 صفات واجب الوجود
از مفهوم «واجب الوجود»، ازلى و ابدى بودن و در یك كلام سرمدى بودن خداوند اثبات مى‏شود؛ زیرا واجب الوجود- كه وجود برایش ضرورى است- نیازى به علت ندارد و او علت براى وجود ممكنات است. از اینجا دو صفت براى واجب الوجود اثبات مى‏شود:
یكم. «بى‏نیازى» او از هر موجود دیگرى؛ زیرا اگر كمترین نیازى به موجود دیگرى داشته باشد، آن موجود دیگر، علت او خواهد بود و در جاى خود تبیین شده كه معناى علت همین است كه موجود دیگرى، نیازمند به او باشد.
دوّم. موجودات ممكن الوجود، معلول و نیازمند به اویند و او نخستین علت، براى پیدایش آنها است.
با استفاده از این دو مطلب مى‏گوییم: اگر موجودى معلول و نیازمند به موجود دیگرى باشد، وجودش تابع آن خواهد بود و با مفقود بودن علتش، به وجود نخواهد آمد. به دیگر سخن، معدوم بودن موجودى در برهه‏اى از زمان، نشانه نیازمندى و ممكن الوجود بودن آن است و چون واجب الوجود، خود به خود وجود دارد و نیازمند هیچ موجودى نیست، همیشه موجود خواهد بود. بدین ترتیب دو صفت براى واجب الوجود اثبات مى‏شود: یكى ازلى بودن؛ یعنى، در گذشته، سابقه عدم نداشته است و دیگرى ابدى بودن؛ یعنى، در آینده نیز هیچ‏گاه معدوم نخواهد شد. بنابراین هر موجودى كه سابقه عدم یا امكان زوال داشته باشد، واجب الوجود نخواهد بود. «1»
با دقت در این مطالب، روشن مى‏شود كه ممكن نیست واجب الوجود، خود را معدوم سازد؛ چرا كه وجودِ او ضرورى و حتمى است و اگر بخواهد این ضرورت را از خود بگیرد، انقلاب در ذات لازم مى‏آید و این با واجب الوجود بودن او ناسازگار است. به عبارت دیگر واجب الوجود؛ یعنى، چیزى كه عدمش محال است. پس اگر بشود خود را معدوم سازد؛ یعنى، عدمش ممكن است و چیزى كه عدمش ممكن باشد، «ممكن الوجود» است؛ نه «واجب الوجود».
منبع :پرسمان/معارف
ابدى بودن واجب الوجود، چگونه اثبات مى‏شود؟ آیا واجب الوجود، مى‏تواند خود را معدوم كند؟- واجب‏الوجود- ازلیت واجب‏الوجود