
متن بالا بخشی از کتابی کم‌حجم به نام"پیامِ حجابِ زنِ مسلمان" است که دوسال پیش از تولد انقلاب اسلامی در آمریکا چاپ شد. بنظر می‌رسد از دیر باز دغدغه مبارزین در ستیز با اندیشه امپراطوری جهان خوار، تقید به مهمترین ابزار مبارزاتی یک زن مسلمان، یعنی حجاب بوده است. مطلب ارزشمندی که به پای آرمان خواهی آن، زنان مبارز مسلمانی که در زندان های رژیم شاه شکنجه شدند و یا جان باختند و امروز  "دختران خیابان انقلاب"  حداقل حجاب زن مسلمان را به دار می‌آویزند  و داعیه حجاب اجباری سر میدهند. خوبست با اشاره اجمالی به تاریخچه حجاب، مروری بر این مطالبه کاذب امروز بیفکنیم و ببینیم که آیا واقعا  پس از انقلاب، حجاب چگونه شکل یافت. 

 حجاب و عفاف در گذشتهبنابر گواهی متون تاریخی، در اکثر قریب به اتفاق ملت ها و آیین های جهان، حجاب در بین زنان معمول بوده است؛ هر چند در طول تاریخ، فراز و نشیب های زیادی را طی کرده و گاهی با اعمال سلیقه حاکمان، تشدید یا تخفیف یافته است، ولی هیچگاه بطور کامل از بین نرفته است.کتاب «زن در آینه تاریخ»  می‌نویسد: با توجه به علل ذکر شده و بررسی آثار و نقوش به دست آمده، پیدایش حجاب به دوران پیش از مذاهب مربوط می‌شود؛ و به این دلایل، عقیده عده ای که می‌گویند «مذهب» موجد حجاب می باشد، صحت ندارد، ولی باید پذیرفت که در دگرگونی و تکمیل آن بسیار موءثر بوده است.(1)

کشف حجاب در ایران رضا شاه پس از تنها سفر خارجی‌اش به ترکیه در ۱۲ خرداد ۱۳۱۳، تحت تأثیر اقدامات غرب‌گرایانه آتاتورک قرار گرفت. بخشنامهٔ کشف حجاب جهت تصویب رضاشاه در تاریخ ۲۷ آذر ۱۳۱۴ از طرف رئیس‌الوزرا به دربار فرستاده شد تا در آغاز دی‌ماه فرمان اجرای غیررسمی قانون کشف حجاب به تمام ولایات ایران ارسال گردد. کشف حجاب در ترکیه اختیاری بود اما رضاشاه این کار را با زور و اجبار انجام داد و به‌طور ناگهانی حق انتخاب را از زنان گرفت و هیچ روند جامعه‌پسندی برای این کار طی نشد. بخشی از زنان که مسن‌تر و سنتی بودند و احساس برهنگی می‌کردند عملاً در خانه محبوس شدند.

حجاب در زمان پهلوی دومپس از روی کار آمدن محمدرضا، گروهی از زنان که از فشار حکومت پدرش سخت به ستوه آمده بودند در مخالفت با کشف حجاب، در معابر عمومی با چادر ظاهر شدند و مأموران حکومتی هم علی رغم وجود قانون کشف حجاب چندان که باید با آنان مقابله نمی کردند. در سال 1323 سرانجام با مخالفت علما و مقاومت مردم، قانون کشف حجاب لغو گردید. 
 پس از لغو قانون، بسیاری از زنان مسلمان به حجاب روی آوردند، البته برخی از زنان هم دیگر حاضر به بازگشت به فرهنگ حجاب نبودند. مهم ترین تفاوت کشف حجاب در عصر پهلوی اول و دوم این بود که کشف حجاب در عصر رضا شاه به زور سر نیزه و در عصر محمدرضا به پشتیبانی تبلیغات گسترش یافت.محمد رضا با این کار دو هدف را دنبال می کرد: اول رواج بی حجابی و بی عفتی؛ و دوم نشان دادن چهره ای طرفدار حقوق زنان از خود. وی می خواست با وارد کردن زنان به صحنه های اجتماعی، خود را مدافع حقوق آنان جا بزند، حال آنکه زنان نیز همانند مردان از ابتدایی ترین حقوق انسانی مانند حق انتخابات آزاد محروم بودند. 

