شعبده بازهای مصری در دوران باستان یکی از مهم‌ترین و معروف‌ترین‌های زمان خودشان بودند. شعبده بازی برای مصری‌ها کاربردهای مختلفی به جز سرگرمی داشت. آنها برای ساخت سازه‌های غول پیکرشان، اجرای مراسم مذهبی و خیلی مسائل روزمره دیگر از شعبده و تردستی استفاده می‌کردند. شخص فرعون از همه بیشتر به تردست‌ها بها می‌داد. او یک شعبده بالز مخصوص داشت که باید هر زمان که اراده می‌کرد برایش فیل هوا می‌کرد! داستان شعبده بازهای مصر باستان شالوده خیلی از شعبده‌های دنیای مدرن را هم بنا کرده اند. داستان معروف‌ترین شعبده‌ها را از دست ندهید.
ساختمان سازهای شعبده بازدر دوران مصر باستان نان شعبده بازها حسابی در روغن بود اما کار آنها لزوما سرگرم کردن مردم نبود. بعضی‌های شان شغل‌های خیلی مهمی داشتند. مثلا گروهی که در خدمت کاهن بزرگ معبد بودند، باید کاری می‌کردند تا حکم‌های صادر شده توسط کاهنان واقعی تر به نظر برسد. آنها چند بار ایده‌هایی که به ذهن شان می‌رسید را در جلسه‌های محرمانه آزمون و خطا می‌کردند و هر وقت جواب نهایی به دست می‌آمد، آنها را در جزوه ای نوشته و ایده شان را مو به مو اجرا می‌کردند. این ایده‌ها در بعضی صفحه‌های پاپیروس که از آن دوران به جا مانده دیده می‌شود.
یکی از این ایده‌های شعبده بازی، مربوط به یک اعتقاد رایج بین بت پرستان بود که می‌گفت هرم مصر آنقدر بزرگ است که نوکش به ماه می‌رسد. هر چند این سازه‌ها تا همین الان جزو بزرگ‌ترین سازه‌های باستانی بشر به حساب می‌آیند اما چون در عمل ارتفاع شان به ماه نمی‌رسد، امکان داشت گروهی سر ناسازگاری برداشته و از پرستش بت‌ها دست بکشند. به همین دلیل هم باید کاری می‌کردند تا نشان بدهند ارتباطی بین ماه و اهرام وجود دارد. یک راه کلی این بود که روی طرز فکر برده‌ها و مهندس‌هایی که نقشه ساخت بنا را می‌کشیدند تاثیر بگذارند. این طوری تعداد بیشتری از آدم‌های زودباور تحت تاثیر قرار گرفته و فکر می‌کردند که فرعون واقعا دست نشانده خدایان است.
شعبده بازها برای اجرای این معجزه به کمی آب نیاز داشتند. آنها تخته سنگ‌های دو و نیم تنی که باید برای ساخت بنا استفاده می‌شد را روی چوب‌هایی که به صورت دایره ای بریده شده بود می‌گذاشتند. بعد صبر می‌کردند تا ماه کامل شده و جریان آب را زیر چوب‌ها رها می‌کردند. چوب‌ها با کمک جریان آب راحت تر حرکت کرده و با کمی فشار جلو می‌رفتند. افرادی که فردا برای کار در محل حاضر می‌شدند وقتی متوجه می‌شدند تخته سنگ‌های بزرگ چندین متر حرکت کرده اند، حسابی شگفت زده می‌شدند در حالی که هر تخته سنگ را باید چند صد نفر هل می‌دادند و جابجایی خیلی دشوار انجام می‌شد.
شعبده بازها با استفاده از الوارهای خوب، آب و احتمالا کمی‌روغن به سادگی آن را حرکت داده بودند. هنوز چند کار دیگر باقی مانده بود. تعدادی از شعبده بازان که با بنایی آشنایی داشتند بخش‌هایی از بنای فرعون را به صورت صیقلی ساخته بودند، به طوری که شب‌ها نور ماه را کاملا منعکس می‌کرد. بعد هم روی بخش‌هایی از زمینه، «آینه» کار می‌گذاشتند تا بخش‌هایی از اطراف بنا و روی زمین روشن شود. آنها با همین شیوه می‌توانستند شعبده‌های جدیدی را شکل بدهند. مثلا درخت‌ها را روشن می‌کردند یا نور را به نقطه که می‌خواهند، بتابانند. با همین شیوه هر چند وقت یک بار کار عجیبی کرده و آن را به قدرت فرعون نسبت می‌دادند. این شعبده بازها با یکسری تردستی ساده، دل مردم ساده لوح را به دست می‌آوردند و پول زیادی هم از این راه به جیب می‌زدند.
