

متن زیر خاطراتی از جانباز محمد اكرامیان از رزمندگان روستای شم‌آباد است و قاعدتاً باید در مقدمه‌اش به معرفی این جانباز دفاع مقدس بپردازیم اما وقتی با پیشینه جهادی روستای شم‌آباد آشنا شدیم، حیفمان آمد در مقدمه این مطلب اشاره‌ای به افتخارات این روستا نداشته باشیم. شم‌آباد را باید یكی از پرشهیدترین روستاهای ایران بدانیم. روستایی در 50 كیلومتری شهرستان سبزوار كه با جمعیتی در حدود 170 خانوار 45 شهید تقدیم كرده است. شم‌آباد در دفاع مقدس بیش از 270 رزمنده در قالب ارتشی، سپاهی ، بسیجی ، جهاد سازندگی و... به جبهه‌ها اعزام كرده است كه ماحصل آن بیش از 80 جانباز، 45 شهید و هشت آزاده است. شم‌آباد بعد از جنگ نیز یك شهید را در مسیر دفاع از حریم اهل‌بیت تقدیم كرد. محمد اكرامیان با 15 درصد جانبازی از رزمندگان شم‌آبادی است كه در سال 64 زمانی كه تنها 14 سال داشت به جبهه رفت. 18ماه در مناطق عملیاتی حضور یافت و در 15 سالگی نیز جانباز شد كه در ادامه خاطرات این جانباز را پیش رو دارید. 

 از آسمان عراقی می‌بارید!
این خاطره مربوط به عملیات كربلای یك می‌شود كه در تیرماه 1365 انجام گرفت. در گرمای تابستانی كه فشار زیادی روی رزمنده‌ها بود، یك عملیات تمام عیار انجام دادیم كه ماحصل شیرینش آزادسازی شهر مهران بود:
كربلای یك بود. آقای قالیباف دستور پیشروی دادند. در مسیر پیشروی در اثر بیخوابی دو روزه و پیاده‌روی‌های زیاد، من و محمود برقبانی خیلی خسته شده بودیم. زیر تپه‌ای كوچك كنار جاده نشستیم. گلوله و خمپاره و توپ بود كه از آسمان بر سرمان می‌ریخت. عراق پاتك زده بود. من تمام حواسم به آسمان بود كه ناگهان دیدم یك چیزی به حالت چرخشی به سمت ما می آید و دقیق جلوی پایمان روی زمین افتاد، خوب كه نگاه كردم دیدم جنازه نصفه شده یك عراقی قوی هیكل و چاق است كه توسط برخورد خمپاره به آن روز افتاده است. انگار كه با تبر دو نیم شده بود.
دل و روده آن بینوا همراه خون زیادی جلوی ما افتاد. لحظات خیلی بدی بود. نفس هر دوی ما در سینه حبس شده بود و از شدت ترس پا به فرار گذاشتیم. دو یا سه كیلومتری كه جلو رفتیم به خاطر وخامت اوضاع امكان ادامه مسیر را پیدا نكردیم. از همه طرف به سمت ما تركش ، گلوله، خمپاره و.. می‌آمد. قیامتی بود.
به پیشنهاد محمود برای استراحت و رفع خستگی داخل شیاری رفتیم و به حالت نیمه‌دراز نشستیم. تازه نفسی آزاد كرده بودیم كه از شانس بد ما، مستقیم تركشی وسط پای محمود اصابت كرد و او از شدت درد بیهوش شد. شوكه شده بودم. خودم را در یك بیابان وسیع تنهای تنها می‌دیدم. دست و پایم را گم كرده بودم. دوست داشتم به هر قیمتی شده معجزه‌ای بشود تا دوباره محمود نفسی بكشد و مرا از تنهایی دربیاورد. برای همین تند و تند به صورتش سیلی می‌زدم. كمی كه زدم گویا سیلی‌ها كارگر شد و محمود نفس عمیقی كشید و تكانی خورد. خیلی خوشحال شدم. انگار همه دنیا را به من داده بودند. دیگر از توپ و تیركش هم ترسی نداشتم چون دوباره محمود با من بود.
 روزی كه صبحانه عراقی‌ها را خوردیم
من متولد سال 51 هستم و بار اول در سال 64 به جبهه رفتم. آن موقع 13 یا 14 سال داشتم. شوق زیادی برای حضور در میادین نبرد داشتم و هیچ وقت خاطرات اولین اعزامم را فراموش نمی‌كنم:
بار اول كه به جبهه رفتم همراه شد با عملیات والفجر8. باران شدیدی می‌بارید. شب عملیات داشتیم و بچه‌ها داخل سوله در حال عبادت بودند و عده‌ای در حال گریه‌ و زاری و تعدادی هم وصیتنامه می‌نوشتند. بعضی‌ها نماز شب می‌خواندند. لحظات واقعاً ناب و تكرار ناشدنی بود.
