قبر کجاست؟"قبر" خانه ­ی بعدی همه­ ی ماست. عالم قبر، بخشی از زندگی ماست که قرار است بعد از عبور از قرارگاه دنیا، تجربه ­اش کنیم. اما آن تجربه، از جنسی است که هیچ یک از ابزارهای امروز ما، صلاحیت و ظرفیت و توانایی شناخت، پیش ­بینی و بررسی آن را ندارند.
اصولاً هرآن­چه خارج از عالم دنیا را ما نمی ­توانیم تنها با تکیه بر عقل و خرد و علم دنیایی بفهمیم. 
اینجاست که علوم وحیانی دستگیر بشر می­ شود و اخباری را به او ارائه می ­دهد که هرگز جز از طریق وحی، به آن­ها دست نمی ­یافت. پس برای دانستن از چند و چون خانه ­ی قبر، باید به سراغ قرآن و روایات نورانی اهل بیت عصمت علیهم السلام برویم.
توصیفاتی که گفتیم، فقط شرح همان حفره ­ی خاکی است که جایگاه و خانه­ ی جسم خاکی ما خواهد بود؛ اما قبر فقط همین نیست. طبق فرموده ­ی روایات، "قبر" همان عالم برزخ است. یعنی جایگاهی مابین دنیا و آخرت. 
در حدیثی از امام صادق علیه السلام آمده است: "برزخ همان عالم قبر است كه پاداش و كیفر میان دنیا و آخرت است، به خدا ما بر شما نمى‏ ترسیم مگر از برزخ" و حضرت در پاسخ به سؤال فردی که پرسید برزخ چیست؟ فرمود: "قبر از زمان مرگ تا روز قیامت ادامه دارد" (تفسیر نور الثقلین جلد 2 صفحه 553) 
پس قبر مفهومی گسترده تر از آن­ چیزی دارد که ما فکر می­ کنیم و مانند همه­ ی مراحل آخرتی، شرایط و احوال آن، بستگی به اعمال هر انسانی، متفاوت است. امام سجاد علیه السلام فرموده­ اند: "قبر باغى است از باغ هاى بهشت یا گودالى از گودال هاى جهنم‏" (میزان الحكمه، ج 1، ص538) 

جسم و روح ما در عالم قبرپس از مرگ، جسم ما در گودال خاکی قبر قرار می ­گیرد و از بین می­ رود. سؤال اینجاست که آیا نعمت­ ها و عذاب­ های عالم قبر، همه روحانی ­اند یا جسم دیگری در کار است؟ پاسخ حضرت امام صادق علیه السلام این است که: "چون خداوند عزّوجلّ جان مؤمن را بستاند، روحش را به كالبدى همچون كالبد وى در دنیا مى برد و مى خورند و مى آشامند و هرگاه كسى بر ایشان وارد شود او را با همان چهره اى كه در دنیا داشته، مى شناسند." (بحار الأنوار، ج٦ ، ص ٢٦٩)
اما روح نیز در عالم قبر، بسته به اعمال انسان، می­ تواند در آسایش یا عذاب باشد. ارواح مؤمنان که پرونده­ ای روشن از اعمال صالح دارند، در عالم قبر، سرشار از شادی و خوشی و رضایت است در حدی که برای فرا رسیدن روز قیامت لحظه شماری می­ کنند.
امام صادق علیه السلام فرمود:"آنها (ارواح مؤمنین) در حجره ‏هایى از بهشت قرار دارند، از غذاهاى بهشتى مى‏ خورند، و از نوشیدنی­ هایش مى‏ نوشند، و مى‏ گویند پروردگارا! هرچه زودتر قیامت را بر پا كن و به وعده‏ هایى كه به ما داده ‏اى وفا فرما" (المحاسن، ج ١، ص ٢٨٥ )
برعکس، کافران در عالم قبر، در جهنم برزخی، در عذابند. احوال آن­ها را نیز امام صادق علیه السلام این­گونه توصیف نموده­ اند:" در اتاق هایى درون آتش جاى دارند، از خوراك آن مى خورند و از نوشیدنی ­هاى آن مى نوشند، و در آن جا به دیدار هم مى روند و مى گویند: اى پروردگار ما! قیامت را براى ما بر پا مدار تا تهدیدات را درباره ما اجرا كنى." (میزان الحكمه، ج 1، ص542) 

هشدار از عذاب قبرنکته­ ی بسیار قابل توجه و مهم، این است که انسان در عالم قبر، از عالم تکلیف و از فرصت­ های عمل، عبور کرده است. دیگر زندگی، فقط بر چرخ داشته ­ها و برداشته­ های گذشته می­ چرخد. به همین دلیل راهنمایان دلسوز الهی، ما را هشدار می­ دهند که مواظب زندگی­تان در عالم قبر باشید.
امیرالمؤمنین امام علی علیه السلام فرمود: "بندگان خدا! براى كسى كه آمرزیده نشده، از مرگ سخت تر قبر است. پس، از تنگى و فشار و تاریكى و تنهایى قبر بترسید؛ آن زندگى تنگى كه خداوند به دشمن خود نسبت به آن هشدار داده، عذاب قبر است."(امالی طوسی، ٢٨/٣١)
پیامبر خدا صلى الله علیه و آله: "از غیبت و سخن چینى حذر كنید؛ زیرا غیبت مُفطر است و سخن چینى موجب عذاب قبر مى شود." (میزان الحكمه، ج 1، ص414)

تسویه حساب در عالم قبروجه دیگری از عالم قبر یا همان برزخ، ایجاد آمادگی برای زندگی جاودان اخروی است. گفتیم که برزخ، فاصله­ ای است میان دنیا و آخرت. برای برخی از افراد لازم است که حسابشان را در برزخ تسویه کنند تا با پاکی وارد عالم آخرت شوند. 
امام رضا علیه السلام ـ درباره آیه: فیومَئذٍ لا یُسْأَلُ عن ذَنْبِهِ إنْسٌ و لا جَانٌّ» «و در آن روز از گناه هیچ جنّى و آدمى نپرسند» (الرحمن، 39) فرمود: كسى كه به حق اعتقاد داشته باشد و گناه كند و بى توبه از دنیا رود، در برزخ به سبب آن گناه عذاب ببیند و روز قیامت در حالى بیرون آید كه گناهى ندارد تا از آن بازخواست شود. (مجمع البیان، ج ٩، ص٣١٢ )

 
همه ما در صف ورود به یک خانه هستیم که در ابعادی خاص و پایین تر از سطح زمین ساخته می­شود. پنجره ندارد اما یک در سنگی دارد که صاحب خانه نه می­ تواند بازش کند نه ببندد. اصلا با پای خود وارد نمی­ شود که بخواهد با اراده ­ی خود خارج شود. وقتی صاحب این خانه را سرازیر می­ کنند در آن، دیگر تنهای تنهاست. خودش با کارهایش.