 
«پیشمرگه‌ها» گروهی از رزمندگان بومی كرد بودند كه به ابتكار بزرگمردی چون محمد بروجردی در معركه كردستان ورود كردند و با آشنایی خوبی كه به كوهستان‌های غرب كشور داشتند، در نابودی ضدانقلاب نقش عمده‌ای ایفا كردند. شهیدحسن مدنی‌فرد از اولین نیروهای پیشمرگه كرد بود كه در مناطقی چون سیاناو، سه‌راه حزب‌الله، چناره و گله، ساوجی، وشكلان، آلمانه، دزلی، سروآباد، قله‌قوچ‌سلطان و... حضور یافت و با ضدانقلاب و دشمن بعثی به مبارزه پرداخت. از این شهید بزرگوار كه همرزم حاج‌احمد متوسلیان بود، خاطرات زیبای بر جای مانده است كه در گفت وگو با خانواده و چند تن از همرزمانش گوشه‌هایی از این خاطرات را تقدیم حضورتان می‌كنیم.

مادر شهید
 امین سپاه
پسرم حسن سال 32 در روستای بلكر از توابع مریوان به دنیا آمد. البته من مادر واقعی او نیستم. حسن مادرش را در سنین كودكی از دست داده بود و پدرشان توفیق مدنی بعدها با من ازدواج كرد. حسن آدم آرام و خوش‌اخلاقی بود. هر گاه مشكلی پیش می‌آمد سعی می‌كرد به آرامی حلش كند. حسن در بین مردم محبوب بود و كسی را ندیدم كه از او ناراضی باشد. بعد از انقلاب كه تعدادی از مردان طایفه ما به عضویت سازمان پیشمرگان مسلمان درآمدند، حسن هم عضو پیشمرگه‌ها شد. آنها از اولین نفرات سازمان بودند. پسرم در سپاه پیشرفت زیادی كرد. چون امین مسئولانش بود، مسئولیت اطلاعاتی را به او واگذار می‌كردند. روز شهادتش قبل از رفتن به خانه آمد و با من و پدرش خداحافظی كرد. گفت: امروز مأموریت دارم به سنندج بروم. (البته قرار بود به تهران برود) با پدرش و من روبوسی كرد. ما را در آغوش گرفت و رفت. شهریور سال 61 یك روز صبح ساعت 9 بود كه خبر آوردند حسن شهید شده است. خانه ما در مركز شهر و در محله مسجد هژاره بود. وقتی جنازه را به مسجد آوردند، همه طایفه و مردم جمع شدند كه تسلی دل ما باشند. اما توفیق - همسرم- گفت: خدا را شكر می‌كنم كه پسر بزرگم در راه انقلاب و اسلام شهید شد. او رو به طایفه كرد و گفت: باید به فال نیك بگیریم كه فرزندمان را تقدیم اسلام كرده‌ایم.

خدیجه داربرزین همسر شهید
 مقلد امام
سال 1354 با شهید مدنی ازدواج كردم. من به خاطر صداقت و پشتكاری كه در حسن دیدم با ایشان ازدواج كردم. همسرم فرد مذهبی و مؤمنی بود. فعالیت انقلابی هم داشت اما نمی‌توانست علنی گرایش‌های خودش به نظام اسلامی را نشان بدهد، چرا كه حسن به مدت شش سال از 1352 تا 1358 به عنوان مأمور شهربانی در مریوان، تبریز و كرمانشاه خدمت می‌كرد. در همان شهربانی هم دوره‌های آموزش نظامی را پشت سر گذاشته بود و با فنون جنگی آشنایی داشت.
حسن بعد از انقلاب به خاطر علاقه‌ای كه به حضرت امام داشت، از شهربانی استعفا داد و به عضویت سپاه درآمد. خود من هم كه در مخابرات و به رزمنده‌ها و نیروهای سپاه خدمت‌رسانی می‌كردم. همه خبرهای دریافتی و ارسالی را انجام می‌دادم. ما حتی خانه پدری را در اختیار سپاه قرار دادیم و پاسداران در خانه پدرم فعالیت می‌كردند. همسرم مسئولیت اطلاعات سازمان پیشمرگان كرد مسلمان مریوان را بر عهده داشت و دائماً مشغول مبارزه با دشمن بود.
حسن در تاریخ 23/6/1360 به شهادت رسید. آن روز ایشان مأموریت داشت كه به همراه چند نفر از همرزمانش به تهران بروند و عوامل ضدانقلابی كه قصد بمبگذاری در مراكز مهم دولتی را داشتند، شناسایی كنند. حسن قبل از رفتن به اداره مخابرات پیش من آمد و از من حلالیت طلبید و گفت: احتمالاً دیگر برنگردم. حلال كن و از دو تا بچه‌هایم مواظبت كن كه درس‌هایشان را ادامه بدهند. بعد از نیم‌ساعت به همراه همرزمانش راه افتادند كه عوامل ضدانقلاب با توجه به نفوذی‌هایی كه داشتند متوجه مأموریت آنها می‌شوند و در مسیر روستای رزاب شهرستان سروآباد تله انفجاری در بین راهشان می‌گذارند كه ماشین روی مین می‌رود و همسرم حسن مدنی‌فرد و احمد صالحی شهید می‌شوند و امین حكیمی‌نیا هم به درجه جانبازی نائل می‌آید.
من از همسرم دو فرزند پسر به نام‌های امید و هیوا دارم كه همیشه سفارش می‌كرد آنها را خوب تربیت كنم و مراقب درسشان باشم. بعد از شهادت حسن همچنان به خدمت در پشت جبهه و قسمت مخابرات ادامه دادم. من افتخار می‌كنم كه همسرم را در راه اسلام و انقلاب از دست داده‌ام. یك روز به حسن گفتم:چطور شد كه شغل پاسداری را انتخاب كردی؟ در جواب گفت: هدف و انگیزه‌ام از آمدن به سپاه این است كه در راه خدا قدم بردارم و امیدوارم كه خداوند سعادت شهادت را نصیب من بكند.

