 
سیلابی از كوهستان جاری شده بود و از رودخانه می گذشت .

 مرد بی نوائی از آنجا عبور می كرد ، چیزی در آب شناور دید و فكر كرد خیك یا پوستینی در آب شناور است.  

مرد لخت شد و خودش را به آب زد به این امید كه آن را بگیرد و با فروشش چیزی برای خود بخرد. 

ولی آن چه سیلاب آورده بود نه پوستین بود و نه خیك روغن ، بلكه یك خرس زنده بود كه در سیلاب گرفتار شده بود.
 
خرس دست و پا می زد تا دستش را به چیزی بند كند . همین كه مرد نزدیك شد و دستش را دراز كرد كه پوستین را بگیرد ، خرس برای نجاتش به او چسبید . 

مردم دیدند كه مرد نیز همراه سیل پیش می رود فریاد زدند : اگر نمی توانی پوستین را بیاوری ولش كن و برگرد .

مرد جواب داد : بابا ، من پوستین را ول كردم ، پوستین مرا ول نمی كند . 

این مثل هنگامی استفاده می شود كه فردی به امید سودی در كاری دخالت كند و در آن گرفتار شود . 

و اگر كسی به او نصیحت كند كه از خیر این كار بگذر برای دفاع از خود این مثل را استفاده می كند . 

مطالب مرتبط:
آش نخورده و دهن سوخته
 عقربه زمان به عقب بر نمی گردد.
 به تنبل گفتند: مگس هایت را بزن، گفت: به زحمتش نمی ارزد.کانال کودک و نوجوان تبیانتنظیم: شهرزاد فراهانی- منبع: سایت http://koodakan.org

ایران از دیر باز مهد ضرب المثل های شیرین و طنز بوده، هر گاه نمی توانی حرفت را به درستی به کسی بفهمانی از ضرب المثل هایی استفاده می کنی برای بیان بهتر حرف هایت. این مطلب نیز به یکی از ضرب المثل ها پرداخته...