 


با معرفی یكی از دوستان راهی خانه شهید مسلم ملائی در استان البرز شدیم. شنیده بودم كه رقیه نوری همسر شهید در زمان شهادت همسرش 16سال بیشتر نداشت، اما بعد از شهادت ایشان در جبهه فرهنگی و ستاد پشتیبانی مشغول به خدمت شد. برایم جالب بود به دیدار زنی می‌روم كه در سن نوجوانی به افتخار همسری شهید می‌رسد و مقایسه‌اش با نوجوانان همسن و سالش كمی ذهنم را به خود مشغول كرد. برای آشنایی با خانواده شهید و سبك زندگی جهادی‌شان ساعتی با رقیه نوری همكلام شدیم كه ماحصلش را پیش‌رو دارید.

شما هنگام شهادت همسرتان 16 ساله بودید، در چند سالگی با ایشان ازدواج كردید؟
من متولد 1341 در رزن همدان هستم و مسلم پسر عمه ام پنج،شش سالی از من بزرگ‌تر بود. سال 1357در بحبوحه انقلاب با هم ازدواج كردیم. من آن زمان 12سال داشتم و مسلم 18 ساله بود. پیش از ازدواج می‌دانستم كه مسلم یك فعال انقلابی است و خانه نیامدن‌هایش طبیعی است. دوران انقلاب پیش می‌آمد كه سه شبانه‌روز خانه نمی‌آمد. خواهرها و مادرش بسیار نگرانش می‌شدند. وقتی مسلم به خانه می‌آمد می‌گفت مگر شما از حضرت زینب (س) بالاتر هستید. اگر اتفاقی هم برای من بیفتد نباید معركه بگیرید. گریه‌های شما به درد انقلاب نمی‌خورد. به جای این كار بروید كمك. ما را با خودمی برد و برای جمع‌آوری مواد مورد نیاز كمك می كردیم. بعد ما را به خانه می‌رساند و خودش مجدد می‌رفت. می گفت من اگر نیامدم نگران نباشید. اگر اتفاقی بیفتد از طرف پایگاه به شما خبر می‌دهند.می‌رفت و بعد از دو، سه روز می‌آمد و می‌گفت الحمدلله ما پیروز شدیم. هر كاری از دستش برمی‌آمد برای انقلاب و نظام انجام می‌داد. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی هم یك فعال بسیجی ماند و با آغاز جنگ تحمیلی یك رزمنده فعال شد.
شغلش چه بود؟
در كارخانه كفش بلا در قسمت تولید كار می‌كرد. یك بار به خانه آمد و گفت امام خمینی فرمودند همه باید بسیجی شوند. اگر تو اجازه می‌دهی من بروم و بسیجی شوم. من هم گفتم حتماً. همین شد كه رفت و در بسیج كارخانه‌ای كه در آن مشغول كار بود و پایگاه محل ثبت‌نام كرد تا اینكه جنگ تحمیلی آغاز شد.
از شهید فرزندی هم دارید؟
بله، یك دختر كه فروردین سال 1360به دنیا آمد. پدرش حدود دو ماه در منطقه بود كه شهید شد. وقتی می‌خواست برود برایش دل كندن از دخترمان دشوار بود. روز رفتنش سه چهار باری دخترم را در آغوش گرفت و بوسید و مجدد به من برگرداند. نزدیك اذان بود. من همه وسایلش را آماده كردم. برایم سخت بود. برای خودش هم دل كندن از دخترمان سخت بود. وقتی بچه‌های پایگاه آمدند دنبالش گفت من بین دخترم و خدای خودم، خدا را انتخاب می‌كنم و به جبهه می‌روم. شما بروید داخل. دخترم را هم ببر تا من بروم، اما باز دلش طاقت نیاورد، صدایم كرد گفت بیا بیرون جلوی در بایست تا من بروم. می‌رفت و برمی‌گشت و برایم دست تكان می‌داد. تا آخر كوچه كه پیچید و رفت. در شرایطی رفت كه وضع زندگی مان اصلاً رو به راه نبود.
اوضاع زندگی تان از چه جهتی مساعد نبود؟
یك خانه 50متری خریده بودیم كه البته كامل نبود. تقریباً اوضاع سقف و خانه خراب بود. سه ماه می‌شد كه به آنجا نقل مكان كرده بودیم كه مسلم رفت. قبل از رفتن مسلم روی پشت بام پلاستیك كشید كه برود و برگردد و تكمیلش كند، اما همان ایام بارندگی شدیدی در كرج اتفاق افتاد و مسلم نگران شد و برایمان نامه‌ای نوشت و از طریق پدر دوستش ارسال كرد. نوشته بود كه نگران است سقف خانه روی سرمان خراب شود. من به او اطمینان خاطر دادم كه اتفاقی نمی‌افتد.
