تحلیل بازآفرینی و توسعه مجدد بافت ناکارآمد منطقه 12 شهرداری شهرتهران؛ نمونه موردی: محله سیروس

بازآفرینی شهری مفهومی جامع و رویکردی یکپارچه به منظور معاصرسازی و احیای بافت های شهری است که از ابعاد گوناگون فرهنگی, هنری, اجتماعی, زیست محیطی و اقتصادی برخوردار است. در تحقیق حاضر بر بعد اقتصادی بازآفرینی شهری تاکید شده و وجوه گوناگون آن مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. بازآفرینی اقتصادی دربردارنده عوامل و سیاستهای بهبود بخش اقتصادی محله یا شهر است که سبب افزایش اشتغال, تشویق سرمایه گذاری و رشد کسب و کار و رفع صدمات اقتصادی شده و در نهایت منجر به اعاده یا ایجاد ارزش اقتصادی و نیز خلق کارکردهای اقتصادی جدید می گردد. احیای بافت های تاریخی ﺑ ﻪ ﻋ ﻨ ﻮ ان اﻣ ﺮ ی ﻫ ﻤ ﻪ ﺟ ﺎ ﻧ ﺒ ﻪ ﮔ ﺮ ا و ﺟ ﺎ ﻣ ﻊ و ﻓ ﺮ اﯾ ﻨ ﺪ ی ﭘ ﻮ ﯾ ﺎ و ﺗ ﻮ اﻧ ﻤ ﻨ ﺪ تلقی شده است که ﻫ ﺪ ف آن ﺑ ﺎ زﮔ ﺮ داﻧ ﺪ ن ﻓ ﻌ ﺎ ﻟ ﯿ ﺖ و ﺳ ﺮ زﻧ ﺪ ﮔ ﯽ ﺑ ﻪ ﻣ ﺤ ﺪ وده است. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و مرحله تحلیل محدوده مورد نظر از نوع روش کمی بوده که با استفاده از پرسشنامه انجام شده است. نمونه مورد مطالعه 384 نفر از گردشگران, ساکنان و استفاده کنندگان محله ی سیروس بوده اند و اطلاعات گردآوری شده از طریق نرم افزارSPSS و امتیاز دهی, رتبه بندی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. برای تحلیل راهبردها در محله سیروس از تکنیک SWOT استفاده شده است. نتایج کمی تحقیق گویای نرخ اشتغال پایین و سودآوری اقتصادی نامناسب در محله سیروس است, که به دلایلی اعم از فرسودگی کالبدی و عملکردی, عدم وجود فضای مشارکت برای شهروندان, حس هم بستگی و حس تعلق پایین به محله, بالا بودن میزان فعالیت های مزاحم و پایین بودن کیفیت حمل و نقل عمومی در محله سیروس منجر به کاهش کیفیت های زیست محیطی و کالبدی محله شده و از این رو بافت تاریخی محله در وضعیت نامناسبی قرار گرفته و به تبع آن میزان حضور گردشگران در بافت تاریخی محله سیروس و تمایل ساکنین محله به نوسازی کاهش یافته است.