 

متن زیر گوشه‌هایی از خاطرات محمدمهدی جعفریان فرزند شهیدان طیبه واعظی و ابراهیم جعفریان از مبارزان انقلابی است. محمدمهدی هنگام شهادت پدر و مادرش طفلی شیرخوار بود.
مادرم طیبه واعظی دهنوی در سال 1337 در یكی از روستاهای اصفهان متولد شد. ایشان با پسر خاله‌اش ابراهیم جعفریان ازدواج كرد و این نقطه عطفی در زندگی‌اش بود. به خاطر مبارزه با شاه و تحت تعقیب بودن پدرم، مادرم هم از سال 1354 به زندگی مخفی رو آورد ولی در نهایت روز 30 فروردین 1356 پس از دستگیری بابا، مادر هم دستگیر شد و عمه‌ام، فاطمه جعفریان كه او هم مبارز بود در این روز به شهادت رسید.
روز سی‌ام فروردین 1356، در پی دستگیری یكی از اعضای گروه در تبریز، یكی از گشت‌های بازرسی به پدرم مشكوك می‌شود و او را دستگیر می‌كند. در بازرسی بدنی، آدرس منزل‌شان در تبریز را پیدا می‌كنند و خانه تحت‌ نظر قرار می‌گیرد. طبق قرار قبلی كه پدر و مادرم داشتند اگر ابراهیم دیر به خانه می‌آمد، طیبه می‌بایست اسناد و مدارك را می‌سوزاند و خانه را ترك می‌كرد.
مادرم همین كار را انجام می‌دهد، غافل از اینكه خانه زیر نظر است. صبح بر سر قرار با دایی مرتضی می‌رود. غافل از آنكه مأموران در پی او هم هستند. در قرار با مرتضی ماجرای نیامدن پدر را می‌گوید و به این ترتیب مرتضی هم شناسایی می‌شود. سپس به خانه بازمی‌گردد تا خانه را از نارنجك و اسلحه پاكسازی كند، غافل از اینكه ساواك منتظر اوست.
به هر حال درگیری پیش می‌آید و مادرم پس از اتمام فشنگ‌هایش به همراه من كه فقط چهار ماه داشتم، دستگیر می‌شود و با دستگیری ما، دایی مرتضی كه از دور شاهد ماجرا بود در دفاع از من و مادر به مأموران شلیك می‌كند. ایشان هم در درگیری به شهادت می‌رسد. از خانه ما برگه اجاره خانه مرتضی را پیدا می‌كنند و به خانه آنها می‌روند. فاطمه جعفریان همسر دایی مرتضی حدود سه ساعت مقاومت می‌كند اما او هم به شهادت می‌رسد. وقتی ساواك مادرم را دستگیر می‌كند، مادرم می‌گوید مرا بكشید ولی چادرم را برندارید. مادر، دایی و من پس از چند روز شكنجه از تبریز به كمیته تهران منتقل می‌شویم. آنها را یك ماه تمام زیر سخت‌ترین شكنجه‌ها قرار می‌دهند و سرانجام در سوم خرداد 56 زیر شكنجه به شهادت می‌رسند.
 روز سوم اردیبهشت روزنامه‌ها خبر شهادت دایی مرتضی و زن‌دایی فاطمه را منتشر می‌كنند ولی دیگر از پدر خبری نمی‌شود و بعد از پیروزی انقلاب خانواده از عروج پدر و مادرم باخبر می‌شود. من توسط ساواك به پرورشگاهی سپرده شدم و گفته بودند كه پدر و مادرم بر اثر اعتیاد از دنیا رفته‌اند. این دروغ را گفته بودند تا كسی من را نشناسد، نامم را هم شهرام گذاشته بودند. دو سال بعد خانواده‌ام با پیگیری‌های فراوان در پرورشگاه من را پیدا می‌كنند. بعدها دایی‌هایم محمد و حسن جعفریان نیز در دفاع مقدس به شهادت رسیدند.
منبع: روزنامه جوان



متن زیر گوشه‌هایی از خاطرات محمدمهدی جعفریان فرزند شهیدان طیبه واعظی و ابراهیم جعفریان از مبارزان انقلابی است. محمدمهدی هنگام شهادت پدر و مادرش طفلی شیرخوار بود.