 
گاهی گرفتن یك تصمیم مهم در یك بزنگاه تاریخی، باعث تغییر سرنوشت یك فرد می‌شود. در جریان پیروزی انقلاب اسلامی، بسیار پیش آمد كه موسم تغییر و تحول در بطن انقلاب، قلوب بسیاری را تغییر داد و آنها را در خط امام قرار داد. «سیدعلی‌اكبر مصطفوی» یكی از همین افراد بود. كسی كه در جوانی به گارد جاویدان شاه پیوست و با ورود امام خمینی به میهن عزیزمان، یكی از محافظان ایشان شد. او بعدها در جنگ هم شركت كرد و سابقه 10 سال آزادگی دارد. به مناسبت ایام‌الله دهه فجر، پای صحبت‌های علی‌اكبر مصطفوی نشستیم و خاطرات خواندنی‌اش را مرور كردیم كه در ادامه می‌خوانید.

 از دروس حوزوی تا حضور در گارد جاویدان
دوران نوجوانی‌ام در روستایی در شهرستان نیشابور گذشت. پدرم عالمی مجتهد بود و من بعد از گذراندن دوران ابتدایی نزد ایشان دروس حوزوی و قواعد عربی را ‌خواندم. برخی مشكلات زندگی باعث شد نتوانم این دروس را نزد پدر ادامه دهم. استعداد بالایی در هوش و ورزش داشتم و مسائل معنوی و دینی را خدمت پدرم آموخته بودم و به مسائل ورزشی هم خیلی علاقه داشتم. نوجوان بودم و با جوانان محل زندگی‌ام كشتی می‌گرفتم و در كوهپیمایی‌ها شركت می‌كردم و بدنم را آماده نگه داشته بودم و به خودم گفتم حالا كه نتوانستم تحصیل را ادامه دهم خدا جایش نعمت‌هایی به من داده و باید اینها را شكوفا كنم. پس از مدتی به این نتیجه رسیدم كه به ارتش بروم. برای رفتن به سربازی داوطلب شدم. از روستا حركت كردم و به تهران آمدم. اوایل شهریور سال 1342 بود و به پل چوبی برای حوزه نظام وظیفه رفتم. آنجا خودم را معرفی كردم و مأموران آنجا از اینكه داوطلب رفتن به سربازی شده‌ام، متعجب شدند. پرسیدند برای چه داوطلب شده‌ای و من گفتم آمده‌ام تا قهرمان شوم. دوران آموزشی را گذراندم و در مسابقه دو نظامیان نفر پنجم شدم. بلافاصله مسابقات كشتی برگزار شد و چون روستا بدنم را آماده كرده بود، حریفان را پشت سر هم شكست دادم و قهرمان شدم. در كشتی فینال سپهبد رحیمی كه بعدها اعدام شد معاون فرمانده تیپ پهلوی بود. او برای تماشای كشتی‌ها آمد و دید من خیلی خوب كشتی می‌گیرم. به من گفت می‌خواهی شما را به گارد جاویدان بفرستم؟ من هم خیلی نمی‌دانستم درباره چه چیزی صحبت می‌كند. پس از كمی فكر قبول كردم. نخبه‌های ارتش را به گارد جاویدان می‌فرستادند. آنجا از من تعریف كردند و گفتند سرباز قابلی هستی، قد و وزنم مناسب است. دو، سه هفته در بیمارستان‌های ارتش معاینات پزشكی و بدنی را انجام می‌دادم. تست‌ هوش و عصبی دادم و در همه‌شان قبول شدم.
 استخاره پدر خوب آمد‌
پدرم روحانی بود و جریان رفتنم به گارد جاویدان را به او نگفته بودم. به ارتشی‌ها گفته بودم پدرم روحانی است ولی هنوز به پدرم نگفته بودم كه به گارد جاویدان پیوسته‌ام. وقتی در تست‌ها قبول شدم به من گفتند باید از پدرت رضایتنامه داشته باشی. زمانی كه این موضوع را به پدرم گفتم ناراحت شد. پدرم در دوره رضاشاه و اتفاقات مربوط به كشف حجاب حضور داشت و از رژیم پهلوی خوشش نمی‌آمد. روز اول ناراحت بود و به من جواب نمی‌داد. من وقتی ناراحتی‌اش را دیدم، گفتم اگر پدرم ناراضی باشد من هم دیگر به ارتش نخواهم رفت. فقط به پدرم گفتم من برای این كار خیلی زحمت كشیده‌ام و با سختی زیادی این تست‌ها را قبول شده‌ام و حالا برای شروع كردن كار به رضایت شما نیاز دارم. پدرم بعد از دو روز تفكر روی مسائل، من را صدا كرد و گفت: آنجا می‌گذارند نماز بخوانی؟ مانع روزه گرفتنت نمی‌شوند؟ گفتم نه، كاری به مسائل شرعی ندارند. قسمتی از سختی كار حل شد. فقط در آخر گفت باید برای حضور تو در این بخش استخاره بگیرم. قرآن را آورد، استخاره‌ای گرفت كه خیلی خوب آمد. من از اینكه آنقدر خوب آمده تعجب كردم. برگه را امضا كرد و من دوباره راهی تهران شدم.
