پس از آن که پیامبر اسلام (ص) دعوت خود را آشکار فرمود و مردم را از پرستیدن بت های کوچک و بزرگ پرهیز داد و به عبادت برای خداوند یکتا تشویق نمود، کافران مکه به ویژه کفار قریش از خشم و کینه لبریز شدند. دوازده نفر از آنها دسته جمعی به دیدار عمومی پیامبر (ص)، ابوطالب (ع) رفتند و با خشم و خروش به او گفتند:

 «برادرزاده ی تو خدایان ما را باطل اعلام می کند و مردم را از پرستیدن بت ها پرهیز می دهد و می گوید هر کس بت را عبادت کند کافر است و کافران در دوزخ خواهند بود، او با این گونه سخنان ما را مردمی بی خرد و پدران ما را که مرده اند از دوزخیان معرفی می کند. اگر او از باطل شمردن بت های ما دست بردارد به او اجازه می دهیم هر چقدر دلش می خواهد از اموال ما را به دست آورد.» 

ابوطالب (ع) پیغام سران کافر قریش را به پیامبر رساند. رسول خدا (ص) فرمودند: «خداوند مرا برای فراهم کردن دنیا و دل بستن به آن به سوی مردم نفرستاده است. بلکه مرا به پیامبری فرستاده تا پیامبر او را به مردم برسانم و به سوی او رهبری کنم.» 

پس از این کلام حضرت ابوطالب (ع) فرمود: به خدا سوگند برادرزاده ام هرگز دروغ نگفته است، دور شوید.

تاریخ کبیر بخاری، ج 7، ص 51
مناقب ابن شهرآشوب، ج 1، ص 53 و 54

مطالب مرتبط:
زمزمه های مادرانه
ولادت و بشارت
نسیم محمدی

کودک و نوجوان تبیان
تنظیم: فهیمه امرالله- منبع: مجموعه: خورشید عالم تاب (دعوت آشکار)
زمانی که حضرت محمد (ص) به پیامبری خدا مبعوث شدند مخالفان زیادی پیدا کردند چون پیامبر اسلام مردم را به خداپرستی دعوت می کرد در صورتی که مردم آن زمان بت پرست بودن، با داستان زیبای ما همراه شوید تا هر چه بهتر با پیامبر اسلام آشنا شوید...