تاثیر پربیوتیک مانان الیگوساکارید روی رشد، بازماندگی، ترکیب بدن و مقاومت به تنش شوری در بچه ماهی کلمه (Rutilus rutilus)

این تحقیق به منظور تاثیر پربیوتیک مانان الیگوساکارید روی رشد, بازماندگی, ترکیب بدن و مقاومت به تنش شوری در بچه ماهی کلمه  (Rutilus rutilus)به مدت 8 هفته در تابستان 1389 انجام شد. بچه ماهیان با میانگین وزن 375±37.4 میلی گرم با تراکم 100 عدد در مخازن پلاستیکی توزیع شدند. آزمایش با استفاده از طرح کاملا تصادفی شامل سطوح صفر (شاهد), 0.5, 1, 1.5 و 2 گرم مانان الیگوساکارید به ازای هر کیلوگرم جیره تجاری (38.45 درصد پروتئین و 9.87 درصد چربی) با سه تکرار طراحی شد. نتایج بدست آمده از نظر میزان رشد و کارایی تغذیه تفاوت آماری معنی داری را بین تیمارها نشان نداد (P>0.05). بیشترین نرخ بازماندگی بدون هیچ گونه تفاوت معنی داری در ماهیان تغذیه شده با جیره حاوی 2 گرم مانان الیگوساکارید به ازای هر کیلوگرم مشاهده گردید (P>0.05). نتایج آنالیز رگرسیون حاکی از همبستگی مثبت بین شاخص های رشد و بازماندگی با افزایش سطح مانان الیگوساکارید در جیره بود. میزان بازماندگی ماهیان پس از گذشت 48 ساعت تنش شوری 10 گرم در لیتر از نظر آماری تفاوتی نداشت (P>0.05). یافته های آنالیز لاشه نشان داد که هیچ یک از تیمارها بر ترکیبات بدن بچه ماهیان کلمه پرورشی تاثیر معنی داری نگذاشتند (P>0.05). نتایج این بررسی نشان داد استفاده از 2 گرم مانان الیگوساکارید بازای هر کیلوگرم غذا می تواند باعث بهبود مقاومت و افزایش بقای بچه ماهیان کلمه در تنش شوری شود.