بررسی کاربرد سبک های مکانیزم دفاعی در سنجش فرسودگی شغلی کارکنان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران

هدف پژوهش حاضر بررسی کاربرد سه سبک مکانیزم های دفاعی در سنجش فرسودگی شغلی کارکنان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران است. فرضیه اصلی پژوهش امکان استفاده از سبک های دفاعی مورد استفاده کارکنان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران جهت سنجش فرسودگی شغلی آنان می باشد. در این پژوهش 234 نفر (137 نفر مرد و 97 نفر زن) از کارکنان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران از طریق نمونه گیری در دسترس, انتخاب شده اند. ابزارهای اندازه گیری در این پژوهش پرسشنامه سبک های دفاعی (DSQ اندروز, 1993) و پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش و جکسون است که پس از جمع آوری پرسشنامه ها, کار تجزیه و تحلیل با بهره گیری از روش های آمار توصیفی, همبستگی پیرسون, تحلیل رگرسیون چندمتغیری و آزمون T مستقل در مورد داده های حاصله انجام گرفته است. نتایج این پژوهش پس از تجزیه و تحلیل داده ها نشان دهنده این است سبک دفاعی رشد نایافته دارای اثر مثبت و معنادار بر متغیر خستگی عاطفی است و سبک دفاعی رشد یافته و نوروتیک دارای اثر معنادار بر متغییر مسخ شخصیت می باشد. هم چنین یافته ها نشان می دهد سبک دفاعی رشد یافته و نوروتیک بر مولفه موفقیت فردی اثر معنادار دارند.