جا مانده از پرواز عشق دكتر در جوابش می گوید :متاسفانه وضع ریه ات اصلا خوب نیست .اگر همین جور پیش برود باید بستری شوی . 
رضا لبخند زنان می گوید :می خواهی بگویی : به زودی مسافرم . 
دكتر تا این حرف را می شنود از جای خود بلند می شود و قصد می كند تا جواب قطعی را به رضا بگوید ولی حرف را عوض می كند و می گوید چرا همه چیز را به شوخی می گیری حاجی جان . من دارم میگویم به فكر خودت باش .خدای نكرده  می ترسم كارت به بستری شدن بكشد . 
رضا جلوی پای دكتر بلند می شود و دفترچه بیمه اش را روی میز می گذارد و رو به دكتر می گوید : سعید جان بیا بشین دارو های ما را بنویس می خواهم بروم تا بیست دقیقه ی دیگر كلاس دارم .نمی خواهم در این شروع ترمی دیر به سر كلاس بروم . 
در این حال دكتر عصابی می شود و تا قصد می كند جوابی به رضا بدهد .رضا آرام انگشتش را روی لب های دكتر می گذارد و با لبخند می گوید :دكتر جان . چشم قول می دهم به بیشتر به فكر خودم باشم .زود باش .مریض هات منتظرند . 
دكتر هم تا این حرف را می شنود .حرف در گلویش می شكند و شروع می كند به نوشتن داروها و نسخه را به رضا می دهد و می گوید :حاجی جان،گفتنی ها را گفتم .حال خودت می دانی . 
رضا هم نسخه را می گیرد و به طرف در راه می افتد تا در را باز می كند كه از اتاق بیرون رود . 
در این حال دكتر بلاخره سكوت خود را می شكند و می گوید :رضا فكر نكنم ریه ات   شش ماه دیگر بیشتربتواند دوام بیاورند . 
رضا تا حرف را می شنود .مدت كوتاهی مكث می كند و در را می بند و از مطب خارج می شود . 
در راه مدام حرف دكتر در ذهنش تكرار می شود . دیگر طاقتش تمام می شود و در گوشه پیاده رو می ایستد و شروع می كند به اشك ریختن . 
خودش هم نمی داند كه چرا می گرید ولی شاید فكر می كند هنوز به كسانی مدیون است .ولی چاره ای نیست ،رضا اشك هایش را پاك می كند و سوار ماشینش می شود و به سمت دانشگاه حركت می كند . 
به نگهبانی دانشگاه كه می رسد .می بیند جوانی  در حال جر و بحث با حراست دانشگاه است .جلوتر كهذمی رود .می فهمد جوان را به خاطر اینكه لباس آستین كوتاه  پوشیده است ،مانع ورودش به دانشگاه شده اند. 
در این حال رضا به فكر فرو می رود و یاد خاطره ای از شهید مصطفی چمران می افتد. 
انگار همین دیروز بود كه علی این ماجرا را برایش  تعریف می كرد . 
استاد گیر داده بود که همه باید کراوات بزنند.و اگر كسی در جلسه امتحان بدون كراوات باشد ،دو نمره از او كم می كند .ولی مصطفی برایش اهمیتی نداشت .برای همین خیلی راحت بدون کراوات به سر جلسه ی امتحان آمد .استاد هم تهدیدش را عملی نمود و دو نمره از او كم كرد و نمره ی مصطفی شد 18 ولی باز هم بالاترین نمره را آورد . 
ولی حالا بعضی جوانانمان ....... 
بگذریم 
رضا به راهش ادامه می دهد . 
جلو تر كه می رود می بیند بعضی دختران زمانی كه از نگهبانی دانشگاه دور می شوند .چادر هایشان را از سر برمی دارند و روسری هایشان را قدری عقب تر می كشند . 
رضا سرش را پایین می اندازد و در دلش خطاب به همرزم و برادر شهیدش می گوید : 
برادر یادت هست در آخرین جمله ی قبل از مرگت به من چه گفتی .همان جمله ای را می گویم كه وقتی سرِ  رق به خونت، در آغوشم بود .یادت هست گفتی:((رضا جان ،؛به مادرم بگو در فراغ من گریه نكند ،زمان  شیع و تدفینم گریه نكند ،حتی زمانی كه حجله ام را هم دید گریه نكند ولی فقط زمانی گریه كند ، كه مردان و زنان عفت و غیرت را فراموش كردند. آن وقت به او و تمام مادران شهید بگو بگریند كه اسلام در خطر است .)) 
