 

بسیار می توان زوج های را دید که به علت بودجه ناکافی جهت اجاره و رهن خانه، هنوز زندگی مشترک خود را آغاز نکرده و دوران نامزدی شان هرروز طولانی تر می شود. از طرف دیگر زوج هایی را نیز شاهد هستیم که توانایی مالی پرداخت هزینه اجاره خانه را دارند اما به علت اینکه مادر پسر تنها زندگی می کند و یا می خواهند به هر دلیلی فرزندشان پیش آنها باشد، نتوانسته اند به این تفاهم برسند و زندگی خود را آغاز کنند.

در جلسات خواستگاری یکی از موضوعاتی که بین زوجین مطرح می شود شکل سکونت و زندگی شان است. برخی اعتقاد به دوری و دوستی بودن دارند، ترجیح آنها این است که هم از خانواده دختر و هم پسر اگر دور باشند می توانند یک زندگی مستقل را تشکیل دهند، برخی معتقدند که حتما باید نزدیک به خانواده دختر باشد چرا که در سال های اولیه زندگی مادر دختر برای یاد دادن راه و رسم خانه داری می تواند به او کمک کند. برخی که یکی از والدین شان را از دست داده اند ترجیح شان این است که با والدین تنهای خود زندگی کنند.

 این گفت و گو ها ممکن است درهمان جلسه و ساعت دفن شوند و تا زمان بعد از عقد و عروسی مهم به راحتی قابل حل به نظر برسند.  در آن زمان هر دو طرف به واسطه درگیر شدن علاقه و دوست داشتن احساس می کنند هر عمل ناشدنی را می توانند به خاطر طرف مقابل انجام دهند ولی وقتی زمان عمل به آن می رسد برایشان ناممکن است.  و این سرآغاز اختلاف های نامزدها بر سر اینکه سکونتشان را کجا انتخاب کنند می شود. گاهی آنقدر به واسطه این درگیری نامزدی شان کش پیدا می کند که همه رشته های علاقه بین شان نخ نما می شود.

«سحر می گوید: چند سالی است که احمد را می‌شناسم، او همکارم است. یک سال و دو ماه هم هست که با هم نامزد شدیم اما هنوز به دلیل مشکلات مادی نتوانستیم عروسی بگیریم و برویم سرخانه و زندگی خودمان. اوضاع مالی پدرشوهرم بد نیست و از همان اول هم گفت واحد طبقه سوم خانه‌شان را آماده کرده تا وقتی پسرش ازدواج کرد آن را از مستأجر بگیرد و به پسرش بدهد...
 او مرد خوبی است و دلش می‌خواهد به ما کمک کند تا اول زندگی کرایه خانه ندهیم. می‌گوید تا 5 سال اجازه می‌دهم اینجا بنشینید و بعد از آن نوبت می‌رسد به پسر دومم که دامادش کنم. به نظرم ایده خوبی است اما مادر و پدرم و بقیه دوستان می‌گویند اگر قبول کنی بدبخت می‌شوی و این نوع زندگی کردن فرقی با زندگی در خانه مادرشوهر ندارد. شاید همسایه آنها باشی اما باید دور زندگی مستقل را خط بکشی. روزها می‌گذرد و ما هر چه تلاش می‌کنیم نمی‌توانیم پول رهن و اجاره را خودمان فراهم کنیم. شما به من بگویید کدام راه را انتخاب کنم چون احمد انتخاب را به عهده خودم گذاشته است.»


پیش قضاوت های ترسناک 
ما خودمان به مردم می‌گوییم با ما چه رفتاری داشته باشند. رفتار و لحن کلام ما هر طور باشد به طرف مقابل این پیام را می‌دهد که "تو اجازه داری با من چنین حرف بزنی و چنین عمل کنی." در واقع می‌خواهم به زبان ساده بگویم باید مهارت زندگی را به جوان‌ها یاد داد تا آنها بتوانند در هر شرایطی خوب زندگی کنند. ما می‌توانیم با رعایت برخی شرایط در کنار خانواده همسر باشیم اما کاملا مستقل زندگی خصوصی خود را داشته باشیم. اصل مهم مرزداری است. مرزداری یعنی اینکه شما اطلاعات زندگی خود را برای خودت نگه داری. اگر نتوانی حفظ اطلاعات کنی و راز شخصی بین خود و همسرت را به مادر و پدر خودت یا همسرت بگویی، در واقع به آنها اجازه داده‌ای به حریم شخصی‌ات و مرز تو وارد شوند. اگر با هم راجع به موضوعی بحث می‌کنید و اختلاف‌نظر دارید لزومی ندارد صدای شما آنقدر بالا باشد که همسایه‌تان آن را بشنود. شما و همسایه‌تان که در اینجا پدر و مادر شما هستند، باید حق و حقوق یکدیگر را رعایت کنید و به اصل مرزداری پایبند باشید تا بتوانید کنار هم خوب زندگی کنید.

