كوئلیو دائماً بر این نكته پای می فشارد كه باید دنیا را نجات داد؛ انسان ها تنها یك ماموریت دارند، ماموریت عمومی آدمی مشاركت در نجات دنیا است. نویسنده خود را رزم آور نور می داند و می خواهد با آمیزه ای از اشراق و مهارت عمل كند.
- پائولو در ۲۷ اوت ۱۹۴۷ در شهر ریودوژانیرو پایتخت سابق برزیل و از شهرهای پرجمعیت فعلی این كشور در خانواده ای متوسط به دنیا‌ آمد. زادگاه او كشوری قدیمی است با بزرگترین رودها و جنگل های جهان به نام آمازون در آمریكای جنوبی.
پدرش مهندس بود و مادرش به نام لیژیا زنی خانه دار . خانواده اش بسیار علاقمند بود كه كوئلیو یا مهندس شود یا حقوقدان و بدین منظور بر او فشار زیادی می آورند. در هفت سالگی او را در مدرسه‌ی یسوعیان گذاشتند كه محیط و مقررات آن مطلوب پائولو نبود. با این حال او رویای واقعی تمامی عمر خود را در راهروهای همان مدرسه یافت؛ یعنی نویسندگی. او حتی نخستین جایزه‌ی ادبی خود را در مسابقه‌ی شعر همین مدرسه دریافت كرد.

بیماری روانی پائولو کوئلیوهرچه پدر و مادر كوئلیو سعی داشتند شوق فراوان او را نسبت به نویسندگی خاموش كنند، اما این كار فایده ای نداشت . به خصوص در دوران نوجوانی غوغای درونی او بالا گرفت. این وضعیت او را به طغیان كشاند تا این كه تمامی مقررات خانواده را به باد تمسخر گرفت. پدرش این رفتار او را نشانه بیماری روانی تلقی كرد و ترتیبی داد تا او را دو بار در بیمارستان روانی بستری كنند و در آنجا به عنوان یك روش از شوك برقی استفاده كردند.
مشكل كوئلیو با خانواده اش همچنان ادامه داشت و هر زمان به گونه ای نمایان می شد. وقتی كوئلیو وارد یك گروه نمایشی شد و به كار تئاتر و روزنامه نگاری روی آورد، باز هم خانواده اش این كار را نپسندیدند، زیرا محیط تئاتر از نظر یك طبقه متوسط یك محیط فاسدی به شمار می رفت. پدر و مادرش چنان بیمناك شدند كه قول و قرار خود را زیر پا گذاشتند و او را برای سومین بار در بیمارستان روانی گذاشتند. وقتی از بیمارستان مرخص شد بیش از پیش منزوی و سرگشته شده بود اما پزشكان به آنها گفتند كه پائولو هیچ مشكلی ندارد و فقط باید یاد گیرد چطور با زندگی مواجه شود.
بعد از سه بار كه در بیمارستان روانی بستری شد به دس و تحصیل برگشت و خواست به عنوان یك انسان طبیعی زندگی كند. در آغاز نشان داد كه همان شیوه‌ی مطلوب والدینش را پذیرفته است. اما پس از چندی تحصیل را رها كرد و دوباره به تئاتر روی آورد.

پیوستن به جنبش هیپی گریدر دهه‌ی ۱۹۶۰ جنبش هیپی گری مثل موج بزرگی سراسر جهان را فرا گرفت. این موج در برزیل هم ریشه دواند. اما رژیم نظامی برزیل آنر ا به شدت سركوب می كرد. پائولو هم با بلند كردن موهای خود و خودداری از همراه داشتن كارت شناسایی به این جنبش پیوست . در همین حال او شیفته‌ی افكار ماركس، ‌انگلس و چگوارا شده بود و در محافل و جلسات آنها با علاقه‌ی وافر شركت می كرد. پائولو همچنین از فرقه‌ی رام (RAM) تاثیر پذیرفته است.