دیگری راه زیادی تا كلاس آشنایی باعلوم و معارف دفاع مقدس نمانده و  رضا وارد كلاس می شود .رضا با ورودش به كلاس صحنه های عجیبی می بیند كه باعث تعجب او می شود . 
او می بیند به جز تعدادی محدود كه به احترامش از جای خود بلند شدند ،بقیه نشسته اند و در حال و هوای خودشان هستند . عده ای از پسران سرگرم شوخی و بگو بخند با همكلاسی های دختر هستند .دخترخانم ها هم اكثرا بدون چادر و با آرایش غلیظ در لابه لای  پسرها نشسته اند .و انگار نه انگار كه استاد سر كلاس آمده . 
رضا برای اینكه حواس بچه ها جمع شود، حرف های خود را با نام خدا شروع می كند و مختصری  دربارهی درس دفاع مقدس توضیح  می دهد . مدتی كه از بحث كلاس می گذرد .رضا متوجه می شود جز چند نفری ،بقیه ی بچه ها اصلا حواسشان به درس نیست و سرشان پی پیامك دادن و بازی با گوشی هایشان است . رضا اول فكر كردن شاید بحث كلاس آنها را خسته كرده، بنابراین شروع كرد به گفتن یك خاطره ازروز های جنگ و گفت : 
صبح روز عملیات و الفجر 10 در منطقه ی حلبچه بودیم .همه بچه های خودی خسته بودند و از طرفی 200 اسیر عراقی  همراه ما بودند .یكی از بچه ها برای اینكه روحیه  بقیه شاد شود .جلوی اسیران عراقی ایستاد و شروع كرد به شعار دادن و مشتش را بالا برد و فریاد زد :((صدام الاغ منه)) و اسیران هم جواب می دادند .در همین حال فرمانده ی گروهان ،برادر جوادی ،كنارمان ایستاده بود و شروع كرد به خنده كردن  .در همین حال یكی دیگر از بچه ها شیطنتش گل كرد و بلند فریاد زد ((الموت لجوادی )) 
اسیران عراقی هم شعارش را جواب دادند در همین حال جوادی مدام دست تكان می داد كه این شعار راندهند و می گفت :جوادی من هستم ((انا جوادی )) .اسیران عراقی هم تا فهمیدند در این مدت سركار بودند،شعار دادند ((لاموت ،لا موت)) یعنی ما اشتباه كردیم . 
رضا بعد از اینكه این خاطره را گفت ، انتظار داشت.این خاطره  برای بچه ها جالب باشد ولی انگار بچه هااز این درس به طور كلی بدشان می آمد . حتی زمانی كه  رضا برایشان كلیپ های از دفاع مقدس می گذاشت..دختر خانم ها مدام اعتراض می كردند كه حالمان بد می شود و ما از خون می ترسیم و از این حرفها . 
چند جلسه ای به همین روال گذشت . گاهی اوقات با اینكه هنوز نیم ساعت تا پایان كلاس مانده بود ولی دانشجویان مدام به رضا خسته نباشید می گفتند و كلاس را زودتر تعطیل می كردند .گاهی اوقات هم كه رضا كوتاه نمی آمد و كلاس را ادامه می داد می دید بعضی بچه ها دارند درس های دیگراشان را در كلاس می خوانند . ولی همه ی این حرفها از یك سو و بدحجابی بعضی دختران و تیپ های عجیب وغریب عده ای از پسران ، رضا را بیش از همه آزار می داد . 
از سوی دیگر عده ای  از بچه ها گاهی اوقات با رضا شروع می كردند به بحث بر سر اینكه چرا ما اصلا جنگیدیم؟ ،چرا انقلاب كردیم ؟؟ چرا با آمریكارابطه برقرار نمی كنیم ؟؟،چرا در ایران دختران و پسران آزاد نیستند و پابند حجاب شده اند؟؟ و حرفهای ناحق دیگر، كه هر چه رضا با تمام وجود جواب می داد ،ولی به  گوش آنها بی اثر بود و آنها حرف خود را می زدند . 
در یكی از روز ها رضا پس از پایان كلاس به عیادت دوست جانبازش علی آقا می رود. به خانه آنها كه می رسد ،علی آقا  از رضا می خواهد كه اگر حوصله دارد همراه او و دخترش فاطمه به سینما بیاید. رضا هم قبول می كند و علی  را روی  صندلی چرخ دارش می نشاند و همراه دختر 18 ساله او به سوی سینما می روند.در راه فاطمه از همه خوشحال تر است چون پدرش همراه اوست .پدر یكه سالهاست روی ویلچر است . 
