
از سال ۱۳۹۶ زمزمه‌هایی از ابلاغ دستورالعملی از سوی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی مبنی بر حمایت از کارفرمایان و ارائه تسهیلات به طرح‌های اشتغال‌زایی و توسعه کار به گوش می‌‌رسد که چراغ امیدی را در دل‌های مدیران و مؤسسات قرآنی ـ فرهنگی برای گسترش فعالیت‌هایشان در راستای رسیدن به جامعه قرآنی روشن کرده بود.

اما زمانی که مدیران مؤسسات ‌برای ثبت مشاغل قرآنی و دریافت جزئیات بیشتر از نحوه اجرایی این دستورالعمل به اداره کار و رفاه اجتماعی مراجعه کردند، دریافتند که در این ابلاغیه ۱۳۴ شغل که شاید بسیاری از آنها لازم و ضروری هم نباشند مورد حمایت قرار گرفته‌اند اما نامی از شغل‌های قرآنی و یا فرهنگی که لازمه یک جامعه برای مقابله با تهاجم فرهنگی است، نیامده است.

با توجه به اینکه همگان به این مهم واقف هستیم که ریشه بیشتر مشکلات جامعه از جمله فقر، بی‌حجابی، طلاق و ... مسائل فرهنگی است و اینکه مسئولان از طریق مباحث فرهنگی می‌توانند جوانان را با این مشکلات آشنا و در جهت رفع آن بر‌آیند، اما نه تنها حمایتی صورت نمی‌گیرد، بلکه بر سر راه‌ مکان‌هایی که فعالیت‌ قرآنی ـ فرهنگی انجام می‌دهند سنگ‌اندازی نیز می‌شود.

در همین راستا مؤسسات و خانه‌های قرآن شهری و روستای در این زمینه بیشترین بار مسئولیت را به عهده دارند و رسالتشان ترویج فرهنگ قرآنی و آشنایی جوانان با معضلات و رفع آن‌ها است که در مقابل کمترین توقعشان از مسئولان حمایت مالی و معنوی است، اما نه تنها حمایتی نمی‌شود بلکه مورد بی‌مهری نیز واقع می‌شوند.

این بی‌مهری در حالی شامل حال مؤسسات شده است که بسیار دچار مشکل مالی هستند و وام و اعتبارت می‌تواند بهترین پشتوانه برای مؤسسات قرآنی باشد.

در همین راستا و برای یافتن پاسخی مبنی بر اینکه جایگاه مؤسسات قرآنی در سامانه «کارا» که مشاغل مختلف را تحت قرار می‌دهد، کجاست؟ خبرنگار ایکنا؛ با محمد‌علی مشهدی، مدیر اتحادیه مؤسسات قرآنی استان کرمان به گفت‌وگو نشسته‌ است.

مشهدی با اشاره به اینکه در حال حاضر یکی از معضلات اصلی کشور مشکل بیکاری است، اظهار کرد: همانطور که تبلیغات کاندیداها برای ریاست جمهوری شاهد بودیم و هستیم و همچنین طبق فرمایشات مقام معظم رهبری بر تلاش دولتمردان برای ایجاد اشتغال تأکید فراوانی شده است و رهبر معظم انقلاب  به موضوع اقتصاد مقاومتی اشاره و برای رفع بیکاری، ایجاد و حمایت از مشاغل خانگی را از راه‌کارهای اساسی برای رفع بیکاری دانستند و در این راستا نیز دستورالعمل‌هایی مدون ابلاغ شد، اما حال شاهد هستیم که در برخی موارد این مهم به دست فراموشی سپرده شده است.

وی ادامه داد: در این راستا دبیرخانه ستاد ساماندهی و حمایت از مشاغل خانگی در وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی تشکیل و فهرستی از مشاغل خانگی را که مورد حمایت قرار گرفته، اعلام کرده است که در این بین تعداد ۱۳۴ رشته فرهنگی و هنری به چشم می‌خورد و نامی از مشاغل قرآنی برده نشده که این جای بسی تأسف دارد.

مشهدی تصریح کرد: سالیان سال است که آموزش قرآن در منازل توسط افرادی سالخورد و با تجربه، مرسوم بوده است. که با توجه به تنوع سطوح و رشته‌های متفاوت آموزشی و سنین مختلف قابل پذیرش و مورد علاقه شدید خانواده‌ها در امر آموزش قرآن بود‌، که اگر از همان ابتدا ساماندهی می‌شد، می‌توانست با صرف هزینه بسیار ناچیز به عنوان یکی از مشاغل خانگی زود‌بازده شناخته شود در حالی‌که امروزه می‌بینیم، در بین ۱۳۴ رشته فرهنگی ـ هنری که در سامانه «کارا» بارگذاری شده است جایی برای مشاغل قرآنی قید نشده است که گویی فعالیت‌های قرآنی جزء امور فرهنگی به‌حساب نمی‌آیند.

مدیر اتحادیه مؤسسات قرآنی استان کرمان اظهار کرد: ذکر این نکته ضروری است که آموزش خانگی قرآن می‌تواند در سراسر کشور در شهرها، روستاها و حتی در دورترین نقاط برای مربیان قرآنی ایجاد شغل کند‌ و گستره بسیار عظیمی به لحاظ جغرافیایی دارد در حالی‌که با مراجعه به فهرست مشاغل خانگی ابلاغی مورد حمایت، به مشاغلی برمی‌خوریم که شاید محل ایجاد شغل و مصرف تولید آن فقط در یک منطقه بسیار کوچک در کشور باشد.

مشهدی بیان کرد: متأسفانه عدم توجه کافی به قرآن و قرآنیان با گذشت چهل سال از انقلاب اسلامی در شأن ایران اسلامی نیست، قرآن به عنوان ثقل اکبر بایستی در رأس توجهات باشد که نیست. فعالان قرآنی در چهل سال گذشته با کمترین توجه و حمایت از سوی دولتمردان روبرو بوده‌اند در حالی‌که بنای انفلاب ما بر‌پایه قرآن بوده است. جای تأسف دارد که بعد از گذشت چهل سال از انقلاب موضوعاتی چون  بیمه، مالیات و ... از مشکلات اصلی جامعه قرآنی است.

یادآور می‌شود، خبرگزاری ایکنا منتظر پاسخی از سوی مسئولان قرآنی در این رابطه است.

منبع: خبرگزاری ایکنا


با توجه به اینکه مؤسسات قرآنی از ابتدای فعالیتشان تاکنون نقش بسیار مهمی را در رفع معضلات فرهنگی ـ اجتماعی داشته‌اند، اما در حمایت‌های مالی و معنوی مسئولان نادیده گرفته می‌شوند و جایگاهی برای آنها قائل نیستند.