
مایکل وولف سعی می کند شمایلی واقعی از ترامپ ترسیم کند. او همان ابتدا، مراسم تحلیف دونالد ترامپ به عنوان چهل و پنجمین رئیس‌جمهور آمریکا را عجیب‌ترین توفان سیاسی، از زمان واترگیت به بعد، می‌خواند. تردید نسبت به توانایی ترامپ در گرداندن حکومتی که بیشترین تأثیر را بر سیاست‌های کشورهای جهان دارد، از همان ابتدای کتاب در گفتار و عملکرد تک تک شخصیت‌هایی که در کتاب صحبت‌هایی از آنها نقل می‌شود، وجود دارد:
 «ایلز مطمئن بود که ترامپ بازی را بلد نیست. ترامپ بی‌انضباط بود- ظرفیت هیچ نقشه‌ی بازی‌ای را نداشت. نمی‌توانست بخشی از یک سازمان باشد و امکان نداشت بتواند هیچ برنامه یا اصولی را بپذیرد. از نظر ایلز او فقط دونالد بود- گویی بیش از این توضیحی لازم نبود.» توافق ناگفته‌ای که میان اعضای تیم انتخاباتی او وجود داشت این بود که نه‌ تنها ترامپ رئیس‌جمهور نخواهد شد بلکه شایستگی این مقام را هم ندارد.

در همان آغاز مبارزه‌ی انتخاباتی به دستیارش، سَم نانبرگ گفته بود که توانایی این را دارد که معروف‌ترین مرد جهان بشود. به نظر آنچه برای او اهمیت داشت شهرت بود، نه پیروزی در انتخابات. انتخاب او به عنوان رئیس‌جمهور آنقدر غیرمنتظره بود که حتی خود او نیز تصورش را نمی‌کرد و گویی از این مسئولیت که توان ایفای درستش را نداشت ترسیده بود: «دونالد ترامپ و گروه کوچک جنگاوران انتخاباتی‌اش آماده بوند با آتش و خشم ببازند. آن‌ها آماده‌ی بردن نبودند.»با این همه پس از پیروزی کاملاً نگاهش تغییر کرد. ترامپ به مردی مبدل شد که باور داشت که نه تنها لیاقت این منصب را دارد بلکه کاملا قادر است نقش ریاست جمهوری آمریکا را ایفا کند.

وولف، ترامپ را زن‌باره‌ای بدنام معرفی می‌کند. افتضاحی که بعد از نوار بیلی‌بوش به بار آمد، به نظر اطرافیانش، شکست او را قطعی کرد. ملانیا ترامپ نیز با حرفه‌اش به عنوان مانکن، زیر ذره‌بین بود و بارها در رسانه‌های مختلف مورد تمسخر قرار گرفته. با حواشی‌هایی که اطراف دونالد ترامپ را گرفته بود به علاوه بی‌تجربگی‌ در میدان سیاست، شکست در انتخابات برای او و اطرافیان به منزله‌ی پیروزی بود:«ترامپ سیاستمداری نبود که بتواند حمایت و تحقیر را تجزیه و تحلیل کند؛ او فروشنده‌ای بود که نیاز به فروش کالایش داشت.» 

اما چه شد که ترامپ رأی اکثریت را از آن خود کرد؟ وولف این پیروزی را مرهون چند وجه متمایز در ستاد انتخاباتی ترامپ می‌داند. در مرحله‌ی اول گردهمایی‌های بزرگ با جذب ده‌ها هزار نفر و شعارهای پوپولیستی پدیده‌ای سیاسی بود که دموکرات‌ها متوجه اهمیت آن نبودند. توئیت‌های ناگهانی و شعارهای انگیزشی ترامپ در وهله‌ی دوم برای مخاطبان جذابیت داشت: «(توییت‌های ترامپ) نوآوری بنیادین او در حکومت کردن بود؛ انفجارهای مهارنشدنی و دائمی از خشم و غضب.» 

و در مرحله‌ی آخر از آنجایی که رسانه‌ها نسبت به ترامپ روی خوشی نشان نمی‌دادند بهتر این بود که او و ستاد انتخاباتی اش علیه رسانه‌ها موضع بگیرند و مظلوم نمایی کنند: «همان‌طور که می‌دانید من با رسانه‌ها جنگ دائمی دارم، آنها از بی‌شرف‌ترین آدم‌های روی زمین هستند.» در واقع شهرت ترامپ شهرتی وارونه بود. به این معنی که آوازه‌اش ماحصل بدنامی‌ای بود که در رسانه‌ها به آن پرداخته شده بود.  

