
چندی پیش فیلمی در فضای مجازی منتشر شد كه در آن سردار باقرزاده روایتی از تفحص دو شهید دفاع مقدس در سال‌های گذشته را این‌طور بیان كرد: «طی یك عملیات تفحص در منطقه چیلات، پیکر دو شهید پیدا شد. یکی از آنها در حالت نشسته با لباس و تجهیزات کامل به جایگاهی تکیه داده بود و شهید دیگر در پتو پیچیده شده بود. معلوم بود شهیدی که درازکش است مجروح شده و شهید نشسته سرِ وی را به دامن گرفته است. پلاک‌هایشان را بررسی كردیم، شماره‌ها پشت سر هم بود: 555 و556. متوجه شدیم آنها با هم پلاک گرفته‌اند. معمولاً رزمنده‌هایی که خیلی رفیق بودند، با هم می‌رفتند پلاک می‌گرفتند. با مراجعه به سیستم كامپیوتر متوجه شدیم. شهیدی که نشسته، پدر و شهیدی که درازکشیده، پسر است. پدر سر پسر را به دامن گرفته بود. شهید سیدابراهیم اسماعیل‌زاده پدر و سیدحسین اسماعیل‌زاده، اهل روستای باقرتنگه بابلسر بودند.» پیدا كردن خانواده شهیدان اسماعیل‌زاده كار چندان راحتی نبود. با كمی پرس و جو توانستیم با سیدرضا اسماعیل‌زاده، فرزند شهید سیدابراهیم اسماعیل‌زاده و برادر شهید سیدحسین اسماعیل‌زاده كه همرزم پدر و برادر شهیدشان بوده به گفت‌وگو بنشینیم. ماحصل این همكلامی را پیش رو دارید.

پدرتان موقع جنگ چند سال داشتند؟
پدرم سیدابراهیم متولد 1304بود. شروع جنگ 56 سال داشت. ایشان در دوران طفولیت مادر و پدرش را از دست می‌دهد و یتیم می‌شود. پدر به همراه عمویم در شرایط مالی سخت و فقر بزرگ شده بودند. هر روزشان را در منزل یكی از اهالی سپری و برای تأمین مایحتاج مالی‌شان در اراضی اربابی كار می‌كردند. پدرم در سن 24سالگی ازدواج و تا مدت‌ها برای امرار معاش روی زمین كشاورزی مردم می‌كند. 
جالب است كه پدر و پسر با سال‌ها اختلاف سنی با هم به جبهه می‌روند، كمی از برادر شهیدتان بگویید. 
برادرم متولد 1336 بود. شش سال از من بزرگ‌تر بود. حسین زیاد مطالعه می‌كرد. حتی شب‌ها برای كتاب خواندن از نور چراغی که به تیربرق نصب شده بود استفاده می‌كرد. چراغ برق از خانه ما فاصله داشت، حسین به آنجا می‌رفت و مطالعه می‌كرد. 
بعد از گرفتن دیپلم، به عنوان معلم در روستا مشغول شد. حسین چهار فرزند داشت؛ یك پسر و سه دختر. فرزند بزرگش در زمان شهادت پدر هفت سال داشت. برادرم علاقه زیادی به شاگردانش داشت و سعی می‌كرد آنها را با اسلام و انقلاب آشنا كند. 
حسین مثل پدرمان زندگی را با فقر و نداری ولی با عزّت نفس شروع کرد. سال‌های زیادی در خانه‌ای محقّر و کوچک که در حیاط پدری ساخته بود، زندگی می‌کرد تا اینکه توانست خانه‌ای کوچک در محله دیگری برای خودش بسازد. برادرم عشق و علاقه‌ زیادی به پدر و مادرمان داشت و سعی می‌كرد همیشه کنار آنها باشد. با شروع جنگ عازم جبهه شد. به همسرش می‌گفت من لیاقت شهادت را ندارم ولی اگر شهید شدم امام خمینی دل تو را آرام می‌کند. در شب شهادتش همسرش خواب می‌بیند که جسد شهید را بر زانو دارد و حضرت امام خمینی (ره )‌ نیز در کنار او نشسته است. 
