تطبیق تصویر آرایی نقاشی یوسف و زلیخا با شعری از بوستان سعدی

نقاشی ایرانی که با عنوان نگارگری شناخته شده, بیشتر دارای مضامین عاشقانه-عارفانه و مذهبی است. هنرمند ایرانی این مضامین را از شعرها و نثرهای ادبی برگرفته و سپس به نیروی خلاقیت, عناصر اصلی آن را به تصویر در آورده است.در بررسی آثار ادبی و هنری, صورت عینی و مادی از اهمیت خاصی برخوردار است. شعر «یوسف و زلیخا» از «بوستان سعدی» که به وسیله هنرمند نقاش «کمال الدین بهزاد» ترسیم شده است, شاید نمونه ای آشکار, برای بیان ارتباط تنگاتنگ میان شعر و نقاشی باشد. چنانچه که سعدی-شاعر بزرگ ایرانی-این داستان قرآنی را به نیروی ذهن و تخیل سرشار و مهار ناپذیر خود به عناصر لفظی بیان نموده وسپس «بهزاد» این شعر سعدی را با توجه به اعتقادات و برداشت های ذهنی خود با عناصر بصری به تصویر کشیده است. زبان شعر از معنا مایه می گیرد, به همین دلیل اسباب ایجاد شعر, مبنایی معنایی دارد و نگارگری ایرانی هم در استفاده از شعر, علاوه بر جنبه های معنایی, به جنبه نمادین و استعاری آن نیز توجه می نماید.اهداف مقاله: -1 شناسایی چگونگی انطباق معنایی و تصویری نقاشی یوسف و زلیخا از بوستان سعدی.-2 تحلیل شیوه بیان تصویری نقاشی یوسف و زلیخا.سوالات مقاله:-1 آیا بهزاد, نقاش واقعه یوسف و زلیخا تمامی عناصر شعر را, به عنصر بصری تبدیل نموده؛ یا مفهومی کلی از شعر را با برداشت های ذهنی خود درآمیخته است؟ -2 هنرمند نقاش مضمون «عاشقانه-عارفانه» را چگونه به تصویرکشیده است؟