با رسیدن به سن یادگیرى به مدرسه رفت و در کلاس سوم ابتدایى بود که غبار یتیمى بر چهره کودکانه‌اش نشست. با وجود این حمیدرضا دوره ابتدایى را تمام کرد و وارد مقطع راهنمایى شد. در اولین سال از این دوره، مسیر تحصیلى‌اش را به سمت حوزه تغییر داد و توفیق شاگردى در مکتب امام صادق علیه‌السلام را پیدا نمود؛ از این‌رو، با مشورت مادرش به حوزه علمیه کوتنا در قائم‌شهر رفت و از خدمت اساتید آن مرکز علمى به کسب دانش و تقوا همت گماشت.

با وجود داشتن سن کم، مورد احترام اطرافیان بود و حسن خلق، عبادت و راز و نیاز این طلبه شهید زبانزد آشنایان بود. در کنار درس حوزوى، توجه ویژه‌اى به جبهه‌ها داشت و شرکت و کمک به جبهه‌ها را وظیفه خود مى‌دانست؛ چنان‌که در وصیت‌نامه این شهید آمده ‌است: «من دیدم واقعاً اسلام به من نیاز دارد» بار اول در عملیات والفجر مقدماتى به عنوان مسئول تبلیغات حضور یافت. حسن کلام و بیان او، باعث تقویت معنویت رزمندگان مى‌گشت. پس از بازگشت از منطقه جنگى مشغول درس و بحث شد، ولى روحیه ایثارگرى و شناخت وظیفه دینى بار دیگر او را به جبهه‌ها کشانید و در عملیات جزیره مجنون شرکت نمود. سومین شرکت او در عملیات کربلاى چهار با گردان مسلم‌بن‌عقیل بود.

آرزوى شهادت داشت و پس از عملیات کربلاى چهار، به زیارت امام هشتم مشرف شد و از آن حضرت تقاضا نمود تا حاجت او برآورده شود. پس از زیارت به زادگاهش بازگشت و به مادرش عرض کرد: اگر من شهید شدم، برایم گریه نکن تا صدایت را نامحرم نشنود. او بار دیگر با اشتیاق به جبهه رفت و در عملیات کربلاى 5 در شلمچه شرکت کرد. در یکى از این عملیات‌ها بر اثر ترکش خمپاره از ناحیه پاى راست مجروح و به بیمارستانى در اصفهان منتقل شد. شدت جراحت به حدى بود که پزشکان تصمیم به قطع پاى او گرفتند. او به پزشکان گفت: «این پا را براى شرکت در عملیات‌هاى جبهه احتیاج دارم» بر اثر پافشارى‌اش جراحى مفیدى انجام شد و منجر به قطع پاى او نگردید.

سرانجام این طلبه مجاهد در خرداد 1367 در منطقه شلمچه به مقام شهادت نایل آمد و پیکر پاکش پس از هشت سال به زادگاهش منتقل و به خاک سپرده شد.



منبع: وبسایت افق حوزه

آرزوى شهادت داشت و پس از عملیات کربلاى چهار، به زیارت امام هشتم مشرف شد و از آن حضرت تقاضا نمود تا حاجت او برآورده شود. پس از زیارت به زادگاهش بازگشت و به مادرش عرض کرد: اگر من شهید شدم، برایم گریه نکن تا صدایت را نامحرم نشنود.