 چرا مهدی، از معمولی بودن فراتر رفته و عملاً تبدیل به یک پدیده شده و نزدیک‌تر از همسر او، چه کسی می‌تواند باشد اینکه تلفن را برداریم و شماره پانته‌آ مجیدی را بگیریم، برایمان سخت و جانکاه بود. می‌دانستیم که چه حال و روزی دارد اما دل را به دریا زدیم و پای صحبت‌هایش نشستیم؛ صحبت‌هایی که شنیدن دارد.

روز تشییع که در سالن تطهیر بودم، اسم یک بنده خدایی را صدا کردند که همراهانش بیایند برای تحویل پیکر، بلافاصله بعدش، اپراتور توی همان بلندگو گفت که این بنده خدا همراهی ندارد، چند نفری بیایند کمک کنند که پیکر را تشییع کنند. واقعاً صحنه متأثرکننده‌ای بود. سر تشییع و مراسم‌های مهدی شادمانی. دیدیم که چقدر آدم آشنا و ناآشنا آمدند و چقدر باعزت به سفر آخرت رفت. این حضور چشمگیر چقدر باعث آرامش و تسلای خاطرتان شد؟
بسیار زیاد، قطعاً همین‌طور است. بگذارید برگردیم عقب‌تر به دورانی که او در قید حیات بود. مهدی از اینکه دوستانش را می‌دیدید، خیلی روحیه، انرژی و امید می‌گرفت. با اینکه اتاق ایزوله بود و به خاطر ضعف سیستم ایمنی‌اش نباید زیاد ملاقات‌کننده می‌آمد ولی به خاطر امیدی که از دوستانش می‌گرفت، می‌گفتم عیبی ندارد، بیایند به ملاقات و بقیه‌اش را به خدا می‌سپاریم وقتی دوستانش را می‌دید واقعاً به وجد می‌آمد. 

اگر می‌دانست کسی می‌خواهد بیاید نیم ساعت قبلش یک قرص می‌خورد تا هم دردش کمتر بشود، هم سرحال‌تر باشد که بتواند با دوستانش خوش‌وبش کند.
نکته جالب درمورد مهدی، این بود که رفقای مجازی‌اش بیشتر از رفقای فیزیکی‌اش بودند. نگاهتان به این مورد چطور بود؟
یادم هست که اربعین سال گذشته، به من گفت که چند نفر برایش پیام فرستاده‌اند که از طرفش نایب‌الزیاره هستند اینکه 30-20 نفر پیام بدهند و روز اربعین از طرف شما هم زیارت کنند، مشخص است که خیلی حال آدم را خوب می‌کند وگرنه اگر خودش تنهایی رفته بود که فقط اندازه یک نفر می‌توانست زیارت کند. خیلی‌ها برای تشییع و مراسم آمده بودند؛ خیلی‌ها هم از روی دلشان آمده بودند. حتی توی مسجد، نه من خیلی‌ها را می‌شناختم و نه خیلی‌ها مرا از خواهر و زن‌دایی‌ام که دم مسجد بودند، مدام می‌پرسیدند که همسر، مادر و... شادمانی کدام‌ها هستند.
این شما را آرام‌تر می‌کرد؟
خیلی حالم را خوب کرد. این همه آدم بیایند و همه یک «خدا بیامرزی» بگویند و برایش قرآن بخوانند، برای او کوله باری از ثواب خواهد شد. اینکه این همه آدم بیاید و هر کدام از او جمله‌ای به خوبی بگویند و مشخص است که حال مرا خوب و آرام‌تر خواهد کرد. این در حالی است که شاید مهدی برای خیلی از آن‌ها کاری هم نکرده بود.
روزنامه‌نگاران و چهره‌های مطرح‌تری نسبت به مهدی شادمانی وجود داشتند، کمتر کسی با چنین عزتی بدرقه شد. افراد دیگری هم بودند که چه بسا بیماری‌های بسیار سخت‌تری هم داشتند. شما که نزدیک‌ترین فرد به این آدم بودید، به ما بگویید این عزت از کجا آمد؟
سؤال خوبی بوده این سؤال را خودم از او پرسیدم: درست دو، سه هفته قبل از درگذشتش. گفتم مهدی جان، تو نه شخصیت سیاسی هستی که کسی تو را بشناسد، نه شخصیت خاصی که مثلاً کاره‌ای در دولت باشی، روزنامه‌نگار معمولی هستی که در توییتر هم هستی مثل خیلی‌های دیگر، بیمار هم هستی مثل خیلی‌های دیگر، در روز خبرنگار این همه شخصیت و آدم برای بازدید از تو آمدند.