نیمه شب با بچه‌ها به اروند زدیم. من كه بار اولم بود و تجربه لازم را نداشتم، بی‌محابا داخل آب پریدم. غافل از اینكه اروند در حال جزر و مد است و سیم‌های خاردار زیر آب در كمین ما هستند. در اثر بارندگی خاك رس آنجا چسبنده شده بود. چكمه‌هایم داخل گل فرو رفت و از پایم درآمد و من پابرهنه با بار سنگین و مهمات و اسلحه روی سیم‌های خاردار قدم برمی‌داشتم.پاهایم سوراخ سوراخ شده بود و با هر قدمی كه برمی‌داشتم ردپای رنگینی روی گل‌ها می‌نشست.
 به عراقی‌ها كه رسیدیم آنها در حال آماده كردن چای و صبحانه بودند كه بالای سرشان ظاهر شدیم! بعضی فرار كردند و تعدادی توسط بچه‌ها به هلاكت رسیدند. تیربارچی و نگهبانان آنها به وسیله غواصان اطلاعاتی گردن زده شده بودند. البته چند نفری از غواصان ما هم به شهادت رسیده بودند و پیكر مطهرشان كنار اروند افتاده بود.
سفره‌های صبحانه عراقی‌ها پهن بود و كتری چایی‌شان داغ داغ قل قل می‌كرد. گویا اصلاً تصور نمی‌كردند ایران از این نقطه پر از موانع و استحكامات، عملیاتی انجام بدهد. حق هم داشتند چراكه از لحاظ نظامی عبور از اروندرود و انجام یك عملیات بزرگ غیرممكن به نظر می‌رسید. غافل از آنكه وعده‌های نصرت الهی با بچه‌ها یار شده بود و امداد غیبی‌اش مددكار.
حالا ما میهمان بودیم و عراقی‌ها میزبان و چه چسبید این میهمانی اول صبحی. شكر، چای و صبحانه حسابی چسبید جایتان خالی! بعد از این پذیرایی، در جاده خاكی پیشروی كردیم. چند كیلومتر جلوتر یك خاكریز پدافندی بود و آنجا سنگر انفرادی درست كردیم و تا شب ماندیم. نگهبانی كه به من رسید از سر كنجكاوی بلند شدم تا پشت خاكریز را ببینم كه ناگهان نور شدید پرژكتور تانك‌ها به چشمم خورد. تا خواستم بنشینم گلوله ای به شكمم اصابت كرد. دو دستی به شكمم چسبیدم و داد می‌زدم: امدادگر امدادگر. دردم كمتر شد و سوزشم بیشتر. پیراهنم را كنار زدم. زخم كوچكی با مقدار بسیار ناچیز خون و خراش روی شكمم دیدم. گویا گلوله برد آخرش بوده و به من آسیب خاصی نرسانده بود. با خودم فكر كردم صبح صبحانه عراقی‌ها را خوردم و شب گلوله‌‌شان را!
 جنازه‌ای كه زنده شد
در طول دفاع مقدس بارها و بارها شاهد پیروزی‌هایی بودیم كه جز به مدد الهی اتفاق نمی‌افتادند. در این مواقع دشمنی كه از تسلیحات بسیاری سود می‌برد چنان در برابر روحیه رزمنده‌ها خود را می‌باخت كه چندین نفر از آنها تسلیم یك نوجوان نحیف و كوچك می‌شدند. نظیر اتفاقی كه در یك عملیات برای خود من پیش آمد:
در یك شب سرد زمستانی همه جا پوشیده از برف بود و ما به سمت سنگر عراقی ها پیش می‌رفتیم. تعداد زیادی جنازه بدون سر عراقی روی زمین ریخته شده بود كه توسط بچه‌های اطلاعات- عملیات ایرانی كشته شده بودند. در سنگر آخر تعدادی عراقی‌ متوجه ما شدند و به ما شلیك كردند. تعدادی از بچه‌ها شهید شدند و ما با انداختن نارنجك و شلیك آر پی‌جی سنگر را منهدم كردیم. گودال بزرگی كندیم و شب را در آن سرما و برف داخل گودال سپری كردیم.
آفتاب برآمد. سردار قالیباف با كوله‌ای از شیرمال از ما پذیرایی كرد و دستور پیشروی داد. من جلوتر از بقیه به سمت كله قندی در حركت بودم، بین دو كوه چشمم صحنه‌ای دید كه باور كردنی نبود. 50 تا 60 عراقی دست‌هایشان را بالا گرفته بودند و آماده تسلیم شدن بودند. تصور كنید من كوچك و نحیف و فرمانده عراقی‌ها قوی هیكل و درشت و بلند قد. من تنها و آنها زیاد اما خودم را نباختم و محكم اشاره كردم كه كاپشن، كلت و دوربین شان را تحویل بدهند. آنها هم حرف‌گوش‌كن تسلیم شدند! خیلی زود بچه‌ها از راه رسیدند و با كمك هم دست اسرا را بستیم و به عقب منتقل‌شان كردیم.
