
توی انتخاب هایی كه داشته اید، نقش جدی هم دیده می شود ولی در سینما وزن فیلم های كمدی بیشتر است. نگران نیستید كم كم برچسب بازیگر صرفا كمدی بهتان بخورد؟

من دوست دارم فیلمی را بازی كنم كه هم توی جشنواره با افتخار بروم و جلوی دوربین عكاسان عكس بگیرم و هم وقتی اكران می شود ، با جرات كامل بین مردم حاضر شوم. این اتفاق بهترین حالت ممكن برای بازیگر است. این كه فیلمی بازی كنیم كه فقط خودمان و یك عده معدود آن را دوست داشته باشند، اصلا كافی نیست. چون مخاطب اصلی سینما مردم هستند و این روزها باید حواست بیش از پیش به مخاطب میلیونی باشد. این بهترین اتفاق برای یك بازیگر است كه هم مورد اقبال منتقدان و هم مردم قرار بگیرد. این اتفاق برای «خوب،بد،جلف» افتاد؛‌منتقدان درباره فیلم نوشتند كه اتفاقا نقد مثبت هم كم نبود. از آن طرف فیلم در اكران عمومی مورد توجه مردم قرار گرفت كه برای من خوشایند بود. منتظرم «سوء‌تفاهم» اكران شود ببینم مردم آن را دوست دارند یا خیر كه امیدوارم دوست داشته باشند.

هرچه می گذرد و فیلم های كمدی بیشتری در این یك ساله می بینیم،‌ معلوم شود «خوب،بد،جلف» چه فیلم خوبی بوده و پیمان قاسمخانی در فیلم اولش چه قدم بزرگی برداشته است. توی این فیلم، بازی شما به اندازه بود و جذاب. در «لونه زنبور» و «تگزاس» ته مایه هایی از آن نقش وجود دارد و این نگرانی پیش می آید كه كارگردان ها، قصدشان از انتخاب پژمان جمشیدی، تكرار وجه جذاب آن شخصیت است. این نگرانی برای خودتان وجود ندارد؟

البته شما اولین نفری هستید كه از شباهت نقش هایم در «لونه زنبور» و «تگزاس» می گویید. بیین؛‌ همه بازیگران امضای مخصوص به خودشان را دارند. شما یك بازیگر در ایران و جهان پیدا نمی كنی كه حداقل یك رد ثابت در نقش هایش به چشم نیاید. من چون ژانر كمدی را دوست دارم و به رضا عطاران علاقمند هستم،‌از ایشان مثال می آورم كه در همه فیلم ها آورده ای از خودش دارد و به شمایل مشخصی دست پیدا كرده است. من به نظر شما احترام می گذارم ولی بشدت بین نقش هایم در«لونه زنبور» و «تگزاس» فاصله است و با هم متفاوت اند. برای«تگزاس» از نمایش «پپرونی برای دیكتاتور» استفاده كردم و «لونه زنبور» برایم از لحاظ نوع بیان شبیه بهرامِ «دیوار به دیوار» است و اصلا به «خوب،بد،جلف» شباهت ندارد. حتی خنگی و بلاهت شان هم مشابه هم نیستند؛ یعنی صابر توی «لونه زنبور» تحصیلكرده تر است ولی در «تگزاس» بچه ننه است.

 مسعود اطیابی و برزو نیك نژاد، نتوانسته اند كاری كه پیمان قاسمخانی با شما كرد را تكرار كنند. احساس می كنم در «لونه زنبور» و «تگزاس» بیش از حد متكی به توانایی خودتان بوده اید.

دلیل اش لطف این دوستان است؛ چون من در بازیگری نسبت به كسانی كه سال هاست بازی می كنند،‌تجربه كمتری دارم و احتمالا به همین دلیل نسبت به من سخت گیری كمتری دارند. اجازه می دهند كه خیلی هم از سمت كارگردان تحت فشار نباشم. حالا این كه پیمان (قاسمخانی) استفاده درست تری از من كرده، شاید بخاطر این است كه من را بیشتر می شناسد و 14 – 15 سال است با هم دوستیم و از تمام زیر و بم من آگاه است. پیمان زمانی كه دیالوگ می نوشته به توانایی من فكر می كرده و برای من دیالوگ می نوشته و شاید این اتفاق در دو فیلم دیگر نیفتاده باشد. این را هم فراموش نكنیم پیمان در كمدی نویسی تك و بی رقیب است و این هم مزید بر علت می شود.

