جایگاه زن در دین زرتشت چیست؟ میخواهم درباره دین اسلام و بقیه ادیان تحقیق كنم خواهش میكنم كمكم كنید.الف- سخن كلّی درباره ی ادیان موجوددر این كه انسان نسبت به حیوانات موجودی است ویژه با راه تكاملی خاصّ شكّی نیست. حیوانات پاسخ نیازهای ذاتی خود را به صورت غریزه در درون خود دارا هستند لذا نیازی به هدایت بیرونی ندارند. امّا انسان، تنها بخشی از پاسخ به نیازهای ذاتی خود را به صورت درونی داراست كه عمدتاً نیازهای اوّلیّه هستند. این پاسخهای درونی ابتدایی ولی بنیادی را در بُعد مادّی، غریزه و در بُعد معنوی و فوق مادّی، فطرت می نامند. امّا این مقدار آگاهی درونی كافی برای تمام نیازهای مادّی و معنوی انسان نیست. از اینرو انسان دائماً در پی آن است كه پاسخ بسیاری از نیازهای خود را از بیرون ذات خود به دست آورد. ضرورت وجود دین و هدایت الهی و نیاز انسان به چنین هدایتی از برون ذاتش نیز دقیقاً از همین امر ناشی می شود. یعنی انسان در می یابد كه با قوای موجود خود، مثل غریزه، فطرت، خیال و عقل قادر به پاسخ دادن به برخی از نیازهای مادّی و معنوی خود نیست؛ لذا عقل حكم می كند كه خداوند متعال باید پاسخ این نیازها را با ارسال وحی در اختیار انسان قرار دهد. چرا كه خدا حكیم است و محال است حكیم نیازی بی پاسخ در وجود موجودات قرار دهد. چون لازمه چنین امری انجام فعل عبث است كه از ساحت حكیم به دور می باشد. بنا بر این، دین چیزی نیست جز پاسخ برخی از نیازهای مادّی و معنوی انسان كه پاسخ آنها به طور طبیعی در وجود انسان نیست. بر این اساس، تا استناد دینی به خدا اثبات نشده تبعیّت از آن، عقلاً جایز نخواهد بود . از اینرو انبیاء(ع) برای اثبات اینكه دینشان از سوی خداست معجزه می آوردند تا ثابت كنند كه با خدا در ارتباطند و متّصل به قدرت خدا هستند كه بدون رقیب است؛ به عبارت دیگر معجزه، امضای خدا بر پای دین حقّ و نبی صادق است؛ امضایی كه هیچكس قادر به جعل آن نیست. پس ما انسانها دین می خواهیم چون قادر نیستیم پاسخ تمام نیازهای خود را از قوای موجود خود استخراج كنیم؛ بنا بر این، نمی دانیم پاسخ نیازهای ما چه چیزهایی هستند؛ و می دانیم كه تنها خدا می داند كه این پاسخها چیستند. پس ما نمی توانیم برای خدا تكلیف تعیین كنیم كه چه احكامی بفرستد یا نفرستد؛ بلكه چون به حكم عقل، حكمت او برای ما ثابت است، یقین داریم كه هر چه او حكم كند یقیناً تأمین كننده ی سعادت حقیقی ماست. پس وظیفه ما انسانها این نیست كه از راه شكل احكام و دستورات دین، درباره درستی یا نادرستی آن قضاوت كنیم؛ بلكه وظیفه ما این است كه ابتدا درستی دین را اثبات كنیم بعد به احكام آن عمل كنیم. خیلی ها در طول تاریخ به نام خدا حرفها زده و بسیاری از احكام خدا را تبدیل نموده اند، كه خیلی از این سخنان جعلی یا تحریف شده ممكن است خوشایند و باب میل نفس ما باشد، امّا آیا به صرف مورد پسند بودن می توان آنها را از جانب خدا و ضامن سعادت بشر دانست؟ حتّی ممكن است برخی از این حرفها فی حدّ نفسه درست باشند ولی تمام حقیقت و تمام فرمول سعادت نباشند؛ بلكه امكان دارد بخشی از نقشه ی راه سعادت باشند. و روشن است كه انسان با یك نقشه ناقص به هیچ جا نمی رسد. حال باید پرسید كه: در میان ادیان موجود،

كدامیك قادر به اثبات حقّانیّت خود هستند. یعنی كدام دین قادر است با اسناد و شواهد قطعی، استناد خود به خدا را اثبات كند. آیا دین زرتشت یا یهود یا مسیحیّت قادر است اثبات كند كه اوّلاً زرتشت و موسی و عیسی وجود خارجی داشته اند؟ ثانیاً به فرض وجود داشتن، آیا قادر است اثبات كند كه وی پیامبر بوده است؟ ثالثاً به فرض پیامبر بودن، قادر است اثبات نماید كه كتاب فعلی آنها عیناً همان كتاب آسمانی خود آنهاست؟ رابعاً به فرض اثبات این مطلب آیا قادر است اثبات كند كه این كتاب كلّ آن كتاب است و نه قسمتی از آن؟ چون نقشه ی ناقص به درد نمی خورد. خامساً آیا این ادیان قادرند اثبات كنند كه بعد از پیامبران آنها پیامبری نیامده و دین آنها را نسخ ننموده است؟ برای اینكه ما این ادیان را به عنوان فرمول سعادت و پاسخ تمام نیازهای بشر امروز بدانیم باید تمام این سوالات ـ كه ملاك و معیار درستی یك دین هستند ـ جواب مثبت داشته باشند. در حالی كه حتّی یكی از این سوالات هم توسّط پیروان این ادیان قابل اثبات نیستند، كجا رسد همه ی آنها. بودیسم كه اساساً خودش ادّعای الهی بودن ندارد؛ و بودا را هم پیامبر نمی دانند. وجود زرتشت و موسی و عیسی هم از نظر تاریخی به شدّت مورد تردید دانشمندان تاریخ می باشد؛ و جز ادّعای خود زرتشتیان و یهودیان و مسیحیان هیچ سند تاریخی انكار ناپذیر وجود ندارد كه وجود تاریخی آنها را اثبات كند. نبوّت آنها نیز برای خود آن پیروان، با هیچ دلیل عقلی و نقلی یا معجزه قابل اثبات نیست. استناد كتاب اوستا به زرتشت و تورات به موسی نیز از حیث تاریخی مخدوش است. انجیل را هم كه خود مسیحیان كتاب عیسی نمی دانند. خود زرتشتیان معترفند كه اوستا سالها سینه به سینه منتقل می شده است و صدها سال بعد از زرتشت مكتوب شده است. بنا بر این، خدا می داند در این مدّت كه اوستا مكتوب نبوده چه بر سر این مطالب آمده است. خود زرتشتیان و پژوهشگران معتقدند كه اوستا در اصل بسیار بزرگ بوده و بر روی دوازده هزار پوست گاو نوشته شده بوده است. اوستای كنونی هشتاد و سه هزار كلمه است؛ امّا احتمالاً اصل آن سیصد و چهل و پنج هزار و هفتصد كلمه بوده است؛ یعنی چهار برابر اوستای كنونی. بنا بر این بر فرض اینكه این كتاب، كتاب آسمانی باشد حجّیّت نخواهد داشت؛ چون نقشه ای ناقص است كه نمی توان به آن عمل نمود. چه بسا در بخش حذف شده مطالبی بوده كه تفسیر كننده یا تخصیص و تقیید كننده مطالب موجود بوده است. پس با حذف آنها مطالب موجود نیز فاقد اعتبار می شوند. تورات نیز بعد از موسی (ع) حدود پانصد سال گم شد و بعد از آن كسی ادّعا نمود كه آن را پیدا كرده است. حال از كجا باید دانست كه این تورات فعلی همان تورات موسی(ع) است. همچنین هیچكدام این ادیان قادر نیستند ثابت كنند كه بعد از پیامبر آنها پیامبری نیامده است. چون هیچكدامشان در متن دینشان نیست كه دین آنها دین خاتم است. پس این ادیان موجود، در عصر حاضر تنها توده ای از ادّعاهای غیر قابل اثباتند؛ لذا عقلاً كسی نمی تواند تابع آنها باشد؛ و اگر تابع آنها شد ، نزد خدا حجّتی نخواهد داشت. پس جز اسلام هیچ دینی وجود ندارد كه بتواند از عهده اثبات پنج سوال فوق برآید. حال بگذریم كه پاره ای از آموزه های بنیادی این ادیان نیز خلاف براهین عقلی می باشند. تنها اسلام است كه وجود تاریخی پیامبرش یقینی است؛ و معجزات او را تاریخ قطعی نقل كرده است و افزون بر آنها معجزه ی او همچنان باقی است و با صدای رسا مبارز می طلبد. قرآن كریم هزار و چهار صد سال است كه مبارز می جوید ولی تا به امروز كسی یارای هماوردی با آن را نداشته است.« وَ إِنْ كُنْتُمْ فی‏ رَیْبٍ مِمَّا نَزَّلْنا عَلى‏ عَبْدِنا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا شُهَداءَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقینَ . ــــ و اگر در باره آنچه بر بنده خود نازل كرده‏ایم شك و تردید دارید،( دست كم) یك سوره همانند آن بیاورید؛ و گواهان خود را ــ غیر خدا ــ براى این كار، فرا خوانید اگر راست مى‏گویید.» (البقرة:23)ب- مقاله ای در باب آیین زرتشت1. نظر محققین امور ادیانقبل از ظهور زردشت، یعنى پیش از پادشاهى مادها، بومیان غیر آریایى ایران دینى داشتند كه آیین مغان نامیده مى شد. كلمه مغ (مگوش ) در زبان قدیم ایران به معناى خادم بوده است. به نظر مى رسد مغان سكنه بومى ایران بوده اند و مانند دراویدیان هندوستان، پس از ورود آریاییان سرزمین خود را تسلیم آنان كرده اند. واژه المجوس كه در زبان عربى به زردشتیان اطلاق مى شود، از همین كلمه مگوش گرفته شده است. هنگامى كه چند قرن بر ورود آریاییان به ایران گذشت این قوم اندك اندك به شهر نشینى روى آوردند و این مساله در جهان بینى ایشان تاثیر گذاشت. در آن روزگار شخصی بر خاست و آریاییان را به آیین تازه اى دعوت كرد و آیین مغان را برانداخت. این شخص كه خود را فرستاده خداى خوبى و روشنایى معرفى مى كرد، زردشت نام داشت. وى مدعى بود آیین خود را از آهورمزدا دریافت كرده تا جهان را از تیرگیها پاك كند و آن را به سوى نیكى و روشنایى رهنمون شود. بنا بر این كلمه مجوس در اصل اسم دین زرتشتیان نبوده است بلكه آیین مجوس قبل از آیین زرتشت وجود داشته است؛ لكن از آن جهت كه پیروان آیین مجوس به زرتشت گرودیند و عملاً آیین مجوس در آیین زرتشت منحلّ شد، در میان اعراب و در روایات اهل بیت(ع) نیز از آیین زرتشت با نام آیین مجوس یاد شده است. البته این آیین بعد از زرتشت نیز دچار تحوّلات زیادی شده است. برخی محققین گفته اند: واژه زرتشت قبل از ظهور آیین زرتشت به عدّه ای از پیامبران اطاق می شده است؛ لكن بعد از ظهور زرتشت معروف، این اسم برای او عَلَم شده است. امروزه زردشتیان به نامهایى چون گبر، مجوسى و پارسى خوانده مى شوند. كلمه «گبر» در زبان سریانى به معناى كافر بوده كه از جانب دیگران به آنان اطلاق گردیده.آیین زردشت حدود یك قرن قبل از میلاد تحول یافت و آن صورت تحول یافته را آیین مزدَیسنى مى نامند. مزدیسنا در لغت به معناى ستایش مزداست. سرگذشت زردشت:دانشمندان در مورد وجود تاریخى زرتشت شك دارند، اما بیشتر آنان وجود وى را نفى نمى كنند. زردشت ، زرتشت، زرادشت، زراتشت، زردهشت و كلماتى از این قبیل از واژه «زرثوشتر»(Zarathushtra) در گاتها (بخشى از كتاب آسمانى زردشت ) مى آید كه طبق نظریه صحیحتر معادل زرد اشتر یعنى دارنده شتر زرد است. نام پدرش پوروشسب یعنى دارنده اسب پیر، نام مادرش دغدو یعنى دوشنده گاو ماده و نام خاندان وى سپیتمه یعنى سپید نژاد بود. طبرى مورخ مشهور اسلامی و پیروان او ، اصل زردشت را از فلسطین مى دانند و مى گویند وى از آنجا به ایران آمده است، اما قول صحیح و معروف آن است كه وى ایرانى و اهل آذربایجان بوده است و محل برانگیختگى او را كوهى نزدیك دریاچه ارومیه مى دانند. درباره زمان زردشت نیز اختلاف است و زمان وى حتى به 6000 سال قبل از میلاد نیز برده شده است. امّا بر اساس نظریه مشهور، وى در سال 660 قبل از میلاد به دنیا آمد و در 630 قبل از میلاد (در سن 30 سالگى ) دعوی نبوّت نمود.گفته شده كه وى در سال 583 ق .م . در سنن 77 سالگى در آتشكده اى در بلخ (افغانستان ) توسط لشكر قومى مهاجم كشته شد است. بعثت زردشت به نبوّت در شاهنامه فردوسى آمده است، اما این جریان در قسمت افسانه اى شاهنامه مذكور است، نه در قسمت تاریخی آن.تعالیم زردشت در آیین زردشت سه اصل عملى گفتار نیك، پندار نیك، كردار نیك وجود دارد كه مانند آن را در ادیان مختلف مى یابیم. احترام به آتش به عنوان یكى از مظاهر خداى روشنایى و افروخته نگه داشتن آن و انجام مراسمى خاص در اطراف آن در معابدى به نام آتشكده مشخصترین ویژگى این آیین است. همچنین آبادانى، كشاورزى دامدارى و شهرنشینى مورد ستایش قرار گرفته است. احترام به حیوانات، مخصوصا سگ و گاو، همچنین خوش رفتارى با مردم نیز جایگاهى ویژه دارد. برخى از آداب و رسوم سرزمین ایران از قبیل مراسم چهارشنبه سورى و سوگند خوردن به روشنایى چراغ و چیزهاى دیگر با تعالیم زردشتى ارتباط دارد. همچنین برخى زندیقان قرون نخست اسلام گرایشهاى زردشتى داشتند.اوستاكتاب آسمانى زردشتیان اوستا نام دارد كه به معناى اساس و بنیان و متن است. این كتاب به خط و زبان اوستایى نوشته شده است كه به ایران باستان تعلق دارد و با زبان پهلوى و سانسكریت همریشه است. به عقیده بسیارى از محققان، خط اوستایى در دوره ساسانیان (226 - 641 م .) پدید آمد و اوستا كه قبلا در سینه ها بود، به آن خط كتابت شد و به قولى این كار پس از ظهور اسلام صورت گرفته است. زردشتیان و پژوهشگران بر این مساله اتفاق دارند كه اوستا در اصل بسیار بزرگتر بوده است كه به عقیده برخى روى 12000 پوست گاو نوشته بود. اوستاى كنونى داراى 83000 كلمه است و احتمالا اصل آن داراى 345700 كلمه (یعنى چهار برابر) بوده است .

