 از دیدگاه قرآن، تا یك حدّ خاص باید توحید را پذیرفت تا یكتا پرستى بر آدمى صادق باشد، ولى از آن به بعد شرط لازم نیست؛ هر چند رسیدن به آنها و دریافت آنها، بسیار خوب و مطلوب است. حدى كه دریافت و درك آن براى یكتا پرست بودن ضرورى است، عبارت است از اینكه آدمى:
1. واجب الوجود را منحصر به خداوند بداند؛
2. تنها او را خالق و آفریدگار بشناسد؛
3. معتقد باشد همان گونه كه جهان در آفرینش نیازى به غیر خداوند ندارد، تدبیر و اداره و ربوبیّت تكوینى جهان نیز منحصر به او است؛
4. بداند جز خدا حق فرمان دادن و قانون وضع كردن را ندارد؛
5. معتقد باشد كسى جز اللّه  سزاوار پرستش نیست.
اگر این پنج مرتبه توحید یا ابعاد توحید ـ كه عبارت است از توحید در وجوب وجود، توحید در خالقیّت، توحید در ربوبیّت تكوینى، توحید در ربوبیّت تشریعى و توحید در الوهیت و معبودیت ـ در وجود انسان، در حدّ اعتقاد و اذعان و تصدیق پدیدار گردد؛ اصل توحید را پذیرفته و یكتا پرست خواهد بود. امّا ابعاد و مراتب دیگر توحید ـ همچون توحید در استعانت، توحید در خشیت، توحید در امید، توحید در محبّت و ... ـ را مى توان با استفاده از آیات قرآن و روایات دریافت و بر عمق ایمان به توحید افزود؛ ولى شرط لازم براى موحد بودن، همان پنج بُعد است كه شمارش شد.[1]
منبع : پرسمان/ معارف
در مورد قبول كردن اصول دین، آیا مراتب توحید را هم باید خود انسان دریابد یا باید آن را به صورت كلى بپذیرد و مراتب آن و جهان بینى توحیدى را از روى آیات قرآن قبول كند؟