

فیلم كوتاه بود اما تأثیرگذار. تصاویری كه روایتگر لحظات دیدار مادری با فرزندش پس از 34سال دوری و چشم انتظاری می‌شد. ابتدای فیلم صوت امام خامنه‌ای بود می‌شد كه فرمود:« اینی كه جسد علی‌الظاهر پنهان شده یك شهید را شما از روش غبار‌ها و خاك‌ها را بر طرف می‌كنید و آن را سر دست می‌گیرید این معنایش این است كه به رغم آن كسانی كه می‌خواهند مسئله شهادت را، مسئله شهید را و مسئله فداكاری را زیر غبارها و خاك و خل‌ها پنهان كنند شما نمی‌گذارید این كار انجام بگیرد.» در ادامه شمسی صحراكار، مادر شهید امیرسعید قاسمی را نشان می‌دهد كه می‌گوید: دوست داشتم پیكر پسرم آخرین پیكری باشد كه شناسایی شده و باز می‌گردد اما راضی‌ام به رضای خدا. صبوری مادر شهید قاسمی ما را به وجد می‌آورد و مشتاقمان می‌كند تا به نوبه خودمان پای صحبت‌هایش بنشینیم. مادری كه چند روزی بیشتر از آمدن پیكر فرزندش بعد از 34سال چشم انتظاری نمی‌گذرد.

حاج خانم! امیرسعید فقط 15 سال داشت كه شهید شد. چطور با آن سن كم به جبهه رفته بود‌؟
من شش پسر داشتم. امیرسعید متولد 18شهریور ماه 1347بود و در رشته برق هنرستان تحصیل می‌كرد. خیلی به درس علاقه داشت. رتبه بالایی هم كسب كرده بود. امتحانات هنرستانش را كه داد همراه دوستانش با لشكر 27 محمدرسول الله (ص) راهی جبهه شد. 22اسفند ماه 62 هم كه خبر شهادتش را برای ما آوردند. آن موقع فقط 15 سال داشت. 
پسرم از كودكی علاقه زیادی به فنون نظامی داشت. قبل از آغاز جنگ به عضویت بسیج درآمد و بعد هم با دست بردن در شناسنامه و با رضایت كامل من و پدرش راهی شد. علاقه زیادی به جبهه داشت. گاهی تبلیغات منفی می‌شود كه بچه‌ها را با زور به جبهه می‌فرستادند این اصلاً درست نیست. بچه‌ها خودشان با عشق می‌رفتند. امیرسعید من 15سال داشت، سن كمی نبود،مردی بود برای خودش اما وقتی می‌آمدند و می‌گفتند بچه به جبهه فرستادی!من ناراحت می‌شدم. 
ظاهراً خبر شهادتش را در حال و هوای سال نو شنیدید. 
نزدیك عید بود. امیرسعید و پدرش هر دو جبهه بودند. عمویش به خانه آمد. من و بچه‌ها خانه بودیم. برادر همسرم روبه‌روی عكس امیرسعید و پدرش ایستاد و نگاه به قاب عكس كرد. گفتم اكبر آقا چه خبر؟گفت هیچ. گفتم می‌دانم خبری آورده‌اید، از حالت شما مشخص است. گفت داداش زخمی شده است. گفتم نه داداش نیست، پسرم امیر چیزی شده است !گفت بله پای امیر تیر خورده است. 
قبل از اعزام امیر، تمام احساسات مادرانه‌ام به من می‌گفت این آخرین مرتبه‌ای است كه امیرسعید را بدرقه می‌كنم. می‌دانستم این بار شهادت نصیبش می‌شود. قبل از رفتن امیر و همسرم به جبهه از همسرم خواستم چند كیلو حبوبات برایم تهیه كند. سفره‌های بزرگ مهمانی و وسایل پخت و پز مهمان‌ها را دم دست گذاشتم. می‌دانستم دیر یا زود باید آماده برگزاری مراسم امیرسعید شوم. وقتی عمویش خبر مجروحیت را داد می‌دانستم می‌خواهد من را آماده كند و بگوید امیرم شهید شده است. به برادر همسرم گفتم، اكبر آقا واقعیت را بگو. من كه می‌دانم امیر شهید شده است. فقط دوستانش را بیاورید تا نحوه شهادتش را به من بگویند. 
