امام سجاد(علیه السلام) در عین آن كه زینت عبادت كنندگان، بزرگمرد عبادت، عرفان وسجده بود، مجاهد بزرگ فى‌سبیل‌الله بود، او در عین آن كه كانون علم و اندیشه ومعرفت‌بود، تواضع ویژه‌اى داشت،  و در عین آن كه شكوه و جلال و ابهت‌خاصى داشت،داراى حلم و بردبارى و سعه صدر مخصوصى بود، و در یك كلمه كانون همه كمالات‌انسانى و ارزش‌هاى والاى معنوى، و زیبنده این شعر معروف بود كه:
رخ زیبا ید بیضا دم عیسى دارى
آن چه خوبان همه دارند تو تنها دارى
در این گفتار برآنیم تا به چند نمونه از رفتار آن حضرت زندگى اشاره كنیم، به‌این امید كه درس‌هاى سودمند زندگى سالم و سازنده را از شیوه زندگى درخشان آن‌بزرگمرد فضایل بیاموزیم:

زینت پرستش كنندگان الهىآن حضرت با عنوان زین‌العابدین و سجاد خوانده مى‌شود،چرا كه او قبل از هر چیز بنده خالص و صالح خدا بود، و سجده‌هاى طولانى او، هربیننده را به سوى خدا و پرستش خدا جذب مى‌كرد.
خداوند در حدیث لوح كه آن نامه‌اى از سوى خدا به پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله و سلم) است او راچنین معرفى كرده است: «سید العابدین و زین اولیائى الماضین; او آقاى عبادت‌كنندگان و زینت اولیاى پیشین من است.» یوسف بن اسباط مى‌گوید، پدرم گفت:
نیمه‌هاى شب به مسجد رفتم، جوانى را كه به سجده افتاده بود دیدم كه چنین باخدا راز و نیاز مى‌كرد: «سجد وجهى متعفرا فى‌التراب لخالقى و حق له; صورتم خاك‌آلود، براى آفریدگارم سجده كرد، كه خداوند سزاوار سجده است.» به محضرش رفتم،دریافتم امام سجاد(علیه السلام) است، صبر كردم تا هوا روشن شد، به نزد ایشان رفتم و عرض‌كردم: «اى فرزند پیامبر! چرا آن همه به خود زحمت مى‌دهى با این كه خداوند تورا برترى بخشیده و تو در پیشگاه خدا مقام بسیار ارجمندى دارى؟» او با شنیدن‌این سخن منقلب شده و گریه كرد و فرمود: پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود:
«هنگامى كه روز قیامت‌برپا گردد هر چشمى جز چهار چشم گریان است:
1- چشمى كه از خوف خدا بگرید;
2- چشمى كه در راه (جهاد) براى خدا نابینا شده باشد;
3- چشمى كه از حرام‌هاى خدا پوشیده شده باشد;
4- چشمى كه شب تا صبح در حال سجده بیدار باشد... .»
عبادت امام سجاد(علیه السلام) پرستش كاملا آگاهانه و بسیار عمیق بود،او با لذت و شیفتگى مخصوص، آمیخته با عرفان كامل، خدا را عبادت مى‌كرد. ارتباط و پیوند او با خدا به گونه‌اى بود كه روایت‌شده:
شبى براى عبادت برخاست، هنگام وضو، چشمش به ستارگان آسمان افتاد، و هم چنان‌به ستارگان مى‌نگریست ، و در اندیشه آفریدگار و آفرینش آنها فرو رفت، حیران وبهت زده در حالى كه دستش در آب بود، به آسمان چشم دوخته بود تا صداى اذان صبح‌را شنید.
فاطمه(سلام الله علیها) یكى از دختران امیرمومنان على(علیه السلام) از جابربن عبدالله انصارى تقاضاكرد كه نزد امام سجاد(علیه السلام) برود، به عنوان دل‌سوزى از آن حضرت بخواهد كه جانش رااز آسیب عبادت بسیار حفظ كند، زیرا او بر اثر عبادت بسیار، از ناحیه بینى و سرزانوها و كف دستها و پیشانى، آسیب سختى دیده بود، جابر نزد امام سجاد(علیه السلام) رفت وآن حضرت را از تحمل آن همه رنج طاقت فرسا در عبادت برحذر داشت.
