 شهیدی که از گوشت خروسش نخورد خانم فرنگیس صمدتاری مادر شهید اکبر ترابیان از فرماندهان گمنام تخریب است. این بار خدا روزی مان کرد تا گفتگویی انجام دهیم در مورد شخصیت شهید ترابیان. قرار مصاحبه را با خواهر این شهید بزرگوار گذاشتم و خانواده ایشان با گشاده رویی درخواستم را پذیرفتند. خانم صمدتاری بسیار خوش برخورد و خوش صحبت بودند به طوری که با توجه به اینکه من اولین بار بود در محضر ایشان بودم اصلا احساس غریبی نمی کردم.
وقتی از این مادر عزیز خواستم که صحبت را از یک جایی آغاز کند می گوید:
شهید اکبر ترابیان، فرمانده تخریب دانشگاه امام حسین(ع) در نوجوانی

۵ تومان دادیم تا اسم پسرمان را بگذارند حاجیمن و شوهرم آقا نصرالله ترابیان هر دو در تهران بزرگ شدیم اما اصالتا اهل نطنز اصفهان هستیم. البته نسبت فامیلی داریم و دختر دایی و پسر عمه هستیم که سال ۱۳۲۹ با هم ازدواج کردیم. یکسال بعد فرزند اولمان به دنیا آمد و حاصل ازدواجمان هم ۵ فرزند بود. چهار پسر و یک دختر که اکبر فرزند آخرم است.
اسم فرزند اولم را گذاشتیم ابوالفضل. دومین پسرمان اذان صبح روز عید فطر به دنیا آمد که حاجی ۵ تومان که آن زمان پول زیادی هم می شد داد تا در شناسنامه کنار اسمش بنویسند حاج اسماعیل. اکبر هم در ۵ مهر سال ۱۳۴۰ در خیابان مولوی به دنیا آمد.
موقع دنیا آمدن اکبر خانم دكتری آمد بالای سرم که سادات بود، دوستم وقتی ایشان را معرفی کرد گفت: خانم ترابیان! هر بچه‌ای را این خانم به دنیا آورده آدم مومنی شده است. همان هم شد.
همه بچه هایم خدا رو شکر خوب هستند ولی اکبر از بچگی برایم چیز دیگری بود. ایشان خیلی با ایمان و با خدا بود. بچه كه بود وقتی برایمان میهمان می‌آمد از من می‌پرسید من بشینم یا نه؟ خیلی محرم و نامحرمی را رعایت می کرد.
شهید اکبر ترابیان، فرمانده تخریب دانشگاه امام حسین(ع)
هم مدرسه ای شهید رجاییاکبر تا كلاس سوم دبستان مولوی درس خواند اما بعد خانه‌مان را عوض کرده و آمدیم نارمك. چون محیط مولوی برای تربیت بچه‌ها مناسب نبود. آنجا یك خانه خریدیم که اكبر آقا هم آنجا شهید شد.
شهید ترابیان دبستان را که تمام كرد سال ششم رفت هنرستان هنرآموز. کادر آن مدرسه و دانش آموزانش آدم‌های معتقد و با ایمانی بودند که همین موضوع روی پسر ما هم تاثیر خودش را داشت. بعدها شنیدیم شهید رجایی هم دانش آموز همان هنرستان بوده.

با اعلامیه های که اکبر می‌آورد امام را شناختیممن و حاجی ابتدای زندگی مقلد آقای خویی بودیم و اصلاً امام را نمی شناختیم. از طریق اكبر با امام خمینی آشنا شدیم و از آن پس از ایشان تقلید کردیم. شهید ترابیان اطلاعیه‌ها و نامه‌های امام را پخش می‌کرد و یک نسخه هم می‌آورد و می خواندیم. شبهای قبل از پیروزی انقلاب اکبر می‌رفت بیرون برای پخش اعلامه. یک شب به برادرانش گفتم: می روید بیرون مواظب باشید و اكبر را هم بیاورید، ساعتی گذشت و نیامدند، همینطور که منتظر بودم دیدم سه تایی جلوی در ایستادند.
