

 گفت و گوی کوتاهی با این بازیگر پیشکسوت درباره حال و هوای این روزهایش داشته ایم که در ادامه می خوانید:

  آقای اسدزاده در ابتدا از دغدغه ها و مشغله های این روزهایتان بگویید. درگیر بازی در فیلم و یا سریالی هستید؟
 – نه من دیگه کار نمی کنم. البته منظورم بازیگری است و به جای آن می نویسم و می خوانم.
 منظورتان کتاب خاطراتی است که در حال نگارش آن بودید؟
 – بله آن کتاب که زیر چاپ است و قرار بود که ۴ مرداد در خانه سینما از کتاب رونمایی شود که به دلیل اینکه آماده نبود، مراسم رونمایی با تاخیر به هفته بعد موکول شد.
  گویا در این کتاب خاطرات بازیگری تان را به تصویر کشیده بودید؟
 – بله در باره خاطرات من و لاله زار بود.
 کتابی که در دست نگارش دارید در چه زمینه ای است؟
 – جلد دوم این کتاب را می نویسم که درباره نمایشنامه های سال ۱۳۲۰ است که روی صحنه می رفت. به هر حال در تلاش هستم که یک سری هدیه و تقدیرنامه دارم که به خانه تئاتر تقدیم می کنم.
 شما مدتی است که کمتر در فیلم و سریالی حضور دارید. خواستم بدانم که این تصمیم خودتان است و یا به فیلمنامه ها و نقش هایی که به شما پیشنهاد می شود، ارتباط دارد؟
 – به هر حال از من سنی گذشته و باید حس و حال کار کردن را داشته باشم. گاهی برایم پیش می آید که تا صبح بیدار هستم و نمی توانم با برنامه فیلمبرداری هماهنگ شوم. به همین دلیل معمولا کارهایی را که پیشنهاد می شود، بازی نمی کنم. البته شاید هم باز دلم بخواهد بازی کنم. اما به هر حال من یک عمر سر ساعت سر فیلمبرداری رفتم و بازی کردم. اما الان نمی توانم با زمان گروه هماهنگ شوم. معمولا هم که گروه های تولید از صبح تا شب کار می کنند و یا شب کاری دارند که در توان من نیست. بنابراین باید خودمان را کنار بکشیم و جایمان را به جوانترها بدهیم.
 با این حساب پس باید این شرایط را مهیا کنید تا جوانان علاقه مند به بازیگری از تجربیات شما بهره بگیرند؟
 – به هر حال دوستانی هستند که این کار را انجام بدهند. ضمنا من فکر می کنم جوانها خودشان بیشتر تجربه می کنند. جوان های امروزی اصلا شبیه جوان های ۷۰ سال پیش نیستند. معمولا جهانگشا هستند!
 آقای اسد زاده شما سالهای بسیاری را صرف فعالیت در هنر کرده اید. به نظر شما هنر و به خصوص بازیگری روند رو به رشدی داشته است؟
 – با این سن و سالی که من دارم، شاهد خیلی چیزها در این حرفه بودم. قبل از انقلاب هیچ توجهی به هنر نمی شد و فرهنگ و هنر به شدت تضعیف شده بود. آنها که در راس امور بودند این عرصه را جدی نمی گرفتند چون درکی از این هنر نداشتند. هنرمندان خودشان به همت خودشان کار می کردند. الان اوضاع خیلی فرق کرده و برخی تصمیماتی که این روزها برای هنر و فرهنگ این کشور گرفته می شود قابل توجه است. از طرفی هم من فکر می کنم که رسانه ها هم نقش مهمی برای خودشان قائل شده اند و مسئولان به فکر صنف ما هستند. به هر حال توجه به هنرمندان و هنر تاثیرات بزرگی برای این جامعه می تواند داشته باشد.
  حال که درباره توجه به هنر و هنرمندان صحبت کردید و اینکه فرصت بیشتری برای تماشای فیلم و سریال دارید، سریال های تلویزیونی را چگنه ارزیابی می کنید؟
 – من گاهی فرصت می کنم و سریال ها را دنبال می کنم. چون بیشتر اوقات کتاب می خوانم و می نویسم. اما به نظرم بعضی از سریال ها خیلی ضعیف است. نه فیلمنامه خوبی دارد و نه بازیگرها خوب بازی می کنند. به هر حال زمان که می گذرد، همه چیز فرق می کند. البته نه فقط در تلویزیون، در سینما هم شرایط تغییر کرده است. من فکر می کنم سینما یک دوره ای دارد. الان چند سالی است که هم آدم ها عوض شده اند و هم کارها و فیلم ها. مردم هم توقع بیشتری از سینما و تلویزیون دارند. آن زمان ها که ما کار بازیگری را شروع کردیم، تفریح مردم فقط تئاتر و سینما بود. اما الان به خاطر دسترسی که به همه امکانات دارند، توقع شان هم بالاتر رفته است. بنابراین هر روز باید بیشتر کار و تلاش کرد و کارهای بهتری ساخت تا مردم دوست داشته باشند.
 نظرتان درباره بازیگران جوان چیست؟ آیا شور و اشتیاقی را که نسل شما به این هنر داشتند، در این جوانان هم می بینید؟