امام سجاد(علیه السلام) به او فرمود: «اى همنشین رسول خدا(ص)! جدم رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) آن قدرعبادت كرد كه پاهایش ورم كرد، شخصى به او عرض كرد: چرا آنقدر به خود رنج‌مى‌دهى؟ فرمود: «افلا اكون عبدا شكورا; آیا بنده سپاسگزار خدا نباشم.» جابربه امام سجاد(علیه السلام) عرض كرد:
«جان عزیزت در خطر است، كم‌تر خود را در فشار قرار بده.» امام سجاد(علیه السلام) فرمود:
«یا جابر لا ازال على منهاج ابوى موتسیا بهما حتى القاهما; اى جابر همواره راه‌پدرانم (پیامبر و على) را مى‌پیمایم، و آنها را الگو قرار مى‌دهم تا به آنهابپیوندم.» صحیفه سجادیه، یكى از نمادهاى عرفانى و زاییده اندیشه‌هاى معرفت‌شناسى امام سجاد(علیه السلام) است كه به عنوان زبور آل محمد(صلی الله علیه و آله و سلم) شناخته شده، و با مطالعه‌آن، مى‌توان به عظمت‌بى‌كران پرستش آگاهانه آن بزرگوار واقف شد.

توجه عمیق به بینوایانامام سجاد(علیه السلام) به تامین معاش زندگى افراد بى‌بضاعت ومستمند، توجه عمیق و اقدام همه جانبه داشت، علاوه بر این‌كه با نظم خاصى از صدخانواده فقیر مدینه به طور مستمر سرپرستى مى‌كرد، به بینوایان دیگر نیز توجه‌داشت، او نان و آذوقه را در انبان مى‌كرد و خودش آن را بر دوش مى‌گرفت و به صورت‌ناشناس و محرمانه براى آنها مى‌برد، نیازمندان هرگاه او را مى‌دیدند به همدیگرمى‌گفتند صاحب الجراب (صاحب انبان) آمد. آن بزرگوار وقتى كه فقیر را مى‌دید نه‌تنها با نظر خشمگین یا تحقیرآمیز به او نگاه نمى‌كرد، بلكه با شادمانى مى‌گفت:
«مرحبا بمن یحمل زادى الى الاخره; آفرین به كسى كه توشه مرا به سوى آخرت حمل‌مى‌كند.» یكى از شخصیت‌هاى عصر آن حضرت به نام زهرى مى‌گوید: در یك شب سرد وتاریك زمستانى امام سجاد(علیه السلام) را دیدم; بار آرد و هیزم بر پشت گرفته بود و عبورمى‌كرد، پرسیدم: این بار چیست؟
فرمود: قصد سفر دارم، این توشه راه سفر است كه آماده كرده‌ام تا به محله حریزببرم.
غلام خود را به آن حضرت معرفى نمودم و عرض كردم: «شما زحمت نكشید، این غلام من‌است كه آن بار شما را حمل مى‌كند.» فرمود: نه. عرض كردم: پس اجازه بدهید خودم‌آن را حمل كنم، فرمود: «من زحمتى را كه موجب نجات من در سفر خواهد شد، وپیمودن راه سفر مرا نیكو كند، از خود دور نمى‌كنم.» پس از چند روزى او را درمدینه دیدم، پرسیدم شما فرمودید به مسافرت مى‌روم، پس چرا مسافرت نكردى؟ فرمود:
اى زهرى، منظورم از مسافرت، آن سفرى كه تو گمان كردى نبود، بلكه منظورم سفرمرگ بود كه خود را براى آن آماده مى‌ساختم، آن‌گاه فرمود:
«انما الاستعداد للموت تجنب الحرام و بذل الندى فى الخیر; همانا آمادگى براى‌سفر مرگ، اجتناب از كارهاى حرام، و بخشش عطایاى نیك به مردم است.» آن حضرت برهمین اساس از بیماران عیادت مى‌كرد، و اگر با خبر مى‌شد كه آنها مقروض هستند،قرض آنها را ادا مى‌نمود، چنان‌كه روایت‌شده شنید كه «محمدبن اسامه‌» بیمار وبسترى شده، به عیادتش رفت، وقتى فهمید او مقروض است و دوست دارد قبل از مرگش،قرض‌هایش پرداخته شود، همه قرض‌هاى او را برعهده گرفت و پرداخت.
