
حمید حسام در همان مقدمه «وقتی مهتاب گم شد» درباره علی خوش‌لفظ می‌نویسد: «20 سال بعد، در سال‌های بعد از جنگ، همان بلدچی بی‌خیال، كه راه مستقیم را نشانمان داده بود، رفیقم شد و در این دنیایی كه جز رفاقت با خدا، روی رفاقت كسی نمی‌شود حساب كرد، آنقدر رفیق شدیم كه از او پرسیدم: «مرد حسابی، آن چه جور آدرس‌دادن بود؟» كه با این سؤال دست مرا گرفت و به كوچه‌های خاطراتش برد؛ از روزگاری كه شش ساله بود و در خرمشهر گم شد تا روزی كه 16 ساله شد، و بعد از آشنایی با حاج احمد متوسلیان، در مریوان بلد راه شد تا راه و مسیر فتح را برای آزادسازی خرمشهر به گردان‌ها نشان بدهد.»
علی خوش‌لفظ یك قهرمان ملی است. این را زخم‌های نشمرده‌ای كه از او «علی خوش‌زخم» ساخته گواهی می‌دهد. همرزمان و دوستانش القاب زیادی مثل «علی خوش‌رفیق» و «خوش‌معنا» به او داده بودند. علی خوش‌زخم نیازی به مدال شجاعت ندارد. بچه بازیگوش محله «شترگلوی همدان» كه روزگاری از دیوار راست بالا می‌رفت، پس از 11 بار مجروحیت با تیر و تركش و موج شیمیایی، حالا نمی‌تواند روی تخت بیمارستان بنشیند. تیر كالیبر تانك در آوردگاه شلمچه و كربلای5، پس از 26 سال همسایه نخاع اوست.
نامش جمشید و تاریخ تولدش هشتم آبان 43 را نشان می‌داد. بازیگوشی و جنب و جوش زیادش را درختان باغ مادربزرگ گواه می‌دادند. حتی باغ‌های همسایه هم از دستان پرتوان جمشید در امان نبودند. رفته رفته باد سر پر شر و شور جمشید كم شد و جایش را كلاس قرآن، ‌مسجد و نماز گرفت.
سال 57 این نوجوان همدانی را به دنیای دیگری پرتاب كرد. با انقلابیون همراه می‌شود و در خیابان شعار «یا مرگ یا خمینی» سر می‌دهد. روزگار جمشید تا سال پیش از شروع جنگ در مثلث خانه، مدرسه و مسجد می‌گذرد. هرچند هنوز شیطنت‌های مخصوص به خودش را دارد، ولی دیگر خبری از بچه‌بازی‌های دوران كودكی‌اش نیست.
خوش‌لفظ جوان با سماجت بسیار خود را به عنوان نیروی كمكی به جبهه مریوان می‌رساند. قرار می‌شود كه برای آموزش خمپاره و دیده‌بانی برود و در راه شهیدی هم‌ قد و قامت و همسن خودش، بدون سر را می‌بیند كه نامش علی بود: «نمی‌دانم چرا، اما خودم را در كالبد آن شهید می‌دیدم. شاید به خاطر شباهت ظاهری و سن و سالش و اینكه او نیز مثل من یك بسیجی داوطلب است، اما نام او علی بود و نام من جمشید.»(ص54) پس از آن در نامه‌ای خطاب به خانواده‌اش می‌نویسد، ‌نامش علی است و اگر كسی او را جمشید صدا بزند، قهر خواهد كرد.
در جبهه مریوان با حاج احمد، سرهنگ صیادشیرازی و شهیدان حسین قجه‌ای و رضا چراغی آشنا می‌شود. فصل بعدی حضور علی در سرپل ذهاب است: «شهری خالی از سكنه كه انفجار توپ و خمپاره نیمه‌ویرانش كرده بود. فكر می‌كردم اینجا هم، مثل مریوان است، اما در مریوان زندگی عادی مردم در جریان بود و در سرپل ذهاب پرنده هم پر نمی‌زند.»(ص93)
سال 61 علی به عملیات فتح‌المبین نمی‌رسد و تمام تلاشش را می‌كند خودش را به عملیات آزادسازی خرمشهر برساند. برای این عملیات مسئول اطلاعات عملیات گردان مسلم بن عقیل می‌شود. ماجرای گم شدن و شناسایی منطقه در این عملیات، اتفاقات خواندنی زیادی دارد. در جریان عملیات علی خوش‌لفظ مجروح می‌شود. شهر در آخر در سوم خرداد آزاد می‌شود. غرور ملی به جبهه‌ها بازمی‌گردد.
علی دوباره به جبهه سرپل ذهاب می‌رود. ماه رمضان بود و گرمی هوا وضعیت جبهه‌ها را سخت كرده بود. دوباره در جریان این عملیات مجروح می‌شود: «از سر و صورت و پاهایم خون شرشر می‌كرد. تركش به تمام بدنم از سر تا پا خورده بود. سهم من از این انفجار 9 تركش ریز و درشت بود...»(ص240) علی از آنجا لقب خوش‌زخم می‌گیرد.
پس از بهبودی نوبت به عملیات مسلم بن عقیل رسید. روزهای جبهه و عملیات خاطرات زیادی برای علی داشت و عكس آن روزهای پشت جبهه برایش به كندی می‌گذشت. سال 64 موعد نبرد فاو و یك سال بعد زمان عملیات‌های كربلای4 و 5 رسید. عملیات‌هایی بزرگ و سخت كه انسان‌هایی بزرگ را طلب می‌كرد. مجروحیت این بار در كربلای5 به سراغ علی خوش‌لفظ آمد. تیری به نزدیكی نخاعش می‌خورد تا علی آخرین سال‌های جنگ را هم در جبهه باشد.
«وقتی مهتاب گم شد» یك وصف شورانگیز است از نوجوانی سرخوش كه از كوچه‌باغ‌های همدان راه جبهه را در پیش می‌گیرد. جایی كه مسیر زندگی‌اش برای همیشه تغییر می‌كند. علی خوش‌لفظ سال‌ها با درد جانبازی زندگی می‌كند و پس از سال‌ها دوری از دوستانش، پاییز امسال به جمع شهیدان دفاع مقدس می‌پیوندد.
منبع: روزنامه جوان


حمید حسام در همان مقدمه «وقتی مهتاب گم شد» درباره علی خوش‌لفظ می‌نویسد: «20 سال بعد، در سال‌های بعد از جنگ، همان بلدچی بی‌خیال، كه راه مستقیم را نشانمان داده بود، رفیقم شد و ...