چطور شد پدر و پسر با هم به جبهه رفتند؟
سال 62 در پادگان آموزشی قدس سپاه بابلسر رزمایشی برگزار شد. در آن رزمایش فتوایی از امام خمینی(ره) خوانده شد كه هر كس توانایی حمل سلاح دارد واجب است در جنگ شركت كند. من هم بعد از رزمایش ثبت‌نام كردم. بعد با ذوق و شوقی خاص به خانه آمدم تا خبر ثبت‌نام و اعزام به جبهه‌ام را به اهل خانه بدهم اما وقتی به خانه رسیدم متوجه شدم برادرم سیدحسین و پدرم هم ثبت‌نام كرده‌اند. برادر دیگرمان هم در خدمت سربازی بود. من، برادر و پدرمان مانده بودیم چه كنیم؟! هیچ كدام‌مان كوتاه نیامدیم. هر سه رفتیم و اهل خانه و خانواده را به خدا سپردیم. خدا توفیق جهاد را نصیب ما كرد.پدر در چهارمین اعزام و برادرم در سومین اعزام، هفت روز بعد از حضورشان در منطقه با هم به شهادت رسیدند. من ، پدر و برادرم در عملیات والفجر6 در قلّه‌های «چیلات» با هم بودیم. 
یعنی هر سه در یك منطقه و یك عملیات حضور داشتید؟
بله، عملیات ما یك عملیات ایذایی بود كه به خاطر اهمیت حفظ جزایر مجنون اجرایی شد. مجنون هم برای ما و هم برای دشمن اهمیت داشت. ما برای فریب دشمن باید این عملیات را انجام می‌دادیم. هر سه نفرمان حضور داشتیم. پدر و داداش حسین در گروهان یك بودند و من در گروهان 2 اعزامی از لشكر 25كربلا بودم. برادرم سیدحسین آرپی‌جی‌زن بود و پدر كمك آرپی‌جی‌زنش. عملیات كه آغاز شد دشمن توانست با پاتكی كه زد منطقه را از ما بگیرد. منطقه كوهستانی و صعب‌العبور، دره‌های مخوف و میادین مین گسترده‌ای داشت. واقعاً جنگیدن در آن شرایط سخت بود. 
سردار باقرزاده ماجرای عجیبی از نحوه قرار‌گیری پیكر دو شهید تعریف می‌كردند، چطور چنین صحنه‌ای رقم می‌خورد؟
بله، عرض كردم كه برادرم آرپی‌جی زن و پدر كمك آرپی‌جی زن برادرم بود. سنگرشان هم بالای قله بود. برادرم برای دید بهتر و انهدام تانك‌های دشمن به سمت دامنه قله حركت می‌كند. بارها و بارها این مسیر را می‌رود و می‌آید تا بتواند گلوله آرپی‌جی از پدرم بگیرد. پیشانی و دست پدر هم از همان ابتدای عملیات تركش خورده و مجروح شده بود، اما حاضر نمی‌شد به عقب برگردد. حسین برای آخرین بار به سنگر می‌آید تا از پدر گلوله آرپی‌جی بگیرد، اما در مسیر باز گشت زیر آتش دشمن قرار می‌گیرد. 
پدرم از بالای قله همه این لحظات را مشاهده می‌كرد، حسین به سمت تانك دشمن می‌رود تا از نزدیك منهدمش كند كه مورد اصابت تركش قرار می‌گیرد. 
پدر آن زمان 58ساله بود. وقتی افتادن فرزندش را می‌بیند، خودش را به دامنه كوه می‌رساند و بالای سر حسین می‌رود. چون توان بالا بردن پیكرحسین را نداشت، پتویی می‌آورد و برادرم را در آن می‌پیچد. او را در آغوش می‌گیرد و سر پسرش را روی زانوهایش می‌گذارد. 
 وقتی به آن لحظات فكر می‌كنم می‌گویم قطعاً آنجا صحنه شهادت علی‌اكبر امام حسین (ع)‌ برای پدرم تداعی شده بود. پدر زمزمه‌كنان می‌خواند، جوانان بنی‌هاشم بیایید، علی را بر در خیمه رسانید، اما كسی نیست كه پدر را یاری كند. لحظاتی بعد خودش هم به شهادت می‌رسد و هر دو برای سال‌های طولانی در همان حالت می‌مانند. 
خودتان هم آن موقع منطقه بودید؟ چه زمانی از شهادت‌شان مطلع شدید؟
بعد از عملیات متوجه شهادت‌شان شدم. البته منطقه به دست دشمن افتاده بود و امكان تجسس و بازگرداندن پیكر شهدا نبود، برای همین مدتی صبر كردیم تا خبر موثقی بگیریم. یك ماه بعد وقتی ساك و وسایل‌شان به دست‌مان رسید مراسم تشییع گرفتیم.11 سال بعد به ما خبر دادند كه پیكر برادر و پدرم را پیدا كرده‌اند. 
ما نمی‌پذیرفتیم، اما گفتند قطعاً خودشان هستند. برای همین برای دومین بار مراسم تشییع برگزار كردیم، اما 25سال بعد از شهادت‌شان مجدداً تماس گرفتند و اطلاع دادند كه این بار به طور قطع پیكر آنها را تفحص كرده‌اند. 
