تأثیر 8 هفته تمرین تناوبی شدید و تداومی متوسط بر مولکول چسبان بین سلولی-1، پروتئین واکنشی C و شاخص های قلبی-متابولیکی مردان میان سال

زمینه و هدف: مولکول چسبان بین سلولی-1 (ICAM-1) نسبت به شاخص های التهابی مانند پروتئین واکنشی C (CRP), در پیش بینی بیماری قلبی-عروقی دقت بیشتری دارد, ولی تأثیر انواع تمرینات ورزشی بر این شاخص و وضعیت التهابی و متابولیکی بیماران سندرم متابولیک, به خوبی شناخته نشده است؛ از این رو تحقیق حاضر با هدف بررسی تأثیر 8 هفته تمرین تناوبی شدید و تداومی متوسط بر ICAM-1, CRP و شاخص های قلبی-متابولیکی مردان میان سال به اجرا درآمد. روش تحقیق: سی و چهار مرد دارای سندرم متابولیک به طور تصادفی سه گروه تمرین تناوبی شدید (12=n), تمرین تداومی متوسط (12=n) و گروه کنترل (10=n) تقسیم شدند و در حالت پایه و پس از انجام 8 هفته (سه جلسه دویدن در هفته) تمرین تداومی و تناوبی (به ترتیب با شدت 70-60 و 75-50 حداکثر ضربان قلب ذخیره), خونگیری در حالت ناشتا به عمل آمد. گلوکز و چربی خون به روش آنزیمی (با کیت های شرکت پارس آزمون) و CRP و ICAM-1 سرم به روش الایزا (با کیت های شرکت کوزابیو) اندازه گیری شدند. از آزمون تحلیل واریانس یک سویه و آزمون t همبسته برای تحلیل داده ها در سطح اطمینان آماری 95 درصد استفاده شد. یافته ها: هر دو نوع تمرین تداومی و تداومی به ترتیب باعث کاهش معنی دار ICAM-1 (001/0=p, 04/0=p), CRP (001/0=p, 02/0=p), تری گلیسرید (001/0=p, 001/0=p), قندخون ناشتا (001/0=p, 001/0=p), فشار متوسط سرخرگی (008/0=p, 02/0=p), دور کمر (001/0=p, 04/0=p), وخامت کلی سندرم متابولیک (001/0=p, 001/0=p) و مقاومت انسولینی (007/0=p, 03/0=p) و افزایش HDL خون (001/0=p, 01/0=p), شدند. فقط در مورد HDL (005/0=p), دور کمر (001/0=p) و امتیاز z سندرم متابولیک (001/0=p), تمرین تداومی اثرگذاری بیشتری داشت. نتیجه گیری: با وجود یکسان بودن اثرگذاری هر دو نوع تمرین بر CRP و ICAM-1 سرمی, تمرین تداومی بر دور کمر, HDL و وخامت سندرم متابولیک بیماران تاثیر بیشتری داشت که مناسب بودن بیشتر این نوع تمرینات برای کمک به این گروه را پیشنهاد می کند.