شناسایی مولف متون کهن ادبی با مراجعه به ساختارهای نحوی موجود در آن (مطالعه ی موردی: تذکره الاولیاء)

در ادبیات کهن فارسی آثاری وجود دارد که به دلیل قدمت تاریخی و وجود نسخه های متعدد از آن ها, ضروری است نسخه ی اصل و صحیح این آثار مشخص گردد. از آنجایی که آثار کهن وظیفه ی انتقال دانش و فرهنگ را عهده دار می باشند, تعیین نسخه ی صحیح این آثار اهمیتی ویژه می یابد. در روش های معمول از طریق مقایسه ی نسخه های گوناگون با یکدیگر(نسخه شناسی) و همچنین بررسی سبک اثر (سبک شناسی) تلاش می شود نسخه ی اصل مشخص شود. در این روش های عموما کیفی بیشتر عوامل تاریخی, فرهنگی, اجتماعی و حتی سیاسی آن دوره مد نظر قرار می گیرند. در دهه های اخیر, روش هایی برای تعیین مولف متون مورد استفاده قرار گرفته اند که کمی بوده و در آنها تنها عوامل زبانی مورد توجه قرار می گیرد. بدیهی است که استفاده از این روش ها به نتایجی دور از هرگونه تفسیر و تاویل منجر خواهد شد. در این پژوهش روشی کمی برای شناسایی مولف ملحقات تذکره الاولیاء به کار گرفته شده است. انتساب بخش ملحقات به عطار به دلایلی مورد تردید است. در پژوهش حاضر, ساختارهای نحوی قسمت هایی از دو بخش اصلی و ملحقات این اثر استخراج, توصیف و سپس مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج به دست آمده از طریق آزمون آماری chi square تحلیل گشتند. براساس یافته های این پژوهش نسبت بخش های الحاقی به عطار مورد تایید قرار نگرفت.