تاثیر دوزهای مختلف پروژسترون بر پارامترهای حرکتی اسپرم موش پس از بیش فعال شدن

هدف: هدف این پژوهش عبارت است از بررسی الگوی حرکتی و تغییراتی که در پارامترهای حرکتی اسپرم موش پس از بیش فعال شدن با پروژسترون پیش می آید.مواد و روش ها: اسپرم از ناحیه دمی اپیدیدیم موش بالغ نژاد ICR به دست آمد و دوزهای مختلف پروژسترون (1 , 10 و 100 µg/ML) به آن اضافه شد و به مدت 10 و 90 دقیقه انکوباسیون صورت گرفت. سپس از حرکات اسپرم ها فیلم برداری شد. به این منظور برای هر گروه, یک ثانیه از الگوی حرکتی محل تلاقی سربا گردن هر اسپرم آنالیز شده و 7 پارامتر حرکتی شامل درصد تحرک (Curvilinear Velocity) VCL, (Straight-line Velocity) VSL, (Average Path Velocity) VAP, (Linearity) LIN, (Curvilinear Progressive ratio) PRC, (Straightmess) STR مورد مطالعه قرار گرفته و توسط برنامه Computer assisted image analysis تجزیه و تحلیل شد. اطلاعات به دست آمده از همه گروه ها با آزمون آنوا (ANOVA) و توکی (TUKEY) مورد مقایسه آماری قرار گرفت.یافته ها: میزان درصد تحرک همه گروه های آزمون پس از 90 دقیقه انکوباسیون به صورت معنی داری بیش از گروه کنترل بود. پارامتر های حرکتی در گروه هایی که پروژسترون با دوز بالا به آن ها افزوده شد (10 و 100 µg/ml) حاکی از فعال شدن در طی همان 10 دقیقه اول انکوباسیون بود اما با دوز پایین (1 µg/ml) فعال شدن اسپرم پس از گذشت 90 دقیقه روی داد و از این نظر شبیه گروه کنترل بود. نتایج نشان دهنده آن بود که دوز پایین پروژسترون قادر به بیش فعال کردن اسپرم نیست.نتیجه گیری: در مجموع نتایج نشان داد که پروژسترون توانایی بیش فعال کردن اسپرم موش را دارد و افزودن پروژسترون با دوز بالا طی زمان کوتاهی باعث بیش فعالی اسپرم شده و با گذشت زمان کاهش میزان درصد تحرک مشاهده می شود.