
افتخاری در دوران دفاع مقدس نمانده بود كه خانواده علافی به آن دست نیافته باشند. 
با معرفی یكی از دوستان با خانواده شهیدان علافی آشنا شدم. خانواده‌ای با سه شهید و دو جانباز كه یكی از این جانبازان سرافراز به اسارت دشمن نیز درآمده بود. 
راهی استان البرز می‌شوم تا در جمع خانواده شهیدان علافی از رشادت‌ها و دلاوری‌های اهل این خانه بشنوم. در نبود پدر و مادر كه مدتی می‌شود به دیدار فرزندان شهیدشان پیوسته‌اند، به خانه جانباز آزاده علی‌اصغر علافی می‌روم. پیشتر هماهنگ كرده بودم تا دیگر برادران شهیدشان نیز در گفت‌وگویمان شركت داشته باشند. 
 وارد خانه می‌شوم اولین چیزی كه نظرم را به خودش جلب می‌كند، تصویر سه شهید خانواده است كه به محض ورود در گوشه‌ای از خانه خودنمایی می‌كند؛ تصویری كه امام خامنه‌ای در دیدار خانواده شهید در سال 80 روی آن نوشته‌اند: یاد شهیدان عزیز گرامی باد... 
شهیدان نادر، ناصر و جعفر (علی‌اكبر ) علافی از افتخارات این خانواده هستند؛ افتخاری كه آن را باید مرهون تربیت دینی و مكتبی پدر و مادری دانست كه امروز در جمع‌مان نیستند. گفت‌وگوی ما با جانباز آزاده علی‌اصغر علافی و جانباز جلال علافی را پیش رو دارید.

راوی؛ علی‌اصغر علافی: 
روضه‌های50 ساله 
شاید بتوان گفت عاقبت‌بخیری بچه‌های خانواده علافی‌ها را باید مرهون روضه‌هایی بدانیم كه از 50سال قبل در منزل پدرمان دایر بود و تا امروز همچنان در منزل پسران خانواده برگزار می‌شود. در حقیقت آنچه باعث شد برای نادر، ناصر و جعفر شهادت رقم بخورد همین روضه‌های ایام محرم و فاطمیه بود كه اهل خانه ما را با حب اهل‌بیت عجین و مأنوس كرد. 
پدرمان حاج محمود علافی راننده تریلی بود. ورد كلامش این بود كه مرد باید نان حلال به خانه بیاورد. پدرم به این صحبت ایمان داشت. همین طوری حرفی را نمی‌زد. می‌گفت زرنگ‌ترین آدم كسی است كه سالم زندگی كند. تا آخرین لحظات حیاتش هم اجازه نداد كه اموالش به حرام آلوده شود. 
 سیدالشهدای خانواده 
اولین شهید خانواده، نادر بود متولد 1335كه لقب سیدالشهدای خانواده علافی‌ها را گرفت. نادر مقتدای ما بود. ایشان به خانواده علافی‌ها خط جهاد در راه خدا را نشان داد. برادرم دانشجوی مذهبی بود، طوری كه حتی از قبل انقلاب نمازهای‌شبش را می‌خواند. 
نادر مهندس بود و در كارخانه جنرال طراحی می‌كرد. بعد از انقلاب كارهای سفرش به آلمان جور شد اما به یكباره تصمیم گرفت كه وارد سپاه پاسداران شود. از اولین نفراتی بود كه وارد سپاه شد و پاسداری را وارد خانه ما كرد. برادرم حكم فرمانده سپاه پاوه را داشت اما این حكم را نپذیرفت و به عنوان یك نیرو در اطلاعات شناسایی حضور پیدا كرد. 
 شهید بی‌مزار
نادر همرزم شهید بروجردی بود. به حدی از یقین رسیده بود كه حتی نحوه شهادتش را می‌دانست. دوستانش می‌گویند یك سال قبل از شهادتش با نادر نشسته بودیم. می‌گفت بچه‌ها ما سه نفر شهید می‌شویم. من خودم دوست دارم جایی شهید شوم كه هیچ كسی جنازه‌ام را پیدا نكند، چون می‌دانم كسی كه مزار و قبرش بی‌نشان باشد، قطعاً حضرت زهرا (س) زائر مزارش می‌شود. 
