


عبادت حضرت فاطمه زهرا یك عبادت خشك و بى روح نبود، بلكه حضرت فاطمه چون عالمه و محدثه بود، عبادت او توأم با خشوع و خلوص بود كه این‌گونه عبادت سازنده و باعث تكامل روح است.
قرآن كریم از عبادت همراه با خشوع ستایش می‌كند و می‌فرماید: «قد افلح المومنون الذین هم فی‌صلاتهم خاشعون»
عبادت همراه با خشوع كه با حضور قلب در پیشگاه خداست ستایش دارد نه عبادت با خضوع كه با اعضا و جوارح انجام می‌گیرد و از هر فردى ساخته است.
لذا آنچه اهمیت دارد كیفیت و روح عبادت است و حضرت فاطمه زهرا (ع) وقتى در محراب عبادت قرار می‌گرفت دگرگون می‌شد و خشیت الهى سراسر وجودش را فرا می‌گرفت، ستون‌هاى بدنش به لرزه در می‌آمد و اشكهاى سوزانش جارى می‌شد. او با تمام وجود در محضر خدا قرار می‌گرفت.

سیره و شیوه خداترسى حضرت فاطمه زهرا در سه بخش قابل توجه است:الف: در رابطه با رعایت حق زوجیت كه می‌كوشید به گونه‌اى عمل كند كه شوهر از او راضى باشد و حق او ادا شده باشد. آن حضرت به اندازه‌اى حساب شده عمل می‌كرد كه تمام نارسایی‌هاى طبیعى خانه را بتوان تحمل كرد و هیچ‌گاه به روى حضرت على نیاورد و هیچ‌گاه از او تقاضا و خواهشى نكرد كه مبادا بر حسب اسباب و علل طبیعى و عادى، حضرت على تهیدست باشد و خجالت بكشد.
این‌گونه برخورد نشانه رعایت حریم حق زوجیت بوده و نشان می‌دهد كه آن حضرت تا چه اندازه آن را مراعات می‌كرده است و با این كه دردانه رسالت بود هیچگاه در زندگى مشترك در برابر حضرت على خود را مطرح نكرد و به حساب نیاورد.
ب: عبادت و نماز و دعا ، علائق شدید آن حضرت بود. بهترین دلیل بر عشق عبادى وى این است كه با اینكه تمام كارهاى خانه را به حكم تقسیم رسول‌الله تقبل نموده بود و باید گندم را با آسیاب دستى آرد كرده و طبخ نماید و... كه طبعاً از كثرت كار، خسته و ناتوان می‌گردید و شب را باید استراحت می‌كرد، اما فرزندش امام حسن می‌فرماید: مادرم از سحر تا سپیده صبح، پیوسته ركوع و سجود به جا می‌آورد و می‌شنیدم كه مؤمنین و مؤمناى را دعا می‌كرد و آنها را نام می‌برد.
ج: سیره حضرت زهرا درباره حجاب و حریم بسیار حساس بود. آن حضرت در رعایت فرمان الهى در رابطه با حجاب و فاصله نامحرم بی‌نظیر بود. چنان به این موضوع پایبند بود كه هنگام بیمارى و در بستر شهادت، یكى از غصه‌هاى او این بود كه پس از ارتحال، مبادا بدن او را به گونه‌اى حمل كنند كه نامحرم حجم آن را ببیند.
همچنین ایشان در شبهاى مبارك قدر نه تنها خود تا به صبح، شب‌زنده‌دار بود بلكه آنچنان اهمیت براى این شب قائل بود كه كودكان خردسال خویش را از قبل آماده می‌كرد تا در شب قدر تا صبح بیدار باشند و به تهجد و عبادت بپردازند و از فیوض الهى در این شب كمال بهره را ببرند و سعادت خویش را تأمین كنند.
روش حضرت فاطمه این بود كه كسى از اهل خانه در شب قدر به خواب نرود. آنان را روز قبل به كم غذا خوردن و استراحت لازم وا می‌داشت تا بتوانند شب قدر، شب زنده‌دارى كنند. آن حضرت می‌فرمود: محروم آن كسى است كه از خیر و فیوض شب قدر محروم باشد.
حدیث شریف فوق سیره و شیوه زندگى حضرت را بیان می‌كند كه همواره سعى می‌كرد تا از روز قبل، فرزندان و اهل خانه را آماده كند تا بتوانند در شب قدر بیدار بمانند. این یك نمونه از اهمیت دادن حضرت به دستورهاى دینى در تربیت فرزندان است. البته نمونه بسیار روشن و بارز آن كه حتى سعى دارد كودكان نابالغ را در شب قدر بیدار نگه دارد همان امرى است كه اكثر مردم حتى درباره نوجوانان و جوانان از آن غافل هستند.
امام حسن مجتبى علیه‌السلام در مورد نحوه عبادت مادر برزرگوارشان می‌فرمایند: «ما كان فی‌الدنیا اجحد من فاطمه، كانت تقوم حبى تتورم قدماها.»
حضرت زهرا در عبادت خداوند عابدترین مردم بود. او آنقدر برپا می‌ایستاد تا پاهایش ورم می‌كرد.
حضرت فاطمه زهرا در این دنیا كم زیست اما لحظه به لحظه عمر پر بركت ایشان در متن و بطن مكتب وحى بود. آن حضرت شب و روز با پدر بزرگوارشان و سپس چند سالى نیز با امیر مومنان بود كه ایشان نیز آیینه تمام نماى وحى و قرآن بودند. در واقع تمام ارزش‌ها، فضیلت‌ها، حماسه‌ها، اندیشه‌ها و شخصیت پیامبر در وجود مبارك حضرت زهرا(س) متبلور گشت و به سان چشمه‌اى كه به دریا متصل شود خود دریایى بی‌پایان شد. این گونه بود كه آن حضرت در طول عمر شریف و بابركت خود راه بسیارى را پیمود، به همین روى آن حضرت تنها الگو و اسوه زنان نیست بلكه اسوه همه مردان و زنان جهان در هر عصر و نسل و هر دینى و مرامى به شمار می‌آید. زیرا عناصر شخصیت ایشان در واقع عناصر اسلام و انسان كامل واقعى است. تمام مردان و زنان مسلمان وغیر مسلمان جهان نیز می‌توانند ابعاد ارزشى، اخلاقى و حماسى آن حضرت را با توجه به شرایط و مقتضیات روز، در زندگى خود پیاده كنند و در مسیر فضیلت، علم و كمال پیش روند.
منبع : پرسمان
حضرت فاطمه زهرا (ع) وقتى در محراب عبادت قرار می‌گرفت دگرگون می‌شد و خشیت الهى سراسر وجودش را فرا می‌گرفت، ستون‌هاى بدنش به لرزه در می‌آمد و اشكهاى سوزانش جارى می‌شد. او با تمام وجود در محضر خدا قرار می‌گرفت.