اُستاد رحیم بخش ناز ءِ چمّانی تہا بازیں بے پسّہ ایں جُست
اِسحاق خاموشؔ
من ، خلیل تگرانیؔءُعارف حکیم ؔ کہ ماں گلشن امیر آباد حب چوکی ءَ اُستاد نُورمحمد نورلؔ ءِ اوتاک ءَ سر بُوتیں۔دیم پہ دیم ءَ صوفہ ءِ سرااُستاد نورل نشتگ ات، آئی ءِ کش ءَ داؤد کلمتیؔءُ راستی نیمگ ءَگُلزار گچکیؔ نشتگ اِتنت۔ءُ میان ءَ اُستاد رحیم بخش نازؔ نشتگ۔۔۔ ءُ گُلزار گچکی چرآئی ءَ جُست ءُ پُرس کنَگ ءَ ات۔ 
جہل ءَ راستی نیمگ ءَ پرویز گچکیؔ ءُ شاہ جان گچکی ، وہدیکہ چپیّ نیمگ ءَ اشرف محمودؔ ءُ بہرام بلوچ ءُ شبیر احمد نشتگ اِتنت۔
ما سلام دات، دست ءُ دْروت ءَ پد واجہ گُلزار گچکی ءَ من ءَ کڈّن کُت کہ تو اُستاد رحیم بخش نازؔ ءِ کش ءَ بہ نند کہ ترا جُست ءُ پُرس کنگی اِنت۔گُلزارگچکی،داؤد کلمتی، اشرف محمود ءُ بہرام بلوچ چہ ما پیسر سر بُوتگ اِتنت۔ 
منی کش ءَ یک ھپتاد سالی کماشے نشتگ ات۔من ئَ یقین بُوھگ ءَ نہ ات کہ من وتی کسانی ءِ زمانگ ءَ چہ ھمے واجہ ءَ ،چہ ریڈیو کوئٹہ ءَ ” دِل گل ءَ بال اِنت چو بُلبُل“ ءُ ” بُگش قاصد منی تو گُل ءَ را“ ءِ وڑیں سؤت ءُ غزل گوشداشتگ اَنت، وتی دِل سہڑینتگ تانکہ ورنائی ءِ چانٹ ءَ وتی گام ایر کُتگ اَنت، من وتی دل ءَ جیڑگ ءَ اِتاں کہ اے ھمے لاگریں کماش اِنت کہ نُوںآئی ءِ گپّ چہ دپ ءَ درنیا انت ، آئی ءِ گُشتگیں غزلاں منی وڑا ہزاراں ، لکّاں گوشداروکانی ارواہ ژامبلینتگ۔منی کش ءَ بلوچی غزل ءِ گُشوکیں یکتائیں بِستار ءِ گُشندہ یے ابیتک ابیتک نشتگ ات۔آئی ءِ چمّ تہا ایر بُکّ اتگ اِتنت۔ من پہمگ ءِ باز جُہد کُت بلئے آسرے سر نہ بُوھگ ءَ اتاں کہ باریں آئی ءِ چمّ شُد ءُ بزّگی ءَ تہا ایر بُکّینتگ اَنت، بیوسی ءَ پرے حال ءَ کُتگ یا راج ءِ بے کماری ءَ۔۔۔
ایشی ءَ پیسر کہ من چرائی ءَ جُست ءُ پُرس بہ کُتیں، اُستاد رحیم بخش نازؔ ءِ ایر بُکتگیں چمّ چہ من بازیں جُستے ءِ پسّویے ءِ وداریگ اِتنت۔
چاہ ءُ آپ ءَ پد، من حیران کُتگ اَت کہ وتی جُستانی بندات ءَ چہ کُجا بہ کناں۔
اسل ءَ مرچی بلوچ میوزیکل پروموٹرز سوسائٹیBMPSءِ ٹیم ءِ یکجاہ بُوہگ ءِ مستریِں مول ءُ مُراد ہمیش اَت کہ اُستاد رحیم بخش ناز ءِ شرپ ءَ بُوہوکیں مراگش ءِ ہاترا یک ڈاکیومینٹری یے جوڑ بہ کنیں۔
اُستاد نُورل ءَ سلاہ دات کہ اگاں ما کمّے ڈنّ ءُ گْوراں بِزاں باگے ءَ در بہ کپیں ءُ گوں نازؔ ءَ گپّ ءُ تْران بہ کنیں وشتر بیت۔
ما در کپتیں۔من، خلیل تگرانی ءُ عارف حکیم ءُ اُستاد رحیم بخش نازؔ یکّیں گاڑی ءَ سوار بُوتیں۔ راہ ءَ عارف حکیم ءَ اُستاد ءِ نایابیں غزل آئرا اشکُنائینت اَنت۔ من دیست کہ اُستاد ءِ چمّ رُژناہ بُوہان اَنت ، آئی ءِ لُنٹانی سرا بچکندے شتور گِران اِنت۔ عارف ءَ گُشت کہ اُستاد ناز ؔ ما کساس تئی سدءُ پنجاہ ءَ گیش گُشتگیں غزل جم کُتگ اَنت۔
