Dit boek heeft een bijzondere opzet. Het ene deel is een transcriptie van opnames van sessies tussen tiener Liesbeth en therapeute Judith en het andere deel zijn de notities van Liesbeth. Hierin lees je haar gedachten en gevoelens. Dit maakt dat het boek vlot leest.

Liesbeth is opgenomen. Als lezer val je middenin haar verhaal. Omdat de transcripties en notities elkaar afwisselen, wordt langzaamaan duidelijk wat er is gebeurd en wat Liesbeth heeft meegemaakt. Ook lees je over de andere jongeren waar Liesbeth samen mee in groepstherapie zit. Hierin zijn mooi de verschillende karakters weergegeven.
Het is een sterk onderwerp. Iemand wordt niet voor niets opgenomen maar deze opname wil niet zeggen dat de persoon zelf grote fouten heeft gemaakt. Ze groeit op in een bijzonder gezin en hoewel dit ook meespeelt, weet Lydia Rood heel knap de wijzende vinger te vermijden. Natuurlijk worden er fouten gemaakt binnen het gezin, Liesbeth heeft geen fijne, veilige haven thuis. Toch worstelen de andere gezinsleden ook met hun eigen problemen en lukt het Lydia Rood om enigszins begrip te kweken.

Hoewel het wisselende gebruik van transcripties en het eigen verhaal van Liesbeth aan de ene kant zorgen voor een vlotte stijl, is het toch ook een redelijk chaotisch boek. Het duurt soms even voordat delen uit het verhaal van Liesbeth duidelijk worden. Dan zijn er de dingen die eerder speelden in haar thuissituatie of met vrienden maar ook dingen waar ze nu mee worstelt.

Ik ben blij dat er schrijvers zijn die dit soort onderwerpen niet uit de weg gaan. In ‘Niemands meisje’ wordt maar weer bewezen dat een boek, ook voor de jeugd, niet altijd luchtig hoeft te zijn. Serieuze verhalen mogen verteld worden. Dit betekent niet dat het boek ook zware kost is.