درسته که سنیها اهل جهنم اند و میرن جهنم؟قرآن و روایات به طور صریح اعلام مى‏دارد كه تنها اسلام و تشیع كه همان حقیقت اسلام ناب است از افراد پذیرفته مى‏شود و این به معناى آن نیست كه همه شیعیان اسمى وارد بهشت مى‏شوند.
اما در مورد افراد دیگر ادیان و مذاهب باید گفت: آنان به سه دسته تقسیم مى‏شوند كه هر یك حكمى جداگانه دارند:
یك. با اسلام و تشیع آشنا شده؛ ولى به دلیل تعصّب یا عناد و لجاجت از پذیرفتن آن سرباز مى‏زنند. چنین افرادى به فرموده قرآن كریم اهل جهنم‏اند.
دو. با اسلام و تشیع آشنا نیستند؛ ولى در جهالت خود مقصراند؛ یعنى، از وجود دینى به نام اسلام یا مذهبى به نام تشیع مطلع‏اند؛ ولى با وجود همه امكانات و شرایط لازم براى جست‏وجوى حقیقت اقدامى نمى‏كنند. چنین افرادى در حد تقصیر خویش روز قیامت مجازات مى‏شوند.
سه. با اسلام آشنا نیستند و در جهالت خود نیز تقصیرى ندارند؛ بلكه یا اصلاً به گوش‏شان نخورده یا آنكه امكان تحقیق و پژوهش براى آنان وجود نداشته است و تنها هر آنچه را به آنها رسیده (مثل مسیحیت و)...قبول كرده و به آن عمل نموده‏اند. چنین افرادى اهل جهنم نیستند و خداوند آنان را مشمول عفو و رحمت خود قرار مى‏دهد و اعمال آنها را با میزان حقیقت‏خواهى آنان و آنچه فكر مى‏نمودند حق است، مى‏سنجد.
مطالب بالا از آیات و روایات استفاده مى‏شود كه درباره آن توضیح مختصرى مى‏دهیم:
یكم. مردم بر حسب وضع‏شان در برابر وعده و وعیدهاى خداوند متعال، به شش دسته تقسیم مى‏شوند: مؤمنان، كافران، مستضعفان، مرجون لامر الله.
مؤمنان افرادى‏اند كه به خداوند ایمان آورده‏اند و جایگاه‏شان بهشت است. البته این گروه دارای «درجات» هستند كه در آنها به «مخلصین»، «سابقون» و «اصحاب یمین» یاد می شود.
كافران كسانى‏اند كه از روى علم حق را شناخته‏اند؛ ولى به علت عناد و لجاجت از آن سر بر تافته‏اند. این گروه مقصراند و جایگاه‏شان به طور حتم جهنم است. كه این گروه نیز دارای «دركات» هستند و براساس شدت ستیزه جویی در طبقات جهنم قرار می گیرند.
گروه مستضعف و مرجون لامر الله نیز كسانى‏اند كه داراى عذراند؛ یعنى، اگر نتوانسته‏اند به دین حق بپیوندند و بدان عمل بكنند، به لحاظ تقصیر یا كوتاهى كردن آنان نبوده است؛ بلكه از جهت یك سلسله عواملى بوده كه از اختیار آنها خارج بوده است. همین عوامل موجب جهل یا غفلت یا عمل نكردن آنان به دستورات دین اسلام شده است. بدیهى است كه چون این صورت، ترك به اختیار آدمى مستند نبوده و معلول عوامل خارج از اختیار او است، براى آدمى نه نفعى خواهند داشت و نه ضررى. مرجع كار چنین كسانى خداوند خواهد بود. خداوند خودش به نحوى كه حكمت و رحمتش ایجاب عمل خواهد كرد.
دوم. آیات 96-98 سوره «نساء» بر مطلب یاد شده، دلالت مى‏كند. خداوند در آن آیات عذر افراد را به دلیل مستضعف بودن با شرایطى قبول كرده است.
در آیه 106 از سوره «توبه» هم كار این گونه افراد را به خود خداوند احاله كرده است. مراد از «مستضعف» در اینجا فقر اقتصادى نیست؛ بلكه در ضعف قرار داده شدن از جهت دسترسى به منبع هدایت است. این است كه در آیات سوره «نساء» جمله (لا یستطیعون حیله و لا یهتدون سبیلا» به عنوان شرط و علت عذر براى مستضعفان ذكر شده است، از این صفت مى‏توان دریافت كه علت معذور بودن همه جا و به طور عموم راه و چاره نداشتن است كه شامل جاهل غافل غیر معاند هم مى‏شود. افزون بر اینها، آیه 286 سوره «بقره» بر همین گفته دلالت دارد؛ زیرا در ذیل آیه فوق این مطلب آمده كه انسان، هر چه خوبى كرده، به نفع او و هر چه بدى كرده بر ضرر او است. به طور روشن مفهوم سخن فوق این خواهد بود كه اگر چیزى به اكتساب، یعنى، آنچه مسؤولیتش به عهده خود شخص است، مستند نباشد، گناه و مسؤولیت براى انسان نخواهد داشت.