شهید برای چه عملیاتی اعزام شده بود؟
همسرم 40 روز در جبهه ماند. عملیات فتح‌المبین بود. بعد از اینكه رفت یك بار نامه داد. آن زمان ما تلفن نداشتیم و مثل امروز دسترسی‌ها آنقدر راحت نبود. خانه ما در زورآباد كرج بود و امكانات زیادی نداشتیم. در نامه‌هایش می‌نوشت، اینجا سرزمین كربلاست. تا كسی نیاید جبهه كربلا را حس نمی‌كند. قرار بود مرخصی بیاید و دخترش را ببیند، اما در نامه‌ای برایمان نوشت عملیات نزدیك است اگر اجازه بدهید بعد از عملیات به دیدن دخترم نسرین می‌آیم. دو روز بعد نسرین در آغوشم بود كه پدر دوستش آمد و گفت پیغامی از مسلم دارم. به من گفت برو دخترم را به جای من ببین و صورتش را ببوس.
 شهادتش چطور رقم خورد ؟
همسرم در روند اجرای عملیات فتح‌المبین به شهادت رسیده بود. من از شهادتش بی‌اطلاع بودم اما دوستان و همكارانش در كارخانه می‌دانستند. همكارانش به خانه ما سر می‌زدند اما وقتی می‌دیدند ما بی‌خبریم می‌رفتند و به ما چیزی نمی‌گفتند، تا هفت روز به این منوال گذشت. بعد از هفت روز از سپاه به منزل ما آمدند و خبر شهادت را دادند. پیكرش در فكه لقاویه مانده بود. همرزمانش مدام پاتك می‌زدند اما نمی‌توانستند پیكر را به عقب بیاورند ولی بعد از مدتی كه موفق شدند پیكر شهید را به عقب بیاورند، خبر شهادت را رسماً به ما اطلاع دادند.
قبل از آغاز عملیات وصیتنامه‌اش را نوشته و به دوستش اصرار كرده بود كه وصیتنامه من را به دست خانواده‌ام برسان، دوستش هم شاكی شده بود و گفته بود هر كسی وصیتنامه خودش را نگه دارد. مسلم آر پی جی‌زن بود. همرزمانش می‌گفتند در میدان معركه دلیرانه حاضر شده بود و تانك‌ها را یكی پس از دیگری می‌زد و با فریاد الله‌اكبر پیشروی می‌كرد. بعد از اینكه سه چهار تانك را منهدم كرد و می‌خواست پنجمی را مورد اصابت قرار دهد بعثی‌ها به او شلیك كردند و از كمر به پایین زخمی شد و به شهادت رسید. همرزمش صاحب علی دوستی كه این لحظات را برایمان تعریف می‌كرد بعد از برگزاری اولین مراسم شهید خودش به شهادت رسید. این شهید در بازگرداندن پیكر شهیدمان خیلی همت كرده و گفته بود تا پیكر مسلم را به عقب نیاورم آرام و قرار ندارم.

40 روز بعد از خداحافظی از همسرتان خبر شهادتش آمد. عكس‌العملتان چه بود؟ شمایی كه فقط 16 سال داشتید.
مسلم حال و هوای خاصی داشت. از همان ابتدای زندگی، من ایشان را با نام یك مجاهد در ذهن و خاطرم ترسیم كرده بودم. از همان زمانی كه 12سال بیشتر نداشتم و همراهش شدم تا زمانی كه 16ساله شدم و به افتخار همسری شهید رسیدم. وقت رفتن دل از دخترم نسرین نمی‌كند، اما در مصاف با دل و ایمان در نهایت جهاد در راه خدا و رضایت خدا را انتخاب كرد. وقتی رفت اصلاً امیدی به بازگشتش نداشتم. شهادتش برای من سخت بود ولی سخت‌تر از خبر رحلت امام خمینی(ره) نبود. خبر شهادت مسلم آسان بود، اما خبر فوت امام برایم دردناك و دشوارتر بود.
