بهار در قرآن روش قرآن در معرفی نشانه های الهیقرآن و روایات تجدید حیات طبیعت را آیه ای از آیات الهی می دانند. قرآن كریم به دو روش آیات الهی را ارائه می كند:
 الف) روش شهودی: كه ویژه بندگان خاص حضرت دوست می باشد، مانند آنچه ابراهیم(ع) نشان داد: وكذلك نری ابراهیم ملكوت السماوات والارض(انعام آیه 75) و باطن آسمان و زمین رابر ابراهیم نمایاندیم.
 ب) روش علمی: كه برای عموم مردم است و خداوند متعال به فراخور درك انسان ها با آفرینش برخی صحنه های عبرت انگیز، حقیقتی را به نمایش می گذارد. مانند آنچه درباره زنده كردن گاو بنی اسرائیل آمده است(بقره آیه 73) از جمله این روش های علمی، توجه دادن به رخدادهای طبیعی است، كه اتفاق می افتد وما معمولا از كنار آن حوادث به راحتی و بدون اندكی تامل عبور می كنیم.
 قرآن كریم گاهی با سوگند، زمانی با سرزنش و عناب و برخی اوقات با تاكیدهای مكرر ویا استفاده از اسلوب استفهام انكاری، اهمیت تامل و تفكر در نشانه های الهی را گوشزد می كند.

بهار و درس های آن در قرآناگر چه بهار مدرسه ایست كه درس های فراوانی دارد، اما قرآن كریم بهار را بهترین بهانه برای یادآوری دو نكته مهم و محوری قرار داده است:
 1- خدا باوری(توحید)
 2- معادباوری(قیامت)

ترجمه برخی از آیات قرآن در این باره عبارتند از:1- آن ها كه در عظمت خالق یكتا و قدرت بیكران او تردید دارند، آنان كه در امكان زندگی پس از مرگ شك دارند، به بهار بنگرند كه چون قیامت است كه سال های سال در برابر چشمانشان تكرار می شود.
 2- مگر هر سال زمین های مرده در برابر چشمان ما زنده نمی شوند؟ چه جای تعجب است كه انسان های مرده پس از سال ها جان بگیرند و سر از خاك بردارند؟!
 3- قانون حیات و مرگ همه جا یكسان است. اگر محال باشد كه انسان ها بعد از مردن و خشك شدن به زندگی برگردند، پس چرا این همه گیاهانی كه می میرند و می پوسند و خاك می شوند، بار دیگر در حیات نوینی پا به عرصه وجود می نهند؟
 4- چرا زمین های مرده پس نزول حیات بخش باران تكان می خورند و به جنبش و حركت در می آیند و لباس زیبای زندگی به تن می كنند وبا روییدن گیاهان و برآوردن شكوفه ها وخندیدن گل ها (كه همه نشانه زندگی هستند) شور محشر به پا می كنند؟
قرآن كریم توجه همه انسان ها را به این دو نكته مهم یعنی توحید و معاد جلب كرده است تا ما سهم خویش را فراتر و بالاتر از حیوانات، از فصل بهار بگیریم.
 1- و از آسمان آبی پر بركت فرستادیم و به وسیله آن باغ ها و دانه هایی را كه درو می كنند رویاندیم و نخل های بلند قامت كه میوه های متراكم دارند. همه این ها به منظور روزی دادن به بندگان است و به وسیله باران،زمین مرده را زنده كردیم. آری زنده شدن مردگان نیز همین گونه است.(ق/آیه 9تا 11)
 2- او زنده را از مرده خارج می كند و مرده را از زنده و زمین را بعد از مرگ، حیات می بخشد و به همین شیوه در روز قیامت برانگیخته می شوید.(روم/آیه 19)
 3- به آثار رحمت الهی بنگر كه چگونه زمین را بعد از مردنش زنده می كند. آن كس (كه زمین را زنده كرد) زنده كننده مردگان در قیامت است و او بر همه چیز تواناست. (روم/آیه 50)
 4- و زمین را (در فصل زمستان) خشك و مرده می بینی، اما هنگامی كه باران را بر او فرو می فرستیم به حركت در می آید و نمو می كند و انواع گیاهان زیبا را می رویاند. این بدین خاطر است كه بدانید خداوند حق است و مردگان را زنده می كند و بر هر چیز تواناست.(حج/آیات5و6)
 5- از آیات او این است كه زمین خشك و خاضع می بینی، اما هنگامی كه آب را می فرستیم به جنبش در می آید و نمو می كند، همان كس كه آنرا زنده كرد، مردگان را نیز زنده می كند واو بر همه چیز تواناست.(فصلت/آیه 39)
 6- خداوند آن كسی است كه بادها را فرستاد تا ابرهایی را به حركت درآورند، ما این ابرها را به سوی زمین مرده می رانیم و به وسیله آن زمین را بعد از مردنش زنده می كنیم. رستاخیز نیز همین گونه است.(فاطر/آیه 9)
 7- او كسی است كه بادها را پیشاپیش (باران) رحمتش می فرستد تا زمانی ابرها سنگینی بار را (بر دوش خود) حمل كنند در این هنگام آنها را به سوی سرزمین های مرده می فرستیم و به وسیله آن(آب حیات بخش) نازل می كنیم و با آن هر گونه میوه ای(از خاك تیره) بیرون می آوریم، این گونه( كه زمین های مرده را زنده كردیم) مردگان را در روز قیامت زنده می كنیم تا مگر متذكر شوید.(اعراف/آیه57)
 8- خداوند از آسمان آبی فرستاد و زمین را بعد از آنكه مرده بود، حیات بخشید. در این نشانه روشنی است برای جمعیتی كه گوش شنوا دارند.(نحل/آیه 65)\
 9- و نیز در آمد و شد شب و روز و رزقی كه خداوند از آسمان نازل كرده و به وسیله آن زمین را بعد از مردنش حیات بخشیده و همچنین در وزش بادها نشانه های روشنی است برای گروهی كه اهل تفكرند.(جاثیه/آیه 50)
 10- و از آیات او این است كه برق و رعد را به شما نشان می دهد كه هم مایه ترس و هم امید شماست(ترس از صاعقه - امید به نزول باران) و از آسمان، آبی فرو می فرستد كه زمین را بعد از مردن زنده می كند. در این نشانه هایی است برای گروهی كه عقل و خرد خود را به كار می گیرند.(روم/آیه 24)
 11- آیا ندیدی خداوند از آسمان، آبی فرستاد و زمین را سرسبز و خرم گرداند؟.(حج/آیه 63)
 12- او كسی است كه باران نافع را بعد از آنكه مایوس شدند نازل می كند و دامن رحمت خویش را می گستراند. و او ولی و حمید است.(شورا/آیه 28) وبسیاری آیات دیگر...

