روایتی از زندگی دشوار یک جانباز شیمیایی/ وقتی دو فرزند هم بخاطر پدر شیمیایی می‌شوند جانباز است آن هم از نوع شیمیایی که بیش از 50 درصدش را بنیاد شهید تایید کرده است، با دو فرزند دلبند و همسر مهربانش که عوارض شیمیایی آنها را هم در برگرفته است، نمی‏داند به درد خودش برسد با فرزندانش؛ با یاد دوستان شهیدش و تصویر امام و آقا که کنارش گذاشته خوش است.
امان از  آیین‏نامه و قانون اگر خروجی‏اش به درمان دردهای چند لایه یاران خمینی (ره) نینجامد. به بنیاد شهید چه ربطی دارد که فرزندان یک جانباز شیمیایی که پیش از شهادت پدر عوارض جنگ را از او به ارث برده‏اند؟ اصلا می‏ خواست ازدواج نکند ...   
می‌گفت 10 سال بعد از اینکه جانباز شدم ازدواج نکردم که نکند فرزندانم به عوارض ناشی از شیمیایی شدنم مبتلا شوند اما خدا می‌خواست که به واسطه فرزندانم هم امتحان شوم.    
بنیاد شهید مصوبه‏ای دارد که جانبازان شاغل باید مشکل درمانی خود را از طریق محل کار خود حل کنند. خودش کارمند تامین اجتماعی بوده است اما حالا هزینه درمان خودش و فرزندانش بین بنیاد و شهید و اداره تامین اجتماعی سرگردان است.  
می‏ گفت وقتی به خانه‏شان رفتم، دیدم که هیچ کدام از اعضای خانواده رمقی به تن ندارند، جویای این  وضعیت شدم، گفتند که چند وقتی است کپسول اکسیژن تمام شده است، پرسیدم: مگر کپسول اضافی ندارید؟ پاسخ دادند: داریم، اما چون در "زیر زمین" است کسی را نداریم که توان آوردن و به کار اندازی آن را داشته باشد...   
می‏ گوید: دیگر حتی همان جلوی در هم كسی به دیدنمان نمی‏آید. دیگر تماشایی نیستیم. شاید هم فراموش شدیم...    
روزی یك ساعت از عمرش را باید زیر كپسول سپری کند، اكسیژن در خانه‏شان غنیمت است! می‏گوید: نوبتی نفس می‌كشیم، زیر كپسول!    
حالا دو پسر دارد که هر دو مبتلا به تومور مغزی شده‏اند و همسری که او هم تحفه‏ای از عوارض شیمیایی همسرش دارد، همسری که دبیر دبیرستان بود اما مجبور شد تا خود را بازخرید کند و عرصه معلمی را با پرستاری از شوهر و فرزندانش عوض نماید.   
با هر سرفه‏ای که می‏‏ کند، یکی از تاول‏های بدنش سر باز می‏ کند و  خس خس  سینه با سوزش  بدنش توامان آتش به جانش می‏ نشاند.   
یعقوب دیلم همان رزمنده نوجوان  که تمام هستی‏اش را در آستانه دلش قربانی کرد امروز قربانی برخی قوانین شده است.   

شرح فداکاری‏ های او شرح فداکاری‏ های او در دوران دفاع مقدس در کتابی با عنوان "زود پرستو شو بیا" به قلم: غلامعلی نسائی که بتازگی در اولین همایش انتخاب کتاب سال، توسط اراده کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان گلستان، به عنوان کتاب برتر شناخته شده است، به رشته تحریر درآمده است. کتابی که در آن چهارده خاطره از جانبازان شیمیایی بیان شده است که هر یک امروز با مشکلات فراوانی گرفتارند.    
در بخشی از این کتاب خاطرات این جانباز مظلوم شیمیایی تحت عنوان " هیچ کس مرا نبوسید؛ حتی دوستانم."  آمده که در ادامه می آید:   
فرمانده روی تل خاكی رفت و شروع كرد: می‌خوام یك خبر بدی به شما بدم. دل‌ها همه ریخت. همه ساكت بودند. كسی جم نمی‌خورد. نمی‌دانم چگونه این خبرو بدم. شما آمدید و دلتان را برای خدا روانه بهشت كردید. تا همین‌جا هم كه آمدید اجرتان را بردین. كار خودتان را كردید. تا اطلاع بعدی عملیات لغو شده و چند روز دیگه ان‌شاء الله... خیلی مختصر و كوتاه حرف زد و پایین آمد.    
