همه ی ما انسان ها از دوران تولد تا زمان پیری، نیازمند پرستاری، دلجویی، دلگرمی و عطوفت انسانی بوده و هستیم و هیچ کسی نیست که خود را از این امر مستثنی بداند.
سخن از پرستاری و دلجویی به میان آمده است، فرشتگانی زمینی که در مسیر پر فراز و نشیب بیمار قدم به قدم با او همراه هستند و جان و روح زخم خورده او را تسلی می دهند. 
همه ی ما در طول حتماً گذرمان به بیمارستان و دکتر و پرستار و شب ماندن در بیمارستان افتاده است. 
شرایط سختی است، شرایطی که حتی اگر جسم آدمی هم مشکل اصلی باشد اما روح او در این شرایط شکننده تر و حساس تر است و نیازمند همدردی و مراقبت های ویژه و خاص است.
در این موقعیت ها رفتار و نوع برخورد پرستاران با مریض و مراجعه کننده بسیار بسیار مهم و قابل توجه است چرا که او باید مراقب رفتارهایش باشد؛ مبادا که بیمار دلگیر شود. زیرا بیمار در راه پر فراز و نشیب بیماری به روحیه ای قوی و پابرجا شدیدا احتیاج دارد. 
پیامبر(صلی الله و علیه وآله) در این رابطه می فرمایند: کمال عیادت بیمار (مراقبت از بیمار) این است که یکی از شما دست بر چهره یا دست او نهد و با او احوالپرسی کند. به او بگوید چگونه صبح و یا شب نمودی؟  (1)
مریض در غم و رنجی فراوان دست و پا می زند، سزاوار نیست بار غم او را با اذیت کردنش بیشتر کنیم؛ لاتؤذوه و لاتضجروه؛ بیمار را اذیت نکنید و به او فشار وارد نیاورید. (2)
روح بیمار در این شرایط از زاویه درد و رنج به زندگی و روزگار و افراد اطرافش نگاه می کند، پرستار متعهدی که خود از سلامت روانی کامل برخوردار است مونس تنهایی ها، رنج ها و تحولات روحی بیمار می شود، در این لحظات کمیاب دست بیمار را می گیرد و او را در این شرایط سخت به آرامش دعوت می کند؛ لبخند و لحن آرام یک پرستار تسکین دهنده ی بسیاری از دردهای بیمار است.
بیمار با شرائط سختی دست و پنجه نرم می کند: تلخی دارو، سختی تنهایی، فشار درد و ... در این شرایط گاهی بیمار روحیه خود را می بازد و تصویر سلامتی اش را در آینه مبهم می بیند و از خود می پرسد آیا شفا پیدا می کنم؟ 


این جاست که وظیفه و مسئولیت خطیر پرستاران بار دیگر رنگ و بوی دیگری می گیرد، آن ها می توانند نقش مهمی را در تقویت روحیه بیمار داشته باشند؛ پیامبر(صلی الله و علیه وآله) فرمود: اذا دخلتم علی المریض فنفسوا له الاجل فان ذلک لا یرد شیئا و هو یطیب النفس: هنگامی که بر بیمار وارد شدید او را به زنده ماندن امیدوار کنید. این سخن - هر چند - قضا را رد نمی کند ولی روح را شادمان می کند. (3) 
پرستاری، حرفه ای مقدّس و ارزشمند است؛ به طوری که رسول خدا صلی الله علیه و آله پرستار را در قیامت، همنشین ابراهیم خلیل می داند و می فرماید: «من قام علی مریض یوما ولیلة بعثه الله مع ابراهیم الخلیل فجاز علی الصراط کالبرق الخاطف اللامع; کسی که یک شبانه روز از بیماری پرستاری کند، خداوند او را با ابراهیم خلیل علیه السلام محشور خواهد کرد و او همانند برق خیره کننده و درخشان از صراط عبور می کند .» (4)
کلام آخرهمه ی ما نسبت به نعمات باید شکرگزار باشیم. شغل پرستاری یکی از نعمات ارزشمندی است که باید از جانب مردم و مسئولین مورد توجه و احترام قرار بگیرد؛ باید نسبت به حقوق مادی و معنوی آن ها همت گمارده شود و حقوق آن ها در حد بضاعت برآورده شود.

پی نوشت:
1- مکارم الاخلاق، ص 359 . 
2- همان.
3- مستدرک الوسائل، ج 2، ص 154 . 
4- وسائل الشیعه، ج 16، ص 344 . 

پنجم جمادی الاولی، سالروز ولادت شیرزن صحرای کربلا، زینب کبراست. او که توانست با پیام رسانیِ شایسته، از بازماندگان حادثه جان سوز عاشورا نیز به نیکویی پرستاری کند و لقبِ «بزرگ پرستار همیشه تاریخ» را زیبنده خود کند. این روز مبارک، از سال ها پیش، «روز پرستار» نامیده شده است. او که با دستان نوازشگر و قلب مهربان خود، درد بیمار را تسکین می بخشد و به او نوید حیاتی دوباره می دهد. باید قدر او را دانست و به او و حرفه مقدسّش احترام گذاشت.