پدا من راہ ءَ اُستاد ءَ لہتے جُست کُت ءُ چرآئی ءَ آئی ءِ زِند ءِ باروا لہتے چیزاں زانگ ءِ کوشست کُت۔
اُستاد رحیم بخش نازؔ چہ کوئٹہ ءَ 165 کلومیٹر دُور ماں سِبّی ءِ میتگ دھپّال 1948 ءَ ودی بُوتگ۔
چہ کسانی ءَ آئی ءَ گوں ساز ءُ زیمر ءَ ھُبّ ءُ واھگ بُوتگ۔لاپ ءِ شوھاز ءَ آئی ءَ وتی ساہ آؤرتگ کوئٹہ ءَ سر کُتگ۔بندات ءَ پرنٹنگ پریسے ءَ کارئِے کُتگ ۔ پدا بلوچی زبان ءِ نامداریں گُشندہ ناکو فیض محمد ( فیضک) ءِ گُشگ ءِ پدءَ 1963 ءَ ماں کوئٹہ ریڈیو ءَ غزل گُشگ ئےِ بندات کُتگ ءُ برے برے کہ وھدے رستگ چہ اُستاد ارباب خان کھوسو ءَ کلاسیکل موسیقی یے در بُرتگ۔ چہ ھما زمانگ ءَ اُستاد رحیم بخش نازؔ ءَ بلوچی ءِ مزن نامیں شاعر، سید ظہور شاہ ہاشمی،محمد حسین عنقاؔ، عطاشاد، کریم دشتیؔ، بشیر بیدارؔ،ظفر علی ظفر ءُ خیرجان فیض ؔ ءِ وڑیں مزن نامیں شاعرانی غزلانی گُشگ بِنا کُت۔ھمے حساب ءَ آئی ءَ ریڈیو کوئٹہ ءَ کساس 500 ءَ بُرز نایابیں غزل ریکارڈ کُت ءُ دات کہ مرچی بازیں سالانی گْوزگ ءَ پد اوں آھانی شیرکنی گوشانی تہا شہد ءُ بینگ پِٹّین ایت۔ اُستادءَ برے برے سؤت ھم گُشت ، بلئے سوت آئی ءِ تب ءَ نہ کپت۔گیشتر گوں غزل ءَ دلگوش بُوت۔
آئی ءَ یک وھدے ٹیلی ویژن ءَ میوزک کمپوزنگ ھم کُت۔ 
مزنیں مُدّتے بیت کہ اُستاد رحیم بخش نازؔ نادْراہ اِنت ءُ ماں حب چوکی ءَ یک باڑہ ءِ لوگے ءَ نشتگ ، آئی ءِ زھگ ماں حب چوکی ءَ فیکٹریاں کار کننت ءُ وتی زِند ءِ روچاں تیلانک دیان اَنت۔
ما ، ساکران ءِ یک فارم ھاؤسے ءَ نشتگ اتیں ءُ چہ اُستاد ءَ آئی ءِ زِند ءُ اِزم ءِ باروا جُست ءُ پُرس کنان اتیں، برے گُلزار گچکی من ءَ گشان ات کہ چہ اُستاد ءَ اے جُست ءَ بکن، برے اُستاد نورل، خلیل تگرانی، بہرام، بلوچ، عارف حکیمؔ ءُ برے داؤد کلمتی کہ چہ اُستاد ءَ آ، جُست ءَ بکن۔
من دیست کہ چہ اُستاد ءِ چمّاں بے وسی ءُ کسمپُرسی ءِ ہزاراں جُست پہ وتی راج ئَ ءُ آئی ءِ راجی ادارہانی ھاترا سرکشّان اتنت ءُ من ءَ پشل کنان اِتنت۔
بلئے وھدیکہ کہ بلوچ میوزیکل پروموٹرز سوسائٹی ءِ ٹیم ءَ اُستاد ءَ را ھال دات کہ اُستاد رحیم بخش نازؔ تئی شرپ ءَ ما یک مزن شانیں مراگشے ایر کنگا ایں تہ من دیست کہ آئی ءِ لُنٹانی سرا یکبرے پدا بچکندے شتور گپتگ اَت ءُ آئی ءِ بچّ ندیم ءِ گیمُرتگیں چمّ رُژناہ تِر بُوتگ اِتنت۔
بلئےما کہ گُلزار گچکی ءِ اوتاک ءَ سُبارگ ءِ وھد ءَ کہ اُستاد ءِ نیمگ ءَ چار اِت ، آئی ءِ ایر بُکّتگیں چمّانی تہا جُست ، وتی پسّوانی وداریگ اِتنت۔
٭٭٭
کراچی، 20 اکتوبر 2018