بخش تغذیه و آشپزی تبیان
 

غذاها همچنین به ما کمک می‌کنند بتوانیم با اجتماع مرتبط شویم. گاهی لحظات رمانتیکی را با آن تجربه می‌کنیم، گاهی باعث می‌شود همراه دوستان یا خانواده خوش بگذرانیم، اما اگر از غذا خوردن ترس داشته باشیم چه؟

فوبیا ترس غیرمنطقی از بعضی چیزها و موقعیت‌ها است. معمولاً ترس از چیزی خاص است، مانند ترس از پرواز یا ترس از سگ‌ها اما مردم ممکن است فوبیا هر چیزی را داشته باشند. فوبیا می‌تواند عامل تمام نشانه‌های اضطراب باشد مانند: لرزیدن، احساس ناتوانی در نفس کشیدن و حالت تهوع. بسیاری از افراد از قرار گرفتن در برابر چیزی که نسبت به آن فوبیا دارند اجتناب می‌کنند، برای مثال، اگر ترس از آسانسور داشته باشید، ممکن است از رفتن به ساختمان‌هایی که در آن‌ها مجبور به استفاده از آسانسور هستید اجتناب کنید. این نوع از رفتار می‌تواند در برخی فعالیت‌ها باعث محدود شدنتان شود، اما فوبیا غذا خوردن می‌تواند روی سلامت تأثیر بگذارد.

دو نوع کلی ترس از غذا خوردن وجود دارد: غذا گریزی و ترس از بلعیدن و خفه شدن. وقتی دچار غذا گریزی هستید، معمولاً برنامه غذایی به شدت محدودی دارید، ممکن است از غذاهایی با شکل، رنگ یا بویی خاص پرهیز کنید. ترس از خفگی می‌تواند باعث ناتوانی در بلعیدن غذا شود و در موارد بسیار شدید، ممکن است فرد خود را تنها به خوردن مایعات محدود کند و خوردن غذاهای جامد او را به شدت وحشت زده کند.

غذا گریزی
کودکان کم سن و سال معمولاً برنامه غذایی خود را به یک یا دو نوع غذا محدود می‌کنند، می‌خواهند در هر وعده فقط یک نوع غذا را بخورند، اما این نوع از غذا گریزی موقت است. برخی از کودکان و افراد بالغ بنا به دلایل متفاوت، ممکن است غذا گریزی را ادامه دهند. این احساس در برخورد با برخی غذاها ممکن است خود را بروز دهد. نشانه‌های اضطراب ممکن است شامل حالت تهوع، استفراغ و یا حس تنفر نسبت به برخی غذاهای خاص باشد، همچنین در برخی افراد غذا می‌تواند باعث ایجاد ترس شود. 

برخی دلایل شایع غذا گریزی:
• فرد قبلاً وقتی غذایی خاص را خورده دچار احساس خفگی شده است و یا مریضی را تجربه کرده.
• دیدن فردی دیگر که با خوردن غذایی خاص مریض شده است.
• باور دینی یا فرهنگی در مورد غذایی خاص
• تجربه‌ی حادثه‌ای دردناک در گذشته که همراه با خوردن غذایی خاص بوده است.

بعلاوه، برخی افراد با بافت و شکل بعضی غذاهای خاص به مشکل می‌خورند. کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً با شکل، بو، مزه و رنگ بعضی از غذاها مشکل پیدا می‌کنند. در این موارد بیشتر حساسیت‌های حسی عامل غذا گریزی هستند تا خاطرات نا خوشایند.

برای بسیاری از افراد غذا گریزی تأثیر چندانی در زندگی‌شان ندارد. برای مثال، اگر قبلاً با خوردن میگو مریض شده‌اید و دیگر هرگز لب به آن نمی‌زنید، جایگزین‌های فراوانی برای پر کردن جای خالی این غذا وجود دارد. غذا گریزی زمانی می‌تواند آسیب برساند که فرد نتواند به اندازه کافی غذا بخورد و نیازش به مواد مغذی را برطرف کند. یک پزشک و یا درمانگر باید با ایجاد یک سری مراحل حساسیت زدایی به چنین افرادی کمک کند تا مشکل غذا گریزی‌شان را حل کنند.

ناتوانی در بلعیدن
برای بعضی ترس از عق زدن یا خفگی باعث ایجاد فوبیای غذایی می‌شود. به خاطر حس خطر عق زدن این افراد کاملاً ناتوان می‌شوند، حتی تا جایی که دیگر غذاهای جامد استفاده نمی‌کنند. Globus Hystericus حالتی است که فرد حس می‌کند یک لامپ در گلویش است (مانند بغض در گلو) و حتی می‌تواند ترس از خفگی را ایجاد کند. یکی از مراجعینم این حالت را به این شکل تعریف کرد: این حس از ذهنم بیرون نمی‌رود، این طبیعی است که اختلال اضطراب و وحشت باعث از کار افتادن توانایی خوردن شود؟ برای من بلعیدن بسیار مشکل بود چون فکر می‌کردم هر چیزی که می‌خورم باعث خفگی‌ام می‌شود، تمام مدت حس می‌کنم یک لامپ در گلویم گیر کرده. در موارد بسیار حاد فرد غذاهای خود را به غذای کودک، پوره، و یا در کل مایعات محدود می‌کند.

پزشکان و درمانگران می‌توانند با برنامه‌های حساسیت زدایی روی چنین افرادی کار کنند. برای مثال غذاها به مرور به فرد داده می‌شود، ابتدا غذاهایی که بلعیدنشان برای او ساده است، و سپس کم‌کم جامد بودن غذاها تقویت می‌شود تا زمانی که فرد به خوردنشان عادت کند. روند پیشرفت چنین برنامه‌هایی ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها طول بکشد. در طول این مدت پزشک یا درمانگر روی فرد کار می‌کند تا بتواند بر اضطرابش پیروز شود و از غذا خوردن لذت ببرد.


منبع:  سایت دکتر کرمانی
غذا یکی از عوامل اصلی سلامتی فیزیکی، روانی و اجتماعی ما است. ما به غذا برای تأمین نیاز خود به مواد مغذی نیاز داریم تا بتوانیم بدنی سالم داشته باشیم. روزهای سرد برای اینکه آرامش پیدا کنیم سوپ گرم می‌خوریم و وقتی حالمان گرفته است با بستنی خود را شاد می‌کنیم.