بلوچی شاعری ءِ اوشتانکءُ مئے گوادرءِ شاعر
نودان بزگ
دگنیا ءِ کلیں لبزانک اوشت ءُ روان ءِ آماچ بوتگنت وتی وتی راجدپترانی تہا۔ اے اوشت ءُ روان ءِ تہا لبزانکءَ وتی چاگردءَرا ھم سیتءُ نپ بکشاتگ۔ لبزانکءِ اوشت ءُ روان فردی ءُ اجتماہی حوالہءَ بیت۔ اجتماہی حوالہ اگاں چارگ بہ بیت گڈا فردی زمہ واری پیلو نبوئگءَ اجتماہی حوالہءَ لبزاک اوشت ءِ آماچ بوت کنت۔
بلوچی لبزانک ھم چہ اوشت ءَ نہ رک اتگ اگاں اشیءِ راجدپتر چارگ بہ بیت۔ اے لبزانکءِ ردانکی تہر گیشتر اوشت ءِ آماچ بوتگ اگاں اے گوں شاعری ءَ دیم پہ دیم کنئگ بہ بیت۔ منی ھیالءَ چش پمشکہ کہ بلوچ ءِ تپ گیشتر گوں شاعریءِ دوست کنئگءَ بندوک بوتگ ءُ اے راجءِ سرجمیں راجدپترھم ترا چہ شاعرانی سینہ در سینہ ءَ اتکگ ءُ سر بوتگ(ادا پھلوان، دگہ بنگپے کہ آیا اے وت شاعر بوتگنت کہ ناں ؟)
کسہ گشی ھم بلوچی کوھنیں ردانک ءِ تہا یک بلائیں مڈی یے بوتگ بلئے اے گپ منّگی انت کہ اے کشہ جّن ءُ جاتیگ، پریانی بوتگنت کہ گیشتر بّلکاں پہ وتی نماسگانی وشنودی ءُ واپینگءَ گوشتگنت کہ آ ھم سینہ در سینہ آیان آیان داں نوکیں وھدءِ گولیں لکیرءِ تہا سر بوھگءَ پیسر وتی بامءَ دنت۔
گپ بوھگ ءَ ات کہ بلوچی شاعری ءَ کجام ھم کجام وڈا بلئے وتا رکّینتگ چہ اوشت ءِ وباءَ۔ منی ھیالءَ اے یک عادتے بوتگ کہ بلوچانی تہا است بوتگ۔ جنگانی کلوہ شعرانی دروشم ءَ یکے دومیءَراسر کنئگ بوتگنت۔ دیوانی تہا گپءُ گالاناں شعری وڈ ءُ پیم بزان کہ وزن ءَ کنئگ بوتگ ءُ گوشگ بوتگنت ءُ دگے دگے۔ بوت کنت اے کل مئے شاعریءِ نہ اوشتی ءِ سبب بوتگنت۔
لبزانکءِ اوشت ءِ آماچ بوھگءَ جتا جتائیں جیڈہ دیما کاینت ءُ سر کش انت۔
زبان ءُ آئیءِ لبزانکءِ سیادی سکیں نزیکیں ءُ مزبوتیں سیادی یے۔ زبان اگاں ڈالچارءُ وڈالاں بوت تہ من سرپد نباں کہ آئیءِ لبزانک دیمروئی کنت۔
لبزانکی چستءُ ائیرنبوئگءِ ھساب ءَ کہ بہ بنت گڈا لبزانک ھاکءُجس دیمروئی کنت! یک نیمگے تئی زبان ڈالچار دومی نیمگءَ لبزانکی چستءُ ائیرانی نبوئگ یا نبوئگءِ نزیک ءَ بوئگ گڈا ساھب چہ وتی لبزانک ءَ اوشت ءِ گلہ ءَ مکن۔ ءُ شاعر ءُ ادیباں چہ ھم اے گّلہ ءَ مکن کہ شما نبشتہ چیا نہ کنئگءَ ات یا شمے شاعری نزور ترْان انت۔
برزءَ لبزانک ءِ اجتماہی اوشتءِ آماچیءِ بابتءَ کسانیں چمشانکے پمشکہ دیگ بوت کہ منی اے نبشتہ یک گلّہے کہ یک شاعریں دوستےءَ را کنئگ بوھگ ءَ انت ءُ ھمے بنگپ ءَ گوں نزیک انت کہ آ ھم ھمے اوشتءِ آماچ ءِ انت گوں دگے چیزے شاعراں ھوار۔ اے مئے چاگردے یک سکیں کوھنیں شاعرے زانگ بیت۔ بلئے برے برے مردم ءَ انچو سماہ کپیت گشے زاناں آئی ءَ زیک شاعری بندات کتگ۔ تئی ھیالءَ اے شاعر کئے بوت کنت؟ بوت کنت تئی ھیالءَ دگہ شاعرے بئیت ءُ منی نزءَ تووتی جاہ ءَ بجاہ ئے پرچا کہ منی ھیالءَ ایوکءَ”واجہ” نہ انت کہ آ دو سالءِ سرا یک ءُ دو بے تامیں شعر پر بندیت ءُ وتا عاشرے لیک ایت۔ بلکیں دگے چشیں وتا وت گوشیں شاعر ھم باز انت۔
