 
شهید علی‌اكبر امام‌قلی‌زاده از شهدای گمنام دفاع مقدس است كه بعد از 31 سال پیكرش تفحص شد و به آغوش خانواده بازگشت. وقتی با خانواده شهید در گلزار شهدای روستای پایین‌ گنج افروز بابل همكلام شدیم، تأثیر پایان سال‌ها چشم‌انتظاری را می‌شد از كلمات خانواده احساس كرد. شهیدی كه در و دیوار مسجد محله‌شان هنوز از هنر آهنگری او یادگاری‌هایی با خود دارد. در زمان حضور ما در جمع خانواده شهید امام‌قلی‌زاده، پدر و مادر ایشان به رحمت خدا رفته بودند و گفت‌وگوی ما با برادران و خواهر شهید صورت گرفت.
 
محمدرضا امام‌قلی‌زاده
شما برادر بزرگ‌تر شهید بودید؟ علی‌اكبر متولد چه سالی بود؟
بله من برادر بزرگ‌ترش هستم. علی‌اكبر فرزند چهارم خانواده بود. متولد سال 46 كه سوم دی ماه 1365 در ام‌الرصاص در عملیات كربلای4 به شهادت رسید. آن زمان 19 ساله بود كه به عنوان پاسدار وظیفه از سپاه بابل اعزام شد. سه بار به جبهه رفت و چند بار مجروح شد.
یعنی قبل از شهادت به مقام جانبازی هم نائل آمده بود؟
بله، علی‌اكبر هفت ماه در جبهه حضور داشت. چندین بار مجروح شد كه یك بار از ناحیه بینی در جزیره مجنون زخم برداشت و عاقبت سال 65 به شهادت رسید.
شغل‌شان چه بود؟ كمی از خصوصیات اخلاقی‌شان بگویید.
شغلش آهنگری بود. همیشه تمیز و مرتب می‌گشت. خوش‌برخورد و مهربان بود. دیگران خاطراتی جز خوبی از او ندارند. من فرزند بزرگ‌تر بودم. بچه كه بود نزدیك بود در رودخانه غرق شود اما خدا نجاتش داد. همان روز سر جاده خواهر كوچك‌مان تصادف كرد كه علی‌اكبر هم حضور داشت و به صورت معجزه‌آسایی نجات پیدا كرد. یك بار هم دچار برق‌گرفتگی شد. اما خدا می‌خواست زنده بماند و به شهادت برسد. خدا بخواهد كسی را عزیز و بزرگ كند اینگونه است كه عاقبتش او را برای خود انتخاب می‌كند. علی‌اكبر تا سوم ابتدایی سواد داشت اما آهنگر ماهری بود. كل شهرستان بابل او را به عنوان جوشكار و آهنگر خبره می‌شناختند. برای مسجد محل‌مان آثار دستش را باقی گذاشت. شهید با همه برخورد خوب داشت. مادربزرگ ما نابینا بود به او خیلی احترام می‌كرد.
كیا امام‌قلی‌زاده
از سال‌های چشم‌انتظاری بگویید. علی‌اكبر چند سال مفقود بود؟
برادرم 31 سال گمنام بود. چهار سال پیش از خانواده ما DNA گرفتند و به تازگی پیكر بردارم تفحص و شناسایی شد. ما 31 سال چشم به راه بودیم. من و پدرم 15 سال برای پیكر برادرم پیگیری كردیم. عاقبت گفتند دیگر اسیر ایرانی در عراق وجود ندارد ولی ما همچنان امیدوار بودیم. آن قدر گشتیم تا اینكه پدر و مادرمان به رحمت خدا رفتند.
والدین‌تان چه زمانی مرحوم شدند؟
مادرم سال 1381 از دنیا رفت. همیشه چشم‌انتظار شهید بود. پدرم هم سال 89 به رحمت خدا رفت. هر لحظه در منزل به صدا درمی‌آمد مادرم می‌گفت علی‌اكبرم آمد. مادرم می‌گفت مرا در گلزار شهدا دفن كنید. موقعی كه جان می‌داد با فریاد یاعلی، یاعلی جان داد و در گلزار شهدای روستای‌مان دفن شد. جالب است بدانید پرچم ایران كه تكان می‌خورد فكر می‌كرد پسرش را می‌آورند. هر لحظه می‌گفت پرچم پسرم است. با ناله و گریه داخل اتاق شهید می‌رفت. انگار كه پسرش در آن اتاق است. یا با عكسش حرف می‌زد و درددل می‌كرد. همیشه منتظر بود یك بنده خدایی بیاید لااقل پلاك پسرش را بیاورد. حتی یك تكه استخوان شهید برای خانواده ارزش داشت. مادرم می‌گفت آیا یك روز می‌شود ببینم پسرم را آورده‌اند؟ بعد از دفن برادرم، پسرم خواب دید گفت مادرجون به زبان مازندرانی می‌گفت «دده ما مهمان داریم. غذا زیاد است. در منزل را باز بگذاریم مهمانان بزرگ می‌آیند.»
پیكر شهید كی تشییع شد؟
هفتم شهریور 96 شهید را تشییع كردیم. 21 مهر 96 اربعین شهید بود كه به تازگی گذشته است.

رقیه امام‌قلی‌زاده خواهر شهید
برادر شهیدم حدود پنج سال از من كوچك‌تر بود. اخلاقش عالی بود. من اول گلزار شهدا منزل داشتم. برق مسجد كه می‌رفت علی‌اكبر می‌آمد در می‌زد و به من سر می‌زد تا مبادا از تاریكی بترسم. برادرم به حجاب خیلی حساس بود و سفارش می‌كرد مراقب حجاب‌مان باشیم. خانواده ما همه بسیجی هستند. پدرم خیر بود و در روستای پایین گنج افروز بابل خیابانی برای عبور دانش‌آموزان مدرسه اهدا كرد. پدرم اهل گذشت بود و علی‌اكبر هم به او كشید كه از جانش برای كشور و مردمش گذشت.
منبع: روزنامه جوان


شهید علی‌اكبر امام‌قلی‌زاده از شهدای گمنام دفاع مقدس است كه بعد از 31 سال پیكرش تفحص شد و به آغوش خانواده بازگشت.