
ممكن است كه پدرى به دختر بیست سال خود بگوید كه شما با یك مرد پنجاه ساله ازدواج بكنید، و آن دختر هم بگوید، نمى خواهم با چنین فردى ازدواج كنم؛ چون سن او خیلى زیاد است، و من حس مى كنم كه او نمى تواند به نیازها، عواطف و محبت هایم پاسخ مناسب بدهد. او مى تواند چنین بگوید؛ چون ازدواج از روى اجبار، شرعى نیست. ولى اگر پسرى، و یا دخترى بخواهند ازدواج نامناسب بكنند. حالا كه زمین دیدنى ها براى كل مردم كر زمین آزاد شده و آدم مى تواند به راحتى هر كسى را ببیند، ممكن است جوانى عاشق یك دختر یهودى بشود كه همكلاسش است، و یا عاشق دخترى بهایى بشود، و یا نه، پسر بهایى، عاشق دخترى مسلمان بشود. در چنین جایى، پدر مى تواند از ولایت خود استفاده بكند و جلوى این ازدواج را بگیرد، و اگر آن دختر و پسر ازدواج بكنند، در حالى كه پدر و مادر ناراضى هستند، آن ها عاق مى شوند. ازدواج با بهایى كه باطل است و عقد با او واقع نمى شود، و چنین ازدواجى زناى دایم مى شود. ازدواج با جوان بى دینى كه ضروریات دین را قبول ندارد، و مى گوید، من قرآن را، و یا پیغمبر را، و یا امام حسین را قبول ندارم و خلاصه، من دین را قبول ندارم، هم باطل است، و اگر به هزار محضر بروند، و آن ها هم بین این دو عقد بخوانند، آن عقد بسته نمى شود، و آن دو نسبت به هم نامحرم باقى مى مانند، و اگر هم بچه دار شوند، آن بچه هم حرام زاد قطعى مى شود. بنابراین، باید حریم ها حفظ بشود.
این مسایل را من از این جهت گفتم كه یك وقت كسى فكر نكند كه اسلام مى گوید، وقتى خانواده به دختر گفتند، با این مرد شصت ساله ازدواج بكن، او باید به این ازدواج تن در دهد. نه، چنین نیست. در ماجراى ازدواج هاجر با ابراهیم، این هاجر بود كه با میل و با انتخاب خود، این ازدواج را انتخاب كرد.
اگر قضى انتخاب خود در میان باشد، و انتخاب هم درست باشد و بعد هم دختر بگوید، من فقط به خاطر عواطف و احساساتم، به این ازدواج راضى نمى شوم؛ براى این كه من مى دانم كه این مرد هشتاد ساله پاسخگوى حالات من نیست؛ بلكه با انتخاب خودم مى خواهم با این مرد ازدواج بكنم، آن دختر چنین حقى دارد؛ چون اسلام در جایى به كسى زور نمى گوید؛ چون خود آن دختر مى خواهد این ازدواج انجام شود.
آنچه اسلام آن را براى ازدواج محور قرارداده، هم كفو بودن است، چه در سن، و چه در قیافه، و چه در خانواده. ممكن است یك پسر خیلى خوش اندام باشد و چهر زیبایى هم داشته باشد، و مادرش بگوید، باید با دختر خاله ات ازدواج كنى، و من به ازدواج تو با غیر دخترخاله ات، رضایت نمى دهم، و دختر خال آن پسر هم دو سال از پسر كوچك تر است؛ پسر بیست سالش است و دختر خاله اش هجده سال دارد. علاوه بر این، دماغ این دختر كج است، و لبى بى تناسب قیافه خود دارد. آیا بر این پسر واجب است كه با این دختر ازدواج بكند؟ و ممكن است دختر خیلى زیبا باشد، و پدر بگوید، باید با پسر برادر من ازدواج بكنى، و پسر برادر؛ یعنى پسرعموى دختر هم هیچ امتیاز و قیافه اى نداشته باشد، آیا این دختر باید به این ازدواج تن در دهد؟ مى گویم، نه. دین مى گوید، ملاك ازدواج، هم كفو بودن است. این كه رسم قبیله و عشیر ما این است. اصلًا دین این رسم ها را قبول ندارد. دین آزادى، اختیار و انتخاب را به معناى الهى شان قبول دارد، و بعد هم ازدواج هاى زورى و اجبارى، در دین باطل است. اما هنوز در كشور ما، ازدواج نامناسب، زیاد هست. مى گویند، رسم قبیل ما این است كه دخترعمو و پسرعمو در عقد هم دربیایند؛ چون عقد دخترعمو و پسرعمو در آسمان ها خوانده شده است. مگر آسمان ها جاى دفتر ازدواج است؟ دفتر ازدواج، متعلّق به زمین و زیر نظر دفتر دادگسترى است. خدا در آسمان ها دفتر ازدواج ندارد. هر كس كه گفته عقد دخترعمو و پسرعمو در آسمان ها خوانده شده، سخن غلطى گفته است؛ هم چنین این سخن كه رسم طایف ما این است نیز سخن نادرستى است.

منبع : پایگاه عرفان
آنچه اسلام آن را براى ازدواج محور قرارداده، هم كفو بودن است، چه در سن، و چه در قیافه، و چه در خانواده.