خداوند در قرآن میفرماید 124000 پیامبر فرستاده آیا در میان اقوام آفریقایی و آمریكای مركزی و شرق آسیا نیز پیامبرانی فرستاده شده اند؟ آیا شناخته شده هستند؟ چرا انبیا اولو العزم در ناحیه مدیترانه بین النحرین هستند چرا در دنیا پراكنده نیستند؟
به حكم عقل بر خدای حكیم ضروری است كه هدایت را در اختیار همگان قرار دهد ؛ لذا عقل می گوید: یقیناً خدا برای همه ی اقوام هدایت كننده ای فرستاده است ؛ اگر چه ما امروز از نام و نشان آن هدایت كنندگان اطّلاع نداشته باشیم . بر این مبنا خداوند متعال فرمود: « إِنَّا أَرْسَلْناكَ بِالْحَقِّ بَشیراً وَنَذیراً وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلاَّ خَلا فیها نَذیر ــــــ ما تو را به حق، بشارتگر و هشدار دهنده فرستادیم، و هیچ امّتى نبوده مگر این كه در میان آنها هشدار دهنده‏ اى گذشته است.» (فاطر:24) و فرمود: « ... إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ ـ جز این نیست كه تو فقط بیم دهنده‏ اى! و براى هر گروهى هدایت كننده ‏اى است » (الرعد:7). طبق بیان نبیّ مكرّم اسلام ، صد و بیست و چهار پیامبر مبعوث شده اند ؛ امّا ما امروز جز تعداد اندكی از آنها را نمی شناسیم ؛ پس این احتمال هست كه این تعداد انبیاء در كلّ اقوام سامی و غیر سامی پخش بوده اند. البته طبق حكم عقل كه هدایت را لازمه ی خدایی خدا می داند ، یقیناً اینها در كلّ اقوام بوده اند. از حضرت صادق (ع) روایتی است به این مضمون كه اهالی ایران زمین قبل از زرتشت پیامبری داشته اند كه كتاب آسمانی نیز داشته است ( ر.ك:بحارالأنوار ، ج 10 ، ص179). امّا امروز ما نه اسمی از آن پیامبر می دانیم نه اثری از او در تاریخ می یابیم ؛ و این در حالی است كه ایران باستان بر خلاف مناطقی مثل استرالیا و قارّه آمریكای قدیم و اروپای قدیم و آفریقا ، سرزمینی دارای تمدّن و تاریخ بوده است. پس اینكه ما از انبیای جای جای جهان اطّلاع نداریم دلیل بر این نیست كه در آنها انبیایی نبوده اند. خداوند متعال متذكّر همین معنا شده و فرموده است: «وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلاً مِنْ قَبْلِكَ مِنْهُمْ مَنْ قَصَصْنا عَلَیكَ وَ مِنْهُمْ مَنْ لَمْ نَقْصُصْ عَلَیك‏ ـ ما پیش از تو رسولانى فرستادیم؛ سرگذشت گروهى از آنان را براى تو بازگفته، و گروهى را براى تو بازگو نكرده ‏ایم » (غافر:78). ما امروز می دانیم كه در شرق دور كسانی چون بودا و كنفسیوس بوده اند ؛ كه تعالیمی شبیه تعالیم انبیاء داشته اند ــ البته به احتمال زیاد تعالیم آنها نیز در طول زمان تحریف شده است ــ امّا در هیچ منبعی نام این افراد به عنوان نبی نیامده ؛ و پیروان آنها نیز به نبوّت آنها قائل نیستند ــ البته در برخی متون از كسی به نام بوذاسف یاد شده كه برخی آن را همان بودا دانسته اند ــ . همچنین در روایتی از رسول خدا (ص) از فیلسوف شهیر یونان جناب ارسطو با عنوان نبی یاد شده در حالی كه نه از خود او چنین ادّعایی نقل شده نه كسی به نبوّت وی قائل شده است. علّامه حسن زاده آملی در تعلیقات شرح المنظومة ، ج‏4 ،ص364 ، نقل نموده از كتاب محبوب القلوب دیلمی ، ص14 كه :«یروى فی بعض الرافدات أن عمرو بن العاص قدم من الإسكندریة على رسول (ص) فسأله عمّا رأى فی الإسكندریة، فقال: یا رسول الله رأیت أقواما یتطیلسون و یجتمعون حلقا و یذكرون رجلا یقال له أرسطاطالیس ـ لعنه اللّه تعالى ـ فقال علیه السلام: مه یا عمرو إن أرسطاطالیس كان نبیا فجهله قومه ـروایت كرده ‏اند در برخی كتب كه چون عمرو بن العاص از سفر اسكندریه پیش حضرت رسول(ص) آمد ، حضرت از او پرسیدند كه در اسكندریه چه دیدى ؟ عمرو گفت: یا رسول اللّه قومى را دیدم كه طیلسان (شِنِل) بر دوش می اندازند و حلقه حلقه جمع مى ‏شوند ، و از مردى نام مى‏ بردند كه نامش ارسطاطالیس است ؛ خداى لعنتش كناد! پس آن حضرت فرمودند: ساكت شو اى عمرو ! همانا ارسطاطالیس پیامبر بود امّا قومش او را نشناختند» علّامه حسن زاده آملی همچنین در همان آدرس فرموده اند: « نقل السید الطاهر ذو المناقب و المفاخر رضی الدین على بن طاوس فی فرج المهموم قولا بأن أبرخس و بطلیموس كانا من الأنبیاء، و أن أكثر الحكماء كانوا كذلك، و إنما التبس على الناس أمرهم لأجل أسمائهم الیونانیة. ــــــ نقل نموده سیّد پاك و صاحب مناقب و مفاخر جناب علی بن طاوس در كتاب فرج المهموم قولی مبنی بر این كه ابرخس و بطلمیوس هر دو از انبیاء بوده اند و اكثر حكما همین گونه بوده اند ؛ امّا امر آنها بر مردم مشتبه گشت فقط به خاطر اسمهای یونانی آنها.» و سید ابن طاوس از كبار علمای شیعه و صاحب نفس قدسیّه بود ؛ كه سخنش حقیقتاً جای تأمّل دارد. باز در همان منبع فرموده اند: « و قال صائن الدین علی بن تركة فی مقدمة تمهید القواعد: «إن المختار عند الصدر الأوّل من الحكماء الذین هم من جملة الأصفیاء (الأنبیاء- خ ل) أو الأولیاء على ما أخبر عنه المؤرّخون كاغاثاذیمون المدعو بلسان الشرع بلقمان، و هرمس الهرامسة المدعوّ بإدریس، و فیثاغورث المدعوّ بشیث، و أفلاطن الإلهى ...ـ صائن الدین علی بن تركة در مقدمه ی تمهید القواعد گفته است: « همانا قول مختار در نزد حكمای صدر اوّل ، كه آنها از جمله ی اصفیاء یا انبیاء یا اولیاء بوده اند بنا بر آنچه كه مورّخان از آنها خبر داده اند ، مانند اغاثاذیمون كه در زبان شرع او را لقمان گویند و هرمس كه در زبان شرع او را ادریس نامند و فیثاغورس كه در زبان شرع او را شیث گویند و افلاطون الهی ... .» همچنین گفته شده كه جناب ذوالقرنین همان كورش هخامنشی بوده ؛ كه نامش در قرآن كریم به بزرگی برده شده و گستراننده حكم خدا در زمین بوده است. تاریخ نویسان غرب نیز آن هنگام كه از حمله ی كورش به غرب یاد نموده اند به عدل و داد او اعتراف نموده اند. كتیبه هایی هم كه از زمان او باز مانده مملوّ از تعابیر قدسی است. در شرح حال سلمان فارسی نیز سخنانی از زبان خودش و معصومین (ع) وارد شده كه نشان می دهد وی در زمان فترت و جاهلیّت از هادیان الهی و مؤیّد به تأییدات غیبی بوده است. لذا وی آنگاه كه رسول خدا را ملاقات نمود ، بی هیچ معرّفی حضرتش را شناخت و بی هیچ معجزه ای به آن حضرت ایمان آورد. همچنین در روایات معصومین (ع) از كسانی نام برده شده كه بین حضرت عیسی (ع) ورسول خدا (ص) هادیان امم بودند امّا تاریخ نامی از آنها به یاد ندارد. نیز امیر مومنان در خطبه ی نهج البلاغة 222فرموده اند: «... وَ مَا بَرِحَ لِلَّهِ عَزَّتْ آلَاؤُهُ فِی الْبُرْهَةِ بَعْدَ الْبُرْهَةوَ فِی أَزْمَانِ الْفَتَرَاتِ عِبَادٌ نَاجَاهُمْ فِی فِكْرِهِمْ وَ كَلَّمَهُمْ فِی ذَاتِ عُقُولِهِمْ فَاسْتَصْبَحُوا بِنُورِ یقَظَة ...ـ خداوند كه نعمت‏هاى او گرانقدر است، در دوران‏هاى مختلف روزگار، و در دوران جدایى از رسالت «تا آمدن پیامبرى پس از پیامبرى دیگر» بندگانى داشته كه با آنان در گوش جانشان زمزمه مى ‏كرد، و در درون عقلشان با آنان سخن مى ‏گفت. آنان چراغ هدایت را با نور بیدارى در گوش‏ها و دیده‏ها و دل‏ها بر مى‏ افروختند، روزهاى خدایى را به یاد مى‏ آورند و مردم را از جلال و بزرگى خدا مى ‏ترساندند. آنان نشانه‏ هاى روشن خدا در بیابان‏ هایند، آن را كه راه میانه در پیش گرفت مى‏ ستودند، و به رستگارى بشارت مى‏ دادند، و روش آن را كه به جانب چپ یا راست كشانده مى‏ شد، زشت مى ‏شمردند، و از نابودى هشدار مى ‏دادند، همچنان چراغ تاریكى ‏ها، و راهنماى پرتگاه‏ها بودند. » حاصل كلام اینكه: به حكم عقل و قرآن كریم و معصومین (ع) در همه جای عالم هدایت خدا دردسترس مردم بوده است ؛ به نحوی كه اگر اراده می نمودند با تلاشی متعارف قادر بودند كه به منبع هدایت دست پیدا كنند. البته از آیات و روایات چنین بر می آید كه رسولان بزرگ همواره از نژاد سامی بوده اند و سایر انبیاء ، كه از نژاد غیر سامی بوده اند ، مبلّغ دین این رسولان بوده اند و چه بسا كتب فرعی مختصّ خودشان را نیز داشته اند. امّا اینكه چرا در میان نژاد غیر سامی پیامبر شاخصی نداریم بر ما نیز روشن نیست.منبع:پرسمان
ایران باستان بر خلاف مناطقی مثل استرالیا و قارّه آمریكای قدیم و اروپای قدیم و آفریقا ، سرزمینی دارای تمدّن و تاریخ بوده است. پس اینكه ما از انبیای جای جای جهان اطّلاع نداریم دلیل بر این نیست كه در آنها انبیایی نبوده اند.