  شهید ناصر كاظمی به روایت شهید بروجردیشهید محمد بروجردی جانشین قرارگاه حمزه سیدالشهدا پس از شهادت ناصر كاظمی، طی مصاحبه‌ای درباره او می‌گوید:
شهید كاظمی واقعاً قبول داشت كه اگر با مردم كار شود، هیچ احتیاجی به این كارها [درگیری مسلحانه] نیست. او می‌گفت: مردم این گروه‌ها را قبول ندارند و این‌ها با اسلحه حاكمیت پیدا كرده‌اند.
سردار بروجردی! ابتدا درباره آشنایی با شهید كاظمی بگویید.
آن موقع مسئول گردان در پادگان ولیعصر تهران بودم. تعدادی در پادگان سعدآباد آموزش دیده و آمده بودند برای سازماندهی و تقسیم كار. اول پرونده‌اش را دیدم و بعد هم خودش را.
 چطور مسئولیت گرفت؟کم‌كم در سازماندهی قرار گرفت. زمانی فرمانده دسته بود و بعد هم فرمانده گردان. در این مدت، مأموریت‌هایی به جنوب و سیستان و بلوچستان رفته بود. از خصوصیات بارز او كه بعدها در كردستان كاملاً محسوس شد، علاقه نیروهای رده پایین به او بود، كسی نبود كه بی‌خود كسی را سرگرم كند یا وعده و وعید بدهند. در قبال زیردستانش شدیداً احساس مسئولیت می‌كرد. واقعاً به حرف‌های آنان گوش می‌داد. در عملیات از معدود افرادی بود كه تا آخرین نفر نیروهایش را جمع‌وجور می‌كرد و بعد خودش می‌آمد عقب.
ناصر كاظمی در كردستان شناخته شد. درباره فعالیت‌هایش در این استان بگویید.مدتی بعد از ما، او هم به غرب آمد.123 در ابتدا مسئولیتی كه پذیرفت، فرمانداری بود. با اینكه سابقه کاری در این زمینه نداشت، ولی با خوش هوشی و ذكاوت توانست یكی از فرمانداران نمونه شود. در آزادسازی شهر پاوه از محاصره ضد انقلاب نقش بسیار مهمی داشت. بعد هم با هدایت و بسیج مردم، فرماندهی سپاه را بر عهده گرفت. چیزهایی كه از او به ذهنم می‌آید، در نوع خود بی‌نظیر است. به عنوان مثال بخش «بانیكان» به دست چند ضدانقلاب افتاده بود. مردم ناراحت به فرمانداری پاوه مراجعه كرده بودند. تحصن كردند كه ارتش و سپاه بیاید و بخش ما را پس بگیرد. در آن موقع نیروهای نظامی سازماندهی خوبی نداشتند و ناهماهنگی زیاد بود. دیدیم شهید كاظمی با همان نیروهای بومی، شبانه رفت و بانیكان را از دست ضد انقلاب خارج كرد. این مسئله، بسیار بزرگی بود. بعد هم نیروهای ژاندارمری در بخش مستقر شدند كه این كار هم توسط مردم انجام شد. اصلاً ایشان اعتقاد داشت تا زمانی كه نیروی بومی كردستان را فعال نكنیم و مسئولیت به عهده نگیرند، كاری از نیروی نظامی برنمی‌آید. شهید كاظمی در زنده كردن مردم و احیای آنان بسیار مؤثر بود.
شنیده‌ام یك بار كه ایشان مجروح شده بود، دو روز مردم كرد برای سلامتی شهید كاظمی روزه گرفته بودند. در مورد نحوه برخورد او با مردم و علاقه‌مندیشان به او بگویید.
یكی از بهترین عوامل پیشبرد انقلاب اسلامی در این منطقه، برخورد صحیح او با مردم بود. اخلاق اسلامی را گسترش می‌داد، خدا هم لطف كرده و ایشان را زنده نگه داشته بود. شهید كاظمی واقعاً قبول داشت كه اگر با مردم كار شود، هیچ احتیاجی به این كارها (درگیری مسلحانه) نیست.
او می‌گفت: مردم این گروه‌ها را قبول ندارند و این‌ها با اسلحه حاكمیت پیدا كرده‌اند. نظرش این بود كه بچه‌هایی كه می‌آیند اینجا كار كنند، باید به مردم بها بدهند و سعی كنند عناصر خوبشان را شناسایی كنند و روی كار بیاورند. او روی بسیج مردم اعتقاد شدیدی داشت.

