اثرات مخارج عمرانی دولت بر فقر زدایی در مناطق روستایی ایران

هدف کلی مطالعه جاری, بررسی اثرات مخارج عمرانی دولت بر فقرزدایی در مناطق روستایی ایران است. در این مطالعه, ابتدا با استفاده از آمارهای سری زمانی برای دوره 1350 – 1380 سیستم معادلاتی از متغیرهای تاثیرگذار بر فقر روستایی برآورد گردید. این سیستم از معادلات شامل توابع فقر روستایی, رشد بهره وری کل عوامل تولید کشاورزی, نرخ دستمزد, اشتغال غیرکشاورزی, آبیاری, توابع جاده, نرخ باسوادی و برق و همچنین تابع مربوط به نرخ مبادله است. به منظور تعیین روش برآورد توابع, پس از اطمینان از وضعیت ایستایی داده ها, آزمون اریب همزمانی وتست قطری بودن ماتریس واریانس – کوواریانس جملات پسماند انجام شد. سپس, با توجه به نتایج این آزمونها, سیستم معادلات به روش حداقل مربعات سه مرحله ای برآورد گردید. اثرات نهایی مخارج دولت بر فقر روستایی نیز از طریق محاسبه کششهای جزیی محاسبه شد. با توجه به نتایج مطالعه حاضر, سرمایه گذاری درتوسعه و عمران روستایی, جاده سازی, تحقیق و ترویج کشاورزی و در آبیاری, به ترتیب, دارای بیشترین تاثیر بر کاهش فقر روستایی است. طبقه بندی JEL: I11, O18