سرگوست: گوں من ءَ سمل ءِ اجبیں مھر!۔
نبشتہ کار: سکی ساوڑ
دھمی بھر
( جھد کنگ ءَ آں سرگوست ءَ گونڈ بگر آں بلے انگت دراجکش بوگ ءَ اِنت)
سمل ءِ زھر بوگ ءَ پد من سک پریشان اِت آں، یار اے جُست پد ءَ بوتگ اِت اَنت بلے تو پرچا اینچو اشتاپی کرت؟ پد ءَ جیڑ اِت، شر بوت کہ زھر ئِے کرت، اگاں مئے مھر بندات بوتین ءُ پد ءَ راہ ءِ نیم ءَ من آئی ءَ را یا آئی ءَ من ءَ بُدروہ اِتیں گڑا چَہ رَند ءِ بربادی ءَ بندات ءِ زھری گھتر اِنت، گڑا من پد ءَ سمل ءِ پون کنگ یل کرت ءُ وپت آں.۔ دو روچ ءَ پد من رسپشن ءَ نشتگ اِت آں داں سمل ءِ پون آھت، من لمبر چِست کرت، آئی ءَ نہ سلامے دات ءُ جوڑی یے کرت ،بس ھمے گوشت ئِے” تو چوناھا ءَ سکیں سِنگدلیں انسانے ئے، دو روچ اِنت من پہ ودار دمبرتگ بلکیں تئی پونے یا کلوھے کیت، بلے تو پورا ھچ ءَ سرپد نہ ئے”. آ گپ ءَ اَت کہ من چالاکی ءَ شرو کرت ءُ پسہ دات ” تو وَ مسکرائیں گپ ءِ سر ءَ زھر کن ئے، من وَ گوں تو مسکرا کنگ ءَ اِت آں باریں تو چون کن ئے بلے تو یکدم زھر کرت، اے وڑ ءَ زھر بوگ ھم شریں چیزے نہ اِنت کہ تو کن ئے”.۔ 
منی گپ ءُ سوج ھلاس نہ اِت اَنت کہ آئی ءَ گپ ءَ بِنا کرت” تو کہ انچیں جُست کن ئے الم من زھر بہ آں بلے تو پد ءَ پونے بہ کرتیں کہ سمل ءَ منی جُستانی وجہ ءَ زھر کرتگ باید اِنت وشان ئِے بہ کن آں بلے تو وَ دلجمی ءَ نشتگ ئے، من اگاں ترا پون مہ کرتیں منی ھیال ءَ تو داں زندگی ءَ من ءَ بے ھیال کرتگ اَت”.۔
من کندگے جت ءُ پسہ دات” نانانا اے گپ نہ اِنت کہ من ترا بے ھیال کرتگ یا بے ھیال کن آں، من بس ترا جُست کرت ءُ ھرابیں جُست ھم نہ اِت اَنت کہ تو زھر بہ کن ئے، ھمے وھد ءَ یکبرے پد ءَ من ءَ آرام نہ بوت ءُ کندگے جت ءُ گوشت” من ترا جُستے بہ کن آں؟ بلے نوں زھر مہ بو پرچاکہ زھری ھمینچو بس اِنت من کند اِت ءُ بس کرت”.۔
نہ لوٹ اِیت جُست، تو پد ءَ شرو کرت ھاں، آئی ءَ دل ء ناکَشی پسہ دات”.۔
من پد ءَ کند ات ءُ گْوشت” من اگاں وتی جُست ءَ مہ کن آں گڑا من ءَ آرام نہ بیت، تو پرچا منی پون ءِ ودار ءَ بوتگ ئے کہ سکی ءَ من ءَ وشان کنت”؟
آئی ءَ کمو بے تواری پد ءَ پسہ دات” سکی تو وتی جُست ءِ پسہ ءَ یلہ کن من ترا جُستے کن آں، اگاں تئی دوستیں مردمے زھر بہ کنت گڑا تو پریشان نہ بہ ئے؟ یا تو چَہ وتی دوستیں مردمے ءَ زھر بہ بہ ئے ءُ پد ءَ ھمے ودار ءَ بہ کن ئے باریں منی دوستیں مردم پمنی وشان کنگ ءَ کدی پون کنت ءُ ھمے گوش اِیت ” من ءَ پھل کن من ترا زھر کرتگ”، تو ھمے اُمیت ءَ بدار ئے ءُ آ پون مہ کنت گڑا تئی دل ءَ چے کیت ، ترا اپسوز بیت یا انا؟”۔
آئی ءَ کہ چوش گوشت گڑا من ءَ وتی جند یاد آھت باریں داں چینچو ماہ ءَ من ھمے وداریگ بوتگ آن ءُ انگت ھم وداریگ آں کہ اے دمان یا آ دمان مھرل ءِ پونے یا کلوھے کیت ءُ آ ھمے گوش اِیت” سکی من ءَ پھل کن من نہ زانتگ تو اینچو ازابانی دیمپان بہ ئے ءُ دیمپان ئے”، من سمل بے ھیال کرتگ اَت ءُ مھرل ءِ یادانی تہ ءَ چِیکّو وران ءُ چم تَر بوان اِت اَنت کہ منی کَش ءِ ھمراہ ءَ من ءَ جُست کرت” سکی چے بوت تو پریشان بوت ئے ءُ تئی چم ارسیگ اَنت”؟
من لھمیں بچکندے وتی ارمانیں لُنٹانی سر ءَ تالان کرت ءُ پسہ دات” ھچ نہ بوتگ بس کمو ھیالے آھت”،( ھمراہ ءَ من ءَ گیش جُست نہ کرت پرچاکہ آئی ءَ من ءَ پیسر ءَ دیستگ اَت کہ سکی چون بوتگ ءُ نوں چون اِنت).
