Annie is de dochter van een seriemoordenares. Ze heeft haar moeder zelf aangegeven bij de politie na de negende moord. Waarom pas na de negende vraag ik me dan af. Annie is vijftien.
Ze wordt tijdelijk onder een andere naam in een pleeggezin geplaatst. Ze heet nu Milly, gaat naar een nieuwe school en werkt ondertussen met Mike, de vader van het pleeggezin en psychiater/psycholoog, aan haar geestelijke gezondheid en aan de voorbereiding van het proces waar ze zal getuigen tegen haar moeder.
Het verhaal wordt verteld door Milly, je zit constant in haar hoofd en leest dus niet alleen wat ze zegt en doet, maar vooral ook wat ze denkt. Dat is erg interessant.

Milly leeft nu in het gezin van Mike, Sandra en hun tienerdochter Phoebe. Die laatste heeft een hekel aan Milly en zorgt ervoor dat ze gepest wordt op school. Persoonlijk had ik Phoebe al lang een mep verkocht als ik Milly zou zijn geweest, maar Milly reageert best wel beheerst op de pesterijen.
Toch is er iets met Milly, een donkere kant. Op een bepaald moment begon ik in een bepaalde richting over haar te denken en hoopte dat het niet waar zou zijn.
Het einde is echt wel goed.

Dit is geen actiethriller. Het verhaal ontrolt zich langzaam en erg gedetailleerd, duister, beklemmend en je wil gewoon weten hoe het nu eigenlijk zit. Wat is er precies gebeurd en wie is Milly echt.
Ze vraagt zichzelf ook af hoeveel van de genen van haar moeder ze eigenlijk heeft meegekregen en hoeveel er opvoeding is en of dat nog veranderd kan worden eens je in een andere omgeving bent.
Lees het boek.

4 1/2 ster, maar dat kan ik niet geven, jammer genoeg.