«دکتر مصباح‌زاده،‌ مدیر روزنامه فعلی کیهان (که آن روزها عضو عادی دادگاه استیناف تهران بود و حتی اثر قضایی در محاکمه نداشت زیرا رأی را دیگری می‌نوشت و او امضا می‌نمود و) هوش استفاده‌جوئی‌اش زیاد بود. 

او فرزند یکی از عمال قوام‌الملک بود (که پدرشوهر والاحضرت اشرف بود) و توانسته بود از این جهت با دربار ارتباطی یافته و داوطلبی‌اش را در این کار اعلام دارد در حالی که خودش نه قلم داشت و نه از کار روزنامه‌نویسی با اطلاع بود و نه امتیاز روزنامه‌ای در اختیار داشت. ولی عبدالرحمان فرامرزی را که فقط قلم داشت و اطلاع عادی از کار روزنامه‌نویسی،‌ با او به مناسبت فارس بودن آشنا بود.

 دکتر مصباح‌زاده او را به همکاری دعوت نمود و او توانست عادل خلعتبری را که امتیاز آینده ایران [را] داشت راضی نماید آن امتیاز را عملاً‌ در اختیار آنها بگذارد و مبلغی ماهیانه به رسم اجاره از انها دریافت دارد. عادل که دلش هم برای انتشار آن به اسم خود لک زده بود و هم پولی مستمر می‌خواست از این موضوع استقابل نمود. امتیازش را در اختیار آنها گذارد.

 روزنامه مزبور به صورت یک روزنامه عصر یومیه چند ماه پس از شهریور 1320 وارد مبارزه سیاسی گردید که البته از دربار کمک خرج می‌گرفت و دنبال قلم‌هایی از قبیل حبیب‌الله محیط و عبدالله خاوری که هر دو وکیل دادگستری بودند می‌گشت که صریحاً‌ از رضاشاه طرف‌داری نموده [و] به مخالفین او حمله می‌کردند.

این نمایش دکتر مصباح‌زاده قوت قلبی در شاه فراهم ساخت که منجر به گرفتن امتیاز روزنامه کیهان به نام خود او و تأسیس چاب‌خانه با اخذ یک میلیون ریال از شخص شاه گردید.

 ارتش هم در پس پرده وارد فعالیت گردید،‌ یعنی سرلشکر ارفع فعلی که آن روز گویا سرهنگ بود وارد گود شده دسته‌ای درست کرده بود که حبیب محیط نیز جزو آنها بود. این حبیب محیط بعدها یک دوره وکیل مجلس به فشار ارتش گردید که جرئت نکردند اعتبارنامه‌اش را در مجلس مطرح نمایند زیرا قطع داشتند که رد می‌شود. 

فعلاً‌ نیز که وکیل از کار افتاده‌ای به نظر می‌رسد از بودجه جنگل‌بانی ماهی چند هزار تومان به عنوان وکیل آن بنگاه دریافت می‌دارد که البته دنباله همان سابقه همکاری با ارتش است که این نانِ‌خانه به او داده می‌شود.»منبع: موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران
دکتر مصباح‌زاده،‌ فرزند یکی از عمال قوام‌الملک بود از این جهت با دربار ارتباطی یافته و در حالی که خودش نه قلم داشت و نه از کار روزنامه‌نویسی با اطلاع بود و نه امتیاز روزنامه‌ای در اختیار داشت.