تبیین مولفه های موثر در احیاءگری مسکن (مورد پژوهی بالکن)

زندگی در نواحی شلوغ شهری و خانه های حداقلی, و مواجهه با استرس در طولانی مدت, سلامتی جسمی و روانی شهروندان را تهدید می کند. در این راستا, محیطی که با دور کردن فرد از زندگی روزمره امکان استراحت, پاک سازی ذهن و تمدد اعصاب را فراهم آورد, محیطی مطلوب بشمار می آید که علت آن برخورداری از قابلیت «احیاء» است. مطالعات بسیاری بر قابلیت احیاءگری «طبیعت» اشاره دارد چراکه تماس با طبیعت می تواند موجب بهبود استرس و تجدید قوای ذهن شود. پژوهش حاضر به روش کیفی, از طریق مصاحبه ی نیمه ساختاریافته با 100 نفر از ساکنین دو مجموعه ی مسکونی در تهران, نشان می دهد بالکن در عرصه ی مسکن به عنوان یک فضای نیمه بازِ پیونددهنده ی درون و بیرون, در صورت برخورداری از برخی کیفیت های فضایی, می تواند از قابلیت احیاءگری بالایی برخوردار باشد. بر اساس نتایج این پژوهش وسعت بالکن--به شرط امکان استقرار مبلمان کافی و امکان انجام فعالیت در آن, عمق بالکن--به شرط تامین محرمیت نسبی— و موقعیت بالکن از سطح زمین— به شرط تامین دید و منظر مناسب, قابلیت احیاگری بالکن را بطور قابل توجهی افزایش می دهد نتایج این پژوهش ضمن آشنا کردن معماران و طراحان محیط با موضوع احیاءگری, آنان را نسبت به لزوم ارتباط با طبیعت از طریق تخصیص سطوح مناسب به بالکن در ساختمان های مسکونی حساس می نماید.