Steven Rowley schreef eerder columns en scenario’s. Zijn debuut Lily en de octopus is een bestseller in Canada en de Verenigde Staten. Rowleys ervaring met scenario’s komt terug maar hij maakt het wel erg bont.

Hoofdpersonage van het boek is Lily, de twaalfjarige teckel van Ted Flask. Ted is een eenzame veertiger die na de zoveelste mislukte date zijn liefde aan Lily geeft. Wanneer er een kwaadaardige tumor op het hoofd van Lily verschijnt stort Teds wereld in. Hij besluit terug te vechten tegen de tumor die hij meteen vanaf het begin al ‘octopus’ noemt.

Onrealistisch filmscenario
Ted praat met zijn hond, dat doen wel meer mensen, maar deze hond praat daadwerkelijk terug. Ook de octopus communiceert met Ted. De strijd die Ted tegen dit monster levert begint al vrij snel idiote vormen aan te nemen. Het resultaat zijn fantasy-achtige, ongeloofwaardige taferelen. Bijvoorbeeld wanneer Ted Lily meeneemt op zee om op octopusjacht te gaan. Teckel Lily krijgt hier ineens menselijke trekjes wanneer zij Ted helpt zijn belager te verslaan: ‘Mijn vingers worden wit en ik kan me niet langer aan de boot vasthouden, maar dan verschijnt Lily met het gekartelde fileermes uit onze set in het dekhuis.’ Als een soort laatste redding verschijnt Lily hier met veel bombarie als een held in een film. Als lezer moet je daarin mee kunnen gaan om van het verhaal te genieten.

Verdriet maakt gek
Daarin meegaan is lastig. Rowley lijkt dat te beseffen, in het laatste deel van het boek komt hij met verklaringen. Ted beseft dat zijn relatie met Lily en het avontuur met de octopus verzinsels zijn: ‘Op een bepaald niveau weet ik dat best, maar het lijkt allemaal zo echt. In hoeverre was het een gedetailleerde constructie om mijn eigen eenzaamheid te maskeren?’ Het naderende verlies van Teds rots in de branding maakt Ted langzaam gek, hij weet niet meer wat te doen met zijn leven. Daarmee is het absurde verhaal enigszins te begrijpen. Toch was het prettiger geweest als Rowley dit in plaats van het achteraf expliciet te benoemen, de lezer impliciet duidelijk had gemaakt in zijn absurde relaas over een teckel en een octopus.

[Deze recensie verscheen eerder (2016) op CLEEFT]