نگاهی به تاریخچه رقص در اساطیر و تاریخ هند

رقص گونه ای بیان حالت از طریق حرکات ریتمیک و الگومند بدن, و اغلب به همراه موسیقی است. رقص از جمله کهن ترین اشکال هنری است که از آغاز هر فرهنگ و تمدنی, با آن همراه بوده است, و اغلب به منظور تشریفات, نیایش, جادوگری, نمایش, سرگرمی و یا اهداف صرفا زیبایی شناسانه, اجرا می شده است. هند کشوری است پهناور که به خاطر فرهنگ غنی, اعتقادات مذهبی و افکار فلسفی شهرت فراوان دارد. دوران پیش آریایی, آریایی و دیگر دوران تاریخی در هند, موجب پدید آمدن فرهنگی غنی در رقص این کشور پهناور گشت. این فرهنگ که ریشه در ایمان هندویان به قدرت الهی و ستایش دارد, موجب ظهور رقص به عنوان راهی برای ستایش خدایان گشت. هندیان از آنجا که رقص را موهبتی الهی و به منظور نیایش خدایان می دانستند, به رشد و پرورش این هنر در معابد خود پرداختند. در هند بیش از هر تمدنی به رقص و موسیقی به عنوان موهبت های الهی توجه می شود. از آنجا که رقص در هند هنری باستانی و کهن بشمار می رود, نگارندکان در این مقاله کوشیده اند به منظور اثبات وجود رقص در دوران پیش از تاریخ و دوران تاریخی در این کشور, به مطالعه شواهد باستان شناسی, نقش برجسته های معابد و مجسمه های مذهبی مرتبط با رقص بپردازد. از آنجا که به دلیل در هم تنیدگی تاریخ و اسطوره در هند, مطالعه تاریخ بدون در نظر گرفتن اساطیر میسر نیست, در این تحقیق همچنین پیوندهای رقص با اساطیر هند و نیز مورد بررسی قرار گرفته است. در انجام این پژوهش از روش توصیفی تاریخی استفاده شده است.