مقایسه روش درون حیوانی (In vivo) با روش های کیسه های نایلونی متحرک و سه مرحله ای آنزیمی در برآورد ناپدید شدن پروتئین علف خشک یونجه و دانه جو

ناپدید شدن شکمبه ای و پس از شکمبه ای علف خشک یونجه و دانه جو با استفاده از روش های درون حیوانی, کیسه های نایلونی متحرک و سه مرحله ای آنزیمی -3) مرحله ای) برآورد شد. در روش درون حیوانی از چهار راس گوسفند نر بلوچی (با میانگین وزن بدن 49.4±3.5 کیلوگرم) در قالب طرح مربع لاتین استفاده شد. جیره های آزمایشی شامل دو جیره علف خشک یونجه و مخلوط علف خشک یونجه و دانه جو به نسبت 1:1 بود. جیره های آزمایشی در دو دوره که هر دوره شامل 24 روز که 7 روز آن دوره جمع آوری مدفوع بود, به حیوانات خورانده شد. در روش کیسه های نایلونی متحرک از گوساله های نر اخته که دارای فیستولای شکمبه ای و کانولای روده ای بودند, استفاده شد. دراین روش ابتدا کیسه های حاوی نمونه به مدت 12 ساعت در شکمبه کشت داده شدند و پس از آن کیسه های حاوی یک گرم از نمونه ای که در شکمبه تجزیه نشده بود در ابتدای روده کوچک رها و کیسه ها از طریق مدفوع جمع آوری شدند. در روش 3- مرحله ای ابتدا نمونه ها با استفاده از کیسه های نایلونی به مدت 12 ساعت در شکمبه کشت داده شدند و پس از آن نمونه های تجزیه نشده در شکمبه در محلول های آنزیمی کشت داده شدند. ناپدید شدن پروتئین خام علف خشک یونجه و دانه جو (به ترتیب, 0.74 و 0.69) در کل دستگاه گوارش در روش درون حیونی به طور معنی داری (P<0.01) پایین تر از روش کیسه های نایلونی متحرک (به ترتیب, 0.89 و 0.96) و روش -3 مرحله ای (به ترتیب, 0.81 و 0.89) بود. ناپدید شدن پروتئین خام در کل دستگاه گوارش در روش کیسه های نایلونی متحرک به طور معنی داری (P<0.01) بالاتر از روش -3 مرحله ای بود. ناپدید شدن پس از شکمبه ای پروتئین خام تجزیه نشده یونجه خشک و دانه جو که با استفاده از روش کیسه های نایلونی متحرک به دست آمد (به ترتیب, 0.69 و 0.89), به طور معنی داری بالاتر از روش -3 مرحله ای (به ترتیب, 0.49 و 0.56) بود. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که اختلاف معنی داری بین روش های درون حیوانی, کیسه های نایلونی متحرک و -3 مرحله ای در برآورد قابلیت هضم پروتئین خام علف خشک یونجه و دانه جو در کل دستگاه گوارش وجود دارد.