

دوستی می‌گفت وقت همكلامی با خانواده شهدا این فرصت را به مادر شهید بدهید كه هر چه می‌خواهد از فرزند شهیدش بگوید. او مادر است و دوست دارد زیبایی‌های فرزند شهیدش را برای همه بازگو كند. توصیف‌هایش، حرف‌هایش و روایتگری‌اش را با جان و دل گوش كنید. امروز در مصاحبه با معصومه زارعی مادر شهید بهرام بابا به این نكته رسیدم و چه زیبا فرزند شهیدش را وصف می‌كرد. چنان از قد و بالا و چشم‌های زیبای فرزندش می‌گفت كه گویی این فقدان و نبودن 29ساله فرزندش تنها یك خیال است. مانده بودم چطور با این همه شوق و حرارت سال‌ها دوری را تاب آورده است تا اینكه عكس منتشر شده دیدار با فرزند شهیدش را در معراج شهدا مشاهده كردم. عكس‌ها خود راوی مادرانه‌های شهید بودند. معصومه زارعی تمایل زیادی داشت تا با روزنامه «جوان» مصاحبه كند. می‌گفت می‌خواهم از فرزند شهیدم بگویم. می‌خواهم از دلاوری و از خودگذشتگی‌اش برای جوانان هم‌سن و سالش روایت كنم. این نوشتار ماحصل گفت‌وگوی ما با معصومه زارعی مادر شهید بهرام بابا است. وقتی از مادر می‌خواهم از خودش برایم بگوید ابتدا اجازه می‌خواهد دل‌نوشته‌ای را كه برای فرزند شهیدش آماده كرده، برایم بخواند. بسم رب الشهدا، خدا فرزند شهیدم، این فرشته آسمانی را خودش عرشی و آسمانی كرد. شهید را به اسلام و رهبرم هدیه می‌كنم. اگر خداوند از من حقیر قبول كند... من سال 1344 ازدواج كردم و چهار پسر و دو دختر دارم. بهرام متولد سال 1347 است و در سال 1366 رفت و مفقود شد و بعد از آن خدا فرزند پسر دیگری به من عطا كرد.

