بررسی تأثیر نوع ریزدانه بر به سازی بیولوژیکی خاک ماسه ای

در بسیاری از مناطق در سراسر جهان پیدایش روش های جدید و سازگار با محیط زیست برای به سازی خاک ها در حال افزایش است. استفاده از سیمانتاسیون زیستی به وسیله ی رسوب میکروبی کربنات کلسیم (MICP) برای بهبود خصوصیات مکانیکی خاک های ضعیف, روشی است که از طریق هیدرولیز اوره به وسیله ی باکتری حاوی آنزیم اوره آز و در حضور یون های کلسیم محلول منجر به ترسیب کربنات کلسیم بین دانه های خاک و درنتیجه اتصال بین آن ها می شود. در این پژوهش با به سازی خاک ماسه انزلی (با ریزدانه بسیار اندک و کم تر از یک درصد) و مخلوط های جداگانه آن با یک نوع خاک ریزدانه چسبنده و یک نوع خاک ریزدانه غیرچسبنده در درصد وزنی 30 به روش MICP و با استفاده از آزمایش برش مستقیم کوچک مقیاس (6×6) برای ارزیابی پارامترهای مقاومتی خاک, به بررسی تأثیر افزایش ریزدانه ها بر روند به سازی خاک ماسه انزلی پرداختیم. متوسط تنش برشی حداکثر نمونه های به سازی شده حاصل از تنش های قائم 50, 100 و 150 کیلوپاسکال نشان می دهد که افزایش ریزدانه چسبنده سبب کاهش مقاومت برشی متوسط نمونه به سازی شده به میزان 9/11 درصد در مقایسه با ماسه انزلی شده است, درحالی که با افزایش ریزدانه غیرچسبنده مقاومت برشی متوسط نمونه به سازی شده نسبت به ماسه انزلی 8/20 درصد افزایش یافته است. در آنالیزهای SEM و EDX که از نمونه خاک ماسه انزلی در شرایط قبل و بعد از به سازی گرفته شده است, وجود عناصر تشکیل دهنده ی رسوب کربنات کلسیم در نمونه به سازی شده تأیید شده و هم چنین توزیع مناسب آن در بین دانه های خاک مشاهده شده است.