

راز لبخند فرمانده قرارگاه نصر
 سینما و كتك خوردنمن 2 سال و 2 ماه از سید باقر بزرگتر بودم. بارزترین خصوصیتی كه از همان دوران كودكی داشت، این بود كه بسیار سمج و در عین حال پاك و درست بود وبه اقتضای سنش رفتار نمی كرد یعنی كمتر شیطنت های معمول و خلاف عرفی كه بچه ها انجام می دادند از او سر می زد، بیشتر در ورزش و مسائل مهم محكم و سمج بود. به ما هم مدام گوشزد می كرد و بسیار پیش می آمد كه گزارش شیطنت های ما را به پدر می رساند و به عبارتی چوقلی می كرد. مثلا یك بار زمانی كه 15-14 ساله بودم، به سینمایی كه تازه در محله مان افتتاح شده بود رفته بودیم، او مرا لو داد و كتك مفصلی از پدر خوردم.
از تبار ساداتفامیلی ما طباطبایی نژاد است. طباطبایی یعنی نسل پسر امام حسن مجتبی(ع) البته من خیلی قائل به برتری سادات از عام نیستم. وقتی می گویند دو طرفه سید هستند یعنی طباطبایی نه اینكه هر طباطبایی دو طرفه سادات باشند مادرمان سادات نبود. پدرمان حاج سید عباس طباطبایی نژاد و اجداد بزرگوارمان از طرف پدر، مرحوم حجت الاسلام حاج میرزا علی طباطبایی و از طرف مادر مرحوم حجت الاسلام حاج شیخ علی مهدوی ظفرقندی، است كه هر دو از علما و فضلای بنام منطقه اردستان و زواره هستند.

