بررسی ارتباط خشک سالی هیدرولوژیکی و میزان هدایت الکتریکی رودخانه در ایستگاه های پایین دست رودخانه ی کرخه

این تحقیق با هدف بررسی تأثیر دوره های خشکسالی هیدرولوژیکی بر میزان هدایت الکتریکی آب, در ایستگاه های منتخب حوضه ی جنوبی رودخانه ی کرخه انجام شد. برای بررسی روند داده ها از آزمون من کندال و برای تعیین نقاط شکست در روند داده ها از آزمون پتیت استفاده شد. نتایج آزمون پتیت برای پارامتر هدایت الکتریکی بیانگر شکست در روند داده ها طی سال های 1375 و 1376 در ایستگاه های مختلف بود. بررسی داده ها نشان داد هدایت الکتریکی در رودخانه ی کرخه روند افزایشی داشته است. این افزایش با کاهش شدید دبی, ناشی از خشک سالی های متوالی در رودخانه ی کرخه همراه بوده است. همچنین, روند شاخص خشک سالی SDI همواره با روند افزایش EC در رودخانه ی کرخه همراه نبوده است. به علاوه, افزایش هدایت الکتریکی در ایستگاه های پایین دست سد کرخه, احتمالاً بیشتر به دلیل کاهش دبی ناشی از تنظیم دبی توسط سد بوده است. با مشاهده ی نقطه ی شکست در سری زمانی دبی و هدایت الکتریکی در سال 1376, مشاهده شد که بروز خشک سالی و در نتیجه, افزایش شوری پیش از آبگیری سد کرخه رخ داده است. همچنین, در سال های پس از بهره برداری از سد تغییرات هدایت الکتریکی در ایستگاه های عبدالخان و پای پل فاقد روند قابل توجهی است. به نظر می رسد در سال های پس از بهره برداری, سد کرخه تنها عامل مؤثر بر بروز روند افزایش هدایت الکتریکی در ایستگاه های واقع در پایاب نبوده و افزایش بروز خشکسالی و افزایش مصارف در مناطق بالادست هم بر کاهش دبی و در نتیجه, افزایش شوری کرخه ی جنوبی مؤثر بوده اند.