 
آیت‌الله مدنی در اوایل جوانی بود كه به سلك طالبان علم و كمال راه یافت ، هر چند در زمان حیات پدر خواندن و نوشتن را در حد ابتدایی در مدرسه طالبیه تبریز فرا گرفته بود، اما مرگ پدر و گیردار مشكلات زندگی مدتها او را از این راه باز داشت .

سید در دورانی كه دیگر سایه مهر پدر بر سر او و خانواده اش نبود، در كنار سامان بخشیدن به وضع معیشتی خانواده ، با پشتكاری وافر به تحصیل علوم می پرداخت .

زمانی كه آیت الله مدنی برای تحصیل علم تصمیم به هجرت گرفت ، اسلام و روحانیت روزگار سختی را می گذراندند، از یك سو رضاخان پهلوی در اوج قدرت و استبداد، فعالیت علمای اسلام را محدود ساخته بود و از سویی دیگر ظهور روشنفكران غربگرا و سرسپرده به فرهنگ بیگانه در ایران، عرصه تلاش برای تبلیغ احكام و ارزشهای اسلام را تنگ تر می نمود. سید در چنین روزگاری حجره بزازی پدر را رها كرد و در حالیكه زندگی نیز به كامش شیرین بود، دوباره با رنج و محنت غربت همنشین گردید و هیچگاه اوضاع سخت زمان و ملامت دوستان در او اثر منفی نبخشید.

آیت الله مدنی همان گونه كه در مقابل بارگاه قدسی امام علی(ع) زانوی ادب بر زمین می نهاد و روز و شب به پالایش روح و شكستن (بت نفس) همت می گماشت، ‌در فضای آكنده از معنویت حوزه علمیه نیز تلاشگری خستگی ناپذیر به شمار می رفت . او كه از دانش و معارف بزرگانی چون آیت الله حكیم و آیت الله سید الوالحسن اصفهانی و سید عبدالهادی شیرازی بهره می برد و مدارج علمی را به سرعت پشت سر می نهاد،‌روز به روز بر درخشش شخصیت علمی و معنویش نیز افزوده می شد تا جایی كه به اندك زمانی توجه اساتید بزرگ را به خود معطوف داشته بود آقای راستی كاشانی كه در آن زمان از دوستان نزدیك ایشان به شمار می رفت در توصیف مقام علمی ایشان چنین می گوید:‌.. در آن ایام كه ما در خدمتشان بودیم مراحل اجتهاد را طی كرده و مشغول تدریس دروس مختلف بودند و از درس ایشان محصلین زیادی استفاده می نمودند، به گونه ای كه در نجف از همه درسها، ‌درس ایشان پرجمعیت تر بود، ‌و شاگردانشان با یك عشق و علاقه خاصی در درس ایشان شركت می جستند.

البته عظمت مقام علمی ایشان بر كسی پوشیده نبود اما تقوا و روح پیراسته او هرگز این اجازه را به وی نمی داد كه او را (آیت الله) خطاب كنند و به اطرافیانش می گفت: ‌شما چه حجتی دارید كه به من آیت الله می گویید ؟!

دنیاگریزی آیت‌الله مدنیدنیاگریزی آیت‌الله مدنی و غرق در خدمت خلق شدن به حدی بود که وقتی به امامت جمعه تبریز منصوب شد، خانواده‌ خود را به تبریز نیاورد و آنان همچنان در قم زندگی می‌کردند. در پاسخ این‌که چرا آن‌ها را به تبریز نمی‌آوری، گفته بود: "اگر این‌ها را به تبریز بیاورم روزی یکی دو ساعت وقتم صرف این‌ها می‌شود؛ در حالی که این دو ساعت را هم می‌توانم به این مردم خدمت کنم."
 
اشرافی‌گری و زندگی مرفهانه مسئولان یکی از آفت‌هایی است که همواره انقلاب اسلامی را تهدید می‌کند و این در حالی است که ساده‌زیستی و همراهی با مردم در دهه اول انقلاب اسلامی مهم‌ترین منش و روش مسئولین نظام بود.

شهید آیت‌الله سید اسدالله مدنی که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به عنوان امام جمعه همدان و تبریز و نیز نماینده مردم همدان در مجلس خبرگان قانون اساسی به مردم و انقلاب خدمت کرد، یکی از مسئولینی بود که به معنای واقعی کلمه خود را جدا از مردم نمی‌دانست و همواره دغدغه خدمت به مردم داشت.

علیرضا جعفری _ مکبر آیت‌الله مدنی در تبریز _ درباره امساک و دنیاگریزی وی می‌گوید: در روزهایی که ایشان در تبریز بودند، بنزین کم بود و برای تهیه بنزین، ماشین‌ها ساعت‌ها صف می‌بستند. ایشان اکثر اوقات با پای پیاده رفت و آمد می‌کردند و ظهرها از ایستگاه خیابان دارایی که فاصله زیادی بود، پیاده راه می‌پیمودند.

این خصوصیات آیت‌الله مدنی باعث شد تا امام خمینی بهترین تعبیرها را درباره وی به کار ببرند. یکی از نزدیکان آیت‌الله مدنی می‌گوید: به امام خمینی گفتم: آیت‌الله مدنی در طول روز دو تا سه ساعت بیشتر نمی‌خوابند و وقت خود را صرف مردم می‌کنند. امام فرمودند: «اگر من و مدنی‌ها بخوابیم پس چه کسی باید کار بکند؟ آیت‌الله مدنی دست راست من است.»

آیت‌الله مدنی سرانجام در ۲۱ شهریورماه ۱۳۶۰ در حال اقامهٔ نماز جمعه به شهادت رسیدند. 

پی نوشت:
1- زندگی نامه آیت الله مدنی، سایت شهید آوینی
2- مرکز اسناد انقلاب اسلامی


در دورانی که ‌آیت‌الله مدنی در مجلس خبرگان قانون اساسی خدمت می‌کردند، در یکی از جلسات، بحثی به میان می‌آید مبنی بر این‌که به نمایندگان، حقوق و حق‌الزحمه پرداخت شود. آیت‌الله مدنی این جمله را می‌شنود، با عصبانیتی خاص فریاد می‌زند که مگر خدمت به مردم هم حقوق و مزایا می‌خواهد؟ و سپس به حالت اعتراض، جلسه را ترک می‌کند.