آقا بمیرم برایت که اینقدر اذیتت می کنند
جالب است این خاطره را برایتان تعریف کنم كه عقد اكبر آقا را امام خمینی خواندند. وقتی امام(ره) صحبت می‌كرد و خطبه می‌خواند نوبت به جواب دادن اکبر می رسد که ایشان می گوید: آقا بمیرم برایت كه اینقدر اذیت‌ات می‌كنند، بعد امام دستی روی سرش كشیدند كه گویی تمام دنیا را به اکبر داده‌اند
شهید ترابیان همیشه می‌گفت: اگر بدانم با نبودن من امام یك نفس بیشتر می‌كشد حاضرم در این مسیر پودر شوم. اینقدر آقا را دوست داشت و عاشق امام بود كه حساب و كتاب نداشت. اگر كسی می‌خواست كوچكترین بی‌ادبی را به ایشان کند شهید ترابیان به شدت واكنش نشان می‌داد.

شیطنت به روش یک مربی تخریباکبر بچه‌ی شیطونی بود و زیاد سر به سر دوستانش می گذاشت. یك بار در مدرسه سر كلاس به دوستانش می‌گوید: وقتی معلم وارد کلاس شد می ایستید و تا من نگفتم کسی حق ندارد بنشیند. بچه‌ها می‌ایستند و هرچه معلم داد و فریاد می‌كند اینها منتظر بودند تا اكبر بگوید و بنشینند.
یك بار دیگر هم معلم سر كلاس درس می‌داده و همه گوش می‌دادند، یكدفعه اكبر دستش را برده بالا و می گوید: كفش ملی و جو كلاس را به هم می‌ریزد.
فرمانده تخریب دانشگاه امام حسین(ع) با لباس مشکی در تصویر مشخص است
ادب کردن پدر دوستشبا همه شیطتنتش اهل دعوا نبود. یكی از دوستانش پدر بداخلاقی داشت و پسرش را خیلی اذیت می کرد. اکبر از این موضوع ناراحت بود و می‌خواست یک طوری او را بچزاند. یک روز از بیرون زنگ زده بود به دوستش و گفته بود: فلان دوستمان پدرش مریض است و در بیمارستان بستری است شما هم با پدرت گل بگیرید و بیایید عیادتش همه بچه ها می آیند. این بچه هم پدرش را راضی می‌كند و دسته گل می‌خرند و می‌روند بیمارستانی که اکبر گفته بود. این بچه با پدرش در بیمارستان می گردند و بعد یكی را با این مشخصات پیدا می‌كنند، وقتی در اتاق را باز می‌كنند و می‌روند داخل می‌بینند یك بچه‌ی دوازده ساله آنجا بستری است.
وقتی کبوترش را سر بریدنداکبر پرنده‌ها را خیلی دوست داشت. یك كبوتر داشت که تخم گذاشته بود ولی هنوز جوجه نشده بود. دایی‌ دوستش به او گفته بود اگر كبوتر را دست‌ات ببینم كله‌اش را می‌برم.
یک روز همان دوستش آمده بود دم در خانه ما و با اصرار از اکبر خواسته بود که کبوترت را بیاور ببینم. پسرم هم می‌آورد. همین که دوستش پرنده را می‌گیرد دستش از بخت بد دایی‌‌اش هم سر می‌رسد و كله‌ی کبوتر را در جا می برد.
آن روز نمی دانید این بچه چه كرد! دوستش می‌گفت: وای! وای! بیچاره شدم این كبوتر اكبر بود نه من. بعد دایی دوستش آمد خانه ما عذرخواهی كرد و یك صد تومانی به او داد اكبر هم گفت: این صد تومانی را من هر كاری كنم برای جوجه آن پرنده مادر نمی‌شود.
