 حضرت آیت الله صافی گلپایگانی در نوشتاری به درس ذلت ناپذیری حضرت سیدالشهدا (ع) پرداخته اند که متن آن تقدیم می شود :
قیام مقدّس حضرت سیدالشهداء علیه السلام یكی از حوادث بی‎نظیری است كه هنوز پس از سیزده قرن و اندی، اسرار و عظمت و اهمیت آن كاملاً آشكار نگشته، و فروغ تجلّی آن خاموش نشده، و انوارش همواره در تابش و لمعان، و راهنمای بشریت بسوی آزادی، و عزّت نفس، و فداكاری، و جهاد در راه مبدء و عقیده و پایداری، و مقاومت در برابر باطل و شرك و بشرپرستی بوده، و خواهد بود.
مقابله اسلام و کفردر وقتی كه اسلام در چنگال عفریت كفر و شرك، و استبداد بنی‎امیّه دست و پا می‎زد، و قیافه كثیف و وحشتناك ارتجاع در همه جا، مسلمانان را نگران و ناراحت می‎كرد، و احكام خدا، مسخره، و سننِ دین، پایمال، و كاری‎ترین ضربت بر قلب اسلام و نظام اسلام به نام حكومت یزید وارد شده بود، بزرگترین رهبر و استاد الهی و معلّم ربوبی با هفتاد نفر از اهل بیت و خواص، و شاگردان ممتاز و فارغ التحصیل و تربیت دیده دانشگاه خود -كه گوش و چشم جهان مانند آنان ندیده و نشنیده- قیام كرد، جان و مال و فرزندان خود را در طبق اخلاص گذارده، به یاری دین خدا شتافتند، و در جلوی مقاصد تخریبی بنی‎امیّه، سدّی استوارتر از آهن و پولاد ساختند.
درس‌‌های نهضت حسینی (ع)درس‎هایی كه به انسان‎های خداپرست و آزادی‌خواه دادند، خردمندان را مات و مبهوت، و ارباب بینش و بصیرت را واله و حیران ساخت. درس‌هایی كه فقط یك مشت الفاظ، و عبارات، و سخنرانی، و فریاد، و ادّعا نبود.
درس‎های آنها، فداكاری‎های قهرمانانه، و از خودگذشتگی‎های خالصانه، و تصمیم محكم و عزم راسخ بود. مانند شعله‎های آتش بلكه اشعه نور در عمق دریاهای ژرف و بیكران مصائب جانكاه، و امواج خروشان آزمایش و بلا، مردانه فرو می‎رفتند، و بر آفاق ابدیت پستی این زندگی دنیا، و لذایذ جسمانی را با قلم‎های نوری و زرّین ثبت می‎كردند، و نشان دادند كه جهاد و جانبازی در راه مبدأ و حفظ شرف و كرامت عقیده عزیزتر و گرامی‎تر از زندگی مادّی است، و بشر، والاتر و برتر از آن است كه اسیر و بنده لذّت‎های فانیه باشد.
این جهان، و آنچه در آن بود از نعمت‎ها، و كامرانی‎ها، و زر و زیوری كه بیشتر خود را به آن می‎فروشند، و برای آن دین و ایمان و شرف را از دست می‎دهند، علاوه بر عزّت و كرامت و شرافت خانوادگی و حسب و نسب و سوابق درخشان بی‌مانند و اموال و فرزندان كوچك و بزرگ، و بانوان و دختران، و برادران و خواهران، و آنچه بشر به آن دلبستگی پیدا می‎كند، و متاع حیات دنیا است، همه در اختیار حسین علیه السلام، بود و بدون هیچگونه چون و چرا، احدی با حسین علیه السلام، هم وزن، و هم طراز نبود، و در جهان پهناور، كسی مفاخر او را نداشت. هر چه در اختیار آن حضرت بود، برای بقاء دین فدا كرد، و با خود به قربانگاه كربلا برد، و در راه مبدأ و مقصد مقدس خود از همه چشم پوشید.
این قیام و فداكاری از هر ناحیه‎ای برای بشر، متضمّن عبرت‎ها و درس‌هایی است كه به فرموده علّامه كبیر شیخ محمد حسین كاشف الغطا: خردمندان در برابر آن خاضع، و در محراب عظمت آن، عقول، پیشانی خضوع بر زمین ادب گذارده‎اند.
صدایِ نفیِ استکبارو اکنون هم صدای این قیام بی‌نظیر، نزدیک چهارده قرن است که همواره و همه ساله بلندتر می‌شود؛ صدای شرک‌ستیز و استکبارزدا، صدای حیات، صدای ایمان و اسلام،‌ صدای قرآن، صدای ویران‌سازِ بنیادهای ظلم و استبداد و استضعاف و در یک کلمه؛ صدای امام حسین علیه‌السلام، شور و غوغای بیداری را در جهان برپا می‌کند. این صدا، همه را به سوی جلو، حرکت و شتاب می‌دهد؛ و انسانیت و مکارم اخلاق را زنده می‌کند.
