

در اینجا جا دارد كه یادی بكنیم از همه‌ی كسانی كه در پشت جبهه‌های جنگ به اندازه‌ی سربازان زحمت كشیدند. داستان زیر ورق پاره‌ایست از تومار بزرگ رشادتها و فداكاریهای مردان ایران علیه ظلم ، حاوی دو روز از خاطرات پدرم در اهواز به خط خودش. 
تلخی این خاطرات به قدری است كه نه پدرم تا به حال در مورد آن صحبت كرده و نه من در مورد این چند صفحه از او سؤال كردم. قصد من از آوردن این داستان این بود كه شما بدانید قبلی‌ها به چه قیمتی از این مملكت دفاع كردند و با چه امیدی ما را بزرگ كردند و جان چند نفر در همین راه ترقی ما از دست رفته. به امید روزی كه ما بتوانیم مانند پدرانمان به میهنمان خدمت كنیم تا جواب زحمتهای آنها را داده باشیم: ساعت پنج صبح روز جمعه پنجم دیماه شصت و پنج است. با تمام خستگی خوابم نمی برد. چشمهایم را روی هم میگذارم و وقایع روز و شب گذشته از جلوی چشمانم می گذرد. روز پنجشنبه بود كه خبر شروع عملیات كربلای چهار در جبهه‌های جنوب و محورهای فاو-بصره و ام الرسای از رادیو پخش شد. درشهر اهواز چند بار آژیر قرمز زدند و از كلیه‌ی افرادی كه داوطلب كمك به بیمارستانها هستند دعوت به كمك گردید. نزدیك ظهر با یكی از دوستان سری به شهر زدیم. خلوت بود تنها صدای آژیر آمبولانسها یك لحظه قطع نمیشد. تنها محلهای شلوغ، بیمارستانها و چهارراه نادر بود. سازمان انتقال خون سر چهارراه یك كاروان زده بود و با بلندگو جماعت را به دادن خون فرا می‌خواند. 
به اتفاق دوستم بدرون كاروان رفتیم و دقیقه‌ای بعد كیسه‌ای را دیدم كه از خونم پر شده. در خود احساس كرخی می‌كردم. لیوان شربت را سر كشیدیم و بیرون زدیم. ضدهوایی‌ها كار می‌كردند به اداره كه رسیدیم، مسئول امداد رسانی قسمت را در راهرو دیدیم او گفت كه چون برای كمك به بیمارستان ثبت نام كرده بودم می بایست به محل هماهنگی كمك ها كه خُرّمكوشك است بروم. سیگاری كه بعد از خون دادن روشن كرده بودم كار دستم داده بود و سرگیجه داشتم. حدود ساعت یك و ربع بود كه از اداره بیرون آمدم وپیاده بطرف منزل راه افتادم. یادم نیست نهار چی خوردم ولی خواب خوبی كردم و ساعت حدود پنج بعد از ظهر بود كه شال و كلاه كردم و راه افتادم. منزل منوچهر نزدیك بود ماشینش را گرفتم تا سری به یكی دوتا از كارهای باقیمانده بزنم. وقتی كه آمدم از محوطه‌ی نیوسایت خارج شوم آمبولانسی را دیدم كه بدنبال بیمارستان شهید بهشتی میگشت. مجبور شدم تا از نیوسایت بیرون بزنم دو تا آمبولانس و یك وانت را كه مجروح داشتند تا بیمارستان اسكورت كنم. ساعت هشت و نیم بود كه كارهایم تمام شد و به طرف خرمكوشك رفتم. مسئول انجمن اسلامی اتوبوس اول را پر كرده بود و چند نفر هم در محوطه منتظر بودند. بقیه افراد كه من هم شاملشان می شدم برای بیمارستان شهید بهشتی منظور كرد.یكی از بچه های انجمن را كه میشناختم كنار كشیدم و به او گفتم بهتر است برای راهنمایی آمبولانسها چند تابلو راهنما بزنیم. استقبال كرد. با ماژیك چند تا راهنما توراهی درست كردیم و سر چهارراههای نیوسایت نصب كردیم و ساعت نه ونیم بود كه نزدیك بیمارستان پیاده شدیم. در سالن اورژانس بیمارستان چهار مجروح روی تخت بودند و دو نفر دیگر روی برانكارد. روی زمین ملحفه ها و پنبه های خونی بود. یاد خون دادن روزگذشته افتادم و به خودم خنده‌ام گرفت. بچه‌های اورژانس گفتند كه در اینجا شما كاری نمی‌توانید بكنید و به سالن باشگاه نفت بروید. وقتی وارد باشگاه شدم صحنه‌ای را دیدم كه باورم برایم مشكل بود. تمام سالن سینما و اطاقها پر از مجروح بود. 