پس از آن كه آن بزرگوار مهربان، به شهادت رسید، هنگامى كه پیكر پاكش را غسل‌مى‌دادند، خراش‌هایى در پشت مباركش دیدند، بعضى از حاضران از علت آن پرسیدند،یكى از حاضران پاسخ داد:
«این سیاهى‌ها و خراش‌ها از آثار انبان‌هاى طعام است كه آن حضرت آن را به طورمكرر حمل مى‌كرد و به خانه مستمندان مى‌برد، و نیز از آثار آب‌كشى آن حضرت از چاه‌است كه براى همسایگان، از آن چاه آب مى‌كشید، و اینك جاى طناب آب‌كشى در پشتش‌باقى‌مانده است‌».

خوف از حساب روز قیامتامام سجاد(علیه السلام) در طول زندگى براى انجام مناسك حج و عمره‌بسیار به مكه مى‌رفت، با این كه فاصله بین مدینه و مكه حدود هشتاد فرسخ است، آن‌حضرت براى انجام عبادت بزرگ حج، گاهى این راه را پیاده مى‌پیمود، و از این كه‌براى انجام عبادت خدا، رنج مى‌كشید، لذت مى‌برد.
آن بزرگوار بیست‌بار (و به نقلى 22 بار) سوار بر شترش شده و به مكه مى‌رفت، وپس از انجام مراسم عمره یا حج، به مكه باز مى‌گشت، او در این مدت حتى یك بارتازیانه بر شترش نزد، هرگاه مى‌خواست‌شترش تندتر حركت كند، تازیانه‌اش را بربالاى سر شتر به حركت در مى‌آورد، و مى‌فرمود: «لولا خوف القصاص لفعلت; اگر ترس‌قصاص قیامت نبود، با زدن تازیانه بر شتر، آن را به تند حركت كردن وادارمى‌كردم.» با توجه به فاصله بین مكه و مدینه كه حدود هشتاد فرسخ بود، نتیجه‌مى‌گیریم كه بیست‌بار رفتن و بازگشتن آن حضرت معادل 3200 فرسخ خواهد شد، آن‌بزرگوار در تمام طول این مدت با این كه تازیانه در دستش بود، از خوف قصاص‌قیامت، حتى یك بار تازیانه‌اش را بر شترش نزد، با این كه شتر در میان مركب‌ها به‌پوست كلفتى معروف است، و تازیانه زدن به آن، رنجش چندانى براى او نخواهد بود.
در صفحه دیگرى از زندگى امام سجاد(علیه السلام) مى‌خوانیم: او یكى از غلامان آزاد كرده‌اش‌را سرپرست رسیدگى به مزرعه‌اى نموده‌بود، روزى براى دیدن آن مزرعه به آن جا رفت‌مشاهده كرد كه بر اثر سهل‌انگارى غلام آسیب فراوانى به آن مزرعه وارد شده است،ناراحت‌شد و براى تنبیه غلام، یك بار تازیانه‌اى به او زد. پس از این كار پشیمان‌شد، وقتى كه آن حضرت به خانه بازگشت، شخصى را نزد آن غلام فرستاد تا او را به‌حضورش بیاورد، آن شخص پیام امام را به او ابلاغ كرد، غلام به محضر امام سجاد(علیه السلام)
آمد، دید امام خود را برهنه كرده، و تازیانه‌اش را پیش رویش انداخته است. غلام‌گمان برد كه امام مى‌خواهد او را مجازات كند، از این رو به شدت ترسید، ولى‌ناگاه دید امام سجاد (علیه السلام) آن تازیانه را برداشت و به غلام داد و فرمود: «اى مردامروز كارى از من در مورد تو سرزد كه سابقه نداشت، لغزشى بود كه رخ داد، اینك‌این تازیانه را بگیر و همان گونه كه به تو زدم به من بزن و از من قصاص كن.»
غلام گفت: سوگند به خدا جز این گمان نداشتم كه مرا مجازات كنى كه سزاوار آن‌هستم، تا چه رسد به این كه من از تو قصاص كنم. امام سجاد(علیه السلام) فرمود: عزیزم!
