
سازندگان فصل دوم«هزارداستان»، بعد از توفیق نسبی در فصل اول كه ماه مبارك رمضان روی آنتن رفت، خیلی زود خود را برای محرم و صفر آماده كردند تا به سهم خود جور سوت و كوری آنتن را بكشند. در مجموع فصل دوم نمره قبولی می گیرد و اگر یكی دو قسمت (بویژه اولی ها) را مجزا كنیم با برنامه ای استاندارد روبروییم.حتما برنامه خالی از عیب نیست ولی برگ برنده هایش سنگینی می كند. «هزار داستان»بعد از شصت قسمت و روایت بیش از 120 داستان به پایان رسید. در هر قسمت یكی از چهره های شناخته شده روبروی مهمان ها می نشست تا از قصه خاص زندگی شان بشنوند. 

سوژه ها
قوام هر برنامه به ایده های خاص آن است. اگر سازندگان بتوانند ایده یك خطی را به سرانجام برسانند و سوژه را پرورش دهند، حتما موفق اند، در غیر این صورت فقط می ماند یك فكر طلایی ولی ابتر.«هزارداستان» در فصل اول و دوم از این منظر موفق عمل كرد. مریم نوابی‌نژاد كه پیش تر در مقام سوژه‌پرداز با «ماه عسل» همكاری داشت، این بار «هزارداستان» را پایه ریزی كرد. نسبت به آن برنامه جاه طلب تر بود و هر بار برای یك سوژه خاص مصاحبه كننده ای متناسب با آن انتخاب كرد ولی در نگاه اول انگ «تكرار» به او همكارانش خورد. گریزی هم از این قیاس نیست منتها آن چه برنامه را از تكرار مبرا می كند،نوع پرداخت است.«هزارداستان» قصه های بكر كم نداشت و اگر كسی وقت می گذاشت و به آن ها گوش می داد می توانست یك ساعت سرگرم شود. چه وقتی قصه ها درباره اختراع های عجیب و غریب جوان ها بود و چه زمانی كه برنامه گفت‌وگو به با راننده حمل گل، راننده حمل اعضای بدن و راننده بهشت زهرا اختصاص داشت. 

میزبان ها
سازندگان «هزارداستان» در یك جاه طلبی ستودنی تصمیم گرفتند گفت و گو با مهمان را هر بار به یك چهره شناخته شده بسپارند. غالبا میان سوژه ها و كسانی كه برای گفت و گو انتخاب شدند نسبتی بود. از آن سو این چهره های آشنا فی نفسه برای بخشی از بیننده ها جذابیت دارند و طبعا حاصل كار دل نشین تر می شود. چنین تمهیدی اما یك آفت دارد كه از قضا دامن «هزارداستان» را هم گرفت. طبعا از بازیگران و ورزشكاران انتظار نمی رود همچون یك مجری حرفه ای گفت و گو كنند. كما این كه خودشان به این امر معترف بودند و حتی عنوان«میزبان» برای شان استفاده می شد نه مجری. آن ها كارشان را در حد معقول انجام دادند و توانستند شرایطی فراهم كنند كه مهمان ها حرف شان را بزنند اما «اتفاق ویژه» رقم نخورد. از قضا در چند برنامه ای كه محمد رضا شهیدی فرد(مشاور پروژه) سكان اجرا را بدست می گرفت،«هزارداستان» داغ و جذاب می شد. چه بسا تداوم حضور او همان نتیجه ای را برای برنامه به همراه می داشت كه برای «ماه عسل» و مجری ثابتش رقم خورده است. 

