 «شأن نبى» آن است كه راه را بر مردم آشكار كند؛ امّا امام، مردم را راهبرى مى‏كند و به پیمودن راه وا مى‏دارد. براین اساس مقام امامت از نبوت بالاتر است و به همین دلیل، ابراهیم خلیل، مدت‏ها پس از آنكه به پیامبرى رسید و پس از پیروزى در امتحان‏هاى متعدد، به مقام امامت نایل آمد. «2» برترى مقام امامت از مقام نبوت، به معناى آن نیست كه شخص «امام»، از شخص «نبى» برتر و بالاتر است؛ زیرا بسیارى از پیامبران- از جمله پیامبر اسلام- علاوه بر مقام «نبوت»، داراى مقام «امامت» نیز بوده‏اند.
«امام» كسى است كه در عصر خود، در نقطه اوج و قله هرم هستى قرار دارد. به همین جهت باطن امام، همانند باطن پیامبر، با نور «ولایت حق» روشن بوده و با عالم حقایق و معانى غیبى ارتباط دارد. امام، همانند پیامبر، واسطه فیض میان خلق و حق‏تعالى، عامل ارتباط خلق با حق و حافظ حریم‏ وحى و شریعت است. امّا پیامبر نیست؛ یعنى، مقام و شأن و مسئولیت نبوّت و رسالت را به او نداده‏اند. براساس روایات، امامان دست‏آموز «الهام غیبى» اند. آنان صداى غیب را مى‏شنوند، اما فرشته را نمى‏بینند؛ برخلاف پیامبر كه سخن فرشته را مى‏شنود و گاه خود ملك را مى‏بیند، نه اینكه تنها صدا را بشنود «1».
منبع :پرسمان/معارف
تفاوت پیامبر با امام در چه مواردى است؟