یك نظر شماره تختها رو نگاه كردم آخرش صدوچهل بود. توی سالن سینما شش ردیف تخت تا روی سن و نزدیك پرده چیده شده بود و تمام اطاقها و راهروها پر از مجروح بود. پرستارها و چند نفر امدادگر مدام اینطرف و آنطرف میرفتند. برای كسب تكلیف به مسئول قسمت مراجعه كردیم. سرش شلوغ بود ومشغول پانسمان یكی از مجروحین بود و از طرفی به مسئول تداركات باشگاه لیست مایحتاج غذایی میداد. وقتی از او پرسیدیم كه چكار می‌توانیم بكنیم گفت: تعدادی از مجروحین حدود دو روز است كه غذا نخورده‌اند شام تمام شده ولی تعدادی كمپوت توی انبار هست، كمك كنید تا آنها را از انبار بیاوریم و به مجروحینی كه می‌توانند غذا بخورند بدهیم. همچنین یك توپ كاغذ مخصوص در انبار است، چون ممكن است فردا ملحفه‌ها تمام شود برای روی تختها كاغذ ببرید و قسمت كنیدو بریدن كاغذها حدود یك ساعت طول كشید و در این حین بقیه مشغول غذا دادن محروحین گرسنه بودند. یكی میگفت وضعیت این بچه‌ها بهتر از بهتر از سایرین مجروحین است و زخمهایشان كمتر است. من داشتم به مجروحی نگاه می‌كردم كه از ناحیه‌ی پا مجروح شده بود و پای باند پیچی شده‌اش حدود ده سانت از دیگری كوچكتر بود. روی صورتش، ساق پا و دست راستش آثار تركش بود و بشدت ورم كرده بود. بالای سرش رفتم. - می‌توانی كمپوت بخوری؟ - نه آقای دكتر درد دارم از پام خون میاد و سورتم می‌سوزه. - كجا مجروح شدی؟ - تو شرق فاو پام رفت روی مین. شانس آوردم پنجه‌ای رفت، اگر كف پا بود كه نصف بدنم رفته بود. مقداری گل و خون خشك شده توی گوش راستش بود. با یك گاز خیس گوشش را تممیز كردم. دیدم از گوشش دارد خون می‌آید. پرستار را صدا كردم او هم با یك پنبه جلوی خونریزی را گرفت. مجروح تخت بقلی داشت به من نگاه می‌كرد به او نزدیك شدم - كمپوت میخوای؟ - نه یك كمی آب به من بده لیوان آب را آوردم، خواستم كمكش بكنم بتواند بنشیند با عصبانیت سرش را برگرداند. - من كه مجروح نیستم، موج خوردم. - كجا موج خوردی؟ - تو فاو - اسمت چیه؟ - مجید امدادگرها داشتند آمارمیگرفتند، یكی از مجروحین با لحجه‌ی بهبهانی داشت شرح مجروح شدنش را میداد. - ایندفعه اونها خیلی مجهزتر بودند. مثل مسلسل بطرف ما نارنجك می‌انداختند فكر میكنم مسلسل مخصوص نارنجك انداز كار گذاشته بودند. از توپهای ضدهوایی هم برای پدافند زمینی استفاده میكردند. نفهمیدیم كی سوار آمبولانس شدم فقط تو آمبولانس از سرما به هوش آمدم، گوش راننده را كشیدم گفتم پتو بده سردم شده. همه كسانی كه تو آمبولانس بودند خنده‌اشان گرفته 
