والدین باید بدانند که اصل تربیت کودکان بر پایه تشویق بناشده، همچنین بدانند تا به‌اندازه کافی کودک را تشویق نکردند، نباید تنبیه کنند. باید به دنبال رفتارهایی در کودک باشید که بهانه‌‌ای برای تشویق او باشد نه تنبیه؛ تشویق باعث تکرار رفتارهای خوب و مثبت در کودکان می‌شود.

بهترین روش برای تنبیه کردن کودکانبرخی از والدین عقیده دارند که تنبیه می‌تواند در آموزش کودکان به کار آید و جدای از خشونت هست، تنبیه کردن کودکان می‌تواند اخلاقیات را به آن‌ها بیاموزد و یادآور تعهد و مسئولیت شود. گاهی والدین لازم است به‌طورجدی با کودکان برخورد کنند و در برخی شرایط تنبیه نکردن کودکان یک اشتباه محض در تربیت آنان است.

در خصوص تنبیه کردن کودکان هم‌رأی باشیدتنبیه کردن کودکان به معنای اصلاح و آگاه  نمودن آن‌ها است و اگر والدین به‌وسیله تنبیه فقط خشم خود خاموش کنند دیگر به معنی تنبیه نیست زیرا باعث اصلاح رفتار کودک نمی‌شوند.

 تنبیه کردن نادرست کودکان می‌تواندو تبعاتی مانند فرار از مدرسه، بزهکاری، اعتیاد یا عدم پیشرفت شغلی برای کودکان به همراه داشته باشد. مهم‌ترین نکته در تنبیه کردن کودکان هم‌نظر بودن والدین است.

تنبیه کلامی!برای تنبیه کردن فرزندان، به‌جای تنبیه بدنی بهتر است با واکنش‌های کلامی رفتار کودکان را اصلاح نماییم. درزمینهٔ تنبیه کردن کودکان نباید افراط کنیم زیرا تنبیه تأثیر خود را از دست می‌دهد. از نکات مهم در تنبیه کودکان این است که قبل از تنبیه به کودک بگوییم به خاطر چه کاری او را تنبیه می‌کنیم. (به‌طور مثال به کودکان نگوییم؛ "تو کودک بدی هستی"، رفتار آن‌ها را سرزنش کنیم و بگوییم "تو کار بدی انجام دادی".)

رفتارهای مناسب به‌جای تنبیه بدنیاگر تنبیه کردن کودکان همراه با خشونت باشد، تأثیری در اصلاح رفتار آنان ندارد و می‌تواند کودک را پرخاشگر کند، بنابراین توصیه می‌شود در مواقعی که استفاده از تنبیه بدنی تنها راه چاره برای والدین است آرام پشت دست کودکتان بزنید اما از آن فراتر نروید.

چه زمانی متوجه تنبیه درست کودکان می‌شویم؟گاهی اوقات تنبیه کلامی باعث تشدید رفتار کودک ما می‌شود، نه‌تنها او را آرام نمی‌کند بلکه باعث بی‌قراری بیشتر او می‌شود این‌گونه تنبیه‌ها هیچ‌گونه اثری بر روی کودک ندارد و باعث بروز احساساتی مانند خشم، ترس و ناامیدی یا انتقام در کودک می‌شود. از نمونه‌های غلط در تنبیه کردن کودکان این است که به آن‌ها بگویید؛ "تو دیگر بچه‌ی من نیستی". 

قبل از تنبیه کمی مکث کنیدقبل از تنبیه کردن کودکان؛ اول سعی کنید تا آرامش خود را حفظ کرده و رفتاری انجام ندهید که باعث شود از او عذرخواهی کنید یا اینکه پشیمان شوید. کودکان برای رشد و تکامل خود نیاز به حمایت والدین خود دارند پس باید در این مسیر صبور بود به این نکته توجه کرد که کودک نیز یک انسان است و نمی‌تواند همیشه بی‌نقص عمل کند.

انتظارات خود را مشخص کنیدقبل از تنبیه کردن کودکان، ابتدا مفهوم کار درست و نادرست به فرزندتان بیاموزید و سپس از او انتظار داشته باشید که رفتار درستی انجام دهد .والدین باید در همه شرایط از فرزند خود حمایت کنند و در کنار تنبیه از آنان حمایت‌های عاطفی نیز داشته باشند.

اصلاح رفتار کودکان به نحوه نه گفتن به آن‌هاکودکان تا سن 2 سالگی نمی‌توانند کار درست را از اشتباه تشخیص دهند و باید شما در این سن با گفتن یک نه قاطع به اصلاح رفتار آن‌ها بپردازید اما بعدازاین سن و با رشد کودک باید درباره علت امرونهی نیز به کودک خود توضیحاتی بدهید تا او بتواند مفهوم درستی یا نادرستی را به‌خوبی درک کند.

