

پاسخ: جناب ابراهیم تنها فرزند پسر پیامبر اكرم(ص) نبوده بلكه آنحضرت فرزندان پسردیگری نیز داشته است كه البته آنان نیز در كودكی از دنیا رفته اند.
علامه مجلسی می نویسد: در این رابطه گفته شده كه رسول خدا(صلى الله علیه وآله)، سه پسر و چهار دختر داشته است و در میان همسران او، تنها دو نفر صاحب فرزند شدند؛ از خدیجه شش فرزند به نامهای قاسم، عبداللَّه، ام كلثوم، رقیه، زینب و فاطمه زهرا (س)و از ماریه یك پسر.( بحارالانوار، ج 22، ص 151.)
البته برخى به اشتباه مدعى‏اند كه پیامبر(صلى الله علیه وآله)، از خدیجه به جز چهار دختر، چهار پسر به نام‏هاى قاسم، عبداللَّه، طیب و طاهر داشت ولی این مطلب صحیح نمی باشد و آنحضرت از خدیجه تنها دو پسر به نام‏هاى قاسم و عبداللَّه بیشتر نداشت و طیب و طاهر القاب عبداللَّه هستند.(اعلام الورى، ج 1، ص 275.)

اما در مورد زندگینامه جناب ابراهیمپیامبر گرامی اسلام(ص) در سال ششم هجری تصمیم گرفتند رسالت جهانی خویش را اعلام كنند و همه مردم مناطق مختلف جهان را به اسلام دعوت نمایند، و لذا گروهی از مسلمانان را به عنوان نماینده به سوی حاكمان و پادشاهان آن روز جهان اعزام فرمودند و به هر یك نامه ای نوشته و آنان را به اسلام دعوت كردند و اعلام كردند كه اگر مسلمان بشوید سالم مانده و بر حكومت خود ابقاء خواهید شد مضون همه نامه ها تقریبا همین بود.
در همین راستا حاطب بن ابی بلتعه به سوی مصر حركت كرد تا نامه پیامبر(ص) را به مقوقس حاكم اسكندریه تسلیم نماید. او نامه پیامبر را گرفت و پس از خواندن نامه، آن را در جایگاهی از عاج قرار داد و بر آن مهر زد و به كنیز خود داد تا از آن محاظفت نماید. سپس با احترام به نامه پیامبر(ص) جواب داد كه: «ما می دانستیم پیامبری باقی مانده و فرستاده ات را گرامی داشتیم» مقوقس همراه آن نامه دو كنیز برای پیامبراكرم(ص) هدیه فرستاد كه یكی ماریه قبطیه بود و دیگری خواهر وی به نام «سیرین» و غلامی نیز به نام جریح را مأمور كرد كه خدمتگزار آنان باشد. حاكم اسكندریه هر چند با ادب و احترام جواب پیامبر را داد و با احترام تمام فرستاده پیامبر(ص) را باز گرداند ولی اسلام را نپذیرفت.
ماریه كه برخی وی را دختر شمعون دانسته اند به دست رسول گرامی(ص) مسلمان شد و حضرت وی را به عنوان هسمر خود برگزید. ماریه كه شاید بتوان گفت همان نام مریم می باشد از قبیله «قبطیه» درمصر می باشد و لذا به «ماریه قبطیه» معروف است.
ماریه قبطیه بسیار مورد توجه و احترام پیغمبر اكرم(ص) بوده، او در جمع همسران رسول اكرم(ص) بعد از حضرت خدیجه(ع) دومین خانمی بود كه از آن حضرت صاحب فرزند شد و همین نیز حساسیت زنانه برخی از همسران پیامبر اكرم(ص) را برانگیخت و افرادی مانند عایشه دختر ابوبكر و حفصه دختر عمر آشكارا به وی رشك می بردند و از سر حسادت به ناروا وی را متهم می كردند!( برای مطالعه بیشتر رك: الطبقات الكبرى، ج 8 ص 212ـ213؛ المنتخب من كتاب أزواج النبی صلى الله علیه وسلم ، ج 1 ص 57)