مجروح دیگری كه از ناحیه‌ی پا مجروح شده بود آب خواست. لیوان آب را بدستش دادم: - اهل كجایی؟ - طبس، خادم امام رضا بودم. به پرونده‌اش نگاه كردم. اسمش احمد بود از بسیج طبس - احمد آقا كجا مجروح شدی؟ با لحجه‌ی خراسانی گفت: اسمش رو نمی‌دانم فقط می‌دانم كه از خرمشهر حركت كردیم، قسمتی از راه را پیاده رفتیم.بقیه‌ی راه را هم با قایق حدود سیزده كیلومتر پیشروی كردیم. در این ناحیه پیشروی كردیم . در این ناحیه پیشرفت خوب بود ولی به یك یك پدافند ؟؟؟؟؟ خوردیم كه خیلی ناجور بود. ما یك گروه سیصد نفری بودیم، فكر كنم نصف بچه‌ها شهید شده باشند، بقیه هم اكثراً مجروح. یك تیربار بود كه هرچه كردیم نتونستیم خاموشش كنیم. سنگرهایشان بتنی بود آر-پی-جی هم كارگر نبود. مثل بارون هم نارنجك به طرف ما می‌انداختند. چند تا از بچه‌ها برای خاموش كردن تیربار از خاكریز بالا رفتند ولی درست از ناحیه‌ی پیشانی تیر خوردند و افتادند. خون دوید توی صورتم و حالت بعد از ظهر به من دست داد. یك سیگار بیرون آوردم و برای روشن كردن به بیرون از سالن رفتم. دیدم مجید بیرون نشسته و دارد سیگار می‌كشد. - این پرستاره خیلی بد اخلاقه؛ بمن میگه برو بیرون سیگار بكش. - راست میگه مجید، اگر توی سالن سیگار بكشی هوای سالن خراب میشه. - ای بابا تو هم كه اوضاعت خرابه! - مجید، اهل كجایی؟ - توی اون نوشته بذار بیارمش مجید به داخل سالن میره و پرونده‌اش را همراه میاورد و بمن نشان میدهد. "مجید خیر آبادی، بسیجی- ساكن تهران پاسداران. - خوب مجید همشهری هستیم. - چی؟ مجید بفكر فرو می‌رود و یك پك عمیقی به سیگار می‌زند. حالت بچه‌ای را دارد كه بغض كرده. هیكل درشتی دارد و قیافه‌اش بیشتر مثل سربازاست تا بسیجی. - مجید جبهه چه خبر بود؟ - شش تا از دوستام شهید شدند. دوتایشان تیكه تیكه شدند. فرمانده‌مان هم شهید شد.پسر خوبی بود، كشته زیاد داشتیم. 
سیگارش را خاموش می‌كند، سرش را توی دو دستش میگیره. - مجید؟ می‌خواهی بخوابی؟ - چی؟ خواب نه می‌خواهم سیگار بكشم. پاكت سیگار را بطرفش میگیرم، یكی برمیداره. روشنش می‌كنم و به سالن برمی‌گردم. مجروح تازه آوردند كه همه دورش جمع شدند. میگه تیر توی كتف راستش گیر كرده از او سؤال میكنم از كجا رفته تو، سرش را بالا میگیره و زیر سیب گلویش را نشان میدهد - از اینجا برایم باور كردنی نیست. عكس پشتش رو بمن نشان میده. درست است كاملاً تیر معلومه. روی كتف راستش هم ورم كرده درست مثل عكس. روی كتف به اندازه یك یك‌ریالی زخم شده و به اندازه یك گردو ورم كرده و مثل اینست كه تیر می‌خواست بیرون بیاید اما پشیمان شده است. روی بدنش را نگاه میكنم هیچ اثری از زخم نیست تنها زیر گلویش زخم كوچكی است. نمی‌دانم اسم این را چی بگذارم. تنها گفتم خدا بتو رحم كرده بنظر من این معجزه است. بیشتر از این متعجب شدم كه راحت راه میرفت و تنها از سوزش پشتش شكایت داشت. همین موقع دیدم بیرون سالن شلوغ شده‌است. بیرون رفتم دیدم در محوطه‌ی باغ باشگاه چند نفر دارند می‌دوند و فریاد می‌زنند "بگیرید!! بگیرید!!"، زیر نور مهتابی‌ها مجید رو شناختم كه دوتا پاره سنگ بزرگ بدستش بود و فربلد می‌زد. - عراقی پدر سگ می‌كشمت- اگر من آخر اون سرت رو داغون نكردم... 
