 

ابوالفرج مى گوید:
سالى كه حضرت صادق (علیه السلام) به مكه به قصد حج تشریف آورد بود، ایشان را دیدم كه زیر ناودان كعبه ایستاده و مشغول دعا بود، و سه تن از فرزندان ((حسن بن حسن بن على)) یعنى ((عبدالله بن حسن)) و ((حسن بن حسن)) و ((جعفربن حسن)) به ترتیب سمت چپ و راست و پشت سر حضرت (علیه السلام) ایستاده بودند. در این حال عباد بن كثیر بصرى - كه از عباد و زهاد مشهور زمان امام جعفر صادق بود - آمده و گفت: یا اباعبدالله!
حضرت (علیه السلام) سكوت فرمود، تا عباد سه بار بدین ترتیب حضرت (علیه السلام) را فراخواند.
سپس گفت: اى جعفر!
حضرت (علیه السلام) فرمود: بگو، چه مى خواهى؟
عباد گفت: من كتابى دارم كه در آن نوشته است كه این بنا را مردى سنگ به سنگ متلاشى خواهد كرد.
حضرت (علیه السلام) فرمود: كتابت دروغ مى گوید؛ به خدا قسم! من او را مى شناسم، پاهایش زرد است و ساق پاهایش زخمى، شكمش بزرگ و گردنش نازك و بزرگ سر است. كنار همین ركن مى ایستد - حضرت با دست به ركن یمانى اشاره فرمود - و مردم را از طواف كعبه منع مى كند آن چنان كه مردم از دیدن او وحشت مى كنند.
آنگاه امام (علیه السلام) فرمود: سپس خداوند مردى از نسل من بر مى انگیزد - حضرت با دست به سینه خود اشاره فرمود - و همچنان كه قوم عاد، ثمود و فرعون، ذى الاوتاد را كشت، او را مى كشید.
در این حال، عبدالله بن حسن عرض كرد: قسم به خدا! كه امام (علیه السلام) راست مى گوید، و بدین ترتیب هر سه نفرشان امام (علیه السلام) را تصدیق كردند.(1)
--------------------------------------------------------------------------------

1- اقبال الاعمال، ج 3، ص 87 و 88؛ فیما یتعلق بشهر محرم؛ بحار الانوار، ج 51 ص ‍ 148 و 149.
منبع : مهدویت
من كتابى دارم كه در آن نوشته است كه این بنا را مردى سنگ به سنگ متلاشى خواهد كرد.