یعنی سه بار تشییع برگزار كردید؟
بله، آنها گفتند شهدایی كه چند سال پیش دفن كردید پدر و برادرتان نبودند و ما پیكر آنها را به تازگی پیدا كردیم. من زیر بار نمی‌رفتم و می‌گفتم نه من نمی‌خواهم برای بار سوم خانواده را در شرایط دشواری قرار دهم و نگرانشان كنم، اما آنها از من خواستند تا به ایثارگران ساری بروم و حضوراً با آنها صحبت كنم. 
فردای آن روز من همراه برادرم رفتم. مسئولان خیلی صحبت كردند. گفتیم شما شهدای تازه تفحص شده را به عنوان شهید گمنام دفن كنید، اما آنها اصرار داشتند تا ما با كسی كه پیكر آنها را تفحص كرده است صحبت كنیم و روایتش را بشنویم. بعد با دهلران تماس گرفتند و شخصی كه پیكر برادر و پدرمان را تفحص كرده بود با من صحبت كرد. سپس مسئول سازندگی فرمانداری دهلران با ما صحبت كرد و ماجرای تفحص شهدا را برایمان تعریف كرد. گفت قرار بود نقطه صفر مرزی جاده بكشیم. وقتی لودر شروع به كار كرد گوشه‌ای از یك پتو از خاك بیرون آمد. آرام آرام آنجا را پاكسازی كردیم و متوجه شدیم شهیدی در پتو پیچیده شده است. خاك‌ها را كنار زدیم. دیدیم این شهید در آغوش شهیدی دیگر آرام گرفته كه نشسته است و دندان مصنوعی دارد. حدس زدیم شهید نشسته باید سن و سال بیشتری داشته باشد. پلاك‌هایشان را كه نگاه كردیم دیدیم دو شماره پشت سر هم یعنی 555 و 556است. بعد زنگ زدیم سپاه و آنها را درجریان كار قرار دادیم. 
این بار دیگر یقین حاصل شد كه پیكرها مربوط به پدر و برادرتان است؟
وقتی پیكر شهدا به معراج شهدا منتقل شد ما از مسئولان خواستیم این بار با اطمینان كامل مورد را بررسی و نتیجه را به ما اطلاع دهند. آنها هم یك ماه بعد با ماتماس گرفتند و گفتند مطمئنیم اینها پیكر پدر و برادرتان هستند. هم مدارك شناسایی نظیر پلاك، كلاه ، لباس و... نشان‌دهنده این موضوع بود و هم انجام آزمایش‌هایی كه ما را قانع كرد این بار شهدای خودمان را تشییع می‌كنیم. خدا را شكر بعد 25سال از شهادت پدر و برادرم توانستیم تشییع باشكوهی برایشان برگزار كنیم. 
بعد از شهادت برادر و پدرتان باز به جبهه رفتید؟
مادر اجازه حضور مجدد نمی‌داد. آن‌قدر التماسش كردم و با ایشان صحبت كردم تا راضی شد. سال 65 مجدد در مناطق عملیاتی حضور پیدا كردم. همیشه هم یاد همرزمان شهیدم من را دلتنگ می‌كرد؛ پدر، برادر و دوستان دیگرم. سال‌ها مشغول جهاد بودم، اما از قافله شهدا جا ماندم. جنگ كه تمام شد در سپاه بابلسر مشغول خدمت شدم. گاهی دلم برای آن روزها تنگ می‌شود. شهادت پدر و برادرم را به آنها تبریك می‌گویم، گوارای وجودشان باد. رسیدن به شهادت فیضی است كه هر كس لایقش نمی‌شود. من به فدای جسم و تن خسته شهدا، من به فدای بدن‌های ارباً اربا شده‌شان كه 25سال در قله‌های چیلات آرام گرفته بود. من همیشه با خودم آخرین لحظات پدر و برادرم را تداعی می‌كنم. كسی نمی‌داند، لحظات آخرچه بر آنها گذشت؟ امیدوارم شفاعت‌شان شامل حال همه دوستداران و خادمان شهدا شود.

منبع: روزنامه جوان

طی یك عملیات تفحص در منطقه چیلات، پیکر دو شهید پیدا شد. یکی از آنها در حالت نشسته با لباس و تجهیزات کامل به جایگاهی تکیه داده بود و شهید دیگر در پتو پیچیده شده بود. معلوم بود شهیدی که درازکش است مجروح شده و شهید نشسته سرِ وی را به دامن گرفته است.