
این روزها و شب‌ها سراسر کشور غرق در ماتم و عزای سید و سالار شهیدان امام حسین (ع) است و بسیاری از محبان اقدام به برگزاری مراسم و محافل ذکر اهل بیت (ع) کرده‌اند و حال و هوایی عجیب کشور را فرا گرفته است. یکی از موضوعاتی که در سیرۀ گفتاری و رفتاری حضرات معصومین (ع) بسیار مورد تأکید قرار گرفته، مسألۀ اشک بر امام حسین (ع) است. این موضوع به قدری از جایگاه بالایی برخوردار است که امام حسین (ع) در بیانی خطاب به شیعیانشان فرمودند: هرگاه حکایت غریب یا شهیدی را شنیدید، بر غربت من ندبه کنید.

در همین راستا امام صادق (ع) در حدیثی مقام و جایگاه گریه‌کنان حضرت سیدالشهداء (ع) را چنین معرفی می‌کنند:

حَدَّثَنِی الْحَسَنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ أَبِیهِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ رَزِینٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ کَانَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ ع یَقُولُ‏ أَیُّمَا مُؤْمِنٍ‏ دَمَعَتْ‏ عَیْنَاهُ‏ لِقَتْلِ‏ الْحُسَیْنِ‏ بْنِ عَلِیٍ‏ع دَمْعَةً حَتَّى تَسِیلَ عَلَى خَدِّهِ بَوَّأَهُ اللَّهُ بِهَا فِی الْجَنَّةِ غُرَفاً یَسْکُنُهَا أَحْقَاباً وَ أَیُّمَا مُؤْمِنٍ دَمَعَتْ عَیْنَاهُ حَتَّى تَسِیلَ عَلَى خَدِّهِ فِینَا- لِأَذًى مَسَّنَا مِنْ عَدُوِّنَا فِی الدُّنْیَا بَوَّأَهُ اللَّهُ بِهَا فِی الْجَنَّةِ مُبَوَّأَ صِدْقٍ وَ أَیُّمَا مُؤْمِنٍ مَسَّهُ أَذًى فِینَا فَدَمَعَتْ عَیْنَاهُ حَتَّى تَسِیلَ عَلَى خَدِّهِ مِنْ مَضَاضَةِ مَا أُوذِیَ فِینَا صَرَفَ اللَّهُ عَنْ وَجْهِهِ الْأَذَى وَ آمَنَهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ مِنْ سَخَطِهِ وَ النَّارِ.

... هر مؤمنى که به خاطر شهادت حسین بن علىّ (ع) گریه کند تا اشکش بر گونه‏‌هایش جارى شود، خداوند منّان غرفه‌‏اى در بهشت به او دهد که مدّت‏‌ها در آن ساکن شود و هر مؤمنى به خاطر آزار و اذیتی که از دشمنان ما در دنیا به ما رسیده گریه کند تا اشکش بر گونه‏‌هایش جارى شود خداوند متعال در بهشت به او جایگاه شایسته‏‌اى دهد و هر مؤمنى در راه ما اذیت و آزارى به او رسد پس بگرید تا اشکش بر گونه‏‌هایش جارى شود، خداوند متعال آزار و ناراحتى را از او بگرداند و در روز قیامت از غضب و آتش دوزخ در امانش قرار دهد.
منبع: تسنیم 
کامل الزیارات، ص 100



امام صادق (ع) در حدیثی به جایگاه گریه‌کنان حضرت سیدالشهداء (ع) در بهشت اشاره می‌کند.