تجربه ی استفاده از خانه های تاریخی با کارکرد مدارس معماری از منظر تجربه ی زیسته ی دانشجویان مورد پژوهش: دانشگاه هنر اسلامی تبریز

به اعتقاد صاحب نظرانْ محیط های آموزشی تأثیرات انکارناپذیری بر عملکرد تحصیلی دانشجویان دارند و رابطه ای مستقیم بین کیفیت محیط های آموزشی با میزان یادگیری و نحوة تحصیل دانشجویان وجود دارد. هرچند از نخستین تجربة استفاده از خانه های تاریخی با کارکرد مدرسة معماری در کشورمان بیش از بیست سال سپری شده, بااین حال میزان اقبال مطلوب به این اقدام و رابطة کیفیت این فضاها با تحصیل دانشجویان برآورد نشده است. در پژوهش حاضر در نظر است که تجربة زیستة دانشجویان معماری در استفاده از خانه های تاریخی به صورت مدارس معماری, از جمله تأثیرات اقدام مذکور بر نحوة تحصیل دانشجویان را در چهار سطح, شامل بعدِ کالبدی فیزیکی, بعدِ ادراکی معنایی, بعد اجتماعی, و بعدِ آموزشی, ارزیابی شود. در این مطالعه از تلفیق راهبردهای کمّی و کیفی و برای ارزیابی نهایی الگوی عملیاتی تحقیق و تعیین رابطة وابستگی بین متغیرها از روش چندمتغیرة الگوسازی معادله های ساختاری استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد تغییر کارکرد خانه های تاریخی در دانشگاه هنر اسلامی تبریز به دانشکده های معماری, علی رغم وجود مشکلاتی در تأمین بخشی از فضاهای جانبی مؤثر بر آموزش, نمونه ای موفق در تجربة زیستة دانشجویان محسوب می شود که ضمن حفاظت از سرمایه های تاریخی فرهنگی, نقشی مثبت در آموزش دانشجویان دارد.