رضا و علی هم مشغول صحبت های خودشان هستند . 
در راه ، علی به رضا می گوید : حاج رضا دلم می خواهد بروم كربلا . 
 رضادر جوابش می گوید :علی جان از تو چه پنهان ، رفتن به زیارت كربلا برای من هم آرزو شده ، ولی نمی دانم چگونه از مسیری بگذرم كه در این راه عزیزترین دوستانم پر پر شدند و گرنه دلم دارد  پر می كشد برای در آغوش كشیدن حرم آقام حسین . دیگر راهی به سینما نمانده . 
در سینما ، هنوز فیلم شروع نشده بود كه رضا احساس خستگی عجیبی می كرد و اصلا حواسش به شروع فیلم نبود و  مدام فكرش مشغول رفتار امروز دانشجویانش بود . 
كه ناگهان صدای دست زدن های تماشاگران و سوت و كف زدن های مدام توجهش را جلب می كند . 
رضا از فاطمه جویای ماجرا می شود و فاطمه در جوابش می گوید : كه  یكی از بازیگران مرد این فیلم همین الان در سینما حاضر است و مردم به خاطر حضور او دست می زنند . 
سالن سینما از دست زدن های تماشاگران انگار می خواهد به خود بلرزد . رضا و علی نگاه كوتاه ی به هم  می كنند . 
ولی این نگاه  كوتاه  پر است از حرف های نگفتی . در این نگاه، شاید علی از رضا می پرسد چرا كسی از ما تشكر نمی كند ؟ولی نه اصلا این نگاه چنین معنایی نداشت . 
چرا كسی از ما به خاطر شركت در جنگ هشت ساله ی دفاع از ناموس و خاك از ما قدر دانی نمی كند ؟ ولی بازهم نه این در آمیختن نگاهها مفهوم دیگری را می رساند ، شاید بهم می گفتند ، کربلای شلمچه کجا واینجا کجا ؟ خیبر وبدر و فکه و طلائیه و .. کجا و اینجا کجا ؟ مگر چند سال از جنگ گذشته است؟ 
و هزاران سوال بی جواب دیگر 
در این حال بازیگر معروف ، مدام برای طرفدارانش دست تكان می دهد  . 
در این حال  و در آن غوغای وصف ناشدنی .به گوش رضا صدایی می رسد . 
دو نفر كه در صندلی ردیف عقبی نشسته اند دارند به هم می گویند: 
آخ من عاشق چشمان زیبای این بازیگرم . آخه چشماش خیلی خوشكله  ، من روزی چند بار عكسشو می بینم ، كاش می شد برم از نزدیك ببینمش .كاش می شد با موبایل خودم از صورت جذاب و چشمان قشنگش عكس بگیرم . 
رضا این حرف كه زبان آن فرد می شنود به فكرفرو می رود و و در دل با  خود می گوید :یاد هست رضا ، چشمان حاج ابراهیم همت ما هم زیبا بود  .یادت هست همسرش چه می گفت . 
یادهست  ، همسر حاج همت می گفت :چشمان ابراهیم  به این دلیل زیبا بود كه  ،این چشم ها روی نگاه به صورت  نامحرم بازنشد . 
رضا یادت هست ، این چشم ها در شب چه اشكی برای خدا می ریخت . 
در این حال ندایی در درون به رضا می گوید :رضا ، بلند شو . 
رضا بلند شو و با صدای بلند بگو كه چشمان حاج ابراهیم ما هم زیبا بود .حتی زیباتر از بازیگر رویایی شما . 
 رضا بگو كه این چشم ها آنقدر زیبا بود كه حتی خدا هم عاشق این چشم ها شد و آنها را برای خود برداشت . 
رضا بگو كه در عملیات خیبر این چشم ها همراه قابش از بالای لبها بركشیدند به سوی خدا . 
رضا بگو كه خمپاره ی دشمن سرحاجی ما را برد. 
رضا بگو كه الان حاج ابراهیم همچون مولایی بی سرش در آن دنیا منتظر شما هستند . 
رضا بگو  
رضا بگو احوال شهید حاج ابراهیم همت را . 
