 

سفیانى بدست یكى از سپاهیان امام مهدى (ع) دستگیر مى‌شود و چنانكه روایات مى‌گوید وى را در كنار دریاچۀ طبریه و یا در ناحیۀ ورودى قدس بقتل مى‌رسانند. بدین‌گونه به زندگى جنایت‌بار طاغوتى كه در مدت پانزده ماه دست به جنایاتى رده كه دیگران در سالهاى طولانى نمى‌توانند مرتكب آن شوند، پایان مى‌دهند.
علائم حتمی ظهور
امام صادق علیه السلام فرمود: پیش از قیام قائم، پنج علامت و نشانه مهمّ در پیش خواهد بود.
یمنى، سفیانى، نداى آسمانى، قتل نفس زكیّه و فرورفتن[لشکر سفیانی در] زمین.
سفیانی، خسف بیدا
در قسمت اول به اینکه سفیانی کیست و زمان و محل خروج سفیانی ، پرداخته شد.
جنگ های سفیانی
جنبش سفیانى در سه مرحله انجام مى‌شود، نخست: مرحلۀ تثبیت سلطۀ وى در شش ماهۀ اوّل. مرحلۀ دوّم: هجوم و پیكار او در عراق و حجاز، مرحلۀ سوم: بازگشت وى از توسعه‌طلبى در عراق و حجاز و دفاع در برابر تحرّك سپاه حضرت مهدى (ع) ، جهت حفظ متصرفات باقیمانده‌اش از سرزمین شام و اسرائیل[ رژیم اشغالگرقدس] و قدس.
روایات مربوط به سفیانى جنگ‌هاى شش ماهۀ اوّل وى را به اختصار ترسیم مى‌كند و این درگیریها ابتدا جنگ‌هاى داخلى او با أصهب و أبقع و سپس با نیروهاى اسلامى و غیراسلامى مخالف خود است تا اینكه استیلاى او بر سرزمین شام كامل مى‌گردد.
ولى با توجه به جنبش او، طبیعى است كه این شش ماه، سراسر پر از عملیات‌هاى متراكم نظامى خواهد بود وى به گونه‌اى سلطۀ خود را تحكیم مى‌بخشد كه بتواند نیروهاى زیادى را براى نبردهاى گسترده در نه ماه آینده تجهیز و گردآورى نماید و ممكن است سفیانى در كنار جنگهاى شش ماهۀ اوّل خود، علاوه بر أبقع و أصهب با فرمانروایان اردن و لبنان و دیگر نیروهاى مخالف درگیرى داشته باشد.
روایتى، به شدّت جنگ‌هاى سفیانى با ابقع و اصهب اشاره مى‌كند و همین جنگ‌ها موجب نابودى شام مى‌گردد از امام باقر (ع) روایت شده است كه فرمود:
اولین سرزمینی که ویران می‌شود سرزمین شام است. شامیان در آن زمان زیر سه پرچم مختلف و متنازع با هم به جنگ و درگیری می‌پپردازند: پرچم ابقع - پرچم اصهب و پرچم سفیانی.
سفیانی و ابقع به هم می‌رسند و نبرد می‌کنند. سفیانی او و همراهانش را به قتل می‌رساند. سفیانی اصهب را نیز به قتل می‌رساند، آنگاه قصد و هدفی جز روی آوردن به سوی عراق ندارد. سپاهیان او از قرقیسا می‌گذرند و در آن نقطه به جنگ می‌پردازند. در آن مکان صدهزار نفر از سرکشان و ستمگران کشته می‌شوند و سفیانی سپاهی را هم به کوفه گسیل می‌کند...»
چون [امور]داخلۀ خود را آرام نمود، دو لشكر مهم و مجهّز را با پرچم‌هائى سرخ و به روایتى سبز تنظیم مى‌نماید یكى براى گرفتن عراق و دیگرى براى تسخیر حجاز.
امّا لشكرى كه به عراق مى‌فرستد صد و سى‌هزار نفر است و آنان تا مى‌توانند در عراق قتل و كشتار و خونریزى و غارت‌گرى و بى‌حیائى مى‌نمایند و سپس به طرف نجف اشرف و كوفه مى‌روند و هفتاد هزار دختر باكره را به اسارت مى‌گیرند، ولى پیش از آنكه به آنها دست درازى كنند سپاه یمانى و خراسانى مانند دو اسب مسابقه فرا مى‌رسند و اسیران را از آنها باز پس مى‌گیرند و آن چنان آنها را تار و مار مى‌كنند كه حتّى یك نفر هم براى خبرگزارى نمى‌تواند از دست ایشان فرار كند.
