, هویت سازمانی, ارتباطات و دلبستگی شغلی), روحیه شغلی پرستاران را بررسی می کند. تجزیه و تحلیل داده ها نیز با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و کاربرد نرم افزار spss انجام گرفته است.یافته ها: بر اساس یافته های پژوهش, میانگین نمره روحیه شغلی پرستاران از حداکثر نمره 135 (14.04±65.03) به دست آمده است. بیشترین میانگین نمره, مربوط به هویت سازمانی و دلبستگی شغلی بوده است. 67.3 درصد (152 نفر), دارای روحیه متوسط شغلی بوده اند. رابطه معنادار آماری بین روحیه شغلی پرستاران و مشخصات دموگرافیک وجود نداشته است (P>0.05).نتیجه گیری: با توجه به نتایج این پژوهش, به مسوولان پیشنهاد می شود که زمینه ارتقای همبستگی و کارگروهی و ارتباطات درون سازمانی را فراهم کنند و بدین طریق, جهت رفع عمده ترین علت های روحیه پایین پرستاران, گام های مثبت و موثری بردارند.