
سوزان هیوارد در کتاب«مفاهیم کلیدی در مطالعات سینمایی»می گوید:«کمدی، ژانری است که قرار است یک کارکرد اجتماعی و روان شناختی ِمفید داشته باشد، به دلیل این که کمدی عرصه ای را فراهم می کند که در آن تنش های واپس رانده شده می توانند به نحوی بی خطر آزاد شوند.» 
در مقابلِ سوزان هیوارد که برای کمدی کارکرد نقد اجتماعی متصور است، ریچارد پلات نظر نسبتا متفاوتی دارد. او در کتاب «تاریخچه سینما» می نویسد:«برخی کمدی ها فقط برای سرگرمی و کاملا بی ضرر هستند. اما بعضی از آن ها مثل کمدی های اجتماعی، پیام های جدی تری دارند.» 
در کشور ما نیز گرایش ها تا سال ها به سمت فیلم های کمدی بود. حتی «آبی و رابی» که سال 1309 به عنوان نخستین فیلم ایرانی ساخته شد از سنت فیلم های صامت کمدی پیروی می کرد. 
هر چه قدر در هالیوود،کمدی ها پخته تر می شد چارچوب فیلم های ایرانی را مفاهیم سطحی اخلاقی شکل می داد. این نوع فیلم ها غالبا نسبتی با اندیشه ورزی نداشتند و هدف شان فقط کشاندن مردم به سالن سینماها بود؛ آن هم با چند شوخی سطحی، اتفاقات تخیلی،حرکات موزون، آواز و امکاناتی از این دست. حتی مرز ژانر این دست فیلم ها مخدوش شد و تلاش برای تشخیص این که کمدی هستند یا ملودرام کار بیهوده ای است. شاید عنوان «سینمای بازاری» تعریف مناسبی برای آن ها باشد.
 
تاریخچه سینمای پس از انقلاب را که ورق می زنیم تا سال ها خبری از فیلم های بازاری نیست. نه؛ فکر نکنید همه فیلم های دهه شصت قابل دفاع هستند. خیلی از آن ها شعار زده و و از نظر فرم و تکنیک ضعیف اند. با این حال در سال های دهه شصت فیلم سرگرم کننده کم ساخته نشد؛ از سناتور و تاراج تا هامون و گل های داوودی. و البته عروس که یک فیلم خط شکن در استفاده از بازیگر زن است. در این سال ها کمدی های موفقی مثل اتوبوس و اجاره نشین هم تولید شد.
 در سال های ابتدایی دهه هفتاد کمدی ها اندکی رونق گرفتند و فیلم های جذابی ساخته شدند. از جمله جیب برها به بهشت نمی روند،آپارتمان شماره 13 ، دو نفر و نصفی و حتی پاک باخته. روند تولید کمدی ها در دهه هفتاد با سرعتی کند، ادامه داشت. در این سال ها بازار دست سینمای حادثه ای عامه پسند بود. موفقیت «افعی» در سال 72 باعث شد موج فیلم های حادثه ای راه بیفتد اما این موج سال 76 با رونق فیلم های جوانانه یا همان دختر پسری خوابید. در این سال ها «سینمای بازاری» کم کم جای خود را باز می کند.
سال 1382 «کما» روی پرده سینماها آمد که از نظر فرمول ساخت تا حدود زیادی پیرو سبک کمدی های پیش از انقلاب بود. با این حال استاندارهای لازم را داشت و خوب هم فروخت. موفقیت «کما» سرآغاز نوع تازه ای از کمدی شد که اهتمامی به اندیشه، نقد اجتماعی، شوخی های حساب شده و مشخصاتی از این دست ندارند. همزمان، سینمای تجاری یا هم بازاری رونق گرفت که الگوی آن فیلم های پیشین بود. در مواردی حتی نام و داستان فیلم ها از سینمای دهه چهل و پنجاه برداشته می شد و می شود.
فراموش نکنیم، فیلم چه جدی و چه کمدی در وهله اول باید سرگرم کننده باشد. به قول ریچارد پلات در کتاب تاریخچه سینما،«خنداندن یک نفر راحت است اما سرگرم کردن صد نفر نیاز به مهارت و شوخ طبعی دارد.» منتها در سینمای ما فیلم هایی به اسم سرگرمی ساخته می شود که نه فیلم هستند نه کمدی و هدف شان سرگرم کردن یا خنداندن مخاطب به هر قیمتی است. سازندگان، برای رسیدن به این منظور راحت ترین مسیر را انتخاب می کنند. آن ها سراغ طیف خاصی از بازیگران می روند،داستان های شان شبیه به هم، فاقد منطق و پیچش دراماتیک است، از شوخی ها و اتفاق های منشوری بهره می گیرند و البته مقداری ترانه قدیمی یا آن ور آبی به همراه حرکات موزون قاطی فیلم می کنند.
 بدتر این که خیلی از فیلم ها با سرعت بالا و در مدت کوتاهی ساخته می شوند و همین عامل دیگری است در افت کیفی آن ها.
چند سالی فیلم های بازاری بی رونق شده بودند ولی در یکی دو سال اخیر از اقبال نسبی عمومی برخوردار هستند. همین حالا «خالتور» و «ثبت با سند برابر است» خوب می فروشند. 
انگشت اتهام را به سوی مخاطب نگیریم. او خنده و سرگرمی می خواهد و وقتی فیلمی خوب موجود نباشد چاره ای ندارد جز راضی شدن به فیلم های بازاری.



فیلم هایی که به اسم سرگرمی ساخته می شوند اما نه فیلم هستند و نه سرگرم کننده.