مقایسه ساختار خسرو و شیرین نظامی و گل و نوروز خواجوی کرمانی

ساختارگرایی به عنوان مهم ترین مکتب نقد ادبی در دهه های 1960 و 1950 م شکوفا شد و حوزه فولکلورشناسی را به شدت تحت تاثیر قرار داد. ساختارگرایان برخلاف پژوهشگران پیشین, قصه ها را براساس عناصر و واحدهای سازنده آنها دسته بندی می کردند و نسبت به موضوع بی توجه بودند. هدف از این تحقیق این است که خسرو و شیرین نظامی و گل و نوروز خواجوی کرمانی که تقلیدی از این شاهکار نظامی است, طبق شیوه ساختارگرایان مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرند. برای این منظور ابتدا مقدمه ای درباره ساختارگرایی, روش تحلیل ساختاری در داستان های عامیانه و معرفی منظومه های مورد نظر مطرح می شود, سپس کارکردها, صحنه آغازین, چگونگی بسط داستان, شخصیت ها و صفات اشخاص قصه مورد بررسی قرار می گیرند و تفاوت ها و شباهت های ساختاری این دو اثر براساس جداول, تحلیل و بررسی می شوند. یافته های پژوهش حاضر بیانگر میزان تطابق خسرو و شیرین و گل و نوروز با الگوی تحلیل ساختاری در داستان های عامیانه است و گل و نوروز خواجوی کرمانی با اینکه یک داستان هندی است, از نظر خویشکاری, شخصیت ها, صفات اشخاص قصه, نوع بسط و صحنه آغازین با داستان نظامی ساختار مشابهی دارد.