مقایسه اثر دگزامتازون، متوکلوپرامید و ترکیب دگزامتازون- متوکلوپرامید در جلوگیری از تهوع و استفراغ متعاقب جراحی در مدل حیوانی سگ

زایلازین داروی پیش بیهوشی می باشد که دارای اثرات استفراغی است. این مطالعه به منظور ارزیابی اثر دگزامتازون, متوکلوپرامید و ترکیب دگزامتازون- متوکلوپرامید در جلوگیری از تهوع متعاقب تزریق زایلازین انجام شد.15 قلاده سگ نر نژاد مخلوط با متوسط وزن 18.9±5 کیلوگرم درسه گروه پنج تایی شامل گروه دگزامتازون وریدی (1 mg/kg) گروه متوکلوپرامید وریدی (0.5 mg/kg) و ترکیب دگزامتازون- متوکلوپرامید (0.5-1 mg/kg) متعاقب بیهوشی سگ ها, به صورت تصادفی انتخاب شدند. در تمام گروه ها ابتدا توسط دیازپام (0.2 mg/kg) وریدی به عنوان آرام بخش, سپس زایلازین (2 mg/kg) وریدی و بالاخره مورفین (2 mg/kg) وریدی استفاده شد. بلافاصله داروهای دگزامتازون, متوکلوپرامید درگرو ه های مذکور تزریق و تحت عمل لاپاراتومی قرارگرفتند. زمان بیهوشی, زمان بازیابی و علائم مربوط به تهوع در زمان های 30 دقیقه, 2, 4, 8 و 24 ساعت پس از بیهوشی ارزیابی و نتایج با استفاده ازآزمون آماری ANOVA بررسی و (p<0.50) معنی دار در نظر گرفته شد.در گروه دگزامتازون طول دوره بیهوشی 48.2±2.8 دقیقه, درگروه متوکلوپرامید 51.7±2.3 دقیقه و درگروه دگزامتازون- متوکلوپرامید 45.7±5 دقیقه بود. اختلاف آماری معنی داری بین سه گروه از لحاظ طول دوره بیهوشی مشاهده نشد (p>0.05). در هیچ یک از سه گروه تهوع و استفراغ مشاهده نشد. تجویز داروهای دگزامتازون و متوکلوپرامید به صورت تنها یا ترکیب با یکدیگر به طور کامل رخداد استفراغ را در طول بیهوشی و زمان بازیابی کنترل می کند.