درباره فرمانداری شهید كاظمی صحبت‌های زیادی شده است، از خاطرات آن روزها بگویید.خاطرات آن قدر زیاد است كه نمی‌توانم به ذهن بیاورم. به هر حال دو سال و اندی با هم كار می‌كردیم. اولین بار كه آمد غرب، قرار شد برود فرماندار پاوه شود. برای خود او هم یك مقدار مشكل بود كه این مسئولیت را قبول كند. می‌گفت: من كاری نكرده‌ام و معلوم نیست در آنجا موفق بشوم. در ابتدا ریش خود را به صورت پروفسوری تراشید تا ضدانقلاب چیزی نفهمد. ما خودمان هم وحشت داشتیم. می‌گفتیم اگر راز او كشف شود، شاید در راه او را شهید كنند. به هر حال، با همان ریش بزی! حركت كرد. در آنجا طوری عمل كرده بود كه حتی بعضی از روحانیون هم فكر می‌كردند ایشان از افراد «دمكرات» است. یك‌بار رفته بود نوسود و مذاكراتی هم با گروهک‌ها كرده بود. مخفی‌كاری او خیلی خوب بود. در آنجا او خودش را رو نكرده بود. به حساب، از آن بچه‌های جا افتاده تهران بود كه به سادگی خودش را رو نمی‌كرد.
علمای آنجا نیز متوجه نبودند. می‌آمدند اعتراض می‌كردند كه این شاید از نفوذی‌ها باشد. فكر می‌كردند دمكراتی است و خلاصه ممكن است یواش‌یواش با ضد انقلاب همكاری كند. بعد ما می‌رفتیم با ایشان جلسه می‌گذاشتیم، می‌گفتیم این حركت شما چیست؟ با گروهک‌ها چه صحبتی كرده‌ای و چه صحبتی می‌كنی؟ ما سعی می‌كردیم معلوم نشود كه ایشان سپاهی است. بعد ایشان توضیحات جالبی راجع به كارهایش می‌داد. صحنه بسیار جالبی بود برای ما كه خودش را رو نمی‌كرد و سعی می‌كرد با فكر باز برخورد كند. البته در این مواقع حتی یك دروغ هم نمی‌گفت. منتها سعی می‌كرد مسائلی را مطرح كند كه نه كسی بتواند از آن سوءاستفاده كند و نه به نفع ضدانقلاب باشد.
برای مذاكره به نوسود هم كه رفته بود، سعی كرده بود انقلاب را معرفی كند. یعنی گفته بود جمهوری اسلامی این است و هیچ آزاری نمی‌خواهد به شما برساند و اگر مشكلاتی دارید بگویید. این‌ها هم كه به او اشكال می‌گرفتند، مدرك نداشتند، فقط می‌گفتند چرا رفته و مذاكره كرده. می‌گفتند چرا فكر می‌كند ضد انقلابیون می‌توانند برگردند یا احتمالاً می‌توانند آدم‌های خوبی باشند.
ایشان هم با همان اعتقاد می‌گفت:
باید سعی كنیم ضد انقلاب را هدایت كنیم. در مواقعی موفق هم بود، كما اینكه یكی از كسانی كه توبه كرد و برگشت، اولین شهید «نودشه» بود.

 
ازدواج هم كرده بود؟تازه ازدواج كرده بود. با توجه به شرمی كه از زحمات ایشان داشتیم، جرات نداشتیم مثلاً بگوییم تو باید این قدر زیادتر در كردستان بمانی، می‌گفتیم شما نیایید، ولی بعد از یك مدتی پیدایش می‌شد. با این كه تازه ازدواج كرده بود فقط ۱۵ روز مرخصی خواست. ماه رمضان بود می‌گفت: می‌خواهم بمانم و روی خودم كار كنم. باز نتوانست قبول كند و در همان ماه رمضان آمد منطقه. این حاكی از مسئولیت شناسی ایشان بود.

شهید كاظمی به روایت دکتر محسن رضاییشهید ناصر کاظمی و شهید بروجردی، پایه گذار یک مکتب دفاعی در ایران بودند.
