، آزمانکار: گوھر ملک ، آزمانک سَنّٹ
درا چہ منی گس ءَ تو منی زند عذاب کرتہ ”نزانیں ھماچونیں شومیں روچے ات کہ من گوں تو آروس کرت“ اے د ہ سال ءِ تھا من ءَ کجام وشی داتگ بگش،جت ئِے چیھانٹے،پدءَلگتے جت ئِے۔آ کپت ناشتیں زاہ چوھار ءُ ہیروپ ءَ چہ آئی دپ ءَ دراہگ ءَ اتنت۔آچو بُت ءَ لٹ ءُ لگتانی چیرءَکپتگ ات۔بلے چہ دپءَ ئِے افیلءُ ابوئے درنیاہت۔اے چہ ماھے ءَ زیات ات کہ آئی ورد ءُوراک زاہ ءُ مشت ءُ لگت ات۔بلے مروچی لٹ  ئِے سربارات۔
آئی زانت کہ منی ھم جوابی آئی زہر ءِ آس ءَ چوگاسٹیل ءَ تیز تر کنت۔بدتر گنوک بیت۔جت،جت تانکہ وت دم ئے برت۔لٹ ئے چگل دات تاں در وازگ ءَ شت۔پدا پترات ءُ آہت۔”من واپسی ءَ ترا اِدءَ مہ گندیں“ اگاں نہ چہ من ءُ گندگ کس نیست“ ءُ چہ دروازگ ءَ دراہت۔
؎            آڈگار ءِ سرا چو مردگ ءَ تچک ات۔آئی ھڈ ھڈ ءُ بند بند چہ درد ءَ پرشگ ءَ اتنت۔ آئی وتی چم نز کرتنت۔حمز ہ گشیت تو منا ”وشی“ نہ داتہ آئی ہد ءَ وشی چی ءَ گشنت“؟ گوں آئی کہول ءَ یکی ءُ تپاکی نان ءُ ُدیگ،رپت ءُ روپ،ششت ءُ شود،مھمان داری،مہر ءُ دوستی،من وتی جان وار کرتہ بلے آئیءَ را آسودگ کنگ ءِ جہد کرتہ بے چہ آئی رضا ءَ من وتی ماس ءُ پس ءِ چارگ ءَ ھم نہ شتگوں۔حمزہ ءِ نز ءَ وشی ءِ کیاس ءَ لیکوچے اِنت؟آ وشی چی ءَ گیشت َ؟ آئی ءَ منا جت البت گوں خدا ءَ کیا دست ءُ ُدعواست۔
پدا آئیءَ را وتی کسانی دل ءَ آہت۔ولی کہ آئیءَ را جت ءُ آگریت تہ ماس آئی سر ءَ بگل ءَ کرت ءُ گشت۔ولی ترا گوھار دل بیت۔گوھار گوں تو پاِدءَر نہ بیت تو نزانئے گوھار تئی گس ءَ مھمانے۔آئی ءَ ماس ءَ راگلاش کرت ءُ گوں آئی گشان ءِ لمبا وتی چم پھک کرتنت۔گشت ئِےاما من ترا ابا ءُ ولی ءَ نیلیں ءُ ُدگہ جاگہ نہ روین۔ماس ءَ آئیءَ را بگل ءَ کرت ءُ ُسر ءَ چک اِت۔وھد ءِ گوزگ ءَ دیر نہ لگ ات گش انت جنک چو کشار انت زوت رودیت وھد ءُ پاس ءُ ماہ  ءُ سالانی پراگاں سوار بال کناں ء َ شت انت۔
درستیں جنکانی وڑ ءَ آئی مجگ ءِ تھا اے ہبر چہ کسانی ءَ رودینگ بوتگ ات۔ کہ جنک ءِ گس آئی مرد ءِ گس اِنت آوتی دلءِ تھا وتی گس ءِ سنیگارگ ءُ پلگارگ شروع کرتگ ات۔ءُ ُوتی ھیالانی ”واجہ“ ءِ ودار ءَ ات کہ کدی کیت ءُ آئیءَ را بارت ءُ گس ءِ بانک کنت۔
پدا ھماروچ اہت کہ آ پہ وشیں روچانی امیت ءَ یک بدیں (ڈنی) مردے ءَ گوں وتی پلگارتگیں گس ءِ روگ ءِ تیاری ئے کرت۔کہ آ گس آئی وتی گس ات۔دسگُھاراں آئیءَ را سمبہینت گش اَنت بانور ءَ تاں سے روچ ءَ پری وتی رنگ ءَ دینت۔ بلے آھوکیں وھد ءُ آکبت ءِ ویشانی نور ءَ چہ آئی دیم وت چار دہی ماہ ءَ روشنا اَت۔ دسگُھاراں گشت کہ چماں پچ مکن ئے کہ سال ڈکال بیت بلے آوتی وشیں وابانی ساتگ ءَ پہ وتی چم نزکرتگ اتنت کہ چوش مہ بیت کہ واب چہ آئی چما بہ رچنت دسگُھار انی گشگ ءِ پدا آگوں زور ءَ وتی چم پرتکنت۔پدا دسگُھاراں قرآن شریف سبزیں  تاک ءُ اسپیتں تاسے ءِ تھا ساپیں آپ آورت ءُ گشت نوں چماں پچ کن۔آاول بسم اللہ کرت ءُ چماں ءَ پچ کرت ءُ قرآن ونت ءُ چہ خدا ء ِ کرا وتی وشیں روچانی دعائے لوٹ اِت۔آپ ئے چاراتنت ء ُدعا ئے کرت۔