 ابتدا پیش از پرداختن به پاسخ سوال اصلی شما در مورد رفتارشناسی فرانسه نسبت به رهبر كبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی ره باید ابتدا به صورت اجمالی عرض نماییم كه بر خلاف تصوری كه در زمینه آزادی عمل دولت فرانسه نسبت به حضرت امام خمینی ره معمولا وجود دارد اولا چنین آزادی عملی وجود نداشته و دولت فرانسه محدودیتهای فراوانی برای ایشان ایجاد كرده بود ، ثانیا بر اساس اسنادی كه به دست آمده است دولت این كشور تلاش داشت تا ایشان را ترور نماید . ثانیا بر اساس اسناد بر جای مانده ، دولت این كشور ، از همان روزهای نخستین ورود حضرت امام به فرانسه و به دنبال عملی نشدن توطئه برای ممنوعیت فعالیت سیاسی حضرت امام ، قصد اخراج ایشان از فرانسه را داشت كه به دلیل مخالفت هایی كه سفیر شاه در این زمینه داشت مجبور شد تن به اقامت اجباری حضرت امام بدهد . بنابر این دولت فرانسه در طول تاریخ اقامت حضرت امام از هیچ توطئه ای بر علیه حضرت امام در فرانسه كوتاهی نكرد . با این حال و علیرغم تمامی تضییقاتی كه دولت این كشور برای حضرت امام ره ایجاد كرده بود ایشان در هنگام خروج از كشور فرانسه در پیامی از دولت و ملت فرانسه تشكر كردند (رك : صحیفه امام ، ج6 ، ص 6) كه نشان از اخلاق و گذشت اسلامی ایشان داشت .
 اما در پاسخ به سوال اصلی شما یعنی اینكه «چرا دولت فرانسه حضرت امام ره را با احترام به ایران فرستاد؟» باید این نكته را متذكر گردیم كه همانگونه كه گفته شد دولت فرانسه از ابتدا چندان تمایلی برای اقامت حضرت امام در فرانسه را نداشته و از همان ابتدای ورود امام به فرانسه قصد اخراج امام خمینی ره را داشتند كه به دلیل رعایت مصلحت شاه ، مجبور به پذیرفتن اقامت ایشان در فرانسه شدند . اما در ماههای منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی ، دولت فرانسه سیاست جدیدی را در قبال حضرت امام اتخاذ كرد . به عبارتی بر خلاف دیدگاه شما (دیدگاه مثبت دولت فرانسه نسبت به بازگشت امام خمینی) و نیز برخلاف سیاست های چند ماهه این دولت مبنی بر تصمیم برای اخراج ایشان از این كشور ، به ناگاه با تلاشهای دولت این كشور برای باقی ماندن امام خمینی در فرانسه مواجه می شویم. علت این امر نیز این بود كه در دی ماه سال 57 (17-11 دی 57) ، كنفرانسی به نام گوادلوپ با حضور سران چهار كشور فرانسه ، انگلیس ، آمریكا و آلمان برگزار شد كه در آن موضوعات مختلفی از جمله وضعیت ایران مطرح شده و با توجه به افزایش یافتن شعله های انقلاب در آن جلسه مقرر شد تا شاه از ایران برود و زمام امور را به بختیار بسپارد تا ایشان امور را سامان ببخشد . به دنبال این تصمیم گیری مقرر شد تا دولت فرانسه به نمایندگی از آمریكا پیامی را به امام خمینی بفرستد تا ضمن دعوت حضرت امام به حمایت از دولت بختیار ، ایشان اقداماتی را به منظور جلوگیری از بروز هر گونه كودتا در ارتش شاهنشاهی انجام دهند . این پیشنهادات كه ظاهری معقول داشت در واقع فریبی بود كه از آن طریق آمریكا تلاش داشت تا برنامه احتمالی كودتا را به ارتش شاهنشاهی و بدون دخالت خود معرفی نموده و با ایجاد ترس ، امام را از پیگیری اهداف انقلابی خود منصرف سازد . اما امام خمینی ره با درایتی بی نظیر در پاسخ به دولت فرانسه كه واسطه ابلاغ پیام كارتر بود چنین فرمودند : «پیام آقاى كارتر، دو جهت در آن بود؛ یكى راجع به موافقت كردن با حكومت فعلى، كه دولت بختیار باشد؛ یا حداقل سكوت در این شرایط، و حفظ آرامش در این فترت؛ و یكى هم راجع به احتمال كودتاى نظامى و یا پیش بینى كودتاى نظامى، پیش بینى كشتار وسیع مردم، كه ما را از آن مى‏ترسانید.