 تغییر ذهنیت نسبت به رژیم شاهنشاهی
برخی دوستان مورد اعتماد در ارتش وجود داشتند كه با آنها مشورت و صحبت می‌كردم. كسانی كه اگر آنها را می‌كشتی روزه‌شان را در سخت‌ترین شرایط نمی‌خوردند. حتی در زمان مسابقه هم روزه‌‌شان را می‌گرفتند و وقتی من بهشان می‌گفتم اگر چیزی بخورید بهتر مسابقه می‌‌دهید، ‌قبول نمی‌كردند و می‌گفتند ترجیح می‌دهیم تیرباران شویم اما روزه‌مان را نخوریم. چنین انسان‌های محكم و معتقدی آنجا بودند.
با این دوستان درباره مسائل سیاسی و كارهایی كه در ارتش شاهنشاهی ‌شده و می‌شد، صحبت می‌كردیم و برخی مسائل خیلی ذهنم را نسبت به رژیم خدشه‌دار‌ كرده بود. برخی ارتشی‌ها از اتفاقات 28 مرداد 1332 می‌گفتند و تمام این صحبت‌ها من را ناراحت می‌كرد. هنگامی كه ماجراهای فیضیه قم را شنیدم تنفرم نسبت به رژیم شاه بیشتر شد. در آن روز به روحانیت توهین ‌شده بود و من آرزو داشتم 15 خرداد دیگری پیش بیاید تا انتقام آن روز را بگیرم.
 نخستین جرقه‌های اعتراض
انقلاب كه به روزهای حساسش رسید، پیام‌های امام را دریافت می‌كردیم و به افرادی كه اطلاع نداشتند می‌رساندیم. می‌دانستیم قیام مردم نتیجه خواهد داد و موقعیت برایمان فراهم بود تا توسط افراد معتمد و مطمئنی كه می‌شناختیم پیام‌های امام را پخش كنیم. خیلی باید هوشیارانه عمل می‌كردیم.
امام هنوز در فرانسه بود كه سران نظامی رژیم برای سخنرانی ‌آمدند و سعی ‌كردند روحانیت را پیش ارتشی‌ها خراب كنند. یك روز نیروها را جمع كردند و حرف‌هایی زدند كه بیش از حد ناراحت شدم. در صحبت‌هایشان خیلی به امام بی‌احترامی كردند. صحبت‌های تندی انجام شد و حتی نسبت به دین و بهشت و جهنم هم بی‌احترامی كردند. برافروخته شده بودم. بلند شدم و به تندی اعتراض كردم. بعد از سخنرانی من را خواستند و گفتند می‌دانی با این حرف‌ها چه كار كرده‌ای؟ گفتند بگذار صدای مردم را خاموش كنیم بعد خدمت شما خواهیم رسید. در آن شرایط دوست نداشتند خبر دستگیری و بازجویی یكی از نفرات گارد جاویدان شاه پخش شود. گفتم من حاضرم همین الان حسابرسی كنید فقط این سؤالم را جواب دهید. گفتم شما در دانشگاه افسری به قرآن قسم خوردید؟‌ شما به قسم خودتان پایبندی ندارید. این را كه گفتم ماندند و پاسخی نداشتند.
 بازگشت امام
امام از فرانسه تشریف آورد و به مدرسه علوی رفت. من خیلی دوست داشتم در آن شرایط كاری كنم. ما در پادگان تصاویر ورود امام را از تلویزیون می‌دیدیم و درست زمانی كه امام از پله‌های هواپیما پایین آمد برخی از ارتشی‌های قدیمی فیلم بازگشت امام را قطع كردند و جایش فیلمی از شاه گذاشتند و با صدای بلند جاوید شاه گفتند.