چرا دشوارتر ؟
رحلت امام شكست بزرگی بود. خیلی‌ها برای شهادت مسلم به من تسلیت می‌گفتند اما من هیچ ناراحتی و غصه‌ای نداشتم چون می‌دانستم امام را دارم و ایشان چون پدری مهربان و دلسوز در كنارخانواده شهداست،اما با رفتن ایشان بدترین روزهای زندگی‌ام را تجربه كردم. شهادت مسلم گوارای وجودش، خوشحال بودم كه عاقبت بخیر شد، اما خودم سن و سال كمی داشتم و خانواده‌ام در شهرستان بودند و این برایم سخت بود.
بعد از ایشان زندگی‌تان چطور گذشت؟
زندگی ساده و بی‌آلایشی داشتم. خوب به یاد دارم وقتی مددكاران بنیاد شهید آمده بودند سركشی، متوجه شدندكه من یخچال ندارم. از من پرسیدند شما یخچال ندارید؟ گفتم نه. گفتند چرا تا حالا نیامدید بنیاد شهید بگویید؟ گفتم شهید ما از این كارها ناراحت می‌شود. ما شهید ندادیم كه یخچال بگیریم. ما زندگی‌مان راحت می‌چرخد شما نگران ما نباشید. زندگی‌مان خیلی ساده بود.
شما سن و سال زیادی نداشتید كه همسرتان راهی میدان نبرد شد. برایتان دشوار نبود. شما تازه ازدواج كرده بودید.
بله، من فقط 16سال داشتم. تنها مدد خدا و كمك‌های شهید بود. من كاری نكردم. خدای شهید همراه ما بود. بعد از شهادت همسرم تمام تلاشم این بود كه راه ایشان را ادامه دهم. این كار را در بسیج و ستاد پشتیبان جنگ انجام دادم.
چه كارهایی در ستاد انجام دادید؟
هر كاری كه از دستمان بر می‌آمد انجام می‌دادیم، ترشی و مربا درست می‌كردیم. بستگی به فصلش داشت .هر چه نیاز بود فراهم می‌كردیم. در زمستان پوشاك و بافتنی و لباس گرم تهیه می‌كردیم. وقتی خون لازم بود به سازمان انتقال خون می‌رفتیم. به خانواده شهدا سر می‌زدیم. من اینگونه در راه همسرم گام برداشتم و تا امروز تمام تلاشم این بود كه ادامه دهنده راه ایشان باشم.
در پایان اگر صحبتی دارید بفرمایید.
من این روزها خیلی از خانه خارج نمی‌شوم. اگر بیرون كاری داشته باشم دخترم نسرین آن را برایم انجام می‌دهد. راستش را بخواهید وقتی اوضاع دختران جوان را در خیابان می‌بینم دلم می‌گیرد. وضعیت حجابشان به قدری اذیت كننده و ناراحت كننده است كه ترجیح می‌دهم، بیرون نیایم. برایم سخت است. دخترم هرگز پدرش را خوب ندید و سایه او را بالای سرش حس نكرد. مسلم در نامه نوشته بود:« بلندی سنگرمان دو متراست، نشسته نماز می‌خوانیم.» همه این مرارت‌ها و سختی شهدا و خانواده‌شان برای حفظ ناموس بود و حجاب و اسلام، اما امروز شاهد این همه بی‌حجابی هستیم. اكثر سازمان‌ها و ارگان‌ها كه می‌روم وقتی اوضاع بی‌حجابی را می‌بینم دلم می‌گیرد. همسرم خیلی زود پدرش را از دست داد. پدرش در خانه مردم كار می‌كرد و لباس می شست، اما نان حلال در می آورد تا فرزندانش با رزق حلال بزرگ شوند. خودش نخورد، اما برای فرزندانش آسایش و امنیت را فراهم كرد. بعد فرزندی را كه به این سختی بزرگ كرده بود راهی میدان جهاد كرد و امروز متأسفانه می‌بینیم كه قدرشناس خون شهدا نیستند، اما از خدا و امام زمان(عج) می‌خواهم كه پشتیبان ولایت فقیه و امام خامنه‌ای باشند. می‌خواهم تا كمك رزمندگان اسلام باشند.می‌خواهم ما خانواده شهدا را از دعای خیرشان محروم نكنند. به بركت خون شهدا پیروزی و نصرت از آن اسلام و مجاهدان راه حق است.
منبع: روزنامه جوان


مسلم آر پی جی‌زن بود. همرزمانش می‌گفتند در میدان معركه دلیرانه حاضر شده بود و تانك‌ها را یكی پس از دیگری می‌زد . بعد از اینكه سه چهار تانك را منهدم كرد و می‌خواست پنجمی را مورد اصابت قرار دهد بعثی‌ها به او شلیك كردند و به شهادت رسید.