 اما راجع به دولت بختیار؛ شما سفارش مى‏كنید كه ما برخلاف قوانین خود عمل كنیم. بر فرض آنكه من چنین خطایى بكنم، ملت ما حاضر نخواهد بود. ملت ما این همه مصیبت كشید و این همه خون داد، براى آن است كه از زیر بار رژیم سلطنتى و سلسله پهلوى خارج بشود. ملت ما حاضر نیست كه تمام خونها هدر برود و شاه به سلطنت باقى باشد، یا برود و بدتر از اول برگردد؛ و نه حاضر است كه شوراى سلطنت را قبول كند؛ و آن هم برخلاف قانون اساسى است، كه من مكرر تشریح كرده‏ام.
 ...و اما قضیه كودتا. ... من كودتا را نه به صلاح ملت مى‏دانم،و نه به صلاح امریكا؛ اگر (كودتا) بشود از چشم شما مى‏دانیم. من نمى‏دانم ملت امریكا بعدها چه خواهد كرد؛ و من به حكم اینكه یك شخص روحانى هستم، و مصلحت بشر را همیشه در نظر دارم و مصلحت ملت خودم را در نظر دارم، به شما توصیه مى‏كنم كه جلوى این خونریزیها را بگیرید و نگذارید این خونریزیها تحقق پیدا كند؛ و ایران را به حال خود واگذارید؛ كه اگر بكنید، نه گرایش كمونیستى خواهد داشت و نه سایر مكاتب انحرافى؛ نه تسلیم شرق و نه تسلیم غرب خواهد شد.
 تأكید مى‏كنم كه اگر بخواهید آرامش در ایران حاصل شود راهى جز این نیست كه نظام شاهنشاهى- كه قانونى نیست- كنار برود، و ملت را به حال خود باقى بگذارند، تا من یك شوراى انقلاب تأسیس كنم از اشخاص پاكدامن، براى نقل قدرت؛ تا امكانات مناسب جهت حكومت مبعوث ملت انجام گیرد. و در غیر این صورت امید آرامش نیست؛ و خوف آن دارم كه اگر كودتاى نظامى بشود، انفجارى بشود در ایران، كه كسى نتواند جلوى آن را بگیرد. و ملت ایران از كودتاى نظامى نمى‏ترسد؛ براى آنكه ماههاست كه با قدرت نظامى- هر چه سخت تر- با مردم معامله شده است و نتوانسته‏اند آرامش برقرار سازند. و الآن نظام و ارتش كه از چند ماه قبل، سست تر و ضعیف تر است، براى آنكه در باطن ارتش اختلافات ایجاد شده است و بسیارى به ما مى‏پیوندند و كودتا را خفه مى‏كنند؛ لكن با كشتارى، كه من میل ندارم واقع شود. من به شما توصیه مى‏كنم، از كودتا جلوگیرى كنید كه اگر بشود ملت ایران از شما مى‏دانند، و براى شما ضرر دارد. این تمام پیغام من است به كارتر.»( صحیفه امام، ج‏5، ص: 377)
 در این بیانات نكته ظریفی وجود دارد و آن اینكه در شرایطی كه آمریكا با پیام های خود تلاش دارد تا امام خمینی را از كودتای احتمالی نظامیان ارتش بترساند امام با درایتی عجیب منشا این كودتا را خود آمریكا می داند و حال آنكه سفر هایزر فرمانده ارشد آمریكایی به ایران جهت انجام كودتا كه از 14 دی ماه آغاز شده بود امری كاملا محرمانه بود و آمریكا تلاش داشت تا با متقاعد كردن امام برای حمایت از بختیار زمینه لازم برای انجام كودتای نظامی و به دست گرفتن زمام امور را فراهم كند . اما پس از به سنگ خوردن تیر آنان و اعلام نظر امام مبنی بر تصمیمشان برای ایجاد یك شورای انقلاب كه در واقع به منزله نابودی نظام وابسته شاهنشاهی تلقی می شد تلاش های جدیدی برای باقی ماندن حضرت امام در فرانسه و جلوگیری از ورود ایشان به ایران آغاز شد و هدف اصلی و عمده نیز این بود كه تا پیش از ورود امام به ایران ، ارتش كودتای نظامی را انجام داده و انقلاب اسلامی مردم ایران با ایجاد فضای رعب و وحشت نظامی خفه شود . در حالی كه ورود حضرت امام خمینی به ایران همه این برنامه ها را می توانست بر هم بریزد . ژنرال هایزر مجری كودتا نیز در كتاب خاطرات خود به این مساله اشاره كرده و بر لزوم جلوگیری از ورود امام تا زمان تكمیل آمادگی برای كودتا كه نیازمند زمانی حدودا 10 الی 20 روز پس از خروج از شاه از كشور بود تاكید دارد . وی در كتاب خاطرات خود چنین می نویسد : «اگر چه هنوز كار خود را كامل نكرده ایم اما فكر می كنم ظرف چند روز به آنجایی كه می خواهیم می رسیم . به همین دلیل است كه اگر بتوانیم چند روز مراجعت [آیت الله] خمینی را به تاخیر اندازیم برای ما واقعا فرق می كند . اگر شاه فردا برود و [آیت الله] خمینی روز بعد بیاید همه برنامه های ما نقش بر آب می شود»(خاطرات ژنرال هایزر ، ص 208 به نقل از خاطرات سیاسی اجتماعی دكتر صادق طباطبایی ، ج3 ، ص 166)
