 
مظلومیت و گمنامی بچه‌های فاطمیون بر هیچ‌كس پوشیده نیست. چه آنهایی كه در گمنامی شهید و در اوج مظلومیت تشییع می‌شوند، چه رزمندگانی كه سال‌ها بی‌نام و نشان در جبهه مقاومت اسلامی مجاهدت كردند و نامی از آنها در هیچ‌جا شنیده نمی‌شود. شهید صفر سیفی از این دست شهدای بی‌نام و نشان است كه با تماس یكی از رزمندگان لشكر فاطمیون با سرویس ایثار و مقاومت روزنامه جوان به ما معرفی شد. این رزمنده فاطمیون گفت: «آیا نامی از شهید صفر سیفی شنیده‌اید؟ فرمانده شهید صفر سیفی از فرماندهان ارشد فاطمیون، فرمانده محور عملیاتی المیادین و عضو ارشد تیم عملیات تیپ امام رضا(ع)؟» همین تماس باعث شد تا قرار هماهنگی با خانواده شهید را بگذاریم و با كمك و همراهی این رزمنده لشكر فاطمیون گذری كوتاه به زندگی و سیره شهید صفر سیفی داشته باشیم كه در نهایت گمنامی اول آبان 1396 به شهادت رسیده است. در طول مصاحبه متوجه شدیم كه این خانواده دو شهید به نام‌های محمدرضا سیفی و صفر سیفی را تقدیم جبهه مقاومت كرده ‌است. مادر شهید بعد از تماس ما بسیار خوشحال شد و از عدم سركشی مسئولان به خانواده شهدا گله داشت.

گلچمن حسینی مادر شهید
حاج‌خانم چند فرزند دارید كه دو فرزندتان را تقدیم جبهه مقاومت اسلامی كردید؟
من پنج پسر و دو دختر داشتم كه با تقدیم دو تن از پسرهایم به نام‌های محمدرضا و صفر سیفی الان سه پسر و دو دختر برایم مانده است.
شهید صفر سیفی از فرماندهان ارشد فاطمیون بود. از مسئولیت ایشان در جبهه مقاومت اطلاع داشتید؟
یكی از شاخصه‌های اخلاقی صفر تواضع و فروتنی‌اش بود. پسرم از مسئولیت‌هایی كه در جبهه مقاومت بر عهده داشت حرفی نمی‌زد. هر چه می‌گفت از مجاهدت فاطمی‌ها و رزمندگان در میدان نبرد بود. صفر از همان دوران نوجوانی كه هنوز نماز و روزه برایش واجب نشده بود، شوق عجیبی به خواندن نماز و ادای فرایض از خودش نشان می‌داد. صفر اجازه نمی‌داد غیبت كسی را بكنیم. ایام محرم همه خانه را سیاه‌پوش عزای اباعبدالله الحسین(ع) می‌كرد. ارادت خاصی به امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) داشت. همین حب به اهل بیت باعث شد مدافع حرم شود.
از چه زمانی وارد جبهه مقاومت اسلامی شد؟
اربعین چهار سال پیش بود كه صفر به من گفت می‌خواهم به كربلا بروم. گفتم خب برو ولی من را هم با خودت ببر. گفت: نه من می‌خواهم با رفقایم بروم. خلاصه زائر امام حسین(ع) شد و برگشت. یك هفته بعد آمد رو به من و پدرش كرد و گفت: مامان و بابا به من اجازه بدهید تا به سوریه بروم و در خدمت حضرت زینب(س) باشم. من با برادر خانم (امام حسین) عهد كرده‌ام كه خادم خواهرش شوم. گفتم: تو سن كمی داری نرو. گفت رضایت بدهید تا با رضایت شما راهی شوم. من و پدرش كه شوقش را دیدیم رضایت دادیم. رفت و هر از گاهی به مرخصی می‌آمد. از زمان حضور تا شهادتش چهار سال در جبهه حضور داشت. هر مرتبه كه به مرخصی می‌آمد از آنجا و اتفاقاتش می‌گفت. از جاماندن از قافله شهدا و با شوق از شهادت حرف می‌زد. آخرین بار مرداد 96 رفت و اول آبان 96 در المیادین به شهادت رسید. موقع شهادت 24 سال داشت.
ایشان چهار سال در جبهه حضور داشتند، آخرین اعزامش با دفعات قبل فرق داشت؟
روز عاشورای امسال بود كه با من تماس گرفت و گفت تنها به كربلا نرو. صبر كن تا من هم بیایم و با هم راهی شویم. قبل از شهادتش هم تماس گرفت و از من حلالیت خواست و طلب بخشش كرد. آن شب منزل خواهرش مهمان بودم. حال و هوای صفر برایم عجیب بود. هیچ وقت این‌طور با من وداع و خداحافظی نمی‌كرد. گفت مادر خداحافظ، ما به عملیات می‌رویم. گفتم مواظب باش گفت مواظب خودم هستم، اگر به‌خیر انجام شود كه می‌آیم و با هم به كربلا می‌رویم. این آخرین تماس من و صفر بود و سه روز بعد از آن مصادف با سالروز شهادت حضرت رقیه(س) شهید شد.
