  

فنای کامل و انقطاع الی اللهدر پاسخ به مطالب زیر توجه كنید :
 1. كمال الانقطاع الیك, همان توحید و فنای فی الله است. یعنی از همه چیز فارغ شوم و به تو بپردازم. یعنی خدامحوری كامل در زندگی. روش آن هم این است كه انسان مومن خدای متعال را محور تمامی اندیشه ها و اخلاق و رفتار خود كند و در خدا متمركز گردد. همه چیز را برای به خدا و رسیدن به او بخواهد و از خود موحدی خدامحور بسازد.
2. معنای انقطاع، توجه كامل و همه جانبه به خداوند متعال و التفات نداشتن به غیر او می باشد. انقطاع الی الله دارای مراتب گوناگونی است و درجات متفاوتی دارد كه بستگی به میزان معرفت و شناخت انسان از خداوند و صفات الهی و سعی و تلاش در نزدیك شدن به خداوند و قرب به حق دارد. درجه كامل انقطاع مربوط به انبیاء الهی و اولیاء بزرگ خداوند است و دیگران به میزان پیروی از دستورات الهی و تبعیت از پیشوایان دین و راهنمایان الهی انقطاع به سوی خداوند دارند.
 3. در منابع اسلامی و به ویژه ادعیه امامان معصوم (ع) با بیانات مختلف و تعابیر گوناگون، انقطاع الی الله مطرح شده است. در مناجات شعبانیه كه از مهم ترین اعمال ماه شعبان است و همه امامان (ع) این مناجات را داشته اند چنین آمده است: «الهی هب لی كمال الانقطاع الیك وأنر ابصار قلوبنا بضیاء نظرها الیك حتی تخرق الابصار القلوب حجب الفوز فتصل الی معدن العظمه و تصیر ارواحنا معلقه بعز قدسك؛ خدایا نهایت بریدن از غیر تو و پیوستن به خودت را روزی ام ساز و چشم های قلبمان را با نظاره به خودت روشن ساز تا بدانجا كه چشم قلبمان حجاب های نوری را پاره كند و به كانون عظمت بپیوندد و ارواح ما به ساحت قدس تو متصل گردد».
 البته باید توجه داشت كه انقطاع الی الله و توجه كامل به حضرت معبود و بریدن و گسستن از غیر خداوند هرگز به معنای بریدن از خلق و انزوا و گوشه نشینی و دوری از اجتماع و ترك فعالیت های اجتماعی نمی باشد و بهترین گواه بر این امر این است كه اولیای الهی و تربیت شدگان مكتب آنان چون امام خمینی (ره) در عین حال كه توجه كامل به حق را داشتند و انقطاع الی الله را دارا بودند ولی فعالیت های اجتماعی و سعی و كوشش آنان در راه هدایت مردم و دستگیری از آنها از همه بیشتر بوده است. معنای درست انقطاع الی الله و توجه نداشتن به غیر حق این است كه انسان به جایگاهی برسد كه با وجود زندگی در میان مردم و اشتغال به كارها و فعالیت معمولی زندگی هرگز توجه او از خداوند برداشته نشود و در هیچ حالی خداوند و حضور و احاطه او را فراموش نكند و در واقع همه مظاهر و خلایق و موجودات هستی را آینه خدانما و نمایانگر صفات و كمالات حق ببیند و به هیچ موجودی در وجود و صفات و افعالش استقلال ندهد و هستی و صفات و افعال او را از خود او نداند، بلكه همه را از خداوند و سرچشمه گرفته از آن هستی مطلق و اسماء و صفات او بداند و این همان معنای دقیقی است كه در منابع اسلامی از آن تعبیر به «تجافی» شده است.
 چنانچه در دعا آمده است: «اللهم ارزقنی التجافی عن دار الغرور و الانابه الی دار الخلود؛ خدایا! كناره گرفتن از سرای فریب (دنیا) و بازگشت همه جانبه به سرای جاودانگی (عالم آخرت) را به من عطا كن». هنر این است كه انسان در عین حال كه با مردم است وجلوه های مختلف دنیا و زر و زیور آن را می بیند، از عالم ملكوت و حضور خداوند در همه ذرات عالم غافل نباشد و در عین برخورداری از مواهب دنیا و نعمت های الهی با دیده استقلال به آنها ننگرد و آنها را قائم به خود و ایستاده بر روی پاهای خود و بی نیاز از خدای خود نبیند.
 آشنایان ره عشق در این بحر عمیق
 غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده
 4. از آنچه گفته شد روشن می گردد كه انقطاع الی الله، كاری دشوار و سنگین است و نیازمند سال ها سعی و كوشش و تمرین و ریاضت است و در ضمن امری تدریجی است و باید كم كم و با مدارا و با راهنمایی آشنایان با راه خدا، حاصل گردد و افراط در پیمودن این راه و عجله و شتاب باعث ضایع شدن نیروها و توان انسان و افتادن در ورطه هلاكت و دام شیطان است.
