Ik heb dit boek van Sophie Hannah vrijwel in één ruk uitgelezen.
In tegenstelling tot de meestal nogal negatieve recensies van mijn medelezers heb ik wel enorm genoten van 'Een duister koor'. Aanvankelijk had ik voortdurend de indruk dat Louise, moeder van koorzangertje Joseph, een vrouw was die psychisch behoorlijk ziek was. Wat mij verbaasde was dat Stuart, haar man, zich alleen maar ergerde aan haar angstige uitlatingen en haar die vooral kwalijk nam. Hij ondernam geen stappen om te achterhalen waar al die angsten van zijn vrouw vandaan kwamen: tot het te laat was en het verhaal een dusdanige wending maakte dat ........... maar daar vertel ik verder niets over want dan is het niet spannend meer voor volgende lezers.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik intens heb meegeleefd met Louise en dat ik de uiteindelijke uitkomst totaal niet had verwacht.
Ik vind de schrijfstijl van Sophie Hannah ook altijd erg meeslepend Door tussen neus en lippen af en toe iets los te laten om de nieuwsgierigheid te prikkelen zorgt zij er steeds voor dat je een boek van haar moeilijk kunt wegleggen voor het uit is.
Misschien kon ik dit boek wél smaken omdat ik aanneem dat er meer is tussen hemel en aarde, zoals Shakespeare ook al zei.