 حل این مسأله در گرو كاویدن روش قرآن در معرفى امام على علیه السلام و دیگر ائمه هدى علیهم السلام و پى جویى راز این مسأله است. در این باره بحث را از چند محور پى مى‏گیریم:
یك. شخص یا شخصیت‏
اصولًا روش قرآن در بسیارى از موارد بیان اصول، قواعد شاخص‏ها و معیارهاست، نه امور جزئى. در رابطه با امامان معصوم- به ویژه امیرمؤمنان علیه السلام و اهل بیت پیامبر صلى الله علیه و آله- شیوه قرآن این است كه عمدتاً آنان را با معرفى «شخصیت» ممتاز و برجستگى‏هایشان بشناساند، نه از طریق معرفى شناسنامه‏اى. این شیوه حكمت‏هاى متعددى دارد كه در خلال مباحث به بعضى از آنها اشاره خواهد شد.
دو. اهل بیت در قرآن‏
قرآن در موارد متعددى، پرده از امتیازات و ویژگى‏هاى مربوط به شخصیت حقیقى و حقوقى اهل بیت علیهما السلام و به ویژه امیرمؤمنان علیه السلام برداشته است؛ برخى از این آیات مانند آیه ولایت در مباحث پیشین گذشت.
آیات متعدد دیگرى نیز در این باره وجود دارند، از جمله:
2- 1. وَ یُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ مِسْكِیناً وَ یَتِیماً وَ أَسِیراً «1»؛ «و بر دوستى خدا به فقیر و اسیر و یتیم طعام مى‏دهند». مفسران بزرگ شیعه و سنى آورده‏اند:
این آیه در شأن على‏بن ابى‏طالب علیه السلام و اهل بیت ایشان است و مسئله روزه‏دارى حضرت على علیه السلام و اعضاى خانواده آن حضرت و نیز دادن افطار خود به مسكین، یتیم و اسیر در سه شب متوالى به طور متواتر نقل شده است.
2- 2. ... إِنَّما یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اهل الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَكُمْ تَطْهِیراً «2»؛ «همانا خدا مى‏خواهد كه هر رجس و آلایشى را از شما [خانواده نبوت‏] دور سازد و شما را از هر عیب پاك و منزه گرداند».
نفى هرگونه رجس و آلایش در آیه مساوى با عصمت است. در خصوص این آیه مقالات و كتاب‏هاى متعددى نگاشته شده و در اینكه شامل حضرت على علیه السلام و فاطمه علیها السلام و حسن و حسین علیهما السلام است، نزد شیعه و سنى اختلافى نیست. تنها اختلاف در شمول آن نسبت به همسران پیامبر صلى الله علیه و آله است.
علماى شیعه و برخى از اهل سنت (مانند امام شافعى)، به استناد ادله متعددى از جمله قرائن موجود در آیه و آیات و قبل بعد از آن شمول آن را نسبت به همسران پیامبر صلى الله علیه و آله رد كرده‏اند.
2- 3. در آیه مباهله قرآن حضرت على علیه السلام را به عنوان نفس پیامبر صلى الله علیه و آله معرفى كرده است. آیات دیگرى نیز وجود دارد كه به همین موارد اكتفا مى‏كنیم. در آیه اول اوج ایثار در شدت نیاز، در آیه دوم طهارت مطلق‏ از هر كژى و كاستى و عیب و گناه (عصمت) و در آیات پیش گفته مانند آیه ولایت تلفیق دو عبادت بزرگ با یكدیگر، همراه با اوج اخلاص و خدا دوستى نمایان شده است. هم چنین آیات ولایت و ابلاغ و اكمال دین به شخصیت حقوقى یعنى ولایت امیرمؤمنان علیه السلام توجه داده‏اند.
سه. چگونگى معرفى شخصیت‏
چنان كه گذشت قرآن به جاى معرفى شناسنامه‏اى رویكرد معرفى شخصیت را برگزیده است. افزون بر آن در چگونگى معرفى شخصیت اهل بیت به ویژه در عرصه شخصیت حقوقى، متد و شیوه خاصى دارد كه مى‏توان آن را «آشكار گویى در عین رمزگونگى» نام نهاد. به عنوان مثال آیات تطهیر، ابلاغ و اكمال و ... در لابه‏لا و در لفاف مطالب دیگرى بیان شده است، هرچند قرائن و دلایل محكمى از نظر تاریخى و هم در مضمون و سیاق آیات وجود دارد كه ارتباط قطعى آنها را با شخصیت حقیقى یا حقوقى اهل بیت علیهم السلام روشن مى‏سازد. «1»
چهار. حكمت روش قرآن‏
شیوه ذكر شده حكمت‏هاى متعددى دارد؛ از جمله:
4- 1. انگشت گذاشتن روى اشخاص در مواردى، چندان نقشى در روشنگرى ندارد؛ بلكه در نهایت به نوعى پیروى كوركورانه مى‏كشاند.البته این مانع نیست كه در موارد بایسته، افراد نیز معرفى شوند؛ ولى اساساً معرفى شخصیت، معرفى الگوها است و در نتیجه جامعه را به جاى گرایش‏هاى تعصب آمیز جاهلانه، به سمت تعقّل، ژرف‏اندیشى و توجّه به ملاك‏ها، فضایل و امتیازات واقعى سوق مى‏دهد.
