خاطرات سردار شهید خادم اشریعه دوستانش می گفتند : شب قبل از شهادت تا صبح نماز و دعا می خواند ، مناجات با خدا داشته . بچّه ها سر به سرش می گذاشتند و می گفتند : چرا اینقدر تو امشب مناجات می كنی ؟ می خندیده و چیزی نمی گفته است . بعد صبح كه صبحانه می آورند و می گویند : بیا صبحانه بخور می گوید :‍ نه من صبحانه را امروز می روم در بهشت می خورم . نقشه را از داخل ماشین می آورد و روی زمین پهن می كند و نشان می دهد كه از این راه برویم و باید اینطوری فعّالیّت داشته باشیم تا به هدف برسیم . نقشه را جمع می كند و در ماشین می نشیند كه خمپاره می آید . دوستش می گفت : داخل ماشین یك پرتقال به او داده بودم امّا نخورد و گفت : من به بهشت می روم و می خورم و آن را همینطور جلوی ماشین گذاشته بود و می گفته : من می خواهم روزه باشم و با روزه وارد بهشت شوم و در بهشت افطار كنم . بعد كه خمپاره آمده ، همینطور نشسته بود . دوستانش می گفتند : دیدیم سرش روی شانه اش افتاد و چراغی بود كه خاموش شد .
خاطره دوم :آخرین لحظاتی كه در كنار ایشان بودم كمتر از یك ساعت از شهادت وی بود . روز قبل از شهادت فرماندهان خراسان به جبهه آمده بودند و جلساتی با این آقایان داشتیم كه طی آن جلسات مسائل جبهه و جنگ بررسی می شد . قرار شد شهید آن ها را به نقاط مختلف جبهه ، جهت سركشی ببرد . آن شب با شهید در یك مكان خوابیدیم . قرار بود صبح به سركشی برویم . بعد از نماز من مجدّداً خوابیدم . در این اثناء فرماندهان به سراغ خادم الشریعه آمده و به همراه او جهت سركشی از خطوط مقدّم عازم می شوند . ساعتی بعد كه از خواب بیدار شدم توسّط شهید نورالله كاظمیان با خبر شدم كه علی سركشی ، شهید مورد اصابت تركش خمپاره قرار گرفته و به شهادت رسیده است .منبع:فاتحان
دوستانش می گفتند : شب قبل از شهادت تا صبح نماز و دعا می خواند ، مناجات با خدا داشته . بچّه ها سر به سرش می گذاشتند و می گفتند : چرا اینقدر تو امشب مناجات می كنی ؟ می خندیده و چیزی نمی گفته است . بعد صبح كه صبحانه می آورند و می گویند : بیا صبحانه بخور