Wisselspel is het verhaal van Meg Evans die haar huwelijk in twijfel begint te trekken als ze Jack ontmoet. Bij haar man Ray is ze steeds de vrouw van, die braaf doet wat manlief vraagt. Ze ondertekent papieren zonder er zich vragen bij te stellen, ze werkt niet, ze kuist niet, ze heeft geen hobbys en als ze zich inschrijft in een leesclub waar ze echt plezier aan beleeft praat Ray het uit haar hoofd. Wanneer ze op een dag wakker wordt, vastgebonden aan een matras in een ruimte die ze niet kent, is er eerst paniek.. Waar is ze? Waarom ben ik hier? Wie steekt hier achter? Later vindt ze rust en denkt ze na over de twee mannen in haar leven en hoe totaal verschillend ze wel zijn. Als ze uiteindelijk langs de rand van de weg wakker wordt en een lift naar huis krijgt, is er niet het ontvangst dat ze verwachtte. Ray is zelfs niet eens thuis en wanneer hij dan thuiskomt lijkt er wel niets aan de hand. Meg begint zich af te vragen of ze zot aan het worden is, heeft ze alles maar ingebeeld of steekt er meer achter. Langzaam maar zeker werkt ze zich uit de cocon die Ray om haar heen heeft gesponnen.
De prologen zetten je aan het denken en afwisselend dacht ik dat het door Ray, Jack en terug Ray geschreven was. Ik was vaak ook kwaad op Meg, waarom liet ze haar zo doen, had ze dan geen haar op haar tanden om tegen haar man in te gaan. Maar de realiteit is inderdaad vaak dat een (mishandelde) vrouw het moeilijk heeft om haar man te verlaten en dat het besef vaak te laat komt...
Je krijgt stilletjes een beeld van een Ray waar toch iets niet pluis aan is, de blikken en grimassen die Meg beschrijft deden mij geregeld huiveren. Ook het personage van Meg ondergaat veranderingen gedurende het verhaal. Ze wordt een zelfzekerdere vrouw, alleen is het me niet helemaal duidelijk of ze nu uiteindelijk ontsnapt is aan Ray. Ondanks deze vraag, is het boek een pageturner eersteklas. Ik had echt moeite om het neer te leggen.