تخمین مقاومت برشی خاک با استفاده از توابع انتقالی و توابع پیش بینی فضایی خاک

مقاومت برشی لایه رویین خاک (SSS) از پارامترهای موثر در مدل سازی فرسایش خاک و روان آب و شاخصی برای فرسایش پذیری خاک محسوب می شود. این پژوهش به منظور بررسی و برآورد مقاومت برشی لایه رویین خاک در زاگرس مرکزی با استفاده از روش رگرسیون چند متغیره خطی صورت گرفت. منطقه مورد بررسی به مساحت 23562 هکتار با کاربری های مرتع و مرتع تخریب شده انتخاب گردید. این منطقه بر اساس نقشه های توپوگرافی, زمین شناسی, کاربری اراضی و منابع و قابلیت اراضی, به 18 واحد کاری تقسیم گردید. در هر واحد کاری به صورت تصادفی نظارت شده, نمونه برداری (3-0 سانتی متری) انجام گرفت و در مجموع, 120 نمونه در 3 تکرار با در نظر گرفتن تنوع هر واحد برداشت گردید. پارامترهای زودیافت خاک شامل اندازه ذرات, کربن آلی و کربنات کلسیم به همراه شیب, جهت شیب, ارتفاع و شاخص پوشش گیاهی NDVI به عنوان پارامترهای ورودی انتخاب گردیدند. در این پژوهش سه مدل رگرسیونی مورد آزمون قرار گرفت. از ضریب همبستگی اسپیرمن, متوسط مربعات خطای نرمال شده (NMSE), متوسط خطای مطلق (MAE), میانگین هندسی خطا (GMER), انحراف معیار هندسی خطا (GSDER) بین مقادیر اندازه گیری شده و تخمینی, جهت بررسی کارایی مدل های مختلف استفاده شد. نتایج نشان داد که تخریب اراضی به طور معنی داری مقاومت برشی لایه رویین را کاهش داد. کاربرد خواص توپوگرافی و پوشش گیاهی به همراه خواص زودیافت لایه رویین خاک باعث بهبود کارایی برآورد مقاومت برشی لایه رویین خاک گردید.