آیا بودا پیامبر بوده است؟ اگر نبوده است پس چرا در این سرزمین پیامبری از طرف خداوند فرستاده نشده است؟آیین بودا دوّمین آیین بود كه پس از آیین جینی به انگیزة مقابله با آیین برهمنی یا اصلاح آن پدید آمد، و تأثیرات عمیق در افكار و آداب سراسر هند بر جای گذاشت، بنیان‎گذار این آیین فردی است به نام «سیداراتا» كه از شاهزادگان هندی است كه پس از آن‎كه در كسوت مرتاضان در آمد، لقب سیر من گوتمه (كه به معنای مرتاض و زاهد است) را به او دادند و پس از آن‎كه مراحلی از ریاضت را طی كرد و به ارشاد و هدایت خلق برخاست به لقب «بودا» یعنی منور و درخشان شهرت یافت و آیین او را «بودا» و پیروانش را بودایی خواندند، بودا خود را نه پیغمبر می‎دانست و نه خداوند و الهه و نه تجسمی از الهه، و در اسلام هم مدركی صحیح دال بر این‎كه بودا از پیامبران بوده است نداریم، در نتیجه پاسخ بخش اوّل این شد كه «بودا» از پیامبران نبوده است.
از منابع اسلامی استفاده می‎شود كه ظهور انبیاء ـ علیهم السّلام ـ اختصاص به منطقه خاصی نداشته و آیات كریمة قرآن دلالت دارد، بر این‎كه هر قوم و امتی پیامبری داشته‎اند، كه به چند نمونه اشاره می‎شود.
1. رسول همیشه از بین خود مردم در بین هر قوم برانگیخته شده است چنان‎كه در سورة بقره، اعراف، و سورة جمعه بدان اشاره شده است «رسولاً مِنهُم».
2. «برای هر گروه و امّتی پیامبری است پس زمانی كه پیامبرشان آمد، میان مردم به عدالت و قسط حكم می‎كند»و فرمود: «هیچ امّتی نیست مگر آن‎كه در میان انان پیامبری برای هشدار دادن بود» این آیات و مانند آنها به صراحت می‎گویند كه هر امّتی دارای نبی و پیغمبری بوده‎اند. و هم‎چنین روایات بر این مطلب دلالت دارند كه به نمونه‎هایی اشاره می‎شود:
علی ـ علیه السّلام ـ فرمود: خداوند رسولان خود را پی در پی اعزام كرد تا وفاداری به پیمان فطرت را از آنان باز جویند... خداوند هرگز انسان‎ها را بدون پیامبر یا كتابی آسمانی یا برهان قاطع... رها نساخته است.
از بعضی روایات استفاده می‎شود كه خداوند از میان سیاه‎پوستان نیز پیامبری برانگیخته است. چنان‎كه علی ـ علیه السّلام ـ فرمود: خداوند پیامبر سیاه‎پوستی را مبعوث كرد هر چند سرگذشت او در قرآن نیامده است «بعث الله نبیّاً اسود» چنان‎كه خود قرآن هم اشاره دارد كه «و مِنهم من لم نقصص» ما قصّه عدّه‎ای (بسیاری) از پیامبران را (و نام آنها را) در قرآن نیاورده‎ایم. در نتیجه ممكن است در قارة هند پیامبر و یا پیامبران الهی، دارای مكتب آسمانی بوده‎اند، ولی اسم آنها در قرآن و تاریخ نیامده است. از مجموع 000/124 نفر پیامبر فقط اسم برخی از آنها در قرآن آمده است. قابل ذكر است كه این احتمال هم وجود دارد كه بخاطر اتصال و ارتباط هندوستان به قاره‎های دیگر و نفوذ دعوت پیامبران آن قاره‎ها پیامبر خاصی فرستاده نشده باشد و امكان دارد پیامبرانی فرستاده شده ولی به قتل رسیده‎اند. شاهد وجود پیامبران در هندوستان این است كه این سرزمین از قدیم‎الایام به سرزمین ادیان و افكار و فلسفه‎های مرموز و سرزمین ریاضت‎كشان معروف بوده است و در همان ادیان ابتدایی آثاری از ادیان آسمانی دیده می‎شود كه به نمونه‎های اشاره می‎شود، مثلاً در كتاب «ریگ‎ودا» كه یكی از كتاب‎های آیین «ودایی» است آثاری از مناجات‎ها و ادعیة با خدا دیده می‎شود و هم‎چنین در آیین برهمنی سخن از جاوید بودن و همه جا بودن برهمن مطرح است (كه این همان اوصاف خدای واقعی است) و همین طور در آیین هند پرستش و خدای خلقت و... مطرح است و در آیین سیك (سِرخ) اعتقاد به وحدانیّت خدای متعال وجود دارد و یا در آیین بودا سخن از اعتماد به نیروی ذاتی خود انسان مطرح است كه باید به واسطه تهذیب و تزكیه باطن رهایی یابد و... همه این‎ها نشان از وجود ادیان الهی است كه بعدها به نوعی تحریف شده است. شاهد دیگر این است كه در بعضی روایات از پیامبری اسمی به میان آمده است كه در هندوستان مبعوث شده و دارای علومی از جمله علم نجوم بوده است.منبع:پرسمان
علی ـ علیه السّلام ـ فرمود: خداوند رسولان خود را پی در پی اعزام كرد تا وفاداری به پیمان فطرت را از آنان باز جویند... خداوند هرگز انسان‎ها را بدون پیامبر یا كتابی آسمانی یا برهان قاطع... رها نساخته است.