Wanneer ik het boek dichtsla, blijf ik achter met bewondering voor de opbouw.

Net als meer boeken, die ik de laatste tijd las, is dit boek in elkaar gezet als een mozaïek. We leven mee met de belevenissen van de hoofdpersoon. In het NU, te beginnen met kerst, ligt de hoofdpersoon Amber in coma, denkt men, maar ze krijgt alles mee wat er om haar heen gebeurt. Ze hoort haar man en zus, de verpleegsters en doktoren praten. Vaak valt ze ook in slaap. Langzamerhand vallen bij haar de puzzelstukjes in elkaar.

In het 'Eerder' lezen wij over deze puzzelstukjes; wat in aanloop tot het ongeluk gebeurde de week voor kerst. Dan zijn er ook nog dagboekfragmenten van 20 jaar eerder.

Gedurende het boek blijkt dat niet alles is wat het lijkt. Niet alles wat je leest, lijkt te kloppen. De mozaïek draait rond als een caleidoscoop. Wat is waar, wat is echt? Uiteindelijk komt de gruwelijke waarheid aan het licht en zijn er beslissende handelingen, die er mogelijk de hele tijd al aan zaten te komen.

Gerechtigheid?


Ondanks de mozaïekvorm van het verhaal is het niet moeilijk om bij de les te blijven. De fragmenten sluiten goed op elkaar aan. De spanning bouwt op en uiteindelijk leg je het boek liever niet aan de kant, voordat je weet hoe alles in elkaar past.