طلبه شهید، محمد جدیدی، همان شهیدی است که در آخرین حضورش در جبهه‌ها خطاب به والدین خویش می‌نویسد: «به جایی آمده‌ام که ملکوتش نامند... و من هرگز چنین جایی را رها نمی‌کنم.» او به سال 1341ش در روستای عسکران نجف‌آباد چشم به جهان گشود و پس از طی مراحل کودکی در سال 1348ش در زادگاهش به مدرسه رفت. 

مادرش می‌گوید: در همان سنین وقتی از مدرسه برمی‌گشت، اغلب در زمستان، کوچه‌ها را از برف پاک می‌کرد و راه بچه‌ها را باز می‌کرد. محمد بین بچه‌ها و همکلاسی‌هایش را صلح می‌داد و می‌گفت: مسلمان باید خوش‌اخلاق باشد، حتی آجیلی که در جیبش می‌ریختم را با بچه‌ها می‌خورد. 

محمد در سال 54 و یک‌سال پس از اتمام ششم ابتدایی، با عشق و علاقه‌ای که به معارف اسلامی داشته، وارد حوزه علمیه می‌شود و در حالی درس دینی را آغاز نمود که فقر و تنگدستی، فشار زیادی را به او وارد می‌کرد و با همان غذای ساده و نان خشکی که از روستا می‌آورد، زندگی درسی خویش را می‌گذراند. در عین‌حال مشکلات بزرگ‌تری مثل یورش وحشیانه ساواک به طلاب نیز وجود داشت و او در چنین جوّ خفقانی درس می‌خواند. 

شهید جدیدی پس‌از چندی، برای ادامه دروس حوزوی، روانه قم می‌شود و در جوار کریمه اهل‌بیت علیهم‌السلام حضرت فاطمه معصومه سلام‌الله‌علیها مشغول فراگیری کتب مختصر و معالم می‌گردد، ولی چون تحصیلات وی، هم‌زمان با اوج‌گیری حرکت انقلاب بود، درس‌خواندن او تحت‌الشعاع فعالیت‌های انقلابی‌اش قرار گرفت. پدرش نقل می‌کند: ... جدیدترین نوارهای امام را با دو تا ضبط تکثیر و پخش می‌کرد. در آن شب عیدی که امام فرموده بود امت مسلمان امسال عید ندارد،‌ محمد مقداری نان و ماست خورد و گفت: امشب با بچه‌ها به امام‌زاده می‌روم. صبح که آمد، دیدم از سرما می‌لرزد. خودش گفت در امام‌زاده سردم شده است، ولی بعدها متوجه شدیم که همان شب به تقی‌آباد، قلعه‌ ناظر، چشمه، الور و علی‌آباد کرون رفته و در همه این روستاها اعلامیه امام را چسبانیده است.

هرجا که زمینه‌ای می‌یافت، کلاس قرآن و احکام برپا می‌نمود و با همکاری چند نفر از طلاب منطقه، صندوق خیریه‌ای تأسیس کرد و در کنار آن، کتابخانه مسجد محل را دایر نمود. او برای انجام وظیفه دینی‌اش و نیز در جهت پیشبرد اهداف انقلاب، مسافرت‌های تبلیغی‌ به مناطق کردستان، بروجن و سیستان و بلوچستان داشته است. از طرفی برای تأمین مخارج مسافرت‌های تبلیغی و مسافرت‌هایی که در رابطه با پخش اعلامیه‌های امام صورت می‌داد، روزه استیجاری می‌گرفت و پنج‌شنبه و جمعه‌ها را کارگری می‌کرد و بخشی از درآمدش را به عده‌ای از طلبه‌هایی می‌داد که بر اثر فقر، از درس‌خواندن دلسرد شده بودند و محمد با این فداکاری آن‌ها را تشویق می‌کرد.

یکی از دوستان طلبه‌اش می‌گوید: در قم با محمد در منزلی بودیم. صاحب‌خانه به ما هشدار داد که باید خانه را تخلیه کنید، ولی محمد جدیدی در صورت تمایل، می‌تواند بماند. از صاحب‌خانه علت استثنا ‌کردن محمد را جویا شدیم. او جواب داد: شبی با صدای مشکوکی بیدار شدم، کم‌کم متوجه شدم که محمد است که مشغول شکستن یخ‌های حوض است و می‌خواهد وضو بسازد. دیدم آهسته‌آهسته در آن سرمای شدید به پشت در اتاق رفته و به نماز ایستاد تا کسی بیدار نشود. چند شب مراقب بودم و متوجه شدم که کار محمد هرشب همین است. شهید جدیدی از هر فرصتی برای رفتن به جبهه استفاده می‌کرد و چندین‌بار موفق به حضور در آن سرزمین ایثار و شهادت شده بود. پدرش نقل می‌کند: محمد در سال شصت، دو روز در روستا بود. پیشنهاد کردیم تا در این فرصت که از قم آمده، برایش ازدواج صورت دهیم. محمد گفت: صبر کنید عید نزدیک است، لااقل تا آن‌وقت صبر کنید. در مملکت جنگ است، اگر زنده ماندم خبرتان می‌دهم. در همین ایام به جبهه رفت و شهد شیرین شهادت را نوشید. دوستانش می‌گفتند: در سنگر دیده‌بانی بود که گلوله‌ای مستقیم به پیشانی‌ او خورد و در آبان‌ماه سال 60 با لباس سرخ از عالم فانی به دار باقی کوچید.



منبع: وبسایت افق حوزه

طلبه شهید، محمد جدیدی، همان شهیدی است که در آخرین حضورش در جبهه‌ها خطاب به والدین خویش می‌نویسد: «به جایی آمده‌ام که ملکوتش نامند... و من هرگز چنین جایی را رها نمی‌کنم.»