شهیدی که از گوشت خروسش نخوردشهید ترابیان خروسی داشت که بسیار یل بود و ایشان علاقه شدیدی به خروسش داشت. ما رفته بودیم كرج مهمانی، اکبر هم با ما بود. وقتی برگشتیم خانه دیدیم دوستانش هر كدام یك طرف کوچه ایستاده‌اند و همه به اكبر سلام می‌كنند. قبل از رفتن شهید ترابیان به دوستانش سفارش کرده بود که در نبود او مواظب خروسش باشند. به بچه‌ها گفت: خروس را جا كردید؟ همه گفتند: آره.
ما آمدیم داخل خانه. یکی از دوستانش با هزار ترس و لرز گفت: اکبر راستش ماشین زد به خروست، ما هم دیدیم دارد جان می‌دهد سرش را بردیم. اكبر تا این خبر را شنید شروع كرد به گریه كردن.
پدرش گفت: ناراحت نباش! فردا می‌برمت مولوی برایت یك خروس می‌خرم.
اكبر گفت: مدیونید اگر با گوشت خروس غذا درست کردید بدهید من بخورم.
فردایش رفتیم مولوی و گفتیم هر كدام را می‌خواهی انتخاب كن برایت بخریم، تمام مغازه های پرنده فروشی را سر زد و تک تک خروس ها را از نزدیک نگاه می‌کرد تا بالاخره یکی را پسندید. فروشنده که متوجه شد خوشحال کردن اکبر برای ما خیلی مهم است و از طرفی دید پسرم دست گذاشته روی فلان خروس قیمتش را برد بالاتر. هفتاد تومان که آن زمان پول زیادی هم می‌شد دادیم و خروس را برایش خریدیم.
از اینکه افسر ژاندارمری کشته شد ناراحت بودشهید ترابیان خیلی پسر مومنی بود. شب كه می‌شد بچه‌های محل را جمع می‌كرد و می‌رفتند روی دیوارها شعار علیه رژیم پهلوی می‌نوشتند و اعلامیه می‌چسباندند. كلانتری نارمك که بو برده بود و فهمیده بود بچه‌ها به حرف او گوش می‌دهند، یک روز ریخته بودند مدرسه كه او را دستگیر كنند اما اکبر فرار كرده بود. افسر این کلانتری خیلی پسرم را اذیت می‌کرد.
وقتی انقلاب پیروز شد و نیروها ریختند کلانتری را بگیرند در همین درگیری‌ها آن افسر کشته شد. شهید ترابیان آن روز خانه كه آمد دیدیم پَكر و گرفته است.
پدرش گفت: چرا پكری؟
گفت: افسر كلانتری را كشتند.
پدرش گفت: خب چرا پس ناراحتی او كه تو و بچه‌های مدرسه را اذیت می‌كرد؟
اکبر گفت: نه آقا، نگو. جوان بود، او هم مجبور بود این كارها را بكند.
شهید اکبر ترابیان، نشسته نفر وسط
اگر پسرتان اكبر ترابیان است به شهادت رسیده
اکبر با همه شوخی می‌كرد. یك روز زنگ زد خانه و گفت: منزل ترابیان؟
گفتم: بله.
گفت: اگر پسرتان اكبر ترابیان است به شهادت رسیده.
صدایش را شناختم. آن موقع بچه‌اش یكسال و نیم داشت. گفتم: الهی بچه‌ات بمیرد، گفت: مادر چطور دلت می‌آید؟!
گفتم: تو بچه‌ی چند ماهه‌ات را دلت نمیآید کسی پشتش اینطور بگه، پس چطور این حرف را به من می زنی؟
بچه‌ام سعی داشت با این حرف‌ها کمی ما را آماده کند. مثلا خانه شهدا وقتی می‌رفتیم سریع از من می پرسید: مادرش چه می‌كرد؟
می‌گفتم: مادرش خیلی آرام بود.
غیر مستقیم می خواست به من بگوید چنین انتظاری را از شما بعد از شهادتم دارم.
