
تدبیر آسمانى
به همین جهت پیامبر اكرم(ص) به موجب یك دستور الهى, مإموریت یافت كه على(ع) را در جاى خود قرار داده و خودش شبانه از مكه خارج شود. على(ع) نیز در شبى كه قریش برنامه ى قتل پیامبر را در سر داشتند, در بستر پیامبر خوابید و با مشتبه كردن امر بر قریش, این امكان را فراهم كرد تا رسول خدا با استفاده از تاریكى شب, مكه را ترك گوید. سیره نویسان شبى را كه على(ع) در بستر پیامبر خفت و با آگاهى از خطر قتل خود, مشتاقانه براى نجات جان مقتداى محبوب خویش به بستر قدم گذاشت,((لیله المبیت))(1) نام نهاده اند و طبق گفته ى اكثر محدثان و مفسران آیه ى (((و من الناس من یشرى نفسه ابتغإ مرضات الله والله رووف بالعباد);(2)بعضى از مردم (با ایمان و فداكار, همچون على(ع) در لیله المبیت به هنگام خفتن در جایگاه پیغمبر(ص)) جان خود را به خاطر خشنودى خدا مى فروشند; و خداوند نسبت به بندگان مهربان است.)) درباره همین ایثار على(ع) نازل شده است.(3)
عشقبازى كه هم آغوش خطر
خفت در جایگه پیغمبر

آن شب خطرناك
على(ع) ماجراى ((لیله المبیت)) را چنین حكایت مى كند: رسول خدا(ص) آن شب مرا خواسته و فرمود: على جان! قریش براى قتل من توطئه كرده اند و قرار است امشب آن را به مرحله اجرا بگذارند, تو در بستر من بخواب تا این كه من از مكه خارج شوم و این فرمان الهى است كه به من ابلاغ شده است. گفتم: چشم! اطاعت مى كنم. آن شب حادثه ساز من در بستر رسول خدا(ص) خوابیدم. هم چنان كه پیامبر(ص) فرموده بود, مشركان قریش پاسى از شب گذشته خانه ى آن حضرت را محاصره كردند. رسول خدا(ص) بنا به دستور خداوند متعال شبانه از منزل بیرون رفت. آن حضرت در حالى كه این آیه را قرائت مى كرد: (و جعلنا من بین ایدیهم سدا و من خلفهم سدا فاغشیناهم فهم لا یبصرون);(4) از مقابل آنان گذشت و مشركان پیامبراكرم(ص) را ندیدند. 
نزدیك هاى صبح بود كه آنان به داخل منزل ریختند و به خیال این كه من, محمد(ص) هستم به سوى بستر هجوم آوردند. در این هنگام با كمال خونسردى روپوش را كنار زده و سر از بستر بلند كردم. با دیدن این صحنه, آنان با كمال شگفتى به همدیگر خیره شده و گفتند: على؟! 
گفتم: بلى. 
گفتند: پس محمد كجاست؟ 
گفتم: از شهر شما خارج شد. 
پرسیدند: به كدام سمت رفت. 
گفتم:خدا داناتر است. 
آنان مرا رها كردند و از منزل[ پیامبر] خارج شدند...(5)

تحولى نوین
هجرت تاریخى پیامبر اكرم(ص) كه نقطه عطفى در تاریخ اسلام محسوب مى شود, انقلابى نوین در جهت شكوفایى و گسترش رسالت پیامبر اكرم پدید آورد و در حقیقت وسیله ى مناسبى براى اوج گیرى نهضت الهى و تثبیت دولت اسلامى رسول الله مى باشد. هم چنان كه على(ع) مى فرماید: ((علابها ذكره و امتد منها صوته ;(6)نام و یاد رسول خدا(ص) به واسطه هجرت به مدینه, اوج گرفت و آواى توحیدى اش بر نقاط عالم طنین انداز شد. )) 
با توجه به این كه هجرت رسول اكرم(ص) حساس ترین نقاط زندگى پیامبر خدا(ص) محسوب مى شود, در این مجال نگاهى به سیره و سخن آن حضرت در این فراز تاریخى مى افكنیم و به بخشى از آموزه هاى رفتار آن حضرت در هجرت اشاره خواهیم كرد.

