غلامرضا پس از طى دوران دبستان، مسیر تحصیلى خودش را به سمت حوزه علمیه تغییر داد و چند سالى را در شهر مقدس قم به فراگیرى علوم رایج اسلامى پرداخت. با آغاز نهضت اسلامی از سوى مردم قم، شهید کبیر تهرانى نیز به انقلابیون پیوست. در تظاهرات خیابانى پرتلاش بود.

 چه بسیار ایامی که با چهره‌اى خونین و شانه‌اى کبود شده از ضربات مأمورین رژیم شاه به خانه مى‌آمد. او آن ایام پرحادثه را بدین‌گونه گذرانید تا سرود پیروزى نواخته شد. پس از برافروخته‌شدن آتش جنگ و کینه از سوى صدام، این جوان دین‌باور در حالى‌که تنها پسر خانواده‌اش بود، وارد عرصه جنگ و ستیز شد. فرمانده پادگانش از او چنین یاد مى‌کند: «با آواى قرآنش با او آشنا شدم. مؤدب و پرجاذبه سخن مى‌گفت. در همه جشن‌ها و سوگوارى‌هاى مذهبى، برنامه‌اى براى عموم ترتیب مى‌داد و پادگان را با ایام‌الله آشنا مى‌کرد. نماز جماعت را در مسجد پادگان برقرار ساخت. دل مصفاى او در سخنانش نمودى داشت و وقتى سخن مى‌گفت، در مخاطبش نفوذ مى‌کرد.»

در جنگ شجاع و با صلابت بود، به خرمشهر رفته بود تا در کنار دیگر دلاوران اسلام، آن شهر را از چنگ دشمن بعثى خارج سازد. سرانجام خون‌هاى دلیرمردانى چون کبیر تهرانى دست تطاول دشمن غدار را از خرمشهر قطع کرد. خون‌هایى که با علم و معرفت براى بقاى ارزش‌ها جارى شد. آذر سال 59 مقارن با عید غدیرخم قامت سرو گونه‌اش مورد اصابت تیر قرار گرفت و در بر دوست آرامش ابدى یافت.


منبع: وبسایت افق حوزه

غلامرضا کبیر تهرانى از شهداى مکتب امام صادق علیه‌السلام است که سال 1342 ش در قم چشم به جهان گشود. پدر ارجمندش روحانى بود و او در چنین خانواده‌اى تربیت دینى و اسلامی یافت.