جهت پاسخ به این سؤال، دو موضوع زیر قابل بررسى است:

الف) جایگاه اكثریت در منابع و متون اسلامى‏مطالعه دقیق منابع اندیشه اسلامى، مانند آیات، روایات و سیره حضرت رسول‏صلى الله علیه وآله و امام على ‏علیه السلام ما را به این نكته رهنمون مى‏سازد كه برخلاف دیدگاه قرارداد اجتماعى - كه منشأ مشروعیت همه مسائل سیاسى و حتى ملاك و معیار ارزشى را در رأى اكثریت (نصف به علاوه یك) مى‏داند - در اندیشه سیاسى اسلام، اكثریت از آن جهت كه اكثریت است، اعتبار و ارزشى ندارد
و مبناى هیچ گونه مشروعیّت و مقبولیّتى نمى‏باشد؛ بلكه اكثریت از آن جهت كه نمودار ارزش‏هاى انسانى - اسلامى و منادى و مدافع حقایق راستین دینى و فضایل و كرامت‏هاى انسانى است، محترم و مقبول است.
در قرآن كریم و دیگر منابع اسلامى به این دو نوع اكثریت اشاره شده است؛ «اَلَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ اَلْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ» زمر (39)، آیه 18.؛ «بندگان خدا كسانى هستند كه سخنان را مى‏شنوند و بهترینش را پیروى مى‏كنند». این آیه، معیار «احسن» را براى گزینش مطرح مى‏كند و نه كمیت افراد را.
امام على‏علیه السلام مى‏فرماید: «لا تستوحشوا فى طریق الهدى لقلّة اهله فانّ الناس قد اجتمعوا على مائدة شبعها قصیر و جوعها طویل‏؛ در طریق هدایت و رستگارى، از كمى نفرات، وحشت نكنید؛ زیرا مردم در اطراف سفره‏اى اجتماع كرده‏اند كه مدت سیرى آن كوتاه و گرسنگى آن طولانى است» نهج ‏البلاغه، صبحى صالح، خطبه 201، ص 319..
در آیه 116 سوره انعام آمده است: «وَ إِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِى اَلْأَرْضِ یُضِلُّوكَ عَنْ سَبِیلِ اَللَّهِ إِنْ یَتَّبِعُونَ إِلاَّ اَلظَّنَّ وَ إِنْ هُمْ إِلاَّ یَخْرُصُونَ»؛ «اگر از بیشتر مردم روى زمین پیروى كنى، تو را از راه خدا گمراه مى‏كنند؛ زیرا آنها تنها از گمان پیروى مى‏كنند و تخمین و حدس (-(واهى)-) مى‏زنند».
در مقابل اكثریتى كه تابع هواهاى نفسانى و مطرود اسلام مى‏باشند، اسلام براى اكثریت هوشمند، مؤمن و آگاه به مسائل، ارزش بسیارى قایل است. اگر جامعه در چارچوب اسلام و اصول و ارزش‏هاى آن و با آگاهى و هوشیارى در مسائل سیاسى وارد شود و در راه‏یابى به حقایق و عدالت و یا تشخیص قانون درست از نادرست، اختلاف پیش آید، رأى چنین اكثریّتى بر رأى اقلیّت ترجیح دارد؛ زیرا در این صورت، اكثریت به واقعیات نزدیك‏ترند و آراى چنین اكثریتى را عقل و شرع تأیید مى‏كند. رأى چنین اكثریتى، بر وفق فطرت پاك و سرشت اولیه انسان‏ها مى‏باشد و در قرآن كریم نیز به آن اشاره شده است؛ «فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّینِ حَنِیفاً فِطْرَتَ اَللَّهِ اَلَّتِى فَطَرَ اَلنَّاسَ عَلَیْها لا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اَللَّهِ» روم (30)، آیه 30..
امام على‏علیه السلام مى‏فرماید: «و الزموا السواد الأعظم فان یدالله مع الجماعة و ایّاكم و الفرقه فان الشاذ للشیطان، كما ان الشاذّ من الغنم للذئب‏ نهج‏البلاغه، خطبه 127 ؛ ابن ابى‏الحدید، شرح نهج‏البلاغه، ج 8، ص 112.
؛ با انبوه مردم، همگام باشید؛ زیرا دست عنایت الهى بر سر انبوه مردم است. از كناره‏گیرى و پراكندگى بپرهیزید كه آن كه كنار گرفت، طعمه شیطان خواهد بود؛ همان‏گونه كه گوسفند جدا از گله، طعمه گرگ است».
همچنین در جاى دیگرى مى‏فرماید: «الزموا ما عقد علیه حبل الجماعة و بُنیت علیه اركان الطاعة نهج ‏البلاغه، خطبه 151.؛ بر آن چه یافت جماعت امت است، بپیوندید كه پایه‏هاى طاعت حق، بر آن نهاده شده است». این‏گونه عبارات، اشاره به همان فطرت پاك انسان‏هاست.