امام كه به كشور بازگشت دنبال مرخصی گرفتن بودم و می‌خواستم از شرایط استفاده كنم و خودم را به امام برسانم. مرخصی گرفتم، لباس‌هایم را عوض كردم و به مدرسه علوی رفتم. دلهره داشتم كه نكند كسی ما را ببیند و اگر كسی می‌فهمید برایمان خیلی سخت و گران تمام می‌شد. آنجا برای اولین بار چهره امام را دیدم. مات و مبهوت و شیفته امام شده بودم و انگار چهره‌ای فرازمینی را دیده‌ام. جویا شدم كه یكی از روحانیون را ببینم و بگویم ما از گارد جاویدان برای اعلام همبستگی آمده‌ایم. آنجا با آقای محمد منتظری آشنا شدم و از تجربیاتم گفتم. ایشان استقبال گرمی از ما كرد و خوشحال شد كه ما از دل نظام شاهنشاهی به اینجا آمده‌ایم و خودمان را معرفی كرده‌ایم.
ما نگران بودیم نكند شاه دوباره برگردد و به مرحوم مهدی توكلی و شهید حاجیان گفتیم باید كاری كنیم. گفتم امروز اگر فدا شویم ارزش دارد. بیایید با هم پیمان شهادت ببندیم و سرود «خمینی ‌ای امام» را برای تضعیف روحیه طرفداران شاه و تقویت طرفداران امام در پادگان بخوانیم. شروع به خواندن سرود كردیم و صدایمان كه بلند شد دیدیم تعدادی با عصبانیت و عده زیادی با خوشحالی ما را نگاه می‌كنند. نفراتی به ما پیوستند و می‌توان گفت بیشتر از 50 درصد افراد گارد به ما ملحق شدند. این ارتش سال 42 نبود و همه با هم متحد و متعهد بودند. تعدادی روی ما اسلحه كشیدند و گفتند اگر كسی مرد است نام خمینی را بیاورد. ما كه دیدیم كار خودمان را كرده‌ایم گفتیم دیگر چرا جلوی اینها بایستیم.
 فرار از پادگان
بعد از این اتفاقات از پادگان فرار كردم و نزد شهید محمد منتظری رفتم و او خیلی تشویقم كرد و خوشحال شد. از تاریخ 27 بهمن 57 حكم مأموریت حفاظت از امام خمینی در مدرسه علوی را به من داد. پنج روز پس از پیروزی انقلاب این حكم سنگین را عهده‌دار شدم. در مدتی كه به آنجا می‌رفتم با من صحبت می‌كرد كه ما به شما نیاز داریم و درباره چگونگی تشكیل سپاه صحبت می‌كردیم. بعد از مدتی شهید كلاهدوز را هم دیدم و درباره تشكیل سپاه صحبت شد و گفتند از شما می‌خواهیم نیروهای متعهد و متخصص را برای آموزش‌های اولیه نیروهای سپاه معرفی كنید كه من هم 60 نفر را معرفی كردم و هسته اولیه سپاه تشكیل شد. اولین پایگاه سپاه در ساختمان گذرنامه در خیابان ستارخان تشكیل شد و دكتر جواد منصوری اولین فرمانده رسمی سپاه شد.
 جواب استخاره پدر
قسمت و صلاحم بر این بود تا من با عضویت در گارد جاویدان مسائل و نكاتی را بیاموزم تا در آینده به كمك كشورم بیایم. تركیب تعهد و تخصص باعث شد من در سال 57 مسئولیت حفاظت از امام خمینی را بر عهده بگیرم. مسئولیت حفاظت از امام تا فروردین سال 58 برای برگزاری رفراندوم رأی به جمهوری اسلامی بر عهده من بود. من به همراه 60 نفر از پاسدارها كه بعضی‌هایشان بعداً شهید شدند مسئولیت داشتیم امام را اسكورت كنیم. آن زمان حالت بحرانی بود و شرایط خیلی سختی بود. آن روز، روز خیلی سختی برایم بود. آن روز این حكم از جانب شهید محمد منتظری به من داده شد. من نگران بودم كه آیا از عهده این كار برمی‌آیم و این لطف خدا بود كه من را به عنوان یك ارتشی به عنوان محافظ امام خمینی انتخاب كنند. انقلاب شد و به پدرم گفتم محافظ‌ امام هستم و در كردستان مسئولیت عملیات را به عهده دارم. پدرم گفت اینها نتیجه آن استخاره است و ببین بعد از گذشت این همه سال چگونه جواب می‌دهد.
منبع: روزنامه جوان



گاهی گرفتن یك تصمیم مهم در یك بزنگاه تاریخی، باعث تغییر سرنوشت یك فرد می‌شود. در جریان پیروزی انقلاب اسلامی، بسیار پیش آمد كه موسم تغییر و تحول در بطن انقلاب، قلوب بسیاری را تغییر داد و آنها را در خط امام قرار داد.