پرداخت
بله؛ اگر كسی چون محمد رضا شهیدی فرد مجری ثابت «هزارداستان» می شد نتیجه ای بهتر بدست می آمد. با این حال یك نكته ظریف را فراموش نكنیم و آن پایبندی مصاحبه گرها به اصل «پرهیز از سوزناك كردن» برنامه است. خیلی از سوژه ها و قصه های هموطنان چنین پتانسیلی داشت اما حواس مصاحبه كننده ها بود كه بیهوده پیاز داغش را زیاد نكنند‌ تا تعمدا از بیننده اشك نگیرند. این ویژگی باعث می شود برنامه ای كه در ماه صفر و محرم روی آنتن می رود،‌در عین نگه داشتن حرمت ها، فضای حزن انگیز و سیاه نداشته باشد و بیننده راحت تر پای قصه ها بنشیند. و دیگر نكته مهم، پرهیز از ورود به حریم شخصی مهمان هاست.اگر كسی چون احسان علیخانی در«ماه عسل»و محمد رضا شهیدی فرد در «هزارداستان» با ظرافت به این اصل پایبند هستند و حواس شان هست مهمان را طوری هدایت كنند كه از زندگی شخصی اش عبور كند، امری طبیعی است. آن ها مجری اند و صاحب تجربه ولی این خطر متوجه غالب مصاحبه كننده های «هزارداستان» بود كه خوشبختانه در این راه موفق بودند. 

این را هم فراموش نکنیم که در بیشتر قصه هایی که روایت شد «امید» موج می زد. حتی در تلخ ترین و پر غصه ترین قصه ها ، امید و توکل جایگاهی رفیع داشت.

دكور«دكور» را مجزا دیده ایم به این دلیل كه خیلی از برنامه سازان یا اعتقادی به آن ندارند و یا در طراحی دكوری درخور ناموفق هستند. در «هزارداستان» اما دكور صاحب شخصیت است و می توان براحتی پی به تفكر پشت آن برد. امتیاز اول استفاده از طیف متنوعی از رنگ های شاد است كه ظاهرا نباید با ایام سوگواری همخوانی داشته باشد.سازندگان «هزارداستان» این تفكر را كنار گذاشتند و نشان دادند می شود با حفظ حرمت، از رنگ سیاه عبور كرد. نتیجه آن كه برنامه به اندازه كافی رنگ و لعاب و نور داشت و از نظر بصری قابل اعتنا بود. از آن سو در فصل دوم، جایگاه تماشاچی ها تغییر كرد و از پشت دیده می شدند. این تمهید باعث شد هم حس صمیمیت بالا برود و هم گویی آن ها میزبانِ مهمانی شده اند تا قصه های او را بشنوند. دكور «هزارداستان» از نمای بالا هم شبیه به مرکز یک لابیرنت است كه گویی مفهوم لایه های زندگی و پیچدگی مغز آدمی را منتقل می كند كه البته این تمهید خاص بیننده های تیزهوش تر است.

ساختار
اگر بیننده «هزارداستان» بوده باشید می دانید سازندگان محتویات هر قسمت را در چه بسته ای ارائه می كردند. برنامه یك مجری ثابت داشت كه ابتدای هر قسمت توضیح می داد قرار است چه اتفاقی بیفتد. هومن خیاط چهره ای شناخته شده نیست اما مسولیتش را بخوبی انجام می داد. بعد از آن میزبان و مهمان (یا مهمان ها) صحبت می كردند و بعد از آن بحث با میزبان ادامه می داشت. این تمهید در برنامه سازی كاری است سخت. باید در هر قسمت یك میزبان كه عمدتا از چهره های هنری و ورزشی هستند روبروی یك یا چند مهمان بنشیند.تازه، لازم است نسبتی با سوژه هم داشته باشد و هماهنگ كردن آن و پیاده كردن این ایده كار آسانی نیست. حتما برای سازندگان راحت تر آن می بود كه یك مجری واحد می داشتند با این حال ایده جاه طلبانه را محور برنامه قرار دادند.به معایب چنین شیوه ای اشاره كردیم فقط می ماند یك مساله دیگر و آن تخت شدن برنامه است. «هزارداستان» به اندازه كافی آیتم نداشت كه اگر می داشت حتما ضربآهنگ و تنوعش بالاتر می رفت.

درباره «هزارداستان» که فصل دوم آن به پایان رسید. نقاط ضعف و قوت این برنامه چه بود؟