پرسش:مقصود از جامعة بی ‏امتیاز توحیدی چیست؟

پاسخ:مقصود از جامعة بی ‏امتیاز توحیدی، جامعه ‏ای است كه افراد در برابر حق و قانون، مساوی و برابر باشند و قانون نسبت به همه، از مرد و زن، كوچك و بزرگ، توانگر و نیازمند، عالم و جاهل و سیاه و سفید، یكسان اجرا شود و تفاوت های طبقاتی موجب نشود كه قانون در حق بعضی اجرا شود و در حق بعضی دیگر اجرا نشود. و یا هر یك از این تفاوت ها كه به صلاحیّت افراد ارتباط ندارد، موجب شود كه برای بعضی به علت این تفاوت ها امتیازی قائل شوند، و مثلاً آنها را در كارها بیشتر مداخله بدهند یا بیشتر احترام كنند، كه بدیهی است این حرف ها در اسلام نیست، و حتی در احادیث است كه:«مَنْ تَواضَعَ لِغَنیِّ لِغِناهُ ذَهَبَ ثُلُثا دِینِه؛ هر كس برای توانگریش فروتنی كند، دو ثلث دین او می ‏رود».
اما نظام بی طبقِة توحیدی كه بعضی چپ گرایان و گرایش مندان به ماركسیسم و اصالت اقتصاد، آن را شعار خود ساخته‏ اند، و با كلمة «نظام بی طبقة توحیدی» ساده ‏دلان مسلمان را می ‏فریبند و دعوت شعار خود را اسلامی جلوه می‏ دهند، با برنامه ‏های اسلام و آیات قرآن مجید و احادیث شریف، سازگار نیست؛ و وقوع آن در خارج، امكان پذیر نمی ‏باشد، و همان گونه كه در عالم تكوین تفاوت و تفاضل وجود داد و همه در برخورداری از نعمت ها و مواهب مادی و معنوی یكسان نیستند، در عالم گیاهان و درختان، و انسان و حیوان نیز، همه جا تفاوت به چشم می ‏خورد و این یكی از سنّت‏ های الهی است كه حتّی می‏ گویند: در عالم تكوین تكرار نیست.

میزان بهره ‏گیری یك درخت از آب و زمین و هوا با درخت دیگر یكسان نیست، میزان استفاده دو دانش آموز در یك كلاس از یك آموزگار مساوی نیست و استعدادات آنها برابر نیست. آنان كه در مناطق معتدل زندگی می‏ كنند، یك نوع آمادگی هایی برای ترقّی دارند كه اهل مناطق دیگر ندارند.
این مسائل در عالم تكوینی با توحید منافی نیست و قابل تغییر نمی ‏باشد. در امور غیر تكوینی نیز همین ‏طور است، جامعه طبقات مختلف دارد، به حسب استعداداتی كه دارند و موجبات و حوادث قهری و اتّفاقی یا كسبی و ارادی، استفاده آنها از نعمت ها و مواهب، مختلف می‏ شود؛ چنان كه مشاغل و نقش های آنها نیز تفاوت پیدا می‏ كند، و بالأخره با این كه امكانات همه برابر نیست، نمی‏ توان از فعالیت آن كسانی كه استعداد بیشتر در استخراج و تصاحب مواهب طبیعی یا نیل به مقامات اجتماعی دارند، یا كوشش بیشتر می ‏كنند جلوگیری كرد. دنیا جائی است كه همه باید در میدان كار و كوشش عرض وجود نمایند. می‏ توان برای هر كس به قدر امكاناتی كه دارد وسیله استفاده و بهره ‏برداری فراهم كرد و امكانات اختیاری را، برای همه یكسان قرار داد. مثلاً می‏توان برای همه امكان تحصیل فراهم نمود، اما نمی‏ توان ترقّی همه را در تحصیل، یك نواخت ساخت.
و بالأخره باید بگوییم نظام بی ‏طبقه‏ ای، در حدّی با مدنیّت بشر ناسازگار است. زیرا نظام زندگی اقتصادی و سیاسی و اجتماعی بشر، بدون طبقه‏ ایی بودن مشاغل و كارها، كه قهراً بازده آنها و موضع صاحبان آ‏نها در اجتماع متفاوت است، امكان پذیر نیست، بنای مدنیّت بر این است كه اصناف و طبقات باشند. دسته‏ ای مستقیماً در كار تولید وارد باشند، دسته‏ ای ابزار تولید بسازند، دسته ‏ای بهداشت تولید كنندگان را متعهّد شوند و دسته‏ ای تبدیل و مبادله اشیای تولید شده و توزیع و رساندن آن را به دیگران عهده ‏دار باشند، دسته ‏ای برقراری عدالت و نظم و امنیت را، و دسته‏ ای هدایت های اخلاقی و تربیتی و آموزش را به عهده بگیرند. منبع:سراج نت
مقصود از جامعة بی ‏امتیاز توحیدی، جامعه ‏ای است كه افراد در برابر حق و قانون، مساوی و برابر باشند