راستش برای خودم هم عجیب بود جواب مهدی خیلی جالب بود. به من گفت آن قرآن را بیاور. یک قرآنی داشت که بالای سرش بود، با آن استخاره می‌گرفت، آن را می‌خواند، کلاً خیلی با آن ارتباط می‌گرفت، سوره‌ای را آورد که در آن آیه‌ای با این مضمون بود: «و ما تو را عزیز گردانیدیم.» گفت خدا ما را عزیز کرده فکر نکن من کاره‌ای هستم جوابش برایم خیلی جالب بود. دیدم راست می‌گوید. شاید پیام‌هایی که نوشته و از روی دلش بوده، باعث این عزت شده. مهدی مدام این اعتقاد را داشت که آمده تا کاری بکند، اثری بگذارد؛ شاید همین‌ها، اثر او باشد.
پیام جدید رئیس دولت اصلاحات را هم دیدید؟ 
بله، برایم فرستادند و دیدم خیلی برایم جالب بود. حتماً یک شناخت نسبی از مهدی پیدا کرده بودند که پیام فرستادند. چند روز پیش آقای صالحی امیری به منزل ما تشریف آوردند تا عرض تسلیت کنند. الآن خود مهدی که در دنیا نیست، برای دیدن ما آمده  بودند، مگر جناب وزیر چقدر مرا می‌شناسد؟ من یک آدم معمولی هستم. اگرمهدی عزیز نباشد، چرا باید وزیر مملکت بیاید خانه یک آدم معمولی؟ خیلی هم زیاد نشست و می‌گفت که دوست ندارد از اینجا برود. این‌ها دلی است، اگر دلی نباشد، چطور قابل توجیه است؟

گابریل مارکز معتقد است که زندگی، چیزی نیست جز خاطره‌هایی که می‌توانیم به یاد بیاوریم. شما بعد از این، با کدام قسمت از خاطره‌های مهدی بیشتر زندگی خواهید کرد؟
هنوز در مرحله انکارم، هنوز باور ندارم. یعنی نمی‌خواهم باور کنم. می‌خواهم حس کنم که هست و دارم با او زندگی می‌کنم شما فکر کنید این آدم این چنین برای دیگران عزیز شد، برای خانواده‌اش دیگر چقدر عزیز بوده با همه عشقم به او خدمت کردم.

 واقعاً چرا این آدم باید این‌جوری مرا شیفته خودش می‌کرد؟ حتماً چیزی در درونش بوده که توانسته مرا چنین شیفته کند. وقتی ضایعه نخاعی پیش آمد و نتوانست دیگر حرکت کند، گفتم غصه نخور، تا وقتی که زنده‌ام، توان دارم خدا بخواهد، خدمتت را می کنم و نمی‌گذارم محتاج کسی دیگر بشوی. مدام به او می‌گفتم نکند فکر کنی سربار ما هستی، تو برکت زندگی مایی؛ دقیقه چنین نگاهی داشتم. نگران بودم نکند خداوند این برکت را از ما بگیرد. 
روزهای اول چند باری گفت که توی دست‌وبال ماست، وبال گردنمان شده، به او می‌گفتم تو برکت این خانه‌ای: خداوند به من لطف کرده که بتوانم خدمتت را بکنم. حتی در یک دوره‌ای که وضعیتش نامساعدتر شده بود، یک‌بار رو کرد به من و گفت او را ببرم آسایشگاه نمی‌دانید چقدر غصه خوردم. تا شب استرس داشتم، نکند پافشاری کند که او را ببریم آسایشگاه به او التماس می‌کردم که دیگر این حرف را نزنی، تو زحمت ما نیستی، رحمت مایی و هر خدمتی که می‌کنیم از روی عشق است.
شما دست به قلم هم هستید؟
نه، رشته‌ام طراحی لباس بوده برای خودم کارگاه کوچک و مزونی هم دارم.

به این فکر نیفتاده‌اید که خاطراتش را، حالا حتی به صورت صوتی، ثبت و ضبط کنید؟
اتفاقاً خیلی دارم به این قضیه فکر می‌کنم. نویسندگی بلد نیستم ولی به این فکر می‌کنم که برای بچه‌هایم، خاطرات را یک‌جوری ثبت کنم تا وقتی که بزرگ شدند، بفهمند که پدرشان کی بوده، شاید بهانه‌ای شد که بخواهند شبیه پدرشان بشوند.

همین عکس‌هایی که در خبرگزاری‌ها نشر یافته، فیلم‌ها و... هم برای جمع کردن خوب‌اند؛ بالاخره به یادگار می‌مانند ... 
بله ولی واقعاً تمرکز ندارم. نمی‌دانم از کجا باید شروع کنم همه کارهای زندگی با خود مهدی بود و من کار زیادی انجام نمی‌دادم. به خاطر همین باید فکر کنم که از کجا شروع کنم.

شنیده‌ام که خانواده شما هم در این مدت بیماری خیلی کمک کردند...
خانواده‌ام یک خانواده حامی‌اند، مهدی را جدا از من نمی‌دانستند، اوایل روزهای بیماری، مهدی مدام خانه مادرم می‌ماند؛ چون آنجا خیلی راحت بود. از همان ابتدای ازدواج هم خیلی خانه مادرم می‌آمد، چون راحت بود اما به‌مرور که رفت‌وآمد از پله‌ها سخت شد، رفتیم به خانه خودمان زمانی هم که شیمی‌درمانی می‌شد، به‌واسطه ضعف در سیستم ایمنی، ممکن بود در دستشویی از حال برود. یعنی با واکر که دستشویی می‌رفت، باید حتماً پشت سرش می‌رفتیم تا زمین نیفتد. چون خودم نمی‌توانستم، پدرم آمد به خانه ما و اینجا ماند. حتی جای خودش را پایین تخت مهدی انداخته بود تا سریع بتواند او را به دستشویی ببرد.
کار درمانی‌اش هم با برادرم بود که پزشک است. شیمی‌درمانی‌اش را هم در خانه انجام می‌دادیم. یعنی برادرم می‌رفت و با پزشکش صحبت می‌کرد، داروها را در بیمارستان حاضر می‌کرد و در خانه انجام می‌دادیم. بعدها من هم این کارها را یاد گرفتم جایی هم اگر می‌خواست برود، برادر و پدرم می‌آمدند. واقعاً اگر کمک‌های خانواده‌ام نبود، نمی‌توانستم دوام بیاورم. 
حتی مهدی در اینستاگرامش هم می‌نوشت که این‌ها خیلی کمکش می‌کنند و خم به ابرو هم نمی‌آورند و از این بابت که اطرافیان این‌قدر دوستش دارند روحیه می‌گرفت. حتی یک‌بار به پدرم گفت که ببخش بابا، پدرم گریه‌اش گرفت و گفت که این چه حرفی است، برای من تو با دخترم هیچ فرقی نداری همه این خدمت‌ها دلی بود. باید قسمت آدم باشد دوروبری‌هایی داشته باشد که با عشق و محبت خدمتش را بکنند. هم روزی مهدی بود، هم روزی ما. دو، سه روز اولی که مهدی رفت، مدام می‌گفتم نکند برکت از زندگی من برود، نکند دیگر خداوند برکتی به زندگی ما ندهد. نگاهم چنین بود.