بچه‌ها ناراحت و دلگیر بودند. صف‌ها به هم خورد. حوصله‌ها ناگهان سر رفت. هركه پیش خودش نق می‌زد. آخه اگه بنا بود بخوریم، بخوابیم... چند وقته داریم مال بیت‌المال می‌خوریم. همین‌طوری بی‌هدف. این كه نشد. بعضی‌ها هم راضی بودن به رضای خدا. البته فقط حوصله‌ها سر رفته بود، همین.
مثل این‌كه توی یك صف منتظر گرفتن چیزی باشی، بعد یك مرتبه بگن آقا تمام شد، برید. حال همه گرفته شد. بد جوری بچه‌ها ناراحت شدن. دمغ و خسته و ناامید، رفتند داخل سنگر‌ها. بعضی‌ها هم رفتند بالای كوه، لب چشمه. من رفتم داخل سنگر. سید صادق هم آمد. كتری را گذاشتم تا چای بخوریم. حمایلم را باز كردم و توی سنگر دراز كشیدم. صادق هم دراز كشید. نه من نه صادق، یك كلمه حرف نمی‌زدیم. 
چند دقیقه همین‌طور گذشت. هنوز كتری جوش نیامده بود. ناگهان احساس كردم صدایی از دور دست به گوشم خورد. از جا پریدم و دست صادق را گرفتم. به سرعت صادق را هم كشیدم از سنگر بیرون. صادق گفت: چه شده؟ دیوانه شدی؟ گفتم دلم یه هوایی داره. یه صدایی تو گوشم پیچید. جلوی سنگر ایستادم. صادق هم كنارم.
گفت: دیوانه كله خراب، بریم بابا. بریم چایی. سرم درد می‌كنه. خسته‌ام یعقوب. بچه‌ها خیلی آرام بیرون قدم می‌زدند. بعضی‌ها هم دور هم نشسته بودن و حرف می‌زدند. به آسمان نگاه كردم. ابرهای سفید، تكه تكه در آسمان معلق بودند. تمام آسمان را ورانداز كردم. هیچ چیزی پیدا نبود. صادق گفت: دنبال چی می‌گردی؟ گفتم: راستش توی سنگر كه دراز كشیده بودم، حس كردم صدای هواپیما و انفجار اومد. 
سید گفت: خواب دیدی خیر است ان‌شاءالله. ولی ناگهان باز همان صدا و باز همان انفجار در گوشم پیچید: سید! دیدی زدن؟ شنیدی؟ صدای هواپیما. صادق گفت: ول كن بابا. دستم را گرفت و كشید داخل سنگر. من هنوز چشم‌هایم آسمان را رصد می‌كرد. یك پایم داخل سنگر بود و یكی بیرون و سرم هنوز به آسمان كه خودم را بیرون سنگر ول كردم. 
گفتم: بیا اومدن. بچه‌ها همه حیران و ویران به آسمان نگاه می‌كردن: نه، خودی نیست. سید رفت روی تل خاكی و شروع به داد و فریاد: بچه‌ها برید سنگر بگیرید. عراقیا اومدن. عراقیا اومدن. طوری داد می‌زد كه تا یك كیلو مترهم صداش می‌رفت.  

بی‌هدف می‌دویدیم  همه هراسان و بی‌هدف در گوشه و حاشیه كوه می‌دویدن. معلوم نبود چرا داخل سنگر نرفتن. فرمانده و معاونین نمی‌دانم كجا رفته بودند. شاید هم داخل سنگر بودند و شاید هم رفته بودند شناسائی یا ستاد یا قرارگاه. همهمه‌ای شده بود. هواپیما‌های عراقی غول پیكر ناگهان مثل كركس در آسمان نمایان شدند. 
صادق هم مثل شیپورچی می‌دوید بچه‌ها را به سنگر‌ها هدایت می‌كرد. تا رفتیم به خود بیایم، هواپیما‌ها رسیدند. یكی، دو تا، سه تا، چهار تا، دو طرف ما كوه بود و ما توی گردنه‌ای كه به صورت یك پیچ بزرگ به نظر می‌آمد، بی‌هدف می‌دویدیم. بعضی‌ها به طرف بالای كوه می‌دویدند. من به طرف سنگر رفتم.    
