

پاسخ: با سلام. در این باره كرامات و معجزات متعددی نقل شده كه این مجال جای بیان همه آن‌ها نیست لذا به عنوان نمونه به موارد زیر اشاره می ‌شود:
یكی از امور خارق‌العادة ای كه برخی از مورخان، محدثان و مقتل‌نویسان بدان اشاره كرده‌اند: جریان بردن سر امام به شام است،
جریان سخن گفتن سر امام حسین با یك راهب و اسلام آوردن ویدگرگونی سكه‎های طلا یا نقره ـ كه از سوی راهب به حاملان سر در قبال گرفتن سر امام داده شده بودـ به سفال یا سنگ از جمله معجزات آن حضرت می‌باشد.
در این باره راوندی (م 573 ق) به نقل از سلیمان‌بن‌مهران اعمش، گزارش ذیل را آورده است:
در موسم حج مشغول طواف بودم كه مردی را دیدم چنین دعا می‌كرد:‌ خدایا! مرا ببخش، هرچند می‌دانم كه نخواهی بخشید. از این سخن لرزیدم. نزدیكش رفتم و گفتم: ‌ای شخص تو در حرم خدا و حرم پیامبری. این ایّام حرام هم، در ماهی بزرگ است، چرا از آمرزش الهی ناامیدی؟
گفت:‌گناهم بسی بزرگ است. گفتم: بزرگ‎تر از كوه تَهامه؟ گفت: آری. گفتم : با كوه‎های رواسی برابری می‎كند؟ گفت: آری، اگر می‌خواهی بگویم. گفتم: ‌بگو. گفت: بیا از حرم بیرون برویم. از حرم بیرون رفتیم. گفت: من یكی از افراد سپاه شُومِ عمرسعد ملعون بودم. آن‌گاه كه حسینكشته شد، من یكی از چهل نفری بودم كه سر مطهّر را از كوفه نزد یزید بردند. در مسیر شام در دیر مسیحیان فرود آمدیم. سر به نیزه بود و همراهش نگهبانان بودند. وقتی كه طعام را آماده كردیم و برای خوردن غذا نشستیم. ناگهان دستی را دیدم كه بر دیوار آن دیر می‌نویسد:
أتَرجُوا اُمّةٌ قَتَلَتْ حُسَیناً شفاعةَ جَدِّه یَومَ الحِساب
«آیا ا‎متی كه حسین را كشتند، روز قیامت امید شفاعت از جدش دارند؟»
از آن حادثه بسیار بیمناك شدیم. بعضی از ما برخاستند تا آن دست را بگیرند، ولی ناپدید شد و یارانم سر سفرة غذا برگشتند. ناگهان دیدیم همان دست برگشت و چنین نوشت:
فَلا وَ اللهِ لَیسَ لَهُم شَفیع وَ هُم یَومَ القِیامَةِ فِی الْعَذاب
«نه به خدا سوگند، آنان شفیعی ندارند و روز قیامت در عذاب خواهند بود.»
همراهان ما به طرف آن دست بلند شدند (تا آن را بگیرند) امّا دوباره ناپدید شد. پس (یارانم به سر سفرة غذا) برگشتند. و آن دست (برای بار سوّم) آشكار شد و چنین نوشت:
وَ قَد قَتَلُوا الْحُسَیْنَ بِحُكم جَوْرٍ وَ خالَفَ حُكْمُهُم حُكمَ الكتاب
«حسین را با فرمانی ستمگرانه كشتند و فرمان‎شان مخالف حكم قرآن بود.»
