باید بپذیریم که امید مردم همان صبح روز نخست مسابقات کشتی (28 مهر) بعد از شکست حسن یزدانی، مقابل دیوید تیلور آمریکایی رنگ باخت و شوک عجیبی نه تنها به ملی پوشان کشتی وارد شد بلکه مردم را نیز در بهت و حیرت فرو برد و این شکست برایشان غیر قابل هضم بود.
از همان ابتدا مشخص بود که این مرتبه سالن پاپ لازلو مجارستان که سال 2013 تیم ملی کشتی آزاد کاپ قهرمانی را با 2 مدال طلا، یک نقره و 2 برنز بالای سر برده بود و ملی پوشان کشتی فرنگی نیز 2 مدال طلا در آن دشت کرده بودند (البته مدال طلای امیر علی اکبری در آن رقابت ها به دلیل دوپینگ بازپس گرفته شد)، بنای ناسازگاری را با کشتی ایران دارد.
اینکه تیم ملی کشتی آزاد روسیه با چهار مدال طلا و تیم قدرتمند آمریکا با سه نشان زرین، در کنار سه برنز ایران و هفت ملی پوش حذف شده و در کشتی فرنگی نیز تزارها با 6 مدال طلا بار دیگر قدرت و سلطه خود را به کشتی جهان دیکته کردند و در 10 وزن ممکن 9 فرنگی کار کشورمان دستشان از مدال کوتاه ماند و تیم های ملی کشتی آزاد و فرنگی حتی بدون داشتن یک فینالیست مسابقات را به پایان بردند، غم بزرگی است که این روزها در دل هر کشتی دوست ایرانی جا خوش کرده است.
سرافکندگی و سرخوردگی ملی پوشان کشتی ایران، سرافکندگی و شکست همه ایرانیانی است که در هفت دهه گذشته با پهلوانان و قهرمانان خود شاد شده اند و در شکست هایشان غمگین. انگار کشتی فرای ورزش برای این سرزمین است که به همراه مرام پهلوانی و جوانمردی، جزئی از فرهنگ مان شده، چرا که قهرمانان و پهلوانان این سرزمین از جنس خود مردم هستند و شاد کردن دل آنها جزئی از فرهنگ قهرمانان شده است.
از سال 1982 مسابقات جهانی ادمونتون کانادا که تیم های ملی کشتی آزاد و فرنگی از کسب مدال بازماندند، تیم ملی کشتی آزاد در سال 2005 بوداپست مجارستان تنها یک برنز گرفته بود. در کشتی فرنگی نیز هر چند تیم ملی در سال های 1961 یوکوهامای ژاپن، 1966 تولیدو آمریکا، 1973 تهران، 1977 گوتنبرگ سوید و 2002 روسیه به تک مدال برنز قهرمانان خود بسنده کرده بود اما در سال 2003 فرانسه، تیم ملی کشتی فرنگی نتوانست هیچ مدالی کسب کند.
کشتی فرنگی ایران از سال 2005 با حضور محمد بنا که به حق او را باید معمار کشتی فرنگی ایران نام نهاد، وارد دوران تازه ای شد و خود را به عنوان یکی از قدرتهای کشتی فرنگی جهان معرفی کرد و در 2 دوره بازی های المپیک با کسب سه مدال طلا و 2 برنز، نتیجه ای رویایی را برای کشتی ایران رقم زد.
اما چه شده که در 2 سال اخیر کشتی ایران دوران افول خود را می گذراند و حتی اقتدار گذشته را در قاره کهن نیز ندارد؟ آیا تنها مشکلات مالی و ارزی و حضور نیافتن تیم های ملی در تورنمنت های بین المللی از علل اصلی نتایج ضعیف کشتی در بوداپست بود؟
به طور حتم رسول خادم رئیس فدراسیون کشتی در سال های اخیر تحول اساسی نه تنها در کشتی ایران بلکه در تغییر قوانین و مقررات و حتی ابداع مسابقات در سطح جهان ایجاد کرد اما به همان نسبت که توانست در سطح بین الملل موفق باشد و حامیان مالی خوبی برای کشتی جذب کند به همان اندازه نتوانست از ظرفیت های موجود در کشتی به نحو شایسته استفاده کند.
