وقتی بزرگسالان با کودکان وارد گفتگو می‌شوند، کودکان احساس امنیت و پذیرفته‌شدن بیشتری می‌کنند، و می‌توانند ایده‌ها و افکار خود را بیان کنند.
وقتی کودکان بتوانند آزادانه با بزرگسالان گفتگوکنند، دو چیز در آنها پرورش پیدا می‌کند: آنها مهارت‌های اجتماعی و ارتباطی لازم برای ارتباط با جهان را یاد می‌گیرند، و باور می‌کنند چیزی که می‌آموزند ارزشمند است. وقتی بزرگسالان و کودکان به شکلی معنا‌دار با یکدیگر گفتگو می‌کنند، یادگیری هم تقویت می‌شود. وقتی به ایجاد ارتباط با کودکمان تلاش می‌کنیم، این کار نه تنها برای حمایت هدایت یادگیری ضروری است، همچنین باعث می‌شود کودکمان را بهتر بشناسیم. ‎
یکی از بهترین زمان‌ها برای شکل‌گیری گفتگوهای پربار و واقعی در مهدکودک و همچنین در خانه همان زمانی است که همیشه نادیده گرفته می‌شود: زمان انجام کارهای روزمره. زمان غذا، سلام و خداحافظی، حتی زمان تعویض پوشک، همه اینها فرصتی است برای ما بزرگسالان تا با کودکان تعاملات و گفتگوهای معنا‌دار داشته باشیم.
به این زمان‌ها معمولاً به چشمِ زمان وقفه اجباری و ناخوشایند در کارهای روزانه نگاه می‌شود: این فعالیت‌ها را باید با سرعت انجام داد تا به کارهای اساسی‌تر رسید. اما واقعیت این است که اگر به این زمان‌ها به چشمِ فرصتی برای تجربه‌های ارزشمند و اصیل نگاه کنیم، در آنها همان قدر فرصت برای گفتگو خواهیم یافت که در هر بخش دیگری از روز در اختیارمان است.‎
گفتگو در میان انجام کارهای روزمره ممکن است درباره همان کار باشد؛ مثلاً درباره اینکه در حال حاضر چه اتفاقی دارد می‌افتد و چرا. اما ممکن است مادر، پدر یا مربی از این فرصت برای گفتگو با یک کودک یا گروه کوچکی از کودکان استفاده کند؛ گفتگویی که شاید در بقیه اوقات روز فرصتی برای آن پیش نیاید.
در چنین موقعیتی، ممکن است گفتگو به کاری که در جریان است هیچ ارتباطی نداشته باشد. آنچه مهم است ایجاد یک گفتگوی واقعی است و ارتباط میان بزرگسالان و کودکان شرکت‌کننده در گفتگو را تقویت کند. در این میان، زمان صَرف غذا می‌تواند زمانی بسیار عالی برای گفتگو باشد: گفتگو، هم میان کودکان و هم میان کودکان و بزرگسالان. این گفتگوها فرصتی است تا درباره غذا حرف بزنیم، اما همچنین فرصتی برای «تاملی» در میانه روز هم هست تا در آن کودکان درباره کارهایی که تا آن لحظه کرده‌اند، کارهایی که بعد از غذا قرار است بکنند، یا درباره هر چیز دیگری که دوست دارند حرف بزنند.
این تامل می‌تواند برای بزرگسالان به معنای امکانی باشد تا فقط شنونده باشند تا اتفاقات روز را از زاویه‌ای دیگر و از دریچه چشم کودکان ببینند، یا می‌تواند فرصتی باشد تا با کودکان پیوندهای بیشتری برقرار کنند و روابط خود را با آنها تقویت کنند. البته برای اینکه چنین فرصت‌هایی فراهم کنیم، باید نگاهمان به زمان صَرف غذا کمی تغییر کند: وقت غذا فرصتی برای آرامش و معاشرت است.
واقعیت این است که ما غذاخوردن همراه با دوستان یا خانواده‌ را فرصتی برای معاشرت می‌بینیم و به اینکه محتویات بشقابمان را هر چه زودتر تمام کنیم و برویم، فکر نمی‌کنیم. چرا به زمان صَرف غذا همراه با کودکان چنین نگاهی نداریم؟
حتی وقتی سروکارمان با نوزادان است، زمان‌ تعویض پوشک یا غذادادن به آنها می‌تواند فرصت‌های بسیار ارزشمندی برای گفتگو با آنها و تعامل دونفره‌ باشد.
