Ichmad Hamid woont met zijn familie in het door Israël bezette Palestijns gebied. Op een dag wordt zijn vader gevangen genomen. Ichmad krijgt daardoor een groot schuldgevoel omdat hij de eigenlijke aanleiding van deze gevangenneming is. Toch is hij machteloos want hij moet zich stilhouden.

Nu zijn vader niet meer voor het gezin kan zorgen, voelt Ichmad zich verplicht om deze taak over te nemen. Zijn familie leeft sinds de gevangenschap van zijn vader in armoede dus gaat Ichmad aan het werk om geld te verdienen. Omdat Ichmad een talent voor wis- en natuurkunde heeft, krijgt hij in de avonduren privé-les van leraar Mohammad. Het is een zwaar en moeilijk leven waarbij Ichmad ook nog moet leren omgaan met zijn gevoelens.

De amandelboom begint meteen al met een aangrijpende gebeurtenis. Amal, het jongere zusje van Ichmad, sterft voor de ogen van Ichmad. Omdat ze op een landmijn stapt. De familie Hamid krijgt daarna met nog meer tegenslag te maken. Allemaal het gevolg van de strijd die Israël tegen de Palestijnen voert.

Vanaf dat allereerste moment, die allereerste bladzijden, blijft het boek je in de greep houden. Want van begin tot eind is het boeiend. Iedere levensfase van Ichmad, het verhaal maakt diverse sprongen, wordt dusdanig beschreven dat het nergens vervelend of saai wordt.

Leven in een oorlogsgebied is natuurlijk niet ideaal. Cohen Corasanti beschrijft die omstandigheden waarin geleefd moet worden erg duidelijk. Vooral de menselijke en dus emotionele kant ervan. Dat mensen hoop blijven houden en hun hoofd niet laten hangen.

Het boek, dat de eerste roman van Michelle Cohen Corasanti is, leest als een trein. Ondanks het ontroerende verhaal en het niet meest prettige onderwerp. Maar dat kan ook wel de reden zijn dat het juist erg vlot leest. Omdat je helemaal opgaat in het verhaal.

De amandelboom is een indrukwekkend boek dat het conflict tussen Israël en Palestina op een indringende manier beschrijft. Het verhaal dat in dit boek verteld wordt, is zeker niet op zichzelf staand. Want Ichmad en zijn familie staan symbool voor het leed dat er door dit conflict veroorzaakt is en nog steeds veroorzaakt wordt.

Na het lezen van dit boek begrijp je beter wat de Palestijnen hebben moeten doormaken en waarom ze tot geweld, wat absoluut niet goed te praten is, zijn overgegaan. Want Israël, een land dat vaak beschermd wordt, kan zijn handen bepaald niet in onschuld wassen.