 
روایت از نسرین اسکندری/ محرم‌ها مامان دست‌مان را می‌گرفت و می‌برد مکتب الزهرا؛ یک‌جایی شبیه حسینیه که خانم‌های شهر مراسمات مذهبی‌شان را آنجا برگزار می‌کنند. ما بچه بودیم و درست نمی‌دانستیم چرا این همه زن خودشان را می‌چپانند لای چادرهای سیاهشان و می‌چسبند تنگ هم و وقتی جایی برای نشستن پیدا نمی‌شود؛ خودشان را جمع‌و‌جور می‌کنند و فرو می‌روند تو دل همدیگر تا دیر رسیده‌ها هم جا بشوند.

ما بچه بودیم و درست نمی‌دانستیم چرا وقتی آقای عمامه به سری می‌رود بالای منبر و حرف می‌زند بعدش زن‌ها گوشه چادرها را می‌کشند روی صورتشان و های های گریه می‌کنند. فقط از میان حرف‌های گریه‌آور آقای عمامه به سر می‌دانستیم پای یک مرد در میان است. مردی که مظلومانه با لب‌های تشنه پیش چشم‌های غم‌زده یک شیر زن کشته شده است. 

ما بچه بودیم و همه ذوق و شوقمان برای رفتن به مکتب الزهرا به خاطر این بود که دست دختر خجالتی بغل دستی‌مان که خودش را زیر چادر مادرش پنهان کرده بود بگیریم و بگوییم «با من دوست می‌شی؟» و بعد دو تایی بلند شویم و توی شلوغی بدویم و وول بخوریم بین سیاهی زن‌ها و هرازگاهی صدای زنی بلند شود که «بیایید بچه هایتان را از توی دست و پا جمع کنید.» و ما برویم بچسبیم به مادرهایمان و مقنعه را بکشیم روی صورتمان و ادای زن‌ها را در بیاوریم؛ آن وقتی که میان گریه، شانه‌هایشان تکان تکان می‌خورَد.

کم‌کم توی همان مجلس‌ها لابه‌لای همان گریه‌ها و دویدن‌ها و ادا درآوردن‌ها، حسینِ فاطمه را شناختیم. فهمیدیم همان مردی که آقای عمامه به سر از غریبی و تنهایی و تشنگی‌اش حرف می‌زد و مادرهایمان را به گریه می‌انداخت کی بود و چرا کشته شد.

حالا بزرگ شده‌ایم و به دلمان که نگاه می‌کنیم، عاشق و سوخته حسین است. حالا نوبت به ما رسیده تا دست بچه هایمان را بگیریم و ببریم مجلس روضه تا بین جمعیت زن‌ها بدوند و بازی کنند و بعد بیایند زیر چادر ما و ادای ما را در بیاورند و وسط آن شلوغی یواشکی حسین بیاید دست بکشد روی سرشان و خودش را توی دلشان جا بدهد.

چادر پوشیده، آماده باش توی حیاط منتظر نشسته‌ام و به روزهای کودکی‌ام میان جمعیت زن‌های سیاه‌پوش فکر می‌کنم. حتی به بازی کردن میان دسته سینه‌زنی محله‌مان وسط آن همه مرد سینه‌زنی که هماهنگ پاها را جلو و عقب می‌کردند و دست‌ها را بالا می‌بردند و محکم به سینه می‌کوبیدند، یا به وقت‌هایی که عرق صورت مردهای عزاداری که وقت سینه زدن پرت می‌شد توی هوا و ما ذوق زده می‌شدیم؛ یا وقتی که میان دسته عزا، زیر شلاق داغ آفتاب ظهر عاشورا، آسفالت‌های آب شده خیابان را می‌کندیم و به سر و صورت هم می‌زدیم و بعد که از روضه‌خوان می‌شنیدیم آدم بدها به سمت دختر سه ساله امام حسین سنگ پرتاب می‌کرده‌اند از کارمان پشیمان می‌شدیم. 

دارم به آن روزهای دور فکر می‌کنم که صدای موتورش مرا از کودکی‌ام برمی‌گرداند به این روزها. در را باز می‌کنم و انعکاس لبخندش می‌نشیند روی لب‌هایم. بعد از سلام می‌پرسد: «امشب کجا بریم؟» بی‌معطلی می‌گویم: «هیئت.» 

جوری نگاهم می‌کند که یعنی نه. می‌گویم: «مطمئن باش حال دیشب تکرارشدنی نیست. بگذار خاطره‌اش برای همیشه آن بالا زیر بیرق سیاه خدا بماند.»

اشاره می‌کند بپرم بالا! می‌نشینم ترک موتورش و می‌رویم سمت هیئت. به هیئت که نزدیک می‌شویم قلبم تندتند می‌زند. عادت دارد دلم! بوی هیئت که به مشامش می‌رسد تنش می‌لرزد! نور قرمز از نرده‌های دیوارهای مسجد می‌پاشد بیرون. کمی می‌گردم تا راه ورودی خانم‌ها را پیدا کنم. می‌پیچم توی کوچه‌پشتی مسجد. زنی دست کودکش را گرفته و ناامیدانه از در مسجد کنار می‌کشد. توی تاریکی کوچه درست نمی‌بینمش. فقط بغض صدایش را می‌شنوم که انگار به کسی آن طرف تلفن می‌گوید حالا من این بچه را چه کار کنم راهش نمی‌دهند داخل.

به در مسجد که می‌رسم روی در، بزرگ نوشته اند «با توجه به پروتکل های بهداشتی و برای حفظ سلامت عزاداران حسینی از ورود افراد بدون ماسک و کودکان زیر ده سال معذوریم.» وارد که می‌شوم ماتم می‌برد. حیاط مسجد که هر سال این شب‌ها جای بازی بچه‌ها و بدوبدوهایشان بود، حالا پر شده است از صندلی‌هایی که با فاصله از هم چیده شده‌اند. روی یکی از صندلی‌ها می‌نشینم. سخنرانی شروع شده است و سخنران رسیده است به اینجا که: «حسین نمونه کامل یک انسان مقتدر است.»

حواسم را جمع‌وجور می‌کنم تا بتوانم خودم را به موضوع بحث برسانم. سخنران می‌گوید: «در خانواده، وظیفه زن است تا این اقتدار حسینی را به اعضای خانواده‌اش تزریق کند. اوست که می‌تواند یک مرد مقتدر بسازد و یک فرزند مقتدر تربیتی کند.»

حواسم این پا و آن پا می‌کند؛ و می‌رود سمت کودک بیرون مسجد و بغض مادرش. دلم برای آن زن، و برای خودم، و برای همه زن‌هایی که قرار است «اقتدار حسینی» را به نسل بعد منتقل کنند، سوخت. چه راه سختی پیش رو داریم اگر قرار باشد فرزندانمان روزهای خوب کودکی‌شان میان روضه‌ها و های‌های گریه مادرانشان نگذرد.



حالا بزرگ شده‌ایم و به دلمان که نگاه می‌کنیم، عاشق و سوخته حسین است. حالا نوبت به ما رسیده تا دست بچه هایمان را بگیریم و ببریم مجلس روضه تا بین جمعیت زن‌ها بدوند و بازی کنند و بعد بیایند زیر چادر ما و ادای ما را در بیاورند و وسط آن شلوغی یواشکی حسین بیاید دست بکشد روی سرشان و خودش را توی دلشان جا بدهد.