 پاسخ: با سلام به عنوان نمونه می توان به نامه‌های زیر اشاره نمود:
نامه سلیمان بن صرد خزاعی مُسَیَّب بن‌نَجَبَه* و رُفَاعَة بن‌شَدّاد (كه البته از میان این نویسندگان حبیبن بن مظاهر به امام ملحق شد) به شرح زیر:
«بسم الله الرحمن الرحیم، [نامه‌ای است] از سلیمان بن‌صُرَد و مُسَیَّب بن‌نَجَبَه* و رُفَاعَة بن‌شَدّاد و حبیب بن‌مُظاهِر و شیعیان مؤمن و مسلمان از اهل كوفه به حسین بن‌علی‏، سلام علیك: در پیشگاهت خدا را ستایش می‏كنیم، خدایی كه جز او خدائی نیست، امّا بعد. حمد سزاوار خدایی است كه دشمن سلطه‏گر و معاندت را درهم شكست، دشمنی كه همواره برضدّ این امّت شرارت می‏كرد، و به آنها نیرنگ می‏زد، بیت‏المال را غصب می‏كرد، و بدون رضایتشان بر آنها حكم می‏راند. برگزیدگانشان را می‏كشت و اشرارشان را باقی می‏گذارد و مال خدا را بین جبّاران و اغنیا دست به دست می‏گرداند. لعنت خدا بر او باد همچنان‌كه قوم ثمود مورد لعنت واقع شدند. ما پیشوایی نداریم، نزد ما بیا تا شاید خداوند به واسطة شما ما را بر محور حقّ گرد آورد. نُعمان بن‌بَشیر [حاكم كوفه] در قصر حكومتی لانه كرده است [ولی ما] روز جمعه با او نماز نمی‏گزاریم و برای نماز عید همراهش خارج نمی‏شویم، اگر بفهمیم شما نزد ما می‏آیید او را [از كوفه‏] بیرون كرده و به شام روانه می‌كنیم، ان شاءالله. والسّلام علیك و رحمةالله».[1]
همچنین هانی بن‌هانی سُبَیْعِی نامه‏ای به شرح زیر برای امام حسین فرستاد: «بسم الله الرحمن الرحیم، از شیعیان مؤمن و مسلمان حسین بن‌علی‏ به آن حضرت، عجله نما، چرا كه مردم منتظر شما هستند و جز شما به كسی توجّه ندارند. عجله، ‏عجله! باز هم عجله، عجله!، و سلام بر تو باد».[2]
سپس شَبَث بن‌رِبْعِی، حَجّار بن‌اَبْجَر، یزید بن‌حارث بن‌یزید بن‌رُوَیْم،[3] عَزْرَة بن‌قَیْس، عمرو بن‌حَجَّاج زُبَیْدِی، محمّد بن‌عمر تمیمی[4] و قَیْس بن‌اشعث[5]‏ در نامه‏ای مستقل نوشتند:
«باغ و بستان‌ها سبز شده، میوه‏ها رسیده و نهرها لبریز گردیده است. پس اگر مایلی به سپاهی كه برایت آماده شده، ملحق شو».[6]
-------------------------------------------------------------------
*. مُسَیَّب بن‌نَجَبَة بن‌ربیعة از قدمای تابعان و بزرگان آنها و از شخصیّت‌های اصحاب علی به شمار می‌آمد. (سیدمحسن امین، اعیان‌‌الشیعة، ج10، ص125). امیرالمؤمنین او را فردی مورد اعتماد و دوراندیش معرفی كرد. (یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج2، ص196). آنحضرت او و عبدالرّحمن بن‌محمّد كِنْدی را برای گردآوری صدقات و زكات كوفه برگزید و از كار آنها اظهار رضایت نمود. (بلاذری، انساب‌الاشراف، ج3، ص210 ـ 209). او یكی از بزرگان توّابین بود كه برای گرفتن انتقام خون امام حسین قیام كردند. (یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج2، ص257). و در سال 65 هجری در جزیره (منطقة موصِل) در رویایی توّابین با سپاه عبیدالله بن‌زیاد پس از جنگ نمایانی كشته شد. (ذهبی، تاریخ الاسلام، ج5، سال 61 ـ 80، ص248، ش102).
*. مُسَیَّب بن‌نَجَبَة بن‌ربیعة از قدمای تابعان و بزرگان آنها و از شخصیّت‌های اصحاب علی به شمار می‌آمد. (سیدمحسن امین، اعیان‌‌الشیعة، ج10، ص125). امیرالمؤمنین او را فردی مورد اعتماد و دوراندیش معرفی كرد. (یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج2، ص196). آنحضرت او و عبدالرّحمن بن‌محمّد كِنْدی را برای گردآوری صدقات و زكات كوفه برگزید و از كار آنها اظهار رضایت نمود. (بلاذری، انساب‌الاشراف، ج3، ص210 ـ 209). او یكی از بزرگان توّابین بود كه برای گرفتن انتقام خون امام حسین قیام كردند. (یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج2، ص257). و در سال 65 هجری در جزیره (منطقة موصِل) در رویایی توّابین با سپاه عبیدالله بن‌زیاد پس از جنگ نمایانی كشته شد. (ذهبی، تاریخ الاسلام، ج5، سال 61 ـ 80، ص248، ش102).

[1]. شیخ مفید، الارشاد، ج2، ص36 ـ 37؛ طبری، تاریخ الامم و الملوك، ج5، ص352؛ بَلاذُری، انساب‌الاشراف، ج3، ص369.
[2]. شیخ مفید، الارشاد، ج2، ص38؛ طبری، تاریخ الامم و الملوك، ج5، ص353.
[3]. ر.ك: طبری، تاریخ الامم و الملوك، ج5، ص353؛ شیخ مفید، الارشاد، ج2، ص38.
[4]. انساب‌الاشراف، ج3، ص370؛ كتاب‌الفتوح، ج5، ص30؛ مقتل‌الحسین‏، ج1، ص195.
[5]. مورّخین نام قَیْس بن‌اشعث را جرء نویسندگان نامه نیاورده‌اند، امّا چون امام در یكی از سخنرانی‌های خود در صحرای كربلا، او را جزء نویسندگان نامه معرفی كرده است. (ر.ك: طبری، تاریخ الامم و الملوك، ج5، ص425؛ مفید، الارشاد، ج2، ص98.) لذا ما نیز نام او را در اینجا ذكر كردیم.
[6]. طبری، تاریخ الامم و الملوك، ج5، ص353؛ مفید، الارشاد، ج2، ص38.
منبع : پرسمان


لطفا از بزرگانی كه به امام حسین علیه سلام نامه نوشتند و بعد جا زدند چند نفر نام ببرید و مختصر توضیح دهید؟
