در روش‌های تصویربرداری به‌وسیله اشعه ایکس مثل رادیوگرافی یا سی تی اسکن، بدن تحت تابش مقدارمشخصی از اشعه یونیزه کننده قرار می‌گیرد، که اگر مقدار آن بیشتر باشد ایجاد مشکلاتی در کارکرد سلول‌ها می‌شود. ولی در ام آر آی از اشعه ایکس استفاده نمی‌شود به همین دلیل بسیار کم ضررتر است. 
طرز کار ام آر آیامواجی که در ام آر آی مورد استفاده قرار می‌گیرد، امواج رادیو مغناطیسی است، که ضرری برای بدن ندارند. در تصویربرداری با ام آر آی بیمار در یک میدان مغناطیسی قوی قرار می‌گیرد، سپس امواج رادیویی مخصوصی به بدن بیمار تابانده می‌شود.

کار ام آر آی این‌ست که نشان دهد، در کدام ناحیه از بدن آب بیشتری وجود دارد، چون غلظت مولکول آب در بافت‌های بدن متفاوت است. 

وقتی بافت ها بیمار شود، غلظت آب در آن ناحیه بیشتر خواهد شد، پس می‌توان با استفاده از اطلاعات دریافت شده، تصویر بسیار دقیقی از شکل بافت‌های گوناگون بدن بدست آورد.

 تصویر برداری با ام آر آی یک روش دقیق و پرقدرت برای تشخیص مشکلات و بیماری‌های بافت‌های بدن است.

نکته مهم: از ام آر آی در بررسی مشکلات بافت‌های نرم بدن استفاده می‌شود در حالی‌که سی تی اسکن برای بررسی استخوان‌ها و ضایعات و آسیب‌ها بکار می‌رود.
ام ار آی روشی خطرناک یا بی‌خطری!در ام آر آی از یک میدان مغناطیسی بسیار قوی استفاده می‌شود، اگر اشیاء فلزی در این میدان مغناطیسی قرار گیرند حرکت کرده و باعث آسیب زدن به بیمار می‌شود. پس باید توجه کرد که در اتاق ام آر آی، هیچ جسم فلزی نباشد.

درصورتی‌که بیمار وسیله فلزی داشته باشد، می‌بایست قبل از ورود به اتاق ام آر آی آن را از خود جدا کند، وسیله‌هایی مانند ساعت، جواهرات و برخی از قسمت‌های فلزی لباس یا حتی برخی از مواد آرایشی که فلز درون آن‌ها بکار رفته است که حتماً باید بیماران قبل از ام آر آی آرایش خود را پاک کنند تا مشکلی پیش نیاید.

یا اینکه بیماری که قبلاً جراحی‌شده و از گیره‌های فلزی بر روی رگ‌های او استفاده نموده‌اند، انجام ام آر آی با این وسایل برای بیمار خطرناک است چون گیره فلزی در میدان مغناطیسی ام آر آی حرکت می‌کند. وجود گلوله‌های فلزی یا ترکش در بدن بیمار نیز همین مشکل را ایجاد می‌کند. همچنین افرادی که سمعک یا پیس میکر قلبی دارند، امواج مغناطیس ام ار آی در کارکرد این دستگاه‌ها اختلال ایجاد می‌کند.

 این اجسام را نباید به داخل اتاق ام آر آی برد:
- پول یا کارت اعتباری
- اجسام الکترونیک مانند تلفن همراه
- سمعک
- ساعت یا جواهرات
- کلید، سکه و یا قلم
- گیره‌های مو
- لباس‌هایی که دکمه، گیره، قلاب، زیپ داشته باشد
- کفش و یا کمربند

البته برای اطمینان قبل از ورود بیمار به اطاق ام آر آی به بیمار لباس مخصوصی داده می‌شود تا آن را بپوشد، و وارد اطاق ام آر آی شود. همچنین قبل از ورود هر بیمار به اطاق ام آر آی در مورد وجود اجسامی که در داخل بدن وی وصل است، سؤال می‌شود. مانند:
- پیس میکر
- دفیبریلاتور قلبی
- نورواستیمولاتور کلیپ یا گیره آنوریسم
- پیچ و پلاک و اجسامی فلزی که برای درمان شکستگی استخوان بکار می‌رود
- وسایل تزریق اتوماتیک دارو
- تیر یا ترکش در بدن
- تاتو
- گیره فلزی دندان
- بعضی از انواع آی یو دی
- پچ های دارویی حاوی فلز
- اجسام فلزی خارجی که قبلاً در بدن واردشده‌اند بخصوص در چشم

دستگاه ام آر آی به‌صورت یک اطاقکی‌ست، که تونلی در درون آن وجود دارد. یک‌تخت در قسمت جلوی تونل قرار گرفته که این تخت درون تونل حرکت می‌کند. برای انجام آم آر آی بیمار روی تخت می‌خوابد و به داخل تونل وارد می‌شود در مدت انجام تصویربرداری بیمار داخل تونل حرکت می‌کند. مدت این تصویربرداری معمولاً حدود 15 تا 45 دقیقه بوده، که طولانی‌تر از زمان  سی تی اسکن است.   

در این مدت بیمار باید آرام و بی‌حرکت باشد زیرا حرکت بیمار باعث محو یا غیردقیق شدن تصویربرداری می‌شود. در موقع انجامام آر آی صداهای بلندی از دستگاه شنیده می‌شود که طبیعی‌ست، در بیشتر مواقع قبل از انجام ام آر آی روی گوش‌های بیمار گوشی گذاشته می‌شود تا این صداها بیمار را آزار ندهد.

در اتاق آم آر آی تنهایید، ولی تکنیسین ام آر آی شما را می‌بیند و همچنین صدای شما را می‌شنود. در برخی از آزمایشات خاص گاهی  قبل از انجام ام آر آی دارویی به بیمار تزریق می شود. اگر بیمار به بعضی داروها حساسیت دارد حتماً قبل از تزریق دارو باید اطلاع دهد. 

تصویربرداری با تشدید مغناطیس یا MRI از پیشرفته‌ترین روش‌های تصویربرداری پزشکی است. با این روش تصویر بافت‌های درونی بدن رامی توان مشاهده کرد.