
سردار شهید حاج حمید تقوی‌فر از بنام‌ترین رزمندگان جبهه مقاومت اسلامی بود كه ششم دی ماه 1393 در مبارزه با گروهك تكفیری داعش به شهادت رسید. در سالروز شهادت این فرمانده بی‌بدیل جبهه‌های دفاع مقدس و دفاع از حرم، از پروین مرادی همسر ایشان خواستیم تا گوشه‌هایی از خصوصیات اخلاقی وی را برایمان بازگو كند.
 الگویی برای جوانان
حاج حمید كمتر وقت داشت كه مثل پدران دیگر راه و رسم زندگی را به فرزندانش بیاموزد، اما لحظاتی كه در كنارمان بود الگویی عملی برای ما بود. سعی می‌كنم برخی از خصوصیات اخلاقی‌اش را تیتروار بیان كنم:
«مؤدب بود»؛ قبل از هر حرف بدی عذرخواهی می‌كرد. ولی در آخر آن را نمی‌گفت! «مثبت‌اندیش بود»؛ روی در اتاق اداره‌اش نمی‌نوشت بدون هماهنگی وارد نشوید. سعی می‌كرد از كلمات منفی استفاده نكند. به جای آن می‌نوشت: «با هماهنگی وارد شوید.»
حاج حمید بسیار قانونمند بود. همیشه مالیات‌ها و عوارض شهرداری را به‌موقع پرداخت می‌كرد و بسیار به قوانین رانندگی احترام می‌گذاشت. مهربانی و دل‌رحمی از دیگر خصوصیات بارزش بود. هر بار با ایشان تلویزیون می‌دیدم در هنگام پخش صحنه‌های خشن علیه مردم مظلوم و زنان و كودكان بسیار ناراحت می‌شد و نگاه نمی‌كرد. در جنگ با داعشی‌ها در عراق، همیشه جسد كشته‌های دشمن را دفن می‌كرد. به‌رغم مخالفت‌های دیگران، از بی‌احترامی به بدن كشته‌ها، اگرچه دشمنی چون داعش بودند، دوری می‌كرد. پیش از هر عملیاتی به اعتراف خود سربازها و نیروهایش سربند آنها را خودش می‌بست و آنها را با كلمات عزیزم و دوستم صدا خطاب می‌كرد.
همیشه در روزهای پدر یا تولدهایش، دوست داشت با دست خودمان برایش چیزی درست كنیم تا اینكه هدیه‌ای برایش بخریم. هدیه‌ای كه با دست‌های خودمان برایش درست می‌كردیم بیشتر خوشحالش می‌كرد. فقط گاهی كه از میان حرف‌هایش متوجه می‌شدیم به چیزی نیاز دارد برایش می‌خریدیم.
حاجی همیشه مراقب بود وسیله‌ای كه می‌خریم چه جنسی دارد و در جامعه معنای آن چیست؟ مثلاً وقتی ما برایش یك كمربند با مارك خارجی خریدیم از ما پرسید: آیا این مارك نماد بد یا معنای بدی دارد یا نه؟ یك بار هم به یاد دارم كه برایش یك عینك آفتابی خریدیم. خیلی خوشحال شد و همیشه آن را استفاده می‌كرد تا اینكه به دلیل رفت و آمد زیاد به عراق كه مصادف با حضور امریكایی‌ها بود، گفت عینكش شبیه عینك سربازان امریكایی است و دیگر نمی‌خواهد از آن در عراق استفاده كند. بارها با ایشان كه جایی می‌رفتیم اگر سنگی، شیشه‌ای، چیزی روی زمین می‌دید خودش خم می‌شد و آن را برمی‌داشت تا جلوی راه مردم نباشد. ضمناً هرگز كارش را بر دوش كسی نمی‌انداخت. حتی لباس‌هایش را هم خودش می‌شست. با وجود اینكه می‌گفتیم این كارها را به ما محول كن، ولی خودش كارهای شخصی‌اش را انجام می‌داد.
حاجی هر غذایی از هر جایی نمی‌خورد. اگر غذایی برایشان می‌آوردیم اول سؤال می‌كرد كه این غذا از كیست و از كجاست. حتی در مورد غذاهای نذری هم سؤال می‌كرد.
«قرآن» هدیه مورد علاقه حاجی بود كه در هر نمایشگاهی یك قرآن می‌خرید و آن را به دیگران هدیه می‌داد. بعد از شهادتش كه به عراق رفتیم در خانه هر كدام از دوستانش همان قرآن‌ها را می‌دیدیم كه می‌گفتند: ابومریم به ما هدیه كرده است. شهید تقوی‌فر ارتباط زیادی با جوان‌ها داشت. به‌خصوص با فرزندان خانواده شهدا بسیار گرم می‌گرفت. بعد از شهادت حاج حمید ما این جمله را از خیلی‌ها شنیدیم كه می‌گفتند: انگار پدر خودمان را از دست داده‌ایم و شاید اگر پدر خودمان شهید می‌شد، اینقدر ناراحت نمی‌شدیم.
 
حاج حمید همیشه باعث افتخار ما بود. اما حالا سنگین‌ترین باری كه بر دوش ما گذاشته شده، كشیدن نامش است. حالا ما هر كاری كنیم نماد ایشان خواهیم بود و امیدوارم كه باعث افتخارشان بشویم. وقتی عكس حاجی را در كنار عكس شهدای دفاع مقدس می‌بینم، حس می‌كنم عكسش چه خوب در میان شهدا نشسته است. انگار همان سال‌های جنگ با دوستانش رفته بود. ما كه همیشه افسوس می‌خوریم كاش بچه‌های جنگ را درك می‌كردیم، حالا كه امثال حاج حمیدها غریبانه رفتند، حسرتمان بیشتر شد.
پدر حاج حمید از شهدای دفاع مقدس بود كه حاجی به ایشان علاقه زیادی داشت. همیشه به ما می‌گفت من هم وقتی به سن پدرم برسم. از دنیا می‌روم و همین طور هم شد.
منبع: روزنامه جوان



سردار شهید حاج حمید تقوی‌فر از بنام‌ترین رزمندگان جبهه مقاومت اسلامی بود كه ششم دی ماه 1393 در مبارزه با گروهك تكفیری داعش به شهادت رسید.