نقش مکانیزم های مدیریت دانش جهت بهبود نوآوری در دانشگاه های دولتی شهر تهران

هدف: هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی میزان رابطه مکانیزم های مدیریت دانش بر نوآوری در دانشگاه ها بود.روش: پژوهش حاضر از نوع تحقیق توصیفی- پیمایشی است. از این رو جامعه آماری کارکنان و مدیران دانشگاه های دولتی شهر تهران بودند که با استفاده از روش نمونه گیری مرحله ای خوشه ای و طبقه ای تصادفی ابتدا از بین 10 دانشگاه دولتی شهر تهران, در هر خوشه تعدادی از دانشگاه های در آن خوشه انتخاب و پرسشنامه تحقیق به تعداد 364 عدد بین پاسخگویان توزیع شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تی تک گروهی, ضریب همبستگی و معادله رگرسیون چندگانه گام به گام استفاده شد.یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که میانگین نمره کل زیرساخت های مدیریت دانش (2.29) از مقدار میانگین نظری (3) پایین تر است. ضمن آن که, مقدار میانگین نوآوری فنی (2.37), نوآوری اجرایی (2.17) و میانگین نمره کل نوآوری (2.27) از مقدار میانگین نظری (3) پایین تر است. همچنین بررسی نتایج نشان می دهد که بین زیرساخت مدیریت دانش و نوآوری فنی با مقدار (0.431), نوآوری اجرایی با مقدار (0.591) و نوآوری کلی با مقدار (0.616) نیز رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همین طور با توجه به میزان R2 به دست آمده می توان نتیجه گرفت که توانمندسازی فرهنگ سازمانی در حدود 33.9 درصد از واریانس متغیر نوآوری دانشگاهی را در گام اول تبیین می کند.نتیجه گیری: جایگاه زیرساخت های مدیریت دانش و نوآوری (فنی و اجرایی) در دانشگاه های دولتی شهر تهران, پایین تر از سطح متوسط است. همچنین بین زیرساخت های مدیریت دانش؛ فرهنگ سازمانی و ساختار سازمانی با نوآوری (فنی و اجرایی) رابطه مثبت و معنادار, و بین فن آوری اطلاعات با نوآوری (فنی و اجرایی) رابطه معناداری وجود ندارد. نتایج به دست از آمده از تحلیل رگرسیون گام به گام نشان داد که از میان سه مکانیزم توانمندساز فن آوری اطلاعات, ساختار سازمانی و فرهنگ سازمانی؛ فرهنگ سازمانی و ساختار به ترتیب بیشترین سهم را در استقرار نوآوری داشته اند.