اگر شرکت را به یک کشور تشبیه کنیم، رییس پادشاه آن خواهد بود و نه رییس‌جمهور دموکراتیک آن. پادشاه می‌توانست دستور دهد که مردم محل زندگی‌شان را تغییر دهد. رییس هم می‌تواند میز کارمندان را عوض کند. شاه می‌توانست با هر بهانه (حتی بدون بهانه) جان مردم را بگیرد. رییس می‌تواند هر وقت که دلش می‌خواهد کارمند را اخراج کند. سلطان فقط تصمیمش را اعلام می‌کند، بدون هیچ توضیحی. رییس هم دلیلی ندارد برای تصمیم‌هایش توضیح دهد.

بسیاری از مدیران از رئیس‌بازی لذت می‌برند.در سلطنت‌های باستانی درآمد مردم بیشتر تابع میل شاه بود تا میزان استعداد و تلاش. همین قاعده در شرکت‌ها هم دیده می‌شود. به‌خصوص که خویشاوندان و نزدیکان رییس از امتیازهای ویژه بهره‌مند می‌شوند و دلیلی ندارد او به دیگران توضیح دهد چرا فلان کارمند ۵ برابر دیگران حقوق می‌گیرد. به‌خصوص اگر مالکیت شرکت از آن خودش باشد. در بیشتر موارد فقط رعایت قانون حداقل دستمزد کافی است. این اندازه قدرت در بیشتر رییس‌ها این باور را ایجاد کرده که حق دارند به حریم خصوصی کارمندان تعرض کنند. در بیشتر موارد کارمندها از ترس بیکار شدن اعتراضی نمی‌کنند. آمار بالای تعرض جنسی در رستوران‌ها تنها یکی از دست‌درازی‌های این سلاطین مدرن است.
دیکتاتوری مدیران به‌مثابه دولتی کمونیستالیزابت اندرسون، فیلسوف و نویسنده آمریکایی شرکت‌ها را به دولت‌های کمونیست تشبیه می‌کند. به تعبیر او در یک دولت کمونیست حاصل کار تک‌تک اعضا به دولت تعلق دارد و آن‌ها هستند که تصمیم می‌گیرند چه کسی به چه اندازه از منافع کار بهره‌مند شود. در این دولت‌های کمونیستی شما آزادی عقیده ندارید. به گفته اندرسون بیشتر شرکت‌ها دست‌کم از شما توقع دارند که «از صمیم قلب شرکت و ارزش‌هایش را دوست داشته باشید.» همان‌طور که کیم جونگ اون توقع دارد کشور و ارزش‌هایش را ستایش شوند.

یک گام فراتر از نظارتمشکل اصلی نقد سلسله‌مراتب شرکتی این است که هیچ سیستم جایگزینی برای اداره یک سازمان وجود ندارد. به‌هرحال شرکت باید سود کند. شاید طبیعی است که رییس توقع داشته باشد در ساعت کاری فوتبال تماشا نکنیم، سر ساعت بیاییم و تی‌شرتی با نوشته «من از این شرکت متنفرم» به تن نکنیم. اما مشکل دیکتاتوری مدیران در مواردی جدی‌تر از این حرف‌ها است. در کشور خودمان بارها شاهد بوده‌ایم که رییس شرکت‌ها به خاطر عقاید فردی تنبیه‌هایی سخت برای کارگران خود در نظر گرفته‌اند. به‌سختی می‌شود باور کرد که به تعویق انداختن حقوق، دخل و تصرف در مبلغ دریافتی، تبعیض‌های قومی، نژادی، جنسیتی و فامیلی و همچنین سپردن کارهای شخصی به کارمند به‌خصوص خارج از ساعت کاری در راستای حفظ منافع شرکت است.

چرا کارمندها شغل خود را عوض نمی‌کنند؟پرسش اساسی این است که اگر کارمندها تا این اندازه از نقض حریم خصوصی عذاب می‌کشند، چرا به‌سادگی از کار خارج نمی‌شوند و به شرکتی دیگر نمی‌روند؟ حقیقت این است که معمولا کشوری با نرخ بیکاری صفر پیدا نمی‌شود. بیشتر کارمندها می‌ترسند در صورت از دست دادن شغل، بیش از یک ماه طول بکشد تا کار جدید پیدا کنند. اما هیچ تضمینی وجود ندارد که بعد از رهایی از دست کیم جونگ اون، به استخدام کیم جونگ ایل در نیاییم.

مرز بین سازمان و زندان باید مشخص باشد.گزینه دیگر کار کردن برای خود است. بسیاری از مردم دوست دارند رییس خود باشند. اما آن‌ها به‌زودی متوجه می‌شوند که این گزینه آن‌قدرها هم راحت نیست. درنهایت آن‌ها مجبور می‌شوند بیشتر کار کنند و با شرایط سخت‌تری را مواجه شوند. به‌خصوص اگر آن‌ها برای گریز از دیکتاتوری به خوداشتغالی رجوع کرده‌اند، از این که بعدها مجبور می‌شوند با کارمندهای خود برخوردی دیکتاتورگونه داشته باشند عذاب می‌کشند. از طرفی ممکن است همه سرمایه مالی و انسانی لازم برای راه‌اندازی یک کسب‌وکار را در اختیار نداشته باشند.
نقش حریم خصوصی کارمندان، از مصادیق شکست بازاربیشتر مردم مجبور هستند شغل داشته باشند. آن‌ها نمی‌توانند بین داشتن یا نداشتن شغل، آزادانه یکی را انتخاب کنند. به باور میلتون فریدمن (پرچم‌دار آزادی در اقتصاد) نداشتن حق انتخاب آزادانه است که باعث می‌شود آزادی کارمندان بعد از استخدام هم صلب شود. چون شما به‌هرحال مجبور هستید کار کنید، بازار آزاد نمی‌تواند به‌طور طبیعی محیط کار را اصلاح کند. یعنی این‌طور نیست که کارمندان مشاغل بد را ترک کنند و مشاغل بد برای داشتن توانایی استخدام کارمند مجبور شوند خود را اصلاح کنند.

مراجعه مداوم به روان‌پزشک، تلاش برای کنترل خشم، کاهش قدرت‌طلبی و زورگویی ظالمانه و مطالعه در مورد روش‌های انسانی‌تر کنترل سازمان می‌تواند رفتار مدیران را بهبود دهد. مدیران باید باور کنند که سلامت سازمان به‌سلامت و نشاط کارمندها نیاز دارد. در بیشتر موارد اعطای آزادی بیشتر به کارمند می‌تواند بیشتر از افزایش حقوق به بهبود خلاقیت و نشاط در سازمان کمک کند. مدیر اگر واقعا به فکر پیشرفت سازمان است، قبل از هر چیز باید باور کند که کارمندهایش انسان هستند.منبع: تجارت نیوز

بیشتر ما برای ادامه حیات به کار نیاز داریم. بعضی از ما فقط برای درآمد است که کار می‌کنیم و بعضی‌‌ها کارمان را دوست داریم و از آن لذت می‌بریم.