از زمانی که تمدن‌های کهن در ایران فرو ریخت، اولین دفعه است که ایران صاحب یک مکتب دفاعی می‌شود؛ این مکتب دفاعی آنچنان موثر و سازنده بود که حتی امروز به هر کشوری صادر شده، آن کشور را در این زمینه پیروز و موفق کرده است.
بخشی از یادداشتهای شهید ناصر كاظمیبرای اولین بار پس از ازدواج تصمیم گرفتم مطالبی را به رشته تحریر در آورم:انسانی كه در این دنیا زندگی می‌نماید، در درجه اول باید هدف داشته باشد و برای رسیدن به اهداف خود باید ببیند از چه روشهایی می‌تواند استفاده كند... بنده بعد از جریان هفده شهریور به سوی یك هدف كه بعدها متوجه شدم خدای یكتا می‌باشد، حركت كردم. البته نقطه عطف آگاهیم در روز شانزده آذرسال 1356 بود، كه در یك جریان وارد شدم . البته باید صدها بار پروردگار را شكر كرد كه به خطوط انحرافی وارد نشدم. و این نیز خواست خدا بود.
در خرداد سال 1358 وارد نهاد انقلابی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شدم. با این كه یك ارگان جدید و بدون برنامه قبلی بود، بر اثر برخورد با افراد صادق كه در این نهاد زیاد می‌باشند، تا حدود زیادی در رفتار، اعمال و كردارم تاثیر مثبت گذاشت. به خصوص در ماموریت زابل كه تمام روزه هایم را به غیر از یكی دو رو كه در ماموریت بودم، گرفتم و تا حدود زیادی در خود سازیم موثر بود كه توانستم به مدت 22 ماه فرماندار پاوه شوم . خدای تبارك و تعالی در این مسوولیت خطیر كمك زیادی به اینجانب كه اصلا تجربه چنین كاری را نداشتم، كرد. بعد از این ماموریت كه تا حدود زیادی هم موفق بودم،‌ماموریت سخت تری ، یعنی فرماندهی سپاه كردستان را تقبل كردم از آنجا كه خداوند خود فرموده از كارها و مشكلات هراس نداشته باشید كه اگر نیت لله باشد، در همه كارها موفق خواهید شد، در این مسوولیت بزرگ هم به خواست خدا و با یاری تعدادی از برادران، تا این تاریخ (9/3/61) ، دوام آورده ام .
ولی در اینجا می‌خواهم اعتراف نمایم به علت ضعف مطالعات عقیدتی و ایدئولوژیكی ، هیچ كس به اندازه خودم از این قضیه زجر نمی برد و یك بار دیگر مانند سایر كارها كه خداوند یاورم بوده،‌از او می‌خواهم كه در این مورد هم به من كمك كند. البته ناگفته نماند كه مساله ازدواج برای من یك مساله بسیار مفید و موثر بود . هیچ گاه فكر نمی‌كردم این قدر در روحیه من تاثیر بگذارد. از پروردگار بزرگ به خاطر چنین همسری كه به من داده است . تشكر می‌كنم . زیرا با ابن موقعیتی كه دارم، هرگز نمی‌توانم پیش كس دیگر جز همسر و خواهرم ، به فراگیری قرآن بپردازم . امیدوارم با مطالعه كتابهای شهید مطهری و شركت دایم و مستمر در نماز جمعه و دعاها، ان شاء الله بتوانم از این عمل زدگی صرف بیرون آیم تا بیشتر در خدمت اسلام و مسلمین باشم. حتی امسال قادر بودم كه جهت زیارت مكه معظمه به حج بروم. ولی خدا را شاهد می‌گیرم به خاطر همین موقعیت از این مساله بزرگ و حیاتی صرف نظر كردم كه امیدوارم سال آینده ، اگر فیض شهادت نصیبم نشد، جهت زیارت به سفر حج بروم.
در پایان ، یك بار دیگر خداوند تبارك و تعالی را به خاطر این همه نعمتی كه به اینجانب مرحمت كرده، شكر می‌كنم و این را می‌دانم كه هر چه قدر كار كنم، نمی‌توانم جبران نعمتهای او را بنمایم. با امید پیروزی مستضعفین بر مستكبرین به رهبری امام امت خمینی بت شكن.منبع:فاتحان




این مصاحبه عیناً از نوار كاست ستاد كنگره شهیدان استان تهران پیاده شده است: