نُہمی بہر (من ھم لانچءِ سرءَ دبئیءَ رواں) 
سپرنامگ ………………..رفیق چاکر
مسقط سُہارءِ اے کسانیں زِندانءَ اے مئے ھشتمی روچ اَت کہ ما تہاریں یک کوٹیءِ میار اِتاں.کوٹی تہار نہ اَت بلے ھنچو گُشاں کہ ھما جاگہءَ کہ ھچ برمشءُ توار مہ بیت،ھچ گپءُتوار مہ بیت آ جاگہ تہاری گُشگ بیت ھمے ڈولءَ پٹھانانی وت ماں وتءَ گپءُ کوکار اَت بلے من گوں وڈ وڈیں جنجالاں ھُشکءُ حُدا اِتاں.سہبءِ سرا دل دردءِ ورگ کہ آرگ بوتاں گُڈا تو بجن منءَ کہ من جناں ترا.پیشیمءُ شپءِ نان ھم ھمے ڈولءَ بوتگ اَت. پہ مزنیں جنجالے ھمک ورگءِ وھداں یکءُ دو دپار مئے نُکءَ چہ جَہل شُتگ اَت. ما روچ پہ روچ چہ بے ورگءُ گیشیں گرمءُ پَھُوگءُ بدیں بوءَ نزور تِر بیان اِتاں.ورگءِ وھداں چہ پٹھانانی بازیں کوکارءُ جزَبّبھاں سُپاھیگ ھم تہا پُترتگ اِتاں ءُ مردم لَٹ داتگ اِتاں.زندانءِ مردمانی گیشتر لَٹ جنوک عبداللہ اَت کہ آئی دیمءِ کیسگءِ سرءَ عبداللہ البلوشی نبشتہ اَت.پٹھاناں گیشتر لَٹ وارتگ اَت بلے برے برے ما ھم نا ھچ نہ بوتگ اِتاں.ما جُہد کُرتگ اَت کہ واجہ عبداللہءَ ما سرپد کناں کہ ما اے کوٹیءِ تہا اے پٹھانانی تہا گوں بدیں جاوراں دُچاراں بلے ما کہ گپ کنگءِ جُہد کُرتگ اَت گُڈا عبداللہ عربی زبانءَ گالوار کُرتگ اَتءُ مارا پہ لَٹاں مان بندان کُرتگ اَت.ما ھم گُڈ سراں سرپد بوتگ اِتاں کہ عبداللہ نامءِ بلوچے ءُ آئی بُنکی جاہ گوادر اِنت بلے عبداللہ ھنچیں بلوچے اَت کہ آئی تہا بلوچیتءِ ھچ نامءُ نشان نیست اَت.ما کہ وت ماں وتءَ بلوچیءَ گپ جتگ اَت گُڈا آئی مارا روک روکءَ چار اِتگ اَتءُ چم سُہرداتگ اَت.عبداللہءَ ما اے زِندانءِ تہا سِنگ دلیںءُ گروناکیں بلوچےءِ رنگءَ دیستگ اَت.
ھشت روچءُ ھشت شپ پہ بے وابیءُ نِندگ گوستگ اَت.یک نیمگےءَ بے وابیءُ دومی نیمگءَ بے وردنیءَ ما چہ زندءَ شِزار اِتاں.ھشتمی روچءَ منءُ بشیر چہ وابءَ پیسر وتی چادر زُرتگ اَتءُ ھما دست شودی جاگہءَ ھما لیٹرینءِ دپی نیمگءَ تالان کُرتگ اَتءُ کمے وتی پاد تچک کُرتگ اِتاں.دست شودءِ جاگہ چہ زمینءَ کمے بُرز کنگ بوتگ اَت کہ آئی پراھی کساس سے فُٹ اَتءُ دراجی ھمے رنگءَ اَت کہ وھدے ما دو مردم وپتگ اِتاں گُڈا مئے پاد دومی نیمگءَ لونجان اِتاں.اے جاگہ چہ آپءَ ھم پُر اَتءُ لیٹرینءِ بدیں بوءَگیشتر مارا تکانسُر کُرتگ اَت.وابءِ وھداں بگر تاں بانگواہءَ ما پٹھانانی لگتءُ پادانی چیرءَ اِتاںءُ ھمے بدیں جاگہءَ ھم پٹھانانی چم سُہرءُ بیم دیگ مئے ھمراہ اِتاں.ھمک شپ ما دو کس ھمے جاگہءَ وپتگ اِتاں ءُ دومی شپءَ دگہ وتی دو سنگت ھمدا جاگہ داتگ اَت.
