جایگاه «مشروعیت قانونی» در گفتمان های سیاسی رسمی نظام جمهوری اسلامی ایران (1386-1357)

این مقاله به مطالعه تحول گفتمان های سیاسی مطبوعات در حوزه تعامل دین و دولت در ایران با تاکید بر انواع سه گانه مشروعیت قدرت سیاسی در اندیشه ماکس وبر می پردازد و درصدد است تا ضمن بررسی گفتمان های سیاسی رسمی (دولت) و مشروعیت مورد نظر آنها در نظام جمهوری اسلامی, جایگاه مشروعیت قانونی را در دوران پس از انقلاب مشخص سازد و در عین حال دور نمایی از وجه غالب مشروعیت در ساختار سیاسی کشور ارایه دهد. تاکید مقاله بر آن است که از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی, مشروعیت قانونی نظام سیاسی همواره در سایه مشروعیت کاریزماتیک و پس از آن در حاشیه مشروعیت سنتی قرار داشته و به نظر می رسد این روند در آینده نیز همچنان تقویت می شود.