در همین فكرها و كولاك  خاطرات ذهن رضا ،ناگهان فاطمه به رضا می گوید : عمو ، عمو جان .حال بابامچند دقیقه ای هست بد شده ،مدام داره سرفه می كنه .تا حالا اینقدر سرفه كرده كه مردم هم شاكی شدن .و دارند اعتراض می كنند . 
عمو جان بیایید بابام را برگردونیم خونه .رضا از جای خود بلند می شود تا علی  را به خانه برگرداند در این حال تماشاگران مدام اعتراض می كنند.یكی می گوید :آقا نمی توانستی این را اینجا نیاوری تا هوا را آلود نكند. 
دیگری می گوید :ما اینجا هم آرامش نداریم .اصلا نفهمیدیم اول فیلم چه شد ، از بس سرفه كرد . 
در این حال رضا و علی و دخترش سرشان را پایین می اندازند و از سالن خارج می شوند . 
در این حال فاطمه بغض گلویش را گرفته و چادرشش را در صورتش كشیده بود .به خانه  كه می رسند.رضا و همسر علی آقا ،علی راروی تخت می خوابانند .و ماسك اكسیژن را به دهان علی می گذارند . 
در این حال بغض گلوی فاطمه پاره می شود و شروع می كند به زار زار گریه كردن . 
رضا به طرف فاطمه می رود و دلیل بی تابی و گریه او را می پرسد . 
فاطمه هم با گریه جواب می دهد: عمو رضا دیدی امشب وقتی بابایم داشت سرفه می كرد . همه چی می گفتند .دیدی می گفتند ،این یارو را  خفه كنید .سرفه هایش دارد اذیتمان می كند. 
عمو،  یعنی این بی معرفت ها نمی دانند كه بابای من به خاطر آنها به این حال و روز افتاده . 
عمو  تازه اینها كه حرفی نیست .راستیتش  دیگر تحمل ندارم .آخردر  كلاسمان هم هر موقع صحبت از كنكور می شود ،بچه ها می گویند :خوش به  حالت فاطمه . بابات كمی توجبهه گاز شیمیایی با یك تركش خورده و حالا تو دیگر یك عمر راحتی .و با سهمیه حتما یك رتبه خوب قبول می شوی. 
ولی هیچ كدامشان نمی دانند از وقتی چشمم را به این دنیا باز كردم ،دیدم بابایم روی تخت بوده. 
گریه های بی امان فاطمه ،كم كم رضا را هم به گریه می اندازد .و در همین حال  فاطمه ادامه می دهد.و می گوید: 
عمو رضا ،دیگه طاقت ندارم از اینكه هر روز می بینم مادرم  لاغرتر از دیروز می شود ، از بس صبح تاشب كار می كند. 
عمو رضا دیگر چشمان مادرم  سو ندارد ، از بس شب ها بیدار مانده و كار كرده. 
عمو تو این هیجده سال یك نفر هم از من به خاطر بابام تشكر نكرد ،فقط همه تا توانستند به من تو سری زدند. 
یعنی آخه من دل ندارم كه ببینم بابام سالم و سلامت باشد . 
یعنی من آرزو ندارم كه ببینم بابام با پاهای خودش سر سفره ی عقدم بایستد. 
عمو مادرم می گوید ، بابام روز خواستگاری به او قول داده بوده كه خوشبختش كند و تمام دنیا را به پایش بریزد .عمو اینه خوشبختی اینه خوشبختی كه هر ماه شماره ی عینك مادرم دارد  بالاتر میرود. 
عمو چرا بابای من باید بین این همه آدم ،جانباز بشود ؟ 
اصلا عمو چرا مردم همه چیز را  زود فراموش می كنند؟ . 
در این حال مادر فاطمه ،دخترش را در آغوش می گیرد و هر دو بلند بلند گریه هایشان را ادامه می دهند . 
رضا در این حال مانده چكار كند . نه می تواند جوابی بدهد .نه می تواند كاری برای فاطمه بكند. 
تا اینكه خود رضا هم سینه اش شروع به تنگی می كند و حالش بد می شود . 
فردای آن شب تلخ رضا تا چشمانش را  باز می كند می بیند در بیمارستان است . 
دو روز بعد رضا را به اصرار خودش از بیمارستان مرخص می كنند .ولی رضا حالش دیگر فرق كرده .دیگر دكترش به او گفته كه امیدی به او نیست .شاید رضا مدتی زیادی زنده نباشد . 
ولی رضا تصمیم جدیدی گرفته .تصمیم گرفته به تمام ارزوهایش در این مدت كوتاه جامه ی عمل بپوشاند . 
