“Het boek Estee” is het debuut van Alex Boogers. Deze editie is uitgebracht in 2016, zeventien jaar nadat de eerste versie was uitgebracht, destijds nog onder de naam M.L. Lee. In het nawoord legt de auteur uit waarom hij dit uit naam van een jonge vrouw heeft gedaan, zijn pseudoniem. De titel ‘schrijven en verdwijnen’ vertelt al een deel van het verhaal, maar zoals het Alex eigen is, kiest hij zijn woorden nauwkeurig, waardoor we een goed beeld kunnen vormen van het gehele plaatje, belicht van verschillende kanten en met de mooiste kleuren. Vol fascinatie heb ik delen van zijn boek weer herlezen en gedacht; “wow, hoe bedenkt hij het toch?!”

Alex beschrijft de hoofdpersonage van zijn boek, Estee, als “een jongere die probeert uit te reiken, die dromen koestert, die verbanden legt, een wereld duidt en verklaart, die vervolgens geen gehoor geeft.”. Hij heeft er bewust voor gekozen om haar uit eenzelfde soort milieu te laten komen als waarin hij zelf is opgegroeid; ‘een achterstandswijk, een volksmilieu’. Maar ook geeft hij aan dat hij nog veel van Estee terug ziet in de jongeren van nu; “De zucht naar aandacht, de drang om gehoord te worden, de ontelbare kruimelsporen van fotobeelden die jongeren achterlaten op social media en die moeten worden gevreten, omdat je anders niet populair bent, het verlangen naar eigenheid in een wereld waarin alles al bedacht en uitgekauwd is.”

In de 142 pagina’s krijgt de lezer een kijkje in het huishouden van Josefien, Edward en dochter Estee en broertje Remy. Dit wordt gedaan in simpele, duidelijke taal, gespreksfragmenten afgewisseld met vertellingen, gedachtes. Zoals in het begin van het boek al door Remy wordt aangegeven: “Estee sprak niet netjes voor een meisje, dat wist ik wel. Het maakte haar er niet mooier op. Maar schijnbaar drukten die woorden precies uit wat ze voelde.”, maken grove woorden een groot deel van dit relatief kleine boek uit.

Eerlijkheid komt in dit boek niet alleen terug in de taal waarin het geschreven is, maar ook veelvuldig als thema. De zoektocht naar waarheid, puurheid, zuiverheid en de afkeer voor alles waar dit niet in gevonden wordt; de poses, de schijn. Een verademing om het zo eerlijk, zuiver, puur te lezen. Er wordt nergens doekjes om gewonden, niks mooier voorgedaan dan het is. De frustratie spat er van af en juist dat maakt het zo bevrijdend om te lezen.