چگونگی ارتقای زندگی روزمره با درنظرگرفتن سویه های دور و نزدیک معماری

بیان مسئله: از اواخر قرن بیستم و با جریان جهانی شدن, معماری به مثابة ابزاری برای برندسازی شد تا شهرها را به مکان های جاذب سرمایه تبدیل کند. این سیاست معماری را به جدایی هرچه بیشتر از زمینه و ایجاد تباین تشویق کرد و نتیجة آن تبدیل معماری به یک علم تخصصی و یا به مثابة یک اثر هنری و جدایی هرچه بیشتر از زندگی روزمره شد. هدف پژوهش: معماری و زندگی روزمره دارای سویه های دور و نزدیک و محل بروز و ظهور نظم دور و نظم نزدیک هستند. این پژوهش به سویة دور معماریِ مدرن و پس از آن پرداخته است چراکه معماری می تواند با بهره گیری از حوزه های معرفتی علوم انسانی و علوم اجتماعی, به تقویت جنبه هایی از زندگی روزمره بپردازد که در لایه های زیرین وجود دارد و بر جامعة انسانی اثر بگذارد. روش پژوهش: پژوهش حاضر تلاش می کند به کمک راهبرد پسکاوی, ارتباط و اثر معماری و زندگی روزمره را تبیین کند. ابتدا در یک مطالعة توصیفی-تحلیلی و به کمک مطالعة اسنادی, مفهوم زندگی روزمره را مورد کنکاش قرار دهد و نمودهای فضایی زندگی روزمره را از نگاه اندیشمندان مختلف معرفی کند و با تحلیل محتوای کیفی, این آرا را بررسی کرده و به معرفی مقوله ها و مضامین آن بپردازد. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش حاکی از آن است که معماری صرفاً یک پدیدة ذهنی یا عینی نیست و نمی توان آن را به فرم و عملکرد تقلیل داد. دانش معماری واجد سه مؤلفة علم, هنر و ارزش است که در دوران پس از مدرن عمدتاً از بعد ارزش غفلت شده است. زندگی روزمره نیز سه مؤلفة کردار فضایی, بازنمایی فضا و فضای بازنمایی دارد و هرکدام از ابعاد دانش معماری بر سویه های زندگی روزمره اثر می گذارد. این تحقیق به مؤلفه های ارزش دانش معماری و جنبة فضای بازنمایی زندگی روزمره, به عنوان بخشی از سویه های دورتر معماری و زندگی روزمره پرداخته است. معماری کمک می کند تا سلطة نظام های گوناگون بر فضا کاهش یابد و زندگی روزمره درون فضاهای عمومی تقویت شود. از این رو معماری, یک علم تخصصی, یک هنر و هم زمان در پیوند با زندگی روزمره است.