 بهره برداری از فضای حزن‏انگیز جامعه درپی رحلت حضرت رسول‏(ص) و عطش مردم در شناخت جایگزین «محوریت» حكومت اسلامی، زمینه شكل‏گیری شورای سقیفه را فراهم ساخت.
این شورا زمانی شكل گرفت كه حضرت علی‏(ع) پیكر پیامبراكرم‏(ص) را برای خاك سپاری آماده می‏ساخت. خشن معرّفی كردن چهره امام به دلیل كشتن بسیاری از سران و بزرگان مشرك قریش در جنگ‏ها سبب شد حضرت به جایگاه واقعی‏اش دست نیاید. توجیه و تحریف چهره واقعی امیرمؤمنان، واقعه تاریخی «غدیر» را به فراموشی سپرد و علی‏(ع) ماند و دو راه در پیش: «رویارویی» یا «سكوت».
هراس از تحریف اسلام و ترویج بدعت‏ها، بازگشت مردم و زمامداران به عصر جاهلیت، حاكمیت اشراف، شكل گرفتن شكاف طبقاتی و تبعیض امام علی‏(ع) را به انتخاب گزاره نخست فرا خواند.
بر این بنیاد، در مسیر احقاق حق و گزاردن تكلیف برآمد. دست حسن‏ و حسین‏ و فاطمه‏(علیها السلام) را گرفت، برای بازگرداندن خلافت به جایگاه واقعی‏اش به خانه یاران پیامبر(ص) شتافت و از آنان یاری خواست.
در این رایزنی الهی جز چهار تن (سلمان، ابوذر، عمار و مقداد) كسی با حضرت یار نشد. نداشتن یاور از یك سو، عدم اعتراض مردم به حاكمیت غیر علی‏(ع) و رویكرد جامعه به تن پروری و عافیت‏طلبی از سوی دیگر، علی‏(ع) را به انتخاب گزاره دوم رهنمون شد.
آن حضرت، بعدها در بازگشت از جنگ نهروان در پاسخ بدین پرسش كه چرا چنان كه با طلحه و زبیر نبرد كردی، به جنگ غاصبان خلافت نشتافتی، فرمود: اگر آن روز چهل یاور داشتم، مبارزه می‏كردم.
امام سكوت را برگزید؛ اما سكوتی كه سایه‏اش بیست و پنج سال بر سر خلفا و اشراف و رانده شدگان پیامبر(ص) سنگینی می‏كرد.
«سال‏های سكوت» حضرت سال‏های «سكون» نبود. او در كنار بیان حق و اعتراض به كردار خلفا، به نگارش قرآن و تدوین فقه و تربیت شاگردان می‏پرداخت.
حضور در عرصه سازندگی و حفر و وقف قنات‏های متعدد، كاشتن نخل و رسیدگی به امور محرومان و حمایت از صحابه معترض در این سال‏ها تحقق یافت. افزون بر این، حضرت در امور قضایی و سیاسی و نظامی مشاور دلسوز خلفا به شمار می‏آمد. خلفا با اذعان به جایگاه محوری علی‏(ع) در مسائل مهم حكومتی و اعتراف به اشتباهاتی كه توسط وی اصلاح می‏شد.
حضرت دوران بیست و پنج ساله سكوت خود را با عبارت «همانند كسی كه استخوان در گلو و خار در چشم ‏دارد، بردباری ورزیدم»، به تصویر می‏كشد :
«وصبرتُ وفی العین قَذیً وفی الحَلْق شجاً، اَری تراثی نَهْباً؛ دیدم صبر كردن خرمندی است. پس صبر كردم در حالی كه چشمانم را خاشاك و غبار و گلویم را استخوان گرفته بود، میراث خود را تاراج رفته دیدم»(نهج البلاغه، خطبه سوم.)
اما در حقیقت روش سیاسی، اجتماعی و فرهنگی حضرت چنان بود كه او نیز خار دیدگان و استخوان گلوی مخالفانش به شمار می‏آمد.
باتوجه به مطالب پیش گفته
باید گفت برای ما آنچه مطرح است ارزش و عظمت علی ع است و این که او از طرف خدا و رسولش به خلافت انتخاب شده است. فرق نمی کند پسر پیغمبر(ص) باشد و یا پسر ابوطالب. ولی اگر حضرت علی (ع) فرزند پیغمبر هم بود باز همین بود که رخ داد .دلیل این مطلب چند امر می تواند باشد:
1 ـ با توجه به آیه مباهله امیرالمومنان علی (ع) به منزله جان پیامبر است. و جان نزدیک تر است به شخص از فرزند او، در واقع آنهایی که علی (ع) را تنها گذاردند، جان پیا مبر را تنها گذاردند، در نتیجه می توان گفت اگر علی فرزند پیامبر بود باز هم او را تنها می گذاردند.
2 ـ در جریان اخوت بین مسلمین، علی (ع) را برادر خود انتخاب کرد و برادر چیزی از فرزندی کم ندارد، با این حال زیر بار خلافت او نرفتند.
3 ـ علی (ع) هر چند فرزند پیامبر نبود ولی به منزله فرزند پیامبر (ص) بود. چرا که از کودکی زیر نظر پیامبر بزرگ شد و زیر نظر او تربیت شد و در واقع فرزند معنوی حضرت بود، و در بزرگی نیز هزار باب علم را به او تعلیم داد و او را خلیفه خود قرار داد.
4 ـ اگر علی (ع) فرزند پیامبر نبود، حسن و حسین (ع) که فرزندان پیامبر بودند، چرا زیر با ر آن دو نرفتند، معلوم می شود فرزند پیغمبر بودن بهانه ای بیش نیست.
5. مگر فاطمه زهرا (س) دختر پیامبر (ص) و طبق آیه تطهیر معصومه نبود چرا فریاد خیر خواهانه او را گوش ندادند و حتی فدک او را هم غصب کردند و بر حضرتش آن کردند که روی تاریخ را سیاه کرد؟
5. مخالفان حکومت امام علی (ع) به صراحت می گفتند اینکه نبوت و امامت هر دو در یک بیت جمع شود مورد پذیرش آنان نیست.
از آنچه گفته شد می توان نتیجه گرفت که مشکل این نبود که علی (ع) فرزند پیغمبر نبود بلکه مشکل در جای دیگر بوده است.
منبع :پرسمان/معارف
اگر امام علی(ع) پسر پیامبر(ص) بود، امت خلافت حضرت علی(ع) بعد از پیامبر را می پذیرفتند؟ دیگر شیعه و سنی به وجود نمی آمد؟