چند نكته مهم و آموزنده1- آیاتی كه به عنوان نمونه در فوق ذكر شد، در كل به 3 دسته تقسیم می شوند:
 الف)آیاتی كه به توحید(ذات ، صفات و افعال خداوند متعال) می پردازد.
 ب) آیاتی كه به معاد (قیامت هستی) اشاره دارند.
 ج) آیاتی كه به هر دو موضوع پرداخته اند.
 2- در آیاتی كه به توحید اشاره دارد، به عبارت ذیل باید دقت داشت: و هو علی كل شی قدیر ، ان الله انزل... ، و هو الذی ، و هو الولی الحمید ، ان الله لطیف خبیر.
 3- در آیاتی كه به معاد می پردازد، باید به واژه ها و تركیب های زیر دقت نمود: كذلك الخروج ، كذلك تخرجون ، كذلك النشور ، انه یحیی الموتی ، یخرج الحی من المیت ، ان الله یبعث من فی القبور، ان الساعه ایه لا ریب فیها. نكته : البته معاد نیز از آنجا كه جلوه تمام و كمال خداوند است به توحید برمی گردد.
 4- مخاطب آیات هم در آن ها مشخص شده است: لقوم یسمعون ، لقوم یعقلون ، لقوم یتفكرون ، و ما یتذكر الا من ینیب.
 5- خود واژه های آیه ، آیات و تذكر سرشار از اهمیت دادن به مساله توحید و معاد هستند و در این باره از كلمات كلیدی می باشند.
 6- اهداف دیگری كه آیات فوق دنبال می كنند عبارتند از: توجه به انسان كامل و قرآن به عنوان بهار حقیقی ، تذكرات اخلاقی مثل حیا ، چشم پوشی ، بركت بخش بودن زندگی ، خدمت به دیگران و انفاق ، استفاده بهینه از طبیعت و مواهب طبیعی.
 7- در قرآن به جای بهار از سنبل های آن مثل آب ، باران ، ابر ، باد ، گیاهان ، حركت زمین ، رعد و برق و .... استفاده شده است.
 8- بهار از منظر قرآن مظهر رحمت ، قدرت و حقانیت حق است و گواه حقیقت معاد، با این حال بركات فراوان دیگری هم از بهار بیان می كند: پاكی و طهارت(فرقان 48)- بركت(ق 9)- گسترش رحمت(اعراف 57)- رزق الهی(جاثیه 5)- سرور و شادی(روم 48)- زندگی(زخرف 11)
 9- سوره هایی كه بیشترین اشاره را به این بركات و نشانه های موجود در فصل بهار كرده اند عبارتند از: روم ، نحل و حج.منبع:پرسمان

قرآن به صراحت نامی از بهار نیاورده ، اما ده ها آیه قرآن به بهار و بركات و جلوه ها و آثار آن اشاره هایی بدیع و روح بخش دارند. آیاتی كه از ابرها، باران، آب ها، گیاهان، درختان، میوه ها و ...دیگر نشانه های طبیعی سخن می گوید، همه در وصف بهار است. شهید مطهری بر این عقیده است كه در قرآن 115 بار و بلكه بیشتر به این موضوع اشاره شده است، برای یك هدف بزرگ، یك درس، یك تعلیم و آموختن یك حكمت.