 – به هر حال نمی توان گفت که همه بازیگران که خوب و حرفه ای هستند و نمی توان هم گفت که همه بد هستند. ما بازیگران جوان بسیار خوبی داریم که هم خوب بازی می کنند و جزو استعدادهای این حرفه هستند و هم باعث می شوند که مردم برای دیدن آنها به سینما بروند و از این طریق به اقتصاد سینما کمک می کنند. اما در این میان افرادی هم هستند که به دلیل یک سری باند بازی ها و اینکه دستمزد نمی گیرند، وارد این حرفه شده اند و کار می کنند.
  در این باره می توانید مثالی هم بزنید؟
 – نه به هر حال دوستان خوب ما و همکاران ما هستند و مردم هم آنقدر باهوش هستند که خودشان می دانند کدام بازیگر خوب بازی می کند و استعداد و عشق به این کار را دارد و کدامیک فقط برای شهرت وارد این کار شده و اصلا استعداد ندارد. چون به نسبت سال های دوری که ما در سینما و تلویزیون کار می کردیم، مردم خیلی باهوش شده اند. درباره فیلم ها و سریال ها هم با دقت انتخاب می کنند کدام را ببینند و کار خوبی است. سریال خوب نباشد، کانال تلویزیون را عوض می کنند و فیلم خوبی ساخته نشود، سینما نمی روند. چون حق انتخاب بیشتری هم پیدا کرده اند. قدیم که ماهواره و این همه فیلم و سریال نبود. اما الان دسترسی به همه فیلم ها و سریال ها دارند و هر کدام را که دوست داشته باشند، تماشا می کنند. کسی هم نمی تواند آنها را مجبور به دیدن فیلم و یا سریالی کند.
  خیلی از بازیگران الگوهایی در این حرفه برای خود در نظر می گیرند. شما زمانی که وارد این عرصه شدید، چه الگوهایی داشتید؟
 – آن زمان که ما بچه بودیم فیلم های زیادی را در سینماها نمایش می دادند. هم فیلم های ایرانی و هم خارجی. منتها در هر حالت کسی که جلوی دوربین می رود باید از درون و با داشته های خودش نقش را بسازد نه اینکه از دیگران تقلید کند. من هم هیچ وقت سعی نگردم از بازیگری تقلید کنم. همیشه تلاش کردم که خودم باشم. با تکیه بر تجربیات و توانایی خودم.
  فکر می کنم شما کارگردانی هم کرده اید. این طور نیست؟
 – سال ۱۳۲۶ و اولین نمایشنامه ای هم که کار کردم کاری بود نوشته عزیز نسین. عزیز نسین یک نویسنده ترک است که تند و نقد می نویسد و نمایشنامه ایشان را آوردم روی صحنه. خودم هم خیلی نمایشنامه نوشتم و روی صحنه آوردم. همه این نمایشنامه ها را هم دارم. فکر می کنم در حدود ۱۰ تا نمایشنامه را خودم نوشتم و حدود ۲۰ نمایشنامه را هم کارگردانی کردم.
 چندی پیش دهمین سالگرد فوت زنده یاد شکیبایی بود که شما در سریال «خانه سبز» با وی همکاری داشتید و چقدر این سریال پرمخاطب بود. به نظر شما چرا چنین کارهایی دیگر تکرار نمی شود؟
 – بله خدا رحمتش کند. در این سریال خاطرم هست که مجموعه ای از بازیگران خوب در آن در کنار هم جمع شده بودند و همه در کارشان فهیم بودند و با صمیمیت کار می کردند. در ضمن اینها داستان خوب و مورد پسند مردم بود، بچه ها هم خوب و با جان و دل بازی کردند و مورد پسند مردم هم قرار گرفت. اتفاقا من تازه از آمریکا برگشته بودم که در این سریال بازی کردم. هنوز هم خیلی از مردم آن سریال های خوب را به خاطر دارند که این هم از آن ویژگی های تلویزیون است.
 شما سالهای بسیاری است که در عرصه هنر فعالیت می کنید. از این حرفه و مصائبش خسته نشدید؟
 – من ۷۵ سال است که برای مردم عاشقانه کار می کنم. این اصلا شوخی نیست. شما هیچ هنرمندی را پیدا نمی کنید که ۷۵ سال کار هنری انجام بدهد. بازیگری و فیلم دیدن هم زندگی من است و هم تفریح من. اجازه بدهید بهتر برایتان شرح بدهم که من در خانه فقط دو تا کار انجام می دهم. فیلم می بینم و کتاب می خوانم و بیشتر اوقات دوست دارم در کتابخانه ام بنشینم و کتاب بخوانم. اما هنوز هم دوستش دارم. به هر حال سنی از من گذشته و توانایی ام در این کار کمتر شده است. اما خب گاهی هم دلم تنگ می شود و اگر کاری باشد که خیلی زمان نبرد و خسته نشوم، بازی می کنم.
منبع: بانی فیلم

داریوش اسدزاده را می توان یکی از اساتید هنر بازیگری نامید. مولف و بازیگری که از دوران کودکی و به واسطه پدرش با این حرفه آشنا شد و سالهای نوجوانی و جوانی اش را در سالن های تئاتر و بازی مقابل دوربین سریال و سینمایی سپری کرد. او در اواسط نهمین دهه زندگی اش باز هم گاهی گریزی به سینما و تلویزیون می زند و در یکی دو کار فیلم و سریال بازی می کند. گرچه خودش معتقد است که چندان حوصله و توان بازیگری ندارد، اما به واسطه تجربیاتی که در این عرصه دارد، مورد توجه کارگردانان و تهیه کنندگان قرار گرفته و ایفاگر نقش های کوتاهی می شود.