هنوز به سنگر نرسیده بودم كه صدای مهیبی از پشت سرم بلند شد. همین‌طور كه می‌خواستم خیز برم، دو متری سنگر، ناگهان پشتم سوخت. میان انبوهی از دود و غبار، قرار گرفتم. محكم چسبیدم به زمین. احساس كردم پرس شدم. پشتم می‌سوخت. فریاد كشیدم: سوختم. یا علی(ع)! یا زهرا(ع)! همین‌طور مرتب فریاد می‌كشیدم. راكت دوم، سوم؛ هواپیما‌ها همین‌طور می‌زدن.
آسمان غبار گرفته بود. هیچ جا دیده نمی‌شد. جز ناله هیچی نبود. از بالای كوه تا كوه مجاور را بمباران كردن و فرار كردند. حدود سیصد نفر نیرو مستقر بود. همین‌طور داد و فریاد می‌كردم. از هر گوشه صدایی بلند بود. یكی ناله می‌كرد. یكی داد می‌زد. یكی «الله اكبر» می‌گفت و یكی «یا زهرا». كل منطقه را دود و گرد و غبار گرفته بود. اصلا صادق را فراموش كردم. شاید هم مشكل خودم باعث شده بود فراموشش كنم. 
صادق داد زد: شیمیایی   همین‌طور كه روی زمین می‌غلطیدم، داد می‌زدم. یكی پشت سرم، صدام زد. یعقوب! یعقوب چی شده؟ نگاش كردم. سید صادق بود. گفتم: پشتم. پشتم. بادست اشاره كردم به كتفم. دیدم داره می‌خنده. گفتم: دیوانه! من دارم می‌سوزم، تو می‌خندی؟ گفت: تركش كجا بود؟ پوسته راكته. دلم هری ریخت؛ پوسته راكت شیمیایی! 
دو ـ سه متر دورتر گلوله‌ای افتاده بود كه از میانش دود غلیظی بالا می‌رفت؛ لوله می‌شد و توی هوا پخش می‌شد. صادق داد زد: شیمیایی زدن. بچه‌ها ماسك. ماسكاتونو بزنید!   
پوسته را كه پشتم چسبیده بود، كند و كمی آرام شدم. دیگه ترسم ریخت، ولی پشتم به اندازه یك بشقاب كاملا سوخته بود. بعضی ماسك‌هاشون را زده بودن. همراه صادق به داخل سنگر رفتم. بلافاصله آمپول آتروپین را برداشتم و فرو كردم توی كشاله رانم. صادق هم همین‌طور می‌زد. صادق هم همراه من بیرون آمد. بچه‌ها به طرف چشمه‌ای كه بالای كوه بود، می‌دویدند. من هم رفتم. 
كم‌كم احساس تشنگی كردم. بچه‌ها روی چشمه پرشده بودن. هنوز فضا را غبار گرفته بود و كاملا بوی سیر احساس می‌شد. ماسكم را برداشتم و چفیه‌ام را خیس كردم. غافل از این‌كه آب هم آلوده شده، شروع كردم به آب خوردن. از جا بلند شدم. سید صادق پیداش نبود. هر كس همین‌طوری بی‌هدف می‌دوید و داد و فریاد می‌كرد. چند تا تویوتا پایین كوه بچه‌ها را سوار می‌كردند. تنم یخ بود.
باز داغ می‌شدم و گُر می‌گرفتم. آتش در تنم زبانه می‌كشید و شعله می‌شد. شعله‌ها در آسمان اوج می‌گرفتند. انگار آن‌جا پایان زندگی بود. دنیا پایان گرفت و در پس مه غلیظی فرو رفت. به راستی پس از مرگ چه خواهد شد؟ كاش بچه‌هایی كه الان در آن پایین آرام خفته‌اند، می‌توانستند خبری از آن جهان بدهند. در مرز زمین و آسمان معلق بودم. پس انتظار كی پایان خواهد گرفت؟ سرد و سرگردان و گریزان، به كجا باید پناه برد؟    
هر از گاهی یك بار نفس عمیقی می‌كشید و خون بالا می‌آورد   از كوه كه سرازیر شدم، بعضی‌ها وسط راه توی سراشیبی زانو می‌زدند و هق می‌زدند و بالا می‌آوردند. هنوز من سر پا بودم. خودم را نزدیك تویوتا رساندم، ولی وقتی دست بردم كه برم بالا ناگهان یادم آمد كه سید صادق نیست. رفتم داخل سنگر. دیدم دراز كشیده و خون بالا آورده. تمام لباس‌هاش خونی بود. 