مئے پُچ ھم مارا گون اِتاںءُ چادر گوں پُچاں ما شپءَ چیرا کُرتگءُ وپتگ اِتاں یاکہ مئے سرجاہ بوتگ اِتاں.یک روچے من وتی اسپیت رنگیں پُچ شُشتگءُ تاپءَ داتگ اِتاں کہ منی پُچانی شلوار یک پٹھانےءَ زُرتگءُ پادا کُرتگ اَت.جامگ منی بُکچہ بندءِ تہا بستگ اَتءُ شلوار آئی پاداں کُرتگ اَت.من وتی وسءُ واک کُرتگ اَت بلے آ پہ شلوارءِ دیگءَ ساڈی نہ بوت.ھمے کوٹیءِ تہا یک ملائے است اَت کہ من آرا وتی جامگ در کُرتگ اَتءُ پیش داشتگ اَت. شلوار ھم پیش داشت کہ شلوارءُ جامگانی سرا کسان کسانیں رنگانی ٹِکّ اِتاں. اے کسانیں رنگانی ٹِکّ ھما وھداں منی پُچاں بِر بوتگ اِتاں کہ من پنجگورءَ پزیر ثناء پینٹرءِ دوکانءَ کارءَ بوتگ اِتاں.گوں دیوالانی رنگ دیگءُ نبشتہ کنگءَ منی پُچاں رنگ لیچتگ اِتاں.من وتی جُہد کُرت بلے نا کہ ملا منی گپءِ گِرگءَ تیار بوتءُ ناکہ پٹھانءَ منی شلوار منءَ واتر دات.
ھمے رنگءَ وھد پہ بزگیءُ لاچاری جُنزان اَت.بیستءُ ششمی روچءَ گیٹ پچ کنگءُ مارا یک یکءَ ڈنءَ در کنگ بوت.چہ بازیں روچانی بندیں کوٹیءِ تہا بند بوگءُ بے وابیءُ بے وردنیءَ ما نِزور بوتگ اِتاں. گوں ڈنءَ در آیگءَ منی چماں سیاھی کُرتءُ من زمینءِ سرءَ کپتءُ پانڈال بوتاں.گیشتر منی چماں نِزوری کُرتگ اَت.گوں ڈنءَ در آیگءَ منءَ سک وشی بوت کہ نوں بلکن ما لیٹرینءِ دپءَ نہ وپتاں بلکن مارا درکنگءُ ملکءَ راہ دیگ بوت بلکن مئے مردمے مئے چارگءَ بئیت.گوں ملا نصیر اختر عبدالحمیدءُ آدگہ سنگتانی گِندگءَ مارا تاھیر رستگ اَت.
ما نِشتگءُ ھمدا وتی گرانیں وھدے یاتاں گیر آرگءَ اِتاں کہ چہ سُپاھیگانی نِندگءِ کوٹیءِ تہا یک مردمے ڈنءَ آرگءُ بازیں دگہ مردماں پیش دارگ بوت.ھما مرد کہ پیش دارگ بوت آئی چماں یک سیاھیں پُچے بستگ اَتءُ چاروکیں مردم دُراہ کندورہءُ عمانی کُلاہ والا اِتاں.چاروکیں مردماں آ یک یکءَ چار اِتءُ شُتاں.یک ورنائیں جانءَ پُریں مردمےءَ آرا چار اِتءُ گوں شلوکیں ارساں آرا پہ مُشتءُ لگت کُرت.جنوکیں مرد دارگ بوتءُ سُپاھیگاں آرا بُرتءُ دگہ نیمگے یل دات.اے ندارگءَ ما تیوگیں زِندانءِ مردم چارگءَ اِتاں.ما سرپد نہ بوتگ اِتاں بلے ملانصیرءُ اختر کمے سرپد بوتگ اِتاں آیانی گُشگ اَت کہ مردمے کُشگ بوتگءُ اے مردھمے واستہ ادا آرگءُ مردماں پیش دارگ بوتگ کہ کُشندہ ھمیش اِنت کہ سُپاھیگاں آورتگ.