 


در ایام ولادت حضرت عیسی مسیح(ع) پیامبر نور و رحمت و در سال جدید میلادی یادی می‌كنیم از شهدای ارامنه كه فارغ از دین و مذهب برای حفظ ناموس و وطن در كنار رزمندگان اسلام جنگیدند و جانشان را فدای ایران كردند. جوانان غیوری از جامعه ارامنه كشور و اقلیت‌های مذهبی كه دوشادوش رزمندگان مسلمان در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل در دوران هشت سال دفاع مقدس جنگیدند و در این نبرد قهرمانانه، شهید، جانباز یا به اسارت گرفته شدند. به مناسبت سال نوی میلادی گفت‌وگو با سیمون باغداسایریان برادر شهید واهیك باغداسایریان را پیش رو دارید.

برای شروع كمی از خودتان و خانواده‌تان بگویید. پدرتان چه كاره بودند؟
من متولد 1331 هستم و واهیك متولد 1340 بود. من پسر بزرگ خانواده بودم. خانواده پرجمعیتی داشتیم و با واهیك 9 فرزند بودیم. چهار خواهر و و پنج برادر. پدرمان در روستای «تلو» از توابع شمیرانات جاده لشكرك كشاورزی می‌كرد. بعدها كه به تهران آمدند، در بخش مواد غذایی مشغول به كار شدند.
چطور شد كه واهیك به جبهه رفت؟
من برادر بزرگ بودم و برادرانم ارتباط زیادی با من داشتند.یك تعمیرگاه لوازم برقی، صنعتی و الكترونیكی در تهران داشتم كه واهیك در دوران راهنمایی و دبیرستان همیشه بعد از ظهرها و تابستان‌ها پیش من می‌آمد. به نوعی دستیار من بود. زمانی كه می‌خواست به خدمت سربازی اعزام شود، برای خودش یك استادكار شده بود و می‌توانست در كار و زندگی‌اش موفق شود. در زمان جنگ كسانی كه مشمول خدمت می‌شدند، آنهایی كه دستشان به دهنشان می‌رسید از طریق افغانستان و پاكستان از خدمت سربازی فرار می‌كردند. وقتی بحث سربازی واهیك پیش آمد، با توجه به اینكه برادرم در كارش متخصص شده بود، چندین مرتبه به او گفتم در زیرزمین خانه برای خودت یك كارگاهی بزن و مستقل برای خودت مشغول شو. حتی امكانات كار برای او فراهم كردم. در واقع نمی‌خواستم بگذارم در زمان جنگ به جبهه برود. نمی‌دانستم كه جنگ هشت سال طول می‌كشد. می‌خواستم كاری كنم دیرتر برود بلكه جنگ تمام بشود اما برادرم مصمم به رفتن بود. یك روز دیدم آمد جلوی مغازه من ایستاد، به او گفتم: واهیك جان پولی چیزی می‌خواهی؟ گفت: نه تصمیم گرفتم به خدمت سربازی بروم. طوری از رفتنش حرف زد كه دیگر نتوانستم حرفی بزنم. فقط گفتم: هركجا می‌روی خدا همراهت باشد.
شما از خانواده ارامنه هستید، چطور پدر و مادرتان با رفتن واهیك به جبهه موافقت كردند؟
پدرم خدابیامرز همیشه می‌گفت: من آدمی نیستم كه پسرهایم را در زیرزمین خانه پنهان كنم. آن موقع‌ها مسیری كه از منزلمان در نیروی هوایی تا محل كارمان در مجیدیه طی می‌كردم با چشم خودم می‌دیدم كه هر روز بر تعداد حجله جوانان شهید اضافه می‌شود. با دیدن این صحنه‌ها از خودم شرمنده می‌شدم كه من اینجا راحت برای خود دارم زندگی می‌كنم، ولی این جوان‌ها همه چیز را رها می‌كنند و به جبهه می‌روند. واهیك هم مثل آن جوان‌ها به كمالاتی رسیده بود كه من هنوز از درك آن عاجز هستم.
برادرتان در چه منطقه‌ای خدمت می‌كرد؟
واهیك 18 ماه در خط مقدم جبهه مریوان حضور داشت. می‌دانست كه من از رفتنش دل‌نگران هستم، مرتب با من تماس می‌گرفت. یك روز در تماسش به من گفت: چشمت روشن. گفتم: چطور؟ گفت: ما را از خط مقدم به عقب منتقل كرده‌اند. من خیلی خوشحال شدم اما دو روز بعد اطلاع دادند كه واهیك به شهادت رسیده است. وقتی یكی از برادرانم خبر شهادت واهیك را از پشت تلفن به من داد، نمی‌توانستم حرفش را باور كنم، چون اصلاً انتظار این خبر را نداشتم.
مگر به پشت جبهه منتقل نشده بودند، پس چطور به شهادت رسید؟
گویی آنها را به منطقه «دارخوین اهواز » منتقل ‌كرده بودند. منطقه استقرار وی قبلاً به وسیله دشمن مین‌گذاری شده بود البته پس از آزاد‌سازی این مناطق از دست دشمن، بخش‌هایی از منطقه پاكسازی شده بود. به هر حال اتومبیل حامل برادرم و همرزمانش از قسمت پاكسازی خارج می‌شود و روی مین ضدتانك می‌رود. بر اثر انفجار دوستان همرزمش و واهیك در چهاردهم اسفند ماه 1362 به شهادت می‌رسند. برادرم موقع شهادت 22 سال داشت. بعد از شهادتش همه ما انتظار پیكر پاك او را می‌كشیدیم. دیدن پیكر او برایمان نعمت بزرگی بود. پیكر چند نفر از دوستانش تكه و پاره شده بود. پیكر واهیك هم از درون متلاشی شده بود. پس از انجام تشریفات مذهبی در میان بدرقه صدها نفر از اهالی مسیحی و مسلمان در قطعه شهدای ارمنی هشت سال دفاع مقدس در تهران به خاك سپرده شد.
شهید باغداسایریان چه خصوصیات اخلاقی داشت؟
واهیك بچه بسیار با گذشتی بود. هر ساعتی كه با او تماس می‌گرفتی و از او چیزی می‌خواستی، «نه» نمی‌گفت و به كمكت می‌آمد. همیشه خوشرو بود و ارتباط خوبی با دیگران برقرار می‌كرد. حالا در مقابلش فرق نمی‌كرد كه چه كسی قرار دارد. در رفتارش اخلاص داشت و به همه خوشبینانه نگاه می‌كرد.
چه خاطره‌ای از شهید در ذهنتان ماندگار شده است؟
یك چیز بگویم شاید باورش برایتان سخت باشد. قبل از آنكه واهیك به شهادت برسد، در آخرین مرخصی كه آمده بود با اصرار ماشینش را به اسم من كرد. بعد از شهادتش در شوك بودم كه چرا او چنین كاری كرد، در صورتی كه در 18 ماه سربازی‌اش چندین مرتبه واهیك به مرخصی آمده بود و در مورد آن ماشین اصلاً صحبتی به میان نیاورده بود اما بار آخر انگار می‌دانست كه شهید می‌شود و ماشین را به نام من كرد.
منبع: روزنامه جوان


در ایام ولادت حضرت عیسی مسیح(ع) پیامبر نور و رحمت و در سال جدید میلادی یادی می‌كنیم از شهدای ارامنه كه فارغ از دین و مذهب برای حفظ ناموس و وطن در كنار رزمندگان اسلام جنگیدند و جانشان را فدای ایران كردند.