


علم لدنی پیامبر (ص) اگر به حقیقتِ علم غیب موهبتى و لدنّى پیامبران و امامان و از جمله حضرت رسول اكرم(ص) توجه شود، هیچ منافاتى میان آن علم و آن پرسشگرى وجود نخواهد داشت. باید توجه داشت كه علم رسول خدا، محصول درجه برترى وجود اوست؛ و از این رو چون این كمال وجودى را به موهبت الهى به دست آورد، نه در سایه پرورش و آموزش دیگران؛ علم و معرفت او هم از درون خودش جوشیده، از مقام ولایت و قرب او سرچشمه دارد. و به این جهت علم او داراى خواص و لوازم زیر است
:1. علم پیامبر همیشگى و مستمر است. این دانش پیوسته با سرچشمه غیبى خود در ارتباط بوده، مدام قوّت مى‏پذیرد و افزایش مى‏یابد و این افزایش دانش و معرفت رسول گرامى، لازمه اتصال وجودى وى به جهان غیب و ربوبیت است و از همین روست كه رسول گرامى(ص) مدام مى‏فرمودند «پروردگارا علم مرا افزون فرما».
 2. رسول خدا هرگاه بخواهد چیزى را بداند، خداوند او را مى‏آموزد؛ و در واقع حضرت حق با این كار رسول خدا را مورد حمایت و عنایت مستمر خویش قرار مى‏دهد.
 3. علم پیامبر به دور از خطا و خلاف است؛ چرا كه علم او چون علم حصولى نیست، بلكه یك علم لدنّى و شهودى است؛ و معرفت شهودى هم مصون از خطا و نسیان مى‏باشد. در شب معراج، حضرت رسول خواست بداند؛ و خداوند با نشان دادن حقایقى او را آموخت. حضرت با معرفت شهودى خود آن وقایع را مشاهده نمود و یافت و با مواجهه با آنها و پرسشگرى از جبرئیل، علم خود را افزون ساخت و این‏ها هیچ یك با علم لدنّى رسول خدا بر اساس آنكه علم پیامبر مستمر و پویا بوده نه مطلق و ایستا و دائماً در حال افزایش و قوّت است، منافات ندارد؛ زیرا، افزایش كمى و كیفى لازمه ذات علم لَدنّى است و نباید پنداشت كه علم لدّنى یعنى علمى كه قابلیّت افزایش و قوت در او نیست. علاوه بر آن‏كه با حصول چنین رخدادى - یعنى شهود بواطن عالم هستى و وقوف به حقایق، آثار و ویژگى‏هاى آن بر اثر شدت اتصال وجودى به جهان غیب - حضرت از علمى برخوردار شدند كه براى دیگران امكان دسترسى به آن در این حد و گستردگى و عمق وجود ندارد.منبع:پرسمان

علم و معرفت او هم از درون خودش جوشیده، از مقام ولایت و قرب او سرچشمه دارد.