هجرت در هجرت
یكى از مهم ترین آموزه هاى حادثه هجرت, جدایى از تعلقات نفسانى و ارتباطات عاطفى و خانوادگى است. رفتار و گفتار پیامبر اكرم(ص) در مدت 13 سال در مكه و در میان شدیدترین فشارها و ناامنى ها, اعراب سنت گرا و گرفتار عواطف قومى و نسبى را آن چنان متحول كرده بود كه در هنگام هجرت, مهاجران مسلمان با عزمى راسخ از تمام تعلقات مادى و وابستگى هاى عاطفى چشم پوشیدند و با ترك تمام زندگى و لوازم آن به سوى مدینه رهسپار شدند. و در حقیقت آنان قبل از هجرت به مدینه, هجرتى دیگر نیز از درون آغاز كرده بودند. 
شاگردان مكتب نبوى در اثر تعلیمات رسول خدا(ص) از تمام عادت هاى زشت و خلق و خوى غیر الهى و از تمام تعلقات نفسانى به سوى خدا هجرت كرده بودند و این گفتار زیباى مقتدایشان را در درون خود پیاده كرده بودند كه: ((المهاجر من هجر السیئات)) ;(7)مهاجر حقیقى كسى است كه از گناهان و عادات زشت فاصله بگیرد و به سوى خوبى ها هجرت كند. 
مسلمانان تحول یافته نه تنها در قلمرو باورهاى ذهنى و نظرى بلكه از اعماق جانشان ریشه هاى عاطفى و نسبى منفى را از خود دور كرده و در راه الله قدم نهاده و همزمان با هجرت از مكه از بسیارى ا زتعلقات دنیوى هم دست كشیدند.

معیار ارزش ها در مكتب محمد(ص)
اهمیت ((امانتدارى)) از درس هاى مهمى است كه مكتب اسلام به جهان بشریت عرضه نمود. این واژه ى به ظاهر ساده, دریایى از فضایل و ارزش هاى انسانى را به همراه دارد. خداوند متعال در مورد ویژگى هاى انسان هاى والا مقام و وارسته مى فرماید (و الذین هم لاماناتهم و عهدهم راعون);(8)و آنان كه به امانت ها و عهد و پیمان هاى خود كاملا وفا مى كنند.)) از منظر رسول اكرم(ص) امانتدارى آن چنان مهم است كه در آخرین لحظات زندگى خویش, سه بار به على(ع) فرمود:(( یا اباالحسن! ادالامانه الى البر والفاجر فیما جل و قل حتى الخیط والمخیط ; (9) اى اباالحسن امانت را به نیكوكار و بدكار بازپس ده, در هر چیز كوچك و بزرگ حتى در نخ و سوزن)). 
حضرت محمد(ص) در امانت دارى آن چنان شهره بود كه حتى دشمنانش بعد از رسالت نیز, با این كه نقشه قتلش را طراحى مى كردند ولى او را با لقب امین خطاب كرده و در امانتدارىاش لحظه اى تردید نكردند و در شب هجرت, امانت هایى نزد او داشتند. 
پیامبر اكرم(ص) در لحظات حساس و بحرانى, كه حتى جانش در خطر بود به امانت هاى مردم مى اندیشید. رسول الله در غار ثور به على(ع) كه به ملاقاتش آمده بود, وصایایى نمود از جمله این كه: یاعلى! فردا در اجتماعات مردم مكه, صبح و شام در ابطح با آواى بلند بگو: (( من كان له قبل محمد امانه او ودیعه فلیإت فلنود الیه امانته ;(10) هر كس در پیش محمد امانتى دارد, بیاید امانتش را باز ستاند. )) و امانت هاى مردم را در ملإ عام و آشكارا به صاحبانشان برگرداند. (11)

