بررسی گونه های شعر غنایی در دیوان وحشی بافقی

وحشی بافقی(939؟-991؟ ) با ارائة آثاری ماندگار در شعر فارسی, از جمله شاعرانی است که با وجود پیروی از بزرگان ادبی گذشته, توانسته است خود را از تقلید صرف, رهایی دهد و از آن, گامی فراتر نهد. او به جای هنرنمایی های متکلّفانه و کاربرد صنایع مفاخره آمیز, تلاش خود را در جهت ارتقای معانی با زبانی سهل و ممتنع, متمرکز کرده است. از ابتکارات وحشی تغییراتی است که در برخی از انواع فرعی غنایی پدید آورده است. در این نوشتار تلاش کرده ایم انواع ادبی و غنایی را در آثار او بررسی کنیم تا از طریق مقایسه, ابتکارات او در چهارچوب و مضمون را بشناسیم. برخی از خلّاقیت های این شاعر در سطح وسیع تر پدید آمده و شناخته شده تر است؛ مانند: نقش او در زمینة ارتقای طرز واسوخت در غزل و ترکیب بند, خلق مثنوی فرهاد و شیرین و ناظر و منظور, ابتکار در انواع فرعی طنز, نظیر قسمت نامه و حمارنامه, گسترش ساقی نامه در قالب و وزنی روان تر, سرودن ترکیب بندهایی با مضمون مرثیه و واسوخت و انواعی دیگر, شامل: مناجات نامه, تعمیه و ماده تاریخ, مناظره, نقیضه, اخوانیه, مفاخره نیز ابتکاراتی داشته است که کم تر شناخته شده است.