دربارۀ محتوای فیلمدر سالگرد یازده سپتامبر فیلم برائت از مسلمانان که پیش از این « جنگجویان بیابان» و برائت از بن لادن، نامیده می‌شد، در آمریکا در جمع محدودی نمایش داده شد. پیش پرده این فیلم که به زبان عربی دوبله شد، باعث برانگیخته شدن خشم و حملاتی علیه دیپلمات‌های آمریکائی در بعضی از کشورهای مسلمان شد که یکی از این حملات در قاهره پایتخت مصر صورت گرفت و دیگری در بنغازی لیبی اتفاق افتاد که منجر به کشته شدن چهار دیپلمات آمریکائی شد. گفته میشود سفیر آمریکا هم جزو کشته شدگان بوده است.
در ابتدا اعلام شد این فیلم توسط شخصی به نام آلان روبرتز، تولید و کارگردانی شده است و سپس در رسانه‌ها « سام باسیل» نامیده شد که به گفته مجله وال استریت، وی که فردی 52 ساله است این فیلم را با هزینه اهدائی 5 میلیون دلاری از سوی 100 یهودی ساخته است. در ادامه سی ان ان در بیانه ای گفت 80 بازیگر و عوامل فیلم، از فیلم اعلام برائت کردند. در بخشی از بیانیه آنان آماده است: تمام عوامل فیلم و بازیگران، به شدت ناراحت می باشند و احساس می کنند که مورد سوء استفاده تهیه کننده قرار گرفتند. ما 100 درصد در پشت این فیلم نمی باشیم و نسبت به محتوی و اهداف این فیلم، فریب خوردیم. فیلم نامه این فیلم، مجددا نوشته شده و آنها دروغ‌هائی به عوامل درگیر در این فیلم گفتند. ما عمیقا نسبت به این تراژدی‌ها ناراحت هستیم که اتفاق افتاده است.
آنن چه در محتوای این فیلم تازگی داشت تصویری دروغین از شخصیت و زندگانی پیامبر اعظم بود. در این فیلم حضرت محمد ص(نعوذ بالله) به عنوان شخصیتی شهوتران، کم تدبیر، خشن، سبک سر و نامتعادل نمایش داده میشود. در بخشی از این فیلم، بازیگری که نقش پیامبر را بازی میکند در خطاب به یک میمون می‌گوید « اولین حیوان مسلمان».
از آن جا که کارگردان فیلم قبطی مسلک معرفی شده بود، تعدادی از قبطی های اروپا و بعضی از افرادی که رهبر این آیین محسوب میشوند از محتوای فیلم بیزاری جستند و جهت گیری کارگردان را بی ارتباط با مرام و منش قبطیان دربارۀ پیامبر اسلام دانستند. در میان قبطیان، قبطی های مصری که شهرت بیشتری دارند و حتی در مقاطعی پیگیر استقلال از دولت مصر بودند و شورش های استقلال طلبانه از آن ها دیده شده است نسبت به شخصیت پیامبر اسلام ادای احترام کردند و موضوع را بی ارتباط با قبطیان دانستند. آنها عوامل فیلم را دیوانگانی نامیدند که جویای شهرت هستند.
در این میان بیش از 100 سازمان قبطی ساكن خارج از مصر در سراسر جهان این حرمت شكنی را محكوم كردند و سازندگان این فیلم را فاقد اخلاق و ناآشنا به آموزه های راستین مسیحیت دانستند.
در همین رابطه وزیر اوقاف مصر تأکید کرد: قبطی های مصری این حركت را محكوم كردند، و كسانی كه با این گونه اقدامات به دنبال فتنه افكنی میان برادران مصری هستند، دنباله رو حیله های رژیم صهیونیستی هستند.

تحلیلی دربارۀ فیلمتولید این فیلم که با موضوع اسلام و مسلمانی ارتباطی نزدیک داشت، سه خصوصیت ویژه داشت؛ اول این که این اتفاق در فضای هنر بروز کرد. برخلاف دفعات پیشین که حرکت های اسلام ستزانه در غرب، صبغۀ سخت افزاری داشت (مانند آتش سوزی قران ها و اهانت روشن به پیامبر اسلام در کانادا)، این بار عملیاتی نرم با استفاده از ابزار جذاب فیلم طراحی شد و در عرصه سینما اجرا گردید. ویژگی دوم این که از این محصول هنری، همزمان با جریان یازده سپتامبر و شروع لشکر کشی آمریکا به عراق و افغانستان رونمایی شد. موضوع سوم این که فیلم مربوط به بزرگترین شخصیت آخرین دین الهی بود یعنی پیامبر خاتم.