چطور شد كه بهرام راهی جبهه شد؟
بهرام در دوران انقلاب فعالیت داشت. پا به پای پدرش در تظاهرات مردمی و توزیع اعلامیه‌ها شركت داشت. از همان ابتدا خودكفا بود و روی پای خودش می‌ایستاد. سن و سالی نداشت كه فریاد الله‌اكبرش در كوچه پس‌كوچه‌های شهرمان شنیده می‌شد. بعد از پیروزی انقلاب وقتی امام خمینی گفت سر مشاغل خودتان برگردید. من و همسرم تصمیم گرفتیم جمع و جور كنیم و به روستای خودمان برویم و دامداری‌مان را باز كنیم و در این زمینه فعالیت كنیم. كمی بعد بهرام تصمیم گرفت به جبهه برود. بعد از رفتن بهرام، همسرم در كار دامداری تنها شد. همسرم گفت در نبود بهرام انگار دست راست من قطع شده است. 
بهرام رفت و 29سال بعد برگشت، سال‌های چشم‌انتظاری چطور گذشت؟ 
خیلی چشم‌انتظاری كشیدیم تا بهرام آمد. خانه ما روبه‌روی یك تپه بزرگ بود. چیزی شبیه یك كوه. همسرم آن‌قدر آنجا نشست و به جاده خیره شد و منتظر بازگشت بهرام ماند كه خدا جانش را گرفت. من اما همیشه امید داشتم كه یك روزی بهرام را می‌بینم. الحمدلله ماندم و استخوان‌های بچه‌ام را دیدم. خداوند سال 47 به من فرزندی سه كیلویی داد و وقتی هم كه بعد از 29سال برگشت سه كیلو بیشتر نداشت. بهرام در 21 تیر سال 67 در خاك عراق در زبیدات به شهادت رسید. 
كمی از شاخصه‌های اخلاقی شهید بگویید. 
نمی‌دانم شاید این اخلاق خوب بهرام باعث شد كه این‌گونه با خدا ملاقات كند و شهید شود. بهرام اخلاق خیلی خوبی داشت. مردم‌دار و باایمان بود. خیلی چیزها را رعایت می‌كرد. به نكات خیلی ‌ریزی توجه داشت مثلاً وقتی سر سفره غذا می‌نشست ابتدا می‌خواست برادرها و خواهرهایش غذا بخورند و بعد خودش بخورد. رفتارش با بچه‌ها خیلی خوب بود. من خودم مات می‌ماندم كه مگر بهرام چقدر سن داشت كه همه این رفتارها را می‌فهمید و تشخیص می‌داد. شاید فكر كنید چون شهید شده یا مادرش هستم دارم از بهرام تعریف می‌كنم اما بهرام واقعاً قابل تعریف بود. هیچ كس از بهرام دلخوری و بدی ندید نه آشنا، نه غریبه. همه شهدا خوب بودند كه شهادت نصیبشان شد. 
 از نحوه شهادتش خبر دارید؟
پسرم آن‌قدر مهربان و اهل گذشت بود كه در میدان نبرد یعنی در زبیدات هم خودش را فدای دوستانش كرد. ماند و ایستاد تا همسنگرهایش به عقبه برگردند. ماند و دفاع كرد آن‌قدر كه تیر خورد و در نهایت به خاطر استنشاق گازهای شیمیایی شهید شد. خبر شهادت را هم خودمان متوجه شدیم. در آخرین حمله كه زبیدات را گرفته بودند حدود ساعت شش صبح بود. پدرش همیشه رادیو به دست داشت و اخبار را مرتب دنبال می‌كرد، وقتی خبر حمله زبیدات را اطلاع دادند، گفتم بهرامم شهید شد. 
پس از همان اول می‌دانستید كه شهید شده است؟
سال‌ها چشم‌انتظار آمدنش بودم. حدس می‌زدم ولی باز چشم‌انتظارش بودم. پنج سالی با خود گفتم شاید اسیر باشد و بیاید اما وقتی اعلام كردند دیگر هیچ اسیری در عراق نمانده با خودم گفتم قطعاً شهید شده است و منتظر استخوان‌های بچه‌ام ماندم. شما خودتان مادر هستید اگر تیغ برود دست فرزندانتان چه می‌كنید؟ خیلی این سال‌ها برایم سخت گذشت اما تنها امیدم و بهانه‌ام برای زندگی این بود كه می‌دانستم فرزندم را در راه دین و اسلام داده‌ام. هدف‌مان اسلام بود. هدف‌مان تبعیت از امر ولایت بود. به كوری چشم دشمنان تا آنجا كه نفس داریم پای انقلاب می‌ایستیم. بهرام من اهل دنیا نبود و نخواست آن‌قدری در این دنیا بماند كه خطا برود. قبل از اینكه به ما خبر شناسایی‌‌اش را بدهند می‌دانستم جمعی از شهدای زبیدات را آورده‌اند. دلم بی‌قرار شد، به دخترم گفتم تو كه همیشه به معراج شهدا سر می‌زنی این بار هم برو، من حس عجیبی دارم. رفت و آمد گفت نه مادر، خبری نیست تا اینكه خودشان به ما اطلاع دادند كه پیكر بهرام شناسایی شده است. این روزها كه دیگر پیكرش برگشته من جایی برای ابراز دلتنگی‌هایم دارم و وقت دلتنگی به مزارش سر می‌زنم. 
تصاویر استقبال از پیكر فرزندتان شهید بهرام بابا دیدنی بود. تصاویری كه نشان از سال‌ها بیقراری‌تان می‌داد. 
بعد از اینكه پیكر فرزندم از روی آزمایش DNA شناسایی شد و به ما اطلاع دادند، به معراج شهدا رفتم. دیدار من بعد از 29 سال كه از هم جدا شده و خداحافظی كرده بودیم در معراج شهدا تازه شد. در میان وسایل بهرام قرآن كوچكی بود. من روی یك برگه آیت‌‌الكرسی را نوشتم و داخل آن قرآن گذاشتم. بعد از سال‌ها آن برگه آیت‌‌الكرسی درون قرآن بود. علاوه بر این من یك پارچه آبی راه‌راه داشتم كه با آن برای بهرام لباس دوخته بودم. هنوز آن لباس تنش بود. من بقیه آن پارچه را نگه داشتم كه وقتی بهرام آمد برایش لباس بدوزم. وقتی پارچه را روی استخوان‌های جا مانده بهرام دیدم سریع شناختم و یاد آن روز‌ها افتادم. وقتی اسكلت صورتش را دیدم بوسیدم و با بهرامم حرف زدم. بهرام می‌گفت مادر هر زمان شهید شدم، گریه نكن. مانند خانم زینب(س) باش. ببین بی‌بی چه كرد در فراق شهدای عاشورا. من هم وقتی می‌خواهم برایش گریه كنم به نیت شهدای كربلا و علی اكبر (ع) گریه می‌كنم. پیكر فرزندم را در روستای جی در 15كیلومتری كرج به خاك سپردیم. 
 در پایان اگر صحبتی دارید بفرمایید. 
من به عنوان مادر شهید می‌خواهم به مسئولان بگویم حواستان باشد كه برای امروز كشورمان خون شهدا ریخته شده است. وای به حال مسئولانی كه بد عمل می‌كنند. نمی‌دانم چطور می‌خواهند جواب ابوذرها و علی‌اكبرها را بدهند. نمی‌دانم چطور می‌خواهند جواب شهدا را بدهند. 
 خاطره‌ای كوتاه از زبان خواهر شهید 
من و برادرم یك سال با هم تفاوت سنی داشتیم. من متولد 46 هستم و برادرم متولد 47 بود. خیلی به هم علاقه داشتیم. یادم نمی‌آید با هم دعوا كرده باشیم. سال 1367 كه تازه برادرم مفقودالاثر شده بود، همیشه خواب می‌دیدم كه در مناطق جنگی دنبالش می‌گردیم و به ما یك قنداق بچه می‌دهند. امروز خواب آن ایام تعبیر شد. 10 سالم كه بود خواب دیدم زمین خانه پدری‌ام را می‌كنیم و از زیر زمین یك پرچم جمهوری اسلامی از آن جا بیرون آمد.
منبع: روزنامه جوان

سال‌ها چشم‌انتظار آمدنش بودم. حدس می‌زدم ولی باز چشم‌انتظارش بودم. پنج سالی با خود گفتم شاید اسیر باشد و بیاید اما وقتی اعلام كردند دیگر هیچ اسیری در عراق نمانده با خودم گفتم قطعاً شهید شده است و منتظر استخوان‌های بچه‌ام ماندم.