ولی توانایی كارگردان را نمی توان منكر شد؛ توی «50 كیلو آلبالو» طوری نقش را بازی می كنید كه شبیه هیچ كدام از نقش های تان نشود.

مانی حقیقی مدت ها درباره نقش با من صحبت كرد و تقریبا می دانستم چه می خواهند. نمونه آدم هایی كه از خارج می آیند و عصا قورت داده هستند و خیلی وقت ها همه مناسبت ها كه در ایران هست را قبول ندارند، را دیده بودم . 

چرا این اتفاق برای دو فیلم اخیرتان نیفتاد؟

خب الان من شناخته شده تر هستم و بازی از من بیشتر دیده اید. من در «تگزاس» بشدت سعی كردم از خودم دور باشم. بنظرم شاید شوخی ها و خنده شبیه باشد اما از نظر كاراكتر و نوع رفتار و آوایی كه دارد تلاش كردم شبیه «لونه زنبور» و «خوب،بد،جلف» نشود. ولی اصلا منكر این قضیه نیستم كه شاید یك جاهایی نتوانسته ام از آن شمایل دور شوم و چه بسا تاثیر گذاشته. 

 شخصا مراقب هستید نقش های تان تكراری نشود؟

من خیلی سعی می كنم كه مراقب باشم. «لونه زنبور» را راحت تر پذیرفتم چون محسن كیایی (فیلمنامه نوس فیلم و پارتنر جمشیدی) را بشدت دوست دارم. یك تئاتر هم با محسن كار كرده بودم و می دانستم موقع فیلمبرداری اتفاق های خوبی می افتد.برای «تگزاس» بشدت تردید داشتم؛‌بویژه این كه اوایل صحبت سام (درخشانی) هم نبود و بعد قرارداد بست. بعد از این كه سام آمد گفتم بنظرم حضور ما یك بار دیگر كنار هم ریسك است ولی سام خیلی حرف زد و گفت مخاطب فیلم را دوست خواهد داشت. البته شناخت درستی از مسعود اطیابی (كارگردان تگزاس) هم نداشتم و مجموع عوامل باعث شده بود كاملا مرد باشم. منتها وقتی بعد كه كار شروع شد و فیلم جلو رفت، متوجه شدم روند بیان قصه به گونه ای است كه حداقل مخاطب عام آن را دوست خواهد داشت. با این حال «تگزاس» مثل همه فیلم ها ایراد دارد و من هم آن ها می پذیریم. 

شخصیت تان از اول همین شكلی بود؟‌ این كه تمایلات خاصی! دارد و موهایش رنگ شده است، موقع اجرا شكل گرفت؟

ببین؛‌رنگ كردن موها ایده خود كارگردان بود. ولی یك سكانس در فیلم حذف شده كه در آن معلوم می شود چرا موهایم را رنگ كرده ام. این شخصیت می گوید در برزیل همه عاشق نیمار هستند و من هم می خواهم شبیه او باشم. موهایش را هم زرد كرده كه نماد رنگ كشور برزیل است.

كاش حذف نمی شد تا رنگ كردن مو یك توجیه درست داشته باشد.

آره، یك ذره بی ربط شده و آن سكانس كمك زیادی به شناخت شخصیت می كرد.  

 توی «پژمان» و «خوب،بد،جلف» پژمان آدم موجهی است كه در موقعیت های خاص، رفتاری از خود نشان می دهد كه گویی آدم پرتی است. مخاطب  متوجه این تضاد است و می خندد. حالا كارگردان های دیگر هم روی همین مختصات دست می گذارند و این برای كارنامه تان خطرناك است. مثلا توی «تگزاس» وقتی جلوی دوربین می آید، دیالوگ ها ذهن را به سمت پژمان می برد. 

البته اگر نگاه كنید بخش اعظمی از آدم ها وقتی جلوی دوربین می روند، می خواهند كاری را بكنند كه تا حالا نكرده اند. یعنی هنوز كه هنوز است یك عده پشت سر آدم هایی كه مصاحبه می كنند، جمع می شوند و به دوربین نگاه می كنند. به همین خاطر است كه من این كار را كردم.

