توامیں ھلک بیوانک اِنت
 شریف مومؔن
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
منی دیوانگی مرچی چہ ھدّ ءَ گیش سر گْوَستگ
ھیالانی ابیتکیں زند ءِ چاراہ ءَ
نگاھاں تْراولیں دردانی ھینّاریں گمے سر پوش کُتہ گوں تو
کُجا باریں شپ ءِ میتّ تالام بوتگ؟
کُجا اِشکندیں یاتانی کپن دِرتگ؟
کہ گوات ءَ مپت ءُ ناھکّ ءَ منی ارواہ ءِ رُژناھیں چراگ ، کُشتاں گوں بالواں
تھاریں زند ءِ چاگرد ءَ دل ءِ ارساں گُش ئے آسیں وپا ءِ دْراھیں اُمّیت ءِ بدن سُوتکگ
گباریں رولہ ءِ چانٹ ءَ
نہ منتگ ھچ پہ اُوستانی زمستان ءَ
کپوتانی ھمک سوزیں زھیرانی ماں گیابان ءَ
دگہ آوازے پیداک اِنت منی گوشاں
اے آواز ءِ تہ ءَ بیمّانی کھریں پاد برمشے مان
شپ ءِ ھر ساھت ءَ دنیا،
منی ماں باتن ءِ شھر ءَ اَبیتکیں واب ءُ آگاہ اِنت
ھمے زوراکیں بیمّانی زمانگ ، پُژدر ءَ دائم گُباراں گِپتہ اندیم اِنت
سمین ءِ سارتیں مہرانی نَپس بنداِنت
مہ زر پمّن ، منی نیادانی اھوالاں دل ءَ چہ کش
اے پیریں نوبت ءِ چنکاں ھزابانی تماہ ءِ پُل بے چاڑ اَنت
ازل چہ شاہ ءِ دربار ءَ پری پیکر گرپتاراَنت
منی پیمیں ھزار دیوانگ ءِ ارواہ اِد ءَ گار اَنت
زبھریں وھد ءِ لبزانی زمین جُمّبینتہ اندوھاں
گِس ءِ لمب ءَ چراگانی پدا چو موتک تالان اَنت
اِد ءَ بنیادم ءِ نکشانی اُمّیت ءِ نشان ، کرناں چہ بیگْواہ اَنت
تلب ، چہ ھر کسی زرد ءِ تہا مُرتہ نہ بیت گندگ
اِد ءَ پش کپتگیں نیادانی چندے ھورکیں ارمان اَنت
منی گوں اَھد ءِ اِشکندیں نگاھاں دور پیونداں
چرے اِمروز ءَ اُزرانی گماں گوں جیگ تئی چانک اِنت
توامیں ھلک بیوانک اِنت۔