 از یك سو و موقعیت ویژه اباعبدالله (علیه‌السلام) از جهت مظلومیت و تنهایى، كیفیت برخورد مسلمانان به ظاهر دوست با حضرت، نوع جنگ و برخورد فیزیكى با آن حضرت و اصحاب و اهل و عیالش، آموزه‌ها و درس‌هاى تربیتى، اجتماعى، سیاسى، فرهنگى و دینى به خصوص امام حسین (علیه‌السلام) از سوى دیگر؛[1] همه و همه شكل خاصى به این حادثه داده است كه ابعاد گوناگون، پیچیده و ژرف آن، موضوعات و مسائل فراوانى را براى تحقیق و پژوهش فراروى محققان قرار داده است و این با توجه به وجود هزاران كتابى است كه تاكنون در زمینه این رویداد، به نگارش درآمده است.
 حضرت رسول صلى‌الله‌علیه‌و‌آله امام على (علیه‌السلام) ، حضرت زهرا (علیهاالسلام) ، امام حسن مجتبى (علیه‌السلام) و معصومان پس از اباعبدالله (علیه‌السلام) ؛ به دلیل همین ویژگى‌هاى خاص و منحصر به فرد قصه كربلا، این همه بر احیاى یاد كرد آن در قالب عزادارى تأكید فرموده‌اند.[2]
 به هر روى نفس حوادث عاشورا و ابعاد گوناگون آن، آن را واقعه‌اى بى‌نظیر در تاریخ ساخته است؛ چنان كه امام صادق (علیه‌السلام) فرمود: «لا یوم كیومك یا اباعبدالله»[3] و روشن است كه نكوداشت هر واقعه‌اى، به گستردگى آن بستگى دارد و چون حادثه عاشورا چنین است، عزادارى آن نیز كما و كیفا با عزادارى براى واقعه‌هاى دیگر قابل مقایسه نیست.
پی نوشت ها:[1]. در این خصوص نگا: حسین، نفس مطمئنه، صص 5 ـ 18.
 [2]. نگا: بحارالانوار، ج 44، ص 223، 243، 244، 245، 281، 282، 289، 291، 293 و ... .
 [3]. شیخ صدوق، امالى، ص 77
منبع:پرسمان/معارف

چرا عزادارى سایر امامان (علیهم‌السلام) ، مانند عزادارى امام حسین (علیه‌السلام) نیست؟ 
این به دلیل گستره كمى و كیفى واقعه عاشورا است. وضعیت خاص جهان اسلام و مسلمانان، حالات حاكمان مسلمان و ظلم‌هاى فراوان آنان، در بند كشیده شدن انسانیت و آزادى، تحقیر امت اسلامى، سلب امنیت، تشدید ظلم علیه شیعیان، فراموشى آموزه‌هایى چون امر به معروف و نهى از منكر، شیوع بدعت‌ها و ورود آنها به دین، اخلال در وحدت مسلمانان، فراموشى اخلاق اسلامى و انسانى