مهارت های ارتباطی در سیره ی رضوی با التزام عملی به باورهای اسلامی

امام رضا (علیه السلام) در مدت کوتاه سه سال ولایتعهدی, شبکه ی وسیعی از ارتباطات را بر اساس فرهنگ امامت و ولایت بنا نهادند. حضرت به عنوان حجت خدا بر اهل زمین, از تمامی روش های مؤثر ارتباطی برای ابلاغ پیام الهی و هدایت بندگان بهره گرفتند تا دیگران را به دین الهی دعوت و افراد را به پیروی نظری و عملی از دستورهای الهی ملزم کنند. این پژوهش نقش این مهارت های ارتباطی را با التزام عملی به آموزه ها و باورهای اسلامی در بین کارکنان دانشگاه سیستان و بلوچستان بررسی کرده است. در این راستا, یک فرضیه ی کلی و ده فرضیه ی جزئی شکل گرفته است که رابطه بین مهارت های ارتباطی بر مبنای سیره رضوی (هم زبانی با مردم, همدلی با مردم, توجه به حق و حقوق مردم, نفوذ بر مخاطب به وسیله علم و دانش, بازخورد نفوذ در دیگران, نقش بافت و زمینه در ارتباط با مردم, مبارزه با شرک, انحراف و خرافه, مبارزه با تفکر ماکیاولیست, اجتناب از تقیّد, خودگشودگی) را با متغیر التزام عملی به باورهای اسلامی بررسی می کند. برای سنجش متغیرهای پژوهش, از پرسش نامه محقق ساخته استفاده و روایی و پایایی آن بررسی و تأیید شده است. پرسش نامه ی مهارت های ارتباطی بر اساس الگوی «علم الهدی و شریفی» (1394) تهیه و برای پرسش نامه التزام عملی به اعتقادات اسلامی از الگوی «نویدی» (1376) استفاده شده است. تمامی فرضیه ها تأیید و پذیرش شده اند و این نشان دهنده ی آن است که مهارت های ارتباطی مبتنی بر سیره ی رضوی, با التزام عملی به اعتقادات اسلامی رابطه ی معنادار, مثبت و سازنده دارد و هر چه فرد نسبت به اعتقادات اسلامی التزام بیشتری داشته باشد, دارای مهارت های ارتباطی بیشتری از نوع همدلی و هم زبانی و. . . با دیگران است.