 به گزارش روابط عمومی، دو سال از غروبِ آن پنجشنبه غم‌انگیز می‌گذرد. آتشی که بر جان ساختمان 55 ساله تهران افتاد، حاصلش تلی از خاکستر و دود بود که در سرمای دی‌ماه، داغِ داغ بود. حالا پلاسکو تبدیل به یک تراژدی شده است؛درست مانند بسیاری از حوادث غمناک و دردناکی که در گوشه گوشه جهان اتفاق می‌افتد.
به همین منظور، حسین جمالی فرد به سراغ آثار هنرمندان که نشعت گرفته شده از این رخداد داشته رفته که در ذیل بخشی از متن این مقال را می خوانیم: 
«یک سال پس از حادثه، در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر، اولین اثر سینمایی درباره پلاسکو به روی پرده سینماها رفت. مصطفی کیایی که پیش‌ازاین فیلم‌هایی چون بعدازظهر سگی، بارکد، خط ویژه، عصر یخبندان و ضدگلوله را در کارنامه کاری خود ثبت کرده بود، قصه یکی از تولیدکنندگان شاغل در پلاسکو را به تصویر کشید. قصه فیلم درباره دو تولیدکننده ورشکسته پوشاک در این ساختمان است که یک واحد تولیدی دارند. یکی از آن‌ها ، نامزدش را در تولیدی مخفی می‌کند و همراه شریکش به دنبال رفع‌مشکلات مالی‌اش می‌رود.داستان چهارراه استانبول این‌چنین آغاز می شود و پیش می‌رود.
بازسازی حوادث و فروریختن ساختمان، سیمرغ بهترین جلوه‌های ویژه بصری را برای فیلم به ارمغان آورد و بازیگر زن آن یعنی سحر دولتشاهی سیمرغ نقش مکمل گرفت. «چهارراه استانبول»، درامی خاطره برانگیز برای کسانی است که به نحوی درگیر ماجرا بودند؛ مثل شاغلان در ساختمان و خانواده‌های آتش‌نشانان. فیلم برای همه شهروندانی که روزهای زیادی از بهمن 95 را با اخبار و حواشی حادثه چهارده استانبول گذراندند، تأثیرگذار است.
عمق فاجعه پلاسکو و تأثر جامعه از این رویداد تلخ، در حوزه موسیقی هم بازتاب داشته است. علاوه بر واکنش‌هایی که اهالی موسیقی در فضای مجازی نسبت به آن داشتند، برخی نیز به تولید یا بازنشر آثار موسیقایی پرداختند که با پلاسکو، شهدای آتش‌نشان، رشادت و دلاوری‌های آنان قرابت مضمونی داشت.»
متن کامل مقاله اینترنتی «یک دنیا خاطره و دیگر هیچ» را می توان در بخش هنری وبسایت فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان مطالعه کرد.
به مناشبت سالگرد حادثه چهارراه استانبول، بخش هنری وبسایت فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان، در مقاله ای به بررسی آثار خلق شده از غم و اندوه، رشادت و شهادت و بازخوانی خاطرات این فاجعه انسانیتوسط هنرمندان کشور پرداخته است.