  بت هاى عربمردم عرب به خصوص قریش «الله » را خداى بزرگ و خالق آسمان و زمین و مدبر عالم و فرستنده باران مى دانستند، و هنگام بردن نام او مى گفتند: «بسمك اللهم » یعنى به نام تو اى خدا كه در اسلام به جاى آن «بسم الله الرحمن الرحیم » نخستین آیه سوره مباركه قرآن مجید آمد.
در عین حال قریش بت هائى داشتند كه آنها را مظاهر خداى واقعى مى دانستند. در حقیقت چون دسترسى به «الله » نداشتند، بت ها را پرستش مى كردند، و از آنها یارى مى جستند، و مى گفتند: «این كه ما بتها را مى پرستیم به خاطر این است كه اینها ما را به خداى واقعى نزدیك مى كنند».(ما نعبدهم الا لیقربونا الى الله زلفا - سوره زمر آیه 3)
چنان كه پیشتر گفتیم قبائل عرب قبلا پیرو دین حضرت ابراهیم بودند، و نخستین كسى كه آنها را دعوت به بت پرستى كرد، عمرو بن لحى بود كه بت «هبل » را از شام به مكه آورد، و قریش را به پرستش آن فرا خواند، و به دنبال آن قریش و سایر قبائل عرب بتها ساختند، و هر قبیله بتى را پرستید و بسیارى از آنها را در درون و بالاى كعبه قرار داده بودند.
قریش براى بتان خود نذر مى كردند، و در مقابل آنها كرنش و قربانى مى نمودند، و در جنگ و صلح آنها یارى مى جستند. حتى گاهى بعضى از آنها را بر استرى یا شترى سوار كرده، به میدان جنگ مى آوردند، تا حضور آنها باعث پیروزى شان شود!
«الله » را یكتا و یگانه نمى دانستند، بلكه داراى زن و فرزند و دختران مى پنداشتند.
از جمله بتان آنها «لات » و «منات » و «عزى » بود كه آنها را دختران خدا مى دانستند. به همین جهت نسبت به آنها توجه مخصوصى داشتند. «لات » خداى آفتاب و از سنگى سفید بود و معبد آن در طائف واقع در دوازده فرسخى مكه بود. منات سنگى سیاه و خداى سرنوشت و مرگ بود، و معبد آن در محلى به نام «قدید» میان مكه و مدینه نزدیك بحر احمر قرار داشت. «عزى » خداى زهره و معبدش در «وادى نخله » بین طائف و مكه بود. این خدایان اختصاص به قریش نداشتند، بلكه مورد پرستش همه قبایل بودند، ولى قریش در بزرگداشت آنها اهتمام خاصى داشت. این احترام به خصوص نسبت به عزى بیشتر بود. در مقابل بت عزى بود كه قربانى انسان انجام مى گرفت.
نقل مى كنند كه «ابو احیحه سعد بن عاص » مردى از بنى امیه هنگام مرگ سخت مى گریست، ابوجهل كه براى عیادتش آمده بود، پرسید: علت گریه چیست؟ آیا از مرگ مى ترسى كه هیچ كس را از آن گریزى نیست؟ گفت: نه، ولى از آن مى ترسم كه مبادا بعد از من مردم عزى را پرستش نكنند! ابوجهل گفت: مردم عزى را بخاطر تو نمى پرستند كه با مرگ تو از پرستش آن دست بردارند (الاصنام - كلبى - ص 23 به نقل از تاریخ اسلام دكتر عبد الحسین زرین كوب.)
«هبل » نخستین بت عرب از عقیق سرخ و به شكل انسان بود. دست راستش شكسته بود، و قریش دست دیگرى از طلا برایش ساخته بودند! این بت را قریش در درون كعبه جا داده، و سخت به وى دل بسته بودند.
غیر از هبل بت هاى دیگرى هم در كعبه از آن قریش و سایر قبایل عرب وجود داشت، تا 360 بت به عدد روزهاى سال كه نسبت به آنها مراسم طواف و مسح و قربانى معمول مى شد. علاوه بر این بت ها كه نام بردیم و مى بریم، اعراب بت پرست در خانه هاى خود نیز بتانى از جنس هاى مختلف داشتند كه چون وارد خانه مى شدند به دور آن طواف مى كردند، و در موقع مسافرت با آن وداع نموده، و براى سلامتى و بازگشت خود یارى مى جستند یا با خود به سفر مى بردند! گذشته از بت «هبل » كه عمرو بن لحى در جنب كعبه قرار داده بود، پس از آن نیز قریش بت هاى «اسافه » و «نائله » در كنار كعبه گذاشتند، و براى آنها احترام خاصى قائل بودند.غیر از بت هاى یاد شده كه در خانه كعبه یا در كنار كعبه قرار داشت، قریش بت «مجاور الریح » را در كوه صفا و بت «معطم الطیر» را در كوه مروه مقابل كعبه قرار داده و به پرستش آنها مى پرداختند. علاوه بر قبایل عرب در نقاط مختلف هم بت هاى مهمى داشتند كه بعضى خصوصى و بعضى دیگر تعلق به همه قبایل داشت. و د بت قبیله بنى كلب و قضاعه، در محلى به نام «دومة الجندل » واقع در سر راه مدینه به اردن، و نسر بت قبیله حمیر و همدان در صنعا پایتخت یمن، سواع بت قبیله كنانه، عزى بت قبیله غطفان، ذوالحفله بت قبیله بجیله و خثعم، و فلق بت قبیله طى بود كه در نقطه اى به نام «حبس » جاى داشت.
همچنین بت قبیله ربیعه و ایاد ذوالكعباب در سنداد واقع در عراق، و لات بت قبیله ثقیف در طائف، و منات بت قبیله اوس و خزرج در فدك نزدیك خیبر كنار دریاى سرخ بود. بت ذوالكفین از آن قیله دوس، و بت سعد تعلق به قبیله بكر بن وائل و شمس بت قبیله بنى عذره، و رئام بت قبیله ازد بود.قبایل بت پرست عرب هر ساله براى زیارت خانه كعبه و انجام مراسم حج كه از زمان حضرت ابراهیم و اسماعیل مانده بود دو بار به مكه مى آمدند، و با این كه بت پرست شده بودند، روى تعصب خاص عربى آن مراسم را محترم مى شمردند و آن را معمول مى داشتند.
بت پرستان عرب در نقاط مختلف قبل از حركت به سوى مكه نخست در مقابل بت هاى خود ایستاده و اداى احترام مى كردند، سپس رهسپار مكه مى شدند(تاریخ یعقوبى ج 1 ص 295)
آنها قبل از سفر و هنگامى كه به جنگ مى رفتند نیز در مقابل بت هاى خود كرنش نموده و با آنها تودیع كرده و با فتح و پیروزى بر دشمن یارى مى جستند.
با این وصف كعبه و مكه به عنوان یادگار ابراهیم و اسماعیل احترام خود را حفظ كرده و در نظر تمامى قبائل عرب مقدس ترین مكانها بود. 
منبع:سراج اندیشه
مردم عرب به خصوص قریش «الله » را خداى بزرگ و خالق آسمان و زمین و مدبر عالم و فرستنده باران مى دانستند، و هنگام بردن نام او مى گفتند: «بسمك اللهم » یعنى به نام تو اى خدا كه در اسلام به جاى آن «بسم الله الرحمن الرحیم » نخستین آیه سوره مباركه قرآن مجید آمد.