چرا اصرار داشتید از نحوه شهادت پسرتان بدانید؟ 
قبل از رفتن امیرسعید با او اتمام حجت كردم كه مادر شما مبادا به خاطر تمرد از دستور مافوق تیر بخوری و بعد بگویند، شهید شده‌ای. من می‌دانم نیت شرط است، اصل شهادت با نیت است اما من دوست دارم بجنگی و آنقدر از دشمنانمان بكشی و بعد شهید شوی. برای همین اصرار داشتم از نحوه شهادتش بدانم. 
دوستانش آمدند، ابتدا گریه و بی‌تابی می‌كردند. گفتم چرا گریه می‌كنید؟ فقط بگویید امیر چگونه شهید شد؟ آنها هم شهادتش را برایم روایت كردند و گفتند امیرسعید كمك تیربارچی بود. زمان عملیات خیبر پسرم و چهار نفر دیگر از همرزمانش در سنگر بودند و از روبه‌رو یك گلوله توپ به داخل سنگر اصابت می‌كند هر پنج نفرشان مثل لاله پرپر می‌شوند. بعد از شنیدن نحوه شهادتش آرامشی گرفتم و گفتم الحمدلله. 
خیلی عجیب است كه یك مادر بتواند چنان صبوری در فراق فرزندش نشان بدهد. شما منشأ این صبر را از چه می‌دانید؟ 
بستگان،عمه‌ها، عمو‌ها و مادربزرگش همه گریه و بی‌تابی می‌كردند اما من معتقدم كه دست امام زمان (عج) روی سر خانواده شهداست. خداوند به ما صبر داده و مسئله شهادت در جامعه ما خوب جا افتاده است. همانطور كه این روزها برای خانواده مدافعان حرم جا افتاده است. ما آن زمان برای تسلی خاطر خانواده شهدا به آنها سركشی می‌كردیم. مثلاً جمعی از محله به خانه ما می‌آمدند و بعد خود ما هم همراهشان به خانه دیگر مادران شهدا می‌رفتیم. دلداری‌شان می‌دادیم. این رفتن‌ها و آمدن‌ها برای روحیه خودم خوب بود. 
 آن زمان 33 - 32 سال داشتم و خدا را شاكر بودم كه در آن سن و سال مادر شهید شدم. این فقط لطف خدا بود. 
پیكر امیرسعید بعد از شهادت مفقود شد؟ از چشم انتظاری‌هایتان بگویید. 
همان زمان كه خبر شهادت را به ما دادند گفتند پیكر شهدا در مجنون مانده است. صدام برای از بین رفتن پیكر شهدا روی آنها آهك ریخته است. راستش من منتظر برگشت پیكر امیرسعید نبودم. چند روز پیش وقتی از كمیته تفحص آمدند و خبر پیدا شدن پیكر امیر سعید را به من دادند، از من پرسیدند شما منتظر آمدن پسرتان بودید؟ گفتم نه. برگی از درخت بدون اذن خدا بر زمین نمی‌افتد. اگر مشیت الهی به این تعلق بگیرد كه جسد و نشانی از شهید برگردد، برمی‌گردد و اگر مشیت الهی بر این باشد كه چیزی از پسرم نیاید، نمی‌آید. پس چشم انتظاری و بی‌تابی برای چه؟من راضی بودم به رضای خدا. یقین دارم و می‌دانم خانم حضرت ام البنین(س) و حضرت زهرا (س) برای اینها مادری می‌كنند. همان زمان گفتند كه دشمن در منطقه نفوذ دارد و اگر قرار باشد پیكرشان به عقب آورده شود قطعاً تعدادی از بچه‌ها شهید می‌شوند. ما راضی نبودیم به خاطر آمدن پیكر فرزندانمان شهید بدهیم. الگوی من زنان عاشورایی هستند، زنانی چون مادر وهب نصرانی كه سر پسر شهیدش را به سمت دشمن پرتاپ كرد و گفت ما آنچه در راه خدا داده‌ایم پس نمی‌گیریم. من امیرسعید را به خدا هدیه كرده بودم و منتظر باز گشت هدیه‌ام نبودم. از همه اینها گذشته پسر من مفقودالجسد بود، یعنی می‌دانستم شهید شده اما پیكر در دست نبود اما بودند خانواده‌هایی كه از وضعیت فرزندانشان بی‌اطلاع بودند و نمی‌دانستند چه عاقبتی نصیب فرزندانشان شده است؟ پسر عموی امیر هم مفقودالاثر بود. من همیشه دعا می‌كردم كه خبری از شهید آنها شود و از چشم انتظاری در بیایند، بعد نشانی از پسر من پیدا شود. به فرموده امام خامنه‌ای« چه سخت است كه خانواده‌ای مفقودالاثر داشته باشد. خیلی سخت است. خانواده‌ای كه نمی‌دانند جوانشان زنده است یا نه؟!هر لحظه‌ برای آنها مثل شب عملیات است. دائم در حال نگرانی هستند.»
