تعیین راهبرد انتقال فناوری اتیلن با استفاده از روش AHP

کشور ایران با دارا بودن جایگاه سوم و دوم جهانی در زمینه ذخائر نفت و گاز (EIA, 2010) یکی از ثروتمند ترین کشورهای دنیا محسوب می شود. یکی از مهمترین و با ارزش ترین مشتقات گازی, اتان می باشد که با انجام فرایند کراکر بر روی آن, محصول با ارزش بسیار بالای اتیلن تولید می شود, اتیلن خود خوراک واحدهای پتروشیمی پلیمری است که محصولاتی با ارزش افزوده بالاتر همچون انواع فیلم ها, لوله, مواد پلاستیکی و ... را تولید می کنند, که این محصولات علاوه بر ایجاد منافع مالی برای کشور, به دلیل نوع کاربردشان و وابستگی صنایع مختلف به آنها, دارای اهمیت راهبردی می باشند. به دلیل به روز بودن صنعت پتروشیمی و نیاز به دانش احداث آن, تصمیم گیری درباره نحوه دستیابی به این دانش و فناوری, برای شرکت های متولی توسعه این صنعت دارای اهمیت به سزایی است. در این مقاله هدف تعیین مناسبترین راهبرد انتقال فناوری در قالب مدل تصمیم گیری AHP و با استفاده از دانش خبرگان صنعت پتروشیمی بالاخص افراد با تجربه در حوزه اتیلن می باشد. در این مساله 8 راهبرد ممکن انتقال فناوری اتیلن با توجه به شرایط صنعت پتروشیمی در ایران شناسائی گردیدند که عبارت بودند از: کنسرسیوم تحقیقاتی, برون سپاری فناوری, همکاری مشترک, سرمایه گذاری مشترک, خرید فناوری, خرید سازمان ارائه کننده فناوری, تحقیق و توسعه و مهندسی معکوس, که در نهایت روش تحقیق و توسعه به عنوان مناسبترین راهبرد انتقال فناوری اتیلن انتخاب گردید.