امین حكیمی‌نیا، همرزم شهید
 مرد لحظه‌های خطر بود
در سال 1358 با همكاری شهید مدنی و تعدادی از همرزمان به عضویت سازمان پیشمرگان درآمدیم. حسن آرام و قرار نداشت و دوست داشت منطقه كردستان را ازدست گروهك‌ها پاكسازی كند تا مردم با رفاه و آسایش زندگی كنند. نمازهای پنج‌گانه را می‌خواند و همیشه در حال دعا و نیایش بود. به ما هم توصیه می‌كرد كه نماز اول وقت را از یاد نبریم. تا آنجایی كه یادم هست، حسن همیشه با احترام و ادب با مردم و دوستانش برخورد می‌كرد و حتی به كسانی كه از او كوچك‌تر هم بودند احترام می‌گذاشت و با آنها سلام و احوالپرسی می‌كرد. ساده‌زیستی و بی‌ریایی از خصوصیات شهید بود و دوست داشت ساده زندگی كند. فردی بی‌آلایش و دنبال مال دنیا نبود. در همه مأموریت‌ها تمامی دستورات مافوق را به خوبی رعایت می‌كرد و هیچ وقت سرپیچی نمی‌كرد.
یكی از خصوصیات حسن عشقش به حضرت امام بود. اصلاً به عشق ایشان وارد سپاه شد. بزرگ‌ترین آرزویش پاكسازی كردستان از دست گروهك‌های ضدانقلاب بود. قبل از انقلاب در شهربانی خدمت می‌كرد و اوایل انقلاب استعفا داد و به عضویت سپاه درآمد. حسن فردی صبور بود و در مواقع خطر، قدرت تصمیم‌گیری بالایی داشت. اصلاً ناامید نمی‌شد. به همرزمانش هم روحیه می‌داد تا در درگیری‌ها موفق باشند. می‌گفت: دفاع مقدس یعنی دفاع از ناموس و جان و مال مردم.
یادم است یكبار در تاریخ 12/8/1359 در 15 كیلومتری كامیاران با گروهك‌ها درگیری سنگینی پیدا كردیم. ما فقط چهار نفر بودیم كه در كمین ضدانقلاب افتاده بودیم اما حسن طوری به ما روحیه می‌داد كه حتی یك نفر از ما زخمی نشد و توانستیم شش نفر از آنها را به درك واصل كنیم و مابقی را فراری بدهیم. او مسئول اطلاعات سازمان پیشمرگان مسلمان كرد و فرمانده گروهان بود. در دستگیری و شناسایی گروهك‌هایی كه در تهران مشغول بمب‌گذاری بودند برای نیروها تقسیم كار می‌كرد تا به راحتی بتوانند ضدانقلاب را شناسایی بكنند. حسن مرد لحظه‌های خطر بود. او در پاكسازی تمامی روستاهای مریوان با خلاقیت‌هایی كه داشت با كمترین نیرو به نبرد با آنها می‌رفت و در بیشتر عملیات‌ها با بزرگانی چون شهید صیاد شیرازی، شهید چمران، شهید بروجردی و جاوید‌الاثر حاج‌احمد متوسلیان شركت می‌كرد و مورد تقدیر آنها بود. در عملیات‌ها در صف اول قرار می‌گرفت و روحیه زیادی به نیروها می‌داد و هیچ وقت از شهید شدن نمی‌ترسید. در عملیات‌ها بهترین تصمیم را می‌گرفت كه حتی به یك نفر از نیروها آسیبی نمی‌رسید. حسن رزمنده پای كاری بود و قبل از شهادت بارها مجروح شده بود.

