
صفات خبری وجسمانیت خدا قرآن، معجزه جاودانه پیامبر است و از نظر شیرینى بیان و برترى معانى، نمونه اى ندارد، و یكى از ملاكات بلاغت، به كارگیرى مجاز در كلام است و بزرگان گفته اند: «كلام البلغاء مشحون بالمجاز». بنابراین، این نوع صفاتى كه نمونه هایى از آن را متذكر شدید، از باب مجاز و تشبیه است.
مثلاً در محاورات عمومى مى گویند: فلانى دست بسته یا دست باز است و هر دو كنایه از بخل و بخشش است، یا این كه مى گویند: دست بالاى دست بسیار است، كنایه از قدرت برتر است. اگر قرآن مى فرماید: ( ید الله فوق أیدیهم ) كنایه از تسلّط او بر بیعت كنندگان است.
كسانى كه راه تجسیم را در پیش گرفته اند، داورى آنان درباره این الفاظ این است كه باید بر معنى حقیقى حمل شوند، از این جهت براى خدا دست و پا و چشم و گوش ثابت كرده اند و او را به سان انسان مى پندارند كه فقط درباره ریش و شرمگاه او نمى توان سخن گفت و اثبات بقیه اعضا براى او اشكالى ندارد.
این گروه، چشم بسته به قرآن مى نگرند، در حالى كه قرآن مى فرماید:( لیس كمثله شىء ) . 
یكى از علماى وهابى كه منكر مجاز در قرآن بود، و معتقد بود كه این الفاظ را باید بر معانى ظاهرى آنها حمل كرد، و طرفداران مجاز در قرآن را اهل تأویل مى شمرد با یكى از علماى شیعه روبرو شد و آنچه توانست درباره شیعه و این كه آنها قرآن را تأویل مى كنند، سخن گفت: اتفاقاً آن عالم وهابى كور و نابینا بود. این عالم شیعى به او گفت: متأسفم كه حضرت عالى در روز رستاخیز از رؤیت خدا و پیامبرش محرومید. آن عالم وهابى وحشت زده گفت: چرا؟ او در پاسخ گفت به گواه این آیه كه( من كان فى هذه أعمى فهو فى الآخرة أعمى وأضلّ سبیلاً )  آن وهابى نابینا گفت: این آیه مربوط به نابینایى قلب و روح است، نه نابینایى ظاهرى. آن عالم شیعى گفت: این همان تأویل است كه شما منكر آن هستى. او در پاسخ جز فحش و دشنام چیزى نداشت كه بگوید.
چگونه مى توان مجاز و تأویل را در قرآن، منكر شد در حالى كه قرآن، همه گناهان را به دست هاى انسان نسبت مى دهد و مى فرماید:
( ذلك بما قدّمت أیدیكم وأنّ الله لیس بظلاّم للعبید ).
«این كیفر به خاطر چیزى است كه دست هاى شما پیشاپیش فرستاده اند و خدا بر بندگان ستم نمى كند».
مسلّماً همه گناهان انسان با دست او انجام نمى گیرد، بخشى با چشم و بخشى با گوش و برخى با زبان و همچنین... ولى قرآن همه را به دست نسبت داده است، چون عضو فعال در انسان، دست او است و گناه، منسوب به خود انسان است.
شبهه چهلم
آیا پیامبر به حكم عقل و شرع، مجاز به تعیین جانشین بوده است؟
پاسخ
پیامبر گرامى(صلى الله علیه وآله) در تمام كارهاى خود، پیرو وحى بود، آنچه كه مربوط به شریعت بود، از آنجا الهام مى گرفت و مى فرمود:
( قال الذین لا یرجون لقاءنا ائت بقرآن غیر هذا أو بدّله قل ما یكون لى أن أبدّله من تلقاء نفسى إن اتّبع إلاّ ما یوحى إلىّ ).
«بگو من حق ندارم آن را از پیش خودم تغییر دهم. من جز از آنچه بر من وحى مى شود از چیزى پیروى نمى كنم».
بنابراین اگر فردى را براى جانشینى خود نصب كرده، قطعاً به امر الهى بوده است و مفسران در شأن نزول آیه ( بلّغ ما أُنزل إلیك من ربّك وإن لم تفعل فما بلّغت رسالته والله یعصمك من الناس ) مى گویند: شأن نزول آیه، نصب على به خلافت در روز غدیر است. 
و امّا از نظر خرد، مسلّماً گفتار شیخ الرئیس فصل الخطاب است. او در كتاب شفا در مبحث «امامت و خلافت» مى گوید: «والتنصیص أقطع للشغب...» حاصل این كه اگر پیامبرى فردى را معین كند، از اختلاف جلوگیرى مى كند.
اتفاقاً حیات پیامبران پیشین، این مسأله را به روشنى ثابت مى كند و همگى براى خود جانشین انتخاب كرده اند و پیامبر نیز از این مجموعه مستثنى نیست، چنان كه قرآن مى فرماید:
( قل ما كنت بدعاً من الرسل ). 
«من در میان پیامبران، چیز تازه و بى سابقه اى نیستم».منبع:پرسمان

كسانى كه راه تجسیم را در پیش گرفته اند، داورى آنان درباره این الفاظ این است كه باید بر معنى حقیقى حمل شوند، از این جهت براى خدا دست و پا و چشم و گوش ثابت كرده اند و او را به سان انسان مى پندارند كه فقط درباره ریش و شرمگاه او نمى توان سخن گفت و اثبات بقیه اعضا براى او اشكالى ندارد.