Hoe werk 'n spektrometer?
'n Optiese spektrometer bestaan ​​uit drie hoofkomponente - ingangsgleuf, rooster en detektor. Lig van die bron gaan die ingangsspleet binne en die grootte van die spleet bepaal die hoeveelheid lig wat deur die instrument gemeet kan word. Die spleetgrootte beïnvloed ook die optiese resolusie van die spektrometer, waar hoe kleiner die spleetgrootte, hoe beter die resolusie. Die bundel word divergent nadat dit deur die spleet gegaan het en deur die divergente bundel op 'n kollimerende spieël te reflekteer, word die bundel gekollimeer. Gekollimeerde strale word dan na 'n diffraksierooster gerig. Die rooster dien as 'n dispersiewe element en verdeel die lig in sy samestellende golflengtes. 'n Monochromator gebruik 'n verskynsel van optiese dispersie in 'n prisma of diffraksie van diffraksieroosters om 'n spesifieke golflengte van lig te kies. In tradisionele spektrometers is prismas gebruik om lig te versprei. Met die uitvinding van die diffraksierooster het dit egter die mees gebruikte monochromator in moderne spektrometers geword, aangesien dit meer voordele bo die prisma het.  Albei toestelle is in staat om lig in verskeie kleure te verdeel, maar 'n diffraksierooster kan gemaak word om die kleure oor 'n groter hoek as 'n prisma te versprei. Prismas het ook 'n hoër verspreiding slegs in die UV-gebied terwyl diffraksieroosters 'n hoë en konstante verspreiding oor die UV-, VIS- en IR-spektrum het.  Sodra die lig die diffraksierooster tref, word elke golflengte teen 'n ander hoek gereflekteer. Diffraksierooster van verskillende groottes word ook gebruik om verskillende golflengtereekse te bepaal. Die straal word weer divergent nadat dit deur die rooster gereflekteer is, dus tref dit 'n tweede spieël om te fokus en dit na die detektor te rig. Die detektor vang die ligspektra vas en meet die intensiteit van lig as 'n funksie van golflengte. Hierdie data word dan gedigitaliseer en as 'n grafiek op sagteware geplot.