 بسم رب الشهداء و الصدیقین

با سلام به رهبر انقلاب، به فرمانده همرزم مهدی، به تمام شهدا از صدر اسلام تاكنون، به تمامی  خانواده های شهدا كه با صبرشان مشت بر دهان دشمن می كوبند و با سلام به تمامی رزمندگان، جهادگران و تمامی كسانی كه پشت جبهه ها با مال و منال و قلم خود علیه دشمن اصلی ما می رزمند. پدر و مادرم خواهر و برادرم! چه بسیار لحظاتی را كه با شما در كمال لذت گذراندم، چه بسیار اوقاتی را در كمال(خوشی) با هم بودیم ولی چه كنم كه لذت با سربازان مهدی بودن حتی قابل قیاس با لذت بودن با شما نیست، چه بسیار ناراحتی هایی كه در جوار شما بودم و با هم بر آن مصائب صبر كردیم، ولی قابل تحمل برایم نیست كه از یاران مهدی دور باشم و قدرت آن را ندارم كه صبور باشم در این دوری.
 والدین عزیزم! امیدوارم كه در این راه محكم و پر صلابت و پایدار چونان سنگ خارا باشید و در عبادت به حضرت علی(ع) اقتداكنید.
 مادرم!
 از تو می خواهم كه مانند شیر زن صدر اسلام كه وقتی سر فرزندش را از جبهه نبرد برایش آوردند، سر را به طرف میدان پرت كرد و گفت چیزی را كه در راه خدا داده ام، پس نمی گیرم. همانند او باش و اگر جسدم به دست شما نرسید هیچ ناراحت نشوید و صبوری پیشه كنید كه(ان الله مع الصابرین) از شما خواهانم كه بسیار برایم آمرزش بخواهید، شبهای جمعه سنگر مرشد و مراد شیراز، دستغیب عزیز را ترك نكنید و هر شب جمعه برایم طلب آمرزش و مغفرت كنید. شكیبایی پیشه كنید تا دشمن از این هم كه هست ناراحت تر شود.
 
 مادرم!  
 مادرانی را برای خودت ملاك قرار ده كه تا به حال شش شهید داده اند و خم به ابر و نیاورده اند. حضرت زینب(س) را مقتدا قرار بده كه غم پدر و مادر و برادران(حسنین)، پسران برادر و باقی مصائبی را كه در اسارت برایش پیش آمد به نحو احسن تحمل كرد... و این را بدانید اگر خداوند این سعادت را به من عطا كند شما نیز از این سعادت بهره مند می شوید. برایم بسیار دعا كنید، امیدوارم شهادت فرزند، ایمانتان را صد چندان  قوی تر كند. به مردان این پیام را می دهم كه مردان ما چون حضرت زین العابدین(ع) پس از شهادت پدر رعایت اسلام كنند و زنان ما چون حضرت زینب(س).                                    

والسلام 

بشیر قنبری
 
 
 درباره شهید
 

شهید: بشیر قنبری
 نام پدر: قربانعلی
 عضویت: پاسدار وظیفه
 تاریخ و محل تولد: 1344- خرامه
 تاریخ و محل شهادت: 14/12/1364 – اروندرود- خور عبدالله
 آرامگاه: جاویدالاثر  

شهید بشیر قنبری در خانواده ای مذهبی متولد شد، در كودكی به اتفاق خانواده به شیراز رفت و تحصیلات ابتدایی خود را در شیراز آغاز كرد و مقطع ابتدایی را هم بلافاصله با موفقیت پشت سرگذاشت. شهید قنبری پیوسته قبل و بعد از انقلاب در راهپیمایی ها و تظاهرات ها شركت می نمود. ضمن تحصیل، اوقات فراغت خود را با پیوستن به تیم فوتبال برق شیراز می گذراند. با شروع جنگ تحمیلی در سال سوم و چهارم دبیرستان به مدت هفت ماه به جبهه اعزام شد و پس از اخذ دیپلم به عنوان پاسدار وظیفه به ماهشهر اعزام گردید و در تیپ كوثر به خدمت مشغول شد كه پس از مدتی خدمت در یكی از ماموریت های شناسایی سكوی «البكر» در حالی كه به اتفاق پنج قایق دیگر رزمندگان اسلام از ماموریت باز می گشتند توسط هواپیماهای عراقی مورد اصابت موشك قرار گرفت و در دهانه خورعبدالله به فیض شهادت نایل آمد و به خیل جاویدالاثرهای هشت سال دفاع مقدس پیوست.
بشیر فردی حقیقتا مومن، آرام، متواضع، خوش اخلاق و متبسم بود، برای والدین احترام زیادی قایل بود و با آنها با نرمی برخورد می كرد و در كارها به آنها كمك می كرد. به صله رحم اهمیت زیادی می داد و با اخلاق و رفتار نیكویش در شاد كردن كسانی كه بواسطه مشكلات اندوهگین و پریشان بودند، تلاش
می كرد. شهید قنبری هر صبح و عصر به صورت مداوم قرآن را با صدای زیبا و دلنشین تلاوت می نمود و در جلسات سخنرانی آیت الله شهید دستغیب شركت فعالی داشت. تابستانها به پدرش در كار بنایی كمك می كرد و خود در این حرفه تجربه لازم را بدست آورده بود. به ورزش اهمیت زیادی می داد و دوستانش را به ورزش كردن تشویق می كرد. شهید قنبری جبهه و جنگ و دفاع از سرزمین اسلامی را تكلیف خود می دانست و قبل از شهادتش یكبار بر اثر تركش مجروح شد و یكبار هم پایش سوخته بود. او عاشق شهادت بود و چه زیبا به آن دست یافت.منبع:فاتحان
شبهای جمعه سنگر مرشد و مراد شیراز، دستغیب عزیز را ترك نكنید و هر شب جمعه برایم طلب آمرزش و مغفرت كنید. شكیبایی پیشه كنید تا دشمن از این هم كه هست ناراحت تر شود