
به بهانه برگزاری مراسم اربعین شهید مدافع حرم وحید فرهنگی والا كه امروز 29 آذر ماه سال 1396 درمسجد دانشگاه تبریز برگزار می شود به سراغ سمیه یل هیكل ابادی،همسر شهید رفته ایم كه همسرانه هایش داستان وهب نصرانی و هانیه را در ذهن خواننده تداعی می كند. حكایت این نوشتار داستان گذاشتن ها و گذشتن ها است،از تعلقاتی كه با همه رنگ و لعابش ما را به خود مشغول می دارد ،اما در این میان هستند كسانی كه با بصیرت و ایمانی راسخ "قالوا بلی" گویان راهی میدان می شوند و خود را به قافله حسینیان می رسانند .
 
 آشنایی شما و شهید وحید فرهنگی والا چطور رقم خورد؟
من و خواهر وحید هم دانشگاهی هستیم و آشنایی در دانشگاه به ازدواج من و وحید منجر شد ما 11 دی ماه سال 1395 عقد كردیم وحدود سه ماهی بود كه زندگی مشترك مان را آغاز كرده بودیم .
 
زندگی و همراهی با یك فرد جهادی را چطور دیدید؟
وقتی كه برای خواستگاری آمدند و قرار شد با وحید صحبت كنم،در مورد سختی های زندگی با یك فرد نظامی هم صحبت کردیم او از نبودن های گاه و بیگاه وماموریت هایی كه برایش پیش خواهد امد گفت ومن همه این ها را پذیرفتم .من آمادگی چنین شرایطی را داشتم .این مسئله بین من و وحید حل شده بود.وحید در مسیری قدم نهاده بود كه برای رضای خدا و اسلام خودش را فدا می كرد .قرار بود یاور امام حسین ع باشدومن افتخار این همراهی را از ان خود كردم .پیش از این در مورد زندگی شهدا مطالعه داشتم . سفارش شهید صدر زاده را خوب در ذهن داشتم كه به همسرشان گفته بودند من به دنبال همسنگر هستم،می خواهم همسرم همسنگر من باشدو همراهی ام كند .
 
تصور می كردید، روزی همسر شهید شوید ؟
آرزوی رسیدن به این سعادت راداشتم اما اصلا فكر نمی كردم كه همسر شهید شوم.همیشه می گفتم اگر قرار بر جدایی بین من و وحید باشد بهتر است این اتفاق با شهادت باشد، چون در غیر این صورت من تاب این جدایی را نخواهم داشت.در حال حاضر تنها تسكین دهنده من در این شرایط این است كه جدایی وحید از من با شهادتش رقم بخورد كه می دانم طبق وعده و قولی كه به من دادهمیشه در كنار من خواهد بود .
 
 برایتان سخت نبود که در اغاز زندگی مشترک همسرتان برای جهاد برود؟
بله سه ماهی می شدكه زندگی مشترك مان را آغاز كرده بودیم .از همان ابتدا این ذهنیت را داشتم كه من و وحید روزی از هم جدا خواهیم شد. در اوج در كنار هم بودن و شادی های مان به یك باره این فكر و نبودنش به ذهنم می امد و من را به هم می ریخت ومن گریه می كردم.اما وحید سعی می كرد من را با صحبت ها و حرف هایش آرام كند .اما این گریه ها برای این نبود كه بخواهم جلوی تصمیم واراده اش را برای خدمت به اسلام بگیرم بلكه برای دلبستگی و دلتنگی های خودم بود .آخرین بارخودم راهیش كردم .بی تاب بودم اما سعی می كردم به روی خودم نیاورم تا راحت تر بتواند دل بكند و برود .می خواستم با خیال راحت برود و نگران من وتنهایی هایم نشود.بغض هایم را فرو بردم كه خدای ناكرده دست و دلش نلرزد.
 
از اخرین وداع تان برایمان بگوئید.
15 مهر ماه بود .نیمه های شب ،وحید را دیدم كه برای نماز شب بیدار شد. روضه گوش می كرد و من هم بیدار شدم به كنارش رفتم و شروع كردم به گریه كردن .این بارهر دویمان به هم دلداری می دادیم .حرف دلتنگی بود و بی قراری .خدا خواست و وحید من در 15آبان ماه سال 1396 به ارزویش رسید .
 