پائولو سپس به سفارش یكی از دوستانش به نام رائول به ترانه سرایی روی آورد. او بیش از ۶۰ آهنگ و ترانه برای دوستانش آماده كرد كه تمامی آنها با استقبال مواجه شد و برای او درآمد خوبی در پی داشت. در این دوران پائولو گرفتار بحران معنوی شده بود. او به بی ایمانی مطلق گرایید و در این برهه به مواد مخدر، توهم زا، سحر و جادو و استفاده‌ی فراوان از مشروبات الكلی پناه برد. او حتی در سفرهای طولانی در جست و جوی كارلوس كاستادا برآمد. این تجربه ها به گفته‌ی او در برابر آداب شیطان گرایی هیچ است. او اظهار می دارد كه ابتدا كوكائین ، سپس مواد روان گردان، بعداً پیوت، مسكالین، ماری جوآنا و خلاصه هر نو مواد مخدری بود آزمود و در آنها زیاده روی كرد. اما كوئلیو هنوز هم خوردن شراب را ادامه می دهد
كوئلیو سال ۱۹۷۳ با هدف دفاع از آزادی های فردی، عضو سازمانی كه مخالف سرمایه داری بود، ‌شد و یك سلسله داستان های مصور طنز به نام « كرینگ‌ها» منتشر كرد. این كار منجر به دستگیری های پی‌درپی او شد. در یكی از موارد به یك شكنجه گاه نظامی منتقل شد و در آنجا به شدت شكنجه شد و به قول خودش با اعلام این كه دیوانه است و سه بار هم سابقه‌ی بستری شدن در بیمارستان روانی را دارد با خودزنی از مرگ حتمی نجات یافت، اما این حادثه تاثیر عمیقی بر او گذارد. لذا به قول خودش ۳ بار بیمارستان روانی و ۳ بار زندان یعنی جمعاً ۶بار زندان بوده است.
در سال ۱۹۷۳ پائولیو در رائول عضو «انجمن دگراندیشی» شدند كه علیه ایدئولوژی سرمایه‌داری تاسیس شده بود. او در این زمان برای مدتی به جادوی سیاه روی آورد.
در سن ۲۶ سالگی به این نتیجه رسید كه به قدر كافی تجربه اندوخته است. در یك كمپانی شغلی گرفت و با زنی آشنا شد و با او ازدواج كرد. آنها در سال ۱۹۷۷ به لندن رفتند و او در آنجا به نویسندگی پرداخت. اما موفقیتی كسب نكرد و سال بعد به برزیل بازگشت. در آنجا هم شغلی گرفت كه تنها ۳ ماه ادامه یافت و پس از آن ، هم زنش را و هم شغلش را از كف داد و این سومین ازدواج ناموفق او بود.
در سال ۱۹۷۹ با یك دوست قدیمی ملاقات كرد و این ملاقات منجر به ازدواج آنها شد. آنها با یكدیگر به كشورهای مختلف اروپایی، چه غربی و چه شرقی و بسیاری از كشورهای آسیایی مسافرت كردند. در یكی از این سفرها در سوئیس ملاقاتی با «شیمون پرز» رئیس جمهور اسرائیل داشته و از او هدایایی دریافت كرد. او به مطالعه‌ی عرفان مسیحیت روی آورد و در سن ۳۹ سالگی به زیارت رفت و سال بعد اولین كتاب خود را نگاشت. این در حالی بود كه او فرقه‌ها، مذاهب و ادیان مختلف را مثل كریشنا، بودا، یوگا ، هندو و حتی بی‌دینی و الحاد را تجربه كرده بود.

سفر به ایرانیكی از سفرهای او ایران بود. او در خرداد ۱۳۷۹ به عنوان نخستین نویسنده ی غیرمسلمانی كه بعد از انقلاب از ایران دیدار كرده است، به تهران سفر كرد.
پائولو شادمانی خودش از سفر به ایران را چنین بیان می كند:
هنگامی كه هواپیمای من در ساعت ۲ بامداد در تهران به زمین نشست، بیش از حد شگفت زده شدم. بیش از ۱۰۰ خواننده منتظر من بودند. در آن هنگام نیمه شب، به فرودگاه آمده بودند، فقط برای دیدن من. هرگز چنین چیزی را تجربه نكرده بودم. به شدت تكان خوردم. این یك نشانه بود، می خواستند به من خوش آمد بگویند. می خواستند مرا در اندیشه های خود سهیم كنند. بسیار باز بودند. آغوش آنها به سوی تازگی گشوده بود و همان هنگام، كم كم توانستم دركشان كنم. ایرانیان مشتاق شنیدن نظرات دیگران بودند. در سفر ۱۰ روزه ام به تهران بارها و بارها با این حقیقت رو به رو شدم، ایران به سوی گفت و گو گام بر می دارد.

