
 
‎ناصر چشم‌آذر آدمی بود در مرز جنون و نبوغ... با چند آهنگ‌ساز کار کرده‌ام، معمولا اولین قطعه‌ای كه برای صحنه‌ای می‌نوشتند همان چیزى نبود كه باید باشد. گاه مى‌شد قطعه را چندین‌بار تكرار كنند تا دلخواه من از كار دربیاید. من هیچ شناخت علمى نسبت به موسیقى ندارم و به شكلى حسى و غریزى موسیقى را (دست‌كم موسیقى فیلم را) خوب مى‌شناسم، ولی ناصر صحنه‌ای را که قرار بود برایش موسیقى بسازد چندبار مى‌دید و بعد گاه بلافاصله و گاه با فاصله‌اى طولانى (در این فاصله طولانى ممكن بود هر آسمان‌ریسمانى ببافد، ولى معلوم بود كه ذهنش كاملا درگیر است) مى‌رفت سراغ نواختن و همین كه دستش مى‌رفت روى كلاویه‌ها، قطعه‌اى كه اجرا مى‌كرد دقیقا همان‌چیزى بود كه باید باشد و همیشه هم بهترین قطعه‌ها را برای هر صحنه‌اى مى‌ساخت....  به‌هر‌حال سابقه زیادی در موسیقی داشت، از کودکی نوازندگی کرده بود، برای خواننده‌هاى بزرگ و محبوب آن زمان ملودی ساخته و تنظیم کرده بود و بعد از انقلاب هم فقط در زمینه موسیقى فیلم كار كرده بود و یكى از یكى بهتر. براى اكثر كارگردان‌هاى درجه‌یك سینماى ایران كار كرده بود... .
 ناصر كودكى شصت‌وچندساله بود. زلال و صاف و شفاف و به‌شدت حساس و مهربان. قصه‌هاى مجید و سرنخ را در خانه پدرى‌اش كار كردیم؛ خانه‌اى سه‌طبقه بود توى كوچه‌اى در یكى از فرعى‌هاى تخت‌طاووس.  طبقه اول مادر و خواهرش می‌نشستند که هر دو درگذشتند. طبقه دوم هم دفتر کارش بود که کیبورد و وسایلش آنجا بود و طبقه بالا اتاق خوابش بود. روزها و ماه‌هاى زیادى در طبقه دوم این خانه با هم بودیم و کار می‌کردیم. از صبح تا شب. ناهار یا شام را یا مادرش درست کرده بود یا از بیرون سفارش می‌دادیم. همیشه موقع غذا‌خوردن اول سهم گربه‌ها را پشت پنجره مى‌گذاشت. دو، سه‌تا گربه بودند كه همیشه وقت غذا پشت پنجره مى‌آمدند و سهمشان را مى‌خواستند. ما همیشه بعد از گربه‌ها غذا مى‌خوردیم، چون ناصر مى‌خواست اول لذت تماشاى غذا‌خوردن گربه‌ها را بچشد، بعد لذت غذا را. ناصر خیلى‌خیلى احساساتی و مهربان بود. روزها و شب‌هاى زیادی با هم کار می‌کردیم، هم خیلی زیاد با هم خندیدیم و هم خیلى زیاد گریه کردیم. خاطره‌های زیادی با ناصر دارم كه همه‌اش دلپذیر و دوست‌داشتنی است. زمان ساخت دو فیلم «لنگرگاه» و«شکار خاموش» هنوز کیبوردش را نگرفته بود و با کامپیوتر کار نمی‌کرد و هنوز همه‌چیز شکل قدیم بود، ملودی را روى پیانو مى‌نواخت و بعد می‌رفتیم سر ضبط در استودیو و من هم گفتم كه شناخت علمی از موسیقی ندارم، اما حسی و غریزى موسیقی را می‌شناسم و حساسیت زیادى دارم. سر ضبط گاهى نظر می‌دادم. ناصر هم با صبوری و سعه‌صدر ایده‌هاى مرا رعایت مى‌كرد. سر میکس موسیقى كار شكل نهایى‌اش را پیدا كرده بود و من بیشتر فضولى مى‌كردم. در این مرحله ناصر هر قطعه‌اى كه مورد اختلاف‌نظر بود به دو شكل میكس مى‌كرد؛ شكلى كه من مى‌پسندیدم و شكلى كه مورد‌نظر خودش بود كه بعد دست‌و‌بالم باز باشد و از هركدام كه خواستم استفاده كنم. بعد از «لنگرگاه»، «شكار خاموش» را هم با هم كار كردیم و بعد ناصر كیبورد جادویى‌اش را خرید. آن زمان كیبورد ناصر توى ایران تك بود و دیگر استودیو نمى‌رفتیم و همه‌كار را با همان كیبورد انجام مى‌داد. اگرچه كیبورد به‌هرحال الكترونیك بود و طعم خوش سازهاى آگوستیك را نداشت، ولى به راحتى‌اش مى‌ارزید. ناصر فیلم را روى نوار VHS چندبار مى‌دید و بعد با هم مى‌نشستیم و هر صحنه‌اى كه احساس مى‌كردیم به موسیقى متن نیاز دارد ناصر دست‌به‌كار مى‌شد... .
