 برخى از مفسران در رابطه با نام‏گذارى سوره‏هاى قرآنى، معیارهاى زیر را ارائه داده‏اند:
1. نام سوره گاهى با عنوانى كه در آن سوره واقع شده یا با موضوعى كه در آن سوره از آن بحث شده، انتخاب مى‏شود. براى مثال: نام‏گذارى سوره «نساء» به اعتبار بیان احكام زنان، سوره «مائده» به لحاظ سخن رفتن از مائده آسمانى، سوره «انعام» به جهت سخن از چهار پایان، سوره «نحل» به علت تكیه بر زنبور عسل و سوره «نمل» به جهت به میان آمدن نام مورچگان در آن است.
در قرآن‏هاى قدیمى، ابتداى سوره مى‏نوشتند: «سورةٌ تُذكر فیها البقرة»؛ «سوره‏اى كه در آن گاو ذكر مى‏گردد» و «سورةٌ یذكر فیها آل عمران»؛ «سوره‏اى كه در آن از آل‏عمران سخن به میان مى‏آید».
2. گاهى جمله‏اى از اول سوره را معرف و نام آن سوره قرار مى‏دهند، چنان كه گفته مى‏شود: سوره «اقرا بسم ربك»، «انا انزلناه»، «حم سجده» و نظایر آنها.
3. گاهى با وصفى كه سوره دارد، به معرفى آن مى‏پردازند. براى مثال سوره حمد به مناسبت اینكه در اول قرآن آمده، «فاتحة الكتاب» و به مناسبت هفت آیه بودنش «سبع المثانى» نامیده مى‏شود و یا سوره «قل هوالله» به لحاظ اینكه مشتمل بر توحید خالص است «سوره اخلاص» نامیده مى‏شود.
4. گاهى تسمیه سوره به لحاظ نوع حروف مقطعه موجود در آن است مانند:
سوره ق، ص، حم، عسق و ....
حاصل سخن اینكه این عمل به صورت طبیعى، شكل گرفته و نمى‏توان گفت به دستور رسول اكرم صلى الله علیه و آله بوده است. به همین دلیل بسیارى از سوره‏ها، بیش از یك اسم دارند؛ مانند بقره، آل عمران، نحل، توبه، غاشیه و ... «1».
اما براساس نظریه دیگرى- كه نام‏گذارى را توقیفى مى‏داند- هر سوره‏اى در قرآن كریم، هم زمان با حیات رسول اكرم صلى الله علیه و آله داراى نام و عنوان یا نام‏ها و عناوینى است كه از طریق وحى معین و مشخص شده بود.
در نظریه سومى؛ علاوه بر معین بودن اسامى سوره‏ها در زمان حیات پیامبر صلى الله علیه و آله پس از وفات آن حضرت نیز هر سوره‏اى حتى بسیارى از آیات به جهت خصوصیات و مزایا و یا جهت مشتمل شدنشان بر موضوع خاصى داراى عناوین و اسامى دیگرى از جانب علما گردید «2».
منبع :پرسمان/معارف
سوره‏هاى قرآن به دست چه كسى و بر اساس چه معیارى، نام‏گذارى شده است؟