همین موقع حبیب كارگر آشپزخانه كه برای بردن غذا برای اتاق عمل كه تا آنوخت شام نخورده‌بودند آمده بود بطرف مجید دوید و او را آرام كرد و به سالن آورد. به زور مجید فریا كشید و بلند شد و به بیرون باشگاه دوید حبیب هم دنبالش. - اگر من امشب این عراقی را نكشم راحت نمیشم. اون رفیقایم رو كشت. حسین را او كشت. به بیرون باشگاه دویدم و دیدم دنبال دو نفر از بچه‌های امدادگر میكنه و یك میله آهن توی دستش است. خودم را به مجید رساندم و گفتم: - مجید تو آبروی ما را كه بردی، همه از خواب بیدار شدند. فردا همه میگویند این بچه‌های تهران نمیگذارند یشب راحت بخوابیم. مجید زشته چرا این كارها رو میكنی؟ رو بمن كرد و گفت: - تو دیگه چی میگی؟ میخواهی با این میله بزنمت. - تو هیچ وقت این كار رو نمی‌كنی، تو كه حسین را نمی‌كشی، ما مثل حسین تو رو دوست داریم. سرش را پایین انداخت. - تو كه حسین نیستی. حبیب زبان چرب و نرمی داشت. هر جوری بود مجید را راضی كرد كه به سالن بر گردد ولی با یك میله‌ی آهنی و یك پاره سنگ و یك لنگه پوتین. پرستار با بیمارستان تماس گرفت كه یك آمبولانس برای مجید بفرستند تا او را به بخش موجی‌های جندیشاپور ببرند. جلسه‌ی كوچكی در مورد بیرون بردن مجید از سالن تشكیل شد. هر آن انتظار داشتیم مجید با میله به دیگران حمله كند و بیشتر نگران مجروحین بودیم. یكی میگفت گولش بزنیم و سوار آمبولانسش كنیم. یكی میگفت سوار نمیشود باید اول آمپول مسكن بزنید كه آنهم قبول نمی‌كند و هر چه سعی كردیم نگذاشت و نزدیك بود دست و پامان را زخمی كند. تنها كاری كه می توان كرد این است كه وقتی رفت بیرون رفت همگی بگیریمش و مسكن را تزریق كنیم، هر چند كه تا حالا چند آرام بخش بهش دادیم و تأثیر نداشته است. در همین حال مجروحی آوردند كه صورتش رفته بود و روی چشمهایش پنبه گذاشته بودند. ساعت سه بعد از نیمه شب بود كه سُرمها كار خودش رو كرده بود و اكثر مجروحین ظرف ادرار لازم داشتند. ناچارشدیم تعدادی از قوطی پلاستیكی سرمهای مصرف شده را پاره كنیم تا بشود به جای ضرف ادرار مورد استفاده قرار بگیرد. دوباره صدای مجید بلند شد و در حالی كه میله را بالا سرش می‌چرخاند از سالن بیرون زد. همه كسانی كه نزدیك در سالن بودند به محوطه فرار كردند. دوباره كار حبیب درآمد. بدنبال مجید دوید و او را آرام كرد. مجروح دیگری را آوردند كه پوست سورتش كنده شده و رگهای گردنش بیرون زده بود. روی كتفش آثار سوختگی بود و روی لاله‌ی گوشش خون خشك شده بود. سر و صدای مجید توی سالن بلند شد. پرستار بطرف مجید رفت. - همه از اطراف مریض بلند شوند. مریض باید بخوابد. - تو دیگه چی میگی برو پی كارت زن. 
