 خلبانان نیروی هوایی ارتش در اولین روزهای دفاع‌مقدس با جانفشانی، پاسخ قاطعی به دشمن بعثی دادند و حمله هوایی او را در نطفه خفه كردند تا نقشه‌های بعدی دشمن راه به جایی نبرد. یك روز پس از آغاز حمله ارتش بعثی به خاك كشورمان، نیروی هوایی با ۱۴۰ فروند جنگنده در عملیاتی موسوم به «كمان99» به خاك عراق حمله می‌كنند و نقاط حساس و استراتژیك این كشور را مورد حمله قرار می‌دهند. اتفاقی كه باعث می‌شود سرعت حمله هوایی و زمینی بعثی‌ها گرفته شود. 

 خلبانان نیروی هوایی در مهر سال 1359 مسئولیت سنگینی بر عهده داشتند. سیدجمشید اوشال یكی از خلبانانی بود كه همپای دیگر قهرمانان نیروی هوایی با به پرواز درآوردن هواپیماهای جنگی در عملیات «كمان99» مقابل دشمنان به دفاع برخاست. پروازهایی كه 55 درصد استعداد نیروی هوایی دشمن را از بین برد و نیروی هوایی عراق را زمینگیر كرد. 

داستان زندگی اوشال، همچون شهید حسین لشكری یكی دیگر از خلبانان شجاع نیروی هوایی با چندین و چند سال اسارت گره خورد. اوشال تا 5 مهرماه در عملیات هوایی مختلفی شركت كرد و پروازهای موفقیت‌آمیزی داشت،اما روز پنجم مهرماه اتفاق ناخوشایندی برای جنگنده او رخ می‌دهد و سرنوشت زندگی‌اش را عوض می‌كند. 

اوشال درباره اتفاقی كه برایش در این روز می‌افتد، می‌گوید:«در خاك عراق در آسمان شهر حاج عمران بودیم. مأموریتمان بمباران پایگاه هوایی این شهر بود كه با موفقیت انجام شد. كار كه تمام شد به سمت آسمان ایران دور زدم،اما در این گردش، موشكی به جنگنده‌ام اصابت كرد. به موتور خورد و موتور را تركاند. سیستم هیدرولیك را هم به كلی از كار انداخت. انتهای هواپیما آتش گرفته بود و داشت می‌سوخت. شهر حاج عمران شهر مرزی عراق است كه تنها 30 كیلومتر با پیرانشهر خودمان فاصله دارد. هواپیما با اینكه به كلی از كار افتاده بود اما می‌شد روی سرعت 600 كیلومتر در ساعت كه هواپیما هنوز در آسمان داشت حساب كرد. با خود گفتم اگر اینجا اجكت كنم، خاك عراق است و اسیر می‌شوم. ریسك كردم و تا پیرانشهر در جنگنده‌ای كه داشت می‌سوخت نشستم و وقتی از مرز رد شدم اجكت كردم. لطف خدا بود كه از سانحه هوایی جان سالم به در بردم. هوایپما سقوط كرد و مچاله شد و من هم با چتر نجات در نزدیكی یكی از پایگاه‌های مرزی فرود آمدم.»

این خلبان شجاع نیروی هوایی پس از فرود بیهوش می‌شود و یك روز بعد خود را با صورتی سوخته، سری شكسته و كتفی در رفته در چنگال عراقی‌ها می‌بیند. اوشال بی‌رمق و بی‌حال را به مقصد نامعلومی می‌برند و او نمی‌دانست دست تقدیر چه برایش رقم خواهد زد؟! اوشال اتفاقات روزهای بعد را چنین شرح می‌دهد:«من را به زندان نیروی هوایی عراق بردند. بعد از آن بلافاصله به استخبارات (سازمان امنیت بغداد) منتقلم كردند. آنجا 57 خلبان و افسران ارشد ایرانی هم اسیر بعثی‌ها بودند. این از خدا بی‌خبرها 18 ماه آرزوی یك ثانیه دیدن آفتاب را به دلمان گذاشتند. 18 ماه در سیاهچال استخبارات انگار زنده مدفون شده بودیم. كسی از وجود ما خبر نداشت. ما در لیست سیاه عراقی‌ها بودیم و جایی در لیست صلیب سرخ نداشتیم. در تصور خانواده و آنهایی كه مرا می‌شناختند یك مفقودالاثر بودم. نه تنها من كه تمام آن 57نفر خلبان و افسر ارشد اسیر، جزو مفقودالاثرها به حساب می‌آمدند.»

جمشید اوشال 9 سال و 11 ماه اسیر بود و به دور از چشم نیروهای صلیب سرخ به عنوان مفقودالاثر در سخت‌ترین شرایط زندگی كرد. هیچ خبری از خانواده، دوستان و آشنایانش نداشت و در بی‌خبری محض از نزدیكان و عزیزانش، روزگار می‌گذراند. روز و شب شكنجه شد، تشنگی و گرسنگی كشید ولی همچون شهید حسین لشكری دست از عقایدش برنداشت. عراقی‌ها تصمیم داشتند با بهره‌برداری سیاسی از خلبانان ایرانی، آنها را مقابل دوربین‌های تلویزیون بكشانند و اعترافات ساختگی بگیرند. كاری كه هیچ‌كدام از خلبانان اسیر تن به آن ندادند. شدید‌‌ترین سختی‌ها را به جان خریدند ولی كلمه‌ای علیه كشور و نظام‌شان حرف نزدند. كاروان اسرای مفقودان به طور كل 57 نفر اسیر مفقودی بودند كه با 200 اسیر خلبان و افسر ارشد عراقی مبادله شدند. 
اوشال در نهایت 10 سال بعد به وطن بازگشت. این بخش شیرین‌ترین اتفاق زندگی خلبان آزاده كشورمان است. او پس از سال‌ها بی‌خبری، نزد خانواده‌اش برگشت تا امروز به یكی از قهرمانان ایران زمین تبدیل شود.
منبع: روزنامه جوان


خلبانان نیروی هوایی ارتش در اولین روزهای دفاع‌مقدس با جانفشانی، پاسخ قاطعی به دشمن بعثی دادند و حمله هوایی او را در نطفه خفه كردند...