 
سال پیش «دیوار به دیوار» در نوروز شروع شد و پخش آن بعد از تعطیلات هم ادامه یافت. فضای سرخوش سریال و کاراکترهای جذاب آن سریال را تبدیل به اثری موفق کرد. در فصل دوم اما نه تنها این اتفاق رخ نداد که با افت شدید کیفی مواجه شد. چرا؟ 

نبود داستان جذاب«دیوار به دیوار» در فصل اول هم داستان واحدی نداشت. درواقع با خرده داستان‌هایی روبه‌رو بودیم که هربار افراد مختلف این خانه را درگیر می‌کرد و نهایتا به سرانجام می‌رسید. طبیعی بود که برای فصل اول یک سریال این فرمول جواب دهد چون مخاطبان بیشتر از هر چیز به دنبال آشنایی با ابعاد مختلف کاراکترها و شناخت زندگی آنها بودند. 

در فصل دوم اما قضیه فرق می‌کرد. حالا دیگر یک سری کاراکتر داشتیم که آنها را کاملا می‌شناختیم و منتظر بودیم که قصه‌ای جذاب از آنها ببینیم. دلمان می‌خواست با خرده داستان‌های جذاب‌تر و هیجان‌انگیز‌تری غافلگیر شویم اما نه از قصه جذاب خبری بود و نه پای داستان غافلگیر کننده‌ای به میان آمد. داستان‌های کوتاهی روایت شد که شاید گهگاه جذابیت‌هایی داشتند و خنده‌ای هم روی لبهایمان می‌آوردند اما درجه یک نبودند و معمولی بودنشان یک مقدار توی ذوق می‌زد. 

عدم استفاده درست از کاراکترهای جذابیکی از ویژگی‌های مهم فصل اول «دیوار به دیوار»، جذابیت کاراکترها بود. سامان مقدم چند شخصیت کلیدی وجذاب به مخاطبانش معرفی کرد و ویژگی‌های جالبی برای هرکدامشان در نظر گرفت. شخصیت‌های بهرام، شاهرخ، پارمیدا و پوران، آنقدر مورد توجه قرار گرفتند که خیلی‌ها صرفا به خاطر آنها سریال را دنبال می‌کردند. در فصل دوم فضا کاملا باز بود که مقدم از این کاراکترهای جذاب به بهترین شکل ممکن استفاده کند و در قصه‌ای متفاوت به آنها بپردازد اما استفاده درستی از این شخصیت‌ها نشد. شخصیت پارمیدا به سمت اغراق رفت، شاهرخ درجا زد و پوران هم بعد از ازدواج، رگه‌های کمدی‌اش را از دست داد و به یک کاراکتر کاملا معمولی تبدیل شد. به نظر می‌رسید نویسندگان مجموعه، تمام تمرکز‌شان را روی جذابیت کاراکتر بهرام گذاشته بودند و با این حال، بهرام هم نتوانست به اندازه فصل اول متفاوت ظاهر شود. به طور کلی می‌توان گفت کاراکترهای جذاب فصل اول، در «دیوار به دیوار2» درجا زدند و سایر شخصیت‌ها هم موفقیتی در جلب مخاطبان نداشتند.

کم شدن بار کمدیدر کمدی‌های آپارتمانی مثل «دیوار به دیوار»، موقعیت و جنس کمدی اهمیت زیادی دارند. این سریال در فصل اول موقعیت‌های کمدی جالبی طراحی کرد و با پرداخت دقیق شخصیت‌ها، سعی کرد از مخاطبانش به خوبی خنده بگیرد اما در فصل دوم از بستر کمدی فاصله گرفت ، میزان موقعیت‌های کمدی پایین آمد و شوخی‌ها و تیکه انداختن‌ها و غافلگیری‌ها هم مخاطبان فصل قبل را برآورده نمی‌کردند. بارها اتفاق می‌افتاد که در یک قسمت کامل «دیوار به دیوار2»، اثری از یک سکانس خنده‌دار هم نبود. همانطور که در بخش قبل بیشتر بار کمدی سریال روی دوش بهرام قرار داشت و همین مسئله، وضعیت را سخت می‌کرد. 
ناکارآمدی شخصیت‌های جدید

در فصل دو، خبری از امیرمهدی ژوله نبود و شخصیت زامیاد عملا از سریال حذف شد. درست است که زامیاد جزو شخصیت‌های مم تاز «دیوار به دیوار» نبود و با حذفش ضربه زیادی به کار وارد نشد اما بهرحال بخشی از بار کمدی سریال با رفتن او کم شد. با رفتن او، سام نوری به یکی از بازیگران ثابت سریال تبدیل شد و پای دو شخصیت جدید با بازی علی قربان‌زاده و میترا حجار هم به سریال باز شد.

علی قربان‌زاده و میترا حجار اما کمدین نیستند و طنازی خاصی ندارند. آنها به عنوان دو شخصیت کاملا جدی به کار ورود کردند و باعث شدند فضای سریال به واسطه حضورشان، رنگ جدی‌تری به خودش بگیرد. درواقع بعد از حذف زامیاد و درجا زدن شخصیت‌های جذاب فصل اول، بازی جدی بازیگران جدید هم مزید بر علت شد تا سریال حالت کمدی و سرخوشانه‌ای نداشته باشد. حتی شخصیت خواستگار آتوسا و مادرش هم طنازی خاصی نداشتند و حضورشان هیچ کمکی به جذابیت فضای داستان نکرد. 
منابع: هفت صبح/تبیان

شبکه سه بین انتخاب «دیوار به دیوار 2» و «آراماندو» مردد بود و در نهایت اولی روی آنتن رفت. این سریال اما چنگی به دل نزده است.