
 شهید زوریك مرادیان در 16 مهرماه 1359 به شهادت رسید. از این حیث باید وی را از اولین شهدای دفاع مقدس مسیحی كشورمان بدانیم. گفت‌وگوی ما با خواهر و مادر این شهید را پیش رو دارید.
 
خواهر شهید
زوریك در چه خانواده‌ای رشد كرد كه به سعادت شهادت دست یافت؟
ما یك خانواده معمولی با پنج فرزند داشتیم. زوریك تك پسر خانواده بود كه 7 تیر 1339 متولد شد. من دو سال با شهید تفاوت سنی داشتم. الان ساكن مجیدیه و منطقه 8 تهران هستیم. اما آن موقع كه زوریك به شهادت رسید منزلمان حشمتیه خواجه‌نظام بود. برادرم به عنوان یك دانش‌آموز بسیار زرنگ و باهوش بود. تازه می‌خواست در سال 1357 كه انقلاب پیروز شد دیپلمش را بگیرد. با آنكه پسرعموهایش بعد از دیپلم به خارج از كشور رفتند، اما زوریك نپذیرفت و در ایران ماند. برادرم ترجیح داد به خدمت سربازی برود. پدرمان با وجود تك پسر بودن زوریك فرقی بین او و ما قائل نمی‌شد. همه را به یك چشم نگاه می‌كرد. بابا تابع قانون بود. می‌گفت زوریك وقت سربازی‌اش است و باید انجام وظیفه كند.
برادرتان از اولین شهدای دفاع مقدس است، چطور به جبهه اعزام شد؟
زوریك پیش از شروع جنگ به خدمت رفته بود. موقعی كه آنها را از آموزشی به پیرانشهر منتقل می‌كردند تازه جنگ شروع شده بود و ارتش در حالت آماده‌باش بود. آن موقع به زوریك مرخصی نمی‌دادند. موقعی كه با قطار به پیرانشهر می‌رفتند به ما اطلاع دادند كه در ایستگاه می‌توانید زوریك را ببینید. پدر و مادرم برای او غذا برده بودند تا موقع توقف قطار از آن بخورد ولی زوریك قبول نكرد و گفت این همه سرباز اینجا هستند و من نمی‌توانم این غذا را بخورم در حالی كه سربازان دیگر هم گرسنه هستند. چند ماه از خدمت سربازی زوریك در منطقه پیرانشهر گذشته بود كه 19 مهر 59 در سن 19سالگی به شهادت رسید و در قطعه شهدای ارامنه دفن شد.
گویا پدرتان بعد از شنیدن خبر شهادت برادرتان سكته كردند؟
بله، من و مادرم برای خرید بیرون رفته بودیم كه دیدیم سربازی دنبال آدرس می‌گردد. مادرم رفت جلو و گفت: آدرس كی را می‌خواهید؟ سرباز جواب داد: «مرادیان» كه مادرم گفت: من مادرش هستم. سرباز گفت: پسرتان مجروح شده است و در بیمارستان ارتش بستری است اما بعد فهمیدیم زوریك به شهادت رسیده است. در شهادت زوریك همه همسایه‌ها در غم ما شریك بودند. پدرم راننده تریلی بود و آن موقع در خانه نبود. مردم برای تسلیت می‌آمدند و می‌رفتند. پدرم وقتی می‌آید و این صحنه شلوغی كوچه و حجله زوریك را جلوی در می‌بیند، همان لحظه سكته می‌كند و این سكته باعث شد كه 16سال روی ویلچر زندگی كند و بعد مرحوم شد.
از دوران كودكی‌تان چه خاطره‌ای دارید؟
خاطرات ما بیشتر در راه مدرسه بود و آن موقع در سال 1357چون تظاهرات زیاد می‌شد و خیابان‌ها شلوغ بود، زوریك در دبیرستان كوشش در خیابان نادری درس می‌خواند و مدرسه من پایین‌تر از او در خیابان سه‌راه شاه بود و همیشه زوریك دنبال من می‌آمد كه با هم به خانه بیاییم و همیشه شاگرد اول بود و شهید اول شهدای ارامنه در جنگ هم شد. شاید این حرف‌هایی كه می‌زنم برایتان عجیب باشد ولی من احساس می‌كنم كه زوریك به اشكال مختلف به ما سر می‌زند. چندین سال پیش خانه ما حیاط داشت. با چشم خود دیدم كه یك طوطی آمد و روی درخت سیب حیاطمان نشست. معمولاً پرنده‌ها آدم‌ها را ببینند پر می‌زنند و می‌روند ولی این پرنده ماند. یك جوری‌هایی حسم به من می‌گفت كه این زوریك است كه بعد از شهادتش به دیدار ما آمده است. حتی در موقع عروسی من در كلیسا كه كشیش داشت مراسم را به اجرا می‌کرد چند تا كبوتر داخل آمدند و شروع به بال زدن كردند كه همه متوجه شدند. كشیش به ما گفت: شما جوانی در بین خودتان داشتید كه فوت شده است؟ باید بگویم این روح برادرت است كه آمده به شما تبریك بگوید.
مادر شهید هم با وجود كهولت سن خاطره كوتاهی از پسر شهیدش تعریف كرد:ما در منطقه خواجه‌نظام زندگی می‌كردیم. آنجا همه ترك مسلمان بودند و فقط ما ارمنی بودیم ولی زوریك من با بچه‌های كوچه قاطی می‌شد و با آنها فوتبال بازی می‌كرد. با همان لهجه ارمنی با آنها هم‌صحبت می‌شد. زوریك خیلی بچه زیبایی بود. همسایه‌ای داشتیم كه حامله بود. به من می‌گفت یك چیزی بده من از دست پسرت بگیرم و بخورم تا بچه من هم مثل او خوشگل شود. من هم یك هلو دادم به زوریك تا به او بدهد بخورد. موقعی كه زوریك شهید شد، اسم كوچه را می‌خواستند به نام او بگذارند ولی پدرش قبول نكرد و به نام دوست صمیمی زوریك «حسین كرمی » نامگذاری كردند.
منبع: روزنامه جوان



شهید زوریك مرادیان در 16 مهرماه 1359 به شهادت رسید. از این حیث باید وی را از اولین شهدای دفاع مقدس مسیحی كشورمان بدانیم.