ھشتمی بہر (من ھم لانچءِ سرا دبیءَ رواں)
سپر نامگ………………………. رفیق چاکر
دلءَ دریکگ بندات کُرتگ اَتءُجان چہ ھیدءَ شُلُنچوک اَت.ھر یکے گوں گِللوتگی چماں دومیءَ چارگءَ اَت.ما زانت کہ بنگالیءَ وتی کار کُرتگءُ ما پہ بُنکی شُتاں.کمے دلءَ گُشت کہ تچاں بلے پدا گُشت کہ تچاں کُجا رواں. سپاھیگ چو کُچکءَ منی رندءَ کپاںءُ منءَ دزگیر کناں. باگءِ چپ ءُچاگردءَ شہرءُ بازار اَت. مردین زالبولءُ چکانی جاکءُ کوکار اَتءُ من زانت کہ ادا چہ من ھچ پیمءَ تَتک کُرت نہ کناں.اگاں تچاں منی ھمراھانی آسر چے بیتءُ منی سر کُجا کپیت.ھمے گڈءُ منجانی تہا سُپاھیگ اتکگءُ مئے کِرا سر بوتگ اِتاں. بلے گوں آیگءَ آیاں مارا دزگیر نہ کُرت بلکن آیاں چپءُچاگردءَ گشتءُ درچکانی چیرا شوھاز بندات کُرت.چہ بازیں شوھازگءَ چہ پد ھما درچک کہ ما چیر بوتگ اِتاںءُ مارا بنگالیءَ دیستگ اَت. سپاھیگ گوں ھما بنگالیءَ ھما درچکءِ کِرا اتکءُ اوشتاتاںءُ گوں بارگیں لٹےءَ آیاں مارا چہ درچکانی ساھگءَ در کنان کُرتءُ اوشتارینت.ما کُل در اتکاںءُ یکجاہ اوشتارینگءُ میلانک کنگ بوتاں. ما عربیءَ سرپد نہ بوتاں.بلے منءُ بشیر باز جُہد کُرت کہ واجہ سپاھیگاں سرپد بہ کناں کہ مارا یل بہ دیاں کہ ما رواں وتی گریبیءِ کناں بلے ورنائیں سپاھیگ ھچ وڈا مئے گپاں گوشدارگءَ ساڈی نہ اِتاں.من.انگریزی زبانءَ کمے چمچہ گِری کنگءِ جُہد کُرت بلے سوبین نہ بوتاں.مارا دوئیں لاگریں ورنائیں سُپاھیگاں پدءُ رند کُرتءُ وت مئے دُمبءَ بوتاںءُ دیم پہ وتی سرکاری گاڈیانی نیمگءَ رھادگ بوتاں.ما یک یکءَ گاڈیاں سوار کنگءُ بند کنگ بوتاں.
دیر نہ گوست کہ گاڈی چہ باگءَ دراَتکءُ بلاہ بلاہیں سڑکانی سرا تچگءَ لگ اِتاں. گوں گاڈیانی درآیگءَ من سڑکانی کشءَ جَتگیں بورڈاں چاراں بوتاں کہ باریں چے نبشتہ اِنتءُ اے عمانءِ کُجام جاگہ اِنت.ھمک بورڈءِ سرا ،، سہار،،نبشتہ اَتءُ سہارءِ نام من چہ وتی میتگءِ ھما مردمانی دپءَ اُشکتگ اَت کہ آ مسقطءَ بوتگ اِتاں.گاڈی سڑکانی سرا برے پہ گُشادیءُ برے مدان مدانءَ روگءَ اِتاں. دیر نہ گوست کہ مئے دوئیں گاڈی یک کسانیں گیٹےءِ دپءَ اوشتاتاں کہ اودا پیسرا چہ ساڈی ایں دگہ دو سُاھیگاں گیٹ پچ کُرتءُ گاڈی تہا پُتِرتاں.گوں گاڈیانی اوشتگءَ ما کہ در آتکاں چہ ما پیسر مردمانی یک بلاہیں ٹولیءِ ڈنءَ نِشتگ اَتءُ مارا چارگءَ اِتاں.ما ھم یک نیمگے برگءُ نِندارینگ بوتاں.ھمے دمانءَ بلاہ بلاہیں تال چہ برنجءُ گوشتءَ چہ پُر اِتاںءُ نِشتگیں مردمانی سرا بہرءُ بانگ بوگءَ اِتاں.ما ھم سک شُدیک اِتاںءُ چم گوں تالانی تہا ائیریں برنجءُ گوشتان اِتاں. 
