 عده‏اى از محدثان شیعه و حشویه و جماعتى از محدثان اهل سنت درباره تحریف قرآن به اخبارى كه در كتاب‏هاى معتبر شیعه و در صحاح اهل سنت نقل شده، استدلال كرده‏اند؛ اما به موجب دلایل و براهین متقن، هیچ كدام از آن اخبار بر تحریف قرآن دلالت نمى‏كند؛ زیرا:
1. بعضى از روایات كه آیه‏اى از قرآن را همراه با عبارتى افزون بر اصل آن آیه آورده است، در صدد تفسیر و شرح آن آیه است و دلالتى بر الحاق آن عبارت به آیه قرآنى ندارد. براى مثال امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه وَ إِنْ تَلْوُوا أَوْ تُعْرِضُوا «1» فرموده است: «وَ إِنْ تَلْوُوا (الامر) أَوْ تُعْرِضُوا (عما امرتهم به)» كه جملات بین پرانتز آن، تفسیر آیه است، نه جزء آیه.
و همین‏طور است عبارت «فى على» در آخر آیه یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْكَ (فى على) «2»؛ در این روایت نمى‏خواهد بگوید: آن كلمه جزء قرآن است؛ بلكه مى‏خواهد بگوید: آیه در حق آن حضرت نازل شده است. آنچه موجب اشتباه شده، این است كه گاهى این پرانتزها مشخص نشده است.
2. در روایاتى كه در مقام تفسیر آیه‏اى است، ذكر و یا دعایى به آن اضافه مى‏شده تا مردم هنگام تلاوت، ادب آن آیه را رعایت بكنند؛ مانند روایتى كه در آن عبارت «كذلك‏اللَّه ربى» در آخر سوره‏ى توحید از زبان مبارك امام رضا علیه السلام نقل شده است.
3. اختلافاتى كه در باب نوع الفاظ آیات در روایات مشاهده مى‏شود، قرینه بر این است كه مراد تفسیر آیه به معنا است؛ مثل روایات مربوط به آیه وَ لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ «1» كه در بعضى «انتم ضعفاء» آمده و در برخى «انتم قلیل» ذكر شده است.
4. گاهى در میان برخى از روایات، تعارض و تنافى مشاهده مى‏شود كه براساس قاعده كلى «تساقط»، باید آنها را به كنار نهاد؛ مانند روایات وارده از خاصه و عامه در مورد اینكه آیه‏اى در قرآن براى حكم سنگسار بوده و بعد حذف شده است.
در یك روایت، آیه ادعایى این‏گونه آمده است: «اذا زنى الشیخ و الشیخه فارجموهما البتة فانهما قضیا الشهوة» و در دیگرى: «الشیخ و الشیخه اذا زنیا فارجموهما البتة ...» و در بعضى: «و بما قضیا من اللذة» و در برخى: نَكالًا مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَلیِمٌ حَكِیمٌ. و در بعضى هم آخر آیه آمده است: نَكالًا مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَزِیزٌ حَكِیمٌ.
این اختلافات به طور حتم، این‏گونه روایات را از اعتبار ساقط مى‏كند.
افزون بر آنچه گذشت، این روایات با حدیث شریف «ثقلین»- كه استحكام سندى و دلالى آن بر مصون ماندن قرآن، بر كسى پوشیده نیست- تنافى دارند و از طرفى با مفاد روایاتى كه امر به عرضه آنها بر قرآن نموده و محوریت را قرآن معرفى مى‏كنند، سازگارى ندارند «2». در نتیجه به‏طور یقین این روایات در دلالت بر تحریف عاجز و ناتوانند.
منبع :پرسمان/معارف
چگونه مى‏توان روایاتى را كه براى اثبات تحریف قرآن، نقل شده، نادیده گرفت و یا توجیه كرد؟