سوم. به عقیده علامه طباطبایى، معناى «مستضعف» علاوه بر اینكه افراد ساكن در سرزمینى را كه بر اثر نبودن دانشمند، راهى براى قرار گرفتن دین اسلام در آنجا نیست، شامل مى‏شود؛. همچنین به فردى هم كه ذهنش به یك مطلب حق منتقل نشده و فكرش به حق راه نیافته، شامل مى‏گردد؛ یعنى، شخصى كه به حق رهبرى نشده و در عین حال از كسانى است كه با حق عناد ندارد؛ بلكه طورى است كه اگر حق برایش واضح گردد، از آن پیروى خواهد كرد؛ ولى به عوامل مختلف حق براى او مخفى مانده است. چنین كسى جزء افراد مستضعف خواهد بود؛ چرا كه آدم غافل قدرت ندارد و با چنان جهالتى هم كه نمى‏شود راهى به حقیقت یافت.
براى اطلاع بیشتر ر.ك: ترجمه تفسیر المیزان، ج 5، ص 80، اصول كافى، ج 3، باب كفر و ایمان، مطهرى، مرتضى، عدل الهى، ص 352
 اما در باره محبت امام علی(ع): روایاتی وارد شده كه برای نمونه می توانید به كتاب وسائل الشیعه، شیخ حر عاملی جلد اول مراجعه ای داشته باشید. كه ظاهر این روایات این است كه هر كس محب علی(ع) نباشد وارد بهشت نمی شود ودر مقابل هم وارد شده كه با محبت علی هیچ گناهی به انسان ضرر نمی زند. چنانچه در بحار الانوار نقل شده: «حب علی ابن ابی طالب حسنه لا تضر معها سیئه» یعنی محبت علی(ع) حسنه ای است كه با وجود آن هیچ گناهی به آدمی ضرر نمی زند. (بحارالانوار، چاپ كیهانی، ج 9، ص 401)
لكن نكته مهم فهم این روایات و پی بردن به مقصود واقعی از این روایات است و الا لازمه اخذ به ظاهر این روایات این است كه اگر شخصی مسلمان و اهل تسلیم و اعمال نیك بود و قلبی سلیم داشت و در گوشه قاره آفریقا هیچ خبری از علی(ع) به او نرسیده و هیچ تقصیری هم در این زمینه ندارد داخل بهشت نشود و در مقابل یك مدعی محبت علی(ع) كه مرتكب معاصی می شود مهر برائت از آتش بخورد و وارد بهشت شود. پس باید دید مقصود واقعی از این روایات چیست كه برای روشن شدن مفاد روایات تذكر چند نكته لازم است.
الف. اینكه در روایات و حتی آیات قرآن كریم تاكید بر حب علی و اولادش شده باید دید جهت این تأكید چیست. روشن است كه مهم شخصیت اینها است كه در شخص آنها تجلی یافته. یعنی اینكه ما مأمور به حب علی(ع) هستیم چون علی نمونه كامل انسان كامل و عدل محض و آینه تمام نمای تمام خوبیهاست. نه از آن جهت كه نامش علی و فرزند ابوطالب است.
ب. محبت واقعی نشانه هایی دارد كه از مهمترین آنها تسلیم و تبعیت مطلق محب از محبوب است. قرآن كریم می فرماید: «قل ان كنتم تحبون الله فاتبعونی» «ای پیامبر به اینها بگو اگر خدا را دوست می دارید مرا پیروی كنید». (آل عمران، آیه 31)
پس اگر شخص ادعاء محبت داشته باشد ولی در عمل پیرو محبوب نباشد در حقیقت محب نیست و دروغ می گوید. بفرموده امام صادق(ع):
تعصی الاله و انت تظهر حبه هذا لعمری فی النعال یوسع
لو كان حبك صادقا لاطعنه ان المحب لمن یحب مطیع
خدا را معصیت می كنی در حالی كه مدعی محبت او هستی به جانم قسم كه این كار در میان كار ما شگفت آور است. اگر محبت تو راستین می بود او را اطاعت می كردی زیرا كه هر دوستی مطیع دوست خویش است. 
ج. كسانی كه حب علی(ع) را ندارند سه گونه هستند. كه حكم هر كدام متفاوت است.
