به گزارش تبیان به نقل از روزنامه ایران، مدیر روابط عمومی یکی از پیام‌رسان‌های داخلی 
مدیر پیام‌رسان سروش پیشنهاد داده است که به پیام‌رسان‌هایی که بیش از 5 میلیون کاربر دارند وام ۵۰ تا ۱۰۰ میلیارد تومانی اختصاص یابد. برای نقد و تحلیل این موضع باید آن را تجزیه و تفکیک کرد؛ ایشان در بخشی به یک چالش واقعی اشاره می‌کنند ولی لزوماً راه‌حلی که ارائه می‌دهند کارآمد و حرفه‌ای نیست.

در بخش اول ایشان می‌گویند «در ایران مجبور هستیم برای ارائه خدمات ابری، به مباحثی نظیر دیتاسنتر و ایجاد زیرساخت‌های ارتباطی نیز ورود کنیم اما در سایر بخش‌های دنیا، فعالان حوزه پیام‌رسانی با تکیه بر زیرساخت‌های ایجاد شده، به فکر توسعه محصول خود هستند» باید پذیرفت این صحبت تا حد زیادی درست است، چرا که شرایط توسعه محصول در ایران چندین برابر سخت‌تر از خارج از مرزها است؛ بخصوص اگر متعهد باشید که با استفاده از زیرساخت داخلی کار کنید.

پیام‌رسان‌ها و دیگر پلتفرم‌های با مخاطبان میلیونی، مجبور هستند حجم زیادی از داده را که به «بیگ دیتا» مشهور است، ذخیره کنند. برای نگهداری و کار با این حجم از داده به سامانه‌های ابری و دیتاسنترهای باکیفیت نیاز است و باید به شرکت‌های تخصصی خدمات ابری واگذار شود، این در حالی است که در کشور، شرکت‌های خدمات دهنده ابری باکیفیتی که مورد نیاز پلتفرم‌های شبکه‌های اجتماعی است، وجود ندارد. در عمل پیام رسان‌های داخلی مجبور هستند زیرساخت فنی بخش ابری را نیز خود توسعه دهند، هرچند در شرایط ایده‌آل اقدامی مقرون به صرفه نباشد.

از سوی دیگر دیتاسنترهای داخلی و ارتباطات شبکه نیز دارای مشکلات عدیده‌ای هستند. به عبارتی زیرساخت ارتباطی کشور کیفیت لازم را ندارد و این ضعف، ارتباط کاربران با سرورهای پیام‌رسان‌ها را دچار مشکل می‌کند. از آنجایی که این مشکل به بخش زیرساخت ارتباطی کشور مربوط می‌شود، حل این ضعف خارج از مسئولیت، اختیار و توان پیام‌رسان‌ها است. در عمل برخلاف شبکه‌های اجتماعی خارجی که زیرساخت کارآمدی در اختیار آنها است و می‌توانند توجه خود را بر توسعه محصول متمرکز کنند، پلتفرم‌های داخلی با چالش‌های متعدد و گسترده‌تری مواجهند.

اما به‌عنوان توسعه دهنده‌ یک پلتفرم اجتماعی داخلی با راه‌حل‌های ارائه شده‌ از سوی مدیر این پیام‌رسان درباره دریافت وام 50 تا 100 میلیارد تومانی به هیچ‌وجه موافق نیستیم، چرا که یک محصول یا پلتفرم فناوری باید توان جذب سرمایه را داشته و در قبال این سرمایه نیز تعهد بپذیرد. البته باید گفت شبکه‌های اجتماعی برای راه‌اندازی به هزینه‌های زیادی نیاز دارند و باید مسیری طولانی را تا رسیدن به نقطه بهره‌وری طی کنند به‌همین دلیل جذب سرمایه‌گذار برای پیام‌رسان‌ها آسان نیست ولی اینکه توسعه‌دهندگان پیام‌رسانی چون سروش توقع داشته باشد تا سرمایه یک محصول تجاری را دولت تأمین کند، نیز انتظار نابجایی است. از وجهی دیگر صحبت‌های مدیر پیام‌رسان سروش آسیب دیگری نیز در پی دارد؛ چرا که ممکن است به مسئولان دولتی درباره مسئولیت‌هایشان که همانا توسعه زیرساخت و افزایش کیفیت شبکه داخلی است، فرصت فرافکنی دهد. حل مشکل دیتاسنترها و زیرساخت داخلی بر عهده دولت است که باید با نظارت و انجام وظایفش آن را سامان دهد بنابراین پیام‌رسان‌ها به جای طلب پول و وام باید از دولت بخواهند تا به وظیفه خود در زمینه توسعه زیرساخت‌ها و افزایش شبکه داخلی عمل کند.

موضع صحیح این است که از دولت به جای حمایت مالی، حمایت معنوی را درخواست کنیم. وقتی صحبت از حمایت معنوی می‌شود منظور مسدود کردن رقبای خارجی نیست، بلکه توقع داریم دولت به لزوم این مهم باور داشته باشد که لازم است توان و فناوری داخلی ارتقا پیدا کند و فرصت‌های جدید خلق شوند. مهم‌تر اینکه دولت از رسانه‌های خود و مسئولان بخواهد تا این باور را نشر دهند، چرا که در عمل دیده می‌شود اظهارات مسئولان علیه این باور است و رسانه‌های دولتی و خصوصی نیز با انتشار مطالبی بیشتر در جهت تخریب پیام‌رسان‌های داخلی حرکت می‌کنند و هیچ‌گاه در جهت معرفی تجربه‌های خلاقانه و متفاوت این پیام رسان‌ها اقدام نمی‌کنند. این درحالی است که برخی از این پیام رسان‌ها فرصت‌های تازه‌ای برای رشد و توسعه کسب‌وکارهای خُرد و ارائه بهتر خدمات دولت الکترونیک فراهم می‌کنند که در راستای وظایف اقتصادی دولت است.منبع: روزنامه ایران

در ایران مجبور هستیم برای ارائه خدمات ابری، به مباحثی نظیر دیتاسنتر و ایجاد زیرساخت‌های ارتباطی نیز ورود کنیم اما در سایر بخش‌های دنیا، فعالان حوزه پیام‌رسانی با تکیه بر زیرساخت‌های ایجاد شده، به فکر توسعه محصول خود هستند.