شخصیت و منشدرباره‌ی شخصیت كوئلیو نكات مختلفی را می‌توان یادآور شد. او مردی است افراطی، پرشور و خو گرفته به چیزی كه خود او آن را مبارزه سنجیده می خواند. پائولو هرگز از جدل و مبارزه نمی هراسد. او نسبت به هیچ چیز در جهان اطمینان ندارد. مردی كه می داند چگونه به دیگران خوب گوش دهد و اذعان می كند كه ممكن است اشتباه كند. او به شب علاقمند است. پائولو بسیار اهل سفر وجهانگردی است و تقریباً نیمی از سال را به سیر و گردش مشغول است. او به مشاهده منظره دریا بسیار علاقه‌مند است. تمام آثار خود را به زبان اسپانیولی می نویسند، پائولو بسیار اهل معاشرت است و از انزوا و گوشه گیری كاملاً پرهیز دارد. پائولو علاقه وافری به شهرت و معروف شدن دارد و این امر را به صورت گسترده تصاحب كرده است.

آثارپائولو كوئلیو به دنبال تجربه هایی كه پیدا كرد، در سن ۴۰ سالگی دست به قلم برد و از این به بعد نوشته هایی را پدید آورد كه این نوشته ها برای او شهرتی جهانی را به دنبال داشت. اكثر كتابهای كوئلیو توسط آرش حجازی به زبان فارسی برگردانده شده است. همچنین تمامی كتاب های كوئلیو به زبان فارسی توسط نشر كاروان منتشر شده است. آرش حجازی همان كسی است كه در جریان فتنه ۱۳۸۸ به دلیل اتهام مشاركت در قتل خانم ندا آقا سلطانی از كشور فرار كرد.
نكته مهم در تحلیل رمان كیمیاگر این است كه این رمان شباهت بسیاری با حكایت دفتر ششم مثنوی دارد. « حكایت آن شخص كی خواب دید كی آنچ می طلبی از یسار به مصر وفا شود، آنجا گنجی‌ست در فلان محله در فلان خانه ... ».
بود یك میراثی مال و عقار
جمله را خورد و بماند او عور و زار
مال میراثی ندارد خود وفا
چون به ناكام از گذشته شد جدا
جای هیچ تردید نیست كه اساس رمان كیمیاگر این حكایت مثنوی معنوی است. دریغ كه ما مولوی را در گنجینه های خانه مان داریم، اما كسی نوای آن را نمی سراید. عجب تر این كه كوئلیو از مثنوی الهام گرفته است؛ اما آن را پنهان می كند. دلیلش چیست؟ حال آنكه او از عهد عتیق، عهد جدید و از عرفان هندی و از روان شناسی به نام یونگ متاثر است و تاثر خود را نشان می دهد و به آنها اشاره می كند.
او در كتاب بریدا به نیمه گمشده به همراه نیروی جنسی اشاره می كند؛ زن و مردی كه نیمه ی گمشده ی هم هستند تنها از راه عشق ورزی جنسی می توانند یكی شوند و در آن لحظه ی وصل و حصول لذت های جسمانی است كه می توانند به خدا برسند!
بریدا تمام آن دو روز را به ملاقاتشان فكر كرد، مراسم همیشگی رقص با آوای جهان را انجام داد. هر بار قصد رقصیدن داشت، با خود می اندیشید: ترجیح می دادم موسیقی در كار باشد، اما اكنون دیگر كم و بیش به حركت بدنش هماهنگ با آن ارتعاش غریب كه بیشتر در طول شب یا در مكان های ساكتی همچون كلیساها درك می شد عادت كرده بود. ویكا گفته بود در رقص با موسیقی جهان، روح با جسم تطابق بیشتری می یابد. دلش می خواست برای همه توضیح بدهد كه جهان خنیای خود را می نوازد؛ اگر اندكی با این موسیقی برقصند و تنها بگذارند چند دقیقه در روز بدنشان بدون هیچ منطقی حركت كند، احساس بسیار بهتری می یابند. نتوانستیم با اسرار دنیا همزیستی كنیم، اما تمام این اسرار پیش چشم ماست. می خواهم ساحره شوم تا بتوانم آنها را ببینم.
كوئلیو می كوشد بدون ارائه هیچ دلیل تنها به این نكته اشاره كند كه حلول روح های تقسیم شده از حضرت آدم صورت گرفته و می گیرد و هر روحی كه تقسیم شدگی كمتری دارد، قوی تر است و روح های ساحران و ساحره ها چنین است:
در حقیقت، اگر روح جهان فقط تقسیم بشود، هرچند گسترش می یابد، اما ضعیف تر هم می شود. پس، همان طور كه تقسیم می شویم دوباره با هم ملاقات هم می كنیم و نام این ملاقات دوباره، عشق است. چون وقتی روحی تقسیم می شود همیشه به یك بخش نرینه و یك بخش مادینه تقسیم می شود. سفر پیدایش توضیح می دهد كه : روح آدم تقسیم شد و حوّا از درون او تولد یافت.
