تخصیص بهینه آب برای آبیاری تکمیلی مزارع گندم و جو دیم درزیرحوضه های منطقه کامیاران

با افزایش نیاز به تولید غذا و کاهش منابع آبی, می توان با بررسی اراضی دیم از نظر خصوصیات توپوگرافی, دسترسی به منابع آبی و تخصیص بهینه منابع آب موجود, میزان تولید را با انجام آبیاری تکمیلی افزایش داد. در این مطالعه, پتانسیل یابی اراضی دیم منطقه کامیاران برای انجام آبیاری تکمیلی, با انتخاب اراضی دیم دارای شیب کمتر از 8 درصد و مجاورت با رودخانه های فصلی صورت گرفت. منابع آبی نیز برای انجام آبیاری بهاره (50 میلی متر در ماه های فروردین و اردیبهشت), آبیاری پاییزه (75 میلی متر در ماه های آبان و آذر) و جفت آبیاری (مجموع آبیاری بهاره و پاییزه) در نظر گرفته شد. بهینه سازی برای برآورد سطوح زیر کشت بهینه و به منظور افزایش سود خالص در زیرحوضه های کامیاران انجام شد. با توجه به حجم متفاوت منابع آبی قابل دسترس, یک زمان مشخص برای انجام آبیاری تکمیلی در تمام زیر حوضه ها تعیین نگردید. در زیر حوضه های A, B, C آبیاری پاییزه گندم, در زیر حوضه های E, F و INT آبیاری بهاره و پاییزه گندم و آبیاری پاییزه جو و در زیرحوضه D, آبیاری بهاره و پاییزه گندم, توسط مدل بهینه سازی پیشنهاد شد. با اجرای مدل بهینه سازی در اراضی با شیب کمتر از 8 درصد, برای سال زراعی 94-1393, مجموع تولید گندم و جو به ترتیب 47.5 و 10.5 درصد, مجموع سود خالص گندم و جو 85 درصد و بهره وری آب برای دو محصول گندم و جو, به ترتیب 74.8 و 44.5 درصد, نسبت به کشت مطلق دیم افزایش داشته است.