 معجزات امام زین العابدین (ع)مـخـفـى نـمـانـد كـه هـیـچ معجزه و كرامتى بالاتر از آداب و اخلاق كریمه و كلمات و مواعظ بـلیـغـه و صحائف و ادعیه شریفه آن حضرت نیست و شایسته است كه در این مقام به همان مـختصر كه در فصول سابقه ذكر كردیم اكتفا كنیم لكن واجب مى كند كه به جهت تبرك و تیمن چند خبر نیز در اینجا ایراد نماییم :
 اول ـ در شهادت حجرالا سود به امامت آن حضرت :
 شـیخ كلینى و دیگران از حضرت امام محمدباقر علیه السلام روایت كرده اند كه چون امام حـسـیـن عـلیـه السـلام بـه درجـه رفیعه شهادت فایز گردید محمدبن حنفیه خدمت امام زین العابدین علیه السلام پیام فرستاد و با آن حضرت خلوت نمود و گفت : اى برادرزاده من ! مى دانى كه رسول خدا صلى اللّه علیه و اله و سلم بعد از خود وصیت و امامت را با على بن ابى طالب علیه السلام گذاشت و از آن پس به امام حسن علیه السلام و از پس وى با حـسـیـن عـلیـه السـلام ، هـم اكنون كه پدرت (رضوان و صلوات یزدان بر وى باد) شهید گـردیـد وصـیـت نـگذاشت اینك من عم تو و برادر پدر تو و فرزند على علیه السلام مى بـاشـم و به سن از تو بزرگترم و با این سن و قدمت كه مراست و آن حداثت و خردسالى كه تو راست من به این امر از تو سزاوارتر باشم .
 مقصد آن است كه با من در امر وصیت و امامت نزاع نكنى .
 حـضـرت فـرمود: اى عمّ! از خدا بپرهیز و در پى آنچه سزاوار آن نیستى خاطر میانگیز، من تـو را مـوعـظه مى كنم كه مبادا در شمار جاهلان باشى ، اى عمو! پدرم صلوات اللّه علیه پـیـش از آن كـه بـه عراق توجه فرماید با من وصیت نهاد و یك ساعت پیش از شهادتش در امـر امـامـت و وصـیـت عـهـد و پـیـمـان بـا مـن اسـتـوار فـرمـود و ایـنـك اسـلحـه رسول خدا صلى اللّه علیه و آله و سلم است كه نزد من است ، پس گرد این امر مگرد، چه من مـى تـرسـم عـمـرت كـوتـاه شـود و در احـوال تـو آشـوب و اخـتـلال روى نـمـایـد، خـداونـد تـبارك و تعالى ابا و امتناع دارد كه امامت و وصیت را جز در نـسـل حـسـیـن عـلیـه السلام مقرر فرماید. و اگر خواهى بر این جمله نیك دانا شوى بیا تا نـزدیـك حـجرالا سود شویم و این حكومت از وى جوییم و از حقیقت این امر از او پرسش كنیم . حـضـرت امام محمدباقر علیه السلام فرمود كه این مكالمت و سخن در میان ایشان گذشت در وقـتـى كـه در مـكـه بودند، پس به جانب حجرالا سود روان شدند، حضرت على بن الحسین عـلیـه السـلام روى بـه مـحـمـد كـرد و فرمود: تو ابتدا كن و در پیشگاه خداى تعالى به زارى و ضـراعـت خـواسـتار شو تا حجرالا سود را از بهر تو به سخن در آورد آنگاه از او پرسش كن .
 پـس مـحـمـد روى مـسـئلت و ابـتـهـال بـه درگـاه خـالق متعال آورد و خداى را همى بخواند آنگاه حجرالا سود را خواند حجر او را جواب نداد، حضرت فـرمـود: اى عـمّ! اگـر تـو وصـى و امـام بـودى حـجـر تو را جواب مى داد، محمد گفت : اى بـرادرزاده ! اكـنـون تـو حـجـر را بـخوان و پرسش كن ، پس حضرت زین العابدین علیه السـلام بـه آن طـور كـه مـى خـواسـت دعـا نـمـود پـس فـرمـود سـؤ ال مى كنم از تو به حق خداوندى كه عهد و میثاق پیغمبران و اوصیاء و تمامى مردمان را در تو قرار داد، خبر دهى ما را كه بعد از حسین بن على علیه السلام وصى و امام كیست ؟ پس حـجـر چنان جنبش كرد كه نزدیك بود از جاى خود كنده شود، آنگاه خدایش به زبان عربى مـتـیـن به نطق آورد به على بن الحسین علیه السلام ، گفت : وصیت و امامت بعد از حسین بن عـلى پـسـر فـاطـمـه بـنـت رسـول اللّه صـلى اللّه عـلیـه و آله و سـلم مـخصوص تو است .(56) پس موافق بعضى روایات محمد پاى مبارك آن حضرت را بوسید و گفت : امامت مخصوص تو است .(57)
