به گزارش تبیان به نقل از تابناک، فوتبال ایران از لحاظ سخت‌افزاری و نرم‌افزاری فاصله بسیاری با كشورهای عربی دارد. قطر میزبان جام‌جهانی 2022 شده است و امارات میزبانی جام‌ملت‌های آسیا 2019 را برعهده دارد. با بهترین امكانات در فوتبال نظیر ورزشگاه‌ها و زمین‌های تمرین و دیگر حوزه‌ها نظیر هتل، حمل و نقل، فردوگاه و بسیاری شاخصه‌های دیگر. آن‌ها با استفاده از مشاوران به روز و برنامه‌ای مدون، حركت در مسیر توسعه را به‌بهترین شكل برداشته‌اند. برای متحول كردن سیستم مدیریت فوتبال ایران نیاز به فعالیت‌های پیوسته، برنامه‌ریزی‌شده و منسجم هستیم كه عزمی برای آن در كشور دیده نمی‌شود. به مدد همین مدیریت، ریسك سرمایه‌گذاری در فوتبال ایران بالا رفته است و شرایطی وجود ندارد كه سرمایه‌گذاران برای ورود به فوتبال ترغیب شوند. آن‌هم در شرایطی كه در روزهای رقابت ایران و امارات برای عهده‌دار شدن جام‌ملت‌های آسیا، مسئولان AFC به مدیران ایرانی گفته‌اند اسپانسر رقابت‌ها به آن‌ها اعلام كرده آن‌ها در امارات درآمد 100میلیون دلاری از برگزاری بازی‌ها خواهند داشت و این رقم در ایران بیشتر از 10میلیون دلار نخواهد بود.
مشخص است وقتی اسپانسرهای داخلی از سرمایه‌گذاری در فوتبال ایران بیزار هستند، اسپانسرهای بین‌المللی میلی به سرمایه‌گذاری نخواهند داشت چرا كه با این درجه از ریسك، آن‌ها با هر كارشناسی مشورت كنند، به آن‌ها توصیه می‌شود منابع خودشان را به ایران نبرند. مشكل فوتبال ایران از همین‌جا آغاز می‌شود. نبودنِ سرمایه و سرمایه‌گذار راه را برای مدیریت‌های پیشرفته، تكنولوژی نو و امكان دست‌یابی به بازارهای تازه می‌بندد. فوتبال ایران در این روزها محصولات نو برای بازار ندارد و تولیداتش كه می‌تواند بازیكنان باشند، بازاری برای خریداران نیست. حتی هوادارانش كه روزی بزرگ‌ترین پشتوانه برای تحت‌تاثیر قراردادن كنفدراسیون فوتبال آسیا بود، حالا تبدیل به چالشی بزرگ برای فوتبال ایران شده است.هوادارانی كه با هر بازی، محرومیت تازه‌ای را به فوتبال ایران تحمیل می‌كنند. 
از همه این‌ها كه بگذریم، تعامل بین‌المللی مدیران فوتبال ایران در پایین‌ترین سطح است. بسیاری از مدیران فوتبال ایران زبان انگلیسی نمی‌دانند یا حداقل توان برقراری ارتباط با همتایان‌شان ندارند. امروزه نیاز جدی است كه با دنیا رابطه گسترده و معقول برقرار كرد. نمی‌شود با روابط محدود و بسته، تحرك بالا در تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌های كلان را تجربه كرد. برخی هنوز می‌پرسند چرا « چرا قطر توانست، ما نتوانستیم؟» پاسخ ساده است. اگر امروز قطر می‌تواند خواسته‌اش را مقابل تندروی‌های عربستان و امارات به AFC تحمیل كند و سنت غلط بازی در كشور ثالث را لغو كند، برای آن است كه آن‌ها با برنامه‌ریزی مناسب بخش مهم از درآمدهای AFC را تامین می‌كنند و تبدیل به یكی از بزرگ‌ترین اسپانسرهای كنفدراسیون فوتبال آسیا شده‌اند. قطری‌ها حتی یكی از اسپانسرهای اصلی فیفا هم هستند و این همكاری تا پایان جام‌جهانی 2022 ادامه خواهد داشت. 
در فوتبال نمی‌توان به‌دلیل ناتوانی و بی‌اطلاعی دور ایستاد و به كنفدراسیون فوتبال آسیا و فیفا دستور داد. نمی‌توان در درون كشور شعار داد و از حل مناقشاتی گفت كه مصرف داخلی دارد اما امید به اقبال و شانس در پرونده‌هایی نظیر بازی در كشور ثالث داشت. امروز بیشتر از هر روز دیگری ورزش كشور نیاز به دانش مدیریت و تكنولوژی روز دارد. این كه اتكا می‌شود به تعداد حضور در جام‌جهانی، میزان قهرمانی باشگاه‌ها، تعداد تماشاگران در هر بازی، مدال‌های دریافت شده و نشان‌های مدیریت توسط فدراسیون، ادعایی است كه تنها خودمان را گول می‌زنیم و نه دنیا را. زمانی می‌توان در زمینه توسعه ورزش و فوتبال ادعا كرد كه فوتبال و ورزش همپای كشور به‌لحاظ شاخص‌های اقتصادی در ردیف اول كشورهای درحال توسعه یا توسعه‌یافته باشد. وگرنه ما در پرونده‌های بین‌المللی ورزش بازنده بودیم. بازنده‌ایم چون حتی رئیس سابق فدراسیون فوتبال ایران كه از قضا نایب‌رئیس AFC است با ما صداقت ندارد و بعد از جلسه به «ما» گفت كه قانون لغو بازی در زمین كشور ثالث شامل باشگاه‌ها و تیم‌ملی ایران هم می‌شود اما خودش در رای‌گیری فقط به بازی رفت و برگشت برای قطر، عربستان و امارات رای داد. از این مدیریت چه انتظاری دارید؟منبع: تابناک


یكی از مولفه‌های مهم تاثیرگذاری در دیپلماسی ورزشی، قدرت مالی و لابی‌های مردان بانفوذ است. سیستم مدیریت در فوتبال ایران، سیستم معیوب و عقب‌افتاده‌ای است كه خروجی‌هایش بیشتر مصرف داخلی دارد. در نظر بگیرید كه سیستم مدیریت فوتبال ایران حتی در حوزه خلیج‌فارس هم جزو كشورهای عقب‌افتاده به‌حساب می‌آید.