 دانشجوی محترم ابتدا لازم است توضیحی در باب مفهوم «مداخله» و تفاوت آن با اظهار نظر در ارتباط با مسائل بین المللی بیان كنیم.كلیت اصل عدم مداخله در امور داخلی كشورها هم در نظام حقوقى اسلام و هم در نظام حقوق بین الملل معاصر پذیرفته شده وتضمین كننده اصل حاكمیت دولت ها است كه بر اساس آن دخالت در امور داخلی كشورهای دیگر،خواه از طریق توسل به زور با قوای نظامی به منظور مجبور كردن كشور مذكور به انجام عملی صورت گیرد و خواه از طریق اقدامات دیگر در سرزمین كشور مورد مداخله از ناحیه كشور مداخله گر،ممنوع گردیده است به عبارت دیگر اصل عدم مداخله را می توان به لزوم اجتناب هر كشور از دخالت در اموری كه طبق حقوق بین الملل منحصرا در صلاحیت داخلی كشور دیگر است تعریف نمود. بند 7 از ماده 3 منشور، ملل متحد را از دخالت در اموری كه در صلاحیت داخلی كشورهاست منع نموده است. مصادیق این مداخله از تجاوز نظامی به یك كشور تا زیر سوال بردن انتخابات قانونی آن و توطئه و ... را شامل می شود. البته در هر دو نظام حقوقى، موارد متعددى به عنوان استثنا بر این اصل وجود دارد؛ نظیر مداخله بشر دوستانه؛ حمایت از اصیل ترین آرمان انسانی و ... هم اكنون سازمان ملل با آن كه اعلام داشته است كه اصولی هم چون همزیستی مسالمت آمیز ، تحریم توّسل نامشروع به زور و نیز تحریم مداخله در امور خاص كشورها، پایه های اساسی این سازمان را تشكیل می دهند، با این وصف در مواردی كه صلح و امنیت جامعه بین المللی به مخاطره افتاده باشد، به تعطیلی همه این اصول فرمان می دهد.(فصل هفتم منشور سازمان ملل، ماده 39-51) قطعنامه های شورای امنیت عملیات های مبتنی بر مداخلات بشردوستانه را تجویز می كند و برای ضمانت اجرای آن حتی دست به تشكیل دادگاه های بین المللی می نماید. از طرفی در حقوق بین الملل اسلامی ضمن پای بندی به اصل فوق، حمایت از مسلمانان و مظلومین، تبلیغ و دعوت اسلامی و... مورد تاكید قرار گرفته است.(ر.ك: http://www.daneshju.ir/forum/f993/t76316.html#post332019) قانون اساسی كشورمان ضمن تاكید بر اصل عدم مداخله، و همزیستی مسالمت آمیز، احترام به مرزهای بین المللی و حلّ مسالمت آمیز اختلافات داخلی ، پیرامون اهداف، اصول و آرمان های ذیل را در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بیان می دارد: 1. ائتلاف و اتّحاد ملل اسلامی و كوشش در جهت تحقّق بخشیدن به وحدت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی جهان اسلام(اصل یازدهم)؛ 2. دفاع از حقوق همه ی مسلمانان و رفتار مبتنی بر اخلاق حسنه، قسط و عدل اسلامی با غیر مسلمانان (اصل چهاردهم)؛ 3. عدم تعهد در برابر قدرت های سلطه گر(اصل یكصد و پنجاه و دوم)؛ 4. سعادت انسان در كلّ جامعه ی بشری (اصل یكصد و پنجاه و چهارم)؛ 5. شناسایی وآزادی و حكومت حقّ و عدل به صورت حقّ همه ی مردم جهان ( اصل یكصد و پنجاه و چهارم)؛ 6. حمایت از مبارزه های حق طلبانه مستضعفان در برابر مستكبران در هر نقطه از جهان، در عین خودداری كامل از هر گونه دخالت در امور داخلی ملّت های دیگر (اصل یكصد و پنجاه و چهارم) بر این اساس یكی از وظایف دینی و اهداف مهمّ سیاست خارجی، حمایت از مبارزات حق طلبانه مستضعفان در برابر مستكبران و دفاع از حقوق همه مسلمانان جهان است و این مهم از منظر حقوق بین الملل در چارچوب مداخله ی بشر دوستانه و حمایت از اصیل ترین آرمان انسانی بوده و با اصل عدم مداخله در امور سایر كشور ها در تضاد نیست. دخالت در عرف بین الملل به معنای نفوذ و تأثیرگذاری فیزیكی است. و صرف اظهار نظر را نمی