ظاهر کردن مار از درون شالگاهی شعبده‌هایی در دوران مصر باستان اجرا می‌شد که تنها ویژه شخص فرعون بود و اگر کسی نمی‌توانست آن را اجرا کند، در بهترین حالت اخراج می‌شد. اگر فرعون از دنده چپ بلند شده و حوصله او را نداشت، شاید حکم مرگش را می‌داد. به همین راحتی. ظاهر کردن یک مار سمی در جمع کار عجیبی به نظر می‌رسد اما چطور چنین چیزی ممکن بود؟ «والتر گیب سون» که سال‌هاست درباره شعبده‌های عجیب دنیای باستان تحقیق کرده در کتابش با عنوان «رازهای تردستی» درباره این نوع خاص از شعبده نظر داده است. او می‌گوید: «خیلی از شعبده بازها درباره این که چطور چنین کاری ممکن بود، اظهار بی اطلاعی می‌کنند. هر چند مرتاض‌های هندی تا به حال توانسته اند مارها را در کوزه‌های شان حرکت داده و آنها را به رفتن وادار کنند ولی ماجرا درباره مصر کمی متفاوت است چون در این بخش از دنیا مارهای غیرسمی خیلی کمی وجود دارند.» 
ولی ماجرا در اصل چیز دیگری است«گیب سون» در کتابش می‌نویسد: «موجود طنابی شکلی که شعبده باز به دیگران نشان می‌داد، در بسیاری از موارد مار نبوده است. در جاهایی گفته شده که تردست‌ها سراغ نمونه‌های بدون زهر می‌رفتند یا سم شان را پیش از اجرای نمایش خالی می کردند. این یک ایده کلی است که احتمالا نمی‌توانست باعث شگفتی فرعون یا کاهنان معبد بشود چون در آن زمان می‌دانستند که یک نفر چطور می‌تواند سم مار را از بدنش خارج کند. پس باید اتفاق شگفت آور و خاصی اتفاق می‌افتاد.» اما این اتفاق چه بود؟
«والتر گیبسون» می‌گوید: «یک ایده وجود دارد که می‌گوید، آن جانورها اصلا مار نبودند. بلکه کرم‌هایی بودند که به اندازه‌های بزرگی رسیده بودند. این نژاد خاص که فقط در بعضی کتاب‌های شعبده بازها نشانه‌هایش را می‌بینیم در محل‌های خاصی پرورش داده شده و آن قدر بزرگ می‌شدند تا به اندازه یک بچه مار واقعی بشوند. بعد هم بدن شان آرایش می‌شد تا شبیه مار شوند. این شکل و شمایل عجیب مارهای شعبده باز که شبیه مارهای معمولی نبودند نه تنها باعث طرد شدن شان نمی‌شد بلکه موجب می‌شد تا به این شعبده بازها به چشم «موجودات ماورایی» نگاه شود که می‌توانستند مارهایی با شکل و شمایل عجیب را ظاهر کنند.»
غول چراغ جادوی واقعی«چراغ جادویی که با دست کشیدن و پاک کردنش ناگهان یک غول بزرگ ظاهر شده و می‌تواند سه آرزوی هر کسی را برآورده کند.» این افسانه را همه ما بارها شنیده ایم و این طور فکر می‌کنیم که این فقط یک داستان زیبای قدیمی است اما اصل ماجرا چیز دیگری است. چراغ جادویی که با حرکت دادن و تمیز کردنش یک غول بزرگ بیرون آمده و کارهایی عجیب انجام می‌دهد، یک ماجرای واقعی است. شعبده بازهای مشهور دنیای باستان به خصوص در مصر همیشه چراغ‌های روغنی مخصوصی داشتند که نسل اندر نسل به ارث می‌بردند. این چراغ‌ها ظاهری شبیه چراغ روغنی‌هایی داشتند که خیلی از مردم برای روشن کردن خانه‌های شان استفاده می‌کردند. در مواقع عادی داخل محفظه این چراغ‌ها پر از روغن می‌شد و فتیله کوچکی هم روی آن قرار می‌گرفت. این چراغ‌ها اما تفاوت‌هایی در ظاهر داشتند؛ بزرگ تر بودند و یک در هم برای شان تعبیه شده بود که شکل و شمایل عجیبی داشت.
شعبده بازهای قهار برای این که مردم یا فرعون را شگفت زده کنند، در هنگام شب و هنگامی که هوا حسابی تاریک می‌شد با اجرای یک شعبده عجیب برای خودشان شهرت و آسایش می‌خریدند. ولی ماجرا از چه قرار بود؟ شعبده بازها جز چراغ جادویی یک طاقه پارچه چند متری نیز همراه شان داشتند تا بتوانند تصویر غول را روی آن بیندازند. البته این ابزار اصلی کارشان نبود و بارها پیش می‌آمد که بدون پارچه بوده و غول را روی دیوار ظاهر می‌کردند. تمام رمز کار در نوری نهفته بود که از داخل چراغ بیرون می‌آمد. آنها از ماده ای برای روشن کردن چراغ‌های شان استفاده می‌کردند که بیشتر از روغن، روشنایی داشت. به همین دلیل هم گفته می‌شود که در بعضی مناطق از نفت، قیر یا بعضی دیگر از مشتقات نفتی که به صورت طبیعی روی زمین جاری می‌شد، استفاده می‌شد.