البته با همه انتقاداتی که افراد مختلف به نتایج ضعیف تیم ملی دارند، نباید از موفقیت کشتی پایه گذشت. امسال تیم های کشتی آزاد و فرنگی نوجوانان و جوانان ایران هفت قهرمانی آسیا و جهان به دست آوردند و تنها تیم کشتی آزاد جوانان عنوان سومی را به دست آورد که شایسته تقدیر است.
قهرمانی تیم ملی کشتی آزاد ایران در سال 2013 و نایب قهرمانی در سال های 2014 و 2015، نخستین قهرمانی تیم ملی کشتی فرنگی در سال 2014 و نایب قهرمانی در سال 2017 پاریس و کسب یک طلا، یک نقره و یک برنز کشتی آزاد و 2 مدال برنز کشتی فرنگی در بازی های المپیک 2016 ریو نیز از نتایج موفق سال های اخیر کشتی است.
تیم ملی کشتی تا همین 2 سال پیش وابستگی شدیدی به کشتی گیرانی همچون حمید سوریان، قاسم رضایی، امید نوروزی و سعید عبدولی داشت که طی این سال ها بارها مدال آوری کرده بودند اما دریغ از پشتوانه سازی و ساختن کشتی گیران جوان، ششدانگ و جسوری که بتوانند پا جای بزرگان بگذارند.
فرنگی کارانی همچون محمدعلی گرایی، مهرداد مردانی، محمد الیاسی، محمدرضا گرایی، حسین نوری، پژمان پشتام و یا سایر نفرات تیم ملی از داشته ها و ظرفیت های خوب کشتی ایران هستند اما در میادین مهم و جهانی هنوز نتوانسته اند از حقانیت کشتی ایران دفاع کنند.
قانون دست و پاگیر انتخابی تیم های ملی کشتی نیز در این سال ها، راهکار دوگانه ای را سر راه کادر فنی تیم های ملی قرار داده به گونه ای که برای همین مسابقات قهرمانی جهان، محمدعلی گرایی با وجود کسب عنوان دومی در وزن 77 کیلوگرم در مرحله نهایی انتخابی تیم ملی از سوی کادر فنی به جای پژمان پشتام راهی بازی های آسیایی شد و مدال طلا گرفت، اما در تصمیمی بحث برانگیز برای جهانی مجارستان با کم کردن 9 کیلوگرم به وزن 72 کیلوگرم فرستاده شد و بعد از چند برد، در مسابقه با چونایف آذربایجانی دیگر رمقی برایش باقی نماند و یکی از امیدهای اصلی کسب مدال ایران از دور مسابقات حذف شد.
در حالی که در همین وزن فرنگی کار جوان، با انگیزه و جویای نامی همچون علی ارسلان وجود داشت که برای حضور در مسابقات جهانی دست و پا می زد.
در وزن 97 کیلوگرم نیز بعد از خداحافظی نصفه و نیمه قاسم رضایی و عملکرد ضعیف علی اکبر حیدری در بازی های آسیایی و از سوی دیگر دوپینگ سید مصطفی صالحی زاده، کادر فنی چاره ای جز انتخاب علیاری پا به سن گذاشته نداشت که تک مدال برنز تیم ملی را نیز گرفت.
در وزن 130 کیلوگرم شهاب قوره جیلی در دومین تجربه جهانی از روزهای آرمانی خود بسیار دور بود و حتی نمایش خوب پیکارهای جهانی سال 2017 را نیز نداشت و این موضوع نشان می دهد که تیم ملی بعد از موفقیت های جسته گریخته بشیر باباجانزاده، در سنگین وزن با مشکلات زیادی روبرو است.
حسین نوری بعد از کسب مدال برنز پیکارهای جهانی سال 2017، طلای قهرمانی آسیا و طلای بازی های آسیایی، نوید یک فرنگی کار ششدانگ در سطح جهانی را برای تیم ملی می داد. اما او نیز نشان داد که همچون سایر فرنگی کاران در برخورد با صخره سخت در مسابقات جهانی خیلی زود قافیه را می بازد و برای کسب مدال جهانی دیگر و حتی حضور در المپیک باید جهانی فکر کند.
