شہدادءِ نامرادیں واہگ
نبشتہ کار : فقیر شاد
شہداد روبرکتی بلوچستانءِ شہر کاروانءِ نندوکیں مردے بوتگ۔ اے شعر آئیءَ وتی سرءَ پر بستگ۔ وہدیکہ آ جوان بیت گُڑا اُمیت کنت کہ وتی ناکوءِ جنکءَ زامات باں۔ پرچا کہ آ کسانیءَ ہمائیءَ گْواجار داتگ ءُ ہمائیءِ نامگپت بوتگ۔ آ یک روچے وتی مردماں زوریت کہ برین ات ناکوءِ گْورءَ مروچی من وتی زاماتیءِ گپءَ پکا کنائیناں۔ وہدے آ گوں مردماں اودءَ روت رسیت، گُڑا آ ایشاں برنت پہ لوگءَ نادینگءَ ۔انچو کہ اے ماں لوگءَ پترگی بنت گُڑا آئیءِ ناکو ءِ لوگبانک گوں دگہ لہتیں جنین آدمءَ ماں لوگءِ کشءَ گدءِ دوچگءَ بیت۔ ناکوءِ جن ءِے زانت کہ مرچی اے پہ زاماتیءَ اتکگ ءُ ہما دمانءَ کشوکانی شہدادءَ را شگان جنت ءُ چو گشیت۔ ’’مرچاں جنک ہوت ءُ سَنگّلو لوٹنت یا ہماہاں کہ بصرہ ءُ بغدادءَ کارءَ انت ءُ چو تویں وار ءُ نیزگار ءُ حیرانیں مردماں کئے زِیر یت‘‘ ۔
گوں ہمے گپانی اشکنگءَ شہداد زانت کہ آ منءَ گشگ انت  ءُ گوں وتی مردماں گشیت ما ءُ شما پہ اے کارءَ اتکگیں ۔ مئے اے کار نہ بیت ءُ من زاناں کہ اے منءَ نہ زورنت۔ شر ہمیش انت کہ ہچ مہ گش ات کہ ما وژنامیں ءُ پہ وژنامی پادکائیں کہ پہ ما گہتر انت۔گُڑا آ زاماتیءِ باروا ہچ گپ نہ جننت ءُ چہ ورگ ءُ چرگءَ پد مردماں اجازت کننت ءُ پاد کاینت۔
چہ لہتیں روچءَ پد شہداد وام  ءُ شامے کنت ءُ وتی نولاں در گیج ایت دیم پہ بصرہ(عراق)ءَ روت۔ اودءَ آ ہمے شعرءَ بندیت ءُ پہ وتی ناکوزتکءِ سرءَ راہ ءِے دنت۔گُڑا جنک ہم دگہ مرد نہ گیپت۔ پرچا کہ آئیءِ نام گپت بیت۔ آ ماں بصرہءَ سک دیراں نندیت کہ آئیءِ مود اسپیت بنت ءُ آئیءِ جند ہم چہ سانگ ءُ سورءِ حدءَ گْوزیت ءُ پیر ءُ عاجز بیت۔ رندءَ آ وتی ملکءَ وہدے واتر کنت ءُ کیت۔ گُڑا جنک ہم سک پیر بیت  ءُ ہر دو چہ سورءِ حدءَ گْوزنت۔ ہمے رنگءَ دوئینانی مراد حاصل نہ بنت۔
گیچین چَہ میراث ءِ چارمی ورژن ءَ