 ایرانیان حضرت شمس الشموس، علی بن موسی الرضا (ع) را ولی‌نعمت خود می‌دانند و معتقدند بارگاه آن امام همام، ملجأ بی‌پناهان و درماندگان است. اما ولی‌نعمت دانستن امام ریشه در چه آثاری از امام رضا دارد؟ و در حقیقت امام با تشریف‌فرمایی به ایران، چه برکاتی را با خود به همراه آوردند؟

حجت‌الاسلام ادیب یزدی با همان بیان گرم و شیوای همیشگی خود، ضمن آنکه ابعاد برکات امام را غیرقابل‌احصا خواندند، ولی به چند بعد از برکات تشریف‌فرمایی آن امام بزرگوار اشاره فرمودند که مشروح این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید.

مهم‌ترین واقعه ایرانیکی از وقایع به سایر مهم تاریخ کشور که شاید هم بنا به عللی در رأس همه وقایع باشد، تشریف‌فرمایی امام علی بن موسی الرضا(ع) در سال 201 به ایران است.

تشریف‌فرمایی امام به ایران که با استقبال پر شور و بی‌سابقه مردم ایران قرار گرفت، مبدأ بسیار فراوانی از برکات شد. این برکات قابل‌احصا و شمارش نیستند، ولی من امهات آن‌ها را عرض می‌کنم؛

یک: شکستن انحصار اسلام عربیاولاً امام از یک فضای اسلامی-عربی به یک اقلیم ایرانی-اسلامی آمدند، تا این تصور که اسلام در انحصار اعراب است و اسلام یک دین عربی است شکسته شود و باطل شود؛ چراکه این طور نبود که حضرت رسول(ص)، اسلام را منحصر در قوم عرب بدانند؛ حرفی که خلفای راشدین به آن معتقد بودند و بعد پرچم‌دار این حرف گزاف و خلاف شرع بنی امیه شدند و بنی‌عباس هم روی این مسئله تاکید می‌کردند.

چنان تعصب عربی متمرکز شده بود روی این کلام که در همین اواخر، احزابی مانند حزب بعث و میشل عفلق ملعون که از تئوریسین‌های معروف حزب بعث بود، معتقد بودند که اسلام یک دین عربی است و متعلق به اعراب است.

 این تفکر قطعا خلاف منطق، عقل و آیات متعدد قرآنی است و تشریف‌فرمایی امام به ایران و استقبال پرشور مردم و تلفیق امام و امت با یکدیگر و احترام و محبت امام به مردم ایران، این حصر را از بین برد.

دو: نفی و رد جریانات انحرافی و التقاطییکی دیگر از برکات امام، رد و نفی تفکر التقاطی و انحرافی بود؛ اتفاقاً در زمانی که امام رضا تشریف‌فرما شدند، جریان غیردینی متصوفه و دراویش، به خصوص در شرق ایران در اوج اقتدار بود و بسیاری از مردم را حول محور خود جمع کرده بودند و با یک سری ادا و اطوار مخصوص به خود، داشتند سنت پیامبر و تعالیم اسلامی را از مردم دور می‌کردند.


یکی از اهداف حضرت رد جریان تصوف بود؛ امام با شدت با تصوف برخورد کرد و گاهی در صحبت‌هایشان می‌فرمودند: البته ابداً متصوفه از ما نیستند و گاهی با صراحت می‌گفتند هرکس محبت آن‌ها را در دل داشته باشد از ما نیست.

امام چون ولی خدا و امام هشتم بود، کسی نمی‌توانست به‌آسانی با او به مبارزه برخیزد؛ بنابراین برخورد امام با متصوفه جواب داد و بساط آن‌ها در آن زمان جمع شد و بعد از آن هم دیگر قدرتی پیدا نکردند.

همچنین با تشریف فرمایی امام، سایر جریان های انحرافی مثل واقفیه و اسماعیلیه که داشتند در ایران پایگاه پیدا می‌کردند، دیگر چندان توفیقی نتوانستند پیدا کنند؛ آمدن حضرت باعث شد ایران اسلامی پر قدرت و پر جمعیت که از حساس ترین اقالیم به حساب می آید، تقریبا به طور مطلق در دست شیعیان دوازده امامی و فداییان آل الله قرار بگیرد.

 
سه: حفظ تمامیت و استقلال ایراندیگر از برکات حضور امام، حفظ تمامیت کشور است؛ چون شما می‌دانید از اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم که امام تشریف‌فرما شدند، تا به امروز بار‌ها تهدیدات جدی برای از هم پاشیدن کشور وجود داشته است. گاهی از شمال خراسان ترکان حمله کرده و شهرها را غارت می‌کردند و یا زمانی مغول‌ها به ایران حمله کردند و تا دوره استعمار نو که روسیه و انگلیس بارها می‌خواستند دندان طمع را به جگر ایران فرو کنند.

باکمال افتخار، آن جریانی که استقلال و تمامیت این کشور را برای همیشه ضمانت کرد، صاحب آن مرقد شریف است که اجازه نداد این کشور از هم جدا شود.

ما استقلال، تمامیت، امنیت در مرزها و عزتی که خداوند به ملت ایران داده را از مضجع شریف امام رضا(ع) داریم؛ چراکه آن مرقد شریف، مرجع هم‌قسم شدن رجال و جوانان معتقد ما بود که همچنان دنبال استقلال کشور باشند و اجازه ندهند این مرقد شریف از خاک ایران جدا شود.

چهار: مبشر امید و منبع امیدواریمسئله دیگر این است که امام رضا(ع) برای مردم ایران یک پناه محسوب می‌شود. یعنی امکان ندارد کسی محضر او برود و دست‌خالی برگشته باشد. من خودم گاهی بر فراز منبر گفته‌ام هرکس امام رضا(ع) به گردنش حق ندارد بلند شود، در یک جمعیت پنج‌هزارنفری، دوهزارنفری هیچ‌کس بلند نشد؛ این نشان‌دهنده این است که امام به گردن همه حق دارد.
امام رضا(ع) مبشر امید و منبع امید و امیدواری در کشور عزیز ما ایران و حتی برای سایر ملل و نحل شدند.

امیدوارم ما قدردان حضور امام رضا در ایران باشیم؛ چنانکه پیامبر فرمود: به‌زودی پاره تن من را در خراسان دفن خواهند کرد، پیامبر فقط به دو نفر گفتند پاره تن من: یکی به فاطمه زهرا(س) گفتند و یکی هم به علی بن موسی الرضا فرمودند؛ لذا چنین امام عظیم‌الشانی با چنین صلابتی که خدا به او عنایت کرده به ایران تشریف‌فرما شدند و ما را تا ابد سربلند کردند.



ما استقلال و تمامیت در مرزهایمان و امنیت‌مان و عزتی که خداوند به مردم ایران عنایت کرده را از برکت مضجع نورانی امام رضا(ع) داریم؛ چراکه حرم آن حضرت، محل اجتماع و هم قسم شدن رجال و جوانان معتقد ما بوده است.