ولی جای دیگر فیلم این بلاهت را می بینیم.

خنگی نیست؛ بیشتر هول شدن است. اخر، ما در ایران با چه ابزاری می توانیم مخاطب را بخندانیم؟ شاید «تگزاس» یك رندی برای استفاده از شخصیت من كرد ولی در «لونه زنبور» این خنگی اصلا وجود ندارد. این اتفاق برای فیلم آقای كمال تبریزی (ما همه با هم هستیم) هم افتاده و با این كه نقش كمدی است، كمدی بازی نمی كنم.

شما الان جزو بازیگران پول سازها هستید و مسولیت سنگین تر شده. خیلی ها در چند سال اخیر محبوب گیشه شدند ولی از آن ها حالا خبری نیست. برای در اوج ماندن كار سختی دارد؛‌چه می كنید كه از این جایگاه محافظت كنید؟ 

سعی خودم را می كنم. در هر صورت من هم یك توانایی دارم. سرعت بیشرفتم زیاد بوده و برای آن تلاش كرده ام اما راستش برای این كه مردم دوستم داشته باشند كار خاصی نمی كنم جز این كه با آن ها صادق باشم. این را می توانم قسم بخورم كه در مصاحبه ای دروغ نگفته م و اگر قرار بر نزدن حرفی بوده آن را نگفته ام و پشت حرفم ایستاده ام. برای همین خط قرمزی ندارم. 

چرا «دیوار به دیوار» نشد چیزی كه باید؟

من نقدی در هفت صبح خواندم كه منصفانه درباره «دیوار به دیوار 2» نوشته بود. هم درباره زمان پخش و هم تغییر فیلمنامه درست نوشته بودید. در پاسخ به این سوال باید بگویم گریم بشدت تاثیر داشت، من چون سر كار دیگری هم بودم نتوانستم مثل سری قبل آن طور كه باید و شاید موهایم را فر كنم. از آن طرف كاراكتر را یك مقدار رهاتر بازی كردم.ضمن این كه سكانس های خانوادگی در این سری كم بود؛ مثلا خلوت بهرام و مهناز كم بود در حالی كه مردم این رابطه را دوست داشتند و كمرنگ شدنش به كار لطمه زد و باعث شد گرمای خانوادگی از سریال برود. از آن طرف زمان پخش خیلی به سریال لطمه زد. ونكته دیگر  این كه از قسمت سه تا هفت یك كم افت كردیم و یك ذره بیننده را از خودمان دور كردیم؛ ولی از قسمت هفت تا آخر دوباره سریال شكل گرفت ، شیرین بود، غم و شادی داشت.

خشایار الوند اخیرا اعلام كرده برخی بازیگران جلوی دوربین ادا در می آوردند. واقعا سامان مقدم شما را كارگردانی می كرد یا اجازه داده بود جلوی دوربین رها شوید؟

من مصاحبه خشایار الوند را نخوانده ام ،خشایار دوست من است و نظرش را گفته. نویسنده و است و روی متن اش تعصب دارد و حتما از روی دلسوزی حرف زده. همان طور كه ممكن است بازیگری از متن راضی نبوده باشد و انتقاده كرده باشد. این ها دعوای درون خانوادگی است و همیشه هم وجود داشته. 

سامان مقدم سخت گیری می كرد؟

خیلی. ولی زمان مان كم بود. آقای مقدم خیلی برای «دیوار به دیوار 2 » سختی كشید تا جایی كه یك شب كارش به بیمارستان كشید و نوار قلب گرفت. واقعا كار سختی است كه كمتر از دو ماه بخواهی یك سریال را برای عید نوروز آماده كنی. ولی هم آقای مقدم و هم آقای رحیمی (تهیه كننده) زحمت زیادی كشیدند تا كار به پخش برسد.منبع: هفت صبح/ مصاحبه: احمد رنجبر

پژمان جمشیدی كه این روزها دو فیلم كمدی بفروش «لونه زنبور» و «تگزاس» را روی پرده سینماها دارد، به طور همزمان مشغول اجرای تئاتر و بازی در فیلم كمال تبریزی هم هست. با او درباره تجربیات جدیدش گفت و گو كردیم و پرسیدیم با چالش «تكرار» چه خواهد كرد