اخلاص رزمنده‏ها اما از پادگان تا جبهه نزدیك به بیست كیلومتر فاصله بود و من عادت كرده بودم كه بی‏سیم را به دوش بگیرم و سه تا چهار ساعت پیاده راه بروم. سر پل ذهاب، وسیله نقلیه به مقدار كافی برای رفتن به محل استقرار توپخانه و یا خط مقدم جبهه وجود نداشت. به ناچار بسیاری از اوقات، مسیر را پیاده می‏رفتیم. فاصله پادگان تا توپخانه كم بود، اما از پادگان تا جبهه نزدیك به بیست كیلومتر فاصله بود و من عادت كرده بودم كه بی‏سیم را به دوش بگیرم و سه تا چهار ساعت پیاده راه بروم.
یك روز با آقای كلیشادی که دو سه سال از من جوانتر بود،راه افتادیم. وی در راه مدام می‏گفت: آرامتر حركت كن خسته شدم.
از آن زمان تا یكی دو سال پیش- یعنی تا سال 1385- همیشه با خودم می‏گفتم من چه توانی داشتم آن روز؛ با وجودی كه بی‏سیم روی دوشم بود و كف پاهایم صاف بود و راه رفتن برایم مشكل بود و او از من جوانتر بود با قدرت می‏توانستم گام بردارم كه او به من بگوید: آهسته‏تر حركت كن.
پس از گذشت چندین سال از پایان جنگ در مراسم عروسی در سال 1385 او را دیدم و از زمان جنگ سخن گفتیم. در بین صحبتهایش گفت: آن روز من تركش خورده بودم و آنجا برای استراحت آمده بودم و نباید زیاد كار می‏كردم.
تازه متوجه شدم من چه قدر در خیال باطل بودم و او در حال گذراندن دوران نقاهت بوده است. معمولا رزمنده‏ها این گونه بودند. آنان از روی اخلاص بسیاری از زخمی‏شدن‏ها، مشكلات، بیماری‏ها و ایثارگری‏هایشان را پنهان می‏كردند.منبع:فاتحان


سر پل ذهاب، وسیله نقلیه به مقدار كافی برای رفتن به محل استقرار توپخانه و یا خط مقدم جبهه وجود نداشت. به ناچار بسیاری از اوقات، مسیر را پیاده می‏رفتیم. فاصله پادگان تا توپخانه كم بو