هم زمانی زندگی پیامبران را با تمدنها توضیح دهید؟رابطه نزدیكی میان تمدن انسانی و ظهور پیامبران بزرگ است، زیرا انسان های متمدن نیاز زیادی به آیین های الهی دارند، تا هم قوانین حقوقی و اجتماعی را تضمین كرده، جلو تعدیات و مفاسد را بگیرند، و هم فطرت الهی آن ها را شكوفا سازد. به همین دلیل می گوییم نیاز بشر مخصوصاً كشورهایی كه از تمدن و صنعت سهم بیشتری دارند، به مذهب، از هر زمان بیشتر است. اقوام وحشی و یا نیمه وحشی، آمادگی زیادی، برای پذیرش مذاهب ندارند، و اگر مذهب را پذیرا شوند، قدرت نشر آن را ندارند. مورخان بزرگ جهان تصریح می كنند كه مشرق زمین مخصوصاً شرق میانه، گهواره تمدن انسانی است و منطقه ای كه به نام هلال خصیب است (هلال خصیب یعنی هلال پر بركت كه اشاره به منطقه ای است كه از دره نیل شروع می شود و تا مسیر دجله و فرات و اروند رود ادامه پیدا می‌كند زادگاه تمدن های بزرگ جهان است) تمدن مصر باستان كه قدیمی ترین تمدّن شناخته شده جهان است، تمدّن بابل در عراق، تمدن یمن در جنوب حجاز، همچنین تمدّن ایران و شامات، همه نمونه تمدن های معروف بشری هستند ... قدمت تمدن انسانی در این مناطق به هفت هزار سال یا بیشتر باز می گردد. (پیام قرآن، ج 7، ص 397 – 368). برخی از مورخان باور دارند كه پیامبران از مناطق معتدل ظهور نموده اند، زیرا در مناطق معتدل به دلیل ظهور دانش ها و صنعت، بیشتر زمینة كمال انسان ها فراهم شده و آمادة پذیرش پیامبران هستند. ابن خلدون از طرفداران این نگرش است. وی می‌نویسد: حتی بعثت پیامبران بیشتر در نواحی معتدل بوده و ما خبر بعثت پیامبری را در اقلیم جنوبی و شمالی نیافته ایم، از آن جهت كه پیامبران باید از نظر خلقت، كاملترین افراد باشند تا پیامی كه از جانب خدا می آورند، مورد قبول واقع شود. بر این اساس اكثر پیامبران در منطقة خاورمیانه ظهور نموده اند. پیامبران اولوالعزم و صاحب شریعت و كتاب آسمانی، از شرق میانه برخاستند. نوح(ع) از عراق برخاست و مركز دعوت ابراهیم(ع) عراق و شام بود، و به مصر و حجاز نیز سفر كرد. موسی(ع) از مصر برخاست. بعید نیست چنین ادعا شود كه هبوط حضرت آدم(ع) و نقل جمعیت بشری در منطقة خاوری بوده است. باید دانست یكی از مهمترین وظایف پیامبران به ویژه پیامبران اولوا العزم، هدایت و داوری میان مردمی است كه به دلیل شكل گیری نظام اجتماعی و تزاحم منافع با همدیگر اختلاف پیدا كرده بودند زیرا انسان ها در ابتدا به صورت گروه های كوچك و به طور اشتراكی زندگی می كردند. اما رفته رفته با پیدایش آتش و فلز و گسترش امكانات، برخی بر برخی سلطه پیدا كردند و بسیاری از هدایت الهی دور شدند و آن یكپارچگی اولیه را از دست دادند. این بحران ها بیشتر در سرزمین های با تمدن كهن كه به طور عموم در منطقه خاورمیانه بودند شكل گرفت. از این رو بیشتر پیامبران و به ویژه پیامبران اولوا العزم در این مناطق مبعوث شدند. چنان كه در قرآن مجید نیز می خوانیم: «كان الناس امه واحده فبعث الله النبیین مبشرین و منذرین و انزل معهم الكتاب بالحق لیحكم بین الناس فیما اختلفوا فیه و ما اختلف فیه الا الذین اوتوه من بعد ما جاءتهم البینات بغیا بینهم فهدی الله الذین ءامنوا لما اختلفوا فیه من الحق باذنه و الله یهدی من یشاء الی صراط مستقیم؛ مردم، امتی یگانه بودند، پس خداوند پیامبران را نوید آور و بیم دهنده برانگیخت و با آنان، كتاب[خود] را به حق فرو فرستاد تا میان مردم در آنچه با هم اختلاف داشتند داوری كند. و جز كسانی كه[كتاب] به آنان داده شد - پس از آن كه دلایل روشن برای آنان آمد - به خاطر ستم [و حسدی] كه میانشان بود[هیچ كس] در آن اختلاف نكرد. پس خداوند آنان را كه ایمان آورده بودند، به توفیق خویش، به حقیقت آنچه كه در آن اختلاف داشتند هدایت كرد و خدا هر كه را بخواهد به راه راست هدایت می كند» (بقره، آیه 213).منبع:پرسمان

حتی بعثت پیامبران بیشتر در نواحی معتدل بوده و ما خبر بعثت پیامبری را در اقلیم جنوبی و شمالی نیافته ایم، از آن جهت كه پیامبران باید از نظر خلقت، كاملترین افراد باشند تا پیامی كه از جانب خدا می آورند، مورد قبول واقع شود.