 

كربلا شاهد حماسه و عرفان در یك طرف و جنایت و رذالت در طرف دیگر بود. در یك جبهه امام حسین(ع) و عده‌ای از صالحان و پاكان روزگار و ولایت‌مداران قرار داشتند و در جبهه دیگر، یزید و گروه نفاق و دنیا‌پرست و سلطه‌گر صف بسته بودند. باطل‌گرایانی چون عمر بن سعد، ابن زیاد، شمر و … در برابر حق‌طلبانی چون ابوالفضل عباس، علی اكبر، حبیب‌بن مظاهر و … به مصاف برخاستند و بزرگ‌ترین جنایت تاریخ بشری را رقم زدند.
چهره كریه و ننگین گروه باطل و شرّ را در عاشورا چنین می‌توان ترسیم كرد:
نفاق گرایی
یكی از ویژگی‌های بارز بنی‌امیه و ولایت‌ستیزان، نفاق و دورویی، پذیرش مصلحتی و دروغین اسلام و شرك پنهانی و باطنی بود. این نفاق و خبث باطنی، منشأ بسیاری از رذالت‌ها و كژی‌ها بود. به همین جهت دربارة بنی‌امیه و بخصوص سپاه یزید آمده است: «آنان اسلام را نپذیرفتند؛ ولی در برابر آن تسلیم شدند و كفر خویش را پنهان داشتند و چون یاورانی یافتند، آن را آشكار ساختند.
دنیا گرایی و حرام خواری
زرسالاران و دنیاگرایان، از محور‌های عمده در تشكیل سپاه باطل در نینوا بودند؛ یعنی، یكی از انگیزه‌ها و عوامل اصلی حركت خصمانة آنها، مادی‌گرایی، دنیادوستی و دلبستگی فراوان به پول و ثروت بود و این نیز ناشی از حرام خواری و دنائت نفس بود. مستندات تاریخی گواهی می‌دهد كه افرادی چون ابن سعد، به خاطر رسیدن به حكومت ری، ابن زیاد جهت تثبیت موقعیتش در كوفه و بصره و كوفیان نیز برای حفظ اموال خود و دستیابی به غنایم جنگی، به دشمنی با پیشوای عادل برخاستند.
امام حسین(ع) به آنان فرمود: «شكم‌های شما از حرام پر شده است (ملئت بطونكم عن الحرام.)
دین ستیزی و دین فروشی
گروه باطل در واقعه طف، با اینكه به اسم دین و یاری آیین الهی به مبارزه با امام حق برخاستند و خود را «سپاهیان خدا» می‌نامیدند؛ اما در واقع امر، دین ستیزانی بی‌پروا و دین‌فروشانی فرومایه بودند كه شریعت اسلام را ملعبة دست خود قرار داده و عمق كینه و دشمنی خود را با آیین اسلام و نبی‌مكرّم و عترت معصوم او بروز دادند. آنان با انحراف در آموزه‌های دین و انواع بدعت‌ها و كفرورزی‌ها، كمر به نابودی اسلام بسته بودند و قیام امام حسین(ع) نیز برای نجات دین خدا از دست آنان بود.
در روایات آمده است: «آنان مال خدا (بیت المال) را دست به دست چرخانده و دین خدا را دستاویز فریب قرار دادند» و نیز: «آنان حرام خدا را حلال و حلال خدا را حرام ساخته اند.
فساد گری و ناپاكی
گروه باطل در عصر امام حسین(ع) در اوج پلیدی و فساد قرار داشتند و فسق و فجور آنها ـ به خصوص یزید ـ شهرة آفاق بود؛ آن هم كسی كه تكیه بر مسند خلافت پیامبر زده و داعیه‌دار رهبری مسلمانان بود. چنین شخصی تمامی حرمت‌های الهی را زیر پا گذاشته و از شرب و خمر گرفته تا زنا و قمار را مرتكب می‌شد!
درباره یزید و عمّال وی آمده است: «آنان، همواره همراه شیطان هستند. فرمان خدا را فرو نهاده و فساد را آشكار ساخته و حدود الهی را تعطیل كرده اند». امام حسین(ع) فرمود: من چگونه با یزید بیعت كنم؛ در حالی كه یزید مردی تبه كار است و فسق و فجور را علنی كرده است...