4- 2. معرفى شخصیت زمینه‏ساز پذیرش معقول است؛ در حالى كه معرفى شخص در بعضى موارد موجب دافعه مى‏شود. این روش، به ویژه در شرایطى كه شخص از جهاتى تحت تبلیغات سوء قرار گرفته و یا جامعه به هر دلیلى آمادگى پذیرش وى را ندارد، بهترین روش است. این مسئله دقیقاً در مورد امیرمؤمنان علیه السلام وجود داشته است.
براى شناخت درست این موضوع باید شرایط و ویژگى‏هاى جامعه اسلامى در زمان نزول قرآن را در نظر گرفت تا در پرتو آن، بتوان به درك صحیحى از مسئله نایل آمد. بررسى دقیق این مسئله از گنجایش این نوشتار خارج است؛ لیكن به اختصار مى‏توان گفت به استثناى اندكى از مؤمنان برجسته، اكثریت جامعه صدر اسلام نسبت به اهل بیت علیهم السلام- به ویژه حضرت على علیه السلام- پذیرش لازم را نداشتند. پیامبر صلى الله علیه و آله نیز در مقاطع مختلف، با دشوارى‏هاى زیادى، آن حضرت را مطرح مى‏ساخت و در هر مورد، با نوعى واكنش منفى و مقاومت رو به رو مى‏شد. دلایل این امر متعدد است؛ از جمله:
الف. بسیارى از مخالفان، كسانى بودند كه تا مدتى پیش، در صف معارضان اسلام قرار داشتند و رویاروى خود، شمشیر امام على علیه السلام را دیده و از همان‏زمان كینه وى را به دل گرفته‏بودند. حضرت‏فاطمه‏ زهرا علیها السلام‏ یكى از علل روى‏گردانى مردم از آن حضرت را همین نكته (نكیر سیفه) بیان فرموده است.
ب. تفكرات و سنت‏هاى غلط جاهلى، هنوز بر اندیشه مردم حاكم بود و آنان امورى مانند گرایش‏هاى قبیله‏اى، مسئله سنّ و ... را در امور سیاسى دخیل مى‏دانستند. لذا مثلًا به بهانه جوان بودن حضرت على علیه السلام، وى را چندان شایسته براى رهبرى جامعه نمى‏دانستند.
ج. تفكّرى خطرناك در سطح جامعه تبلیغ مى‏شد، مبنى بر اینكه پیامبر صلى الله علیه و آله درصدد است خویشان خود را براى همیشه، بر مسند قدرت و حكومت بنشاند. در این راستا خدمات ارزنده آن حضرت را نوعى بازى سیاسى تفسیر مى‏كردند كه براى چنگ اندازى به حكومت، براى خود و اهل بیتش انجام داده است. بازتاب این مسأله در برخورد جابربن نضر یا حارث‏بن النعمان الفهرى با پیامبر صلى الله علیه و آله پس از واقعه غدیر «1» و نیز در سخنان یزید پس از شهادت امام حسین علیه السلام كاملًا روشن است. «2»
اكنون این سؤال پدید مى‏آید كه در چنین وضعیتى، تا چه اندازه صلاح بود نام آن حضرت و یا امامان معصوم بعد از ایشان در قرآن به صراحت ذكر شود؟
ممكن است كسى با خود بیندیشد كه اگر چنین شده بود، ریشه اختلافات از بن كنده مى‏شد و امت اسلامى یكپارچه و هم‏آوا شده، راه هدایت را پیشه مى‏ساخت؛ زیرا قرآن مورد قبول همه است و در آن اختلافى نیست.
اما آیا واقعیت چنین بود؟ هرگز! زیرا:
اولًا، موارد مختلفى در قرآن هست كه علیرغم بیان صریح یك مسأله باز در میان مسلمانان اختلاف وجود دارد؛ از جمله: مسأله مسح پا در نماز كه قرآن به صراحت فرموده است: وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَیْنِ «1»؛ «سر و پاهاى خود را تا برآمدگى دو پاها مسح كنید».
ولى در عین حال اهل سنت به جاى مسح، پاهاى خود را مى‏شویند. این گونه مخالفت‏ها و اجتهادات در برابر قرآن یا سنت قطعى و معتبر بسیار زیاد است.
