روند رشد ورزش بانوان در دو دهه اخیر، پر شتاب و  با علاقه و استقبال چشمگیر آنان همراه شده است. از سوی دیگر، توسعه فناوری و بهداشت و تغذیه، در کنار افزایش اماکن ورزشی در سطح کشور، ترغیب بانوان ایرانی به ورزش آن هم در سطوح حرفه ای و قهرمانی را به ارمغان آورده است.
اکنون بر خلاف دهه شصت شمسی و ما قبل، مشاهده بانوان جوانی که بیش از ۱۸۰ سانتیمتر قد دارند و قدرت بدنی آنها از مردان هم سن و سال خود بیشتر است، تعجب آور نیست. به همان اندازه که مشاهده دخترانی مچ انداز، بدنساز، عضلانی و کشتی گیر و حتی بوکس باز، شگفتی آفرین نخواهد بود.
گرچه وضعیت ورزش بانوان ایران در مقایسه با کشورهای پیشرفته، فاصله زیادی دارد، اما موجی که شبکه های اجتماعی در معرفی بانوان ورزشکار، قهرمان و سالن های ورزشی در سراسر کشور به راه انداخته را باید به فال نیک گرفت تا تک ستاره هایی همچون بانوان فوتسالیست، لیلا رجبی در پرتاب وزنه و کیمیا علیزاده در تکواندو که نام ورزش بانوان ایران را در چند سال اخیر، جهانی کردند، به خاطره تبدیل نشود.
مثلث آتشین ووشو ایران: الهه، شهربانو و سهیلا منصوریاندرباره ورزش بانوان کشورمان، با وجود فعالیت گسترده در این عرصه، چیز زیادی به گوش نمی رسد و تقریبا، افکار عمومی کشور آن قدر که درگیر رقابت های لیگ برتر فوتبال است، مجال توجه به متن و حاشیه ورزش های دیگر به خصوص ورزش بانوان پیدا نمی کند.
ورزش امروز زنان ایران، نام های مهمی دارد که یکی از آنها،‌ خواهران منصوریان هستند. الهه، شهربانو و سهیلا منصوریان، نوابغ ووشو ایران و جهان هستند که توانسته اند با اتکا به قدرت بدنی و عزمی جزم، در یکی از سخت ترین رشته های ورزشی، برای ایران، افتخارات جهانی کسب کنند. در تاریخ ورزش ایران، حضور سه خواهر قهرمانی در یک رشته ورزشی سابقه نداشته است.
 اگر در المپیک، رشته ووشو در فهرست رسمی رقابت ها قرار می گرفت، حتما یکی از خواهران افسانه ای ووشو ایران، کشور را صاحب نخستین طلای بانوان ایران در این رقابت های یکصد ساله می رساند. چرا که این سه خواهر، تا کنون عنوان های قهرمانی بسیاری را از آن خود کرده اند. قدرت فیزیکی عجیب این سه خواهر و توانمندی تحسین برانگیز در انجام سخت ترین فنون رزمی در رشته ووشو، نشان از قابلیت های فوق العاده آنان به عنوان زنان جسور دارد.خواهران ووشوکار ایران، تا کنون موضوع چند فیلم مستند ورزشی هم شده اند. فیلم خواهران قریب که مبارزات ورزشی الهه و شهربانو در مسابقات آسیایی اینچئون کره جنوبی را به تصویر کشید و مستندی  به نام صفر تا سکو که روایتی از زندگی سه قهرمان ورزش بانوان ایران است و حضور موفقی در سینما حقیقت را در کارنامه دارد و در سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر نیز  به نمایش در آمد از آن جمله است.
الهه تکنیکی ترین خواهرالهه منصوریان، یکی از خواهران افسانه ای ووشو ایران، متولد سمیرم اصفهان است. خواهرانش وی را تکنیکی تر از خودشان می دانند و علت ورودشان به صحنه ووشو را حمایت های الهه می دانند.الهه در سال ۲۰۱۰ میلادی، مدال طلای جام جهانی سانشو چین و مدل برنز سانشور در بازی های آسیایی گوانگجو را تصاحب کرد. همچنین در سال ۲۰۰۹ میلادی در وزن ۴۸ کیلوگرم، مدال نقره قهرمانی جهان را در تورنتو کانادا بدست آورد. مشاهده فیلم های بروسلی سبب شد تا وی با ورزش رزمی به ویژه رشته ووشو علاقه پیدا کند و از صفر تا صد این مسیر را با موفقیت طی کند.