نادر به كوهنوردی علاقه داشت. بیشترین تفریحش كوهنوردی بود. قدرت بدنی بالایی داشت. هر چند ایمان قوی و اراده‌ای محكم داشت اما تا قبل از حضور در جبهه شجاعت چندانی نداشت، مثلاً وقتی صبح‌ها می‌خواست سر كار برود، كمی می‌ترسید. مسیر منزل تا كارخانه مسیر خلوت و تاریكی بود برای همین من همیشه ایشان را تا جایی می‌رساندم اما جبهه و رزم با ضدانقلاب كار را به جایی رساند كه شجاعت نادر زبانزد همرزمانش شد. 
 خطبه شهادت 
خطبه عقد نادر را امام خمینی(ره) خواند. ایشان از امام خواسته بود كه برایش دعا كنند. امام گفته بود چه دعایی كنم؟ نادر در پاسخ ایشان گفت: دعای شهادت. دعا كنید شهید شوم. آخرین باری كه می‌خواست به جبهه برود آمد مغازه تا از من خداحافظی كند. همسرش بعد از مدت‌ها باردار شده بود. خانواده‌اش را به من سپرد. شادی و شعف خاصی در وجودش می‌دیدم. كاملاً مشهود بود كه این رفتن با رفتن‌های قبلش فرق داشت. فرزند نادر پنج ماه بعد از شهادت پدر به دنیا آمد. 
شهادتش هم همانطور رقم خورد كه خودش خواسته بود. در جریان شناسایی منطقه عملیاتی قصرشیرین نادر و دو نفر از دوستانش به نام‌های چالاك و بیگلر راهی قصرشیرین می‌شوند. روز‌ها استراحت می‌كردند و شب‌ها راه می‌افتادند. نادر در آخرین روز وصیتنامه‌اش را به چالاك یكی از همرزمانش می‌دهد. ایشان متعجب سؤال می‌كند: چرا من؟ نادر می‌گوید:از میان ما سه نفر تو برمی‌گردی، این وصیتنامه و نقشه منطقه است، پیش تو بماند. بعد شروع به پاكسازی میدان مین می‌كنند. در مسیر بازگشت یكی از مین‌ها در مسیر فرعی منفجر می‌شود، با انفجار مین اول، نادر پرتاپ می‌شود و روی مین دوم كه می‌افتد به شهادت می‌رسد. 
 كوه بمو، جوانرود
همرزمش بیگلر مجروح و صورت و بدنش زخمی می‌شود. چند روز بعد بیگلر به اسارت بعثی‌ها درمی‌آید. ما هیچ وقت نشانی از نادر پیدا نكردیم. بیگلر بعد از آزادی برایمان از آن روز اینطور روایت كرد: پنج روز بعد از اینكه مجروح و نا توان در منطقه افتاده بودم، عراقی‌ها رسیدند. من و جنازه‌ای را كه در كنارم بود لای پتو پیچیدند و با خود بردند. من به خاطر آسیبی كه چشمم دیده بود، داخل آمبولانس بودم. 50درصد بینایی داشتم. حس كردم جنازه‌ای كه در كنار من داخل پتو پیچیده شده،پیكر نادر است. میانه راه عراقی‌ها در آمبولانس را باز و پیكر شهید را از كوه بموی جوانرود به پایین پرتاب كردند. تا امروز هم خبری از نادر به دست ما نرسیده است.نادر در 4خرداد1361 به شهادت رسید. 