 به دنبال این توطئه ها ، امام خمینی نیز ساكت ننشسته و اقدامات انقلابی خود را تشدید كردند . ایشان در 22 دی ماه 57 ودر شرایطی كه از سویی هایزر در تدارك آماده سازی برای كودتا بود و از سویی دیگر هنوز شاه كشور راترك نكرده بود با صدور بیانیه ای رسما شورای انقلاب را تشكیل داد و بلافاصله پس از فرار شاه از ایران ، اعلام كرد كه به زودی به ایران بازخواهد گشت كه این امر باعث تشدید فعالیتها برای ممانعت از ورود امام به ایران شد كه در این میان دولت های آمریكا و فرانسه تلاشهای زیادی برای این كار نمود . در این زمینه دكتر صادق طباطبایی از همراهان حضرت امام در فرانسه كه از نزدیك شاهد این تلاش ها بودچنین می نویسد : «با اعلام بازگشت امام به ایران پیغامها و توصیه های فراوانی به ایشان می شد كه حالا به ایران نروید یا سفر را به تعویق بیاندازید و این دلسوزی ها هم از جانب دوستان و هم از طرف دشمنان صورت می گرفت . جالب اینكه كارتر هم پیام دادكه برای حفظ جان خودتان بهتر است سفر را به مدتی بعد موكول كنید . مقامات فرانسوی از طریق دوستان و آشنایان همین پیغام را می دادند . بعدها معلوم شد كه ژنرال هایزر و نیز شاپور بختیار از طریق سفیر فرانسه در تهران درخواست كرده بودند كه مقامات فرانسوی به هر نحو ممكن بازگشت امام را به تعویق بیاندازد .»(خاطرات سیاسی اجتماعی دكتر صادق طباطبایی ، ج3 ، ص 203)
 بختیار نیز در اظهارات خود به تلاشهایی كه برای جلوگیری از ورود حضرت امام به ایران و اقداماتی كه در این راستا به واسطه دولت فرانسه انجام دادند اشاره كرده و چنین می گوید : «من می خواستم یك كاری بكنم كه آیت الله خمینی نیاید مانور می دادم . اینها در تاریخ ضبط است . گاهی می گفتم تامین جانش را نمی توانم بكنم و گاهی می گفتم اگر كشته بشود چنین و چنان می شود ... روی این مبنا بود كه سعی كردم كه آمدنشان را به تعویق بیاندازم . یك روز سفیر فرانسه را هم خواستم . به او گفتم شما می توانید این پیغام مرا به پرزیدنت ژیسكاردستن ، همین امروز برسانید ... مستقیما شما به او (ژیسكاردستن) بگویید كه بختیار از شما خواهش می كند كه به هر تقدیر و وسیله ای كه میدانید آمدن آیت الله خمینی را به ایران به تعویق بیاندازید . دیگر چگونگی اش را من از اینجا نمی توانم بگویم . می دانم شما در یك مملكتی هستید كه قانونی نمی توانید او را حبس كنید و چه بكنید ولی اگر بتوانید من خیلی خوشحال می شوم . من می دانم كه این سفیر این اقدام را كرد و فردای آن روز آمد و به من گفت كه ما اقدام كردیم . او گفت كه ایشان (آیت الله خمینی) می گوید كه من قانع نشدم كه به ایران نروم .... »(لاجوردی ، شاپور بختیار نخست وزیر ایران ، دانشگاه هاروارد ، تهران ، زیبا 1380 ، صص 129 و 130 به نقل از هاشمی رفسنجانی ، انقلاب و پیروزی ، كارنامه و خاطرات سالهای 1358و 1357 ، دفتر نشر معارف انقلاب ، ص 159)