شخصیت خاصدلیل شگل گیری شخصیت متفاوت سید باقر به دو بحث مربوط است: یكی خانواده روحانی و صد در صد مذهبی داشتن و دیگری حضور فعال در هیئت های محلی و گروهی كه از انجمن حجتیه منشعب شد، كه این دو برایشان تاثیر گذار بود.
 سنین نوجوانی او مقارن با اوج فساد در ایران بود، ولی تقوا وترس از گناه و اصالت خانوادگیش عواملی بودند كه باعث شد از این پیكار اخلاقی روسفید بیرون آید. او با قرآن مانوس بود و علاقه فراوانی به مطالعه كتابهای اعتقادی، بویژه نهج البلاغه داشت و در گفتار و كردارش، از احادیث و آیات، بسیار بهره می برد. التزام عملی و تقید او به احكام اسلام باعث شده بود كه كلامش بر دلها بنشیند و در نصایح خود ارزشهای متعالی اسلام را گوشزد كند. از روحیه شجاعت و شهامت بالایی برخوردار بود. در بیان حق زمان و مكان را نمی شناخت و خیلی صریح و قاطع برخورد می كرد.
لبخند همیشگیهنوز خاطره زیبای آن تبسمهای شیرین و دلنشین كه نشان از قلب رئوف و مهربانش داشت، در اذهان همكاران و آشنایانش باقی است.
 لبخند همیشگی اش فراموش نشدنی است. خیلی اهل مزاح و شوخی بود منتهی این شوخی بی ادبانه نبود و همه شوخی هایش منشأ دینی و قرانی و روایتی داشت، برای خندان صرف و ركیك نبود. بلكه در قالب شوخی بهترین و نغز ترین دانسته های دینی را منتقل می كرد و این سبب ساز لبخند ماندگارش شد.
خبر شهادتشهادت او پس از جنگ رخ داد. او به منطقه رفته بود تا دوستانش و همرزمانش را كه بعضا شهید شده بودند بازگرداند. اما در كمین نیروهای بعثی قرار گرفت و تیری در پایش زدند. نیروهای خودی به كمكش شتافتند بعثی ها قصد فرار داشتند و از آنجایی كه سید باقر جثه ای قوی و قدی بلند داشت توان انتقالش را نداشتند لذا همان جا تیرخلاصی در سرش زدند و شهیدش كردند. همسایه ای داشتیم به نام حاج آقا مددی كه رئیس شورای مسجد و انسان درست و باانرژی ای بود، از قضا برادر كوچك 13-14 ساله ما به نام سید حسن نیز به مرز جبهه رفته بود و بازنگشته بود، وقتی حاج آقا مددی به درب منزل ما آمد ابتدا مقدمه چینی كردند و سپس گفتند هر جور می دانی و فكر می كنی صحیح است این خبر را بیان كن. من بسیار متأثر و ناراحت شدم. گریه امانم را بریده بود.
اعضای خانواده دلیل این همه بی قراری را جست و جو كردند، ابتدا با مقدمه چینی قصد داشتم سید حسن كه مجرد بود و بچه نداشت(در حالی كه سید باقر متأهل و صاحب 4 فرزند پسر بود) را به عنوان فرد حادثه دیده مطرح كنم. گفتم: سید حسن پایش تیر خورده است. همه گریه كردند اما دیدند گریه من قدری بیشتر از این موضوع است باز گفتم آن كس كه پایش تیر خورده سید باقر است. آنها باز گریه كردند اما دیدند گریه من مثل كاسه داغ تر از آش است وقتی تمام شب گریه كردند دیدم تخلیه شده اند و شوك اخر را به آنها زدم و گفتم سید باقر شهید شده است.
 بعد از شهادت سید باقر، پیكر مطهرش یكبار در نقده و یكبار در كرمانشاه تشییع شد و 2 روز بعد به تهران اورده شد. خاطرم هست پدرم شعری در وصف ایشان سرود.
گاز گرفتن زبانسید باقر از بچگی عادت داشت كه وقتی بسیار عصبانی و ناراحت می شد زبانش را گاز می گرفت، دقیقا وقتی پیكر پاكش را آوردند زبانش بین دندان هایش بود.
كــَــــــــــــل كــَــــــــــــل دو برادرهیچ كس اندازه من از ایشان خبر و خاطره ندارد، سید باقر روحیات نامتعارف با عرف زمان شاه داشت، در زمانی كه اكثر جوانان هیپی بودیم، او ساده و با موهایی كوتاه داشت اگرچه خیلی هم مسخره می شد اما این سلوك را برگزیده بود.
 هرگز شلوارهای پاچه گشاد و رنگی نمی پوشید، سبك لباس پوشیدنی كه من رگزیده بودم. او سمج بود و دوست داشت با من زورآزمایی كند، كم هم نمی آورد، برای این زور ازمایی هایش خاطره های زیادی دارم.
 روزی از روزها با یك تفنگ بادی قصد داشتیم نشانه گیری مان كه به نظرمان خیلی حرفه ای شده بود را بیازماییم سید باقر آنقدر به تیر اندازی اش اعتماد داشت كه قوطی كبریت را بر سر دیگران می زد . همیشه سر این مسئله كه چه كسی نشان گاه و تلرگت باشد بحث داشتیم. او اصرار داشت مرا هدف بگذارد و من نگران جانم بودم. من او را تنبیه بدنی می كردم اما او تسلیم حرفهایم نمی شد.
 همیشه تصورم این بود كه مرگ پدر سخت است اما به واقع اكنون به این باور رسیده ام كه مرگ برادر چیز دیگری است. اگرچه پدرم هم فوت كرده و برایم دوری و فقدانش تدلم بار است اما جای خالی سید باقر در خانه مان آزارم می دهد.
 همیشه در خانواده ها بعضی ها تقلید می كنند و بعضی ها راهنما هستند. در خانه ما با آنكه من بزرگتر بودم اما او دوست نداشت از من تقلید كند و همیشه ساز مخالف مرا می زد یادم می آید روزی شلواری را می خواستیم برای دوخت بدهیم، من سفارش شلواری دم پا گشاد و فاق تنگ و با پل دادم و شهید سید باقر سفارش شلواری ساده و گشاد بدون پل موقع تحویل شلوار، آنچه سید باقر سفارش داده بود در پا نمی ماند و پدرم به خیاط گفت این چه دوختی است و او پاسخ داد خواست خود سید باقر است كه پل نزنم و پدر گفت:" تو می خواهی مخالفت كنی با عقل مخالفت كن!"

