 بسم الله الرحمن الرحیم

... به نام او، به نام خدایی كه از اوییم، برای اوییم، هستیم برای اوست، رفتنم برای اوست و بازگشتم به سوی اوست... بار دیگر طاق نصرت حقوق بشر را با استخوانهای شكسته و اندام آذین بستند، آن گاه سقف شب را شكافتند بر این امید كه نور را در زیر آوارهای سنگین سیاهی و ظلمت بشكنند؛ اما ستاره های آسمان سرخ شهادت، شهاب وار، جوشن شب را دریدند و تا فتح كامل دروازه های صبح ركاب زدند و به لقاءالله پیوستند و همچنان در سراشیبی و فراز تاریخ زندگی ملل مختلف به لقاءاله می پیوندد. این چنین توطئه های جهان خواران بین المللی، برای نابودی، امید و جرقه ای كه در این آسمان سیاه زندگی مستضعف اندر رنج نگه داشته شده، پیدا شده است، آغاز می شود؛ اما دیری نمی گذرد كه این جرقه فتیله را در عرض چند ماه  می پیماید و به انبار باروت خشم انسانهای خسته از سلطه بیگانگان می رسد و انفجار آغاز می شود... انفجاری كه شراره های آتش آن، دامان خصم را گرفته می رود تا دودمان پلید بعث و بعثیان را در هم پیچد...
 
 مادر عزیز!
 بیدار باش كه شهادت من، تو را از هدف باز نایستاند... زینب وار، كوله بار مصیبت را بر دوش بكش و رسالت شهیدان را به هر كوی و برزن بانگ بزن و برسان 
 و تو پدرم! ثابت قدم و استوار پیش برو و گمان مبر كه شهیدان مرده اند كه شهید شاهد است و جاودانه، شاهدی بر ظلم ابرقدرتها كه هر روزه بر مردم سرخپوست آمریكایی، سیاه پوستان آفریقایی، عرب مستضعف، مسلمانان در ضعف نگه داشته شده و ستمدیده فلسطین می رود، است و شما خواهرم! تو در تمام سختیها و مشكلات راهگشای من بودی؛ از تو می خواهم كه زینب وار با ناملایمات دست و پنجه نرم كنی و شما ای برادرانم! از شما می خواهم كه صبر داشته باشید و امیدوارم كه همگی بر خط اسلام و پیرو ولایت فقیه باشید. در شهادتم گریه نكنید كه نشانه سستی و ضعف است و دشمن شادكن است. شاد باشیدكه من با عروس زیبای شهادت ازدواج كرده ام و به آرزوی دیرینه خود رسیده ام. امیدوارم كه خداوند این قربانی را از ما قبول كند. 

والسلام

ابراهیم خباز 6/4/1362
 
 
 درباره شهید
 
 شهید: ابراهیم خباز
 نام پدر: مسلم
 عضویت: بسیج
 تاریخ و محل تولد: 1345- خرامه
 تاریخ و محل شهادت: 6/6/1362- جبهه زبیدات
 آرامگاه: گلزار شهدای امامزاده اسحاق(ع) خرامه
  
 
 شهادت حضور عاشقانه، عارفانه، آگاهانه و مخلصانه كسانی است كه خداوند آنها را برای شهادت و كشته شدن در راهش خلق كرده و چه زیباست این حضور و چه عاشقانه است این وصال.
 
 شهید ابراهیم خباز، در خانه ای محقر و مستضعف به دنیا آمد. در تمام دوران كودكی و مقاطع تحصیلی كه تا سال دوم دبیرستان ادامه داشت در خرامه زندگی می كرد و در حین تحصیل در ایام فراغت از درس و فصل تعطیلی به كارگری و دامداری می پرداخت. در سال دوم دبیرستان بود كه برای اولین بار به جبهه رفت و در تاریخ30/11/1361در جبهه جنوب با تركش خمپاره مجروح شد و مدتی در یكی از بیمارستانهای اصفهان بستری بود. پس از بهبودی نسبی، برای دیدن خانواده به خرامه آمد و پس از چند روز سریعا به جبهه برگشت. این بار وعده ای داشت كه نمی توانست، بماند. با آن كه مجروح بود؛ بلی، وعده ای داشت؛ وعده وصال با معشوق؛ آری، برای بار دوم عازم جبهه شد و سرانجام در تاریخ 5/6/1362 ساعت 5/9 شب در جبهه زبیدات به وصال معشوق رسید.
 
 ابراهیم، جوانمردی بزرگ، مهربان، با صداقت و متواضع بود و خانواده و دوستانی كه با ایشان در تماس بودند، صفا و صمیمیت و شادابی ایشان در برخوردهایش را هرگز فراموش نخواهند كرد. ایشان، انسانی معتقد و بسیار فعال در مراسم مذهبی بود و در تنهایی به راز و نیاز با خدا می پرداخت.
 
 ایشان خانواده را به دوری از انحراف و نیكی به مردم و راه سالم و صداقت سفارش می كردند. به جبهه و جنگ علاقه زیادی داشت و می گفت: این مأموریتی از جانب خداوند است و خداوند این سعادت را نصیب من كرده است و من قدم در آن راه گذاشتم. در آخرین اعزامش خوشحال تر از دفعات قبل به جبهه رفت و این شوق وصالی بود كه ایشان را به وجد آورده بود و او سرانجام به وسیله تركش كه به گردن وی اصابت كرده بود به شهادت رسید.منبع:فاتحان
مادر عزیز! بیدار باش كه شهادت من، تو را از هدف باز نایستاند... زینب وار، كوله بار مصیبت را بر دوش بكش و رسالت شهیدان را به هر كوی و برزن بانگ بزن و برسان