 پاسخ: باید توجه داشت محبت به پیامبر و اهل بیتش چون منشا اثر در عمل انسان می شود بسیار ارزشمند است و به همین علت در قران این محبت به عنوان اجر رسالت پیامبر ذكر شده است . (شوری ـ 23)
از سوی دیگر ممكن است كسى درجه پایین محبت ( یعنی همان میل باطنى و رغبت درونى) را داشته باشد؛ ولى عملاً مبتلا به بعضی از معصیت ها هم باشد . چنان كه در روایات امده است مومن ممكن است مرتكب بعضی از گناهان مثل شراب خواری و حتی زنا هم بشود یعنی در جات پایین ایمان با وجود بعضی از گناهان هم حاصل میشود ولی درجات بالای ایمان با گناه قابل جمع نیست . پس معلوم می شود معصیت‏هاى اتفاقى - كه بعد از آن توبه باشد - باحب پیامبر واهل بیت‏علیهم السلام و با اصل ایمان سازگار است .
از طرف دیگر حب خدا و اولیاى او نیز باعث از بین رفتن بعضی از گناهان نیز میشود چنانكه در بعضی از روایات به ان اشاره شده است چرا كه هر اندازه آدمى محبت خود را افزون سازد ،این محبت باعث عمل بیشتر و در نتیجه كم شدن میل به گناه نیز میشود .
خلاصه كلام اینكه این محبت باعث میشود انسان سعی كند خودش را به محبوبش هر چه بیشتر شبیه سازد یعنی محبت به همان میزان كه قویتر باشد باعث شباهت بیشتر بین حبیبب و محبوب میشود . و لذا پیامبر اسلام فرمود : «هیچ بنده‏اى ایمان ندارد، مگر اینكه من نزد او، از خودش محبوب‏تر باشم و ذریه من پیش او، از ذریه خودش محبوب‏تر باشند و اهل من پیش او، از اهل خودش محبوب‏تر باشند و ذات من نزد او، از ذات خودش محبوب‏تر باشد». (میزان الحكمه، ج 2، ص 236، ح 3197)
پیامبرصلى الله علیه وآله در این روایت، شرط ایمان را حب خود و اهل بیت خویش - آن هم در مراحل بالاتر - معرفى كرده است؛ زیرا به طور معمول انسان به خود علاقه شدیدى دارد و او نزد خود از همه محبوب‏تر است؛ سپس فرزندانش و آن گاه دیگر نزدیكان او. ولى وقتى انسان در حب كسى، به مرتبه بسیار بالا مى‏رسد، او را بر خود و فرزندان، نزدیكان و همه كسان دیگر ترجیح مى‏دهد؛ و این همان مرتبه شدید و قوى حب است كه به آن «عشق» مى‏گویند. این مرتبه از محبت قطعا با گناه قابل جمع نیست .
جواب این سوال به صورت خاص چنین است كه كاملا پذیرفتنی است كه خداوند به خاطر محبت به بالاترین شخصیت عالم ( به علت منشا و اثار محبت ) از پاره ای از گناهان یك انسان در گذرد و بعلاوه ان فرد ـ چنانكه در داستان امده بود ـ اهل اعمال نیك از جمله امانت داری و راستگویی بود ولی بعلت فقدان محبت در درجات بالا ، اهل این لغزش بوده است .
جهتد مطالعه بیشتر
1ـ جاذبه و دافعه علی ( ع) استاد مطهری
2ـ تعلیم و تربیت در اسلام ـ استاد مطهری ( بحث محبت به اولیاء دین)
منبع :پرسمان/معارف

در کتاب داستان راستان، داستانی است که خلاصه آن را می گویم: در زمان پیامبر(ص) شخصی بود که بسیار به پیامبر(ص) علاقه داشت وقتی ایشان مردند، همسایه گانش گفتند: او مرد امین و راستگویی بود اما یک خصلت بد در او بود. چه خصلت بدی؟ از بعضی کارهای زشت پرهیز نداشت مثلا دنبال زنان را می گرفت. پیامبر فرمودند: « او آن قدر به من علاقه داشت که حتی اگر او برده فروش هم بود خدا او را می آمرزید.» چرا پیامبر این حرف را زدند مگر صرفا با علاقه به پیغمبر(ص) می توان گناه کرد و آمرزیده شد؟