بیگاه ءِ پند 
من پہ گهنٹی ءِ جنگ ءَ آ پہ درایگ ءَ ما هر دُکاں هوار ڈیک وارت .
” هاں ڈے ” 
من گوں دست ملارینگ ءَ گُشت 
آ گوں بچکندے ءَ 
“تو اتکگے من هم پہ تو پیداک اتان ” 
” هو گُڑا بِریں جان ” 
ما هر دُک راه گِپتین ، ما کہ مدام پند جنگ ءَ دراتکیں تہ اول همئے گیشینت کہ مرچی کُجام نیمگ ءَ رویں ما مُدام دگہ دگہ نیمگاں شُتیں، 
مرچی ما میتگ ءِ تها دمکانی دگ ءِ روگ ءِ سوڑگ کُت ءُ روان اتیں یک دمکے و مدام مارا گوازینگی ات چاے ما کجام نیمگ بہ شُتینیں آ دمک سنگت ءِ گس ءَ بِگر داں دگ ءَ بیاے .
اے دمک ءَ باز براں ما گوں (شگالا ) مولدے ءَ ڈیک دات آ گندگ ءَ پِلپینی ات ، مُدام همے وهد ءَ کمپان ءَ ڈن دیوال ءِ سر ءِ کِشتگیں پُلانی بُن ءَ کپتگیں تاکاں روپگ ءَ ات ، ما کہ گوستیں مُدامی ایں یکیں جاه ءِ یکیں وڑا ڈیک ورگ ءَ ماگوں آی ءَ ، ءُ آ گون مارا وسرا پجاروک ات ءُ مئے پجاروکی بس گوں یکیں دانک ءَ ات ” Hi ” آ وتی کار ءَ مُشکُل بیت ءُ ما وتی راه گپت .
اے روچی نزانان سنگت ءِ دل ءَ چے گوست گوں همے مولد ءِ گِندگ ءَ گُشتے 
“اڑے همے سکیں شریں کارے گندے اے کار ءِ لیسنے مارا بہ رستیں تماشهے مان اتے ” 
من گُشت
” چتو جان ” 
” اڑے اے هُشکیں زرے شریں ٹیهکہ داری ے اشان مُلک ءَ بڈے بڈے زر گرانت ادا کارانت پدا تو بُگش یک هسابے بها کن انت ءُ اے داں اے مُلک ءَ انت همے لوگ ءِ بندی انت دگہ جاگہ شُت هم نہ کن اَنت ، اگاں بُروانت (شُرطہ ) سپاهیگ اِش گرانت پدا هما بُن واهند ءِ دست ءِ دی انت ،
اے چو کہ گُوچّ ءَ اِنت اشانی لوگ ءِ بچک ءُ بازیں پیریں.کہ ڈیکانی هساب اِش کاینت یا لاپ اِش پُر بنت هم وتی بستراں گرم کن انت ” 
” واڑے گلام تی پِگر ءِ ءُ دلّاری ءِ آ هوں یک بے بس ءُ لاچاریں مُولد ءِ ِ دلّاری “
آی ءَ کند اِت کہ
” اِناں اڑے اے کار ءُ بارے اِدا شریں شریں مردم همے کارءَ کنگایاں دیما هِندی پلپینی نیپالی ایجنٹ اِش داشتگ آ همیشان کار اَنت لیسن امد ءِ جاهمنندانی اَنت ” 
” زانان تی ارباب هم همے کار ءَ اِنت بلکن ترا همے ریٹ ءَ آهورتگے شوم کہ مدام ترا برے روپگے ءُ برے پُونچہ ے برے( ویپرے ) ربڑے برے بُروشے دست ءَ اِنت تو مُلک ءَ هیروینی ے نہ بوتگے شوم مردم اینچو هم بے مارشت مبات ، ترا باید اشی ءِ سرا رهم بیتکیں انچو کہ منا تی سرا بزگ هم بی ءُ بد هم پیداک اِنت “
ارباب ءِ نام ءِ گرگ ءَ آی ءَ انچو بَد بُرت چوکہ گُلامے وتی واجہ ءِ نام ءُ وپاداریں کُچکے وتی واهنُد ءِ دز جنگ ءَ 
” انان منی ارباب ! تو منی ارباب ءَ نزانے وسرا مردماں چی ءَ گُشے منی ارباب ءَ منی واستہ آپرین اِنت انی منی واستہ لیسن ءِ پرچی آں پچ کنگ ءَ اِنت اے مُلک ءَ تو لیسن گِپت بزاں تو یک دائمی ویزاهے گِپت ” 
” گُڑا تو وت نہ گُشت کہ اے شریں کارے”
” بلے منی ارباب ءِ سنگتے همے کار ءَ کنگ ءَ اِنت ” 
