 در راستاى پاسخ به این پرسش، نكاتى چند شایان توجه است:
یكم. در قرآن به برخى از موضوعات اشاراتى شده است و وقتى یك مسئله علمى كشف شد، آن گاه روشن مى‏شود كه آن اشاره براى چه بوده است. در این آیه دقت كنید:
اللَّهُ الَّذى رَفَعَ السَّماواتِ بِغَیْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها «1»؛ «خداست آن ذات پاكى كه آسمان‏ها را بدون ستونى كه مشاهده كنید، برافراشته است».
تا قبل از اینكه جاذبه زمین و اجرام مادى توسط «نیوتن» كشف شود، معناى این آیه در هاله‏اى از ابهام بود. اما وقتى جاذبه كشف شد، معناى آن وضوح بیشترى یافت. مى‏دانیم كه در عالم طبیعت براى هر چیزى سببى قرار داده شده و بر این اساس برافراشتن آسمان‏ها، بدون سبب امكان ندارد. بنابراین پایه و نیرویى وجود دارد؛ ولى آن را نمى‏بینیم.
دوم. در تفسیر برخى از آیات، مطالبى بیان شده كه بر ما روشن نیست و باید در انتظار بمانیم تا حقایق جدیدى كشف شود. از باب نمونه:
اللَّهُ الَّذى خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ وَ مِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ «2»؛ «خدا كسى است كه هفت آسمان را آفرید و مانند آن آسمان‏ها از زمین خلق فرمود».
منظور از هفت آسمان و هفت زمین، هنوز كاملًا مشخص نیست و باید در انتظار پیشرفت ابزار و كشفیات جدید بود. «3»
الف. رضایى اصفهانى، محمدعلى، پژوهشى در اعجاز علمى قرآن؛
ب. معرفت، محمدهادى، علوم قرآنى، فصل هشتم.
البته ناگفته نماند از آن رو كه علم دستخوش نوسان است و هر روز تئورى تازه‏اى به بازار علم مى‏آید و نظریات قبلى را یا به كلى ابطال كرده یا دستخوش تزلزل مى‏سازد، لذا مفسران در تطبیق آیات قرآن با علوم روز، با احتیاط و دست به عصا راه مى‏روند. به دیگر عبارت: علما و دانشمندان از اظهار این نكات، خوددارى كرده و اجازه نمى‏دهند اشتباهات گذشته تكرار شود.
منبع : پرسمان/معارف
چرا بعد از كشف هر حقیقت علمى ادعا مى‏كنیم كه این حقیقت در قرآن بیان شده است؟