

آن شب  دل های بسیاری شکست، سامرا عزادار شد، شیعه عزادار شد. آن شب بشریت براى همیشه تاریخ عزادار شد.
تخریب حرمین عسکریین (علیهما السلام) (مکانی که مرقد امام هادی (علیه السلام)، امام حسن عسگری (علیه السلام) ، حکیمه خاتون (عمه امام زمان) و نرجس خاتون (مادر امام زمان) است) نه تنها یک اهانت و یک فاجعه ظاهری، بلکه دشمنی و بدطینتی با همه مسلمانان و با تمامی جهان اسلام بود، چرا که شیعه و سنی بر طبق دستور قرآن کریم و پیامبر اکرم (صلی الله و علیه وآله)، نسبت به احترام بر اهل بیت (علیهم السلام) تردیدی ندارند.
این حادثه بغض و کینه ی گروهی از بی خبران از خدا و دنیا طلب را به نمایش گذاشت، گروهی تکفیری و وهابی مسلک که در صدد بودند منبع اصلی انوار الهی را خاموش کنند؛ آن ها در حقیقت خواستار خاموش کردن نور خدا هستند؛ یُرِیدُونَ أَنْ یُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَیَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ یُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ (1)   


باید آگاه و هوشیار باشیم که این وهابی ها و از خدا بی خبران که دشمن سرسخت اسلام و انسانیت هستند، دشمنیشان به تعبیر قرآن مجید ادامه دار است: «یُرِیدُونَ» (فعل‌مضارع، نشانه استمرار و تداوم است.)
اما آنان باید بدانند با وجود تلاش های بسیاری که در جهت خاموش ساختنِ فروغ دین می کنند: «یُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ»، تلاششان همچون فوت کردن به نور و روشنایی خورشید، بی ثمر و بی ارزش خواهد بود: یُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ 
بدانند که اگر نداى اسلام از زبان پیامبر نور است، تداوم آن در شكل امامت، اتمام نور است؛ «یُتِمَّ نُورَهُ» چنانكه در آیه‌ى اكمال دین، مسأله‌ى امامت به عنوان اتمام نعمت به حساب آمده است: «الیوم اكملت لكم دینكم و اتممت علیكم نعمتى» (2)
قطعا و قطعا ریشه این بی خبران از مفهوم انسانیت، به افرادی بر می گردد که بزرگ ترین ضربه ها و مصیبت ها را در طول تاریخ به اسلام و قرآن وارد نمودند. چرا که جسارت و هتک اهل بیت (علیهم السلام) جدا از اهانت به پیامبر و اسلام و قرآن نیست!
آنان خیال کردند و می کنند که با رفتارهایی این چنینی محبین و عاشقان دست از خدا و اهل بیت بر می دارند و آنان به اهداف شومشان می رسند؛ زهی خیال باطل .. هر چه دشمنی ها بیشتر و بیشتر می شود، قطعاً مسلمانان و شیعیان را در اعتقاد خود استوارتر می سازد.

پی نوشت:
1- آیه 32 سوره توبه
2- آیه 3 سوره مائده


روز سوم خرداد سال 1384 ش برابر با 23 محرم 1427 ق، هنگام اذان صبح بود، همه جا تاریک، گروهی از خدا بی خبران به حرم عسگریین علیهما السلام وارد می شوند و پس از بستن دست و پاى خدام و نگهبانان حرم، دو بمب قوى را یکى در سرداب و دیگرى را زیر گنبد در کنار ضریح مطهر قرار داده‏ اند و به سرعت آنجا را ترک کرده ‏اند و بعد می شود آنچه که باعث شده سالیان سال با دیدن که هیچ، حتی با شنیدن نام سامرا، صحنه ی دلخراش آن روزهای تخریب در ذهن ها تداعی می شود و بشریت را به اشک و غم فرا می خواند.