 اصل قانون حجاب اسلامى، از ضروریات دین مبین اسلام است و هیچ مسلمانى نمى‌تواند در آن تردید كند؛ زیرا هم قرآن مجید به آن تصریح كرده است و هم روایات بسیارى بر وجوب آن گواهى مى‌دهند. به همین دلیل، فقیهان شیعه و سنى به اتفاق، به آن فتوا داده‌اند.
 مقصود ما از حجاب، مطلق پوشش خاص مورد نظر دین است؛ نه معناى اصطلاحى آن كه به معناى پرده، حاجب، پوشیدن و پنهان كردن و منع از وصول باشد.
درباره وجوب حجاب اسلامى براى خانم‌ها، در قرآن كریم دو آیه صریح وجود دارد؛
 الف. در سوره نور آیه 31 از واژه «خُمُر» استفاده شده، (وَ لْیَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلى جُیُوبِهِنَّ). «و روسرى‌هاى خود را بر سینه خود افكنند (تا گردن و سینه با آن پوشانده شود)».
 ب. در سوره احزاب، آیه 59 از واژه «جلباب» یاد شده است؛ (یا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُلْ لاَِزْواجِكَ وَ بَناتِكَ وَ نِساءِ الْمُوْمِنِینَ یُدْنِینَ عَلَیْهِنَّ مِنْ جَلاَبِیبِهِنَّ ذلِكَ أَدْنى أَنْ یُعْرَفْنَ فَلا یُوْذَیْنَ وَ كانَ اللّهُ غَفُوراً رَحِیماً). «اى پیامبر! به همسران و دخترانت و زنان مؤمنان بگو: جلبابها ]روسرى‌هاى بلند [خود را بر خویش فرو افكنند، این كار براى اینكه شناخته شوند و مورد آزار قرار نگیرند بهتر است، خداوند همواره آمرزنده رحیم است».
 در آیه اول، «خُمُر» جمع «خِمار» و به معناى روسرى و سرپوش است
 خداوند در این آیه پوشش بانوان را به دو شكل گسترش مى‌دهد : پوشیدگى سر و گردن و دیگرى پوشاندن زینت‌ها «الّا ما ظهر منها».
 و «جیوب» نیز از واژه «جیب» به معناى قلب و سینه و گریبان است.
تفسیر مجمع البیان از علامه طبرسى است، در كتاب این مفسّر شیعه چنین مى‌خوانیم:
 زنان مدینه، اطراف روسرى‌هاى خود را به پشت سر مى‌انداختند و سینه و گردن و گوش‌هاى آنان آشكار مى‌شد و بر اساس این آیه، موظف شدند اطراف روسرى خود را به گریبان‌ها بیندازند؛ تا این مواضع نیز پوشیده باشد.
مفسّر اهل سنت، فخر رازى یاد آور مى‌شود:
 خداوند متعال با به كارگرفتن واژه‌هاى «ضَرب» و «عَلى» كه مبالغه در القا را مى‌رساند، در پى بیان لزوم پوشش كامل این نواحى است.
ابن عبّاس در تفسیر این جمله مى‌گوید: «تغطّى شعرها و صدرها و ترائبها و سوالفها ؛ زن، مو و سینه و دور گردن و زیر گلوى خود را بپوشاند».
پیامبر اكرم 9 به اسماء مى‌فرمود:
 «اسماء! وقتى زن بالغ شد، شایسته نیست كه (در برابر نامحرم) جز صورت و دست‌هایش دیده شود».
برخى ادّعا مى‌كنند، كه حجاب به معناى مقابله با برهنگى را قبول داریم؛ ولى در هیچ جاى قرآن از پوشش مو سخن به میان نیامده است؛ اما نادرستى این سخن، آشكار است؛ زیرا علاوه بر گفتار ابن عبّاس و نیز شأن نزول آیه، این واقعیت كه زنان مسلمان حتّى قبل از نزول این آیه موهاى خود را مى‌پوشاندند و آشكار بودن گردن و گوش و زیر گلویشان، تنها مشكل به شمار مى‌آمد، تردیدناپذیر است. همچنین در آیه از روسرى سخن به میان آمده است.
 باید پرسید: آیا روسرى جز آن‌چه بر سر مى‌افكنند و موها را مى‌پوشانند، معنایى دارد؟ افزون بر این، حكم میزان پوشش در روایات متعددى آمده است.
در آیه دوم، نیز از واژه «جلباب» استفاده شده است. در معناى جلباب، چنین گفته شده است :
 «الجلباب: القمیص او الثوب الواسع؛ جلباب، پیراهن یا هر لباسى است كه بزرگ و بلند باشد».
 یا: «الجلباب ثوب اوسع من الخمار دون الرداء تُغطّى به المرأة رأسها و صدرها؛ جلباب، لباسى است بزرگ‌تر از روسرى و مقنعه و كوچك‌تر و كوتاه‌تر از عبا كه زن، سر و سینه خود را با آن مى‌پوشاند» .
در مجمع البیان و تفسیر تبیان اثر شیخ طوسى چنین آمده است :
 «جلباب روسرى خاصى است كه بانوان هنگامى كه براى كارى از منزل خارج مى‌شوند، سر و روى خود را با آن مى‌پوشانند.
نزدیك ساختن جلباب، «یدنین علیهنّ من جلابیبهنّ» ، كنایه از پوشاندن
 چهره و سر و گردن با آن است؛ یعنى چنان نباشد كه چادر یا روپوش‌هاى بزرگ (مانتو) تنها جنبه تشریفاتى و رسمى داشته، همه پیكرشان را نپوشاند. سزاوار است زنان چنان چادر نپوشند كه نشان دهد اهل پرهیز از معاشرت با مردان بیگانه نیستند؛ از نگاه چشم‌هاى نامحرم نمى‌پرهیزند و از مصادیق «كاسیات عاریات»، زنانى كه ظاهراً پوشیده هستند، ولى در واقع برهنه‌اند، شمرده شوند.
قرآن چنین فرمان مى‌دهد: بانوان با مراقبت، جامه‌شان را بر خود
 گیرند و آن را رها نكنند؛ تا نشان دهد اهل عفاف و حفظ به شمار مى‌آیند.
 تعلیل پایانى آیه نیز بیان‌گر همین امر است؛ یعنى آن پوششى مطلوب است كه خود به خود «دور باش» ایجاد مى‌كند و ناپاك‌دلان را نومید مى‌سازد.
بنابراین، جلباب، لباس گشاد و پارچه‌اى است كه همه بدن را مى‌پوشاند. علاوه بر این، همان طور كه مفسران بزرگ، مانند
 شیخ طوسى و علامه طبرسى فرموده‌اند، در گذشته دو نوع روسرى براى زنان معمول بود؛ روسرى‌هاى كوچك كه آنها را «خِمار» یا «مقنعه» مى‌نامیدند و معمولاً در خانه از آنها استفاده مى‌كردند و روسرى‌هاى بزرگ كه مخصوص بیرون خانه بودند و زنان با این روسرى‌هاى بزرگ كه جلباب خوانده مى‌شد و از «مقنعه» بزرگ‌تر و از «رداء» (عباء) كوچك‌تر بودند و به چادر امروزى شباهت داشتند، مو و تمام بدن خود را مى‌پوشاندند.
منبع : پرسمان/ حقوق زن
آیا درباره حجاب و پوشاندن موى زنان، آیه‌اى در قرآن وجود دارد؟