 
محله مؤمن‌آباد در همجواری با مسجد مقدس محدثین، یكی از محله‌های مذهبی و انقلابی بابل است كه با نثار 18 شهید دین خود را به انقلاب اسلامی ادا كرده است. شهید سرافراز سید جلال (جبار) شب‌پا‌بیشه یكی از 18 شهید این محله است كه در مكتب امام خمینی(ره) مسیر تكامل را تا شهادت پیمود. با معرفی یكی از راویان دفاع مقدس به سراغ خانواده شهید سید جلال شب‌پا‌بیشه رفتیم. وقتی وارد منزلشان شدیم عكس شهید كه به دیوار اتاق نقش بسته بود، نگاهمان را جلب كرد. لباس رزمندگی‌اش هنوز در گوشه اتاق تداعی‌گر عطر فرزند برای مادر بود. مادری كه به خاطر دیابت دو پایش را از دست داده است و وقتی از پسر نوجوان شهیدش حرف می‌زد اشك مجالش نمی‌داد. آنچه می‌خوانید دل‌گویه‌های پدر، مادر و برادر شهید سید جلال شب‌پابیشه است كه از نظرتان می‌گذرد.

سید غفار شب‌پا‌بیشه، پدر شهید
 همراه خوب
متولد سال 1323 هستم. چهار دختر و دو پسر داشتم كه شهید دومین پسرم بود. پسر بزرگم پاسدار بازنشسته است و با برادر شهیدش در جبهه‌ها حضور داشت. اصالت ما به روستای بیشه سر بابل برمی‌گردد. سال 1343 به بابل مهاجرت كردیم و در محله مؤمن‌آباد ساكن شدیم. با فرزندانم در تظاهرات و راهپیمایی‌های قبل از انقلاب حضور داشتیم. من، پسرانم و دامادمان رزمنده بودیم. شغلم كارگری بود و بعداً رانندگی می‌كردم. اجازه نمی‌دادم فرزندانم با هر كسی دوست شوند. تشویقشان می‌كردم دنبال دوستان خوب و لقمه حلال باشند. کارگری و كشاورزی كردم. فرزندانم را با دسترنج حلالم بزرگ كردم و خوشحالم كه یك پسرم را در راه انقلاب اسلامی هدیه كردم.

صدیقه صالحیان، مادر شهید
 خانواده انقلابی
دو ساله بودم كه پدرم را از دست دادم و مادرم بر اثر بیماری آبله نابینا شد. مادرم مرا بزرگ كرد. حلال و حرام خدا را آموخت. تك‌فرزند بودم. هر هفته با مادرم به جمعه بازار حصیرفروشان برای مراسم زیارت عاشورا می‌رفتم. مادرم با آنكه نابینا بود مرا به مراسم عزای امام حسین(ع) می‌برد و راه و رسم زندگی می‌آموخت تا اینكه حاج آقا به خواستگاری‌ام آمد. همسرم از كودكی با یتیمی بزرگ شده بود. اما حلال و حرام خدا را رعایت می‌كرد از زمان مجردی‌اش سال خمسی داشت. هر چند بی‌سوادیم ولی حلال و حرام خدا را می‌دانیم و رعایت می‌كنیم.
 زمان جنگ مثل الان امنیت نداشتیم. بچه‌هایم وقتی شب بیرون می‌رفتند منافقین حزب‌اللهی‌ها را كتك می‌زدند. شب‌ها می‌ترسیدم منافقین نارنجك به داخل حیاط خانه‌مان بیندازند و از دیوار وارد خانه‌هایمان شوند. كشیك می‌دادم تا شب را روز می‌كردم.
10 سال چشم‌انتظاری
 سید جلال متولد 6 بهمن سال 1345 بود و 6 اسفند 62 در چیلات دهلران به شهادت رسید. از كودكی اخلاق خوبی داشت؛ اهل نماز و عضو فعال بسیج بود. سال 61 و در 14سالگی و بعد از آزادی خرمشهر به جبهه اعزام شد، چون سنش پایین بود او را به جبهه نمی‌بردند شناسنامه‌اش را دستكاری كرد و در سه عملیات والفجر یك و 2 و 4 حضور داشت كه در عملیات چهارم یعنی عملیات والفجر 6 مفقود شد. بعد از مفقود شدن سال‌ها طول كشید تا پیكرش را آوردند. وقتی پیكرش را آوردند همه چیزش مانند عكس، كیف، كارت شناسایی، تسبیح، انگشتر و كلید خانه داخل جیبش سالم بود. پسرم در عملیات ایذایی والفجر6 كه توسط منافقین لو رفته بود به شهادت رسید. 
10 سال چشم به در بودم تا خبری از پسرم بیاورند. پیكر پسرم را كه آوردند تیر به پیشانی و قلبش اصابت كرده و كارت شناسایی و عكسش با خونش رنگین شده بود. یادگاری‌هایش را هنوز نگه داشته‌ام. همرزمان پسرم شهیدان محمدمهدی نصیرایی، مجید سعادتی، محمود ملتی، قاسم پابرجایی، غلامرضا عموئیان و علی خورجینی بودند. آن زمان خیلی از جوان‌ها به جبهه می‌رفتند. من كه از سال 61 دیگر رنگ بچه‌هایم را ندیدم. پسرانم مدام جبهه بودند. بعد كه جلال شهید شد پسر دیگرم كه پاسدار بود مدام در مأموریت بود. از خدا می‌خواهم به من طاقت بدهد. حرف و حدیث مردم زیاد است؛ گاهی درد خودمان كم است باید حرف مردم را هم تحمل كنیم.
 دستش روی قلبش بود
پسرم جلال آرپی‌جی‌زن بود. موقع شهادت گویا تیر خلاص به او زده بودند. وقتی پیكرش را آوردند دستش روی قلبش بود. انگار كه به امام حسین(ع) سلام می‌داد. در سال‌های مفقودی‌اش بی‌تاب بودم تا اینكه سال پنجم ناپدید شدنش پسرم به خوابم آمد و گفت به دنبالم بیا. آن وقت فهمیدم او شهید شده است. چند وقت بعدش هم كه پیكرش آمد.
من چند بار خواب جلال را دیده بودم. یك بار خواب دیدم قبر پسرم را آماده می‌كنم. جلال سال 62 شهید شد و سال 72 پیكرش را آوردند. هر چه پیگیری می‌كردیم سپاه و بنیاد گفتند مفقودالاثر است. ما هیچ خبری از او نداشتیم و دلواپس سرنوشتش بودیم تا اینكه در خواب به من الهام كرد كه شهید شده است. از آن زمان دیگر دلم آرام گرفت.
در آخرین دیدارمان جلال در تلاطم بود. در اتاق قدم می‌زد، می‌رفت و می‌آمد و می‌گفت پدرم را تنها نگذار. گفتم هرچه هست بگو. اما حرف خاصی نمی‌زد. حرفش چه بود نمی‌دانم. گفته بود به جبهه می‌روم و زود برمی‌گردم.
 دانش‌آموز كارگر
جلال از نسل انقلاب بود و جانش را فدای آن كرد. در دوران دانش‌آموزی درسش خوب بود. همزمان كارگری می‌كرد و درس می‌خواند. دبیرستان بود كه به جبهه رفت. قبل از انقلاب اعلامیه‌های امام خمینی(ره) را پخش می‌كردند و ساواك كتكشان می‌زد. وقتی انقلاب اسلامی پیروز شد می‌گفتند انقلاب امام خمینی (ره) باید به انقلاب امام زمان(عج) وصل شود. با پدرش هر شب جمعه و چهارشنبه جلسه قرآن و دعا می‌رفت. دستگیر پیران و ناتوانان بود. با شهید حمید علامه‌زاده یك روز شهید شدند. از دیگران می‌شنوم كه متوسل به پسر شهیدم می‌شوند و حاجت می‌گیرند و بر سرمزارش شمع روشن می‌كنند.