 مرثیه‌ای برای جدایی
 بی‌خبری از نادر بیش از هر چیزی دل خانواده و از همه مهم‌تر پدر و مادرمان را به درد می‌آورد. وقتی خبر شهادت نادر را به پدر دادند، من در كنار پدر بودم و به معنای واقعی دیدم كه كمر پدر با شنیدن خبر شهادت و مفقودالاثری نادر شكست و هیچ وقت راست نشد. نادر خیلی با محبت و خونگرم بود. مظلوم و دوستداشتنی. والدینمان تا آخرین لحظات حیاتشان چشم‌انتظار بودند. مادر به زبان تركی برای نادر روضه می‌خواند. مرثیه‌هایی از سوز جدایی و فراق از نادر. 
 قضای نماز شب
لباس مشكی شهادت نادر را به تن داشتم كه حاج ابراهیم همت، فرمانده تیپ حضرت رسول(ص)‌متوجه شهادتش شد و رو به من كرد و گفت: برادر شما تازه به شهادت رسیده، شما خط مقدم نروید اما قسمت طور دیگری رقم خورد. 40روز بعد از شهادت نادر در مرحله سوم عملیات رمضان من به اسارت درآمدم. یكی از دوستان نادر خاطره‌ای از برادرم برایمان تعریف كرد و گفت: یك بار متوجه سوختگی دست نادر شدم و از او پرسیدم: دستت چرا سوخته؟ گفت: برو بچه! خیلی سماجت كردم. بعد از كلی اصرار گفت: دیشب نماز شبم قضا شد، دستم را سوزاندم تا ببینم اگر طاقت آتش جهنم را دارم، این كار را تكرار كنم. نادر خیلی در امور خانه و نگهداشتن بچه‌ها به مادرمان كمك می‌كرد. ما هشت پسر و یك دختر بودیم اما نادر برای مادرمان دختری كرد. نادر وصیت كرده بود كه اگر من شهید شدم و جنازه‌ام بازگشت من را كنار شهید جعفر شرع‌پسند دفن كنید. با شهادت مهدی خانواده ایشان به منزل ما آمدند و از ما خواستند تا پیكر فرزند شهیدشان مهدی را كنار جعفر دفن كنند كه خانواده هم موافقت كردند.

راوی؛ جلال علافی: 
شهید دوم
فرمانده گردان 
ناصر متولد بهمن سال1333بود كه در بهمن 62 در سن 29سالگی با سمت فرمانده گردان تیپ نبی اكرم(ص) در غرب كشور شهید شد. ناصر در عملیات والفجر5 شجاعانه مبارزه كرد و به شهادت رسید. برادرمان ابتدای جنگ همراه با همسرش به قصرشیرین رفت. اهل و عیالش را هم با خودش به منطقه جنگی برده بود. پدرم هم با اینكه بیش از 60 سال سن داشت برای خدمت به قصر شیرین رفت و راننده تیپ شد. با آن سن و سال با تویوتا در گردنه‌های خطرناك رانندگی می‌كرد. برای همین یك بار موفق شد برای دیدار با خانواده ناصر به قصرشیرین برود. دخترش چهار ماه بعد از شهادت ناصر به دنیا آمد. مثل ابوالفضل فرزند نادر كه بعد از شهادت نادر به دنیا آمد. هر دو شهید خانواده با اینكه خیلی بچه دوست داشتند اما فرزندانشان را ندیدند. 
 آچار فرانسه تیپ 
ناصر اولین فرزند خانواده بود. استادكار تعمیر انواع ماشین‌ها بود. از هر كسی اجرت می‌گرفت، آن را نمی‌شمرد. قبل از اعزام به جبهه تمام ماشین‌های جهاد سازندگی و سپاه را رایگان تعمیر می‌كرد. به مال حلال بسیار اعتقاد داشت. به خاطر تخصص و توان فنی‌اش در هر قسمتی از تیپ نبی اكرم مشكلی ایجاد می‌شد، ناصر خودش را می‌رساند و مثل آچار فرانسه عمل می‌كرد. ناصر تنها یك فرمانده گردان نبود، بلكه خودش یك تیپ بود. توان مضاعفی داشت. هرجا ادوات یا كامیون، بولدوزر و لودر دچار مشكل می‌شد، ناصر آنجا بود تا رفع مشكل كند. جبهه اینطور نبود كه فقط در یكجا بمانی و كار كنی، در جبهه هر كسی هر كاری از دستش برمی‌آمد، انجام می‌داد. 
