میهمان یونس ( خاطره ای درباره شهید حسن کارآمد) چند روزی بود كه از عملیات كربلای هشت برگشته بودیم روز نیمه‏ی شعبان؛ روز ولادت امام عصر (عج) فرمانده نیروهای محور در جمع نیروهای گردان ما و گردان‏های دیگر، طی یك سخنرانی كوتاه اعلام كرد كه عملیات مهمی در پیش داریم و شما برادران رزمنده‏ی این دو گردان باید از این محور در این عملیات شركت كنید. برادران رزمنده با شعار: «فرمانده آزاده آماده‏ایم آماده» آمادگی خود را جهت شركت در عملیات اعلام كردند. بعد برادران رزمنده منتظر حركت به منطقه‏ی عملیاتی شدند و برای شركت در عملیات، لحظه‏شماری می‏كردند.
برادر روحانی حجةالاسلام «حسن كارآمد» یكی از روحانیون اعزامی از حوزه‏ی علمیه‏ی قم در تبلیغات لشكر به خدمت مشغول بودند. از آن جایی كه با هم از یك روستا بودیم و با هم آشنایی كامل داشتیم، وقتی شنیدند گردان ما آماده‏ی شركت در عملیات شده برای شركت در عملیات به گردان ما انتقالی گرفتند. ایشان روحانی مبارز و مجاهدی بودند كه این بار برای دوازدهمین بار به جبهه‏های حق رهسپار می‏شدند. به هر حال بعد از چند روز انتظار در تاریخ شنبه 29 / 1 / 66 از مقر لشكر به همراهی این برادر روحانی به سوی منطقه‏ی عملیاتی حركت كردیم، لكن نمی‏دانستیم به كدام جبهه‏ی عملیاتی رهسپار خواهیم شد. با این حال، تمامی برادران از شور و شوق و عشق شركت در عملیات در پوست خود نمی‏گنجیدند. بعد از چند ساعت انتظار، متوجه شدیم كه به سوی منطقه‏ی عملیاتی غرب كشور در حركت هستیم.
به دستور فرماندهان، چادرها را برپا كردیم و منتظر شروع عملیات شدیم. در این جا خوب است یادی از برادران جان بركف هوانیروز شود كه با هلی‏كوپتر دائما در تلاش بودند و در انتقال نیرو و مهمات و حمل مجروحین به پشت خط مقدم نقش حساسی را ایفا می‏كردند. خداوند به همه‏ی آنها توفیق خدمت روزافزون و سلامتی كامل عنایت فرماید. بعد از استقرار متوجه شدیم قبل از ما گردانها و لشكرهای دیگر، عملیات كربلای ده را شروع كرده‏اند و ما منتظر شروع مراحل بعدی عملیات بودیم كه به ما محول شده بود.
به منظور توجیه و آشنایی با مناطق عملیاتی، چند روز را در منطقه به سر بردیم. در این روزها چندین بار هواپیماهای متجاوز دشمن برای بمباران، دست به تجاوز هوایی زدند؛ ولی خوشبختانه با هوشیاری برادران پدافند زمین به هوای رزمندگان اسلام حتی یك بار هم موفق به اقدامی نشدند.
در این روزها بنده مثل همیشه به برادر «كارآمد» عرض می‏كردم شما خوب است در عملیات شركت نكنید. شما باید برای خدمت به اسلام بمانید. ما به جنگ و قتال با كفار می‏پردازیم. اگر به شهادت برسیم زهی به سعادت ما. اما ایشان خواسته‏ی بنده را قبول نمی‏كرد و مثل دیگر رزمندگان به آمادگی خود می‏پرداخت تا بتواند در عملیات شركت مستقیم داشته باشد. ایشان می‏فرمود: «من باید در جبهه‏های نبرد و در خط مقدم جبهه با دشمنان دین بجنگیم و می‏خواهم راه شهدا و راه برادر شهیدم را ادامه دهم و به جنگ تن به تن با دشمن خیلی علاقه‏مند هستم». برادر شهیدش «یونس كارآمد» بود كه در دومین شب عملیات كربلای پنج به شهادت رسیدند و برادر همسر ایشان نیز در عملیات كربلای یك در منطقه‏ی مهران به شهادت رسیدند.
