 نزول قرآن به زبان عربى با توجه به مخاطبان نخستین و شخص پیامبر صلى الله علیه و آله- كه عرب‏زبان بودند- یك جریان طبیعى است و هر سخنورى، مطالب خویش را با زبان مخاطبان مستقیم خود، بیان مى‏كند. خداوند متعال نیز در فرستادن پیامبران و ابلاغ پیام‏هاى خویش، همین رویه را به كار گرفته است. «1»
در این باره، توجه به چند نكته مهم بایسته است:
یكم. قرآن كریم اگر چه براى تنزل در این عالم، نیاز به زبانى خاص دارد و آن عربى فصیح و مبین است؛ ولى زبان و فرهنگ آن، همان «زبان فطرت» است كه قابل فهم براى همگان است و تنها در این صورت، مى‏تواند جهانى باشد.
اگر فرهنگ قرآن، مربوط به یك نژاد و گروه خاصى بود، هیچ گاه نمى‏توانست جهانى باشد. «2»
دوّم. همان طور كه ایجاد حقیقت وحى، اختصاص به ذات خداوند متعال دارد؛ تنزل آن حقیقت به لباس عربى مبین و الفاظ اعتبارى نیز كار او است. نه آنكه فقط معناى كلام و وحى الهى در قلب پیامبر صلى الله علیه و آله تنزل یافته و آن حضرت با انتخاب خود، الفاظى را به عنوان ابزار انتقال آن معارف قرار داده باشد!
پس الفاظ قرآن كریم، از سوى خداوند تعیین شده و از همین‏رو آرایش‏هاى لفظى قرآن، یكى از وجوه اعجاز آن است.
آیات فراوانى دلالت دارد كه علاوه بر محتوا، الفاظ و عبارت‏هاى عربى قرآن نیز از ناحیه خداوند به پیامبر صلى الله علیه و آله وحى شده است. «1» بهترین گواه این مطلب، تفاوت سبك بیان و عبارت‏هاى روایات نبوى، با آیات قرآن كریم است.
سوّم. ارتباط الفاظ با معانى، ارتباطى تكوینى و حقیقى نیست؛ بلكه در اثر قرارداد است كه لفظ معینى، نشانه معناى خاصى مى‏گردد. به همین دلیل براى یك معناى خاص در اقوام مختلف، الفاظ گوناگونى وجود دارد و نیز یك حقیقت تكوینى همچون وحى، گاهى به صورت عربى مبین، گاهى به صورت عبرى، زمانى به زبان سریانى و ... ظهور مى‏كند.
چهارم. اعراب، اولین گروه مخاطب پیامبر بودند در نتیجه باید این پیام را به خوبى درك مى‏كردند. پس حكمت اقضا مى‏كرد تا اصول تربیتى و زبان فطرى قرآن، رنگ و زبان عربى بگیرد؛ هر چند منحصر به عرب زبانان نبود.با توجه به این نكته، شاید این پرسش پدیدار شود كه: چگونه وحى الهى، از مقام قدسى خداوند- كه جز تكوین صرف چیزى نیست- در پوشش الفاظ و كلمات اعتبارى- كه قرارداد محض است- درمى آید؟
در پاسخ گفتنى است: الفاظ قرآن كریم نیز از سوى خداوند تعیین شده‏ و لذا جنبه اعجازى دارد [و تحدى نسبت به آن اعلان شده است به طورى كه حتى احادیث قدسى چنین ویژگى ندارد. البته مى‏توان گفت‏] تنزل حقیقت تكوینى قرآن، باید مسیرى داشته باشد تا در آن مسیر، حقیقت قرآن فرود آید و با اعتبار پیوند بخورد. كه محتملًا آن مسیر ویژه همان نفس مبارك رسول خدا صلى الله علیه و آله است. «1»
بنابراین آنچه قرآن را جهان شمول ساخته است، «زبان فطرى» آن است كه در «زبان عربى» رسا و گویا جلوه‏گر شده است؛ زبانى كه الفاظ آن، ظرفیت نمایش معانى گسترده و پردامنه‏اى را دارا است. ازاین رو آشنایى با زبان عربى و تلاوت قرآن به این زبان، همچون مدخل ورودى براى نیل به مراتب و مراحل بالاتر این كتاب بى‏نظیر است.
منبع :پرسمان/معارف
تردیدى نیست كه قرآن از سوى خدا بر پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله نازل شده است؛ اما چرا به زبان عربى؟ و آیا الفاظ عربى قرآن نیز از سوى خدا است، یا این الفاظ از زبان پیامبر صلى الله علیه و آله است؟