تعیین نواحی مناسب گردشگری بر اساس معیارهای محدودکننده اکولوژیکی با استفاده از GIS (مطالعه موردی: سواحل جنوبی دریای خزر استان گیلان)

مقوله اصلی مورد بحث در این تحقیق, کاربرد معیارهای اکولوژیکی محدودکننده در تعیین نواحی مناسب گردشگری در سواحل جنوبی دریای خزر, برای دستیابی به توسعه پایدار گردشگری است. هدف اصلی تحقیق, تعیین پهنه های مناسب برای توسعه گردشگری ساحلی است که کمترین اثرات سوء را در حال حاضر و در بلندمدت به دنبال داشته باشد. در این مقاله با بررسی منابع موجود معیارهای محیطی محدودکننده اکولوژیکی گردشگری ساحلی شناسایی و انتخاب شدند و لایه های مربوط به معیارها در محیط GIS تهیه گردید و بر اساس منطق بولین یا دووجهی کل منطقه بر اساس معیارهای فوق به واحدهای مناسب (ارزش یک یا True) یا نامناسب (ارزش صفر یا False) تفکیک شد. در مرحله بعد با استفاده از توابع منطقی مانند AND, OR و NOT و ترکیب لایه ها, پهنه های نامناسب حذف و پهنه های مناسب انتخاب گردید. با این روش, 17 پهنه مناسب توسعه گردشگری ساحلی سواحل جنوبی دریای خزر استان گیلان شناسایی شده است. بنابراین در تعیین مناطق مناسب گردشگری ساحلی با استفاده از GIS می توان مناطق دارای حداکثر پتانسیل فعالیتهای توریستی و حداقل اثرات منفی بر محیط زیست را شناسایی نمود. این رویکرد مناسبی در ارتباط با پایداری محیط و توجه به معیارهای اکولوژیکی در انتخاب پهنه مناسب برای گردشگری ساحلی پایدار می باشد.