 فرجام بهشت یا دوزخ برای انسان از مقوله «شدنی» هاست یعنی ما باید به این دنیا بیاییم تا بهشتی یا جهنمی «بشویم» و ظرف وجود ما با حضور در این دنیا و طی مراحل علمی و عملی او گذر از فراز و نشیب ها شكل می گیرد. بنابراین تا به دنیا نیاییم پاداش و كیفر معنا پیدا نمی كند. و علم الهی هم تابع همین مساله است، یعنی او واقعیتی که ما با اختیار خود در زندگی دنیا بر می گزینیم و سرانجامی که در پی آن، افعال اختیاری خود می سازیم را می داند مثل معلمی که می داند فلان دانش آموز کوشا است و موفق. بنابراین اگر به دنیا آمدن و عمل اختیاری نبرد آن علم الهی هم نبود و بهشتی و جهنمی هم نمی بود.
منبع :پرسمان/معارف
خداوند متعال هم اکنون می داند که کدامیک از ما اهل بهشت هستیم و کدامیک اهل جهنم پس چرا باید در این دنیا زندگی کنیم در حالی که خدا عاقبت کار ما را می داند؟ اگر اهل بهشت یا جهنم هستیم از زندگانی ما در دنیا چه سود؟