سنجش وضعیت کلانشهر تهران بر مبنای شاخص های شهر فراگیر

مطابق با پارادایم جدید شهری, استفاده از سیستم های نوآورانه از جمله ایجاد شهر های فراگیر با سیستم های همگرای هوشمند, راه حلی برای غلبه بر این مشکلات شهری است. شهرفراگیر از شهرهای آینده ای است که در آن فضاهای فیزیکی و فضاهای الکترونیکی همگرا می شوند. به لحاظ ساختاری, شهر فراگیر متشکل از مکان, فضا, فناوری اطلاعات و ارتباطات و انسان است. این پژوهش از نظر هدف, کاربردی و به لحاظ ماهیت و روش تحقیق, توصیفی-تحلیلی است. از بررسی مبانی نظری 15 بعد و 77 شاخص تعیین و داده های مورد نیاز پژوهش از طریق سالنامه آماری و گزارش های منتشره سازمان فناوری اطلاعات و ارتباطات گردآوری شدند. امتیازدهی داده ها به صورت وجود کامل شاخص (1), وجود نیمه و ناقص شاخص (0. 5) و نبود شاخص (صفر) در نظر گرفته شد و در نرم افزار اکسل تحلیل شدند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که وضعیت کلانشهر تهران از نظر پراکنش شاخص های شهر فراگیر بسیار نامناسب است. ابعاد بهداشت و درمان, حکمروایی, فرهنگ و گردشگری, آموزش, مسکن, حمل و نقل, زیرساختار, شهروندان, تجارت, سیستم مالی به ترتیب بیشترین کمبودها(زیر 50 درصد) را دارند. ابعاد خدمات, محیط زیست, شبکه انرژی و شبکه آب به ترتیب تنها بخش هایی هستند که وضعیت شاخص ها (بالای 50 درصد) در آن ها به مراتب بهتر است. بطور کلی طبقه بندی ابعاد نشان داد که 13. 33 درصد ابعاد در وضعیت خیلی خوب, 13. 33 درصد در وضعیت خوب, 20 درصد در وضعیت متوسط, 40 درصد در وضعیت ضعیف و 13. 33 درصد در وضعیت بسیار ضعیف قرار دارند. موجودیت شاخص ها نیز نشان داد که 33. 76 درصد شاخص بطور کلی وجود ندارند. 42. 85 درصد از شاخص ها به صورت ناقص و تنها 23. 37 درصد از شاخص ها به صورت کامل وجود دارند. در نهایت اولویت بندی توسعه شاخص ها برای ایجاد شهر فراگیر در کلانشهر تهران ارایه شد. نتایج این تحقیق می تواند در زمینه اولویت های توسعه شهر فراگیر در کلانشهر تهران به کار رود.