کاروانءِگام پہ گام دمبُرتگیں “یکّے” رسیت
کنڈگےبُرزیں کہ گْوازین ایں دگہ ڈکّے رسیت
دَھنزاں اےبَدلبزیءِپھکءَنہ شود اَنت لاسیں ارس! 
باوَرےزِرد ءَ سرءَکہ چست کنت شکّےرسیت
کَنڈءَبندگاہءِ من بندانءُجنان گْواشءِلَداں! 
پہ ھمےاُمیّتءَروچے کیت منا حقّےرسیت
گران منھادیءُپُلءُلُٹّ ءَ سرءَ زرتگ دَمگ
کنت کَوارءَپُرّ,, یک رُمبے،،دگہ ٹکّےرسیت
زرّ ریچان اَنت، پدانوکیں کنان اَنت وعدھاں 
صدق انت خرچءَھزاریگءَ اِشاں لکّےرسیت
یلہ مدئےنِسپ ءَ شپانی آہءُزارءُ نالگءَ! 
الّمءَروچے ترا گُلرنگءُ شھد رکّے رسیت
ھیرت بچارءِتو اگاں ساھر ھمے رَھدرَبراں! 
یکّےچہ دومی ترا نامداریں احمقّےرسیت
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
باسک دیوان ءَ ایرکنوک ؛ طارق پشوکانی