دیر نہ گوست کہ مردءِ دیم پَچ کنگ بوتءُ اے مرد ھما بنگالی اَت کہ باگءِ تہا ما زر داتگ اَتءُ پدا آئی مارا گِرائینتگ اَت.گوں ایشی گِندگءَ ما سک گَل بوتاںءُ دلءَ گُشت کہ ھمداایشیءَگُٹّءَبگرءُبُکُش.من تیوگیں سنگتانءَ کوکار کُرتءُ ھال دات کہ اے ھما مرد نہ اِنت. دُرستاں آ پجہ آورت کہ اے ھما مرد اِنت کہ مارا دور سریں چاتےءَ دورے داتگ اَت بلے وت ھم ھمے چاتءَ کپتگ اَت.پدا کمے رندءَ کہ ما جُستءُ پد کُرت گُڈا مارا سرپدی رست کہ ایشی وتی باگءِ مستر کہ یک کماشے بوتگ آرا پہ کارچ جتگءُ کُشتگے.من ھما روچءَ زانت کہ رب پاک برے برے زوت ھم گیپت.گوں بنگالیءِ گِندگءَ ما کمے ایمن بوتاں بلے من گیشتر چہ ایمنیءَ تکانسُر بیتگ اِتاں کہ بنگالیءَ کماشیں بدّو جتگءُ کُشتگ باریں ایشی چے آسر بیت.ایشی کسان کسانیں چُک بنت ماتءُ پِت بلکن زندگءُ سلامت اَنت پہ آئی روگءَ ودار کنگایاں بلے آ ھچ سرپد نیاں کہ آٰیانی چُک پدا واتر نہ بیت کہ آ یک کُشندھےءُ اے ملکءَ کُشندہ پاھو دیگ بیت یا جنگءَ کُشگ بیت.گوں اے رنگیں جیڑگاں منءَ پہ بنگالیءَ بزگ بوتگ اَت.دیر نہ گوست کہ آ اَنڈول کنگءُ برگ بوت.
ھما کوٹی کہ ما یک جنجالیں وھدے گوازینتگ اَت. آئی تہا کمے مردم پشت کپتگ اَت کہ آ لانچءَ آوکیں مردم نہ اِتاںءُ جتا جتائیں کیس آں گِرگءُ بند کنگ بوتگ اِتاں. لانچءَ اوکیں تیوگیں مردم چو پسءُ بُزانی رمگءِ وڈا آرگءُ یکجاہ کنگ بوتگ اِتاں. ما زانتگ اَت کہ یک وڈے الم بیت.ما وتی پُچ چِتگءُ نز آورتگ اِتاں. منی دومی پُچانی شلوار پٹھانءَ بُرتگ اَت بلے جامگ انگت منی چادرے لمبءَ بستگ اَتءُ منءَ گون اَت.ھما روچءَ کہ ما کوٹیءَ کنگ بوتگ اِتاں ما وتی چپلءُ بوٹ در کُرتگءُ ھمدا چپلانی کباٹءَ ائیر کُرتگ اِتاں بلے اے روچءَ کہ من وتی پادی شوھاز کُرتگ اِتاں گُڈا من نہ دیستاں.یکےءَ پادا کُرتگ اِتاں ءُ شُتگ اَت. بازیں شوھازگءَ چہ پد دو بتاوگیں چپل منءَ دست کپت کہ ھمیشاں چہ ابید دگہ ھچ نیست اَت.من بِتاوگیں چپل چِتءُ وتی پاداں اڈینتاں.مردم چو سَپر کنوکیں مردمءَ ساڈی بوتگءُ وداریگ اِتاں.دیگر بوت ما ڈنءَ ساھگءَ نماز ونت.یک بلاھیں بس ئے ءُ یک بندیں مزدا گاڈیءِ آرگ بوت.اے مزدا گاڈی ھما گاڈی اَت کہ کیزی مردماں یک جاگہے چہ دومی جاگہءَ بارتءُ سر کنت.