اما حقیقت مسئله چیست؟ این فیلم چرا تهیه و پخش شد؟
آن چه در این میان قابل بازخوانی است نگرش هالیوودی به موضوع « مرجعیت معنوی» برای بشر غربی است. به عبارت دیگر آن چه اکنون محل نزاع است اختلاف بر سر کانونی معنوی است که باید در بحران های اجتماعی و فشارهای شکننده زندگی ماشینی، مأمنی برای بشر بحران دیده غربی باشد و امنیت روحی و درونی را به وی بازگرداند. یادآور میشویم مراد ما از هالیوود منطقه جغرافیایی در حومه شهر لوس‏آنجلس آمریکا نیست؛ بلکه مراد یک فرهنگ و نگرش خاص است که در آن منطقه جغرافیایی در قالب محصولات هنری به نقاط مختلف جهان صادر می‏شود و این نگرش بر جغرافیای هنر غربی سایه افکنده است.
مدیر یک مؤسسة تحقیقاتی مسیحیت در انگلستان قبلا اعلام کرده بود که "براساس ارقام و آمار، اسلام سریع‌ترین مذهبِ در حالِ رشد در جهان بوده است." و یکی از رهبران کاتولیک در واتیکان سال گذشته اعتراف کرد که "...برای نخستین بار در تاریخ، ما دیگر در صدر نیستیم، مسلمانان از ما گوی سبقت را ربوده‌اند. .."
پس نزاع بر سر «مرجعیت معنوی» است. اما این مرجعیت معنوی تفسیر دیگری هم دارد.
توضیح این که در فیلم‏های هالیوودی دسته‏ای از محصولات تولید شده‏اند که پیشرفت تکنولوژیکی غرب را به تصویر می‏کشد، اما نه به عنوان یک فرصت و موهبت، بلکه به عنوان تهدید. یعنی رشد علمی و فناوری که اتفاق افتاده به عنوان یک نعمت و موهبت روایت نمی‏شود، بلکه به این عنوان که صنعت و فناوری که ساخته دست بشر است دنیا را به سمت نابودی می‏کشاند و تهدیدی است برای بشر امروزی. به عبارت دیگر تکنولوژی به عنوان رقیبِ صاحب خود معرفی می‏شود که دارد صانع خود را به مرز هلاکت نزدیک می‏کند. در فیلم ماتریکس که رایانه سوژه اصلی آن است انسان قربانی رایانه شده و نئو به عنوان یک منجی و قهرمان جدید، بشر را از این وضعیت نجات می دهد.
براستی هدف فیلم های هالیوودی از ترسیم این چهره چیست؟ آیا میخواهند مردم را از تمدن غربی بترسانند؟ آیا قرار است به ارزش های نظام سرمایه داری اعتراض شود؟ آیا نشان دادن چنین چهره ای از تکنولوژی نشان دهنده آزادی در غرب است و وجود این آزادی باعث شده که طراحان دلسوز فیلم های هالیوودی(!) هم از این زمینه استفاده کرده و درد حقیقی بشر را بازگو کنند و به بنیادهای تمدن غربی حمله ور شوند؟ پاسخ این است که هیچ کدام از این فرضیه ها صحیح نیست. بلکه بر عکس هدف ایجاد ترست و وحشت بیشتر در مخاطب است. حال باید پرسید این وحشت چه سودی برای تشکیلات وابسته به نظام سرمایه داری دارد؟
جالب تر این که منشا این ترس در فیلم های هالیوودی هم مورد اشاره قرار میگیرد، اما کمتر ناقدان سینمایی به آن توجه کرده اند. منشا را باید در همان مرجعیت معنوی جستجو کرد. این مدل روایت‏گری که در آثار هالیوود مشاهده می‏شود، بیش و پیش از همه ایجاد اضطراب و وحشت می‏کند و موجب نگرانی عمومی در بشر امروزی نسبت به پایان این وضعیت می‏شود. چنین ترسی به طور طبیعی، بشر نگران را به سمت یک تکیه‏گاه و مأمن قابل اتکا سوق می‏دهد و نیاز به قهرمان و منجی را به عنوان ضرورتی اجتناب ناپذیر برجسته می‏کند. تعدد چنین فیلم‏هایی در هالیوود باعث شده که بیننده به آن دسته از فیلم‏های که نشانی از منجی و قهرمان دارند رغبت پیدا کنند و منتظر باشد تا کسی او را از این وحشت همگانی نجات دهد.
