اعتقادات فرقه ذهبیه احمدیه و فرق آنها با شیعه را بیان كنید؟فرقه ذهبیه احمدیه خود را شیعه می دانند، لكن در برخی عقاید و مناسك با قاطبه شیعه اختلاف دارند و به همین دلیل از نظر علما و فقهای شیعه از فرق ضاله محسوب می شوند؛ لكن تكفیر آنها بدون دلیل قطعی جایز نخواهد بود همچنین ناگفته نماند كه برخی از فرقه های صوفیه تا حد زندقه و كفر نیز پیش رفته اند اگر چه برخی از این فرقه ها عقاید ضد اسلامی خود را مخفی می كنند. اما در مورد فرقه ذهبیه احمدیه در دزفول بنا به اخباری كه بنده از برخی علمای موثق و مطلع دزفولی دریافت نمودم- گفتنی است كه پیروان این فرقه افزون بر اعتقادات انحرافی كه دارند، از حیث سیاسی نیز بر ضد نظام مقدس جمهوری اسلامی فعالیت می كنند و از طریق حامیان خود كه در كشورهای غربی ساكن هستند، حمایت مالی می شوند. یكی از حامیان نامدار این فرقه- بنا به خبر پایگاه خبری دانشجویان ایران(شریف نیوز)- احمد افشار(صاحب شركت چای احمد در انگلستان) است و حامی دیگر آنها دكتر عبدالمجید گنجویان(فراماسونر عضو لژ پهلوی و قطب فرقه ذهبیه احمدیه) است كه پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران به انگلستان رفته و هم اكنون نیز در انگلستان به سرمی برد. مدتی است كه این فرقه با فعالیتهای عام المنفعه نظیر احداث مدرسه و درمانگاه و ... در صدد بدست آوردن وجهه ی اجتماعی در دزفول است تا از این راه بتواند فعالتهای خود را گسترش دهد. وظیفه جوانان آگاه شیعه این است كه با آگاه نمودن اقشار مردم نسبت به این توطئه از توسعه این فرقه ضاله جلوگیری كنند. جهت مطالعه بیشتر در مورد فرقه ذهبیه كافی است كلمه «ذهبیه» را در Google جستجو فرمایید. همچنین می توانید از علمای شهر دزفول و به خصوص از امام جمعه محترم این شهر اطلاعات بیشتری دریافت نمایید.یكى ازاعتقادات ذهبیه مطرح شده دردوره مؤذن خراسانى ، نظریه وحدت وجود است كه توسط راز شیرازى در طباشیر الحكمه شرح حدیث نورمحمدى بسط پیداكرد. و با تفسیر ابن عربى مطرح گردید . مطابق دیدگاه ابن عربى یك وجود به نام هویت غیبیه است كه اسم ورسم ووصفى براى آن نیست وازآن كه بگذریم نوبت به مراتب و تعیّنات وتجلیات مى رسد كه جملگى مظاهرِذاتِ خدایند اعم ازاینكه مظاهرالهیه یا مظاهرخلقیه و به عبارت دیگر ، تعیّنات جلاییه و تعیّنات استجلاییه باشند . نقد نظریه وحدت وجود: حال اشكال ما به نظریه وحدت وجود این است كه یكى ازبدیهیات فلسفى عبارت است ازاینكه « وجود هست » و حداقل توجیه این گزاره ، وجود نفس و احوالات و افعال وانفعالات آن است كه به علم حضورى درك مى‌شوند ، اگرما سوى الله یعنى مظاهرحق تعالى موجود نباشند پس باید معدوم باشند زیراارتفاع نقیضین مانند اجتماع نقیضین محال است . آرى اگر مظاهرو تعیّنات حق تعالى ، وجود فقرى و عین الربط الى الله شمرده شوند مشكل استحاله ، ظاهر نمى‌گردد . نكته دیگر اینكه آیا تعیّنات جلاییه یعنى ، تعین اولى و تعین ثانى كه مرتبه اسما وصفات الهیه به صورت اندماجى وتفصیلى است ، عین هویت ذاتیه است و تعدد مراتب به مقام شهود عارف مربوط است، درآن صورت، مشكلى پیش نمى‌آید . اما دیدگاه صوفیه این است كه تعیّن اول وثانى ، تعدد هستى شناسانه دارند واختصاص به شهود عارف و نظام معرفت شناسانه ندارد . و لازمه این دیدگاه ، جدایى و زیادت ذات الهى از صفات و اسماء الهى است درحالیكه در كلام اسلامى ، عینیت ذات با صفات ثابت شده است. حاصل سخن اینكه ، وحدت معبود یعنى لا اله الا الله و وحدت شهود قابل پذیرش است اما وحدت وجود به معناى لا موجود الا الله یا همان انا الحق یا سبحانى ما اعظم شأنى با مبانى كلام شیعه سازگاریى ندارد و به نظر نگارنده پیش فرضهاى كلامى اشعرى مبنى بر زیادت صفات با ذات ، مكتب ابن عربى را به تمایز هستى شناسانه درمرتبه ذات