 دوستانم را که قرار بود با وی باشم و بارها با هم ماموریت رفته بودیم، از دست دادم.
با وجود این به سفارش دوستان عزیزم كه وانمود می‌كنند بد نیست با این خاطره یاد دوست شهیدمان محمد كربلایی‌احمد دیگر بار زنده شود، روایت آن را مكتوب می‌كنم.
عصردوشنبه 14آذر بود از دفتر مدیریت روزنامه همشهری تماس گرفتند و گفتند فردا با یك عكاس عازم بندرعباس شوید تا در مانور عاشقان ولایت ارتش كه قرار است روز جمعه بر‌گزار شود، حضور داشته باشید.
به سرویس عكس رفتم و از دبیر سرویس خواستم هركدام از همكاران عكاس كه نوبتشان است را مشخص بفرمایید كه فردا قرار است برای پوشش خبری و تصویری مانور ارتش عازم بندرعباس شویم. هنوز محمد كربلایی‌احمد كه در شیفت صبح كار می‌كرد، روزنامه را ترك نكرده بود و دبیر سرویس عكس با انگشت اشاره یاد‌آور شد كه نوبت كربلایی‌احمد است. شهید كربلایی‌احمد از لحظه‌ای كه شنید در ماموریت فردا باید حاضر شود، دست به كار شد و درپی تهیه برگه ماموریت برای سفر شد، تا جایی كه روند تأیید و آماده‌شدن برگه ماموریت تا ساعت 6عصر طول كشید.
وقتی مراحل اداری كارها دنبال می‌شد، به سردبیری گفتم:«من به دلایلی نمی‌توانم فردا ایشان را همراهی كنم و پنجشنبه می‌توانم به ایشان ملحق شوم.» در پاسخ گفتند: «مانور روز جمعه است و شما پنجشنبه بروی ایرادی ندارد، اما ما دیگر نیاز نمی‌بینیم به روابط عمومی ارتش این را اعلام كنیم. شما اگر توانستی فردا برو، اگر هم مقدور نیست، پنجشنبه با پرواز تهران - چابهار به دوستان خبرنگار ملحق شو.» ساعت 10شب روزنامه را ترك كردم. در راه به خانه كربلایی‌احمد زنگ زدم و گفتم همانطور كه قبلا گفتم تصمیم من جدی است و نمی‌توانم فردا همراه شما باشم و موافقت سردبیری را هم گرفته‌ام، اما پنجشنبه خواهم آمد. از او خداحافظی كردم و به خانه رفتم.
سه‌شنبه ظهر به روزنامه آمدم و در كتابخانه به‌دنبال تهیه مطلبی و یادداشتی برای روز دانشجو بودم كه جمشید پوراسكندر، از همكاران تحریریه هراسان به كتابخانه وارد شد و گفت: «هواپیمای حامل خبرنگاران كه تو قرار بود در آن باشی سقوط كرده و به‌‌نظر می‌رسد همه سرنشینان آن هواپیما جان باخته‌اند.» آه از نهادم بلند شد و خود را در خلسه میان مرگ و زندگی یافتم.
تا ساعاتی گیج و مبهوت بودم. ولوله‌ای در تحریریه به پاشد و دوستان از طرفی ناراحت و اندوهگین كه دوست عزیز و همكارمان كربلایی احمد در این پرواز جان خود را از دست داده است و البته از سویی خوشحال كه دست‌كم یكی از 2مسافر این پرواز جامانده. اغلب دوستان مرا بغل كرده و اظهار لطف می‌كردند. خبرهایی كه از خروجی خبرگزاری‌ها منتشر می‌شد، اسم مرا هم به‌عنوان خبرنگار همشهری درمیان لیست شهدا قرار داده بود.
فردای آن روز به اتفاق دوستان و همكاران روزنامه به رسانه‌های خبرنگاران شهید سقوط هواپیما رفتیم و دوستان با اشاره به من می‌گفتند كه ایشان از سرنشینان هواپیماست كه جامانده است. در آن محافل برخی لقب شهید زنده به من می‌دادند كه هنوز هم با مطایبه برخی دوستان این عبارت را برزبان می‌آورند. آن روزها گذشت و ما یكی از بهترین همكاران روزنامه را همراه با 84خبرنگار شهید از دست دادیم اما همچنان یاد و نام عزیزان خبرنگار در ذهن و فكر همه دوستان باقی مانده است. یاد شهدای خبرنگار پانزدهم آذر جاودان باد.
منبع :همشهری آنلاین
 
عباس اسدی: نوشتن از ماجرای سقوط هواپیمایی که ۱۲سال پیش مسافر آن بودم، هنوز هم برایم سخت و آزار‌دهنده است، نه به این دلیل که نوشتن تلخی‌ها مذاق آدمی را ناخوش می‌کند و خوانندگان مطلب را نیز؛ بلکه از آن رو که یکی از بهترین دوستانم را که قرار بود با وی باشم و بارها با هم ماموریت رفته بودیم، از دست دادم.