المصادر الفلسفیة لأدب المهجر الشمالیّ (سرچشمه های فلسفی ادبیات مهجر شمالی)

چکیده عربی:
لاشک أنّ الأدب العربی فی أغلبه قدیماً وحدیثاً, لیس أدب المواقف أو النظریات الفلسفیّة المتکاملة, وإنّما هو أدب اللمعات أو النبضات الفلسفیة, ما عدا الجانب الصّوفی المتفلسف حقّاً لدی مدارس الحلاّج (309 ق), وابنعربی (638 ق.), تلک المدارس الممتدة عبر عصور الفکر الصّوفی, سواء ما کتب منها باللسان العربّی أو ما کتب باللسان الفارسیّ, مع أمثال جلال الدین الرومی (672 ق), وفریدالدین العطّار النیسابوری (626 ق), وغیرهم.یحاول هذا المقال أن یکشف عن تلک المصادر, والینابیع التی استقی منها أدباء المهجر الشمالیّ فی آرائهم الفلسفیة حول الموضوعات, والمسائل المختلفة الهامّة کعقیدتهم فی الله, والانسان, والموت والعالم و....
چکیده فارسی:
بدون تردید, ادبیات عرب در دوران های گذشته یا در دوره معاصر, جایگاه ایده های فلسفی متکامل نبوده است, بلکه همواره بارقه ها, یا پرتوهای فلسفی را می توان در آن یافت. البته بجز تصوف فیلسوفانه مکاتب حلاج, و ابن عربی که در دوره های سیطره تفکر صوفیانه, به زبان عربی یا فارسی, با بزرگانی همچون جلال الدین رومی, و فریدالدین عطار نیشابوری, و غیره امتداد یافته است.این پژوهش به بررسی آبشخورهای ادیبان مهجر شمالی در دیدگاه های فلسفی شان درباره موضوعاتی همچون اعتقادشان به خداوند, انسان, مرگ, دنیا, و...می پردازد.