Voordat Orchida Bachnoe zich op het pad van de literatuur waagde, schreef ze Lintjesregen. Haar literaire debuut was het verhaal ‘Zelfs een iglo was warmer’ in de verhalenbundel Waarover we niet moeten praten : nieuwe Surinaamse en Antilliaanse verhalen (2007). Het is een verhaal waarin de familie-eer van de Hindostaanse emigrant een grote rol speelt.

Orchida Bachnoe werd in 1965 in Paramaribo geboren in een Hindostaans-islamitisch gezin. Ze is de achterkleindochter van Munshi Rahman Khan die als enige emigrant zijn migratie vanuit India naar Suriname heeft opgetekend. Het schrijven zit blijkbaar in de genen… Bachnoe studeerde Arabische taal- en letterkunde aan de Universiteit van Leiden. Na haar studie vertrok ze naar Aruba waar ze als journaliste werkte voor de Amigoe. Met de roman Azijn in mijn aderen zet Orchida Bachnoe de literaire traditie van haar familie voort.

Het denken aan zelfmoord, het plegen van zelfmoord of het mislukken daarvan is een probleem onder allochtone meisjes waar zelden of nooit aandacht aan wordt besteed. Liever praat of schrijft men over de overlast die allochtone jongens geven. De stilte rond de zelfmoordcultuur komt mede voort doordat er een groot taboe op rust. Zeker in Hindostaanse kringen zwijgt men erover. En als de zelfmoord is gelukt, zwijgt men vervolgens ook over de dode. De druk die op de meisjes rust is groot. Ze moeten voldoen aan de eisen van de ouders en de familie. Het uitgehuwelijkt worden blijkt voor de in Nederland wonende meiden meer en meer tot psychische problemen te leiden. Het percentage zelfmoordpogingen en zelfmoordgevallen ligt dan ook beduidend hoger dan bij meisjes van de autochtone bevolking. Een ervaring op dit gebied van Orchida Bachnoe drukte haar met de neus op de feiten. Ze besloot er een boek over te schrijven.

‘Hoe hebben ze dan zelfmoord gepleegd,’ vroeg ik.
‘Ze hebben azijn gedronken. Onverdunde azijn.’
‘Waarom azijn mama?’
Azijn vloeit in onze aderen. Het zit in onze genen die van generatie op generatie zijn overgedragen.’
‘En heb ik ook azijn in mijn aderen?’
‘Jij hebt alles wat je hartje begeert. Daar zorg ik wel voor.’
‘En jij mama?’ Het antwoord bleef verstopt in de stilte.

Azijn in mijn aderen begint met de zelfmoord van Tara Ishara en Johnnie Bodiem, twee Bollywoodsterren. Anjani, een middelbare scholiere, is erdoor geschokt en begint een zelfmoorddagboek bij te houden. Teela, een meisje uit haar klas, betrapt Anjani als ze zichzelf op de wc met een aardappelmesje aan het bewerken is. Ze kent het ‘snijden’ en al snel besluiten ze ‘bloedzusters’ te worden. Vanaf dat moment delen ze lief en leed met elkaar. Het verschil in leven is schrijnend. Waar Anjani in weelde leeft, moet Teela het met de schamele inkomsten doen die haar moeder, die illegaal in Nederland verblijft, binnenbrengt door roti te klaar te maken. Teela’s oom, die eindeloos belooft met de benodigde papieren te komen, buit haar moeder uit. En ook Teela zelf merkt zijn ware aard als hij niet van haar af kan blijven. Anjani zit met heel andere problemen. Haar ouders hebben de lelijkste jongen op aarde uitgekozen om haar aan uit te huwelijken. Chocoladelikeur, een tongpiercing, jongens en jonko’s zorgen voor tijdelijke afleiding. Tot Teela zwanger blijkt te zijn. Een abortus lijkt de enige oplossing.

De roman bestaat uit twee delen. Het eerste speelt zich in Den Haag af, het tweede in Mumbai. Het is eerste kun je nog het beste beschrijven als een mix tussen realisme en hedendaagse chicklit. Vooral omdat Bachnoe er de vaart in weet te houden.

‘Ik zal je een tori, verhaal vertellen,’ zegt Teela.
‘Beloof me dat je het verder vertelt.’
‘Wat voor verhaal,’ vroeg ik.
‘De tori van mijn ouders,’ antwoordde ze.
‘Oké. Beloofd,’ zei ik. Teela draaide zich op haar buik en begon te vertellen.
‘Weet je waarom ik in Nederland ben? Mijn pa had mama betrapt met een vriend. “Caught in the action.” Hij was totaal geflipt. Kierewiet geworden en had hen bijna vermoord. Mama is met mij het huis uitgerend en gevlucht naar Nederland. Daar stond de deal met de duivel te wachten. Roti’s bakken in ruil voor een verblijfsvergunning. Wat een leven. Oom Katahar is een echte satan. Ik zweer dat hij naar poep stinkt. Hij beloofde ons al een jaar geleden een verblijfsvergunning maar we hebben nog steeds niets gezien.

Zodra deel twee van boek begint, verandert ook de toon. Wie ooit een Bollywoodfilm zag, herkent de sfeer en de fantasie die kenmerkend is voor dit genre. Die cross-over tussen Bollywood en literatuur ben ik nooit eerder tegengekomen. Het geeft de auteur de ruimte om te laten gebeuren wat normaal gesproken niet kan. De tempowisselingen, de gesprekken met de doden, het groteske, alles valt op zijn plek. Tenminste zolang je bereid bent mee te gaan in de wereld die Orchida Bachnoe je voorschotelt. Wanneer je dat doet, beland je in een rollercoaster waarin de ene heftige scène de volgende hilarische afwisselt. Shaam Malaam, de Bollywood-tycoon die verantwoordelijk is voor de dood van Tara Ishara en haar geliefde, loopt voor het eerst tegen iemand aan tegen wie hij niet is opgewassen. Tara is uit op wraak en Anjani zal haar daarbij helpen op een manier zoals dat alleen in een Bollywoodfilm kan.

Met Azijn in mijn aderen heeft Orchida Bachnoe een nieuw genre aan de Nederlandse literatuur toegevoegd: Bollywood-chicklit. Al moet ik niet vergeten te vermelden dat deze zeer prettig leesbare roman vooral belangrijk is door de inhoud. Juist door de wereld van scholieren toegankelijk te beschrijven, ziet Bachnoe kans te wijzen op de schrijnende gevallen van zelfmoord in de Hindostaanse wereld. Azijn in mijn aderen zou verplicht gelezen moeten worden door middelbare scholieren. Wellicht dat daardoor ook eindelijk de stilte rond suïcide en de reden tot het plegen daarvan verbroken kan worden.