
به‌تازگی كه بحث در مورد یكی از كشته‌های اغتشاشات اخیر در جامعه مطرح شد و یكی از هنرپیشه‌های سینما هم وی را كارگر رستوران خودش معرفی كرد و خواسته یا ناخواسته نام وی را بیشتر بر سر زبان‌ها انداخت، صحبت از گروهی به نام كومله به میان آمد كه گفته می‌شد فرد كشته‌شده عضو آن بوده است. شاید خیلی از جوان‌ها این گروهك و گروه‌هایی چون دموكرات را نشناسند و ندانند كه اینها در تاریخ معاصر كشورمان، خصوصاً در دفاع مقدس چه جنایاتی انجام داده‌اند.
مباحث جدایی‌طلبانه در غرب كشور، قدمتی بیش از 70 سال دارد. در دوم بهمن ماه 1324 بود كه حزب دموكرات از حضور طولانی ارتش سرخ شوروی در شمال كشور استفاده كرد و موجودیت جمهوری مهاباد را اعلام كرد. این جمهوری كمتر از یك سال بعد با عقب‌نشینی ارتش سرخ كه طبق قاب‌بندی‌های بین‌المللی بلوك شرق و غرب صورت گرفته بود، با ورود ارتش ایران از هم پاشید، اما احساسات جدایی‌طلبانه از بین نرفت. انقلاب اسلامی ایران در بهمن سال 1357 بهانه‌ای بود تا گروه‌های یخ‌زده‌ای مثل دموكرات جانی دوباره بگیرند. آنها به اسم همراهی با انقلاب و در واقع برای سهم‌خواهی از آن، تنها پس از گذشت هشت روز از پیروزی انقلاب، در اول اسفند ماه 1357، پادگان مهاباد را خلع سلاح كردند.
البته این بار دموكرات تنها تركتاز خطه كردستان نبود. این بار او حریفان دیگری مثل چریك‌های فدایی خلق، حزب روزگاری و البته حزب كومله داشت كه در میان آنها، كومله در كاربرد ابزار خشونت و سرسختی زبانزد بود.
كومله از ادغام سه گروه چپ‌گرا در همان سال پیروزی انقلاب، یعنی 1357 تشكیل شد. این گروه خیلی زود با انقلاب نوپای اسلامی دچار زاویه و تنش شدند. اگر دموكرات‌ها در كنار به كار بردن اسلحه، نیم‌نگاهی به مذاكرات داشتند، كومله اسلحه را بیشتر ترجیح می‌داد و حتی با حزب دموكرات نیز وارد زد و خوردهای طولانی و خونینی شد.
یكی از دلایل مطرح شدن نام حزب كومله در كنار حزب بزرگ‌تر و مهم‌تری مثل دموكرات، همین روش‌های خشن و خونینشان بود كه باعث می‌شد نامشان بر سر زبان‌ها بیفتد. بسیاری از داستان‌ها و حكایت‌ها از سر بریدن، مثله كردن ابدان شهدا، شكنجه پاسدارها و ارتشی‌ها و... مربوط به جنایات كومله می‌شود.
یكی از رزمندگانی كه مدتی توسط كومله‌ها اسیر شده بود، تعریف می‌كند: «حدود یك سال و چندی كه در دست آنها اسیر بودم به انواع و اقسام و به هر مناسبتی شكنجه شدم. همان اول اسارت كه به پایگاه منتقل شدم، گفتند هیچ اطمینانی در حفظ اینها نیست، به همین خاطر پاشنه‌های هر دو پایم را با مته و دلر سوراخ كردند و به پای برادران دیگر نعل كوبیدند!»
شهید ناهید فاتحی كرجو یكی از معروف‌ترین قربانیان جنایات ضد انقلاب در كردستان است. وی كه به سمیه كردستان معروف است، فقط 17 سال داشت كه به جرم دوستداری حضرت امام و حمایت از نهضت اسلامی در زمستان سال 1360 توسط كومله‌ها ربوده شد. كمی بعد گزارش‌های عجیبی از گرداندن دختری در روستاها شنیده می‌شد كه به طرز وحشیانه‌ای شكنجه شده بود. یكی از روستاییانی كه شاهد برخورد خشن كومله‌ها با ناهید بود، می‌گوید: «آنها سر دختری را تراشیده بودند و او را در روستا می‌گرداندند. كومله‌ها به آن دختر نوجوان می‌گفتند: آزادت نمی‌كنیم مگر اینكه به خمینی توهین كنی.» شهید كرجو نهایتاً بعد از 11 ماه اسارت و شكنجه به شهادت می‌رسد و پیكرش در حالی پیدا می‌شود كه سرش تراشیده و شكسته شده بود.
بسیاری از رزمندگان دفاع مقدس و خصوصاً آنها كه نبرد در كوهستان‌های سخت غرب و شمالغرب كشور را تجربه كرده‌اند، ماجرا و خاطراتی از وحشی‌گری‌های كومله و دموكرات دارند. به گفته یكی از رزمندگان حاضر در كردستان ماجراهایی كه در دهه 90 در مورد داعش شنیده شد را ما سه دهه قبل در كردستان دیدیم. همان سربریدن‌ها، آزارها، شكنجه‌ها، وحشی‌گری‌ها و حتی آتش زدن و مثله كردن‌ها را كومله و دموكرات انجام می‌دادند. آنها می‌خواستند با این كار ترس به دل رزمندگان بیندازند. نه تنها ما را نمی‌ترساندند كه چهره واقعی خودشان را به مردم بومی كردستان نشان می‌دادند. همین رفتارها بود كه باعث شد مردم با سپاه و بسیج و ارتش متحد بشوند و امنیت و آرامش را برای شهرها و روستاهایشان به ارمغان بیاورند.
منبع: روزنامه جوان


شاید خیلی از جوان‌ها این گروهك و گروه‌هایی چون دموكرات را نشناسند و ندانند كه اینها در تاریخ معاصر كشورمان، خصوصاً در دفاع مقدس چه جنایاتی انجام داده‌اند.