ظلم و ستمگری
یزید و سركردگان شریر او و پیشینیان فاسق او (چون معاویه)، ظلم و ستم خود را بر مؤمنان و صالحان ـ به خصوص ولایت‌مداران ـ به اوج رسانده بودند و خون بی‌گناهان را بی امان بر زمین می‌ریختند. به همین جهت امام حسین(ع) علت قیام خود را، مبارزه با حاكم ستمكار وقت می‌دانست: «وقتی حاكمی ستمكار زمام امور جامعه را به دست گرفت و حلال خدا را حرام و حرام او را حلال كرد…‌‌باید با زبان و قلم و سلاح در برابر او بایستید.
سلطه جویی و سلطنت مآبی
مهم‌ترین هدف بنی‌امیه از پذیرش اسلام، رسیدن به قدرت و تكیه زدن بر مسند حكمرانی بود. آنان در این راه دست به هر جنایت و خیانتی زدند و چهره كریه سلطه طلب خود را زیر نقاب اسلام ظاهری، پنهان كردند. حاكم نابكاری چون معاویه، سلطنت را در اسلام، بنیان گذاشت و انسان فرومایه‌ای چون یزید برای حفظ آن، حجت الهی و انسان‌های پاك را به شهادت رساند و … !!
ابوسفیان به بنی‌امیه و سردمداران نفاق می‌گفت: خلافت را چون توپ به یكدیگر پاس دهید، سوگند به آن كه ابوسفیان بدان سوگند می‌خورد، نه بهشتی در كار است و نه دوزخی!
شیطان گرایی و حق ستیزی
جبهه ولایت‌ستیز عصر حسینی، نه تنها تابع دین خدا و مطیع دستورات رسول خدا نبودند؛ بلكه طوق بندگی شیطان را برگردن نهاده و با ولایت عظمای الهی دشمنی كردند. آنان از جنود ابلیس بوده و در تحقق اهداف او گام بر می‌داشتند. راه شیطان، راه فریب، فساد، ستم، شهوت و نفاق و شرك است؛ به همین جهت ابا عبدالله(ع) درباره آنان می‌فرمود: «آگاه باشید كه اینان ملتزم فرمان شیطان شده و اطاعت یزدان را ترك كرده‌اند» و "شیطان براینان مسلط شده و خدا را از یاد آنان برده است."
بدعت گذاری
بعد از رحلت نبی مكرم اسلام، به تدریج انحرافات و بدعت‌گذاری‌ها شكل گرفت و در زمان امام حسین(ع) به اوج خود رسید. گسترة این بدعت‌گذاری دین و شریعت نیز را در بر می‌گرفت و به همین جهت آن حضرت احساس خطر كرده و در جهت مبارزه با این انحراف و ناراستی گروه باطل قیام فرمود. دربارة آنان آمده است:
همواره در این خیال هستند كه هیچ حرامی را فرونگذارند؛ جز آنكه آن را حلال شمرند. و نیز: حدود الهی را تعطیل كرده و حرام خدا را حلال و حلال خدا را حرام ساخته‌اند.
حرمت شكنی اهل بیت
بر اساس آموزه‌های متعالی اسلام، خاندان وحی، از ارجمندی و احترام خاصی برخوردارند و مقام و منزلت آنان، برتر و والاتر از همگان است. دوستی اهل‌بیت، اجر رسالت پیامبر(ص) و اطاعت از آنها، مسؤولیت هر مسلمانی و پذیرش ولایت ایشان، تكمیل دین‌داری است. اما سوگمندانه باید گفت كه گروه باطل و افسادگر، منزلت عترت نبی(ص) را نادیده گرفته و حرمت آنها را شكستند؛ چنان كه سالار شهیدان می‌فرمود:
"بنی‌امیه، حرمت ما را نادیده گرفتند؛ اموال‌ ما را به یغما بردند و اینك قصد جانم را كرده‌اند..."