بعد از هجرت پیامبر اكرم(ص) از مكه به منزل ((قدید)), در حالى كه گرسنگى و تشنگى بر او و همراهانش غالب شده بود, آنان به خیمه ى بادیه نشینى به نام ((ام معبد)) رسیدند. فقر و تهیدستى خانواده ى ام معبد, مانع از آن بود كه وى بتواند به پذیرایى میهمانان گرسنه و تشنه بپردازد, پس با شرمندگى تمام عذر خواست. در این حال, نگاه پیامبر خدا(ص) بر گوسفندى لاغر افتاد كه از فرط ضعف با گله نرفته بود. رسول خدا(ص) از ام معبد اجازه گرفت تا گوسفند را بدوشد. زن در شگفت بود كه چگونه ایشان انتظار شیر از گوسفندى لاغر و ناتوان دارد, اما به هر حال او میهمان بود و ام معبد رضایت خویش را اعلام داشت. در مقابل دیدگان حاضران, گوسفند لاغر اندام و فاقد شیر, بیش از نیاز حاضران شیر داد و باعث تعجب ام معبد گردید. 
عبرتآمیزترین بخش گزارش مربوط به حضور پیامبراكرم(ص) در قدید,سخنى است كه همواره شالوده ى رفتار فردى, اجتماعى, و بنیاد اعمال حاكمیت او بوده است.

مى نویسند كه: چون با عنایت الهى, گوسفند لاغر ام معبد به شیر دادن افتاد, پیامبر كاسه ى شیر را پر كرد و به حاضران داد. آنان پیامبر اكرم(ص) را بر خود مقدم مى داشتند, اما او خود را بر حاضران مقدم نداشت و آموزه ى رهبرى خویش را به زبانى ساده چنین بیان داشت:((ساقى القوم آخرهم)); بى گمان, مشاهده ى چنین روش هایى بود كه مردمان خشمگین از تفاخرات و امتیازات را شتابان به سوى پیامبر مى كشانید. حضرت محمد(ص) در عمل نشان مى داد كه از جنس مردم است و با مردم; حدیث مكررش این بود كه: من بنده ى خدایم و براى رساندن پیام خدا آمده ام, همین و بس. مشاهده ى تطابق سیره ى عملى پیامبر با تعالیم او, سبب شد تا على رغم عناد اشراف, مردمى كه فضیلت را در فطرت خویش داشتند به سرعت به آیین وى گرایش یابند. 
چون ام معبد اعجاز پیامبر اكرم(ص) را دید, عرض كرد: فرزندى 7 ساله دارم كه بیمار است و مانند پاره گوشتى افتاده و از سخن گفتن هم ناتوان است. چه مى شود در حق او دعاى خیر بفرمایى؟ 
پیامبراكرم(ص) فرمود: تا آن طفل را حاضر سازند, خرمایى جویده و در دهان او گذاشت; در همان حال كودك بیمار شفاى خود را باز یافت. آن گاه پیامبر(ص) هسته ى خرما را هم در زمین فرو برد و در همان لحظه نخلى بر آمد و رطب تروتازه آورد و اطراف خیمه ى ام معبد را سرسبز نمود.(12)

یك شیوه ى تبلیغى
پیامبراكرم(ص) براى هدایت دل هاى آماده, از روش هاى مختلفى بهره مى گرفت و براى هر دردى دواى ویژه آن را تجویز مى نمود. 
بریده بن فصیب از اهالى مدینه بود. وى كه در میان قوم خود از موقعیت والایى برخوردار بود و به شجاعت و شهامت شهرت داشت, در اولین برخورد خود با رسول الله(ص) داستانى شنیدنى دارد. و این حادثه یكى دیگر از روش هاى تبلیغى پیامبر اكرم(ص) را روشن مى سازد. 
بریده هنگامى كه خبردار شد مشركان قریش جایزه ى مهمى (صدشتر) براى دستگیرى حضرت محمد(ص) تعیین كرده اند بعد از این كه اطلاع یافت آن حضرت از مكه به مدینه در حال هجرت است ,به همراه 70 سوار از قبیله ى بنى سهم براى دستگیرى پیامبر(ص) و تحویل وى به قریشیان, به راه افتاد و در نزدیكى هاى مدینه با آن حضرت روبه رو گشت. آن بزرگوار عادت نداشت كه فال بد بزند بلكه گاهى تفإل مى كرد و فال خوب و امید دهنده مى زد. 
به همین جهت پرسید: كیستى ؟
گفت: بریده. پیامبر به ابابكر كه همراهش بود, فرمود: ((ابرد امرنا و صلح)); كار ما آسان گردیده و حال ما بهتر شد. دوباره حضرت از او پرسید: از كدام قبیله اى؟ 
او پاسخ داد: از قبیله ى اسلم. فرمود: ((سلمنا)); سالم ماندیم. 
براى بار سوم از او پرسید: از كدام قبیله ى اسلم هستى؟ 
بریده جواب داد: از بنى سهم. 
رسول اكرم(ص) فرمود: ((خرج سهمك)); قرعه به نامت در آمد و موفق و پیروز هستى . 
وقتى بریده این سخنان زیبا و بیان جذاب رسول خدا(ص) را مشاهده نمود از عمق دل و جان, شیفته ى رفتار و گفتار آن حضرت گردید. آن گاه پرسید: تو كیستى؟ پیامبر اكرم(ص) فرمود: من محمدبن عبدالله فرستاده خداوند هستم. بریده و همراهانش در همان لحظه شهادتین گفته و مسلمان شدند(13).

