
من و این همه خوشبختی
پدرام پاشاییان: حالا که سرپرست یک خانواده سه نفره ام به من پیشنهاد نوشتن یادداشت می‌دهند. آن هم در مورد سبد خانوار و با نیم نگاهی به فرهنگ خیلی ممنونم. خدا را شکر رک و راست بگویم که همیشه معتقد بودم: «چرا عاقل کند کاری؟» چه زمانی که نمی‌دانستم خرج زندگی‌ام از کجا می‌آید و سرخوش بودم، چه حالا که مجبورم روزی حداقل ۱۲ ساعت کار کنم تا خرج زندگی خودم و دو نفر دیگر را بدهم. آسان‌ترین و دم‌دستی‌ترین راه، حق دادن به آن‌هایی است که به دلیل مسائل مالی ازدواج نمی‌کنند ولی من از ازدواج پشیمان نیستم و زندگی‌ام را دوست دارم، حتی به نظرم می‌توانست تشکیل خانواده‌ام خیلی زودتر اتفاق بیفتد. واقعاً خدا را شکر بعدش می‌شود به دولت، حکومت، دشمن خارجی، خائن داخلی، تحریم، داعش، رانت، فساد و اختلاس، گیر داد که چرا به فکر تأمین نیازهای اولیه مردم نیستن خیلی زود این فکر رو از سرم بیرون می‌کنم، چون کاری از دست هیچ‌کس ساخته نیست. باید پذیرفت تنها قانونی که تو همه دنیا حاکمه «قانون جنگل» هست و کسی به فکر دیگران نیست. بعد از فرو کردن این واقعیت تو چشمم برو کار می کنه تازه دنبال کاری می‌کردم که دوستش داشته باشم و بتوانم از آن پول دربیاورم اما این واقعیت توی اون یکی چشمم فرو می‌ره: هیچ وقت برای کاری که دوست داری یکی بهت پول نمیدن. ازت پول می گیرن.» تازه وضع جوری شده که باید خدا رو شکر کنم که کار پیدا کردم، عشق هم بعدش به وجود می‌آید.

خدا را شکر حالا دیگر زندگی را به کسی که به من حقوق می‌دهد، فروخته‌ام و او به خودش این حق را می‌دهد که دندان‌های مرا بشمارد. ندایی از درونم می‌گوید: «کار خودت رو راه بنداز که هم ارباب خودت باشی هم نوکر خودت، به روز هم خواستی نری سرکار، نری» ولی همان ندا بعد از امتحان چند گزینه و برآورد هزینه و وضع بازار می‌گوید: بتمرگ سر همین کار تا این رو هم از دست ندادی.» این می‌شه که وقتی از سرکار برمی‌گردم، به‌اتفاق خانواده سبد فرهنگی را کنار سبد مسافرتی، سبد ورزشی، سبد تفریحی، سید علم و فناوری و تعداد زیادی سبد دیگه می‌گذاریم تو انباری و چرخ خرید را برمی‌داریم که برویم نزدیک‌ترین فروشگاه خدا را شکر برای یک خانواده متوسط ، همان سبد خرید هم به قسمت‌های مختلفی تقسیم می‌شه که معمولاً بیشتر این قسمت‌ها خالی میمونن، اولویت با قسمت مربوط به تازه وارد خونه است. خوراک، دارو، لباس، پوشک، مهدی مدرسه، خانه بازی، تفریح، پارک، شهربازی، ، تازه فرزند گلمون کلی از خود گذشتگی می کنه و نجابت به خرج می‌ده که می تونیم برای خودمون هم خوراکی بخریم و زنده بمونیم همه این‌ها وقتیه که به کمک خانواده‌هامون خونه و ماشین مون مهیاست. وگرنه یا باید تو کوچه سیر می‌خوابیدیم یا تو خونه اجاره‌ای گرسنه انصافاً خدا را شکر صحبت به درازا کشید و از سید فرهنگی غافل شدیم. از شما جه | پنهان، چندتا کتاب الکترونیکی رایگان، فیلم و آهنگ به صورت غیرقانونی دانلود کردم که هنوز فرصت نشده ازشان استفاده کنیم همین که مدیرم اجازه می‌دهد بیایم خانه و شام بخورم و پای بازی بارسلونا خوابم بیرد. باید خدا را شکر کنم. نه؟ خدا را شکر وقتی از همشهری جوان پیشنهاد نوشتن یادداشت به من شد. آن هم در مورد دخل و خرج خانواده، خنده‌ام گرفت. اگر یادداشتم خیلی غیرحرفه‌ای است، ببخشید. 
با این که خبرنگارم مدت‌هاست نه چیزی خوانده‌ام، نه چیزی نوشته‌ام من که بک اتاق پر از فیلم، موسیقی، مجله، نشریه و کتاب داشتم، بعد از ۱۵ سال، این مدت، دیگر مجله‌ای نخریده‌ام. الان حدود یک سال است که لب به هیچ کتاب و مجله‌ای نزده‌ام و پاک پاکم! البته این شماره اگر مطلبم چاپ شد، حتماً پولی کنار می‌گذارم که بخرمش. این متن را در یک نیمه شب بهاری که از سرمای هوا کاپشن را تا زیر دماغم کشیده‌ام بالا و از سر کار برمی‌گردم توی ذهنم می‌نویسم اگر دنبال متن امیدوار کننده بودید، عذرخواهی می‌کنم اما اگر حس تان مثل من است بیایید کنارم بنشینید. این آهنگ را گوش کنیم و توی این روزهای سرد بهاری خدا را شکر کنیم. خدایا شکر در بهار زندگی احساس پیری می‌کنم با همه آزادگی، فکر اسیری می‌کنم.