حضرت علی(ع) دربارة معاویه و بنی‌امیه (گروه باطل) فرموده بود: «…‌. والله لایزالون حتی لایدعوا للهِ مُحرّماً الا استحلّوه و لاعقداً الا حلّوه و حتی لایبقی بیت مَدَر و لاَوَبرَالا دَخله ظُلُمهم و نَبَأ به سوء رعتهم و حتی یقوم الباكیان یبكیان: باك یبكی لدینه و باك یبكی لدنیاه…‌»
سوگند به خدا ! بنی‌امیه همواره ستم می‌كنند تا اینكه هیچ حرام خدا را باقی نگذارند؛ مگر آنكه آن را حلال گردانند و عهد پیمانی را كه می‌بندند، به جور می‌شكنند. هیچ خیمه و خانه‌ای وجود ندارد كه ستمكاران بنی‌امیه در آن راه نیابند. در حكومت آنان دو دسته می‌گریند: دسته‌ای برای دین خود كه آن را از دست داده‌اند و دسته‌ای برای دنیای خود كه به آن نرسیده‌اند.
آن حضرت در جای دیگر می‌فرماید: …‌‌انما هم مطایا الخطیئات و زوامل الآثام…‌ ؛ آنان (امویان) مركب‌های عصیان و نافرمانی و شتران باركش گناهند...
این تصویر ظلمانی و شرورانه با شدّت و ضعف در همه زمان‌ها وجود داشته است؛ ولی در عصر قیام حسینی و پیش از ظهور حضرت مهدی(عج) در آخرالزمان)، شدید تر و رذیلانه تر بوده و خواهد بود؛ همان گونه كه در محرم 61 هجری، اوج جنایت و شرارت گروه باطل به نمایش درآمد.
براساس روایات آخرالزمانی، جهان آكنده از ظلم و ستم، فساد، نابرابری، جنگ و كشتار، بدعت و انحرافات گسترده خواهد بود و ابلیس از تمامی حربه‌های شیطنت و فساد انگیزی استفاده خواهد كرد. تصویر گروه باطل در عصر قبل از ظهور چنین خواهد بود:
گروه باطل در عصر ظهور
روایات مربوط به آخر‌الزمان، چهرة كریه گروه باطل را در عصر ظهور چنین ترسیم می‌كند:
ظلم و ستمگری
یكی از ویژگی‌های بارز گروه باطل در دوران ظهور، جور و بیداد فراوان و حاكمیت جبّاران، مستكبران، كینه توزان و ستمگران است. آنان منشأ عداوت‌ها، خون‌ریزی‌ها و ظلم‌ها بوده و از بزرگ‌ترین دشمنان حضرت مهدی(عج) خواهند بود.
سراسر زمین را ظلم و جور و دشمنی فرا می‌گیرد» و «…‌‌بعد از آنها (خلفا و امیران)، پادشاهان ستم پیشه‌ای خواهند آمد و آن گاه مردی از اهل بیت من خروج خواهد كرد.
دجال گری و ظهور دجال
از سردمداران گروه باطل و دشمنان منجی موعود، دجّال (طاغوت پرتزویر و حیله‌گر) است. او مردم را به طغیان و فساد، خروج از ولایت الهی و فتنه و آشوب دعوت می‌كند و جریان دجل‌گری و الحاد را رهبری می‌كند. میان او و یارانش با لشكر قائم جنگ واقع می‌شود و بالاخره به دست آن حضرت یا عیسی كشته می‌شود.
هیچ پیامبری نیست، جز اینكه امتش را از دجال دروغ گوی نابینا بر حذر داشته است؛ بیشتر اصحابش، فرزندان نامشروع و یاران طیلسان سبز (یهودیان) می‌باشند…‌ و حضرت قائم، دجال را می‌كشد و او را در كناسه كوفه به دار می‌زند .
كفر و گمراهی
مهم‌ترین دشمنان و كینه‌توزان با حق طلبان (پیامبران و امامان)، بی‌دینان، گمراه‌گران و كافران بوده‌اند. اینان در دوران قیام امام مهدی(عج) نیز در كنار دیگر گروه‌های باطل قرار گرفته و به مخالفت و خصومت با انقلاب حق طلبانه برخواهند خاست. مهم‌ترین ویژگی این جریان، الحاد، دین‌ستیزی (سكولاریسم) و دنیاگرایی است كه با ریشه‌كنی آن به دست حضرت مهدی(عج) جهان به نورانیت و پاكی خواهد رسید.
