




آمادگی برای توبه و ترک گناهاگر كسی توبه‌ی حقیقی كند و از كرده‌ی خویش پشیمان باشد و قصد تكرار نداشته باشد، ولی از روی فراموشی و غفلت دوباره مرتكب همان گناه شود و دوباره توبه كند، خداوند او را خواهد بخشید و قطعاً چنین بنده‌ای را دوست دارد؛ اما اگر كسی از گناه خود پشیمان نشود و فقط با لفظ استغفار كند و قصد تكرار داشته باشد، طبق آنچه در روایت آمده خودش را مسخره كرده است.
این مسأله از آن جا ناشی می شود كه انسان، جایگاه خود را در این عالم به دست فراموشی سپرده است.
 حقیقتاً ما برای چه قدم به این كره خاكی گذارده ایم؟ اگر برای خوردن وخوابیدن و شهوت است،‌ پس چه فرقی با حیوانات داریم؟
 حیوانات،‌ آن هدفی را كه برای آن آفریده شده اند را بسیار خوب و عالی انجام می دهند. اما این انسان است كه فراموش كرده برای چه هدفی خلق شده است.
 خداوند فرمود: و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون. (سوره ذاریات، آیه 56) جن و انس را خلق نكردم مگر برای این كه مرا عبادت كنند.
 هدف از خلقت انسان، عبودیت و بندگی اوست. ما چقدر از هدف خلقتمان فاصله داریم؟ غفلت تا كی؟ بی خبری و از حقیقت گریختن تا كجا؟
 تحقیق جدی در این امور،‌ علم و یقین انسان را بالا می برد. بالا رفتن علم و یقین،‌ تأثیر مستقیم در دوری از گناه دارد؛ زیرا انسان در این حال می فهمد كه گناه با روح او چه می كند.
انسانی كه سالها مسیر صحیح را رها كرده و به بیراهه رفته، نباید توقع داشته باشد كه یك شبه و با یك تصمیم معمولی به سوی معبود گم كرده خویش باز گشته و جبران تمام اشتباهات گذشته را بنماید. البته خداوند مهربان و توبه پذیر است و به خوبی از بنده پشیمان خود استقبال می نماید، اما نفس و بدنی كه به گناه عادت كرده برای این ترك عادت نیاز به زمان دارد.
 قدم اول در جهت توبه‌ی حقیقی، تغییر محیط فكری و ذهنی است. این تغییر، با مطالعه كتب مذهبی و اخلاقی و شركت در مجالس مذهبی سالم صورت می گیرد. مطالعه جدی در مورد دنیا از قرآن، نهج البلاغه، كتب اخلاقی و دیگر منابع نیز، به انسان كمك شایانی می نماید تا با ماهیت دنیا بیشتر آشنا شود. این آشنایی خود به خود در تعالی اهداف تأثیرگذار است.
 آشنایی با حقیقت دنیا و كوتاهی و ‍‍پستی آن انسان را یاری می دهد تا اهدافش را معطوف به چیزی زودگذر نكند، بلكه اهداف را معطوف به امری پایا و باقی نماید. (ذكر این نكته مهم است كه اسلام، طرفدار زهد است نه ترك دنیا. زهد به معنای نداشتن نیست، به معنای عدم دلبستگی به دنیا و مادیات است.)
 قدم بعدی، تغییر محیط فیزیكی است. این محیط می تواند شامل اتاق محل زندگی، خانه، دانشگاه، ‌دوستان و ... باشد. در راستای تغییر می توان اتاق شخصی خود را با جمله زیبایی از امام علی علیه السلام در مورد دنیا مزین كرد.
ارتباط جدی، مؤثر و مستمر با اماكن مذهبی مانند مسجد نیز به آرامی تأثیر خود را در اهداف الهی و خیر خواهانه می گذارد. بعضی از محیط ها مانند دانشگاه را شاید نشود به تنهایی تغییر داد، اما می توان برای خود یك حاشیه امنیت درست كرد تا انسان در امان بماند. این سخن بدین معنا نیست كه یك دانشجوی مؤمن باید از سایرین كناره گیری كند، بلكه ارتباط محترمانه برای روابط اجتماعی لازم است. حرف ما، در حدود كمی و كیفی این ارتباطات است.
 رابطه با دوستانی كه فقط به فكر مادیات نیستند، در ذهن و روح فرد تأثیر فراوانی دارد. یك دوست خوب می تواند انسان را با خود به بهشت یا جهنم ببرد. تأثیر دوست و سایر نیروهای اطراف را نباید دست كم گرفت.
 در یك كلام، اگر ما نیروهای اطرافمان را به نفع خودمان و در جهت هدف بلندمان تغییر دادیم، فقط یك تصمیم صحیح و محكم لازم است تا ان شاء الله به سمت تعالی معنوی پیش برویم.
آیا می دانی توبه انسان در میان دو توبه خداوند واقع شده است. ابتدا معبود، توبه و بازگشت و نگاه رحمت به سوی عبد می اندازد آن گاه عبد توفیق توبه می یابد. پس از توبه عبد دوباره خداوند توبه و بازگشت، به علامت قبولی توبه عبد می نماید. نباید گمان كرد كه توبه كار شاق و غیرقابل انجامی است. توبه یعنی پشیمانی و تصمیم بر ترك گناهان. همین. پس از این توبه قلبی، باید جبران گذشته ها را نمود.منبع:پرسمان


چگونه بر گناهم غلبه داشته باشم واگر توبه كنم مورد قبول است یا نه؟