او نخستین بانوی ووشو کشور است که توانسته سانداراکاران فوق حرفه ای چینی را شکست دهد و مدال طلای قهرمانی آسیا را بر گردن اندازد. او این موفقیت را از همه موفقیت هایش بیشتر دوست دارد، چرا که به شکست چینی ها منتهی شد. البته او گفته بود که برای کسب این موفقیت،‌ مدتی را در باشگاه هایی در چین تمرین کرد و قریب به ۳۰ میلیون تومان نیز خرج روی دستش گذاشت. تمرین در چین و شکست دادن چینی ها که مهد ووشو جهان را در اختیار دارند،‌ کاریست کارستان که الهه، توانست بانوان رزمی کار ایران را به این موفقیت نائل کند. الهه، اکنون سرمربی  تیم سپاهان اصفهان است و امید دارد تا این تیم را قهرمان لیگ برتر ساندا ایران نماید و به همین خاطر، پیشنهاد ماهانه ۸ میلیون تومانی باشگاه ساندا چینی را در سال ۲۰۱۶ میلادی رد کرد.
خانم منصوریان بارها در مصاحبه های خود، از زندگی بسیار سختی که وی و خانواده اش در سمیرم نصف جهان با آن روبرو بود سخن گفت. وی و دو خواهرش، از کودکی با کم ترین امکانات ورزشی در منطقه ای محروم، مسیر رشد را پیمودند و از دوازده سالگی، پا به عرصه ورزش حرفه ای گذاشتند.
زندگی در فقر مطلققهرمانان پرافتخاری که پشتکار، آنها را از برداشت جو و کار سخت در زمین کشاورزی و از زندگی که فقر مطلق بر آن حاکم بود، به طی کردن مجموعا ۳۰۰ کیلومتر مسیر روزانه رفت و برگشت از سمیرم به اصفهان کشاند و در نهایت آنها را آوازه پر افتخار آسیا و جهان کرد.
خانواده منصوریان متشکل از از پنج خواهر و یک برادر بود، پدر همراه مادر و سه تن از خواهران، روی مزارع کشاورزی دیگران کارگری می کردند و در فصل غیر کار ، پدر راهی شیراز می شد تا آنجا کار کند.
شهربانو می گوید:از ۷ – ۸ سالگی همراه پدرم برای کارگری روی زمین های مردم می رفتم ، البته این خواسته قلبی من بود. چون پدر توانایی انجام همه کارها را نداشت و تنها دلخوشی ام رفتن به ۱۳ بدر بود که آن هم بدلیل نداشتن کرایه ماشین امکانش نبود. موقع مراسم عروسی خواهرم ۱۳ ساله بودم که همراه پدرم برای خرید مرغ به یک مرغ فروشی رفتیم، فروشنده به پدرم گفت :  چون چک‌ های قبلی‌ ات را پاس نکردی نمی‌ توانم به تو مرغ قرض بدهم.  من به فروشنده التماس زیادی کردم  که با کار زیاد من بدهی های پدر را پرداخت می کنم. هنوزهم وقتی یاد آن اتفاق می‌ افتم خیلی ناراحت می‌ شوم. 
اما یک روز پدر ما را برای کار کردن در شهر، ما را ترک کرد و دیگر برنگشت. با رفتن پدر و بدتر شدن وضعیت زندگی، من درس را در کلاس پنجم ابتدایی کنار گذاشتم  و به سفارش عمویم، برای کارگری وارد خانواده ای در شیراز شدم تا بخشی از هزینه های خانواده را تامین کنم، در آنجا به پیشنهاد عمویم در کلاس کاراته ثبت نام کردم و این شروعی شد برای آرزوهای بزرگتر. 
