 

ابو الحسین بن على ابى البغل كاتب مى گوید:از طرف ((ابى منصور بن صالحان)) مسئول انجام كارى شدم. اما در طى انجام مسئولیت قصورى از من سر زد، آنچنان كه او بسیار خشمگین شد، و من از ترس، متوراى و مخفى شدم و او در جستجوى او بود.
در یكى از شبهاى جمعه به طرف مقابر قریش - مرقد امام كاظم (علیه السلام) و امام جواد (علیه السلام) - براى عبادت و دعا رفتم. آن شب هوا بارانى و طوفانى بود. به خادم حرم مطهر كه ((ابا جعفر)) نام داشت گفتم: درهاى حرم را ببند تا من بتوانم در خلوت مشغول دعا و راز و نیاز باشم. زیرا بر جان خود ایمن نیستم، و ممكن است كسى قصد سوئى نسبت به من داشته باشد.
او نیز قبول كرد و درها را بست.
نیمه شب، در حالى كه باد و باران همچنان ادامه داشت و هیچ كس ‍ در آنجا نبود، مشغول دعا و زیارت و نماز بودم كه ناگاه صداى پایى از طرف قبر امام موسى بن جعفر (علیه السلام) به گوشم رسید. مردى را دیدم كه مشغول زیارت حضرت امام كاظم (علیه السلام). او ابتدا بر حضرت آدم (علیه السلام) و انبیاء عظام (علیه السلام) درود فرستاد، آنگاه یك یك ائمه معصومین (علیهم السلام) را مورد خطاب و سلام قرار داد تا به امام دوازدهم حجت بن الحسن (علیه السلام) رسید اما نام ایشان را ذكر نكرد.
من تعجب كردم و باخودم گفتم: شاید نام حضرت را فراموش كرد، یا امام (علیه السلام) را نمى شناسد، و یا اصلا به امامت ایشان اعتقاد ندارد و مذهب دیگرى دارد وقتى زیارتش به پایان رسید دو ركعت نماز خواند و متوجه قبر امام جواد (علیه السلام) شد، و به همان ترتیب مشغول زیارت و سلام شد و دو ركعت نماز خواند.
من ترسیدم، زیرا او را نمى شناختم، و جوانى بود در هیئت مردى كامل و پیراهنى سفید بر تن و عمامه اى بر سر داشت كه انتهاى آن را از زیر گلو گزرانده بود همچنین شالى به كمر بسته و عبایى بر دوش ‍ انداخته بود. پس از نماز به من فرمود: اى ابوالحسین بن ابى البغل! با دعاى فرج چه قدر آشنایى؟
گفتم: آقاى من! كدام دعا؟
فرمود دو ركعت نماز بخوان و بگو:
یا من اظهر الجمیل و ستر القبیح، یا من لم یواخذ بالجریره و لم یهتك الستر، یا عظیم المن یا كریم الصفح یا حسن التجاوز، یا واسع المغفره، یا باسطالیدین بالرحمه، یا منتهى كل نجوى، و یا غایه كل شكوى، یا عون كل مستعین، یا مبتدئا بالنعم قبل استحقاقها.
سپس بگو:
یا رباه (ده مرتبه) یا سیداه (ده مرتبه) یا مولاه (ده مرتبه) یا غابتاه (ده مرتبه) یا منتهى غایه رغبتاه (ده مرتبه) اسالك بحق هذه الاءسماء و بحق و محمد و آله الطاهرین علیهم السلام الا ما كشفت كربى و نفست همى و فرجت غمى و اصلحت حالى.
پس هر حاجتى كه دارى از خداوند مسئلت نما. پس از آن گونه راست صورتت را بر زمین بگذار و صد بار بگو:
یا محمد یا على! یا على یا محمد اكفیانى فاءنكما كافیاى و انصرانى فانكما ناصراى.
