

اکبر صحرایی نویسنده درباره میزان حمایت‌ دستگاه‌ها و نهادها از اهالی قلم و هنرمندان اظهار داشت: قطعا هر حمایتی می‌تواند خوب باشد، اما در این میان شیوه و برنامه‌ریزی مورد بحث است.

وی در ادامه با بیان اینکه بنده به عنوان فردی که چند سال است قلم در دست دارم و می‌نویسم مشاهده می‌کنم که این حمایت‌ها اغلب فراگیر نیست، توضیح داد: بنده به عنوان فردی که سی سال در حوزه ادبیات و نوشتن فعالم، اعتقاد دارم این حمایت‌ها توسط نهاد و سازمانها معمولا فراگیر نیست و بیشتر به سوی اهداف سیستمی آن نهاد مزبور حرکت می‌کند و برای همین است که ملموس نیست.

نویسنده کتاب «دار و دسته دارعلی» تصریح کرد: متاسفانه این حمایت‌ها در جمع حس نمی‌شود، ممکن است فلان نهاد یا جریان از دو نویسنده حمایت کند، اما به نظرم ساختار مهم است که باید ابتدا تعریف شود، ادبیات معاصر ما ضعف ساختاری دارد، اگر ابتدا برایش تعریف صورت گیرد و بر اساس آن ساختار برنامه‌ریزی کنیم به نتیجه خواهیم رسید.

به گفته وی، اما اگر عدم برنامه‌ریزی مطرح باشد و تنها چند نفر مورد حمایت قرار گیرند در بدنه جامعه نارضایتی پدید می آید، بحث من مصادیق نیست بلکه ساختار است، این نوع کمک‌ها نیازمند ساختار است، نه این ساختار وجود دارد و نه تعریف شده است.

صحرایی درباره حمایت انجمن‌های ادبی خاطر نشان کرد: انجمن‌ها توانایی حمایت دارند اما در بحث حمایت هر نوع پشتیبانی نیازمند ساختار تعریف شده است. 

نویسنده کتاب «سامورائی جزیره مجنون» در پاسخ به این پرسش که نویسندگی در کشور ما به عنوان شغل محسوب می‌شود، گفت: نه متاسفانه اینگونه نیست، اگر نویسندگی قرار است شغل باشد باید با ساختار حرفه‌ای با آن برخورد کرد، این ساختار حرفه‌ای می‌طلبد نویسنده، ناشر، مخاطب تعریف شوند، خروجی دانشگاهی داشته باشد، آنهم به عنوان یک گرایش در مجلس قانون داشته باشد و صنف داشته باشد، اخیرا تعدادی بیمه شده‌اند این نشان می‌دهد ساختار نداریم، قانون نیست و گه گاه اتفاقاتی را شاهدیم اما اگر به قانون مبدل شود تداوم خواهد داشت.
منبع: فارس
اکبر صحرایی حمایت از اهالی قلم و نویسندگان را خوب توصیف کرد، اما مهمترین مسئله در این زمینه را نبود تعریف مشخص و ساختار دقیق برشمرد.