شاعری
(شاعر: پابلو نرودا
رجانک: اسما مراد بلوچ)
اِے منی عمر ءِ گام جنَگ ءِ وھد اَت
کہ شاعری منی شوھازگ ءَ در کپتگ اَت
من نہ زاناں، من نہ زاناں
کہ اِے کُج  ءَ  چِہ اتکگ؟
زمستان ءِ سارتیں موسم ءَ یا چہ دُور سریں کوراں
من ھچ نہ زاناں، کُج ءَ ، کدی
ناں، آ توار نیست اتنت
آ لبز ھم نیست اتنت
ءُ ناں، چش بے تواری ات
بَلے من ءَ یک دمکے ءَ توارے گوشاں کپتگ ات
شپ ءِ شاھانی سر ءَ
اناگہ چہ دگرانی نیامجین ءَ
چہ جمبوریں آس ءَ
ایوکی ءِ واتری ءَ
من ءَ وتی چہرہ گون نہ اَت
ءُ آ منی نزیک ءَ اتکگ ات
من اِے ھم نہ زانتگ ات کہ من ءَ چے گُشگی اِنت؟
من نام گرگ نہ زانتگ ات
منی چم کور اتنت
اناگہ ءَ چیزے منی ارواح ءِ دنیا ءَ چست بوتگ ات
اِے سیاہ تپ اَت؟ یا دگہ چیزے؟
ءُ اِے آس ءِ شناسگ ءَ پد
من وتی راہ گپت
ءُ من پرشتگیں شعرے نبیس اِت
پرشتگیں شعر ءَ، نہ ورانی یے نئیکہ بُن گپے
اِے چی یے اَت؟ راھگوزی ترانے ات؟ زانشی چاڑے
ھچ نزاناں
آسمان ءِ دپ پچ بوت
لڈوکیں جنگل
تیر، آس ءُ پُلاں گوں
پرشت ءُ پروشیں
ٹپی ئیں ساہگ
شبرہیں شپ ءُ کائنات
ءُ منی بے معنائیں ھستی
استارانی شاھگانیں مانشول
کہ آ اسرارے ءِ
چیدگانی دروشم
ءُ من وت ءَ
راستی ئیں زمین ءِ گڈی بھرے مار اِت
من گوں استاراں سَپَر ءَ در کپتاں
ءُ منی دل گوات ءِ ھمراہی ءَ رھادگ ات