پایبندی به تاریخ در مداخلات معاصر؛ (قیاس در طراحی زمینه ای بناها و مجموعه ها بین چند کشور اروپایی و ایران)

در مداخلات و طرح های معماری معاصر در بناهای تاریخی ایران, تعامل مطلوبی میان قسمت های تاریخی و اجزای جدید به چشم نمی خورد. این تعاملات تا حدود 50 سال پیش به دلیل حضور معماران سنتی و تداوم پاره ای از الگوهای ریشه دار معماری, از آسیب-های کمتری ناشی از مداخلات و ساخت و سازهای جدید مصون ماند, اما به تدریج و با فاصله گرفتن از الگوهای اصیل اجتماعی و کالبدی عملا آسیب های وارده به ابنیه و مجموعه های تاریخی رو به افزایش نهاد. بخشی از روند یاد شده, در اثر فقدان مبانی نظری و رویکرد و نگرش اصولی و همه جانبه, عملا چهره ای آشفته و پریشان به شهرهای تاریخی ما داده و هویت تاریخی و معماری آن ها را تا حدود زیادی خدشه دار کرده است. لذا رویکرد زمینه گرا حکم می کند که بناهای تاریخی, علاوه بر آنکه چهره مطلوبی برای سکونت و حیات بیابند, بازتابی از ظرایف معماری سنتی ایران را نیز عرضه نمایند. هدف این مقاله کاربردی بوده و روش مورد استفاده توصیفی و تحلیلی, براساس موردکاوی, از طریق گردآوری داده ها, مطالعات کتابخانه ای, میدانی و مراجعه به اسناد و مدارک تاریخی و تجزیه تحلیل کیفی می باشد که پس از گردآوری اطلاعات و بررسی عوامل کالبدی و بصری موجود در اینگونه مداخلات مربوط به ابنیه و مجموعه های تاریخی کشورهای اروپایی نظیر آلمان, اتریش و جمهوری چک مورد بررسی قرار گرفته اند, که ضمن بازدید از آن ها ابعاد مختلفی از مداخله مربوط به مصالح مورد استفاده, ارتباط عناصر تاریخی و مدرن از منظر کلی و جزئی, مفاصل در هم-جواری بخش های جدید و قدیم و غیره مورد کاوش قرار گرفته اند. در نهایت دستیابی به پیشنهاداتی اصولی که بتواند مداخلات انجام شده در بناها و مجموعه های تاریخی را از بعد کالبدی, سامانی منظم بدهد مورد نظر است.