Sam is een wereldberoemde oorlogsfotografe die na het beëindigen van haar opdracht steevast een paar dagen logeert in een luxehotel om de gruwel van haar gefotografeerde doden achter zich te kunnen laten. Ze dompelt zich dan heel erg graag onder in een heet bad, geniet van schone lakens op het bed en laaft zich graag aan heerlijke single malt whisky.
De eerste nacht heeft ze steeds last van nachtmerries en nu denkt ze in haar droom voor het eerst ook schoten te horen, maar haar droom is harde realiteit.
Wanneer ze door de hotelmanager Ahbi Sarkawal telefonisch wordt gewekt en te horen krijgt dat ze op haar kamer moet blijven, voor niemand mag opendoen en verdere instructies moet afwachten; is haar nieuwsgierigheid gewekt.
Via de televisie en haar laptop ontdekt ze dat terroristen het hotel waar ze verblijft hebben bezet.
Niet ver van haar kamer hoort ze doffe explosies en het geratel afkomstig van machinegeweren.
Sam legt tot groot ongenoegen van Ahbi diens raad naast zich neer en verlaat haar kamer.
Al heel erg vlug zijn beiden op elkaar aangewezen. Ahbi heeft immers toegang tot alle bewakingscamera’s in het hotel en wordt het extra stel ogen voor Sam, die op haar beurt op zoek gaat naar Dieter, de geliefde van Ahbi.
Door haar gevaarlijke expeditie door het hotel kan ze de schade opmeten die de terroristen veroorzaakten en kan ze ook gegevens over slachtoffers melden aan Ahbi; die deze nuttige informatie kan doorgeven aan de politiediensten.
Tijdens één van haar tochten ontdekt Sam een jongetje Billy waar ze op aandringen van Ahbi op haar kamer zal voor zorgen. Dit betekent echter een extra gevarenfactor waar ze rekening moet mee houden. Middels pillen en eigengemaakte cocktails houdt ze de jongen kalm en verzorgt ze zijn wonden.
Haar hoofdintentie blijft echter het fotograferen van dodelijke slachtoffers en daar zal ze ondanks Billy ook niet van afwijken.

Sunny Singh heeft een kanjer van een debuut geschreven.
Vanaf uur 67 tot de ontknoping weet ze de lezer te boeien.
Het boek zit van begin tot einde vol spanning en tragiek.
De schrijfstijl van Sunny Singh is zeer vlot en duidelijk.
De spanning is heel goed gedoseerd en opgebouwd en de beschrijving van de schade aan het hotel naast de beschrijving van de doden is zo levendig weergegeven zonder details dat je als lezer de indruk hebt midden in de gruwel te staan.
Door gebruik te maken van flashbacks diept Sunny Singh haar hoofdpersonages uit. Zo komen we meer aan de weet over gebeurtenissen uit hun jeugd, keuzes die hen in hun huidige situatie hebben gebracht, maar worden eveneens thema’s als gehoorzaamheid, homoseksualiteit niet uit de weg gegaan.
Nergens uit het boek is op te maken waar Hotel Arcadia gevestigd is en vermoedelijk wil de schrijfster ons bewust meegeven dat de beschreven gebeurtenissen zich overal ter wereld kunnen voordoen en toegegeven het onderwerp is brandend actueel.