وحدت بین مذاهب یعنی این كه بر نقاط اشتراك تكیه كنند و همدیگر را به خاطر داشتن عقائد متفاوت، تكفیر و تفسیق نكنند؛ مانند دو برادری كه در عین داشتن اختلاف عقیده، در یك خانه زندگی می كنند و در برابر دشمن واحد بیرونی، پشتیبان همدیگر هستند. شیعه و سنّی هر دو خدای واحد را می پرستند؛ هر دو به پیغمبری رسول الله(ص) اعتقاد دارند؛ هر دو كلام الله بودن قرآن را قبول دارند؛ هر دو معاد را قبول دارند؛ هر دودوست داشتن اهل بیت(ع) را واجب می دانند؛ هر دو علی(ع) را امام می دانند. هر دو امام حسن(ع) را امام می دانند. عمده اختلاف شیعه و سنّی در این است كه شیعه، ابوبكر و عمر و عثمان را امام بر حقّ نمی دانند ولی سنّی ها اینها را هم می دانند. و اختلاف عمده ی دیگر آن است كه شیعه ها، همه ی اصحاب را عادل نمی دانند؛ بلكه برخی را عادل و برخی را فاسق می دانند ولی سنّی ها تمام اصحاب را بی استثناء عادل می دانند. مطلب دوم، چندان مهمّ نیست. چون عدالت صحابه نه جزء اصول دین اسلام است نه جزء فروع دین اسلام. در مطلب اوّل هم وجوب احترام اهل بیت(ع) و امامت علی(ع) و امامت امام حسن(ع) نقطه ی اشتراك است. لذا می توان بر همین نقطه تكیه نمود و بر همدیگر احترام گذاشت. در مورد خلفای سه گانه هم روش شیعه باید روش خود اهل بیت(ع) باشد. شما ملاحظه می فرمایید كه در زیارت عاشورا و امثال آن، دشمنان اهل بیت(ع) لعن شده اند؛ و از برخی دشمنان اهل بیت(ع) اسم برده شده، امّا در این زیارت، شما اسمی از ابوبكر و عمر و عثمان نمی بینید. به ما فرمودند: بگویید: « اللَّهُمَّ خُصَّ أَنْتَ أَوَّلَ ظَالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنِّی، وَ ابْدَأْ بِهِ أَوَّلًا ثُمَ‏ الثَّانِیَ‏ وَ الثَّالِثَ‏ وَ الرَّابِعَ، اللَّهُمَّ الْعَنْ یَزِیدَ خَامِساً، وَ الْعَنْ عُبَیْدَ اللَّهِ بْنَ زِیَادٍ وَ ابْنَ مَرْجَانَةَ وَ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ شِمْراً، وَ آلَ أَبِی سُفْیَانَ وَ آلَ زِیَادٍ وَ آلَ مَرْوَانَ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَةِ.» ما هم همین را می گوییم. برخی سنّی های افراطی می گویند: منظور شما از اوّلی و دومی و سومی و چهارمی، ابوبكر و عمر و عثمان و معاویه است. در پاسخشان می گوییم: در كلام امام، مصداقی تعیین نشده است. هر كس می خواهد مصداقش را بشناسد برود مطالعات تاریخی كند وخودش مصادیقش را بیابد. همانطور كه خدای متعال فرمود: « صِراطَ الَّذینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَ لاَ الضَّالِّینَ». حالا این مغضوب علیهم و ضالّین چه كسانی هستند؟ خدا مصداقش را نفرموده است. لذا باید در آیات و روایات بگردیم و مصادیقش را پیدا كنیم. می دانیم كه برخی اهل سنّت می گویند: مصداق «الضالیّن» شیعیان هستند. باشد اگر یك سنّی تحقیق كرده و به این نتیجه رسیده، حرفی نیست. ولی دیگر حقّ ندارد نظر خودش را نظر خدا معرّفی كند. كما اینكه یك فرد شیعه هم در قسمت ذكر شده از زیارت عاشورا، ممكن است نظری داشته باشد. مثلاً ممكن است یك فرد شیعه تحقیق كند و بگوید: مصادیقش ابوبكر و عمر عثمان و معاویه هستند؛ و فرد دیگری تحقیق كند و بگوید مصادیقش ابوجهل و ابولهب و ابوسفیان و معاویه هستند. و فرد دیگری تحقیق كند و بگوید مصادیقش طلحه و زبیر و عایشه و معاویه هستند. یا بگوید مصادیقش، ... است. معنای وحدت همین است كه ما در عین تكیه بر مشتركات و همكاری و همیاری در موارد مشترك، و حمایت منسجم از اصل اسلام، در امور اختلافی، نظرات تحقیقی طرف مقابلمان را تحمّل كنیم؛ همان گونه كه فقهای مذاهب، در عین داشتن فتاوای متفاوت، همدیگر را تحمّل می كنند. مثلاً شیعه تمام اصحاب را عادل نمی داند، و سنّی همه ی آنها را عادل می داند. حال چرا باید بر سر این مطلب با هم دشمنی كنند؟ آیا عادل دانستن اصحاب جزء اصول دین اسلام است؟ قطعاً نیست. آیا جزء فروعات مهمّ اسلام مثل نماز و روزه است؟ قطعاً نیست. این مطلب یا اساساً جزء اسلام نیست یا اگر هست، جزء فروعات رده ی چندم است. حال چرا باید سر چنین مطلبی، دشمنی ایجاد شود. مذاهب چهارگانه ی اهل سنّت، بر سر مسائل مهمّی مثل وضو و نماز، خودشان هم باهم اختلاف نظر دارند؛ امّا این اختلافات موجب دشمنی هم نمی شود. حال چرا در مسأله ای به مراتب پایینتر از نماز، اختلاف نظر باید منجر به دشمنی شود؟! یا در بحث امامت ابوبكر و عمر و عثمان، خود اهل سنّت تأكید دارند كه این سه نفر را نه خدا به امامت تعیین نموده نه رسول الله(ص)، بلكه مردم آنها را به خلافت برگزیده اند. حال چرا برخی افراطی های اهل سنّت باید بر سر خلافت خلفایی كه مردم انتخاب نموده اند و خدا و رسول در آن دخالت نداشتهاند، این همه تعصّب به خرج بدهند، تا جایی كه مخالف خلافت این سه تن را مشرك دانسته و اقدام به ترورشان كنند؟! از این سو هم چرا باید افراطی های شیعه، بر بالای منابر و در رسانه ها، خلفای سه گانه را لعن كنند؟!

آیا خدا چنین فرمانی داده یا رسول خدا(ص) یا اهل بیت(ع)؟هیچكدام اینها چنین چیزی را از ما نخواسته اند. بلی از ما خواسته اند كه دشمنان اهل بیت(ع) را لعن كنیم، هم علنی هم در خفا. روشش را هم در قالب زیارت عاشورا و امثال آن یاد داده اند. امّا برخی ها انگار می خواهند از خود اهل بیت(ع) هم ولایی تر باشند. خود اهل سنّت هم مشكلی با لعن دشمنان(ع) ندارند؛ لذا در خیلی از نقاط كشورمان، اهل سنّت، در عزاداری های محرّم شركت نموده و دشمنان اهل بیت(ع) را لعن می كنند. امّا اینها عقیده دارند كه خلفای سه گانه، دشمن اهل بیت(ع) نبوده اند. و عدّه ای هم عقیده دارند كه اینها هم دشمن اهل بیت(ع) بوده اند. لذا اصل مطلب، یعنی اینكه باید دشمنان اهل بیت را لعن نمود، عقیده ی مشترك بین شیعه و سنّی است. در برخی مصادیق دشمن اهل بیت(ع) هم اشتراك نظر وجود دارد؛ امّا در برخی مصادیق، اختلاف نظر است. حال در این مواردی كه اختلاف نظر است چه باید كرد؟ همان كاری كه قرآن امر نموده؛ یعنی باید وحدت را حفظ نمود تا دشمنان اصل اسلام، بر مسلمانها چیره نشوند. لذا هر كسی در این موارد اختلاف، نظر خود را داشته باشد، لكن نظر خود را طوری نمودار نكند كه وحدت مسلمین خدشه دار شود. یك شیعه می خواهد نظر خود را در این مسأله ابراز كند؟ باشد ابراز كند، امّا لعن را با فحش دادن خلط نكند. لعن معنایش این نیست كه داد بزنیم لعنت بر فلانی؛ بلكه لعن یعنی بیان باطل بودن یك عقیده یا یك شخص یعنی بیان این معنا كه فلان عقیده یا فلان شخص، مورد رضایت خدا و رسول نیست. لذا بهترین شكل لعن این است كه با دلائل قرآنی و روایی و تاریخی و عقلی، ثابت كنیم كه فلان عقیده یا فلان شخص، مورد غضب خدا یا رسول یا اهل بیت اوست. این روش لعن، نه تنها وحدت را به هم نمی زند بلكه موجب رواج گفتگوی مسالمت آمیز بین پیروان مذاهب می شود. مثلاً مطلب زیر، یك نمونه ی روشن از لعن اسلامی است؛ لكن در آن نه اهانتی هست نه وحدت شكنی. « عن عائشة ان فاطمة علیها السلام بنت النبی صلى الله علیه وسلم أرسلت إلى أبی بكر تسأله میراثها من رسول الله صلى الله علیه وسلم مما أفاء الله علیه بالمدینة وفدك وما بقی من خمس خیبر فقال أبو بكر ان رسول الله صلى الله علیه وسلم قال لا نورث ما تركنا صدقة إنما یأكل آل محمد فی هذا المال وانى والله لا أغیر شیئا من صدقة رسول الله صلى الله علیه وسلم عن حالها التی كان علیها فی عهد رسول الله صلى الله علیه وسلم ولأعملن فیها بما عمل به رسول الله صلى الله علیه وسلم فأبى أبو بكر ان یدفع إلى فاطمة منها شیئا فوجدت فاطمة على أبی بكر فی ذلك فهجرته فلم تكلمه حتى توفیت وعاشت بعد النبی صلى الله علیه وسلم ستة أشهر فلما توفیت دفنها زوجها على لیلا ولم یؤذن بها أبا بكر و صلى علیها ...» (صحیح البخاری، ) ترجمه: «عایشه گفت: همانا فاطمه علیها سلام دختر پیامبر صلى الله علیه وسلم كس فرستاد سوی ابوبكر و میراث خودش از رسول خدا(ص) و از آنچه خدا در مدینه به رسول خدا(ص) بخشیده بود و از فدك و آنچه از خمس خیبر مانده بود را درخواست نمود. ابوبكر گفت: رسول الله(ص) فرموده است: ما چیزی به ارث نمی گذاریم؛ آنچه ترك نماییم، صدقه است. آل محمّد نیز از این مال می خورند؛ به خدا سوگند من چیزی از صدقه ی رسول خدا(ص) را از آن حالی كه در زمان خود رسول خدا(ص) بود، تغییر نمی دهم. من حتماً در این اموال چنان رفتار خواهم نمود كه خود رسول خدا(ص) رفتار می نمود. پس ابا نمود ابوبكر از دادن چیزی از آن اموال به فاطمه؛ در نتیجه فاطمه بر ابوبكر غضبناك شد در این ماجرا؛ و با او قهر كرد و با او سخن نگفت تا وفات نمود. و بعد از پیامبر(ص) شش ماه زندگی كرد. پس زمانی كه وفات كرد، همسرش او را دفن نمود به هنگام شب؛ و به ابوبكر خبر نداد برای دفن فاطمه و خودش بر او نماز خواند. ... »در جایی دیگر از صحیح بخاری آمده است: « عن عائشة ان فاطمة والعباس علیهما السلام اتیا أبا بكر یلتمسان