

اگر چه عده ای آن را جبر تاریخی و خارج از اختیار آدمی می شمرند، اما آنچه مشترک همه ی ادیات توحیدی است وجود منجی است که آمدنش بشر را قبل از پایان جهان غرق در عدالت و شادی خواهد نمود و او را از بند آلودگی ها که چون مردابی پای وی را در خود نگه داشته نجات خواهد داد.
وعده آمدن منجی در همه ی ادیان توحیدی بیان شده است. مسیحیت نیز یکی از ادیانی است که این امر را در آن نمی توان نادیده انگاشت .
موعود مسیحیان برخلاف منجی یهود، مصداقی مشخص مانند اسلام دارد. موعودی که لقب و نسبش کاملا مشخص است. در اناجیل برآمدن ناگهانی او اشاره شده چنانچه عیسی(ع) می فرماید: شما نمی توانید زمان آمدن مرا بدانید، چرا که این فقط در ید قدرت خداست. هیچ بشری از آن لحظه آگاهی ندارد، حتی فرشتگان، تنها خدا آگاه است.[1]
البته مسیحیان طبق دیدگاه های متفاوت گاه عیسی را منجی پنداشته و بر اساس اندیشه موعود یهودی، او را نجات بخش معرفی می کنند و گاه نوید رجعت وی را در آخرالزمان می دهند و او را داور جهان می خوانند اما گروهی دیگر بر این عقیده اند که موعود آن ها کسی است که خود عیسی(ع) نیز نوید آمدنش را داده است و مصداقی غیر از عیس دارد که وی را پسر انسان می خوانند و مشخص است که چون وی دارای صفات ممتاز و ویژگی های برجسته است، در موقعیتی بالاتر از عیسی (ع) قرار دارد. 
چنانچه مطابق نوشته مستر هاکس آمریکایی در کتاب " قاموس کتاب مقدس" این واژه هشتاد بار در انجیل آمده است که تنها سی مورد آن به حضرت عیسی(ع) قابل تطبیق است.[2] اما پنجاه مورد دیگر آن از منجیی سخن می گوید که در پایان روزگار یعنی آخرالزمان ظهور خواهد کرد و عیسی(ع) نیز با او خواهد آمد و او را جلال و عظمت خواهد داد که البته از زمان آمدن و وقت معین آن کسی خبر ندارد. 
گروهی بر اساس آیات اناجیل بر این عقیده اند که عیسی خود را پسر انسان معرفی کرده است و دیگران این عنوان را برای وی استفاده نکرده اند.[3] اما باید بیان نمود این آیان از جمله موارد مبهم کتاب مقدس محسوب می شود و اگر عیسی(ع) آن را استفاده نموده از این جهت بوده که به پیروان خود بفهماند که وی نیز بشری مانند ایشان است در مقابل این تفکرات که وی را پسر خدا می دانستند. 

در یوحنا نیز آمده است که عیسی هیچگاه خود را بر پا کننده سلطنت (پسر انسان) یا پادشاه مسیح نمی داند، چرا که تصریح می کند: پادشاهی من از این جهان نیست، اگر پادشاهی من از این جهان می بود، خدام من جنگ می کردند تا به یهود تسلیم شوم.[4] بلکه خود را رسولی معرفی می کند که آمده است تا حکومت خداوند را مژده دهد!! حکومتی که متعلق به شخص دیگری است!
در بندهای مختلف اناجیل مانند انجیل متی باب 24 آیه 27 و باب 36 آیه 37 و همچنین انجیل لوقا باب 18 آیه 18و ... به آمدن پسر انسان اشاره شده است. و وی را قاضی، داور، عدل گستر و ... معرفی نموده اند. در انجیل یوحنا، پسر انسان در بیشتر موارد، خدایی است که به صورت پادشاه و قاضی توصیف شده است و ضمنا موجودی ازلی در بهشت نیز تلقی می شود. [5] در کتاب مکاشفات خنوع نبی که تمرکز اصلی آن بر عبارت پسر انسان است وی را شخصیتی غیر مادی کمابیش ازلی و واهی دانسته که در حال حاضر در بهشت پنهان است وی در آخرالزمان پاهر می شود تا در باب رستاخیز مردگان در میان جهانیان قضاوت کند در آن زمان مومنین از سلطه ی شیاطین رها می شوند و امر برای همیشه در صلح و عدالت بر جهان حکومت خواهد کرد. در این کتب از او به عنوان شخص برگزیده یاد شده است. 
انجیل مرقس بیان بلاها و مصیبت های پایانی جهان را از زبان عیسی اینگونه بیان می کند: آن گاه پسر انسان را ببینید که با قوت و جلال عظیم بر ابرها می آید.[6] و در جای دیگر می فرماید: هر که از من و کلام من عار دارد، [7] پسر انسان نیز  وقتی که در جلال خود پدر و ملائکه مقدس آید، از او عار خواهد داشت. 
عیسی مسیح در گزارشات اناجیل ادعای تشکیل حکومت نکرده و در همه ی موارد در مورد حکومت آخرالزمان و از بین بردن شر و قضاوت بین افراد از شخصی دیگر به نام پسر انسان یاد می کند که قبل از آمدن وی جنگ های عالمگیر خاصه در منطقه فلسطین روی خواهد داد. و بیش از همه قوم یهود آسیب خواهد دید و پسر انسان با جلال عظیم خواهد آمد تا همه فرمانبردار او باشند.
با توجه به موارد بیان شده این امر مبرهن است که پسر انسان شخصی غیر از عیسی(ع) است چنانچه خود وی نیز به این امر اذعان نموده است. اما با توجه به ویژگی های ذکر شده برای پسر انسان در اناجیل و همچنین ویژگی منجی موعود مسلمانان در کتب آنها می توان پسر انسان را بر مهدی موعود(عج) تطبیق نمود که عیسی(ع) نیز حکومت وی را مژده داده است.

پی نوشت:
[1] .  اجیل متی / 36: 24
[2] . هاکس/ 1377: ص 219
[3] . اعمال رسولان/ 56:7
[4] . انجیل یوحنا/36:18
[5] . انجیل یوحنا/ 1: 51؛ 23:3
[6] . انجیل مرقس/26: 13
[7] . انجیل لوقا/ 27: 9


همواره پایان تاریخ و آینده بشر، از دغدغه های اولیه انسان بوده است. بشر در هر گرایش و آیینی سعی در پاسخگویی به مسائل آینده خود دارد. اکثر ادیان آینده را روشن همواره با صلح و صفا و آرامش و اننیت می دانند .