
سوره حجرات که به سوره اخلاق معروف است در آیه ۱۱راجع مسخره کردن صحبت کرده و از مسخره کردن نهی می کند و می فرماید:

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا یَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى‏ أَنْ یَكُونُوا خَیْراً مِنْهُمْ وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ عَسى‏ أَنْ یَكُنَّ خَیْراً مِنْهُنَّ وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَ لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ بِئْسَ الاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِیمانِ وَ مَنْ لَمْ یَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُون
اى كسانى كه ایمان آورده ‏اید هیچ قومى حق ندارد قومى دیگر را مسخره كند چه بسا كه آنان از ایشان بهتر باشند، هیچ یك از زنان حق ندارند زنانى دیگر را مسخره كنند چون ممكن است آنان از ایشان بهتر باشند. و هرگز عیب هاى خود را بر ملا مكنید (كه اگر عیب یكى از خودتان را بر ملا كنید در واقع عیب خود را بر ملا كرده‏ اید) و لقب بد بر یكدیگر منهید كه این بد رقم یادآورى از یكدیگر است كه بعد از ایمان باز هم یكدیگر را به فسوق یاد كنید و هر كس توبه نكند همه آنان از ستمكارانند.

امام سجاد علیه ‏السلام : وَ الذُّنُوبُ الّتى تُنزِلُ النِّقَمَ عِصیانُ العارِفِ بِالبَغىِ وَ التَطاوُلُ عَلَى النّاسِ وَ الاِستِهزاءُ بِهِم وَ السُّخریَّةُ مِنهُم؛[۱]
گناهانى كه باعث نزول عذاب مى‏شوند، عبارت‏اند از: ستم كردن شخص از روى آگاهى، تجاوز به حقوق مردم، و دست انداختن و مسخره كردن آنان.

حدیث امام باقر علیه السلام: إِنَّ اللّه  عَزَّوَجَلَّ یُحِبُّ المُداعِبَ فِى الجَماعَةِ بِلا رَفَثٍ؛
خداوند عزوجل دوست دارد كسى را كه در میان جمع شوخى كند به شرط آن كه ناسزا نگوید.

پی نوشت:
۱- معانى الاخبار ،ص۲۷۰
۲- كافى، ج۲، ص۶۶۳
منبع : شهرسوال

مسخره کردن دیگران در قرآن بسیار مورد نکوهش و مذمت واقع شده تا آنجا که خداوند برای چنین شخصی کلمه (ویل) به کار می برد که در لغت عرب کنایه از عذابی سخت برای کسی است که چنین کاری را مرتکب شود و به هر حال کنایه از وعده عذاب است.