آرزوهایش این است : می خواهد حرف رفقای شهیدش ، حرف های فاطمه وصحبت های ناگفته ی جانبازان را به گوش تمام مردم برساند . 
رضا تصمیم گرفته  كاری كند تا دانشجوهای این ترمش عوض شوند . 
رضا می خواهد كاری كند دختر ها حجابشان را كامل كنند 
رضا تصمیم گرفته به پسر های این ترمش بفماند امثال حاج همت ها در جبهه ها چه كردند . 
رضا قصد كرده  جامعه ی اطرفش را تغییردهد . 
او می خواهد كاری كند تا در قیامت  بتواند در چشم هم رزمان شهیدش نگاه كند. 
ولی آیا موفق می شود؟؟ 
چند روزی می گذرد تا اینكه شنبه، یعنی همان روزی كه رضا در دانشگاه كلاس دارد .فرا می رسد . رضا در اذان صبح بلند می شود .وضو می گیرد و نمازش را شروع می كند . بعد از نماز، دستانش را به آسمان بالا می برد و خدا را قسم می دهد به خون تمام شهدای اسلام كه او را كمك كند تا بتواند امروز دِین خود را به شهدا ادا كند و دانشجویانش را هدایت كند .تا شاید رفتارشان عوض شود . رضا آرزویش این است دختران كلاسش بهتر با حجاب بی بی فاطمه آشنا شوند . 
رضا آرزویش این است، پسر های كلاسش بهتر با غیرت و مرام امام حسین انس بگیرند . 
رضا می خواهد به تمام دانشجویانش بفهماند كه آرامش امروزشان را مدیون خون شهدا هستند . 
رضا امروز می خواهد دِیِِنی كه به گردن شهدا دارد را ادا كند . 
ولی نمی داند آیا موفق می شود یا نه . 
او با توكل بر خدا خانه را به سمت دانشگاه ترك می كند و در راه چند باری حرفهای كه می خواهد بزند را با خود تمرین می كند . 
به نزدیك كلاس كه می رسد .ذكر لا حول و لا قوه الا باالله العلی العظیم را می گوید و لبخند زنان وارد كلاس می شود و با انرژی مضاعف كلاس را با نام الله شروع می كند و رو به بچه ها می گوید : 
امروز عزیزان من می خواهیم از مسایل تئوری كتاب كمی فاصله بگیریم و بیشتر به معنویات جنگ بپردازیم .خواهش می كنم امروز را خوب به حرف هایم گوش كنید .شاید امروز بحثمان كمی طول بكشد . 
در همین حال صدای اعتراض بچه ها بلند می شود و می گویند :استادبه خدا امروز امتحان فیزیك داریم.امروز بزارید فیزیك بخونیم . 
دیگری می گوید :استاد من هنوز جواب چند تا از مسایل فیزیكم را پیدا نكردم ،خواهشا امروز كلاس رازودتر تعطیل كنید،سرگذشت شهدا باشد برای بعد . 
عهده ای دیگر می گویند :استاد رشته ی ما روان شناسی است ، ما به اندازه ی  كافی با معنویات آشناییم، به خدا ولمان كنید استاد ،ما طاقت نداریم . 
و بیشتر بچه ها هم می گویند استاد ما دوران جنگ را حفظ هستیم و نیاز به توضیح شما نداریم .ما همه چیز را می دانیم . 
رضا كه این حرف ها را می شنود آنقدر عصبانی می شود كه انگار كوهی را بر سرش خراب كردند .ناگهان رضا صدایش را بلند می كند . 
در همین  حال، صورت عصبانی و صدای خشمگین  رضا ،همهمه ها را می خواباند ،ولی رضا آنقدر از كوره در رفته كه تمام حرف هایی كه تمرین كرده بود .یادش رفته،  ولی  رضا با  تمام قوا حرفهای جدیدی را می زند ،رضا می گوید: 
كدامتان می دانید جنگ تمام جهان با یك ملت یعنی چه ؟ 
كدامتان می دانید عامل شیمایی چیست ؟ 
كدامتان می دانید پایین آمدن یك خمپاره تن چند نفر را تكه تكه می كند . 