میراثهما من رسول الله صلى الله علیه وسلم وهما حینئذ یطلبان أرضیهما من فدك وسهمهما من خیبر فقال لهما أبو بكر سمعت رسول الله صلى الله علیه وسلم یقول لا نورث ما تركنا صدقة إنما یأكل آل محمد من هذا المال قال أبو بكر والله لا ادع امرا رأیت رسول الله صلى الله علیه وسلم یصنعه فیه الا صنعته قال فهجرته فاطمة فلم تكلمه حتى ماتت » (صحیح البخاری، ) ترجمه: « عایشه گفت: همانا فاطمه و عبّاس(عموی پیامبر) علیهما سلام پیش ابوبكر آمده ومیراث خودش از رسول خدا(ص) را درخواست كردند. آن دو در این هنگام زمین خودشان را از فدك و سهم خودشان را از خیبر طلب می كردند. ابوبكر گفت: شنیدم از رسول الله(ص) كه می فرمود: ما چیزی به ارث نمی گذاریم؛ آنچه ترك نماییم، صدقه است. آل محمّد نیز از این مال می خورند. ابوبكر گفت: به خدا سوگند امری را كه رسول خدا(ص) بر آن دیدم رها نخواهم كرد. عایشه گفت: پس فاطمه با ابوبكر قهر كرد و با او سخن نگفت تا وفات نمود.»در جایی دیگر از صحیح بخاری آمده است: «ان عائشة أم المؤمنین رضی الله عنها أخبرته ان فاطمة علیها السلام ابنة رسول الله صلى الله علیه وسلم سألت أبا بكر الصدیق بعد وفاة رسول الله صلى الله علیه وسلم ان یقسم لها میراثها ما ترك رسول الله صلى الله علیه وسلم مما أفاء الله علیه فقال لها أبو بكر ان رسول الله صلى الله علیه وسلم قال لا نورث ما تركنا صدقة فغضبت فاطمة بنت رسول الله صلى الله علیه وسلم فهجرت أبا بكر فلم تزل مهاجرته حتى توفیت وعاشت بعد رسول الله صلى الله علیه وسلم ستة أشهر ... .» (صحیح البخاری، ) ترجمه: «عایشه ام المومنین رضی الله عنها خبر داد كه: همانا فاطمه علیها سلام دختر پیامبر صلى الله علیه وسلم از ابوبكر درخواست نمود بعد از وفات رسول خدا(ص) كه تقسیم كند( بدهد) میراثش را از آنچه رسول خدا(ص) باقی گذاشته است؛ از آنچه خدا به رسول خدا(ص) بخشیده است. ابوبكر به او گفت: همانا رسول الله(ص) فرموده است: ما چیزی به ارث نمی گذاریم؛ آنچه ترك نماییم، صدقه است. پس فاطمه دختر پیامبر صلى الله علیه وسلم بر ابوبكر غضبناك شد و با او قهر كرد و همچنان با او قهر بود تا وفات نمود. و بعد از پیامبر(ص) شش ماه زندگی كرد؛ ... .» تا اینجا از معتبرترین كتاب حدیثی اهل سنّت ثابت گشت كه حضرت فاطمه زهرا(س) به مدّت شش ماه در زمان حكومت ابوبكر زندگی نمود و در این مدّت نه تنها با او بیعت نكرده، بلكه بر او غضبناك بوده و تا لحظه ی وفاتش از او راضی نگشته است. حال بر این مبنا بشنوید استدلالهای شیعه را.