بررسی تأثیر مبانی و اندیشه های ملاصدرا بر معنای متن

این مقاله تبیین و تحلیل تأثیر اصول تأسیسی ملاصدرا بر معنای متن است. در حکمت صدرایی, معنای متن و تأویلات آن, به گونه ای از مبانی و اندیشه های صدرا متأثر است که معانی تأویلی در آن, صرفاً بر این اساس, منطقی و توجیه پذیر است؛ در مکتب صدرا, معنا که از مواجهه ی انسان با هستی شکل می گیرد, نفس الامری دارد که انسان مؤید به کشف وحیانی, آن را بیان و نام گذاری می کند و از قابلیت های آن برای معرفی حقایق عوالم مختلف استفاده می کند. مبانی و اندیشه های صدرا, ازجمله اصالت وجود, تشکیک وجود, قاعده ی بسیط الحقیقه, اندیشه های صدرا درباره ی علم النفس, حرکت جوهری و اعیان ثابته, هریک به نحوی بر منطق معنی از عالم حس یا عالم خیال و عقل مؤثر است و پشتوانه های هستی شناختی تأویل متن را به خوبی تبیین می کند. در این مقاله, تأثیر مبانی و آرای صدرا بر معنای متن استنباط شده و همراه با نمونه هایی از متونی آمده است که صدرا از آن ها معانی خاصی را استخراج کرده یا تطبیق صورت داده است. این مقاله که با روش توصیفی – تحلیلی همراه با تطبیق بر تفاسیر (تأویل های) صدرا تألیف شده است, قابلیت فلسفه ی صدرایی در توسعه ی معانی حاصل از متن را نشان می دهد و منطق تأویلات او را از زاویه ی یادشده بیان می کند.