چند روز گذشت. برای حركت و ورود به خاك عراق، خود را آماده كردیم و بالأخره به راه افتادیم. برای ما عجیب بود كه برای اولین بار با چنین گذرنامه‏هایی وارد كشوری می‏شدیم؛ گذرنامه‏هایی كه یك طرف آن آیه‏ی: (و جعلنا...) ((و جعلنا من بین أیدیهم سدا و من خلفهم سدا فأغشیناهم فهم لا یبصرون (یس: 9.) نقش بسته بود و طرف دیگر آن تمثال مبارك امام امت قرار داشت. همه‏ی نیروهای اسلام این گذرنامه را بر سینه‏ی خود چسبانده بودند و هر آن كه خداوند او را برگزیده بود می‏بایست آن گذرنامه را با خون خود امضا كند و آنگاه در معركه‏ی قتال با كفار به لقای دوست برسد.
در اثنای راه به رودخانه‏ی مواجی برخورد كردیم (شاید رودخانه‏ی «چومان» نام داشت) كه در ابتدای آن رودخانه این جمله روی پارچه‏ای نقش بسته بود: «به كشور جمهوری اسلامی عراق خوش آمدید».
فهمیدیم كه وارد خاك عراق شده‏ایم. شوق و شادی برادران افزایش پیدا كرد و با روحیه‏ای قوی‏تر به حركت ادامه دادند. وقتی این همه سرزمینهای آزاد شده را دیدیم، برای ما جای شگفتی بود كه نیروهای عملیاتی قبل از ما در مدت كوتاهی این همه مناطق را آزاد كرده‏اند؛ البته با روحیه‏ای كه در رزمندگان مشاهده می‏شد، این پیروزیها برای ما سهل بود. به منطقه‏ای رسیدیم كه یك روز نیز در آن جا توقف كردیم.
روز چهارشنبه 2 / 2 / 66 حدود ساعت دو بعد از ظهر بود كه به گروهان ما یعنی گروهان «علی‏اكبر علیه‏السلام» دستور حركت دادند. چند كیلومتر با ماشین حركت كردیم. در بین راه سلاحهای دوربرد دشمن از قبیل توپ، خمپاره و... جاده را به شدت زیر آتش داشتند؛ ولی بحمدالله هیچ آسیبی به نیروهای در حال حركت وارد نشد و برادران رزمنده نیز با مشاهده‏ی چنین اوضاعی، نه تنها تضعیف نمی‏شدند بلكه با روحیه‏ی هر چه قوی‏تر و عزمی استوار و مقاوم‏تر حركت می‏كردند. بالأخره جاده به انتها رسید و از ماشین پیاده شدیم. كوله‏پشتی برادر كارآمد خیلی سنگین بود، وقتی از محتوای كوله‏پشتی سؤال كردم فرمود:
«وسایل مورد نیاز را در كوله‏پشتی گذاشتم تا ان شاء الله بعد از پیروزی در مناطق آزاد شده به ادامه‏ی تبلیغ و انجام وظیفه بپردازم».
با هم برای پیروزی و رسیدن به اهداف، دعا می‏كردیم و آرزو می‏كردیم پا به پای هم با دشمن بجنگیم. در كوههای سر به فلك كشیده‏ی استان سلیمانیه‏ی عراق، برای رسیدن به خط مقدم، به راهپیمایی پرداختیم. بعد از چند ساعت كوهپیمایی، موقع غروب به داخل شیاری در انتهای ارتفاعات برای استراحت شبانه رفتیم. شب را در آن جا به سر بردیم. بردار كارآمد نیز با ما وارد شیار شدند. علاوه بر این كه وجود ایشان برای ما روحیه‏بخش بود، دائما سعی می‏كردند به ما و دیگر برادران رزمنده روحیه بدهند. ساعت حدود سه بعد از نصف شب بود كه برای انجام مأموریت محوله به گروهان ما و شركت در ادامه‏ی عملیات كربلای ده آماده شدیم. در آن شب تاریك، چهره‏ی خداجویان جلوه‏ی دیگر داشت. همه با هم وداع می‏كردند؛ آنهایی كه تا ساعتی دیگر گلوله‏های آتشین خود را بر قلب دشمن از خدا بی‏خبر می‏زدند. توپ و خمپاره‏های دشمن به طور مداوم روشن بود. در بین راه متوجه شدیم یكی از برادران جراحتی سطحی برداشته و باقی برادران بحمدالله با وجود چنین آتش سنگینی به راه خود ادامه داده‏اند. به لطف ایزد منان همگی سالم به خط مقدم رسیدیم. پایگاه مهمی بود به نام «فشن» مسلط بر شهر «ماووت» كه یكی از دژهای مستحكم دشمن بعثی در منطقه بود. تا صبح به همراه عده‏ای دیگر از برادران رزمنده از گردان «عاشورا» برای تصرف این پایگاه و اطراف آن جنگیدیم. از روی جنازه‏های مزدوران بعثی عبور كرده و به مقابله‏ی با دشمن پرداختیم. درگیری شدید بود؛ اما دشمن كاملا از تسلط بر این پایگاه مأیوس شد نبض منطقه - كه ارتفاع بلندی بود - به دست نیروهای اسلام فتح شد.
