 
درس اول پیام های آسمان هفتم ، درباره شکر گزاری از نعمتهای خداوند است. خداوند متعال این همه به بندگانش توجه دارد و بزرگترین نعمتها را در اختیار آنها قرار داده است و بندگان خدا هم باید از خداوند به خاطر این همه نعمت تشکر کنند.
 شکر نعمت ، نعمتت افزون کند            کفر نعمت از کفت بیرون  کند

در ادامه مطلب می خواهیم ببینیم شکر واقعی نعمت یعنی چی؟

همانطور که گفتیم همه بندگان باید در هر لحظه و هر زمانی از نعمتهای خداوند تشکر کنند، ولی آیا این تشکر فقط زبانی است و بنده همین قدر که به صورت زبانی الحمدولله بگوید و از خدا تشکر کند، کافی است؟

منظور از شکر واقعی نعمت این است که انسان ، نعمتهایی را که خداوند در اختیارش گذاشته در راه درست و صحیح استفاده کند و برای  نافرمانی خداوند و کارهای نادرست و حرام به کار نبرد.

امام صادق (ع) در این خصوص می‌فرمایند: شکر آن است که نعمت خدا در گناه هزینه نشود.

یکی از نعمتهایی که خداوند به انسان عطا فرموده ، توانایی اوست. انسان می تواند این توانایی را هم در  راه حق و جهاد در راه خدا استفاده کند و هم در راه های شیطانی و جهاد در جبهه ی کفر به کار ببرد.

 خداوند در قبال هر نعمتی که به انسان داده ، وسیله ای هم قرار داده تا با آن از خدا تشکر کند. مثلا پیتمبران و امامان را برای انسانها فرستاد تا آنها را به راه راست هدایت کنند، در قبال این نعمت، بندگان هم برای تشکر باید از آنها پیروی کنند و به دستورات آنها عمل کنند و اگر پیروی نکنند ، در واقع ناشکری کرده اند.

 یا با نعمت زبان ، می تواند صحبت های خوبی کند و  حتی با این زبان بسیاری از انسانها را از گمراهی نجات دهد ولی در مقابل با این زبان می تواند غیبت کند و زمینه گناه را برای خود فراهم کند و همین استفاده نابه جا از زبان و غیبت کردن، نوعی ناشکری محسوب می شود.

 در ادامه داستانی از امام صادق بیان می کنیم که در آن آثار شکر واقعی و استفاده درست از نعمتهای خدا را می گوید:

در روزگاری دور زن و شوهر جوانى بودند که زندگى خود را تازه شروع کرده بودند. شبی داماد خواب دید فردى با چهره‌اى نورانى به او مى‌گوید: خداوند عمر تو را دو قسمت کرده است، یک قسمت آن را براى تو به ایام گشایش و ثروت قرار داده و قسمت دیگرش را ایام فقر و تهیدستى. کدام یک را اول انتخاب مى‌کنى؟

او که آدم باهوش و عاقلی بود گفت: من باید با شریک زندگى‌ام در این باره مشورت کنم. اجازه دهید با او صحبت کنم و پس از همفکرى یکى را انتخاب کنم!

مرد داستان، خواب خود را صبح براى همسرش تعریف کرد و نظر او را خواست. همسرش گفت به او بگو نصفه اول زندگى ما را ایام گشایش قرار دهد!

شب، دوباره آن مرد به خوابش آمد تصمیم‌شان را جویا شد و مردِ داستان انتخابشان را گفت. وقتى ثروت بر این زوج سرازیر شد، همسر مرد به شوهرش گفت: همسایه‌هاى کنارى ما مشکل دارند، از مالى که خدا به ما ارزانى داشته به آن‌ها هم کمک کنیم! به همین ترتیب، نیمه اول عمر خود را خوب زندگى کردند و به دیگران هم خوب کمک کردند.

این مدت که سپرى شد، یک شب همان مرد به خواب شوهر آمد و گفت: فرصت شما تمام شد. حال، در نیمه دوم مى‌خواهى چه کنى؟ گفت: صبر کن با شریک زندگى‌ام صحبت کنم!

صبح فردا، ماجرا را براى همسرش گفت. زن گفت: پروردگار مهربان به ما وعده داده که‌ «لَئِنْ شَکرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکمْ»؛ اگر نعمت‌هاى مرا بى‌جهت و در راه گناه مصرف نکنید و شکر واقعی نعمت را بجای آورید، نعمت را بر شما فراوان‌تر مى‌کنم و او سزاوارتر است از اینکه به وعده‌اش عمل کند.
امام صادق (ع) مى‌فرماید: شب دوباره آن مرد را به خواب دید و گفت: خدا وعده داده که ثروت شاکران را اضافه کند و در نیمه دوم زندگیتان نیز فقر از شما برداشته شد و بیش از پیش به شما نعمت خواهد رسید.

سنّت خداوند بر آن است كه شكر را وسیله‌ى زیاد شدن  نعمت قرار داده و این سنّت را قاطعانه اعلام كرده است.در حقیقت وقتی خداوند ببیند که بنده اش به خاطر نعمتهایی که به او داده ، از او تشکر کرده، همین تشکر کردن باعث می شود که نعمتهای فراوان دیگری بدهد.
شکر نعمت مراحلی دارد:
شكر قلبى: در شکر قلبی انسان همه‌ى نعمت‌ها را  باید از خداوند بداند.

شكر زبانى: شکری است که بنده به زبان از خدا تشکر می کند  و کلماتی مانند الحمدلله، شکر خدا را به زبان می آورد.

شكر عملى : شکری است که با انجام عبادات و صرف كردن عمر و اموال در مسیر رضاى خدا و خدمت به مردم به دست مى‌آید.

 شکر واقعی نعمت ، دوری کردن از گناه می باشد.انسانها برای تشکر از خدا ، باید همه نعمتها را از خدا بدانند، نه از زیركى و علم و عقل و تلاش خود یا دیگران، و همچنین از نعمتهایی که خدا به آنها داده راضی باشند و این نعمتها را وسیله ای برای گناه کردن خود قرار ندهند . شکر واقعی آن است که نعمت خدا  را   در مسیر خدا قرار دهید.

 البته انسان برای تشکر کردن در برابر این همه نعمتی که خداوند در اختیارش قرار داده ، عاجز است و نمی تواند آنگونه که شایسته است از خدا تشکر کند. در حدیث آمده است كه خداوند به موسى وحى كرد: حقّ شكر مرا بجا آور. موسى گفت: این كار امكان ندارد، زیرا هر كلمه‌ى شكر نیز شكر دیگرى لازم دارد. وحى آمد: همین اقرار تو و این كه مى‌دانى هر چه هست از من است، بهترین شكر من است.

 تشکر کردن در حقیقت به تربیت انسان بر می گردد ، چون خداوند به تشکر بنده نیازی ندارد و این انسان است که احتیاج به نعمتهای خداوند دارد.
در قبال نعمتهای فراوانی که خداوند در اختیار بنده اش قرار داده است، تنها کار کوچکی که می تواند بنده انجام دهد،شکر گزاری از نعمت است.