De moord op Thierry Steen. Dat is kort samengevat waarover heel het boek gaat. Tijdens het onderzoek zweeft hij tussen hemel en hel, namelijk tussen zijn hemelse verliefdheid en zijn helse kniepijn, dat hem doorheen heel het boek achtervolgt. Als lezer zelf bevind je je tussen hemelse beschrijvingen en de soms helse traagheid van de opbouw van het verhaal.

‘De vijfde macht’ is al het tiende boek van Pieter Aspe wat toch wel bewijst dat hij een zeer geliefd schrijver is, aangezien hij benoemd werd tot de meest gelezen misdaadauteur van Vlaanderen en Nederland. Verder is hij is dan ook nog goed in wat hij doet, hij heeft dan ook een “Hercule Poirot-prijs" gewonnen voor één van zijn romans. Daarnaast is er ook de tv-serie “Aspe” die gebaseerd is op zijn boeken. Als je fan bent van de tv-serie, is de kans ook groot dat de boeken je bekoren.
‘De vijfde macht’ is een thriller die dus begint bij de moord op Thierry Steen, die vermoord wordt op zijn huwelijk. Pieter van In die toevallig ook aanwezig is, begint meteen aan het onderzoek. Het onderzoek gaat het hele verhaal door met persoonlijke gebeurtenissen als rode draad. Dit maakt het boek wat luchtiger. Zo is het verhaal niet te gefocust op het onderzoek. Aangezien de boeken van Pieter Aspe op elkaar volgen, leer je de vaste personages zoals Van In, Hannelore en Versavel beter kennen. Dat zij af en toe met elkaar botsen, zorgt dan ook voor wat humor in het verhaal. Maar je hoeft de vorige negen boeken niet echt gelezen te hebben om de persoonlijke problemen en gebeurtenissen van Pieter te kunnen volgen, wat wel handig is. Het blijft niet bij één moord, nog twee andere personen laten het leven. Dat zorgt er onder andere voor dat het verhaal een beetje spannend blijft, hoewel dit het onderzoek niet gemakkelijker maakt.. De hoofdstukken zijn vrij lang, maar door het gebruik van witregels schakelt hij tussen plaatsen, momenten en personages zodat het niet te saai wordt om te lezen. Het is dan ook één van de kenmerken van Aspe dat hij zijn verhaal verteld door de ogen van verschillende personages. Hierdoor weet je als lezer meer dan de personages zelf en word je overal bij betrokken. Maar bij het wisselen van de personages kan het ingewikkeld worden, omdat je soms nog niet weet wie ze zijn en wat hun rol in het verhaal is. De vele beschrijvingen zorgen voor een goede inbeelding, maar dit kan er soms voor zorgen dat het wat langdradig wordt. Ze tonen wel aan dat de auteur zin voor detail heeft en een rijke woordenschat bezit. Dat hij situaties en plaatsen beschrijft uit zijn dagelijkse leven, maakt het verhaal ook realistisch. De uitgebreide beschrijving van het moment waarop Van In in Blankenberge gaat schuilen, is hiervan een goed voorbeeld. Pieter Aspe woont immers zelf in Blankenberge bij de haven. Een ander voorbeeld hiervan is, dat wanneer Van In in het ziekenhuis ligt, hij na het ontwaken om een “Duvel” vraagt. Ook Pieter Aspe dronk na zijn operatie een “Duvel” voor de ogen van de pers.

Het is een aanrader voor personen die graag detectiveverhalen lezen. Naar mijn mening valt het minder in de smaak bij de jeugd die volgens mij bij een thriller meer actie en spanning verwacht.