 این راه باید با اختیار و شناخت و اعمال صالح و در طول سالیان دراز طی گردد، هر چند در مواردی دیده شده كه انجام عملی كه همراه با اخلاص فراوان و صفای درون باشد در مدت كوتاهی انسان را به این هدف عالی می رساند ولی این گونه موارد نادر و بر خلاف قاعده كلی برای رسیدن به این مقصود، داشتن تقوای الهی و پایبند بودن به احكام الهی و انجام واجبات و ترك محرمات است كه به تدریج زمینه این انقطاع را فراهم می آورد و با قوی شدن نور معرفت الهی و انس با حق و مناجات با حضرت پروردگار، توجه به حق و انقطاع به سوی او حاصل می گردد و هر چند این خود دارای مراتب كاملا مختلفی است و درجات كاملا متفاوتی دارد.
 در پایان دعای «ابوحمزه ثمالی» كه در سحرهای ماه مبارك رمضان خوانده می شود و نیز در برخی دعاهای دیگر در این ماه تعابیری وجود دارد كه عبارت دیگری از انقطاع می باشد، مثل: «اللهم انی اسئلك ایمانا تباشر به قلبی؛ خدایا من از تو ایمانی را درخواست می كنم كه به واسطه آن همدم و همنشین قلبم باشی»، یعنی به واسطه این ایمان هیچ حجابی میان من و تو وجود نداشته باشد و هیچ چیز مرا از تو غافل نگرداند و این همان معنای انقطاع كامل به سوی خداوند است كه آرزوی همه پاكان و صالحان بوده است.
 البته گاهی انقطاع غیر اختیاری برای انسان حاصل می شود. آن گاه كه تمام اسباب مادی كار ساز نباشند مانند كسی كه در میان مشكلات و امواج طوفان تنها بماند و یا از همه راه ها قطع امید كند، همچنان كه در قرآن مجید می خوانیم: «و اذا مس الانسان الضر دعانا لجنبه او قاعدا او قائما؛ و چون انسان را آسیبی رسد، ما را -به پهلو، خوابیده، نشسته یا ایستاده- می خواند» (یونس، آیه 12). و «و اذا مس الانسان ضر دعا ربه منیبا الیه؛ و چون به انسان آسیبی رسد، پروردگارش را -در حالی كه به سوی او بازگشت كننده است- می خواند» (زمر، آیه 8).
 5. مناجات شعبانیه دارای شرح های مختلفی است كه یكی از انها شرح ایه الله حسین مظاهری اصفهانی بر این مناجات است كه قابل استفاده زیادی است .
 پـاسـخ:در پاسخ به مطالب زیر توجه كنید : 1. كمال الانقطاع الیك, همان توحید و فنای فی الله است. یعنی از همه چیز فارغ شوم و به تو بپردازم. یعنی خدامحوری كامل در زندگی. روش آن هم این است كه انسان مومن خدای متعال را محور تمامی اندیشه ها و اخلاق و رفتار خود كند و در خدا متمركز گردد. همه چیز را برای به خدا و رسیدن به او بخواهد و از خود موحدی خدامحور بسازد. 2. معنای انقطاع، توجه كامل و همه جانبه به خداوند متعال و التفات نداشتن به غیر او می باشد. انقطاع الی الله دارای مراتب گوناگونی است و درجات متفاوتی دارد كه بستگی به میزان معرفت و شناخت انسان از خداوند و صفات الهی و سعی و تلاش در نزدیك شدن به خداوند و قرب به حق دارد. درجه كامل انقطاع مربوط به انبیاء الهی و اولیاء بزرگ خداوند است و دیگران به میزان پیروی از دستورات الهی و تبعیت از پیشوایان دین و راهنمایان الهی انقطاع به سوی خداوند دارند. 3. در منابع اسلامی و به ویژه ادعیه امامان معصوم (ع) با بیانات مختلف و تعابیر گوناگون، انقطاع الی الله مطرح شده است. در مناجات شعبانیه كه از مهم ترین اعمال ماه شعبان است و همه امامان (ع) این مناجات را داشته اند چنین آمده است: «الهی هب لی كمال الانقطاع الیك وأنر ابصار قلوبنا بضیاء نظرها الیك حتی تخرق الابصار القلوب حجب الفوز فتصل الی معدن العظمه و تصیر ارواحنا معلقه بعز قدسك؛ خدایا نهایت بریدن از غیر تو و پیوستن به خودت را روزی ام ساز و چشم های قلبمان را با نظاره به خودت روشن ساز تا بدانجا كه چشم قلبمان حجاب های نوری را پاره كند و به كانون عظمت بپیوندد و ارواح ما به ساحت قدس تو متصل گردد». البته باید توجه داشت كه انقطاع الی الله و توجه كامل به حضرت معبود و بریدن و گسستن از غیر خداوند هرگز به معنای بریدن از خلق و انزوا و گوشه نشینی و دوری از اجتماع و ترك فعالیت های اجتماعی نمی باشد و بهترین گواه بر این امر این است كه اولیای الهی و تربیت شدگان مكتب آنان چون امام خمینی (ره) در عین حال كه توجه كامل به حق را داشتند و انقطاع الی الله را دارا بودند ولی