تازیانه را بردار و قصاص كن، غلام گفت:
معاذالله! هرگز چنین نكنم، تو را (اگر لغزشى بود) بخشیدم. این گفت و گو به‌طور مكرر بین امام سجاد(علیه السلام) و آن غلام رد و بدل شد، هنگامى كه امام(علیه السلام) دید آن‌غلام از قصاص كردن خوددارى مى‌كند به او فرمود: «اما اذا ابیت فالضیعه صدقه‌علیك; هان آگاه باش اكنون كه از قصاص خوددارى مى‌كنى آن مزرعه را به تو انفاق‌كردم، مال تو باشد.» سپس امام سجاد(علیه السلام) آن مزرعه را در اختیار آن غلام گذاشت.

همنشینى با مستضعفاناز شیوه‌هاى زندگى امام سجاد(علیه السلام) این كه: بسیار متواضع‌بود، نه تنها از همنشینى با تهى‌دستان و مستضعفان عار نداشت، بلكه مشتاقانه دركنار آنها مى‌نشست و همچون دوست صمیمى با آنها هم صحبت مى‌شد، بعضى این روش رااز آن حضرت نپسندیدند، و از نشست و برخاست آن حضرت با طبقه پایین دست، انتقادكردند، امام سجاد(علیه السلام) در پاسخ آنها فرمود:
«انى اجالس من انتفع بمجالسته فى دینى; من با كسى همنشین مى‌شوم كه از مجالست‌او به نفع دینم بهره‌مند گردم.»
یك روز امام سجاد(علیه السلام) سوار بر مركب از راهى‌مى‌گذشت چشمش به جمعى از بیماران جذامى كه در كنار هم نشسته بودند و غذامى‌خوردند افتاد، آنها وقتى كه امام را دیدند او را دعوت به خوردن غذا كردند.
امام(علیه السلام) آن روز را روزه بود، به آنها فرمود:
«اگر روزه نبودم، در كنار سفره شما مى‌نشستم.» امام سجاد(علیه السلام) آن روز به خانه‌خود بازگشت، دستور داد غذاى مطبوعى آماده كردند، آن‌گاه همه آن جذامیان را به‌خانه خود دعوت كرد، آنها به خانه آن حضرت آمدند، امام(علیه السلام) در كنار آنها نشست وبا هم از غذا خوردند.

احترام به نامادرىامام سجاد(علیه السلام) مادرش را به هنگامى كه نوزادى بیش نبود ازدست داد. از این رو، بانویى پرستارى آن حضرت را بر عهده گرفت و به عنوان‌نامادرى در حفظ آن حضرت كوشید، امام سجاد(علیه السلام) وقتى كه بزرگ شد، با نامادرى‌اش دریك كاسه غذا نمى‌خورد، شخصى از آن حضرت پرسید:
«با این‌كه شما مادرت (نامادریت) را دوست دارى، چرا در یك كاسه با او غذانمى‌خورى؟» آن حضرت در پاسخ فرمود: «انى اكره ان تستبق یدى الى ما سبقت الیه‌عینها فاكون عاقا لها; من دوست ندارم كه دستم به لقمه‌اى سبقت گیرد كه چشم‌مادرم به آن سبقت گرفته است، آن گاه جفاكار نسبت‌به مادرم گردم.» به راستى‌وقتى كه آن حضرت به نامادرى این گونه احترام مى‌گذاشت، براى مقام مقدس مادرچقدر ارج و ارزش قائل بود؟!

خشنودى به رضاى الهىامام باقر(علیه السلام) نقل كرد، پدرم‌امام سجاد(علیه السلام) فرمود: دچار بیمارى سختى شدم، پدرم به من فرمود: چه میل دارى؟
گفتم: میل دارم به گونه‌اى باشم كه در برابر تدبیر و خواست‌خدا، خواسته دیگرى‌نداشته باشم. پدرم فرمود: «احسنت ضاهیت ابراهیم الخلیل; احسن و آفرین كه به‌ابراهیم خلیل(علیه السلام) شباهت‌یافته‌اى.» در آن هنگام كه دشمنان مى‌خواستند او را به‌درون آتش شعله‌ور بیفكنند، جبرئیل نزد او آمد و گفت: آیا حاجتى دارى؟
ابراهیم(علیه السلام) گفت: «لا اقترح على ربى، بل حسبى الله و نعم الوكیل; در برابرمقدرات پروردگارم چیز دیگرى درخواست نمى‌كنم، بلكه خدا مرا كفایت مى‌كند، و اوپشتیبان خوبى‌است.»