اوستاى اصلى به 21 نسك (كتاب یا بخش ) تقسیم مى شد و اوستاى كنونى نیز 21 نسك است.اوستا 5 بخش دارد: 1. یسنا (یعنى جشن و پرستش )؛ قسمتى از این بخش گاتها نامیده مى شود (به معناى سرود). این بخش كه مشتمل بر ادعیه و معارف دینى و معروفترین قسمت اوستاست، به خود زردشت نسبت داده مى شود، در حالى كه سایر قسمتهاى اوستا را به پیشوایان دین زردشت نسبت مى دهند؛ 2. ویسپرد (یعنى همه سروران ) مشتمل بر نیایش ؛ 3.وندیداد (یعنى قانون ضد دیو) درباره حلال و حرام و نجس و پاك ؛ 4. یشتها (یعنى نیایش سرود و تسبیح )؛ 5. خرده اوستا (یعنى اوستاى كوچك ) درباره اعیاد و مراسم مذهبى و تعیین سرودهاى آنها زردشتیان ، علاوه بر اوستا، تفسیرى به نام زنداوستا و كتب مقدس دیگرى به زبان پهلوى دارند. داستان خلقت و دو گانه پرستى كسى نمى داند گرایش زردشتیان به خدایان دو گانه (خداى نیكى و خداى بدى یا خداى روشنایى و خداى تاریكى ) در چه عصرى آغاز شده است . در قسمت گاتها (از یسناى اوستا) كه به خود زردشت نسبت داده مى شود، اهریمن در برابر خرد مقدس صف آرایى مى كند و نه در برابر آهورمزدا كه خداى واحد و فوق پروردگاران روشنایى و تاریكى است. همچنین گروهى از زردشتیان به نام زروانیان در عصر ساسانى پدید آمدند كه معتقد به خداى یكتا به نام زروان بودند و او را از خداى روشنایى و تاریكى برتر مى شمردند. این فرقه پیروان بسیارى در ایران آن روز داشته است . در آیین زردشت ، آهور مزدا 6 دستیار دارد كه به منزله فرشتگان ادیان ابراهیمى هستند. آن دستیاران را امشاسپندان یعنى جاویدان مقدس ‍ مى نامند. آنها رهبرى دارند به نام سپنتامئنیو یعنى خرد مقدس و نامهاى خودشان از این قرار است: 1. وهومن (Vohuman)؛ 2. اشه وهیشته (vahishta-Asha)؛ 3. خشتره وائیریه (vairya-Xshathra)؛ 4. سپنته ارمئیتى (armaiti-Spenta)؛ 5. هئورتات (Haurvartat)؛ 6. امرتات (Ameretat). پس از آنها یزتها قرار دارند كه 30 عدد از آنها معروفند. اینها تشكیلات خرد مقدس هستند. در مقابل ، اهریمن هم تشكیلاتى دارد. طبق آیین زردشت دوره كهن كنونى جهان 12000 سال است. خداى نیكى مدت 3000 سال بر جهان حكمرانى مى كرد و در این مدت خداى بدى در تاریكى به سر مى برد. پس از این مدت خداى بدى از تاریكى بیرون آمد و با خداى نیكى روبرو شد. خداى نیكى به وى 9000سال مهلت داد كه با او مقابله كند. وى اطمینان داشت كه سرانجام خود او به پیروزى خواهد رسید. در این زمان هر دو به آفریدن نیك و بد آغاز كردند و بدین گونه با یكدیگر به مبارزه برخاستند. پس از 3000 سال زردشت آفریده شد و از این زمان به بعد توازن قوا به نفع خداى نیكى گرایید و به سیر صعودى خود ادامه داد.آخر الزماندر هزاره گرایى زردشتى (Millennialism Zoroastrean)انتظار ظهور سه منجى از نسل زردشت مطرح است. این منجیان یكى پس از دیگرى جهان را پر از عدل و داد خواهند كرد. 1. هوشیدر، 1000 سال پیش از زردشت ؛ 2. هوشیدرماه ، 2000 سال پس از زردشت ؛ 3. سوشیانس (یا سوشیانت )، 3000 سال پس از زردشت كه با ظهور او جهان پایان مى یابد.بقاى روح زردشتیان به جاودانگى روح عقیده دارند. آنان مى گویند روان پس ‍ از ترك جسم تا روز رستاخیز در عالم برزخ مى ماند. همچنین آنان به صراط، میزان اعمال، بهشت و دوزخ معتقدند. بهشت آیین زردشت چیزى مانند بهشت اسلام است، ولى به خاطر مقدس بودن آتش، دوزخ زردشتى جایى بسیار سرد و كثیف است كه انواع جانوران در آن، گناهكاران را آزار مى دهند.وضع كنونى زرتشتیانبیش از هزار سال است كه زردشتیان ایران به بمبئى هندوستان كوچیده اند و اكنون حدود صد و پنجاه هزار نفر از آنان در آن سامان زندگى می كنند و پارسى نامیده مى شوند. حدود پنجاه هزار نفر از ایشان نیز در یزد، كرمان و تهران سكونت دارند. (ر.ك: آشنایی با ادیان بزرگ ، حسین توفیقی)2. تحقیقی در آیات و روایات اهل بیت(ع)خداوند متعال در آیه 17 سوره حج می فرماید:« إنِ الَّذینَ آمَنُوا وَ الَّذینَ هادُوا وَ الصَّابِئینَ وَ النَّصارى‏ وَ الْمَجُوسَ وَ الَّذینَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّهَ یَفْصِلُ بَیْنَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ إِنَّ اللَّهَ عَلى‏ كُلِّ شَیْ‏ءٍ شَهید. ـــ مسلّماً كسانى كه ایمان آورده ‏اند، و یهود و صابئان‏ و نصارى و مجوس و مشركان ، خداوند در میان آنان روز قیامت داورى مى‏كند؛خداوند بر هر چیز گواه(و از همه چیز آگاه) است.» بسیاری از فقها و مفسّرین و از جمله علامه طباطبایی در المیزان از این آیه شریفه استفاده نموده اند كه مجوسیان اهل كتابند. در روایات معصومین (ع) نیز تصریح شده كه مجوسیان دارای پیامبر الهی و كتاب آسمانی بوده اند؛ ولی دینشان به اصالت خود باقی نمانده است.( ر.ك:إرشاد القلوب إلى الصواب ؛ج‏2 ،ص375 و الإحتجاج على أهل اللجاج ،ج‏2 ،ص346 ) امّا در مورد نام پیامبر و كتاب مجوسیان در روایات اهل بیت(ع) سخنی گفته نشده است. لكن در روایتی از امام صادق(ع) آمده است كه شخصی به نام زرتشت در میان مجوسیان ادّعای نبوّت نمود و عدّه ای را به دین خود درآورد ولی عدّه ای دیگر منكر او شده و وی را از شهر بیرون نمودند و درندگان بیابان او را خوردند. « ... قَالَ فَأَخْبِرْنِی عَنِ الْمَجُوسِ أَ فَبَعَثَ اللَّهُ إِلَیْهِمْ نَبِیّاً فَإِنِّی أَجِدُ لَهُمْ كُتُباً مُحْكَمَةً وَ مَوَاعِظَ بَلِیغَةً وَ أَمْثَالًا شَافِیَةً یُقِرُّونَ بِالثَّوَابِ وَ الْعِقَابِ وَ لَهُمْ شَرَائِعُ یَعْمَلُونَ بِهَا قَالَ ع مَا مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِیها نَذِیرٌ- وَ قَدْ بُعِثَ إِلَیْهِمْ نَبِیٌّ بِكِتَابٍ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ فَأَنْكَرُوهُ وَ جَحَدُوا كِتَابَهُ قَالَ وَ مَنْ هُوَ؟ فَإِنَّ النَّاسَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُ خَالِدُ بْنُ سِنَانٍ قَالَ ع إِنَّ خَالِداً كَانَ عَرَبِیّاً بَدَوِیّاً مَا كَانَ نَبِیّاً وَ إِنَّمَا ذَلِكَ شَیْ‏ءٌ یَقُولُهُ النَّاسُ قَالَ أَ فَزَرْدُشْتُ؟ قَالَ إِنَّ زَرْدُشْتَ أَتَاهُمْ بِزَمْزَمَةٍ وَ ادَّعَى النُّبُوَّةَ فَآمَنَ مِنْهُمْ قَوْمٌ وَ جَحَدَهُ قَوْمٌ فَأَخْرَجُوهُ فَأَكَلَتْهُ السِّبَاعُ فِی بَرِّیَّةٍ مِنَ الْأَرْض‏ . ... ــــــــــــ ... [سائل از امام صادق(ع)]پرسید: از مجوس بفرمایید كه آیا خداوند بر ایشان پیامبرى مبعوث فرمود؟ زیرا من در ایشان كتابى محكم و مواعظى رسا و مثالهایى شافى یافته‏ام، و نیز آنان به ثواب و عقاب معتقد و برخوردار از دستوراتى دینى بوده و همه آن را رعایت مى‏ كنند. امام(ع) فرمودند: هیچ امّتى نیست مگر اینكه در میانشان انذار دهنده ‏اى بوده است؛ در میان مجوس نیز پیامبرى با كتاب مبعوث شده ، ولى هر دو (آن پیامبر و كتابش) مورد انكار قوم واقع شدند. سائل پرسید: آن پیامبر چه كسی بود؟ زیرا مردم فكر مى ‏كنند او خالد بن سنان بوده. امام(ع) فرمودند: خالد، عربى بدوى بوده، نه پیامبر، این چیزى است كه مردم مى ‏گویند. سائل پرسید: آیا آن پیامبر زردشت بوده است؟ امام فرمودند: زردشت با زمزمه (كلامى نامفهوم) نزد ایشان آمد و ادّعاى نبوّت كرد، گروهى به او ایمان آورده ، و گروهى منكرش شدند و او را از شهر بیرون كردند و در همان جا خوراك درندگان صحرا شد. ... »( الإحتجاج على أهل اللجاج ،ج‏2 ،ص346)در این روایت گرچه به نبوّت یا عدم نبوّت زرتشت تصریح نشده است، ولی از ظاهر كلام چنین بر می آید كه پیامبر حقیقی مجوسیان زرتشت معروف نبوده است و زرتشت به دروغ دعوی نبوّت داشته است. شاهد این استنباط ، تعبیر «أَتَاهُمْ بِزَمْزَمَةٍ وَ ادَّعَى النُّبُوَّةَ » و« فَأَكَلَتْهُ السِّبَاعُ » است. چون اوّلاً نفرمود از جانب خدا ارسال شد بلكه فرمود پیش آنان آمد و ثانیاً فرمود: با زمزمه ای پیش آنان آمد ؛ و زمزمه در لغت صدای نهان غیر قابل فهم را گویند. در حالی كه انبیاء (ع) ، همواره با سخن بیّن و روشن مبعوث می شوند. ثالثاً فرمود: زرتشت را درندگان خوردند. در حالی كه طبق برخی روایات ، درندگان به اولیای (ع) آسیب نمی رسانند.ج ـ پاسخ چند شبهه ـ برخی گفته اند: آیین زرتشت نسبت به اسلام آیین بسیار آسانی است. پاسخ: این ادّعا كه دین زرتشت نسبت به دین اسلام دین راحتی است ، ادّعایی است كه با اندك تحقیقی بطلان آن آشكار می شود. كافی است اوستا با قرآن كریم مقایسه شود تا معلوم شود كه فهم كدامیك آسانتر است. با ملاحظه ترجمه اوستا و ترجمه قرآن به وضوح معلوم می شود كه سخنان اوستا بیشتر به معمّا و شعر و لُغز شباهت دارد تا كلام هدایت.ـ برخی گفته اند: در آیین زرتشت احكام وجود ندارد لذا پیروان این آیین راحتترند. پاسخ: این ادّعا كه دین زرتشت ، فاقد احكام است ادّعایی است غیر محققانه. اوّلاً به احتمال زیاد بسیاری از احكام اوستا در آن سه چهارم گم شده بوده كه هواهای نفسانی مردم میل به حفظ آنها نداشته است؛ لذا آن قسمتها را به باد فراموشی سپرده اند. ثانیاً هم اكنون نیز زرتشتیان دارای احكام فراوان و گاه بسیار سخت هستند. برای مثال زنان در حال عادت ماهانه باید دور از مردم و دور از آتش و آب ساكن شوند؛ در این مدّت غذای كم در ظروف كم ارزش به او می دهند. بعد از تمام شدن عادت ماهانه، او را دو بار با ادرار گاو در دو گودال شستشو می دهند و بار سوم نیز در گودال سومی با آب شستشو می شود. اگر تابستان باشد باید دویست مورچه را بكشد و اگر در زمستان باشد باید دویست حشره گزنده را از بین ببرد. اگر زنی بچّه مرده به دنیا آورد باید سه یا شش یا نه جام گمیز(ادرار گاو) بنوشد تا رحم او پاك شود.و ... همینطور زرتشتیان در ادوار گذشته مردگان را در دخمه ها می گذاشتند تا حیوانات درنده آنها را بخورند امّا حالا از روی ضرورت و ناچاری دفن می كنند. زرتشتیان احكام عجیب دیگری نیز دارند. برای مثال سگ را مقدّس می دانند. اگر كسی استخوان سخت به سگ بدهد یا آن را بترساند گرفتار مجازات پشوتنو (مرگ ارزان كه با تاوان بخشوده نمی شود) می شود. و اگر كسی سگ آبی را بكشد، باید امور زیر را به روان سگ آبی تقدیم كند: ده هزار شاخه تازه بریده شده، ده هزار بسته هیزم سخت، ده هزار هیزم نرم و خشك از چوبهای خوش بو، ده هزار شیر پاك و ... ده هزار مار، ده هزار سگ نما(گربه)، ده هزار سنگ پشت، ده هزار مور گودال كن، ده هزار كرم خاكی، ده هزار مگس را كشته و گودال ناپاك را پر كند و ... وضو و نماز و روزه نیز در دین زرتشت موجود است. در وضو دستها تا مچ و صورت تا بناگوش و بالاى پیشانى و نیز پاها تا قوزك را سه بار با آب تمیز شستشو می دهند. و در صورت عدم دسترسى به آب یا به خاطر زخم دست و صورت و یا علل دیگر سه بار دست را برروى خاك پاك می زنند و سپس به پشت دست و صورت می كشند كه آن را تیمم مى گویند. در كیش زرتشت، هنگام نماز خواندن تأكید شده است كه نماز باید به جهت و سمت نور باشد از قبیل آفتاب، ماه، چراغ و آتش. روزه نیز در اوستا آمده است ولی علمای زرتشت آن را به روزه باطنی تاویل نموده روزه نمی گیرند. البته برخی از روزها خوردن گوشت را جایز نمی دانند.ــ گفته شده: در آیین زرتشت یك آموزه ی خیلی متعالی وجود دارد كه در هیچ دینی نیست؛ كه عبارت باشد از توصیه به پندار نیك، گفتار نیك و كردار نیك. تمام خیرات در همین توصیه جمع شده اند. پاسخ: توصیه به پندار نیك، گفتار نیك و كردار نیك، با الفاظ گوناگون در اكثر ادیان و مكاتب آمده است و اختصاصی به دین زرتشت ندارد. در دین اسلام نیز مشابه آن به فراوانی وجود دارد. امّا اوّلاً این مقدار برای سعادت بشر كافی نیست. ثانیاً كدام پندار و گفتار و كردار، نیك است و كدام پندار و گفتار و كردار بد است؟ اكثر انسانها پندار و گفتار و كردار خود را نیك می دانند و پندار و گفتار و كردار دیگران را بد می دانند؛ این همه اختلافات نیز ناشی از همین امر است. لذا مصداق این سه امر را هم باید خدا معرّفی كند. پس اگر خدا فرموده شراب نخورید، غیبت نكنید، زنا نكنید و مثل زرتشتیان با خواهر و مادر و خاله و عمّه و ... ازدواج نكنید و ... معلوم می شود كه اینها مصداق كردار بد هستند. و در مقابل، ستایش خدا، اطاعت از انبیاء، پرداخت زكات (حقّ فقراء) و ... مصداق كردار نیك هستند. همینطور اگر خدا فرموده مثل زرتشتیان مبداء را دو تا ندانید، سوء ظنّ نكنید، بد دیگران را نخواهید و ... معلوم می شود كه اینها مصداق پندار بد هستند؛ و در مقابل، اعتقاد توحیدی داشتن، حسن ظنّ به مردم داشتن و خوبی دیگران را خواستن كه خدا به آنها امر نموده است، مصداق پندار نیك هستند. باز اگر خدا به قرائت قرآن و ذكر و دعا و امثال آنها امر كرده همه مصداق گفتار نیك اند و در مقابل، از دروغ و ناسزا گویی و نفاق و آواز لهوی منع نموده كه مصداق گفتار بد هستند. آیا ازدواج با محارم كردار نیك است كه زرتشتیان انجام می دهند؛ آیا آن كارها كه با زن، در حال عادت ماهانه یا هنگام به دنیا آوردن بچّه ی مرده، انجام می دهند كردار نیك است؟ آیا تقدیس سگ و آن گونه با كشنده ی سگ رفتار كردن مصداق كردار نیك است؟!! آیا این كه زرتشتیان خود را مزدا پرست و دیگران را دیوپرست می دانند و جان غیر زرتشتیان را بی ارزش می شمارند مصداق پندار نیك است؟! آیا عقیده به وجود دو مبداء (شرك) و عقیده به برتری الهی نژاد ایرانی نسبت به همه ی نژادها و برتری روحانیان زرتشتی و ارتش تاران بر كشاورزان و صنعتگران از مصادیق پندار نیك است؟! و... ؟ كدام مكتب فكری و مذهبی است كه عقیده و عمل خود را خوب نداند و دیگران را تخطئه نكند؟