بعد از شهادت نادر، دنیا برای ناصر معنا نداشت. پدر برایش مغازه‌ای به مساحت 340 متر خریده بود. اوضاع مالی خوبی داشت اما اینها برایش اهمیت نداشت. همه را رها كرد و با همسرش راهی جبهه شد. در نهایت در عملیات والفجر 5 در چنگوله عراق تركش روی سربند یا ثارالله‌اش نشست و شهید شد. 
 مزار شهید 
شهادت ناصر برای خانواده سخت بود، چون نادر مفقودالجسد بود و علی‌اصغر هم اسیر شده بود. ناصر با شهیدانی چون شرع‌پسند، مجتبی امینی و یدالله كلهر همرزم بود و همزمان با شهیدمهدی شرع‌پسند و مجتبی امینی شهید شد. مزار شهیدان امینی و ناصر در كنار هم قرار دارد.

شهید سوم: جعفر
طراح اسلحه 
شهیدسوم خانواده جعفر بود، متولد 1342. نام شناسنامه‌ای‌اش علی اكبر بود. برادرم در عملیات والفجر مقدماتی از ناحیه صورت به شدت مجروح شد. تیر به صورتش اصابت كرد و 60درصد چهره‌اش از بین رفت. 18 دندانش خرد شد. عمل جراحی متعددی روی صورتش انجام شد و حدود دو سال برای درمان به بیمارستان مصطفی خمینی می‌رفت. از استخوان رانش تراشیده و به فكش پیوند زده بودند تا شكل و شمایلش درست شود. دو سال‌ونیم فكش را با سیم بسته بودند تا خوب شود. به سختی غذا می‌خورد. فقط می‌توانست مایعات مصرف كند با همه اینها جبهه را رها نكرد. 
جعفر 24 ماه در واحد ضد زره لشكر حضرت رسول تیپ ذوالفقار خدمت كرد. یكی از اقدامات جعفر طراحی خرج موشك آر پی جی11 بود كه تا آن زمان نداشتیم. جعفر با علاقه‌ای كه نسبت به این كار داشت با هزینه شخصی خودش 24ماه تمام توانش را صرف كرد تا توانست طرح خودش را عملیاتی كند. 
آن زمان اراده بچه‌ها قوی بود. رزمنده‌ها با اراده توأم با ایمان توانستند جنگ را به نحو احسنت مدیریت كنند. در مدت 24 ماهی كه روی این طرح كار می‌كرد دو بار بیشتر به مرخصی نیامد. همرزمانش می‌گفتند از پادگان دو كوهه به شهر می‌رفت تا قطعه مورد نظرآر پی جی را تراش بدهد و برگردد. وقتی خرجی آرپی‌جی آماده می‌شود و آن را داخل قبضه می‌گذارد تا امتحان كند، دوستانش از او فاصله می‌گیرند و می‌گویند الان است كه جعفر و موشك با هم منفجر شوند اما خوشبختانه اینطور نمی‌شود و موشك به اذن خدا شلیك می‌شود و به هدف می‌خورد. 
آوازه ابتكار جعفر به گوش مسئولان لشكر می‌رسد. یك روز از قرارگاه ثارالله به جبهه می‌آیند و از جعفر چگونگی تولید خرجی را می‌پرسند. جعفر هم كل فرایند و مراحل طی شده را برایشان توضیح می‌دهد. طرح را در اختیار مسئولان قرار می‌دهد. یكی از دوستانش به نشانه اعتراض به جعفر می‌گوید: تو چرا این كار را كردی و همه اطلاعاتی را كه دو سال برایش زحمت كشیده‌ای را در اختیارشان قرار دادی؟ این طرح تو بود. جعفر در پاسخ دوستش می‌گوید: من زحمت كشیدم كه كار جنگ راه بیفتد. من ساختم اما آنها باید برای تولید انبوهش تلاش كنند. 
