

یاد آوری آیات حفظ شده ی قرآن در قیامت لازم است بدانیم كه حافظه دنیوى با حافظه اخروى در تباین نیست؛ یعنى، این گونه نیست كه این دو، دو موجود مستقل بوده باشند و به همدیگر هیچ‏گونه ربطى نداشته باشند. بلكه حافظه اخروى در پوشش روح همان حافظه دنیوى خواهد بود، البته با وجوه كامل‏تر. به این سبب هر آنچه را كه حافظه دنیوى در دنیا ضبط كرده در آخرت بازگو خواهد نمود. مرگ عامل نابود كننده وجود انسانى به شمار نمى‏آید، بلكه با مرگ در حقیقت به قول استاد مطهرى در كتاب عدل الهى حیات سعه و گسترش پیدا مى‏كند، لذا چنان كه حافظه قبل از خواب با حافظه بعد از خواب یكسان بوده و تغییرى در آن حاصل نمى‏شود در حافظه قیامت هم مسأله به همین نحو خواهد بود.
افزون بر آن، علت این ثبات، جز غیرمادى بودن روح و مسائل مربوط به آن چیز دیگرى نمى‏تواند باشد و از اینجا می توانیم به پرسش بالا هم پاسخ دهیم كه وقتى دانستیم روح یك امر مجرد است و علمى هم كه در قوه حافظه جا مى‏گیرد به نوبه خود مثل روح امر غیر مادى است به راحتى مى‏توانیم به این مطلب برسیم كه هر آنچه را كه آدمى یاد مى‏گیرد محال است مرور زمان آن را از بین ببرد.
بله، مقدار انباشتگى مطالب بى‏شمار در حافظه و نوع قدرت حافظه در دسته‏بندى آنها و محدود بودن توجه به آنها از جانب حافظه و قواى دیگر، خود مى‏تواند عامل فراموشى به صورت مقطعى محسوب گردد. سپس آیات حفظ شده در قوه حافظه حتى در روز قیامت هم محفوظ خواهد ماند. آنچه كه مى‏تواند در آن روز به انسان كمك نماید. همان ایمان داشتن به خداوند متعال و عمل صالح است. چرا كه اگر این امر با روح و دل انسان عجین شود، در روز قیامت همین روح هم زمینه استفاده از قواى خود را از جمله قوه حافظه را به انسان خواهد داد و إلّا با فقدان ایمان حتى حفظ قرآن هم در آن روز دردى را دوا نخواهد نمود.منبع:پرسمان

افزون بر آن، علت این ثبات، جز غیرمادى بودن روح و مسائل مربوط به آن چیز دیگرى نمى‏تواند باشد و از اینجا می توانیم به پرسش بالا هم پاسخ دهیم كه وقتى دانستیم روح یك امر مجرد است و علمى هم كه در قوه حافظه جا مى‏گیرد به نوبه خود مثل روح امر غیر مادى است به راحتى مى‏توانیم به این مطلب برسیم كه هر آنچه را كه آدمى یاد مى‏گیرد محال است مرور زمان آن را از بین ببرد.