
  نخستین مهاجرپس از این دستور نخستین خانواده‏اى كه عازم هجرت به شهر یثرب گردیدند، ابو سلمه بود كه از آزار مشركین به تنگ آمده بود و قبلا نیز یك بار به حبشه هجرت كرده بود. پس از این رخصت همسرش ام سلمه را(كه بعدها به همسرى‏رسول خدا(ص)درآمد) با فرزندش سلمه برداشت تا به سمت‏ یثرب حركت كند.
قبیله ام سلمه - یعنى بنى مغیره - همین كه از ماجرا با خبر شدند سر راه ابو سلمه آمده و گفتند: ما نمى‏گذاریم ام سلمه را با خود ببرى و ابو سلمه هر چه كرد نتوانست آنها را قانع كند و همسرش را همراه ببرد و سرانجام ناچار شد ام سلمه را با فرزندش سلمه نزد آنها گذارده و خود بتنهایى از مكه خارج شود.
از آن سو قبیله ابو سلمه - یعنى بنى عبد الاسد - وقتى شنیدند فرزند ابو سلمه در قبیله بنى مغیره است پیش آنها آمده گفتند: ما نمى‏گذاریم فرزندى كه به ما منتسب است در میان شما بماند و پس از كشمكش زیادى كه كردند دست‏سلمه را گرفته و به همراه خود بردند.
ام سلمه نقل كرده: كه این ماجرا نزدیك به یك سال طول كشید و در طول این مدت كار روزانه من این بود كه هر روز صبح از خانه بیرون مى‏آمدم و در محله ابطح مى‏نشستم و تا غروب در فراق شوهر و فرزندم گریه مى‏كردم تا روزى یكى از عمو زادگانم از آنجا گذشت و چون وضع رقتبار مرا مشاهده كرد پیش بنى مغیره رفت و به آنها گفت: این چه رفتار ناهنجارى است؟چرا این زن بیچاره را آزاد نمى‏كنید، شما كه میان او و شوهر و فرزندش جدایى انداخته‏اید؟
اعتراض او سبب شد تا مرا رها كرده گفتند: اگر مى‏خواهى پیش شوهرت بروى آزادى!
بنى عبد الاسد نیز با اطلاع از این جریان سلمه را به من برگرداندند، و من هم سلمه را برداشته با شترى كه داشتم تنها به سوى مدینه حركت كردم و به خاطر تنهایى و طول راه، ترسناك و خایف بودم ولى هر چه بود از توقف در مكه آسانتر بود، و با خود گفتم كه اگر كسى را در راه دیدم با او مى‏روم.
چون به تنعیم(دو فرسنگى مكه)رسیدم به عثمان بن طلحه - كه در زمره مشركین بود - برخوردم و او از من پرسید: اى دختر ابا امیه به كجا مى‏روى؟
گفتم: به یثرب نزد شوهرم!
پرسید: آیا كسى همراه تو هست؟گفتم: جز خداى بزرگ و این فرزندم سلمه دیگر كسى همراه من نیست. عثمان فكرى كرد و گفت: به خدا نمى‏شود تو را به این حال واگذارد، این جمله را گفت و مهار شتر مرا گرفته به سوى مدینه به راه افتاد و به خدا سوگند تا به امروز همراه مردى جوانمردتر و كریمتر از او مسافرت نكرده بودم، زیرا هر وقت‏به منزلگاهى مى‏رسیدیم شتر مرا مى‏خواباند و خود به سویى مى‏رفت تا من پیاده شوم، و چون پیاده مى‏شدم مى‏آمد و افسار شتر مرا به درختى مى‏بست و خود به زیر درختى و سایبانى به استراحت مى‏پرداخت تا دوباره هنگام سوار شدن كه مى‏شد مى‏آمد و شتر مرا آماده مى‏كرد و به نزد من مى‏آورد و مى‏خواباند و خود به یك سو مى‏رفت تا من سوار شوم و چون سوار مى‏شدم نزدیك مى‏آمد و مهار شتر را مى‏گرفت و راه مى‏افتاد، و به همین ترتیب مرا تا مدینه آورد و چون به‏«قباء»رسیدیم به من گفت: برو به سلامت وارد این قریه شو كه شوهرت ابا سلمه در همین جاست. این را گفت و خودش از همان راهى كه آمده بود به سوى مكه بازگشت.
به ترتیبى كه گفته شد مسلمانان به طور انفرادى و دسته دسته مهاجرت به یثرب را آغاز كردند و البته این مهاجرتها نیز غالبا در خفا و پنهانى انجام مى‏شد و اگر مشركین مطلع مى‏شدند كه فردى یا خانواده‏اى قصد مهاجرت دارند از رفتن آنها جلوگیرى مى‏كردند و حتى گاهى به دنبال آنان تا مدینه مى‏آمدند و با حیله و نیرنگ آنها را به مكه باز مى‏گردانند، چنانكه ابن هشام در اینجا نقل مى‏كند كه عیاش بن ابى ربیعه به همراه عمر به مدینه آمد و چون ابو جهل و حارث بن هشام كه از نزدیكان او بودند از مهاجرت او مطلع شدند، به تعقیب او از مكه آمدند و براى اینكه او را حاضر به بازگشت كنند بدو گفتند: مادرت از هجرت تو سخت پریشان و ناراحت‏شده تا جایى كه نذر كرده است تا تو را نبیند سرش را شانه نزند و زیر سقف و سایه نرود؟
عیاش دلش به حال مادر سوخت و آماده بازگشت‏شد و با اینكه عمر به او گفت: اینان مى‏خواهند تو را گول بزنند و حیله‏اى است كه براى بازگرداندن تو طرح كرده‏اند ولى عیاش قانع نشد و به همراه آن دو از مدینه بیرون آمد و هنوز چندان از شهر دورنشده بودند كه آن دو عیاش را سرگرم ساخته و بر وى حمله كردند و دستگیرش نموده با دستهاى بسته وارد مكه‏اش ساختند و در جایى او را زندانى كرده و تحت‏شكنجه و آزارش قرار دادند تا اینكه مجددا وسیله‏اى فراهم شد و او به مدینه آمد.
منبع: زندگانى حضرت محمد(ص) ص 247 
منبع:سراج اندیشه
پس از این دستور نخستین خانواده‏اى كه عازم هجرت به شهر یثرب گردیدند، ابو سلمه بود كه از آزار مشركین به تنگ آمده بود و قبلا نیز یك بار به حبشه هجرت كرده بود. پس از این رخصت همسرش ام سلمه را(كه بعدها به همسرى‏ رسول خدا(ص)درآمد) با فرزندش سلمه برداشت تا به سمت‏ یثرب حركت كند.