سپس گونه چپ صورتت را بر زمین بگذار و صد بار بگو: ((ادركنى)) (و پس از صد بار این ذكر را) بسیار تكرار كن.
سپس به اندازه یك نفس بگو ((الغوث الغوث الغوث...)).
آنگاه سر از سجده بردار كه ان شاء الله خداوند حاجتت را برآورده خواهد نمود)).
وقتى من مشغول نماز و دعا شدم، آن شخص خارج شد. بعد از اینكه نماز و دعایم به پایان رسید به طرف ابوجعفر خادم رفتم تا بپرسم این مرد كه بود؟ و چگونه وارد حرم مطهر شده بود؟
وقتى درها را برسى نمودم دیدم همه درها بسته و قفل زده بودند.
بسیار تعجب كردم، و با خود گفتم: شاید اینجا در دیگرى دارد كه من نمى دانم. پیش ابو جعفر رفتم. او داشت از داخل اطاقى كه به عنوان انبار روغن چراغ از آن استفاده مى كردند، بیرون مى آمد، فورا به او گفتم: این مرد كه بود؟ چطور توانسته بود وارد حرم شود؟
ابوجعفر گفت: همانطور كه مى بینى درها بسته و قفل زده هستند، من هم كه آن را باز نكردم من آنچه را كه دیده بودم براى او تعریف كردم.
گفت: او مولایمان صاحب الزمان (علیه السلام) است، من بارها ایشان را وقتى حرم خالى است - مثل امشب - دیده ام.
از اینكه چه موقعیتى را از دست داده بودم خیلى ناراحت شدم.
وقتى فجر دمید از حرم خارج شدم به طرف محله ((كرخ)) رفتم، در این مدت آنجا مخفى شده بودم. هنگامى كه خورشید دمید عده اى از مأموران صالحان با اصرار از دوستانم سراغ مرا گرفتند، و با خواهش بسیار خواستند كه مرا ملاقات كنند.
آنها نامه اى هم با خود داشتند كه در آن صالحان نوشته بود كه مرا بخشیده و امان داده است. (همچنین مطالب جالب توجه درباره خوبیها و گذشته خوب من و آینده خوبى كه در انتظارم مى باشد در آن قید شده بود).
آنگاه با یكى از دوستان مورد اعتمادم از مخفیگاه خودم خارج شده و با ابى منصور ملاقات كردم. وقتى مرا دید به پاخاست و بسیار مرا مورد احترام خود اقرار داد، و چنان رفتار خوبى از خود نشان داد كه تا حال از آن چنین رفتارى ندیده بودم. آنگاه گفت: آیا آن قدر ناراحت شده بودى كه از من به صاحب الزمان (علیه السلام) شكایت كردى؟
گفتم: من فقط درخواستى ساده و دعایى معمولى كردم.
گفت: چه مى گویى؟ دیشب (شب جمعه) بدون مقدمه مولایم صاحب الزمان (علیه السلام) را در خواب دیدم، ایشان به من دستور دادند تا با تو به لطف رفتار كنم و از این ستمى كه بر تو كرده بودم مرا مورد مواخذه قرار داد.
گفتم لا اله الا الله! گواهى مى دهم كه خاندان رسالات و ائمه معصومین (علیهم السلام) نه تنها بر حق اند بلكه خود منتهى درجه حقیقت هستند من نیز مولایمان (علیه السلام) را بدون مقدمه در بیدارى دیدم، و به من چنین و چنان فرمودند. و آنچه را كه دیده بودم كاملا شرح دادم.
او از این داستان بسیار تعجب كرد. پس از آن از ابى منصور بن صالحان كارهاى شایسته و بزرگى به سبب این رویداد انجام پذیرفت، من هم به بركت مولایمان صاحب الزمان (علیه السلام) به مقاماتى در دستگاه او رسیدم كه اصلا به فكرم هم نمى رسید
منبع  مهدویت
اى ابوالحسین بن ابى البغل! با دعاى فرج چه قدر آشنایى؟