
دوچرخه‌سواری من برای خودش داستانی دارد، به قول قدما پر آب چشم. اولین دوچرخه‌ای که سوار شدم، کرایه‌ای بود. نزدیک خانه‌مان یک دوچرخه‌سازی بود. چندتایی دوچرخه داشت که کرایه می‌داد. عصرها با دوستم، یوسف معماریان، در محل قدم می‌زدیم. پدرم یوسف را دوست داشت چون بچه درسخوانی بود و برای همین به رفت‌وآمدهایمان اعتراض می‌کرد. شب عیدی بود به گمانم. عیدی گرفته بودیم؛ دو تا اسکناس آبی یک تومانی. یوسف گفت برویم دوچرخه‌سواری، من دوچرخه‌سواری بلد نبودم. یوسف شد مربی من و نیم پا را یادم داد. دوچرخه ۲۸ بود. چند بار با آن دور زدیم. من ناوارد بودم و یوسف پشت زین دوچرخه را ول نمی‌کرد؛ مبادا زمین بخورم و دوچرخه آسیب ببیند. حسن آقای دوچرخه‌ساز قبول کرده بود که دوچرخه را دوتایی کرایه کنیم و نوبتی سوار شویم. یادم نیست کرایه دوچرخه چند بود اما با پول عیدی کلی سوار شدیم. دوچرخه‌سواری یاد گرفتم، بهترین قسمت‌های دوچرخه به نظرم بوقش بود و دینامش که می‌چسبید به کنار لاستیک و با هر رکاب زدنی چراغ دوچرخه را روشن می‌کرد. دوچرخه نرم و سبکی نبود اما حسابی کیف می‌داد. مخصوصاً وقتی سه ترکه سوار می‌شدیم: یکی روی میله جلو، یکی روی زین و یکی روی ترک کند. سه ترکه که سوار می‌شدیم، یوسف راننده بود. عصرها و دم غروب را دوست داشتیم، بیشتر به خاطر اینکه فنر دینام را بچسبانیم و از ستون نوری که تاریکی را جر می‌داد، لذت ببریم، توی شلوغی هم برای اینکه زمین نخوریم دوچرخه به دست، پیاده می‌رفتیم و تا دوروبر خلوت می‌شد، سوار می‌شد و رکاب می‌زدم. خلاصه دوچرخه‌سواری را به همت یوسف یاد گرفتم. پدرم پسرعمویی داشت که آمده بود پیش ما و در خانه‌ای می‌ماند که با عموهایم در آن زندگی می‌کردیم. روزی که متوجه شدیم برای رفت‌وآمدش دوچرخه‌ای دست‌دوم خریده، از شادی در پوست نمی‌گنجیدیم. هرکولس ۲۸ بود؛ دوچرخه سگ‌جانی که همه کاسب‌های دوره‌گرد از آن داشتند. از چراغ‌ساز تا لحاف‌دوز و قصاب با آن بار جابه‌جا می‌کردند. پسرعمو با دوچرخه سر کار می‌رفت و بعد هم دوچرخه را در حیاط، کنار حوض می‌گذاشت. دو تا قفل داشت: یک قفل فابریک به‌علاوه یک قفل کابلی که از وسط شلنگی رد شده بود. برادر کوچک‌تر این پسرعمو تا چشم برادرش را دور می‌دهد، قفل را باز می‌کرد و دوتایی می‌رفتیم دور دور در محل. یکی از همین روزها، من روی میله جلو نشسته بودم که حس کردم ضربه‌ای شدید دوچرخه را به هوا پرتاب کرد، لحظه‌ای بین زمین و آسمان معلق ماندیم و کنار جوی آب میان گل‌ولای لجن فاضلاب ولو شدیم فریاد «بگیربگیر» راه افتاد تا ماشین بنز ۱۷۰ دماغ‌داری را که به ما زده بود، نگه‌دارند. 
راننده وقتی چشمش به ما افتاد، دو بامبی به سر خودش کوبید و غش کرد. البته این‌ها را بعداً فهمیدیم. درد شدیدی حس می‌کردم، معلوم شد پیام از مچ شکسته. چرخ عقب دو تا شده بود و پای من لای پره‌های دوچرخه مانده بود. چنددقیقه‌ای همان‌طور بی‌حرکت ماندیم و تکان نخوردیم تا اینکه یکی، دو نفر از اهالی دست‌هایمان را گرفتند و همراه با دوچرخه بلند کردند و سیم‌های پره را بریدند. بیشتر از جان خودمان، نگران دوچرخه بودیم که غر شده بود و چراغش خرد. پسرعمو زخمی سطحی برداشته بود و وضع من خراب بود. پدرم مرا به دوش کشید و به بیمارستان خانه برد و آنجا کمک‌های اولیه را انجام دادند و برگه اعزام دادند به بیمارستان شماره پنج در خیابان ژاله که مخصوص شکستگی بود. با هزار مصیبت و با اتوبوسی دو طبقه راهی شدیم، پایم را گچ گرفتند؛ چه گچی؟ سیمان! سوار شدیم و برگشتیم. تمام راه پدرم به دوچرخه و مخترعش بدوبیراه می‌گفت و به من که بی‌احتیاط بودم. دوچرخه را آورده بودند توی حیاط دیگر هیچ شباهتی به آن دوچرخه سرحال و قبراق نداشت. پسرعمو دوچرخه را نوار پیچ کرد و آینه و چراغ و رنگ و بوق بست. یک روز سوارش شد و رفت. دیگر دوچرخه را ندیدیم.آن را برده بود میدان گمرک و فروخته بود، می‌دانم به چه قیمتی، فقط میدان، آن دوچرخه غُرشده را از او خریدند و او هم دیگر سراغ دوچرخه دیگری نرفت. البته با آن ضربه‌ای که خورده بود، اگر از این دوچرخه‌های امروزی و بی‌دودهای جدید بود، کسی نمی‌ماند که این یادداشت را بنویسد و داستان دوچرخه‌سواری بنده همان‌جا تمام می‌شد. البته نماند که تمام شد اما ماندم که داستان ناگفته نماند. دیگر بعد از آن هیچ‌وقت سوار دوچرخه نشدم و تا مدت‌ها هر دوچرخه‌ای می‌دیدم، تنم می‌لرزید. بعد از آن، دیگر از موتور و دوچرخه و اتومبیل دوری جستم و هیچ‌وقت وسوسه نشدم پشت فرمانشان بنشینم یا بر ترکشان. سال 1347 بود.منبع: مجله کرگدن؛
روزی که متوجه شدیم برای رفت‌وآمدش دوچرخه‌ای دست‌دوم خریده، از شادی در پوست نمی‌گنجیدیم، هرکولس 28 بود؛ دوچرخه سگ‌جانی که همه کاسب‌های دوره‌گرد از آن داشتند