وقتی انسان محبت خدا را اختیار کرد باید محبت افرادی را برگزیند که در طول محبت خدا باشند و نمی‌تواند محبتی را انتخاب کند که در عرض محبت پروردگار باشد. بنابراین محبت اولیاء الهی و مؤمنین را می تواند اختیار کند و نمی‌تواند محبت دشمنان خدا را در دل داشته باشد.

جمع میان محبت خدا و محبت دشمنان خدا  در یك دل ممكن نیست، وانسان‌ها باید از میان این دو، یكى را برگزینند، اگر مؤمن واقعی هستند باید از دوستى دشمنان خدا بپرهیزند و در غیر این صورت ادعاى مسلمانى نكنند؛ زیرا قرآن مى‏فرماید: «لا تَجِدُ قَوْماً یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ یُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِیرَتَهُمْ»[3]«هیچ گروهى را كه ایمان به خدا و روز قیامت دارد نمى‏یابى كه با دشمنان خدا و رسولش دوستى كنند، هر چند پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشاوندان آن‌ها باشند».

مؤمنین حق ندارند با دشمنان الهی دوستی کنند و آنها را ولی خود قرار دهند چنان که قرآن می‌فرماید:« لا یَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرینَ أَوْلِیاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنینَ »[4]«افراد باایمان نباید به جاى مؤمنان، كافران را دوست و سرپرست خود انتخاب كنند» بعد در ادامه می‌فرماید:« وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِكَ فَلَیْسَ مِنَ اللَّهِ فی‏ شَیْ‏ء » «و هر كس چنین كند، هیچ رابطه‏اى با خدا ندارد (و پیوند او بكلّى از خدا گسسته مى‏شود)» البته اگر به سبب مصالح مهم‌تری باشد و در آن دوستی تقیه باشد مشکلی ندارد.

 افرادی که به سبب ترس یا چیزهای واهی با دشمنان خدا رابطۀ دوستی برقرار می کنند آن‌ها در حقیقت ایمان ندارند، شیطان آن‌ها را فریب داده است و ایمانشان را ربوده که با دشمنان خدا و اهل بیت (علیهم السلام) رابطۀ دوستی برقراv می کنند؛ چون این افراد دستور قرآن را که می فرماید: «أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَیْنَهُم‏»[5]«در برخورد با كافران سرسخت و در میان خودشان با یكدیگر مهربانند» اطاعت نکردند. آن‌ها به جای سرسختی و شدت با کفار و دشمنان الهی با آن‌ها رفتار دوستانه دارند و این اخلاق، خلاف قرآن و دستور خداوند است.

 اثر محبت داشتن به دشمن این است که کم کم، خوی و صفت آن‌ها در این افراد اثر می‌گذارد و از آن‌ها در بعضی مسائل پیروی می کنند و شاید در بعضی مواقع افرادی هم به آئین آن‌ها درآیند و دین خود را از دست بدهند. بنابراین بر مؤمنین لازم است که اولاً در عاقبت این دوستی و محبت فکر کنند که احتمال دارد این دوستی به قیمت از دست رفتن ایمان باشد و موجبات کفر را فراهم آورد، در نتیجه عذاب‌های متعدد و سنگینی را که برای دشمنان و کافران است شامل حال او بشود؛ چنان که قرآن در مورد این افراد می‌فرماید: «الْمُلْكُ یَوْمَئِذٍ الْحَقُّ لِلرَّحْمنِ وَ كانَ یَوْماً عَلَى الْكافِرینَ عَسیراوَ یَوْمَ یَعَضُ‏ الظَّالِمُ عَلى‏ یَدَیْهِ یَقُولُ یا لَیْتَنِی اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبیلاً یا وَیْلَتى‏ لَیْتَنی‏ لَمْ أَتَّخِذْ فُلاناً خَلیلا»[6]«حكومت در آن روز از آن خداوند رحمان است؛ و آن روز، روز سختى براى كافران خواهد بود و (به خاطر آور) روزى را كه ستمكار دست خود را (از شدّت حسرت) به دندان مى‏گزد و مى‏گوید: «اى كاش با رسول (خدا) راهى برگزیده بودم‏ اى واى بر من، كاش فلان (شخص گمراه) را دوست خود انتخاب نكرده بودم!».

ثانیاً دقت کند که آن‌ها ذلیل‌ترین موجودات و محکوم به فنا هستند «إِنَّ الَّذینَ یُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِكَ فِی الْأَذَلِّین»[7]«بى‏تردید كسانى كه با خدا و پیامبرش دشمنى و مخالفت مى‏كنند، در زمرۀ خوارترین (افراد) هستند» 

همچنین بداند اگر به ظاهر، دشمنان دارای قدرت و ثروت هستند همۀ این‌ها را خداوند به آن‌ها داده تا عذابشان زیادتر شود و انسان نباید از این مطلب فریب بخورد. افراد باید بدانند که نابودی این اشخاص حتمی است و تنها خداوند است که قوی است و هیچ گاه حکومتش رو به فنا نمی رود و خداوند و محبینش پیروزند «كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلی‏ إِنَّ اللَّهَ قَوِیٌّ عَزیز»[8]«خدا لازم و مقرّر كرده است كه بى‏تردید من و پیامبرانم پیروزیم همانا خدا نیرومند و تواناى شكست‏ناپذیر است». 

 بنابراین هیچ عاقلی با موجودات پست که محکوم به شکست و فنا هستند دوستی برقرار نمی‌کند و دوستی و محبت کسانی را در دل نگه می دارد که قوی، پیروز و باقی هستند.
 پی نوشت:
[1] - شعرا/89.
[2] - احزاب/4.
[3] ـ مجادله/22.
[4] - آل عمران/28.
[5] ـ فتح/29.
[6] -فرقان/26، 27، 28.
[7] ـ مجادله/20.
[8] ـ مجادله/21.

یکی از فروعات دین مبین اسلام، مودت و محبت به اهل بیت (علیهم السلام) و تبری از دشمنانشان است. در آخرت قلب سالم است که برای انسان مفید واقع می‌شود؛ چنان که قرآن می‌فرماید: « إِلاَّ مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلیمٍ‏ »[1]«مگر کسی که با قلب سلیم پیش خداوند آید». قلب سلیم قلبی است که حب خدا داشته باشد نه غیر خدا. دو محبت در یک دل نمی‌گنجد « ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَیْنِ‏ فی‏ جَوْفِهِ »[2]«خداوند برای هیچ کس دو دل در درونش نیافریده است.»