آتش فشان شناسی و منشا تشکیل مجموعه آتش فشانی هزار واقع در جنوب غرب راین (استان کرمان)

منطقه مورد مطالعه, قسمتی از مجموعه آتشفشانی هزار (کمربند ارومیه-دختر) می باشد که در جنوب استان کرمان واقع شده است. این مجموعه, آخرین فاز آتشفشانی ائوسن را در استان کرمان نشان می دهد و شامل تناوبی از گدازه, مواد آذرآواری و رسوبات تخریبی است. گدازه ها, شامل آندزیت بازالتی, بازالت آندزیتی و بازالت بوده و نهشته های آذرآواری از نظر غیر ژنتیکی شامل برش و ماسه سنگ های آتشفشانی و سنگ های رسوبی شامل آهک, سیلتستون و ماسه سنگ می باشند. بر اساس مطالعات ژئوشیمیایی, گدازه های مورد مطالعه دارای ترکیب کالکوآلکالن بوده واز آندزیت تا بازالت تغییر می کنند. نهشته های آذرآواری منطقه در تقسیم بندی های ژنتیکی در دو گروه نهشته های آذرآواری جریانی و نهشته های آذرآواری ریزشی قرار می گیرند. مطالعات رخساره شناسی و آتشفشان شناسی در بخش بالایی این مجموعه نشان می دهد که محصولات ذکر شده احتمالا حاصل فوران های مکرر پلینین در آتشفشان (های) مرکبی هستند که در برخی فازها با دخالت آب, نهشته های فراتوپلینین را به جای گذاشته اند. هر یک از این فازهای فورانی مقدار زیادی مواد آذرآواری به همراه خاکستر و گدازه تولید کرده اند. نهشته های حاصل از این فازها گاهی توسط مرزهای تدریجی به یکدیگر تبدیل شده و در برخی موارد نیز با دوره های توقف کوتاه از یکدیگر تفکیک می شوند. در هنگام توقف فعالیت های آتشفشانی, نهشته های سخت نشده, فرسایش یافته و به صورت واحدهای تخریبی نهشته شده اند. به نظر می رسد که فوران ها در خشکی صورت گرفته اند, اما بخشی از مواد حاصل از فوران, در دریاچه های محلی موجود رسوب کرده اند. در هنگام توقف فوران, این دریاچه ها محیط مناسبی را برای ته نشست آهک ها ایجاد کرده اند. شواهد رخساره ای و بافتی نشان می دهد که منطقه مورد مطالعه احتمالا در رخساره متوسط تا دور آتشفشان (های) مرکب قرار گرفته است.