این بابا دوستمه اسمش را روی لباسم نوشتم. مجید یقه‌ی روپوشش را كنار می‌زند و اسمی كه روی یقه‌اش نوشته نشان بقیه میدهد و نگاه تندی به پرستار میكند. پرستار كه خیلی جرأت از خودش نشان داده بود حرفش را دوباره تكرار میكند و در همین حالت مجید با میله آهنی بطرف او حمله میكند و كیله را توی هوا می‌چرخاند. - برو پی كارت وگرنه می‌زنم. پرستار با نرمی به مجید میگوید - مجید تو باید بخوابی اگر نخوابی دستت خوب نمیشه - زخم دستم كوچیكه، رفیقم شكمشان پاره شده بود. پرستار دوباره اصرار می‌كند و وقتی كه می‌بیند كه گوش مجید به این حرفها بدهكار نیست بر‌میگردد. در همین حال مجید دمپایی‌هایش را به طرف پرستار پرت می‌كند. پرستار با خونسردی برمیگردد و می‌گوید - فكر می‌كنی چی شد، بگیر بخواب دیگه. این برنامه‌ها باعث شد كه اكثر مجروحین سالن كه حدود هشتاد نفر بودند بیدار شدند. مجروحی كه پایش روی مین رفته بود صدام كرد. نزدیك تختش رفتم، پاهایش را از تخت آویزان كرده بود. - چرا پاهات را از تخت آویزان كردی، خونریزی میكند. - می‌خواهم بروم دستشویی. - تو كه نمی‌توانی، باید لگن بذاری. - خجالت میكشم- بَده. زیرش را خیس كرده بود. یكی از بچه‌ها با لگن آمد و كمك كردیم تا روی لگن بنشیند. بین تخت مجروحین قدم می‌زدم كه مجید با میله‌ی آهنی بسراغم آمد. سعی كردم خونسرد خودم را حفظ كنم. نزدیك من شد و در حالی كه نشان میداد كه حالت زدن دارد میله را تكان داد و گفت: سیگار داری - نه سیگارم تمام شده ولی یك پاكت پیش حبیب گذاشتم. 
 حبیب از طرف دیگر سالن صدا زد - مجید بیا اینجا سیگار اینجاست. پرستار داشت با بیمارستان صحبت می‌كرد كه مجید در حالیكه بطرف تختش بر میگشت جلوی او توقف كرد و با میله‌ی آهنی شروع به كوبیدن روی تلفن كرد. پرستار مردی كه كنارش ایستاده بود صبرش تمام شده بود و با عصبانیت به طرف مجید حمله كرد و سعی كرد كه میله‌ی آهنی را از او بگیرد. بقیه‌ی افراد یكباره و مثل اینكه منتظر فرصتی بودند بسر مجید ریختند و او را كف سالن دراز كردند و دست و پایش را بستند. در همین حال مجید فریاد می‌زد - شما رو به جون امام دستم را نبندید- تو كه گفتی رفیقی تو چرا من را زدی، چرا روم خوابیدی مگه من دیوانه‌ام، شما را به شرفتان دستم را نبندید شما را به امام قسم دادم حبیب در حالیكه مرتب مجید را می‌بوسید و در ضمن دستهایش را محكم گرفته بود گفت: - مجید جون نوكرتم! مجبور شدیم این كار را بكنیم چون بقیه از دست تو خواب راحت نداشتند. مجید تقلا می‌كرد و در همین حال پرستار آمبولانس آمپول آرام بخشی كه قبلاً آماده كرده بود به او تزریق كرد. مجید را روی دست به آمبولانس منتقل كردند. پرستاری كه میله را از دست مجید گرفته بود را دیدم كه اشك در چشمانش حلقه زده بود. همه‌ی مجروحین از سر و صدا بیدار شده بودند. ساعت 4.5 صبح بود و مجروحی كه تیر توی كتفش گیر كرده بود داشت نماز می‌خواند. بچه‌های غواصی هم اضافه شدند. دو نفر گرگانی و دو نفر اهل تنكابن.....منبع:فاتحان

در اینجا جا دارد كه یادی بكنیم از همه‌ی كسانی كه در پشت جبهه‌های جنگ به اندازه‌ی سربازان زحمت كشیدند. داستان زیر ورق پاره‌ایست از تومار بزرگ رشادتها و فداكاریهای مردان ایران علیه ظلم ، حاوی دو روز از خاطرات پدرم در اهواز به خط خودش.