سید محمد جواد، برادر شهید
 اخلاص عمل
من متولد سال 42 هستم از برادر شهیدم سه سال بزرگ‌ترم. بعد از اینكه به جبهه رفتم برادرم به جبهه آمد. سال 63 پاسدار بودم كه در عملیات والفجر 8 بر اثر شیمیایی و موج انفجار 25 درصد جانباز شدم.
برادرم به عنوان داوطلب بسیجی اعزام شد و اخلاص عمل داشت. اخلاص عملش درخدمت به نظام، مردم، دستگیری از نیازمندان، احترام به پدر و مادر عالی بود. همین اخلاص در عمل او را در آزمون شهادت قبول كرد. برادرم در وصیتنامه‌اش همه چیز را پیشگویی كرده بود. گفته بود من شهید و مفقود می‌شوم.
شهادتش در عملیات ایذایی والفجر 6 كه به جهت پشتیبانی و مقدمه‌چینی عملیات خیبر بود، رقم خورد. وقتی نیروها در جریان عملیات عقب‌نشینی می‌كنند، برادرم ناپدید می‌شود. دیگر خبری از جلال نشد. پدر و مادرم به بیمارستان‌های شیراز، تبریز، اهواز و جاهای مختلف رفتند و به صورت تلفنی و حضوری پیگیری می‌كردند اما خبری از جلال نبود. كوله‌پشتی جلال را به من تحویل دادند. بی‌اطلاع بودیم نمی‌دانستیم شهید است یا مفقود؟ با شهید مهدی نیاطبری رفت و آمد داشتم. كوله‌پشتی جلال را به منزلشان برده بودم بعداً به منزل مادرم آوردم.
تا زمانی كه تفحص شدند خبری نداشتیم تا اینكه به ایثارگران سپاه برای تشخیص هویت رفتیم. نتوانستیم شناسایی كنیم. سؤال می‌كردیم كسی اطلاع نداشت تا اینكه سال 72 تفحص شد. زنگ زده بودند كه پیدایش كردند. دی ماه سال 72 پیكر برادرم را به همراه 60 شهید به مازندران آوردند. پیکر شهید حمید علامه‌زاده، شهید عسگریان و شهید ملك‌نیا را همراه برادرم برای وداع به مسجد كاظم بیك كه پایگاه بسیج جلال بود بردند و بعد برای وداع با اهالی خانه كه سال‌ها چشم‌انتظارش بودند آوردند و در قطعه 93 آرامگاه معتمدی دفن كردند.
منبع: روزنامه جوان


محله مؤمن‌آباد در همجواری با مسجد مقدس محدثین، یكی از محله‌های مذهبی و انقلابی بابل است كه با نثار 18 شهید دین خود را به انقلاب اسلامی ادا كرده است.