و امّا لشكرى كه بسوى مدینه مى‌فرستد «دوازده هزار نفر است» چون به مدینه رسیدند مدّت سه شبانه‌روز مدینۀ منوّره را تاراج و غارت مى‌نمایند و فساد و خرابى و خونریزى بى‌حدّ مرتكب مى‌شوند و بعد از خرابى و قتل و غارت متوجّه مكّۀ معظّمه مى‌گردند...
سفیانى در نه ماهۀ پایانى حكومت خود، دست به نبردهاى بزرگى مى‌زند كه مهمترین آنها با تركان و هواداران آنها در قرقیسیا است، سپس نبردهاى او در عراق با ایرانیان زمینه‌سازان ظهور، و یمنى كه طبق برخى از روایات با آنان مى‌باشد.
و ممكن است سفیانى در مدینۀ منورّه داراى نیروهایى باشد كه در كنار نیروهاى حكومت حجاز، در برابر نبردى كه احتمالا توسط حضرت مهدى (ع) براى آزادى مدینه انجام مى‌پذیرد وارد پیكار شوند.
سفیانى پس از شكست در عراق و حجاز به شام و فلسطین بازمى‌گردد تا در بزرگترین كارزار حضرت مهدى (ع) یعنى نبرد بزرگ فتح قدس به مصاف بپردازد.
مدت حکومت سفیانی
از امام صادق ـ علیه السّلام ـ روایت شده كه فرمودند: «سفیانی از امور حتمی است. خروج او در ماه رجب است از ابتدای خروج تا پایان خروجش پانزده ماه است. شش ماه می‌جنگد. وقتی كه در سرزمین‌های دمشق و حمص و فلسطین و اردن و قِنِّسرین تسلط یافت، نه ماه حكومت می‌كند؛ نه یك روز هم بیشتر
حدود تعدّى و تجاوز او بعد از شامات، عراق و حجاز به خصوص مدینۀ منوّره مى‌باشد، تا یكى دو ماه آسیب او به اهل حق نمى‌رسد زیرا گرفتار جنگهاى داخلى و سركوبى احزاب مخالف است، امّا پس از آن هیچ همّ و غمّى ندارد مگر مبارزه با اهل دین و دشمنى او بیشتر با شیعه و اهل حق و آل محمّد صلّى اللّه علیه و آله است.
از روایات چنین برمى‌آید كه نقش سیاسى او ایجاد فتنۀ مذهبى در میان مسلمانان و تحریك تسنّن علیه شیعیان تحت شعار یارى اهل سنّت است. در حالیكه وى هوادار زمامداران كفر پیشه غربى و یهودیان و مزدور آنهاست.
از امام صادق (ع) روایت شده است كه فرمود:
ما و اولاد ابو سفیان دو خاندان هستیم كه به خاطر خدا با یكدیگر دشمنى داریم. ما گفتیم خداوند راست گفت و آنها گفتند خداوند دروغ گفت. ابو سفیان به جنگ پیامبر برخاست و معاویه فرزند ابو سفیان به جنگ على بن ابى طالب رفت و یزید پسر معاویه به نبرد با حسین بن على (ع) پرداخت و سفیانى به مصاف حضرت قائم (ع) برمى‌خیزد.
خسف بیدا
واژه «خسف» ، به معناى فرورفتن و پنهان شدن است و «بیداء» نام سرزمینى بین مكه و مدینه است.
لشكر سفیانى به مدینه رفته و مدّت سه شبانه‌روز دست به تاراج و غارت مى‌زنند و آنگاه متوجّه مكّه مى‌گردند و چون به سرزمین «بیداء» كه جائى است ما بین مكّه و مدینه رسیدند، خداوند جبرئیل را مى‌فرستد و مى‌فرماید برو و آنها را نابود كن، جبرئیل هم مى‌آید و با پاى خود ضربتى به زمین مى‌زند و خداوند به وسیلۀ آن ضربت آنها را به زمین فرومى‌برد، و كسى از آنها باقى نمى‌ماند مگر دو نفر از قبیله جهینه بنام بشیر و نذیر، كه بشیر به مكّه مى‌رود و حضرت قائم علیه السّلام را به هلاكت لشكریان سفیانى بشارت مى‌دهد و نذیر كه بطرف شام مى‌رود و جریان هلاكت لشكریان را به سفیانى خبر مى‌دهد.
و این است آن وحشتى كه خداى تعالى در قرآن كریم فرموده است:
اگر آنان را مشاهده كنى كه دچار وحشت شده‏اند و رهایى ندارند و از مكان نزدیك گرفتار مى‏شوند.
