 درباره پرسش مطرح شده به چند نكته اشاره مى‏شود:
 یكم. دیدگاه شیعه امامیه در مورد گستره عصمت انبیا عبارت است از:
 «ارتكاب گناه صغیره یا كبیره، چه قبل از بعثت و چه بعد از آن براى پیامبران‏ جایز نیست. همچنین جایز نیست نسبت خطا و اشتباه و سهو و نسیان به آنها داده شود».
 بنابراین پیامبران یك حد نصاب خاصى از عصمت را برخوردار هستند كه عبارت است از:
 الف. عصمت از ارتكاب گناه صغیره و كبیره،
 ب. عصمت در دریافت وحى،
 ج. عصمت در حفظ و نگه‏دارى وحى،
 د. عصمت در ابلاغ وحى،
 و. عصمت در اجرا و پیاده كردن شریعت.
 دوم. بسیارى از نسبت‏هاى گناه كه به انبیا داده شده، از قبیل «ترك اولى» است. پیش از توضیح تعبیر «ترك اولى» نكته‏اى شایان ذكر است و آن اینكه:
 گناه- به معناى اصطلاحى- عبارت است از: سرپیچى و تخلف از قانون و تجاوز از خطوط قرمزى است كه خداوند آنها را براى انسان ترسیم كرده است؛ بر چنین گناهى عذاب و عقاب الهى مترتب است. پیامبران علیه السلام به براهین عقلى و نقلى، از آلودگى به چنین گناهانى پاك و مبرا هستند و قرآن كریم، هرگز چنین گناهى را به آنان نسبت نداده است.
 اما در مورد «ترك اولى» باید گفت:
 1. نهى الهى در مورد آن، جنبه تحریمى ندارد و مستلزم هیچ عذاب و عقوبت نمى‏باشد.
 2. ترك آن، عقلًا بهتر و شایسته تر از انجام آن است.
 3. كسى كه مرتكب ترك اولى شده، عملى را انجام داده كه تناسبى با شأن و جایگاه شامخ او ندارد. به عبارت دیگر ترك اولى به این معنا است كه اگر آن كار را انجام نمى‏داد، بهتر و شایسته‏تر بود.

اما در مورد قصه حضرت داود علیه السلام به چند نكته اشاره مى‏شود:
 1. خداوند پیش از ذكر قصه قضاوت داود، در آیه 20 سوره «ص» مى‏فرماید: وَ آتَیْناهُ الْحِكْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ؛ «ما بر [داود] حكمت و دانش و قدرت فیصله دادن به خصومت‏ها و دعاوى دادیم».
 دو كلمه (حكمت و فصل الخطاب) در این آیه نیازمند توضیح است؛ علامه طباطبایى در تبیین این دو تعبیر مى‏فرماید:
 الف. حكمت: «مراد از حكمت معارف و دانش حق و متقنى است كه به انسان سود بخشد و او را به كمال رساند».
 ب. فصل الخطاب: «به این معنا است كه انسان قدرت تجزیه و تحلیل یك كلام را داشته باشد و بتواند آن را تفكیك و حق آن را از باطلش جدا كند و این معنا با قضاوت صحیح و عادلانه در بین دو نفر متخاصم نیز منطبق است» «1».
 بنابراین «حكمت» و «فصل الخطاب»- كه یك موهبت الهى به حضرت داود علیه السلام بود- اقتضا مى‏كند كه داورى و قضاوت ایشان، یك قضاوت صحیح و عادلانه مى‏باشد.
 2. در این قصه، داود اگر چه قضاوت عادلانه‏اى انجام داد؛ ولى مرتكب یك «ترك اولى» شد و آن شتابزدگى در اصل قضاوت است. شایسته‏تر بود پیش از داورى، ابتدا سخن طرفین دعوا را بشنود و سپس قضاوت كند. این «ترك اولى» مستلزم عقوبت و مجازات مترتب بر گناهان نیست؛ با این حال داود توبه كرد و خداوند استغفار و توبه او را پذیرفت.
 3. چنان كه مى‏دانیم حكمت داراى مراتب و درجات است. داود علیه السلام مرتبه‏ و درجه‏اى از حكمت را كه مقتضى قضاوت عادلانه است، دارا بود. اگر چنین نبود، هیچ تفاوتى بین پیامبر خدا صلى الله علیه و آله و انسان‏هاى معمولى- كه در قضاوت‏هاى خود خطا مى‏كنند- وجود نداشت. اما مرتبه بالاتر عصمت، مرتبه ترك اولى است كه داود فاقد آن مرتبه بوده است.
 نتیجه: با توجه به قراین موجود در این آیات و روایات اسلامى داود علیه السلام اطلاعات و مهارت فراوانى در امر قضاوت داشت و خداوند مى‏خواست او را آزمایش كند؛ لذا یك چنین شرایط غیر عادى (وارد شدن بر داود از طریق غیر معمول در بالاى محراب)، براى او پیش آورد. او گرفتار شتابزدگى شد و پیش از آنكه از طرف مقابل توضیحى بخواهد، داورى كرد؛ هر چند داورى عادلانه بود! البته او متوجه لغزش خود شد، و پیش از گذشتن وقت جبران نمود، ولى هر چه بود كارى از او سر زد كه ترك آن شایسته‏تر بود. لذا از این «ترك اولى» استغفار كرد؛ خداوند هم او را مشمول عفو و بخشش قرار داد. «1»
منبع : پرسمان/معارف
در قرآن كریم سخن از اشتباهات پیامبران به میان رفته كه خدا آنها را آمرزیده است؛ مثلًا در سوره «ص» از داورى عجولانه داود علیه السلام، سخن گفته شده است، آیا این با عصمت پیامبران تناقض ندارد و یا اینكه عصمت آنها درجه‏اى داشته؟ لطفاً توضیح دهید؟