” هاں بلے گُڑا انچُش بُگش پُل تو بل شگالا ءُ مولداں اشانی جن وت چو پکگیں ئیک ءَ انت ءُ اشانی کانود ءَ هم مان انت کہ اگاں دروازگ بندیں کڑکی ءَ هم دور کُت کنے پہ مجبوری پرچہ دانکہ چہ وتی چیز ءَ شموشکار مہ بے تی دلگوش دگہ نیمگ ءَ مہ بی کسانیں بلکں دستے بہ تاپ انت ءُ جنوزامے بلے سیر کُتگیں منا نہ لگی کہ چِل ءَ باریں ءُ ناروشت ءِ بو ءَ سگاریں مولداں گوں وپت ءُ واب بکن انت . بلے هیر تو گُم کن شگالا ءُ مولداں هال کن باریں چون گوزگایاں تی روچ ءُ شپ “
” اڑے جُست ءَ مکن یار مردم اے روچانی گندگ ءِ بدل ءَ بہ مُرتین ولله ” 
” چتو باریں ؟ “
“یار اے بچکان و تو زانے چونیں بے پروایان وپسان نہ وتی بستران چن انت نہ جاگہ ءَ روپگے جن اَنت نی ما و هما چمدار بلوچ ءَ گُشتگ چمداری کُچِک ءَ سگ اِتگ نی من مجبوراں کہ اشانی دُرستیں کاراں من بکناں ، 
اے پدا نُرونڈاں تو زانے کہ نُرونڈگ منا وش نہ بی همے نُرونڈگانی دیناں من وتی پُریں دُکانے بکشات مُلک ءَ ، 
هو اڑے مُلک ، مردم وتی بادشاه وت بیتگ، انگت واب ءَ پاداتکگے ، تِرّا تِرّ بیتگے مات ءُ گُهارانی سرا زهر گِپتگے واجہ ءِ پُچ اِستری نہ انت واجہ ءِ نگن سرتگ انت نی بورے ناں ، کاران دگہ هراب کن انت کوڈ مئے سر ءُ گوُشاں لگ انت ، گُشاں چُک ءَ بہ پهمیت نشار نی همے هساب انت توے پُلّے ،
دوشی یکے ءَ پان ءِ تُک چاے پیالهے ءِ تها کُتگ انت ءُ چیر داتگ انت من بے هال بیتگ انت لوگ ءِ روپگ ءَ بیگاه ءَ اشان لوگ رُپتگ باجی من اولی برا زهر گرگ ءَ دیستگ ایشی ءَ انچو ن انچو نُرنڈتگ من پشلی ءَ زمیں چُنڈتگ “
“آ وا زانت کہ تو وا پان نہ ورے “.
” من اڑے همیشانی شومی ءَ پان یل داتگ ابزل جنگ ءَ یاں چیروکای ، (ابزل یک هُشکیں تمباکے )
آ نُرونڈان ات ءُ ما میتگ ءِ دمکان گولگ ءَ اتیں ، جاهے سگے ءُ جاهے پیشی ے چُک ءُ چوریگ مهلوک وتی لوگانی دپ ءَ . 
کسے وتی گاڑی آں شودگ ءُ کسے درءَ روگ ءِ تیاری ءَ ات همینچک گاڑی کہ ما دیست گیشتر جنیناں گوں اتان . 
روگ ءُ آیگ ءَ ات . 
.بازیں لوگانی درانی کش ءَ سارتیں آپ ءِ نل جتگ ات ءُ لکتگ( میاه شرب ) ورگی آپ . اے میاه اول سرا کہ من دیستگ ات تہ هیراں بوتان کہ همینچک سبزیں رنگ ءِ آپ ءِ ٹانکی اتان اشانی سرا همے لبز میاه شرب لکتگ ات. من اے زُرت ءُ میاه شرپ کُت ءُ دل ءَ گُشت اے سکیں سیر ءُ آبادیں بلاهیں سیٹے کہ اے مُلک ءِ دُرسیں آپ ءِ ٹانکی همیشی ئیگ انت .
پدا منا سرپد کنگ بوت کہ اے ورگی آپ ءِ ٹانکی انت ءُ دگہ یک زردیں ٹانکی ے کہ میاه غیرشرب انت آ گٹر ءِ آپ ئیگ انت . اے مُلک ءَ کُلیں کار کُتگ انت بس سیورئیج گٹر لیں گندیں آپ ءِ کلمیر نکشتگ نزانان چی ءَ ، مے اے بیگاه همے میتگ ءِ دمکانی وال کنگ ءُ سنگت ءِ کُپ ءُ نرڈان گوں گوست ما وتی وهد ءِ هساب ءَ وتی جاهاں شُتیں.
(روان انت )