 طارق از ماده «طرق» به معنای كوبیدن است و راه را از این جهت طریق می گویند كه با پای رهروان كوبیده می شود و كسی كه شب به جائی وارد می شود با توجه به این كه شب درها بسته است و باید در را بكوبد به او طارق می گویند. و اما مراد در این سوره همان است كه در آیه بعدی به نجم ثاقب (ستاره درخشان و شكافنده تاریكی ها) تعبیر شده است. این همان ستاره درخشانی است كه بر آسمان ظاهر می شود و به قدری بلند است كه گوئی می خواهد سقف آسمان را سوراخ كند و نورش به قدری خیره كننده است كه تاریكی ها را می شكافد و به درون آدمی نفوذ می كند.
اما این كه آیا مثل خورشید است یا نه! بلكه آن ستاره درخشانی است كه در شب طلوع می كند. اما این كه چه ستاره ای است، درباره آن حرفهای زیادی زده شده، لكن امام صادق-علیه السلام- فرمودند: مراد از نجم ثاقب، ستاره زحل است و طلوعش از آسمان هفتم است و نورش آسمانها را می شكافد و به آسمان پائین می رسد. لذا خداوند آن را نجم ثاقب نامیده است.[1]
بنابراین اگر مراد از نجم ثاقب، زحل (كیوان) باشد آن وقت از سیارات منظومه شمسی می باشد، در نتیجه در كهكشان ما قرار دارد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. تفسیر نمونه، ج 26، ص361-360.
2. تفسیر المیزان، ج19، ص25-55.
پی نوشت:
[1] . تفسیر نورالثقلین، ج 5، ص 550.
منبع: اندیشه قم
خداوند متعال در ابتداء این سوره، به سماء و طارق قسم می خورد، این نشانگر اهمیت آنهاست. معنای سماء، آسمان است و اما معنی طارق چیست؟ و مراد خداوند در این سوره چیست؟