زرتشتیان نیز صدها اعتقاد و عمل و گفتار خلاف عقل و منطق خود را تحت شعار پندار نیك و گفتار نیك و كردار نیك تبلیغ می كنند. لذا كسی كه می خواهد در مورد حقّانیّت دینی تحقیق كند باید از بنیادی ترین اعتقادات آن ( خداشناسی و نبوّت و كتاب آسمانی ) شروع نموده در صورت اثبات درستی آنها، به آموزه های اخلاقی و حقوقی و فردی و اجتماعی و امثال آنها بپردازد. ـ گفته اند: اسلام بر ایرانیان تحمیل شد و مسلمین زرتشتیان را به زور مسلمان نمودند. پاسخ: به این وطن دوستان بزرگوار می گوییم: بارك الله به شما كه اینگونه ما و خودتان را و اجدادمان را تحقیر و تحمیق می كنید. بندگان خدا ! قبل از آنكه به دودمان خودمان توهین كنید، سری به تاریخ بزنید و ببینید كی ایرانی ها به زور شمشیر ایمان آورده اند؟!! چرا چشم و گوش بسته آب در آسیاب دشمنان این ملّت فهمیده و فرهیخته می ریزید؟! چه فرقی است بین ما كه این گونه افسانه های اهانت بار را بر ضدّ خودمان ترویج می كنیم و آن دشمنان خارجی كه فیلم سیصد را در مورد ایران عزیز می سازند و ما را قومی وحشی معرّفی می كنند؟! این كه ایرانی است اجداد خود را گوسفند معرّفی می كند و آن كه خارجی است اجدادمان را گرگ تبلیغ می نماید. زمانی كه خلیفه ی دوم اهل سنّت ـ با آن اغراضی كه نمی خواهیم واردش شویم ـ به ایران حمله نمود، ایرانیان مشكلی با اسلام نداشتند؛ بلكه مشكلشان با فرماندهان و سربازان خلیفه ی دوم بود؛ كه به گواهی تواریخ خود اهل سنّت، چه جنایتها كه نكردند. لذا تا زمانی كه خلفای اهل سنّت بر سر كار بودند، ایران در تسخیر خلفا بود؛ ولی كمتر كسی مسلمان می شد. اسلام آوردن ایرانیان از زمانی آغاز گردید كه امیرمومنان (ع) خلافت برحقّ خود را به دست گرفت؛ و مزّه ی عدل اسلامی را به ایرانیان چشانید. از آن به بعد بود كه مردم ایران، شیفته ی اهل بیت رسول خدا شده و به اسلام علوی روی آوردند؛ و همواره نیز با خلفای اموی و عبّاسی سرناسازگاری داشتند. در حالی كه همواره به اهل بیت رسول خدا عشق می ورزیدند؛ تا آنجا كه از این خاندان كسی وارد ایران نمی شد مگر اینكه مورد تجلیل و اكرام قرار می گرفت؛ و كسی از این خاندان در ایران، رحلت نمی كرد، مگر اینكه مزارش، زیارتگاه ایرانیان می گشت. در مقابل این لطفی كه ایرانیان به اهل بیت رسول خدا داشتند، ائمه (ع) نیز ایرانیان را می ستودند؛ و آنها را قوم سلمان می نامیدند. خداوند متعال می فرماید: « یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا مَنْ یَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دینِهِ فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنینَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرینَ یُجاهِدُونَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَ لا یَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ یُؤْتیهِ مَنْ یَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلیم‏ ــــــ اى كسانى كه ایمان آورده‏ اید! هر كس از شما، از آیین خود بازگردد، (بداند) خداوند جمعیّتى را مى ‏آورد كه آنها را دوست دارد و آنان(نیز) او را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع، و در برابر كافران سرسخت و نیرومندند؛ آنها در راه خدا جهاد مى‏كنند، و از سرزنش هیچ ملامتگرى هراسى ندارند. این، فضل خداست كه به هر كس بخواهد مى‏دهد؛ و خدا وسعت دهنده و علیم است.» (المائدة:54) همچنین فرمود: « ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ فَمِنْكُمْ مَنْ یَبْخَلُ وَ مَنْ یَبْخَلْ فَإِنَّما یَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ وَ اللَّهُ الْغَنِیُّ وَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ وَ إِنْ تَتَوَلَّوْا یَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَیْرَكُمْ ثُمَّ لا یَكُونُوا أَمْثالَكُمْ ـــــ آرى، شما همان گروهى هستید كه براى انفاق در راه خدا دعوت مى‏شوید، بعضى از شما بخل مى‏ ورزند؛ و هر كس بخل ورزد، نسبت به خود بخل كرده است؛ و خداوند بى ‏نیاز است و شما همه نیازمندید؛ و هر گاه سرپیچى كنید ، خداوند گروه دیگرى را جاى شما مى ‏آورد پس آنها مانند شما نخواهند بود.»(محمد:38) در این دو آیه ی شریفه پیش بینی شده كه برخی از مومنان زمان رسول خدا (ص) از دین اسلام برخواهند گشت؛ و در آن زمان، خداوند متعال گروهی را به دین اسلام رهنمون خواهد شد؛ كه آنان حامی دین خدا خواهند بود. امّا سوال این است كه این گروه، كیانند؟ یكی از اصحاب امام صادق (ع) می گوید: از امام صادق (ع) سوال نمودم درباره ی این آیه كه « فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرِینَ »؛حضرت فرمودند: آنها موالی (آزاد شدگان) هستند.» (بحار الأنوار ، ج‏64، ص181) امام صادق (ع) فرمودند: « یَا ابْنَ قَیْسٍ وَ إِنْ تَتَوَلَّوْا یَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَیْرَكُمْ ثُمَّ لا یَكُونُوا أَمْثالَكُمْ عَنَى أَبْنَاءَ الْمَوَالِی الْمُعْتَقِینَ ـــ ای فرزند قیس! اگر به اسلام پشت كنید ، خداوند جای شما قوم دیگری را می آورد ؛كه آنان مثل شما نخواهند بود. مقصودم فرزندان موالی آزاد شده هستند. » (بحارالأنوار،ج64 ،ص174) موالی در زمان امام صادق (ع)، كسانی را می گفتند كه بعد از كشورگشایی خلفا ایمان آورده بودند؛ و عمده ی آنها ایرانیانند. لذا آن قومی كه خداوند متعال آنها را دوست دارد و آنها نیز خدا را دوست دارند و اهل مجاهده با كفّار و مهربان با مومنانند و هراسی از ملامتها ندارند؛ و خدا آنها را جای اعراب، حامی اسلام قرار داده است ، ایرانیانند. امام باقر (ع) نیز در تفسیر آیات فوق فرمودند: « إِنْ تَتَوَلَّوْا یَا مَعْشَرَ الْعَرَبِ یَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَیْرَكُمْ یَعْنِی الْمَوَالِیَ ــــ ای گروه عرب! اگر به اسلام پشت نمایید، خداوند جای شما قوم دیگری را می آورد؛ یعنی موالی را» (بحارالأنوار ،ج64 ،ص168) و امام صادق (ع) فرمودند: « قَدْ وَ اللَّهِ أَبْدَلَ بِهِمْ خَیْراً مِنْهُمُ الْمَوَالِی ـــ به خدا سوگند، یقیناً خداوند جای آنها (اعراب) بهتر از آنها را آورده است؛ كه موالی باشند » (بحار الأنوار ، ج‏64، ص168) باز امام صادق (ع) فرمودند:« نَحْنُ الْعَرَبُ وَ شِیعَتُنَا الْمَوَالِی وَ سَائِرُ النَّاسِ هَمَج‏ ــــ ما عربیم و شیعیان ما موالی هستند و باقی مردم، پشه صفتانند » (بحار الأنوار ، ج‏64،ص181) باز در روایت است كه چون آیات فوق نازل شدند:« أَنَّ نَاساً مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ ص قَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ هَؤُلَاءِ الَّذِینَ ذَكَرَ اللَّهُ فِی كِتَابِهِ وَ كَانَ سَلْمَانُ إِلَى جَنْبِ رَسُولِ اللَّهِ ص فَضَرَبَ یَدَهُ عَلَى فَخِذِ سَلْمَانَ فَقَالَ هَذَا وَ قَوْمُهُ وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ لَوْ كَانَ الْإِیمَانُ مَنُوطاً بِالثُّرَیَّا لَتَنَاوَلَهُ رِجَالٌ مِنْ فَارِسَ ـــــــ چند تن از اصحاب رسول اللَّه صلّى اللَّه علیه و آله گفتند: یا رسول اللَّه كیانند آنان كه خدا در كتابش یاد كرده؟ و در این هنگام، سلمان در پهلوى رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله بود. پس آن حضرت دست بر ران سلمان زده و فرمودند: وی است و قوم وی. سوگند به آنكه جانم به دست اوست ، اگر ایمان آویزان بر ثریّا ( خوشه ی ستاره ای پروین) باشد مردانى از فارس (ایران زمین) به آن دست می یابند. » (بحار الأنوار ، ج‏64، ص168) امام مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ (ع ) فرمودند: « إِنَّمَا شِیعَتُنَا الْمَعَادِنُ وَ الْأَشْرَافُ وَ أَهْلُ الْبُیُوتَاتِ وَ مَنْ مَوْلِدُهُ طَیِّبٌ قَالَ عَلِیُّ بْنُ جَعْفَرٍ فَسَأَلْتُهُ عَنْ تَفْسِیرِ ذَلِكَ فَقَالَ الْمَعَادِنُ مِنْ قُرَیْشٍ وَ الْأَشْرَافُ مِنَ الْعَرَبِ وَ أَهْلُ الْبُیُوتَاتِ مِنَ الْمَوَالِی وَ مَنْ مَوْلِدُهُ طَیِّبٌ مِنْ أَهْلِ السَّوَاد ــــــ جز این نیست كه شیعیان ما معادن و اشراف و اهل خانواده و اشخاص حلال زاده ‏اند، علىّ بن جعفر (برادر امام ) گوید: از معناى آن پرسیدم. امام فرمودند: «معادن» از قریش‏اند، و «اشراف» از عرب‏اند و «اهل بیوتات» از موالی اند، و حلال زادگان، از سواد می باشند.» ( معانی الأخبار ،ص158) منظور از قریش، آن اندك شیعیانند كه اهل بیت (ع) داشتند كه اكثرشان از خاندان رسول خدا بودند. اهل بیوتات كه موالی باشند، ایرانیانند. البته ایران به معنای عامّ آن كه شامل بسیاری از ممالك همسایه ی امروزی نیز می شود. اشراف نیز شرافتمندان عربند كه تعداد آنها نیز اندك بوده و اندك است. امّا اهل سواد، اهل عراقند كه ریشه ی عجمى دارند و پس از درست شدن كوفه با عربها آمیخته شدند. لذا نه عرب خالص باشند و نه عجم خالص؛ در نهایه گفته: عرب سبزه را سواد خوانند زیرا از دور سیاه نمایند و از این معنا است سواد عراق براى سبزه‏هاى اشجار و زراعتش. أَبِو یَحْیَى الْوَاسِطِیِّ گوید: « قَالَ رَجُلٌ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع إِنَّ النَّاسَ یَقُولُونَ مَنْ لَمْ یَكُنْ عَرَبِیّاً صَلْباً وَ مَوْلًى صَرِیحاً فَهُوَ سِفْلِیٌّ فَقَالَ وَ أَیُ‏ شَیْ‏ءٍ الْمَوْلَى الصَّرِیحُ فَقَالَ لَهُ الرَّجُلُ مَنْ مُلِكَ أَبَوَاهُ قَالَ وَ لِمَ قَالُوا هَذَا قَالَ لِقَوْلِ رَسُولِ اللَّهِ ص مَوْلَى الْقَوْمِ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ أَ مَا بَلَغَكَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص قَالَ أَنَا مَوْلَى مَنْ لَا مَوْلَى لَهُ أَنَا مَوْلَى كُلِّ مُسْلِمٍ عَرَبِیِّهَا وَ عَجَمِیِّهَا فَمَنْ وَالَى رَسُولَ اللَّهِ ص أَلَیْسَ یَكُونُ مِنْ نَفْسِ رَسُولِ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ أَیُّهُمَا أَشْرَفُ مَنْ كَانَ مِنْ نَفْسِ رَسُولِ اللَّهِ ص أَوْ مَنْ كَانَ مِنْ نَفْسِ أَعْرَابِیٍّ جِلْفٍ بَائِلٍ عَلَى عَقِبَیْهِ ثُمَّ قَالَ ع مَنْ دَخَلَ فِی الْإِسْلَامِ رَغْبَةً خَیْرٌ مِمَّنْ دَخَلَ رَهْبَةً وَ دَخَلَ الْمُنَافِقُونَ رَهْبَةً وَ الْمَوَالِی دَخَلُوا رَغْبَة ــــــ مردى به امام صادق علیه السّلام گفت: هر كه عربى اصل یا مولا و وابسته ی صریح نباشد سِفلى و زبون است. امام فرمود: وابسته ی صریح كدام است؟ آن مرد گفت: آنكه پدر و مادرش مملوك بودند و او آزاد شده. امام فرمودند: براى چه این را گویند؟ گفت: براى اینكه رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله فرموده: مولا و آزاد كرده مردمى از خود آنهایند. امام فرمودند: سبحان اللَّه آیا نرسیده به تو كه رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله فرمودند: منم مولاى هر كه مولا ندارد و منم مولاى هر مسلمان از عرب و عجم؟! پس آنكه مولا و وابسته ی رسول خدا است آیا از خود رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله نیست؟ آنگاه فرمودند: كدام شریفترند؟ آنكه از خود رسول خداست یا آنكه از خود یك عرب جِلفِ شاش كننده بر پاشنه‏ هاى خویش است؟ و آنگاه فرمودند: آنكه از روی رغبت مسلمان شده بهتر است یا آنكه از ترس مسلمان شده؟ منافقان (اعراب منافق كه بعد از رسول خدا از دین برگشتند) از ترس مسلمان شدند در حالی كه موالى از روی رغبت و به میل خود مسلمان گشتند.» (بحار الأنوار، ج‏64، ص169) خلاصه ی كلام آنكه: اوّلاً ایرانیان در زمان حمله ی خلیفه دوم اهل سنّت ایمان نیاوردند كه گفته شود: با زور شمشیر مسلمان شده اند. اهل ایران اسلام اهل بیت (ع) را شناخته و ایمان آوردند. و آنگاه كه اعراب تیشه به ریشه ی اسلام می زدند، همین ایرانیان بودند كه اسلام حقیقی را زنده نگه داشتند. و هنوز چند قرنی از اسلام ایرانیان نگذشته بود كه یك به یك دانشمندان بزرگی از میان آنها سر برآوردند. ثانیاً اكثر ایرانیان، همواره مخالف حكومتهای امویان و عبّاسیان و طرفدار اهل بیت بودند. ثالثاً مشیّت خدا بر این بود كه این قوم، صاحبان اصلی اسلام و مروّجین حقیقی آن شوند؛ و صد البته چنین نیز شد. رابعاً قبل از آنكه ایران توسّط خلفای اهل سنّت، تسخیر شود، رسول خدا خود خبر داده بود كه ایرانیان صاحبان و حافظان اسلام خواهند شد. پس چه خلیفه ی دوم ایران را فتح می كرد و چه نمی كرد، این اتّفاق می افتاد. كما اینكه ایرانیان ساكن یمن، در زمان خود رسول خدا (ص) به حجاز آمده و اسلام را شناخته و ایمان آوردند؛ لذا ملاحظه می فرمایید كه در یمن نیز نسلی از شیعه زندگی می كنند. ـ برخی گفته اند: آیین زرتشت، آیین مهر و آیین انسان دوستی است و بخصوص احترام زیادی به جان انسانها و زنها قائل است و ابداً حكم اعدام ندارند. پاسخ: لابد احكام زیر نیز شاهد بر این ادّعا هستند؟!!! 1ـ زنان در حال عادت ماهانه ـ كه زرتشتیان آن را دشتان گویند ـ باید دور از مردم و دور از آتش و آب ساكن شوند. (وندیداد ،فرگرد شانزدهم ، بند 24 و 25 ) در این مدّت غذای كم در ظروف كم ارزش به او می دهند. (وندیداد ،فرگرد شانزدهم ، بند 1 تا 5 ) بعد از تمام شدن عادت ماهانه، او را دوبار با ادرار گاو در دو گودال شستشو می دهند و بار سوم نیز در گودال سومی با آب شستشو می شود. (وندیداد ،فرگرد شانزدهم ، بند6) اگر تابستان باشد باید دویست مورچه را بكشد و اگر در زمستان باشد باید دویست حشره ی گزنده را از بین ببرد. (وندیداد ،فرگرد شانزدهم ، بند 12 ) 2ـ اگر زنی بچّه ی مرده به دنیا آورد باید به دور از مردم و آب و آتش، اسكان داده شود و سه یا شش یا نه جام گمیز(ادرار گاو) بنوشد تا رحم او پاك شود. بعد از آن می تواند شیر گرم گاو بنوشد؛ ولی حقّ نوشیدن آب ندارد. تا سه شب چنین است؛ و بعد از آن تن و جامه ی خود را با گمیز (ادرار گاو) آمیخته با خاكستر و آب ، در كنار 9 گودال می شوید؛ و 9 شب باید چنین كند. بعد از آن تن و جامه ی خود را با ادرار گاو و آب می شوید تا پاك گردد. 3ـ همینطور زرتشتیان در ادوار گذشته، مردگان را در دخمه ها می گذاشتند تا حیوانات درنده آنها را بخورند؛ امّا حالا از روی ضرورت و ناچاری دفن می كنند. 4ـ زرتشتیان سگ را مقدّس می دانند. اگر كسی استخوان سخت به سگ بدهد یا آن را بترساند، گرفتار مجازات پشتونو می گردد؛‌ و پشتونو یعنی مرگ ارزان كه با تاوان بخشوده نمی شود. (وندیداد ،فرگرد پانزدهم ، بند 1 ) و اگر كسی سگ آبی را بكشد، باید امور زیر را به روان سگ آبی تقدیم كند: ده هزار شاخه ی تازه بریده شده، ده هزار بسته هیزم سخت، ده هزار هیزم نرم و خشك از چوبهای خوش بو، ده هزار شیر پاك و ... ده هزار مار، ده هزار سگ نما(گربه)، ده هزار سنگ پشت، ده هزار قورباغه ی خشكی زی، ده هزار مور دانه كش، ده هزار مور گودال كن، ده هزار كرم خاكی، ده هزار مگس را كشته و ده هزار گودال ناپاك را پر كند و ... (وندیداد ،فرگرد پانزدهم ، بند 1تا 18 ) همچنین مجازات كسی كه پیكر مرده ی سگی را بر زمین اندازد، دو هزار ضربه ی شلّاق است. (وندیداد ،فرگرد ششم ، بند24 و 25 ) اگر انسان منصفی به این احكام دشوار نظری بیفكند، به وضوح می فهمد كه چرا ایرانیان صدر اسلام، به این راحتی دین تحریف شده ی زرتشت را رها ساخته و به اسلام روی آوردند. فقط كافی است تصوّر بفرمایید كه خوردن ادرار گاو چه حالی به انسان می دهد؛ یا پیدا نمودن و كشتن ده هزار لاك پشت یا قورباغه یا مار و ... تا چه اندازه دشوار می باشد. حال بگذریم كه این كارها چه صدمات جبران ناپذیری به طبیعت می زند. یا تصوّر بفرمایید كه كشته شدن یك انسان به جرم كشتن یك سگ، تا چه اندازه وحشتناك است!! یا در بیابان رها نمودن یك زن در حال خونریزی ماهانه یا یك زن كه بچّه ی مرده به دنیا آورده، چه اندازه بی رحمانه است؟ و ای كاش فقط همین بود؛ افزون بر اینها، آن بیچاره دهها تكلیف فیل افكن را هم باید به جای آورد. برخی مروّجین دین زرتشت، اساساً اعتقادی به خدا ندارند؛ بلكه می خواهند، از این راه به ستیزه با اسلام برخیزند. اینها صرفاً مهره ها و سربازان مواجب بگیر استكبارند. امّا برخی جوانان بی اطّلاع كه گول این تبلیغها را خورده و اینگونه سنگ دین زرتشت را بر سینه می زنند، خدا شاهد است كه حتّی یك بار هم به تعلیمات این آیین تحریف شده سر نزده اند. تعلیمات عملی این آیین، چنان منحطّ و خرد ستیز است، كه حتّی خود علمای دین زرتشت نیز آن را برای پیروان آیین زرتشت آشكار نمی كنند. چون اگر همین چند هزار زرتشتی موجود نیز از حقیقت آیینشان مطّلع شوند، به راحتی دست از آن می شویند. در آیین زرتشتی، خود زرتشتیان به چهار طبقه ی آژون (روحانیان)، ارتش تاران، كشاورزان و صنعتگران تقسیم می شوند. این چهار طبقه، ارثی اند؛ لذا هیچ كس نمی تواند از طبقه ی خود فراتر رود. در این چهار طبقه، تنها گروه اوّل حقّ باسواد شدن دارند؛ و قدرت و مكنت نیز در اختیار گروه اوّل و دوم است. دو گروه دیگر نیز باید برده وار برای دو گروه مافوق كار كنند. این همان چهار طبقه ای است كه ساسانیان بر اساس تعالیم روحانیون زرتشتی تعریف نموده بودند؛ و البته امروز زرتشتیان برای حفظ آبرو این گونه تعلیمات را انكار می كنند. و همین تفكّر بود كه در كنار دهها عامل دیگر، دست به دست هم داد تا مردم ایران ، نه با زور بلكه با میل و رغبت، دین زرتشت را رها و به اسلام بگروند. خود زرتشت، باور به خدای نادینی داشته، امّا زرتشتی گری بازمانده از زمان ساسانیان، خدایی دارند دارای شكل و ریش و عصا و تاج. امروزه نیز تصویر چنین خدایی به عنوان آرم ملّی بر روی تابلوهای برخی مؤسسات زرتشتی به كار می رود. در این آیین، آتش، دختر خدا شمرده می شود. گاو و بخصوص گاو نر، مقدّس دانسته می شود. از نظر اینان، اوّل انسانی كه خلق شد گیومرد یا كیومرث نام داشت و همراه او اوّل موجودی كه خلق شد، گاو بود؛ كه همراه كیومرث به شهادت رسید. لذا ادرار آن از آب نیز پاك كننده تر است. اوستا پیشگویی نموده كه در هر هزار سال یك منجی خواهد آمد و جهان را پر از عدل و داد خواهد نمود. هزار سال بعد از زرتشت، هوشیدر می آید. سال دوهزارم، هوشیدرماه ظهور می كند؛ و در سال سه هزارم، سوشیانس یا سوشیانت می آید و باظهور او جهان پایان می پذیرد. درباره ی منجی سوم نمی توان سخنی گفت. چون هنوز حدود پانصد سال مانده تا موعد او فرار رسد. امّا زرتشتیان بفرمایند كه آن دو منجی كه باید می آمدند، چرا نیامدند و اگر آمدند چه كسانی هستد؟ اگر به تاریخ ایران نظر شود، بعد از زرتشت، تنها یك نفر آمده كه توانسته است با تعالیم خود، ایرانیان را متحوّل سازد؛ و آن رسول خدا (ص) بوده است. در وندیداد،فرگرد چهاردهم، بند هشت به بعد آمده است: فرد گناهكار باید تمام اسباب و لوازم مورد نیاز یك موبد روحانی، كلّیّه ی لوازم یك مرد جنگی و كلّیّه ی لوازم یك كشاورز و چوپان را به عنوان كفّاره به روحانیون آیین زرتشت بپردازد. و افزون بر اینها باید یك نهر آب و یك زمین حاصلخیز بزرگ و یك خانه ی اربابی با طویله، دارای 9 پرچین و 9 حصار و 9 گونه علوفه نیز به آنها كفّاره دهد. خانه ای كه می دهد، باید دارای دوازده راهرو در قسمت بالا و 9 راهرو در قسمت وسط و شش راهرو در قسمت پایین باشد. افزون بر اینها باید دختر باكره، جوان و سالم خود را با جهیزیّه و زیورآلات به ازدواج مردان اشو ( موبدان) در آورد. البته این دختر، باید خواهر پانزده ساله ی خود را نیز همراه گوشواره برای مردان اشو بیاورد. همچنین این مرد وظیفه دارد، هفت رأس رمه به موبدان تقدیم دارد؛ هفت عدد سگ پرورش دهد؛ هفت پل بنا كند؛ 9 عدد باغ خراب را آباد سازد؛ 9 رأس سگ را باید درمان كند؛ 9 مرد نیكوكار را با گوشت و نان و شراب سیر نماید. حال زرتشتیان بازهم بفرمایند كه ایرانیان با زور شمشیر مسلمان شدند. بندگان خدا ! كدام انسانی حاضر است با چنین دینی سر كند و دست از آن نكشد؟!! فقط تصوّر بفرمایید كه این همه كفّاره كه گفته شد، چه ثروت هنگفتی می شود؟!! در اسلام، حتّی برای قتل عمد نیز چنین دیه ای وجود ندارد؛ حال آنكه اینها برای قتل یك سگ، انسان را اعدام می كنند و دیه هم نمی پذیرند؛ و در برابر گناهان معمولی چنین كفّاره ی هنگفتی می گیرند ؛ آن هم برای موبدان كه قشر مرفّه جامعه ی زرتشتی هستند ؛ نه مثل كفّاره ی سبك اسلامی كه برای فقراست.در خاتمه ، از باب خِتامه مِسك، مطالب را با ذكر مناظره ای از امام رضا (ع) با هربذ (بزرگ زرتشتیان) مزیّن می نماییم.امام رضا (ع) به دعوت مامون با بزرگان ادیان به مناظره پرداخت تا اینكه نوبت به علمای زرتشت رسید؛ « آنگاه حضرت رضا (ع)، هربذ بزرگ (عالم بزرگ زردشتیان) را خطاب قرار داده و فرمودند: دلیل تو به پیامبرى زردشت چیست؟ هربذ گفت: او چیزهایى آورده كه قبل از او كسى‏ نیاورده است. البتّه ما، خود او را ندیده ‏ایم ولى اخبارى از گذشتگان ما در دست است كه او چیزهایى را كه دیگران حلال نكرده‏ اند بر ما حلال كرد. لذا از او پیروى می كنیم. حضرت رضا(ع) فرمودند: مگر نه این است كه به خاطر اخبارى كه به شما رسیده، از او پیروى مى‏ كنید؟ هریذ گفت: بله همین طور است. حضرت رضا (ع)فرمودند: سایر امّت‏هاى گذشته نیز چنین‏ اند، اخبارى مبنى بر دین پیامبران، مثل موسى، عیسى و محمّد ـ صلوات اللَّه علیهم ـ به دستشان رسیده است. حال عذر شما در عدم ایمان به آنان و ایمان به غیر آنان بدین امور چیست؟ هربذ خشكش زد!! » (عیون أخبار الرضا، ترجمه غفارى و مستفید، ج‏1، ص: 339) برهانی كه امام در این مناظره آورده اند بسیار دندان شكن است. زرتشتیان می گویندما به زرتشت ایمان داریم چون نبوّت او از راه اخبار گذشتگان به ما رسیده است. و ما می گوییم خبر نبوّت رسول اكرم (ص) هزاران برابر خبر نبوّت زرتشت می باشد. نیز یقین ما به اینكه رسول خدا (ص) دارای اعجاز بوده، هزاران برابر قویتر از صاحب اعجاز بودن زرتشت می باشد. وجود خود زرتشت از نظر تاریخ دانان در هاله ای از ابهام قرار دارد كجا رسد سایر ویژگی های او. موجودیّت زرتشت چنان مبهم است كه كسی به قطع نمی داند وی چه موقع متولّد شده و زادگاهش كجا بوده و چه موقع از دنیا رفته است. لذا آنچه در این باب وجود دارد، صرفاً نظراتی است به شدّت پریشان و ناهماهنگ. پس زرتشتی به همان دلیل كه آیین زرتشت را پذیرفته به همان دلیل باید اسلام را نیز پذیرا باشدالف- سخن كلّی درباره ی ادیان موجوددر این كه انسان نسبت به حیوانات موجودی است ویژه با راه تكاملی خاصّ شكّی نیست. حیوانات پاسخ نیازهای ذاتی خود را به صورت غریزه در درون خود دارا هستند لذا نیازی به هدایت بیرونی ندارند. امّا انسان، تنها بخشی از پاسخ به نیازهای ذاتی خود را به صورت درونی داراست كه عمدتاً نیازهای اوّلیّه هستند. این پاسخهای درونی ابتدایی ولی بنیادی را در بُعد مادّی، غریزه و در بُعد معنوی و فوق مادّی، فطرت می نامند. امّا این مقدار آگاهی درونی كافی برای تمام نیازهای مادّی و معنوی انسان نیست. از اینرو انسان دائماً در پی آن است كه پاسخ بسیاری از نیازهای خود را از بیرون ذات خود به دست آورد. ضرورت وجود دین و هدایت الهی و نیاز انسان به چنین هدایتی از برون ذاتش نیز دقیقاً از همین امر ناشی می شود. یعنی انسان در می یابد كه با قوای موجود خود، مثل غریزه، فطرت، خیال و عقل قادر به پاسخ دادن به برخی از نیازهای مادّی و معنوی خود نیست؛ لذا عقل حكم می كند كه خداوند متعال باید پاسخ این نیازها را با ارسال وحی در اختیار انسان قرار دهد. چرا كه خدا حكیم است و محال است حكیم نیازی بی پاسخ در وجود موجودات قرار دهد. چون لازمه چنین امری انجام فعل عبث است كه از ساحت حكیم به دور می باشد. بنا بر این، دین چیزی نیست جز پاسخ برخی از نیازهای مادّی و معنوی انسان كه پاسخ آنها به طور طبیعی در وجود انسان نیست. بر این اساس، تا استناد دینی به خدا اثبات نشده تبعیّت از آن، عقلاً جایز نخواهد بود . از اینرو انبیاء(ع) برای اثبات اینكه دینشان از سوی خداست معجزه می آوردند تا ثابت كنند كه با خدا در ارتباطند و متّصل به قدرت خدا هستند كه بدون رقیب است؛ به عبارت دیگر معجزه، امضای خدا بر پای دین حقّ و نبی صادق است؛ امضایی كه هیچكس قادر به جعل آن نیست. پس ما انسانها دین می خواهیم چون قادر نیستیم پاسخ تمام نیازهای خود را از قوای موجود خود استخراج كنیم؛ بنا بر این، نمی دانیم پاسخ نیازهای ما چه چیزهایی هستند؛ و می دانیم كه تنها خدا می داند كه این پاسخها چیستند. پس ما نمی توانیم برای خدا تكلیف تعیین كنیم كه چه احكامی بفرستد یا نفرستد؛ بلكه چون به حكم عقل، حكمت او برای ما ثابت است، یقین داریم كه هر چه او حكم كند یقیناً تأمین كننده ی سعادت حقیقی ماست. پس وظیفه ما انسانها این نیست كه از راه شكل احكام و دستورات دین، درباره درستی یا نادرستی آن قضاوت كنیم؛ بلكه وظیفه ما این است كه ابتدا درستی دین را اثبات كنیم بعد به احكام آن عمل كنیم. خیلی ها در طول تاریخ به نام خدا حرفها زده و بسیاری از احكام خدا را تبدیل نموده اند، كه خیلی از این سخنان جعلی یا تحریف شده ممكن است خوشایند و باب میل نفس ما باشد، امّا آیا به صرف مورد پسند بودن می توان آنها را از جانب خدا و ضامن سعادت بشر دانست؟ حتّی ممكن است برخی از این حرفها فی حدّ نفسه درست باشند ولی تمام حقیقت و تمام فرمول سعادت نباشند؛ بلكه امكان دارد بخشی از نقشه ی راه سعادت باشند. و روشن است كه انسان با یك نقشه ناقص به هیچ جا نمی رسد. حال باید پرسید كه: در میان ادیان موجود، كدامیك قادر به اثبات حقّانیّت خود هستند. یعنی كدام دین قادر است با اسناد و شواهد قطعی، استناد خود به خدا را اثبات كند. آیا دین زرتشت یا یهود یا مسیحیّت قادر است اثبات كند كه اوّلاً زرتشت و موسی و عیسی وجود خارجی داشته اند؟ ثانیاً به فرض وجود داشتن، آیا قادر است اثبات كند كه وی پیامبر بوده است؟ ثالثاً به فرض پیامبر بودن، قادر است اثبات نماید كه كتاب فعلی آنها عیناً همان كتاب آسمانی خود آنهاست؟ رابعاً به فرض اثبات این مطلب آیا قادر است اثبات كند كه این كتاب كلّ آن كتاب است و نه قسمتی از آن؟ چون نقشه ی ناقص به درد نمی خورد. خامساً آیا این ادیان قادرند اثبات كنند كه بعد از پیامبران آنها پیامبری نیامده و دین آنها را نسخ ننموده است؟ برای اینكه ما این ادیان را به عنوان فرمول سعادت و پاسخ تمام نیازهای بشر امروز بدانیم باید تمام این سوالات ـ كه ملاك و معیار درستی یك دین هستند ـ جواب مثبت داشته باشند. در حالی كه حتّی یكی از این سوالات هم توسّط پیروان این ادیان قابل اثبات نیستند، كجا رسد همه ی آنها. بودیسم كه اساساً خودش ادّعای الهی بودن ندارد؛ و بودا را هم پیامبر نمی دانند. وجود زرتشت و موسی و عیسی هم از نظر تاریخی به شدّت مورد تردید دانشمندان تاریخ می باشد؛ و جز ادّعای خود زرتشتیان و یهودیان و مسیحیان هیچ سند تاریخی انكار ناپذیر وجود ندارد كه وجود تاریخی آنها را اثبات كند. نبوّت آنها نیز برای خود آن پیروان، با هیچ دلیل عقلی و نقلی یا معجزه قابل اثبات نیست. استناد كتاب اوستا به زرتشت و تورات به موسی نیز از حیث تاریخی مخدوش است. انجیل را هم كه خود مسیحیان كتاب عیسی نمی دانند. خود زرتشتیان معترفند كه اوستا سالها سینه به سینه منتقل می شده است و صدها سال بعد از زرتشت مكتوب شده است. بنا بر این، خدا می داند در این مدّت كه اوستا مكتوب نبوده چه بر سر این مطالب آمده است. خود زرتشتیان و پژوهشگران معتقدند كه اوستا در اصل بسیار بزرگ بوده و بر روی دوازده هزار پوست گاو نوشته شده بوده است. اوستای كنونی هشتاد و سه هزار كلمه است؛ امّا احتمالاً اصل آن سیصد و چهل و پنج هزار و هفتصد كلمه بوده است؛ یعنی چهار برابر اوستای كنونی. بنا بر این بر فرض اینكه این كتاب، كتاب آسمانی باشد حجّیّت نخواهد داشت؛ چون نقشه ای ناقص است كه نمی توان به آن عمل نمود. چه بسا در بخش حذف شده مطالبی بوده كه تفسیر كننده یا تخصیص و تقیید كننده مطالب موجود بوده است. پس با حذف آنها مطالب موجود نیز فاقد اعتبار می شوند. تورات نیز بعد از موسی (ع) حدود پانصد سال گم شد و بعد از آن كسی ادّعا نمود كه آن را پیدا كرده است. حال از كجا باید دانست كه این تورات فعلی همان تورات موسی(ع) است. همچنین هیچكدام این ادیان قادر نیستند ثابت كنند كه بعد از پیامبر آنها پیامبری نیامده است. چون هیچكدامشان در متن دینشان نیست كه دین آنها دین خاتم است. پس این ادیان موجود، در عصر حاضر تنها توده ای از ادّعاهای غیر قابل اثباتند؛ لذا عقلاً كسی نمی تواند تابع آنها باشد؛ و اگر تابع آنها شد ، نزد خدا حجّتی نخواهد داشت. پس جز اسلام هیچ دینی وجود ندارد كه بتواند از عهده اثبات پنج سوال فوق برآید. حال بگذریم كه پاره ای از آموزه های بنیادی این ادیان نیز خلاف براهین عقلی می باشند. تنها اسلام است كه وجود تاریخی پیامبرش یقینی است؛ و معجزات او را تاریخ قطعی نقل كرده است و افزون بر آنها معجزه ی او همچنان باقی است و با صدای رسا مبارز می طلبد. قرآن كریم هزار و چهار صد سال است كه مبارز می جوید ولی تا به امروز كسی یارای هماوردی با آن را نداشته است.« وَ إِنْ كُنْتُمْ فی‏ رَیْبٍ مِمَّا نَزَّلْنا عَلى‏ عَبْدِنا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا شُهَداءَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقینَ . ــــ و اگر در باره آنچه بر بنده خود نازل كرده‏ایم شك و تردید دارید،( دست كم) یك سوره همانند آن بیاورید؛ و گواهان خود را ــ غیر خدا ــ براى این كار، فرا خوانید اگر راست مى‏گویید.» (البقرة:23)ب- مقاله ای در باب آیین زرتشت1. نظر محققین امور ادیانقبل از ظهور زردشت، یعنى پیش از پادشاهى مادها، بومیان غیر آریایى ایران دینى داشتند كه آیین مغان نامیده مى شد. كلمه مغ (مگوش ) در زبان قدیم ایران به معناى خادم بوده است. به نظر مى رسد مغان سكنه بومى ایران بوده اند و مانند دراویدیان هندوستان، پس از ورود آریاییان سرزمین خود را تسلیم آنان كرده اند. واژه المجوس كه در زبان عربى به زردشتیان اطلاق مى شود، از همین كلمه مگوش گرفته شده است. هنگامى كه چند قرن بر ورود آریاییان به ایران گذشت این قوم اندك اندك به شهر نشینى روى آوردند و این مساله در جهان بینى ایشان تاثیر گذاشت. در آن روزگار شخصی بر خاست و آریاییان را به آیین تازه اى دعوت كرد و آیین مغان را برانداخت. این شخص كه خود را فرستاده خداى خوبى و روشنایى معرفى مى كرد، زردشت نام داشت. وى مدعى بود آیین خود را از آهورمزدا دریافت كرده تا جهان را از تیرگیها پاك كند و آن را به سوى نیكى و روشنایى رهنمون شود. بنا بر این كلمه مجوس در اصل اسم دین زرتشتیان نبوده است بلكه آیین مجوس قبل از آیین زرتشت وجود داشته است؛ لكن از آن جهت كه پیروان آیین مجوس به زرتشت گرودیند و عملاً آیین مجوس در آیین زرتشت منحلّ شد، در میان اعراب و در روایات اهل بیت(ع) نیز از آیین زرتشت با نام آیین مجوس یاد شده است. البته این آیین بعد از زرتشت نیز دچار تحوّلات زیادی شده است. برخی محققین گفته اند: واژه زرتشت قبل از ظهور آیین زرتشت به عدّه ای از پیامبران اطاق می شده است؛ لكن بعد از ظهور زرتشت معروف، این اسم برای او عَلَم شده است. امروزه زردشتیان به نامهایى چون گبر، مجوسى و پارسى خوانده مى شوند. كلمه «گبر» در زبان سریانى به معناى كافر بوده كه از جانب دیگران به آنان اطلاق گردیده.آیین زردشت حدود یك قرن قبل از میلاد تحول یافت و آن صورت تحول یافته را آیین مزدَیسنى مى نامند. مزدیسنا در لغت به معناى ستایش مزداست. سرگذشت زردشت:دانشمندان در مورد وجود تاریخى زرتشت شك دارند، اما بیشتر آنان وجود وى را نفى نمى كنند. زردشت ، زرتشت، زرادشت، زراتشت، زردهشت و كلماتى از این قبیل از واژه «زرثوشتر»(Zarathushtra) در گاتها (بخشى از كتاب آسمانى زردشت ) مى آید كه طبق نظریه صحیحتر معادل زرد اشتر یعنى دارنده شتر زرد است. نام پدرش پوروشسب یعنى دارنده اسب پیر، نام مادرش دغدو یعنى دوشنده گاو ماده و نام خاندان وى سپیتمه یعنى سپید نژاد بود. طبرى مورخ مشهور اسلامی و پیروان او ، اصل زردشت را از فلسطین مى دانند و مى گویند وى از آنجا به ایران آمده است، اما قول صحیح و معروف آن است كه وى ایرانى و اهل آذربایجان بوده است و محل برانگیختگى او را كوهى نزدیك دریاچه ارومیه مى دانند. درباره زمان زردشت نیز اختلاف است و زمان وى حتى به 6000 سال قبل از میلاد نیز برده شده است. امّا بر اساس نظریه مشهور، وى در سال 660 قبل از میلاد به دنیا آمد و در 630 قبل از میلاد (در سن 30 سالگى ) دعوی نبوّت نمود.گفته شده كه وى در سال 583 ق .م . در سنن 77 سالگى در آتشكده اى در بلخ (افغانستان ) توسط لشكر قومى مهاجم كشته شد است. بعثت زردشت به نبوّت در شاهنامه فردوسى آمده است، اما این جریان در قسمت افسانه اى شاهنامه مذكور است، نه در قسمت تاریخی آن.تعالیم زردشت در آیین زردشت سه اصل عملى گفتار نیك، پندار نیك، كردار نیك وجود دارد كه مانند آن را در ادیان مختلف مى یابیم. احترام به آتش به عنوان یكى از مظاهر خداى روشنایى و افروخته نگه داشتن آن و انجام مراسمى خاص در اطراف آن در معابدى به نام آتشكده مشخصترین ویژگى این آیین است. همچنین آبادانى، كشاورزى دامدارى و شهرنشینى مورد ستایش قرار گرفته است. احترام به حیوانات، مخصوصا سگ و گاو، همچنین خوش رفتارى با مردم نیز جایگاهى ویژه دارد. برخى از آداب و رسوم سرزمین ایران از قبیل مراسم چهارشنبه سورى و سوگند خوردن به روشنایى چراغ و چیزهاى دیگر با تعالیم زردشتى ارتباط دارد. همچنین برخى زندیقان قرون نخست اسلام گرایشهاى زردشتى داشتند.اوستاكتاب آسمانى زردشتیان اوستا نام دارد كه به معناى اساس و بنیان و متن است. این كتاب به خط و زبان اوستایى نوشته شده است كه به ایران باستان تعلق دارد و با زبان پهلوى و سانسكریت همریشه است. به عقیده بسیارى از محققان، خط اوستایى در دوره ساسانیان پدید آمد و اوستا كه قبلا در سینه ها بود، به آن خط كتابت شد و به قولى این كار پس از ظهور اسلام صورت گرفته است. زردشتیان و پژوهشگران بر این مساله اتفاق دارند كه اوستا در اصل بسیار بزرگتر بوده است كه به عقیده برخى روى 12000 پوست گاو نوشته بود. اوستاى كنونى داراى 83000 كلمه است و احتمالا اصل آن داراى 345700 كلمه (یعنى چهار برابر) بوده است .