گوں مردمانی نان دیگءُ ھلاس کنگءَ چہ پد مارا روچءِ سرا نِندارینگءُ ورگ دیمءَ دیگ بوتاں.اے جاگہ ءَ کہ ما آرگ بوتگ اِتاں اے سہارءِ یک تھانہءِ اَت کہ ایشی تہا دو کسانیں کوٹی اِتاں کہ تہا یک اِتاں ءُ کسانیں دروازگے دیم پہ روچ برکتی نیمگءَ پچ اَت.نمبیانی نیمگءَ دگہ یک کسانیں کوٹیءِ است اَت کہ ایشرا دروازگ پِر نیست اَت بلے سیمءَ چہ جوڈ بوتگیں یک دگہ رنگیں دَرگ دَرگیں دروازگے پچ اَت کہ ایشی تہا نشتگیں مردم یک یکءَ گِندگ بوتاں.روچ برکتی نیمگءَ سُاھیگانی وتی نندگ جاہءُ آیانی واجکارءِ کارگس اَت. ھمے کارگسءَ چہ کمے ڈن دو لیٹرین بستگ اَت کہ چہ لیٹریناں چہ کمے آدیم بلاہیں سڑکے است اَت کہ مدام سائکلءُ گاڈی پہ رواگءَ گِندگ بوتاں. روچ دراھتی نیمگءَ دوئیں کوٹی چہ مردماں پُر ءُ سر کیل اِتاں.ھنچو زانگ بوت کہ اے دوئیں کوٹی ھم چہ درملکی ھما مردماں پُر اَنت کہ آ گیشتر چہ لانچءَ اتکگءُ گِرگ بوتگاں.ڈنی نیمگءَ ھمے کوٹیءُ گارگسءِ میانءَ پچیں جاگہے اَست اَت کہ کمے مردم ھمدا نِشتگ اَتءُ ھمک مردماں گوں روکیں چماں چارگءَ اِتاں.نمبیانی نیمگءِ کوٹیءِ تہا نِشتگیں مردم ملکی مردم اِتاں بلے تیوگیں گوں زمزیلاں بندگ بوتگ اِتاں ھنچو زانگ بوت کہ اے وڈ وڈیں کسانءُ مزنیں کار زوالی آں گِرگءُ بند کنگ بوتگ اِتاں. مئے ھمراہیءَ تیوگیں گِپتگیں مردم انگت مئے ھمراہ اِتاں.مادیم گوں لیاقتءُ نثارءَ کُرتگءُ آیانءَ ملامت کُرتگ اَت کہ اگاں آیاں شیواری کُرتیں بلکن ما گِرگ نہ بوتگ اِتاں.
ما ھمے پچیں جاگہءِروچ برکتی نیمگءَ ھمے کارگسءِ دپی نیمگءَ نِندارینگ بوتاںءُ مزن مزنیں تالانی تہا برنجءُ گوشت مئے دیمءَ ائیر کنگ بوتاں.ما کہ ھپتگے بوتگ اَت شریں ورگ نہ وارتگ اَتءُ ایرانءِ جنگلءَ بگر تاں عمانءَ ھُشکیں نانءُ پیمازاں مارا نگیگ کُرتگ اَت ھمے واستہ دل ھالیگ اَتءُ ما وتی دلءِ سیرءَ ورگ وارت.ھمے کارگسءِ لیٹریناں چہ ابید دگہ لیٹرین نیست اَت ھمک مردمءَ کہ ھاجت بوتگ اَت گُڈا آئی چہ نِشتگیں سُپاھیگءَ دست بندی کُرتگ اَت کہ من لانک بوجءَ روگ لوٹاں.برے کہ سُپاھیگءِ تب شر بوتگ اَت آئی پہ روگءَ وتی سر سُرینتگ اَت بلے برے برے کہ گرم تَبیں سُپاھیگ نِندوک بوتگ اِتاں گُڈا آیاں کس پہ روگءَ نیشتگ اَت.نِشتگیں مردم جنجالانی آماچ اِتاں.سُہار تھانہءَ اولی روچ پہ ھمے وڈی گوست.دومی روچ ھم بوتءُ ما روچءِ سرا نِشتگ اَتءُ وتی آوکیں روچانی بابتءَ جیڑگءَ اِتاں کہ باریں مئے اوکیں باندات چون بیت ما کدی یل کنگ بنتءُ باریں مارا چنچو روچءَ بندی جاہءَ دارگ بیت.چہ ما پیسر نِشتگیں مردمانءَ ما کہ جُستءُ پُرس کُرتگ اَت چہ آیاں بازءَ ھمے گُشتگ اَت کہ پانزدہ روچءَ چہ رند مردم واتر ایرانءَ راہ دیگ بنت.بلے دگہ بازیں مردماں ھمے گُشتگ اَت کہ آیانی دومی ماہ سرجم بوتگ بلے انگت ءَ کسءَ آیانءَ جُست ھم نہ کُرتگ.گوں پانزدہ روچءِ اَشکنگءَ مئے دل کمے دیمءَ اتکگ ات بلے گوں دو ماہءِ اَشکنگءَ یک دلپروشیءُ ابیتکیءِ تالان بوتگ اَت.