توان به عنوان نفوذ تلقی كرد، نفوذ زمانی معنا پیدا می كند كه با استفاده از شیوه های اطلاعاتی، امنیتی و نظامی بتوان در امور داخلی كشوری، تأثیر گذاشت. وظیفه انسانی حكم می كند كه در برابر ستم ها و جنایتهایی كه بر علیه ملت های مسلمان انجام می شود برخورد شود. وقتی در كشوری حقوق مردم رعایت نمی شود و بزرگترین ظلم ها و جنایت ها علیه آنان روا می شود, توجه به حقوق مردم آن كشور وتلاش برای جلوگیری از ظلم وستم به آنان , وظیفه انسانی هر انسان و كشور آزاده و با وجدانی است علاوه بر اینكه وظیفه دینی نیز حكم می كند كه ضمن پرهیز از دخالت در امور داخلی سایر كشورها از حقوق مسلمانان دفاع شود، از این رو اظهار نظر در مورد حقوق مردم مصر و بحرین و دفاع از حقوق مسلم آنان در تعیین سرنوشت كشور خویش از طریق سیاسی و تبلیغاتی به هیچ وجه دخالت در امور داخلی این كشور محسوب نمی گردد. نكته دیگری كه از این مطالب می توان استفاده كرد این است كه اقدام جمهوری اسلامی ایران در دفاع از حقوق مسلم ملت های مسلمان و یا محكوم كردن شهادت شیخ نمر باقر النمر، روحانی برجسته عربستانی هرگز دخالت در امور داخلی این كشور تلقی نمی گردد و این مساله را نمی توان هرگز با مداخلاتی كه غربی ها در مسائل داخلی ایران دارند مورد مقایسه قرار داد چرا كه غربی ها هرگز به صرف اظهار نظر اكتفا نمی كنند بلكه به طرق مختلف از جمله اجیر كردن افراد مختلف در داخل كشور، ارائه آموزش های لازم به آنان و تشویق به شورش، نافرمانی مدنی و پیاده كردن روش های مختلف جنگ نرم و در پاره ای موارد دخالت های علنی تر و فیزیكی تر همچون اعزام تروریست به داخل كشور جهت انجام عملیات تروریستی بر علیه دانشمندان هسته ای و دهها اقدام دیگر رسما در امور داخلی ایران مداخله می كنند و از این رو این كشورها هرگز در اقدامات خود به اظهار نظر نسبت به مسائلی كه از نظر آنها حقوق بشری قلمداد می شود اكتفا نكرده و به مداخلات صریح و علنی می پردازند. از این روی هیچ تناقضی در سیاست های جمهوری اسلامی ایران وجود نداشته و جمهوری اسلامی ایران كاملا بر اساس معیارهای بین المللی رفتار كرده و می كند . در مورد آتش زدن سفارتخانه عربستان در ایران نیز باید بگوییم اصل تجمع اعتراضی مردم در برابر سفارت عربستان به دلیل اقدام جنایتكارانه دولت عربستان، كاملا درست و مطابق با موازین بین المللی بود، اما آتش زدن سفارت این كشور اقدامی نبود كه مورد تایید هیچ فرد و گروهی در داخل كشور قرار گیرد چنانكه حتی برخی شواهد از مشكوك بودن این آتش سوزی حكایت می كند. از این روی چه آتش سوزی تعمدی و مشكوك صورت گرفته باشد و چه سازمان یافته از طرف برخی معترضان، قطعا مخالف با موازین بین المللی بوده و دولت جمهوری اسلامی ایران نیز آن را محكوم و بر پیگیری مقصران این ماجرا تاكید كرد، این در حالی است كه در طرف مقابل رژیم عربستان، از سویی در یمن به سفارت جمهوری اسلامی ایران حمله كرده و در برخی كشورها همچون سوریه و لبنان نیز مزدورانش به سفارتخانه و مناطق دیپلماتیك ایران حملاتی داشته اند بدون اینكه هیچ گونه واكنشی به این مساله داشته باشند كه همین مساله نیز حاكی از حسن نیت جمهوری اسلامی ایران و اغراض رژیم آل سعود می باشد. پرسمان/ سیاسی


سلام. آبا اعتراض ایران به شهادت شیخ نمر نوعی دخالت در امور داخلی دیگر كشورها به حساب نمی آید ؟ در این صورت آیا كشور های اروپایی كه وابستگان خودشان در ایران پیشتیبانی می كنند مثل ایران حق ندارند در امور داخلی ما دخالت كنند؟ این تناقض سیاست ایران را چگونه ارزیابی می كنید؟
