سَری بھر (۱)۔
گوں ھرمزد ءِ پاکیں نام ءَ
سرگال
به گفتار وخشور خود راہ جوی
دل از تیرگی ها بدین آب شوی
رج: – چَہ وتی پیگمبر ءِ گْوشتناں راہ ءَ شُون ئے
(بزاں کہ) دل ءِ تھرگی ءَ بے آپ ءَ شود ئے
(#پردوسی)
لھتے سال اِنت کہ جاھے جاھے ماں ایران ءَ ھم زرتشت ءُ اوستا ءِ نام گرگ بیگ ءَ اِنت.
ایرانی زرتشتیانی سرگْوست کہ دنیگت مِھر ءُ مُسام ءِ سیادی اِش نہ سستگ ءُ چَہ اھورامزدا ءَ دلپروش نہ اَنت ءُ چَہ آئی ءِ نامک ءَ چم اِش نہ بستگ اَنت، ایرانی اُوں، چَہ پیشگینانی چَپ ءَ، وتی پیرینانی یکتائیں ھدا، برگزیدگیں پیگمبر ءُ آئی ءِ نیکیں نامَکاں یات کن اَنت.
بلے لھتے دانکاں اَبید، کس باستانی دودانی درگت ءَ سرپدی نہ دار اِیت. درس لوٹ اَنت کہ زرتشت سپنتمان ءَ گھتر بہ زان اَنت ءُ چَہ اوستا ءَ چیزے بہ وان اَنت، بلے دزرس اِش نیست.وت ایرانی زرتشتی چندیں سال پیش گوں وتی ھم ڈیھاں اَنچوش کینگی اَت اَنت کہ ھرچی آیانی گْور ءَ ھست اَت ببا اِش دات اَنت ءُ چَہ آیاں ھرکسی کہ زور رست، وتی پیگمبر ءِ منگھیں ڈیھ ئِے یلو کرت ءُ برھمنانی ھندوستان ءَ باھوٹ بوت؛ چَہ ایشی ءَ کہ وتی دودانی درگت ءَ نسکے نویسگ ءِ ھاٹیگ بہ دار اَنت ءُ وتی راستی ءَ پہ ایرانیاں نشان بہ دئے اَنت.
چَہ نوشتہ کاراں ھم کسے تْرانگ ءَ نہ کپت کہ ایرانی دودمان ءِ بنگپ ءَ پولکاری بہ کنت، داں پہ گالبلد ءُ ندانکی زانشت ءُ پہ گْوستانک ءَ سک باز آیانی واستو مند بوت اَنت، ھرچی کہ تازی ءُ پارسی نسکاں منتگ ءُ ناگتی آیانی تہ ءَ ایران ءِ کوھنیں مزھب ءِ نام گرگ بیتگ.
گالبلد؛
نامَک:نامہ، نسک، نوشتانک.
#اوستا
نوشت: #ابراھیم_پورداؤد
رَجانک: #کازی_ریھان