بوى خوش یكى از مهم ترین عوامل آراستگى است و سیره عملى پیامبران به ویژه پیامبر اسلام گواه این مسئله است.[1]
 رسول گرامى اسلام (صلی الله علیه وآله)  آن چه را كه براى بوى خوش هزینه مى نمودند، بیش تر از آن بود كه در غذاى خود هزینه مى كردند.[2]
 ایشان مشكدانى خوشبو داشتند كه چون وضو مى ساختند با دست تر از آن مشك استفاده مى كردند و چون از منزل بیرون مى آمدند، همه كس از آن بو مى دانستند كه حضرت تشریف مى آورند.[3]
 ائمه اطهار (علیهماالسلام)  نیز در معطر كردن خود اهتمام داشتند، امام صادق (علیه السلام)  چنان از عطر استفاده مى نمود كه مكان نمازگزاردن وى در مسجد از بوى  خوش عطر ایشان قابل تشخیص بود.[4]
 در احادیث مى خوانیم پیغمبر (صلی الله علیه وآله)  با «مشك» خود را خوشبو مى فرمود، چندان كه «مشك» بر فرق سر حضرت برق مى زد و خود را به «مشك» و «عنبر» معطر مى فرمود و در شب تاریك پیش از آن كه دیده شود، از بوى خوشش شناخته مى شد.[5]
 در سیره امام رضا (علیه السلام)  آمده است كه ایشان از «گلاب» و «مشك» استفاده مى كردند.[6]
 پیشوایان معصوم بر بهره گیرى از عطر تاكید فراوانى داشتند؛ پیامبر (صلی الله علیه وآله)  گاه به برخى از عطرها نیز اشاره مى فرمود از جمله توصیه مى نمود: «با بنفشه عطر بزنید كه در تابستان خنك و در زمستان گرم است».[7]
 در خصوص آداب و رسوم استعمال عطر نیز مى توان به این موارد اشاره نمود:
 1. عطر زدن به هنگام نماز موجب فضیلت یافتن نماز است و به كمال آن مى افزاید. امام صادق (علیه السلام)  در این باره مى فرماید: «نماز انسان معطر، بر هفتاد نمازى كه بدون عطر باشد، برترى دارد».[8]
 2. از امام صادق (علیه السلام)  نقل گردیده: هرگاه مى خواهى عطر استعمال كنى، بگو: «اللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ الزِّینَةَ وَ الدِّینَ- وَ أَعُوذُ بِكَ مِنَ الشَّینِ وَ الشَّنَآن»[9]؛ «بار خدایا من از تو زینت و دین مى خواهم و از زشتى و دشمنى بر تو پناه مى برم».
 3. نیز شایسته است هنگام استعمال عطر بر محمد و آل محمد (صلی الله علیه وآله) درود فرستاده شود.
 البته آداب دیگرى مانند عطر به شارب و موى روى لب، عطر در اول صبح و هنگام رفتن به مسجد و اهداى عطر به دیگران وارد شده است.[10]
  
پی نوشت:
 [1]. الإمام الصّادق (علیه السلام) : «العطر من سنن المرسلین»، الكافى، ج6، ص 511.
 [2]. «كَانَ رَسُولُ اللّه (صلی الله علیه وآله)  ینْفِقُ عَلَى الطِّیبِ، أكْثَر مِمّا ینْفِقُ عَلى الطَّعامِ»؛ «پیامبر اكرم براى بوى خوش، بیش تر از غذاى خود هزینه مى كرد».
 [3]. لوامع صاحبقرانى، ج2، ص 97.
 [4]. «عَنِ الرِّضَا (علیه السلام)  كَانَ یعْرَفُ مَوْضِعُ جَعْفَرٍ (علیه السلام)  فِى الْمَسْجِدِ بِطِیبِ رِیحِهِ وَ مَوْضِعِ سُجُودِِهِ»، مسند الإمام الرضا (علیه السلام) ، ج2، ص: 374.
 [5]. مكارم الأخلاق، ص 33.
 [6]. بحارالأنوار، ج73، ص 142.
 [7]. همان، ج73، ص 145.
 [8]. الكافى، ج 6، ص 510.
 [9]. بحارالأنوار، ج73، ص 145.
 [10]. ر.ك: وسائل الشیعه، ج 2، ص141 باب اسْتِحْبَابِ التَّطَیبِ.
  منبع : پرسمان دانشجویی

آیا درست است كه پیامبر (صلی الله علیه وآله) حدود یك سوم از درآمدش را براى عطر هزینه مى كرده است؟ در ضمن آداب و رسوم استفاده از عطر را نیز شرح دهید.