مدیریت ارزش گذاری در بافت های تاریخی «با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی» (نمونه موردی: مطالعه در محور تاریخی خیابان لاله زار)

رویکرد حفاظت از آثار ارزشمند معماری به عنوان عناصری هویت بخش - در قالب توسعه, تعمیر و مرمت - همواره به عنوان رکنی اساسی در تاریخ معماری این مرز و بوم محسوب شده است. در قرن حاضر, ضرورت بازبینی نحوه انجام بررسی علمی برای اولویت بندی آثار, به منظور ثبت و حفاظت از آن ها, احساس می شود. این امر به واسطه گسترش شهرها, تغییر رویه حفاظت از این آثار و پیچیده تر شدن امر حفاظت, تعدد آثار و تغییر در نگرش مردم (به عنوان استفاده کنندگان از این فضاها) و مدیران شهری پدید آمده است. این پژوهش بر آن است تا با به کارگیری فن آوری سیستم اطلاعات جغرافیایی و تعریف و تحدید مجدد نظام ارزش گذاری بر آثار معماری موجود, در فضای یکی از خیابان های تاریخی تهران (خیابان لاله زار) به سندی معتبر بر پایه شاخص های ارزشی آثار معماری , به منظور نحوه دخالت در فرآیند بهسازی و نوسازی آن, دست یابد. در بخش نخست پژوهش, ارزش گذاری مورد بحث قرار گرفته و در بخش دوم از منظر تکنیکی به چگونگی به کارگیری سیستم اطلاعات جغرافیایی (با عنوان ابزاری نوین), با رویکرد ارزش گذاری و انطباق آن با موضوع مرمت پرداخته شده است. برای دستیابی به این هدف, ابتدا به روش میدانی اطلاعات مورد نیاز گردآوری شده و در ادامه با تحلیل آن, خروجی های مورد نیاز, در قالب نقشه های کمی و کیفی در ارتباط با ارزش های مورد نظر, تهیه شده است. اطلاعات به دست آمده و قیاس آن با شرایط موجود, ضرورت تغییر در رویکرد ارزیابی ارزشی آثار و لزوم به کارگیری شیوه های نوین را در گردآوری داده ها و تحلیل آنها تایید می کند.