
این دروازه در ابتدا در زمان عضد الدوله ساخته شد و قرآنی در آن جای داده شد تا مسافران با گذر از زیر آن متبرک شوند. در دوره زندیه، کریم خان زند این دروازه را بازسازی کرد و اتاقی به بالای آن افزود و دو جلد قرآن بزرگ نفیس، به خط سلطان ابراهیم بن شاهرخ تیموری، در اتاقک بالای آن جای داد. این قرآن‌ها،  به «قرآن هفده من» معروف‌اند.

بنابر تحقیق آنوبانینی، در سال  كه طرح توسعه راه شمالی شیراز در دستور كار دولت قرار گرفت، این طاق خراب شد و قرآن مذكور نیز به موزه پارس منتقل گردید.  دروازه قرآن در دوره قاجاریه به علت وقوع چندین زلزله دچار صدمات زیادی شد که محمد زکی خان نوری آنرا تعمیر نمود. این بنا در گذشته طاق قرآن نیز نامیده شده‌است.

روزهای اول هرماه مردم از شهر خارج شده و از زیر این طاق عبور می‌کرده‌اند تا متبرک شوند.  دروازه قرآن در سال 1328 با همت بازرگانی بنام حسین ایگار دوباره مورد مرمت قرار گرفت. فضای اطراف این دروازه بسیار زیبا ودلنشین بوده و علاقمندان میتوانند ساعاتی خوش را در این مکان سپری نمایند. لازم به توضیح است که مقبره خواجوی کرمانی نیز در مجاورت این دروازه است . در کنار این دروازه بعد از عبور از پله ها میتوانید چای یا فالوده ای شیرازی صرف نموده واز چشم اندازی عالی بهره مند گردید.



 
منبع: سایت مکان بین


دروازه قرآن یا طاق قرآن دروازه قرآن در شمال شرقی شهر شیراز در تنگ الله اکبر، میان کوه چهل مقام و کوه باباکوهی قرار دارد و در واقع در خروجی شیراز بسمت شهر مرودشت واقع شده‌است.یکی از دروازه‌های به جای مانده از دوره‌های قدیم در شیرازاست که امروزه به عنوان یکی از آثار تاریخی این شهر به حساب می‌آید.