پاسخ شدید به طاغوت عراقامام سجاد(علیه السلام) در تمام مصائب كربلاو اسارت، شركت داشت، و سخت‌ترین و جانكاه‌ترین حوادث را تحمل كرد، او و همراهانش‌را به صورت اسیر، در كوفه به مجلس عبیدالله بن زیاد حاكم عراق كه طاغوتى سنگ‌دل‌و بى‌رحم بود وارد نمودند. عبیدالله پس از گستاخى‌هاى بسیار بى‌شرمانه متوجه امام‌سجاد(علیه السلام) شد، و گفت: «این شخص كیست؟» یكى از حاضران گفت: على بن حسین(علیه السلام) است.
عبیدالله گفت: مگر خداوند على پسر حسین(علیه السلام) را نكشت؟ امام سجاد(علیه السلام) فرمود:
من برادرى به نام على‌بن حسین(علیه السلام) [على‌اكبر] داشتم، مردم او را كشتند.
عبیدالله با خشونت گفت: «بلكه خدا او را كشت.» امام سجاد(علیه السلام) فرمود: «الله‌یتوفى الانفس حین موتها; خداوند جانها را هنگام مرگشان، قبض مى‌كند.» عبیدالله‌گفت: آیا تو جرئت پیدا كرده‌اى پاسخ مرا مى‌دهى؟ سپس به ماموران جلادش گفت: برخیزید و گردنش را بزنید.
حضرت زینب(سلام الله علیها) به دفاع برخاست، و پس از گفتارى، خطاب به عبیدالله فرمود:
«اگر بنا است على بن الحسین(علیه السلام) را بكشى، مرا نیز با او بكش.» در این هنگام‌امام سجاد(علیه السلام) به عمه‌اش زینب(س) فرمود: آرام باش، تا من با عبیدالله سخن بگویم،سپس به عبیدالله رو كرد و با صلابت و قاطعیت فرمود: «ابالقتل تهددنى یابن زیاداما علمت ان القتل لنا عاده، و كرامتنا الشهاده; اى پسر زیاد! آیا مرا به كشتن‌تهدید مى‌كنى و مى‌ترسانى، آیا نمى‌دانى كه كشته شدن عادت ما است، و شهادت مایه‌كرامت و سرافرازى ما مى‌باشد؟!»

دخالت در سیاستماجراى نهضت كربلا، یك حادثه‌بزرگ سیاسى بود، امام سجاد(علیه السلام) در پیدایش آن و ابلاغ پیام شهیدان و پى‌گیرى نتایج‌نهضت نقش اصلى را داشت، آن حضرت پس از ماجراى خونین عاشورا، چه هنگام اسارت، وچه هنگام بازگشت‌به مدینه، در هر فرصتى مردم را بر ضد طاغوت عصر، یزیدبن‌معاویه مى‌شوراند، خطبه غرا و كوبنده او در شام، یزید و حكومتش را رسوا نمود، وماهیت پلید حكومت‌خودكامه او را افشا كرد، با این كه در جو خفقان آن عصر ، حتى‌ذكر نام حسین(علیه السلام) ممنوع بود، به دستورآن حضرت در نگین انگشترش چنین نوشته‌بودند: «خزى و شقى قاتل الحسین بن على علیه‌السلام; رسوا و بدبخت‌شد قاتل حسین‌پسر على(ع‌»). آن حضرت چهل سال، مصائب پدرش امام حسین(علیه السلام) را یاد مى‌كرد ومى‌گریست، هنگام غذا خوردن، دست از غذا مى‌كشید، مى‌گفتند بفرمایید غذا میل كنید،در پاسخ مى‌فرمود: «قتل ابن رسول الله جائعا، قتل ابن رسول الله عطشانا;حسین(علیه السلام) فرزند رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) گرسنه و تشنه كشته شد.» كوتاه سخن آنكه آن حضرت‌اكثر بهره‌بردارى را از نهضت امام حسین(علیه السلام) به عناوین گوناگون بر ضد طاغوت‌هاى‌وقت نمود. پس از بنى‌امیه، هنگامى كه خلفاى بنى‌مروان روى كار آمدند، موضع‌گیرى‌امام سجاد(علیه السلام) در برابر آنها نیز نوع دیگرى از رودر رویى شدید در برابرطاغوتیان بود. آن حضرت قیام مختار بر ضد بنى‌امیه را تایید كرد و با صراحت‌فرمود: «لاتسبوا المختار فانه قتل قتلتنا و طلب ثارنا; از مختار بدگویى نكنید،چرا كه او قاتلان ما را كشت، و به خون‌خواهى از ما قیام كرد.» آن حضرت قبل ازقیام انقلابى پسرش «زید» كه برضد حكومت هشام بن عبدالملك (دهمین طاغوت اموى)
رخ داد، قیام او را تایید مى‌كرد و مى‌فرمود: «پدرم از پدرش امیرمومنان على(علیه السلام)
نقل كرد در پشت كوفه مردى قیام كند كه او را «زید» مى‌گویند...