گرفتمش روی دوشم و از سنگر بیرونش آوردم. تنش یخ شده بود. نه حرفی می‌زد و نه ناله‌ای. هر از گاهی یك بار نفس عمیقی می‌كشید و خون بالا می‌آورد. آرام گذاشتمش عقب تویوتا. كم‌كم داشت آرام می‌شد. برام خیلی سخت بود كه در انتظار شهادتش باشم. اما همین حسرتی بر دلم بود. راننده دستم را گرفت و از ماشین پایینم كشید. سید صادق آرام شده بود. نه هقی، نه دردی، نه استفراقی، نه خونی. گریه افتادم، زار زار.    
بچه‌ها شهدا را عقب تویوتا می‌گذاشتن. دیگه سید صداق تنها نبود. آمبولانس‌ها هم سر رسیده بودند. به طرف آمبولانس رفتم. در عقب آمبولانس را باز كردم، دو نفر امداد گر كه نمی‌دانم از كجا آمده بودن و برانكارد داشتن، از شون خواهش كردم كه سید صادق را بذارن عقب آمبولانس. گفتن شهدا رو با تویوتا می‌برن و شما مجروحین را با آمبولانس. سرگردان بودم. دلم نمی‌خواست قبل از صادق از منطقه برم.
كم‌كم تنم داشت داغ می‌شد. ناگهان هق زدم. تشنگی، تنگی نفس، احساس خستگی و بی‌حسی. رفتم طرف آمبولانس. دومتری آمبولانس بودم كه حركت كرد. همین‌طور به زانو افتادم روی زمین و شروع به هق زدن كردم. بالا آوردم. ماسك را از صورتم برداشتم. 
اصلا دیگه كار از كار گذشته بود. ماسك جز این‌كه دست و پا گیر باشه، كاری دیگه ازش بر نمی‌آمد. بچه‌ها را به طرف بیمارستان صحرایی می‌بردند. تویوتا‌ها شهدا و مجروحین را به بیمارستان صحرایی می‌بردند و بر می‌گشتند.    
صادق كه رفت، خیالم راحت شد و همراه دیگر مصدومین شیمیایی، عقب تویوتا قرار گرفتم. بیشتر بچه‌ها مثل من بودند؛ حالت تهوع، استفراغ. چند نفری هم بودند كه بینایی شان را از دست داده بودند. بالا آوردن عادی شده بود. نمی‌دانم، مگر چقدر خورده بودیم كه آن‌طور زرداب بالا می‌آوردیم؟ تویوتا به سرعت باد می‌رفت. 
هیچ‌كس نای حرف زدن نداشت. فقط ناله می‌كردند. جلوی بیمارستان صحرایی یك كپه بزرگ آتش روشن كرده بودند و بچه‌ها همه لخت دور آتش خودشان را گرم می‌كردند. همین كه پیاده شدیم، پزشكان لباس‌هایمان را از تن ما بیرون آوردند و داخل آتش اندختند. هوا تاریك شده بود و سرما تا عمق تن نفوذ می‌كرد. دور آتش حلقه زده بودیم. 
انگار یكی اون وسط داشت زنجیر پاره می‌كرد. آتش زبانه می‌كشید. گر گرفته بود. بعضی‌ها دلشان می‌خواست وسط شعله‌ها برقصند. می‌نالیدند و پنجه به خاك می‌كشیدند. استفراغ می‌كردند. چهره سید صادق را در میان شعله‌ها می‌دیدم كه دارد آرام آرام ذوب می‌شود و همراه زبانه آتش در آسمان محو می‌شد.
بچه‏ ها همه نابینا شدند ...   
كم كم هوا برایم تاریك و تاریك‌تر می‌شد. احساس می‌كردم نور چشم‌هایم كم‌سوتر می‌شود. ذره‌ذره كم می‌شد. تهوع، سرگیجه. اتوبوسی جلوی چادر صحرایی توقف كرد و بچه‌ها را به بیمارستان می‌برد. بچه‌ها نمی‌دیدند. یك نفر كه معلوم نبود پزشك است یا امدادگر، روپوش سفیدی داشت و چو ن شبحی مثل آدم برفی توی جمع بچه‌ها بود. 
