این کتاب مجموعه‌ای از خاطرات «خلود جلیل ابراهیم» درباره رانده شدن کردهای فیلی از عراق در ابتدای جنگ تحمیلی عراق علیه ایران است که سه سال پیش توسط انتشارات سوره مهر روانه بازار نشر شد.«رانده شدگان» دارای هشت فصل است و به موضوعاتی چون زندگی کردهای شیعه در عراق، دستگیری کردهای شیعه توسط سازمان امنیت عراق، رها شدن آن‌ها در مرزهای عراق و ایران، زندگی در اردوگاه جهرم و ساکن شدن در ایران و ... می‌پردازد.

خانم جلیل ابراهیم درباره موضوع اصلی كتاب خاطرات خود گفته: «این یك فاجعه انسانی است كه كسی از آن خبر ندارد. رژیم بعث عراق در طول چهار سال ساكنان ایرانی كشورش را به بازگشت به ایران واداشت و از ترس رزمنده‌شدن مردان این خانواده‌ها در جنگی كه قرار بود اتفاق بیفتد، آنها را دستگیر و به اسارت گرفت. این مردان و پسران جوان سرنوشت نامعلومی داشتند و عده زیادی از آنها به شهادت رسیدند.از همان ابتدا كه در ایران مستقر شدیم، یعنی زمانی كه تنها 17 سال داشتم می‌خواستم مظلومیت رانده شدگان و وقایعی كه شاهد بودم را بنویسم. به تدریج شروع به نوشتن كردم. چندبار هم خواستم آنها را چاپ كنم، ولی می‌‌گفتند مردم از جنگ خسته شده‌اند. تا اینكه توسط یكی از همسایگان به آقای سرهنگی معرفی شدم. در آن زمان 90 درصد كتاب را نوشته بودم. ایشان تشویقم كردند كه خودم خاطرات را بنویسم.»

بخش هایی از کتاب را با هم می خوانیم: 

...سرم را بلند کردم تا با خدا حرف بزنم. کوه‌های سر به فلک کشیده را دیدم و خجالت کشیدم. در برابر عظمت خدا سرم را فرود آوردم. فقط زمزمه کردم: «یارب... یارب.» دا گریه نمی‌کرد. دیگر اشکی برایش نمانده بود. درمانده بود. دستانش را به هم می‌مالید؛ از بی‌تکلیفی، سرگردانی. ای کاش گریه می‌کرد. گریه‌هایش تحمل‌شدنی‌تر از این وضعیت بود. ما به‌آرامی، مثل بارانی که تازه شروع به باریدن می‌کرد، اشک می‌ریختیم. دور مادر را گرفته بودیم و او نگاهمان می‌کرد؛ نگاهی دردناک.

سرباز ایرانی، که نزدیک ما بود، از حالت و رفتار ما نگران شد. پیش ما آمد و با کردی کرمانشاهی گفت: «راهی نمانده مادر.» دا سرش را بلند کرد؛ ولی جواب نداد. سرباز با مهربانی بیشتر گفت: «باور کن... راهی نمانده.» دا با عصبانیت گفت: «از صبح تا حالا همین را شنیدم.»

سرباز با شرمندگی دوباره از دا خواست راه را ادامه دهد. بقیة خواهرهایم رسیدند. أنوار و جنان با گریه به دا گفتند: «ما کولت می‌کنیم. فقط اجازه بده.» دا به اطراف نگاه می‌کرد. انگار معجزه‌ای می‌خواست. به آسمان نگاه کرد تا شاید آسمان به رحم بیاید.

پدرم، که عقب‌تر بود، به ما نزدیک شد. چیزی نگفت. می‌دانست دا خسته شده و حرف زدن با او بی‌فایده است. روی یکی از صخره‌ها نشست و سیگارش را روشن کرد و به سربازها تعارف کرد. جنان گفت: «من بغلت می‌کنم، بلند شو دا!» ولی دا حتی جواب ما را هم نمی‌داد. تا اینکه با اصرار و گریهس ما بلند شد و آرام‌آرام به راه افتادیم.

هوا رفته‌رفته خراب‌تر می‌شد. صدای رعد و برق همه را سرجایشان میخکوب می‌کرد. رعد و برق را همیشه از پشت پنجره نگاه می‌کردم؛ هرچند می‌ترسیدم، باز هم دوست داشتم ببینم. ولی حالا با هر رعد و برق تمام تنم از ترس می‌لرزید. آن‌‌قدر نور و صدایش نزدیک بود که ما را به وحشت می‌انداخت...منابع: سوره مهر/ پایگاه خبری حوزه هنری
سرم را بلند کردم تا با خدا حرف بزنم. کوه‌های سر به فلک کشیده را دیدم و خجالت کشیدم. در برابر عظمت خدا سرم را فرود آوردم. فقط زمزمه کردم: «یارب... یارب.» این بخشی از کتاب «رانده شدگان» نوشته خلود جلیل ابراهیم است.