Geen Vincke of Verstuyft, gewoon een vrij eenvoudig misdaadverhaaltje. Zoals met alle verhalen van Geeraerts leest ook deze weer vlot weg. Geeraerts is geen grote plot-mens en dat is hier wel duidelijk. Het verhaal is nogal simpel en laat op het einde, zoals reeds aangehaald in een andere recensie, een 'onvoldaan gevoel' achter. Heel wat informatie blijkt plotseling nutteloos en aan sommige verhaallijnen breit Geeraerts niet eens een eind.

Geeraerts weet waar hij over spreekt als het om eten gaat. Hij kent zijn klassiekers, en spreidt zijn kennis van wijn en sterrenrestaurants gretig in het rond. Er was echter een tijd dat Geeraerts er zich op beriep dat elk detail ook 100% juist was... Welnu, dat is niet meer het geval: vlucht 141 is inderdaad de dagelijkse vlucht op New York van Delta, maar vertrekt, zoals alle Amerikavliegers 's morgens en niet 's namiddags. Als je dan bovendien ook nog het vliegtuigtype wilt aanbrengen, kies dan liefst toch een type waar de maatschappij mee vliegt (Delta heeft nooit met 747s gevlogen). Op 222 blz zijn zelfs continuïteitsfoutjes te vinden: op blz. 89 is de maitresse van CYD 'een blonde vrouw van 30' om op blz. 135 plots een vrouw van 40 te worden...

Jef... ik ben een fan van je schrijfstijl en heb ook nu weer veel plezier aan je werk beleeft, maar dit boekje was volgens mij toch iets te veel een vluggertje. Graag weer het niveau van weleer aub!