مقایسه اثربخشی ماتریکس درمان پذیرش و پایبندی با درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر الگوی هافمن بر اختلال اضطراب اجتماعی

مقدمه: اختلال اضطراب اجتماعی, یکی از سخت ترین اختلال های اضطرابی در مقاومت به درمان است. بنابراین بکارگیری درمان تجربی فراتشخیصی یکپارچه نگر ضروری است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی و اثربخشی ماتریکس درمان پذیرش و پایبندی و درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر الگوی هافمن بر اختلال اضطراب اجتماعی انجام شد. روش: این پژوهش از نوع کارآزمایی بالینی با طرح آزمایشی تک آزمودنی با خط پایه چندگانه ناهمزمان بود که به روش نمونه گیری هدفمند در طی 12 جلسه 60 دقیقه ای با پیگیری 2 ماهه بر روی 6 دانشجوی مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی اجرا شد. برای مقایسه نتایج این دو الگوی درمانی از مقیاس اضطراب اجتماعی لیبویتز, مقیاس خود شفقت ورزی-فرم کوتاه ریس و همکاران, پرسشنامه انعطاف-پذیری پذیرش و عمل-نسخه دوم بوند و همکاران, و پرسشنامه زندگی ارزشمند ویلسون و همکاران استفاده شد. داده ها به روش ترسیم دیداری, درصد بهبودی, شاخص تغییر پایا و شاخص های شش گانه کارایی بالینی تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که در گروه ماتریکس اکت میزان درصد بهبودی کلی پس از درمان در متغیر اضطراب اجتماعی 63. 1%, متغیر انعطاف پذیری 66. 6%, متغیر زندگی ارزشمند 62. 5% و در متغیر خود شفقت ورزی, 68. 5% و در گروه درمان شناختی رفتاری هافمن میزان درصد بهبودی کلی پس از درمان در متغیر اضطراب اجتماعی 61. 2%, متغیر انعطاف پذیری 58. 8%, متغیر زندگی ارزشمند 32. 8% و در متغیر خود شفقت ورزی, 23. 9% به دست آمد. نتیجه گیری: این پژوهش از اثربخشی بالاتر ماتریکس اکت در زندگی ارزشمند و خود شفقت-ورزی در مقایسه با درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر الگوی هافمن در دانشجویان با اختلال اضطراب اجتماعی حمایت می کند.