Er zijn werkelijk geen woorden voor het nieuwste boek van Arnaldur Indriðason. Kan hij nóg beter worden? Bestaat er een Indriðason in de overtreffende trap? Het verhaal van Verdwijnpunt ontroerde me diep, wat een emotie, wat een menselijkheid. Hoe kun je diepgang en eenvoud zo prachtig met elkaar verenigen? Woorden die je gewoon optillen! Potverdorie!

De altijd maatschappijkritische Indriðason geeft in Verdwijnpunt mooie sneren naar macht en geld. De aluminiumfabriek in Reyðarfjörður, het grote Amerika dat - met veel gemengde gevoelens vanuit de IJslandse bevolking - daar financieel en commercieel overwicht krijgt. Het gebeurt allemaal 'as I speak'. Ook het indrukwekkende verhaal van de zestig Britse soldaten die in 1942 door een zware storm werden overvallen, is op waarheid gebaseerd.
Maar het meest overweldigend is Erlendurs persoonlijke verhaal, zijn gevoelens van machteloosheid, zijn wanhopige zoektocht naar en het verdriet om zijn verdwenen broertje, de beklemmende dromen en de wonderschone jeugdherinneringen. Geen enkel spoortje van vals sentiment en je voelt tot in elke vezel van je lichaam de impact ervan.

Er is al eerder gesproken over het tijdelijke afscheid van Erlendur en de vervanging door Sigurður Óli en Elínborg (Zie de boeken Doodskap en Onderstroom). Beiden tot prachtige personages verwerkt, helemaal niets mis mee, uitstekend gekarakteriseerd en voortreffelijk neergezet. Maar Indriðason en Erlendur zijn een eenheid, onlosmakelijk met elkaar verbonden, laat dat vooral zo blijven. De kracht van Verdwijnpunt is dat de lezer zich naadloos bij deze verbondenheid kan aansluiten.

De intensiteit van het woord van Indriðason, 'the masters voice'! maakt Verdwijnpunt voor mij een van de meest emotionerende thrillers die ik las. Een beter slotakkoord van zijn vierluik – verhalen die Indriðason simultaan in het najaar van 2005 situeert – (eerder verschenen Onderkoeld, Onderstroom en Doodskap) had Indriðason zich niet kunnen bedenken. Geen recensie deze keer, want ik heb er al drie over Indriðason geschreven, en wat kun je nog meer over zijn meesterschap zeggen? Maar eigenlijk is dit al min of meer een (mini-)recensie.

Voor alle Indriðason-fans: heel gauw lezen dit boek!