 بنابر این در یك كلام می توان گفت كه دولت فرانسه از بدو ورود حضرت امام خمینی به فرانسه از هیچ اقدامی در راستای جلوگیری از اقدامات انقلابی حضرت امام خمینی ره فروگذاری نكرد و در واپسین روزهای حضور ایشان در فرانسه و صرفا با هدف مصلحت رژیم شاهنشاهی و ایجاد فرصت برای ایجاد كودتا تلاشهای فراوانی برای ممانعت از ورود امام خمینی به ایران انجام داد كه باشكست مواجه شد و چون قانونا نمی توانست هیچ اقدام دیگری در ممانعت از حضرت امام انجام دهد لذا مجبور شد اجازه بازگشت حضرت امام خمینی به ایران را صادر نماید . ضمن اینكه دو نكته را نیز نباید فراموش كرد . نخست اینكه دولت فرانسه علیرغم اجازه دادن به هواپیمای حضرت امام برای بازگشت به ایران ، همزمان برخی اقدامات از جمله اخلال در صدور گذرنامه های همراهان حضرت امام و یا بیمه نكردن هواپیمای حامل ایشان و ... را نیز انجام داد . همچنین در این زمان به منظور سرنگونی انقلاب اسلامی ایران طرح های خطرناكی در ایران پی ریزی شده بود كه قطعا مقامات فرانسوی نیز از آن آگاه بوده و شاید بتوان اجازه دادن برای پرواز هواپیمای حامل امام را با دلخوش بودن آنان به اجرای این طرح ها نیز مرتبط دانست . چنانكه فردوست دركتاب خاطراتش از طرح انفجار هواپیمای امام توسط كمیسیونی نام می برد كه متشكل از بختیار ، نماینده ساواك ، سران نیروهای نظامی و انتظامی و ... بود .(رك : حسین فردوست ، ظهور و سقوط سلطنت پهلوی ، اطلاعات ، تهران ، 1381 ، صفحه 607 و 608) و یا توطئه ربودن و انتقال هواپیمای حامل امام به یكی از جزایر خلیج فارس به منظور ممانعت از ورود حضرت امام تا زمانی كه بتوانند توطئه های خود را عملی نمایند . (رك : دكتر صادق طباطبایی ، همان ، ص 178) و یا حداقل اجرای زود هنگام كودتای آمریكایی ارتش به فرماندهی ژنرال هایزر كه همه این اقدامات خوشبختانه ناكام ماند و انقلاب اسلامی ایران به لطف خداوند به پیروزی رسید .
 در پایان به منظور آشنایی بیشتر شما در مورد روزهای حضور امام خمینی ره در فرانسه و اقدامات شاه و دولت این كشور شما را به مطالعه مقاله ای مرتبط با این موضوع به نقل از سایت موسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی جلب نموده و در پایان سند مرتبط با تلاش دولت فرانسه برای ترور حضرت امام را به نقل از همین سایت ذكر می نماییم :
 از 14 مهر 1357 كه امام خمینی(ره) با ورود به پاریس مرحله تازه‌ای از هجرت 14 ساله خود را آغاز كرد، دائماً تحت فشار ساواك بوده و تیمسار مقدم آخرین رئیس ساواك نهایت كوشش خود را برای محدود كردن امام در فرانسه به كاربست. این كوشش از طریق فشار ساواك بر سازمان اطلاعاتی فرانسه صورت گرفت. در آن زمان ساواك به دستور شاه ماهانه كمك‌های مالی قابل توجهی را دراختیار سرویس اطلاعاتی فرانسه قرار می‌داد. فرانسویها بر روی این كمك‌ها خیلی حساب باز كرده بودند به طوری كه وقتی در 29 شهریور 1357 شاه به منظور واداشتن دولت فرانسه به فشار بر مطبوعات آن كشور برای سانسور رویدادهای انقلاب، دستور قطع كمك‌ها را صادر كرد، بلافاصله «كنت دومرانش» رئیس سازمان اطلاعاتی فرانسه در 31 شهریور به تهران‌ آمد و توانست شاه را از اجرای این تصمیم منصرف سازد. كمك‌های نقدی ساواك به سازمان اطلاعاتی فرانسه از نظر رژیم شاه اهرم مناسبی برای واداشتن فرانسویها به تمكین از منویات حكومت پهلوی بود.
 امام خمینی روز چهاردهم مهر وارد پاریس شدند و دو روز بعد در منزل یكی از ایرانیان در نوفل‌لوشاتو (حومه پاریس) مستقر شدند. مأمورین كاخ الیزه نظر رئیس‌جمهور فرانسه را مبنی بر اجتناب از هرگونه فعالیت سیاسی به امام ابلاغ كردند. ایشان نیز در واكنشی تند تصریح كرده بود كه اینگونه محدودیتها خلاف ادعای دمكراسی است و اگر او ناگزیر شود تا از این فرودگاه به آن فرودگاه و از این كشور به آن كشور برود باز دست از هدفهایش نخواهد كشید.
 دو روز پس از ورود امام خمینی به پاریس یعنی در 16 مهر اداره كل سوم ساواك (اداره امنیت داخلی) نیازهای اطلاعاتی خود را در 9 بند به اطلاع سرویس اطلاعاتی فرانسه رساند. این 9 بند عبارت بود از:
 1ـ مرتبطین و كسانی كه با امام خمینی دیدار و گفت و گوهای دائم و همیشگی دارند و به نفع ایشان فعالیت می‌كنند، چه كسانی هستند.
