 در کودکی، قدمهایت را می‌شمردم وقتی پیش از دمیده شدن سپیده با گام‌های محکم، همه‌ی مسیر حیاط خانه را برای رفتن می‌پیمودی!

تو می‌رفتی تا با دستانت، رزق حلال زندگی را جستجو کنی و ما غرق در خواب شیرین کودکانه بودیم.

کودکی‌هایمان در غفلت گذشت بی‌آنکه بدانیم هر سال قدم‌های تو ضعیف‌تر می‌شد، تو در فراز و نشیب زندگی، فرسوده‌تر می‌شدی و من جوان‌تر!

در کودکی به تو می‌بالیدم، تو قدرتمندترین مردی بودی که به دوستانم نشانت می‌دادم، در نوجوانی، همه‌ی آرزوهایم این بود که چون تو باشم، اما نمی‌دانم در غرور جوانی چه بدست آوردم که تو را به فراموشی سپردم؟!

من غرق در زندگی‌ای شدم که بی‌تو معنایی نداشت، دیر فهمیدم تو همه‌ی معنای زندگی من بودی.

پدر! تو همیشه از آرزوهایت می‌گفتی، و آرزوهای تو همیشه برای ما بود، انگار تو آمده بودی تا هیچگاه برای خودت هیچ نخواهی!

من بزرگ می‌شدم، غافل از زخم‌ها و پینه‌های دستانت!

من در خامی و ناپختگی‌هایم، تو را فراموش کردم، چین و چروک‌های روزگار بر پیشانی‌ات را از یاد بردم!

در پیچ و خم زندگی، در برج و باورهای آرزوهایمان، تو را گم کردیم پدر، آنقدر از تو دور شدم که دیگر نمی‌شناختمت، آن چین و چروک‌هایی را که روی صورتت افتاده بود برایم غریبه بودند.

ما تو را ندیدیم، در انبوه گرفتاری‌هایمان، در پیچ و خم زندگی، در برج و باورهای آرزوهایمان، تو را گم کردیم پدر!

و امروز آمدیم، تا زخم‌هایت را آلام باشیم، تا بگوئیم که چقدر دلتنگ دستان پینه بسته‌ای هستیم که نوازشمان می‌کرد، تکیه‌گاهمان بود اما فراموشش کردیم.

تو در گوشه گوشه تنهایی‌ات، چشم انتظارمان بودی و ما مثل همیشه دیر آمدیم.

ببخش مرا ! دیر آمدم پدر! همه خستگی هایت تمام شد...منبع : ایسنا 

در کودکی به تو می‌بالیدم، تو قدرتمندترین مردی بودی که به دوستانم نشانت می‌دادم، در نوجوانی، همه‌ی آرزوهایم این بود که چون تو باشم، اما نمی‌دانم در غرور جوانی چه بدست آوردم که تو را به فراموشی سپردم؟!