دماسنجی و منشأ سیال کانه ساز در کانسار طلای باریکا، خاور سردشت

کانسار سولفید توده ای غنی از طلا (و نقره) باریکا, در 18 کیلومتری خاور سردشت, در شمال باختر پهنه دگرگونه سنندج-سیرجان قرار دارد. واحدهای سنگی رخنمون یافته در محدوده باریکا, مجموعه ای از سنگ های آتشفشانی-رسوبی دگرگون شده شامل فیلیت, اسلیت, آندزیت و توفیت های کرتاسه هستند. کانسار باریکا, از دو بخش کانسنگ چینه سان و پهنه استرینگر تشکیل شده است که در واحد متاآندزیت میزبان شده ا ند. بخش چینه سان کانسار, متشکل از کانسنگ های سولفیدی و باریتی همراه با بخش های فرعی از نوارهای سیلیسی است که به شکل یک عدسی به طول حدود 150 و ستبرای 1 تا 20 متر بر روی پهنه استرینگر قرار گرفته است. بر اساس مطالعات میانبارهای سیال بر روی نمونه های کوارتز (پهنه استرینگر) و باریت (کانسنگ چینه سان) در کانسار باریکا, دمای همگن شدگی سیالات کانه ساز برای میانبارهای سیال اولیه دو فازی مایع-گاز (LV) در کوارتز و باریت به ترتیب در بازه های 146 تا 283 و 132 تا 223 درجه سانتی گراد و شوری آنها به ترتیب در محدوده 4/1 تا 6/9 و 4/0 تا 6/7 درصد وزنی معادل NaCl اندازه گیری شد که نزدیک به شوری آب دریاست. این مطالعه نشان می دهد سرد شدن سیالات گرمابی کانه دار-که در اثر اختلاط با آب دریا رخ داده-یکی از فرایندهای مهم در نهشت کانسنگ های باریکا بوده است. مقدار δ 34S برای کانه های سولفیدی (پیریت, اسفالریت و گالن) موجود در بخش های مختلف پهنه استرینگر, تغییرات محدودی در بازه 8/0-تا 6/5+ در هزار را نشان می دهد و در محدوده کانسارهای سولفیدی آتشفشانزاد قرار می گیرد. همچنین این مقادیر از ترکیبات δ 34S نشان می دهد که مشابه بیشتر کانسارهای آتشفشانزاد نوع کوروکو, گوگرد سازنده کانه های سولفیدی از سنگ های آندزیتی کمرپایین منشأ گرفته است. دماهای ایزوتوپی برای دوازده جفت کانه همراه گالن-اسفالریت و گالن-پیریت در محدوده 146 تا 293 درجه سانتی گراد محاسبه شد که با دماهای حاصل از مطالعات میانبارهای سیال منطبق است.