غمی در جان زهرامی‌شود تکرار در تکرارصدای گریه می‌آیدبه گوشش از در و دیوارتمام آسمان‌ها می‌شود روی سرش آوارکه دارد در وجودشروضه می‌خواند کسی انگاربرایش روضه می‌خواندصدایی در دل بارانکه یا أماه!أنا المظلوم، أنا المقتول، أنا العطشانخدا را ناگهاندر جلوه‌ای دیگر نشان دادندکه خوبِ آفرینش را به زهرا ارمغان دادندصدای کودکش آمد،تمام عرش جان دادندملایٔک یک به یکگهوارۀ او را تکان دادندصدای گریه آمد،مادرم می‌سوخت در بارانبرای کودک خودپیرُهن می‌دوخت در بارانوصیت کرد مادر،آسمان بی‌وقفه می‌باریدحسینم هر کجا خُفته،قدم آرام بردارید!تن او را به دست ابری از آغوش بسپاریدجهان تشنه‌ست،بالای سر او آب بگذاریدزمان رفتنش فرمود:می‌بخشید مادر راکفن‌هایم یکی کم بود، می‌بخشید مادر رابمیرم بسته می‌شدآن نگاه آهسته آهستهبه چشم ما جهان می‌شدسیاه آهسته آهستهصدای روضه می‌افتدبه راه آهسته آهستهزنی آمد به سوی قتلگاه آهسته آهستهبُنَّیَ تشنه‌ای مادر برایت آب آورده...تصویرسازی: فاطمه هاشمی‌شعر: حمیدرضا برقعی
شعری از حمید رضا برقعی؛ روایتگر لحظات پایانی عمر با برکت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیه