محدوده و آثار اعتراض به قرار منتهی به بازداشت

به موجب ماده 226 قانون آیین دادرسی کیفری, «متهمی که در مورد او قرار کفالت یا وثیقه صادر می شود تا معرفی کفیل یا سپردن وثیقه به بازداشتگاه معرفی می شود؛ اما در صورت بازداشت, متهم می تواند تا مدت ده روز از تاریخ ابلاغ قرار بازپرس, نسبت به اصل قرار منتهی به بازداشت یا عدم پذیرش کفیل یا وثیقه اعتراض کند». این ماده, اما در آن قسمت که به امکان اعتراض به اصل قرار منتهی به بازداشت می پردازد, دارای ابهام است و از جهات مختلفی, در مقایسه با ماده 242 همان قانون حکم متفاوتی دارد. از این رو, با مقایسه مواد 226 و 242 ق. آ. د. ک, چند پرسش مطرح می شود: اول این که, آیا دادگاه در مقام رسیدگی به اعتراض, تنها اختیار بررسی نسبت به «اصل قرار منتهی به بازداشت» را دارد یا می تواند به میزان تأمین صادر شده نیز ورود کند؟ دوم این که, دادگاه کیفری در مقام رسیدگی به اعتراض, وارد ماهیت دعوا-در حدی که برای بررسی اعتراض ضرورت دارد-نیز می شود یا این که تنها و صرفاً قرار صادره را موردبازبینی قرار می دهد؟ مقاله حاضر, نقد و تحلیل دادنامه شماره 5091400 مورخ 02/12/1400 شعبه 1030 دادگاه کیفری دو است که در آن تلاش شده به پرسشهای فوق پاسخ داده و راهکارهای عملی ارائه شود.