وانگ ؤ مئے چاگردءِ گرانتریں کار بوت ءُ پش کپت۔ گڈا من ھم ھمے تنّگیں چاگردءِ کسّیاں برے برے کہ تاکبندے،ماہتاکےءِ وانگءِ اومان بیت گڈا دانگ دانگے زوراں۔ چم کہ شاعرانی لڑءَ کپ ایت داں گنداں واجہے نام ہوار انت۔ تو سرپد بوتے ناں کہ واجہ ءَ چہ مراد کئے انت ؟ ناں؟ گڈا بزان کہ اے واجہ عبداللہ عابد۔ ھئو عبداللہ عابد۔ انچو کہ واجہے شعر ءِ بندانی نیمگءَ چم کپ انت ھیال دمان ءَ گؤستگیں دیوانانی نیمگءَ روت ءُ دپءَ ناگتءَ در کئیت۔ اڈےےے!!! اے شعرؤ عبداللہ ءَ پلانہ دیوانءَ ونتگ ات۔ پلانی ءِ آروسی دیوانءَ ھم ونتے، منی کشءِ مردم ءِ دپءَ چش دراتک۔
عبداللہ عابد تو بوان یار تو باز بوان۔ شعر چہ شاعرءَ ھیالءُ لیکہ، گالانی گنجے ءُ دگے باز چیزءِ لوٹءَ کنت۔ تو زانے شعر چہ شاعرءَ چی یے لوٹءَ کنت ؟ بل یار! تو نزانے بل۔ مردم ترا جست نہ کنت۔ آ چیزءَ کہ مردم وت بزانت ءُ پدا دومیءَ جستے بکنت وشیں گپے نہ بیت۔ عبداللہ باور کن اے وڈا کہ تو چلگءَ ات چش تئی سرجمیں زندءِ شعر یک وانگی یے ھم نہ بنت۔ مارا ہوش نہ کنت کہ تو کدی شاعری بندات کتگ بلئے تئی بے تامیں، (من نزانگایاں کہ کجام نامءَ بدیان اش) شعر دو(10) یا بیست (20) ءَ واللہ کہ گیش بہ بنت۔ بلئے دومی نیمگءَ عبداللہ راہی ءَ چہ تو پد شاعری بندات کت ءُ چہ تو سندءَ ھم باز کسان انت بلئے ما گندیں کہ تئی شاعریءُ آئی ءِ شاعریءِ تہا زمین ءُ آزمانءِ تپاوت است۔ آئیءَ وتی کتابے چھاپ ءُ شنگ کت نامءُ توارے سرجمیں بلوچستانءَ پروشت بلئے ترا انگت وتی چلّی ئیں پتلون پادءَ انت ءُ برے تو اے چارراہءِ سرا ءُ برے آ چارراہءِ سرا چوں سیاؤ گنوک ءَ اولاکاں ھسابءَ ئے۔
عبداللہ جان دلءَ میار برے برے مردم نشہ کہ بیت گڈا نزانت کہ کئی کئی گّلہ ءَ بہ کنت۔ بلئے تو اگاں لوٹے کہ نامدار ببے گڈا چار چوریگانانی تہا چار بے تامیں شعرءِ وانگءَ تو نامدار نبے بلوچی لبزانکءِ تہا۔ بوت کنت اے گونڈو واہ واہ بکناں پہ تئی شعراں بلئے یک شاعرے زار زار کنت دلءَ تئی اشکنتءَ رند۔
عبداللہ تو اوشتءِ آماچءِ یار۔ من زانت نکناں اشیءِ سبب چی انت گوں تو
بلئے، 
وانگی انت، زانگی انت ہشکیں پیّتاری کنئگی نہ انت کہ شعرءِ مستریں لوٹ زانتءُ زانگ انت، پیّتاری نہ انت جگر۔
سلامت باتے۔