 روحیات عرب و صفات عمومى قریششهر مكه نه حكومتى داشت، و نه ماموران رسمى كه انتظامات شهر را به عهده گیرد. در عوض عهد و پیمان و سوگند، و حق جوار (پناهدگى و بست نشینى) كه قریش سخت پاى بند آن بود، این نقیصه را جبران مى كرد. عرب به قبیله و پیوستگى به آن اهمیت زیاد مى داد.شیوخ قبائل در نشستگاه خود كه به آن «نادى » مى گفتند، و بعدها به «دارالندوه » مشهور شد، گرد مى آمدند، و درباره جنگ و صلح و امور دینى (توجه و مراقبت از بتها) به مشورت و تبادل نظر مى پرداختند.كار قریش در مكه و طائف تجارت، و اعراب بادیه، شترچرانى و جنگ و گریز و قتل و غارت بود.رسم دختركشى و زنده به گور كردن دختران نیزیك رسم اشرافى بود. چون یكى از ملوك حیره به دختران جوانمردى از متنفذان تجاوز كرده بود، و او براى حفظ آبروى خود، تمام دختران خود را زنده بگور كرد، این رسم كم كم میان بعضى از رجال قوم رسمى شد. گاهى نیز به واسطه فقر و تنگدستى دختران خود را كه به كار جنگ و غارت نمى آمدند، مى كشتند، تا هم به اسارت نیفتند و مورد هتك حرمت قرار نگیرند، و هم سربار زندگى نباشند. در هر صورت دختركشى عمومیت نداشت، و همه جا معمول نبود. و بیشتر درقبیله «بنى تمیم » و «بنى اسد» اتفاق مى افتاد.اعراب جاهلى مردار مى خوردند و راهزنى مى كردند، و از شراب و زنا و بى بند بارى لذت خاصى مى بردند.اوقات خوش و لحظات بى كارى آنها با نقل افكار جاهلانه و تخیلات شاعرانه كه از غارتگرى ها و قتل نفس ها و باده گسارى ها و عشق بازى ها و عیش و نوشها حكایت مى كرد، مى گذشت.این سرگرمى ها و عادات و رسوم و بى خبرى ها دیگر فرصتى به اعراب بت پرست ثروتمند عیاش یا بینوایى تهیدست گرفتار نمى داد تا به خدا وعالم بعد از مرگ بیندیشند، و پى به حقیقت ببرند. براى آنها زندگى جز اینها مفهومى نداشت.
با این كه در سفرهاى شام و یمن با یهود و نصارا (اهل كتاب) و مردم متمدن روم و ایران و دیگر نقاط ارتباط پیدا مى كردند، و كم و بیش با آداب ورسوم آنها آشنا مى شدند، مع الوصف زندگى در منطقه دور افتاده بادیه و محیط تنگ مكه و مدینه و طائف، و انس و تعصب زایدالوصفى كه طى قرون متمادى به زندگى خود داشتند، به هیچ وجه آنها را تحت تاثیر قرار نمى داد، و از آنچه مى اندیشیدند باز نمى داشت. در حقیقت به آنچه داشتند خوش بودند. جز آن چیزى نمى شناختند، و چیزى نمى خواستند.
منبع: تاریخ اسلام (دوانی)
منبع:سراج اندیشه
شهر مكه نه حكومتى داشت، و نه ماموران رسمى كه انتظامات شهر را به عهده گیرد. در عوض عهد و پیمان و سوگند، و حق جوار (پناهدگى و بست نشینى) كه قریش سخت پاى بند آن بود، این نقیصه را جبران مى كرد.