اگر سنگ بنای رابطه مبتنی بر محبت باشد و مرزداری هر خانواده رعایت شود، آنها می‌دانند بزرگ‌ترها رفت‌وآمد دارند و اهل بروبیا هستند ولی جوان‌ها دوست دارند به خلوت خصوصی خود بپردازند و چنین درخواستی مطرح نمی‌شود. اگر هم شد، خوب است شما احترام پدر و مادرتان را داشته باشید و با لحن مناسب بگویید خودمان برنامه داریم و بعد از شام یک سری به شما خواهیم زد. سعی کنید هفته‌ای یک بار چنین برنامه‌هایی بگذارید وگرنه حریم خصوصی‌تان تهدید می‌شود.

اگربه هر دلیلی مجبور شدید در کنار خانواده همسر زندگی خود را آغاز کنید، با این پیش فرض که در کنار یک دشمن فرضی می خواهید زندگی کنید را نداشته باشید. آنها همانند دیگر همسایه های آپارتمان می باشند و به این بهانه که خانه ام به خانه خانواده همسرم نزدیک است پس تشکیل زندگی نمی دهیم تا بتوانیم در منطقه ای دورتر از آنها خانه بگیریم اشتباهی است که اگر حتی خانه ای در شهری دیگر از خانواده همسر بگیرید باز هم با آنها دچار میشکل می شوید چون مهارت زندگی با دیگران را یاد نگرفته اید. 


تعیین حریم روابط با خانواده همسر
برای زندگیتان حریم قایل شوید. اگر شما با خانواده همسرتان در یک ساختمان و در ۲ واحد یک آپارتمان باشید، ضروری است که حریمی را برای روابطتان در نظر بگیرید و آن را در مرحله اول به صورت غیر مستقیم با خانواده همسرتان در میان بگذارید. توصیه می‌شود که درباره این مرز و حریم‌ها با همسر خود به توافق برسید تا از امتیاز همراهی همسرتان هم برخوردار شوید. 

 تجربه گرایی پدرانه و مادرانه
پدر و مادرها همان گونه که مدعی تجربه بیشتر هستند باید به عروس یا داماد و فرزند خود این اطمینان را بدهند که زندگی در کنار آنها آنگونه که در ذهنشان غول شده است، نیست. حتی می توانید دوستانه با آنها صحبت کنید و درباره حریم ها و اینکه شما  این مرز و حریم را می شناسید با آنها گفت و گو کنید تا آنها بدون نگرانی و قضاوت های از پیش تعیین شده بتوانند زندگی خود را در همسایگی شما شروع کنند. 

والدین به حریم زندگی فرزندتان و همسرش احترام بگذارید. اگر در مورد مسئله‌ای از شما راهنمایی نمی‌گیرند، این را به حساب بی‌ادبی یا بی‌توجهی آن‌ها به خودتان نگذارید. آن‌ها افراد بالغی هستند که قدرت تجزیه و تحلیل مسائل را تا حدی دارا هستند پس لزومی ندارد در مورد هر مسئله‌ای بخواهید آن‌ها را راهنمایی کنید. از طرف دیگر رفتارهای احترام برانگیز شما، این حس را در آن‌ها ایجاد می‌کند که می‌توانند در مواقع بحرانی به شما اعتماد کنند و از کمک‌ها و راهنمایی‌های شما بهره‌مند شوند.
 
 دلسوزی شما به فرزندتان و زندگی‌اش کاملا پذیرفتنی است اما ورود همه جانبه به مسائل زندگی آن‌ها، مطمئناً در رابطه بین شما و عروس یا دامادتان ایجاد مشکل می‌کند.
منابع: جام جم سرا، مشاور خانواده


" من نمی توانم با پدرو مادرت زندگی کنم"، " دوست ندارم زمان رفت و آمدم را کنترل کنند"، " چرا باید بفهمند ماچه زمانی مهمان داریم یا نه؟"، " علاقه ندارم هر روز به خانه ما سرک بکشد". " حاضرم تا آخر عمر نامزد بمانیم ولی کنار خانواده تو زندگی نکنم". جملاتی که در زمان پیدا کردن خانه از همسر خود می شنوید.