اثربخشی آموزش ترکیبی برنامه حضوری-مجازی درمان تعامل والد-کودک بر اساس رویکرد آیبرگ بر رابطه مادر و کودک مبتلا به اختلال های رفتاری

هدف از پژوهش حاضر, اثربخشی آموزش برنامه حضوری-مجازی درمان والد-کودک بر اساس رویکرد آیبرگ بر رابطه مادر و کودک مبتلا به اختلالات رفتاری مراکز پیش دبستانی در شهر تهران بود. جامعه آماری مطالعه حاضر, کلیه مادران کودکان شاغل به تحصیل در مراکز پیش دبستانی منطقه پنج آموزش و پرورش شهر تهران بودند. این پژوهش یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با 30 مادر کودکان با اختلالات رفتاری پیش دبستانی (15 مادر گروه آزمایشی و 15 مادر گروه گواه), بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده بودند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه 15 نفری تقسیم شدند (یک گروه آزمایش و یک گروه گواه). گروه آزمایش, برنامه حضوری مجازی تعامل والد-کودک را در 14 جلسه دریافت کردند؛ در حالی که به گروه گواه این آموزش ارایه نشد. ابزارهای استفاده شده در این پژوهش, مقیاس رابطه والد-کودک پیانتا (CPRS) و سیاهه رفتاری کودکان (CBCL) آخن باخ و رسکولار بود. برای تجزیه و تحلیل از آزمون t مستقل و تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها نشان داد که برنامه حضوری-مجازی درمان تعامل والد-کودک بر اساس رویکرد آیبرگ به طور معناداری در مولفه های وابستگی, تعارض, نزدیکی و رابطه بین والد و کودک موثر بوده است. الگوی کلی نتایج حاکی از آن است که این برنامه بر رابطه مادر و کودک اثربخش بوده است؛ بنابراین می توان از آن به عنوان یک الگوی درمانی در مراکز پیش دبستانی استفاده شود.