بعداز اعزام با هم در تماس بودید؟
بله تماس داشتیم .زمانی هم كه از منطقه تماس می گرفت تمام تلاش خودم رامی كردم كه جلوی دلتنگی هایم را بگیرم وبگویم كه حالم خوب است. از نگرانی ها و بی تابی هایم نمی گفتم كه خدایی ناكرده فكرش مشغول من نشود و كم نیاورد ،كه من شرمنده خانم زینب (س) شوم .با خودواقعه عاشورا را مرور كرده و گریه كنان به خود نهیب میزدم كه خجالت بكش،به انچه در راه خدا داده ای امید بازگشت نداشته باش.با تمام وجود زمزمه می كردم« اللهم رضا برضائك» خدایا راضیم به رضای تو.
 
از شهادتش چطور مطلع شدید؟
منزل پدر بودم كه پدراز بیرون با من تماس گرفت و گفت مهمان داریم و عده ای برای مصاحبه به منزل خواهند آمد . شك كردم تقریبا هر روز با وحید در تماس بودم اما سه چهار روزی می شد كه نتوانسته بودم با ایشان تماس بگیرم .خیلی نگران شدم . ناراحتی هایم را آشكار نمی كردم كه خانواده هایمان نگران نشوند.وقتی كه پدر بامن تماس گرفت گریه كردم و از ایشان پرسیدم از وحید خبری شده است گفت نه مصاحبه مربوط به من است. كمی گذشت ،كه تماس گرفتندو گفتند كه قرار مصاحبه کنسل شده است .خبری از وحید نشد ،این بی خبری از هر خبری برایم دلنشین تر بود برای همین سجده شكر كردم . پدر و دوستانشان چند ساعتی پائین منتظر بودند اما كسی جرات این را نداشت كه خبرشهادت را به من بدهد .كمی گذشت تا خبر شهادت وحید را شنیدم .اما باز خدا را شكر كردم.
به خود می گفتم وقتی وحید می آید چه بپوشم كه ایشان هم دوست داشته باشد .اما وقتی خبر شهادتش آمد و قرار بود به استقبال پیكرش بروم با خود گفتم این یك مرگ طبیعی و یك جدایی طبیعی نیست این جدایی مایه سربلندی من وخانواده اش است برای همین افتخار بود كه رخت سیاه به تن نكردم و وقتی چشمم به پیكرش افتاد سجده شكر به جای آوردم .
به جرات می توان گفت كه آنچه باعث شد وحید فرهنگی والا لباس رزم بپوشد ومدافع حرم شود همان غیرت دینی اش بود .
وقتی وحید اخبار مربوط به سوریه و عراق و جنایت های گروهك های تروریستی را از تلویزیون مشاهده می كرد بهم می ریخت می گفت چر انمی توانیم برویم واز حق مظلومان دفاع كنیم . چطور تحمل كنم كه به ناموس شیعه تعرض شود چطور تحمل كنم که عده ای تكفیری به ساحت ائمه جسارت كنند .انها می خواهند اسلام را از ریشه نابود كنند من نمی توانم ارام بنشینم .
 
شنیدن حكایت زندگی شما وهمسرتان مارا به داستان وهب نصرانی وهمسرش در واقعه عاشورا می رساند.
بله –دقیقا وهب نصرانی قولی به همسرشان هانیه دادند كه من هم منتظر همین قول از جانب وحیدم هستم .می دانم راه سختی در پیش دارم همسر شهید مدافع حرم بودن قطعا انتظاراتی را به همراه دارد و من تمام تلاشم این است كه ادامه دهنده راه وحید باشم . وحید یك فعال فرهنگی و یك افسر جنگ نرم بود كه ارام و قرار نداشت.امید وارم جوانان ما راه و مسیر عملی شهدا را خوب بشناسند و انها هم در این مسیر گام برداشته وعاقبت بخیر شوند . 
منبع: جوان آنلاین

به بهانه برگزاری مراسم اربعین شهید مدافع حرم وحید فرهنگی والا كه امروز 29 آذر ماه سال 1396 درمسجد دانشگاه تبریز برگزار می شود به سراغ سمیه یل هیكل ابادی،همسر شهید رفته ایم كه همسرانه هایش داستان وهب نصرانی و هانیه را در ذهن خواننده تداعی می كند.