به هر حال خداى تعالى از این كنیز در سال هشتم هجری فرزند پسرى به حضرت محمد(ص)عطا فرمود كه نامش را ابراهیم گذارد، ولى تقدیرات الهى در سال نهم، پس از آنكه هیجده ماه از عمر ابراهیم گذشت او را از پیغمبر باز گرفت و مرگش فرا رسید، گفته شده وفات وی به علت مریضی بوده است اما جزئیات آن ذكر نشده است.
مرگ وى حضرت محمد (ص)را سخت داغدار كرد بدانسان كه در فقدان او گریست و این چند جمله را كه امام صادق(ع)از آن حضرت روایت كرده است در مرگ او بر زبان آورد:
تدمع العین و یحزن القلب و لا نقول ما یسخط الرب، و انا بك یا ابراهیم لمحزونون) فروع كافى، ج 1، ص 55.)
چشم گریان، و دل محزون و اندوهناك است ولى سخنى كه موجب خشم پروردگار گردد بر زبان جارى نخواهم ساخت، اما بدان اى ابراهیم كه ما در فقدان و مرگ تو اندوهناك و محزون هستیم.
و چون برخى به آن حضرت اعتراض كردند كه اى رسول خدا مگر تو ما را از گریه نهى نكردى؟ فرمود: نه، من نگفتم در مرگ عزیزانتان گریه نكنید، زیرا گریه نشانه ترحم و مهربانى است و كسى كه دلش به حال دیگران نسوزد و مهر و محبت نداشته باشد مورد رحمت الهى قرار نخواهد گرفت.
آنچه من گفته‏ام این است كه در سوگ و فقدان عزیزان خود فریاد نزنید و صورت خود را مخراشید و گریبان چاك نزنید و از سخنانى كه نشانه اعتراض و نارضایتى از داست‏خوددارى كنید.( سیره حلبیه، ج 3، صص 347 و 348)
«و بدین ترتیب پاسخ افرادى را كه در طول قرنهاى بعدى نیز به گریه كنندگان در مصیبت اندوه‏بار فرزندان دیگر آن حضرت چون حضرت سید الشهداء(ع)و دیگر شهداى واقعه طف و غیره اشكال گرفته‏اند نیز بیان فرمود».
به هر ترتیب رسول خدا(ص)دستور داد تا ابراهیم را غسل داده حنوط و كفن كنند سپس جنازه او را برداشته به قبرستان بقیع آوردند و در جایى كه اكنون به نام‏«قبر ابراهیم‏»معروف است دفن كردند.
در تواریخ آمده است: در آن روز كه ابراهیم از دنیا رفت‏خورشید گرفت و مردم مدینه گفتند: خورشید به خاطر مرگ ابراهیم گرفته است!
رسول خدا(ص)براى رفع این اشتباه و مبارزه با این موهومات و خرافات به منبر رفت و مردم را مخاطب ساخته فرمود:
«ایها الناس ان الشمس و القمر آیتان من آیات الله یجریان بامره، مطیعان له، لا ینكسف لموت احد و لا لحیاته، فاذا انكسفا او احدهما صلوا»
اى مردم همانا خورشید و ماه دو نشانه از نشانه‏هاى قدرت حق تعالى هستند كه تحت اراده و فرمان او هستند و براى مرگ و حیات كسى نمى‏گیرند و هر زمان دیدید آن دو یا یكى از آنها گرفت نماز بگزارید.
و بدین ترتیب این موهوم و خرافه را از ذهن آنها بیرون برد - با اینكه در ظاهر این سخن به نفع آن حضرت بود - و اگر یك مرد سیاسى به معناى روز و دنیا طلبى بود مى‏توانست از این اندیشه موهوم به نفع خود بهره‏بردارى كند و آیندگان نیز هر گونه مى‏خواهند قضاوت كنند!چنانكه رفتار مردان سیاست‏به معناى روز و منطق آنها چنین است .
منبع : پرسمان


آیا جناب ابراهیم،تنها پسر پیامبر بودند؟ زندگینامه جناب ابراهیم چیست؟
