 زنان با تمامى زیور آلاتشان به تماشا آمده‏ اند. همه را اندیشه این است كه با فرو نشستن سرها بر نیزه ، همه سرها فرو شكسته است.
اما خروش رعد گونه زینب‏ علیها السلام ، آذرخش خشم سجاد علیه السلام و زمزمه حسین‏ علیه السلام بر نیزه ، همه چیز را شكست. شهر یكپارچه ضجه ، اشك و ناله شد و باران كلام زینب جان‏ها را شست و آفتاب را از پس غبارها و پرده‏ ها به میهمانى چشمهای بسته آورد.
چهل روز گذشت. حقیقت ، عریان‏تر و زلال‏تر از همیشه از افق خون سر برآورد. كربلا به بلوغ خویش رسید و جوشش خون شهید ، خاشاك ستم را به بازى گرفت. خونى كه آن روز در غریبانه‏ ترین غروب ، در گمنام‏ ترین زمین ، در عطشناك‏ترین لحظه بر خاك چكه كرد ، در آوندهاى زمین جارى شد و رگ‏هاى خاك را به جنبش ، جوشش و رویش خواند. چهل روز آسمان در سوگ قربانیان كربلا گریست و هستى ، داغدار مظلومیت‏ حسین‏ علیه السلام شد. چهل روز ، ضرورت همیشه بلوغ است و مرز رسیدن به تكامل است ، مگر ما سرما و گرما را به «چله‏» نمى‏شناسیم و مگر میعادگاه موسى در خلوت طور ، با چهل روز به كمال نرسید.
اینك ، چهل روز است كه هر سبزه مى‏روید ، هر گل مى‏شكفد ، هر چشمه مى‏جوشد و حتى خورشید در طلوع و غروب ، سوگوار مظلوم قربانگاه عشق است. چهل روز است كه انقلاب از زیر خاكستر قلب‏ها شراره مى‏زند. آنان كه رنج پیمان‏ شكنى بر جانشان پنجه مى‏كشید و همه آنان كه شاهد مظلومیت كاروان تازیانه ، اشك و اندوه بودند و همه آنان وقتى به كربلا رسیدند كه تنها غبار صحنه جنگ ، بوى خون تازه و دود خیمه‏ هاى نیم سوخته را دیدند ، اینك برآشفته ‏اند ، بر خویش شوریده ‏اند. شلاق اعتراض بر قلب خویش مى‏كوبند و اسب جهاد زین مى‏كنند. چهل روز است كه یزید جز رسوایى ندیده و جز پتك استخوان كوب ، فریادى نشنیده ، چهل روز است استبداد بر خود مى‏پیچد و حق در سیماى كودكانى داغدار و دیدگانى اشكبار و زنانى سوگوار رخ نموده است. اینك ، هنگامه بلوغ ایثار است. هنگامه برداشتن بذرى است كه در تفتیده‏ ترین روز در صحراى طف در خاك حاصلخیز قتلگاه افشانده شد.
اربعین است. كاروان به مقصد رسیده است. تیر عشق كارگر افتاده و قلب سیاهى چاك خورده است. آفتاب از پس ابر شایعه ، دروغ و فریب سر برآورده و پشت پلك‏ هاى بسته را مى‏كوبد و دروازه دیدگان را به گشودن مى‏خواند.
اربعین است. هنگامه كمال خون ، بارورى عشق و ایثار ، فصل درویدن ، چیدن و دوباره روییدن. هنگامه میثاق است و دوباره پیمان بستن. و كدامین دست محبت‏ آمیز است تا دستى را كه چهل روز از گودال ، به امید فشردن دستى همراه ، برآمده ، بفشارد؟ كدامین سر سوداى همراهى این سر بریده را دارد و كدامین همت ، ذوالجناح بى ‏سوار را زین خواهد كرد؟
اربعین است. عشق با تمام قامت‏ بر قله «گودال‏» ایستاده است! دو دستى كه در ساحل علقمه كاشته شد ، بلند و استوار چونان نخل‏هاى بارور ، سر برآورده و حنجره ‏اى كوچك كه به وسعت تمامى مظلومیت فریاد مى‏كشید ، آسمان در آسمان به جست‏وجوى هم صدا و هم نوا سیر مى‏كند. راستى ، كدامین یاورى به « هم نوایى‏ » و همراهى برمى‏خیزد؟
مگر هر روز عاشورا و هر خاكی ، كربلا نیست؟ بیایید همواره همراه كربلاییان گام برداریم تا حسینى بمانیم.
منبع : پرسمان/ حقوق زن
در غروب عطش آلود ، وقتى برق شقاوت خنجرى آبگون بر حنجره آخرین شهید نشست. وقتى صداى شكستن استخوان در گوش سم‏ ها پیچید و آنگاه كه خیمه‏ ها در رقص شعله‏ ها گم شدند ، جلادان همه چیز را تمام شده انگاشتند. هشتاد و چهار كودك و زن ، در ازدحام نیزه و شمشیر ، از ساحل گودالى كه همه هستى ‏شان را در آغوش گرفته بود ، گذشتند. تازیانه در پى تازیانه ، تحقیر و توهین و قاه ‏قاهى كه با آه آه كودكان گره مى‏خورد ، گستره میدان شعله‏ ور را مى‏پوشاند.