كفار بر نهرهای پنج گانه سیحون، جیحون، دجله، فرات و نیل مسلّط می‌شوند؛ جوّ عمومی و حاكم، جو كفر و بی‌دینی است؛ به طوری كه حتی برخی از مؤمنان را نیز متزلزل كرده و به كفر دعوت می‌كند و "حكام ستمگر مردم مسلمان را به گمراهی می‌كشانند."
سفیانی گری و بی‌رحمی
یكی از جریان‌های بارز باطل در دوران ظهور، جریان سفیانی است. این گروه بسیار منحرف، ولایت ستیز، اهریمنی و فسادگر، دست در دست یهودیان و مسیحیان، به جنایت‌های فراوانی دست می‌زند و فساد، بی‌رحمی و طغیان را به حد اعلای خود می‌رساند. این جریان در دشمنی با امام زمان و صالحان و پاكان، جدیّت داشته و در چند مرحله از بین خواهد رفت.
سفیانی از حق منحرف شود و از شاهراه دین خارج شود» ؛ «سفیانی، سپاهی را به سوی مدینه می‌فرستد و فرمان می‌دهد كه هر كس از بنی‌هاشم در آنجا باشد، بكشند. [پس] مهدی(عج) ظهور می‌كند و …‌. سیل خون راه می‌اندازد…‌. حلال‌ها را حرام و حرام‌ها را حلال می‌سازند… ‌‌فجایع بزرگ همراه با ذلّت بزرگ روی می‌دهد.
فتنه گری و كشتار
آخر‌الزمان، دوران فتنه‌ها و آشوب‌ها است كه عمدتاً از سوی زرسالاران، مستكبران و سلطه‌جویان به وجود می‌آید. اینها از سردمداران گروه باطل و از دشمنان حق و صلح و عدالت هستند كه به دست امام زمان نابود خواهند شد.
"فتنه‌های متعددی حادث می‌شود كه تا ظهور مهدی ادامه دارد» و «اثر آخرین فتنه، در هر خانه‌ای ظاهر می‌شود."
سلطه‌گری اشرار و مشركان
حاكمیت و سلطة جریان شرك و شرارت، از ویژگی‌های دیگر گروه باطل در دوران قیام مهدوی است. مشركان، اشرار و فاسقان، در برابر جبهة حق قرار گرفته و منشأ بسیاری از تباهی‌ها و منكرات خواهند بود. درباره آنها روایت شده است:
"ستم و تباهی فراوان و منكر آشكار می‌گردد و اشرار بر نیكان مسلّط می‌شوند، فاسقان بر مردم حكومت می‌كنند و اشرار از ترس شرارت، مورد احترام می‌باشند"، "مشركان فرزندان امت اسلامی را به استخدام خود در می‌آورند" و "اوباش و فسّاق رهبری مردم را بر عهده می‌گیرند و..."
نفاق و ناصبی گری
جریان نفاق و ولایت ستیز، از دشمنان سرسخت حق و حق‌طلبان بوده و دشمنی آنها با اهل بیت ـ به خصوص مهدی(عج) ـ آنها را از بارزترین گروه‌های باطل قرار داده است.
هنگامی كه قائم قیام می‌كند، گروهی از دین و ولایت خارج می‌شوند؛ در صورتی كه پنداشته می‌شد آنان از پیروان حضرت می‌باشند؛ هنگام قیام حضرت مهدی(عج)، همه ناصبیان و دشمنان اهل بیت را بر آن حضرت عرضه می‌كنند؛ اگر به اسلام (ولایت) اقرار كردند، آنان را رها می‌كنند؛ وگرنه به قتل می‌رسند یا آنان را به پرداخت جزیه، ملزم می‌كنند» و «چون حضرت قائم(عج) قیام كند، به كوفه می‌آید و در آنجا همة منافقان را به قتل می‌رساند و كاخ‌های آنان را ویران می‌كند...
شیطان و فساد گری‌های او
مهم‌ترین عامل ظلمت جهان و شكل‌گیری و ساماندهی جبهه باطل، شیطان (ابلیس) است. او تمامی حركت‌های حق ستیز را رهبری می‌كند و در زمان ظهور نیز تمامی اعوان و انصار خود را جهت مقابله با حضرت مهدی(عج) بسیج می‌كند. اما تومار عمر و فعالیت او، به دست حضرت برچیده می‌شود.