کہ یا اللہ منی ءُ حمزہ ءِ دلاوت ماں وتا گوں چو آپ ءِ وڑا ساپ بکن ئے،سبزیں تاک ئے چاراِت ءُ ُوتی زند ءِ کشارانی سبز بوہگ ءِ دعائے کرت ءُ پدا آ وتی ماس ءُ پس،براس ءُ گوھارانی مہر من دل ءِ یک کنجے ءَ بند کرتنت ءُ گوں حمزہ ءِ یک نوکین ءُ ُوشیں زندے گوازینگ ءَ پہ اے گس ءَ آہت ماس ءُ پس ءُ دنیا ءِ گشگ ءِ پدا اے آئی وتی پشتءَ تیرونکے دات۔آئی ءَ دل ءَ گشت بروماس ء َ گٹ ءَ بگر ءُ بگش ء ُجست کن ماس شماگوں بے وسیں جنکاں چی ءَ دروگ بند اِت ءُ آوان چہ وتی گس ءَ کش اِت۔ پس گش اِنت کہ جنک ءِ گس آئی مرد ءِ گس اِنت،مرد گیشت ”درا چہ منی گس ءَ“ اے گس کہ منی اِنت ترا ھاکمیت کئے ءَ داتہ جن مالے پہ بھارسیت انچو کہ گس ءِ دگہ مال ءُ ُاسباب پہ منی مرضی ءَ گس ءَ ایر اَنت۔انچو جن ھم پہ منی مرضی ءَ  اِنت دوست نہ بوت گلینین ئِے بدل ءَ ئِے دگرے کاریں۔
آئی دل ءَ شاہ گل ءُ زینت آہتنت،گشئے آئیءَ را نپتے ءَ گول جت تراس ئے کرت ءُ نشت شاہ گل ءَ سال ءِ چکے آورت بلے لاپ پر ءُ کٹ خالی ات چک ئے سرنیاہتنت۔ڈاکسراں گشت مرد ءُ ُجن ءِ ہون برابرا نہ اِنت۔مرد ءَ علاج نہ کرت۔گشت ئِے ھمے زران کہ پہ علاج ءَ ڈاکسراں بدئیں پرچہ دگہ جنے کن ایں اش شاہ گل ءَ گلینت ئِے شاہ گل چہ گماں گنوک بوت۔زینت ءِ گناہ ایش ات کہ آئی ءِ جنک آورت بلے مرد سُھنان ئِے دات بلے من۔۔۔۔؟ منی گناہ چی اِنت؟
دروازگ ءِ درہپارگ ءِ توار بوت۔آئی ھیالانی بندیک ءِ اڈتگیں تار تر ہکارگ ء َسست،حمزہءَ پدءَ  ھبرکرت تو انگت ھمِد ءَنشتگ ئے ”سنٹ“ آئی دل ءَ ھم پاھار کت۔
”تو گوں  خدا ءِ خدائی ءَ دعوا بکن کہ ترا عیب ئِے مان کرتہ من ءَ چی ءَ جن ئے۔تو چکے منی لاپ ءَ بدئے من چوں پیدائِےنکنیں شما مردین ھردو بہ ءَ جنین ءِ سرءَ جن اِت۔شما ھم بندہ ات۔شما بیمار نہ بئیت۔ چے خدا شما ر سنٹ کرت نہ کنت؟ شما چہ حدائی کاران چی ءَ میاری بیت۔“
ڈاکٹر ءَ ترا چی گشت۔تئی دل ءَ منی سئی نہ اوں“ وتی عیب ءَ منی سر ءَ تپے“ پاد آہت ء ُ گوں حمزہ ءَ دیم پہ دیم ءَ اوشتات من ءَ یلہ دئے۔دگرے گرئے پدا آئی سرا ”سنٹی“ دوبہ ءَ جن ئے؟
حمزہ گنوک بوت دات ئِےکہ دو دستی تیلانکے آدور ءَ شت ءُ کپت :”گشی ڈاکسر گوہ ورنت جک جننت دورگ بندنت ڈاکسر“ چے تو ڈاکسرانی ہبراں دروگ کنگ نہ کرت ئے ھیاِدءَر ءُ پارسا تو بوتگ ئے۔من ترا گوں وتی دوستاں پجاروکی چی ءَ کرت“ چے تو چہ آوان پہ من اینچوکیں وشی یے گپت نہ کرت۔من ترا پہ زانت گوں آوان تھناکرت بلے تو۔۔۔۔۔اے ھبر نہ اتنت کہ چہ حمزہ ء ِدپ ءَ درآہینت گشئے سرپ اتنت کہ حمزہ آئی گوشانی تھامانزیچگ ءَ اتسش آئی سراگش ئے گروکے کپت۔ارس ئِے چمانی تھا ھُشک بوتنت۔نک ئِے تاں نادوک ءَ  چو جور ءَ تھل بوت ٹیلگ  ئِے درگڑ ہنت حمزہ ء ِتوار دور چوکہ چہ جھلیں چاھے ءِ تھا بیت آئی گوشاں کپت برومن تئی سُھن داتنت سھن داتنت آئی چارجنک اِنت بچے بوتیں بلے مرت۔حمزہ مزنیں دینداریں مردے حج کرتہ۔درستیں مردم حاجی صاحب گشنت  ئِے پیش امامیءَ ھم کنت دگہ جنے گپت ئِے بلے اے ھم آئی کسمت ءَ سنٹے بوت۔
گچین چہ زند ءَ گورگند۔ ردءُ بنددیوک۔مجاھد بلوچ