اوستاى اصلى به 21 نسك (كتاب یا بخش ) تقسیم مى شد و اوستاى كنونى نیز 21 نسك است.اوستا 5 بخش دارد: 1. یسنا (یعنى جشن و پرستش )؛ قسمتى از این بخش گاتها نامیده مى شود (به معناى سرود). این بخش كه مشتمل بر ادعیه و معارف دینى و معروفترین قسمت اوستاست، به خود زردشت نسبت داده مى شود، در حالى كه سایر قسمتهاى اوستا را به پیشوایان دین زردشت نسبت مى دهند؛ 2. ویسپرد (یعنى همه سروران ) مشتمل بر نیایش ؛ 3.وندیداد (یعنى قانون ضد دیو) درباره حلال و حرام و نجس و پاك ؛ 4. یشتها (یعنى نیایش سرود و تسبیح )؛ 5. خرده اوستا (یعنى اوستاى كوچك ) درباره اعیاد و مراسم مذهبى و تعیین سرودهاى آنها زردشتیان ، علاوه بر اوستا، تفسیرى به نام زنداوستا و كتب مقدس دیگرى به زبان پهلوى دارند. داستان خلقت و دو گانه پرستى كسى نمى داند گرایش زردشتیان به خدایان دو گانه (خداى نیكى و خداى بدى یا خداى روشنایى و خداى تاریكى ) در چه عصرى آغاز شده است . در قسمت گاتها (از یسناى اوستا) كه به خود زردشت نسبت داده مى شود، اهریمن در برابر خرد مقدس صف آرایى مى كند و نه در برابر آهورمزدا كه خداى واحد و فوق پروردگاران روشنایى و تاریكى است. همچنین گروهى از زردشتیان به نام زروانیان در عصر ساسانى پدید آمدند كه معتقد به خداى یكتا به نام زروان بودند و او را از خداى روشنایى و تاریكى برتر مى شمردند. این فرقه پیروان بسیارى در ایران آن روز داشته است . در آیین زردشت ، آهور مزدا 6 دستیار دارد كه به منزله فرشتگان ادیان ابراهیمى هستند. آن دستیاران را امشاسپندان یعنى جاویدان مقدس ‍ مى نامند. آنها رهبرى دارند به نام سپنتامئنیو یعنى خرد مقدس و نامهاى خودشان از این قرار است: 1. وهومن (Vohuman)؛ 2. اشه وهیشته (vahishta-Asha)؛ 3. خشتره وائیریه (vairya-Xshathra)؛ 4. سپنته ارمئیتى (armaiti-Spenta)؛ 5. هئورتات (Haurvartat)؛ 6. امرتات (Ameretat). پس از آنها یزتها قرار دارند كه 30 عدد از آنها معروفند. اینها تشكیلات خرد مقدس هستند. در مقابل ، اهریمن هم تشكیلاتى دارد. طبق آیین زردشت دوره كهن كنونى جهان 12000 سال است. خداى نیكى مدت 3000 سال بر جهان حكمرانى مى كرد و در این مدت خداى بدى در تاریكى به سر مى برد. پس از این مدت خداى بدى از تاریكى بیرون آمد و با خداى نیكى روبرو شد. خداى نیكى به وى 9000سال مهلت داد كه با او مقابله كند. وى اطمینان داشت كه سرانجام خود او به پیروزى خواهد رسید. در این زمان هر دو به آفریدن نیك و بد آغاز كردند و بدین گونه با یكدیگر به مبارزه برخاستند. پس از 3000 سال زردشت آفریده شد و از این زمان به بعد توازن قوا به نفع خداى نیكى گرایید و به سیر صعودى خود ادامه داد.آخر الزماندر هزاره گرایى زردشتى (Millennialism Zoroastrean)انتظار ظهور سه منجى از نسل زردشت مطرح است.

این منجیان یكى پس از دیگرى جهان را پر از عدل و داد خواهند كرد. 1. هوشیدر، 1000 سال پیش از زردشت ؛ 2. هوشیدرماه ، 2000 سال پس از زردشت ؛ 3. سوشیانس (یا سوشیانت )، 3000 سال پس از زردشت كه با ظهور او جهان پایان مى یابد.بقاى روح زردشتیان به جاودانگى روح عقیده دارند. آنان مى گویند روان پس ‍ از ترك جسم تا روز رستاخیز در عالم برزخ مى ماند. همچنین آنان به صراط، میزان اعمال، بهشت و دوزخ معتقدند. بهشت آیین زردشت چیزى مانند بهشت اسلام است، ولى به خاطر مقدس بودن آتش، دوزخ زردشتى جایى بسیار سرد و كثیف است كه انواع جانوران در آن، گناهكاران را آزار مى دهند.وضع كنونى زرتشتیانبیش از هزار سال است كه زردشتیان ایران به بمبئى هندوستان كوچیده اند و اكنون حدود صد و پنجاه هزار نفر از آنان در آن سامان زندگى می كنند و پارسى نامیده مى شوند. حدود پنجاه هزار نفر از ایشان نیز در یزد، كرمان و تهران سكونت دارند. (ر.ك: آشنایی با ادیان بزرگ ، حسین توفیقی)2. تحقیقی در آیات و روایات اهل بیت(ع)خداوند متعال در آیه 17 سوره حج می فرماید:« إنِ الَّذینَ آمَنُوا وَ الَّذینَ هادُوا وَ الصَّابِئینَ وَ النَّصارى‏ وَ الْمَجُوسَ وَ الَّذینَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّهَ یَفْصِلُ بَیْنَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ إِنَّ اللَّهَ عَلى‏ كُلِّ شَیْ‏ءٍ شَهید. ـــ مسلّماً كسانى كه ایمان آورده ‏اند، و یهود و صابئان‏ و نصارى و مجوس و مشركان ، خداوند در میان آنان روز قیامت داورى مى‏كند؛خداوند بر هر چیز گواه(و از همه چیز آگاه) است.» بسیاری از فقها و مفسّرین و از جمله علامه طباطبایی در المیزان از این آیه شریفه استفاده نموده اند كه مجوسیان اهل كتابند. در روایات معصومین (ع) نیز تصریح شده كه مجوسیان دارای پیامبر الهی و كتاب آسمانی بوده اند؛ ولی دینشان به اصالت خود باقی نمانده است.( ر.ك:إرشاد القلوب إلى الصواب ؛ج‏2 ،ص375 و الإحتجاج على أهل اللجاج ،ج‏2 ،ص346 ) امّا در مورد نام پیامبر و كتاب مجوسیان در روایات اهل بیت(ع) سخنی گفته نشده است. لكن در روایتی از امام صادق(ع) آمده است كه شخصی به نام زرتشت در میان مجوسیان ادّعای نبوّت نمود و عدّه ای را به دین خود درآورد ولی عدّه ای دیگر منكر او شده و وی را از شهر بیرون نمودند و درندگان بیابان او را خوردند. « ... قَالَ فَأَخْبِرْنِی عَنِ الْمَجُوسِ أَ فَبَعَثَ اللَّهُ إِلَیْهِمْ نَبِیّاً فَإِنِّی أَجِدُ لَهُمْ كُتُباً مُحْكَمَةً وَ مَوَاعِظَ بَلِیغَةً وَ أَمْثَالًا شَافِیَةً یُقِرُّونَ بِالثَّوَابِ وَ الْعِقَابِ وَ لَهُمْ شَرَائِعُ یَعْمَلُونَ بِهَا قَالَ ع مَا مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِیها نَذِیرٌ- وَ قَدْ بُعِثَ إِلَیْهِمْ نَبِیٌّ بِكِتَابٍ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ فَأَنْكَرُوهُ وَ جَحَدُوا كِتَابَهُ قَالَ وَ مَنْ هُوَ؟ فَإِنَّ النَّاسَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُ خَالِدُ بْنُ سِنَانٍ قَالَ ع إِنَّ خَالِداً كَانَ عَرَبِیّاً بَدَوِیّاً مَا كَانَ نَبِیّاً وَ إِنَّمَا ذَلِكَ شَیْ‏ءٌ یَقُولُهُ النَّاسُ قَالَ أَ فَزَرْدُشْتُ؟ قَالَ إِنَّ زَرْدُشْتَ أَتَاهُمْ بِزَمْزَمَةٍ وَ ادَّعَى النُّبُوَّةَ فَآمَنَ مِنْهُمْ قَوْمٌ وَ جَحَدَهُ قَوْمٌ فَأَخْرَجُوهُ فَأَكَلَتْهُ السِّبَاعُ فِی بَرِّیَّةٍ مِنَ الْأَرْض‏ . ... ــــــــــــ ... [سائل از امام صادق(ع)]پرسید: از مجوس بفرمایید كه آیا خداوند بر ایشان پیامبرى مبعوث فرمود؟ زیرا من در ایشان كتابى محكم و مواعظى رسا و مثالهایى شافى یافته‏ام، و نیز آنان به ثواب و عقاب معتقد و برخوردار از دستوراتى دینى بوده و همه آن را رعایت مى‏ كنند. امام(ع) فرمودند: هیچ امّتى نیست مگر اینكه در میانشان انذار دهنده ‏اى بوده است؛ در میان مجوس نیز پیامبرى با كتاب مبعوث شده ، ولى هر دو (آن پیامبر و كتابش) مورد انكار قوم واقع شدند. سائل پرسید: آن پیامبر چه كسی بود؟ زیرا مردم فكر مى ‏كنند او خالد بن سنان بوده. امام(ع) فرمودند: خالد، عربى بدوى بوده، نه پیامبر، این چیزى است كه مردم مى ‏گویند. سائل پرسید: آیا آن پیامبر زردشت بوده است؟ امام فرمودند: زردشت با زمزمه (كلامى نامفهوم) نزد ایشان آمد و ادّعاى نبوّت كرد، گروهى به او ایمان آورده ، و گروهى منكرش شدند و او را از شهر بیرون كردند و در همان جا خوراك درندگان صحرا شد. ... »( الإحتجاج على أهل اللجاج ،ج‏2 )در این روایت گرچه به نبوّت یا عدم نبوّت زرتشت تصریح نشده است، ولی از ظاهر كلام چنین بر می آید كه پیامبر حقیقی مجوسیان زرتشت معروف نبوده است و زرتشت به دروغ دعوی نبوّت داشته است. شاهد این استنباط ، تعبیر «أَتَاهُمْ بِزَمْزَمَةٍ وَ ادَّعَى النُّبُوَّةَ » و« فَأَكَلَتْهُ السِّبَاعُ » است. چون اوّلاً نفرمود از جانب خدا ارسال شد بلكه فرمود پیش آنان آمد و ثانیاً فرمود: با زمزمه ای پیش آنان آمد ؛ و زمزمه در لغت صدای نهان غیر قابل فهم را گویند. در حالی كه انبیاء (ع) ، همواره با سخن بیّن و روشن مبعوث می شوند. ثالثاً فرمود: زرتشت را درندگان خوردند. در حالی كه طبق برخی روایات ، درندگان به اولیای (ع) آسیب نمی رسانند.ج ـ پاسخ چند شبهه ـ برخی گفته اند: آیین زرتشت نسبت به اسلام آیین بسیار آسانی است. پاسخ: این ادّعا كه دین زرتشت نسبت به دین اسلام دین راحتی است ، ادّعایی است كه با اندك تحقیقی بطلان آن آشكار می شود. كافی است اوستا با قرآن كریم مقایسه شود تا معلوم شود كه فهم كدامیك آسانتر است. با ملاحظه ترجمه اوستا و ترجمه قرآن به وضوح معلوم می شود كه سخنان اوستا بیشتر به معمّا و شعر و لُغز شباهت دارد تا كلام هدایت.ـ برخی گفته اند: در آیین زرتشت احكام وجود ندارد لذا پیروان این آیین راحتترند. پاسخ: این ادّعا كه دین زرتشت ، فاقد احكام است ادّعایی است غیر محققانه. اوّلاً به احتمال زیاد بسیاری از احكام اوستا در آن سه چهارم گم شده بوده كه هواهای نفسانی مردم میل به حفظ آنها نداشته است؛ لذا آن قسمتها را به باد فراموشی سپرده اند. ثانیاً هم اكنون نیز زرتشتیان دارای احكام فراوان و گاه بسیار سخت هستند. برای مثال زنان در حال عادت ماهانه باید دور از مردم و دور از آتش و آب ساكن شوند؛ در این مدّت غذای كم در ظروف كم ارزش به او می دهند. بعد از تمام شدن عادت ماهانه، او را دو بار با ادرار گاو در دو گودال شستشو می دهند و بار سوم نیز در گودال سومی با آب شستشو می شود. اگر تابستان باشد باید دویست مورچه را بكشد و اگر در زمستان باشد باید دویست حشره گزنده را از بین ببرد. اگر زنی بچّه مرده به دنیا آورد باید سه یا شش یا نه جام گمیز(ادرار گاو) بنوشد تا رحم او پاك شود.و ... همینطور زرتشتیان در ادوار گذشته مردگان را در دخمه ها می گذاشتند تا حیوانات درنده آنها را بخورند امّا حالا از روی ضرورت و ناچاری دفن می كنند. زرتشتیان احكام عجیب دیگری نیز دارند. برای مثال سگ را مقدّس می دانند. اگر كسی استخوان سخت به سگ بدهد یا آن را بترساند گرفتار مجازات پشوتنو (مرگ ارزان كه با تاوان بخشوده نمی شود) می شود. و اگر كسی سگ آبی را بكشد، باید امور زیر را به روان سگ آبی تقدیم كند: ده هزار شاخه تازه بریده شده، ده هزار بسته هیزم سخت، ده هزار هیزم نرم و خشك از چوبهای خوش بو، ده هزار شیر پاك و ... ده هزار مار، ده هزار سگ نما(گربه)، ده هزار سنگ پشت، ده هزار مور گودال كن، ده هزار كرم خاكی، ده هزار مگس را كشته و گودال ناپاك را پر كند و ... وضو و نماز و روزه نیز در دین زرتشت موجود است. در وضو دستها تا مچ و صورت تا بناگوش و بالاى پیشانى و نیز پاها تا قوزك را سه بار با آب تمیز شستشو می دهند. و در صورت عدم دسترسى به آب یا به خاطر زخم دست و صورت و یا علل دیگر سه بار دست را برروى خاك پاك می زنند و سپس به پشت دست و صورت می كشند كه آن را تیمم مى گویند. در كیش زرتشت، هنگام نماز خواندن تأكید شده است كه نماز باید به جهت و سمت نور باشد از قبیل آفتاب، ماه، چراغ و آتش. روزه نیز در اوستا آمده است ولی علمای زرتشت آن را به روزه باطنی تاویل نموده روزه نمی گیرند. البته برخی از روزها خوردن گوشت را جایز نمی دانند.ــ گفته شده: در آیین زرتشت یك آموزه ی خیلی متعالی وجود دارد كه در هیچ دینی نیست؛ كه عبارت باشد از توصیه به پندار نیك، گفتار نیك و كردار نیك. تمام خیرات در همین توصیه جمع شده اند. پاسخ: توصیه به پندار نیك، گفتار نیك و كردار نیك، با الفاظ گوناگون در اكثر ادیان و مكاتب آمده است و اختصاصی به دین زرتشت ندارد. در دین اسلام نیز مشابه آن به فراوانی وجود دارد. امّا اوّلاً این مقدار برای سعادت بشر كافی نیست. ثانیاً كدام پندار و گفتار و كردار، نیك است و كدام پندار و گفتار و كردار بد است؟ اكثر انسانها پندار و گفتار و كردار خود را نیك می دانند و پندار و گفتار و كردار دیگران را بد می دانند؛ این همه اختلافات نیز ناشی از همین امر است. لذا مصداق این سه امر را هم باید خدا معرّفی كند. پس اگر خدا فرموده شراب نخورید، غیبت نكنید، زنا نكنید و مثل زرتشتیان با خواهر و مادر و خاله و عمّه و ... ازدواج نكنید و ... معلوم می شود كه اینها مصداق كردار بد هستند. و در مقابل، ستایش خدا، اطاعت از انبیاء، پرداخت زكات (حقّ فقراء) و ... مصداق كردار نیك هستند. همینطور اگر خدا فرموده مثل زرتشتیان مبداء را دو تا ندانید، سوء ظنّ نكنید، بد دیگران را نخواهید و ... معلوم می شود كه اینها مصداق پندار بد هستند؛ و در مقابل، اعتقاد توحیدی داشتن، حسن ظنّ به مردم داشتن و خوبی دیگران را خواستن كه خدا به آنها امر نموده است، مصداق پندار نیك هستند. باز اگر خدا به قرائت قرآن و ذكر و دعا و امثال آنها امر كرده همه مصداق گفتار نیك اند و در مقابل، از دروغ و ناسزا گویی و نفاق و آواز لهوی منع نموده كه مصداق گفتار بد هستند. آیا ازدواج با محارم كردار نیك است كه زرتشتیان انجام می دهند؛ آیا آن كارها كه با زن، در حال عادت ماهانه یا هنگام به دنیا آوردن بچّه ی مرده، انجام می دهند كردار نیك است؟ آیا تقدیس سگ و آن گونه با كشنده ی سگ رفتار كردن مصداق كردار نیك است؟!! آیا این كه زرتشتیان خود را مزدا پرست و دیگران را دیوپرست می دانند و جان غیر زرتشتیان را بی ارزش می شمارند مصداق پندار نیك است؟!

