بررسی اثر تجویز سایمتیدین بر تراوشات و ترکیبات شیردان در گوسفند

تعداد 10 رأس گوسفند بالغ نژاد آمیخته ایرانی انتخاب و کیسه معدی با حفظ عروق و اعصاب مربوطه در قسمت میانی شیردان در هر حیوان ایجاد گردید و آب وغذا بع صورت آزاد در اختیار آنان قرار گرفت. نمونه¬های کنترلی مایعات شیردانی, پس از تزریق عضلانی 2 میلی¬لیتر آب مقطر در زمانهای مختلف ( 0.5, 1, 1.5, 2 و 2.5ساعت) اخذ گردید. داروی سایمتیدین مهار کننده گیرنده¬های H2 هیستامین به میزان mg/kg 4.5 و 3.5 وزن بدن به صورت عضلانی تزریق و نمونه مایعات شیردانی در هر مورد جمع¬آوری گردید. میزان اسیدیته تام و غلظت پتاسیم مایعات شیردانی در میزانهای تجویزی مختلف, در مقایسه با مقادیر کنترلی به طور مشابه, کاهش معنی داری را نشان دادند (P>0.05). در همین زمان میزان PH و غلظت سدیم افزایش معنی¬داری را نشان دادند (P>0.05). سایمتیدین در میزان تجویزی mg/kg4.5 وزن بدن به طور معنی¬داری موجب کاهش غلظت کلر مایعات شیردانی شد (P>0.05). با تجویز مقادیر مختلف سایمتیدین, هیچگونه تغییر معنی¬داری در غلظت پپسین مایعات شیردانی به وجود نیامد(P>0.05). نتایج نشان داد که این دارو به صورت مؤثری از تراوش مایعات شیردان در گوسفند جلوگیری به عمل آورد.