به هر ترتیب امیرسعید بعد از سال‌ها چشم انتظاری برگشت. 
بله، راضی‌ام به رضای خدا. امیرسعید آمد تا ما را از خواب غفلت بیدار كند. بعد از 34 سال آمد و با آمدنش ما را سر افراز كرد. ما با بزرگی امیر بزرگ‌تر شدیم. ما مرهون امام خمینی هستیم كه جوانان و نوجوانانی مثل امیرسعید در مكتبش تربیت و پرورش پیدا كردند. پسرم عاشق ولایت فقیه بود. پیكرش در حالی تفحص شد كه عكس امام خمینی(ره) روی سینه‌اش بود. همیشه عكس امام را روی لباس رزمش می‌چسباند. فقط شكر خدا كه تا این لحظه ولایتی هستم و همسر و فرزندانم مدافع ولایت هستند. من از امام زمان (عج) می‌خواهم با ولایت ما را از دنیا ببرد. 
 از‌ لحظه دیدار برایمان بگویید. 
دوست داشتم پسرم آخرین شهید گمنام و مفقودالجسدی باشد كه به خانه‌اش باز می‌گردد اما خواست خدا بر این شد و امیرسعیدم بازگشت. این مشیت الهی است. اولین چیزی كه به شهیدم گفتم این بود كه پسرم دعا كن كه ما هم شهید شویم و شهادت در خانه ما موروثی شود. 
من وارد اتاقی شدم كه پیكر امیرسعید بود. برای لحظاتی ابتدای ورودم به اتاق ایستادم و به پیكرش خیره شدم و قد و بالایش را بر انداز كردم. فقط نگاه می‌كردم و بعد قدم به قدم به سمتش رفتم. پدرش خم شد و پیكر را بوسید. من هم بوییدم و او را بوسیدم. دیدارمان بعد از 34سال تازه شد. اصلاً فكرش را نمی‌كردم سال 62 راهی‌اش كنم و امروز یعنی 34سال بعد به استقبالش بروم. همانجا نشانه‌هایش را برایم آوردند؛ تسبیح و كارت‌شناسایی‌اش را. همه را بوییدم. میان اشك و آه اطرافیان گفتم امیرسعید من یقین داشتم كه تو با این سن كم رزمنده خواهی شد. می‌دانستم سرباز امام زمانت خواهی شد. پیكرش را به آغوش كشیدم. سبك بود اما آمد. من از همین جا می‌خواهم به آنهایی كه به چشم انتظاری مادران شهدا پایان می‌دهند بگویم كه خدا نگهدارشان باشد. به حق زهرا (س) همانطور كه دل مادر و پدر شهدا را شاد نگه می‌دارند دل خانواده‌هایشان شاد شود و خدا سلامتی را نصیبشان كند. تمام كسانی كه سال‌‌ها زحمت می‌كشند و از میان تل‌های خاك و از دل گل و لای نشانی از فرزندان شهید این مرز و بوم تفحص می‌آورند را دعا می‌كنم كه عاقبت بخیر شوند. از همه آنها سپاسگزارم. 
و سخن پایانی؟
می‌خواهم  از مردم و حضور گرم و صمیمانه شان قدردانی كنم. خانواده من مدیون مردم و مرهون زحمات آنها شدند. همه مراسم و همه برنامه‌ریزی‌ها از معراج شهدا گرفته تا زمان خاكسپاری امیرسعید با شكوه و دقیق انجام شد. ما كنار نشسته بودیم و صحنه‌گردانان اصلی مردم بودند. همه چیز عالی برگزار شد. پیكر امیرسعید درقطعه 26 بهشت زهرا (س) در جوار سید احمد پلارك به خاك سپرده شد. 
منبع: روزنامه جوان


دوست داشتم پیكر پسرم آخرین پیكری باشد كه شناسایی شده و باز می‌گردد اما راضی‌ام به رضای خدا.