تاثیر ارزیابی شناختی و فرونشانی بر علایم اضطراب، افسردگی و استرس بر اساس نقش میانجی گری سیستم های مغزی حساسیت به تقویت

نظریه عصب روان شناختی گری تبیین می کند که چگونه صفات شخصیتی مرتبط با مغز با شکل گیری اختلال های آسیب شناختی مرتبط است. هدف پژوهش حاضر بررسی روابط همبستگی و بررسی مدل میانجی گری ارزیابی شناختی و فرونشانی به عنوان دو راهبرد تنظیم هیجانی, بین سیستم های مغزی-رفتاری با اضطراب, افسردگی و استرس بود. به این منظور, از بین دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا و ارومیه تعداد 340 نفر بر اساس نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و از نظر حساسیت به تقویت, ارزیابی شناختی و فرونشانی و مقیاس اضطراب, افسردگی و استرس مورد آزمون قرار گرفتند. نتایج همبستگی و تحلیل مسیر نشان داد که همبستگی مثبت معناداری بین سیستم بازداری با اضطراب و استرس و فرونشانی و همچنین همبستگی منفی با ارزیابی شناختی وجود دارد. سیستم فعال ساز رفتاری همبستگی منفی معناداری با اضطراب, افسردگی و استرس و نیز همبستگی مثبت با ارزیابی شناختی داشت. بین ارزیابی شناختی با اضطراب, افسردگی و استرس همبستگی منفی به دست آمد. الگوی مدل یابی تحلیل مسیر نشان دهنده روابط نیرومند سیستم های مغزی-رفتاری با اضطراب, افسردگی و استرس بود و ارزیابی شناختی و فرونشانی قادر به میانجی گری این روابط نبودند. به نظر می رسد حساسیت سیستم های مغزی-رفتاری موجب آسیب پذیری نسبت به علایم آسیب شناسی روانی می شود.