حوزه ها و محدودیت های نظارت اساسی بر قوانین عادی در نظام حقوقی هند

بررسی حوزه ها و محدودیت های وارده بر نظارت قانون اساسی بر قوانین عادی فهم درستی از جایگاه قانون اساسی یک کشور می دهد. قانون اساسی هند, اقتباس جالبی از حاکمیت پارلمان انگلیسی و حاکمیت قضایی آمریکاست. سوال اصلی این است که حوزه های نظارت قانون اساسی بر قوانین عادی مصوب پارلمان و محدودیت های وارده بر آن چیست؟ نظارت اساسی بر اعمال قانونگذاری عادی با تکیه بر دو مفهوم انجام می گیرد: 1. حقوق بنیادین, که در ارزیابی قوانین عادی اعمال می شود, و 2. ساختار مبنایی که در اصلاحات قانون اساسی ارزیابی می شود. محدودیت های وارد بر آن شامل دو مورد کلی است: محدودیت های ناشی از وضعیت استثنایی و محدودیت های مربوط به ساختار حقوقی هند. دادرسی بدون تشریفات قانونی, حکومت نظامی, و اعلامیه ضرورت, از شقوق استثنای اول و قدرت پارلمان بر اصلاح قانون اساسی و نظارت پسینی, مربوط به محدودیت دوم اند که به دلیل موقتی و استثنایی بودن تاثیر زیادی بر دامنه نظارت اساسی ندارند. ازاین رو با وجود حاکمیت نسبی پارلمان در هند, گستردگی دامنه مقررات مشمول نظارت اساسی, جایگاه رفیعی را برای قانون مرجع در مقابل مصوبات پارلمان به وجود آورده و دیوان عالی با آرای متقن و مدلل خود, بسط دهنده این برتری و اقتدار است.