انقلاب اسلامی موجب رونق گرفتن حجاب شد پس از انقلاب،به خاطر فراگیری فرهنگ دینی و حفظ معنویات، مردم تا حد امکان در راه گسترش آرمان هایی که به خاطر آن انقلاب کرده بودند، تلاش کرده و سعی کردند تا  فرهنگ انقلاب را فراگیر سازند .
اما بسیاری از نویسندگان خارجی خواستند تا به نوعی ثابت کنند که رابطه انقلاب و حجاب در ایران آرمانگرایی نبوده است. نشریه انگلیسی «میدل الیت» نیز در این باره می نویسد: 
 انقلاب به دخترانش خیانت کرد... چند روز پس از پیروزی کامل علیه رژیم شاه، زنان را از ادارات بیرون ریختند و امر به سر کردن چادر به آنها نمودند. 
 در مقابل، بسیاری از نویسندگان که از نزدیک شاهد ماجرا بودند نوشتند: این انقلاب نبود که زنان را محجبه کرد، بلمه این حجاب بود که انقلاب آفرید. به عبارت دیگر، به خاطر دفاع از حجاب و سایر ارزش های دینی، انقلاب توسط مردم به وقوع پیوست. 
و اینک مقابله با حجاباکنون ترفندی که مخالفان حجاب درپیش گرفته‌اند، این است که با به کار بردن کلمه "اجبار"، مساله را به نحو خاصی طراحی کنند که مخاطب، گرفتار نوعی بازیِ باخت-باخت شود. وقتی مساله به این صورت مطرح می‌شود که آیا اسلام طرفدار حجاب اجباری است؟ اگر گفتید "نیست"، یکی از واجبات اسلام را که مورد اتفاق شیعه و سنی است انکار کرده‌اید؛ و اگر هم گفتید "هست"، بار منفی کلمه "اجبار" در دوره‌ای که شعار آزادی مهمترین محور ارزش‌گذاری‌ها شده، از اسلام چهره‌ای خشن ارائه می‌کند و موجب می‌شود فضاهای عاطفی بر تحلیل منطقی غلبه کنند.
اساساً اسلامی بودن یک نظام و حکومت، معنایی جز این نمی تواند داشته باشد که آن حکومت درصدد پیاده کردن احکام اسلام باشد و این مطلبی است که در قانون اساسی جمهوری اسلامی بدان تصریح شده است: "اصل چهارم: کلیه قوانین و مقررات مدنی، جزائی، مالی، اقتصادی،اداری، فرهنگی، نظامی، سیاسی و غیر اینها باید براساس موازین اسلامی باشد. این اصل بر اطلاق یا عموم همه اصول قانون اساسی و قوانین و مقررات دیگر حاکم است و تشخیص این امر برعهده فقهای شورای نگهبان است." با این مقدمات، تردیدی نمی‌ماند که نظام جمهوری اسلامی موظف است قانون حجاب در اسلام (که جزء احکام واضح و متفق‌علیه مسلمانان است) را که یک قانون مدنی برای پوشش زنان است به عنوان یک قانون رسمیت بشناسد و در اجرای آن بکوشد."
بنابر این هر دو قانون "اعتقاد" و" بروز اجتماعی و دینی" مبتنی بر شریعت بوده و قانونهایی الزام‌آور هستند و تفاوت تنها در این است که یکی از سنخ قوانین کیفری است و دیگری از سنخ قوانین مدنی.(3)

سخن آخرحقیقت اینست که در جامعه ایران، با توجه به هجمه فرهنگی همه جانبه رسانه‌های دیداری و شنیداری دشمن و سهل انگاری مسئولان اجرایی در تبیین و توجیه نسل جوان،  دیدگاه‌های مختلفی درباره حد و مرز پوشش زنان وجود دارد، اما اینکه در این چند هفته تلاش شد تا وانمود شود که اساسا اکثریت زنان ایرانی از حجاب به تنگ آمده اند، حقیقتا یک فضاسازی سیاسی، در راستای ناامید سازی جامعه و به تنگنا کشاندن زنان و دختران بوده است.  خوبست که بین دیدگاه های مختلف درباره پوشش و عبور از حجاب تفکیک قائل شویم. 
زیرا مطالبه عمومی مردم از دولت فراتر از این جزئیات است و نابسامانی اقتصادی و معیشتی نباید با این حواشی به کنار رانده شوند.

پی نوشت:1-تاریخچه حجاب و عفاف در ادیان و اقوام گذشته،مجله شمیم یاس، آبان 1384
2- حجاب در زمان پهلوی دوم1387آبان سایت راسخون
3-بررسی مدعای منتقدان «قانون حجاب»،مشرق،اسفند ۱۳۹۶ 

با توجه به علل ذکر شده و بررسی آثار و نقوش به دست آمده، پیدایش حجاب به دوران پیش از مذاهب مربوط می‌شود؛ و به این دلایل، عقیده عده ای که می‌گویند «مذهب» موجد حجاب می باشد، صحت ندارد، ولی باید پذیرفت که در دگرگونی و تکمیل آن بسیار موءثر بوده است.