در وزن 82 کیلوگرم صرف نظر از تصمیم اشتباه کادر فنی برای گذاشتن انتخابی بین سعید عبدولی و یوسف قادریان و حاشیه هایی که به وجود آمد، کادر فنی تیم ملی از یک سال پیش وقت باید به به فکر گماردن یک کشتی گیر تازه نفس در این وزن می بود. قادریان در سال های اخیر فرصت های زیادی را از دست داد و موفق نبود و عبدولی نیز با توجه به افزایش سن و همچنین حضور نداشتن در اردوهای تیم ملی دیگر نمی توانست مهره قابل اتکایی در این وزن باشد.
پژمان پشتام فرنگی کاری از جنوب تهران در نخستین تجربه جهانی خود در همان کشتی نخست مقابل حریف اوکراینی شکست خورد. او که در تورنمنت بین المللی جام مربیان اوکراین بسیاری از عنوان داران جهان را شکست داده بود، در این مسابقات حذف زودهنگامی داشت. این موضوع نشان می دهد که کشتی گیران جوانی همچون او به حضور در تورنمنت های بین المللی زیادی نیاز دارند و به قول گوش شکسته ها تنشان باید به تن مدعیان جهانی بخورد تا در چنین میادینی درس خود را به خوبی پس دهند.
وضعیت محمدرضا گرایی در وزن 67 کیلوگرم نیز همچون پشتام جوان در 77 کیلوگرم است. گرایی کشتی های جنگنده و خوبی گرفت و او نیز باید با حضور در تورنمنت های بین المللی بیش از گذشته آبدیده شود.
محسن حاجی پور از دیگر فرنگی کاران با تجربه ای است که بعد از نخستین میدان جهانی خود در سال 2011 که به دلیل روبرو نشدن با حریف اسراییلی از دور مسابقات حذف شده بود، برای جبران سال هایی که به واسطه حمید سوریان دستش به تیم ملی نمی رسید، انگیزه فراوانی برای کسب مدال داشت. اما او نیز مغلوب کشتی گیران جوان و جویای نامی از مولداوی شد تا در سال های پایانی کشتی خود نیز خاطره تلخ دیگری را تجربه کند.
مهرداد مردانی از فرنگی کاران جوان و خوبی است که توانست برای دومین سال پیاپی، دو بنده تیم ملی را در مسابقات جهانی بپوشد. مردانی در پیکارهای جهانی مجارستان به شینیبو اوتای ژاپنی باخت که در بازی های آسیایی نیز مغلوب او شده بود. شکست او به نوعی ضعف فنی او و همچنین غفلت کادر فنی را برملا کرد و نشان داد که هنوز مردانی با کشتی گیری ششدانگ و کسی که بتواند مدال جهانی بگیرد فاصله زیادی دارد.
در وزن 55 کیلوگرم نیز مسلم نادری خادم 37 ساله با وجود کسب عنوان نخست در مسابقات انتخابی و همچنین عملکرد خوبش در تورنمنت گرجستان برای نخستین مرتبه گام به مسابقات جهانی گذاشت که او نیز با شکست در همان کشتی نخست از دور رقابت ها حذف شد.
با وجود شکست های اخیر کشتی، اما ایران بیشه شیران است و این شیر خفته یک بار دیگر بیدار خواهد شد و اطمینان داریم که با بازنگری در برنامه ها و همچنین تغییرات اساسی در کادر فنی، موفقیت های گذشته دوباره تکرار خواهد شد.منبع:ایرنا

نتایج ضعیف تیم های ملی کشتی آزاد و فرنگی ایران در پیکارهای قهرمانی 2018 جهان را با هیچ منطق و آماری نمی توان توجیه کرد، چرا که کشتی با خون و پوست و زندگی مردم ایران عجین شده و پهلوانان و قهرمانان کشتی جزئی از زندگی آنان هستند.
