پاسخ متغیرهای همورئولوژیک به فعالیت تناوبی بالاتنه و پایین تنه در افراد چاق و دارای اضافه وزن

هدف پژوهش حاضر, تعیین تأثیر فعالیت تناوبی بالاتنه و پایین تنه بر عوامل همورئولوژیک بود. تعداد 12 آزمودنی با شاخص تودة بدنی 3 ± 30 کیلوگرم/ مترمربع و میانگین سنی 1/7 ± 9/32 سال, پس از تعیین حداکثر اکسیژن مصرفی برای بالاتنه و پایین تنه, فعالیت تناوبی بالاتنه و پایین تنه را در دو جلسة مجزا با فاصلة یک هفته انجام دادند. فعالیت تناوبی شامل پنج تکرار بود که فعالیت به مدت دو دقیقه و با شدت 85 درصد اکسیژن مصرفی و ریکاوری چهار دقیقه با شدت 45 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی بود. نمونه های خونی قبل و بلافاصله بعد از فعالیت گرفته شدند و برای تعیین فاکتورهای موردنظر آنالیز شدند. نتایج نشان داد که صرف نظر از نوع فعالیت ورزشی, فعالیت تناوبی باعث افزایش معنادار هماتوکریت, ویسکوزیتة پلاسما, تعداد گلبول های قرمز, لاکتات, شاخص خشکی Tk و کاهش معنادار فیبرینوژن شد (0. 05 > P)؛ اما فعالیت بر ویسکوزیتة خون, تجمع پذیری و انعطاف پذیری گلبول های قرمز, هموگلوبین, فراهمی اکسیژن بافتی و فشارخون سیستولی تأثیر معناداری نداشت (0. 05 < P). همچنین, بین پاسخ مقادیر ویسکوزیتة خون, هماتوکریت, هموگلوبین, فراهمی اکسیژن بافتی, تجمع پذیری و انعطاف پذیری گلبول های قرمز, شاخص Tk, لاکتات, فیبرینوژن و فشارخون سیستولی فعالیت تناوبی بالاتنه و پایین تنه در دو جلسه تفاوت معناداری وجود نداشت (0. 05 < P)؛ اما تغییرات ویسکوزیتة پلاسما در فعالیت پایین تنه و تعداد گلبول های قرمز در فعالیت بالاتنه تفاوت معناداری با جلسة دیگر داشتند (0. 05 >P )؛ بنابراین, فعالیت تناوبی شدید به دلیل ریکاوری فعال تأثیر منفی بر متغیرهای همورئولوژیک ندارد. همچنین, فعالیت تناوبی بالاتنه و پایین تنه به طور مشابهی بر متغیرهای همورئولوژیک اثر می گذارند.