Ik had eerder gelezen over Guido Eekhaut, maar nog niets van zijn hand gelezen.

Deze auteur speelt het klaar om je wanneer je in het boek begint, in een paar bladzijden mee op reis te nemen in terug de tijd, naar het Rome van 1899. Waar je de verbazing van de hoofdpersoon voelt wanneer hij te maken krijgt met de nieuwe ontdekkingen, zoals telefoon en auto's. Hij ervaart dat als prettig en kijkt uit naar de toekomst. Een frisse kijk op het leven heeft deze Carlo.
Carlo krijgt te maken met een onderwerp dat ook vandaag de dag aan de orde is gesteld: seksueel misbruik binnen de Rooms-katholieke Kerk. Het elkaar de hand boven het hoofd houden en alles binnenshuis houden is van alle tijden blijkt in dit verhaal. Het Vaticaan is ook onderwerp hier.
Het verhaal heeft een zwaar beladen onderwerp en het leed en het onvermogen van de betroffenen om er verandering in te brengen, wordt goed weergegeven. De berusting van een hele volksgroep, verschrikkelijk gewoon!

Het boek lees je vlot uit, mede omdat het je van Rome, via Brussel en Antwerpen weer terugbrengt naar Rome, met een knipoog naar Venetië. Het is een beeldend geschreven verhaal, zodat je ook de plaatsen voor je ogen ziet verschijnen. De auteur laat goed de verschillen in cultuur van de verschillende landen tevoorschijn komen. Ik had graag wat meer over Carlo's verleden willen lezen.
Heel leuk om ook Poirot in het verhaal tegen te komen, althans zijn naamgenoot.
Ik heb het boek, een mooie historische politieroman, heel graag gelezen.