Met een zucht sluit ik het boek…..

Door de twijfel en verwarring heen lezend, leg ik het boek een tweetal weken aan de kant omdat ik niet verder wil, niets voor mij denk ik.

Toch neem ik het boek weer ter hand en glijden mijn ogen door de letters. Langzaam verandert mijn gevoel en trekken de woorden mij het boek in.

Pfff wat een strijd, wat een gevecht, maar bovenal wat ongelooflijk dapper.
Ik denk dat ik de handdoek al lang in de ring geworpen had.

Glennon beschrijft haar leven, haar gevecht en haar weg om daar te komen waar liefde woont.
Ze beschrijft dat ze op zeer jonge leeftijd Boulimia ontwikkelt. Ze weet zich geen raad met het leven daardoor raakt ze verslaafd aan alcohol en drugs en krijgt sex een vreemde betekenis voor haar.
In feite verstopt ze zichzelf, ze toont zich aan buitenwereld zoals ze denkt dat van haar verwacht wordt, door al die maskers heen weet ze uiteindelijk niet meer wie ze is.

Ze trouwt met Craig en ze krijgen 3 kinderen, Maar Craig blijkt porno verslaafd en gaat vreemd. In eerste instantie wil ze niets meer van hem weten.

Maar daar begint dan ook een prachtig mooie zoektocht naar haar eigen identiteit, ze vraagt zich af wie ze nu eigenlijk is en deze zoektocht wordt zeer mooi beschreven. Poëtisch, inspirerend, spiritueel, soms tot tranen toe van ontroering. “Voordat ik de volgende ochtend mijn ogen opendoe, ontwaken mijn oren door het geluid van de golven die op het zand klotsen. Het maakt iets in mij los. Het geluid van het water spreekt niet mijn tollende gedachten of mijn smachtende hart aan, maar mijn stille, sterke ziel. Het water spreekt een taal die ik sprak voordat de wereld mij haar taal bijbracht.”

Glennon en Graig gaan in therapie en gaan diep door de pijn heen, De pijn niet wegstoppen maar willen doorvoelen, praten met elkaar, hun gevoel aan elkaar duidelijk maken om zo weer naar elkaar toe te groeien maar nu als twee volwassen mensen die in alle oprechtheid zichzelf bij de ander durven zijn.

Het licht dat verdwenen is lijkt langzaam terug te komen.