چہ وتا گسر کپتگ ات
آزمانکُک
( هسابجار )
آئی ءِ سر جهل ات ءُ آ رواں ات ، یک ناگهانی تُرسے ءِ آماچ ات ، ءُ هر چُنت کہ دیما جُنزاں ات گاماں تُرند تِر کنان ات۔ آ سک تُرند روان ات بلے در هیال ء وت هچ شُت کنگ ءَ نہ ات بازیں گُشادیں گامانی روگ ءَ ہیدے ءَ سٹتگ ات ، بلے روان ات، روگ روگا چہ وتا شہگوست ، داں هوش ے کُت، چہ وتا دیر شُتگ ات ، پدا بیرو کنگ ءُ وتی دزگرگ ءَ آئی ءِ راه ءِ دیما ہیدانی شاهکورے ملان ات۔
کور ءَ زانتگ ات کہ آرا چہ آپ ءَ بیم کیت ، پمشکہ کور ہم هچ مهتل نہ بوت پہ آئیءِ گٹ کنگ ءَ – 
آ چہ ہما روچءَ کور ءَ گٹ اِنت