در اثنای درگیری وقتی كه هوا روشن می‏شد، بعضی از برادران را دیدیم كه تیمم كرده و نشسته مشغول نماز صبح شدند. انسان در آن لحظات به خوبی می‏توانست با مشاهده درگیری شدید و در كنار آن اقامه‏ی نمازها صحنه‏های روز عاشورا در كربلای حسینی را برای خود مجسم كند كه در زیر چكاچك شمشیرها و با وجود جنگ سخت، اباعبدالله الحسین علیه‏السلام به اقامه‏ی نماز پرداختند.
بعد از نماز صبح متوجه برادر كارآمد شدم. او نگاهی به من انداخت و لبخندی از شادی زد و به تیراندازی خود ادامه داد. ناگهان بعد از چند دقیقه صدای آشنای «الله‏اكبر» را شنیدم. متوجه شدم تیر دشمن به قسمت راست سر ایشان اصابت كرده و به شدت مجروح شده است. دائما ذكر خدا و آیه‏ی استرجاع بر لب جاری می‏كرد. پس از باندپیچی و كمكهای اولیه، ایشان را به پشت خط فرستادیم. وقتی از پشت سر، ایشان را نظاره می‏كردیم حسرت می‏خوردیم و آرزو می‏كردیم خداوند او را سالم نگهدارد؛ چرا كه این روحانی مبارز واقعا از افراد قلیلی بود كه زبان گویا و برنده‏ی ایشان در خط امام امت و حفظ انقلاب بود و همیشه یار و همدم برادران بسیجی بود. چند ماهی از شهادت برادر بزرگوارش «یونس كارآمد» و برادر همسر گرامی‏اش نمی‏گذشت. آن روز تا صبح جمعه 4 / 2 / 66 در پایگاه فشن به مقابله پرداختیم و دشمن زبون را از این ارتفاع مهم دور كردیم و به اهداف از پیش تعیین شده رسیدیم. بعد از تعویض نیرو، برای حفظ خطوط آزاد شده، گروهان ما به یكی از ارتفاعات مهم منظقه كه مسلط بر شهر ماووت بود، انتقال پیدا كرد.
ولی افسوس كه مأموریت گردان ما تا این جا خاتمه پیدا كرده بود و كم‏كم می‏بایست مواضع خود را با گردانهای دیگر، تعویض می‏كردیم.
هر روز به زیر ارتفاعات شهر ماووت نگاه می‏كردیم و منتظر رسیدن دستور حمله بودیم و آرزو می‏كردیم هر چه زودتر عملیات بعدی ما آغاز گردد تا در فتح شهر، شركت داشته باشیم؛ ولی متأسفانه مأموریت گردان به پایان رسید و بالأخره در صبح روز 8 / 2 / 66 با تعویض نیرو، منطقه را با یك دنیا حسرت ترك گفتیم تا این كه شهر ماووت در عملیات نصر چهار به دست پرتوان رزمندگان سلحشور اسلام فتح گردید.
بعد از مراجعت به شهرستان متوجه شدم روستا در غم فرورفته است و به من اطلاع داده شد برادر روحانی حجةالاسلام شیخ حسن كارآمد در یكی از بیمارستانها به لقای دوست شتافته و شربت شیرین شهادت را نوشیده است، او را تشییع جنازه كرده و همه فریاد برآوردیم: «یونس جان! برات مهمان رسیده». و او را در جوار دیگر شهدا و در كنار برادر شهیدش یونس كارآمد به خاك سپردیم. منبع:فاتحان

میهمان یونس ( خاطره ای درباره شهید حسن کارآمد) چند روزی بود كه از عملیات كربلای هشت برگشته بودیم روز نیمه‏ی شعبان؛ روز ولادت امام عصر (عج) فرمانده نیروهای محور در جمع نیروهای گردان ما و گردان‏های دیگر، طی یك سخنرانی كوتاه اعلام كرد كه عملیات مهمی در پیش داریم و شما برادران رزمنده‏ی این دو گردان باید از این محور در این عملیات شركت كنید. برادران رزمنده با شعار: «فرمانده آزاده آماده‏ایم آماده» آمادگی خود را جهت شركت در عملیات اعلام كردند. بعد برادران رزمنده منتظر حركت به منطقه‏ی عملیاتی شدند و برای شركت در عملیات، لحظه‏شماری می‏كردند