فعالیت های اجتماعی و سعی و كوشش آنان در راه هدایت مردم و دستگیری از آنها از همه بیشتر بوده است. معنای درست انقطاع الی الله و توجه نداشتن به غیر حق این است كه انسان به جایگاهی برسد كه با وجود زندگی در میان مردم و اشتغال به كارها و فعالیت معمولی زندگی هرگز توجه او از خداوند برداشته نشود و در هیچ حالی خداوند و حضور و احاطه او را فراموش نكند و در واقع همه مظاهر و خلایق و موجودات هستی را آینه خدانما و نمایانگر صفات و كمالات حق ببیند و به هیچ موجودی در وجود و صفات و افعالش استقلال ندهد و هستی و صفات و افعال او را از خود او نداند، بلكه همه را از خداوند و سرچشمه گرفته از آن هستی مطلق و اسماء و صفات او بداند و این همان معنای دقیقی است كه در منابع اسلامی از آن تعبیر به «تجافی» شده است. چنانچه در دعا آمده است: «اللهم ارزقنی التجافی عن دار الغرور و الانابه الی دار الخلود؛ خدایا! كناره گرفتن از سرای فریب (دنیا) و بازگشت همه جانبه به سرای جاودانگی (عالم آخرت) را به من عطا كن». هنر این است كه انسان در عین حال كه با مردم است وجلوه های مختلف دنیا و زر و زیور آن را می بیند، از عالم ملكوت و حضور خداوند در همه ذرات عالم غافل نباشد و در عین برخورداری از مواهب دنیا و نعمت های الهی با دیده استقلال به آنها ننگرد و آنها را قائم به خود و ایستاده بر روی پاهای خود و بی نیاز از خدای خود نبیند. آشنایان ره عشق در این بحر عمیق غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده 4. از آنچه گفته شد روشن می گردد كه انقطاع الی الله، كاری دشوار و سنگین است و نیازمند سال ها سعی و كوشش و تمرین و ریاضت است و در ضمن امری تدریجی است و باید كم كم و با مدارا و با راهنمایی آشنایان با راه خدا، حاصل گردد و افراط در پیمودن این راه و عجله و شتاب باعث ضایع شدن نیروها و توان انسان و افتادن در ورطه هلاكت و دام شیطان است. این راه باید با اختیار و شناخت و اعمال صالح و در طول سالیان دراز طی گردد، هر چند در مواردی دیده شده كه انجام عملی كه همراه با اخلاص فراوان و صفای درون باشد در مدت كوتاهی انسان را به این هدف عالی می رساند ولی این گونه موارد نادر و بر خلاف قاعده كلی برای رسیدن به این مقصود، داشتن تقوای الهی و پایبند بودن به احكام الهی و انجام واجبات و ترك محرمات است كه به تدریج زمینه این انقطاع را فراهم می آورد و با قوی شدن نور معرفت الهی و انس با حق و مناجات با حضرت پروردگار، توجه به حق و انقطاع به سوی او حاصل می گردد و هر چند این خود دارای مراتب كاملا مختلفی است و درجات كاملا متفاوتی دارد. در پایان دعای «ابوحمزه ثمالی» كه در سحرهای ماه مبارك رمضان خوانده می شود و نیز در برخی دعاهای دیگر در این ماه تعابیری وجود دارد كه عبارت دیگری از انقطاع می باشد، مثل: «اللهم انی اسئلك ایمانا تباشر به قلبی؛ خدایا من از تو ایمانی را درخواست می كنم كه به واسطه آن همدم و همنشین قلبم باشی»، یعنی به واسطه این ایمان هیچ حجابی میان من و تو وجود نداشته باشد و هیچ چیز مرا از تو غافل نگرداند و این همان معنای انقطاع كامل به سوی خداوند است كه آرزوی همه پاكان و صالحان بوده است. البته گاهی انقطاع غیر اختیاری برای انسان حاصل می شود. آن گاه كه تمام اسباب مادی كار ساز نباشند مانند كسی كه در میان مشكلات و امواج طوفان تنها بماند و یا از همه راه ها قطع امید كند، همچنان كه در قرآن مجید می خوانیم: «و اذا مس الانسان الضر دعانا لجنبه او قاعدا او قائما؛ و چون انسان را آسیبی رسد، ما را -به پهلو، خوابیده، نشسته یا ایستاده- می خواند» (یونس، آیه 12). و «و اذا مس الانسان ضر دعا ربه منیبا الیه؛ و چون به انسان آسیبی رسد، پروردگارش را -در حالی كه به سوی او بازگشت كننده است- می خواند» (زمر، آیه 8). 5. مناجات شعبانیه دارای شرح های مختلفی است كه یكی از انها شرح ایه الله حسین مظاهری اصفهانی بر این مناجات است كه قابل استفاده زیادی است .منبع:پرسمان


قسمتی از مناجات شعبانیه كه هب لی كمال الانقطاع تا قسمتی كه بحث از حجاب های نوری و. تا اخر قسمت تصیر اروحنا معلقه بعز قدسك .میشود را توضیح دهید
