 نماز عمود خیمه دین‏میزان الحكمة، ج 5، ص 368، ح 10243. و استوارترین رشته پیوند میان بنده و مولا است. مؤمن با نماز شناخته مى‏گردد و با نردبان آن تا عرش خدا بالا مى‏رود و قدم بر بساط قرب مى‏گذارد.همان، ح‏10238.
نماز راه اُنس با خدا و روشنى بخش چشمان پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم است.همان، ص‏367، ح‏10235. نماز اولین و آخرین سفارش پیامبران(ع) است.همان، ح‏10234. نماز بازدارنده از آلودگى و زشتى‏عنكبوت(29): آیه 45. است و حتى بى‏روح‏ترین و ناقص‏ترین نماز، سدى میان انسان و گناهان است.میزان الحكمة، ج 5، ص 371 ح‏5-10254.
«معاویه بن وهب» از یاران حضرت صادق(ع) از ایشان مى‏پرسد: برترین چیزى كه بندگان را به خدا نزدیك مى‏سازد و محبوب‏ترین كار در نزد خداوند چیست؟ حضرت فرمود: «ما اعلم شیئا بعد المعرفة افضل من هذه الصلاة»؛ «بعد از شناخت خداوند، چیزى را با فضیلت‏تر از نماز نمى‏دانم».همان، ص 369، ح 10245.
اگر نهضت جاوید حسین بن على(ع) براى اقامه حق و زنده كردن دین خدا و رها ساختن آن از چنگال خرافات و هواپرستان ستمگر است و عمود دین خدا، نماز است؛ چرا نباید نگهبان دین و شریعت محمدى‏صلى الله علیه وآله وسلم عمود دین را در عرصه خونین كربلا و در برابر هجوم بى امان و ناجوانمردانه دشمن با خواندن نماز عشق، محكم و استوار سازد؟ «ابو ثمامه صیداوى» - كه در محبت مولایش حسین(ع) سر از پا نمى‏شناسد - در ظهر عاشورا، در میان حلقه تنگ محاصره دشمن، خدمت امام(ع) مى‏رسد و فرا رسیدن وقت نماز ظهر را به یاد امام(ع) مى‏آورد و آرزو مى‏كند بعد از خواندن نماز به امامت مولایش، به دیدار معبودش بشتابد. امام حسین(ع) در پاسخ او مى‏فرماید: «نماز را به یاد من آوردى، خداوند تو را از نمازگزاران قرار دهد».بحارالانوار، ج‏45، ص‏21.
حسین بن على(ع) و تنى از یارانش در برابر تیرهایى كه از سوى دشمن مى‏آمد، نماز ظهر را به جا آورد وعده‏اى از یارانش به هنگام نماز به خاك و خون افتادند و بر بال شهادت به دیدار دوست شتافتند.
صحنه عبادت، مناجات و تلاوت قرآن امام(ع) و خاندان و یاران بزرگوارش در شب عاشورا، زیباترین نمایش بندگى است. ابا عبدالله(ع) درس عشق ورزى به نماز و راز و نیاز با معبود را از پدر بزرگوارش فراگرفته است. ابن عباس در گرماگرم جنگ صفین، آن حضرت(ع) را دید كه سر را به سوى آسمان بلند كرده و در انتظار چیزى است. پرسید: یا امیرالمؤمنین؛ آیا نگران چیزى هستید؟ فرمود: آرى، منتظر رسیدن وقت نماز مى‏باشم. ابن عباس گفت: در این وقت حساس نمى‏توانیم دست از جنگ برداریم و مشغول نماز گردیم.
امیر مؤمنان(ع) فرمود: «انما قاتلنا هم على الصلوة»؛ «ما براى نماز با آنها مى‏جنگیم».
به راستى وقتى رهبران و پیشوایان ما در صحنه خون و جهاد، این چنین ارزش و جایگاه نماز را پاس مى‏دارند و نماز را به تمام معنا در آن شرایط سخت و طاقت فرسا، این گونه به پا مى‏دارند، آیا سستى و سهل انگارى نسبت به نماز براى ما - كه به دور از آن صحنه‏هاى دشوار و در دامن آسایش هستیم - روا است؟ آیا منطقى و قابل قبول است كه نسبت به آن پاكان و برگزیدگان، اظهار عشق و محبت كنیم و خود را پیرو و مطیع آنان بدانیم، آن گاه نمازى را كه سرلوحه اعمال آنان است و جنگ و جهاد و فداكارى ایشان براى زنده نگه داشتن و برپا داشتن آن است، جایگاه واقعى خود را در زندگى ما نداشته باشد؟!
از خود بپرسیم در نماز و دعا و تلاوت كتاب خدا، چه رمز و رازى و چه لذّتى نهفته است كه امام حسین(ع) با وجود اینكه حسرت یك آه را بر دل دشمن گذاشت و شعار «هیهات مناالذلة» او - كه در تابلو عشق با خطى خونین بر سینه آسمان نصب شده و به همه جهانیان درس جنبش و آزادگى و پایدارى مى‏دهد - در عصر تاسوعا كه لشكر نفاق به طرف خیام امام(ع) روى آوردند و آماده حمله و جنگ بودند، برادر دلاورش عباس(ع) را به نزد آنان فرستاد و به او فرمود: اگر مى‏توانى تا فردا جنگ را به تأخیر بینداز و سپس فرمود: «لعلنا نصلى لربنا و ندعوه و نستغفره، فهو یعلم انى كنت احب الصلاة له وتلاوة كتابه و كثرة الدعاء والاستغفار»؛ «شاید امشب براى پروردگارمان نماز به جا آوریم و به درگاه او دعا نموده و طلب بخشش كنیم. خدا مى‏داند كه من نماز براى او و خواندن كتابش و زیادى دعا و استغفار را دوست مى‏دارم».بحارالانوار، ج‏44، ص 392.
نماز و دعا و راز و نیاز با خداوند، از چه عزتى سرشار است كه سالار شهیدان(ع) به خاطر آن، از دشمن براى به تأخیر انداختن جنگ درخواست مى‏كند.
منبع :پرسمان /معارف
چه ضرورتى داشت امام حسین(ع) درمیان سپاه دشمن، روز عاشورا نماز ظهر بخواند تا عده‏اى از یارانش به این خاطر شهید شوند؟