
كربلای 5 بزرگ‌ترین و سخت‌ترین عملیات نیروهای ایرانی در دفاع مقدس است. این عملیات در 19 دی 1365 آغاز شد و تأثیر زیادی بر روند جنگ در سال‌های بعد گذاشت. رزمندگانی كه در این عملیات بزرگ حضور داشتند، با سختی‌ها و مشكلات بسیاری روبه‌رو بودند و با تمام وجودشان به جنگ دشمن بعثی مجهز و مسلح رفتند.
 
زمستان 1365 علاوه بر سوز سرمایش، سختی‌های دیگری هم به همراه آورد. پس از عملیات كربلای4 رزمندگان باید برای انجام عملیات بزرگ دیگری در جبهه‌های جنوب آماده می‌شدند. با وجود روحیه نامساعد رزمندگان پس از عملیات كربلای 4، رزمندگان با امید پیروزی در همان منطقه عملیاتی ماندند و با ایثار و جانفشانی مهیای عملیات بزرگ دیگری شدند. فرصت زیادی برای از دست دادن زمان نبود و با رعایت اصل غافلگیری، باید دشمن را سردرگم می‌كردند.
نیروهای عمل‌كننده در كربلای5 نسبت به عملیات‌های دیگر از دو جهت با سختی‌های دیگری مواجه بودند. گذر از عملیات كربلای5 و آماده‌سازی سریع برابر دشمن و عبور از موانع پرتعداد و مقابله با تجهیزات فراوان دشمن در منطقه عملیاتی، كار را فوق‌العاده سخت كرده بود.
احمد طاووسیان كه در این عملیات حضور داشت،  درباره سختی‌های عملیات می‌گوید: «عملیات كربلای5 جنگ پوست و خون و گوشت با تانك‌های عراقی بود. در این عملیات پیشروی خوبی هم كردیم، خودم سرپل‌های بصره را دیدم. در جاده شلمچه- بصره بودیم ولی صبح روز بعد عراقی‌ها با تانك‌های زیادی آمدند و درگیری شدیدی به وجود آمد و از آنجا به بعد مشكلات پیش آمد. كار خیلی سخت شد. بچه‌ها به عقب برگشتند و در سه راهی شهادت مستقر شدند. ما درگیری را پدافند می‌كردیم و آنها پاتك می‌كردند. شهدای زیادی در این عملیات دادیم.»
مصطفی رحیمی از رزمندگان حاضر در این عملیات كه مطالعات زیادی درباره وضعیت كربلای5 داشته نیز بیان می‌كند: «این موانع باعث شدند كه از سویی، تعداد شهدای عملیات كربلای 5 بالا رود و از سوی دیگر هم جلوه‌های رزم رزمندگان، بیشتر بروز كرد و خاطرات را جاودانه كرد. در بعضی از عملیات‌ها وقتی خط شكسته می‌شد، پس از مقابله با مقاومت عراق، خط‌ها یكی یكی شكسته می‌شدند و سختی آن فقط در پدافند بود اما پیشروی در عملیات كربلای 5 به شدت سخت بود و حتی بعضی می‌گفتند كه غیرممكن است.»
مهدی اسدی از فرماندهان حاضر در این عملیات، عبور از موانع نونی دشمن را یكی از سخت‌ترین كارهای ممكن می‌داند. موانعی كه وسط آن پر از سیم‌خاردار و مین بود و اگر كسی داخل این موانع می‌شد، مورد هدف قرار می‌گرفت. اگر كسی هم عبور می‌كرد و مورد اصابت گلوله قرار نمی‌گرفت، باید از خاكریزهای دشمن عبور می‌كرد.
ناصر دیبایی‌اصل یكی دیگر از نیروهای حاضر در كربلای5 بیان می‌كند: «فضای كلی محور دشمن اصلاً شبیه منطقه جنگی نبود. بیشتر شبیه اردوگاه تفریحی بود با سنگرهای مرتب و منظم كه امكانات زیادی داخلش قرار داشت. سنگرهای ما امكانات چندانی نداشت. چند گونی پر از شن و ماسه كه روی هم چیده بودیم با موكتی كه كف آن پهن می‌شد. به چشم خود دیدم كه داخل سنگرهای دشمن حتی تلویزیون، یخچال و پنكه هم وجود داشت. با دیدن این صحنه پی بردیم آنها خیال نمی‌كردند نیروهای ایرانی بتوانند آسیبی به سنگرهایشان وارد كنند. خیلی از موقعیت و قدرت خودشان خاطرجمع بودند.»
رزمندگان با فداكاری و اتكا به اهل بیت تمام سختی‌ها را پشت سر گذاشتند و از موانع عبور كردند. قاسم حسن‌زاده این باره می‌گوید: «سختی عملیات جنگی قابل توصیف نیست، اما چیزی كه به رزمندگان ما روحیه مقاومت می‌داد، ایمان به یاری خدا و متوسل شدن به ائمه معصوم بود؛ ذكر «یا زهرا(س)» سختی هر عملیاتی را شیرین می‌كرد.»
گذر از سختی‌های كربلای5 سبب شد تا رزمندگان با رسیدن به اهداف عملیات، ضربه سختی بر قدرت نظامی دشمن بزنند. ارتش بعث كه تا پیش از این بر نفوذناپذیری‌اش تأكید می‌كرد و جنگ تبلیغاتی گسترده‌ای در جبهه‌ها به راه انداخته بود، ‌با شكست بزرگی مواجه شد. پیروزی در كربلای5 توازن جنگ را به سود ایران تغییر داد و باعث شد كشورهای دیگر به قدرت نظامی و رزمی ایران پی ببرند.
منبع: روزنامه جوان



كربلای 5 بزرگ‌ترین و سخت‌ترین عملیات نیروهای ایرانی در دفاع مقدس است. این عملیات در 19 دی 1365 آغاز شد و تأثیر زیادی بر روند جنگ در سال‌های بعد گذاشت.