اگر به روزنامه‌های دهه‌های ٣٠ و ٤٠ هم نگاهی بیندازیم، شکایت شهروندان از آلودگی هوای تهران از همان سال‌ها مطرح بوده است و به‌یقین روزنامه‌نگاران فعال حوزه محیط زیست در سال‌های اخیر ابداع خاصی نکرده‌اند. 
 
به نظر می‌رسد با جذابیت نوظهور شغل خبرنگاری برای عموم شهروندان و پذیرش رسمی شهروند خبرنگاری، دیگر آنچه در میان مردم ارزش شمرده می‌شود، در دم اطلاع‌دادن از رخداد ناگوار است. از صبحِ سحر که هر شخصی با هر جایگاهی، یک نوع صبحانه در شبکه‌های مجازی برایش مهیاست: در قسمت ازدهان‌افتاده و غیرجذاب صبحانه، عکس حیوانات آزاردیده، عکس تهران آلوده، عکس اهواز آلوده‌تر و عکس کودکان کار را آماده کرده‌اند و به‌جای املت داغ مملو از قارچ و پنیر، عکس‌های طبیعت افسانه‌ای همراه با جملات اول هفته، وسط هفته و آخر هفته‌ات به‌خیر. 

همین روزها بسامد عکس قرص ماه به صورت حیرت‌آوری بالا رفت و شایع شد: «همه به کنار پنجره‌ها بیایید»؛ انگار یک انگشت اشاره در شبکه‌های مجازی به مردم قرص ماه بزرگ و پرنوری را نشان می‌داد، اما نباید عجیب باشد اگر برخلاف گذشته که عیب‌وعار بزرگی بود، دیگر فقط نوک انگشت اشاره را ببینیم. چون هوای تهران واقعا آن‌قدر آلوده است که در روزهایش به‌سختی می‌توانیم قرص صورت ماه عزیزانمان را ببینیم.
 
کودکانمان، مادران سال‌خورده‌مان و همسران سخت‌کوشمان این‌روزها ماسک فیلتر‌دار زده‌اند و روزها نمی‌توانیم چهره ماهشان را مانند همیشه کامل ببینیم؛ دیگر دیدن قرص کامل ماه، شب‌ها که آنان در خانه سرفه‌های پیاپی می‌کنند چه لطفی دارد؟ البته شاید با یک مثال بهتر بدانیم که از صبح دقیقا چه می‌کنیم و چه چیزهایی مصرف می‌کنیم تا عکس‌های ماه و حیوان و انسان به اشتراک بگذاریم و همین کار تا چه حد هوا را آلوده‌تر و پرونده دادرسی را با اطاله بیشتر روبه‌رو می‌کند.

 تلفن همراه بدون برق کار نمی‌کند و اگر برق نباشد موبایلی نخواهد بود که با آن به دنیای دوستان بپیوندیم. برق انرژی مهمی است که برای تولیدش در ایران تا ٩٩ درصد سوخت‌های فسیلی را می‌سوزانند. سوخت‌های فسیلی هم چیزهای عتیقه‌ای هستند که تا چند سال دیگر به‌کلی تمام می‌شوند.‌ 
 
هزاران مثال دیگر هم می‌توان به کار گرفت تا یک جمله جامانده از کتاب‌های درسی، تابلوهای تبلیغاتی و برنامه‌های تلویزیونی را بهتر متوجه شویم: با هرگونه مصرفِ هرگونه انرژی، داریم به زمینمان آسیب می‌زنیم. اگر شما هم از سایت روزنامه این مطلب را مطالعه می‌کنید و کاغذی را مصرف نکرده‌اید که درختی قطع شود، باز هم انرژی فسیلی می‌سوزانید زیرا کامپیوتر نویسنده و خواننده مسلما به آب کُر وصل نیست و به برق نیاز دارد. 
 
این موضوع تلخ البته تا جایی مصداق دارد که شرایط عجیب حاکم بر تولید انرژی برق در ایران به‌یک‌باره متحول شود و بتوانیم از باد، آفتاب، گرمایش زمین و دیگر انرژی‌های تمام‌نشدنی، برق تولید کنیم. اگر چنین شد، آن‌وقت دیگر نه دیدن قرص ماه آسمان باید سخت باشد، نه دیدن قرص ماه صورت عزیزانمان، زیرا به دلیل کم‌مصرف‌شدن گازوئیلِ آلاینده، دمای زمین بیشتر از این نمی‌شود، تالاب‌ها خشک نمی‌شوند، ریزگردها بلند نمی‌شوند و در نهایت پرونده مطول آلودگی به جاهای خوبش می‌رسد و دیگر علت دادرسی موضوعیت ندارد. ناسا گفته است فقط ٦٨ سال دیگر ماه این‌گونه می‌تابد؛ یعنی ٦٠ سال که گذشت، شاید با متحول‌کردن نظام تولید انرژی، ٦٨ سال دیگر فرزندانمان قرص کامل ماه را در کنار قرص ماه صورت عزیزانشان، در هوای تمیزتری ببینند.منبع: پایگاه حقوقی اندیشه کوروش

شاکی، عموم مردم هستند و متشاکی هم باید خودشان باشند چون هیچ‌کس مسئولیت را برعهده نمی‌گیرد. موضوع دادرسی، وضع بد هوای تهران است.