او و یارانش در قیامت‌با شكوهى بسیار باعظمت در كنار مردم عبور كنند، وفرشتگان به آنها اشاره كرده و مى‌گویند: اینها جانشینان صالحان پیشین و دعوت‌كنندگان به حق هستند، آن‌گاه رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) از آنها استقبال كند و خطاب به زیدمى‌فرماید: اى فرزندم! شما مسوولیت‌خود را به انجام رساندید، اكنون بدون حساب،وارد بهشت‌شوید.»

راز شهادت امام سجاد (علیه السلام)موضع‌گیرى‌هاى قاطع و پر صلابت امام‌سجاد(علیه السلام) در برابر هشام‌بن عبدالملك (دهمین خلیفه‌اموى) و عظمت روز افزون امام(علیه السلام)
در میان مردم، به ویژه در میان مردم حجاز موجب شد كه هشام به قتل امام سجاد(علیه السلام)
كمر بست، برادر او ولید بن عبدالملك، به دستور او، آن حضرت را مسموم كرده و به‌شهادت رساندند. آن بزرگوار به جرم دفاع از حیثیت اسلام، و مبارزه با طاغوت‌هاى‌اموى و مروانى، شهد شهادت نوشید، چند روز در بستر شهادت آرمیده بود، معالجات‌سودى نبخشید، او در لحظه آخر عمر همان وصیت پدرش را بازگو كرد و فرمود: هنگامى‌كه پدرم امام حسین(علیه السلام) وفات كرد، ساعتى قبل مرا به سینه‌اش چسبانید و فرمود:
«یا بنى ایاك و ظلم من لایجد علیك ناصرا الا الله; اى پسر جانم! بپرهیز از ستم‌كردن بر كسى كه یاورى براى انتقام تو، جز خدا ندارد.» نیز به پسرش امام‌باقر(علیه السلام) فرمود: پسرم! تو را به همان سخن وصیت مى‌كنم كه پدرم هنگام شهادت مرابه آن وصیت كرد:
«یا بنى اصبر على الحق و ان كان مرا; اى پسر جان! در راه حق‌صبور و مقاوم باش گرچه تلخ و رنج‌آور باشد.»
به این ترتیب آن امام همام بعد ازنهضت عظیم امام حسین(علیه السلام) پس از حدود 35سال مبارزه به صورت‌هاى گوناگون، در 75سالگى به لقاءالله پیوست، و با خون سرخ خود پاى نهضت‌خونین پدرش را امضاء كرد.
او در فرازى از صحیفه سجادیه كه از گنجینه‌هاى بزرگ معارف و عرفان است و ازاو به یادگار مانده، به درگاه خدا چنین عرض مى‌كند:
«اللهم انى اعتذر الیك من مظلوم ظلم بحضرتى فلم انصره; خدایا! من از پیشگاه‌تو عذرخواهى مى‌كنم در مورد مظلومى كه در برابر من به او ستم شده، و من به یارى‌او نشتافته‌ام.» «خدایا! به من دست و نیرویى ده تا بتوانم بر كسانى كه به من‌ستم مى‌كنند پیروز شوم، و زبانى عنایت فرما تا در مقام احتجاج و استدلال برمخالف چیره شوم، و اندیشه‌اى ده تا نیرنگ فكرى دشمن را درهم شكنم، و دست‌ستمگران را از تعدى و تجاوز، كوتاه سازم.»
منبع : پرسمان

در این گفتار برآنیم تا به چند نمونه از رفتار آن حضرت زندگى اشاره كنیم، به‌این امید كه درس‌هاى سودمند زندگى سالم و سازنده را از شیوه زندگى درخشان آن‌بزرگمرد فضایل بیاموزیم: