درآمدی بر نقش دولت در فرآیند مشارکت پذیری مردم

انگاره مشارکت مردم در اداره امور کشور, قدمتی به دیرینگی نخستین نمودهای زیست گروهی بشر دارد.صرف نظر از تبارشناسی ایده مشارکت, برداشت خاص آن (مشارکت سیاسی), محصول زایش فکر دموکراسی در دوران جدید و به رسمیت شناختن حق حاکمیت یکایک انسا ن ها در تعیین سرنوشت سیاسی, اقتصادی, اجتماعی و فرهنگی خویش است. امروزه این حقیقت تاریخی گویای آن است که شهروندان حق دارند آزادانه یا به واسطه میثاقی که با دولت دارند, در تصمیم گیری ها و مدیریت سیاسی جامعه مشارکت نمایند. اهمیت موضوع تا جایی است که اکثر نظام های حاکمیتی برای پرهیز از بحران مشارکت, به بومی سازی و سازمان دهی حقوقی مشارکت در عرصه داخلی و بین المللی روی آورده و دریافته اند که هرچه به حضور مردم در تعیین سرنوشت خویش بها دهند, چهره مطلوبی از خود ظاهر می کنند و هرچه نسبت به پذیرش حق مشارکت مردم سخت گیری و تحریم روا دارند, سیمایی مشارکت ناپذیر از خویش, به نمایش گذارده اند. از این رو, اتخاذ رفتار مناسب دولت در قبال مشارکت شهروندان با باور به انتقال پذیری قدرت, می تواند معیاری مهم در درجه مشروعیت دولت ها تلقی شود. بر این اساس, دولت نقشی اثربخش در فرآیند مشارکت پذیری مردم و ایجاد جامعه مشارکتی دارد که بر بنیاد هنجارین بند هشتم اصل سوم قانون اساسی, در ساحت های فرهنگی, اقتصادی و سیاسی - اجتماعی, بدان فعلیت می بخشد.