ارزیابی عوامل راهبردی زیست محیطی گسترش صنعت طبیعت گردی با روش SWOT (مطالعه موردی پارک ملی کویر)

در دهه اخیر طبیعت گردی از نظر مفهومی در مجامع مختلف سیاست گذاری و همچنین در نهادهای مربوطه جایگاه ویژه ای داشته و در جهت تاثیر گذاری در دیدگاه های زیست محیطی و توسعه پایدار و همچنین ایجاد درآمدهای ریالی در تولید ناخالص ملی از رشد قابل توجهی برخوردار بوده است. در این میان پارک ملی کویر به دلیل برخورداری از چشم اندازهای طبیعی زیبا وغنای تنوع زیستی از توان بالایی برای جذب طبیعت گرد برخوردار است. هدف اصلی این تحقیق بررسی وضعیت فعلی صنعت طبیعت گردی در منطقه و شناسایی نقاط ضعف و قوت مدیریت طبیعت گردی در شرایط حاضر و همچنین فرصت ها و تهدیدهای آتی در منطقه است, تا با ایجاد تغییراتی در روند مدیریت بتوان وضعیت طبیعت گردی را در منطقه مورد مطالعه بهبود بخشید. روش به کار گرفته شده در این تحقیق ماتریس های ارزیابی عوامل داخلی و خارجی می باشد, در ابتدا پس از انجام بازدیدهای میدانی مکرر اکثر نقاط قوت و ضعف, فرصت ها و تهدیدهای طبیعت گردی در منطقه شناسایی گردید. در مرحله بعد بر اساس نظر بازدیدکنندگان, محیط بانان و کارشناسان به این عوامل نمره و ضریب داده شد. سپس امتیازات وزن دار از طریق ضرب امتیاز وضع موجود هر ردیف از عوامل در وزن برآورد گردید.در پایان جمع امتیازات وزن دار که میانگین آن 2.5 می باشد در هر ماتریس محاسبه گردید و نمره نهایی در ماتریس 2.71 IFE, همچنین در ماتریس 2.86 EFE محاسبه گردید و در نتیجه پارک ملی کویر برای گسترش طبیعت گردی مناسب تشخیص داده شد.لذا توسعه و مدیریت طبیعت گردی در پارک ملی کویر و تبدیل این منطقه به یکی از قطب های طبیعت گرد ایران در راستای مدیریت بهینه زیست محیطی منطقه و افزایش و ارتقای آگاهی های عمومی در زمینه محیط زیست در جامعه لازم به نظر می رسد.