شما تا پیش از این فقط نقش مادری داشتید. بعد از این باید نقش پدری را هم ایفا کنید؛ آن‌هم نقش پدری مثل مهدی شادمانی. نگاهتان به این افزایش مسئولیت چیست؟
(بغض می‌کند) باور کنید این‌قدر احساس سنگینی این بار را روی دوشم احساس می‌کنم که اصلاً همه ذهنم را درگیر کرده، می‌گویم خدایا فقط توان بده تا بچه‌هایش را جوری که مهدی دوست داشت، حسینی بار بیاورم. دوست داشت دختر و پسرش از نظر سواد به جای بالایی برسند. خودش هم باسواد و علمش به روز بود. با اینکه نمی‌توانست زیاد گوشی به دست بگیرد، حتی وقت‌هایی که موبایل به دست می‌گرفت، اطلاعاتش را به روز می‌کرد.

 اگر لطف خدا نباشد، نمی‌توانم چنین وظیفه‌ای را انجام بدهم. امیدوارم دعای مهدی پشت سرم باشد. باید به‌درستی ایفای وظیفه کنم تا بچه‌ها، هم از نظر خلأ عاطفی و هم از نظر سواد، دچار مشکل نشوند؛ هم اینکه در مسیر درستی قرار گرفته و حسینی تربیت شوند. واقعاً دشوار است. چهار روز دیگر که آوا به مدرسه برود، خلأ پدرش را بیشتر احساس خواهد کرد. فردا آراد که بزرگ‌تر شود، قطعاً این خلأ را بیشتر احساس خواهد کرد. من تسلیم امر خدا هستم، قطعاً خدایی که صلاح دیده تا این اتفاق بیفتد، حواسش به بچه‌های مهدی هم خواهد بود؛ نباید اصلاً ناراحت باشم. فقط یک جمله با خودم می‌گویم و تکرار می‌کنم، حیف شد؛ حیف شد که مهدی رفت و زمین از وجود چنین آدمی خالی شد.

کلام پانته‌آ مجیدی با خوانندگان همشهری جوانمطالبش را بخوانید...
مهدی مطالب زیادی در اینستاگرام و توییتر به یادگار گذاشته. درخواستم از مخاطبان همشهری جوان این است که سعی کنند از این نوشته‌ها استفاده کنند. احساسم این است که مهدی به درجات بالایی رسیده بود. توی همین زندگی هم این اتفاق افتاد. خیلی کار دشوار و پیچیده‌ای هم نبود. البته بیماری مهدی و مسائل مرتبط با آن دشوار بود، در کل خیلی چیز پیچیده‌ای نبود و همه می‌توانند این کار را انجام بدهند. اگر درست نگاه کنند و از این نوشته‌ها کمک بگیرند، حتماً برایشان اتفاق‌های خوبی خواهد افتاد. نوشته‌هایی که شامل همه‌چیز هست، حتی در مورد شاد زندگی کردن، خندیدن، شادی دیگران و سهیم شدن در شادی دیگران، خودش به این چیزها خیلی اهمیت می‌داد. 

وقت‌هایی در زندگی‌مان بود با اینکه خودمان دستمان خالی بود ولی مهدی به نیازمندان کمک می‌کرد. اعتراض می‌کردم که الآن وضعیت‌مان جالب نیست، چرا به دیگران کمک می‌کنی؟ می‌گفت پانته‌آ ، مثل رود باش؛ روان باش و جریان داشته باش. نگذار پولت راکد بماند، خدا جایش را پر خواهد کرد. خدا می‌داند که چقدر برکت در زندگی‌مان زیاد بود. اصلاً نمی‌دانستم این پول‌ها از کجا می‌آید و می‌رود. از مخاطبان درخواست دارم که مطالبش را بخوانند و در زندگی خودشان کارهایی کنند تا همه بتوانند یک دنیای بهتر برای زندگی خودشان و دیگران تدارک ببینند.منبع: مجله همشهری جوان
برای توصیف یک پدیده، معمولاً می‌روند و نزدیک‌ترین شاهدان ماجرا را پیدا می‌کنند. در مورد پدیده «مهدی شادمانی نیز چنین است، باید که رفت و نزدیک‌ترین شاهدان به او را پیدا کرد و پای صحبت‌هایشان نشست و از آن‌ها پرسید که...