ارایه مدل مفهومی معنای مکان و شاخص های تداوم آن (تحلیل پدیدارشناسانه تفسیری تجربیات زیسته افراد)

هر عصری هویت خود را دارد, اما آنجا که گسست روی می دهد بحران رخ می نماید. به نظر می رسد تجلی و تداوم معنا در محیط, راه حل پاسخ به بحران عدم بازیابی خود در شهرها در عصر امروز است. بنابراین, امروزه پرداختن به این سوال ضروری به نظر می رسد که در شرایط تغییرات گسترده در شهرها, ادراک تداوم معنا به واسطه کدام مولفه ها و با چه اولویت هایی ممکن می شود؟ به عبارتی, این نوشتار به دنبال پاسخگویی به بحران گسست معنا در محیط, چارچوب مفهومی معنای مکان و شاخص های تداوم آن را ارایه داده است که می تواند راهنمایی در اولویت های معنای مکان و جریان پیوسته آن باشد. به این منظور, ابتدا ادبیات مرتبط با مکان, معنای مکان و یکی از مهم ترین اصول حاکم بر معنای مکان یعنی تداوم مرور شده, سپس چارچوب مفهومی پژوهش تبیین شده است. در چارچوب مفهومی, ضمن ارایه مدل مفهومی برگزیده از معنای مکان, شاخص های اولیه تداوم معنا نیز ارایه شد که تکمیل و تدقیق آنها در ادامه پژوهش میدانی مد نظر بوده است. روش این پژوهش در تبیین و تکمیل شاخص های تداوم معنا, روش کیفی است. رویکرد منتخب در مطالعه معنا, نشانه شناسی با دورنمایی از پدیدارشناسی است که به مرور تجربیات زیسته افراد می پردازد. با توجه به این موارد, در بخش تحلیل نیز رویکرد پدیدارشناسی تفسیری مد نظر بوده است. در پایان با توجه به هدف تحقیق که دستیابی به شاخص های تداوم معنا در مکان است, جمع بندی از یافته ها صورت گرفته است. یافته ها حاکی از آن است که تداوم یک پدیده منوط به حضور همزمان دو کیفیت پویایی و ثبات در آن پدیده است. به عبارتی ثبات در جایگاه و روابط بین اجزاء و پویایی در خود اجزاء پدیده مورد نظر در ادراک تداوم واجد اهمیت است. به علاوه, در تداوم معنای مکان ثبات روابط بین اجزا و مولفه های مکان از اهمیت بیشتری نسبت به ثبات اجزاء مکان برخوردارند. همچنین تحلیل دقیق تجربیات زیسته نشان داد, در روابط بین اجزاء مکان نیز رابطه دو جزء انسان و فضا واجد بیشترین اشاره های معنایی و ماندگاری ذهنی بوده است.