تحلیل عاملی استراتژی های خودرهبری و رابطه آن ها با عملکرد تحصیلی دانشجویان (مورد: دانشجویان دانشکده علوم و ادبیات دانشگاه بیرجند)

پژوهش حاضر با هدف مدل یابی عاملی استراتژی های خودرهبری و رابطه آن با عملکرد تحصیلی دانشجویان دانشکده های علوم و ادبیات دانشگاه بیرجند انجام شده است. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بوده که با استفاده از فرمول نمونه گیری کوکران, حجم نمونه به تعداد 351 نفر از دانشجویان تعیین و روش نمونه گیری طبقه ای با اختصاص متناسب برای انتخاب نمونه استفاده شد. در این پژوهش, از پرسشنامه خودرهبری نک و هاگتون (2002) با پایایی (a=0.80) استفاده شد. تحلیل عاملی اکتشافی به روش مولفه های اصلی (PC) نشان داد, دانشجویان شش استراتژی خودرهبری, شامل: تمرکز بر پاداش های طبیعی و هدف گذاری شخصی (a=0.66), تجسم عملکرد موفق (a=0.59), خودتنبیهی (a=0.56), خودگفتگویی (a=0.73), خودراهنمایی (a=0.69) و خودپاداش دهی (a=0.71) را استفاده می کنند. تحلیل همبستگی نیز نشان داد, میان به کارگیری استراتژی های خود رهبری و عملکرد تحصیلی دانشجویان رابطه مثبت (r=0.25) و معنی داری وجود دارد (p<0.01). نتایج رگرسیون همزمان نشان داد از میان استراتژی های خودرهبری, خودگفتگویی (b=20), خودپاداش دهی (b=21) و خودتنبیهی (b=33) با عملکرد تحصیلی دانشجویان همبستگی چندگانه معنی داری داشته است.