نكته دیگرى كه در این جا لازم به ذكر است، جایگاه اكثریت در ارتباط با تشكیل حكومت اسلامى است؛ اما قبل از پرداختن به آن، باید توجه كرد كه در این جا مراد از مشروعیت، مشروعیت به مفهوم مقبولیت و مورد رضایت مردم در حوزه جامعه‏شناسى سیاسى نمى‏باشد؛ بلكه منظور مشروعیت به مفهوم حقانیت در برابر غصب، یعنى ناحق بودن حكومت در حوزه فلسفه، كلام و حقوق سیاسى مى‏باشد.
بر اساس آیات و روایات متعدّد، مشروعیت حاكم اسلامى - اعم از ائمه اطهارعلیهما السلام در زمان حضور و ولى فقیه در عصر غیبت - وابسته به رأى و رضایت مردم نمى‏باشد؛ بلكه رأى و رضایت و كمك و همدلى مردم، باعث به وجود آمدن و تحقق حكومت اسلامى مى‏شود.
حضرت امیرعلیه السلام مى‏فرماید: «لولا حضور الحاضر و قیام الحجة بوجود الناصر... لالقیت حبلها على غاربها نهج‏البلاغه، خطبه سوم.؛ اگر حضور بیعت‏كنندگان و وجود یاوران نبود، حجّت بر من تمام نمى‏شد... مهار شتر خلافت را بر كوهان انداخته، رهایش مى‏ساختم».
همچنین مى‏فرماید: «لا رأى لمن لا یطاع‏ نهج‏البلاغه، خطبه 27.؛ كسى كه فرمانش پیروى نمى‏شود، رأیى ندارد». این سخنان، همگى بیان‏گر نقش مردم در پیدایش و تثبیت و كارآمدى حكومت الهى - خواه حكومت رسول‏الله‏صلى الله علیه وآله و امامان معصوم‏علیه السلام و خواه حكومت فقیه در زمان غیبت - است.
حكومت اسلامى بر اراده تشریعى الهى استوار است و رأى خدا در همه جا، مطاع است و اعتبار رأى مردم، تا وقتى است كه با دین منافات نداشته باشد. بر این اساس، مبانى مشروعیت دینى، محور است و مقبولیت مردمى با مشروعیت الهى، تلازمى ندارد. اگر نفوذ كلمه ولى‏فقیه از دست برود، مشروعیتش از دست نمى‏رود؛ بلكه تحقق حاكمیت، با مشكل مواجه مى‏شود.
ب) رابطه اسلام و دموكراسى‏با توجه به مفهوم و جایگاه اكثریت و نقش مردم در منابع و متون اسلامى، روشن مى‏شود كه در اسلام، به هیچ وجه، دموكراسى به شكل غربى آن، پذیرفته نیست. در اسلام، نه دموكراسى مطلق هست و نه به طور كلى به نظر مردم بى‏اعتنایى مى‏شود. در قوانین ضرورى و مسلم اسلام، مردم حق دخالت ندارند و درباره مسائل شرعى نیز حق نظر تنها با فقیه جامع شرایط است و مردم نمى‏توانند اظهار نظر كنند؛ ولى در امور اجتماعى و مسائل سرنوشت‏ساز، مانند این كه چه كسانى احكام الهى را اجرا كنند و مسئولیت‏هاى جامعه‏
بر دوش چه كسانى گذارده شود، نظر مردم محترم است.
از این رو، قرآن مجید به پیامبر عظیم‏الشأن اسلام‏صلى الله علیه وآله مى‏فرماید:
«وَ شاوِرْهُمْ فِى اَلْأَمْرِ» آل عمران (3)، آیه 160.؛ «با مردم به مشورت بپرداز»
یا «وَ أَمْرُهُمْ شُورى بَیْنَهُمْ» شورى (42)، آیه 38.؛ «مسلمین، امور جامعه اسلامى خود را به شورى مى‏گذارند».
با این بیان، دیدگاه مردم در مسائل اقتصادى، سیاسى، نظامى، امنیتى و اجتماعى و انتخاب مسئولین، مورد احترام مى‏باشد و آیین مقدس اسلام نیز همواره بر آن تأكید كرده است؛ به ویژه این كه در سیره نبى‏اكرم‏صلى الله علیه وآله نمونه‏هاى بارزى از توجه به آراى اكثریت مشاهده مى‏شود. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها، كد: 32/500036)
منبع: پرسمان دانشجویی
«...أَلا إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا یَعْلَمُونَ» یونس (10)، آیه 55.؛ «...بدانید، كه در حقیقت، وعده خدا حق است؛ ولى بیشتر آنان نمى‏دانند».