این معیار در شرایط کنونی تحت تاثیر شرایط مختلف به ویژه منافع شخصی و روابط اجتماعی در برخی از جوامع به ویژه جوامع در حال توسعه، به یک گمشده تبدیل شده است.
 زندگی در این جوامع تحت تاثیر تغییرات جامعه سنتی و ورود مدرنیته، دچار فردگرایی مفرط و حسابگری در روابط اجتماعی و اقتصادی شده است؛ به عبارتی افراد با سبک زندگی کنونی زندگی و معیارهای انسجام اجتماعی دچار نوعی از خود بیگانگی شده اند.
با این شرایط تئورسین های حوزه جامعه شناسی، مدیریت و روان شناسی با بهره گیری از ارتباط بین جسم و روان و برای پیشگیری از یکسری روزمرگی های سبک نوین زندگی، طرح گسترش ورزش را به عنوان یکی از مهمترین راهکارهای رهایی از خمودگی محیط های کاری ارائه کردند. 
پیوستگی جسم و روان و تاثیر فعالیت بر این جبنه از زندگی افراد موجب شده تا ورزش فراتر از مدال آوری تعریف شود و در زمره رفتارهایی قرار گیرد که می تواند زمینه را برای نشاط اجتماعی و شادابی روانی فرد در جامعه فراهم کند. 
اما این تنها ورزش و شرکت در فعالیت های ورزشی نیست که می تواند موجی از سرزندگی و هیجان را در فرد تقویت کند بلکه مسابقات ورزشی و به تبع آن تورنمنت های جهانی که نتیجه گیری در آنها می تواند اعتبار و حیثیت بین المللی را برای یک کشور یا گروه خاص کسب کند نقش ویژه ای در بروز هیجان و ایجاد حس همبستگی در جامعه دارد؛ حسی که می تواند فارغ از مشکلات موجود در جامعه به زبان مشترکی برای تقویت اقتدار ملی و انسجام کشور تبدیل شود.
نمونه بارز این ادعا، هیجان خودجوش مردم پس از بازی های تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی 2018 روسیه بود که بدون توجه به نتایج نهایی آنها و حذف تیم ملی از این تورنمنت، به خیابان ها آمدند و به جشن و پایکوبی پرداختند. جشنی که در آن زمان و با وجود شرایط اقتصادی حاکم بر جامعه، کارشناسان حوزه های ورزشی و اجتماعی را وادار به اعتراف این حقیقت کرد که ورزش افیونی تسکین بخش برای بسیاری از آسیب های اجتماعی است.
افزون بر بعد اجتماعی، ورزش کارکردهای فردی بی شماری دارد که می تواند فارغ از تمام جنبه های مبارزاتی و نتیجه گیری به ابزار پرورش شخصیت؛ اعتدال روانی، خویشتن داری، درونی کردن هنجارها و مهارت در کنترل رفتارهای پرخاشگرانه، مفید قلمداد می شود.
همچنین ورزش احساسات خفته ملی گرایی را زنده خواهد کرد زیرا کسب هر نتیجه مثبتی و بازی تماشاگر پسند ضمن تقویت غرور ملی، حس برتری طلبی را افزایش داده و این ویژگی ورزش را می شود در هم پیوندی مبارزات صلح آمیز و اقتدارطلبی های بین المللی تعریف کرد. 
آماده سازی افراد جهت ورود به عرصه و میدان رقابت، تبدیل خشـونت فیزیکـی برای سلطه بـه خشـونت نمادین و اقتدارگرایی ورزشی با کسب مقام قهرمانی، نمودهایی از سلطه طلبی های دوران باستان است که روح آنها امروزه در کالبد ورزش تبلور پیدا کرده است.
با این ویژگی هایی که در رشته های مختلف ورزشی وجود دارد می شود ادعا کرد نشاط اجتماعی نهفته در هیجان مسابقات ورزشی می تواند در قالب یک تسکین بخش مهم عمل کرده و فارغ از بسیاری ناملایمتی های اجتماعی برای کوتاه مدت ذهن شهروندان را از بحران های رایج دور کند. 
در این شرایط است که برای تقویت انسجام اجتماعی و غرور ملی، تمرکز و سرمایه گذاری برای حضور در تورنمنت های بزرگی مانند جام جهانی، المپیک، بازی های آسیایی، لیگ جهانی والیبال و جام ملت های آسیا ضرورت به شمار می رود؛ ضرورتی که به خودی خود می تواند برای کوتاه مدت ضمن تزریق نشاط اجتماعی، غرور ملی را بیش از پیش تقویت کند.منبع:ایرنا

یکی از معیارهایی که برخی از جامعه شناسان با آن سطح توسعه اجتماعی جامعه را اندازه گیری می کنند، نشاط اجتماعی است؛ مولفه ای که در سبک زندگی کنونی در کنار نیازهای فیزیولوژی و زیستی از آن به عنوان یک نیاز اجتماعی یاد می شود.
