In het, dankzij de afbeeldingen, direct aantrekkelijk ogende boekje Grensvertellingen staan zes korte verhalen. De inspiratie voor deze verhalen haalde de literair, beeldend kunstenaar Adriaen Willemsz uit Keltische mythen. Opvallend is dat de verhalen bijna allemaal gaan over onverklaarbare verdwijningen. Adriaen neemt telkens een vrij lange aanloop om uiteindelijk hetgeen waar het eigenlijk in het betreffende verhaal om gaat heel kort te beschrijven, waarna de lezer in verwarring achterblijft. De auteur lijkt de lezer te willen prikkelen en stimuleren om zijn of haar eigen invulling te geven aan het gebeuren. Wanneer je de verhalen vaker gaat lezen valt er telkens weer wat nieuws te ontdekken. Juist door delen weg te laten blijven de verhalen je achtervolgen.

De zes verhalen spelen zich in diverse tijdperken af, van de middeleeuwen tot aan de tijd waarin we nu leven. In de verhalen wordt er veel met taal gespeeld, grote delen van de teksten zou je poëtisch kunnen noemen. Soms lijkt de auteur zich hierin te verliezen en neemt hij de lezer mee in een dwaaltocht langs omslachtige, maar mooi omschreven, beschrijvingen van situaties en bestemmingen. Hierdoor word je als lezer wel wat afgeleid van het eigenlijke verhaal, of dit jammer is mag je zelf bepalen.

Over het algemeen hangt er om alle zes de verhalen zeker een mysterieuze sfeer en komen religie, geschiedenis, Keltische mythes en symboliek naar voren. Wie hiervan houdt raad ik zeker aan dit boekje te lezen. De verhalen lijken echter slechts een introductie op wat nog komen gaat. Een begin, met de pen genoteerde ideeën voor zes mythische romans die vragen om ooit volledig uitgewerkt te worden. De verhalen smaken naar meer, naar dieper uitgewerkte personages, vol Keltische historie en mysterie.