ما در ساعت‌های دیگر روز به راحتی این فرصت را به‌دست نمی‌آوریم. اگربه این زمان‌ها به‌عنوان فرصتی برای تعامل نگاه کنیم، به‌نتیجه‌ای بسیار مثبت می‌رسیم؛ به‌جای اینکه رابطه و تعاملی غیرشخصی در جریان باشدکه‌ ما باید در آن با عجله کارهایی انجام بدهیم، آنچه اتفاق می‌افتد ارتباطی شخصی و صمیمانه است (اتفاقی‌که باید بیفتد). ‎
علاوه بر این ما می‌توانیم با اشاره به کارهایی که در طول روز انجام می‌شود کودک را وارد بازی گفتگو کنیم. اگر کارهایی را که کودک می‌کند با استفاده از واژه یا واژگان توصیف کنیم، به دو شیوه به او کمک کرده‌ایم: اول این که واژگان را یاد می‌گیرد، و همچنین درک می‌کند زبان چگونه به ما کمک می‌کندتا به جهان معنا بدهیم.
نباید فراموش کنیم زیاده‌روی، تلاش‌های ما را بی نتیجه می‌کند: اگر همیشه درباره هر کاری که کودک می‌کند اظهارنظر کنیم، این رفتار ممکن است اورا آزار بدهد یا حواسش را پرت‌ کند و مصنوعی به نظر بیاید. این تأثیر منفی وقتی بیشتر می‌شود که کودک فرصتی برای نظردادن و پاسخ‌دادن به حرف‌هایمان را نداشته باشد‏‎. ‎
کتاب خواندن را به یک عادت روزمره تبدیل کنید.
هیچ وقت برای کتاب خواندن زود نیست. ماهیت کتاب‌خواندن، یعنی نگاه‌کردن به صفحه‌ها. حتی اگر کتاب فقطً تصویرهای بسیار ساده‌ای داشته باشد، تماشای تصاویر فرصت‌های ارزشمندی برای گفتگو، تمرین نوبت و ساختن روابط برای پدر و مادر با کودک فراهم می‌کند. کتاب خواندن را به بخشی از عادت‌های روزمره خود تبدیل کنید و به این ترتیب این فرصت مهم را در اختیار فرزندتان قرار بدهید که با شنیدن چیزهای بیشتری یاد بگیرد. ‏
بیایید نگاهمان را‌به عادت‌های روزانه تغییر بدهیم: تا امروز از این زمان‌ها چه استفاده‌ای برای ایجاد تعامل و گفتگو کرده‌ایم؟ چه کارهایی باید بکنیم تا این اتفاقات روزمره فرصتی برای معاشرت و تعامل بیشتر باشند؟‎ ‎
اگر مربی هستیم، چگونه می‌توانیم حال‌وهوایی اجتماعی‌تر در کلاس یا گروه خود ایجاد کنیم تا روابط و تعاملات اجتماعی در تمام طول روزبرقرار شود؟
به عنوان والد، به این فکر کنیم که چگونه کودک یا کودکانمان را در کارهای روزانه‌ شرکت ‌بدهیم. آیا برای آنها فرصتی فراهم کرده‌ایم تا بتوانند در کنار ما در انجام کارها شرکت کنند؟ آیا می‌توانیم از چنین زمان‌هایی استفاده کنیم و در آرامش درباره آنچه انجام می‌دهیم صحبت کنیم؟منبع : اطلاعات

روابطی که با کودکانمان داریم برای ایجاد احساس هویت و بهبود زندگی آنها اهمیت فراوانی دارد. آنچه محور گسترش روابط است گفتگوهایی است که ما و کودکمان با یکدیگر داریم. گفتگوهای واقعی، که در آن کودکان را با خود برابر ببینیم، کمک می‌کند روابطی مبتنی بر احترام و لذت‌بردن از همراهی یکدیگر ایجاد کنیم‎.