 زینب شاه مرادی - مرکز یادگیری تبیان 

به گزارش بیگ بنگ، در واقع فقط حدود یک قرن است که ما فهمیده ایم بخشی از صفحه ستاره ای بزرگتری هستیم که به دور یک نقطه مرکزی مشترک می چرخد. و با توجه به اینکه ما خود بخشی از این صفحه بودیم، به لحاظ تاریخی بسیار سخت بود که موقعیت دقیق خود را تعیین کنیم. اما به لطف تلاش مداوم ستاره شناسان حال میدانیم که خورشید ما ساکن این کهکشان است.اندازه کهکشان راه شیری:برای شروع باید گفت که کهکشان راه شیری خیلی خیلی بزرگ است. نه تنها اندازه ای غیر قابل تصور با قطر ۱۰۰ هزار تا ۱۲۰ هزار سال نوری و ضخامتی در حدود ۱۰۰۰ سال نوری دارد، بلکه بیش از ۴۰۰ میلیارد ستاره در آن قرار گرفته است (حتی در برخی برآوردها این تعداد باز هم بیشتر ارزیابی شده است.) این را نظر بگیرید که یک سال نوری برابر است با  ۱۲^۱۰×۹٫۵ کیلومتر (۹٫۵ تریلیون کیلومتر)، بنابراین قطر کهکشان راه شیری می شود  ۱۷^۱۲×۹٫۵ x تا ۱۷^۱۰× ۱۱٫۴ کیلومتر، یا ۹۵۰۰ تا ۱۱۴۰۰ کواردیلیون کیلومتر.این شکل و اندازه کهکشان راه شیری به کمک بلعیدن کهکشان های دیگر به دست آمده، کاری که هنوز هم در حال انجام دادنش است. در واقع کهکشان کوتوله کلب اکبر که نزدیک ترین کهکشان به راه شیری است، ستارگانش در حال ملحق شدن به صفحه کهکشانی ما هستند، این عمل در طول عمر طولانی کهکشان راه شیری بارها رخ داده  و رخ خواهد داد و احتمالا کهکشان بعدی کوتوله نامنظم قوس خواهد بود. با این حال کهکشان ما در مقایسه با کهکشان های دیگر کیهان به نوعی متوسط محسوب می شود. مثلا آندرومدا، که نزدیکترین کهکشان بزرگ به ماست، با قطر ۲۲۰ هزار سال نوری تقریبا دو برابر راه شیری است و در حدود ۴۰۰ الی ۸۰۰ میلیارد ستاره دارد.ساختار کهکشان راه شیری:اگر میتوانستید به خارج از کهکشان سفر کنید و از بالا به آن نگاه کنید، کهکشان راه شیری را به صورت میله های مارپیچ می دیدید. مدت ها تصور می شد که راه شیری دارای چهار بازوی مارپیچی است، ولی بررسی های بیشتر نشان داد که فقط دو بازو دارد و آنها سپر-قنطورس(Scutum–Centaurus) و کمان-شاه‌تخته(Carina–Sagittarius) یا همان برساوش نامیده می شوند.بازوهای مارپیچ از امواج چگالی تشکیل شده اند که دور کهکشان راه شیری می چرخند، به عنوان مثال ستارگان و ابرهای گازی خوشه ای اعضای کهکشان را تشکیل می دهند. همانطور که می دانید امواج چگالی، در حین حرکت از مناطق فضا، گاز و گرد و غبار را فشرده کرده و زمینه را برای دوره های تشکیل و مرگ ستارگان فراهم می آورند. به هر حال فهم ما از وجود این بازوها از طریق مشاهده بخش های مختلف کهکشان راه شیری (و دیگر کهکشان ها) به دست آمده است.
برای هزاران سال، ستاره شناسان و منجمان معتقد بودند که زمین مرکز جهان است. این درک ناشی از این واقعیت بود که چون مشاهدات نجومی از روی زمین انجام می گرفت، تصور اینکه زمین بخشی از منظومه شمسی باشد بسیار پیچیده بود. پس از قرن ها مشاهده و محاسبه ما کشف کردیم که زمین (و دیگر اجرام منظومه شمسی) به دور خورشید می چرخند، به همین ترتیب منظومه شمسی مان هم، چنین وضعیتی در کهکشان راه شیری دارد.