زوال عقل به دسته‌ای از علائم گفته می‌شود که بر حافظه، عملکردهای اجتماعی و عملکردهای روزمره اثر می‌گذارند. زوال عقل اساساً شامل از دست دادن حافظه می‌شود که احتمال آن با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد. زوال عقل یک بیماری پیشرونده است. اغلب زوال عقل با از دست دادن حافظه اشتباه گرفته می‌شود. باورهای اشتباه دیگری نیز در مورد زوال عقل وجود دارد که باعث می‌شود درک بهتر این بیماری در هر مرحله‌ای دشوار شود. افراد معمولاً علائم زوال عقل را با سایر اختلالات ذهنی اشتباه می‌گیرند.بیماری آلزایمر همان زوال عقل استزوال عقل و بیماری آلزایمر یکی نیستند. آلزایمر نوع شایعی از زوال عقل است؛ اما انواع دیگری هم وجود دارند. زوال عقل یک سندرم است در حالی که آلزایمر یک بیماری پیش‌رونده است.

فقط سالمندان دچار زوال عقل می‌شوندبیشتر افراد تصور می‌کنند فقط سالمندان دچار زوال عقل می‌شوند؛ اما این‌طور نیست. سن، بزرگ‌ترین عامل ابتلا به زوال عقل است، ولی افراد زیر 65 سال نیز ممکن است دچار این سندرم شوند. زوال عقل در سنین پایین‌تر، زوال عقل زودهنگام نامیده می‌شود که بسیار نادر است.
از دست دادن حافظه بخشی طبیعی از پروسه‌ی پیری استبیشتر اشخاص تصور می‌کنند از دست دادن حافظه علامتی نرمال از پیری است؛ در حالی که مقداری افت در سرعت حافظه طبیعی است؛ اما از دست دادن بخش عمده‌ای از حافظه نرمال تلقی نمی‌شود. بعد از 60 سالگی، فرد باید نسبت به علائم و نشانه‌ها هوشیار باشد و اگر جدی بودند به پزشک مراجعه کند.
زوال عقل درمان ندارداین باور که زوال عقل درمان شدنی نیست نیمی درست و نیمی نادرست است. زوال عقل تا حدودی قابل درمان است و می‌توان جلوی پیشرفت این بیماری را گرفت؛ اما درمان قطعی وجود ندارد. برخی از داروها و درمان‌ها می‌توانند به بیمار تا حدود زیادی کمک کنند.

ممکن است از پدر و مادرتان زوال عقل به ارث ببریددر بیشتر موارد زوال عقل از پدر و مادر به فرزندان نمی‌رسد. بیش از 99 درصد موارد این بیماری غیروراثتی‌اند؛ اما اگر کسی در خانواده‌ی شما دچار زوال عقل شده باید نسبت به علائم احتمالی دقیق باشید.
علائم زوال عقل چیست؟
در خیلی از موارد، علائم ممکن است ناآشکار باشند و برای مدتی تشخیص داده نشده باقی بمانند، در حالی که سایر موارد می‌توانند نشانه‌های بسیار بارزی داشته باشند. از دست دادن حافظه معمولاً اولین علامت زوال عقل است. کسی که زوال عقل دارد ممکن است نشانه‌های زیر را داشته باشد:
* از دست دادن حافظه که معمولاً دیگران متوجه آن می‌شوند
* به سختی به خاطر آوردن حوادث اخیر
* به سختی پیدا کردن کلمات درست برای تشخیص اشیاء، بیان افکار و یا شرکت کردن در گفتگوها
* فراموش کردن افراد و اماکن آشنا
* مشکل و سردرگمی در جهت‌یابی
* مشکل در انجام امور
* افسردگی و اضطراب
* عدم توجه به بهداشت فردی
بیشتر اشخاص تصور می‌کنند از دست دادن حافظه علامتی نرمال از پیری است؛ در حالی که مقداری افت در سرعت حافظه طبیعی است؛ اما از دست دادن بخش عمده‌ای از حافظه نرمال تلقی نمی‌شود. بعد از 60 سالگی، فرد باید نسبت به علائم و نشانه‌ها هوشیار باشد و اگر جدی بودند به پزشک مراجعه کند.