فاکتورهایی که سوت می‌کشند
آرزو کاظمی: پدرم همیشه می‌گفت زمان کودکی آن‌ها برنج آن‌قدرها نبود و سالی یک‌باره آن هم شب عید پلو می‌خوردند و مادرش همیشه بساط آبگوشت را برای ظهرها و اشکنه را برای شب‌ها به راه می‌کرد. عصرها هم شکمشان را با نان و پنیر سیر نگه می‌داشتند تا وقت شام برسد آن زمان‌ها میوه هم آن قدرها نصیبشان نمی‌شد و همیشه چشم‌انتظار دست پدرشان بودند که شاید یک روز و روزگاری کیسه‌ای میوه با خود آورده باشد و دور هم بخورند. حتی لباس، کیف و کفش هم اگر می‌خریدند. سالی یک‌بار بود و البته در زمان داشتن لباس‌های نو آن‌قدرها هم حق انتخابی در میان نبود. خلاصه که هر آنچه خوردنی و پوشیدنی بود، شاید در طول سال به‌ندرت می‌توانستند با داشتن آن‌ها دلی از عزا درآورند و خوشحال و سرمست بابت داشتنشان باشند، پدرم آن زمان‌ها برای ما این خاطرات را تعریف می‌کرد. برای آن‌که قدر آنچه را که دار بم بدانیم و به‌قول‌معروف ناشکری نکنیم که زمان بچگی آن‌ها خبری از آنچه الان هم هست، نبود از آن زمان که پدرم این خاطرات را تعریف می کرد سال‌ها گذشته است اما اتفاق‌هایی که این روزها برایمان می‌افتد، انگار برایم آشناست انگار به زمانی رسیده‌ایم که دیگر نمی‌شود هر ماه میوه خورد. غذای برنجی و پلو هم دیگر نمی‌شود یک وعده غذایی هر روزمان باشد. حتی مرغ و گوشت هم آن‌قدر گران شده که دیگر دنبال جایگزین‌هایش هستیم که البته حبوبات، قارچ و هم آن‌قدرها ارزان نیست اما باز قیمتش نسبت به گوشت و مرغ کمتر است و می‌شود تا حدودی با این حقوقی که هر روز خدا خدا می‌کنیم قطع نشود و بیکار نشویم تهیه کرد ماکارونی با سویا دیگر شده غذایی که نباید بابت داشتن آن غر زد که چرا ماکارونی، لوبیا پلو و... باید به جای گوشت چرخ کرده فقط سویا داشته باشد! زمانی تخم مرغ، نان و پنیر یک غذای به قول خودمان فقیرانه بود اما الان باید در خوردن پنیر و لبنیات، تخم‌مرغ، گوجه و هم صرفه‌جویی داشته باشیم چون آن‌قدر گران‌اند که دیگر اسم آن را غذای فقرا نگذاریم و نان و پنیر هم آن‌قدرها ارزان تمام نمی‌شود. پیاز و سیب‌زمینی هم دیگر خودشان را قاتى میوه‌ها کرده‌اند و باید برای داشتن آن‌ها هم دو دو تا چهارتا کرد این روزها هر وقت با همسرم برای خرید مواد غذایی روزمره و معمولی می‌رویم س رمان سوت می‌کشد از رقم‌ها و دانم بعد از خرید می‌گوییم مگر جه خریده‌ایم که الان با چنین رقمی در فاکتور مواجه ایم؟! شاید یک زمان سه برابر آنچه الان می‌خرید در س بد خریدمان بود اما الان با کلی صرفه‌جویی و خط زدن بسیاری از مواد غذایی، شوینده، لوازم‌خانگی و بیشتر از آن رقم‌ها را باید پرداخت کنیم با پدرم این روزها که حرف می‌زنم میگویم ما هم الان داریم روزهای بچگی‌ات را تجربه می‌کنیم اما با این تفاوت که آبگوشت هم دیگر غذای اعیانی است و روی اجاق‌گازهایمان قابلمه آبگوشت هم قل‌قل نمی‌کند. 

منبع: همشهری جوان
ندایی از درونم می‌گوید: «کار خودت رو راه بنداز که هم ارباب خودت باشی هم نوکر خودت، یه روز هم خواستی نری سرکار، تری» ولی همان ندا بعد از امتحان چند گزینه و برآورد هزینه و وضع بازار می‌گوید...