فاز فرهنگی فعالیت های مبارزاتی شهید سید باقرخانواده ما در همسایگی شهید حسن باقری افشردی قرار داشت. شهید سید باقر به همراه سبحانی نیا و شهید باقری به عضویت انجمن حجتیه در آمدند و از آنجایی كه این گروه مبارزه را ممنوع می دانست از این گروه جدا شدند و برای خود گروه مبارزاتی دیگری تشكیل دادند. این انشعاب بسیار جدی انجام شد.
 در كنار كوششی كه در فراگیری علم در مدرسه داشت با شركت و عضویت در مجامع تعلیم و تفسیر قرآن – كه در حوالی میدان خراسان دایر بود – با مفاهیم این كتاب آسمانی و احادیث ائمه اطهار(ع) و مباحث اعتقادی و فلسفی آشنا شد. هفت یا هشت سال این كلاسها ادامه داشت. او كه از بینش عمیق سیاسی – اعتقادی و قدرت بیان و قلم بالایی برخوردار بود، به دلیل برخورداری از غنای فكری و فرهنگی، به سهم خود در بسط ارزشهای اسلامی كوشش می كرد.
 سید باقر موتور گازی داشت كه بوسیله آن به حلبی آباد می رفت و برای كودكان تفسیر قران آموزش می داد و بیشتر فاز مبارزاتی شان فرهنگی بود، از آنجایی كه شخصیت بسیار باسواد و قرآن پژوهشی داشت، بیشتر كتب روایی و اعتقادی را مطالعه كرده بود.
 اما من در فاز دیگری بودم و به صورت كلاسیك به انجمن نمی رفتم، نوع نگرشمان فرق می كرد. شب 22 بهمن رهبر منطقه خودم بودم، بیشتر در بحث فراهم سازی مواد منفجره و .. بودم در واقع فاز من عملیاتی و جنگی بود.
 سید باقر در سال آخر دبیرستان با اوج گیری نهضت، درس خود را رها كرد و همپای امت اسلامی در صحنه های مختلف انقلاب حضور یافت. او كه در این زمان به سن تكلیف رسیده بود، در كنار فعالیتهای مذهبی و پخش اعلامیه، نوار، عكس و رساله حضرت امام خمینی(ره) در نبردهای مسلحانه خیابانی شركت می كرد و در این راه از هیچ خطر و رنجی نمی هراسید.
 شهید طباطبایی نژاد كه خود را وقف انقلاب اسلامی كرده بود، با پیروزی انقلاب و تاسیس كمیته انقلاب اسلامی، عضو این نهاد شد. ایشان در كنار كارهای نظامی، كلاسهای عقیدتی و تفسیر قرآن برگزار می كرد. وجود او در بین شیفتگان انقلاب و پاسداران جان بر كف كه برای حفظ و حراست انقلاب شب و روز در تلاش و فعالیت بودند غنیمتی بود كه علاوه بر بعد نظامی، باعث ترویج معنویات و اشاعه و روحیه برادری، محبت و صفا و صمیمیت می شد.
 وقتی به عضویت كمیته انقلاب اسلامی درآمدند، روزنامه دیواری كمیته را ایشان می نوشتند با سواد و فرهنگی بودند. اشراف كامل به قرآن داشتند كتب اعتقادی را به خوبی مطالعه كرده بودند. به شبهات اعتقادی به خوبی پاسخ می دادند.

روزگار پسران شهید بعد از شهادتشایشان 4 پسر دارند كه دو تایشان كارشناسی ارشد حقوق و یكی شان دكترای حقوق و دیگری فوق لیسانس مدیریت مالی است.
 یكی از پسرانش تازه به دنیا آمده بود كه در یك ماهگی مبتلا به زردی شدید شده بود(به طوری كه دكتر ها می گفتند یا فلج می شود یا زردی اش باعث مردنش می شود و زنده و سالم نمی ماند) شهید وقت نداشت در كنارش باشد و تنها 2 شب قبل از شهادتش او را به خدا سپرد و رفت جالب آنكه این پسر از دیگر برادرانش باهوش تر و زرنگ تر است و خیلی از مردم معتقدند كه این شفا یافتن اناشی از ارتباط پاك و عرفانی سید باقر با خدا است.

شعار نویسی و مبارزه در مكهدر سال 1361 كه جهت زیارت خانه خدا به مكه مشرف شده بود، با وجود برخورد شدید رژیم منحوس آل سعود با راهپیماییها و تظاهرات، اكثر شبها تا صبح، بر روی دیوار و كف خیابانها شعارهای انقلابی و ضدآمریكایی می نوشت.
 نقل می كنند: او تمثال بزرگی از حضرت امام خمینی(ره) بالای ساختمانی كه كاروان آنها در آنجا اسكان داشتند نصب كرده بود. تعدادی از عوامل مزدور رژیم سعودی سرزده وارد ساختمان شدند. افسر سعودی در حین عبور، چنگ انداخت و پوستری از حضرت امام خمینی(ره) را از روی دیوار كند. آن بزرگوار بی درنگ عكس را از مشت او در آورد و یقه اش را گرفت و او را وادار كرد كه عكس را چندبار ببوسد.
گفتنی است، شهید سید باقر طباطبایی نژاد به سال 1341 در یكی از حمله های جنوب تهران متولد شدند .جد پدری و مادری از سادات عالیقدر و از علمای اردستان و زواره بودند. سنین كودكی آشنایی با قرآن و مأنوس با دعا و مناجات بود . در اوج گیری نهضت اسلامی به رهبری امام (ره) سال آخر دبیرستان را رها كرد و به مبارزه پرداخت. قبل از پیروزی انقلاب با پخش نوارها و سخنرانیهای امام (ره) مبارزه می كرد . در ابتدای پیروزی انقلاب عازم كردستان شدند .
مسئولیت پرسنلی ستاد غرب ، فرماندهی سپاه سقز فرماندهی سپاه كرمانشاهان فرماندهی سپاه پاوه و فرماندهی قرارگاه نصر رمضان از جمله مسئولیتهای آن شهید بودند. انس با قرآن و دعا و عشق به امام و رهبر از ویژگیهای برجسته آن شهید محسوب می شدند . در سال 1361 با تشرف به حج به مبارزه با دشمن و مشركین در مكه مكرمه پرداخت . در پنجم مرداد ماه 1367 در كمین بعثیان ملحد به شهادت رسیدند .منبع:فاتحان

خاطراتی ازشهید سید باقر طباطبایی نژاد از زبان برادر شهید