با ثبت نام شهربانو در باشگاه ورزشی شیراز، خواهران به سمت ورزش سوق پیدا کردند.، مادر حلقه ازدواجش را فروخت تا الهه بتواند خود را به اردو و مسابقه برساند، مربیان وقتی استعداد و پشتکار شهربانو و الهه را دیدند، مسیر پیشرفت خواهران منصوریان را هموارتر کردند.
سهیلا در اینباره می گوید: رفتن پدرم و سپس شهربانو ما را خیلی اذیت کرد، اما او این کار را به این دلیل انجام داد که خانواده ازهم نپاشد. به یاد دارم آن زمان دو سالی بود که شهربانو پیش ما نبود، یکی از دوستان پدرم برای تفریح به شهر ما سمیرم آمد و سراغ پدرم را گرفت، اما وقتی متوجه شد که او ما را ترک کرده خیلی تعجب کرد و به من گفت که اگر دوست داشته باشی می‌ توانی همراه من و خانواده‌ ام به اصفهان بیایی و در آن جا همراه با دخترم به مدرسه بروی و نزد ما زندگی کنی. با رضایت مادر،همان روز همراه این خانواده رفتم و زندگی جدیدی را در رفاه شروع کردم.
عشق به ووشوالهه اولین نفری بود که سمت رشته ووشو رفت، سپس خواهران دیگر به سمت باشگاه خود کشاند تا این رشته را دنبال کنند؛ 
همچنین، اولین عضو خانواده منصوریان بود که نام خود را در ووشوی ایران مطرح کرد و به عنوان قهرمانی آسیا جهان رسید.
ووشو، ترکیبی از بوکس و تکواندو بوده و از سخت ترین ورزش ها به خصوص برای بانوان به شمار می رود. عشق به ووشو در میان خواهران افسانه ای ووشوکار ایران سبب شد تا آنها، راه پایتخت را برگزیده و در باشگاه های تهران مشغول به تمرین شوند.
الهه، موفقیت خود و خواهرش را در این رشته،‌ مدیون حمایت خانواده میداند که به زعم مخالفت های اطرافیان که رشته رزمی را مناسب بانوان نمی دانستند، در این راه گام برداشتند.
ورزش با حجابووشو، ورزش بسیار سختی است و هر ورزشکاری را تاب و توان انجام تمرینات نفس گیر و مشقت آورش نیست. حال اگر قرار باشد با حجاب کامل در این مسیر گام گذاشت، اوضاع متفاوت می شود. او قبلا گفته بود که کار ورزشکاران خانم ایرانی در رقابت های آسیایی و جهانی به مراتب سخت تر از رقیبان است چون با پوشش اسلامی حاضر می شویم و بعضا این موضوع در نتیجه مسابقه تاثیر گذاشته است.
الهه، وضعیت ووشو ایران را خوب دانسته و فعالیت معاونت زنان فدراسیون ووشو را در موفقیت های اخیر خود با حمایت های مادی و معنوی سهیم می داند که در مقایسه با ورزش بانوان در فدراسیون های دیگر، وضعیت بهتری دارد.
خواهران منصوریان، یکی از جهانی ترین بانوان کشور در عرصه ورزش بوده اما همانطور که در ابتدای گفتار به آن اشاره شد، نام و نشان زیادی از آنان در خاطره مردم نیست و رسانه ملی نیز آنطور که شایسته و بایسته است، به معرفی فعالیت های این بانوان قهرمان پر همت اقدام نکرده است. الهه، اکنون دانشجوی رشته تربیت بدنی دانشگاه الزهرا بوده و امیدوار است که در مسابقات دانشجویان جهان نیز برای کشور، افتخار آفرینی کند. او به نسبت دیگر خواهرانش در شبکه های اجتماعی بیشتر فعال است و صفحه اینستاگرامش بیش از ۲۵ هزار مخاطب دارد.منابع: تابناک/سایت روزیاتو


ورزش امروز زنان ایران، نام های مهمی دارد که یکی از آنها،‌ خواهران منصوریان هستند.