حتی سالهاسـت در اوج لحظه های سـخت و تنهایـی زندگی، با همۀ وجود نگریسـتی و اشـک ریختنت محدود شـده به هقِ هق هایی خفه در سـری کـه در بالشـت فرورفتـه اسـت و در نیمه شـبی کـه همـه به خواب عمیـق رفته اند. به راستی چه شد؟

 آن دخترک شاد، پرنشاط و باطراوت دیروز کجا رفت؟

 دفترچـة خاک‌گرفتۀ ی خاطـرات ذهنـت را ورق میزنی و ماههـای اوایل ازدواج را بـه یـاد می‌آوری: روزی را که نزدیکان، تو را به سبب خنده با شور و شعف، توبیخ کردند. روزی را کـه بـا گلسـرهای رنگارنـگ و دامـن چین چینی با شـادابی، مقابل همسـرت آمـدی و او بـا پوزخندی تلخ گفت: «دختـر کوچولو!« روزی را کـه دفترچـۀ شـعرهای سروده شـده ات را رونمایـی کـردی و با مضحکـۀ اطرافیـان، در خفـا آن را آتش زدی. روزی را که به آوازخواندنت اعتراض شد: «صدای بلند پسندیده نیست!« و تـو روزبـه روز دخترانه هایـت را تـرک کـردی، تـا روزبـه روز بیشـتر شـبیه ملکۀ ساخته شـده در ذهن همسـرت و نزدیکان شـوی؛ ولی بانوجان! همۀ ما یک چیز را فراموش کرده ایم. مگـر عسـل بانوی خانـه بـدون بـروز هیجان، احسـاس و علاقه هایش، میتوانـد طـراوت دخترانـه اش را حفـظ کند؟ مگـر بدون طـراوت و لطافـت زنانـه، میتوان ملکـه بود؟ مگر با ترک آنچـه دوستشـان داریـم و به مـا انـرژی حیـات و شـور زندگـی میدهـد و قـرار گرفتن در چارچوب های خشـک و بسـته میتـوان زنـده بود؟ 

به خودت آمدی و میبینی، حاصل همۀ اینها بانوییسـت پژمـرده، مملو از افسـردگی و بیحوصلگی! ایـن روزهـا، آقای همسـر هم دلش بـرای آن دخترشاد و پرانـرژی دوستداشـتنی تنـگ شـده است. میگویـد: «یـادت می آیـد چقـدر سـر عقـد میخندیـدی؟« میگویـد: «دلـم بـرای آوازهایـت تنگ شـده، مدتهاسـت کـه آواز نخوانـده ای.« میگویـد: «مـا کـه از اوایـل زندگی مشـترک عکـس مقبولـی نداریـم، بیـا بـه مناسـبت بیستمین سـالگرد ازدواجمان به آتلیه برویم.« دلـش غنـج مـیرود کـه دعوتـش را لبیـک بگویی؛ ولـی تو لبخند تلخـی میزنی و رد میشـوی. بـا خودت فکـر میکنی: »مشکل از کجا بود؟ چی شد؟ چرا شد؟ چه باید میکردیم که نمیشد؟ آیـا مشـکل از مـن بـود کـه بـا حیا، سـادگی و عشـقی پـاک، انتقادهـا را بـه گـوش جـان خریدم و اجـازه دادم اطرافیان برای جزئیترین مسـائل و پرخاطره  ترین لحظه هـای زندگی و علاقه هایـم تصمیـم بگیرند؟ آیـا مشـکل از مـن بـود که بـدون شـناخت از ادبیـات و روحیـات نقادانۀ مـردان، این حرفها را زیـادی جـدی گرفتم و نیاموخته بـودم که با ادبیاتـی طنز و طنازانـه، اعتراض های اطرافیان را بـا نرمـی مدیریت کنم؟ یا مشـکل از همسـرم بود که غافل از لطافت و ظرافتهـای زنانه، دختر پرهیاهو و شـاد دیروز را بـه زن خموده و افسـردۀ امروز بدل کرد؟ یا مشکل از جامعۀ اطرافم بود که چارچوب هایش از زن در نقش مادر و همسر، سرکوب کنندۀ احساسها و علاقه های شاد بود؟ یا مشـکل از جامعه بود که نیاموخته اسـت فرد را به دلیل آنچه هسـت دوسـت داشـته باشد و نـه آنچـه توقع مـیرود که باشـد؟ تـا در صدد کنترل و تغییر فرد نباشـد.« 

ای کاش تفاوت هـای همدیگـر را بیشـتر  میشـناختیم و بـه همدیگـر بـا همـان انبـوه تفاوتهـا، عشـق میورزیدیـم و به جـای کنترل و تغییر همدیگـر، از لحظات باهم بودن و کسـب تجربه هـای زیبـا لـذت میبردیـم! 

منبع : ماهنامه پیام زن/ شماره 7 
شـاید روزی بیاید که ببینی، سال هاسـت قهقهۀ مستانۀ شاددخترانه یا زمزمۀ شـعری و یا آواز خواندن بلند را تجربه نکرده ای؛ سال‌هاست گل سرهای رنگارنگ یا دامن چین چینی نپوشیده ای؛ سالهاست از اعماق وجودت شاد نبوده ای؛ سالهاسـت کـه وقتـی نگاهت بـه آلبـوم عکـس عروسـی زوجهای جـوان میافتـد، بغضـی در گلویـت می آید و گوشـۀ دلت غنـج میرود کـه ای کاش مـا هم آلبوم عکسـی داشـتیم!