
از نخستین روزهای آغاز مذاکرات هسته‌ای، گروهی را دلواپس نامیدیم که پیوسته هشدار می‌دادند "مراقبت کنید گول این شیطان بزرگ را نخورید!"، "آنها قابل اعتماد نیستند" و... که متاسفانه با انواع برچسب‌زنی‌ها، توجه خاصی به توصیه‌های این گروه نشد و نهایتا؛ توافق‌نامه‌ی هسته‌ای ایران و گروه 1+5، موسوم به برجام امضا و به تصویب رسید.

موافقان این توافق‌نامه، جشن برجام بر پا کردند و بر آن بودند که تمامی گره‌های کور سیاسی و اقتصادی کشور با این توافق‌نامه باز خواهد شد و کلیه‌ی تحریم‌ها، یک‌جا برداشته می‌شود. اما اینک با گذشت چند سال، نه تنها خبری از وعده‌ها و اجرای مفاد اولیه‌ی برجام از سوی غربی‌ها نشده، بلکه امروزه شاهد افزایش گستره‌ی انواع تحریم‌ها و فشارهای سیاسی و اقتصادی علیه جمهوری اسلامی ایران هستیم.

شاید بهتر باشد بگوییم که با ورود دونالد ترامپ به کاخ سفید، فشارها بر ایران افزایش یافته و رئیس جمهور ایالات متحده، به نوعی دچار توهم توطئه شده است.

به هر حال، آنچه که غربی‌ها بر سر ما می‌آورند چندان هم جای تعجب ندارد اما چرا برخی مسئولین ما خود، فشاری شده‌اند بر فشارهای جاری مردم کشور؟! چرا باید شاهد افزایش ناگهانی قیمت برخی کالاها و خدمات باشیم. چرا باید به یک‌باره قیمت دلار از مرز 6000 تومان بگذرد!

متاسفانه توهم توطئه دست از سر ما بر نداشته و بر نمی‌دارد اما چرا این توهم انگشتش را به سوی متولیان اقتصادی کشور دراز کرده است؟!

نکند توطئه‌ی اجبار به برجامِ موشکی از درون مردان نظام کلید خورده است؟ خدا کند که چنین نباشد!

آنچه که غربی‌ها بر سر ما می‌آورند چندان هم جای تعجب ندارد، اما چرا برخی مسئولین ما خود، فشاری شده‌اند بر فشارهای جاری مردم کشور، جای سوال دارد!