یك ربع به شهادت ا بیست نفر از دوستان جیرفتی در بستان همكار بودم .
 هر جا كه می رفتیم ، با هم بودیم . بین ما دوستی و صمیمیت زیادی پدید آمده بود . 
 یك روز كه از رقابیه به استراحتگاه برگشته بودم تا نماز بخوانم ، فرمانده آمد داخل اتاق و گفت :
 ‹‹ آقای بلوچ اكبری ! جانمازت را جمع كن ، اول برو گروهان ارتش ؛ بلدوزری گرفته ام ؛ بارش كن بیاور ، بعد برگرد نماز بخوان ››
 گفتم: ‹‹ نمازم را می خوانم، بعد می روم ››
 اما فرمانده اصرار كرد و گفت : ‹‹ اول برو جایی كه گفتم، بعد برگرد نماز بخوان ››
 دیدم اصرار فایده ای ندارد ؛ همین طور جانماز را پهن شده گذاشتم و رفتم .
 فاصله تا گروهان ارتش حدود 5/1 كیلومتر بود .
 به گروهان كه رسیدم ، هواپیماهای عراقی شروع به بمباران كردند . 
 من سریع رفتم داخل سنگر ارتش . یك ربع بعد كه اوضاع آرام شد ، دیدم بستان در هاله ای از دود غلیظ و سیاه گم شده است .
 وقتی برگشتم ، دیدم تعدادی از دوستان شهید شده اند . بچه هایی كه داشتند برای دوستانشان گریه می كردند ، با دیدن من به طرفم آمدند و با تعجب پرسیدند : ‹‹تو زنده ای، شهید نشدی ؟! ››
 گفتم : ‹‹ شهادت لیاقت می خواهد ، من حالا حالاها كنار شما هستم . ››
 با بچه ها رفتیم داخل اتاقی كه جانماز پهن بود . دیدیم یك بمب خوشه ای درست در نقطه ای كه من می خواستم نماز بخوانم ، فرود آمده و جانمازم را كاملاً سوزانده و از بین برده است .
 بچه ها گفتند : ‹‹ شانس آوردی! اگر فرمانده اصرار نكرده بود ، تو حالا اینجا نبودی ، توی آسمان ها بودی!››
 حرف آنها واقعیت داشت . اصرار فرمانده برای رفتن من خواست خدا بود . اگر خداوند مقدر نكرده بود ، من با جانمازم می سوختم، اما تقدیر الهی چیز دیگری بود .منبع:فاتحان

یك ربع به شهادت با بیست نفر از دوستان جیرفتی در بستان همكار بودم . هر جا كه می رفتیم ، با هم بودیم . بین ما دوستی و صمیمیت زیادی پدید آمده بود .