او آن شب همراه پیامبر اكرم(ص) بود و صبحگاهان عرض كرد: یا رسول الله! بدون پرچم وارد مدینه نشو! در همان ساعت عمامه خود را از سر باز كرده و به نیزه اش بسته و در پیش روى پیامبر حركت مى كرد. در وسط راه از پیامبر خواهش كرد كه: یا رسول الله! به من افتخار میزبانى بده و در منزل من اقامت كن. پیامبر اكرم(ص) فرمود: شتر من بدان جاكه مإمور است, خواهد رفت. اما براى این كه بریده بن خصیب ناراحت نشود به او مژده ى مهمى داد; مژده شهادت. فرمود: روزى مى رسد كه به همراه لشگر اسلام به مقام بلند شهادت نائل مى شوى.(14)
بریده بن خصیب اسلمى در اثر فداكارى و عشق و ایثار به مرتبه اى رسید كه از خواص یاران پیامبر(ص) و على(ع) گردید. او جزو 12 نفرى بود كه بر ضد خلافت ابى بكر شوریده و از مقام ولایت در سخت ترین لحظات تاریخى دفاع نمود.(15)

هوشیارى در انتخاب میزبان
اهمیت افتخار میزبانى پیامبر اكرم(ص) و زمینه كشمكش هاى ریشه دار میان دو قبیله اوس و خزرج كه هر كدام اصرار داشتند تا آن افتخار تاریخى را به خود اختصاص دهند, نیازمند تدبیر و درایت ویژه اى بود. با عنایت به شدت تعصبات قومى در میان اوس و خزرج ـ كه على رغم گرویدن به اسلام هیچ گاه تمام آنان نتوانستند, همواره تعصب قومى را در مرتبه اى نازل تر از تعصب دینى قرار دهند. ـ اگر پیامبر سیاستى خاص را براى عدم تحریك آن تعصبات پیش نمى گرفت, چه بسا سرور و شادى استقبال از پیامبر خدا, جاى خود را به جنگ و خونریزى مى داد. به سهولت مى توان تصور كرد كه پس از رسیدن شتر پیامبر به آستانه شهر, چگونه انبوهى از مسلمانان اوس و خزرج با سبقت از همدیگر و با اشتیاق تمام, به افسار شتر چنگ زده بودند و هر كدام مى كوشیدند تا پاسخ دعوت میزبانى را از زبان پیامبر خدا(ص) بشنوند.

رسول خدا(ص) كه همه ى این ها را پیش بینى كرده بود درمقابل فریادهاى دعوت, پاسخ داد:((خلوا سبیلها فانها مإموره)); زمام شتر را رها كنید. حیوان مإمور است. یعنى هر جا شتر زانو زد من همان جا فرود خواهم آمد. این تدبیر آن قدر چاره ساز بود كه همه را ساكت كرد ولى تمام قلب ها به تپش افتاد. شتر پیامبر خدا از كوچه هاى مدینه گذشت و سرانجام در زمینى متعلق به دو یتیم زانو زد. وقتى شتر پیامبر, زمین یتیمان را براى غمخوار و حامى یتیمان برگزید, انصار نیز رضایت دادند تا حضرت رسول(ص) موقتا در خانه ى ابو ایوب انصارى كه در كنار آن زمین قرار داشت, مستقر گردد.(16)

