آزمانک : پُرس
هسابجار
آ مردمانی تها نشتگ ات بلے جند ے ادا نہ ات ، آ جیڑگان وتی امبازاں رُپتگ ات ، کسی سُد ءَ نہ ات کہ کے چہ کجا اتک ءُ کے کجا شُت ، بس آی ءَ گهے گهے همے سما بوت کہ مردمانی دیوان انت ، نندگ ءُ بادیگ انت ءُ رو ءُ آئیں ، دست داروکای انت . چاه ءُ آپ انت . گپ ءُ رپیں –
همے دمان ءَ یکے کئیت ءُ آی ءِ کش ءَ نندیت ءُ دست ءِ بڈا جنت آی ءِ سپر ءَ کوتا کنت ءُ مردمانی تها اواریگیجت ، گیروشگے کنت ءُ آی ءَ دیما ایریں چاه ءِ ترانگ ءَ پرینیت . چاه ءَ سک دیر گوستگ ات کہ سارت بوتگ ات –
آ دمانے ءَ گوں وتی کش ءِ نشتگیں سنگت ءَ دلگوش بیت ، بلے کاپر ءِ کش ءَ کچکانی رمے ءِ گوزگ ءِ گندگ ءَ کہ منڈے ءِ رند ءَ تچان اتان ، پدا وتی هیالانی دگنیا ءَ ایر کپت –
مردم درست کچک جوڑ بوتگان . هوس بی بیت کہ لب ، پرایان هڈ ءُ منڈے ءَ گیشتر ارزش ندران . پرایاں دگہ هچ پشت نہ کپتگ بس وتی هلاهوشیں تُن ءِ پروشگ آیانی مستریں هستی انت ءُ همے آیانی زندگ بوهگ ءِ مستریں پجار انت ، آ همیشانی تها وتی جند ءِ شوهازگ ءَ دز گٹاں ، چے ازت ءُ چے شرپ ءُ چے دین ءُ چے دُگنیا ، همے دمان ءَ آی ءِ دپ ءَ چہ همے دانک یهبر ءَ لگُشیت ” لهنتیں گلامی ءَ ” دیوان ءِ تها آی ءِ کش ءُ گور ءَ نشتگیں مردم کمے همای ءِ نیمگ ءَ دلگوش بنت ، بلے چہ آی ءِ بے تواری ءَ ، آی ءَ همای ءِ هال ءِ سرا یل کن انت – 
همے دمان ءَ یک وش پوشاکے کئیت دیوان ءَ سلامے دنت ءُ مردم دست دارگ ءَ بنا کن انت . پدا دیوان گون همے وش پوشاک ءَ دلگوش بیت –
آ گون همے وش پوشاک ءِ پهر ءُ شان ءُ دیوان دری ءِ گندگ ءَ گوں پدا دانکے دیوان ءِ مردمانی گوشانی میار کنت ” لهنتیں لگوری ءَ ” اے بری آی ءِ توار چہ پیسری ءَ تُرند تر بیت انچو سما بیت کہ اے دانک آی ءَ پہ زانت دور دات ءُ درستیں دیوان هاموش بیت بجاے آی ءِ نیمگ ءَ چارگ ءَ کُل وتی جند ءِ گورجیگ ءِ پٹگ ءَ لگ انت ، بس هما وش پوشاک وتی چماں سک کنت ءُ همای ءِ چارگ ءَ لگیت ، آی ءَ همے گمان ببیت کہ اے مرد منا توازه کنگ ءَ انت ، پرچہ کہ اے هلک ءِ کماش منا ءُ منی موجودگی ءَ چُش بوگایں دمانے ءَ آ بے توار بیت ءُ نندیت ، بلے دمانے ءَ پد دیوان ءَ رُکست کنت ءُ گوں وتی همریاں پاد کئیت ءُ روت –
گوراگے بال کنان کئیت همے دیوان جاه ءَ پشت لوگانی پیژگاه ءِ ولایتی درچک ءِ سرا نندیت .
آی ءَ لوٹ ات کہ بروت همے گوراگ ءَ سنگے بہ جنت ءُ بالے بہ دنت .