در بخشی از کتاب به رابطه‌ی ترامپ با ولادیمیر پوتین و کرملین اشاره می‌شود. کریستوفر استیل، جاسوس سابق انگلیسی، توسط یک شرکت‌ تحقیقاتی مخالف به کار گرفته می‌شود تا اسنادی را افشا کند که در آنها ادعا می‌شد ترامپ از سوی دولت پوتین مورد اخاذی قرار گرفته است. نتیجه‌ای که از این ادعا برمی‌آمد این بود که «اگر ترامپ با روس‌ها مصالحه کرده باشد با آنها توطئه کرده تا انتخابات را بدزدند و او را به عنوان دست‌‌نشانده‌ی پوتین در کاخ سفید بگمارند.» و اگر این ادعا دروغین بود، بدبینی بیش از حد ترامپ و بَنِن نسبت به رسانه‌ها بی‌پایه و اساس هم نبود. 

پس از روی کار آمدن ترامپ، استیو بَنِن به عنوان اولین کارمند ارشد ترامپ در کاخ سفید انتخاب و به محض انتخاب ، رفتارش به کلی دگرگون شد. وولف، بنن را توطئه‌گر و دسیسه‌جو می‌خواند و این طور توضیح می‌دهد که متعاقباً افرادی گرداگرد ترامپ جمع می‌شوند که او لیاقتش را دارد. تنظیم فرمان ممنوعیت مهاجرت توسط بنن صورت گرفت و توسط ترامپ امضا شد. سیل انتقادات با امضای این ممنوعیت روانه‌ی کاخ سفید شد اما تنها کسی که ابراز خشنودی می‌کرد بنن بود چرا که توانسته بود به قول خودش «حباب دروغین جهان‌گرایی بدون پوششِ لیبرال‌ها را سوراخ کند.» 

وولف همچنین به مشخصات روحی دونالد ترامپ اشاراتی کرده است. از ترس از مسموم شدن گرفته تا وسواس جا به ‌جا نشدن وسایلی که روی زمین انداخته، ملحفه‌ها و یا مسواکش. از ترس مسموم شدن بود که غذاهای حاضر و آماده‌ی مک‌دونالد را ترجیح می داد. ترامپ اهل کتاب خواندن نبود و به اعتقاد عده‌ای این از ویژگی‌های پوپولیستی او نشأت می‌گرفت. او نه تنها به خواندن علاقه‌ای نداشت بلکه شنیدن هم آزارش می‌داد و بیشتر ترجیح می‌داد گوینده باشد: «یک ابله که دلقک‌ها دورش را گرفته‌اند. ترامپ هیچ‌چیز نمی‌خواند- حتی یادداشت‌های یک صفحه‌ای و حتی خلاصه‌ی اسناد سیاست‌ها را؛ هیچ‌چیز. وسط جلسه با رهبران جهان بلند می‌شود،چون حوصله‌اش سررفته.» صحبت‌های دیگران برایش بی‌ارزش بود و آنچه که کاملاً به آن ایمان داشت غریزه‌ها و افکار خودش بودند.  

کتاب آتش و خشم از پرفروش‌ترین‌ها در بازار جهانی محسوب می‌شود. با این همه، ضعف‌هایی هم در شیوه‌ی نگارش وولف دیده می‌شود. متن کتاب روزنامه‌وار نوشته شده و از نبود انسجام درونی رنج می‌برد. مطالب پراکنده نوشته شده‌اند و گاهی چندبار تکرار می‌شوند. گاه گوینده و منبع اصلی پیام مشخص نیست و این تصور برای مخاطب ایجاد می‌شود که آنقدرها هم بی‌طرفانه نگاشته نشده است.

 با همه‌ی اینها کتاب آتش و خشم در پرده برداشتن از بازی قدرت و سیاست در زمان تصدی دونالد ترامپ و حتی پیش از پیروزی او موفق بوده است. بازی‌ قدرتی که مخاطب را متحیر می‌کند و ناآگاهی را از اذهان عمومی می‌زداید.  


مایکل وولف،روزنامه‌نگار آمریکایی،در کتاب آتش و خشم با ارتباط نزدیک با کارکنان ارشد کاخ سفید سعی دارد شخصیت ترامپ و اطرافیان نزدیک او را پیش از پیروزی در انتخابات و در روزهای نخست تصدی ریاست جمهوری روشن کند.کتاب آتش و خشم، با عنوان فرعی «کاخ سفیدِ ترامپ از درون» جزو کتاب های پرفروش چند ماه اخیر است.