"...‌‌خداوند تا روز قیام قائم(عج) ، به شیطان مهلت داده است. وقتی خداوند قائم(عج) را مبعوث می‌كند و [اجازه قیام می‌دهد]، حضرت به مسجد كوفه می‌رود و در آن هنگام، شیطان در حالی كه با زانوان خود راه می‌رود، به آنجا می‌آید و می‌گوید:‌ای وای بر من از امروز…‌!» و «…‌‌باطن [مردم] خبیث و ناپاك و ظاهرشان زیبا باشد. همّت مردم شكمشان و شرافت آنان كالای آنها است. زنانشان قبله و دینشان، در هم و دینار است. فاحشه‌گری و زشت كاری ظهور كند. بسیار دروغ می‌شنوند و بسیار حرام خوار می‌گردند. بر بدكاری متحد می‌شوند و بایكدیگر بر دروغ و كینه توزی دوستی می‌ورزند. سال‌های قبل از ظهور قائم، سال‌های خدعه و نیرنگ خواهد بود.
شرّ و بدعت در آن بیشتر از گذشته است. زنان تظاهر می‌كنند و دروغ را حلال می‌دانند. شیطان با بدن‌های آنان مخلوط شده، در خون‌هایشان رسوخ كرده و آنها را به دروغ و گناه وسوسه می‌كند تا آنجا كه بدكاری، فراگیر همة شهرها می‌شود. دل‌ها سخت و زمین پر از ستم و كشتار می‌گردد و...
زراره می‌گوید: حضرت صادق(ع) فرمود: «منادی [از سوی آسمان] با با نام حضرت قائم، بانگ خواهد زد. پرسیدم: خصوصی است یا عمومی؛ فرمود: عمومی است؛ هر قومی آن را به زبان خودشان می‌شنوند. عرض كردم: پس چه كسی با حضرت قائم مخالفت خواهد كرد؛ در حالی كه نام او ندا می‌شود؟ فرمود: ابلیس، آنها را وا نخواهد گذاشت تا اینكه [در آخر شب] ندا می‌كند و مردم را به شك می‌اندازد (لایدعهم ابلیس حتی ینادی و یشكك الناس) .
در روایتی نیز از آن حضرت آمده است: "صوت جبرئیل من السماء و صوت ابلیس من الارض؛ فاتّبعوا الصوت الاوّل و ایاكم الاخیر اَن تُفتَنُوا به»؛ «صدای جبرئیل (هنگام ظهور) از آسمان است و صدای ابلیس از زمین؛ پس شما از صدای اول پیروی كنید و مبادا كه از صدای اخیر به فتنه افتید."
دشمنی‌های عرب و اهل كتاب
از جریان‌های باطل در زمان ظهور و از مخالفان انقلاب جهانی مهدوی، اعراب، یهودیان و مسیحیان هستند. اینان نیز در جبهه باطل قرار می‌گیرند و به جهت در خطر افتادن منافع و خواسته‌های خود، به دشمنی با منجی موعود می‌پردازند.
"آن‌گاه كه قائم ما قیام كند، بین او و عرب و قریش راهی جز شمشیر (و جنگ) نخواهد بود»؛ «هنگامی كه علیه یهود، نصارا، صابئین، مادی گرایان و برگشتگان از اسلام و كافران در شرق و غرب كرة زمین قیام می‌كند، اسلام را به آنان پیشنهاد می‌كند. هر كس از روی میل پذیرفت، دستور می‌دهد نماز بخواند و زكات دهد…‌‌[اما] هر كس مسلمان نشود، گردنش را می‌زند تا آنكه در شرق و غرب جهان، یك كافر بر جای نماند."
یهودیانی كه با دجال هستند، می‌گریزند و پنهان می‌شوند؛ ولی درخت‌ها و سنگ‌ها، فریاد بر می‌آورند:‌ای روح الله! این یهودی است. حضرت نیز آنان را می‌كشد و كسی را بر جای نمی‌گذارد.
منبع : مهدویت
كربلا شاهد حماسه و عرفان در یك طرف و جنایت و رذالت در طرف دیگر بود. در یك جبهه امام حسین(ع) و عده‌ای از صالحان قرار داشتند، در جبهه دیگر، یزید و گروه نفاق صف بسته بودند، روایات آخرالزمانی نیز چهره کریه گروه باطل را به تصویر می کشد.