من نوجوان بودم و فرز و چالاك. بعد از تحویل اسرا سریع‌تر از بقیه بالای كله قندی رسیدم. علی حامدنیا (شم‌آبادی) هم از طرف دیگر بالا آمده بود. ناگهان متوجه یك عراقی شدم كه به سمت بچه‌ها نشانه رفته است. از پشت سر یك خشاب كامل روی عراقی خالی كردم. علی هم نارنجكی انداخت. نزدیك بود من را با سرباز عراقی اشتباه بگیرد و كارم را بسازد. اما به خیر گذشت و سرباز بعثی به هلاكت رسید.
آن شب من نگهبانی دادم و بعد نوبت علی حامدنیا شد. بنده خدا آمد پست را تحویل بگیرد كه بدون توجه به جنازه عراقی پایش را روی جسد گذاشت. ناگهان صدایی از جنازه خارج شد. علی به شدت ترسیده بود. فكر كرد نكند عراقی زنده مانده است اما می‌دانستم یك خشاب رویش خالی كرده‌ام و محال است زنده بماند، نترسیدم و از ترسیدن علی خنده‌ام گرفته بود. خوب كه دقت كردیم فهمیدیم صدا به خاطر زنده بودن جسد نیست بلكه پوتین علی به جسد عراقی خورده و صدایی ایجاد كرده است. 
 مسابقه دو با اسرای دشمن
شاید شما هم تصاویری از به اسارت درآوردن سربازان دشمن توسط رزمندگان كم سن و سال ایرانی دیده باشید. نظیر اتفاقی كه در عملیات تك مهران برای خود من رخ داد و خاطره ای زیبا را رقم زد.
در عملیات تك مهران در منطقه قلاویزان بر اثر مقاومت عراقی‌ها و پیشروی ما به سمت دشمن جنگ حالت تن به تن پیدا كرده بود. این طرف تپه گودال‌هایی كنده و بالای آن گونی كشیده بودیم تا سایه ایجاد شود. اما در اثر گرمای زیاد هوا و اصابت تركش‌ها گاهی گونی‌ها آتش می‌گرفتند و روی سرمان می‌ریختند.
در همین موقع دو فروند هلیكوپتر عراقی كه یكی جیره جنگی داشت و دیگری مهمات، بالای سرمان ظاهر شدند. لابد فكر كرده بودند ما از سربازان خودشان هستیم كه با تور جیره غذایی برایمان پایین انداختند! كمی بعد ما به طرفشان شلیك كردیم و خلبان بالگردها وقتی دیدند با آر پی جی و كلاش به سمت‌شان شلیك می‌كنیم دور زدند و رفتند و مكان ما را به دیده‌بان گرا دادند.
بعد از این اتفاق آنقدر روی سرمان خمپاره و گلوله ریختند كه نگو! شب كه دشمن كمی آرام‌تر شد. نزدیك صبح من برای خودم در سنگرها می‌چرخیدم كه ناغافل وارد یك سنگر شدیم. داخل سنگر با چهار عراقی رو به رو شدم. آنقدر ترسیدم كه بی‌اختیار داد زدم « دست‌ها بالا» آنها كه خبر نداشتند من تنها هستم، اسلحه‌ها را زمین انداختند و دست ها را بالا بردند و آرام از سنگر خارج شدند و شروع به دویدن كردند. من هم به دنبال‌شان می‌دویدم. هر چه داد می‌زدم بایستید گوش نمی‌كردند. خسته شده بودم و مستأصل كه یهو یاد حرف یكی از بچه‌ها افتادم و داد زدم «قیف» قیف یعنی بایست.
تا داد زدم قیف، اسرا در جا توقف كردند و به آنها رسیدم. بعد آرام‌تر مسیر را ادامه دادیم. آن روز صبح آقای قالیباف آمده بود خط و من عراقی‌ها را به ایشان تحویل دادم. قالیباف وقتی آن عراقی‌های هیكلی و بلند بالا را دید و با هیكل من كه نوجوانی 15 ساله و ضعیف بودم مقایسه كرد، خیلی متعجب شد. بعد لبخندی زد و دستی به سرم كشید و از من به خاطر شجاعتی كه نشان داده بودم تشكر كرد.
منبع: روزنامه جوان


شم‌آباد را باید یكی از پرشهیدترین روستاهای ایران بدانیم. روستایی در 50 كیلومتری شهرستان سبزوار كه با جمعیتی در حدود 170 خانوار 45 شهید تقدیم كرده است. شم‌آباد در دفاع مقدس بیش از 270 رزمنده در قالب ارتشی، سپاهی ، بسیجی و... به جبهه‌ها اعزام كرده ...