مؤلفه های اخلاق حرفه ای در معماری سنتی از منظر استادکار «بهرام الیکی»

یکی از مباحثی که همواره موردتوجه انسان بوده, مبحث اخلاق مداری در حرفه است که بر اساس تنوع ایدئولوژی و چیستی اخلاق در جوامع مختلف, دارای تشابهات و الگوهایی بوده است. امروزه در معماری ایران, علی رغم حضور الگوها, برای توسعه ی اخلاق حرفه ای و ترویج الگوهای شاخص, تلاش جدی انجام نگرفته است که از علل اساسی آن می توان به عدم کاوش دقیق در شیوه ی کار و منش حرفه ای بزرگان معماری سنتی, به ویژه استادکاران (که معدود منابع اصیل شفاهی به جای مانده محسوب می شوند), اشاره کرد. با این وصف, در پژوهش حاضر, محقق در پی استخراج مؤلفه های اخلاق حرفه ای از منظر استاد «بهرام الیکی», از استادکاران معماری سنتی اصفهان, بوده است. این استادکار از نگاه دست اندرکاران معماری سنتی اصفهان از نظر کیفیت کار و اخلاق مداری, یکی از استادکاران و مرمت گران شاخص معماری اصفهان در دوره ی معاصر است. پژوهش حاضر با روش کیفی و با بهره گیری از اسناد کتابخانه ای و مصاحبه های نیمه ساختاریافته در محل کارگاه های مرمتی استادکار انجام شده و پژوهشگر پس از انجام مصاحبه ها, به تحلیل محتوای کیفی آن ها پرداخته است. نتیجه ی این پژوهش, دستیابی به دو دسته مؤلفه بود: الف) مؤلفه های اخلاقی مرتبط با کار و ساخت بنا؛ ب) مؤلفه های اخلاقی مرتبط با تربیت شاگرد. توکل به خدا و نفی انسان مداری, تلقی عبادی از کار, اتقان در عمل و پشتکار (در دسته ی الف) و پایبندی به نظام استاد– شاگردی, صرف وقت برای شناسایی استعداد شاگردان, دافعه و جاذبه توأمان در تربیت شاگردان و آموزش جامع اصول کار به شاگردان (در دسته ی ب), از جمله مؤلفه های اخلاقی حرفه ای در معماری سنتی از منظر استادکار الیکی است.