


بر صراط مستقیم

فرموده‎اند که در آخرالزمان این دعای فرج را که دعای تثبیت در دین است، بخوانیم: 
«یا اللهُ، یا رَحْمَنُ، یا رَحیمُ، یا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ، ثَبِّتْ قَلْبی عَلی دینِک» (‎ای خدا، ‎ای رحمت‎گستر، ‎ای مهربان، ‎ای زیروروکنندۀ دل‎ها، دل مرا بر دینت ثابت و استوار گردان)؛ یعنی آن مرتبه‎ای از ایمان را که به من منت نهادی، حفظ کن، نه اینکه مسلمان باشد و به همان باقی باشد؛ چون این معنای تثبیت در دین نیست. 

این توسلات، عزاداری‎ها، سوگواری‎ها و زیارت قبور اهل‎بیت علامت آن است که اهل ایمان به آن‎ها اتصال و الصاق دارند و هنوز از آن‎ها منحرف نشده‎اند؛ لذا کفار و دست‎نشانده‎های آن‎ها دستور داشتند که بین مسلمانان و قرآن ـ تا چه برسد به مساجد و تکایا و مجالس عزا و روضه‎خوانی ـ جدایی بیندازند؛ زیرا همۀ این‎ها ضد خواسته‎های سلاطین جور بود. لذا فرمان هدم قبور یا تعطیلی مجالس روضه‎خوانی را دادند. 

رحمت_واسعه، ص٢٧٠
منبع : مرکز تنظیم و نشر آثار آیت‌الله بهجت قدس‌سره
بیانات آیت‌الله بهجت قدس‌سره درباره سیدالشهدا علیه‌السلام