تحلیل ادبی آیه 112 سوره نحل از چشم انداز گونه شناسی استعاره

در آیه 112 سوره نحل تعبیر چشانیدن لباس ترس و گرسنگی به کار رفته است. این استعاره قرآنی از دیرباز در کانون توجه مفسران ادبی قرآن مجید بوده و حتی از زیبایی های ادبی قرآن قلمداد شده است. اخیرا برخی نویسندگان, این تعبیر را از جمله شواهد رویاپنداری قرآن مجید دانسته اند. این مقاله برای وارسی صحت و سقم این ادعا, درون مایه و نظم محتوایی و ادبی این آیه را واکاوی می کند. مقاله با تحلیل دو استعاره موجود در آیه یعنی استعاره اصلی (تشبیه ترس و گرسنگی به لباس) و استعاره تبعی (چشانیدن لباس ترس و گرسنگی) آنها را دو استعاره کاملا عادی قلمداد می کند. مقاله همچنین با تکیه بر اندیشه بینامتنیت و ذکر شواهدی از متون ادبی پیش از اسلام استدلال می کند که تعبیر به کار رفته در آیه, به لحاظ زبان شناختی کاملا رایج و قابل فهم بوده و هست. با توجه به این که هر دو استعاره به کار رفته در آیه در چارچوب قواعد و عرف رایج زبان عربی دیروز و امروز کاملا قابل فهم بوده و هستند, نمی توان آن را شاهدی بر رویاپنداری قرآن مجید قلمداد کرد.