پیداست كه نگاه كوئلیو بر اساس عنصر جنسیت است. مقتضای این نگاه آن است كه زن یا مرد نیمه ی گمشده ای داشته باشند، هرگاه آن دو، جفت واقعی یكدیگر را یافتند، آنها به موسیقی كیهانی رسیده اند و باید بدنشان بدون هیچ منطقی حركت كند؛ ارتعاشات عجیب پیدا كند و رقصیدن بهترین وسیله كسب احساس آرامش و راحتی است. كسی كه به این همزیستی دست یابد، او درس ساحری را فرا گرفته است و از این طریق به اسرار نائل آمده است. نگاه به انسان بر اساس عنصر جنسیت از عهد عتیق برگرفته می شود آنجا كه از روح جهان دو موجود یكی نرینه ودیگری مادینه پدید آمد.
نگاه كوئلیو به انسان بسیار بسته و محدود به نظر می رسد. این طرز نگرش، انسان را به یاد زندان دنیا می اندازد، نگاهی كه از قیود ماده و جسم رها شده است، انسان را با قطع نظر ار نرینه و مادینه بود می نگرد. انسان ها در حال حركتند، انسان ها در حال شدنند. شدن و حركت و پویایی انسان به سوی مبدا جهان هستی است و این حركت تا دیدار و وصال یار ادامه دارد. در این بینش نرینه و مادینه بودن انسان جایگاهی ندارد. نردبان صعود برای معراج آماده است، خواه زن و از این نردبان بالا رود خواه مرد.
معیار حیات واقعی، عشق و دلدادگی به خداست نه نیمه گمشده. فروكاستن معنویت تا حد آمیزش جنسی بزرگ ترین توهینی است كه دنیای مدرن و نویسندگانی چون كوئلیو به عرفان كرده اند. عرفان، معرفت ناب به برترین و والاترین موجود جهان هستی است نه تقرب یافتن به جنس مخالف. آن كه گام در مسیر سلوك معنوی می نهد، مجاهدات او پاكی اوست نه فرو رفتن در مرداب سیاهی. آنكه به این مسیر تشرف یافت، می خواهد دیدار حق را تجربه كند و از زیبایی های وادی نور و محبت لذت ببرد.
حال ببینیم كوئلیو تشرف را چگونه معنا می كند:
برای تحقق تشرف، باید با این نیرو آشنا شوی. بقیه چیزها نیروی جنسی ساحران، به استادان بزرگ تعلق دارد و پس از مراسم با آنها آشنا می شوی. پس چطور با آن رو به رو شوم؟ یك فرمول ساده است. فرمول این است در تمام مدت رابطه ی جنسی، از حواس پنج گانه ات استفاده كن، اگر در لحظه ای اوج لذت جنسی، همه این حواس با هم از راه برسند، برای تشرف پذیرفته می شوی.
در اینجا فقط مناسب است مقایسه ای میان این سخنان سخیف و فرمایشات نورانی حضرت امیر صورت گیرد:
دل های پرهیزكاران؛ اندوهگین، مردم از آزارشان در امان، تن هایشان لاغر، در خواست هایشان اندك و نفسشان ضعیف و روانشان پاك است. در روزگار كوتاه دنیا صبر كرده، تا آسایش جاودانه ی قیامت را به دست آوردند، تجارتی پرسود كه پروردگارشان فراهم فرموده، دنیا می خواست آنها را بفریبد، اما عزم دنیا نكردند.
می خواست آنها را اسیر خود گرداند كه با فدا كردن جان، خود را آزاد ساختند. پرهیزكار را می بینی كه آرزویش نزدیك، لغزش هایش اندك، قلبش فروتن، نفسش قانع، خوراكش كم، كارش آسان، دینش حفظ شده، شهوتش در حرام، مرده و خشمش فرو خورده است.