مارا ماھے سرجم بوگی اَت کہ ما چہ لوگءَ در اتکگ اِتاںءُ مئے پُشتءِ مردماں ھم دبئیءُ مسقطءَ مئے جُستءُ پد بندات کُرتگ اَت.بلے ھچ جاگہ مئے سوجءُ گواہ نیست اَت کہ ما دبئی سر نہ بوتگ اِتاں وتی مردمانی کِراءُ مسقط والا مردماں ہم مئے جُستءُ پد کُرتگ اَت بلے مئے مردمانءَ گُشگ بوتگ اَت کہ پاکستانی ھچ اے وڈیں نامءِ مردم نیست.مردم ھچ سرپد نہ بوتگ اِتاں کہ ما وتارا ایرانی مردم کُرتگءُما ایرانی مردمے نامءَ زانگ باں.پروم ءَ مردمانی بے تاھیری گیش بوتگ اَت کہ باریں ما کُجایاں ءُ کُجام جنجالاں گوں دُچاراں.مردماں چہ پروم لانک بستگ اَتءُ مندءَ عبدوک جُست کُرتگ اَت بلے آئی گُشتگ اَت کہ من تاں ایرانءَ مردم لانچءَ سوار کُرتگءُ روان داتگ اَنت.ما چہ زندانءَ باز جُہد کُرتگ اَت کہ وتی مردمانءَ وتی ھالءَ دیاں بلے ھچ وڈءُ پیم نیست اَت.
ما نِشتگءُودار کنگءَ اِتاں کہ ھمے کسانیں تھانہءِ مستر اتکءُ مارا ھساب کنگءَ لگ اِتءُ مئے ناماں توار کنگءَ چہ پد مئے گھڑیالءُ آدگہ چیزاں مارا دستءَ دیان بوتءُ گاڈیءَ سوار کُرت.بازیں مردمءَ گھڑیال ،زر ءُ دگہ کسان کسانیں چیز گون بوتگ اَت.منءَ یک ربڑءِ گھڑیالے ءُ کمے زر گوں بوتگ اَت آ منءَ دیگ بوتاں ھمے وڈا مئے کُلیں سنگتانءَ آیانی چیز در کنگءُ دیگ بوتاں.ما گلءَ چہ؟ بال اِتاں کہ ما واتر وتی ڈیھءَ رواں وتی ماتءُ پِت براتءُ آزیزاں گوں دُچار کپاں.ما سوار بوتاںءُ گاڈی جُنزان بوتاں دیم پہ منزلءَ.مزدہ گاڈی تیوگءَ بند اَت بس بُرزی نیمگءَ کسانیں دروازگ است اَت کہ ما مدام دَرنگ داتگ اَتءُ ڈنءَ ندارگ کنگ لوٹ اِت بلے کمے اوشتگءَ چہ پد ما دمبُرتگ اَتءُ پدانِشتگ اِتاں. دیگرءَ بگر تاں شپءِ یازدہ بجءَ ما یک منزلےءَ سر بوتگ اِتاں.ما گُشتگ اَت کہ مارا جیٹیءَ برگ بوگءَ اِنتءُ مارا لانچءَ سوار کنگءُ پدا واتر راہ دیگ بیت.ما گلءَ چہ بال اِتاں کہ ھپتگےءِ تہا ما لوگءَ پہ وشی سر باں.سرپدیں ھمراہانی گُشگ اَت کہ جیٹی کساس ھشتءُ دہ کلاکءِ راہ بیت بلے دیگرءَ بگر تاں یازدہ بجءَ مارا ھپتءُ ھشت کلاک بوتگ اَت.
گاڈی دارگ بوتاںءُ چہ بُرزی نیمگءَ من کمے چار اِت تاں ادا نہ کہ تیاب است اَتءُ نا کہ لانچ بلکن یک ساپءُ رُژنائیں شہرے اَتءُ مردمانی روگءُ آیگءَ چہ ابید سُپاھیگانی یک بلاہیں کساسے ھمودا ساڈی اَت.گوں سُاھیگانی گِندگءَ شیروک گُشتگ اَت کہ اے مسقطءِ مستریں زِندان بزاں ،،جلالی،، جیل اِنت.گوں جلالیءِ اُشکنگءَ یکرندے پدا چماں سیاھی کُرتءُ لنٹ پدا ھُشک بوتاں.وت ماں وتءَ گوں گپ کنگءَ لہتیں سنگتاں گُشت کہ چہ اے جیلءَ ھم لانچ والا مردم زوراَنتءُ مارا یکجاہ جیٹیءَ بر اَنتءُ راہ دینت بلے مئے واب ھما وھداں پُرشتءُ ھلاس بوتاں وھدے کہ مارا یکجاہ کنگءُ جلالیءِ مستریں گیٹءَ چہ تہا برگ بوت…
روان اِنت……………………. ..