تحلیل عوامل عدم تحقق پذیری طرح های جامع در شهرهای کوچک (مطالعه ی موردی: شهرهای سنگر، خشکبیجار و شفت)

بیان مسئله: ارزیابی تحقق پذیری طرح های توسعة شهری در پژوهش های متعدد صورت گرفته, حاکی از عدم موفقیت آن ها بوده و ضرورت بازنگری و ریشه یابی علل عدم تحقق پذیری چنین طرح هایی را در برنامه ریزی شهری آشکار می سازد. هدف پژوهش: پژوهش حاضر به دنبال واکاوی و تحلیل عوامل مؤثر بر عدم تحقق پذیری طرح های جامع در شهرهای کوچک است که بدین منظور سه شهر کوچک استان گیلان به عنوان نمونه موردی انتخاب شدند. روش پژوهش: جهت حصول به هدف مورد نظر از روش تحقیق کیفی از نوع نظریة زمینه ای استفاده شد تا اطلاعات و نظرات موثق و قابل اطمینانی با استفاده از مصاحبة نیمه ساختارمند حاصل شود. بدین ترتیب جهت رسیدن به اشباع نظری, با 23 نفر از افراد مطلع و صاحب نظر در حوزة مدیریت شهری شهرهای کوچک مصاحبه صورت گرفت که هر مصاحبه حدود یک ساعت تا یک ساعت و سی دقیقه به طول انجامید. فرایند تحقیق به صورت رفت و برگشتی بوده است. نتیجه گیری: پس از تجزیه و تحلیل مصاحبه ها و کدگذاری ها, هفت محور اصلی برای علل عدم تحقق پذیری طرح جامع استخراج شد. این محورها عبارتند از: ضعف نظام مدیریتی, مشکلات نظام قانونی, مشکلات نظام اجرایی, مشکلات مالی, مشکلات ماهوی طرح, نبود مشارکت سازنده و مشکلات نظام فرایند تهیة طرح. در هر محور راه حل های متناسب با کدهای باز اولیه و فراوانی آن ها ارائه شده است. یافته های این پژوهش نشانگر این بود که مقوله های متفاوت در عدم تحقق پذیری طرح های جامع, ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند و به عبارتی دیگر به صورت زنجیره وار می توانند به یکدیگر متصل باشند و با اصلاح برخی موارد می توان به بهبود مقوله های دیگر نیز کمک نمود.