مهمانی که غذایش هندوانه بود و خربزهقرار شد همه فامیل به صورت دوره ای بروند منزل همدیگر. گفتند: اول خانه شما (اكبر) می‌آییم. خانمش با شوخی گفت: بیچاره ما.
خانواده ما و همسرش همه بودند. به او گفتم ما در منزل همه چیز داریم، اگر وسیله‌ای می‌خواهی بیا ببر.
اكبر گفت: نه، همه چیز داریم. شما فقط بیایید مهمانی، كمك هم نمی‌خواهیم.
موقع سفره انداختن ما دیدیم یک ظرف خربزه، یک ظرف هنداونه، نون و پنیر را گذاشت وسط. بعد هم گفت: بدون پلو و خورشت هم می‌شود دور هم بود. همه به هم نگاه می‌كردند و باورشان نمی‌شد. سادگی سفرا آن شب با صمیمیتی که داشت هنوز در ذهن همه مانده و آن شب هم خیلی خوش گذشت.
شهید اکبر ترابیان، فرمانده تخریب دانشگاه امام حسین(ع) نفر وسط
سگی که به گردنش شعار مرگ بر شاه بوداواخر قبل از پیروزی انقلاب ما از اینکه اکبر این قدر علنی فعالیت می کند می ترسیدیم. برای همین تصمیم گرفتیم نوبتی برویم دم مدرسه و دورادور تا خانه مواظبش باشیم. پدرش تعریف می‌کرد: من این طرف هنرستان ایستاده بودم كه اگر آمد بیرون من را نبیند، یکدفعه دیدم اکبر قلاده سگی به اندازه یک گاو را گرفته دستش و یك كاغذ هم انداخته بود گردن آن و رویش نوشته بود مرگ بر شاه! همه هم پشت سرش با صلوات و شعار مرگ بر شاه آمدند بیرون. بعد دیدیم ماشین‌های ژاندارمری آمدند. بچه‌ها ماشین‌ها را که دیدند همه فرار كردند.

حمله منافقین به شهید ترابیانیك بار منافقین دنبالش كردند، برعکس كه آن شب اكبر اسلحه نداشت، ما دیدیم به شدت زنگ می‌زنند خواهرش که کنار اف‌اف ایستاده بود ناخودآگاه بدون اینکه بپرسید کیه؟ در را باز كرد،. دیدیم اکبر آمد بالا، رنگش مثل كچ شده بود.
گفتم: چه شده؟
گفت: یك لحظه در را دیر زده بودید گلوله مستقیم خورده بود به من.
آرزویم این است كه هیچ وقت جلوی دشمن از پا نیفتم
همیشه می‌گفت: آرزویم این است كه هیچ وقت جلوی دشمن از پا نیفتم. وقتی فهمیدم اكبر شهید شده است، پرسیدم چگونه و كجا؟
گفتند: در پادگان امام حسین(ع).
گفتم: خدا را شكر جلوی دشمن زمین نخورده است.
پیکر شهید اکبر ترابیان
ساواکی‌ای که می‌گفت: مرگ بر شاه!
جالب است برایتان تعریف کنم که همسایه‌‌ی روبروی ما ساواكی بود ولی كاری به ما نداشت. ایشان (ساواکی) هم می‌گفت: اكبر آقا امشب ما برویم بالای پشت‌بام مرگ بر شاه بگوییم. با این حرفش مثلا می خواست پسرم را خوشحال کند. خدا قدرتی داده بود که انگار هیچ کس نمی توانست با او بد رفتاری کند.
عجب شانسی داشت که شهید شد
یکی از دوستانش به نام صادق‌پور روزی که قرا بود برایش مراسم عقد کنان بگیرند به شهادت رسید. اكبر برای شهادت او می‌خندید و می‌گفت: خوشبحالش، عجب شانسی داشت.منبع:فاتحان




یکی از دوستانش با هزار ترس و لرز گفت: اکبر راستش ماشین زد به خروست، ما هم دیدیم دارد جان می‌دهد سرش را بردیم.
