 هر گناهی قابل توبه است و خداوند خود فرموده است : «ان الله یغفر الذنوب جمیعا ; خداوند همه گناهان را می آمرزد
صد بار اگر توبه شكستی باز آی - این درگه ما درگه نامیدی نیست.
حتی اگر گناه، مربوط به حقوق مردم باشد،باز هم، با جلب رضایت از ایشان ،امكان بخشش خداوند؛وجود داردو نباید هیچگاه از رحمت خداوندی ناامید شد. گناه ناامیدی از خداوند، از نظر بزرگی ،از خود گناهی كه ما انجام می دهیم بزرگتر است. در میان گناهان، قتل یكی از بزرگترین گناهان است . حتی در قتل عمد هم اگر انسان واقعا توبه كند و آنچه را كه لازم است تدارك كند،قابل بخشش است.
پس در هیچ حالتی نباید از توبه و بخشش گناهان و رحمت الهی ناامید شد، چرا كه گناه ناامیدی از خداوند حتی از قتل انسان نیز بزرگتر است. اگر انسان هر روز گناه كند و توبه خود را بشكند و باز واقعا پشیمان شود و توبه نماید، توبه او پذیرفتنی است و نباید از رحمت خداوند ناامید گردد.
اكنون سؤال این است: آیا ممكن است بعد از بخشش ومغفرت الهی ، خداوند آبروی كسی را در بین خلایق ببرد؟!ویا گناهان او را فاش كرده واورا رسوا كند؟!
برای پاسخ به این سؤال به آیات زیر همراه با تفسیر مختصر آن توجه كنید:
سوره الفرقان: آیات 68 تا 71:
وَ الَّذِینَ لا یَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ وَ لا یَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَ لا یَزْنُونَ وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِكَ یَلْقَ أَثاماً - یُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ یَوْمَ الْقِیامَةِ وَ یَخْلُدْ فِیهِ مُهاناً - إِلاَّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صالِحاً فَأُوْلئِكَ یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِیماً - وَ مَنْ تابَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَإِنَّهُ یَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتاباً
آنها كسانى هستند كه معبود دیگرى را با خداوند نمى‏خوانند، و انسانى را كه خداوند خونش را حرام شمرده جز به حق به قتل نمى‏رسانند، و زنا نمى‏كنند، و هر كس چنین كند مجازاتش را خواهد دید.
چنین كسى عذاب او در قیامت مضاعف مى‏گردد، و با خوارى همیشه در آن خواهد ماند.
مگر كسى كه توبه كند و ایمان آورد و عمل صالح انجام دهد كه خداوند گناهان این گروه را به حسنات تبدیل مى‏كند. و خداوند آمرزنده و مهربان است. و كسى كه توبه كند و عمل صالح بجا آورد به سوى خدا بازگشت مى‏كند (و پاداش خود را از او مى‏گیرد).
از آنجا كه این سه گناه( شرك،قتل ظالمانه و زنا)؛ نهایت اهمیت را دارد، در آیه بعد روى آن تكیه كرده مى‏گوید: كسانى كه مرتكب این امور شوند عذاب آنها در قیامت مضاعف مى‏گردد، و با خوارى، جاودانه در عذاب خواهد ماند (یُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ یَوْمَ الْقِیامَةِ وَ یَخْلُدْ فِیهِ مُهاناً).
ولی به این دلیل كه قرآن مجید هیچگاه راه بازگشت را به روى مجرمان نمى‏بندد و گنهكاران را تشویق و دعوت به توبه مى‏كند، در آیه بعد چنین‏ مى‏گوید: مگر كسى كه توبه كند و ایمان آورد و عمل صالح انجام دهد كه خداوند گناهانشان را مى‏بخشد و سیئات اعمال آنها را تبدیل به حسنات مى‏كند، و خداوند آمرزنده و مهربان است (إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِیماً).
همانگونه كه دیدیم در آیه قبل، سه گناه، از بزرگترین گناهان ذكر شده است، ودر همین حال، خداوند در توبه را به روى این گونه افراد،گشوده و این دلیل بر آن است كه، هر گنهكار پشیمانى مى‏تواند به سوى خدا بازگردد، مشروط به اینكه توبه‏اش حقیقى باشد، كه نشانه آن، عمل صالح جبران كننده است كه در آیه آمده، و گرنه مجرد استغفار به زبان، با پشیمانى زودگذر به قلب، هرگز دلیل توبه نیست.
خلاصه این كه نه فقط انسان توبه كننده عذاب نمی شود كه خداوند با تفضل خود این دسته از گناهان را تبدیل به حسنات می كند.