موقع شهادت صفر، پسر دیگرتان محمدرضا هم شهید شده بود؟
بله محمدرضا قبل از صفر مفقود شده بود. من خبر شهادت صفر را از زبان بستگان‌مان شنیدم. متأسفانه در اطلاع‌رسانی خبر شهادت صفر ما خیلی كوتاهی شد و اذیت شدیم. بعد از تقدیم دو شهید مدافع حرم هم كسی از مسئولان برای دلجویی به خانه ما سر نزده است.
بعد از محمدرضا چطور حاضر شدید باز هم صفر به جبهه برود؟
من راضی‌ام به رضای خدا. خدا را شكر فرزندانم را در این راه داده‌ام. این دو شهید هدیه ناقابلی بود كه محضر امام حسین(ع)‌، حضرت رقیه(س) و زینب(س) ‌داده‌ام. من به خانواده و همه بچه‌های فاطمیون به خاطر شهادت این دو فرزندم تبریك می‌گویم.
اگر فرزندان دیگرتان بخواهند ادامه‌دهنده راه برادران شهیدشان باشند، اجازه می‌دهید؟
بله اجازه می‌دهم. وقتی شما به كسی چیزی را هدیه می‌دهید دیگر منتظر بازگشت آن نیستید. شما به واقعه عاشورا نگاه كنید، خانم حضرت زینب(س) چند شهید تقدیم كرد. ما در قبال ایشان كاری نكرده‌ایم. ارادت خاصی به بی‌بی دارم. وقتی به زیارت خانم در سوریه رفتم غربت این بزرگواران را به خوبی درك كردم.

سیدالیاس همرزم شهید سیفی
چطور با شهید صفر سیفی آشنا شدید؟
آشنایی‌ام با ایشان به خرداد سال 1395 برمی‌گردد. صفر از مدت‌ها پیش در جبهه مقاومت حضور داشت، اما رفاقت‌مان از خرداد 95 آغاز شد. آن هم به واسطه یكی از دوستان مشتركمان بود. ایشان صفر را به من معرفی كرد و بعد دیگر همراه و همسنگر شدیم.
پس دوستی شما در محیط جبهه آغاز شد؟
بله همسنگری من و صفر از همان روز آشنایی‌مان رقم خورد اما بحث رفاقت و دوستی‌مان بیشتر از مناسبت‌های سازمانی یعنی نیرو و فرمانده بودن خودش را نشان می‌داد. صفر ابتدا دوست من و بعد نیرویم بود. این همسنگری تا زمان شهادت ایشان ادامه داشت. صفر بعد از شهادت و مفقودالاثری محمدرضا برادرش به منطقه محل استقرار ما آمد تا هم بتواند رد و نشانی از برادرش پیدا كند و هم به ادامه جهادش بپردازد. اوایل من شناخت چندانی روی مهارت‌های ایشان نداشتم اما وقتی با او و توانمندی‌اش آشنا شدم متوجه شدم خمپاره‌انداز خوبی است. از این توانش در عملیات‌ها و آموزش بچه‌ها استفاده می‌كردیم. شاید به جرئت بتوانم بگویم كه مناطق عملیاتی الحاظر، غراصی، خلصه، تل اربعین، مریوده و... شاهد جانفشانی‌ها و دلیری‌های صفر بود. البته نمی‌خواهم بگویم كه ایشان خیلی خاص بود، نه. مثل من و شما بود و داشت زندگی‌اش را می‌كرد اما قدم در مسیری گذاشت كه اینگونه عاقبت به‌خیر شد.
شهید سیفی مسئولیت‌هایی در جبهه مقاومت اسلامی داشتند، به عنوان یك فرمانده چه خصوصیاتی داشت؟
صفر یك فرمانده دلیر، باهوش و توانمند بود كه درایتش در امر فرماندهی در پیشبرد اهداف‌مان كمك می‌كرد. دی ماه سال 1395 كه در منطقه الخناصر در مسیر استان حماء به سمت تلعفر نیروها را راهبری می‌كرد، اگر هوش و درایت صفر نبود، بچه‌های ما آسیب می‌دیدند. منطقه دارای تپه‌های ماهوری بود. شب‌های سرد و روزهای گرم و رطوبت هوا اجازه نمی‌داد كه نیرو‌ها بیشتر از 40 متر حركت كنند، اما صفر با برنامه و هدایت نیروها توانست از تلفاتی كه تكفیری می‌خواستند بر نیروهای جبهه مقاومت وارد كنند، جلو‌گیری كند.
