Aiden en Claire hebben hun laatste jaar op de Amerikaanse High School afgerond en morgen vertrekken ze allebei naar een andere universiteit, met ruim duizend kilometer tussen ze. Zal dit het einde zijn van hun relatie?

Dat is het probleem waar het hele boek om draait. De hele avond nemen ze afscheid van alles wat ze moeten achterlaten, maar elkaar kunnen ze niet loslaten. Claire denkt dat het beter is als ze uit elkaar gaan, maar Aiden wil het blijven proberen. Al vanaf het begin worden hun standpunten duidelijk en het hele boek blijven ze hier ruzie over maken. Soms lijkt het alsof ze het samen willen proberen en dan veranderen ze weer van mening. Na een tijdje wordt dit geruzie zonder nieuwe argumenten saai.

Wel leuk is de opbouw van het boek; elk hoofdstuk bezoeken ze een halte, een plek waar ze samen goede herinneringen aan hebben. Dit maakt het een wat interessantere reis.
Het mooiste van dit boek vond ik niet hun relatie waar ze afscheid van moesten nemen, maar alle andere dingen. Goede vrienden vertrekken naar alle delen van het land en zullen elkaar drie maanden niet zien. Dat blijkt op de laatste avond toch wat zwaarder dan ze dachten en iedereen staat hier anders in. Ook Aidens relatie met zijn vader en Claires dwangmatige vasthouden aan lijstjes is een onderwerp waarover op de laatste avond iedereen eerlijk is.

Hallo, tot ziens en alles daartussen is een gewoon vermakelijk boek over het achterlaten van dingen waar je van houdt en is een aanrader in de romantische verhalen.