تعبیر عناصر موسیقی و معماری با زبان مشترک نمونه موردی موسیقی و معماری سنتی ایران

هر ملتی آرمان های خاص خود را دارد که عینیت بخشیدن به آنها, وظیفه فرهنگ است. در فرآیند این استحاله, معماری و موسیقی که از فرهنگ هر منطقه سرچشمه می گیرند, نقشی اساسی بر عهده دارند. معماری و موسیقی, دارای وجوه اشتراک بسیاری؛ از جهات مفهومی, فضای ایجادی, شکلی و مورفولوژی هستند. از دیگر روی, در قواعد بنیادی حاکم و تشکیل دهنده آن ها نظیر تناسبات, ریتم, هارمونی, تکرار, زیبایی شناسی و... نیز مشابهت دارند. در روزگاری که معماری روز به روز به سمت بی محتوایی و بهره گیری فرمال از عناصر پیش می رود, آواهای موسیقی با توجه به تاثیرگذاری بر روی روح انسان می توانند, پارامتر بسیار مناسبی جهت بهره گیری در طراحی معماری به خصوص طرح های مفهومی باشند. لذا هدف این پژوهش, تعبیر عناصر موسیقی و معماری با زبان مشترک و پاسخ به این سوال است که آیا آواهای موسیقی, امکان تبدیل شدن به فرم معماری را دارند؟ برای یافتن پاسخ, با بهره گیری از روش های تحقیق تفسیری- تاریخی و مطالعه موردی و جمع آوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای و مصاحبه, ابتدا با تحلیل ماهیت معماری و موسیقی, پارامترهای سازنده هر یک شناسایی و سپس به صورت تطبیقی بررسی و اشتراکات بسیاری در قواعد بنیادی شکل دهنده آنها مانند فواصل, کشش, بهره گیری از هندسه و ریاضیات و همچنین به لحاظ مورفولوژی عواملی چون ریتم و بافت یافت گردید؛ پس از یافتن 23 ویژگی در موسیقی که قابلیت تعبیر به زبان مشترک با معماری را داشت, به بازخوانی نمونه هایی از معماری با زبان مشترک موسیقایی پرداخته شد و در نهایت, این نتیجه حاصل گردید که موسیقی می تواند الگویی باشد در طراحی معماری, چرا که مضاف بر اشتراکاتی مذکور, هر دو با استفاده از اعداد و نسبت های کمی از مواد اولیه خود, صوت و مصالح, فضایی را خلق می کند که ماهیتی کیفی دارد. درنتیجه, با شناخت فواصل و کشش به عنوان عناصر بنیادین موسیقی, با بهره گیری از این عناصر فرمی بر اساس فرود, دستگاه شور طراحی گردید.