شائر: میر نواب میر ۔ 
        “گوشکند”
گار اِنت منزل ءُ کور اِنت راہی، نی ڈُھلیں
جِند بِہ کنت جندءَ گوں دَگائی، نی ڈُھلیں
لانک بَستگ مِیدؔءَ منی پہ نیلّیں زرءَ
اُژناگ مہ کنت دریاءِ ماھیؔ، نی ڈُھلیں
کوہءِ مردم ءُ کوہیؔ بَچکّاں دیوان کتگ
نہ تَریاکی ءُ نہ مَن چاھؔی، نی ڈُھلیں
نوک سِیریں جِنکّءِ مرد وتئ پاداناں بِدار
امباز بِہ کنت لُنٹاناں بِجائی، نی ڈُھلیں
مَست اِنت کُرَّگ، بوراں وتئ  گُواجار بُرتگ
اَپسانی چُکّاں ھَر کہ بِہ زائی، نی ڈُھلیں
پَلِّیرؔی ءُ ڈَکّؔاں، چم تئ ھر روچ  سَکّاں
گوؔادر دیستگ نہ ھَلوائی، نی ڈُھلیں
ٹُنگ ٹُنگ مہ کنت نَدکار منا گوں چمّاں وتئ
شئیرءِ گُشتگ اللہ ھُدائی، نی ڈُھلیں
من گوں جنگلءِ گولاں دوشی گپّ جَتگ
اِنسانءِ کَندگ جِنّءِ دَائی، نی ڈُھلیں
دنیا وَ منی گپّانی سرا کُونڈُک دنت
شائر منا پہ شئیر گَلائی، نی ڈُھلیں
تولَگ گوں کُچِکّاں اَتک منی شہرءَ مرچی
جنگلءِ شِیرؔءَ کُت روباہیؔ، نی ڈُھلیں
اِے دِرتَگ پُچّ اِیں نوؔابءَ دنیا کار مدار
کُٹّ بِہ کنت تئ سَرا بِسائی، نی ڈُھلیں