اگر در روز عاشورا، سپاهِ کفر و ظلم، انگشت در گوش‌های خود می‌نمودند که صدای حسین را نشنوند، در دنیای ما و در دنیاهای آینده‌ی شرق و غرب، این صدا به گوش همگان می‌رسد، و همه در برابر عظمت امام حسین علیه‌السلام اظهار خضوع می‌نمایند، و همه بر آن مصیبات جانکاهی که آن حضرت برای حفظ دین و مبارزه‌ی با آن اختناق و استکبارِ اموی متحمّل شدند، اشک می‌ریزند، و روحیه می‌گیرند.
صدای حسین، صدای حقّ است؛ صدای عالَمِ وجود است؛ صدای پیروزی حقّ بر باطل است؛ صدای نفی استکبار است؛ صدای قرآن مجید است.
انقلابی بر مبانی نهضت بیدارگر حسینی (ع)انقلاب و تحوّل کم‌نظیری که در آستانه قرن پانزدهم با الهام از تعالیم قرآن مجید، و پایمردی و همّت و فداکاری و جهاد پیروان مکتب اهل بیت رسالت علیهم‌السّلام، و تربیت‌شدگان مدرسه شهادت و قیام حسینی علیه‌السلام در کشور ایران به وجود آمد، ادامه همین صدای پیروزی حق بر باطل، و صدای شرک‌ستیز و استکبارزدا، و صدای ایمان و اسلام است.
این انقلاب که در تاریخ چهارده قرن اسلام بی‌سابقه است، مسلمانان را به نیروی عظیم معنوی ایمان، و وحدت کلمه، و فداکاری و استقامت، و نقش آنها در جهاد با ظلم و شرک، و جهل و باطل و استبداد، آگاه ساخت.
مسئولیتی همطراز مسئولیت مجاهدان صدر اسلامپیروان مکتب سیّدالشهداء علیه‌السلام بدانند که با پیروزی انقلاب، مسئولیت یکی از بزرگترین آزمایش‌ها را در تاریخ اسلام به عهده گرفته‌اند، که اگر دقّت شود مسئولیت آنان در شرایط فعلی، کمتر از مسئولیت مسلمانان و مجاهدان آغاز طلوع آفتاب رسالت اسلام نیست.
خداوند متعال، چنین خواست که دعوت الهی اسلام، از ایران به دنیا برسد، و ملّت مسلمان ایران، ‌و پیروان مکتب اهل بیت (علیهم‌السلام)، پرچم توحید اسلام را، به اهتزاز درآورده، و جهان را به دعوت قرآن، و ایدئولوژی‌های اسلام، رهنمون گردند.
ما همه باید از نعمت اسلام و ایمان، امتنان داشته باشیم، ‌و سپاسگزاری کنیم که ما را به چنین افتخاری تاریخی، و درهم شکستن دژهای ظلم و استبداد نایل کرد، و کشور ما را، سرافراز ساخت.
ما یک مکتب زنده، و متحرّک، و انقلابی داریم که آن، مکتب اسلام، مکتب قرآن، مکتب محمّد و علی علیهماالسلام، مکتب فاطمه و زینب علیهماالسلام، و مکتب شهادت حسین علیه‌السلام است.
باید پای حرفی که زده‌ایم، ‌و به دنیا ابلاغ کرده‌ایم بایستیم، و راهی را که رفته‌ایم برویم، و برای فداکاری صمیمانه‌تر از پیش، آماده باشیم، و همکاری کنیم تا امّت نمونه‌ای را که خدا خواسته است بسازیم. همه باید، با نقش سازنده و جلوه‌دهنده، روح توحید و عدل اسلام را نشان بدهند، و با کار و عمل، دِین خود را به اسلام، و به جامعه، و به آنان که در راه انقلاب اسلامی خون خود را نثار کردند ادا کنند.
ضرورت احیای خطّ حسینی (ع)باید با یاد و تذکر خاطره عاشورا و فداکاری‌های سید الشهداء و اصحاب بزرگوارش علیهم السلام در راه اسلام و دفاع از دین و مسئولیت‌های مهمی که در برابر دین، قرآن و حضرت بقیت الله، امام عصر ارواح العالمین له الفدا داریم آشنا شویم و خود را برای پیروی از اهداف کربلا و مقاصد آن امام شهدا آماده سازیم. می‌دانیم که حسین علیه‌السلام با نادانی‌ها، گمراهی‌ها، ستم‌ها و با استضعاف و استعلا مبارزه می‌کرد. او با مقصد یزید و با هدف ابن زیاد و افکار خبیث اموی و یزیدی مخالف بود. شیعه و دوستدار امام حسین علیه‌السلام باید این خط حسینی را همیشه احیا نموده و سرمشق عمل خود قرار دهد. این محرّم و صفرها و این عزاداری‌هاست که اسلام را نگاه می‌دارد؛ سلام الله علیک یا اباعبدالله بأبی انت و أمّی یا لیتنا کنّا معک فنفوز فوزاً عظیماً
منبع: خبرگزاری رسمی حوزه
درس‎هایی كه به انسان‎های خداپرست و آزادی‌خواه دادند، خردمندان را مات و مبهوت، و ارباب بینش و بصیرت را واله و حیران ساخت. درس‌هایی كه فقط یك مشت الفاظ، و عبارات، و سخنرانی، و فریاد، و ادّعا نبود.