به روایت غزاله صباغیان طوسی/ زمین چمن را صندلی چیده اند. منظم و بافاصله از هم. روی صندلی‌ها نشسته‌ایم و چشم می‌کشیم تا ببینیم هیئت امسال قرار است چه شکلی باشد. تصوری از دقایق پیش رو ندارم. این جمعیت چطور شور می‌گیرند، چطور سینه خواهند زد، با این فاصله‌ای که ما از هم نشسته‌ایم حال مجلس چه می‌شود؟ صدای گریه به گریه می‌رسد اصلا؟

یاد یک ماه قبل خودم می‌افتم و دلهره ای که توی فکر و زبان بچه هیئتی ها بود.‌ محرم را چه کار کنیم؟ یاد شب قدری که از ته دل دعا می‌کردیم توفیق عزاداری محرم را در مقدرات امسالمان قرار دهند. 

یاد همین چند روز پیش می‌افتم که هنوز نمی‌دانستم مجالس امسال چطور قرار است برگزار شود. اصلا ترس از کرونا اجازه شرکت کردن در مراسم را می‌دهد یا نه؟

حالا توی همین چند دقیقه اول که صف‌های منظم و با فاصله هنگام ورود را دیدم، تب سنجی و ضدعفونی دست‌ها، ماسکی که از روی صورت هیچ کس کنار نمی‌رفت… مثل آبی که بر آتش ریخته باشند دلم آرام گرفته. به لطف خادمان امام حسین(ع)، مجالس اباعبدالله امن است.

کم‌کم دارم به این فضای جدید عادت می‌کنم. به نسیم ملایم آخر تابستان که بین آدم ها می چرخد و قاصدک ها را جابه جا می کند، به آسمان یکدست سیاه بالاسر و تک و توک ستارگانی که بینشان دنبال عیوق می گردم. به چمن سبز زیر پا که محل دویدن بچه‌ها شده. به این ترتیبِ منظمِ نشستن که من را یاد صف‌های رزم می‌اندازد و یاد ظهور را در دلم زنده می‌کند؛ به سلام و علیک از پشت ماسک، احوال پرسی چشم‌ها… به این یکدستی حیرت‌آور چند هزار عزادار در رعایت قوانین مجلس. 
به این حال عجیبی که وقت روضه توی مجلس می‌پیچد. انگار نه انگار این همه دور از هم‌ایم. مثل همان وقت که زانو به زانوی هم نشسته بودیم و در تاریکی جا باز می‌کردیم تا یک نفر دیگر هم جا شود، مثل همان سال‌ها که صدای گریه‌هامان یکی می‌شد و از بغل دستی دستمال قرض می‌گرفتیم، مثل همان التماس دعاهای از ته دل، زیر سیاهی چادرهایی که روی صورت کشیده بودیم… 
حال مجلس را احساس می‌کنم. هم را نمی بینیم، صدای سوز یاحسین گفتن از صندلی کناری می‌آید و هق هق گریه پشت سری که روی صندلی دومتر دورتر نشسته. کسی چادر روی صورتش نمی‌کشد. چراغ‌ها روشن است، ماسک‌های سفید حتی وقت اشک ریختن هم رهایمان نمی‌کنند… اما حالمان خوب است. حال روضه فضای مجلس را پر کرده. انگار یک دسته فرشته مامور شده‌اند، بین صفوف بچرخند؛ لرزش شانه بغل دستی را به من می‌رسانند و دلم هری می‌ریزد، هق هق گریه پشت سری را در گوشم تکرار می‌کنند تا اشک من هم جاری شود…

دخترم قاصدکی را توی دست‌های کوچکش جلو می‌آورد. قاصدک لرزان را نگاه می‌کنم که آماده است دوباره همراه نسیم خنک شهریور در آسمان اوج بگیرد. منتظر مانده تا خبری ببرد. به تاریخچه عزاداری ماه محرم فکر می‌کنم. به سوزی که قرن‌هاست سینه به سینه بین آدم‌ها چرخیده. به شعله‌ای که در گذر سال‌ها، شرایط اجتماعی، حکومت‌های مختلف… شکل‌های مختلفی به خود گرفته، اما هیچ وقت خاموش نشده که هرسال شعله‌ورتر هم شده. به جمعیت سپیدرویی نگاه می‌کنم که با نوای «با عشقت زنده‌ام، با عشقت می‌میرم، با تو دنیا رو از، ظلمت پس می‌گیرم» مداح یکدست سینه می‌زنند. سر می‌چرخانم و دم گوش دخترم زمزمه می‌کنم: «به قاصدک بگو بره به امام حسین بگه خیلی دوستش داریم.»
دخترم قاصدکی را توی دست‌های کوچکش جلو می‌آورد. دم گوش دخترم زمزمه می‌کنم: «به قاصدک بگو بره به امام حسین بگه خیلی دوستش داریم.»