ارزیابی عملکرد و اجزای عملکرد گلرنگ (.Carthamus tinctorius L) تحت تاثیر تیمارهای بقایای گیاهی، نیتروژن و عناصر میکرو در اهواز

به منظور ارزیابی عملکرد و اجزای عملکرد گلرنگ تحت تاثیر تیمارهای بقایای گیاهی, نیتروژن و عناصر میکرو, در سال زراعی 90-1389 آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز به صورت کرت های دو بار خرد شده با طرح پایه بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. مقادیر مختلف بقایای گیاهی در 4 سطح (بقایای کامل, بخشی از بقایای گیاهی, سوزاندن بقایای گیاهی و حذف بقایای گیاهی) به عنوان فاکتور اصلی و فاکتور فرعی مقادیر مختلف نیتروژن در 3 سطح (150, 100 و 50 کیلوگرم نیتروژن در هکتار از منبع اوره) و فاکتور فرعی فرعی محلول پاشی عناصر میکرو در 2 سطح (عدم محلول پاشی و محلول پاشی با دز 8 لیتر در هکتار از کود مایع قطره طلا) در نظر گرفته شد. بر اساس نتایج به دست آمده, عملکرد دانه, تعداد طبق در بوته, تعداد دانه در طبق, وزن هزاردانه و درصد روغن تحت تاثیر تیمارهای مختلف, اختلاف معنی داری نشان دادند. بیشترین عملکرد دانه مربوط به تیمار بخشی از بقایای گیاهی, 100 کیلوگرم نیتروژن در هکتار و محلول پاشی عناصر میکرو (با میانگین 6278.87 کیلوگرم در هکتار) می باشد. به علاوه کمترین عملکرد دانه از تیمار سوزاندن بقایای گیاهی, 50 کیلوگرم نیتروژن در هکتار و محلول پاشی عناصر میکرو ( با میانگین 1771.48 کیلوگرم در هکتار) حاصل شد. بالاترین درصد روغن دانه نیز برابر با 33.5 درصد مربوط به تیمار بقایای کامل, 150 کیلوگرم نیتروژن در هکتار همراه با محلول پاشی عناصر میکرو بود که با 31.0 درصد به دست آمده از تیمار بخشی از بقایا, 100 کیلوگرم کود نیتروژن دارهمراه با کود میکرو تفاوت معنی دار نبود. به طور کلی حضور بقایای گیاهی و کود نیتروژن در حد مناسب و استفاده از عناصر میکرو به صورت محلول پاشی برگی در بهبود عملکرد و اجزای عملکرد گلرنگ تاثیر مثبت داشت.