نقش راهبردهای نظم دهی شناختی هیجان و سلامت عمومی در ناگویی خلقی

هدف پژوهش حاضر پیش بینی ناگویی خلقی بر پایه راهبردهای نظم دهی شناختی هیجان و سلامت عمومی بود. 431 دانشجوی دانشگاه ارومیه (193 مرد, 238 زن) به عنوان نمونه به شیوه نمونه برداری تصادفی طبقه ای انتخاب و با پرسشنامه های راهبردهای نظم دهی شناختی هیجان (گارنفسکی, کرایچ و اسپینهاون, 2002) پرسشنامه سلامت عمومی (گلد برگ و هیلر, 1979) و مقیاس فارسی ناگویی خلقی تورنتو (بگبی, پارکر و تیلور, 1994) ارزیابی شدند. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان دادند که ناگویی خلقی با تمام زیرمقیاس های سلامت عمومی رابطه مثبت معنادار دارد. همچنین, ناگویی خلقی با ابعاد سرزنش دیگران, سرزنش خود و فاجعه آمیزپنداری, رابطه مثبت معنادار, و با ابعاد توجه مثبت مجدد و پذیرش رابطه منفی معنادار داشت. از بین متغیرهای پژوهش, نارساکنش وری اجتماعی, اضطراب, پذیرش, سرزنش خود و فاجعه آمیزپنداری, و سرزنش دیگران 25 درصد از واریانس ناگویی خلقی را تبیین کردند. هر چقدر ناگویی خلقی بالاتر باشد, سلامت عمومی پایین تر و کاربرد راهبردهای نظم دهی شناختی ناکارآمدتر خواهد بود. نتایج این پژوهش ضرورت بازشناسی نقش راهبردهای نظم دهی شناختی هیجان ها و سلامت عمومی را در پیش بینی ناگویی خلقی دانشجویان مورد تاکید قرار می دهند.