1 - جوانی 23ساله هستم. خانواده ام یک سال قبل دختری 19ساله را به عقد من درآوردند که من هیچ علاقه ای به او نداشتم، با این حال هر کاری کردم که بتوانم با او زندگی کنم نتوانستم. از شما تقاضا دارم کمکم کنید. دارم دیوانه می شوم!
2 - خانمی 33 ساله هستم. شوهرم شهری است ولی من بچه روستا هستم. خیلی تحقیر می شوم. خودش هم این موضوع را می داند. الان باردار هم هستم. دیگر واقعا از او خسته شده ام. من دو ماه از او بزرگ ترم. همیشه می گوید من زنی می خواستم که چند سال از من کوچک تر باشد!

3 - دو سال است ازدواج کرده ام. مشکلات زیادی در دوران عقد داشتم. بعد از برگزاری مراسم عروسی، رابطه مان خیلی بهتر شد. ولی دائم فکر می کنم که همسرم آن کسی که من می خواستم نیست!

متاسفانه در هر سه سوال عنوان شده، یکی از زوجین دائم این احساس را دارد که همسرش شخص دلخواهش نیست و از این موضوع احساس ناراحتی می کند. واقعیت این است که این حس تقریبا به سراغ بسیاری از افراد متاهل می آید، اما برای برخی افراد، حسی گذرا و موقتی است و برای برخی دیگر احساسی پایدار که دائم آنان را رنج می دهد. 

مجردها مراقب باشندقبل از هرچیز از آن جا که همیشه پیشگیری بهتر از درمان است به افراد مجرد توصیه می کنیم که حتما در فرآیند انتخاب همسر بدون خجالت و رودر بایستی مشارکت فعال داشته باشید. اگر نمی توانید برای ازدواج تصمیم گیری کنید، احتمالا هنوز برای ازدواج کردن آمادگی ندارید. شما باید نظرات بزرگان خانواده و فامیل را جویا شوید و از تجربیاتشان استفاده کنید، اما هرگز تن به ازدواج اجباری ندهید. وجود علاقه در یک ازدواج به منزله نیروی محرکه و موتور یک ازدواج است و باعث می شود فرد انگیزه لازم برای حل مسائل زندگی مشترک را به دست آورد. اما خوشبختانه احتمال به وجود آمدن علاقه پس از ازدواج نیز صفر نیست. به بیان دیگر ما به هیچ وجه توصیه به ازدواج اجباری و بدون وجود علاقه نمی کنیم، اما اگر شما در حال حاضر در چنین رابطه ای قرار گرفته اید، لازم است قبل از هرگونه تصمیم گیری، برای ادامه زندگی مشترک تلاش کنید. یک مشاور خبره می تواند به شما در رسیدن به تصمیم درست کمک کند. جدایی همیشه باید به عنوان آخرین راه حل، مد نظر قرار گیرد.

اگر از همان اول همسرتان را نمی خواستید...
اگر احساس می کنید از ابتدا همسرتان را نمی خواسته‌اید؛ بد نیست بدانید که:

* دلسوزی کردن برای خودتان کمکی به شما نخواهد کرد. پس دست از ترحم کردن به خود بردارید.

* از همسرتان باج خواهی نکنید، زیرا او در این موضوع که شما احساس می کنید ازدواج مطلوبی نداشته اید، نقشی ندارد و شما باید مسئولیت عواقب تصمیم خودتان را بپذیرید.

* تحقیر همسر یکی از عواملی است که به شدت زوجین را نسبت به یکدیگر دلسرد می کند. همسرتان را تحقیر نکنید. برای ابراز خشم و ناراحتی خود از روش های دیگری استفاده کنید.

* اگر از وی جدا نمی شوید، به این خاطر است که در نهایت شما از این ازدواج نفعی می برید. بنابراین به خاطر داشته باشید همسرتان به خاطر این که شما وی را ترک نمی کنید، مدیون شما نیست.

* هر اشتباهی پیامدهایی دارد و متاسفانه اشتباه در انتخاب همسر، پیامدهای سنگینی دارد اما فراموش نکنید که در صورت اقدام به طلاق، فرد باید مسئولیت پیامدهای طلاق را نیز بپذیرد و خود را برای دست و پنجه نرم کردن با آن ها آماده کند.
 انتخاب با شماست اما اگر همسرتان برای ازدواج با شما تحت فشار بوده است؟! 3 انتخاب دارید...اگر مطمئن هستید که شما ملاک های مورد نظر همسرتان را برای ازدواج نداشته اید و وی به نحوی برای ازدواج کردن با شما تحت فشار بوده است، به وی بگویید: "می دانم که ملاک های همسر دلخواه تو را از ابتدا نداشته ام و همیشه از این موضوع احساس ناراحتی می کنی. دیدن ناراحتی تو مرا هم ناراحت می کند. ضمن این که من هم نیاز دارم همسری داشته باشم که با علاقه با من زندگی کند. شاید تو در آن موقع خودت مرا انتخاب نکرده ای. ولی از تو می خواهم که حداقل اکنون انتخابگر باشی و با یکدیگر ببینیم می خواهیم با زندگی مشترکمان چه کنیم؟ ما سه انتخاب پیش رو داریم:

۱ -اولین گزینه که به نظر من بدترین انتخاب است این است که به همین نحوی که تا به حال با یکدیگر بوده ایم، ادامه دهیم. یعنی کج دار و مریز به خاطر ناراحت نشدن خانواده هایمان، بچه ها یا ... تا آخر عمر در حالی که هیچ علاقه ای به من نداری، با یکدیگر زندگی کنیم.

۲ -دومین انتخاب این است که برای جدایی اقدام کنیم و همه پیامدهای تلخ طلاق را که متوجه هر دو نفرمان و البته دامن گیر خانواده و بچه هایمان می شود بپذیریم...

۳ - اما سومین کاری که می توانیم انجام دهیم این است که مدتی زیر نظر یک مشاور جلسات درمانی یا مشاوره داشته باشیم و برای بهبود رابطه مان تلاش کنیم و در نهایت تصمیم خود را برای ادامه زندگی یا قطع آن بگیریم. من فکر می کنم در این صورت حتی اگر در نهایت از یکدیگر جدا شویم، حداقل مطمئن هستیم که تمام تلاش مان را کرده ایم و بعد تصمیم گرفته ایم."
صیانت از سرمایه بزرگوقتی در یک ارتباط زناشویی، مشکلات و تعارضاتی به وجود می آید، قطع آن رابطه و شروع یک زندگی جدید، دقیقا مثل این است که هدیه ای را که گرفته اید و می دانید چیست با هدیه دیگری که اصلا نمی دانید چیست، تعویض کنید! شاید در ابتدا این کار هیجان انگیز به نظر برسد، اما این احتمال نیز وجود دارد که چیزی به مراتب بدتر گیرتان بیاید!

احتمالا در این مدت بارها و بارها موضوعاتی در زندگی پیش آمده که باعث ناراحتی شما شده است و احتمالا بارها این فکر به ذهن شما خطور کرده است که شاید از همان ابتدا، انتخاب شما اشتباه بوده است و باید هرچه زودتر به زندگی مشترک خود پایان دهید. اما برای چند دقیقه به این موضوع فکرکنید که شما در این زندگی مشترک چه چیزهای زیادی یاد گرفته اید! احتمالا شما اکنون کاملا می دانید که چه مسائلی در رابطه تان سر جای خودش نیست و چه مسائلی می تواند باعث اذیت و آزار روحی شما و یا شریک زندگی تان شود. این سرمایه بزرگی است!

در ضمن خوب است که بدانید آمار نشان می دهد که نارضایتی زن و مرد در ازدواج دوم و سوم به مراتب بیشتر از ازدواج اول گزارش شده است. بنابراین وقتی شما می توانید یک رابطه مغشوش را به رابطه ای سالم و مسرت بخش تبدیل کنید، چرا این کار را انجام ندهید؟

4 خطری که زندگی مشترک را تهدید می کنداگر همسرتان شما را تحقیر می کند، احتمالا خود وی از یک احساس حقارت شدید رنج می برد و با گرفتن انگشت اشاره به سمت دیگران، در حقیقت از این احساس که برایش بسیار سنگین است، فرار می کند. «جان گاتمن» که از زوج درمانگران برجسته دنیاست عقیده دارد هیچ چیزی مانند این چهار عمل خطرناک احتمال وقوع طلاق را بالا نمی برد:
1. تحقیر کردن همسر

2. حالت دفاعی به خود گرفتن و هیچ سهمی از مسئولیت مشکل را نپذیرفتن

3. بیان انتقادهای مخرب

4. کشیدن دیواری به دور خود و نداشتن هیچ واکنشی نسبت به صحبت های همسر و بی تفاوت بودن.

در نهایت سعی کنید به جای تمرکز بر موارد منفی موجود در همسرتان، تمرکز خود را بر مسائل مثبت و مشترک فی‌ما بین خود معطوف کنید.منبع: خانه مهر
سه گزینه با عواقب کاملا متفاوت ، پیش پای زوجینی که به یکدیگر علاقه ندارند.