 در تاریخ ادیان توحیدى، پس از نام مقدس خداوند، هیچ كلمه‏اى به اهمیت و شگرفى «وحى» نیست؛ چرا كه اگر وحى نبود:
1. خداوند، با غنا و استغناى كامل ذات و ذاتى‏اش از كل آفرینش، در پرده «غیب الغیوب» باقى مى‏ماند و در آن صورت، كار انسان، زار و عرصه بر او تنگ مى‏شد و كل بشریت با یك دست اسلحه شكسته بسته (یعنى، عقل عدد اندیش) تنها مى‏ماند. «2» 2. میان غیب و شهود، طبیعت و ماوراى طبیعت، فاصله‏اى پر نكردنى مى‏افتاد.
3. اگر خداوند خود را از طریق وحى بر انسان آشكار نمى‏كرد، آدمى ناچار بود كه درباره وجود خداوند، فقط حدس بزند و یا مردم حداقل به دو گروه تقسیم مى‏شدند: عده‏اى حدس مى‏زدند كه خدا و مبدأیى هست؛ هم جهان، غیبى و هم غیب، جهانى دارد. برخى نیز حدس مى‏زدند كه هر چه هست در همین دنیا است؛ نه پیش از آفرینش خداوندى در كار بوده است و نه پس از پایان طبیعى جهان. سپس از حدس هم فراتر مى‏رفتند؛ چنان كه در تاریخ فكر و فلسفه رفتند و- العیاذ بالله- استدلال به عدم مبدأ كردند. «1»
4. اگر وحى نبود، آدمى در پرتو وجود و جاودانگى روح، براى شناخت حقایق جهان پس از مرگ، هیچ منبع اطلاعاتى نداشت و نمى‏توانست هیچ گونه پیش‏بینى خاصى در باب نیازهاى ضرورى این سفر طولانى و بى بازگشت، ارائه كند.
منبع :پرسمان/معارف
جایگاه و اهمیت وحى در هدایت انسان چیست؟