نقش موثر شواهد پتروگرافی (میکروفاسیس)، ژئوشیمی آلی و آثار فسیلی در تعیین محیط رسوبی (یک مثال از سازند پابده، حوضه زاگرس، جنوب غرب ایران)

در این پژوهش سازند پابده با سن پالئوسن پسین- الیگوسن پیشین در شمال غرب حوضه زاگرس بررسی شده است. هدف از این پژوهش بررسی محیط رسوبی سازند پابده می باشد. این پژوهش بر اساس مشاهدات صحرایی, مطالعات پتروگرافی, آثار فسیلی و مطالعات ژئوشیمی آلی (درصد TOC و نوع کروژن) صورت گرفته است. بر اساس مطالعات انجام شده 7 گروه رخساره میکروسکوپی شناسایی گردید. سازند پابده در مناطق مورد مطالعه از تناوب سنگ آهک های نازک لایه تا ضخیم لایه و شیل های خاکستری روشن تا تیره که غنی از فرامینیفرهای پلانکتونیک هستند, تشکیل شده است. این رخساره های سنگی در حوضه زاگرس از مادستون, وکستون, پکستون و شیل تشکیل شده است. بر اساس مطالعه سیستماتیک ایکنوفسیل های این رسوبات, تعداد 5 ایکنوجنس در دو مجموعه مجزا تشخیص داده شده است. مجموعه اول با تنوع ایکنوفونای نسبتا زیاد (آرنی کولیتس, کندریتس, پلانولیتس و احتمالا نئونرتیس) در بخش فوقانی سازند پابده حضور دارند. این مجموعه از ایکنوفسیل ها نشانگر ایکنوفاسیس کروزیانا بوده که در یک محیط نسبتا پر انرژی تشکیل شده است. مجموعه دوم با تنوع ایکنوفونای کمتر (زئوفیکوس و کندریتس) در بخش های میانی و تحتانی این سازند وجود دارند و معرف ایکنوفاسیس زئوفیکوس بوده که در یک محیط کم انرژی و عمیق تر تشکیل شده است. با توجه به ویژگی رخساره های میکروسکوپی مطالعه شده و بررسی تغییرات عمودی رخساره های سازند پابده, یک رمپ کربناته پرشیب دور از منشا به عنوان محیط رسوبگذاری این سازند در منطقه مورد مطالعه پیشنهاد می شود. بر این اساس, محیط رسوبی سازند پابده از رمپ بیرونی با رخساره های پلاژیک و توربیدایتی (میکروفاسیس های 4B و 4C) و شرایط احیایی تا فقیر از اکسیژن (رخساره های حاوی (TOC>%2.5 تدریجا به یک رمپ میانی تحول یافته است که جریانات دریایی نقش بسزایی در فرایندهای حمل و نقل رسوبات و ته نشینی مجدد آنها ایفا نمودند.