استاد محسن قرائتی در ادامه سلسله مباحث تفسیری خود با موضوع تفسیر قطره ای به بیان آموزه های آیه 134 و 135 سوره بقره پرداخته است.

آیه 134: 
تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَا كَسَبَتُمْ وَلاَ تُسئَلُونَ عَمَّا كَانُواْ یَعْمَلُونَ‏

ترجمه:             
آنها امتى بودند كه درگذشتند، دست آورد آنها مربوط به خودشان و دست آورد شما نیز مربوط به خودتان است و شما از آنچه آنان انجام داده‏ اند، بازخواست نخواهید شد.

* نکته ها                      
یكى از اشتباهات بنى‏ اسرائیل این بود كه به نیاكان و پیشینیان خویش، بسیار مباهات و افتخار مى‏ كردند و گمانشان این بود كه اگر خودشان آلوده باشند، به خاطر كمالات گذشتگانشان، مورد عفو قرار خواهند گرفت.

این آیه به آنان هشدار مى ‏دهد كه شما مسئول اعمال خویش هستید، همچنان كه آنان مسئول كرده ه‏اى خویش هستند.

در كتاب غررالحكم از حضرت على علیه السلام آمده است: «الشرف بالهمم العالیة لا بالرمم البالیة» شرافت و بزرگى به همت ‏هاى عالى و بلند است؛ نه به استخوان‏ هاى پوسیده ‏ى نیاكان و گذشتگان. در تاریخ مى‏ بینیم كه افراد در سایه عمل خویش، آینده خود را رقم مى‏ زنند. زن فرعون اهل بهشت مى ‏شود، ولى همسر لوط در اثر بد كردارى، به دوزخ رهسپار مى ‏شود. اینها نمونه‏ ى عدالت و نظام حقِ پروردگار است.

در حدیثى از رسول خدا صلى الله علیه وآله نقل شده است كه فرمود: اى بنى‏ هاشم، مبادا سایر مردم براى آخرت خود كار كنند، ولى شما به انساب خود دل خوش كنید.

* پیام ها                       
1- نسبت خویشاوندى، در قیامت كارساز نیست. «لها ماكسبت ولكم ما كسبتم»

2- آینده هركس و هر جامعه‏ اى، در گرو عمل خود اوست. «ولاتسئلون عمّاكانوا یعملون»

آیه 135:
وَقَالُواْ كُونُواْ هُوداً أَوْ نَصَرَى‏ تَهْتَدُواْ قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَهِیمَ حَنِیفاً وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِینَ‏

ترجمه: 
(اهل كتاب) گفتند: یهودى یا مسیحى شوید تا هدایت یابید، بگو: (چنین نیست،) بلكه (پیروى از) آئین حقگراى ابراهیم (مایه هدایت است، زیرا) او از مشركان نبود.

* نکته ها                      
كلمه «یهود» از «هود» به معناى بازگشت به خدا، گرفته شده است. در مجمع البحرین از امام صادق علیه السلام نقل شده است كه لقب یهود از آیه 156 سوره اعراف اقتباس شده است، آنجا كه بنى‏ اسرائیل به خدا گفتند: «انّا هُدنا الیك» و كلمه نصارى نیز از كلام حضرت عیسى علیه السلام گرفته شده است آنجا كه فرمود: «مَن انصارى الى اللّه» امّا كلمه «حنیف» از «حنف» به معناى در راه مستقیم آمدن است، همانگونه كه «جنف» به معناى در راه كج قرار گرفتن آمده است.

در آیه 113 خواندیم كه یهودیان، نصارى را قبول نداشتند و نصارى نیز یهودیان را پوچ مى‏ دانستند و هر یك خیال مى ‏كرد كه تنها خودش بر هدایت مى‏ باشد. در حالى كه هر دو گروه دچار شكّ گردیده و از راه مستقیم منحرف شده‏ اند و راه حقّ راه ابراهیم علیه السلام است كه هرگز دچار شكّ نگردید.

امام صادق علیه السلام فرمودند: دین حنیف و حقگرا، همان گرایش به حقّ واسلام است. [تفسیر برهان]

* پیام ها                       
1- انحصارطلبى بیجا، ممنوع است. یهود و نصارى بدون داشتن دلیل، هركدام هدایت را تنها در آئین خود میدانند. «كونوا هوداً او نصارى تهتدوا»

2- نام و عنوان مهم نیست، ایمان و عمل اهمیّت دارد. یهودى یا نصرانى یك لقب بیش نیست، آنچه ارزشمند است، توحید و یكتاپرستى است. «بل ملة ابراهیم حنیفاً»

3- به تبلیغات سوء دیگران پاسخ دهید. «قالوا... قل»

4- ابراهیم علیه السلام هیچگاه از مشركان نبوده است، در حالى كه یهود و نصارى گرفتار شرك شده ‏اند. «وما كان من المشركین»



منبع: خبرگزاری رسمی حوزه

نام و عنوان مهم نیست، ایمان و عمل اهمیّت دارد. یهودى یا نصرانى یك لقب بیش نیست، آنچه ارزشمند است، توحید ویكتاپرستى است. «بل ملة ابراهیم حنیفاً»