بیگاه ءِ پند .( 5 )۔ ھسا بجار
بیگاه.نِزور تراِتگ ءُ دیم پہ روزرد ءَ جُنزاں اَت ءُ روچ لاگریں شینکانی پُشت ءَ گهے اندیم گهے سهراه بوان اَت .
ما هر دُک جُنزان اِتیں ءُ آ مرچی انچو بے توار اَت کہ من آی ءِ اے بے تواری ءَ تکانسر اتان ءُ گُڈیگ ءَ منا برداشت نہ بوت من یک دانکے کور ءِ لٹ کُت ءُ هتر کش اِت .
” هاں پُل ترا مرچی هیر اِنت “
منی اے دانک چو سنگرتگیں آپ ءِ سر ءَ کولک بواں داں دیراں شُت ءُ بُک اِت بلے آپ لُرد نہ بوت .
آی ءِ گوشان مورے ءَ هم نہ وارت . 
آ چو دمبُرتگیں سپاهیگے ءَ لونجان لونجان ءَ سک بے تهمبلی جُنزان ات . انچش تو بگو گومن نہ ات ، بس منی چو ساهگ ءَ همراه ات . 
ما توکشکیں پکّہ ے ءِ گونڈیں دگے گپگ اَت . روان اتیں ءُ مئے کش ءَ دیر دیران برے پرپٹے تہ برے کارے برے جیپے برے یک گاڑی ے گوزان اَت .
من گون وتی دل ءَ جوڑان ءُ آ وتی هیالان اَت ، بس مئے پاد گام جناں اِتان ءُ دست ملان اتان ءُ ما روان اِتیں . 
دگ ءِ هردُک نیمگاں جنگل اَت ءُ دگ بے بتی ایں دگے اَت انچو دگ ابیتک اَت ، انچو بیگاه ءُ انچو منی همراه .
دگ ءُ بیگاه پهم ءَ اتکاں کہ یکے ویراندگیں کشکے ات ءُ دُمی گرماگی لهڑیں بیگاهےَ اَت ، 
بلے همراه ءِ اے رنگیں ابیتکی منی هچ پهم ءَ نیاهگ ءَ اَت . 
پرچہ کہ اے هما مردم بوتگ کہ داں هبرے نہ کُتگ کدم جتے نہ کُتگ . منی زند ءَ اولی مردم بوتگ کہ پند جناں جهان ءِ کسهے آهورتگاں نہ دمے بُرتگ نہ ساهے تُرند ءَ کشتگے . بلے مرچی اے وڑیں بے تواری ءُ اے مرد . 
کانگاشکے ءَ مئے گوشانی بُن ءَ کانجت .همِدا نزیک ءَ کهیر ےءِ سرا اَت . مُردنی انت من وا گُڈاتان .بلے آ انگت هما وڑا سِنگ ءُ سیاهیں بُتے اَت چو ساهگ ءَ همراه اَت .
من وتی دل ءَ سک بد ءُ رد کنگ ءَ اِتانے کہ اے مرد ءَ چون اِنت . کہ زوکگ ءُ آواز نہ کنت .آی ءِ دیم ءِ دُرشم ءَ چہ هچ وڑیں ملوری ءُ رنجے سهراه نہ اَت کہ من بہ ماراِتیں کہ مُلک ءَ دگہ بیماری ءِ هالے اتکگ یا دگہ بد ءُ بیرانی ے ءِ اگاں چُشیں چیزے بوتیں الم گپے کُتگ ات .
ما چہ میتگ ءَ در کپتگ اتیں آی ءَ دپے ابزل جتگ اَت بس دپے بند ات ءُ بے تواری ءَ جُنزان اتیں . داں روچ ایر شُت ءُ ماه نوکی سر کشگ ءَ اَت ءُ جنگل ءِ تها مئے پادانی دیما سیاهیں سڑک چو سیاهیں چادرے ءَ پچ ات ءُ دیردیراں یک یک بتی ے سهرا بوت ءُ پدا مے گورا چہ شِهگوست .
ما.گپڑے پند بُرتگ اَت بلے آ انگت بے توار اَت . مرچی اے هم نہ گشُگ ءَ اَت کہ ما سک دیر اتکگیں نو بیرو کنگی اِنت . من هم نو دمُبُرتگ اَت یکے پند جنگ ءَ دُمی آی ءِ ملامت کنگ ءَ سیمی آی ءِ ٹوهینگ ءَ .
من موبائل چہ کیسگ ءَ کش اِت ٹیمب چاراَِت داں مارا گنٹہ ے سرجم بوتگ اَت نی بیرو بکنیں دگہ گنٹہے ءَ سر بیں من هم بے تواری ءَ بیرو کُت ءُ آی ءَ منی نکل کُت ءُ ما پدا پند جنان داں وتی میتگ ءَ سر بوتین مئے گیشگ ءِ جاگہ ءَ کمو راه پشت کپتگ اَت دپ ءِ گجے ریتکان یک ءُ دو تُرندیں ٹهک ے دات ءُ گُشتے مرچی من چاراتگ مردم هچ مہ گُشی باریں پند ءِ مزه چون بی . پهل کن تو سک بے وار بوتگے بلے من سک مزاه زُرتگ اے ابزل هم من پمشکہ دپ ءَ نہ کشتگ کہ تو منا الم گپ پرماے .
منا زهر هم اتک ءُ هیران هم بوتان من دل ءَ جیڑاِت کہ واکی اے مُلک ءَ چے یکے سار بی بی درانڈهی هر وڑیں هُنر پرمای منی اے سنگت هم نو چُٹتگ نو دیر نہ کنت . 
من بس همینچک گُشت کہ ترا رپل مجنت شوم تو منا تکانسر کُتگ من گُشتگ باریں ترا چے ناسیں بزاں تی گنوکی ءِ بِندات انت شر وشیں ترا ازیروکی پلک مجنت .
ما هردُکاں کندات ءُ وتی وتی جاهاں شُتیں 
( روان انت )