بلے آ چہ وتی جاه ءَ پاد نہئیت ، دیمے گوں همے گوراگ ءَ بیت ءُ چمان سک کنت ءُ زهر کنکی همے گورگ ءَ چارگ ءَ لگیت ، آی ءِ هیال ءَ درسیں شُمی آنی بُن همے گوراگ انت ، همے سیاهیں گوراگ . اگاں آ روچی گوراگ میاتکیں بان ءِ بُل ءَ مہ نشتیں ءُ مہ کُراک اتنے بلکن مرچی اے دیوان اے کاپر ءِ چیر ءَ نہ بوتگ ات ءُ من تهنا نہ بوتگ اتان –
آی ءِ کش ءَ نشتگیں سنگت ءَ کہ کمرزانی جتگ ات ءُ نشتگ ات چہ چاهی ءَ دو چاه ے تلب کُت ءُ گوں وتی سنگت ءَ درائینتے ، 
” چے جیڑهگاے کی ودار ءَ تی چم راهی انت اینگو چے چارگاے . آی ءَ هم هما نیمگ ءَ چار ات کہ آی ءِ سنگت چارگ ءَ ات .دیما بید ء همے ولایتی درچک ءَ گوں زردیں پُل ءُ شنگراں دگہ هچ نیست ات کہ آی ءِ ناکو ءَ آی ءِ توم چہ دبئی ءَ آهورتگ اتان ءُ یکے وتی بان ءِ پیژگاه ءَ کشتگ ات ، اے درچک ءُ آی ءِ ناکو ءِ جنکیں چُک همسرو اتان ، آی ءِ سنگت ءَ همے گمان کت کہ آ همے درچک ءَ چارگ ءَ انت کہ سنگت ءِ چَک جنگ ءَ کمو پیسر گوراگ ءَ بال کتگ ات –
آ هاموش بوت ءُ پدا وتی دیم ءِ چاهے چست کُت ءُ سنگت ءَ چاه ءِ ورگ ءِ گُشتے –
آی ءَ نہ دلکشی وتی دیم ءِ ایریں چاه ءِ پیالہ زُرت ءُ گُلمبے گِپت ءُ پدا ایرے کُت ءُ آهسردے کش اتے گوں اُپارے ءَ گُشتے 
” لهنتیں گوراگ ءَ ” اے بری آی ءِ توار همینچک جهل ات ءُ پُرشتگ ات کہ چیزے هما مردمانی گوشاں کپت کہ گونای ءَ دلگوش اتان ، اے مردمانی تها یک ءُ دو مردم انچین اتان کہ پہ زانت آی ءِ آتراپ ءَ نشتگ اتان ءُ آی ءِ سُر ءُ پُراں دلگوشی ءَ گوں چارگ ءَ اتان – 
آ چرے کلاں بے سما گوں وتا جنگ ءُ مِڑا ات . آی ءِ دماگ ءَ بس هما دمان ءُ هما سهت کید اتان . کہ آی ءَ چہ دُزه ءِ زراب ءَ گیش ازاب دیهگ ءَ اتان ءُ آ همے ازابانی زر ءَ اُژناگ ات ، هر هما ترانگ آی ءِ رگ ءُ بنداں چو سے براگیں چیلِک ءَ تنچگ ءَ اتان کہ گوں وتی زند ءِ همسپر ءِ هما لزتاں دُچار بوتگ ات –
هر هما درد ءُ توراشت ءُ گمنامیں چیهانٹ کہ تهاریاں گوں پیوست ات انت ءُ چہ همے ٹپ ءُ ٹور ءُ برهنگیں میّت ءِ دزکپگ ءَ پدّراتان ، آی ءَ چو جلّک ءَ چکرینگ ءَ اتاں ، آ وتی اندر ءَ چہ پیچ ءُ تاب ورگ ءَ ات ءُ چو اشکر ءَ روک ات – 
جهل بیگاه ءَ دیوان گوں سُچوکی ءِ بوهاں آتار ات ، نیوگ پلیٹانی تها بهر ءُ بانگ بوهگ ءَ اتاں –