بازآفرینی اقتصادی بافت  های فرسوده و ناکارآمد شهری با رویکرد برنامه  ریزی راهبردی؛ مطالعه موردی: منطقه 10 شهر تهران

توسعه ی سریع شهرنشینی, تأثیرات قابل توجهی بر هسته  های قدیمی و تاریخی شهرها گذاشته است. به عبارت دیگر این پهنه  ها در مقایسه با سایر پهنه  های شهر به بافت  های فرسوده و ناکارآمد شهری تبدیل گشته  اند و مهم  ترین عامل تاثیرگذار در متروکه شدن آنها عامل اقتصادی است که باعت گردیده این بافت  ها از فرایند توسعه عقب افتاده و به کانون مشکلات و نارسایی  ها تبدیل شوند. در این راستا کلانشهر تهران از جمله شهرهای بزرگی است که تحت تاثیر توسعه شتابان شهرنشینی با مخاطرات و نابسامانی در ابعاد مختلف در هسته  های قدیمی و تاریخی روبه  رو است که نمود این نابسامانی  ها و چالش, در سطح منطقه 10 شهر تهران با داشتن مساحت قابل توجهی بافت فرسوده و ناکارآمد شهری (52 درصد) بارزتر و شدیدتر است و به شکل مستقیم و یا غیرمستقیم شهروندان را درگیر مسائل و مشکلات گسترده  ای کرده است. لذا این پژوهش بر آن است در قالب رهیافت نوینی از مداخله مکان مبنا در بافت  های ناکارآمد و فرسوده شهری یعنی بازآفرینی پایدار شهری (با رویکرد بازآفرینی اقتصادمدار) از طریق برنامه  ریزی راهبردی ضمن تحلیل وضع موجود جایگاه بافت فرسوده منطقه 10 شهر تهران در حوزه اقتصادی, به ارائه راهبردهای کلیدی به منظور استفاده بهینه از ظرفیت  ها و امکانات بالقوه درون بافت و بازگرداندن رونق اقتصادی به محدوده بافت مورد مطالعه بپردازد. نوع پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه انجام توصیفی-تحلیلی است. تکنیک مورد استفاده برای تجزیه و تحلیل داده  ها مدل تلفیقی SWOT-AHP است. نتایج به دست آمده نشان می  دهد بافت فرسوده و ناکارآمد منطقه 10 شهر تهران در حوزه اقتصادی به لحاظ محیط درونی با ضعف  های زیاد و به لحاظ محیط بیرونی با فرصت  های قابل توجهی روبه  رو است که در نهایت با اتخاذ راهبردهای انطباقی (بازنگری) می  توان با کاستن از ضعف  های موجود حداکثر استفاده را از فرصت  های موجود در حوزه اقتصادی برد.