عبارت "شرایط حساس کنونی" شاید عبارت جدیدی نباشد و ما در بازه‌های زمانی مختلف و در شرایط مختلف آن را شنیده باشیم! اما حقیقت امر این است که با توجه به بحران  اقتصادی، مسائل و امور دیپلماتیک و بین المللی، شرایط خاص داخلی کشور، مسئله امنیت منطقه و... اکنون در "حساس‌ترین" شرایط (حداقل در ده سال اخیر) به سر می‌بریم. 

در این میان جامعه به دلیل نوسانات اقتصادی، مواجهه با توده اخبار و شایعات داخلی و خارجی؛ با بحران‌های جدی روانی رو به رو شده است و تنها راه تسکین حفظ و تقویت روحیه‌ی اقشار مختلف؛ افزایش سطح وحدت ملی، اصلاحات جزیی و کلی و نیز تزریق امید و امیدواری در جامعه است. 

همان طور که بارها در صحبت‌های رهبر معظم انقلاب شنیده‌ایم، موضوع امید در یک جامعه از اهمیت خاصی برخوردار است و ایشان بر این مهم تاکید فراوانی داشته و دارند. ایشان در این راستا می‌فرمایند: "ناامید کردن مردم، اولین هدف دشمن است و ما باید مردم را به آینده نظام و بهبودِ وضعشان امیدوار کنیم."

در چنین شرایطی که جامعه برای بهبود وضعیت خود بیش از هر زمان دیگری تشنه‌ی "امید و امید بخشی" است، متاسفانه مشاهده می‌کنیم که از برخی تریبون‌ها، صدای فریاد ناامیدی از سوی سلبریتی‌ها به گوش می‌رسد! 

اخیرا سخنان و پیام‌هایی در فضای مجازی از سوی سلبریتی‌ها منتشر می‌شود که نه تنها بوی نامطلوب ناامید سازی می‌دهد که شبهه‌دار است و به نوعی انقلاب و آرمان‌های آن را هدف گرفته است.

چندی پیش، رضا کیانیان بازیگر مطرح سینما در یک سخنرانی چهل سال گذشته را توام با بحران و بدبختی دانست و گفت: "چهل سال از انقلاب می‌گذرد اما ما یک‌روز خوش دیدیم؟ هر روز یک بحرانی است. هر روز یک مکافاتی است. هر روز یک جوری است که ما حالمان بد می‌شود. ما مردم بدی نبودیم چرا نباید یک روز خوش ببینیم؟"


آیا به راستی آقای کیانیان در چهل سال گذشته یک روز خوش ندیده‌اند؟! یا اغراق آمیز است و  هدف از آن  تزریق هر چه بیشتر ناامیدی به جامعه و ریختن آب به آسیاب دشمن است؟ 

چه بخواهیم و چه نخواهیم، خوشمان بیاید یا نه؛ سلبریتی‌ها در جامعه‌ی ما قشری موثر بر افکار عمومی محسوب می‌شوند که بسیاری چشم به دهان آن‌ها دوخته‌ شده است و هر سخن از آن‍ها با واکنش‌ها و نیز حواشی فراوانی همراه خواهد بود، پس دقت در رفتار و گفتار از الزامات این قشر محسوب می‌شود. بنابراین تک تک کلماتشان می‌تواند اثر گذار باشد و هزینه‌های سنگینی را به جامعه متحمل شود. اما آیا خودشان از این اثر بخشی بی‌خبر هستند؟ یا در درک شرایط ناکام؟ شاید هم دلیل تمام این کنش‌ها، اظهار نظر این قشر در اموری است که در آن هیچ تخصصی ندارند و سوالی که در این بین بی‌جواب می‌ماند این است که به راستی سلبریتی‌ها چه سودی از تزریق ناامیدی به جامعه می‌برند؟ جامعه‌ای که سال گذشته و در آستانه انتخابات، در تصرف آنها بود با وعده‌ی امید و بهبودی تبلیغ نامزد خاصی را می‌کردند. 

اینک چه شده است که در برهه‌ای خاص و حساس که به تاکید رهبر انقلاب و رییس قوه مجریه جامعه به "همدلی" نیاز دارد، سلبریتی‌ها فریاد تفرقه و ناامیدی می‌زنند؟ 

آیا ماحصل این دست کنش‌ها که ناشی از بی‌سوادی این قشر در حوزه علوم اجتماعی و سیاسی است، اثری جز هموار کردن مسیر دشمنان داخلی و خارجی جمهوری اسلامی ایران که همان "ناامید کردن مردم" است دارد؟

آیا بهتر نیست به گفته دکتر علی شریعتی «اگر سواد کافی برای حرف زدن ندارند شعور کافی برای سکوت کردن داشته باشند» تا خواسته و ناخواسته هزینه بیشتری به کشور وارد نکنند! چرا که شاید دیگر اظهار پشیمانیشان راه بازگشت نداشته باشد!

سلبریتی‌ها در جامعه‌ی ما قشری موثر بر افکار عمومی محسوب می‌شوند که بسیاری چشم به دهان آن‌ها دوخته‌ شده است و هر سخن از آن‍ها با واکنش‌ها و نیز حواشی فراوانی همراه خواهد بود، پس دقت در رفتار و گفتار از الزامات این قشر محسوب می‌شود.