چه شاخصه‌ای در وجود صفر بیش از هر چیز توجهتان را جلب می‌كرد؟
شاخصه‌های اخلاقی زیادی در وجود این فرمانده دلیر فاطمیون بود. صفر خیلی روی بیت‌المال حساسیت داشت. وقتی تجهیزات و وسایل به یگان‌ها تحویل داده می‌شد، با دقت از آنها نگهداری می‌كرد. به ساده‌ترین مسائل كه آدم فكرش را هم نمی‌كند توجه داشت. در نگهداری و نظافت موكت‌های كف اتاق به بچه‌ها بار‌ها و بارها تأكید می‌كرد. می‌گفت مراقب وسایل باشید تا مجدداً باعث نشویم برای تهیه این‌ها هزینه‌ای از جیب مجموعه بپردازیم. ما هم گاهی سر به سر صفر می‌گذاشتیم و می‌گفتیم تو بچه اصفهان هستی این‌طوری برخورد می‌كنی اما نه تنها در مورد اموال بیت‌المال بلكه درمورد لباس‌ها و پوتین خودش هم منتظر نمی‌شد مجموعه هزینه كند. از جیب شخصی‌اش هزینه می‌كرد تا وسایل مورد نیاز تهیه شود. مورد دیگر كه در مورد صفر توجه من را به خودش جلب می‌كند ارادت خاصه‌اش به خانم حضرت زینب (س) بود. در دیدار با خانواده شهید به مادر ایشان هم گفتم زمانی كه در سخت‌ترین شرایط و حتی در آخرین لحظات حیاتش به سوی دشمن تیراندازی می‌كرد ذكر یا زینب(س) بر زبانش جاری بود و فریاد یا زینبش هنگام شهادت هیچ‌گاه از ذهنم دور نمی‌شود.
پس شما شاهد لحظه شهادت ایشان بودید؟
بله، آن شب قبل از عملیات حول و حوش ساعت 10 رفتم پیش بچه‌ها و گفتم قرار است فردا راهی عملیات شویم. صفر هم می‌خواست با ما بیاید كه گفتم خبرت می‌كنم. فردا صبح زود، دیدم منتظر جواب من نشده و زودتر از همه ما آماده است. لباس رزمش را پوشیده و اسلحه به دست آماده است. با توكل به خدا حركت كردیم. ساماندهی نیروها را به ایشان واگذار كردم. بعدها متوجه شدم آمدن صفر همراه بچه‌ها حكمتی داشته است. در مسیر حركت صفر چند قدمی از ما جلوتر حركت می‌كرد. یك كوچه نونی شكل در مسیر ما قرار داشت كه دید خوبی به جلو نداشتیم. جنگ، جنگ شهری بود و در این مواقع باید پله پله پیشروی می‌كردیم. یك لحظه دیدم صفر رفت و سریع برگشت پیش من. ساختمانی را نشان داد و گفت سید، داعشی‌ها داخل آن ساختمان هستند. گفتم حواستان باشد. شانس آوردیم لطف خدا شامل حال بچه‌ها شد. اگر صفر متوجه آن داعشی‌ها نمی‌شد، تعداد زیادی از بچه‌ها را از دست می‌دادیم. درگیری شروع شد. لحظات سختی بود. تبادل آتش می‌كردیم. صفر داخل كوچه‌ای شد كه داعشی‌ها درون یكی از ساختمان‌هایش بودند. لبیك یا زینب(س) سر می‌داد و تیراندازی می‌كرد. آخرین بار خشاب‌گیری كرد و فریاد یا زینب(س) سر می‌داد كه درست در همین لحظه گلوله دشمن به سینه‌اش اصابت كرد. من در سه متری صفر بودم. دیدم كه افتاد روی زمین. بالای سرش كه رسیدم صفر شهید شد. از زمان اصابت گلوله تا زمان شهادت فقط 20 ثانیه طول كشید. همه این لحظات توسط بچه‌های رسانه ضبط و ثبت شد. به جرئت می‌توانم بگویم اگر زكاوت و تیزهوشی صفر در این عملیات نبود تلفات ما زیاد می‌شد.
منبع: روزنامه جوان


مظلومیت و گمنامی بچه‌های فاطمیون بر هیچ‌كس پوشیده نیست. چه آنهایی كه در گمنامی شهید و در اوج مظلومیت تشییع می‌شوند، چه رزمندگانی كه سال‌ها بی‌نام و نشان در جبهه مقاومت اسلامی مجاهدت كردند و نامی از آنها در هیچ‌جا شنیده نمی‌شود.