 کارش را دوست داشت و حاصل كار برایش مهم بود، خیلی با خودش كلنجار مى‌رفت و زحمت می‌کشید تا قطعه‌اى را به سرانجام برساند. در اپیزودى از «قصه‌های مجید» صحنه‌ای بود که مجید با دوچرخه اتوبوس را تعقیب می‌کرد و می‌خواست ببیند معلمش در كدام ایستگاه پیاده مى‌شود كه برود و خانه‌اش را یاد بگیرد.  موسیقی صحنه تعقیب اتوبوس، هم طولانى بود و هم ریتم خیلى تندى داشت و نواختنش واقعا مشكل بود. ناصر چندین‌بار نواخت و نشد، بالاخره نت‌ها را داد به كامپیوتر كیبورد و كیبورد خودش قطعه را نواخت، دقیق و درست، من خوشحال شدم كه بالاخره كار انجام شد، ولى ناصر ناراضى بود. گفت این قطعه را ماشین نواخته و تفاوت حسى زیادى دارد با نواختن انسان. ناصر مى‌گفت دست آدم با ذهنش ارتباط دارد و تفاوت زیادى هست بین نواختن ماشین با انسان. ناصر رها نكرد و آن‌قدر آن قطعه طولانى را نواخت كه بالاخره دقیق و درست درآمد. ناصر این وسواس‌ها را زیاد در کارش داشت و از بهترین‌های موسیقی بود و با بهترین‌ها در سینمای ایران کار کرد... .
 ‎اما در‌ضمن ناصر آدم مودی‌ای هم بود مثل اكثر ما. گاهی خوب بود و گاهی خشن می‌شد و دادوبیداد می‌كرد. ‎ از زمانی که ناصر با شیرین احمدلو (خواهر شاهد) ازدواج کرد، زندگی‌اش تغییر کرد و شیرین خیلى‌خیلى صبورى و تحمل كرد تا كم‌كم قلق ناصر آمد دستش و از آن به‌بعد این شیرین‌خانم بود كه ناصر را و همه زندگى را مدیریت مى‌كرد یا دست‌كم این چیزى بود كه ما از بیرون مى‌دیدیم. ناصر کنسرتی داشت در سالن دو هزارنفره برج میلاد كه روى پله‌ها هم آدم نشسته بود ... .
 ‎توى آن كنسرت به‌خوبى مشهود بود كه همه‌چیز را شیرین مدیریت مى‌كند.‎ همه‌چیز خیلی خوب برگزار شد. شیرین‌جان، در 30 سال گذشته امروز سومین‌بار بود كه از ته دل ‌هاى‌هاى گریه كردم، 30 سال پیش در مرگ پدرم، سال‌ها پیش در مرگ محمود اسدى كه سنگ صبور همه زندگى‌ام بود و امروز هم در مرگ ناصر كه از بند‌بند وجودش عشق و صفا و مهربانى تراوش مى‌كرد. به‌خاطر رنج‌هایى كه براى سرپا نگهداشتن ناصر متحمل شدى - همه سینماى ایران - مدیون تو نازنین‌بانو هستند. تو براى ناصر «رعنا» را آوردى. چقدر ناصر دوست داشت، درواقع بزرگ‌ترین آرزویش داشتن یك دختر بود، آن هم دخترى مثل رعنا كه تو به ناصر دادى. سپاس بانو، سپاس به‌همراه همدردى عمیق. جاى ناصر براى همیشه، براى همه‌مان خالى خواهد بود و البته تا همیشه ماندگار خواهد بود با آثار درخشانى كه در موسیقى پاپ و موسیقى متن فیلم و جاودانه «باران عشق» از خودش به یادگار گذاشت و یادگارهاى ارزنده‌ترى براى دوستان نزدیكش؛ شیرین و رعنا.
منبع: روزنامه شرق

کیومرث پوراحمد: اولین فیلمی که با ناصر چشم‌آذر کار کردم، اولین فیلمم در بخش خصوصى هم بود؛ «لنگر‌گاه» كه تهیه‌كننده‌اش زنده‌یاد فؤاد نور بود. بعد از آن «شکار خاموش»، «قصه‌های مجید»، مجموعه پلیسى « سرنخ» و فیلم سینمایى «خواهران غریب» را کار کردیم.