 اعجاز و تحدّى قرآن حتى در جنبه لفظى، سبك، آهنگ، تصویرسازى، هندسه كلمات و بلاغت، منحصر در زبان عربى نیست؛ بلكه شامل تحدى به هر متن ادبى در هر زبانى مى‏شود.
 اگر دست روى هر متن ادبى زیبا بگذارید و پنج خط آن را انتخاب كنید و سپس دست روى یكى از صفحات قرآن بگذارید و پنج خط آن را انتخاب كنید آن‏گاه میان سبك، آهنگ و تصویرها، هندسه كلمات، بلاغت و وزن آنها مقایسه كنید؛ ملاحظه خواهید كرد تفاوت آن دو بسیار است و متن غیرقرآنى، از جهت رعایت نكات ادبى و بیانى، در حد و اندازه قرآن نیست. علاوه بر اینكه اعجاز معنوى و بلنداى معارف قرآنى مهم‏تر از اعجاز لفظى است. در طول قرن‏ها مردمان بسیار و اندیشمندان زیادى، از قرآن بهره‏هاى علمى و معنوى برده‏اند به گونه‏اى كه به هر مقدار جامعه بشرى رشد داشته، به همان میزان از دانش و معارف قرآن و نورانیت معنوى آن بهره‏مند گردیده است؛ تا جایى كه گفته شده برخى از آیات قرآن (مانند شش آیه اول سوره حدید)، در آخرالزمان، به عمق آن پى خواهند برد «1».
 اعجاز قرآن از نظر معانى، اختصاص به گروه خاص و یا زبان خاصى ندارد كه در این باره مى‏توان به برخى نمونه‏ها اشاره كرد؛

1. قرآن، خدا را توصیف نموده است؛ صفاتى را كه شایسته او نیست، از او سلب كرده و او را منزّه از آن صفات دانسته و از طرف دیگر صفات كمال و اسماى حُسنى را براى ذات حق اثبات كرده است.
 قرآن در این توصیفات خود آن چنان دقیق است كه ژرف اندیش‏ترین علماى الهى را به حیرت انداخته است و این خود روشن‏ترین معجزه از یك فرد درس نخوانده است.
 قرآن در پیوند انسان با خداوند، زیباترین بیان‏ها را دارد. خداى قرآن از رگ گردن به انسان نزدیك‏تر است. با او در داد و ستد است و با او خشنودى متقابل دارد. او را به خود جذب مى‏كند و مایه آرامش دل اوست: ألا بِذِكْرِ اللهِ تَطْمَئِنُّ اللقُلوبُ «1» بشر با او انس و الفت دارد؛ بلكه همه اشیاء، او را مى‏خواهند و او را مى‏خوانند. تمام موجودات از عمق و ژرفاى وجود، با او سر و سرّ دارند.
 او را ثنا مى‏گویند و تسبیح مى‏كنند: إنْ مِنْ شَیْ‏ءٍ إلّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلكِنْ لا تَفْقَهونَ تَسْبیحَهُمْ «2».
 2. قرآن كتاب راهنمایى بشر است و در واقع كتاب «انسان» است انسان از نظر قرآن نفخه روح الهى است و خواه ناخواه به سوى خداى خودش باز مى‏گردد.
 این است كه معرفت خدا از شناخت انسان جدا نیست. انسان تا خود را نشناسد، به درستى نمى‏تواند خداى خود را بشناسد. از طرف دیگر، تنها با شناخت خداوند است كه انسان به واقعیّت حقیقى خود پى مى‏برد.
 انسان در مكتب پیامبران، با انسانى كه بشر از راه علوم مى‏شناسد، بسى متفاوت است.

3. گستره آگاهى نسبت به معاد، رستاخیز و حشر اموات، مراحل بین مرگ تا قیامت و ... تنها در قرآن به‏طور شایسته و به دور از تردید بیان شده است.
 4. تاریخ و قصص پیامبران علیهم السلام و فرجام نیك پیروان آنان و عاقبت بد تكذیب‏كنندگان آنها به روشنى و گستردگى در قرآن ذكر شده است.
 5. مكارم و فضایل اخلاقى؛ از قبیل شجاعت، استقامت، صبر، عدالت، احسان، محبّت، ذكر خدا، محبّت خدا، شكر، ترس از خدا، توكّل، رضا و تسلیم در مقابل فرمان خدا، تعقّل و تفكّر، علم و آگاهى، نورانیّت قلب به واسطه تقوا، صدق، امانت و ... به خوبى در قرآن آمده است.
 6. اخلاق اجتماعى؛ از قبیل اتّحاد، تواصى بر حق، توصیه بر صبر، تعاون بر نیكى و تقوا، ترك دشمنى، امر به معروف و نهى از منكر، جهاد به مال و نفس در راه خدا و ... به گستردگى در قرآن ذكر شده است.
 7. احكام؛ از قبیل نماز، روزه، زكات، خمس، حج، جهاد، نذر، قسم، بیع، رهن، اجاره، هبه، نكاح، حقوق زوجین، حقوق والدین و فرزندان، طلاق، وصیّت، ارث، قصاص، حدود، دَین، قضا، شهادت، مالكیّت، حكومت، شورا، حقّ فقرا، حقّ اجتماع و ... در قرآن بیان شده است.
 بنابراین ثابت مى‏شود كه قرآن جنبه‏هاى اعجازى گوناگونى دارد و این به گونه‏اى است كه نه تنها عرب در برابر آن عاجز است؛ بلكه تمام جهان نیز در مقابل آن خاضع است. در این زمینه هزاران كتاب و مقاله به وسیله دانشمندان در رشته‏هاى مختلف علوم به نگارش درآمده و همه از عظمت قرآن و تطبیق آیات آن با جدیدترین رهیافت‏هاى دانش بشرى سخن گفته‏اند.
منبع :پرسمان/معارف
آیا اعجاز قرآن تنها براى عرب‏زبانان است و یا براى دیگران هم مى‏باشد؟