 2ـ چه كسانی تاكنون با ایشان ملاقات كرده و یا بعداً به ملاقات ایشان خواهند رفت.
 3ـ غیر ایرانیانی كه با ایشان ملاقات می‌كنند چه كسانی هستند.
 4ـ از مقامات سیاسی و رسمی چه كسانی به ملاقات ایشان می‌روند و كدامیك از نشریات و خبرنگاران خارجی با ایشان ملاقات و مصاحبه می‌كنند.
 5ـ علاوه بر ایشان و فرزندشان سید‌‌احمد خمینی، چه كسان دیگری نزد ایشان در نوفل‌لوشاتو سكونت دارند.
 6ـ چه ارتباطی می‌تواند میان ربوده شدن امام موسی صدر و مسكن گزیدن امام خمینی در پاریس وجود داشته باشد.
 7ـ شماره تلفن‌هایی كه اطرافیان ایشان با آن تماس می‌‌گیرند، تحت كنترل قرار گرفته و محتوای آن ثبت و ضبط شود.
 8ـ آیت‌الله امام خمینی و همراهانشان تا چه مدت در فرانسه باقی خواهند ماند، و نهایتاً اینكه
 9ـ تاریخ دقیق حركت ایشان از فرانسه و مقصد بعدی ایشان به كجا خواهد بود.
 فرانسوی‌ها نیز در چهارچوب همكاری‌های خود با ساواك از روز دوشنبه 17 مهر 1357 شنود تلفنی برخی از فعالین سیاسی ایران مقیم فرانسه را آغاز كرد.
 روز پنجشنبه 20 مهر تیمسار كاوه معاون اطلاعات خارجی ساواك و دو تن از همكارانش وارد پاریس شدند. آنان در فرودگاه از جانب سرهنگ L.Lon رئیس واحد عملیاتی سرویس اطلاعاتی فرانسه و دو نفر از همكارانش مورد استقبال قرار گرفتند. تیمسار كاوه طی سه روز اقامت با همتای فرانسوی خود راجع به راههای كنترل هر چه بیشتر رفت و آمد امام، شناسائی ملاقات‌كنندگان وی و نشانی‌ خانه‌ها و محل‌‌های اقامت آنها تلفن‌های آنان، ‌موضوع حركت امام به طرف الجزایر، سوریه،‌ لیبی و ... بحث و مذاكره به عمل آورد.
 روز جمعه 21 مهر كنت دومرانش رئیس سازمان اطلاعاتی فرانسه به تیمسار كاوه كه به ملاقاتش رفته بود گفت «تصمیم به اخراج امام خمینی از پاریس گرفته بود». وی گفت: «این تصمیم قرار بود در 17 مهر عملی شود اما با مخالفت سفیر شاه در فرانسه روبرو شد» وی افزود «تصور سفیر این بود كه اقامت امام در فرانسه به علت تسهیلاتی كه این كشور فراهم ساخته، مفیدتر است تا عزیمت ایشان به كشوری كه این امكانات در آن موجود نباشد.»
 (ژیسكاردستن رئیس‌جمهور فرانسه در خاطرات خود نوشته است كه دستور اخراج امام از فرانسه را صادر كرده بود. ولی در آخرین لحظه‌‌ها نمایندگان سیاسی شاه كه در ‌آن روزها در نهایت درماندگی قرار داشتنند خطرواكنش تند و غیر‌قابل كنترل مردم را گوشزد كرده و در مورد عواقب آن در ایران و اروپا از خود سلب مسئولیت كرده بودند).
 «مرانش» سپس با طرح این ادعا كه «خمینی با تروریستهای فرانسه و ایتالیا ارتباط دارد» (عناصر اطلاعاتی فرانسه نیز چون همتایان ایرانی خود هر مخالفی را كمونیست می‌نامیدند) طرح ترور امام خمینی را پیشنهاد كرد. استدلال تیمسار كاوه جالب بود: او با اشاره به واكنش افكار عمومی در قبال قتل شیخ‌احمد كافی در یك سانحه اتومبیل، واهمه خود را از اینكه ترور امام اوضاع را به مراتب آشفته‌تر خواهد كرد، بیان داشت. گزارش سفر تیمسار كاوه در 30 مهر ماه به اطلاع شاه رسید. در این گزارش پس از رؤیت شاه فقط ذكر شده بود « به شرفعرض ملوكانه رسید. ملاحظه فرمودند» به عبارت دیگر شاه دستور خاصی صادر نكرد و با استدلال كاوه موافق بود.