و به این نكته توجه داشته باشیم كه پرهیزگار از نظر امیرمومنان (ع) تنها شوق دیدار حق دارد و تمام زندگی خویش را آن گونه تنظیم می كند كه برای لحظه ی دیدار آماده شود. خدا نزد او بزرگ است و هرآنچه غیر اوست پیش چشمان پرهیزكار كوچك است. آنان، نیاز بر این و آن نبرند، شب ها را به شب زنده داری مشغولند و روزها به دنبال كاری كه خدا از آنها خواسته است. اگر آدمی به پرهیزكاری بنگرد به یاد خدا می افتد، چهره اش نورانی، مركبش نور، راهش هدایت و گام هایش به سوی ابدیت محكم و استوار است و این را نیز بدانیم كه شنونده فرمایشات آن حضرت (همّام) در میانه راه ناله ای زد و جان داد.
پائلو نیز در كتاب والكری ها به دو نكته اساسی می پردازد ؛ یكی برهنگی و آزادی . كوئلیو می گوید:
در احاطه صحرا و افق پهناور، روحشان به تدریج آزادی بیشتری حس می كرد.
و بلافاصله می افزاید:
پائلو گفت: بیا لباس هایمان را در بیاوریم.
و باز می افزاید:
كریس هم كه به زحمت جلوی خنده خود را می گرفت، لباس هایشان را در آورد.
در بسیاری از كتاب های كوئلیو، ترویج برهنگی و شرم نكردن از این كار در حضور دیگران دیده می شود و این را نوعی آزادی تصویر می كند. به عبارتی از نظر وی، وقتی روح احساس آزادی كند باید جسم را نیز آزاد كرد:
این منظره هر تماشاگری را به خنده می انداخت.
نكته دوم مساله بسیار مهم صهیونیزم جهانی است؛ در این كتاب كوئلیو سفری را به همسرش كریس به دستور استاد طریقت خود «جی» در صحرا آغاز می كند تا فرشته های محافظ و شخصی اش را ببیند. با این افسانه كوئلیو خود را یكی از آن شجاعان می نامد؛ زیرا با گروهی از این افراد كه والكری نامیده می شوند، روبروست و با گروه آنان ملاقات هایی دارد. هدف كتاب در ترغیب یك گروه خاص به باز پس گرفتن اورشلیم در جنگ هاست.
كوئلیو در واپسین لحظات افسانه والكری ها كه می خواهد به نتایج دلخواه برسد و از فرشتگان آخرین درس ها را بیاموزد، با اشاره ی استادش قلم و كاغذی بر می دارد تا در حالت آرامش كامل ذهنی و جسمی قرار گیرد. قلم او را همراهی نمی كند؛ راه باز شده بود؛ فرشته‌اش حاضر شد و از او خواست این گونه بنویسد:
به خاطر صهیون ( بیت المقدس) سكوتم را می شكنم. و به خاطر اورشلیم آرام نمی گیرم تا اینكه پارسایی اش با درخشندگی پدیدار گردد.
و ادامه می دهد:
پرسید كه این را خطاب به كی باید بنویسم. صدا پاسخ داد : این قبلاً گفته شده. فقط باید به خاطر آورده شود.و
تو تاج افتخاری در دست خدا خواهی بود. و یك افسر شاهی در دست پرودگارت. تو را دیگر متروك نخواهند نامید و سرزمینت را دیگر « زن ترك شده» نخواهند خواند. بلكه تو را « مرغوب » خواهند خواند و زیر خدا به تو رغبت دارد و سرزمینت «عروس» است.
از مجموع تعابیر مذكور به دست می آید كه او به خاطر سهیون یعنی اورشلیم و نجات آن سخن می گوید. به نظر نویسنده اورشلیم امروز متروك است، اما باید آن را فراخواند. كوئلیو اسم تازه ای بر آن نهاد. این اسم از دهان خدا بیرون آمده است و این حاصل نتیجه آموزش های استاد طریقت «جی» می باشد.
از آثار بسیار مستهجن كوئلیو كتاب یازده دقیقه است. او در آنجا به مساله روسپیگری و نور اشاره می كند؛ قهرمان داستان ۱۱ دقیقه یكی از مهم ترین مراحل زندگی خود را در محلی به نام كوپاكابانا انتخاب می كند. در ا ین محله دختران زیبایی هستند كه به روسپیگری مشغولند، آنها هر روز مشتریان زیادی را جذب می كنند، كوپوكابانا دارای میخانه و پیست رقص است، ماریا تصمیم می گیرد در این محل بماند و در آنجا تجربه های جدیدی كسب كند. كوئلیو به صورت مبسوط درباره ویژگی های این مكان، نوشیدنی ها، لباس ها، بیماری های مقاربتی و روش های جذب مشتری، داد سخن سر می دهد.
