

این نویسنده درباره توجه به جغرافیا و زیست‌بوم در داستان ایرانی با توجه به امکان فضاسازی که به نویسنده می‌دهد، اظهار کرد: یکی از ضعف‌های ادبیات داستانی توجه نکردن به جغرافیا و زیست‌بوم است. نویسنده‌های ما به این موضوع کمتر  توجه دارند یا این‌که بی‌توجه‌اند.  به نظر من این موضوع  به خاطر کمبود تجربه نویسندگان است.

او  در ادامه بیان کرد:  من به عنوان نویسنده‌ روستایی‌نویس، اقلیمی از وطن خودم را  که روستایی بین کرمان و فارس است در کتاب‌هایم آورده‌ام.  اما کسی که در تهران زندگی می‌کند تجربه‌ای در این مورد ندارد، به همین دلیل ادبیاتش آپارتمانی می‌شود و در تک و توک داستان‌هایی ممکن است بدرخشد. هر روز  تیراژ کتاب‌های  ما کم می‌شود، این هم به خاطر جریانی است که به جغرافیا کمتر توجه می‌شود. البته توجه به جغرافیا و بوم در کار نویسنده‌های شهرستانی قوی‌تر است.

 امین فقیری درباره تقسیم‌بندی‌هایی مانند روستایی‌نویسی و شهری‌نویسی نیز گفت: چند کتاب اول من از روستا بود  و به همین دلیل به روستایی‌نویس مشهور شدم. اما داستان‌های جدید من در حاشیه شهر و یا خود شهر  می‌گذرد و دیگر درباره این‌که راجع‌به روستا و یک منطقه خاص بنویسم، تعصبی ندارم زیرا از  روستا بیرون آمده و در شهر زندگی می‌کنم.  اعتقاد دارم نویسنده باید تجربه زندگی  در محیط  را پیدا کند تا بتواند آن را در داستان‌هایش بیاورد.  نویسنده‌های جوان ما خیلی این تجربه‌ها را ندارند و نمی‌توانند  درباره آن بنویسند.  نویسنده‌هایی که فرهنگ عامه و جغرافیا را در کارهای‌شان می‌آورند، نویسنده‌هایی هستند که از محیط کوچک برآمده‌اند.
منبع: ایسنا

امین فقیری می‌گوید: نویسنده‌های ما به جغرافیا کمتر توجه دارند که به خاطر کمبود تجربه است، در حالی که نویسنده‌های قدیمی‌تر به فرهنگ، ادبیات بومی و جغرافیا توجه زیادی داشتند.