ناگفته پیداست که بخشی از این نگرانی ـ بدون وساطتِ هالیوود ـ در افکار عمومی جهانیان احساس می‏شود؛ اما با تصویر و هنر این وحشت دوچندان شده و غرب از این تشنگی که نسبت به منجی موعود ایجاد شده موج سواری می‏کند. از یک طرف با تعریف خاص خود از منجی، منجی تحریف شده را به جهانیان معرفی می کند و قرائت غیر وحیانی و اومانیستی از موعود ارائه می‏کند و از طرف دیگر مصداق دجال و ضد مسیح را هم تحریف کرده و معمولا انگشت اشاره به سوی شرق و عموما مسلمانان نشانه می‏رود. مثل فیلم معروف «مردی که فردا را دید» که بر مبنای پیشگوییهای نوسترآداموس خطر آخرالزمانی مسلمانان را گوشزد می‏کند و شخصیت آخرالزمانی اسلام و منجی مسلمانان را در جبهه باطل قرار داده و او را بعنوان دجال غرب نشان می دهد. در بعضی از این محصولات، شیطان از شرق بر می‏خیزد و غرب و امریکا را مورد تهاجم و تاخت و تاز قرار می‏دهد.
این جاست که یکی از کارکردهای رسانه در غرب خود را نشان میدهد و آن هم کارکرد سیاسی هنر و سینماست. مهم ترین کارکرد هالیوود در باب معناگرایی، کارکرد سیاسی آن است که در پی آن، از نقش دولت‏مردان امریکا در سامان بخشی به نظم جدید جهانی یاد می‏شود و با بزرگنمایی از این نقش، بیننده این فیلم ها به این نتیجه می‏رسد که برای دستیابی به امنیت و صلح جهانی، باید رهبری آمریکا را به عنوان رهبر نیروهای خیر بپذیرد. در نتیجه دیکتاتوری نظامی که در دهکده جهانی توسط آمریکا تعقیب میشود به رهبری جبهه خیر قلب ماهیت می‏یابد.‏ نمونه روشن این نگرش فیلم روز استقلال است که با تأسی از چهارم ژوئیه که در تقویم آمریکا روز استقلال آمریکاست، دستگیری امریکایی‏ها از دیگر ملت‏ها به تصویر کشیده می‏شود. در این فیلم موجودات فضایی به زمین حمله می‏کنند و بالاخره آمریکایی‏ها موفق می‏شوند در روز استقلالِ آمریکا آن‏ها را شکست دهند و امنیت و آزادی را دوباره به کره زمین برگردانند.‏
معلوم میشود که طبق قرائت هالیوودی جهان از ناحیۀ تکنولوژی تهدید میشود و قرار است برای به کرسی نشاندن تهدید تکنولوژی، دجالهایی از سمت شرق وارد عمل شده و تکنولوژی را مدد نمایند. این جاست که صلاحیت مهمترین مکتب توحیدی شرقی یعنی دین اسلام مورد تردید قرار میگیرد و چنین مرجعیتی از طرف مشتاقان معنویت و انسان های آزاده دارای ابهام معرفی می شود.
اکنون هم مسئله همین است که لازم است با ابزارهای مختلف اسلام ستیزی ترویج شود. یکی از این ابزارها، معرفی مکاتب ضد وحیانی است؛ بخصوص مکاتبی که با اسلام و مسلمانی قابل جمع نیستند و اسلام ستیزی در آن ها برجسته است و یا دست کم ظرفیت اسلام ستیزی بالایی در آن ها به چشم میخورد. قتل و عام مسلمانان برمه و میان مار که اخیرا اتفاق افتد توسط هواداران و پیروان یکی از همین مکاتب ضد وحیانی صورت گرفت، یعنی مکتب بودیسم، البته از نوع لاماییسم. منظور از این مرام مکتب دالایی لامای چهاردهم است که تاکنون حتی یک موضع گیری شفاهی از وی برای محکومیت این کشتار از وی شنیده نشده است. اعطای جوایزات متعدد و مدارک افتخاری (بیش از 50 دکترا و مدرک افتخاری) از طرف نهادهای مطرح علمی و بین‏المللی به دالایی‏لاما از جمله مواردی است که کمتر رهبر مذهبی به چنین رکوردی دست‏یافته‏ و وی هم‏اکنون استاد افتخاری دانشگاه موری آمریکاست.