اكنون این پرسش، كه آیا همه می فهمند كه ما گناه كرده ایم ؟ پاسخش روشن می شود،كه آن گناهانی كه شخص ،موفق به توبه مقبول شده، هرگز فاش نخواهد شد، اما راجع به گناهانی كه موفق به توبه نشده؛ نمی توان حكم كرد كه آنها فاش می شود وآبروی فرد در نزد خلایق ریخته می شود، خصوصا در مورد شخص مؤمن گناهكار . به آیه وحدیث ذیل ان توجه كنید:
در آیه (7 عنكبوت) مى‏خوانیم وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَنُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَیِّئاتِهِمْ: كسانى كه ایمان آوردند و عمل صالح انجام دادند گناهان آنان را مى‏پوشانیم.
و به این ترتیب اثر خنثى كننده گناه را در طاعات و اعمال نیك تثبیت مى‏كند.
در تفسیر آیه مورد بحث حدیث جالبى از على علیه السلام به این مضمون نقل شده است كه:
روزى آن حضرت رو به سوى مردم كرد و فرمود: به نظر شما امیدبخش‏ترین ، آیه‏قرآن كدام آیه است؟ بعضى گفتند آیه:
إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَكَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ یَشاءُ (خداوند هرگز شرك را نمى‏بخشد و پائین‏تر از آن را براى هر كس كه بخواهد مى‏بخشد).
امام فرمود: خوب است، ولى آنچه من مى‏خواهم نیست،
بعضى گفتند آیه: و من یعمل سوء أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللَّهَ یَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِیماً
(هر كس عمل زشتى انجام دهد یا بر خویشتن ستم كند و سپس از خدا آمرزش بخواهد خدا را غفور و رحیم خواهد یافت) امام فرمود: خوبست ولى آنچه را مى‏خواهم نیست.
بعضى دیگر گفتند آیه: قُلْ یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ (اى بندگان من كه اسراف بر خویشتن كرده‏اید از رحمت خدا مایوس نشوید) فرمود خوبست اما آنچه مى‏خواهم نیست!
بعضى دیگر گفتند: آیه و الَّذِینَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ (پرهیزكاران كسانى هستند كه هنگامى كه كار زشتى انجام مى‏دهند یا به خود ستم مى‏كنند به یاد خدا مى‏افتند، از گناهان خویش آمرزش مى‏طلبند و چه كسى است جز خدا كه گناهان را بیامرزد) باز امام فرمود خوبست ولى آنچه مى‏خواهم نیست.
در این هنگام مردم از هر طرف به سوى امام متوجه شدند و همهمه كردند فرمود: چه خبر است اى مسلمانان؟ عرض كردند: به خدا سوگند ما آیه دیگرى در این زمینه سراغ نداریم.
اامام فرمود: از حبیب خودم رسول خدا شنیدم كه فرمود: امید بخشترین آیه قرآن این آیه است: و اقم الصلاة طَرَفَیِ النَّهارِ وَ زُلَفاً مِنَ اللَّیْلِ إِنَّ الْحَسَناتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئاتِ ذلِكَ ذِكْرى‏ لِلذَّاكِرِینَ
(البته در حدیث دیگرى آمده است كه امید بخشترین آیه قرآن: آیه إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَكَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ یَشاءُ مى‏باشد.
اما با توجه به اینكه هر یك از این آیات به زاویه‏اى از این بحث نظر دارد و یك بعد از ابعاد آن را بیان مى‏كند، تضادى با هم ندارد:
در واقع آیه مورد بحث از كسانى سخن مى‏گوید كه نمازهاى خود را به خوبى انجام مى‏دهند، نمازى با روح و با حضور قلب كه آثار گناهان دیگر را از دل و جانشان مى‏شوید.
ااما آیه دیگر از كسانى سخن مى‏گوید كه داراى چنین نمازى نیستند و تنها از در توبه وارد مى‏شوند پس این آیه براى این گروه و آن آیه براى آن گروه امیدبخش‏ترین آیه است.
چه امیدى از این بیشتر كه انسان بداند هر گاه پاى او بلغزد و یا هوى و هوس بر او چیره شود (بدون اینكه اصرار بر گناه داشته باشد پایش به گناه كشیده شود) هنگامى كه وقت نماز فرا رسید، وضو گرفت و در پیشگاه معبود به راز و نیاز برخاست احساس شرمسارى كه از لوازم توجه به خدا است نسبت به اعمال گذشته به او دست داد گناه او بخشوده مى‏شود و ظلمت و تاریكیش از قلب او بر مى‏خیزد.) 
منبع :پرسمان/معارف

توبه از گناهان كبیره بازهم عذاب داره؟ روز قیامت همه میفهمن ما گناه كردیم؟