دومی روچءَ پیشیمءِ وھداں پدا ھما گیٹ پچ کنگ بوتءُ ھما دوئیں گاڈی تہا پُترتاں کہ ھما گاڈیانی سرا ما آرگءُ بندی جاہءِ میار کنگ بوتگ اِتاں.گوں گاڈیانی اوشتگءَ بازیں مردمے ائیر کنگ بوتءُ ھما مردم اتکءُ ڈنءَ نِشتگیں مردمانی کِرا نِندارینگ بوتاں.آمردمانی تہا لہتیں بلوچ ھم اوار اَت.گوں وتی ھم زُبانیں مردمانی گِندگءَ مئے بے تاھیری کمے ھلاس بوتگ اَت.گوں مردماں ما نِشتگ اَتءُ وتی سرگوز آیانءَ گُشتگ اَت.مردماں ھم وتی ھال مارا داتگ اَت کہ آیانی یکدار دریاءَ ھراب بوتگءُ آ گِرگ بوتگاں.پسنی ریکءِ پُشتءَ نِندوکیں ورنا اختر ھم اے ٹولیءَ ھوار اَت کہ آئی گُشگ اَت کہ اے آئی دھمی رند اِنت کہ آ مشکتءَ چہ دبئیءُ دگہ ڈنی مُلکاں شُتگ بلے پیسرا آ گِرگ نہ بوتگ.پنجگور سوردوءِ نِندوک ملا نصیر عرفءِ مومن معراج کہ آ چہ بازیں سالاں ایرانءِ دمگ جاشکءَ گوں چُکاں نِشتگ اَتءُ زند گوازینگءَ اَت آ ھم اے رنداں لانچءَ اتکگءُ گِرگ بوتگ اَت.یکدارءِ ناخدا عبدالحمیدءُ جانشو ھم گِرگءُ آرگ بوتگ اِتاں. ملا نصیر کماشیں مردمے اَت بلے باز وشدلیں مردمے اَت. اخترپسنی والا،ملا نصیر، عبدالحمدءُ جانشو کہ من آئی نام شموشتگ آیاں مئے تہنائی پروشتگ اَتءُ ھلاس کُرتگ اَت.گپءُ دیوان اَت کَندگءُ وش گپی اَت. 
ملا نصیر مارا مدام دلبڈی داتگ اَت کہ اے وڈیں کارانی تہا گِرگءُ بندی کنگ بیت.ما چہ آدگہ گمءُ گَڈتی آں بے کمارءُ شموشکار اِتاں بس یک جنجالے است اَت کہ وتی مردماں چون ھال بہ دیاں کہ ما مشکتءَ گِرگءُ بند کنگ بوتگاں.مئے گِرگءِ دومی روچءَ کہ مارا جُست کنگءُ مئے نام نبشتہ کنگ بوتاں گُڈا مئے گیشتر ھمراھانی گُشگ ھمیش اَت کہ ما وتارا ایرانی بہ کناں کہ مارا زوت پدا ایرانءَ راہ دیگ بیت ھما مردم کہ وتاپاکستانی کناں آ تاں دیرءَ گِرگءُ بند کنگ بنتءُ پدا چہ کراچیءَ راہ دیگ بنت کراچی پولیس آیاں پدا داریتءُ ملام کنت. ما وتارا ایرانی کُرتگ اَت کہ ما زوت واتر کنگ بہ باں.