شور و اشتیاق جوانان
از مهم ترین نكاتى كه در سیره ى رسول الله(ص) دیده مى شود, توجه جوانان و نوجوانان به آن حضرت بود و این در اثر اخلاق و رفتار پسندیده و شیوه هاى عالى تربیتى پیامبر بود. در داستان هجرت این مسإله به طور واضح دیده مى شود كه جوانان مدنى با شور و شعف خاصى به استقبال حضرت رسول(ص) آمده بودند و در مقابل موكب مبارك نبوى سرودهاى شادى آفرین خوانده و احساسات وصف ناپذیر خود را به آن وجود گرامى ابراز مى كردند, یكى از این اشعار سروده ى زیر بود: 
طــلــع الـبــدر عـلـیـنا 
مـن ثـنیـات الـوداع 
وجـب الشكــر علینا 
مـا دعا للـه داع 
ایهـا الــمـبعوث فینا
جئـت بـالامـر الـمطاع 
یعنى ماه درخشان از ((ثنیه الوداع))(17)براى ما طلوع كرد. تا روزى كه خداپرستان خدا را عبادت مى كنند, شكر این نعمت بر ما واجب است. 
اى آن كسى كه از طرف خداوند براى هدایت ما مبعوث شدى, فرمان تو بر همه ى ما لازم و مطاع است.(18)

در اندیشه یار
پیامبر اكرم(ص) همیشه در اندیشه امیرمومنان على(ع) بود و در هر فرصتى سعى مى كرد مقام و موقعیت آن حضرت را در میان مسلمانان تبیین كند و علاقه خویش را به على(ع) به مردم بفهماند. در سفر هجرت نیز على(ع) كه یگانه پشتیبان و قوت قلب رسول الله(ص) بود, بارها مورد توجه ویژه ى پیامبر قرار گرفت.

ابن اثیر ـ از تاریخ نگاران برجسته ى اهل سنت ـ مى نویسد: زمانى كه على(ع) از انجام كارهاى پیامبر(ص) در مكه فراغت یافت به سرعت به سوى مدینه حركت كرد. او شب ها راه مى پیمود و روزها مخفى مى شد تا این كه به مدینه رسید. پاهایش آن چنان ورم كرده بود كه قادر به حركت نبود. موقعى كه پیامبر اكرم(ص) از ورود على به مدینه خبر یافت به اطرافیانش فرمود: على را صدا كنید تا به نزد من بیاید. گفته شد: یا رسول الله! در اثر پیاده روى, او توان راه رفتن ندارد. پیامبر(ص) شخصا به دیدار على(ع) آمد, با برادر همیشگى اش هم آغوش شد و با دیدن پاهاى مجروح و ورم كرده ى امیرمومنان(ع) قطرات اشك در چشمان پیامبر حلقه زد. آن گاه از آب دهانش به قدم هاى على(ع) مالید و در همان ساعت جراحت هاى آن حضرت شفا یافت و تا لحظه شهادت در محراب مسجد كوفه هیچ گاه از ناحیه ى پا احساس ناراحتى نكرد.(19)

پایه گذارى تاریخ اسلام
هجرت پیامبر(ص) آثار و بركات فراونى براى اسلام و مسلمین به همراه داشت كه برخى از آن ها عبارتند از: 
1. نجات جان پیامبر از چنگال خونخواران مشرك و كافر در حساس ترین لحظات تاریخ اسلام. 
2. فراهم شدن محیط مناسب و آماده و آشنا به شرایع و كتب آسمانى براى تبلیغ معارف اسلام. 
3. اجتماع پرشور جوانان پاكدل مدینه در اطراف رسول خدا(ص) و تشكیل هسته هاى اولیه ى اولین دولت اسلامى. 
4. به وجود آمدن زمینه ى تربیت و اعزام مبلغان جوان و با ایمان از مدینه براى نشر تعالیم آسمانى اسلام به قبائل دوردست و در حقیقت تشكیل یك سازمان منسجم تبلیغاتى و اطلاعاتى براى دولت نوظهور نبوى(ص) .
5. به وجود آمدن یك نیروى مقتدر مذهبى و مدافع آیین وحى و یك جبهه ى قوى در مقابل شیاطین و مستكبران. 
6. تبدیل شدن شهر مدینه به یك كانون مذهبى و سیاسى و استقبال قبایل و متفكران آزاد اندیش سایر ادیان و شركت آنان در گفتگوها و جلسات پیامبر(ص). 
با توجه به این آثار و سایر نكاتى كه هجرت پیامبر(ص) به ارمغان آورد, شایسته بود كه یاد این حادثه سرنوشت ساز -كه منشإ تحول عظیم در اسلام گردید ـ براى همیشه زنده و جاوید بماند. براى همین پیامبر اكرم(ص) شخصا این كار مهم را انجام داده و هجرت را به عنوان تاریخ رسمى مسلمانان قرار داد.

