
زیارت عاشورا در سایه قرآن یكى از اصولى كه قرآن بر آن اصرار دارد، عشق به خوبان و خوبى‏ها و تنفّر از بدان و بدى‏هاست.
قرآن مى‏فرماید: از ابراهیم بیاموز كه چگونه از عموى منحرف خود اظهار بیزارى كرد؛ « فلمّا تبیّن له انّه عدوّ للَّه تبرّء منه انّ ابراهیم لاوّاه حلیم »(147) آن گاه كه براى ابراهیم آشكار شد كه او دشمن خداست از او بیزارى جست، با آنكه ابراهیم بسیار دلسوز و بردبار است.
پیامبر صلى الله علیه وآله مأمور است كه به مشركان بگوید: « انّنى برىٌ ممّا تشركون »(148) من از آنچه شما شریك خدا قرار مى‏دهید، بیزارم.
سوره‏ى برائت نشان‏گر آن است كه تنها علاقه به خوبى‏ها كافى نیست، بلكه باید با بیان و فریاد، گفتن و نوشتن، نامه و ناله و اشك و عمل، از بدیها بیزارى جست و نسبت به آنها ابراز تنفر كرد.
هر سال میلیون‏ها مسلمان در سرزمین منى‏ در كنار خانه‏ى خدا به پیروى از ابراهیم‏علیه السلام در سه روز پشت سر هم به سوى نماد شیطان، 49 سنگ پرتاب كرده و از شیطان و شیطان‏نماها برائت مى‏جویند.
جالب آنكه بعد از پرتاب سنگ‏ها به سوى شیطان، این دعا را مى‏خوانند: «خدایا حج من را قبول كن» كه این رمز آن است كه قبولى حج با طرد شیطان وشیطان‏نماها همراه است.
ناگفته پیداست كه شیطان در هر زمان به شكل و صورتى است، چنانكه امام راحل قدس سره فرمود: آمریكا شیطان بزرگ است.
در زیارت عاشورا به امام حسین‏علیه السلام و یارانش صد مرتبه سلام مى‏دهیم و در مقابل به دشمنان او كه دشمنان دین و خدایند، صد بار لعنت مى‏كنیم.
تكرار پرتاب سنگ در سرزمین منى‏ به شیطان و تكرار لعنت در زیارت عاشورا، نشان‏دهنده‏ى آن است كه باید با محبّت خوبان و بغض دشمنان خو بگیریم و خو گرفتن در اثر تكرار است.
حضرت على علیه السلام متولّد كعبه و خانه‏زاد خداست، خداوند مى‏فرماید: به دور كعبه بچرخید تا در طواف خانه خدا عشق على و فكر و راه او در جان شما جاى گیرد. انسان بى‏عشق و تنفّر، همانند حیوانى است كه فقط نفس مى‏كشد.
در هر شبانه روز ده مرتبه از خداوند مى‏خواهیم كه ما را در راه اولیاى خود ثابت قدم بدارد؛ «اهدنا الصراط المستقیم صراط الّذین انعمت علیهم» و از راه منحرفان و غضب شدگان بیزارى مى‏جوییم «غیر المغضوب علیهم و لا الضّالّین» سنگ كعبه را مى‏بوسیم، ولى از سنگ جمرات با پرتاب سنگریزه‏ها به آن، ابراز نفرت مى‏كنیم.
روز عرفه به عشق حسین علیه السلام و دعاى او اشك مى‏ریزیم، ولى فرداى آن در عید قربان، كارد به دست، خون مى‏ریزیم و قربانى مى‏كنیم. با یك دست دعا و با دست دیگر سلاح.
آرى مسلمانان باید در تمام شئون زندگى اینگونه باشند.
امام جمعه‏ى مسلمین بر لبش فرمان تقوى و در چشمش اشك و بر دستش سلام و گام‏هایش استوار در قیام است، فكرش آگاه به آفاق و ذهنش انباشته از علم است. واین معناى جامعیّت نمایندگان مكتبى و علما و خطبا در اسلام است.
اگر به امام حسین علیه السلام سلام مى‏گوییم، از قرآن آموخته‏ایم كه به پیام‏آوران آسمانى و رهروان الهى سلام مى‏گوید: «سلام على نوح فى العالمین»(149)، «سلامٌ على ابراهیم»(150)، «سلام على موسى و هارون»(151)، «سلام على آل‏یاسین»(152)
اگر به پیامبر صلى الله علیه وآله صلوات مى‏فرستیم، از قرآن یاد گرفته‏ایم كه مى‏فرماید: «اِنّ اللَّه و ملائكته یصلون على النّبى»(153) خداوند و فرشتگان بر پیامبر درود مى‏فرستند و اگر ما بر بنى‏امیه و غاصبان حكومت حقّ و تبهكاران تاریخ بشریّت، لعن و نفرین مى‏كنیم، باز از قرآن آموخته‏ایم كه مى‏فرماید: «اِنّ الّذین یؤذون اللَّه و رسوله لعنهم اللَّه فى الدنیا و الاخرة»(154) آنان كه خدا و پیامبرش را اذیّت مى‏كنند، خداوند آنها را در دنیا و آخرت لعنت مى‏كند.
ما نفرین و لعن به دشمنان خدا را از انبیا یاد گرفته‏ایم؛ «لعن الّذین كفروا من بنى‏اسرائیل على لسان داود و عیسى‏بن مریم»(155) كافران بر زبان داوود و عیسى‏بن مریم لعن شده‏اند.
ما نفرین را از سیره‏ى پیامبر اسلام آموخته‏ایم كه در ماجراى مباهله فرمودند: «ثمّ نَبتَهِل فنجعل لعنة اللَّه على الكاذبین»(156) ما با هم مباهله مى‏كنیم و لعنت خدا را براى دروغگویان قرار مى‏دهیم.
بعضى از مجرمان را نه تنها خدا و پیامبران لعن و نفرین مى‏كنند، بلكه تمام موجودات با شعور هستى نیز آنان را دائماً لعنت مى‏كنند. «اولئك یلعنهم اللَّه و یلعنهم اللاعنون»
كوتاه سخن آنكه سلام و نفرین ما در تمام زیارت‏ها به خصوص زیارت عاشورا، برخاسته از فرهنگ و روح قرآن است.منبع:پرسمان

در هر شبانه روز ده مرتبه از خداوند مى‏خواهیم كه ما را در راه اولیاى خود ثابت قدم بدارد؛ «اهدنا الصراط المستقیم صراط الّذین انعمت علیهم» و از راه منحرفان و غضب شدگان بیزارى مى‏جوییم «غیر المغضوب علیهم و لا الضّالّین» سنگ كعبه را مى‏بوسیم، ولى از سنگ جمرات با پرتاب سنگریزه‏ها به آن، ابراز نفرت مى‏كنیم.