بازنمود جلوه های اساطیری پری در سینما براساس نظریة زبرمتنیت (بررسی موردی: مجموعة تلویزیونی «آب پریا»)

«آب پریا» سریالی است بر پایة مضامین اساطیری و افسانه ای که با تکیه بر نقش «پری» و تعامل آن با «انسان», وضعیت نامناسب طبیعت ایران را می کاود. در این پژوهش به بررسی تحولاتی پرداخته ایم که در روند تبدیل پدیده ی اسطوره ای پری به تصویری سینمایی و در نتیجه تغییر خویشکاری های آن رخ می دهد. برای نیل به این هدف از نظریه ی زبرمتنیت ژنت بهره برده ایم و تراگونگی ها (سبکی و مضمونی), تقلیل ها و تشدیدهای زیرمتن (اساطیر و افسانه های مرتبط با پریان) را نسبت به زبرمتن (تصویر پریان در سریال) سنجیده ایم. با این هدف, فیلمنامه ی سریال با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و با روش توصیفی-تحلیلی بررسی شده است. در نهایت, روشن شد که مهم ترین شخصیت این سریال, آب پری, همچنان نمودی اساطیری و سه پری دیگر بیشتر نمودی افسانه ای یافته اند. تراگونگی سبکی تحت تأثیر تغییر رسانه یا مدیا بوده است؛ اما تراگونگی مضمونی بیشتر در راستای تحول شخصیت پری و تعامل او با انسان رخ داده است. تقلیل ها در زمینه ی اساطیر آفرینش و نزول درجة ایزدان و امشاسپندان بوده است که در قالب پریان نمودار می گردند؛ اما تشدید ها بیشتر در راستای هدف سریال (تأکید بر اهمیت حفظ محیط زیست و به ویژه آب) و با افزودن شخصیت های مرتبط با طبیعت انجام شده است.