كدامتان  دیده اید كه زمانی كه جلوی چشمانتان سر عزیز ترین دوستانتان  با اصابت خمپاره كنده می شود و
جنازه بی سر او مدام دست و پا می زند یعنی چه ؟ كدامیكتان می دانید باز كردن میدان میم برای گزر بقیه 
یعنی چه ؟ 
چه كسی در اینجا می داند بوی بادام تلخ در بمباران یعنی چه؟ 
چه كسی در این كلاس میداند ناموس چیست ؟  
در این لحظه همه كلاس را سكوت فرا گرفته و همه مات دیدن صورت گریان رضا شده اند . 
در این حال استاد ادامه می دهد .
حالا پس خوب گوش كنید . 
جنگ یعنی  مردن شهید، در میدان نبرد،  تا تو  زنده بمانی و راحت درس بخوانی  
جنگ یعنی ناموس ،تا اجنبی صورتش را نبیند ،تا لبخندش را چشم چران دنبال نكند و گوش طمع كار صدای لطیفش را نشود. 
جنگ  یعنی مردن، تا تو مجبور نشوی نوكری خانه ی مستشار آمریكایی را بكنی 
جنگ یعنی اضطراب که کودکم کجاست؟ جوانم چه می کند؟ دخترم چه شد؟
اصلا شما كجای این سوالها و جواب ها هستید؟ 
اصلا شما تا به حال نامه دختر شهید ناصری به پدر شهیدش را خوانده اید؟؟ 
آهای دختر خانمی كه الان حوصله ی دیدن عكس های جنگ  و طاقت شنیدن  وصیت نامه شهدا را نداری آیا تو از احوال دختران پاك و معصوم سوسنگرد و بستان  با خبری ؟ 
استاد با گفتن این حرف رو به سوی عهده ای از دختران كلاس می كند و می گوید :دختران سوسنگرد مظاهر شرم و حیایی بودند  که به خاطر  غیرتشان دشمنان بعثی آنها را زنده زنده به گور سپردند.
اصلا شاید بهتر است این داستان را بشنوید 
یادم هست در روزهای اول جنگ در شهر ((كرند غرب)) بودیم كه روزی پدری تشنه و خاك آلود از یكی از روستاهای قصرشیرین به پیش مان آمد . اما چیزی كه در آغوشش بود. اول فكر كردیم لاشه ی حیوان است ولی خوب كه دقت كردیم دیدیم جنازه دخترش هست  كه 9 یا 10 ساله می‌آمد. پیشانی دخترش سوراخ بود. تا پرسیدیم كجا می‌روی؟ گفت: قبرستان كجاست؟ می‌خواهم دخترم را دفن كنم. آن مرد وضعیت روحی و جسمی مناسبی نداشت و چون داغ دار بود ، نمی‌شد از او سوالی كرد. بعد از دفن دخترش و پذیرایی به خودم جرأت دادم و پرسیدم چه اتفاقی افتاده است؟گفت: این دخترم بود. خودم تیر خلاص را به او زدم .نیروهای عراقی وقتی وارد روستای‌مان شدند مرا به درختی بستند و خواستند دخترم را ببرند ، هرچقدر التماس كردم توجه نكردند.به یكی از فرماندهان عراقی گفتم یك اسلحه به من بدهید. خندیدند و پرسیدند اسلحه برای چه؟ خیلی التماس كردم. فرمانده عراقی گفت:‌یك اسلحه به او بدهید. نمی‌دانستند چه كار می‌خواهم بكنم. در حالی كه چند نفرشان مواظب بودند تا به طرفشان شلیك نكنم ،پیشانی دخترم را نشانه گرفتم و او را كشتم. با خودم گفتم اگر دخترم زنده بماند با این وضعیت چه آینده‌ای در انتظارش خواهد بود؟ 
با شنیدن این حرفها همه ی دانشجویان  سرهایشان را پایین انداختند و از خجالت جرات ندارند نگاه به چشمان استاد كنند. 
ولی رضا به صحبت هایش ادامه می دهد و می گوید: آهای ، آقا پسر ها کدامتان می دانید در شلمچه چه گذشت ؟ شما فكر می كنید جنگ مانند بازی كامپیوتری هست كه گله گله دشمن را بكشی و صدمه ای نبینی? 
اصلا می دانید نبرد تن و تانك یعنی چه ؟ 
اصلا تاكنون روزی تشنگی  آنقدر به شما غلبه كرده تا مجبور شوید عرق تنتان را بهجای آب بخورید.
