به روایت سمانه کرمانی / در دانشگاه هنر که به رویم باز شد بعد از اذان مغرب بود یک نوار زرد وسط مسیر کشیده شده بود که یک طرف دو خانوم ایستاده بودند و در طرف دیگر دو آقا. نه خیمه‌ای در کار بود نه مهمانی که تندتند خود را به ورودی خانوم‌ها برساند نه دالانی بود که خادم‌ها را مشغول کند برای رساندن قاب‌های هنری‌شان نه مردانی بالای داربست و چهارپایه که آخرین سیاهی‌ها را بر در و دیوار نصب کنند... نه چایخانه‌ای که بوی چای با گلاب و زعفرانش داخل خیمه بپیچد... در دانشگاه هنر همه چیز آرام بود و دل ما که سال‌ها از چند روز قبل از شروع دهه کارمان شروع می‌شد ناآرام... رفتم جلو دو خانوم با ماسک  ایستاده بودند در هوای تاریک شبیه هیچ کدام از دوستانم نبودند یکی از آنها با تب‌سنج اندازه تبم را گرفت و به همراه بطری آب رفتم داخل... 
تعداد زیادی فرش با فاصله‌های معین پهن شده بود روی فرش‌های 12 متری علامت‌گذاری کرده بودند سه نفر بالای فرش و سه نفر پایین فرش می‌توانستند بنشینند. خادم پراکنده روی فرش‌ها نشسته بودند... مردها هم در حال آماده کردن وسایل خودشان بودند خیمه و پرده‌ای این وسط نبود و همه در یک محوطه باز محصور در درخت‌های دانشگاه هنر بودیم.

16 سال است محرم ها داخل خیمه هیئت هنر دویده‌ایم و کار کرده‌ایم روضه‌های کربلا را شنیده‌ایم و با آنها گریه‌ها کرده‌ایم 16 سال است رفیق شده‌ایم با دوستانی که وارد هییت شده‌اند رفیق‌های هییتی که گاهی حتی اسم آنها را هم نمی‌دانیم قیافه‌های مشکی پوش‌مان برایمان آشناست.

امسال چهره‌های مشکی‌پوش زیر ماسک سفید یا مشکی پوشیده شده بود در تاریکی محوطه دانشگاه خیلی سخت می‌شد همدیگر را شناخت  جلو می‌رفتیم در چشم‌های هم نگاه می‌کردیم و حالا خودمان را هم معرفی می‌کردیم و بعد با افسوس می‌گفتیم حیف که نمی‌توانم بغلت کنم کلمات بیشتر به کار می‌آمد که چقدر دلتنگ هم بوده‌ایم آن هم در هییت... عجیب شده بودیم برای پیدا کردن هم باید چشم‌هایمان را پیدا می‌کردیم و همدیگر را صدا می‌کردیم... 
خیمه‌ای نبود زیر آسمان خدا بودیم با رفیق‌های هییتی‌مان با کرونایی که سایه انداخته بود در دوستی‌هایمان دور از هم نشسته بودیم اما محبت‌هایمان بیشتر بود سعی می‌کردیم حتی دو نفری جمع نشویم که مشکلی برای هییت امام حسین به خاطر کرونا پیش نیاید. 
روضه‌خوان شور نمی‌گرفت آرام می‌خواند روضه‌های دوران کرونایی طعم‌ دیگری دارد انگار یک جمع شدن در تنهایی در این روضه‌هاست که همه‌مان داریم این روزها تجربه‌اش می‌کنیم این که اندوه‌مان را کم کرده باشد که هر کدام از ما تجربه نزدیک تنهایی در جمع را پیدا کرده‌ایم که همذات پنداری ما را در روضه‌ها بیشتر کرده است. گاهی باید کربلا را از زاویه دیگر به تماشا نشست.
خیمه‌ای نبود زیر آسمان خدا بودیم با رفیق‌های هییتی‌مان با کرونایی که سایه انداخته بود در دوستی‌هایمان دور از هم نشسته بودیم اما محبت‌هایمان بیشتر بود سعی می‌کردیم حتی دو نفری جمع نشویم که مشکلی برای هییت امام حسین(ع) به خاطر کرونا پیش نیاید.