 روز 17 آبان 1357 «مرانش» به تهران آمد و با شاه ملاقات كرد. وی در این ملاقات تلگرام مخصوص والری ژیسكاردستن رئیس‌جمهور فرانسه را به اطلاع شاه رساند. «مرانش» به شاه گفت: «رئیس سرویس فرانسه افتخار دارد به شرفعرض پیشگاه مبارك شاهانه برساند كه رئیس‌جمهور فرانسه همانطور كه خواسته شده بود موافقت نموده كه فشارهای لازم بر خمینی اعمال گردد. به موازات محدودیتهائی كه دولت فرانسه تحت فشار رژیم شاه برای امام خمینی ایجاد كرده بود، ساواك به طور جداگانه خود گامهائی را در این راستا برداشته بود. از جمله برای تقویت موقعیت رو به ضعف رژیم پهلوی، در مطبوعات و رسانه‌های گروهی فرانسه، مبالغ قابل توجهی در اختیار مدیران، سردبیران و نویسندگان این نشریات و روزنامه‌ها قرار داد. مأموران ساواك در میان كسانی كه به ملاقات امام خمینی در نوفل‌لوشاتو می‌رفتند نفوذ كرده و گزارشات، اخبار و اطلاعاتی درباره موقعیت ایشان و فعالیت‌هائی كه انجام می‌دادند، برای ساواك تهران ارسال می‌كردند. ساواك برای بدنام كردن امام خمینی شایع كرده بود كه وی به سرزمین كفر پناهنده شده است و گویا برخی از روحانیون و علمای میانه‌رو و متمایل به حكومت هم از این توطئه ساواك برای بدنام كردن ایشان استقبال كردند.
 اخباری هم وجود داشت كه نشان می‌داد ساواك برای جلوگیری از انتشار تصویرو صدای امام خمینی از طریق رادیو و تلویزیونهای فرانسه و دیگر كشورهای جهان، در دستگاههای گیرنده و فرستنده محل اقامت ایشان در نوفل‌لوشاتو خرابكاریهایی می‌كرد. ساواك از نخستین روزهای حضور امام خمینی در پاریس، به مأموران خود در فرانسه دستور داده بود اسناد و مدارك موجود و قابل دسترس را (برای پیشگیری از حمله احتمالی مخالفان به سفارت و نمایندگی ساواك در فرانسه) معدوم كنند.
 در آذر 1357، سپهبد ناصر‌ مقدم طی ملاقاتی با شاه، پیشنهاد كرد توسط پزشكی از نیروهای ساواك كه در فرانسه اقامت دارد، امام خمینی با تزریق مواد سمی به قتل برسد، اما حاضران در جلسه، عواقب چنین اقدامی را برای رژیم پهلوی سخت خطرناك ارزیابی كردند و بدین ترتیب طرح مقدم مسكوت ماند.
 ساواك به مراقبتهای خود از محل اقامت و فعالیتهای امام خمینی و اطرافیانش در نوفل لوشاتو ادامه داد و نیروهایی از آ‌ن درنزدیكی منزل ایشان در فرانسه خانه‌ای اجاره كرده و به طور دائم آمد و شد‌های این منطقه را تحت كنترل داشتند. ساواك درباره روابط، ارتباطات و آمد و شدهای اطرافیان امام خمینی با مخالفان حكومت در داخل كشور نیز اطلاعات قابل توجهی در اختیار داشت و از طریق منابع نفوذی خود در میان مخالفان، به اطلاعات و اخبار فراوانی درباره مذاكرات، خواستها و محمولات و مراسله‌های پستی و نظایر آن دست می‌یافت. مراقبتهای ساواك بر ضد امام خمینی و اطرافیان ایشان در فرانسه تا هنگام حضورشان در این كشور ادامه داشت. هنگامی كه به دنبال خروج شاه از كشور، ‌امام برای بازگشت به ایران اعلام آمادگی كرد، مأموران ساواك در فرانسه درباره این موضوع گزارشات لحظه به لحظه‌ای به تهران مخابره كردند. مقدم برای چگونگی برخورد با این موضوع، مذاكرات و گفت و گوهای مفصلی با دولت بختیار، فرماندهی نظامی، ژنرال هایزر، سفارت امریكا و نیز مأموران سیا در تهران و بعضی افراد و گروهها در داخل كشور انجام داد. راهكارهای مختلفی برای جلوگیری از ورود ایشان به ایران و یا برخورد با ایشان پس از ورود به ایران اندیشیده شد. نهایتاً چنین تصمیم گرفته شد كه چاره‌ای جز فراهم آوردن تمهیدات لازم برای ورود مسالمت‌آمیز ایشان به كشور پیش روی مسئولان امرو مذاكره كنندگان وجود ندارد. با این احوال شایعه ترور امام خمینی و گروه قابل توجهی از طرفداران ایشان پس از ورود به كشور، تا مدتها در میان افكار عمومی دهان به دهان می‌گشت و این نگرانی وجود داشت كه به شهادت ایشان رژیم پهلوی حركت انقلابی مردم را سركوب كند. اما امام خمینی به رغم نگرانی‌های فراوانی كه وجود داشت، روز 12 بهمن 1357 وارد تهران شد و ساواك نتوانست هیچ اقدامی انجام دهد.