 مـؤ لف گـویـد: كـه در ( حـدیـقـة الشّیعه ) است كه این به جهت آن بود كه ازاله شـكـوك و اوهام مستضعفان آنام گردد و محمد بن حنفیه قدس سره مى خواست كه بر آنهایى كـه او را امـام مـى دانـسـتـند حقیقت و مقام و منزلت آن حضرت به ظهور رسد، نه آنكه در امر امـامت منازعت نموده و از پدر و برادر خود نشنیده یا شنیده و اغماض عین كرده ، چه مرتبه او از ایـن عـالیـتـر اسـت كـه ایـن تـوهـم دربـاره او رود؛ چـه حـضـرت رسـول خدا صلى اللّه علیه و آله و سلم وصى خود را خبر داد كه بعد از من تو را پسرى خواهد شد از دخترى از بنى حنیفه و من اسم و كنیت خود را به او بخشیدم و به غیر او اسم و كـنـیـت مـن بـه دیـگـرى حـلال نـیـسـت كـه مـیـان كـنـیـت و نـام مـن جـمـع كـنـد مـگـر قـائم آل مـن [عـلیـه السـلام ] كـه خـلیـفـه دوازدهـمـیـن مـن اسـت و عـالم را پـر از عـدل و داد خـواهـد كرد بعد از آنكه پر شده باشد از جور و ظلم . لهذا حضرت امیرالمؤ منین علیه السلام او را محمد نام نهاده و كنیتش را ابوالقاسم كرده ، و محمد مذكور را در علم و و ورع و زهـد و تـقـوى نـظـیـر و عـدیـل نـبـود پـس چـون مـى تـواند بود كه از امام زمان خود غافل و طلب چیزى كه حق او نباشد نماید؟!
 و دلیل بر این معنى آنكه با وجود گواهى حجرالا سود جمعى كثیر اعتقاد به امامت او داشتند و از مـنـع او از آن اعتقاد ممنوع نشدند و بر همان عقیده فاسده ماندند بلكه تا مدتها خلقى بـى انـدازه در عـالم بـودند كه او را زنده مى دانستند و مى گویند هنوز از آن قوم جماعتى هـسـتـنـد كـه مـى گـویـنـد او در غـارى در كـوه رضـوى ـ كـه كوهى است نزدیك به مدینه ـ مـشـغـول بـه عـبـادت اسـت و مـى گـویـنـد مـهـدى مـوعـود او اسـت و آب و عـسـل حـق تعالى در آن غار به جهت او خلق نموده تا گرسنه و تشنه نماند. و این شعر از اشعار یكى از شیعیان او است :
 وَ سِبْطُ لایَذُوقُ الْمَوْتَ حَتّى
 یَقُودَ الْخَیْلَ یَقْدِمُهُ الْلِّواءُ
 یَغیبُ فَلا یُرى فیهِمْ زَمانا
 بِرَضْوى عِنْدَهُ عَسَلٌ وَ ماءُ؛
 یـعـنـى یـكـى از اسـباط رسول است كه موت او را در نمى یابد و او الم مرگ نمى چشد تا آنكه بیرون بیاورد لشكر را و علمها پیشاپیش او خواهد بود و بعد از آنكه مدتها از نظر مـردمـان غـائب بـاشـد در كـوه رضـوى كـه در آنـجـا عـسـل و آب بـه جـهـت او خـلق شـده و بـه عـبـادت حـق تـعـالى مـشـغـول اسـت ، و ایـن شـاعـر نـه همین در باب امامت و مهدویت آن حضرت غلط كرده بلكه در اینكه او را سبط شمرده هم به غلط افتاده .(58)
 مـؤ لف گـویـد: كـه ایـن اشـعـار را شـیـخ مـفـیـد رحـمـه اللّه از كـثـیـر عـزّه نقل كرده و اولش این است :
 اَلا اِنَّ اْلاَئِمَّة مِنْ قُرَیْشٍ
 وُلاةُ الْحَقَّ اَرْبَعَةٌ سِواءُ
 عَلِىُّ وَالثَّلثَةُ مِنْ بَنیِه
 هُمُ اْلاَسْباطُ لَیْسَ بِهِمْ خِفاءُ
 فَسِبْطُ سِبْط ایمانٍ وَ بِرٍّ
 وَ سِبْطٌ غَیَّبَتْهُ كَرْبَلاءُ
 فَسِبْطٌ لایَذوُقُ الْمَوْتَ الخ ‌(59)
 منبع : نام كتاب : منتهی الامال قسمت اول  نام نویسنده : مرحوم حاج شیخ عباس قمی   باب ششم : در تاریخ حضرت على بن الحسین زین العابدین علیه السلام
منبع:سراج اندیشه
حـجـر چنان جنبش كرد كه نزدیك بود از جاى خود كنده شود، آنگاه خدایش به زبان عربى مـتـیـن به نطق آورد به على بن الحسین علیه السلام ، گفت : وصیت و امامت بعد از حسین بن عـلى پـسـر فـاطـمـه بـنـت رسـول اللّه صـلى اللّه عـلیـه و آله و سـلم مـخصوص تو است