مى‏خواهم مثل مولایم لب تشنه باشم مى‏خواهم بنویسم؛ ولى دیگر قلم توان نوشتن را ندارد و مركبم دیگر آن رنگ دیروز را به خود نمى‏گیرد و دستم دیگر قدرت نوشتن این مطالب را ندارد. مى‏نویسم براى كسانى كه رنگ و بوى جهاد را به خود نگرفته‏اند و این محفل چند ساله‏ى ما، آنها را سرشكسته كرد. مى‏نویسم تا بدانند دانشگاه مردان خدا، حال و هواى دیگرى داشت و جویندگانش در جستجوى حق تعالى بودند. نمى‏نویسم تا كسى بر ما رحم كند بلكه از فراق دورى هم‏قفسان و مظلومیت محفل یاران مى‏نویسم.
نمى‏دانم زندگى باصفا و پر از معنویت شهید «محمدرضا امراللهى» را در جبهه چگونه شروع كنم. از طلوع آفتاب، یا از غروب آن بگویم. از مناجات قبل از اذان صبحش شروع كنم یا از خواندن سوره‏ى واقعه قبل از خواب و بى‏تكبرى و بى‏ریایى‏اش. از نیمه‏هاى شب براى شستن ظروف و لباس‏هاى بچه‏ها بگویم یا از سكوت اختیار كردن و تبسم‏هاى پر از معنایش، از نماز جماعت‏هاى پر از معنویتش بگویم یا از دعاهاى پربركت سر سفره. از شیون‏هاى شب چهارشنبه‏اش در دعاى توسل بگویم یا از مناجات‏هاى شب جمعه‏اش. از نمازهاى شبش بگویم یا از سجده‏هاى طولانى و قنوت‏هاى عارفانه‏اش. از شوق شب حمله‏اش بگویم یا از گریه‏هاى قبل از شهادتش. از بى‏تابیهاى قبل از عملیاتش بگویم یا از حماسه‏ها و ایثار و از خودگذشتگى‏هایش.
تو با مسؤولیتى كه داشتى فقط مى‏خواستى راحتى بچه‏ها را فراهم كنى. با كارهاى مداوم خود از مسؤولیت خود در مقابل خدا خوف و ترس داشتى. وقتى بالاى سرت آمدم و مى‏خواستم سرت را در بغل بگیرم، گفتى سرم را روى خاك بگذار تا آرزوى چندین ساله‏ام برآورده شود. وقتى مى‏خواستم گلوى تشنه‏ات را سیراب كنم، گفتى: «مى‏خواهم مثل مولایم حسین علیه‏السلام لب تشنه باشم». وقتى در آخرین لحظات نگاهت مى‏كردم، خود را رو به قبله كرده بودى و در حال سلام دادن به مولایت بودى. در نهایت هنگامى بالاى سرت رسیدم كه كینه‏ى همیشگى منافقین كوردل تبدیل به تیرى شده بود و به پیشانى‏ات نشسته و تو را آرام بر زمین افكنده بود. پیشانى‏اى كه سجده‏گاه بود براى راز و نیاز و شكرگزارى از او. پیشانى‏اى كه عارفان هفتاد ساله آرزوى بوسیدنش را داشتند.
منافقین از خدا بى‏خبر بزدل از ایمان سرشار تو واهمه داشتند و از استقامت بى‏نظیر و از بیعت خالصانه‏ى تو با امامت بیمناك بودند. تو را مظلومانه به شهادت رساندند و در گلزارى كه آرزوى دیرینه‏ات بود، كنار دیگر شهداى همیشه زنده‏ى بهشت زهرا آرام گرفتى. اگر منافقین كوردل جسم پاكت را از نظرها پنهان كردند ولى باید بدانند كه نمى‏توانند روح سرشار از ایمان و راه همیشه زنده‏ات را در قلبهایمان پنهان كنند.
(روزنامه‏ى جمهورى اسلامى، 8 / 9 / 67، ص 8)
راوى: سید محمد متولیان

به یاد سالار شهیدان در آخرین لحظات زندگىبیاد شهید حاج رحیم ایمانىحضور فعال او در صحنه‏هاى مختلف - كه تا پیروزى انقلاب ادامه داشت - بعدها در جریان جنگ تحمیلى صورتى دیگر یافت. «حاج رحیم» در تمام دوره‏ى حیات خویش آرزوى شركت در مناطق عملیاتى داشت؛ اما به دلیل مشكلاتى كه در زندگى داشت، نمى‏توانست حضورى مستمر در جبهه‏ها داشته باشد...
عاقبت از طرف جهاد سازندگى به عنوان راننده‏ى كامیون به منطقه رفت و حدود سه ماه را به خدمت مشغول شد. در همین زمان بود كه در منطقه‏ى عملیاتى «جزایر مجنون» به مسمومیت شیمیایى دچار گردید و دیر زمانى را به معالجه مشغول شد. آزمایش‏هاى متعدد، اثبات كرد كه حاجى با گاز خردل به شدت مسموم شده است و باید پیوسته استراحت داشته باشد... تقدیر چنین بود كه پس از مدت زمانى طویل و تحمل رنج بیمارى، او به شرف عظیم شهادت نایل گردد.
(كاجهاى آسمانى، سید مهدى حسینى، فروردین 76، ص 14)
... زمانى كه در بستر بیمارى افتاده بود، به وضوح معلوم بود كه چون شمع در حال آب شدن است. گهگاهى نیز زمزمه‏اى آتشین بر لب داشت كه حكایت از رنج بیمارى‏اش مى‏كرد... لحظاتى قبل از شهادتش، یك بار نجواى او را شنیدم كه زیر لب زمزمه مى‏كرد: «یا حسین! یا حسین!». (همان، ص 15)منبع:فاتحان
شهید محمدرضا امراللهى: مى‏خواهم بنویسم؛ ولى دیگر قلم توان نوشتن را ندارد و مركبم دیگر آن رنگ دیروز را به خود نمى‏گیرد و دستم دیگر قدرت نوشتن این مطالب را ندارد. مى‏نویسم براى كسانى كه رنگ و بوى جهاد را به خود نگرفته‏اند و این محفل چند ساله‏ى ما، آنها را سرشكسته كرد. مى‏نویسم تا بدانند دانشگاه مردان خدا، حال و هواى دیگرى داشت و جویندگانش در جستجوى حق تعالى بودند. نمى‏نویسم تا كسى بر ما رحم كند بلكه از فراق دورى هم‏قفسان و مظلومیت محفل یاران مى‏نویسم.