یک سالی است که از این فاجعه خانمان برانداز و جانسوز می‌گذرد و فقط کسانی که در این حادثه خسارات جانی و مالی دیده‌اند، همچنان درگیر ناملایمات روزگار هستند. از جمله این خسارت‌دیدگان، می‌توان به کسبه پلاسکو اشاره کرد، که با تحمل ضررهای فراوان در این یک سال گذشته روزگار سختی را  می‌گذرانند.

برای خیلی‌ها پلاسکو یک حادثه نبود بلکه یک فاجعه به حساب آمد. پلاسکو برای کسبه ساختمان یک شروع بود! شروع یه زندگی زیر صفر! این‌ها همان کاسبه‌ای بودند که در چند دقیقه، همه زندگی خود را ازدست دادن و آوار ورشکستگی روی سرشان خراب شد..
 
600 واحد صنفی و تولیدی تخریب شد و چهار هزار کارگر بیکار شدند و بیش از 2 هزار میلیارد تومان سرمایه کسبه از بین رفت، حدود 800 میلیارد تومان پارچه سوخت و این نتیجه آتش سوزی و آوار شدن ساختمانی است که یک روزی نماد تهران مدرن بود. ساختمانی که اندک ایمنی نداشت و حتی به شبکه گاز شهری هم متصل نبود و روز و شب میزبان مشتریان، کارگران و کارفرمایانی بود که نان خود را در این ساختمان بدست می آوردند. بدون اینکه واحد تجاری خود را بیمه  کنند و از تجهیزات ایمنی در ساختمان استفاده کنند. همچنان به کاسبی خود ادامه می دادند و از  خطرات احتمالی که امکان نابودی کسب‌شان را فراهم می‌کرد بی‌توجهی نشان دادند. از مجموع 600 واحد صنفی ساکن در ساختمان پلاسکو فقط 160 واحد بیمه بود و همچنین  تعهد بیمه در حادثه 40 میلیارد تومان بود که آن هم بیمه اموال بود و ملک، شامل هیچ بیمه‌ای نبود.

روزگار تلخ کسبه پلاسکویک سال از این فاجعه تلخ گذشت و کسبه پلاسکو با وعد و وعیدهای مسئولین به خود امیدواری می‌دادند، اما متاسفانه چرخ روزگار به کام آنها نچرخید و در این مدت سختی‌های فراوانی را متحمل شدند. در ادامه به درد دل برخی از این کسبه می‌پردازیم:

امانی: "حال من شبیه کسی است که در بیابان بدون قطره‌ای آب رهایش کرده‌اند، آنقدر مشکل دارم، آنقدر در این یکسال بدبختی کشیده‌ام که نمی‌دانم از کدام‌شان بگویم." خانه امانی‌ها حالا هیچ چیزش شبیه سابق نیست. نه از آن برو بیاهای گذشته خبری هست و نه از آن رؤیاپردازی‌های قدیمی. یک روز کف آرزوهایشان خریدن یک ویلای نسبتاً مجلل در گوشه‌ای از متل قو بود و حالا سقف آرزوهایشان این است که خدا نکند یکی‌شان سرما بخورد: "باید مرد باشی تا بفهمی وقتی بچه ات، بهانه شهریه دانشگاه می‌گیرد یعنی چه، آن وقت همه وجودت، غصه می‌شود تا مبادا یک روزی ازجایی یک نفر، به رویت نیاورد که درمانده شده‌ای! برای ما همه این یکسال به درماندگی گذشت. هرلحظه‌اش برای من عجز و ناله بود. آنقدر ناتوان شده‌ام که از هرچیزی که بوی پول می‌دهد فراری‌ام، ماشینم را به زورو زحمت نگه داشته‌ام، اما این حرف‌ها، این گلایه‌ها این چیزها برای دو بچه‌ام، قابل درک نیست. پسر کوچکم افسردگی گرفته، روزهای امسالش با همه روزهای سال‌های گذشته فرق کرده است. باورش نمی‌شود پدرش حتی از دادن پول تو جیبی هم عاجز شده ..."

 مددی: "روزی که پلاسکو ریخت، آوار درد هم روی سرما هوار شد. می‌گفتند خدا را شکر به جانتان نزده، ولی جان مگر چیست. پول که نداشته باشی، جانت هم ارزان می‌شود. یک زمانی محترم بودم، حالا آنقدر دستمان را جلوی فک و فامیل دراز کرده‌ایم، کسی حتی جواب سلام‌مان را هم نمی‌دهد. دخترم یک خواستگار پروپا قرص داشت، رفت که رفت. ناراحت نیستم، اما دخترم چه گناهی کرده، پای بدبختی من سیاه بخت شد. هیچ کس نمی‌تواند دلش را جای من بگذارد. دل به دل دخترم که بدهی می‌فهمی فاجعه فقط همان نیست که جلوی چشمت آوار می‌شود. فاجعه ماه‌ها و سال‌ها بعد، خودش را مثل بختک می‌اندازد روی زندگی‌ات! همسرم آنقدر در این ماه‌ها، شکسته شده که به زحمت می‌توانم جلوی رویش درددل کنم. حرف نزده، اشک‌هایش سرازیر می‌شود. دست و دلش پی هیچ کاری نیست. (1)

حال متذکر می‌شویم که باید اولویت نخست مسوولان جلوگیری از تکرار حوادث دردناکی از این قبیل باشد،همچنین مسئولین می‌بایست برای هر حادثه‌ای مدیریت بحران را در نظر گیرند و راه را بر زیان‌های جبران ناپذیر و بحران‌های غیرقابل پیش‌بینی ببندند و از عمق و گستره این قبیل بحران‌ها بکاهند. مصالح عمومی و ضرورت‌های ملی ایجاب می‌نماید که دستگاه‌های گوناگون اعم از اجرایی، شهری و دیگر نهادها با دولت همکاری نموده و در رفع این قبیل حوادث اهتمام ورزند. 

کلام آخرمشکلات مالی در کشور ما رو به افزایش است و حوادث همچون ماجرای "پلاسکو" دردی بردرد مردم می افزاید و مسئولین تنها با وعده های بلند مدت سعی برآرام سازی اوضاع کرده و پس ازمدتی به حداقل اعمال وعده، بسنده می کنند. حال آنکه چاره ای بردرد کسبه نیست و ... امید آن می رود، کسانی که در ایام این فاجعه تاریخی، پشت دوربین های خبرگزاری ها وعده های شیرین و دل چسبی به حادثه دیدگان می دادند، امروز به وعده های خود در همان حد و اندازه عمل نمایند.

پی نوشت:
1- "سقف" آرزوهایی که به "کف" رسید!، روزنامه ایران، 30 دی ماه 1396
2- سرانجام پلاسکویی‌ها چه می‌شود؟، خبرآنلاین، بهمن ماه 1395

پلاسکو یکساله شد. برای بعضی ها به چشم برهم زدنی گذشت، اما برای خیلی‌های دیگر هر روز از این 365 روز سال، یک سال کبیسه بود. یک سال نحس، یک سال سخت، یک سال جهنمی ...!