مشتریان نخست قیمت لباس زیر و بدن دختران را تعیین می كنند و بعد از توافق به اتاق می روند. آنها گاهی موسیقی گوش می دهند و گاهی با یكدیگر حرف می زنند و یا با رقص، سرگرم خوش گذرانی می شوند. ماریا از هر مشتری حداقل ۳۵۰ فرانك دریافت می كرد و در نهایت او صاحب ۶۰هزار فرانك سوئیس می شود. او در كوپوكابانا با مردان زیادی همبستر شده بود، شیوه ی جدید زندگی را تجربه كرده بود.
او دیگر وحشت نداشت، مردان را خوب شناخته بود ، دلربایی را خوب می دانست بر این نكته واقف شده بود كه چگونه هوس های مردان را برآورده سازد.
كوئلیو این گونه ادامه می دهد كه ماریا توانست براساس مطالعه كتاب های زناشویی و روان شناسی، انتظارات بیشتری از مشتریان را برآورده سازد، ماریا یك روسپی متفاوت و قابل احترام بود. او مشتریان بزرگ، دائمی و وفادار داشت، لذا پا را از این فراتر گذاشت و به استودیوهای فیلمبرداری رفت. او در آنجا كارهای زیادی یاد گرفت كه به او كمك كرد تا احساس خوشحالی مشتریان را افزایش دهد.
نكته جالب و شنیدنی اینكه كوئلیو نام كتاب خود را «یازده دقیقه» می گذارد. به راستی چرا؟ بهتر است پاسخ آن را از زبان نویسنده دریافت كنیم؛ ماریا اگر احساس می كرد مردی مست است، از رفتن نزد او خودداری می كرد و می كوشید او را از طریق دیگری ارضا كند. ماریا معتقد بود كه مردان از صبح تا شب كار می كنند و در حال مبارزه اند و بعد از خستگی های فراوان برای استراحت و آرامش نزد او می آیند. به وی‍ژه آنكه ۳۵۰ فرانك می پردازد، او وظیفه سنگینی بر دوش دارد و باید با ایجاد احساس خوشحالی و آرامش در مردها پیشرفت مناسبی داشته باشد. اما هم بستر شدن فقط در یازده دقیقه صورت می پذیرفت.
كوئلیو با توصیف هایی كه از این روسپی می كند، او را پرنده شناگری معرفی می كند كه سرشار از نور می شود، اما نور بعد از آن است كه آن زن نیمه ی گمشده خویش را تقویت كرده است. این است اوج عرفان، مراقبه و اشراقی كه كوئلیو منادی آن شده است و این است عرفان مدرن روسپیگری با نوربینی همراه شده است و روابط آازد سكسی و فحشا به نام عرفان و معنویت به ذهن مخاطبان القا می شود. زهی وقاحت!
كتاب دیگری از كوئلیو زهیر می باشد. او در آنجا سخن از ماموریت انسانی یا ایجاد فرقه شیطانی به میان می آورد.
كوئلیو دائماً بر این نكته پای می فشارد كه باید دنیا را نجات داد؛ انسان ها تنها یك ماموریت دارند، ماموریت عمومی آدمی مشاركت در نجات دنیا است. نویسنده خود را رزم آور نور می داند و می خواهد با آمیزه ای از اشراق و مهارت عمل كند.
او خود را این گونه توصیف می كند:
رزم آوری كه در من بود و با آمیزه اشراق و مهارت عمل می كرد، به این نتیجه رسید كه بهتر است بمانم و تجربه آن شب را ادامه بدهم، هرچند دیگر خیلی دیر بود، مست بودم.
این در حالی است كه نویسنده به عنوان رزم آور نور از فرقه شیطانی مدد می گیرد و در مراسم آنان شركت می كند:
انگار در یك فیلم ترسناك حضور داشتم، قرار بود یك مراسم شیطان پرستی شروع بشود.منبع:پرسمان
هرچه پدر و مادر كوئلیو سعی داشتند شوق فراوان او را نسبت به نویسندگی خاموش كنند، اما این كار فایده ای نداشت . به خصوص در دوران نوجوانی غوغای درونی او بالا گرفت. این وضعیت او را به طغیان كشاند تا این كه تمامی مقررات خانواده را به باد تمسخر گرفت. پدرش این رفتار او را نشانه بیماری روانی تلقی كرد و ترتیبی داد تا او را دو بار در بیمارستان روانی بستری كنند و در آنجا به عنوان یك روش از شوك برقی استفاده كردند.