مطالعه شیوع سرمی لیشمانیازیس احشایی در سگهای صاحبدار شهرستان سراب (آذربایجان شرقی) بروش الایزا وایمونو فلورسانس غیر مستقیم

در این مطالعه تعداد 384 نمونه سرم از سگهای صاحبدار شهرستان سراب تهیه شد و از نظرشیوع سرمی لیشمانیازیس احشایی با استفاده از آزمونهای سرمی الایزا وایمونو فلورسانس غیر مستقیم مورد آزمایش قرار گرفت. شیوع سرمی لیشمانیازیس احشایی در سگهای مورد مطالعه با تست بروش الایزا وایمونو فلورسانس غیر مستقیم به ترتیب9.1 % و8.5 % گزارش گردید. بیشترین تعداد سگهای آلوده مربوط به سگهای سه ساله با (25.7%) و کمترین سن آلودگی در بین 1 ساله ها (2.9%) بود. همچنین از نظر آماری ارتباط معنی داری بین عفونت لیشمانیازیس احشایی و سن و جنس سگها وجود نداشت. 9 قلاده (23.2%) از سگهای سرم مثبت حداقل یک علامت کلینیکی را نشان دادند. 4 قلاده (17.4%) از سگهای دارای علایم و  31قلاده (8.6%) از سگهای بدون علایم سرم مثبت داشته و فاقد علایم لیشمانیازیس احشایی بودند. از نظر آماری ارتباط معنی داری بین لیشمانیازیس احشایی, لاغری و ریزش مو در سگها مشاهده گردید (P=0.031). ارتباط معنی داری بین لیشمانیازیس احشایی و بزرگی کبد و طحال در سگها مشاهده نگردید (p=0.065). بین سگهای علامت دار و بدون علامت با بیماری لیشمانیوز احشایی ارتباط آماری معنی داری وجود داشت (p=0.015). در این بررسی تیتر آنتی بادی در سگهای نر بیشتر از سگهای ماده بود, و این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (p=0.023). نتایج بررسی حاضر نشان می دهد که که سگهای بدون علامت نقش بسیار مهمی در نگهداری و انتقال انگل دارند.