من دست از غذا خوردن كشیدم چون دیگر اشتها نداشتم. راهبی از دیر خود نظاره‎گرِ ما بود، و دید كه از آن سر نوری به بالا می‌تابد و سپس متوجّه نگهبانان شد. راهب به نگهبانان گفت: شما از كجا آمده‌اید؟ گفتند: از عراق آمده‌ایم، ما با حسین جنگیدیم. پرسید:‌ حسین پسر فاطمه و پسر پیامبرتان و پسر عموزادة پیامبرتان؟ گفتند: ‌آری. گفت: مرگتان باد! به خدا اگر عیسی‌بن‌مریم پسری داشت، او را بر چشم‌هایمان حمل می‎كردیم. ولی اینك از شما خواسته‌ای دارم. گفتند:‌ چیست؟ گفت: به سركردة خود بگویید من ده‌هزار دینار دارم كه از پدرانم به ارث برده‌ام. آن را از من بگیرد و این سر را تا هنگام كوچ،‌ در اختیار من بگذارد و موقع رفتن، آن سر را به او برمی‌گردانم. این جریان را به عمرسعد (و یا به نقل صحیح تر زَحربن‌قَیْس یا محفِّزبن‌ثعلبة و شمربن‌ذی‎الجوشن) خبر دادند، گفت: پول‌ها را بگیرید و تا وقت رفتن، سر را به او بسپارید. پیش راهب رفتند و گفتند:‌ پول را بیاور تا سر را بدهیم. راهب، دو كیسه كه در هر كدام پنج‌هزار دینار بود، به آنان داد. عمرسعد دستور داد تا ناقد و وزن كننده، آنها را بررسی و وزن كردند. آن‌گاه او پول‌ها را به كنیزش داد و دستور داد سر را به راهب بدهند. راهب سر را گرفت و آن را شست و تمیز كرد و با مشك و كافوری كه داشت، خوشبو كرده و در پارچة حریری گذاشت و در دامان خود نهاد و پیوسته بر او گریه كرده و اشك می‌ریخت تا آن كه صدایش كردند و سر را از او طلبیدند. وی خطاب به سر مطهّر گفت:‌ ای سر، من جز خودم چیزی ندارم. فردای قیامت پیش جدّت محمد ـ ص ـ گواهی بده كه من شهادت می‌دهم كه جز خدای یكتا معبودی نیست و [شهادت می‌دهم كه] محمد ـ ص ـ بنده و فرستادة اوست. من به دست تو مسلمان شدم و غلام تو هستم. آن‌گاه به نگهبانان گفت: من می‌خواهم با فرماندة شما حرفی بزنم و بعد سر را بدهم. عمرسعد نزدیك آمد. راهب به او گفت: تو را به خدا و به حق محمد ـ ص ـ سوگندت می‌دهم كه دیگر با این سر، آن‌گونه رفتار مكن و این سر را از صندوق بیرون نیاور، عمرسعد گفت: چنین می‌كنم. سپس سر را به آنان داد و از دیر فرود آمد و به كوه زد و به عبادت خدا پرداخت. عمرسعد هم رفت ولی با سر مثل گذشته رفتار كرد. چون نزدیك دمشق رسیدند، عمرسعد به همراهانش گفت: فرود آیید. و از كنیزش خواست تا آن دو كیسة پول را بیاورد. او آورد و جلویش گذاشت. نگاهی به مُهر آن افكند و دستور داد كیسه‌ها را بگشایند. دید پول‌ها به سفال تبدیل شده است و در یك روی آن نوشته است«وَ لاتَحسَبنَّ‌ ‌اللهَ غَافِلاً عَمَّا یَعْمَلُ الظَّالِمُونَ» (ابراهیم،42) و بر روی دیگرش نوشته« وَ سَیَعْلَمُ الَّذینَ ظَلَمُوا اَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ» (سوره شعراء، آیة 227) عمرسعد گفت:‌ إنّا لله وَ إنّا اِلَیهِ رَاجِعُونَ. دنیا و آخرت را باختم. بعد به غلامانش گفت :‌آنها را در نهر آب بریزید. فردایش وارد دمشق شد و سر مطهّر را پیش یزید ملعون برد. (این داستان را می‌توانید در منابع زیر مشاهده فرمایید: قطب‌الدّین راوندی، الخرائج و الجرائح، ج2، ص 578ـ580. ابن‌حبّان (كتاب الثقات، ج2، ص 312)، ابن‌شهرآشوب (مناقب آل‌ابی‎طالب، ج4، ص 67)، سبط‌بن‌جوزی (تذكرة‌الخواص، ص264) و خوارزمی (مقتل‌الحسین، ج2، ص103 ـ 102)نیز این جریان را به اختصار و تفاوت‎هایی گزارش كرده‎اند).
منبع : پرسمان
سلام میشه داستانهایی از كرامات و معجزات امام حسین و زیارت عاشورا و... رو با ذكر منبع برام بگین .اگه از كتاب بحارالانوار باشه خیلی ممنون میشم.خیلی ممنون