استدلال نخست: طبق آیه ی تطهیر، خداوند متعال تصریح نمود كه اهل بیت(ع) به دست خدا از هر پلیدی پاك شده اند. و شكّ نیست كه حضرت فاطمه ی زهرا(س) جزء اهل بیت است. اگر این غضب فاطمه(س) و قهر او حقّ است؛ پس یقیناً ابوبكر باطل بوده است. و اگر بگوییم: كه غضب و قهر فاطمه(س) باطل بوده، لازم می آید كه آیه ی تطهیر درست نباشد؛ حال آنكه محال است كلام خدا درست نباشد. پس منطقاً باید پذیرفت كه ابوبكر در این ماجرا بر باطل بوده است. و كسی كه حتّی یك ظلم داشته باشد، نمی تواند امام مسلمین شود. چون حدّ اقلّ شرط امامت، عدالت است. شیعه معتقد است كه امام باید معصوم باشد، ولی علمای سنّی عدالت را شرط دانسته اند. استدلال دوم: در صحیح بخاری از رسول خدا(ص) نقل شده كه فرمودند: « فاطمة بضعة منى فمن أغضبها أغضبنی ـــ فاطمه پاره ای از من است؛ پس هر كس او را به غضب آورد، مرا به غضب آورده است.» (صحیح البخاری،  از طرف دیگر دیدیم كه طبق نقل بخاری، آن هم از زبان عایشه ـ دختر ابوبكر ـ حضرت زهرا(ص) بر ابوبكر غضب نموده و تا آخر عمرشان هم از ابوبكر راضی نشده است. پس نتیجه می گیریم كه رسول الله(ص) نیز از ابوبكر ناراضی بوده است. از سوی سوم خداوند متعال فرمود: « إِنَّ الَّذینَ یُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهینا ـ آنها كه خدا و پیامبرش را آزار مى‏دهند، خداوند آنان را لعنت كرده است (از رحمت خود در دنیا و آخرت دور ساخته است)، و براى آنها عذاب خواركننده‏اى آماده كرده است.» (الأحزاب:57)استدلال سوم: فاطمه(س) ادّعا داشت كه از رسول خدا(ص) ارث می برد؛ و ابوبكر ادّعای آن حضرت را باطل می دانست؛ و ادّعا داشت كه رسول خدا(ص) از خودش ارث نمی گذارد. اگر ابوبكر درست گفته باشد، پس فاطمه(س) مال حرامی را برای خود می خواسته است. در حالی كه طبق آیه ی تطهیر، خداوند متعال تصریح نموده كه اهل بیت را از ناپاكی ها منزّه ساخته است. پس چگونه ممكن است فاطمه(س) مال حرامی را برای خود بخواهد؟ همچنین علی(ع) در این امر با فاطمه(س) موافق بود. طبق روایت عایشه، عبّاس عموی پیامبر(ص) نیز موافق فاطمه(س) بود. سه نفر كه دو نفرشان از اهل بیت می باشند، ادّعای ابوبكر را مبنی بر ارث نگذاشتن رسول خدا(ص) تكذیب نموده اند؛ در حالی كه هم علی(ع) هم فاطمه(س) اعلم از ابوبكر بوده اند به احكام اسلامی؛ بخصوص به احكام مربوط به خودشان. استدلال با حدیث سفینه ی نوح: حاكم نیشابوری ، از اكابر علمای اهل سنّت در كتاب « مستدرك الصحیحین ، » حدیث سفینه را این گونه نقل نموده : « مَثَلُ أَهْلِ بَیْتِی مِثْلُ سَفِینَةِ نُوحٍ مَنْ رَكِبَ فِیهَا نَجَا وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهَا ـ مَثل اهل بیت من مثل كشتی نوح است. هر كه در آن سوار شد، نجات یافت و هر كه از سوار شدن در آن تخلّف نمود، غرق شد» ؛ حاكم در ادامه گفته: « هذا حدیث صحیح على شرط مسلم ـ این حدیث ، صحیح است طبق مبنای مسلِم » یعنی این حدیث در ردیف احادیث كتاب «صحیح مسلم» می باشد كه دومین كتاب معتبر اهل سنّت است. این حدیث عیناً در مجمع الزوائد هیثمی ، نیز آمده است. كتب دیگر اهل سنّت نیز این حدیث را نقل نموده اذعان بر درستی آن كرده اند. در این حدیث، رسول خدا(ص) با صراحت تمام عدم تبعیّت از اهل بیت(ع) را معادل كفر دانسته اند.ـ.