علامه كاشف الغطاء در كتاب «الاجتهاد و النص» هفتاد مورد از اجتهادات خلفا در برابر نصوص صریح قرآنى یا سنت نبوى صلى الله علیه و آله را با مستندات دقیق آنها ذكر كرده است. «2» بررسى اوضاع اجتماعى آن زمان نشان مى‏دهد كه این خطر به طور جدى وجود داشت كه بر سر مسئله امیر مؤمنان علیه السلام، اساس اسلام و قرآن به خطر افتد و اگر نام آن حضرت به صراحت در قرآن مى‏آمد، این مشكل وجود داشت كه طیف عظیمى- كه در جامعه، پایگاه تبلیغاتى وسیعى داشتند و در صدر اطرافیان پیامبر صلى الله علیه و آله نیز بودند- به خاطر انگیزه‏هاى سیاسى رسالت آن حضرت و قرآن را یكسره نفى و انكار كنند و خطر جدى براى اساس اسلام و قرآن بیافرینند!!
شاید این مسئله اغراق آمیز بنماید؛ اما رخدادهاى مهم تاریخى، به خوبى از این نكته پرده برگرفته است. در اینجا تنها به ذكر یك نمونه- كه در منابع تاریخى مهم اهل تسنن آمده و از مسلمات تاریخى است- اكتفا مى‏شود:
مورخان برجسته آورده‏اند كه چون پیامبر صلى الله علیه و آله لحظات آخر عمر خویش را مى‏گذراند، درخواست قلم و لوحى نمود تا سندى براى امت به یادگار نهد كه هیچ‏گاه به انحراف و گمراهى گرفتار نشوند. این درخواست براى اطرافیان كاملًا روشن و هدف از آن- با توجه به موضع گیرى‏هاى پیشین پیامبر صلى الله علیه و آله- واضح بود. در این هنگام خلیفه دوم بانگ برآورد: «انّ الرجل لیهجر!» «1»؛ «همانا این مرد بر اثر شدّت تب هذیان مى‏گوید!!»
شگفتا! مگر خداوند در قرآن نفرموده است: وَ ما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‏. إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْیٌ یُوحى‏ «2»؛ پس چرا پیامبر خدا و سخنگوى وحى در خانه‏اش و نزد عزیزترین و بهترین حامیانش، این چنین جسارت آمیز مورد طعن قرار مى‏گیرد و كار به جایى مى‏رسد كه از تصمیم خود منصرف مى‏شود! زیرا پافشارى بر تصمیم خود خطرى بزرگتر در پى دارد.
عمربن الخطاب در گفتگویى با ابن عباس گفت ما از روى دلسوزى براى اسلام على علیه السلام را به حكومت انتخاب نكردیم. اینكه خلیفه در این سخن‏ و این كار مخلصانه عمل كرده یا نه بحث دیگرى است، اما آنچه سخن خلیفه به خوبى گواهى مى‏دهد این است كه قریش از این كه امامت در خاندانى باشد كه نبوت در آن بوده به شدت ابا داشته است.
استاد مطهرى در این باره مى‏فرماید:
«در میان تمام فرمان‏هاى الهى هیچ دستورى مانند مسئله خاندان پیامبر و امامت امیرمؤمنان از جهت اجرایى كم شانس نبود زیرا به جهت تعصبات حاكم بر جامعه آن عصر آمادگى پذیرش این مسئله وجود نداشت. امكان تمرد از دستور حضرت وجود داشت. با اینكه به پیامبر اكرم دستوراتى درباره امیرمؤمنان مى‏رسید حضرت همواره نگران بودند منافقینى كه قرآن پیوسته از خطر آنها یاد مى‏كند به بهانه سپردن منصب‏ها و امتیازات ویژه به خویشاندان به تبلیغات منفى بپردازند. در صورتى كه سیره پیامبر در زندگى اجتناب از اختصاص امتیاز ویژه براى خود و خاندانش بود و شاید سرّ به كارگیرى این شیوه در قرآن یعنى در عین عدم صراحت گویا و آشكار سخن گفتن این باشد كه از یك سو آیات مذكور دربردارنده قرینه‏ها و نشانه‏هایى است كه هر انسان منصف و بى‏غرضى ارتباط آنها با اهل بیت را درك مى‏كند و از سوى دیگر، تلاش شده مطلب به صورتى بیان شود كه آنهایى كه قصد تمرد و نافرمانى دارند تمردشان به نافرمانى صریح و آشكار در مقابل قرآن و اسلام منجر نشود» «1».
ازکتاب پرسمان دانشجویی - امام شناسی
منبع :پرسمان/معارف
اگر امامت اهل بیت علیهم السلام از اركان دین است‏ چرا نام امام على علیه السلام و دیگر امامان به صراحت در قرآن ذكر نشده تا موجب اختلاف و انحراف اذهان نشود؟