حجةالاسلام والمسلمین سیداحمد دیباجى حسینى، عالمى وارسته بود که خفاش‌صفتان، درخشش وجودش را برنتافتند و او را به شهادت رساندند. ایشان سال 1315 در یک خانواده روحانى در سده اصفهان متولد شد. پس از خواندن دوره ابتدائى، در سلک روحانیت در‌آمد. نخست به شهر مقدس قم رفت و چند سالى را در آن دیار به فراگیرى مقدمات و سطح گذراند. سپس روانه نجف اشرف شده در آن‌جا از محضر درس آیات عظام سید محسن حکیم طباطبایى، سید محمود شاهرودى و سید ابوالقاسم خویى استفاده کرد.

سید احمد در نجف با دختر آقا بزرگ تهرانى (صاحب الذریعه) ازدواج نمود و همین قرابت موجبات بهره‌مندى بیشترى را از محضر آن عالم الهى فراهم کرد و مدتى هم در تهیه و تنظیم فیش‌هاى الذریعه همکارى نمود. سید احمد، حدود سال 1345 به قصد زیارت حرم ملکوتى حضرت امام رضا علیه‌السلام به ایران مى‌آید که همین سفر بهانه‌اى را براى اقامت ایشان در تهران فراهم کرد. شهید دییاجى با اقامه جماعت و تشکیل جلسات دینى در تهران سعى و کوشش وافرى در جهت تعلیم و تربیت دینى مردم نمود و در خلال همین ایام کتاب تبویب الذریعه را آماده و جلد اول آن‌را به چاپ مى‌رساند.

ایشان در عرصه علم، مکتوباتى را از خود به جا گذاشت که عبارتند از تفسیر قرآن عظیم، تقریرات فقه و اصول، زبده المعالى در علم بدیع و عروض، مختصر المنطق، الاجازات الى طرق الاحادیث و الروایات و ... همین وسعت قلم‌فرسایى ایشان بیانگر آن است که از خرمن دانشمندان بزرگ نجف اشرف خوشه‌هاى بسیارى را ذخیره کرده و خود به استوانه‌اى از دانش و معرفت نائل شد.

حجةالاسلام والمسلمین ‌دیباجى سلاح دانش و تقواى خود را در ایران به‌کار بست و به وظیفه خود که همان ارشاد و روشن‌گرى بوده، ‌عمل کردند. سرانجام در شامگاه 18 فروردین 1358 پس‌ از نماز مغرب و عشا در مسجدى که سالیانى در آن به نشر معارف دینى و اقامه جماعت مى‌پرداخت، در اثر انفجار بمب به درجه رفیع شهادت نائل شد. در همین حادثه دو تن از فرزندان این عالم شهید نیز، به نام‌هاى سید محمد 19 ساله و سید على 14 ساله، شربت شهادت نوشیدند.



منبع: وبسایت افق حوزه



حجةالاسلام والمسلمین سیداحمد دیباجى حسینى، عالمى وارسته بود که خفاش‌صفتان، درخشش وجودش را برنتافتند و او را به شهادت رساندند.