معماری بومی ایران در خوانشی نوین از دهه ی چهل خورشیدی تا کنون

بیان مسئله: بی هویتی و عدم تعلق به مکان در کنار عد م توجه به اقلیم, طبیعت و تاریخ, معماری مد رن را با مشکلات اساسی روبه رو کرد. همین مسئله معماران معاصر را بر آن داشت تا به جست وجوی راه حلی برای مشکلات برآمده از معماری مد رن برآیند . چگونگی برقراری ارتباط بین معماری, تاریخ و طبیعت به گونه ای که محصول طراحی توانایی پاسخگویی به نیازهای امروز را د اشته و د ر عین حال بهره مند از تکنولوژی پیشرفته باشد , مسئله ی اصلی این پژوهش است. هد ف پژوهش: یافتن اید ه های اصلی د ر معماری بومی با تمرکز بر معیار اقلیمی است که قابلیت ترکیب با فناوری جد ید را د اشته, مبنایی در شکل گیری کانسپت های معاصر باشد و راه را برای رسیدن به معماری پایدار بگشاید . امکان یافتن خوانش های مختلف از متن معماری بومی منتهی به آفرینش زبانی جد ید مبتنی بر ارجاع مستقیم یا برد اشتی نشانه شناسانه (سمبولیک) از متن نیز از جمله سؤالاتی است که یافتن پاسخ آن در مسیر رسید ن به هد ف اهمیتی ویژه دارد . روش پژوهش: در این مطالعه روشی ترکیبی از تحقیق تفسیری-تاریخی و تحقیق کیفی به کار گرفته و د ر بررسی نمونه های مورد مطالعه از مطالعه ی کتابخانه ای استفاد ه شد . در بخش پایانی نیز از روش تطبیقی د ر بررسی شباهت ها و تمایزات نمونه ها بهره گرفته شد . نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که معماران معاصر, با شناخت ویژگی های اصلی معماری بومی-سنتی, نقشی ویژه د ر شکل گیری زبانی و محتوایی معماری پاید ار معاصر د اشته اند . د ر اکثر نمونه های مورد بررسی, الگوهای اولیه ی معماری بومی و سنتی د چار دگرگونی اساسی در زمینه ی فرم و کارکرد در روند انتقالی شده و در بسیاری از موارد در کنار پاسخگویی به مسائل اقلیمی از ویژگی های نشانه شناسانه ی معطوف به بیان سمبولیک برخورد ار شد ه اند و این امر به نوعی پاید اری فرهنگی د ر کنار پاید اری محیطی منجر شد ه است. در سطحی دیگر, ترکیب تکنولوژی پیشرفته با محتوای بومی و سنتی در برخی نمونه ها, امکان تجلی روح زمانه و بیانی نوگرایانه از کانسپت سنتی را به وجود آورده است.