Corridors of te Mind
Regen, regen en nog eens regen. Geen enkele kans om buiten een fatsoenlijke foto te maken, dus gezocht naar een alternatief en gevonden in Bloemendaal. (52 25',07.53&quot;N  4 37', 07.87&quot;O )
Het oude Psychiatrische ziekenhuis staat er troosteloos bij. Volledig dichtgetimmerd en omringd door dubbele rijen hekken met prikkeldraad. Er omheen gereden en de mogelijkheden verkend om binnen te komen. Het leek eerst een hopeloze zaak, veel te veel hekken. Totdat we een huis aan de rand van de Brederodelaan ontdekten wat wegens renovatie onbewoond is. We konden zo de achtertuin inlopen waar we achterin een deur vonden die toegang gaf tot het park van het ziekenhuis. De eerste rij hekken hadden we hiermee overwonnen. 
Door het park naar het ziekenhuis gelopen en langs het hek gezocht naar een doorgang. De regen had ook z’n voordeel, geen mens te zien dus kans om ontdekt en weggestuurd te worden was klein. We vonden een grote steen die tegen het hek was geplaatst. Kennelijk al eerder gebruikt om eroverheen te klimmen. Nu we binnen de tweede rij hekken waren was er nog maar één probleem, allemaal dichtgespijkerde ramen en deuren. Er omheen gelopen. Alle deuren geprobeerd maar tevergeefs. Uiteindelijk bereikten we een plek aan de achterkant waar een bovenraam open was. Een stapel trotoirtegels was er al tegenaan gezet en binnen stond een ladder. We waren duidelijk niet de eerste bezoekers… Zo zijn we naar binnen geklommen. De eerste kleerscheuren en verwonding opgelopen door het gebroken glas. Toen we binnen waren bleek twee kamers verderop een buitendeur gewoon open te staan. De klimpartij was dus niet nodig geweest.
Direct raak je onder de indruk van de omvang van het gebouw. Enorm hoge, lange gangen met allemaal kamers en overal zijgangen. Muren, deuren en toiletruimtes kapot geslagen. Dakramen zijn verwijderd zodat het regenwater vrij spel heeft en de vloeren zijn aangetast. Sommige vloerdelen zijn verrot en zeer gevaarlijk. Je krijgt het gevoel van “life after people” De tuin is een grote wildernis geworden en de planten groeien door de gebroken ramen naar binnen.
Troosteloze gangen en kille kamers. Kale muren met hier en daar een achtergebleven wandlampje. Troosteloos totdat we in de kapel aankwamen. Een mooie ruimte met pilaren en een rood plafond met togen en bogen (zie foto serie). Het glas in lood nog in takt, op de grond een stuk van wat  mogelijk een altaar is geweest. De muren, ooit smetteloos wit, zijn door regenwater aangetast en de pleiserlaag heeft losgelaten. 
Drie uur lang hebben we rondgezworven door het complex. Gang na gang, kamer na kamer, van badruimtes tot machinekamer, van begane grond tot en met de zolder, de ene na de andere foto geschoten. Een bijzonder gebouw met een bijzondere geschiedenis. Misschien maar goed dat stenen niet kunnen spreken…

Canon EOS 5D Mark II met EF 16-35 f/2.8L II USM
16mm, f/8, 1/40, 1/10 en 0.4 sec op 100 ISO
Standard 3-RAW shot (-2EV; 0;+2EV), Photomatix Pro 4.0 en Adobe Photoshop CS4

My other, most interesting, photos: <a href="http://www.flickriver.com/photos/molair/popular-interesting/" rel="noreferrer nofollow">www.flickriver.com/photos/molair/popular-interesting/</a>

canon hdr ziekenhuis bloemendaal urbex santpoort molair psychiatrisch stunningphotogpin