اصلا شما آقا پسری كه از من خواستی كلاسم را زودتر تعطیل كنم تا بتوانی بقیه ی مسایل فیزیكت را حل كنی 
آیا می توانی این مسئله را حل کنی؟ خوب گوش كن: گلوله ای از لوله ی تانك با شتاب اولیه خود از فاصله سیصد متری شلیک می شود و در هدفش به پدری  اصابت می كند و بدنش را تكه تكه می كند ،حالا من از تو می خواهم  معلوم نمایی سرعت گلوله چقدر بوده ؟ 
و از شماخانم روان شناس می خواهم تجویز كنی كه فرزند این پدر بی سر از این به بعد بدون پدر چه كند؟ 
با این صحبت های استاد ، چشمان شاگردان كلاس پر اشك شده ، واستاد ادامه می دهد. 
من می دانم شما نمی توانید این مسئله را حل كنید ولی وقتی می فهمید فلان دوستتان كه فرزند شهید است ، رشته ی بهتری از شما قبول شده همه  حقوق دان می شوید و می گویید : با سهمیه بوده است .من هم بودم قبول می شدم . 
ولی شما نمی دانید، زمانی  كه خواستند به همان كودك یاد بدهند كه بنویسد بابا آب داد .یك هفته در تب سوخت . 
بله شما فقط سهمیه را می بینید و بس . 
اصلا شما پدرش را به او بگردانید .او قول می دهد سهمیه اش را رها كند . 
چرا اینقدر ما بی چشم و رو هستیم . 
چرا شما ای دختر خانم به وصیت شهیدی كه به خاطر تو جان داده  عمل نكردی مگر او از تو چه خواسته بود .او فقط در وصیت نامه اش گفته بود : «خواهرم، حجاب تو سنگری است آغشته به خون من ،خواهرم! بدان تفنگی که در دست من است چادری است که بر سر توست، اگر میل به سلاحم داری چادرت را سلاحم بدان » 
دختر عزیزم بدان دختران دیروز این شهر ، شبها با جوراب و  مقنعه و چادر می خوابیدند تا اگر حتی قرار بود به بهشت هم بروند، بی حجاب نباشند. تا چشم نامحرم حتی به جسم بی جانشان هم نیفتد. 
و در ادامه رضا رو به پسرها می گوید: 
چرا شما آقا پسر غیرت آقا امام حسین را فراموش كردی همان غیرتی را میگوییم که  زمانی که سپاهیان دشمن قصد حمله به خیمه ها را  داشتند .امام  حسین را با ده ها زخم و تیره فرو رفته در بدنش بلند کرده و رو به سپاهیان دشمن گفت : اگر دین ندارید لا اقل آزاد مرد باشید حسین  هنوز زنده هست  .بیاید کار من رو اول تموم کنید  بیاید حسین رو اول .... 
چگونه بخندیم و نگاه آن عزیزان را فراموش کنیم؟ چگونه می توانیم در شهرمان بمانیم و فقط درس بخوانیم. 
کدام مسئله را حل می کنی؟ برای کدام امتحان درس می خوانی؟ به چه امید نفس می کشی؟ به امید نمره ؟  
 به امید  تعریف و تمجید چند چشم چران به خاطر صورت زیبایت ؟
  به امید اینكه مردم به تو دكتر و مهندس گویند؟ کدام اضطراب جانت را می خورد؟ دیر رسیدن به خانه، دیر رسیدن سر کلاس، نمره گرفتن؟ دلت را به چه 
 چیز بسته ای؟ به چیز های بی ارزش؟ و اما حرف آخر من،  این را می گویم و می روم ولی بدانید امام رضا فرمود :مَنْ لَمْ یَشْکُرِ الْمُنْعِمَ مِنَ الْمَخْلُوقِینَ لَمْ یَشْکُرِ اللَّهَ عَزَّ وَ جَل)هركه در قبال خوبى مردم تشكر نكند، از خداوند هم تشكّر نكرده است. پس بیاید  از شهدا كه جانشان را به خاطر ما دادند، با عمل به خواسته هایشان از آنها ها تشكر كنیم 
رضا در این حال ماژیك را برمیدارد و. بر روی تخته جمله ای ازشهید احمد رضا احدی رتبه یک كنکور پزشکی سال 64 می نویسد و با چشمان اشك آلود و دلی گرفته كلاس را ترك می كند .
رضا در راه با خود می گوید :امروز هم نتوانستم كاری كنم . 
با چه انگیزه ای آمدم و با چه ناامیدی ای دارم بر می گردم . 
كاش بیش ازاین شرمنده شهدا نمی شودم و مدیون آنها نبودم و به پیش آنها می رفتم . 
