محلات همزیست، معرفی الگویی از اجتماع محلی پایدار

مشکلات ناشی از شهرنشینی لجام گسیخته موجب شده تا الگوهای جدید برای زندگی بهتر و پایدارتر و تامین نیازهای اجتماعی, اقتصادی و زیست محیطی ساکنان پیشنهاد شود. محلات همزیست الگویی از مسکن متکی بر روابط اجتماعی و همیاری هستند که با اتکا بر مشارکت جمعی, فضاهای عمومی مشترک, حفظ مالکیت خصوصی و حفاظت محیط زیست, شیوه های پایداری از مسکن را برای ساکنان خود پیشنهاد کنند. هدف این مقاله معرفی ساختار محلات همزیست و مولفه های پایداری این شیوه سکونتگاهی است. مقاله با استفاده از مرور منابع کتابخانه ای و الکترونیکی و به روش توصیفی-تحلیلی نوشته شده و نتایج آن نشان می دهد محلات همزیست, الگوی سکونتگاهی پایداری را برای ساکنان خود فراهم می کنند و شاخص های پایداری آن در قالب چهار مولفه تقویت شبکه های اجتماعی و انسجام اجتماعی, تقویت رفتارهای دوست دار محیط زیست و مصرف کمتر, ایجاد حس سلامت در ساکنین و شمول و عدم شمول اجتماعی محله در آنها قابل شناسایی است. در تطبیق الگوی محله همزیست در کشور ایران نیز می توان از ویژگی های شهرهای سنتی ایرانی-اسلامی در تلقیق با مولفه های پایداری محلات همزیست بهره گرفت.