
خاطره ای شیرین ازپرواز با هواپیمای اف ۵ چند روز پیش از عملیات فتح المبین با مشكلی مواجه شدیم، مشكل از این قرار بود كه دشمن با پیشدستی در یكی از جبهه های عملیات در منطقه شوش و ارتفاعات رادار، خود را به رودخانه كرخه رساند و یكی از مناطقی را كه در اختیار داشتیم، تصرف كرد.
بدین ترتیب یكی از بازوهای اصلی برای انجام عملیات از دست رفت لذا تردید داشتیم كه در چنین شرایطی عملیات را به انجام برسانیم یا نه؟
فرماندهان لشگر ۷۷ كه تركیبی از ارتش و سپاه بودند بر سر انجام این عملیات در چنین شرایطی اختلاف نظر داشتند، موافقان لغو عملیات، معتقد بودند با یك بازو نمی توان به جنگ با دشمن رفت، مخالفان نیز می گفتند، اگر عملیات صورت نگیرد یا به تاخیر افتد، احتمال از دست رفتن بازوی دیگر نیز وجود دارد.
لذا جلساتی را با فرماندهان برگزار كردیم اما به نتیجه ای نرسیدیم، بنابراین تصمیم گرفتیم، برای مشورت نزد امام (ره) برویم.
گفتیم، اگر این مشورت منجر به انجام عملیات شود، وقت چندانی وجود ندارد لذا باید یك ساعته خدمت امام برسیم و بازگردیم والا بازوی دوم نیز از دست خواهد رفت، زیرا نور ماه یكی از ابزارهای كار برای انجام این عملیات بود و اگر در زمان پیش بینی شده این كار را انجام نمی دادیم، قطعا با مشكل روبرو می شدیم.
فرماندهان گفتند، برادر محسن باید برای این كار با هواپیمای جنگی به تهران برود، من هم كه تا آن زمان پروازی را انجام نداده بودم به همراه سرهنگ خلبان حق شناس عازم تهران شدیم.
خلبان حق شناس گفت، باید با اف ۵ آموزشی به تهران برویم لذا در مدت ۱۰ دقیقه آموزش های لازم را به من داد و من پس از پوشیدن لباسهای سنگین خلبانی كه ۱۰ تا ۱۲ كیلو به وزنم افزوده بود، به كابین دوم رفتم.
تازه آنجا متوجه شدم پرواز سختی درپیش داریم، هواپیمای روی باند قرار گرفت تا سرعت بگیرد و پرواز كند، وقتی حق شناس به انتهای باند رسید، ناگهان اوج گرفت و بلند شد، در این حالت فشار سنگینی بر من وارد شد و احساس كردم، كسی مثل رستم در حال زدن من است.
خود را محكم نگهداشتم، حق شناس هم مشغول صحبت با من شد، آمدم حرف بزنم، دیدم فشار خلا اجازه باز شدن فكم را نمی دهند با خود فكر كردم من فرمانده سپاه هستم، اگر حرفی نزنم خیلی بد است، فكم را به سختی باز كردم و گفتم، خوبم.
حق شناس می گفت، فكر می كردم قادر به صحبت نباشی، پس از دو سه دقیقه وقتی از بالای سد دز عبور كردیم، حق شناس فرمان را به من داد و گفت، حالا شما برانید.
گفتم: برادر عزیز! باید زود برویم خدمت امام و برگردیم، باید هرچه سریعتر درباره عملیات تصمیم گیری كنیم، آموزش را بگذار برای بعد.
گفت: نه، فرمان را رها كرد، من هم آن را گرفتم، با حركت دستهای من هواپیما بالا و پایین می رفت،۲۰ دقیقه ای طول كشید تا به تهران رسیدیم.
پس از اینكه خدمت امام رسیدیم، ایشان را در جریان مشكل قرار دادیم و درخواست استخاره كردیم، امام گفت، نیازی به استخازه نیست، فكرهایتان را بكنید، اگر به بن بست رسیدید، طلب خیر كنید.
امام وقتی گزارش مرا شنید، گفت، شما پیروز هستید، به خدا توكل كنید، هر چه صبر كردم، امام چیز دیگری بگوید، دیدم نه خبری نیست.
لذا دوباره با اف ۵ به دزفول بازگشتیم، فرماندهان همه جویای نتیجه این دیدار شدند و سئوال كردند، چه شد؟، گفتم، امام فقط گفتند، پیروزی از آن شماست.
آن شب را تا نزدیكی نماز صبح بیدار ماندیم و تصمیم خود را گرفتیم، قرار شد به موقع عملیات را انجام دهیم ولو اینكه یك بازوی ما از كار افتاده باشد.
این چنین شد كه عملیات فتح المبین به آزادسازی دو هزار و ۷۰۰ كیلومترمربع از خاك پاك ایران عزیز منجر شد و در آن ۱۲ تا ۱۳ هزار عراقی به اسارت در آمدند اما پیروزی در این عملیات را مدیون شجاعت ها و رشادت های فرماندهان ارتش و سپاه هستیم كه با ایثار و از خودگذشتگی های خود آن را رقم زدند.منبع:فاتحان


محسن رضایی از فرماندهان دوران دفاع مقدس خاطره ای شیرین را درباره پرواز با هواپیمای اف ۵ پیش از عملیات فتح المبین نقل می كند.