Dit laaiende vuur is een Young Adult die zich maar moeilijk laat beoordelen. Moeilijk omdat ik het bij vlagen echt wel een ontroerend boek vond, maar waarop ik aan de andere kant ook behoorlijk wat kritiekpunten had. Zo ben ik er nog steeds niet helemaal over uit wat ik van Estelle's schrijfstijl vind. Ze schrijft vrij fragmentarisch, soms een beetje over the top. Aan de ene kant voelde ik me hierdoor heerlijk vooruit geduwd, maar aan de andere kant zorgde het er ook voor dat het lezen continu een beetje gehaast aanvoelde. Ik kon er niet even lekker voor gaan zitten.

Dit boek wordt daarnaast bijeengehouden door alle dramatische gebeurtenissen. Ik vind het knap dat Lucille zo'n sterke meid is en er alles aan doet om het hoofd boven water te houden. Heel sympathiek vind ik haar niet, maar ik kan me goed voorstellen dat je op een gegeven moment niet meer zo aardig bent als je zoveel aan je hoofd hebt op zo'n jonge leeftijd. Lucille's zusje Wren wist al snel mijn hart te stelen. Het voelde alsof de zusjes van de ene in de andere modderplas stampten, zonder ooit eens een stukje droog land tegen te komen. Het was gewoon zo veel. Zo veel drama. En dat terwijl het kale 'Lucille moet het huis draaiende houden zonder haar moeder' al interessant genoeg had kunnen zijn. Al die extra drama was voor mij echt niet nodig geweest.

Neemt niet weg dat ik van tijd tot tijd wel met een glimlach om mijn mond aan het lezen was. Niet alleen weet Estelle Laure met haar schrijfstijl soms verrassend uit de hoek te komen, ook weet ze met het plot hier en daar hartverwarmende dingen te doen, het goede van de mensheid te laten zien. Die stukken vond ik zeker de moeite van het lezen waard. Het einde is vrij open. Normaal gesproken kan ik daar totaal niet tegen, maar hier vond ik het eigenlijk wel passend. Een soort belofte voor de toekomst.

Kortom, Dit laaiende vuur was een boek wat snel weg las en bij vlagen ontroerde, maar waar wel wat haken en ogen aanzitten.