منابع:
 ـ كوثر، شرح وقایع انقلاب اسلامی، ج 1، مؤسسه تنظیم و نشر ‌آثار امام خمینی (ره).
 ـ حدیث بیداری، حمید‌ انصاری، مؤسسه تنظیم و نشر ‌آثار امام خمینی (ره).
 ـ مطالعات سیاسی، مؤسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی، كتاب دوم،‌پائیز 1372.
 ـ قدرت و زندگی، خاطرات رئیس‌‌جمهور فرانسه، ترجمه: محمود طلوعی.
 ـ ساواك، مؤسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی، مظفر شاهدی.
 منبع : http://www.ir-psri.com/Show.php?Page=ViewArticle&ArticleID=421&SP=Farsi

سند اولین طراحی ترور حضرت امام خمینی توسط دولت فرانسه :
 توضیحات : طی 4 ماهی كه امام خمینی(ره) در سال 1357 در فرانسه حضور داشتند (13 مهر تا 12 بهمن) سازمان اطلاعاتی فرانسه با همكاری ساواك تلاشهای فراوانی برای مقابله با فعالیتهای ایشان علیه رژیم شاه به عمل آورد. این تلاش‌ها شامل اعمال فشار به حضرت امام برای توقف مبارزات مشارالیه، كنترل تلفنهای نزدیكان امام، ارائه نشانی طرفداران امام به ساواك و تلاشهایی برای اخراج امام از فرانسه بود. اما یكی از اسناد كشف شده ساواك حاكی از پیشنهاد رئیس سازمان اطلاعاتی فرانسه برای ترور امام خمینی بود. طبق این پیشنهاد كه از سوی «كنت دومرانش» رئیس سازمان اطلاعاتی فرانسه به تیمسار كاوه، فرستادة ساواك ارائه شد، می‌بایست زمینه انتقال امام به ایتالیا فراهم شود. سپس در آنجا با استفاده از هرج و مرج سیاسی موجود در آن كشور، اقدام به ترور مشارالیه گردد. گزارش این پیشنهاد همراه با سایر فعالیتهای مشترك ساواك و سازمان اطلاعاتی فرانسه علیه امام را در نامه سپهبد ناصر مقدم به شاه می‌خوانیم:

پیشگاه مبارك اعلیحضرت همایون شاهنشاه آریامهر

مفتخراً بشرفعرض می‌رساند:
 به منظور تسریع و پیگیری اقدامات مربوط به جمع‌آوری اطلاعات پیرامون فعالیتهای خمینی در پاریس معاون اطلاعات خارجی ساواك از تاریخ پنجشنبه 20/7/57 تا یكشنبه 23/7/1357 به پاریس مسافرت و طی آن ملاقاتهایی با مقامات سرویس اطلاعاتی فرانسه و برخی از منابع اطلاعاتی به عمل آورد.
 اهم مطالب مطروحه در این ملاقاتها و اطلاعات مكتسبه در مورد خمینی ذیلاً از شرفعرض پیشگاه مبارك ملوكانه می‌گذرد.
 بنا به اظهار مقامات فرانسوی خمینی از بدو ورود به پاریس تاكنون سه بار محل اقامت خود را تغییر داده است و طی این مدت با ابوالحسن بنی‌صدر ـ صادق قطب‌زاده ـ مظفر فیروز ـ غضنفرپور ـ سیدشمس‌الدین مجابی و تعداد كثیر دیگری از ایرانیان مقیم فرانسه و سایر كشورهای اروپا بویژه ایتالیا و آلمان تماس داشته است. ضمناً صادق قطب‌زاده شخصاً به عراق رفته و خمینی را با خود به فرانسه برده است.
 مراقبت از محل اقامت كنونی خمینی از نقطه‌نظر تعیین هویت اشخاصی كه با او ملاقات می‌كنند به دلیل وضع خاص خانه محل اقامت او باغ بزرگ با دو دیوار و درهای متعدد برای پلیس امنیتی فرانسه مشكل است. تحقیقات پیرامون مراجعین به محل اقامت خمینی با توجه به شماره پلاك اتومبیل آنها از طرف پلیس فرانسه ادامه دارد و قرار است متعاقباً نتیجه به اطلاع مقامات ایرانی برسد.