در قدم بعدی، موانعی در اطراف چراغ قرار می‌دادند تا نور را در یک جهت خاص متمرکز کنند. در مرحله بعدی خودشان یک کلاه جدید بر سر گذاشته و صدای یک غول یا موجودی ماوراء الطبیه را به وجود می‌آوردند. مردم ساده دل و فرعون که سایه به وجود آمده روی دیوار را می‌دیدند، شگفت زده شده و خیال می‌کردند که با یک پدیده عجیب طرف هستند. این شعبده به جز مصر در یونان و هند هم اجرا می‌شد و تا قرن‌ها، شعبده بازهای سلطنتی راز آن را سینه به سینه نقل می‌کردند اما روش اجرای آن در هر جایی با بقیه مناطق تفاوت‌هایی داشت. مثلا در بعضی نقاط هند، پ رده را مابین تماشاچیان و مردم قرار می‌دادند یا گاهی غول در نقش جن یا روح مردگان ظاهر می‌شد تا دستوراتی از آن دنیا سوغات بیاورد.
علاءالدین در راه اروپااسرار شعبده غول چراغ جادو تا قرن هجدهم، همچنان در دست شرقی‌ها بود اما یک فرانسوی به نام «آنتونی گالار» در سال 1704 میلادی نسخه ای از هزار و یک شب را ترجمه کرد که باعث شد ایده‌های جدیدی برای سرگرمی‌به ذهن اروپایی‌ها برسد. یکی از مهم‌ترین ایده‌ها مربوط به «غول چراغ جادو» بود، واژه ای که اصلا نمونه اش در زبان فرانسوی وجود نداشت و تا به حال پدیده ای شبیه به آن هم کشف نشده بود. یکی از خوانندگان پیشنهاد داد برای بهتر کردن حال امپراتور که آن روزها حسابی دمغ شده بود، یک غول را ظاهر کنند. این غول که قرار بود در خدمت امپراتور قرار گرفته و با برآورده کردن آرزوها، باعث دلخوشی او شود، یک اسم جدید پیدا کرد. «جینی» که بعدها در انیمیشن‌های کمپانی والت دیزنی هم استفاده شد، نام غول چراغ جادو بود که از دنیای دیگری آمده و می‌توانست آرزوها را برآورده کند. این کلمه بعدها به عنوان یک معادل برای «جن» استفاده شد. اما این غول بزرگ قرار بود دقیقا چه کار کند؟
این ایده را هم «هزار و یک شب» در اختیار شعبده بازهای اروپایی گذاشت. در داستان‌های هزار و یک شب، به خصوص در قصه‌های «علاءالدین» و «علی بابا و چهل دزد»، غول چراغ جادو مامور اجرای کارهای خارق العاده بود. باید صاحبش را به آرزوهای مهمی‌که داشت می‌رساند و کاری می‌کرد که «همه با خوبی و خوشی در کنار هم زندگی کنند.» این بار هم در مقابل شان امپراتوری را داشتند که همه چیز را در اختیار داشت و می‌توانست هر خوردنی، نوشیدنی و پوشیدنی را با یک اشاره صاحب شود. برای چنین کسی، آرزوهای محال و دست نیافتنی، مسائلی مثل فتح یک کشور یا از بین رفتن پادشاه کشور همسایه بود. پس قرار بر این شد که «جینی» یا غول چراغ جادو به پادشاه وعده کشورگشایی داده و برایش آرزوهای خوب کند. این موجود خیالی به او اعتماد به نفس کاذب می‌داد و کمکش می‌کرد تا هر کاری که می‌خواهد انجام دهد. خوبی اش هم این بود که اگر پادشاه شکست می‌خورد یا به آرزویش نمی‌رسید سر کسی بالای دار نمی‌رفت چون غول بسیار بزرگ و دست نیافتنی بود. اگر هم جناب امپراتور بیش از اندازه خشمگین می‌شد، می‌توانست چراغ جادو را بشکند و خلاص.
در نهایت ایده ای شبیه به همان غول چراغ جادو اجرا شد و آرام آرام به بیرون دیوارهای قصر هم رسید. مردم عادی نیز به مرور صاحب چراغ جادو شده و افسانه‌های قدیمی‌را جدی گرفتند. بازار هم پر از چراغ‌هایی شد که شکل‌های عجیب و غریبی داشت و گفته می‌شد هر کدام شان یک غول در خودشان پنهان کرده اند. البته چراغ جادوی اروپایی با آنچه در مصر استفاده می‌شد، تفاوت‌هایی داشت. در این مورد به جای «چراغ» از «بطری جادو» استفاده می‌شد. دلیلش این بود که کنترل آتش بطری ساده تر بود و نور بیشتری هم تولید می‌کرد. ضمن این که ساختن چراغ‌های جادویی آن طور که در هزار و یک شب توصیف شده و بعدها در بعضی مناطق جهان نمونه‌هایش دیده شد، عملا کار دشواری بود و خیلی‌ها نمی‌توانستند انجامش دهند.منبع: تابناک‌باتو
شعبده بازهای مصری در دوران باستان یکی از مهم‌ترین و معروف‌ترین‌های زمان خودشان بودند که فرعون را نیز از شعبده‌های خود به‌نصیب نمی‌گذاشتند.