ادعای صلح‏طلبی دالایی‏لاما به گونه­ای افراط‏گرایانه است که وی با اعدام صدام که فردی جانی و متجاوز بوده و در طول دو دهه جان صدها تن را گرفت مخالفت کرد.
دالایی‏لاما در سال 1989 برنده جایزه صلح نوبل شد. همگان میدانند که اعطای جایزه صلح نوبل بیشتر صبغه سیاسی پیدا‏کرده است، چرا که افرادی همچون انورسادات، جیمی‏کارتر، شیرین عبادی، محمد‏ البرادعی، میخائیل گورباچف و یا سردمداران رژیم اسرائیل همچون شیمون‏ پرز، اسحاق رابین در بین برندگان صلح نوبل یافت می­شوند. در حقیقت دالایی‏لاما از این جهت که در برابر چین مواضع سیاسی غیرهم‏سو دارد و غربی­ها می‏توانند به عنوان حربه­ای علیه چین از او استفاده کنند در این انتخاب نقش داشته است.
در سال 85 خبر اعطای مدال طلای کنگره آمریکا برای اولین بار به یک فرد خارجی (دالایی‏لاما) باعث تعجب افکار عمومی در جهان شد. دالایی‏لاما تاکنون بارها شیفتگی و نزدیکی خود به رژیم صهیونستی را اظهار نموده‏است. وی با شعار صلح‏گرایی چند مسافرت رسمی به اسرائیل داشته‏است و رسما در مقابل دیوار ندبه در اورشلیم به ادای احترام و نیایش پرداخته‏است.
او در بسیاری از مجامع بین‏المللی در باب صلح جهانی و ضرورت آشتی بین ملت‏ها سخن‏گفته و تلاش‏می‏کند دین بودا را به عنوان مکتبی که می‏تواند صلح و مهر را در جهان حاکم‏کند، به دیگر ملت‏ها معرفی‏کند.

اما آن چه در اندیشه دالایی لاما بسیار برجسته است و با نگاه رایج غربی‏ها هم سازگار‏است «برداشت ذوقی» از دین است که در این برداشت، دین امری سلیقه‏ای تلقی می‏شود و مسئله‏ای فردی قلمداد می‏شود. بنا به این برداشت، انتظارِ این که دین عهده‏دار رسالت اجتماعی گردد، بیهوده و لغو خواهد‏بود و دین نسبت به با‏خدایی یا بی‏خدایی هیچ اقتضایی ندارد. بنابراین طبیعی‏است که دالایی‏لاما توصیه کند:«امکان دارد کسی با پذیرش خدا آرامش یابد و دیگری با انکار خدا، هر کسی باید دنبال داروی مناسب خود‏ باشد».
