De manier waarop Maarten van Rossem de wereld bekijkt, spreekt me wel aan. Eigenzinnig, hij lijkt zich van niemand iets aan te trekken, en toch tamelijk nuchter. Ik heb meerdere boeken en beschouwingen van hem gelezen. Dit boekje lijkt een manier van de uitgever om extra geld in het laatje te brengen. Een paar zinnen wijdt Van Rossem aan onderzoek naar geluk, voor de rest is het een autobiografische speurtocht naar wat hém nou gelukkig maakte. Het werken aan een afstudeerscriptie - dat herken ik wel: als je je ergens in verdiept, iets onderzoekt en in kaart brengt dan raak je erdoor begeesterd (je komt in een flow, schrijft Van Rossem zelf ergens); het lezen van boeken (veel vooral in het Engels) is een andere bezigheid die hem gelukkig maakt(e) en hij noteert een flinke lijst met aanbevelingen - min of meer gerangschikt naar leeftijd. Heel veel fictie, en dat verbaast me een beetje want ik kan me herinneren dat hij ergens, een jaar of wat geleden, noteerde dat hij was gestopt met het lezen van fictie en zich vooral nog bezig hield met non-fictie. Maar natuurlijk mag ook Maarten van Rossem zijn meningen herzien. Want wat dat lezen betreft, ben ik het ook met hem eens: lezen verrijkt je en kan je toch op zijn minst een tevreden bezigheid verschaffen. Aan de andere kant kan lezen ook juist duiden op je terugtrekken uit de werkelijkheid, en dat duidt minder op een staat van geluk. Hij is gelukkig met zijn kleinkinderen, terwijl hij toegeeft normaal gesproken niets met kinderen te hebben. Hoger opgeleiden zijn over het algemeen gelukkiger en gelukkig zijn de meeste lezers van de boeken (en dus ook dit boekje) van Van Rossem redelijk tot hoog opgeleid, dus degenen die echt wat aan dit boekje zouden moeten hebben, bereikt hij jammergenoeg niet. Dit was ook waarschijnlijk helemaal niet de bedoeling. Kortom, 'Wat is geluk' van Maarten van Rossem is een aardig niemendalletje om tussendoor te lezen, maar het is toch vooral een puur commercieel cadeauboekje. Het kwam natuurlijk niet voor niets uit vlak voor de feestdagen.