Stefan Popa zet met A27 een verrassend boek neer! Hij speelt met 3 verhaallijnen, past daar zijn schrijfstijl op aan, combineert scherpe observaties met psychologische diepgang en speelt met de tijd. Waar gaat A27 over? Over een enorme lange file op de A27 waar de 3 hoofdpersonen schijnbaar eindeloos in staan. Het verhaal wordt verdeeld in hoofdstukken, elk hoofdstuk is een van de 3 personages aan het woord. Zo krijg je inzicht in wat er diep van binnen bij deze persoon leeft. Ze worden door Stefan Popa treffend “getekend”, hij doet dit echter gedoseerd waardoor je steeds geboeid blijft lezen en wil weten hoe de drie personen met elkaar verbonden zijn. Henri, directeur van een reisbureau, wordt neergezet als een man die altijd zijn zin wil krijgen en daarbij niets of niemand ontziet. Hij is gesteld op luxe, op bezit, maar hij heeft ook een zachte kant: hij is dol op zijn kinderen. Dat heeft hij gemeen met Sjors, spreek uit als George, die vast zit in Spakenburgse mentaliteit maar het liefst in een grote stad met bijbehorende sfeer wil wonen. Malines, de derde hoofdpersoon heeft geen kinderen, is veel jonger dan Sjors en Henri, toch ervaart ook zij gemis in relaties. Er is weinig ruimte voor de echte Malines in haar leven, Popa geeft dat aan door haar weinig aandelen in zich zelf te laten hebben. gedurende het hele boek blijf je jezelf afvragen wanneer de verbinding tussen de drie personen tot stand komt. Uiteindelijk verrast de auteur me daarmee dan toch in de ontknoping! In het boek komen maatschappelijke thema’s aan de orde zoals acceptatie van “anders zijn” in de maatschappij, de rol van sociale media in het dagelijkse leven, eenzaamheid in relaties, egoïsme, narcisme. Ik heb ervan genoten!