بررسی تطبیقی اسطوره های ایران و هند در عهد باستان

باورهای دینی انسان با اسطوره شکل می گیرد و با ظهور ادیان به بار می نشیند. اسطوره واکنشی از ناتوانی انسان در مقابل درماندگی هاست, ضعف او در برآوردن آرزوها و ترس از حوادث غیر مترقبه. تجسم احساسات آدمیان است به گونه ای ناخودآگاه, و نشانه ای از عدم آگاهی بشر از علل واقعی حوادث. او به پیروی از تخیل خود, برای رویدادها علت و انگیزه می تراشد؛ و تخیل را با واقعیت پیوند می زند. اسطوره ها صرفا بیانگر اندیشه های انسان در خصوص مفاهیم اساسی زندگی نمی باشند, بلکه منشورهایی هستند برای مطابقت بشر در زندگی روزمره؛ و توجیهی در جهت کسب اعتبار اجتماعی. منشورهایی اخلاقی و دینی, در راستای تبیین و تدوین عقاید و سرچشمه های قدرت مافوق بشری. از اینرو هنگامی که ما بر اسطوره شناسی نظر می کنیم, تنها بر روایات ساختگی و شاعرانه نمی نگریم, بلکه بر جهان بینی و دریافت گذشتگان از آفرینش, انسان, جامعه و خدا نظر می کنیم.پژوهش حاضر, ضمن نگاهی گذرا به موقعیت جغرافیایی و تاریخی ایران و هند در عهد باستان و بیان ویژگی های فرهنگی و مذهبی, به بررسی اسطوره ها و موجودات ترکیبی در این دو سرزمین پرداخته و در نهایت با مقایسه ای تطبیقی بر مضامین فوق, به قضاوت و نتیجه گیری می پردازد.