محمد روشنی، همرزم شهید
 همرزم احمد متوسلیان
من در زمان طاغوت شغل بنایی و گچ‌كاری داشتم و دوستی من و شهید حسن مدنی‌فرد از همان زمان شكل گرفت و مثل برادر بودیم. اینقدر به هم وابسته بودیم كه یك روز دوری از هم را نمی‌توانستیم تحمل كنیم. حسن از شهربانی استعفا داد و خودش را بازخرید كرد، بعد به خاطر علاقه وافری كه به انقلاب داشت وارد سپاه شد. با توجه به علاقه‌ای كه به شهید داشتم و هدف و آرمان‌هایش را قبول داشتم، من هم وارد سپاه شدم. یك روز حسن به من گفت: از این به بعد همیشه با هم هستیم.
در همه مأموریت‌ها و پاكسازی‌های روستاهای اطراف مریوان و كامیاران از وجود گروهك‌های منحله ضدانقلاب شركت داشتیم و با كمترین تلفات مقر دشمن را نابود می‌كردیم. حسن همیشه به خاطر اینكه به بهترین وجه مأموریت‌هایش را انجام می‌داد، مورد تقدیر فرماندهان قرار می‌گرفت. یك روز من را برد پیش حاج‌احمد متوسلیان و گفت: حاجی من دوستم محمد روشن را آوردم كه اگر اجازه بدهید در واحد اطلاعات سازمان پیشمرگان او را به كار‌گیری كنم چون آدم شجاع و نترس و مطمئنی است و حاج احمد هم قبول كرد. در اوایل سال 1359 در پاكسازی روستای نی از دست دموكرات با ایشان كه یكی از فرماندهان در آن درگیری بود، شركت كردم كه شب قبل از درگیری با حسن تا صبح بیدار بودیم و صبح زمانی كه درگیری شروع شد، یكی از همرزمانش به اسم شیخ‌حسین پناهی كه اهل روستای مرگه دریژ بود، شهید شد. برادر سعید هم در آن درگیری زخمی شد. بعد از دو ساعت درگیری دو تن از سران و مسئولان عوامل دموكرات به نام‌های محمد بامداد و صدیق لیلی به هلاكت رسیدند و جسد آنها را به مقر سازمان پیشمرگان مریوان آوردیم و آنها را در شهر گرداندیم تا آنهایی كه طرفدار گروهك‌ها بودند بفهمند چه سرنوشتی در انتظار بقیه عوامل گروهك‌های ضدانقلاب است. شهید بروجردی و حاج‌احمد متوسلیان برای دستگیری عوامل ضدانقلاب در تهران یا شهرهای دیگر یكی از گزینه‌هایشان شهید حسن مدنی‌فرد بود چون می‌دانستند دست خالی برنمی‌گردد.
 وصیتنامه شهید
اینجانب حسن، شهرت مدنی‌فرد، فرزند توفیق به شماره شناسنامه 193، متولد1332 و صادره از روستای بلكر از توابع شهرستان مریوان شغل خود را پاسدار به خاطر اینكه مبدأ اسلام و مكتب اسلامی را قرار داده‌ام و حاضر شده‌ام كه در راه اسلام شهید شوم.ان‌شاءالله خداوند بزرگ شهادت را نصیب اینجانب گرداند و چون به لحاظ فقر مالی فاقد پس‌انداز وافر می‌باشم، بنابراین از 10هزار تومان پس‌اندازم، مبلغ هزار تومان آن را به فقرا تقدیم نمایید و از پسرانم تقاضای كسب تحصیل و دانش را دارم.
منبع: روزنامه جوان


«پیشمرگه‌ها» گروهی از رزمندگان بومی كرد بودند كه به ابتكار بزرگمردی چون محمد بروجردی در معركه كردستان ورود كردند و با آشنایی خوبی كه به كوهستان‌های غرب كشور داشتند، در نابودی ضدانقلاب نقش عمده‌ای ایفا كردند.