 مقامات سرویس فرانسه همچنین اظهار داشتند كه قرار بود ظرف روز 23/7/57 خمینی برای مصاحبه به محلی در داخل شهر پاریس برود اما نماینده پلیس امنیتی فرانسه به منزل او رفت و به خمینی اظهار داشت كه اگر به محل ملاقات برود پلیس مجبور است همه كسانی را كه به آنجا رفته‌اند از آن محل اخراج كند. نماینده پلیس خطاب به خمینی تأكید كرد كه دولت فرانسه از بدو ورود به وی (خمینی) ابلاغ نموده است كه حق هیچ‌گونه فعالیت سیاسی علیه ایران را ندارد. مقامات سرویس فرانسه خاطرنشان ساختند كه پس از این مذاكرات خمینی در آخرین لحظه رفتن خود را به محل اجتماع افراد منظور و انجام مصاحبه لغو كرد.
 كنت دومرانش رئیس سرویس فرانسه اظهار داشت كه زمینه‌سازی دولت عراق برای خارج كردن خمینی از آن كشور احتمالاً بنا به توصیه وی (كنت) به صدام حسین در این مورد انجام گفته است. كنت دومرانش اضافه نمود كه بنا بر توصیه وی چهار روز قبل دولت فرانسه تصمیم گرفته خمینی را از آن كشور اخراج كند ولی با كمال تعجب ملاحظه شد كه سفیر شاهنشاه آریامهر مصراً از وزارت امور خارجه فرانسه درخواست كرده كه از اخراج خمینی صرفنظر شود. كنت علت این اقدام را جویا شد. در این مورد به كنت دومرانش پاسخ داده شد كه احتمالاً علت این كار این است كه سفیر ایران عقیده دارد كه خمینی در پاریس تحت كنترل دوستان فرانسوی ایران است در حالیكه معلوم نیست كشور مقصد بعدی او تا چه حد می‌تواند یا بخواهد فعالیتهای او را كنترل كند.
 كنت دومرانش خاطرنشان ساخت دلایل قاطعی در اختیار دارد كه خمینی با كمونیستهای فرانسه و ایتالیا ارتباط دارد و این عناصر كمونیست برای رفتن او به ایتالیا تلاش می‌كنند. رئیس سرویس فرانسه اظهار عقیده كرد كه خوب است وسایل عزیمت خمینی به ایتالیا فراهم شود و با استفاده از هرج و مرجی كه در ایتالیا وجود دارد عوامل ایران به آسانی او را از بین ببرند.
 در این مورد به كنت دومرانش توضیح داده شد كه اگر چنین كاری بشود خمینی تبدیل به یك «شهید» خواهد شد و حربه جدیدی به دست كمونیستها می‌افتد تا بیش از گذشته دولت ایران را مورد حمله قرار دهند. كنت این نظر را تأیید نمود.
 در مورد تصمیم خمینی دایر بر عزیمت به آمریكا اگر چه تا این تاریخ مقامات اطلاعاتی آمریكا خبر درخواست ویزای ورود به آمریكا وسیله وی را تأیید نكرده‌اند ولی رئیس سرویس فرانسه اظهار داشت كه خمینی درخواست صدور روادید آمریكا را از سفارت آمریكا در پاریس به عمل آورده است.
 به رئیس سرویس فرانسه تأكید گردید كه عزیمت خمینی به آمریكا مورد تقاضای ساواك بوده و درخواست می‌شود كه وی از امكانات خود برای تشویق خمینی به رفتن به آمریكا حداكثر استفاده را بكند. كنت دومرانش قول داد در این زمینه هر كاری از او ساخته باشد انجام خواهد داد و اضافه نمود كه اقدامات لازم را جهت تسریع در جمع‌آوری اطلاعات پیرامون فعالیتهای خمینی در پاریس و كنترل تماسها و ملاقاتهای وی معمول و نتایج حاصله را سریعاً در اختیار ساواك خواهد گذاشت.
 به طور كلی در ملاقات با مقامات فرانسوی چنین استنباط شد كه آنان علاقه محسوسی در مورد همكاری با دولت ایران درباره كسب اطلاع از وضعیت خمینی در مدت اقامت در آن كشور دارند.
 طی ملاقاتی با اسماعیل رائین در پاریس به وی توصیه شد كه از طریق صادق قطب‌زاده خمینی را تشویق نماید كه به آمریكا عزیمت كند و اسماعیل رائین قول داد كه با نماینده ساواك در پاریس همكاری خواهد كرد.
 به پیوست اصل و ترجمه گزارش سرویس اطلاعاتی فرانسه به ریاست جمهوری آن كشور به مناسبت ورود خمینی به پاریس تقدیم می‌گردد.
 مراتب جهت استحضار خاطر خطیر ملوكانه معروض می‌گردد.
 جان‌نثار ـ سپهبد ناصر مقدمنام سایت:پرسمان/اندیشه سیاسی



چرا دولت فرانسه حضرت امام(ره) را با احترام به ایران فرستاد در صورتى كه می توانست از ورود ایشان به ایران جلوگیرى كند؟