من چَہ نادراھجاہ ءَ درایگ ءَ اِت آں کہ سمل ءِ توار منی گوشاں کپت” سکی ترا چے بوت کہ تو بے توار بوت ئے بلکیں منی جُست ترا دوست نہ بوت”؟
من کمو کند اِت ءُ پسہ دات” نا سمو تئی جُست باز جْوان اِنت بلے من وت مردم ءُ روچے نہ آں، برے برے جُستانی تہ ءَ انچیں ھیال ودی بیت کہ مردم پورا آپ بیت ءُ ھلاس بیت، ھیر اے گپ ءَ بل، واکی ودار گران اِنت بلے ھما مردم ءِ ودار سک گران اِنت کہ آئی ءِ ھمراہ نیم راہ ءَ بِہ دروہ اِیت ءُ پد ءَ آ پہ اُمیتے آئی ءِ ودار ءَ بہ کنت بلکیں آ اے پاس یا آ پاس واتر کنت، بلے تو وتسر ءَ وت وداریگ بوتگ ئے، من ھمے پھم اِتگ تو من ءَ ھال کن ئے ءُ گوش ئے من مسکرا ءِ سر ءَ زھر بوتگ آں بلے تو وَ چٹ بیگواہ بوت ئے”.
اے وھد ءَ آئی ءِ توار سک نازرک اَت ءُ پسہ ئِے دات” سکی من ءَ انچو سما بیت تو پُرشتگیں مردمے ئے، پرچاکہ منی جُست ھم انچیں جُستے اَت، منی جُست ءِ کنگ ءَ تو پریشان بوت ئے، اے گپ ءَ نوں بل دگہ روچے ترا گوش آں کی من پرچا وداریگ بوتگ آں ، دگہ ھال کن چے کنگ ءَ ئے”؟
من زانت کہ آئی ءَ ھمے ھاتر ءَ گپ ٹگل اِینت بوت کنت سکی وداریگ ءِ سر ءَ دگہ جُستے بہ کنت، من پسہ دات” بس گوں وتی نادراھجاہ ءِ کاراں دزگٹ آں، تو بہ دے ھالاں”.
آئی ءَ پسہ دات” من مزن شھدربرجاہ ءَ آن ءُ منی دل ءَ گوشت ترا پونے بہ کن آں پمیشکا ترا پون کرت ءُ گپ ءَ آں”.
من کمو کند اِت ءُ پسہ دات” منتوار کہ تو مئے وڑیں گریبے ءَ را یاد کرتگ بلے ترا دگہ جُستے کن آں، بلے نوں منی شریں جُست اَنت، ترا وٹساپ ءُ پیسبک آئی ڈی ھست”؟
آئی ءَ کندگے جت ءُ پسہ دات” بچار من زھر بوتگ آں پمیشکا نوں تئی جُست شریں جُست بوگ ءَ اَنت، ھو من ءَ دوئیں ھست اَنت، بلے وٹساپ دگہ لمبرے ءِ سر ءَ اِنت، من گِس ءَ رو آں ترا وٹساپ ءَ ھال کن آن ءُ پیسبک آئی ڈی ءَ ھم گوش آں شر”.
من زانتگ اَت اگاں سمل داں دیر ءَ دلگران نہ بیت، اگاں داں لھتیں روچ ءَ ھال مہ کنت گڑا من پھلی لوٹگ ءِ نیمون ءَ وت پون ئِے کن آں پرچاکہ من ءَ گوں سمل ءَ گپ کنگی اَت داں کمو ھیال بہ ٹَگل اِیت ءُ پریشانی کم بہ بنت ھاھاھاھاھاھا ، من پسہ دات” جی شر من وداریگ آں”، ھدا ھاپز کنگ ءَ پد آئی ءَ پون کٹ کرت.
روان اِنت