ارزشیابی اثربخشی آموزش مهارت های زندگیدر زندان ها

زمینه و هدف: یکی از راه های افزایش کیفیت سلامت روانی-اجتماعی و کاهش تنش های زندگی اجتماعی و شغلی, کمک به افراد برای رشد و گسترش مهارت های مورد نیاز برای ایجاد یک زندگی مطلوب است. هدف پژوهش حاضر ارزیابی میزان اثربخشی آموزش مهارت های زندگی به زندانیان است. روش­ شناسی: پژوهش حاضر از لحاظ هدف, کاربردی و از لحاظ شیوه گردآوری داده­ ها, توصیفی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش 60 نفر از زندانیان و 30 نفر از کارکنان(مدیران ارشد و رؤسای ادارات) اداره کل و زندان های بوشهر بودند که به پرسشنامه­ ارزیابی اثربخشی آموزش مهارت های زندگی را که در یک بازه 2 ساله اجرا شده بود پاسخ دادند. به منظور تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی شامل آزمونt تک نمونه­ ای, تحلیل واریانس و آزمون t گروه های مستقل استفاده شد. یافته­ ها: یافته­ های پژوهش نشان داد که آموزش­ مهارت­ های زندگی به زندانیان بر اساس مدل پاتریک در ابعاد واکنش مثبت به مهارت­ های زندگی (478/39t=), افزایش دانش مهارت­ های زندگی (505/49t=), بهبود قابلیت کاربست مهارت­ های زندگی (700/36t=) و تحقق اهداف مهارت­ های زندگی (694/33t=) اثربخش بوده است. همچنین بین دیدگاه کارکنان مرد و زن در خصوص اثربخشی آموزش مهارت­ های زندگی به زندانیان (130/2t=) تفاوت معنی دار بود, اما به لحاظ وضعیت تأهل (933/0t=), تفاوت معنی دار نبود. بر اساس نتایج تحلیل واریانس, بین دیدگاه کارکنان در خصوص اثربخشی این آموزش ها به لحاظ میزان تحصیلات (951/2F=), تفاوت معنادار بود, اما به لحاظ وضعیت استخدامی (017/0F=) و سابقه کار (214/0F=), تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه­ گیری: شرکت در دوره آموزش مهارت های زندگی به زندانیان در واکنش مثبت به مهارت­ های زندگی, افزایش دانش مهارت­ های زندگی, بهبود قابلیت کاربست مهارت­ های زندگی درجهت کاهش رفتارهای نابهنجار و پرخطر و تحقق اهداف مهارت­ های زندگی مؤثر بوده است.