تبیین نقش میانجی گر نگرش شغلی در رابطه بین توانمندسازی و قصد ترک شغل و تلاش خدماتی کارکنان (مطالعه موردی: شهرداری رشت)

با توجه به این که سرمایه انسانی مهمترین عامل مزیت رقابتی و محور سازمانها به شمار می رود, فراهم سازی بستر بروز و ظهور قابلیت ها و بکارگیری توانایی های آنان در سازمان, اهمیت ویژه ای دارد. از اینرو در سالهای اخیر بسیاری از سازمانها, اجرای برنامه های توانمند سازی را بعنوان روشی مناسب برای این منظور تشخیص داده اند. توانمندسازی, با رفتارهای کاری متنوعی از جمله وفاداری به سازمان, تا تلاش های مبتنی بر بصیرت و رفتارهای فرااجتماعی کارکنان ارتباط دارد.همچنین سرعت تغییرات فزاینده در سازمانها منجر شده که مدیران در پی راههایی برای افزایش تعهد سازمانی کارکنان بوده تا از این طریق با حصول اطمینان از تعهد کارکنان و وفاداری آنها, به مزیت رقابتی دست یابند. تحقیق حاضر در پی بررسی نقش توانمندسازی بر قصد ترک شغل و تلاش برای ارائه خدمت کارکنان با توجه به نقش میانجی گری نگرش شغلی است و به این منظور از میان کارکنان شهرداری رشت, تعداد311 نفر با استفاده از جدول مورگان و به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه و برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش معادلات ساختاری SEM و نرم افزار LISREL استفاده شده است. نتایج پژوهش حاکی از وجود رابطه معنی دار بین توانمندسازی و تلاش برای ارائه خدمت کارکنان هم بصورت مستقیم و هم بطور غیر مستقیم از طریق نگرش شغلی بوده و همچنین نتایج نشان می دهد که بین توانمندسازی و تمایل به ترک شغل آنها بطور مستقیم رابطه معنی داری وجود ندارد اما بصورت غیرمستقیم از طریق نگرش شغلی رابطه معنی دار و معکوس وجود دارد.