مقیاس های روش زندگی در مسکن

«روش زندگی و مقیاس های آن» به عنوان یک مولفه فرهنگی بارز و تاثیرگذار در شکل دهی مسکن و محیط مسکونی می باشد. روش زندگی در مقیاس های متفاوت فردی و جمعی, طی فرادادهای فرهنگی, نمود آشکار فرهنگ در زندگی انسان به شمار می رود که قرارگاه های رفتاری را در محیط ساخته شده انتظام می بخشد. در مقیاس های مختلف روش زندگی در مسکن تعاریف گوناگونی مطرح گردیده است, لیکن تحقیق حاضر, با هدف روشنگری اذهان طراحان از طریق یک روش تحقیق کیفی نظام مند, به تحلیل مقیاس های روش زندگی در محیط های انسان ساخت بومی پرداخته است. نمونه های مورد مطالعه از گروه یکپارچه فرهنگی ایل قشقایی به صورت نظری و هدفمند انتخاب شده اند. بر خلاف مطالعات و تحقیقات اندیشمندان علوم اجتماعی که از مفهوم «سبک زندگی» برای تمایز بخشی به سبک های زندگی طبقات و تبیین معیار های منزلت اجتماعی در یک جامعه استفاده می کنند, این تحقیق به تحلیل رفتاری-محیطی «مقیاس های روش زندگی» در مسکن خانواده پرداخته است. در این مطالعات, از روش هایی همچون عکس برداری, برداشت واحد های مسکونی و دیاگرام قرارگاه های رفتاری سکونت, مصاحبه و پرسشنامه به جهت کشف ترجیحات و معانی سکونت در چهار سطح و مدل ابزار-غایت بهره گرفته شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که مقیاس های روش زندگی با تکیه بر معانی ذهنی انسانی, اساس شکل گیری قرارگاه های رفتاری و متعاقبا انتظام فضایی محیط مسکونی شکل گرفته اند. یافته های این تحقیق بر این مساله تاکید دارد که محیط های انسان ساخت به خصوص محیط های مسکونی محصول نظام های فرهنگی انسان هستند.