آیا عقیده به وجود دو مبداء (شرك) و عقیده به برتری الهی نژاد ایرانی نسبت به همه ی نژادها و برتری روحانیان زرتشتی و ارتش تاران بر كشاورزان و صنعتگران از مصادیق پندار نیك است؟! و... ؟كدام مكتب فكری و مذهبی است كه عقیده و عمل خود را خوب نداند و دیگران را تخطئه نكند؟ زرتشتیان نیز صدها اعتقاد و عمل و گفتار خلاف عقل و منطق خود را تحت شعار پندار نیك و گفتار نیك و كردار نیك تبلیغ می كنند. لذا كسی كه می خواهد در مورد حقّانیّت دینی تحقیق كند باید از بنیادی ترین اعتقادات آن ( خداشناسی و نبوّت و كتاب آسمانی ) شروع نموده در صورت اثبات درستی آنها، به آموزه های اخلاقی و حقوقی و فردی و اجتماعی و امثال آنها بپردازد. ـ گفته اند: اسلام بر ایرانیان تحمیل شد و مسلمین زرتشتیان را به زور مسلمان نمودند. پاسخ: به این وطن دوستان بزرگوار می گوییم: بارك الله به شما كه اینگونه ما و خودتان را و اجدادمان را تحقیر و تحمیق می كنید. بندگان خدا ! قبل از آنكه به دودمان خودمان توهین كنید، سری به تاریخ بزنید و ببینید كی ایرانی ها به زور شمشیر ایمان آورده اند؟!! چرا چشم و گوش بسته آب در آسیاب دشمنان این ملّت فهمیده و فرهیخته می ریزید؟! چه فرقی است بین ما كه این گونه افسانه های اهانت بار را بر ضدّ خودمان ترویج می كنیم و آن دشمنان خارجی كه فیلم سیصد را در مورد ایران عزیز می سازند و ما را قومی وحشی معرّفی می كنند؟! این كه ایرانی است اجداد خود را گوسفند معرّفی می كند و آن كه خارجی است اجدادمان را گرگ تبلیغ می نماید. زمانی كه خلیفه ی دوم اهل سنّت ـ با آن اغراضی كه نمی خواهیم واردش شویم ـ به ایران حمله نمود، ایرانیان مشكلی با اسلام نداشتند؛ بلكه مشكلشان با فرماندهان و سربازان خلیفه ی دوم بود؛ كه به گواهی تواریخ خود اهل سنّت، چه جنایتها كه نكردند. لذا تا زمانی كه خلفای اهل سنّت بر سر كار بودند، ایران در تسخیر خلفا بود؛ ولی كمتر كسی مسلمان می شد. اسلام آوردن ایرانیان از زمانی آغاز گردید كه امیرمومنان (ع) خلافت برحقّ خود را به دست گرفت؛ و مزّه ی عدل اسلامی را به ایرانیان چشانید. از آن به بعد بود كه مردم ایران، شیفته ی اهل بیت رسول خدا شده و به اسلام علوی روی آوردند؛ و همواره نیز با خلفای اموی و عبّاسی سرناسازگاری داشتند. در حالی كه همواره به اهل بیت رسول خدا عشق می ورزیدند؛ تا آنجا كه از این خاندان كسی وارد ایران نمی شد مگر اینكه مورد تجلیل و اكرام قرار می گرفت؛ و كسی از این خاندان در ایران، رحلت نمی كرد، مگر اینكه مزارش، زیارتگاه ایرانیان می گشت. در مقابل این لطفی كه ایرانیان به اهل بیت رسول خدا داشتند، ائمه (ع) نیز ایرانیان را می ستودند؛ و آنها را قوم سلمان می نامیدند. خداوند متعال می فرماید: « یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا مَنْ یَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دینِهِ فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنینَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرینَ یُجاهِدُونَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَ لا یَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ یُؤْتیهِ مَنْ یَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلیم‏ ــــــ اى كسانى كه ایمان آورده‏ اید! هر كس از شما، از آیین خود بازگردد، (بداند) خداوند جمعیّتى را مى ‏آورد كه آنها را دوست دارد و آنان(نیز) او را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع، و در برابر كافران سرسخت و نیرومندند؛ آنها در راه خدا جهاد مى‏كنند، و از سرزنش هیچ ملامتگرى هراسى ندارند. این، فضل خداست كه به هر كس بخواهد مى‏دهد؛ و خدا وسعت دهنده و علیم است.» (المائدة:54) همچنین فرمود: « ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ فَمِنْكُمْ مَنْ یَبْخَلُ وَ مَنْ یَبْخَلْ فَإِنَّما یَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ وَ اللَّهُ الْغَنِیُّ وَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ وَ إِنْ تَتَوَلَّوْا یَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَیْرَكُمْ ثُمَّ لا یَكُونُوا أَمْثالَكُمْ ـــــ آرى، شما همان گروهى هستید كه براى انفاق در راه خدا دعوت مى‏شوید، بعضى از شما بخل مى‏ ورزند؛ و هر كس بخل ورزد، نسبت به خود بخل كرده است؛ و خداوند بى ‏نیاز است و شما همه نیازمندید؛ و هر گاه سرپیچى كنید ، خداوند گروه دیگرى را جاى شما مى ‏آورد پس آنها مانند شما نخواهند بود.»(محمد:38) در این دو آیه ی شریفه پیش بینی شده كه برخی از مومنان زمان رسول خدا (ص) از دین اسلام برخواهند گشت؛ و در آن زمان، خداوند متعال گروهی را به دین اسلام رهنمون خواهد شد؛ كه آنان حامی دین خدا خواهند بود. امّا سوال این است كه این گروه، كیانند؟ یكی از اصحاب امام صادق (ع) می گوید: از امام صادق (ع) سوال نمودم درباره ی این آیه كه « فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرِینَ »؛حضرت فرمودند: آنها موالی (آزاد شدگان) هستند.» (بحار الأنوار ، ج‏64، ) امام صادق (ع) فرمودند: « یَا ابْنَ قَیْسٍ وَ إِنْ تَتَوَلَّوْا یَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَیْرَكُمْ ثُمَّ لا یَكُونُوا أَمْثالَكُمْ عَنَى أَبْنَاءَ الْمَوَالِی الْمُعْتَقِینَ ـــ ای فرزند قیس! اگر به اسلام پشت كنید ، خداوند جای شما قوم دیگری را می آورد ؛كه آنان مثل شما نخواهند بود. مقصودم فرزندان موالی آزاد شده هستند. » (بحارالأنوار،ج64 ) موالی در زمان امام صادق (ع)، كسانی را می گفتند كه بعد از كشورگشایی خلفا ایمان آورده بودند؛ و عمده ی آنها ایرانیانند. لذا آن قومی كه خداوند متعال آنها را دوست دارد و آنها نیز خدا را دوست دارند و اهل مجاهده با كفّار و مهربان با مومنانند و هراسی از ملامتها ندارند؛ و خدا آنها را جای اعراب، حامی اسلام قرار داده است ، ایرانیانند. امام باقر (ع) نیز در تفسیر آیات فوق فرمودند: « إِنْ تَتَوَلَّوْا یَا مَعْشَرَ الْعَرَبِ یَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَیْرَكُمْ یَعْنِی الْمَوَالِیَ ــــ ای گروه عرب! اگر به اسلام پشت نمایید، خداوند جای شما قوم دیگری را می آورد؛ یعنی موالی را» (بحارالأنوار ،ج64 ،) و امام صادق (ع) فرمودند: « قَدْ وَ اللَّهِ أَبْدَلَ بِهِمْ خَیْراً مِنْهُمُ الْمَوَالِی ـــ به خدا سوگند، یقیناً خداوند جای آنها (اعراب) بهتر از آنها را آورده است؛ كه موالی باشند » (بحار الأنوار ، ج‏64، ص168) باز امام صادق (ع) فرمودند:« نَحْنُ الْعَرَبُ وَ شِیعَتُنَا الْمَوَالِی وَ سَائِرُ النَّاسِ هَمَج‏ ــــ ما عربیم و شیعیان ما موالی هستند و باقی مردم، پشه صفتانند » (بحار الأنوار ، ج‏64،ص181) باز در روایت است كه چون آیات فوق نازل شدند:« أَنَّ نَاساً مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ ص قَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ هَؤُلَاءِ الَّذِینَ ذَكَرَ اللَّهُ فِی كِتَابِهِ وَ كَانَ سَلْمَانُ إِلَى جَنْبِ رَسُولِ اللَّهِ ص فَضَرَبَ یَدَهُ عَلَى فَخِذِ سَلْمَانَ فَقَالَ هَذَا وَ قَوْمُهُ وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ لَوْ كَانَ الْإِیمَانُ مَنُوطاً بِالثُّرَیَّا لَتَنَاوَلَهُ رِجَالٌ مِنْ فَارِسَ ـــــــ چند تن از اصحاب رسول اللَّه صلّى اللَّه علیه و آله گفتند: یا رسول اللَّه كیانند آنان كه خدا در كتابش یاد كرده؟ و در این هنگام، سلمان در پهلوى رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله بود. پس آن حضرت دست بر ران سلمان زده و فرمودند: وی است و قوم وی. سوگند به آنكه جانم به دست اوست ، اگر ایمان آویزان بر ثریّا ( خوشه ی ستاره ای پروین) باشد مردانى از فارس (ایران زمین) به آن دست می یابند. » (بحار الأنوار ، ج‏64، ) امام مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ (ع ) فرمودند: « إِنَّمَا شِیعَتُنَا الْمَعَادِنُ وَ الْأَشْرَافُ وَ أَهْلُ الْبُیُوتَاتِ وَ مَنْ مَوْلِدُهُ طَیِّبٌ قَالَ عَلِیُّ بْنُ جَعْفَرٍ فَسَأَلْتُهُ عَنْ تَفْسِیرِ ذَلِكَ فَقَالَ الْمَعَادِنُ مِنْ قُرَیْشٍ وَ الْأَشْرَافُ مِنَ الْعَرَبِ وَ أَهْلُ الْبُیُوتَاتِ مِنَ الْمَوَالِی وَ مَنْ مَوْلِدُهُ طَیِّبٌ مِنْ أَهْلِ السَّوَاد ــــــ جز این نیست كه شیعیان ما معادن و اشراف و اهل خانواده و اشخاص حلال زاده ‏اند، علىّ بن جعفر (برادر امام ) گوید: از معناى آن پرسیدم. امام فرمودند: «معادن» از قریش‏اند، و «اشراف» از عرب‏اند و «اهل بیوتات» از موالی اند، و حلال زادگان، از سواد می باشند.» ( معانی الأخبار ،ص158) منظور از قریش، آن اندك شیعیانند كه اهل بیت (ع) داشتند كه اكثرشان از خاندان رسول خدا بودند. اهل بیوتات كه موالی باشند، ایرانیانند. البته ایران به معنای عامّ آن كه شامل بسیاری از ممالك همسایه ی امروزی نیز می شود. اشراف نیز شرافتمندان عربند كه تعداد آنها نیز اندك بوده و اندك است. امّا اهل سواد، اهل عراقند كه ریشه ی عجمى دارند و پس از درست شدن كوفه با عربها آمیخته شدند. لذا نه عرب خالص باشند و نه عجم خالص؛ در نهایه گفته: عرب سبزه را سواد خوانند زیرا از دور سیاه نمایند و از این معنا است سواد عراق براى سبزه‏هاى اشجار و زراعتش. أَبِو یَحْیَى الْوَاسِطِیِّ گوید: « قَالَ رَجُلٌ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع إِنَّ النَّاسَ یَقُولُونَ مَنْ لَمْ یَكُنْ عَرَبِیّاً صَلْباً وَ مَوْلًى صَرِیحاً فَهُوَ سِفْلِیٌّ فَقَالَ وَ أَیُ‏ شَیْ‏ءٍ الْمَوْلَى الصَّرِیحُ فَقَالَ لَهُ الرَّجُلُ مَنْ مُلِكَ أَبَوَاهُ قَالَ وَ لِمَ قَالُوا هَذَا قَالَ لِقَوْلِ رَسُولِ اللَّهِ ص مَوْلَى الْقَوْمِ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ أَ مَا بَلَغَكَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص قَالَ أَنَا مَوْلَى مَنْ لَا مَوْلَى لَهُ أَنَا مَوْلَى كُلِّ مُسْلِمٍ عَرَبِیِّهَا وَ عَجَمِیِّهَا فَمَنْ وَالَى رَسُولَ اللَّهِ ص أَلَیْسَ یَكُونُ مِنْ نَفْسِ رَسُولِ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ أَیُّهُمَا أَشْرَفُ مَنْ كَانَ مِنْ نَفْسِ رَسُولِ اللَّهِ ص أَوْ مَنْ كَانَ مِنْ نَفْسِ أَعْرَابِیٍّ جِلْفٍ بَائِلٍ عَلَى عَقِبَیْهِ ثُمَّ قَالَ ع مَنْ دَخَلَ فِی الْإِسْلَامِ رَغْبَةً خَیْرٌ مِمَّنْ دَخَلَ رَهْبَةً وَ دَخَلَ الْمُنَافِقُونَ رَهْبَةً وَ الْمَوَالِی دَخَلُوا رَغْبَة ــــــ مردى به امام صادق علیه السّلام گفت: هر كه عربى اصل یا مولا و وابسته ی صریح نباشد سِفلى و زبون است. امام فرمود: وابسته ی صریح كدام است؟ آن مرد گفت: آنكه پدر و مادرش مملوك بودند و او آزاد شده. امام فرمودند: براى چه این را گویند؟ گفت: براى اینكه رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله فرموده: مولا و آزاد كرده مردمى از خود آنهایند. امام فرمودند: سبحان اللَّه آیا نرسیده به تو كه رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله فرمودند: منم مولاى هر كه مولا ندارد و منم مولاى هر مسلمان از عرب و عجم؟! پس آنكه مولا و وابسته ی رسول خدا است آیا از خود رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله نیست؟ آنگاه فرمودند: كدام شریفترند؟ آنكه از خود رسول خداست یا آنكه از خود یك عرب جِلفِ شاش كننده بر پاشنه‏ هاى خویش است؟ و آنگاه فرمودند: آنكه از روی رغبت مسلمان شده بهتر است یا آنكه از ترس مسلمان شده؟ منافقان (اعراب منافق كه بعد از رسول خدا از دین برگشتند) از ترس مسلمان شدند در حالی كه موالى از روی رغبت و به میل خود مسلمان گشتند.» (بحار الأنوار، ج‏64، ص169) خلاصه ی كلام آنكه: اوّلاً ایرانیان در زمان حمله ی خلیفه دوم اهل سنّت ایمان نیاوردند كه گفته شود: با زور شمشیر مسلمان شده اند. اهل ایران اسلام اهل بیت (ع) را شناخته و ایمان آوردند. و آنگاه كه اعراب تیشه به ریشه ی اسلام می زدند، همین ایرانیان بودند كه اسلام حقیقی را زنده نگه داشتند. و هنوز چند قرنی از اسلام ایرانیان نگذشته بود كه یك به یك دانشمندان بزرگی از میان آنها سر برآوردند. ثانیاً اكثر ایرانیان، همواره مخالف حكومتهای امویان و عبّاسیان و طرفدار اهل بیت بودند. ثالثاً مشیّت خدا بر این بود كه این قوم، صاحبان اصلی اسلام و مروّجین حقیقی آن شوند؛ و صد البته چنین نیز شد. رابعاً قبل از آنكه ایران توسّط خلفای اهل سنّت، تسخیر شود، رسول خدا خود خبر داده بود كه ایرانیان صاحبان و حافظان اسلام خواهند شد. پس چه خلیفه ی دوم ایران را فتح می كرد و چه نمی كرد، این اتّفاق می افتاد. كما اینكه ایرانیان ساكن یمن، در زمان خود رسول خدا (ص) به حجاز آمده و اسلام را شناخته و ایمان آوردند؛ لذا ملاحظه می فرمایید كه در یمن نیز نسلی از شیعه زندگی می كنند. ـ برخی گفته اند: آیین زرتشت، آیین مهر و آیین انسان دوستی است و بخصوص احترام زیادی به جان انسانها و زنها قائل است و ابداً حكم اعدام ندارند. پاسخ: لابد احكام زیر نیز شاهد بر این ادّعا هستند؟!!! 1ـ زنان در حال عادت ماهانه ـ كه زرتشتیان آن را دشتان گویند ـ باید دور از مردم و دور از آتش و آب ساكن شوند. (وندیداد ،فرگرد شانزدهم ، بند 24 و 25 ) در این مدّت غذای كم در ظروف كم ارزش به او می دهند. (وندیداد ،فرگرد شانزدهم ، بند 1 تا 5 ) بعد از تمام شدن عادت ماهانه، او را دوبار با ادرار گاو در دو گودال شستشو می دهند و بار سوم نیز در گودال سومی با آب شستشو می شود. (وندیداد ،فرگرد شانزدهم ، بند6) اگر تابستان باشد باید دویست مورچه را بكشد و اگر در زمستان باشد باید دویست حشره ی گزنده را از بین ببرد. (وندیداد ،فرگرد شانزدهم ، بند 12 ) 2ـ اگر زنی بچّه ی مرده به دنیا آورد باید به دور از مردم و آب و آتش، اسكان داده شود و سه یا شش یا نه جام گمیز(ادرار گاو) بنوشد تا رحم او پاك شود. بعد از آن می تواند شیر گرم گاو بنوشد؛ ولی حقّ نوشیدن آب ندارد. تا سه شب چنین است؛ و بعد از آن تن و جامه ی خود را با گمیز (ادرار گاو) آمیخته با خاكستر و آب ، در كنار 9 گودال می شوید؛ و 9 شب باید چنین كند. بعد از آن تن و جامه ی خود را با ادرار گاو و آب می شوید تا پاك گردد. 3ـ همینطور زرتشتیان در ادوار گذشته، مردگان را در دخمه ها می گذاشتند تا حیوانات درنده آنها را بخورند؛ امّا حالا از روی ضرورت و ناچاری دفن می كنند. 4ـ زرتشتیان سگ را مقدّس می دانند. اگر كسی استخوان سخت به سگ بدهد یا آن را بترساند، گرفتار مجازات پشتونو می گردد؛‌ و پشتونو یعنی مرگ ارزان كه با تاوان بخشوده نمی شود. (وندیداد ،فرگرد پانزدهم ، بند 1 ) و اگر كسی سگ آبی را بكشد، باید امور زیر را به روان سگ آبی تقدیم كند: ده هزار شاخه ی تازه بریده شده، ده هزار بسته هیزم سخت، ده هزار هیزم نرم و خشك از چوبهای خوش بو، ده هزار شیر پاك و ... ده هزار مار، ده هزار سگ نما(گربه)، ده هزار سنگ پشت، ده هزار قورباغه ی خشكی زی، ده هزار مور دانه كش، ده هزار مور گودال كن، ده هزار كرم خاكی، ده هزار مگس را كشته و ده هزار گودال ناپاك را پر كند و ... (وندیداد ،فرگرد پانزدهم ، بند 1تا 18 ) همچنین مجازات كسی كه پیكر مرده ی سگی را بر زمین اندازد، دو هزار ضربه ی شلّاق است. (وندیداد ،فرگرد ششم ،  ) اگر انسان منصفی به این احكام دشوار نظری بیفكند، به وضوح می فهمد كه چرا ایرانیان صدر اسلام، به این راحتی دین تحریف شده ی زرتشت را رها ساخته و به اسلام روی آوردند. فقط كافی است تصوّر بفرمایید كه خوردن ادرار گاو چه حالی به انسان می دهد؛ یا پیدا نمودن و كشتن ده هزار لاك پشت یا قورباغه یا مار و ... تا چه اندازه دشوار می باشد. حال بگذریم كه این كارها چه صدمات جبران ناپذیری به طبیعت می زند. یا تصوّر بفرمایید كه كشته شدن یك انسان به جرم كشتن یك سگ، تا چه اندازه وحشتناك است!! یا در بیابان رها نمودن یك زن در حال خونریزی ماهانه یا یك زن كه بچّه ی مرده به دنیا آورده، چه اندازه بی رحمانه است؟ و ای كاش فقط همین بود؛ افزون بر اینها، آن بیچاره دهها تكلیف فیل افكن را هم باید به جای آورد. برخی مروّجین دین زرتشت، اساساً اعتقادی به خدا ندارند؛ بلكه می خواهند، از این راه به ستیزه با اسلام برخیزند. اینها صرفاً مهره ها و سربازان مواجب بگیر استكبارند. امّا برخی جوانان بی اطّلاع كه گول این تبلیغها را خورده و اینگونه سنگ دین زرتشت را بر سینه می زنند، خدا شاهد است كه حتّی یك بار هم به تعلیمات این آیین تحریف شده سر نزده اند. تعلیمات عملی این آیین، چنان منحطّ و خرد ستیز است، كه حتّی خود علمای دین زرتشت نیز آن را برای پیروان آیین زرتشت آشكار نمی كنند. چون اگر همین چند هزار زرتشتی موجود نیز از حقیقت آیینشان مطّلع شوند، به راحتی دست از آن می شویند. در آیین زرتشتی، خود زرتشتیان به چهار طبقه ی آژون (روحانیان)، ارتش تاران، كشاورزان و صنعتگران تقسیم می شوند. این چهار طبقه، ارثی اند؛ لذا هیچ كس نمی تواند از طبقه ی خود فراتر رود. در این چهار طبقه، تنها گروه اوّل حقّ باسواد شدن دارند؛ و قدرت و مكنت نیز در اختیار گروه اوّل و دوم است. دو گروه دیگر نیز باید برده وار برای دو گروه مافوق كار كنند. این همان چهار طبقه ای است كه ساسانیان بر اساس تعالیم روحانیون زرتشتی تعریف نموده بودند؛ و البته امروز زرتشتیان برای حفظ آبرو این گونه تعلیمات را انكار می كنند. و همین تفكّر بود كه در كنار دهها عامل دیگر، دست به دست هم داد تا مردم ایران ، نه با زور بلكه با میل و رغبت، دین زرتشت را رها و به اسلام بگروند. خود زرتشت، باور به خدای نادینی داشته، امّا زرتشتی گری بازمانده از زمان ساسانیان، خدایی دارند دارای شكل و ریش و عصا و تاج. امروزه نیز تصویر چنین خدایی به عنوان آرم ملّی بر روی تابلوهای برخی مؤسسات زرتشتی به كار می رود. در این آیین، آتش، دختر خدا شمرده می شود. گاو و بخصوص گاو نر، مقدّس دانسته می شود. از نظر اینان، اوّل انسانی كه خلق شد گیومرد یا كیومرث نام داشت و همراه او اوّل موجودی كه خلق شد، گاو بود؛ كه همراه كیومرث به شهادت رسید. لذا ادرار آن از آب نیز پاك كننده تر است. اوستا پیشگویی نموده كه در هر هزار سال یك منجی خواهد آمد و جهان را پر از عدل و داد خواهد نمود. هزار سال بعد از زرتشت، هوشیدر می آید. سال دوهزارم، هوشیدرماه ظهور می كند؛ و در سال سه هزارم، سوشیانس یا سوشیانت می آید و باظهور او جهان پایان می پذیرد. درباره ی منجی سوم نمی توان سخنی گفت. چون هنوز حدود پانصد سال مانده تا موعد او فرار رسد. امّا زرتشتیان بفرمایند كه آن دو منجی كه باید می آمدند، چرا نیامدند و اگر آمدند چه كسانی هستد؟ اگر به تاریخ ایران نظر شود، بعد از زرتشت، تنها یك نفر آمده كه توانسته است با تعالیم خود، ایرانیان را متحوّل سازد؛ و آن رسول خدا (ص) بوده است. در وندیداد،فرگرد چهاردهم، بند هشت به بعد آمده است: فرد گناهكار باید تمام اسباب و لوازم مورد نیاز یك موبد روحانی، كلّیّه ی لوازم یك مرد جنگی و كلّیّه ی لوازم یك كشاورز و چوپان را به عنوان كفّاره به روحانیون آیین زرتشت بپردازد. و افزون بر اینها باید یك نهر آب و یك زمین حاصلخیز بزرگ و یك خانه ی اربابی با طویله، دارای 9 پرچین و 9 حصار و 9 گونه علوفه نیز به آنها كفّاره دهد. خانه ای كه می دهد، باید دارای دوازده راهرو در قسمت بالا و 9 راهرو در قسمت وسط و شش راهرو در قسمت پایین باشد. افزون بر اینها باید دختر باكره، جوان و سالم خود را با جهیزیّه و زیورآلات به ازدواج مردان اشو ( موبدان) در آورد. البته این دختر، باید خواهر پانزده ساله ی خود را نیز همراه گوشواره برای مردان اشو بیاورد. همچنین این مرد وظیفه دارد، هفت رأس رمه به موبدان تقدیم دارد؛ هفت عدد سگ پرورش دهد؛ هفت پل بنا كند؛ 9 عدد باغ خراب را آباد سازد؛ 9 رأس سگ را باید درمان كند؛ 9 مرد نیكوكار را با گوشت و نان و شراب سیر نماید.

حال زرتشتیان بازهم بفرمایند كه ایرانیان با زور شمشیر مسلمان شدند. بندگان خدا ! كدام انسانی حاضر است با چنین دینی سر كند و دست از آن نكشد؟!! فقط تصوّر بفرمایید كه این همه كفّاره كه گفته شد، چه ثروت هنگفتی می شود؟!! در اسلام، حتّی برای قتل عمد نیز چنین دیه ای وجود ندارد؛ حال آنكه اینها برای قتل یك سگ، انسان را اعدام می كنند و دیه هم نمی پذیرند؛ و در برابر گناهان معمولی چنین كفّاره ی هنگفتی می گیرند ؛ آن هم برای موبدان كه قشر مرفّه جامعه ی زرتشتی هستند ؛ نه مثل كفّاره ی سبك اسلامی كه برای فقراست.در خاتمه ، از باب خِتامه مِسك، مطالب را با ذكر مناظره ای از امام رضا (ع) با هربذ (بزرگ زرتشتیان) مزیّن می نماییم.امام رضا (ع) به دعوت مامون با بزرگان ادیان به مناظره پرداخت تا اینكه نوبت به علمای زرتشت رسید؛ « آنگاه حضرت رضا (ع)، هربذ بزرگ (عالم بزرگ زردشتیان) را خطاب قرار داده و فرمودند: دلیل تو به پیامبرى زردشت چیست؟ هربذ گفت: او چیزهایى آورده كه قبل از او كسى‏ نیاورده است. البتّه ما، خود او را ندیده ‏ایم ولى اخبارى از گذشتگان ما در دست است كه او چیزهایى را كه دیگران حلال نكرده‏ اند بر ما حلال كرد. لذا از او پیروى می كنیم. حضرت رضا(ع) فرمودند: مگر نه این است كه به خاطر اخبارى كه به شما رسیده، از او پیروى مى‏ كنید؟ هریذ گفت: بله همین طور است. حضرت رضا (ع)فرمودند: سایر امّت‏هاى گذشته نیز چنین‏ اند، اخبارى مبنى بر دین پیامبران، مثل موسى، عیسى و محمّد ـ صلوات اللَّه علیهم ـ به دستشان رسیده است. حال عذر شما در عدم ایمان به آنان و ایمان به غیر آنان بدین امور چیست؟ هربذ خشكش زد!! » (عیون أخبار الرضا، ترجمه غفارى و مستفید،) برهانی كه امام در این مناظره آورده اند بسیار دندان شكن است. زرتشتیان می گویندما به زرتشت ایمان داریم چون نبوّت او از راه اخبار گذشتگان به ما رسیده است. و ما می گوییم خبر نبوّت رسول اكرم (ص) هزاران برابر خبر نبوّت زرتشت می باشد. نیز یقین ما به اینكه رسول خدا (ص) دارای اعجاز بوده، هزاران برابر قویتر از صاحب اعجاز بودن زرتشت می باشد. وجود خود زرتشت از نظر تاریخ دانان در هاله ای از ابهام قرار دارد كجا رسد سایر ویژگی های او. موجودیّت زرتشت چنان مبهم است كه كسی به قطع نمی داند وی چه موقع متولّد شده و زادگاهش كجا بوده و چه موقع از دنیا رفته است. لذا آنچه در این باب وجود دارد، صرفاً نظراتی است به شدّت پریشان و ناهماهنگ. پس زرتشتی به همان دلیل كه آیین زرتشت را پذیرفته به همان دلیل باید اسلام را نیز پذیرا باشد.منبع:پرسمان

در آیین زرتشت یك آموزه ی خیلی متعالی وجود دارد كه در هیچ دینی نیست؛ كه عبارت باشد از توصیه به پندار نیك، گفتار نیك و كردار نیك. تمام خیرات در همین توصیه جمع شده اند.