هویت و منافع روسیه در منطقه گرایی اوراسیایی

گفتمان های هویتی روسیه با فروپاشی اتحاد شوروی, در اطراف مرزهای این کشور با منطقه ای متشکل از دولت ها و مرزهای سرزمینی روبه رو شدند که پیش از این در قالب یک «ما» تعریف می شدند و اکنون باید به عنوان «آنها» باز تعریف شده و جایگاه آنها در پیوستار «خود-دیگری» روسیه مشخص می شد. این گفتمان ها در بازتعریف خود, بر دامنه ای از برداشت های مختلف از تداوم «ما بودگی» در دوران پساشوروی تا «دگرپنداری» و «غیریت سازی» از منطقه ی اوراسیا تأکید کرده اند. بسته به یکسان انگاری یا دگرپنداری هویتی, منطقه گرایی اوراسیایی در کلان گفتمان های هویتی روسیه (غرب گرایی, دولت گرایی و اوراسیاگرایی) بازنمایی های متفاوتی پیدا کرده و در نتیجه ترجیحات روسیه در این فرایند با چرخش های فروگذارانه و تأکیدگذارانه همراه شده است. این پژوهش در راستای علت یابی افت وخیزهای مشارکت روسیه در منطقه گرایی اوراسیایی, با کاربست نظریه ی «منطقه گرایی سازه انگارانه انتقادی», بر این فرض تأکید دارد که «مناظره های هویتی در گفتمان های سیاست خارجی روسیه, علت چرخش های فروگذارانه و تأکیدگذارانه ی این کشور در ترجیح مشارکت در منطقه گرایی اوراسیایی بوده است».