من۔ سیمی بھر ۔عُمرمراد
ما  چَہ تُربت ءَ مگرب ءَ کوچ ءَ سوار بوت ایں  ۔من چہ کوچ ءِ لیٹءُ بتیاں ،  پُل ءُ شوشِنگاں ابید دگہ ھچ چیز نہ دیست کہ تھار اَت ڈن ءِ ندارگ گندگ نہ بوت اَنت ۔گوں نورخان بزنجو ءِ سؤت ءَ  وَت ءَ دلگوش کُت”باندا کہ سرگراں سپرءَ یار زندگی“ منی ارواھ ءِ ٹپاں واد پِرّیچان اَت ءُ دلءِ ریشاں ملم مُشان اَت ، تاں اورماڑہءَ سر بوت ایں ۔
ایرؤکائی بوت منی زند ءِ اولی رنداَت کہ من ءَ تیاب دپی گواتے ھلوت کنان اَت زُلپ بوئیں نمبے منی باتن ءَ ایر رچان اَت ، من گوں ھمے زلپ بوئیں نمب ءُ زرکوش ءَ اجب بے چاڑیں چاڑے مارگ ءَ اِتاں ۔یک وھدے کوچ گاڑی گوں رنگ رنگیں لیٹاں اَنچو باز بوت انت من ھچ زانگ ءَ نہ اَتاں کہ مئے کوچ کُجام اِنت من ءَ ھمے کلاک ءَ اورماڑہ ءِ وشبوئیں ندارگ بھشتیں مارشتے دیان اَت ۔من پَہ چم ھچ نہ دیست بلے وشبوئی ءِ زیمر،  زُلپ بوئیں نمب ، منی ارواھ ءِ دمکاں شھم کنان اَت۔
وَرَگ ءُ چَرگ ءَ رند کوچ والاءَ مارا توار جَت کہ سوار بہ اِت  روگ ءَ ایں ۔ما سوار بوت ایں  تاں کلاکے کوچ شُت ، کوچ ءِ سواریں مردُم گیشتر کہ واب کپتگ اَت اَنت یا نیم واب اَتنت کوچ ءَ لھتے شرنگیں سینگارتگیں جنک ھم سواراَت ، زِر نمب ءُ جنکانی مُشتگیں عطر ءُ سئینٹانی بو ھواراَت اَنت ۔
منی اُمر اے وھداں نہ زاناں چُنت سال ات بلے  من وتی ورنائی ءِ گروناکیں موجانی تہ ءَ اَتاں۔ کوچ ءِ ڈلیور ءَ توک ءِ مزنیں بتی کُشت اَنت کسانیں سبزُکیں بتی روک اَت اَنت من ءَ  ھچ واب نیاھگ ءَ اَت۔ منی جُھد ھمیش اَت کہ من جنکانی نیمگ ءَ مہ چاراں کہ وتی مَنّ ءَ من یک اِشکی ءِ منوک اتاں بلے  ورنائی ءِ ھوسناکی زوراک اَت منی چم پہ زور ھمے جنکانی چِھرگاں سک بوت اَنت بلے  منی ھیال ءَ اے جنک کُل وتی اسل رنگ ءَ نہ ات اَنت ایشانی چھرگ گُشئے پَلسٹِکی نکلی چھرگ اَتنت وت سنگاری ءِ رنگ ءَ اتنت اسلی ھُدا جلوھی مان نہ ات اشانی چھرگاں بلے  پدا ھم زِرنمب ءُ جنکانی سینٹانی بواں منی بالاد وشنود بوھگ ءَ ات من نہ زانگ ءَ اتاں کہ چے بجیڈاں نورخان ءِ ھمے سوت ءَ پدا منا گوں وت بُرت،،،، تئ سوچنیں دردانی اکس ءَ چون زبان کشّیت گوں من تاں نہ بیت کسّہ،،،، سنگین ایں شپانی گَم نازُرکیں سباہ ءِ پُل تئ مہر ءِ ھبر گران اِنت،،، گوں اے سوت ءَ من مُنیرمومن ءُ نوخان بزنجو ءِ باروءَ جیڈگ ءَ لگ اتاں ءُ وتی دل ءِ تہ ءَ ھما مردمانی سرا ابرت گِرگ ءَ اتاں کہ دائم گُش انت مُنیرءِ شائری پھمگ نہ بیت من وتی بابت ءَ ھیال کُرت کہ من انوں گوں ابرم ءِ کؤش ءُ انسانی رنگ ءُ جلوھانی نہ گیشگ ءِ تہ ءَ گاراَتاں مُنیرمومن ءِ شئیر ءَ چون گوں منی اروھ ءَ تران کُرت منی مارشتانی زُبان جوڑ بوت ۔
ھئیر ھمے پیم ءَ تاں  ما کراچی ءَ سر بوت اِیں۔  روچ ءَ ٹِک دات ءُ سُھب بوت ۔مراد علی ءَ سوزکی یے  گپت کہ لھتے ناہ ءُ دان ئِے چہ مکُران ءَ گون اَت ما ھمے سوزکی ءَ سوار بوت اِیں ۔ مردمانی جنگل ءَ مان دیان اَت ایں تاں کَلّری ءَ رس اِت ایں ،اوہ اوہ، اوہ ، مکسِک مئے دپ ءُ دیماں انچو بال ات اَنت کہ  مکسکانی رُمبانی توار ءَ گرندگہ مان اَت۔ انچوش گُمان بوت گُشئے کیلکورءُ کولواہ ءِ گَلہ ءِ رون ءَ درُوچک بال اَنت ءُجَھل ءَ گَٹرءِ آپ چو ڈُونڈ ءَ بو ءَ اَت ، بُرز ءَ پانی تُک انچو جھل ءَ چو چرز ءِ گُو ءَ رچان ا ت اَنت۔  کانگی ئیں مُرگ ھم بال ات انت۔ دمکانی تہ ءَ لھتے موالی کپتگ اَت ،لھتے تُپنگی گردگ ءَ اَت ھمے تُپنگی گوں مراد علی ءَ سلام ءُ دُوا بوت اَنت ءُ کنداِت ءُ گُشت اِش گوارکؤ مکُران ءَ پنڈگ ءَ بوتگ ئے ، مئے ناہ ءِ بھر ءَ بیار مراد علی ءَ گُشت بے پکر بہ بئیت ۔ ما لوگ ءِ تہ ءَ پُتِرت ایں۔
من مراد علی ءَ چِہ  جُست کُت ؟ اے تُپنگی بے وردی چونین اَنت؟
مراد علی ءَ گُشت بس بچار تو چے چے گندئے ، ترا من ھرجاہءَ پیشدارآں،ھر گپ ءُ کسّھاں کارآں ، بلے  ترا چو باور انت کہ اے مردُمانی جنگلے ؟ من گُشت ھؤ مردمانی، مکسکانی، کانگی آنی، منی دم ڈکیت ادءَ ۔ گُشت ئِے من ترا ھمے واستہ آورتگ گوں۔