تاثیر تیغه های سطحی بر مقاومت کششی زیرشکن و شرایط فیزیکی خاک

تراکم بیش از حد لایه های زیرین خاک مشکلی جدی است که بر روی صفات فیزیکی مطلوب خاک زراعی تاثیر منفی می گذارد. به لحاظ شکل خاص هندسی و نیز شرایط فیزیکی خاک زیرشکن ها تا یک عمق معین قادر هستند خاک را به طرف بالا و جلو حرکت دهند و از آن به بعد خاک به طرف جوانب تیغه حرکت می کند. این عمق به نام عمق بحرانی نامیده می شود. در تحقیق حاضر اثرات بکارگیری دو تیغه سطحی در عمق 25 سانتی متر و در سه فاصله بین تیغه ای 50, 75 و 100 سانتی متر بر مقاومت کششی, سطح خاک بهم خورده, مقاومت ویژه و شاخص مخروطی در مقایسه با عملکرد یک زیرشکن منفرد در عمق 50 سانتی متر و در خاک دارای بافت لومی رسی در منطقه باجگاه شیراز آزمون گردید. نتایج حاصله نشان داد که استفاده از تیغه های سطحی در جلوی شاخه اصلی زیرشکن در فواصل بین تیغه ای 50 و 70 سانتی متر موجب کاهش معنی دار مقاومت کششی و افزایش سطح خاک به هم خورده می شود. همچنین نتایج حاصله در مورد شاخص مخروطی نشان داد که وقتی از این تیغه ها در جلوی تیغه اصلی استفاده می شود. این پارامتر در اعماق 30 تا سانتی متر 40 به طور معنی داری کاهش یافته و عمق بحرانی افزایش می یابد.