در پاسخ به سوال شما به چند نكته اشاره می كنیم.
الف) اصل ثواب به معناى عود و رجوع و بازتاب است. ثاب یثوب یعنى: رجع (بازگشت). ثواب عمل، یعنی بازتاب نتیجه عمل، از آن روی ثواب را جزاى طاعت دانسته‏اند؛ یعنى، چیزى كه در برابر طاعت به انسان بر مى‏گردد. مثوبة نیز به همین معناست: لمثوبة من عنداللّه‏خیر؛ یعنى جزا و پاداش الهى برتر و والاتر است(بقره، آیه 103).
ب) ثواب و پاداش مى‏تواند به صورت كمّى و كیفى هر دو باشد.
نعمت‏هاى بهشتى كه ثواب و پاداش اهل طاعت است از دو بعد مادى و معنوى هر دو برخوردار است. بنابر این مى‏تواند كمیّت هم داشته باشد. در قرآن مجید به هر دوصورت اشاره شده است؛ مثلاً ملاحظه كنید گاهى چنین تعبیر شده است كه: من جاء بالحسنة فله عشر امثالهاكسى كه كار نیكى انجام دهد ده برابر به او پاداش داده خواهد شد(انعام، آیه 160). البته این ده برابر منحصر در كمیت نیست؛ بلكه بدین معنا است كه اجر و ثواب او را بیش از آنچه او انجام داده است، خواهیم داد. ولى این مضاعف بودن هر دو بعد كمّى و كیفى را شامل است. در بسیارى از تعبیرات قرآنى به كیفیت جزا اشاره دارد؛ نظیر ان كتاب الابرارلفى علیین؛ نامه اعمال ابرار و نیكان در جایگاه منیع و مرتفعى است»(مطففین، آیه 18). نامه اعمال آنها در جایگاه منیع و مرتفعبودن نشانگر آن است كه مقام آنها نیز والا و منیع است. (تفسیر نمونه ذیل آیه) یا فاولئك مع الذین انعم اللّه‏ علیهم من‏النبیین والصدیقین والشهداء والصّالحین و حسن اولئك رفیقاً؛ آنهایى كه از خدا و رسولش اطاعت مى‏كنند سرانجام در مجاورت افرادى قرار خواهندگرفت كه مورد انعام پروردگار قرار گرفته‏اند؛ از انبیا و صدیقین و شهدا و صالحین كه آنات همنشینان شایسته و با ارزشى هستند(نساء، آیه69). ملاحظه مى‏كنید كه در آیه مذكور سخن از كیفیت جزا و پاداش است.
ج) شكى نیست كه قسمتى از اجر و پاداش نیكى‏ها، مربوط به كمال وجودى و ارتقاى شخصیت خود انسان است.لهم درجات عند ربهم(انفال، آیه 4)؛ بلكه هم درجات عنداللّه‏(آل عمران، آیه 163). براى آنها فرداى قیامت درجاتى در ساحت پروردگار است بلكه خودشان درجات خواهند بود.
ولى نمى‏توان گفت كه هر چه هست، در اندرون وجود آنهاست؛ نظیر اینكه صاحبان علم و معرفت و هنر و حكمت در همین دنیا از دو بعد اجر و منزلت برخوردارند: هم از بعد شخصیت و كمال وجودى خودشان و هم برخوردار ازمجالست با رجال و شخصیت‏هاى وزین و ارجمند و مى‏بینیم كه اصولاً محیط زندگى آنها، چه از نظر فیزیكى و مادى وچه از نظر فكرى و فرهنگى، فراتر و عالى‏تر از دیگران است. این مسأله در قیامت نیز مطرح است. گر چه همه آنچه هست از درون شخص و كمال نفس انسان نشأت مى‏گیرد، ولى در عین حال و با یك دید دیگر نمى‏توان همه چیز رامنحصر به درون ذات دانست؛ مثلاً شراب طهورى كه از كوثر بهشت مى‏نوشند یك ثواب است، ولى آیا یك شى‏ء درونى است یا به هر حال خارج از وجود آنها است؟ و قس على هذا.
چ) در مورد وصول به خداوند گفتنی است:
خدای متعال ذات هستی است و انسان مظهر خداوند است، مظهر هیچ گاه نمی تواند به ذات الهی برسد و ذات شود. ذات واحد است و منحصر به خداوند، آنچه برای انسان رسیدنی است، صفات وكمالات الهی است كه در بهشت نیز به آنها وصول خواهد یافت.
بنابراین بهشت چیزی غیر از ظهور و جلوه رحمت خدا نیست و اینطور نیست كه به بهشت رسیدن غیر از به خدا رسیدن باشد. بهشت مظهر لطف، رحمت، نعمت و صفات و كمالات الهی است و با درخواست بهشت و رسیدن به بهشت در حقیقت می توان به خدا رسید و این منافاتی با به خدا رسیدن ندارد. منظور از ثواب هم بازتاب نیكی است كه خدای متعال برای اعمال نیك انسان قرار داده كه به صورت نعمت های بهشتی نمود پیدا خواهد كرد.
ح) آنچه عامل اصلی کمال انسان و رسیدن به الطاف و عنایات اوست روح عبودیت و خاکساری و سر سر سپاری در محضر حقتعالی است و انجام هر کار نیکی اعم از مستحبات و واجبات جلوه های تحقق عبودیت است و انجام واجبات از جهتی تعبد بیشتری را در برابر حقتعالی به دنبال دارد ، زیرا عین فرمانبرداری و اطاعت است و از همین رو در تقرب انسان به خدا و کمال نفس انسان و نزدیکتر شدن به عنایات او تاثیر بسزایی دارد . از همین رو معنی ندارد که مانع ثواب باشد. البته باید توجه داشت که هیچکس با هیچ عملی از خداوند پاداشی طلب ندارد ، بلکه پاداشها همه تفضلی از سوی خداوند است.
در هر صورت مانعی ندارد كه انسان به وظیفه خود عمل كندواز او هم تقدیر شود وپاداش داده شود.
منبع :پرسمان/معارف

می خواستم بدونم که نماز خواندن ثواب دارد یا نه؟( البته احتمال قوی می دهم که حتما دارد) اما این سؤال پیش می آید که چون نماز یک وظیفه برای هر مسلمان هست پس این یک وظیفه است و ثوابی ندارد. بسیار ممنون می شوم که مرا راهنمایی کنید.