 آیه های قرآنی زنان را مانند مردان شایسته دستیابی به سعادت می دانند و آنان را از نظر ارزشمندی همسان مردان می شمارند. طبق منطق قرآن، کسی بر دیگری، چه زن و چه مرد، برتری و فضیلت ندارد مگر به تقوا. با این وصف روایاتی در دست است، که بیان می کند در زنان خیری نیست و بیشتر اهل دوزخ را زنان تشکیل می دهند؛ چون:
 1- المرأة شر کلها و شر ما فیها انه لابد منها ؛(محمد بن حسین شریف رضی، نهج البلاغه، خ238)
 2-الناجی من الرجال قلیل و من النساء اقل و اقل.( محمد بن علی بن بابویه قمی(صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج3، ص439)
 بررسی روایت نخست: از جمله روایت هایی است که سید رضی در نهج البلاغه آورده است. این روایت مرسل است و به سبب یاد نکردن از سند، ضعیف به شمار می آید. مستند دیگری نیز به جز نهج البلاغه برای این روایت نیامده است.
 از نظر دلالت جای تأمل دارد؛ زیرا: در متون دینی درباره ی هیچ موجودی از آفریده های خدا نیامده است که آن موجود به طور مطلق شر است. علمای عقاید به تبع مکتب اهل بیت علیهم السلام می کوشند که حتی برای آفرینش شیطان نیز فوایدی را برشمارند. بنابراین شر بودن همه ی ابعاد وجودی زن بسیار تأمل بر انگیز است؛زنان در بسیاری از ابعاد و ساحات وجودی شان با مردان مشترک اند و امتیازات انسانی دارند پس ابعاد خیر در آنها فراوان است؛ اگر شر بودن برای زنان ذاتی باشد باید هیچ یک از آنان از این بدی جبلی برکنار نباشند؛ در حالی که گذشته از وجود مقدس حضرت زهرا سلام الله علیها زنان بزرگوار بیوت اهل بیت مانند خدیجه کبری، زینب عظمی، رباب، سکینه، فاطمه بنت الحسین، فاطمه معصومه، حکیمه خاتون و بسیاری از پرورش یافتگان مکتب اهل بیت مانند فضه و ام ایمن از این قاعده مستثنایند و استثنا از امر ذاتی و سرشتی امکان پذیر نیست. در نتیجه اگر این «شر بودن» سرشتی نباشد، ناچار به عوامل فرهنگی و اجتماعی باز می گردد.با این وصف، روایت زنان را بنا به ذات و از نظر ارزشمندی در درجه پایین قرار نمی دهد، بلکه این جوامع آلوده و نالایق اند که سزاوار نکوهش و توبیخ اند.
 از جهتی دیگر، باید دانست این روایات خود دارای معارض اند. مرحوم صدوق روایتی را از امام صادق علیه السلام نقل می کند که فرموده اند:« بیشتر خیر در زنان است.»( محمد بن حسن حر عاملی، وسایل الشیعة، ج14، ص1)
بررسی روایت دوم:در این روایت نیز زنان از نظر دستیابی به سعادت به مراتب ناتوان تر از مردان معرفی شده اند. این روایت از دو منبع نقل شده، یکی از آن دو مرحوم کلینی است و دیگری را شیخ طوسی در من لا یحضره الفقیه آورده است. طریق نخست را طریقی ضعیف خوانده اند؛ زیرا در سند روایت محمد بن سنان است که مشهور، وی را تضعیف کرده اند.همچنین عمرو بن مسلم در سند آمده که توثیقی درباره او وارد نشده است. حدیث بعدی نیز مرسل است.
 خارج از منظر ضعف سند، روایت، مردان رستگار را نیز اندک شمرده است، و این به برداشت ناتوانی سرشتی مردان منجر نمی شود. پس این روایت به معنای قصور یا تقصیر مردان و زنان در رسیدن به اسباب سعادت و تحصیل تقواست. در این میان عوامل قصور هر یک از دو صنف را می توان در فرهنگ، اجتماع، تربیت و اراده شخصی فرد برای تهذیب جست و جو کرد. بنابراین اگر موقعیت فرهنگی و اجتماعی همواره برای ارتقای اخلاقی زنان نامساعد باشد و در نتیجه، زنان نیز کوشش کمتری برای دست یافتن به فضایل کنند، شمار زنان رستگار کمتر می شود.از جهتی این روایت نیز معارض دارد؛ زیرا در منابع دینی آمده است:« بیشتر اهل بهشت از مستضعفان، یعنی زنان اند؛ زیرا خداوند ضعف آنان را می دانست. پس به ایشان رحم کرد.»(محمد بن حسن حر عاملی، وسایل الشیعه، ج20، ص168) افزون بر روایت یاد شده، متون حدیثی ما روایات چشم گیری از این دست دارند که برای زنان راههای گوناگونی را به سوی سعادت و ثواب می گشایند. برای مثال، در حالی که معرکه ی جهاد شاید در طول عمر یک مرد هیچ گاه برایش گشوده نشود و اگر این مجال فراهم شود نیز ممکن است مردان بسیاری از ادای تکلیف سرباز زنند، جهاد زن که همسرداری شایسته است همواره برای زنان مجال تقرب را فراهم می آورد.
منبع : پرسمان/ حقوق زن
آیا می توان به روایتی که سید رضی در خطبه 238 نهج البلاغه آورده استناد کرده و بیان کرد در زنان خیری نیست و بیشتر اهل دوزخ را زنان تشکیل می دهند؟