روایتِ خانه: روشی برای فهم و بازنمایی مطلوبیتِ تجربه ی زیسته در خانه

تحقیق درباره ی مطلوبیتِ تجربه ی زندگی در خانه, موضوعی است که به روشی منطبق با ویژگی های خاصِ فهم و بازنمایی این تجربه نیاز دارد. کیفیتِ تجربه ی زیسته در حضور هم زمان ساکنِ خانه و کالبد آن آشکار می شود و روشی که برای تحقیق درباره ی آن انتخاب می شود هم باید به این یکپارچگی فاعلِ شناسایی و موضوعِ شناسایی ملتزم باشد تا بتواند کیفیتِ منحصر و زنده ی تجربه را عمیقاً دریابد و آن را به دیگری منتقل کند. این یکپارچگی در وجوه مختلفی از تجربه ی زیسته در خانه قابل شناسایی است؛ این نوشتار با رجوع به آرای پدیدارشناسان معماری آن وجوه را معرفی می کند تا روشی مناسب برای فهم و بازنماییِ کیفیتِ تجربه ی زیسته در خانه بیابد. ویژگی هایی چون پیوستگی زمانِ درونی و بیرونی در تجربه ی زیسته, ملموس و مخیل بودنِ آن باعث می شوند که فهمِ روایی به عنوان بستری مناسب برای تحقیق درباره ی تجربه ی زیسته ی مطلوب در خانه معرفی گردد و حفظ کیفیتِ زنده ی آن به این ترتیب ممکن باشد. سپس با توجه به وجوه اساسی تجربه ی زیسته و کیفیتِ خاصِ هر تجربه ی مکانی, روند تحقیق درباره ی مطلوبیتِ تجربه ی زیسته در خانه و نکات قابل توجه در آن, از ابتدای جمع آوری اطلاعات تا ارائه ی نهایی روشن می گردد و دو شکل از روایت که متمرکز بر اثر مکان در تجربه ی زیسته ی مطلوب در خانه هستند, برای بازنمایی مطلوبیتِ تجربه ی زیسته در خانه با عنوان «روایتِ خانه» معرفی می شوند. یکی روایتِ خانه به بیانِ ساکنان و دیگری روایتِ خانه به بیانِ محقق که هریک قابلیت ها و محدودیت هایی خاص خود دارند. در انتها و به عنوان مورد پژوهی, استفاده از این روش در تحقیقی نمونه بر خانه های برهه ی گذار معماری تهران می آید.