آخ كه چقدر رضا در همان شب دلش برای رفقای شهیدش تنگ شده بود .مدام چهره ی آنها در ذهنش مجسم  می شد . 
رضا در آن  شب حال و هوای عجیبی داشت .انگار می خواست  پرواز كند .روح بلند او می خواست  از قفس تنگ جسمش پر بكشد . 
رضا در آن  شب تصمیم می گیرد دست به دامان امام زمان بشود و درد دلی با آقای خود بكند .بی اختیار به نماز می ایستد و دو ركعت نماز برای صاحب الزمان به جا می اورد .بعد از پایان نماز شروع می كند به درد دل كردن با آقا امام زمان و می گوید: 
عَزیزٌ عَلَیَّ اَنْ اَرَی الْخَلْقَ وَلا تُری، وَلا اَسْمَعُ لَکَ حَسیساً وَلا نَجْوی 
 برای من اینکه  مردم را ببینم و تو را نبینم و از تو صدایی و نجوایی نشنوم سخت است... 
 و به آقا می گوید: 
 ز هر كسی كه گرفتم ،سراغ خانه ی تو 
زمن گرفت نشان از تو نشانه ی تو 
یوسف گمشده ی فاطمه 
 به هر كه گفتم خونه ی مولام كجاست یه جوابی  به من داد 
 شرمنده شدم اقا دلم به حال دل خودم میسوزه
 بس كه هر شب روز به امیدت بودم 
آقا جان بگو جواب دلم رو چی بدم 
هر دم ازم سوال می كنه 
هر دم ازم جواب می خواهد 
حرف دلم اینه 
نوكر رخ ارباب نبیند سخت است 
شب گر رخ مهتاب نبیند سخت است 
لب تشنه اگر اب نبیند سخت است 
یاابن الحسن 
یاابن الحسن .........
رضا این حرف ها را با گریه به مولایش می زند و به  سجده می رود و خودش را با اشك ریختن خالی می كند . 
ساعتی بعد زمانی كه همسر رضا وارد اتاق می شود .می بیند جنازه ی بی جان رضا  در كنار سجاده اش است . انگار سالها ست كه رضا به پیش رفقایش رفته . بوی خوش عصر گل محمدی اتاق را پر كرده و بر صورت رضا مانند همیشه لبخندی زیبا نشسته . 
هفته ی بعد بچه ها در كلاس منتظر ورود استاد شان ،یعنی رضا به كلاس هستند .همان استادی كه زندگی شان را تغییر داد و به آنها درسی داد كه در هیچ كتابی نوشته نشده بود .همان درس قدرشناسی و وفا .همان درس قدردانی از شهدا . 
دیگر در كلاس رفتار همه عوض شده ،دختران مانتویی دیروز حالا با چادر های مشكی در یك طرف كلاس و پسران در طرف دیگر نشسته اند . دیگری خبری از شوخی بین نامحرمان نیست و بی حیای نیست .دیگر بچه ها  نه نتها ها قصد ندارند درس دیگری را در سر كلاس دفاع مقدس بخوانند بلكه می خواهند كلیپ های امروز شهدا را با دقت بیشتری ببینند . همه ی دانشجویان كلاس منتظر ورود حاج رضا هستند آنها دیگر قصد تعطیلی زودتر كلاس را ندارند .انها دیگر می خواهند بیشتر بدانند .از همه چیز 
دیگر تلاش های آن روز رضا و صحبت های او به بار نشسته بود و رضاتوانسته بود رفتار دانشجویانش را عوض كند و دید آنها را نسبت به شهدا تغییر دهد ولی حالا رضا دیگر نبود ،تا ثمره ی كارش را ببیند . لحضه ای بعد  انتظار دانشجویان  با رسیدن خبر شهادت  رضا به پایان می رسد . 
دانشجویان با شنیدن خبر، مات و مبهوت می شوند و نگاه همه خیره می شود به جمله ی آخری كه رضا بر روی تخته نوشت و رفت . 
آن جمله این بود 
صفایی ندارد ارسطو شدن 
خوشا پر کشیدن، پرستو شدنمنبع:فاتحان


 
دكتر نتیجه آزمایش را روی میز می گذارد و عینكش را از چشم برمی دارد و اشك هایش را پاك می كند و با بغض می گوید:چكار كردی با خودت حاج رضا . رضا خیلی آرام در جواب می گوید :چطور مگر.