اثربخشی مقابله درمانگری بر عملکرد نبض زنان دارای استرس در روابط بین فردی

این مطالعه با هدف بررسی تاثیر مقابله درمانگری بر عملکرد نبض زنان دارای استرس در روابط بین فردی انجام شد. روش پژوهش به صورت نیمه آزمایشی و جامعه آماری شامل کلیه زنان دارای استرس در روابط بین فردی که فرزند نوجوان آنها در منطقه 2 شهر قم به تحصیل اشتغال داشتند. در همین راستا توسط نمونه گیری در دسترس, 100 نفر از زنان که فرزند نوجوان آنها در سال تحصیلی 1401-1400 در مدرسه آسیه قم مشغول به تحصیل بودند, به سوالات پرسشنامه وقایع استرس زای زندگی مک کابین و تامپسون, (1996) پاسخ دادند. از این افراد 34 نفر که بیشترین نمره از این پرسشنامه را کسب کرده بودند, انتخاب و با گمارش تصادفی در دو گروه 17 نفری قرار گرفتند. در ادامه تعداد نبض هر دو گروه در سه مرحله اندازه گیری شد. ملاک های ورود به پژوهش عبارت بود از سن بین 25 تا 50 سال, تاهل و میزان تحصیلات بین پایه دهم تا دیپلم؛ ملاک های خروج از پژوهش عبارت بود از وجود بیماری های جسمی و روانی که مخل شرکت در جلسات درمانی و آموزشی باشد. گروه آزمایش در 14جلسه مقابله درمانگری و گروه آزمایش 14جلسه مداخله خنثی در زمینه آموزش های پزشکی و سلامت شرکت کردند. یافته های سه مرحله آزمون با روش آماری MANCOVA و توسط SPSS-26 بررسی شد. یافته ها نشان داد که مقابله درمانگری راهی مناسب برای بهبود نبض زنان دارای استرس در روابط بین فردی است. از همین رو این روش درمانی می تواند راهی برای بهبود عملکرد فیزیولوژیک قلب و بخصوص نبض زنان باشد.