دروازه های قدیم در خاطره جمعی شهر معاصر ریشه یابی رشته های خاطره ای

در این مقاله سعی بر این است که به تیین جایگاه دروازه در خاطره جمعی شهر معاصر و ریشه یابی رشته های خاطره ای آن پرداخته شود. دروازه ها در شهر قدیم به عنوان مکان های آستانه ای برای عبور و گذار مطرح بوده اند. در شهر امروز با فروریزی حصارها هر چند کالبد دروازه ها تغییر شکل یافته است, اما امکان آنها همواره تداعی کننده خاطره های جمعی شهروندان بوده و می تواند موجد خوانایی شهر و بیان کننده هویت مدنی و برانگیزاننده احساس غرور در مردم شهر گردد. چنین مکان هایی به همگان تعلق دارد, همان طور که در گذشته نیز چنین بوده است و هدف اصلی مرمت و نوسازی آن, باید ایجاد و ارتقا حس تعلق به مکان در راستای افزایش حس همبستگی و تعلق اجتماعی باشد.به این ترتیب مقاله نخست به دروازه های شهر به عنوان مکان های ویژه نمادین می پردازد و سپس ضمن مروری بر دروازه های شهر قدیم شیراز و ریشه های خاطره ای آنها, قابلیت تعمیم چنین رویکردی به آستانه و قلمروی بافت قدیم در ارتباط با بافت جدید  و ایجاد پیوند میان این دو را از طریق تقویت حس مکان و پرداختن به تداوم رشته های خاطره ای مورد توجه قرار می دهد.