

خانواده آفتابی همگی رزمنده بودند. از پدر گرفته تا شش پسرش كه از میان آنها چهار جانباز و یك شهید در طول دفاع مقدس تقدیم شد. پدر این خانواده مرحوم عوض آفتابی خودش هم به جبهه رفت و جراحت‌هایی به یادگار داشت. این امر در حالی بود كه فرزند چهارم خانواده در سال 1362 در بوكان به شهادت رسیده بود. در نبود پدر و مادر شهید كه چند سالی می‌شود به فرزند شهیدشان پیوسته‌اند، با اصغر آفتابی برادر بزرگ‌تر شهید عادل آفتابی همكلام شدیم تا تنها شهید این خانواده تماماً رزمنده را بهتر بشناسیم.

نفرات ذكور خانواده شما همگی رزمنده بودند، كمی از این خانواده بگویید.
ما اصالتی سرابی داریم ولی مدت‌هاست كه ساكن تهران هستیم. پدرمان مرحوم عوض آفتابی مردی زحمتكش و مذهبی بود. تربیت‌های او و مادرمان باعث شد كه از میان شش فرزند پسر این خانواده چهار نفرمان در دفاع مقدس جانباز شوند و یك نفر هم به شهادت برسد. بار اصلی جنگ روی دوش خانواده‌های عموماً جنوب شهری و اقشار محروم جامعه بود. ما هم یك خانواده پر جمعیت با شش پسر و یك دختر بودیم كه هر كدام از برادرها سنش به جنگ قد می‌داد رهسپار جبهه می‌شد.
عادل از شما كوچك‌تر بود و لابد كودكی‌هایش را به یاد دارید؛ چطور بچه‌ای بود؟
یادم است شهید وقتی خیلی كوچك بود همراه بچه‌های محله‌مان هیئت كودكان راه‌اندازی می‌كرد. از همان بچگی‌ اهل نماز و مسجد و هیئت بود. عادل متولد سال 45 بود و وقتی انقلاب پیروز شد 12 سال داشت. اما در فعالیت‌های انقلابی شركت می‌كرد. وقتی بسیج تشكیل شد عضو پایگاه بسیج القارعه شد و كلاس‌های قرآن دایر می‌كرد. در محله ما كه جنوب شهر است خلافكار و گردن‌كلفت و این چیزها گاهی دیده می‌شود. عادل بچه نترسی بود و هر كسی می‌خواست به‌اصطلاح لات‌بازی دربیاورد مقابلش می‌ایستاد. خودش سنی نداشت ولی مقابل زورگوها جانانه می‌ایستاد. همین نترسی‌اش هم باعث شد كه به جبهه برود.
چه سالی به جبهه رفت؟
از همان زمانی كه جنگ شروع شد عادل قصد جبهه كرد، اما سنش قد نمی‌داد. به همین خاطر شناسنامه من را برداشت كه با آن اقدام كند. من متوجه این كارش شدم. اول می‌خواستم جلویش را نگیرم. منتها دوستانم گفتند اگر برای او اتفاقی بیفتد شناسنامه تو باطل می‌شود! خود عادل هم به خاطر من از خیر اعزام گذشت. آن زمان به جبهه نرفت، ولی كمی كه بزرگ‌تر شد دوباره اقدام كرد و این‌بار به جبهه كردستان اعزام شد.
آنجا مسئولیتش چه بود؟
برادرم در كردستان محافظ امام‌ جمعه بوكان شده بود. به نظرم یك سال و نیم در مناطق عملیاتی حضور داشت. مجروح هم شد ولی به رغم اینكه مادرم می‌گفت نرو، باز هم رفت. می‌گفت ما اگر نرویم ضد انقلاب خانه‌ها را سر مردم خراب می‌كنند. احساس مسئولیت می‌كرد و تا لحظه شهادتش چند بار به جبهه اعزام شد.
آخرین دیدارتان یادتان هست؟
بله خوب یادم است. آن روز من در پایگاه بسیج بودم كه عادل پیشم آمد و گفت: داداش من را تا راه‌آهن برسان. سرتاپایش را ورانداز كردم و دیدم كفش‌های قهوه‌ای‌رنگ من را پوشیده است. گفتم عادل تو كه داری می‌روی چرا كفش من را پوشیده‌ای؟ خندید و گفت: داداش خدای تو بزرگ است. خندیدم و او را تا راه‌آهن رساندم. رفت و دیگر روی پاهای خودش بازنگشت.
نحوه شهادتش چطور بود؟
ما نحوه شهادت عادل را از زبان امام‌ جمعه بوكان شنیدیم. ایشان می‌گفت همراه برادرم كه محافظ و راننده ایشان بود در حوالی بوكان می‌رفتند كه ضد انقلاب به سمتشان شلیك می‌كنند و عادل مجروح می‌شود. ماشینشان به دره سقوط می‌كند. همه سرنشینان به بیرون خودرو پرت می‌شوند. امام جمعه كه حال مساعدتری داشت مخفی می‌شود و می‌بیند كه چطور ضد انقلاب به تك تك بچه‌ها و از جمله برادر من تیر خلاص می‌زنند و شهیدشان می‌كنند.
شما برادر بزرگ‌تر عادل بودید و حتماً خاطرات زیادی از او دارید. ما را مهمان یكی از همین خاطرات كنید.
یادش بخیر وقتی كه عادل در میان ما بود، خانواده آنقدر پر جمعیت بود كه مادرمان هرچیزی سر سفره می‌گذاشت همه را می‌خوردیم. حتی وقتی می‌خواست خرده‌نان‌ها را دور بریزد، همه ما و خصوصاً عادل اعتراض می‌كرد كه اسراف است و همان نان‌خرده‌ها را بده تا آنها را بخوریم. بعد از شهادت عادل چون مادرمان از قبل دو فرزند دیگرش را از دست داده بود خیلی افسرده شد. می‌توانم بگویم دیگر همان آدم سابق نبود. كمتر حرف می‌زد و بیشتر سكوت. مادر و پدرم هر دو چند سال بعد از شهادت عادل فوت كردند و به فرزند شهیدشان پیوستند.
منبع: روزنامه جوان



خانواده آفتابی همگی رزمنده بودند. از پدر گرفته تا شش پسرش كه از میان آنها چهار جانباز و یك شهید در طول دفاع مقدس تقدیم شد.