تأثیر هسته خرمای تخمیر شده با آسپرژیلوس نایجر و باسیلوس سابتیلیس بر عملکرد، خصوصیت لاشه و جمعیت میکروبی ایلئومی در جوجه های گوشتی

هدف از این پژوهش بررسی اثرات تغذیه ای هسته خرمای تخمیر شده بر عملکرد, صفات لاشهو جمعیت میکروبی دستگاه گوارش در جوجه های گوشتی بود. این آزمایش به صورت فاکتوریل 4×2 با یک تیمار شاهد در قالب طرح کاملاً تصادفی با 540 قطعه جوجه یک روزه در 9 تیمار و 5 تکرار (12 جوجه در هر تکرار) انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل جیره ذرت – سویا (شاهد), جیره های حاوی 2, 4, 6 و 8 درصد هسته خرمای خام و2, 4, 6 و 8 درصد هسته خرمای تخمیر شده بود. فرآیند تخمیر موجب کاهش فیبرخام و افزایش پروتئین خام گردید (05/0p<). تغذیه هسته خرمای تخمیری باعث افزایش مصرف خوراک و بهبود افزایش وزن در دوره پایانی (42-25 روزگی) شد (05/0p<). در همین دوره افزایش وزن در سطح 8 درصد هسته خرمای تخمیری (1474 گرم در برابر 1336 گرم) به طور معنی داری (05/0p<) بیشتر از تیمار شاهد بود. هزینه خوراک مصرفی در جیره حاوی خوراک تخمیری بیشتر از جیره هسته خام بود (05/0p<). چربی محوطه بطنی و وزن سنگدان در تیمارهای حاوی هسته خرمای تخمیری نسبت به تیمارهای حاوی هسته خرمای خام کاهش یافت (05/0p<). جمعیت باکتری های اسید لاکتیک و کلی فرم در ایلئوم جوجه های تغذیه شده با هسته خرمای تخمیری در مقایسه با هسته خرمای خام بطور معنی داری بترتیب بیشتر و کمتر بودند(05/0p<). نتایج این مطالعه نشان داد که تخمیر هسته خرما در سطح 8 درصد موجب بهبود عملکرد جوجه گوشتیدر دوره پایانی پرورش می گردد.