دعای سحر حضرت باقر علیه السلام در عظمت و ارزش این دعا مى فرماید: «اگر مردم به اهمیت و بزرگى خواسته هایى كه در این دعا آمده و سرعت اجابت آنها در حق خواننده اش، پى مى بردند، براى دست یافتن آن با شمشیر با یكدیگر مى جنگیدند»
و در كلامى دیگر مى فرماید: «اگر مى خواستم سوگند بخورم، قسم مى خوردم كه اسم اعظم خداوند در این دعا است. پس در هنگام خواندن خداوند با این دعا، جدیت و كوشش كنید؛ چون این دعا از علوم و حقایق پنهان و سر به مهر است. آن را از نااهلان؛ یعنى، منافقان و دروغ گویان و منكران كتمان كنید و تنها بر شایستگان آشكار سازید»
این دعاى نورانى و پرمایه، در بردارنده درخواست ها و تقاضاهاى بزرگ و ارزش مندى است و اوصاف جلال و جمال الهى، در آن درخواست شده است. شاید مهم ترین هدف این دعا، قرار گرفتن انسان در مسیرى است كه اسما و صفات پاك خداوند، در او تبلور یابد و وجودش جلوه گاه این اوصاف برجسته و ممتاز گردد.
انسان با زمزمه این دعاى ربانى و تضرّع و التجا به ذات اقدس اله، فراهم شدن زمینه تجلّى و ظهور اسماى حسنى و صفات اولیاى الهى را در وجود خود درخواست مى كند؛ تا این قابلیت و شایستگى را بیابد كه آینه دار كمالات حق و مظهر صفات پروردگارش گردد.
«دعاى سحر» سبك و سیاق ویژه اى دارد كه ممكن است براى خواننده عجیب و نامأنوس باشد و درك و فهم محتواى آن، دشوار و سنگین به نظر برسد؛ ولى باید دانست كه این دعا و سایر ادعیه معصومین علیهم السلام ، تنها بیان الفاظى زیبا و آهنگین و چینش عباراتى موزون و قافیه دار نیست؛ بلكه این دعاها، ترجمان حالات قلبى و مشاهدات باطنى و یافته ها و شهود آنان است كه از زبان حال، به زبان سر و از درون به گفتار سرایت مى كند. بنابراین پى بردن به اشارت هاى آنان و آشنایى با مراد و منظورشان، جز با نزدیكى به افق معرفت و همگونگى با حالات روحى و مشاهدات ایشان، امكان پذیر نیست.
تا انسان به كمال بندگى و اوج دلدادگى و شیفتگى نسبت به حضرت محبوب نرسد و حضور و ظهور حق را در همه مظاهر و جلوه هاى هستى، به تماشا ننشیند و حجاب هاى غفلت و گناه و خودبینى از مقابل دیدگان بصیرتش كنار نرود؛ نمى تواند به حقیقت و سرّ خواسته هاى ولىّ اعظم خداوند، در این دعاى آكنده از رموز بندگى و توحید و معرفت برسد. البته معناى این سخن، محروم ماندن از بركات این سفره رحمت و هدیه الهى نیست؛ چون آثار و فواید دعاهاى خاندان عصمت علیهم السلام ، به حدى گسترده و بى كران است كه هیچ كس از آنها بى بهره نمى ماند. اما میزان برخوردارى از این بركات روحانى و ملكوتى، بستگى كامل به مقدار نیاز معنوى و درجه معرفت و آمادگى انسان دارد.
در مورد سبك و شیوه خاص دعاى سحر، مى توان چنین گفت: سالك راه خدا و دوستدار كمال و سعادت، پس از گذشتن از عوالم حسّ و خیال و عقل و پشت سر نهادن سراى فریب، به وادى آخرت گام مى نهد و به عالم اسما و صفات الهى وارد مى شود. در این عالم نیز از اسما و صفاتى كه احاطه و اشراف كمترى دارند، عبور مى كند و به اسما و صفاتى كه شمول و احاطه و گستردگى بیشترى دارند، مى رسد. سپس از اسما و صفات گذشته و به عالم خدایى و حضرت الهى مى رسد و با چشم و دیده باطن، حضرت احدیت را مشاهده مى كند و پروردگار متعال، با تجلیات اسمایى و صفاتى براى او تجلّى مى كند.
در اینجا متوجه مى گردد كه برخى اسما و صفات، گسترده و بعضى گسترده تر، برخى زیبا و بعضى زیباتر، پاره اى شریف و بخشى شریف تر و بعضى كامل و برخى كامل تر است. در این حال با زبانى در خور و مناسب با این حال و آن عالم، از پروردگارش خوب ترین، زیباترین، شریف ترین و كامل ترین صفات ربوبى را درخواست و چنین تضرع مى كند: «اللهم انى اسئلك من بهائك بابهاه»، «اللهم انى اسئلك من جمالك باجمله»، «اللهم انى اسئلك من كمالك باكمله»، «اللهم انى اسئلك من عظمتك باعظمها» و... .
هنگامى كه چنین بنده مجاهد و سعادت مندى، از عالم الوهیت گذشت و به مقام «احدیت» و «قرب مطلق» و «رحمت واسعه» رسید و شهود این مقام برایش ثابت و مستقر گردید؛ همه صفات الهى را امواج دریاى وجود و اشراقات نور ذات مى یابد و همه را متحد با یكدیگر و با ذات پاك خداوند مى بیند و در مى یابد كه برخى صفات نسبت به بعضى دیگر، افضلیت، اشرفیت و اكملیتى ندارند؛ بلكه همگى زیبا، شریف، كامل و عظیم هستند و هر چه هست، زیبایى، شرف، كمال و عظمت است و این دید و مشاهده اش را چنین بیان مى دارد: «و كل بهائك بهى»، «كل جمالك جمیل»، «كل كمالك كامل» و «كل عظمتك عظیمة».
چون مسافر به سوى خدا و طالب رستگارى و فلاح به این مقام و منزلت ـ كه مقام تساوى تجلیّات است ـ نائل مى گردد و همه صفات را در شرافت و كمال یكسان مى بیند؛ همه آنها را یك جا درخواست مى كند: «اللهم انى اسئلك ببهائك كلّه»، «اللهم انى اسئلك بكمالك كلّه»، «اللهم انى اسئلك بكامل كلّه»، «اللهم انى اسئلك بعظمتك كلّها...»منبع:پرسمان

«دعاى سحر» چشمه معرفتى است كه از قلب سرشار و علم و محبت بى كران امام باقر علیه السلامجوشید و بر زبان حق گوى او جارى گشته است و به وسیله امام رضا علیه السلامنقل شده است. این دعا در سحرگاهان ماه رحمت و ضیافت الهى، زینت بخش محمل دل سوختگان و شمع بزم مناجاتیان شب زنده دار است.