
مسعود میرزاحیدر از رزمندگان لشكر10 سیدالشهدا(ع) است كه دستی بر آوازخوانی سنتی نیز دارد. پیشتر گفت‌وگویی با این رزمنده دوران دفاع مقدس داشتیم كه در صفحه ایثار و مقاومت منتشر شد. در آن گفت‌وگو میرزاحیدر به خاطره جالبی اشاره كرد كه بعدها به طور مفصل در مورد آن به گفت‌وگو پرداختیم. خاطره میرزاحیدر گویای لطف و كرم پروردگار مهربانی است كه در اوج درگیری و آتش جنگ، كودكی بی‌پناه را به مادر چشم به راهش می‌رساند. خاطره میرزا حیدر را می‌خوانیم.
اوایل جنگ بود. به دلیل اهمال‌كاری برخی از مسئولان وقت، كشورمان از حمله همه‌جانبه دشمن غافلگیر شده بود. تا مدتی دست برتر با دشمن بود و به هر نقطه از جبهه‌ها كه می‌رفتی، با فجایع بسیاری روبه‌رو می‌شدی. در اولین روزهای شروع جنگ به سوسنگرد اعزام شدم. داخل این شهر پر از اجساد شهدا بود. آنجا رزمندگانی را می‌دیدیم كه مثل خودم چیزی از هنر جنگ نمی‌دانستند اما با غیرت دینی و ملی‌شان به میدان نبرد آمده بودند تا به قدر توانشان در برابر دشمن ایستادگی كنند. رزمنده‌ها در كمال مظلومیت با كمترین سلاح در برابر یك ارتش مجهز بعثی مقاومت و پیشروی‌اش را كند می‌كردند. سال اول جنگ روزهای سختی را سپری می‌كردیم. گاه وقایعی را شاهد می‌شدیم كه با عقل سلیم جور درنمی‌آمدند.
یك نمونه‌ از چنین وقایعی را با چشم‌های خودم دیدم. در همان مقطع حضور در سوسنگرد، از ما خواستند به روستای ابوحمیزه كه عقب‌تر از خط مقدم سوسنگرد قرار داشت، برویم. من تنها بودم كه قصد بازگشت كردم. فصل پاییز بود اما گرمای هوای خوزستان همچنان آزاردهنده بود. دشت بازی رو‌به‌رویم قرار داشت كه موقع راه رفتن كش می‌آمد و طولانی‌تر می‌شد. پشت سرم صدای تیراندازی و درگیری و انفجار خمپاره‌های سرگردان شنیده می‌شد. به این فكر می‌كردم كه معلوم نیست با هر كدام از این انفجارها چند رزمنده مجروح می‌شوند یا چه تعداد جوان به شهادت می‌رساند.
توی این فكرها بودم كه به یك پل رسیدم. نمی‌دانم چرا تصمیم گرفتم به جای اینكه از روی پل عبور كنم، از زیر آن رد شوم. نهر زیر پل خشك خشك بود. داخل نهر خشكیده كه شدم، صدای ضعیفی توجهم را جلب كرد. به طرف صدا برگشتم و دیدم یك كودك تقریباً سه ساله زیر پل نشسته است و گریه می‌كند. خشكم زدم. این بچه كجا و اینجا كجا؟ صحنه واقعاً رقت‌انگیز بود. یك كودك در وسط بیابان و بدون هیچ حمایت‌كننده‌ای! فوری طفل معصوم را روی دوشم انداختم و به سمت عقب حركت كردم. كودك كه به گمانم از اهالی سوسنگرد یا روستاهای اطرافش بود، عربی حرف می‌زد و متوجه نمی‌شدم چه می‌گوید.
باید چند كیلومتری راه می‌رفتم تا خودم را به آبادانی یا محل تجمع رزمنده‌ها و مردم می‌رساندم. حین راه به كودك نگاه می‌كردم كه از گرسنگی و تشنگی و گریه‌های بی‌امان بی‌حال شده بود. دلم به حالش می‌سوخت و سعی می‌كردم تا می‌توانم تندتر بروم تا زودتر او را به درمانگاه یا پناهگاه امنی برسانم.
دو، سه كیلومتری كه رفتم به بازارچه‌ای رسیدم. آنجا چند كامیون دیده می‌شدند كه مردم جنگ‌زده را به پشت جبهه منتقل می‌كردند. مانده بودم چه كنم و بچه را به كی بسپارم كه همین حین یك خانم عرب‌زبان از روی یك كامیون فریاد زد و خودش را به پایین انداخت. بعد به زحمت از جایش بلند شد و دوان دوان آمد و كودك را در آغوش گرفت. با آنكه عربی حرف می‌زد و نمی‌دانستم چه می‌گوید، متوجه شدم مادر كودك است و به طور اتفاقی جگرگوشه‌اش را روی دوش من دیده است. مادر و كودك چند دقیقه در آغوش هم قرار گرفتند و گریه كردند. بعد آن خانم به زبان خودش از من تشكر كرد و مردم به بچه آب و غذا دادند.
فقط می‌توانم بگویم لطف خدا بود كه آن كودك را سر راه من گذاشت تا پیدایش كنم و به مادرش برسانم. الان كه فكرش را می‌كنم، می‌بینیم چند تا اتفاق باید پشت سر هم می‌افتاد تا آن بچه به مادرش برسد. اگر من كمی دیرتر به كامیون می‌رسیدم، شاید حركت می‌كرد و می‌رفت و دیگر هرگز یكدیگر را نمی‌دیدند. یا به جای اینكه از زیر پل عبور كنم از روی آن رد می‌شدم، اصلاً طفل معصوم را نمی‌دیدم كه بخواهم نجاتش بدهم. هر وقت یاد خاطره سوسنگرد و كودك بی‌پناه می‌افتم، ناخودآگاه این شعر بر زبانم جاری می‌شود كه ‌گر نگهدار من آن است كه من می‌دانم، شیشه را در بغل سنگ نگه می‌دارد...

منبع: روزنامه جوان



مسعود میرزاحیدر از رزمندگان لشكر10 سیدالشهدا(ع) است كه دستی بر آوازخوانی سنتی نیز دارد. پیشتر گفت‌وگویی با این رزمنده دوران دفاع مقدس داشتیم كه در صفحه ایثار و مقاومت منتشر شد.