طلبه شهیدی که در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «هر وقت که جایی مصیبت امام حسین‌ علیه‌السلام را می‌خواندند من از خدا آرزو می‌کردم، که خدایا اگر روزگاری لیاقت پیدا کردم، شهادت را نصیبم کن.»

حجةالاسلام محمدتقی موسیوند به سال 1336 در دارانی از توابع تویسرکان دیده به جهان گشود. پس‌از اتمام تحصیلات ابتدایی و با تشویق یکی از روحانیون منطقه مسیر بزرگان دین را پیش گرفته، وارد حوزه شد. سال‌ها مشغول علم‌‌آموزی از محضر اساتید بود تا این‌که اوضاع و احوال سیاسی و تحولات اجتماعی، او را از کنج حجره‌ها به خیابان‌ها و افشاگری‌ها علیه رژیم پهلوی کشاند و در این مسیر زحمات زیادی را به جان خرید و توسط مأموران رژیم ستمشاهی دستگیر و روانه زندان شد. محمدتقی که پس‌از آزادی از زندان و به اجبار رژیم به سربازی رفته بود، در پی صدور پیام امام خمینی‌ قدس‌سره مبنی بر ترک سربازخانه‌ها، پادگانش در اصفهان را رها کرد و به جمع مردم انقلابی پیوست.

پس‌از طلوع خورشید انقلاب اسلامی او در بسیج مستضعفان کرج به فعالیت آرمانی خود مشغول شد. با آغاز جنگ تحمیلی عازم جبهه شد و پس‌از مدتی به عضویت سپاه پاسداران درآمد. پس‌از آن در جنوب کشور به جمع رزمندگان اسلام پیوست و عاقبت در بیست‌وششم فروردین سال 1361 در منطقه فکه به درجه رفیع شهادت و آرزوی قلبی‌اش نایل آمد. در دفترچه خاطرات شهید موسیوند این چنین حال و هوای شبی در جبهه به قلم آمده: «فرمانده به ما گفت: تانک‌ها را سوخت‌گیری کرده‌اید؟ گفتیم: آری. گفت: فردا صبح زودتر تانک‌ها را روشن کنید تا در جا کار کنند. بچه‌‌ها آن شب چه حالی داشتند! شام نخورده همه در صحرا و بیابان... هر کس خلوتی داشت و با خدای خود راز و نیاز می‌کرد. همه دست در گردن هم انداخته و از همدیگر وداع و تقاضای شفاعت می‌کردند. نمی‌دانم آن شب چطور صبح شد. صدای یابن‌الحسن آن‌ها به عرش می‌رفت.»



منبع: وبسایت افق حوزه

طلبه شهیدی که در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «هر وقت که جایی مصیبت امام حسین‌ علیه‌السلام را می‌خواندند من از خدا آرزو می‌کردم، که خدایا اگر روزگاری لیاقت پیدا کردم، شهادت را نصیبم کن.»