Mike is een Nederlandse journalist met specialisatie in Afrikaanse landen. Op een werktripje in Senegal ontmoet hij de prachtige vrouw Michelle, wat het begin is van een kortstondige liefdesrelatie. Al snel komt hier een eind aan, omdat Michelle wordt vermoord. Een jaar later worstelt Mike nog steeds met nachtmerries over deze gebeurtenis en als hij in Dakar is voor een volgend werkthema, stuit hij per abuis op de moordenaar van Michelle. Verward en bang vlucht Mike weg, tot zijn angst plaats maakt voor woede. Als hem de unieke kans wordt aangeboden om opgeleid te worden voor een geheime missie in Rwanda, is zijn baan als journalist slechts een dekmantel en wil hij niets liever dan wraak nemen op de moordenaar van Michelle.

Fijn is de beschrijvende schrijfstijl van Rokebrand. Meer dan eens worden typische gebruiken en tradities benoemd, die meteen nog in dezelfde alinea verklaard worden. Niet door een opsomming, maar passend in het verhaal waardoor het niet storend is en eigenlijk alleen maar interessant. Het keert zich echter ook de andere kant op en dat is goed te merken bij de omschrijvingen van vrouwen en wapens, en het gebruiken van jargon. Door beknopte details te geven, zorgt Rokebrand ervoor dat zijn letters een beeld op je netvlies branden.

Mike is een leuke man waarmee je snel meeleeft. Hij is slim, maar heeft ook een zwak voor vrouwelijk schoon. De manier waarop hij de weelderige vormen van een vrouw ziet, zal zeker niet elke lezer aanspreken en door deze details krijgt het boek een mannelijke kant. Mike is het belangrijkste personage in het boek en over hem kom je als lezer dan ook het meest te weten. De andere personages laten zich wel zien, maar we krijgen zeker niet het achterste van hun tong te zien en zij blijven hierdoor dus wat op de achtergrond.

De oorlog tussen de Hutu's en Tutsi's is interessant, verbijsterend en shockerend. Goed dat er eens een fictief boek op de markt is gebracht waarbij feiten in ere zijn gehouden. De gruweldaden zijn hard en meedogenloos en laten je soms even slikken. Dat reizen een passie van Rokebrand is, wordt tijdens het lezen duidelijk. De omgevingsfactoren zijn beeldend neergezet en het is alsof de woorden in de oor gefluisterd worden terwijl je zelf op de loer ligt.

Het plot van Operatie Hanokmin is verrassend en goed uitgedacht en door het onderwerp dat is uitgelicht, wordt het een uniek boek in het genre. Het is rauw en eerlijk en de spanning wordt gestaag opgevoerd, wat van de roman gewoon een prima boek maakt.