مقایسه ی تجدید حیات طبیعی و تغییرات رویش شعاعی درختان در توده های بهره برداری شده و بهره برداری نشده ی راش شرقی، مطالعه ی موردی: جنگل های اسالم

هدف این تحقیق بررسی تجدید حیات طبیعی و ارزیابی تغییرات رویش شعاعی درختان در دو منطقه ی بهره برداری شده و بهره برداری نشده از رویشگاه های راش شرقی از سال 1340 تا 1395 است. در هر منطقه, 50 قطعه نمونه ی دایره ای با ابعاد 1000 متر مربع به طور تصادفی-سیستماتیک پیاده و تجدید حیات در دایره هایی هم مرکز با ابعاد 10 و 20 متر مربع (به ترتیب برای بررسی نونهال و نهال) در مرکز هر قطعه نمونه ی اصلی بررسی و 160 نمونه ی رویشی از درختان با استفاده از مته ی سال سنج جمع آوری شد. نتایج در توده ی بهره برداری شده نشان داد که رژیم های آشفتگی طبیعی و انسانی به ایجاد تغییراتی در الگوهای توزیع قطری, سنی, رویش شعاعی و استقرار تجدید حیات درختان منجر شده است. در منطقه ی بهره برداری نشده, نهال های راش و نونهال های ممرز و پلت بیشترین تعداد در هکتار را داشتند, اما در منطقه ی بهره برداری شده, نونهال های راش و ممرز غالب بودند. در منطقه ی بهره برداری نشده, از مجموع 324 درخت استقراریافته, بیشترین تعداد به دهه ی 1360-1350 تعلق داشت؛ اما در منطقه ی بهره برداری شده, از مجموع 262 پایه درخت استقرار یافته, بیشترین فراوانی به دهه ی 1350-1340 اختصاص داشت. رویش شعاعی درختان در منطقه ی بهره برداری شده در مقایسه با منطقه ی بهره برداری نشده, تغییرات بیشتری را در طول زمان نشان داد و بیشترین فراوانی تغییرات ناگهانی شناسایی شده به دسته ی حد واسط تعلق داشت. از این رو, این رویشگاه ها باید با هدف بازگشت به ترکیب و ساختار تاریخی خود, حفظ تجدید حیات طبیعی و پرورش مطلوب توده در آینده فعالانه مدیریت شوند.