امروزه دالایی‏لاما از طرف جامعه غربی بسیار مورد توجه قرار گرفته؛ به‏گونه‏ای که حتی بزرگترین مدال غیرنظامی آمریکا که به خادمان فرهنگ آمریکایی داده‏می‏شود، از طرف کنگره امریکا به وی اهداء گردید. در دانشگاه‏های اروپایی و آمریکایی از او به عنوان منجی و احیاگر معنویت تبلیغ فراوان شده و بیش از چندده مدرک افتخاری به وی داده‏می‏شود؛ تا جایی که هم شخص او و هم مکتبی که عرضه‏کرده، دستاویز دسته‏ای از آثار هنری در سینماهای غرب و هالیوود ـ هم چون مجموعه‏های بودای کوچک، 2012 و آخرین کنترل‏کننده باد، لبه تیغ و ای‏کیوسان و ده‏ها محصول دیگر ـ قرار گرفته‏است. از اغراض سیاسی غربی‏ها که صرف‏نظر‏کنیم، ریشه این توجه را باید در آموزه‏های معنوی و عرفانی دین بودا جستجو‏کرد؛ چرا که این آیین الحادی نه فقط موضع منفی نسبت به تمدن جدید غرب ندارد، بلکه با ارائه دسته‏ای از دستورات مدارامحور و آشتی‏جویانه، می‏تواند انرژی‏هایی را که ممکن‏است برای تغییر تمدن غرب به‏کار‏بیفتد به تغییر در درون انسان‏ها به کار‏اندازد و حتی قدمی فراتر گذاشته و از طالبان معنویت و عرفان، انسان‏هایی سربه‏راه و صلح‏طلب بسازد و به استقرار پایه‏های نظام سرمایه‏داری کمک‏کند. چرا که در نگاه بودیسم، برای رسیدن به سراب شادمانگی باید همه چیز را مطلوب و زیبا دید وآن چه که نیاز به دگرگونی دارد، جهان بیرون و حکومت‏ها و فرهنگ‏ها نیست؛ بلکه نگاه انسان‏هاست که باید تغییر کند. در اندیشه یک بودایی، هرچند که رنج وجود ‏دارد؛ اما باید پذیرفت که استرس‏ها، ظلم‏ها و فشارهای روانی، نه از پیامدهای تمدن جدید، که لازمه هستی و جزء ذات جهان است. بنابراین با این نگرش، تمدن غرب نیاز به تغییر ندارد، بانیان ظلم و آدم‏کشی با اطمینان به کار خود ادامه دهند. از همین منظر است که وی شیفتگی خاص خود به رژیم صهیونیستی را بارها در قالب دیدارهای صمیمانه با سران این رژیم نشان‏داده‏است و هیچ نیازی به موضع منفی حتی در حد یک اعتراض کلامی، نسبت به نسل‏کشی که در این منطقه در حال‏انجام‏است نمی‏بیند. خلاصه تعلیمات دالایی‏لاما این است که نظام سلطه خود را تغییر‏ندهد و دیگران هم به فکر تغییر آن نباشند و هیچ‏کس نگران وضع موجود و آینده بشریت نباشد؛ مهم این است که انسان‏ها بتوانند از کوه رنج‏ها «شادی» بیافرینند و از موج طوفان گذر کنند و به «آرامش» برسند و با دست و پا زدن، بتوانند به سوی شاد ‏زیستن گامی به‏پیش‏روند و هیچ نگرانی نسبت به عالم رستاخیز و عقاب اخروی نداشته باشند.
در نگاه هالیوودی، بودیسم به عنوان آیینی که می‏تواند در نقش جایگزین عرفان اسلامی در کانون توجه تشنگان معنویت وحقیقت قرار‏گیرد، اهمیت پیدا‏می‏کند. آن‏ها این آیین را به عنوان بدلی که قادر‏است توجهات را به سمت خود جلب‏نماید و به عنوان حربه اسلام زدایی مورد استفاده و تبلیغ قرار می‏دهند. چرا که مهم این نیست مشتاقان معنویت و حقیقت، مسیحی باشند یا بودایی، مهم آن است که مسلمان نباشند.
خلاصه این که اگر در نگرش هالیوودی مکاتبی مانند لاماییزم تقویت و تبلیغ میشوند و ادیان دیگری مورد تهاجم واقع شده و حتی بزرگان آن ها به تمسخر گرفته میشوند، همه یک دلیل دارد و آن تداوم حیات نظام سلطه است. نظام سرمایه داری تلاش می کند خود را به عنوان منجی معرفی کند و ادیان الهی هم چون اسلام که ادعای نجات انسان ها را داشته و با ظلم و استکبار کنار نمی آیند باید از صحنه بدر شوند و یا لااقل نسخه های بدلی و دروغین برایشان ساخته شود و تبلیغ گردند.منبع:پرسمان
مهم ترین کارکرد هالیوود در باب معناگرایی، کارکرد سیاسی آن است که در پی آن، از نقش دولت‏مردان امریکا در سامان بخشی به نظم جدید جهانی یاد می‏شود و با بزرگنمایی از این نقش، بیننده این فیلم ها به این نتیجه می‏رسد که برای دستیابی به امنیت و صلح جهانی، باید رهبری آمریکا را به عنوان رهبر نیروهای خیر بپذیرد.