 آنچه كه در تاریخ آمده و محدثین آن را نقل كرده‏اند و مشهور است، مسأله رحلت است نه شهادت , و این به ادبیات مسلمانان مربوط است و ربطی به توطئه ندارد.  گرچه پیامبر در اثر آن سم مریض شد و به شهادت رسید ولی مسلمانان به اینگونه مرگ شهادت اطلاق نكرده اند!
مرحوم حاج شیخ عباس قمى بعد از آن كه كیفیت رحلت آن حضرت را از شیخ مفید و طبرسى نقل مى‏كند، در پایان همان باب احادیثى را كه ناظر به شهادت آن حضرت مى‏باشد آورده است. مى‏گوید: «در احادیث معتبره وارد شده است كه آن حضرت به شهادت از دنیا رفت، چنان كه صفار به سند معتبر از حضرت صادق(ع) روایت كرده است كه در روز خیبر که به آن حضرت گوشت بزغاله زهرآلود دادند چون او لقمه‏اى تناول فرمود آن گوشت به سخن آمده و گفت یا رسول الله مرا به زهر آلوده‏اند.
پس حضرت در مرض موت خود مى‏فرمود كه امروز پشت مرا درهم شكست آن لقمه كه در خیبر تناول كردم و هیچ پیغمبر و وصى پیامبرى نیست مگر آن كه به شهادت از دنیا بیرون برود.
در روایت دیگر فرمود كه زن یهودیه آن حضرت را زهر داد.... این روایات ناظر بر این است كه اثر سم‏ها موجبات شهادت و رحلت آن حضرت را فراهم كرده است یعنى رحلت آن حضرت مستند به همان مسمومیت‏ها است.
در نتیجه قول مشهور كه پیامبر اسلام(ص) در سال دهم هجرت در اواخر عمر خود در اثر بیمارى رحلت فرمودند منافاتى با قول سوم شهادت حضرت ندارد زیرا ممكن است و بیمارى حضرت در اثر همان زهر باشد چنانچه از روایت مذكور نیز فهمیده مى‏شود.
منبع : پرسمان



چرا از شهادت رسول اكرم(ص) با عنوان رحلت یاد می شود حال آنكه به گفته ایشان همان سمی كه در غذای وی ریخته شده بود باعث شهادت ایشان شد.