نحوه ی استدلال شیعه به این حدیث:1ـ طبق این حدیث ، شكّ نیست كه هر كس از همراهی با اهل بیت رسول الله(ص) خودداری نماید، از اسلام بیرون است.2ـ بین شیعه و سنّی شكّ نیست كه علی بن ابی طالب(ع) و فاطمه زهرا(س) جزء اهل بیت می باشند.3ـ طبق احادیث معتبر خود اهل سنّت و طبق اعتراف علمای خود اهل سنّت، حضرت فاطمه زهرا(س) هیچگاه خلافت ابوبكر را نپذیرفت و با او بیعت نكرد و با خشم نسبت به او از دنیا رفت. و باز طبق نقل خود اهل سنّت، عمر به دستور ابوبكر، خانه ی اینان را آتش زد یا حدّ اقلّ تهدید به آتش زدن نمود. علی(ع) نیز مدّتها با ابوبكر بیعت نكرد تا آنكه با زور از او بیعت گرفتند؛ كه چنین بیعتی ارزش حقوقی ندارد. پس شكّ نداریم كه این دو تن ( ابوبكر و عمر ) از این كشتی تخلّف نموده اند. لذا طبق حدیث، جزء غرق شدگان هستند.4ـ طبق نقل هر دو مذهب، شكّ نداریم كه علی (ع) تا حضرت زهرا(س) زنده بود، با ابوبكر بیعت نكرد ؛ و خودش ادّعای خلافت داشت و ابوبكر از پذیرش خلافت او تخلّف نمود ؛ و همچنین عمر ؛ كما اینكه در شورای شش نفره ی عمر نیز حضرتش به خلافت عثمان رأی موافق نداد. لذا این كشتی نوح، خلافت ابوبكر و عمر و عثمان را قبول نداشت. پس ابوبكر و عمر و عثمان جزء غرق شدگان هستند. حال اهل سنّت بفرمایند كه چگونه غرق شدگان و تخلّف كنندگان از كشتی نوح، شدند خلیفه ی رسول الله (ص)؟! همچنین در متعبرترین كتابهای اهل سنّت آمده است: « عن جابر بن سمرة قال: سمعت النبى صلى اللّه علیه (و آله) و سلم یقول: یكون اثنا عشر أمیرا فقال كلمة لم أسمعها، فقال أبى: إنه قال: كلهم من قریش ـ جابر بن سمره گوید: شنیدم از رسول الله (ص) كه می فرمودند: دوازده امیر خواهد بود. سپس كلمه ای فرمودند كه من نشنیدم. پدرم گفت: فرمودند: همگی از قریش خواهند بود.» (صحیح بخاری، ج8، ص127) « عن جابر بن سمرة قال: سمعت النبى صلى اللّه علیه (و آله) و سلم یقول: لَا یَزَالُ الْإِسْلَامُ عَزِیزاً إِلَى اثْنَیْ عَشَرَ خَلِیفَةً ثُمَّ قَالَ كَلِمَةً لَمْ افْهَمْهَا ، فقلت لأبی: ما قال؟ قال: كلّهم من قریش ـ جابر بن سمره گوید: شنیدم از رسول الله (ص) كه می فرمودند: همواره اسلام عزیز است با دوازده خلیفه. سپس كلمه ای گفتند كه من نفهمیدم ؛ به پدرم گفتم: چه فرمودند؟ گفت: فرمودند: همه از قریش می باشند»( صحیح مسلم ،) « عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ قَال: دَخَلْتُ مَعَ أَبِی عَلَى النّبی (ص) فسمعته یقول: إِنَّ هَذَا الْأَمْرَ لَنْ یَنْقَضِیَ حتّی یَمْضِیَ فِیهمْ اثْنَا عَشَرَ خَلِیفَةً ثُمَّ تكلّم بكلام خفیّ علیّ ؛ قال قلت لابی ما قال؟ قال قال كلّهم من قریش ـ جابر بن سمره گوید: به اتفاق پدرم خدمت حضرت رسول صلى اللَّه علیه و آله رسیدیم ، شنیدم كه حضرت می فرمودند: این امر منقضى (سپری) نخواهد شد تا آنگاه كه دوازده نفر خلیفه در میان ایشان بگذرند ؛ سپس مطلبى خفی فرمودند. به پدرم گفتم: چه فرمودند؟ گفت: فرمودند: همه از قریش خواهند بود» (صحیح مسلم ،) این سه حدیث اگر چه از حیث الفاظ تفاوتهایی دارند امّا همگی یك معنا را می رسانند. این حدیث از طرق مختلف در منابع شیعه و سنّی نقل شده و در صحّت آن تردید نتوان نمود؛ كما اینكه علمای اهل سنّت بر درستی آن اذعان نموده اند. این سه حدیث را هم كه ما ذكر نمودیم، در صحیح بخاری و صحیح مسلم آمده اند ، كه اهل سنّت ، احادیث آنها را تماماً درست می دانند. این دو كتاب، معتبرترین منع حدیثی اهل سنّت می باشند؛ تا آنجا كه اهل سنّت در كنار مراسم ختم قرآن، ختم صحیح بخاری هم دارند.جناب احمد حنبل ـ یكی از ائمه مذاهب چهارگانه اهل سنّت ـ نیز از جابر بن سمرة نقل نموده كه گفت شنیدم كه رسول الله صلّی الله علیه و سلّم می فرمودند: « یكون لهذه الامّة اثنا عشر خلیفة ـــ برای این امّت، دوازده خلیفه خواهد بود.» (مسند احمد جنبل، ج5،ص106)همچنین جناب احمد حنبل، از انس بن مالك نقل نموده كه گفت: « انّ رسول الله صلّی الله علیه و سلّم قام علی باب البیت و نحن فیه، فقال: الائمة مِن قریش ...ـ همانا رسول خدا(ص) در ورودی خانه ایستاد در حالی كه ما درون خانه بودیم، و فرمود: امامان از قریش هستند. ... .» (مسند احمد جنبل، (با كمی تفاوت) و السنن البیهقی،  حاكم نیشابوری، از اكبار اهل سنّت، نیز به نقل از علی(ع) آورده است: « قال رسول الله صلّی الله علیه و سلّم: الائمة مِن قریش ... .» (المستدرك، ) پیامبر(ص)؛ اوّلاً تصریح نموده اند كه بعد از خودشان باید خلفایی باشند.ثانیاً فرموده اند: آن خلفا حتماً باید از قریش باشند. ثالثاً حتماً باید تعدادشان دوازده نفر باشد؛ نه بیش و نه كم. ما ادّعا می كنیم كه آن خلفا همان امامان شیعه اند. چون اوّلاً همگی از قریش هستند. ثانیاً تعدادشان دوازده نفر است نه بیش و نه كم. اگر اهل سنّت ادّعا دارند كه روش آنها در تعیین خلیفه درست است، بسم الله معرّفی كنند آن دوازده خلیفه ی قریشی را. اگر خلفا را محصور كنند در خلفای راشدین ، تعداد آنها به قول خودشان چهار نفر است ؛ معاویه را هم نمی توانند خلیفه بدانند ؛ چرا كه: اوّلاً دو خلیفه ی حقّ باهم نمی جنگند ؛ حال آنكه معاویه با علی (ع) جنگیده است. و به یقین اگر یكی از این دو در مسیر اسلام است ، دیگری راه به خطا می رود. كدام عاقل می پذیرد كه دو نفر هر دو حقّ باشند و باهم دشمنی كنند؟! و اهل اسلام اتّفاق نظر دارند كه هر كه با امام بجنگد مهدورالدم می باشد. ثانیاً او با امام حسن (ع) جنگیده است كه به اتّفاق شیعه و سنّی و طبق حدیث نبوی ، یكی از دو سیّد جوانان اهل بهشت می باشد. پس چگونه كسی كه با سیّد جوانان اهل بهشت می جنگد، می شود جانشین پیامبر؟! از معاویه كه بگذریم نوبت به یزید می رسد كه سبط اصغر را شهید نموده است. اگراو حقیقتاً خلیفه ی پیامبر بوده ، پس امام حسین (ع) در جنگ با او از اسلام خارج گشته است ؛ كما اینكه یزیدیان همین را قائل بودند و حضرت را خارجی (خروج كرده بر خلیفه و خارج شده از دین) می گفتند. حال آنكه چنین كسی نمی تواند سیّد جوانان بهشت باشد. پس اگر به حكم روایات صحیح از خود اهل سنّت، یقین داریم كه امام حسین(ع) سیّد جوانان اهل بهشت است ، دیگر دشمن و كشنده ی او نمی تواند بر حقّ باشد. بعد از یزید نیز خلفای بعدی یكی از یكی بدتر بوده اند. پس چگونه دین با وجود آنها عزیز شده؟ تاریخ قطعی گواه است كه از زمان معاویه تا زمان عمر بن عبدالعزیز تمام خلفای اموی فتوا داده بودند كه بر سر منبر نماز جمعه باید علی بن ابی طالب را سبّ و لعن كنند. آیا این استنباط خلفای شما از اسلام ، حقیقتاً حفظ اسلام و تبیین درست اسلام می باشد؟ متوجّه هستید كه امامت علی(ع) را هم شیعه قبول دارد هم سنّی. لذا امامت او جزء مسلّمات است؛ و این به اصطلاح شما خلفا، این امام مسلّم را سالها در خطبه ی نماز جمعه لعن می كردند. یعنی خلفای اموی، نه تنها ضدّ شیعه بلكه ضدّ سنّی هم بوده اند. چون امام مشترك هر دو مذهب را لعن می كردند، آن هم لعن رسمی. از این گذشته تعداد این خلفا بسیار بیش از دوازده تن می باشند. لذا اهل سنّت از هیچ راهی نمی تواند این دوازده خلیفه را تعیین كند. پس یا حدیث مورد بحث ، جعلی است ؛ كه علمای اهل سنّت این را نمی پذیرند؛ چون در صحاح اهل سنّت آمده اند ؛ یا ـ معاذ الله ـ رسول خدا (ص) دروغ گفته اند ، كه این نیز محال است ؛ یا روش اهل سنّت در انتخاب خلیفه نادرست می باشد. امّا شیعه ی اثناعشری این دوازده خلیفه را بی هیچ مشكلی معرّفی می كند. حالا عاقلان خود قضاوت كنند كه حقّ با كدام مذهب است؟ البته اهل سنّت احادیث معتبر دیگری هم دارند كه حقّانیّت شیعه را ثابت كند. برای نمونه، به نقل اهل سنّت ، رسول خدا (ص) فرمودند: « علىّ مع الحقّ و الحقّ مع علىّ لا یفترقان حتّى یردا علىّ الحوض یوم القیامة. علی با حق است و حق با علی است ؛ از هم جدا نمی شوند تا روز قیامت در كنار حوض بر من وارد شوند.» ( تاریخ بغداد ، خطیب بغدادی ـ تاریخ مدینة دمشق ، ابن عساكر ،  ) و روایت كرده اند كه فرمودند: « علیّ مع القرآن و القرآن مع علیّ و لن یفترقا حتّى یردا علیّ الحوض. علی با قرآن است و قرآن با علی است ؛ هرگز از هم جدا نمی شوند تا در كنار حوض بر من وارد شوند » ( المستدرك ، حاكم نیشابوری ،ـ المعجم الصغیر ، الطبرانی ، ـ كنزالعمال ، المتقی الهندی ) پس اگر علی (ع) حتّی یك خطای كوچك انجام دهد ، دیگر معیّت با حقّ و قرآن نخواهد داشت. چرا كه در قرآن كریم خطا راه ندارد ؛ كما اینكه هر چه خطاست ، یقیناً حقّ نیست. پس اگر همواره حقّ و قرآن با علی است و علی همواره با حقّ و قرآن است ، لازمه اش آن است كه حضرتش معصوم از خطا و عالم به جمیع حقّ و قرآن باشد. در غیر این صورت چنین معیّت تامّی معنا نخواهد داشت. از آن سو، وقتی ثابت شد كه علی(ع) معصوم است، دیگر به غیر او نوبت نمی رسد كه جانشین پیغمبر شود. چون جایی كه معصوم حضور دارد، اطاعت از غیر معصوم، نهایت درجه ی حماقت است.منبع:پرسمان
 
وحدت بین مذاهب یعنی چه؟