(آیه ۵۱/سبأ)
رسول اكرم صلّى اللّه علیه و اله و سلم در این‌باره فرمود:
گروهى از شام به سوى او برانگیخته مى‌شوند؛ چون به منطقه بیداء مى‌رسند، به زمین فروبرده مى‌شوند.»
سرانجام سفیانی
پس از وقوع معجزۀ فرورفتن در زمین، در مورد لشكر سفیانى در راه مكّه، ستارۀ‌بخت سفیانى روبه افول مى‌گذارد...روایات خاطرنشان مى‌سازد كه حضرت مهدى (ع) پس از معجزۀ فرورفتن قواى دشمن، با سپاه خود كه متشكل از هزاران نفر رزمنده است براى آزادسازى مدینه راهى آنجا شده و با دشمنان خود در آنجا درگیر مى‌شود.
حضرت مهدى (ع) مدینه را فتح و حجاز را آزاد و نیروهاى دشمن را منكوب مى‌سازد و لشكر سفیانى هركجا كه رویاروى او باشد، از حجاز تا عراق و شام، شكست مى‌خورد.
... مهدى (ع) با سپاه خود بسوى سرزمین شام لشكركشى مى‌كند و در «مرج عذراء» ناحیه‌اى در سى‌كیلومترى دمشق اردو مى‌زند. این امر دست‌كم دلالت دارد بر اینكه سفیانى از نگهدارى مرزهاى خود و از ایستادگى در برابر پیشروى سپاه حضرت مهدى (ع) عاجز است و حتى روایات مى‌گوید سفیانى دمشق، پایتخت خود را تخلیه مى‌كند و به داخل فلسطین باز مى‌گردد و پایتخت و یا مقرّ فرماندهى خود را در «منطقۀ رمله» جایى كه نیروهاى رومیان یا شورشیان رومى در آن فرود مى‌آیند، انتخاب مى‌كند.
همچنین روایات مى‌گوید: كه حضرت مهدى (ع) در شروع نمودن نبرد درنگ مى‌كند و مدتى در حومۀ دمشق مى‌ماند تا بزرگان و مؤمنان اهل شام آنهایى كه هنوز به آن حضرت نپیوسته‌اند به او ملحق شوند. و سپس حضرت از سفیانى مى‌خواهد كه جهت گفتگو شخصا با آن بزرگوار ملاقات كند. آنگاه یكدیگر را ملاقات مى‌كنند. وى تحت تأثیر شخصیت حضرت مهدى (ع) قرار مى‌گیرد و با آن حضرت بیعت مى‌كند و تصمیم مى‌گیرد دست از جنگ بردارد و منطقه را تسلیم امام (ع) نماید امّا نزدیكان و پشتیبانان سفیانى وى را پس از آن سرزنش و نكوهش مى‌كنند و او را از تصمیم خود منصرف مى‌سازند.
آنگاه سفیانى لشكریان خود را براى جنگ با امام بسیج مى‌كند ولى امام (ع) او را شكست مى‌دهد و خداوند رومیان را نیز بدست آن حضرت منهدم مى‌سازد.ازاین‌رو وى و هم‌پیمانانش نیروهاى خود را براى جنگى بزرگ آماده مى‌كنند جنگى كه محورهاى آن به گفتۀ روایات از عكّا تا صور و از آنجا تا انطاكیه در ساحل دریا و از دمشق تا طبریه و تا داخل قدس گسترش مى‌یابد.
در این هنگام غضب خداوند و خشم مهدى (ع) و سپاهیانش بر سفیانى و هم‌پیمانان وى فرومى‌بارد، نشانه‌ها و معجزات الهى بدست مهدى (ع) آشكار مى‌شود. و سختى و تیره‌روزى به سفیانى و حامیان یهودى و رومى او روى مى‌آورد و به بدترین شكل شكست مى‌خورند. و سرانجام، سفیانى بدست یكى از سپاهیان امام مهدى (ع) دستگیر مى‌شود و چنانكه روایات مى‌گوید وى را در كنار دریاچۀ طبریه و یا در ناحیۀ ورودى قدس بقتل مى‌رسانند. بدین‌گونه به زندگى جنایت‌بار طاغوتى كه در مدت پانزده ماه دست به جنایاتى رده كه دیگران در سالهاى طولانى نمى‌توانند مرتكب آن شوند، پایان مى‌دهند.
منبع : مهدویت
سفیانى بدست یكى از سپاهیان امام مهدى (ع) دستگیر مى‌شود و چنانكه روایات مى‌گوید وى را در كنار دریاچۀ طبریه و یا در ناحیۀ ورودى قدس بقتل مى‌رسانند.