تاثیر سیستم های مختلف خاک ورزی و کوددهی بر توده زنده میکروبی و فعالیت آنزیمی خاک در زراعت آفتابگردان

به منظور بررسی تاثیر روش های مختلف کوددهی و خاک ورزی بر توده زنده میکروبی, فعالیت آنزیمی خاک و صفات زراعی آفتابگردان, آزمایشی به صورت اسپلیت پلات در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار, در شهرستان سنندج اجرا گردید. روش های خاک ورزی شامل خاک ورزی متداول (T1), خاک ورزی حداقل (T2) و سیستم بدون خاک ورزی (T3) به عنوان عامل اصلی و روش های کود دهی شامل کاربرد 15 تن کود دامی در هکتار (N1), 10 تن کمپوست زباله شهری در هکتار (N2), کود شیمیایی شامل 75 کیلوگرم سوپر فسفات تریپل + 150 کیلوگرم اوره و 50 کیلوگرم سولفات پتاسیم در هکتار (N3), 5 تن کمپوست زباله شهری + 10 تن کود دامی (N4), 5 تن کمپوست زباله شهری + 10 تن کود دامی + 25 کیلوگرم سوپر فسفات تریپل + 75 کیلوگرم اوره + 25 کیلوگرم سولفات پتاسیم در هکتار (N5) و تیمار شاهد (N6), به عنوان سطوح عامل فرعی بودند. نتایج نشان داد بیشترین تعداد باکتری (109.1×106) در هر گرم خاک خشک, در سیستم بدون خاک ورزی وجود داشت. همچنین کاربرد همزمان کود دامی و کمپوست, تعداد باکتری و فعالیت آنزیم های اوره آز, فسفاتاز, کاتالاز و سلولاز را افزایش داد. کود شیمیایی نیز به طور معنی داری فعالیت کلیه آنزیم های مورد مطالعه را کاهش داد. فعالیت فسفاتاز اسیدی (51 درصد), قلیایی (27 درصد) و سلولاز (83 درصد) در تیمار بدون خاک ورزی افزایش آماری معنی داری نسبت به سیستم خاک ورزی متداول داشت. بالاترین عملکرد دانه و روغن در تیمار N5 تولید گردید. خاک ورزی حداقل نیز بیشترین عملکرد دانه (3201 کیلوگرم در هکتار) را به همراه داشت.