بررسی رابطه بین کیفیت زندگی و خودکارآمدی با مؤلفه های سلامت عمومی در بین دانشجویان

هدف: این مطالعه باهدف بررسی رابطه بین کیفیت زندگی و خودکارآمدی با مؤلفه های سلامت عمومی در بین دانشجویان انجام شد. روش: این پژوهش از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد واحد رودهن میباشد و نمونه مورد مطالعه شامل 150 نفر از دانشجویان است که بهصورت روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. جهت جمع آوری دادهها از مقیاس کوتاه ارزیابی کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی, پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شوارتز و جروسلم (1979) و مقیاس سلامت عمومی گلدبرگ (1972) استفاده شد. داده ها با آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون تحلیل شدند. یافتهها: نتایج بدست آمده نشان داد که بین کیفیت زندگی و خودکارآمدی با سلامت عمومی در دانشجویان رابطه معناداری وجود دارد و این دو متغیر قادر به پیشبینی سلامت عمومی دانشجویان هستند (01/ 0p<). نتیجهگیری: این یافته نشان میدهد که با افزایش کیفیت زندگی و خودکارآمدی در دانشجویان مؤلفه های سلامت عمومی نیز در آنان افزایش می یابد.