تعمیم مفهوم «مقر دائم» به شرکت های فرعی

شرکت های چندملیتی عموما با هدف احتراز از مسوولیت مالیاتی در کشورهایی غیر از محل اقامت, اقدام به تاسیس شرکت های فرعی می نمایند. در اکثر کشورها چنین شرکتهایی به علت احراز یک شخصیت حقوقی مستقل بعنوان یک شرکت مقیم, در کشور محل ثبت یا محل حضور مدیریت موثر (در صورت وجود یک موافقتنامه دوجانبه مالیاتی) مشمول قوانین و مقررات مالیاتی می شوند. لیکن سطح بالای وابستگی به شرکت خارجی سبب شده است رویه قضایی برخی کشورها, شرکت های فرعی را به عنوان مقر دائم شرکت غیرمقیم تحت شروط ماده پنج معاهده نمونه سازمان همکاری و توسعه اقتصادی تلقی نماید. معهذا احتساب شرکت فرعی به عنوان مقر دائم نیازمند تحقق شرایطی است. این مقاله تلاش می کند با توجه به معاهده نمونه سازمان همکاری و توسعه اقتصادی که الگوی تدوین موافقتنامه های مالیاتی دوجانبه ایران نیز می باشد, ضوابطی جهت اطلاق وضعیت مقر دائم به این شرکت ها استخراج کند. بدین منظور لازم است ماهیت شروط قرارداد منعقده میان شرکت های فرعی و مادر و قرائن موجود در خصوص درجه وابستگی میان آن ها و میزان پذیرش ریسک امور تجارتی که در قرارداد نمایندگی شرکت مادر به عهده گرفته شده, برای احراز وجود مقر دائم شرکت خارجی ملحوظ قرار گیرد.