*گُڈّی نمدی*
 من شیر دل گَیب ءِ گِدار *گُڈّی نمدی* ءِ بارہ ءَ باز اُش کُتگ اَت بلے نہ ونتگ اَت. من باز سنگت ءَ گْوشتگ اَت کہ اے کتاب ءِ پی ڈی ایپ ءَ منی سر ءَ دیم بہ دنت بلے کس ءَ ھمّت نہ کُت داں یکروچے سنگتے ءَ پر من دیم دات. بلے دزگٹّیاں انچوش کُتگ اَت کہ بے ھیال بوت آں کہ سنگتے ءَ *گُڈّی نمدی* پر من دیم داتگ. مرچی وھدے من وتی کیمپ ءَ درآتک ءُ ٹرین اسٹیشن ءَ آتک آں. من ءَ جاھے ءَ روگی اَت آ جاہ دو ادار ءِ راہ اِنت.
من چہ ءَ درآتک آں دیم پہ  ءِ واست ءَ. گُڑا ٹرین ءِ تہ ءَ من یات ءَ کپت آں کہ *گُڈّی نمدی* من نہ ونتگ. گُڑا من موبائل در کُت ءُ وانگ بندات کُت. من ءَ سما نہ بوت کہ دوئیں ادار چونکا گْوست اَنت. برے برے انچیں جاھاں منی ارس ھم درآتک اَنت. البت اے گدار شیر دل گَیب ءَ وش نبشتگ. ھچ وڑیں لبزے نیست کہ من ایشی ءِ ستا ءَ بہ کن آں. وھدے کہ تو اے گدار ءَ بندات کن ئے ترا انچوش سما بیت کہ تو وت ایشی ءِ کارست ئے. انچوش سما بیت کہ اے نمدیاں تو نبیسّگ ءَ ئے. البت من ناولسٹے نہ آں بس وانوکے آں ایشی ءِ وانگ تاھیر بکش اِیت ءُ دگہ بازیں چیزے ءِ زانت ءَ دنت. من واجہ ءَ اے گدار ءِ نبیسّگ ءِ مُراد باتی ءَ دے آں. بس شیر ءَ ھمنچو گْوش آں روان کن. آئی ءَ نمدی بہ نبیسّ الّم روچے ناں روچے آئی ءَ گند ئے ءُ آئی ءِ امانتاں آئی ءِ دستاں دے ئے.
 دگہ گپّے ایش اِنت کہ من ءَ اے گدار انچوش وش بوت کہ من وتی اسٹیشن ءِ ایر آیگ ءَ ھم بے ھیال بوت آں. بلے جوڑ اِنت کہ من ءَ یکروچی سپری کارڈے گون اَت. وھدے کہ من گدار آسر کُت چار آں اے دگہ جاھے منی جاہ پُشت ءَ من پشت گپتگ پد ءَ واتر بوت آں وتی اسٹیشن ءَ آتک آں.
 مجیب ولی