1. جاحدین، یعنی كسانی كه با اینكه شخصیت علی(ع) را شناخته اند و مضمون آیات و روایات متواتر را درباره علی دیده اند و با كلمات بلند علی(ع) آشنایی دارند ولی از روی تعصب و عناد و لجاج و یا به تقلید متقدمین خود محب علی نیستند و مقام او را انكار می كنند. بفرموده قرآن كریم: «فلما جائهم ما عرفوا كفروا به» ؛ بعد از شناخت به كفر و انكار برخاستند. (بقره، آیه 89)
2. مقصرین؛ كسانی كه در شناخت علی(ع) كوتاهی كرده اند و با اینكه امكان و توانایی برای شناخت مذهب تشیع و نمونه كامل انسانیت (علی(ع)) داشته اند كوتاهی كرده اند و به تبع چون شخصیت علی(ع) را نشناخته اند محبتی هم از او ندارند چون محبت فرع شناخت است.
3. قاصرین؛ كسانی كه امكان و توانایی شناخت برای آنها نبوده و اساسا این سؤال به ذهن آنها خطور نكرده. لكن اگر سؤال پیش می آمد و تحقیق می كردند و شخصیت واقعی علی(ع) را درك می كردند از محبان او می شدند.
د. نكته آخر اینكه چه كسی وارد بهشت می شود یا نمی شود، تحت اراده و قدرت خداوند است و ما فقط با استفاده از آیات و روایات بیان قواعد كلی و مقتضیات در این زمینه را می نمایم و الا ممكن است خداوند متعال به فضل و كرمش همه را داخل بهشت نماید و هیچ حكم قطعی در این زمینه نمی توان صادر كرد چنانچه نقل شده وقتی پیامبر اكرم(ص) عثمان ابن مظعون را كه یكی از بهترین یارانش بود دفن می كرد خود را روی جنازه او انداختند و بوسیدند زنی از انصار بنام ام علاء گفت هنیئا لك الجنه، بهشت بر تو گوارا باد. حضرت با نگاهی غضب آلود فرمودند از كجا می دانی؟ مگر بتو وحی شده است مگر تو از حساب خلق خدا آگاهی و ...  (مجموعه آثار، استاد مطهری، جلد 1، ص 273، نقل از اسد القابه، عثمان بن مظعون)
بعد از این نكات معلوم می شود كه به صورت مطلق می توان گفت هر كسی محب علی(ع) نیست وارد بهشت نمی شود و نه هر كس محب علی است وارد بهشت می شود. بلكه باید ملاحظه كرد كه شخصی كه محبت علی(ع) را ندارد از كدامیك از اقسام سه گانه است. اگر از قسم اول است كه با اینكه به مقام و شخصیت علی(ع) پی برده به انكار پرداخته طبق قاعده این شخص وارد بهشت نمی شود و چون از حقیقت خصومت با حق و عدالت و اوصاف كمال دارد و بفرموده قرآن «فلما جائهم ما عرفوا كفروا به فلعنه الله علی الكافرین» ؛ (بقره، آیه 89)
اما گروه دوم كه مقصرین باشند اینها بخاطر این كه كوتاهی و تقصیرشان مورد مؤاخذه قرار می گیرند و از این جهت مورد عذاب واقع می شوند و بعد از دیدن این عذاب ممكن است وارد بهشت شوند.
اما گروه سوم یعنی قاصرین، بهشت و جهنم رفتن اینها تابع بقیه اعمال آنها است.
اما كسانی هم كه دارای محبت علی(ع) هستند نمی توان گفت بصورت مطلق وارد بهشت می شوند و معنای روایت نقل شده از بحار هم این نیست كه هر كسی گفت من محب علی(ع) هستم وارد بهشت شود. بلكه در صورتی است كه صادق در محبت باشد كه گفتیم از نشانه های صدق در محبت تبعیت مطلق از محبوب است. چنانچه استاد مطهری از آیت الله وحید بهبهانی معنای این حدیث را اینگونه نقل می فرمایند: كه اگر محبت علی(ع) كه نمونه كامل انسانیت و طاعت و عبودیت و اخلاق است از روی صدق باشد مانع ارتكاب گناه می گردد و محبت پیشوایی مانند علی كه مجسمه عمل و تقوا و پرهیزگاری است آدمی را شیفته رفتار علی می كند فكر گناه را از سر او بدر می كند البته به شرطی كه محبتش صادقانه باشد. فرمانبرداری از محبوب لازمه محبت صادق است. (مجموعه آثار، ج 1، ص 331)
و لازمه فرمانبرداری مطلق از معصوم یعنی داخل بهشت شدن. انشاء الله خداوند به همه ما معرفت و محبت صادقانه اهل بیت(ع) عنایت فرماید.منبع:پرسمان
كافران كسانى‏اند كه از روى علم حق را شناخته‏اند؛ ولى به علت عناد و لجاجت از آن سر بر تافته‏اند. این گروه مقصراند و جایگاه‏شان به طور حتم جهنم است. كه این گروه نیز دارای «دركات» هستند و براساس شدت ستیزه جویی در طبقات جهنم قرار می گیرند.