می‌گفت: دست‌هاتون رو بدید به هم. كسی محلش نداد. دوباره داد زد: برادرا دست‌هاتون رو به هم زنجیر كنید. یكی‌یكی دست بچه‌ها را به هم قفل می‌كرد. بچه‌ها همه نابینا شده بودن. دست‌ها به هم زنجیر شده بود. امدادگر نفر اول را كه داخل اتوبوس كشید بقیه هم تكان خوردند و كشیده شدند. یكی داد زد: برای سلامتی رهبر انقلاب، صلوات. بچه‌ها با همان حال صلوات بلندی فرستادند.    

بوی گند استفراق، صدای هق زدن  یكی یكی از اتوبوس بالا می‌رفتند، روی پله‌های اتوبوس سكندری می‌خوردند و بالا می‌رفتند. مواظب باش! باشه رفیق. یكی‌یكی هم را می‌كشیدند و به ته اتوبوس كه صندلی‌هاش را برداشته بودند، می‌رفتند. یك موكت خشك كف اتوبوس پهن كرده بودند. 
سوار اتوبوس شدم. بعضی‌ها ضجه می‌زدند. بعضی‌ها ناله می‌كردند. ببخشید اخوی. نمی‌بینم. نمی‌دانم كجای اتوبوس نشسته بودم. وسط بود یا جلو یا عقب. مهم هم نبود كجا هستم. همه مثل هم بودیم. اتوبوس حركت كرد. تكانی خورد. یكی كه استفراغ می‌كرد، بچه‌ها هم شروع می‌كردند. 
كف اتوبوس لیز شده بود. بوی گند استفراق، صدای هق زدن. گاهی تو همان حال یاد راننده اتوبوس می‌افتادم. چه دلی داشت. خوب بود كه ما نمی‌دیدیم. روده‌هام داشت بیرون می‌آمد.    
همه ناله می‌كردند. همه داد می‌زدن: آب، یه جرعه آب می‌خوام. نشنیدین؟ گفتم از تشنگی دارم كباب می‌شم. بعد همین‌طوری صداش قطع می‌شد. نفر بغلی‌اش كه می‌فهمید دیگه شهید شده، براش یه صلوات می‌فرستاد. بچه‌ها همه متوجه می‌شدن كه یكی دیگه پرید. تا اتوبوس برسه به مقصد، ده نفر شهید شدن.    
گاه روی سینه شهدا رو لگد می‌كردیم  نمی‌دانستم كجا هستیم. اتوبوس توقف كرد و در اتوبوس باز شد. باید هم را می‌چسبیدیم و زنجیر وار بیرون می‌رفتیم. بچه مواظب فرشته‌ها باشید. شهدا رو لگد نكنید. توی اتوبوس آن‌قدر زردآب جمع شده بود كه وقتی لگد می‌كردیم، لیز بود. گاه روی سینه شهدا رو لگد می‌كردیم. از توبوس كه پایین رفتم، نسیم خیلی سردی تنم را نوازش داد. نمی‌دیدم.
همین‌طوری یكی را صدا زدم. مخاطبم را نمی‌دیدم. داد زدم تا كسی بشنود: ما كجا هستیم؟ یكی جوابم را داد. این‌جا بیمارستان كرمانشاه هست. شهدا رو نفهمیدم كجا بردن و چگونه بردن. بعد گفت: همین‌طور از سمت راست دیوار را بگیرید و برید. 
خودمان را به داخل سالن بیمارستان رساندیم. مستقیما می‌بردن لباس ما رو عوض می‌كردن و زیر یه دوش. بوی تعفن می‌دادیم. یكی یكی ما را روی تخت می‌خواباندند. چند دقیقه بعد یك آمپول زدند. و رفتند هنوز درد آمپول خوب نشده بود كه پرستاری دیگر. از صدای پای پرستار متوجه‌اش می‌شدیم. باز دوباره یك آمپول دیگه. پرسیدم: خانم پرستار، آخریش بود؟ پرستار جوابم را نداد. دور شد.    
هر روز یك نفر از بچه‌ها شهید می‌شد نیم ساعتی گذشت. چند نفر دیگه آمدن. لباس‌هامون را دوباره عوض كردند. یكی‌یكی ما را از روی تخت پایین آوردند و دوباره داخل محوطه بیمارستان بردند و ما را سوار آمبولانس كردند. پرسیدم: كجا باید بریم؟ گفتند: فرودگاه. احتمالا شما را می‌برن تهران. 
