 هنوز وقتی از برادر شهیدش صحبت می‌كند بغضی قدیمی صحبت كردن را برایش سخت می‌كند. سخن گفتن از خوبی‌های برادر، پس از گذشت 30 سال همچنان تازگی دارد. عباس برادر بزرگ بود و عزیز خانواده. پس از فوت پدر، مرد خانواده می‌شود، همدم خواهرهایش. در جریان آزادسازی خرمشهر در سال 1361، پس از شهادت وزوایی و پیچك، فرمانده گردان میثم می‌شود و مسئولیت هدایت نیروها را برعهده می‌گیرد. هرچند زمان این فرماندهی خیلی طول نمی‌كشد و شهید عباس شعف نیز در مرحله پایانی عملیات الی‌بیت‌المقدس آسمانی می‌شود. خواهر كوچك‌تر شهید، لیلا شعف وابستگی و ارتباط قلبی نزدیكی با برادر داشت و صحبت از عباس، هنوز داغ دلش را تازه می‌كند. خواهر شهید در گفت‌وگو با «جوان» با شور و حرارت خاصی از برادری می‌گوید كه در جبهه لقب ضد گلوله به او داده بودند.

شهید عباس شعف یكی از شهدای خاص دفاع مقدس است. گفت‌وگو را با پرداختن به دوران كودكی و فضای خانواده‌تان شروع كنیم و كمی از ارتباط شهید با شما و دیگر اعضای خانواده بگویید.
ما از همان قدیم خانواده‌ای مذهبی و اهل مسجد و نماز بودیم. مادرم همیشه این نكته را می‌گوید كه عباس از سوم یا چهارم دبستان روزه می‌گرفت. یك روز مدرسه مادرم را خواسته بود كه چرا از این بچه خواسته‌اید روزه بگیرد. مادرم هم می‌گفت من هیچ چیزی به پسرم نگفته‌ام، خودش روزه‌هایش را می‌گیرد. ما چهار فرزند بودیم كه عباس متولد 1338 و بزرگ‌ترین فرزند خانواده بود. من در مقطع سوم دبستان بودم كه پدرم فوت كرد و بعد از فوت پدرم عباس جای خالی‌اش را برایمان به خوبی پر كرد. زمانی كه عباس شهید شد من 14-15 ساله بودم و تا آن زمان احساس نكرده بودم پدر ندارم. آنقدر با محبت‌هایش جای پدر را برایمان پر كرده بود كه متوجه نبود پدر نمی‌شدیم. فرزند بزرگ خانواده بود و فوق‌العاده با مهر و محبت بود. وقتی عباس شهید شد تازه ما فهمیدیم كه یتیم بودیم. تمام بار عاطفی خانواده را به دوش می‌كشید و اجازه نمی‌داد كسی متوجه نبود پدر شود. همه‌مان بعد از عباس فهمیدیم تازه یتیم شده‌ایم؛ آنقدر روی مسائل خانه مدیریت داشت. از اوایل سال 1358 فعالیت‌هایش را در سپاه شروع كرد. در طول مدت حضورش در جبهه‌ها چندین و چند بار مجروح شد. بعد جانبازی به خانه برمی‌گشت، مدت كوتاهی دور از جبهه بود و دوباره پس از بهبودی به منطقه می‌رفت. در جبهه به عباس ضدگلوله می‌گفتند. سال 59 یك جوان 20 ساله بود كه شروع به حفظ قرآن كرد. خیلی به قرآن علاقه داشت. آیات قرآن را با مداد روی كاغذ می‌نوشت و همیشه این كاغذ دستش بود و آیه‌ها را حفظ می‌كرد. هر زمان می‌خواست به ما كادو یا هدیه‌ای بدهد، قرآن كادو می‌داد. خودم الان یك قرآن از عباس دارم؛ آخرین هدیه‌ای كه از او گرفتم.
در جریان پیروزی انقلاب هم حضور و شركت داشتند؟
چند روز قبل از تظاهرات بزرگ 17 شهریور، یك تیر از كنار لبش رد شده بود و مقداری جراحت برداشت. با پسر همسایه‌مان برای تظاهرات رفته بود كه او شهید شد. هنگامی كه عباس به خانه برگشت دیدیم یك پنبه بزرگ روی لبش گذاشته و لبش جراحت برداشته است. خدا خیلی رحم كرد كه گلوله كمی آن طرف‌تر نرفت. انگار خدا می‌خواست عباس را به جبهه‌های جنگ بكشاند.