با تعیین اول و تعیین ثانى كشانده است البته برخى مانند قیصرى در شرح فصوص، تعیّن اول را با هویت غیبیه یكى مى‌گیرد. و نزاع بین علاءالدوله سمنانى و عبدالرزاق قاسانى در مسأله وحدت وجود و دفاع علاءالدوله سمنانى از وحدت شهود ، توجه پاره اى از صوفیان و عارفان را به این نكته مهم نشان مى‌دهد. و شاید به همین جهت است كه بسیارى از صوفیان قبل از ابن عربى به تعبیراستاد مطهرى ، وحدت شهودى بودند . پس صفات ذاتى مانند : علم و قدرت را باید به هویت غیبیه نسبت داد. و ماسوى الله نیز داراى وجود فقرى هستند و عارف درسیر وسلوك مى تواند در مقام وحدت شهود به درك مظاهر الهى نایل آید و موجودات فقرى را تجلیات الهى بداند . اما استدلالى كه برخى بزرگان بیان مى كنند كه خداوند سبحان ، وجود نامحدود دارد و وجود نامحدود جایى براى غیر نمى‌گذارد ، توان اثبات وحدت وجود راندارد . زیرا اشكال ما بر این استدلال این است كه وجود نامحدود وقتى تجلى مى‌كند ، به ما سوى الله وجود مى‌دهد . نزول وجودش هم از سنخ تجلى است نه تجافى ، یعنى بدون اینكه چیزى ازخداوندكم شود به موجودات عالم ، وجودفقرى را افاضه مى كند . مانند : استادى كه به دانشجویانش ، علم ریاضى تعلیم مى‌دهد، هم علم ریاضى در دیگران تجلى پیدا مى‌كند و هم چیزى از معلّم كم نمى‌شود، پس ما مى‌توانیم وجود ربطى ملاصدرا را در ماسوى الله بپذیریم و بگوییم ماسوى الله وجود ربطى دارند، در عین حال، این وجودات ربطى از سنخ تجلى هستند و نه تجافى، البته تجلى نزولى منظورنگارنده است و نه تجلى صعودى كه مترادف با شهود است. به عبارت دیگر خداى سبحان، وجودات ربطى ( ارواح ومثال و طبیعت وانسان كامل ) را تجلى نزولى و هستى شناسانه مى‌كند و گاهى تجلى صعودى ومعرفت شناسانه براى عارف در سلوكش نیز پدید مى‌آید. پس وجود خداوند سبحان ، نامحدود هست و جا براى غیر هم گذاشته است . به نظر بنده صوفیان ، گرفتار یك مغالطه زبان شناختى و مفهوم شناختى شده اند گمان كرده‌اند هر حكمى كه بر زبان و مفهوم بار مى‌شود بر واقعیت خارجى نیز حمل مى گردد . واقعیتِ مفهوم ، اقتضاى پنجره‌اى دارد یعنى شما وقتى از این پنجره بیرون را نگاه مى‌كنید یك محدوده خاص مى‌بینید ، از پنجره دیگر محدوده دیگرى را مشاهده مى كنید . اقتضاء مفهوم و زبان ، محدودیت است و اشكالى ندارد كه شما گاهى به لحاظ معرفت شناسى وزبان شناسى ، مفهومى و عبارتى را درك مى كنید اما واقعیت مستقل خارجى نتوان براى آن فرض كرد . تعیّن اول وتعیّن ثانى به لحاظ شهود عارف تعدد دارد زیرا اقتضاى شهود مانند مفهوم ، پنجره اى است . اما این دو تعیّن با ذات و هویت غیبیه وحدت حقیقى دارند . برهان ثابت مى كند كه اسماء و صفات الهى عین ذات اویند . بنابر این ، تعین اول و تعین ثانى كه مرتبه صفات و اسماء الهى به نحو اندماجى وتفصیلى اند ، در هویت غیبیه به لحاظ هستى‌شناختى تحقق دارند . گرچه به جهت محدودیت انسان در مرحله شهود و نه در مرحله وجود ، به صورتِ تعیّن ظاهرمى گردد . عارف وقتى علم الهى را شهود مى‌كند به نحو تعیّن شهود مى‌كند . درآن وقت ، ممكن است قدرت یا حیات الهى را شهود نكند یا وقتى صفات الهى را به نحو تفصیلى یا اندماجى درك مى كند ، هویت غیبیه و مقام ذات را درك نمى كند . حاصل سخن اینكه ، وحدت شهود ، مبناى صحیح وقابل دفاع و داراى تبیین عرفانى است . یعنى خداوند ، تعیّنات ومراتبى براى عارف دراثر سیرو سلوكش ، تجلى مى‌كند اما وحدت وجود با هیچ یك ازتقریرهایش قابل دفاع نیست.منبع:پرسمان
مطابق دیدگاه ابن عربى یك وجود به نام هویت غیبیه است كه اسم ورسم ووصفى براى آن نیست وازآن كه بگذریم نوبت به مراتب و تعیّنات وتجلیات مى رسد كه جملگى مظاهرِذاتِ خدایند اعم ازاینكه مظاهرالهیه یا مظاهرخلقیه و به عبارت دیگر ، تعیّنات جلاییه و تعیّنات استجلاییه باشند.