

آنگاه که فاطمه زهرا علیها السلام احساس کرد زمان رحلتش فرا رسیده است، در حالی که در بستر بیماری آرمیده بود خطاب به علی علیه السلام فرمود: «یا ابن عم، انه قد نعیت الی نفسی واننی لا اری ما بی الا اننی لاحق بابی ساعة بعد ساعة وانا اوصیک باشیاء فی قلبی؛ ای پسر عمو! خبر مرگ به من رسیده و آنگونه که در می یابم پس از اندک زمانی، به پدرم ملحق می شوم، آنچه را در دل دارم به تو وصیت می کنم .»
علی علیه السلام به فاطمه سلام الله فرمود: «اوصینی بما احببت یا بنت رسول الله; ای دخت رسول خدا! آنچه دوست داری وصیت کن.»
آنگاه علی علیه السلام کنار سر فاطمه علیها السلام نشست و به آنان که در اتاق بودند فرمود بیرون روند. سپس فاطمه علیها السلام به علی علیه السلام فرمود: «یا ابن عم!، ما عهدتنی کاذبة ولاخائنة ولا خالفتک منذ عاشرتنی؛ ای پسر عمو! از روزی که با من زندگی کردی، از من دروغ و خیانت ندیدی و هیچ گاه با تو مخالفت ننمودم.»
و علی علیه السلام در پاسخش چنین گفت: «معاذ الله انت اعلم بالله وابر واتقی واکرم واشد خوفا من الله [من] ان اوبخک بمخالفتی. قد عز علی مفارقتک وتفقدک، الا انه امر لابد منه. والله جددت علی مصیبة رسول الله وقد عظمت وفاتک وفقدک فانا لله وانا الیه راجعون من مصیبة ما افجعها وآلمها وامضها واحزنها، هذه والله مصیبة لا عزاءلها ورزیة لا خلف لها؛ نه، هرگز! تو نسبت به خداوند آگاه تر، نیکوکارتر، پرهیزگارتر، گرامی تر، و خائف تر از آن هستی که تو را به عنوان مخالفت با من سرزنش کنم. جدایی و فقدان تو برای من بسیار سخت است. ولی چه باید کرد که چاره ای برای مرگ نیست. سوگند به خدا، مصیبت رسول خدا برای من تازه شد و وفات و فقدان تو، [برای من] بسیار بزرگ [و دشوار] است. پس «انا لله وانا الیه راجعون » از مصیبتی که بسیار دلخراش و دردناک و دشوار و اندوه آور است. به خدا قسم! این مصیبتی است که تسلیت [و آرامش] ندارد و حادثه جانسوزی است که جبران ناپذیر است.»
سپس مدتی با هم گریستند و علی علیه السلام سر فاطمه علیها السلام را به سینه چسبانید و فرمود: «اوصینی بما شئت فانک تجدنی فیما امضی کما امرتنی به واختار امرک علی امری؛ آنچه می خواهی وصیت کن، همانا مرا آن گونه خواهی یافت که به وصیت تو بخوبی عمل کنم و امر تو را بر امر خودم مقدم می دارم.» سپس فاطمه علیها السلام به بیان وصایای خود پرداخت. (1)


3 نکته نابنکته ای که در این فرصت بر آن هستیم که یادآور شویم، قسمتی از بیانات حضرت زهرا سلام الله علیها است که در لحظات آخر در بستر به عنوان سخنانی که قبل از وصایای خود به همسر بزرگوارشان امام علی علیه السلام فرمودند، است؛ «یا ابن عم! ما عهدتنی کاذبة ولاخائنة ولا خالفتک منذ عاشرتنی؛ ای پسر عمو! از روزی که با من زندگی کردی، از من دروغ و خیانت ندیدی و هیچ گاه با تو مخالفت ننمودم.»
به واقع اگر این قسمت از صحبت ها در جامعه ما در زندگی های زناشویی، ادارات، دادگاه ه و خلاصه در جای جای مناسبات اجتماعی اجرا شوند، چقدر از پیش آمدن مشکلات کم شده و بسیاری از معضلات و گرفتاری ها را حل می کند؟
شاهد بسیاری از جدایی های خانوادگی هستیم که ریشه در خیانت های زن و مرد نسبت به یکدیگر داشته است. چه خیانت هایی را در مسائل سیاسی دیده ایم؛ خیانت در امانت مردم، خیانت در بیت المال؛ از اختلاس ها گرفته تا حقوق های نجومی که به شکل های مختلف خودنمایی می کند.
فروشندگانی که برای فروش بیشتر اجناس خود، به اعتماد مردم خیانت می کنند و با دروغ های رنگارنگ اجناس خود را می فروشند.

با این ویژگی ها، نمره قبولی بدهشخصی خدمت امام صادق (علیه السلام) عرض کرد: آقا فلانی خیلی نماز می خواند و خیلی روزه می گیرد. امام صادق (علیه السلام) فرمودند : لَا تَنْظُرُوا إِلَى طُولِ رُكُوعِ الرَّجُلِ وَ سُجُودِهِ نگاه نکنید که رکوع و سجود طولانی دارد فَإِنَّ ذَلِكَ شَیْ‏ءٌ اعْتَادَهُ چه بسا عادت کرده که رکوع و سجود کند و قرائت قرآنش خوب باشد اینها دلیل نمی شود دو اصل را باید مبنا قرار بدهیم : وَلكِنِ انظُروا إِلى صِدقِ حَدیثِه وَأَداءِ امانَته (2)
این دو  اصل را شما میزان قرار بدهید: 
یک : در گفتار صادق باشد صدق حدیث داشته باشد.
دوم : وَأَداءِ الامانَة امانت داری .(3)

کلام آخر
به امید آنکه ان شاء الله با چراغ هدایتی که از بانوی دو عالم حضرت زهرا سلام الله علیها گرفته ایم، در مسیر سعادت زندگی دنیوی و اخروی قدم برداریم.

پی نوشت:
1- بیت الاحزان، محدث قمی، با ترجمه محمدی اشتهاردی، ص 241; بحار الانوار، ج 43، ص 191.
2- تفسیر نور الثقلین ، ج 1، ص .496 اصول کافی ، ج 2، ص 105
3- بیانات آیت الله دری نجف آبادی
منابع:
سخنرانی حجت الاسلام رفیعی
سایت حوزه
سایت تابناک
بیانات آیت الله دری نجف آبادی


فاطمه و علی ـ علیهما السلام ـ دو یار همراه و دو ستاره آسمانی اند که برای نشان دادن راه آسمان چند روزی به زمین آمدند و سپس به آسمان بازگشتند. آن دو یار مهربان، نامهربانی ها و بی مهری های بی حسابی از خاکیان دیدند و بزرگوارانه از کنار مزاحمت ها گذشتند.