هواپیما هم انگار باری بود. چون وقتی می‌خواستیم سوار هواپیما بشیم از روی یك شیب بالا رفتم. متوجه شدم باری هست. قبلا سوار شده بودم. ما را چه به این‌كه هواپیمای درجه یك سوار بشیم! هواپیما صندلی نداشت. كف هواپیما هم موكت پهن بود. نفری یك پتو به ما دادند. روی زمین، یعنی كف هواپیما دراز كشیدیم. همین‌طوری كه دراز كشیده بودیم، پتوی هم را اشتباهی می‌كشیدیم. 
نیم ساعتی گذشت كه هواپیما بلند شد. حدود ده دقیقه طول نكشیده بود كه هواپیما دوباره برگشت و نشست. متوجه شدیم كه میراژهای عراقی ما را هدف قرار داده و هواپیما مجبور به نشستن شد. نیم ساعتی در فضای ناهنجار هواپیما بودیم كه دوباره هواپیما با اسكورت دو میراژ به طرف تهران حركت كرد.    
فرودگاه تهران كه پیاده شدیم، ما را به بیمارستان بردند. نام بیمارستان را نمی‌دانستیم. برای ما مهم هم نبود كه اصلا چه اسمی‌داشته باشد. توی بیمارستان كه بستری شدیم، دوباره ما را لخت كردند و لباس‌هایمان را بردند. حمام كردیم و روی تخت دراز كشیدیم.
تازه متوجه تاول‌های پشت دست و گردن شدیم. پوست‌مان سیاه شده بود. سیاهی پوست را پرستار به ما گفته بود و تاول‌ها را حس می‌كردیم. هر روز یك نفر از بچه‌ها شهید می‌شد و من باز یاد سید صادق می‌افتادم. 
هر روز كه می‌گذشت، تعداد ما كمتر می‌شد. این رنج آور‌تر بود كه ما این‌گونه می‌ماندیم. خوش به حال بچه‌هایی كه شهید می‌شن. من هم هر روز در انتظار پرواز بودم و لحظه شماری می‌كردم. نابینایی از یك طرف، شهادت همرزمانم، تاول‌ها و... هیچ كس از خانواده ما از سرنوشت ما خبر نداشت. تا این‌كه سه هفته گذشت و برادرم را كه در تهران بود، شماره‌اش را به یك نفر كه برای عیادت جانبازان می‌آمد، دادم.    
پرستار داد زد: آهای آقا، ولش كن! نمی‌بینی مگه آلوده است!   
دو روز بعد برادرم به بیمارستان آمد. توی راهرو بیمارستان روی یك صندلی نشسته بودم كه متوجه شدم كسی از پرستار سؤال می‌كند این‌جا یعقوب دیلم دارید. صدای برادارم امیر بود. جا خوردم، من سیاه و داغون بودم. یك لحظه به دلم زد خودم را اصلا شناسایی ندم، ولی باز دلم برایش سوخت.
داد زدم امیر! برادرم به طرف من آمد. می‌ترسید باور كند كه من یعقوب هستم. شاید از صدا مرا شناخته باشد، ولی نمی‌خواست باور كند. چون كاملا چهره‌ام به هم ریخته، سیاه و تاول زده بود. باورش نمی‌شد كه برادر كوچك نوجوانش را در این وضع ببیند. حیرت زده و ماتم زده، بغلم گرفت: واقعا تو خودت هستی؟ گریه افتاد. من هم گریه كردم. 
روزی كه با هم خداحافظی كردیم، جوانی بودم با گونه‌ای سرخ و صورتی بور سفید و شاداب، اما حالا با مردی روبه‌روست كور و سیاه سوخته. سیاه كه نگو، مثل لاستیك چرخ اتومبیل؛ تاول زده، چشم‌های پف كرده، موه‌های ژولیده، گل گرفته و دست‌های ورم كرده. 
پرسید: یعقوب واقعا تو خودت هستی؟ اگه خودت هستی، بگو اسم برادرات چیه؟ گفتم: جعفر، امیر و علی اوسط. ناگهان خودم حیرت كردم. واقعا من چه بر سرم آمده كه برادرم نمی‌تواند مرا بشناسد.    
گلویم خشك شده، تشنگی دوباره سراغ من آمد. زبانم به زحمت می‌چرخید. بغض برادرم تركید و بغلم كرد. اشك‌هایش شانه‌ام را خیس كرد. پرستار داد زد: آهای آقا، ولش كن! نمی‌بینی مگه آلوده است! برادرم جا خورد: آلوده است؟ خودم هم دچار حالتی خاص شدم. یعنی من تا آخر عمر...   
برادرم شروع به گریه كرد. بغض كودكانه‌ام تركید شانه به شانه هم اشك ریختیم. پشیمان نبودم از راهی كه رفته بودم. این شاید از غربتی بود كه دلم را گرفته بود و شاید هم از غربت دل برادرم. آن شب تا صبح خوابم نبرد. فردای آن روز، اسم ما را نوشتند برای رفتن به آلمان. تنم هنوز پر از تاول بود؛ 
طوری كه دیگه نمی‌توانستم از روی تخت هم پایین بیام. حتی وقتی می‌خواستن مرا جابه‌جا كنند، نمی‌توانستند تنم را دست بزنند. مجبور بودند از طناب استفاده كنند. نمی‌دانم چرا مرا فراموش كردند و دیگر حرفی از رفتن به آلمان هم پیش نیامد. خودم شیفته رفتن نبودم، اصلا انتظار ماندن را هم نداشتم. 
تازه روزی كه آمدند فرم اعزام به آلمان را پر كردند، گفتم چه سود؟ جز یك ضرری به بیت‌المال براتون، چیزی مگر هست؟! همه بچه‌ها رفتن شهید شدن به خاطر این‌كه من برم آلمان؟    
زیر پاهام پنبه گذاشته بودن و آرام تاول‌ها را با نوك سوزن سوراخ می‌كردند و آب آن را می‌كشیدند. یك ماه گذشت. خانواده‌ام سروكله‌شان پیدا شد. از دیدن چهره و تاول‌ها شوكه شدند.
از برادرم پرسیدم: راستی شما جلوی بیمارستان ندیدی اسم بیمارستان چیه؟ گفت: بیمارستان چمران. دو ماه طول كشید و گفتند كه حالت بهتر شده، باید بری خانه استراحت كنی. كم‌كم هم چشم و هم زخم‌های تاول خوب خواهد شد و چهره‌ات مثل اول خواهد شد.    
مدتی بود چشم‌هام بسته بود. روزی كه مرخص شدم، همین كه پام را از در سالن گذاشتم بیرون، انگار نور آفتاب می‌خواست چشم‌هامو كور كند. برگشتم عقب. همه ترسیدن. گفتن: چیه؟ گفتم: نور چشم‌هامو آزار می‌ده. با یك تكه پارچه مشكی چشمم را بستند و از بیمارستان بیرون رفتم.    هرگونه نور تا عمق وجودم را می‏ سوزاند   
یكی از رهگذران از برادرم پرسید: این سوخته؟ گفت: شیمیایی شده. یك خودروی پیكان از گرگان آورده بودند و من هم قرار شد با همان ماشین برگردم. با وضع چشم‌هام رفتن چندین برگ روزنامه و چسب تهیه كرده و كاملا عقب را روزنامه چسباندن و فاصله جلو و صندلی عقب را به وسیله یك پرده جدا كردند و شیشه‌های عقب را هم روزنامه زدند تا كاملا تاریك باشد.
هر گونه نور تا عمق وجودم را می‌سوزاند. نمی‌دانستم چه سرنوشتی خواهم داشت؛ ماندگار هستم یا رفتنی. فقط می‌دانم آمده‌ام و روزی برده خواهم شد. حركت كردیم.    
جاده هراز، میان كوه‌های بلند و كشیده. ماشین می‌نالید. از سرما هوای پاك كوهستانی احساس می‌كردم كمی‌راحت‌تر نفس می‌كشم. تك سرفه‌هایی در زوزه باد و خرناسه ماشین گم می‌شد. نمی‌دانستم چگونه با مادرم روبه‌رو شوم؛ گریه خواهد كرد؟ حتما گریه می‌كند. نه، برای چه؟ 
این همه بچه‌های مردم شهید و زخمی‌شدن، من هم مثل دیگران؛ مثل سید صادق. ناگهان گر گرفتم. داغ شدم. چهره سید صادق را در خیالم مجسم كردم؛ بور، زیبا. حتی آخرین نفس‌هایش را می‌كشید. الان چه می‌كند؟ آیا در بهشت به یادم هست؟ 
زندگانی جریان داشت و من هیچ اطلاعی از آینده خود نداشتم. آیا برای همیشه نابینا خواهم ماند. بوی ده، خانه‌های گلی، دیوار‌های سنگ و گل و بوی خاك را حس می‌كردم. بوی سفال خانه‌ها، بوی پرچین‌ها، روستا، كوچه‌های پر پیچ و خم و صدای آشنا، صدای فریاد پدرم كه صلوات می‌فرستاد، مادرم سرش را داخل ماشین كرد و مرا تنگ در آغوش كشید. 
آنها كه به تماشا آمده بودند، چند قدم عقب‌تر رفتند   دلم لرزید. آشفته و هراسان، گنگ مانده بودم. می‌ترسیدم نكند آلودگی را به مادرم و خانواده‌ام منتقل كنم. ولی پزشكان گفته بودند خطری همراهان مرا تهدید نمی‌كند. 

به غیر از خانواده‌ام، هیچ كس مرا نبوسید؛ حتی دوستانم. مادرم دستم را گرفت. می‌نالید. گریه می‌كرد. اشك می‌ریخت. روزی پسری نوجوان كه هنوز پشت لبش سبز نشده را به جنگ فرستاد، اما حالا مردی سیاه با زخم‌های بسیار، سرفه و.... سرماخوردی ننه جان؟ چرا این قدر سیاه شدی؟ این زخم‌ها چیه؟ تركش خوردی؟ 
مادر شیمیایی شدم. شیمیایی، دل‌ها را می‌لرزاند. آنها كه به تماشا آمده بودند، چند قدم عقب‌تر رفتند. بعد بهانه‌ای می‌گرفتن و عقب می‌رفتن و در می‌رفتن. تو باید استراحت كنی. ان‌شاءالله بعداً می‌آم خبرت را می‌گیریم. رفتند، برادر بزرگم قبل از وارد شدنم، برق اتاق را خاموش كرد. چاره‌ای باید اندیشید. تاریكی مگر می‌شود؟ اتاق نیمه روشن بود. هوا رفته رفته تاریك می‌شد.    
حتی یك متری من هم نمی‌آمدند   اتاق را بلافاصله دو تكه كردند و در ته اتاق، رختخوابی پهن كردند و من روی آن دراز كشیدم. با پارچه‌ای ضخیم و تیره، نیمی‌از اتاق را تاریك‌تر كردند. لامپ را عوض كردند. نیمی از لامپ را كه طرف من بود، با یك تكه مقوای كلفت پوشیدند تا نور به طرف من نتابد.
خبر دهان به دهان در روستا پیچید: یعقوب شیمیایی شده. صورتش سوخته. تنش تاول زده. از همه بدتر، مرضش واگیر داره. گروه گروه مردم ده می‌آمدند. هنوز دو ـ سه ساعتی بیشتر از آمدن من نگذشته بود كه تمام مردم روستا به طرف خانه ما هجوم آوردند. جلوی در، دور از من می‌نشستند.
به تماشا آمده بودند. می‌خواستن بدانند این پدیده چیست؟ هیچ كس حتی یك متری من هم نمی‌آمد، جز خانواده‌ام و تنها دوستی كه جفت من نشسته بود. بقیه واقعا می‌ترسیدند. همان جلوی در ورودی اتاق، چند دقیقه‌ای با هراس و دلهره و ترس... وقتی از جام تكان می‌خوردم، آنها نیز ناخودآگاه تكان می‌خوردند.
بعضی‌ها هم استراحتم را بهانه می‌كردند و می‌رفتند. هیچ كس نزدیكم نمی‌شد. همان جلوی در می‌نشستن و نگاهم می‌كردن. دو سال گذشت. خوب كه شدم دوباره به جبهه رفتم. فراموشم شده بود آن همه رنج. الان بعد از سال‌ها دوباره بازگشتن همان تاول‌ها.  همان سرفه‌ها، روزی یك ساعت زیر كپسول می‌نشینم. دو فرزندم و همسرم هرسه آلوده شدن. شیمیایی.. منبع:فاتحان

جانباز است آن هم از نوع شیمیایی که بیش از 50 درصدش را بنیاد شهید تایید کرده است، با دو فرزند دلبند و همسر مهربانش که عوارض شیمیایی آنها را هم در برگرفته است، نمی‏داند به درد خودش برسد با فرزندانش؛ با یاد دوستان شهیدش و تصویر امام و آقا که کنارش گذاشته خوش است.