چه شد تصمیم گرفت به جنگ برود؟
برادر كوچكمان وارد كمیته شده بود ولی عباس مستقیم وارد سپاه شد. اول به جبهه‌های غرب، سمت بازی دراز رفت كه تیری به چشم سمت راستش خورد و پشت كره چشمش قرار گرفت. ظاهراً چشم سالم بود ولی نابینا شده بود. یك چشمش را در بازی دراز از دست داد. بعد از این مجروحیت به خانه آمد و مشغول مداوا شد. كمی كه حالش بهتر شد می‌خواست با مادرمان به مشهد برود. به برادرم گفتم مشهد كه رسیدی به امام رضا(ع) بگو چشمت را شفا بدهد. گفت چیزی را كه خدا گرفت دیگر نمی‌خواهم به من پس بدهد. بعد به جبهه جنوب رفت و باز آنجا مجروح شد. برای شناسایی رفته بود كه در منطقه دشمن گیر می‌افتد. به دوستانش می‌گوید شما برگردید. یك تیر به دستش می‌خورد و مجروح می‌شود. عراقی‌ها بالای سرش می‌رسند یك تیر خلاصی به عباس می‌زنند ولی تیر به شانه‌اش می‌خورد و از كتفش بیرون می‌آید. من زمانی كه زخمش را دیدم از شدت جراحت حالم بد شد. عراقی‌ها تیر خلاصی زده بودند تا به قلبش بخورد ولی تیر می‌چرخد و به شانه‌اش می‌خورد و از پشت كتفش در می‌آید. تمام استخوان‌های كتفش را خرد كرده بود. فك و گلویش به خاطر ماندن در زیر آتش مجروح شده بود و جراحت این بار خیلی سخت و سنگین بود. حدود هشت ماه بستری بود. مادرم در این مدت شبانه‌روز كنار عباس بود. ما غذا می‌پختیم، آسیاب و صاف می‌كردیم تا برادرم از گوشه لبش با نی بخورد. بعد هشت ماه حالش كمی بهتر شد و هنگامی كه فهمید دوباره می‌تواند سرپا شود و راه برود راهی جبهه شد. عباس در عملیات آزادسازی خرمشهر دوباره مجروح می‌شود. تیر به شكمش می‌خورد و روده‌هایش آسیب می‌بیند. دوباره به تهران برمی‌گردد و یكی دو هفته بستری می‌شود. پس از اینكه بهتر شد باز قصد رفتن كرد. من در خانه بودم و مادر به جمكران رفته بود. شكمش بخیه داشت و به من گفت می‌توانی بخیه‌ام را بكشی تا من بروم. من گفتم نه، باید به بیمارستان بروی. آخرین روزی كه رفت من كنارش بودم و نگاهش طوری بود كه برنمی‌گردد. حالاتش خیلی متفاوت‌تر از همیشه بود. گفتم صبر كن مامان و بقیه بیایند. گفت من باید امروز بروم، دیگر نمی‌توانم بمانم. من تا دم در بدرقه‌اش كردم. انگار می‌دانستم دیگر عباس را نخواهم دید (گریه می‌كند) رفت و من دیگر برادرم را ندیدم.
با توجه به اینكه برادرتان از مادرتان خداحافظی نكرد واكنش مادرتان نسبت به رفتن عباس آقا چه بود؟
به مادرم گفتم مامان! عباس نمی‌توانست بایستد. سلام رساند و گفت به مامان بگو حلالم كند. برادرم می‌گفت اگر معطل كنم جا می‌مانم و باید بروم. ما دخترخاله‌مان را برایش نامزد كرده بودیم و گفتیم عباس صبر كن تا كار انجام شود. من به عباس می‌گفتم آرزو دارم روزی تو ازدواج كنی. می‌گفت فرض كن من ازدواج كردم و بچه‌دار شدم، در نهایت باید بمیرم. باید دوره عمر را بگذرانم، اگر شهید شوم كه خیلی بهتر است. همیشه این را به من می‌گفت. حتی برای دخترخاله‌ام هم نامه نوشت و معذرت‌خواهی كرد كه من می‌روم. معلوم نیست سالم برگردم. می‌خواست وابستگی‌ها را كم كند تا اگر اتفاقی افتاد آماده باشد. او هم جواب داده بود كه من همه جوره پای شما هستم.
خبر شهادت كه آمد واكنش مادرتان چه بود؟
وقتی خبر شهادت عباس آمد فقط من و خواهرم خانه بودیم. مادرم آن زمان سركار بود. به خانه كه آمد و خبردار شد، خیلی محكم برخورد كرد. انگار می‌دانست بچه مال خودش نیست و باید تقدیم كند. ما بیشتر از مادرمان ناراحت بودیم و گریه می‌كردیم. مامان مثل یك كوه، استوار و محكم بود. عباس در طول این سال‌ها با مادرم بوده و هست. مادرم می‌گوید عباس همیشه با من است و ارتباط قلبی نزدیكی با پسر شهیدش دارد.