چند نمونه از نامه هاى تاریخ دار پیامبر(ص)
بر خلاف آنچه بعضى مورخان نوشته اند, تاریخ هجرى با دستور مستقیم پیامبر معین گردید. 
دقت در نامه هاى آن حضرت براى اثبات این مسإله كافى است.

1 ـ سلمان از پیامبر درخواست كرد كه وصیت آموزنده اى براى او و برادرش ((ماه بنداز)) و خاندانش بنویسد, پیامبر(ص) على(ع) را طلبید و مطالبى را به على(ع) املإ كرد. در پایان نامه آمده است:((وكتب على بن, ابیطالب بامر رسول الله(ص) من رجب سنه تسع من الهجره)).(20)

2 ـ تاریخ صلحنامه اى كه امام على(ع) به املإ پیامبر(ص) براى مسیحیان نجران نوشته است, مورخ به سال پنجم هجرى است و در نامه چنین آمده است:((و امر علیا ان یكتب فیه: انه كتب لخمس من الهجره ;(21) به على دستور داد كه در آن بنویسد: این صلحنامه در سال پنجم هجرت نوشته شده است.))

3 ـ در مجمع الزوائد نورالدین هیثمى آمده است: عن ام سلمه قالت: قال رسول الله(ص) : یقتل حسین بن على(ع) على رإس ستین من مهاجرى.(22) حسین بن على (ع) در رإس سال شصتم هجرت من شهید خواهد شد.

پى ‏نوشتها: 
1. تاریخ صدراسلام, ص 316. 
2. بقره / 207.
3. التبیان, ج 2, ص 182 / تفسیر قرطبى ,ج 3,ص 21. 
4. یس / 9 .
5. بحارالانوار, ج 19, ص 73. 
6. نهج البلاغه, خطبه ى 160. 
7. فتح البارى, ج 1, ص ;51 بحارالانوار, ج 74 و صفات الشیعه, شیخ صدوق, ص 31. 
8. مومنون / 8. 
9. تحف العقول, ص 175. 
10. بحارالانوار, ج 19, ص 62 و سیره ى حلبى, ج 2, ص 37. 
11. حیوه القلوب, ج 2, ص 461. 
12. بحارالانوار, ج 19, ص 41 ; ناسخ التواریخ, ج 1, ص 24 و تاریخ صدر اسلام, ص 318. 
13. سنن النبى, ص 142. 
14. بحارالانوار, ج 19, ص 40 و ناسخ التواریخ, ج 1, ص 29. 
15. معجم رجال الحدیث, ج 4, ص 202. 
16. مناقب آل ابى طالب, ج 1, ص ;160 ناسخ التواریخ, ج 1 ,ص 36, و تاریخ صدر اسلام, ص 337. 
17. منطقه اى در اطراف مدینه. 
18. المبسوط, شیخ طوسى, ج 8, ص 226 و البدایه و النهایه, ابن كثیر, ج 3, ص 241. 
19. الكامل فى التاریخ, ج 2, ص 106. 
20. منشور جاوید,ج 6, ص 115 / اخبار اصفهان, ج 1, ص 53. 
21. منشور جاوید, ج 6, ص 120. 
22. مجمع الزوائد, ج 9, ص 190.
منبع : سایت تبارک
پس ازبیعت عقبه ى دوم, براى مهاجرت پیامبراكرم(ص) هیچ مانع جدى وجود نداشت. اما ضرورت مقدم داشتن مهاجرت مسلمین مكه و نظارت دقیق بر سفر بقیه ى مهاجران, از جمله ى عواملى بود كه پیامبر را ناگزیر مى كرد كه هجرت را به تعویق اندازد. با اطلاع رسول خدا از تصمیم شوم شوراى دارالندوه و صدور دستور الهى براى هجرت حضرت ـ در حالى كه تقریبا تمام مسلمین به یثرب مهاجرت كرده بودند ـ آن حضرت در صدد تدارك سفر افتاد. در این حال همه ى راه هاى خروجى اصلى از مكه توسط قریش مراقبت مى شد و عملا مسدود شده بود.