بلوچی غزل 
مبارک کازی 
آ کہ تئی زُلپانی نوان ءَ رَست نہ کنت
آ هچبر چہ پُهل ءِ سرات ءَ گْوست نہ کنت
دُور نہ اِنت تئی گَم چہ دل ءَ من جزم گُشاں
داں کہ دل ءَ گوں دَرد وتا پیوست نہ کنت
تو تهنا کُل دنیا پَر تو چاگرد اِنت
من تهنا کَس گوں من وتا همدست نہ کنت
بلکیں منارا چمّ پَچے چات ءَ دَور بِدنت
کٌور منارا کَور ءَ چے آ دست نہ کنت
روچ دَراتکگ هلک پہ کار ءَ سَر گپتگ
است گنوکے انگت چراگاں پست نہ کنت
تو بلکیں گوں زلپاں مارا پیچ دئے
دنیا گوں زمزیلاں مارا بَست نہ کنت
اِے امروز اِنت هَر کہ وتی گیگ ءَ چاریت
نُکس بہ بیت یا نَپ کَس هپتاد ءُ شَست نہ کنت
است همیش اِنت نیست ءِ شوهاز ءَ نیست بہ بیت
نیست هما اِنت است بلوٹیت است نہ کنت
بلکیں منی اِشک ءِ موسم ایرهت بہ بیت
تئی هسن ءِ آمین کدی پِرگْوست نہ کنت
جُهد کناں من جُهد کہ جهد ایمان انت منی
بهت بگندئے بود بیاریت دَست نہ کنت
کازی انچیں گال کتاراں من پہ گُل ءَ
پیگمبر هم شَیر چُشیں پِربست نہ کنت