گیشیں جنجال نیست اَت بلے ھما مردماں کہ پہ ھاجتءِ واستہ سُپاھیگ گُشتگ اِتاں ھما سُپاھیگاں ھما مردم ھما دوئیں کوٹیانی در پَچ کُرتگءُ تہا راہ داتگ اِتاں.تہا چہ درآتکگیں مردم چہ ھیدءَ شُلُنچوک اِتاںءُ ھرکس کہ در آتکگ اَت چہ ھما کوٹیاں آئی وتی گوش گِپتگ اَتءُ مردم سرپدی داتگ اِتاں کہ کوٹیانی تہا وھد گوازینگ باز گران اِنت.ھرکسءَ جُہد کُرتگ اَت کہ من تہا راہ دیگ مہ باں بلے بنی آدمے ھما ھاجتءِ وھد کیت آ گیشیں وھدءَ تاگت کُرت نہ کنت.چہ تہا روگءِ تُرسءَ سندھی پٹھانءُ آ دگہ زبانانی مردماں کسانیں بوتل وتی کِرا ائیر کُرتگ اَتءُ وتی پیشابءِ ھاجت پورا کُرتگ اَت بلے مئے بلوچی لجءُ شرمءَ مارا اودا ھم داشتگ اَت.ما تاں شریں وھدےءَ تاگت کُرتگ اَت بلے گُڈیءَ ما ھم پہ کوٹیءِ تہا روگءَ ساڈی بوتاں کہ اگاں ما ھر وڈا جنجالانی آماچ باں بلے بلوچی شرمءُ نَنگ پشت کپیت.ما یکجاہ پہ کوٹیءِ تہا پُترگءُ نِندگءَ ساڈی بوتاںءُ پادءَ کشانءُ ھما سُپاھیگءِ کِرا سر بوتاں کہ آ ھما کوٹیءِ مزنیں دروازگءِ دپءَ اوشتاتگ اَت.ما تہا راہ دیگ بوتاںءُ گوں کوٹیءِ دپی نیمگءَ سر بوگءَ چاراں تاں ھماکسانیں کوٹیءِ تہا سد مردمءَ چہ گیش مان کنگ بوتگ اَت.مردمانءَ پہ نِندگءَ جاگہ نیست اَت.کوٹیءِ تہا مردمانی گیش بوگءَ چہ ھرکس چہ ھیدءَ شُلُنچوک اَت.پہ نِندگءَ جاگہ نیست اَت.اے کوٹیانی تہا تیوگیں مردم افغانستانءِ نِندوکیں پٹھان اِتاں کہ آیانی تہا انسان دوستی مِہرءُ محبت نامءِ ھچ چیز گِندگ نہ بوتگ اَت.دوسد پٹھانانی تہا ما پنچءُ شش بلوچ انچو بزگ اَت کہ چہ تُرسءَ ما گپ ھم کُرت نہ کُرتگ اَت.اگاں یکےءِ دست گوں دستءَ ڈُکّ لگ اِتگ اَت گُڈا بزاں مُشتءُ لگت ءِ ھور بوتگ اَت.ما وتی زِرانک ھم نہ سُرینتگ اِتاں.روچ پہ ھمے وڈ جنجالی گوستگ اَت.شپ کہ بوت مئے جنجال گیشتر بوتگ اِتاں روچءَ کہ کسءَ پہ نِندگءَ جاگہ نہ بوتگ اَت شپ کُجا گوازیت.کساس ھپت شپ پہ نِندگءُ جنجالی ما گوازینت. برے پہ نِندوکائی واب کپگءُ برے کہ وابءِ تہا تَرگَز گِرگءُ پٹھانانی سرا کپگءَ گوں مُشتءُ لگت پہ دلءِ سیرءَ وارتگ اَت.ھپت شپءُ ھپت روچ ما پہ ھمے وڈ گوازینتگ اَت.دستءُ باھڑءُ سِرینءُ پاداں چہ ما ھُشک اِتاں.
روان اِنت……………