Gayle Forman vertelt in het eerste deel van haar Als ik blijf-serie een indrukwekkend verhaal over dingen die de moeite waard zijn in het leven, zonder te vervallen in sentimenteel geneuzel. Op 18 september a.s. draait de film If I Stay, gebaseerd op dit verhaal, in de Nederlandse bioscopen.

Na een auto-ongeluk waarbij haar hele gezin omkomt belandt Mia in een coma. Zwevend tussen leven en dood staat ze voor een keuze: blijven leven zonder familie of sterven en haar vrienden en vriend Adam achterlaten. Mia ziet haar leven letterlijk aan zich voorbij vliegen.

Muziek
In het verhaal van Mia speelt muziek een immense rol, niet alleen in het leven van Mia en haar familie en vrienden, maar ook in de filmische schrijfstijl van Forman: ‘Een symfonie van gekraak, een koor van geknars, een aria van geknal, […]’. De auteur zorgt ervoor dat het verhaal minder confronterend wordt voor de lezer, hoewel de harde boodschap impliciet hetzelfde blijft. De manier waarop Forman ervoor zorgt dat alle ellende te behappen blijft is indrukwekkend. Muziek is ook een bindende factor voor de personages: Adam is een rockster, Mia’s vader was dat vroeger en Mia speelt cello. Verschillende muziekstijlen duiden de karakters van de personages.

‘Soms maak je in je leven keuzes, soms “maken” die keuzes jou.’
Naast de muziek zorgt ook de wilskracht van Mia ervoor dat de lezer helemaal meegenomen wordt in het verhaal. Forman laat Mia haar eigen levensverhaal vertellen, in de ik-vorm. De anekdotes over haar jeugd en ervaringen worden afgewisseld met scènes waarin Mia op haar eigen lichaam in het ziekenhuis neerkijkt. Het verhaal speelt zich af in 24 uur, waardoor fragmenten elkaar snel opvolgen. De keuze is aan Mia: leven of sterven? De auteur weet ervoor te zorgen dat het verhaal niet in sentimentaliteit vervalt. ‘En de rest van dit schooljaar zal waarschijnlijk klote zijn: vol overdreven medeleven van “o-wat-erg-jouw-hartsvriendin-is-dood’ – wat haar knettergek zal maken, […]”. Het boek blijft luchtig en vol humor. De zinnen blijven simpel, terwijl de ernst van de situatie niet teniet wordt gedaan. Forman laat zien dat er hoop is, zelfs in de meest donkere tijden.

[Deze recensie verscheen eerder (2014) op CLEEFT]