چگونگی مسیریابی مردان و زنان در فضای شهری

رفتار مسیریابی در فضای شهری با دریافت اطلاعات از محیط انجام می شود. اطلاعاتی که فرد ناظر در هنگام تعیین مسیر نیاز دارد, شامل مکان قرارگیری و یا نقطه مبدا حرکت, مقصد نهایی و مسیرهای ارتباط دهنده میان دو نقطه مبدا و مقصد است. این مقاله در پی بیان این مساله است که مردان و زنان چگونه در مسیرهای متفاوت از طریق دریافت اطلاعات انتخاب مسیر می کنند؟ مردان و زنان چه تفاوت هایی در استفاده از عوامل راهنمای مسیریابی دارند؟ روش تحقیق این مقاله تحلیلی- توصیفی بوده و برای گردآوری داده ها از روش کیفی, تهیه پرسشنامه به همراه تصاویر استفاده شده است. حجم جامعه آماری برابر با 300 نفر از مردان و زنان در خیابان های امام رضا, دانشگاه و امام خمینی است, که از طریق فرمول کوکران حجم جامعه محاسبه گردیده است. در هر خیابان 100 پرسشنامه تکمیل شد, که از این میان 50 پرسشنامه از زنان و 50 پرسشنامه از مردان سوال شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد, رفتار مسیریابی مردان و زنان تفاوت دارد و آ نها از عناصر بصری متفاوتی در هنگام حرکت در مسیرهای مختلف استفاده می کنند. مردان از میان عوامل راهنمای مسیریابی, ابتدا به معابر توجه می کنند, در صورتی که زنان بیشتر به نشانه ها اهمیت می دهند. در هنگام استفاده از معابر, مردان از طریق شمردن تقاطع ها و زنان با استفاده از نام معابر انتخاب مسیر می نمایند. از دیگر تفاوت های مردان و زنان در هنگام مسیریابی توجه آن ها به ویژگی های متفاوت نشانه ها است. مردان نشانه هایی که در فاصله های دورتر و با طبقات بیشتر را بهتر شناسایی می کنند. از سویی دیگر, زنان در هنگام مسیریابی بیشتر از نشانه های مستقر در فواصل نزدیک و با تعداد طبقات کمتر, استفاده می کنند.