برادرتان در مدت كوتاهی چندین جانبازی سخت را پشت سر گذاشت. دلیل اعتقادشان چه بود كه ایشان از وظیفه‌شان كوتاه نمی‌آمد؟
عباس خیلی محكم بود و ایمانش قوی بود. با لباس سپاه بیرون می‌رفت و من می‌گفتم الان خطرناك است و منافقین سپاهی‌ها را می‌كشند. او هم در جواب لبخند می‌زد و می‌گفت آنها با من كار ندارند؛ می‌دانند صدام نتوانست با من كاری كند و آنقدر تیر خوردم كه نمردم. با همان تیپ جبهه و لباس‌های خاكی به خانه می‌آمد و وقتی می‌دید مادرم پرده خانه را عوض كرده می‌گفت مامان تجملاتی شده‌ای! اصلاً در یك حال و هوای دیگر بود و این ظواهری دنیوی به چشمش نمی‌آمد. آدم وقتی زندگینامه شهدا را می‌خواند می‌بیند چقدر آدم‌های خاصی بوده‌اند. الان از بركت دعای عباس خودم هم حافظ قرآن شده‌ام. در همه كارهای خوب مشوقمان بود. در آن زمان با آن سن كم قرآن حفظ می‌كرد و نماز شب می‌خواند. وقتی پیكر شهید حججی به كشور بازگشت به این فكر كردم شهدا انتخاب شده هستند. شاید از بس كه خوب هستند خدا چنین سرنوشتی را برایشان مقدور می‌كند.
عكس‌العمل ‌مادر و دیگر اعضای خانواده نسبت به این مجروح شدن‌ها و دوباره رفتن‌های برادرتان چه بود؟
مادرم مثل یك كوه استوار است. وقتی پیكر عباس را آوردند من بی‌تابی و گریه می‌كردم ولی مادرم گفت كه نقل بخرید و روی جنازه عباس بریزید. مادرم خیلی محكم و صبور است. ایمانش قوی ‌است و هر شب نماز شب می‌خواند. هیچ‌گاه به عباس نگفت حالا كه این همه مجروح شده‌ای دیگر نیازی نیست به جبهه بروی. كتفش كه مجروح شد پرستار به من گفت كه اگر می‌توانی نگاه كنی، كمی به من كمك كن. من هم قبول كردم. هنگامی كه زخم را باز كرد، چشمم سیاهی رفت و آمدم بیرون. زخم به حدی عمیق بود كه حالم را خیلی بد كرد. بعد مادرم این زخم را باز و پانسمان می‌كرد. مانده‌ام مادرم چقدر مقاوم و صبور است. خیلی از پسرش پرستاری كرد و با جان و دل مراقبش بود. زمانی كه عباس تیر خلاصی خورد او را به بیمارستان 501 ارتش بردیم. برادرم را قبول نمی‌كردند و می‌گفتند این مردنی است. چرا او را به بیمارستان آورده‌اید. مادرم خیلی مقاومت كرد و هركاری از دستش برمی‌آمد برای پسرش كرد تا حالش بهتر شد.
مادر با اینكه پروانه‌وار دور پسرش می‌چرخید ولی دل رفتن عزیزدردانه‌اش را هم داشت و مانع رفتنش نمی‌شد و ایشان را راهی جبهه می‌كرد؟
تمام زندگی مادرم عباس بود. هیچكس دیگری نمی‌تواند جای عباس را برای مادرم پر كند ولی مادر بچه‌اش را تقدیم خدا كرده است و به همین خاطر هیچ ناراحتی‌ای ندارد. از وقتی پدرمان فوت كرد، مادرمان با فداكاری و سختی ما را به دندان كشید و بزرگ كرد. با این حال هر باری كه خبر جانبازی عباس می‌آمد هیچ ناراحتی و گلایه‌ای به خود راه نمی‌داد. می‌دانست پسرش در راه خدا قدم برمی‌دارد و هر كاری می‌كند برای خداست. همین موضوع باعث آرامش مادرمان می‌شد.
حضور شهید چه حال و هوایی به خانواده‌تان داده است؟
قبل از شهادت همه ما تحت تأثیر عباس بودیم. هر كاری عباس می‌كرد ما هم می‌كردیم. می‌دانستیم عباس بهترین كار را انجام می‌دهد. من خیلی به عباس وابسته بودم و شهادتش برایم خیلی سنگین بود. بعد از شهادتش سعی كردم بچه‌هایم را در راه شهدا بزرگ كنم تا افتخار دایی‌شان باشند. همیشه می‌گویم دعای عباس در زندگی‌ام جاری است و می‌دانم عباس دعایمان می‌كند... (گریه می‌كند)
شما آن زمان با برادرتان زندگی كردید و الان خودتان صاحب فرزند هستید. به نظرتان بین جوانان آن نسل با بچه‌های امروز در خلوص نیت و مردانگی تفاوتی وجود دارد؟
به نظرم همان جوان‌های دوران دفاع مقدس امروز هم هستند. اصلاً نمی‌توانیم بگوییم مردانگی و غیرت مخصوص به جوانان آن زمان بود. اتفاقاً جوانانی كه در این دوره و زمانه می‌جنگند و مثل حججی مدافع حرم می‌شوند باعث افتخار هستند. آن زمان باز یك شور و هیجانی در جامعه بود و همه خواه ناخواه وارد این موج می‌شدند، اما الان موجی نیست كه بچه‌ام بخواهد وارد آن شود. خودش باید بگردد و وارد موج شود.
منبع: روزنامه جوان


هنوز وقتی از برادر شهیدش صحبت می‌كند بغضی قدیمی صحبت كردن را برایش سخت می‌كند. سخن گفتن از خوبی‌های برادر، پس از گذشت 30 سال همچنان تازگی دارد. عباس برادر بزرگ بود و عزیز خانواده.