روش‌های مناسب در تنبیه کردن کودکانگاهی والدین مجبور به تنبیه کردن کودکان خود می‌شوند، در این شرایط باید از شیوه‌های مناسب برای تنبیه آن‌ها استفاده کردد.

- یکی از روش‌های تنبیه کردن کودکان، برای مقابله با رفتار نامناسب آن‌ها "نادیده گرفتن" است اگر کودک گریه‌های بی‌مورد دارد، جیغ می‌زند، فحاشی می‌کند،والدین باید این رفتارها را نادیده بگیرند و ارتباط فیزیکی و تماس چشمی با کودک را قطع کنند، اما زمانی که کودک رفتار را تکرار نکرد ارتباط مجدد برقرار می‌کنیم.

- روش بعدی در تنبیه کردن کودکان ، محروم‌سازی است؛ هنگامی‌که کودک رفتار نامناسبی انجام می‌دهد باید ۱۵ تا ۳۰ دقیقه از چیزهایی که دوست دارد محروم شود، اما نباید به کودک بگویید "دیگه نمیذارم تلویزیون ببینی" چراکه خود کودک هم می‌داند واقعی نیست و تأثیری ندارد، بنابراین همان محرومیت چنددقیقه‌ای کافی است.

- روش دیگر برای تنبیه کردن کودکان آن است که او را در اتاقی قرار دهیم که هیچ وسیله‌ای برای سرگرمی در آن وجود ندارد، اما مدت‌زمانی که کودک در اتاق است باید محدود باشد به‌عنوان‌مثال؛ برای کودک ۲ ساله ۱ دقیقه و در کل ۵ سال به پایین ۵ دقیقه قرار گرفتن در اتاق کافی است.

تنبیه بدنی ممنوع!تنبیه بدنی در کوتاه‌مدت شاید جوابگو باشد اما در بلندمدت مؤثر نیست و والدین تبدیل به یک الگو پرخاشگر برای فرزندان می‌شوند، این کار باعث می‌شود تا کودکان نیز پرخاشگر شوند.

تنبیه کردن کودکان از روش تنبیه بدنی رابطه کودک را با والدین مخدوش می‌کند، والدین باید یک منبع امن برای کودکان خود باشند، تا آن‌ها آرامش داشتن را از والدین بیاموزند؛ اگر والدین به یک منبع ترس برای کودک تبدیل شوند نمی‌توان انتظار برقراری رابطه خوب میان والدین و فرزندان داشت.

در تنبیه کردن کودکان حواستان به برخی از نکات باشدبسیاری از والدین نسبت به طریقه‌ی تنبیه کردن کودکان و رفتار با آن‌ها بسیار مطمئن هستند و آن را باور دارند اما در حقیقت تربیت کودک اصلاً کار راحتی نیست، در مواقعِ ای کودکان بیشتر از آنچه که باید، تنبیه می‌شوند و این کار نتایج بسیار منفی برای کودکان دارد و ترس را در وجود آن‌ها نهادینه می‌نماید و ممکن است مشکلات روحی-روانی را در آینده برای آنان به وجود آورد.

تنبیه کردن کودکان بدون آسیب زدن به اعتماد بنفس اواگر کودک قصد بدی نداشته باشد، نباید او را مجازات کرد. اکثر اوقات کودکان قصد صدمه زدن را ندارند و آن ها فقط می خواهند که چیزهای جدیدی را در زندگی کشف کنند. زمانی که کودک برای یادگیری تلاش می کند، ممکن است دست به کارهایی بزند که نتایج بدی داشته باشد و در این لحظات بهتر است که صبور باشید و اشتباهات را به آرامی به کودکان متذکر باشید.

زمانی که کودکان را به خاطر اتفاقاتی تنبیه می کنید که کاملا اتفاقی بوده، باعث می شوید که او کاملا غیر منطقی بار بیاید و آن‌ها نمی‌توانند هیچ کاری را باقدرت به انجام برسانند و این کودکان قادر به تصمیم‌گیری نخواهند بود و مسئولیت‌پذیری هم نخواهند داشت.

تنبیه کردن کودکان نباید عاطفی باشداگر کودک از حرف‌های شما پیروی نمی‌کند، گاهی اوقات باعث خشم والدین می‌شود و باعث می‌شود که عشق به فرزندشان هم نتواند جلوی آن‌ها را بگیرد و این اتفاق معمولاً به دلیل انتظارت بیش‌ازحد والدین نسبت به کودک رخ می‌دهد و زمانی که این انتظارات به واقعیت نمی‌پیوندد، والدین عصبانی می‌شوند و درنتیجه عواطف کودک آسیب می‌بیند و اگر این کودک به‌راحتی نفوذپذیر باشد، می‌تواند به دلیل ترس‌ها و ضربه‌های عاطفی با مشکلات در آینده مواجه شود.

تنبیه آن‌ها نباید در برابر دید دیگران باشدتنبیه کردن کودکان در میان جمع می‌تواند آن‌ها را عصبی و خجالتی بار بیاورد و یا اینکه اگر جلوی دیگران از کودکان تعریف و تمجید بیش‌ازحد داشته باشید، غرور بیش‌ازحد را در آن‌ها به وجود خواهید آورد. کودکی که در برابر افراد دیگر تنبیه شود، همیشه احساس مسخره شدن توسط دیگران را دارد و این حس در او ادامه‌دار است و در زندگی این نوجوانان، همیشه ترس وجود خواهد داشت و هیچ‌گاه نمی‌توانند خودشان به‌تنهایی تصمیم بگیرند.

در صورت تهدید، حتماً تنبیه کنیداگر به کودک گفتید که او را تهدید می‌کنید، باید این کار بکنید، درواقع تهدید به تنبیه در ذهن کودک بسیار مخرب است و از خود تنبیه بدتر است. با تهدید کردن و عمل نکردن این تفکر در ذهن کودک شکل می‌گیرد که والدینشان افرادی غیرقابل‌اعتماد هستند و به حرف خود عمل نمی‌کنند و درواقع ارزش‌ها در این خانواده از بین می‌رود و آن‌ها نمی‌توانند تفاوت بین خوب و بد را درک کنند زیرا قانونی در این مورد برایشان وجود ندارد و در ذهنشان نقش نبسته است .

اگر بعد از تهدید، کودک رفتار خود را تغییر داد می‌توانید از تنبیه چشم‌پوشی کنید اما حتماً باید علت تنبیه نکردن را به او بگویید و کار بد و مضراتش را برایش توضیح دهید.

به دلیل اشتباه گذشته کودکان را تنبیه نکنیدیکی از مهم‌ترین قوانین برای تنبیه کردن کودکان این است که او را تنبیه کنیم، ببخشیم و فراموش کنیم. کودکی که مدام برای اشتباهات گذشته تنبیه شود، نمی‌تواند به یک انسان قوی تبدیل شود و این کودک از انجام کارهای جدید می‌ترسد و ترجیح می‌دهد که کارهای تکراری را انجام دهد و همچنین نمی‌تواند از اشتباهاتی که دارد، درس بگیرد و به‌جای این‌که شروع به آنالیز اشتباهات این کودکان کنید، بهتر است که به برطرف کردن آن‌ها بپردازید.

تنبیه مناسبی در نظر بگیریدسیستم تنبیه کردن کودکان باید کاملاً متعادل باشد مثلاً نباید برای نمره بد گرفتن و شکستن پنجره، تنبیه یکسانی داشت و اشتباهات کوچک باید تنبیه‌های کوچک داشته باشد و اشتباهات بزرگ نیز، تنبیهات جدی‌تر و همچنین باید سن کودک نیز در نظر گرفته شود و مثلاً اگر او عاشق شبکه‌های اجتماعی است، باید استفاده از این شبکه‌ها را برایش محدود کنید که می‌تواند یک تنبیه مناسب باشد اما اگر او اصلاً علاقه‌ای به استفاده از این لوازم را ندارد، باید راه دیگری را در پیش بگیرید.
توهین نکنیدبرای تنبیه کردن کودکان به آن‌ها توهین نکنید این اتفاق معمولاً برای افراد بیش‌ازحد احساسی زیاد اتفاق می‌افتد و بسیاری از والدین خودشان متوجه نیستند که در حال گفتن چه عباراتی می‌باشند، کودکان حساس طبیعتاً با اعتمادبه‌نفس خود مشکل‌دارند و آن‌ها زمانی که پدر یا مادر خود از این کلمه استفاده می‌کنند را به‌خوبی به یاد دارند و این اتفاق برای دختران نیز مهم‌تر است پس در برخورد با آن‌ها باید دقت بیشتری را به خرج داد.

دستور ندهیداکثر اوقات خانواده از روش‌های سنتی برای تربیت کودکان خود استفاده می‌کنند و نوجوانان نیز فکر می‌کنند که چون خانواده او این روش تربیتی را در پیش‌گرفته‌، پس انجام آن درستی است. کودکانی که روحیه قوی و باثباتی دارد دستور دادن در آن‌ها مشکلی را به وجود نمی‌آورد. ولی اگر کودک حساس باشد، می‌تواند به او صدمه بزند. زمانی که این کودک حساس، بزرگ می‌شود؛ در برابر دستورات و زیاده‌خواهی دیگران ضعیف است و زیر بار زورگویی می‌رود، زیرا از عواقب آن می‌ترسد.

والدین هیچ‌گاه دوست ندارند که فرزندان خود را تنبیه کنند، ولی گاهی اوقات این کار برای تربیت کردن آنها لازم است. زیرا تنبیه کردن روشی است که باعث کاهش رفتار غیر مطلوب در کودکان می‌شود.