خود در وصیت‌نامه‌اش گفته: «روحانیت را رها نکنید، چون اسلام منهاى روحانیت اسلام نیست.» همین اعتقادش به سلک روحانیت سبب شد تا در عرصه اجتماعى و مبارزاتى قدم نهد و پس از شهادت آیةاللّه سید مصطفى خمینى نقش‌آفرینى کند. پس از انقلاب به فعالیت‌هاى علمى خود افزود تا این‌که آتش جنگ تحمیلى برافروخته شد؛ تا زمان شهادتش، در بسیارى از عملیات‌ها شرکت نمود، در فتح سوسنگرد شرکت فعال داشت و در حمله فتح‌المبین با عده‌اى از روحانیون و برادر شهیدش سید مهدى شرکت نمود، که به شهادت عده‌اى از طلاب اصفهان و برادر ایشان منجر شد. سیدعلى، در عملیات رمضان شرکت کرد و مجروح شد.

ایشان رزمنده‌اى مؤمن و پرتلاش بود، صداى حزینى داشت و با دعاى توسل و زیارت عاشورا، فضایى روحانى و صمیمى را در جبهه‌ها ایجاد مى‌نمود. از حیث معنوى مایه دلگرمى و الگو براى دیگران بود و در خواندن نماز شب و برگزارى عزادارى حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام بى‌تاب بود. یکى از دوستانش نقل کرد: اولین شبى که ایشان در تیپ امام حسین علیه‌السلام نماز مغرب را به جماعت مى‌خواندند، بسیارى از رزمندگان حین نماز گریه مى‌کردند.

در شب عملیات محرم گفته بود: «من امشب به‌طرف خدا مى‌روم و دیگر خجالت مى‌کشم به خانه برگردم!» در همان عملیات تیرى به سر او و بعد از اندکى فاصله، تیر دیگرى به نزدیکى قلبش اصابت مى‌کند و در حالى که ذکر الهى بر زبان داشت، جسم خاکى‌اش روى زمین افتاد و روح عرشى‌اش در عرش برین لانه گزید و در جوار دوست آرامش ابدى یافت.



منبع: وبسایت افق حوزه

دفتر حیات طلبه شهید سید على بانکى سال 1340 در خانواده‌اى علاقه‌مند به اهل‌بیت علیهم‌السلام گشوده شد. وقتى که دوره راهنمایى را به پایان برد، وارد مدرسه علمیه ذوالفقار اصفهان شد و با اعتقاد و بصیرت، مشغول فراگیرى علوم دینى گشت.