به گزارش تبیان به نقل از خبرگزاری فارس، علی ربیعی به مناسبت نهم مهرماه روز جهانی سالمندان در یادداشتی به موضوع «سالمندی فرصت های امروز، مسائل فردا» اشاره کرد و نوشت: «امروزه، مسائل سالمندی از چند جنبه قابل تامل است:

نخست؛ سالمندی و فرهنگ جامعه ایرانی

آنها که امروز "سالمند" می خوانیم، همان جوانان پرشور چند دهه قبل هستند که گذشت زمان، قامتشان را خم کرده و موها و گیسوهایشان را سپید. چروکهای عمیق دست و صورتشان، حکایت از سالها تلاش و زحمت دارد. در هر چروک، مسیری پرپیچ و خم از زندگی و خاطره ها نهفته است. این چروکها، روایت گر آمالها، آرزوها، عشق، زندگی، فرزند، داشته و نداشته ها و... است. در چروک های پیشانی دعاها، خواسته هاو هزاران راز و نیاز نهفته است. اگر در چشمانشان خوب نگاه کنیم، آرامش و امید و همچنین انتظار موج میزند.

من همواره گفته ام که میزان انسانی بودن یک جامعه به شیوه رفتاری است که آن جامعه با سالمندانش دارد. جامعه ای که در آن سالمندان و ناتوان شدگان دیده نمی شوند، جامعه ای انسانی و اخلاقی نیست. به رغم دارا بودن سنتهای قوی در فرهنگ ایرانی و اسلامی، کارکردهای اجتماعی سالمندان روز به روز کاسته می شود، گویی احترام ها، آرام آرام رنگ می بازند. من معتقدم جامعه ای که در آن سالمند، احترام و کارکرد موثری نداشته باشد جامعه ای خوشبخت نخواهد بود.

و اما مسئله از نگاهی دیگر:

جامعه ایران، رو به سالمندی است‌. اگر امروز با 6 میلیون سالمند مواجه هستیم، در آینده ای نه چندان دور، این رقم بالغ بر سی میلیون نفر خواهد شد و این مسئله، برنامه ریزی دقیق و جامع برای رفاه و تامین آسایش خاطر این عزیزان را می طلبد.

امروز، هفت میلیون ایرانی دفترچه بیمه تامین اجتماعی ندارند.نیاز به برنامه ریزی مهارت سالمندان برای زندگی در جامعه، تغییرات فرهنگی، نظام تامین اجتماعی مطمئن برای روزهای پیری و حتی توجه به امنیت غذایی و مسایلی از این دست احساس می شود که سیاست گذاری های معطوف به سالمندی را می طلبد. مطالعات آینده،گاهی نکات تکان دهنده در بر دارد همچون افزایش موج زنان سالمند تنها.یکی از کارهای مهمی که در ذیل شورای عالی رفاه به آن توجه ویژه خواهیم کرد همین مسئله است.
بیایید با تاکید بر آموزه های فرهنگی مان قدرشناس اینان باشیم وجامعه ای مناسب برای زیست سالمندی ایجاد کنیم.منبع: خبرگزاری فارس

 
وزیر رفاه در یادداشتی نوشت: ۷ میلیون ایرانی دفترچه بیمه تامین اجتماعی ندارند و نیاز به برنامه‌ریزی مهارت سالمندان برای زندگی در جامعه، تغییرات فرهنگی، نظام تامین اجتماعی مطمئن برای روزهای پیری و مسائلی از این دست احساس می‌شود.