مرگ، نومیدی و ایمان در اندیشه کرکگور

از نظر کر کگور, آگاهی از مرگ حقیقتا حایز اهمیت است, زیرا دلهره ای ضروری می آفریند که ما را در مراتب بودن یا خودآگاهی, از حیاتی حسی و نامتاملانه به حیاتی متاملانه تعالی می بخشد. اما مراد او از مرگ, بیماری به سوی مرگ یا همان نومیدی است. از نگاه کر کگور, این بیماری که در روح و نفس ما پدیدار می شود, مرگی درونی است. نومیدی خود نتیجه ای از آلودگی ما به گناه است. مراد او از بیماری به سوی مرگ, آن بیماری ای نیست که پایانش مرگ معمول و متعارف است. کرکگور, راه رهایی از این مرگ را ایمان می داند. در نظر او, ایمان رابطه ای خصوصی و شخصی با خداست.