Jojo Moyes’ “De laatste liefdesbrief” is een vertaling van “The last lettre from your lover”.

Moyes schrijft in de proloog over Ellie, een journaliste, waarvan in 2003 verwacht wordt dat ze iets schrijft voor de vrouwenpagina over veranderingen van levensstijlen, mode en dergelijke ten opzichte van 50 jaar geleden. Ze duikt tegen haar zin in het archief in en vindt een brief tussen de archiefstukken. Ellie, die een relatie heeft met een getrouwde man, is geïntrigeerd door deze brief, een liefdesbrief uit 1960. Wie is B?
“Als je niet komt, zal ik weten dat wat we ook voor elkaar voelen, het niet genoeg is. Ik zal het je niet kwalijk nemen, mijn schat. (…) Ik haat het idee dat ik je ongelukkig zou maken. Ik zal op het perron wachten vanaf kwart voor zeven. Weet dat mijn hart, mijn hoop in jouw handen ligt. Je B.”

Daarna wordt het leven beschreven van Jennifer, een getrouwde vrouw, die na een auto-ongeluk in 1960 geheugenverlies heeft en langzaam haar herinneringen terugkrijgt. Ze vindt meerdere brieven van B, maar wie is B?
“Neem hem bij je, mijn liefste, als het moet, maar hou niet van hem. Hou alsjeblieft niet van hem. Zelfzuchtig de jouwe, B”

Vervolgens lezen we over de zomer van 1964. De secretaresse van Laurence, Jennifers man, overhandigt Jennifer een map met belastende papieren en een brief.
“Jennifer staarde naar de brief terwijl het bloed wegtrok uit haar gezicht. Ze keek naar de datum. Bijna vier jaar geleden. Vlak na het ongeluk. ‘Zei u dat Laurence deze had?’”

Tenslotte keren we terug naar 2003
“Dat is het voordeel van kranten: je ster als schrijfster kan tot buitengewone hoogte rijzen, twee keer zo snel als die verbleekte.”

Elk hoofdstuk wordt voorafgegaan door bestaande veelal beschikbaar gestelde correspondentie, een laatste brief, die echter niets te maken heeft met de inhoud van de hoofdstukken. Door de wisselingen van personages en tijd een ietwat moeizaam op gang komende roman. Het laatste deel, waarin puzzelstukjes op hun plaats vallen, is meeslepend en toch wel verrassend.