فروردین، آغاز سال طبیعی است برای اهل دنیا و رمضان، فروردین سال معنوی است برای اهل سلوک. بهار، بهانه قشنگی است برای سفر و دل سپردن به دامن دشت و دریا! حتی اگر بهار طبیعت با همه طراوتش، عزمِ رفتن کند باز غمی نیست که بهار جان آمده است و بساط عیش و عشرت، دوباره برپاست و باید دل سپرد به سیاحت گل‌واژه‌های بوستان وحی و گل معرفت چید از شاخسار درخت تلاوت...

الغرض، دو سه سالی می‌شود که درگاهی در تبیان باز شده که نور معرفت می‌پراکند. بستری که با نصب‌العین ساختن این فرمایش مولا که: « ظاهِرُهُ اَنیقٌ وَ باطِنُهُ عَمیق»(1)( ظاهرش زیباست و باطنش عمیق)، می‌کوشد تا هم پلی باشد برای درک زیبایی ظاهر قرآن و هم محملی برای فهم ژرفنای آموزه‌های ناب این کلام همیشه مانا.
قرآن نسخه زندگی است. نسخه برای عمل کردن است. شرط عمل به نسخه، البته خواندن آن است. قرآن را باید خواند، چشید و جرعه جرعه سر کشید و ماه رمضان فرصت بکری است برای نفس کشیدن در ساحت نورانی آیه‌های زندگی. بیائید این ماه رمضان، قرآن را زندگی کنیم!