 
حسین بن على بن حمزۀ اقساسى در خانۀ شریف على بن جعفر بن على مداینى فرمود: در كوفه گازرى (كسى‌كه شغلش لباسشویى است) بود كه به زهد مشهور و از اهل عبادت به حساب مى‌آمد. او طالب اخبار و آثار خوب بود. اتّفاقا روزى در مجلسى با آن شخص ملاقات كردیم. در آن‌جا او با پدرم صحبت مى‌كرد.
در بین صحبت گفت: شبى در مسجد جعفى، كه از مساجد قدیمى خارج كوفه بود، تنهایى خلوت كرده و عبادت مى‌كردم.
ناگاه سه نفر داخل شدند. یكى از ایشان میان صحن مسجد نشست و دست چپ خود را به زمین كشید. آبى ظاهر شد و از آن آب وضو گرفت. به آن دو نفر اشاره كرد. ایشان هم با آن آب وضو گرفتند. بعد هم جلوتر از آن دو نفر ایستاد و مشغول نماز شد. ایشان هم به او اقتداء كردند.
بعد از سلام نماز، موضوع ظاهر كردن آب به نظر من بزرگ آمد. از یكى از آن دو نفر كه طرف دست راست من نشسته بود، پرسیدم: این مرد كیست؟
گفت: او حضرت صاحب الامر علیه‌السّلام و پسر امام حسن عسكرى علیه‌السّلام است.
همین‌كه این مطلب را شنیدم، به خدمت آن حضرت رسیده دست ایشان را بوسیدم و عرض كردم: یابن رسول اللّه راجع به عمر بن حمزۀ شریف چه مى‌فرمایید؟ آیا او بر حقّ است؟
فرمود: نه؛ امّا هدایت مى‌شود و نمى‌میرد، مگر آن‌كه قبل از فوتش مرا خواهد دید.
راوى (حسین بن على بن حمزۀ اقساسى) مى‌گوید: این جریان جالب و عجیب بود. بعد از مدّتى طولانى عمر بن حمزه وفات كرد؛ ولى نشنیدیم كه آن حضرت را دیده و ملاقات نموده باشد. تا آن‌كه اتّفاقا در مجلسى، آن شیخ (گازر) را ملاقات كردم. مجدّدا قضیّه را از او پرسیدم. بعد از ذكر آن، ما انكار نمودیم و گفتیم: مگر نگفته بودى كه آن حضرت فرمودند:
عمر بن حمزه در آخر كار مرا خواهد دید. پس چرا ندید؟
گفت: تو چه مى‌دانى كه ندیده است؟ شاید دیده و تو نفهمیده باشى؟
بعد از آن با ابو المناقب (پسر عمر بن حمزه) ملاقات كردم و راجع به حكایت پدرش گفتگو مى‌كردم. در بین، قضیه فوت پدرش را گفت، كه اواخر یك شب، نزد پدرم نشسته بودم در آن وقتى‌كه پدرم مریض بود و مرض هم شدّت داشت؛ به‌طورى‌كه قوایش تحلیل رفته و صدایش ضعیف شده بود. درهاى خانه را هم بسته بودیم. ناگاه مردى نزد ما حاضر شد كه از مهابت و عظمت او ترسیده و بر خود لرزیدیم و از داخل شدنش از درهاى بسته تعجّب كردیم.
این حالت او، ما را از این‌كه راجع به كیفیّت داخل شدنش از درهاى بسته سؤال كنیم، غافل كرد.
قدرى نزد پدرم نشست و با او مشغول صحبت شد و پدرم گریه مى‌كرد. بعد از آن برخاست و از نظر ما غایب شد.
پدرم با سنگینى حركت نمود و به جانب من نگریست و گفت: مرا بنشانید. او را نشانیدیم.
چشمهایش را باز كرد و گفت: آن كسى‌كه نزد من بود كجا رفت؟
گفتیم: از همان راهى كه آمده بود، رفت. گفت: بگردید. شاید او را پیدا كنید.
در اطراف خانه جستجو كردیم؛ ولى درها را بسته دیدیم و اصلا اثرى از آن شخص نیافتیم.
برگشتیم و پدرم را از درهاى بسته و نیافتن او خبر دادیم و از او پرسیدیم: ایشان چه‌كسى بود؟
گفت: مولاى ما حضرت صاحب الزّمان ارواحنا فداه بودند.
بعد از آن ماجرا، مرض او شدّت كرد و دار فانى را وداع گفت.
منبع : مهدویت


او حضرت صاحب الامر علیه‌السّلام و پسر امام حسن عسكرى علیه‌السّلام است.
همین‌كه این مطلب را شنیدم، به خدمت آن حضرت رسیده دست ایشان را بوسیدم و عرض كردم: یابن رسول اللّه راجع به عمر بن حمزۀ شریف چه مى‌فرمایید؟ آیا او بر حقّ است؟