فضاهای عمومی شهری، تحقق تعاملات اجتماعی در بافت های تاریخی (نمونه موردی: شهرقدیم لار)

نادیده گرفتن ارزش های فرهنگی - تاریخی بافت قدیم شهرها, سبب اقدامات مرمتی صرفا کالبدی و بی توجهی به ابعاد اجتماعی آنها شده است. در ادبیات شهرسازی, فضاهای عمومی شهری, بستر روابط اجتماعی ساکنان شهرها, به شمارمی رود. بنابراین, رویکرد مقاله حاضر, احیای بافت های تاریخی و تاکید بر فضاهای عمومی شهری آمیخته با ابعاد اجتماعی آنهاست. این مقاله, با هدف ارزیابی تعاملات اجتماعی در فضاهای عمومی شهرقدیم لار, تلاش کرده تا نقاط ضعف و قوت آنها را شناسایی کند و راهکارهایی موثر را برای بهسازی آنها ارایه دهد. ماهیت پژوهش, کاربردی و روش انجام آن, توصیفی - تحلیلی است. گردآوری مطالب, بر اساس مطالعات اسنادی, پرسشنامه استاندارد «PPS» و مشاهده مستقیم است. در روند تحلیل و ارزیابی پژوهش, از آمار توصیفی و استنباطی نیز استفاده شده است.نتایج آزمون «T», تک نمونه ای را نشان می دهد که تعاملات اجتماعی فضاهای نمونه موردی, پایین تر از میانگین نظری (0.7095<0.75) است. از سویی, برای مطالعه دقیق تر, فضاهای عمومی سی و چهار گانه شهرقدیم لار, به هفت دسته کارکردی بخش بندی و میزان بهره مندی آنها از اجتماعی پذیری, بررسی شدند. نتایج, بیانگر آن است که فضاهایی با کارکرد خیابان, از بالاترین و پاتوق های محله ای, از پایین ترین سطح روابط اجتماعی برخوردار هستند. همچنین چهار جزء متغیر: فعالیت گروه ها, همگانی بودن, مشارکتی بودن و دیدارگاه بودن, به عنوان مولفه های تاثیرگذار بر روابط اجتماعی, شناسایی شدند.بنابر نتایج به دست آمده, در جزء متغیر فعالیت گروه ها, فضاهای ورزشی بالاترین و پاتوق ها کمترین, در جامعیت فضا, خیابان های عمومی بالاترین و فضاهای مذهبی با عملکرد خرد پایین ترین, در دیدارگاه بودن, فضاهای ورزشی بالاترین و فضاهای تجاری پایین ترین و در مشارکتی بودن, پاتوق ها بالاترین و فضاهای ورزشی پایین ترین امتیاز را به دست آوردند. در نهایت, این مقاله, پس از بررسی نقاط آسیب فضاهای عمومی شهری, به تناسب کیفیت جزء متغیرها, بر اساس هفت دسته کارکردی آنها, راهبردهای بالابردن کیفیت فضاها را تدوین و ارایه نموده است.