 امتحانات سخت 
 جعفر به خاطر توان رزمی،قدبلند و آمادگی دفاعی و علاقه زیادی كه به هواپیما داشت به تیپ 66 هوابرد می‌رود. روزها و مراحل سختی را در این تیپ كه اولین تیپ هوابرد سپاه بود، سپری می‌كند. یك بار از یكی از مراحلی كه طی كرده بود برایمان تعریف كرد. می‌گفت ما را از پادگانی در تهرانپارس با یك قطب‌نما رها كردند و از ما خواستند در شمال به بچه‌ها ملحق شویم. چند روز در راه بودیم و باید با قطب‌نما راه خودمان را پیدا می‌كردیم. اگر راه را گم می‌كردیم، قطعاً با مشكلات زیادی روبه‌رو می‌شدیم. مثلاً اگر در مسیر درست حركت می‌كردیم، كنسرو و مایحتاجمان را می‌توانستیم برداریم ولی اگر راهمان را اشتباه می‌رفتیم، به زحمت می‌افتادیم. 
می‌گفت یك بار دیدم سر راهمان پای مرغ زنده‌ای را بسته‌اند. ما باید آن را سر می‌بریدیم و می‌پختیم و می‌خوردیم تا توان ادامه راه را داشته باشیم. در مرحله‌ای ظاهراً به اسارت دشمن درآمدیم و آنها ما را اسیر كردند. شدیم اسیر دست دشمن. دو تا از بچه‌ها بنیه ضعیفی داشتند و می‌خواستند با كتك اول اطلاعات شناسنامه‌ای خودشان را در اختیار آنها قرار بدهند. من خودم در حالی كه كتك می‌خوردم آنها را تهدید می‌كردم كه اگر حتی نامتان را فاش كنید، من خودم شما را می‌كشم. از دست من زنده بیرون نمی‌آیید. آنها هم شما را رها كنند، من شما را رها نمی‌كنم. بعد دست و پای جعفر را بسته بودند و از درخت آویزان كرده بودند. می‌پرسیدند: اسمت چیست؟ چون جوابی به آنها نمی‌دهد، از ارتفاع دو متری رها می‌كنند با كمر به زمین می‌خورد و مراحل سخت بعدی كه الحمدلله همه‌شان از آن امتحانات سخت سربلند بیرون می‌آیند. نیت‌شان ورزیده كردن بچه‌ها و سنجش توان و مقاومتشان بود كه اگر در شرایطی به اسارت دشمن درآمدند بتوانند از اطلاعات محرمانه محافظت كنند. جعفر یكی از بهترین چتربازان تیپ بود. یك بار با پدرم به جاده اشتهارد رفتیم تا فرود چتربازها را ببینیم. جعفر چریك قابل و توانمندی بود. 
 مانور شهادت 
سال 66 پدر و مادرمان به سفر حج مشرف شدند. مادر وقت خداحافظی همه ما را به جعفر سپرد. 
یك روز صبح برادرم من را از خواب بیدار كرد و گفت باید بروم پادگان. مأموریتی برایم پیش آمده است. حواست به خانه و زندگی باشد. چند روزه برمی‌گردم. اصلاً فكرش را هم نمی‌كردیم كه این رفتن دیگر بازگشتی نداشته باشد. جعفر همراه 24 نفر از بهترین همرزمانش در مانور شهادت در خلیج فارس در سال 66 به شهادت رسید. جعفر لایق شهادت بود.

منبع: روزنامه جوان
 


شاید بتوان گفت عاقبت‌بخیری بچه‌های خانواده علافی‌ها را باید مرهون روضه‌هایی بدانیم كه از 50سال قبل در منزل پدرمان دایر بود و تا امروز همچنان در منزل پسران خانواده برگزار می‌شود. در حقیقت آنچه باعث شد برای نادر، ناصر و جعفر شهادت رقم بخورد همین روضه‌های ایام محرم و فاطمیه بود