‘Het hoogst goed’ is een klein boekje over een heel groot gevoel, te weten het verdriet.

Maar wie zich enkel zou laten leiden door de bovenstaande zin of door de uitleg op de achterflap om zich een beeld te vormen van waar het over gaat zal ongetwijfeld tekort schieten. Zie je, dit boekje laat zich met maar weinig andere boeken vergelijken. Het is een novelle, een soort van korte roman, een soort fabel of een sprookje dat zomaar zou kunnen beginnen met ‘Er was eens…’ maar zo begint het dus niet.

Andrea Bajani heeft dit boek geschreven in de vorm van emoties en staat bol van de metaforen. Het is een unieke schrijfstijl waaraan je even moet wennen en dat niet voor iedereen is weggelegd. Zo valt het verdriet waar het over gaat valt, qua visualisatie, nog het best te vergelijken met een hond. Immers zoals er honden zijn in soorten. Zo is er ook verdriet in soorten. Maar er komen ook katten in voor en vogels – gevleugelde vrijheid en blijheid, weet je wel. En ook een meisje. Want wat is een jongen nu zonder meisje… Het meisje woont aan de andere kant van het spoor. Samenhangend met het spoor is er ook een spoorwegboekje, waarvan de jongen alle aankomst- en vertrektijden placht uit zijn hoofd te kennen en daarna niet meer. Niet omdat hij ze plotsklaps vergat maar omdat, met het volwassen worden, het leven op gezette tijden leiden niet meer zo evident blijkt te zijn.

Er is slechts één vertelperspectief en namen komen er niet in voor. Andrea Bajani schrijft over de man, de vrouw, de jongen, het meisje,… Het maakt dat iedereen zomaar iedereen zou kunnen zijn, en in welke mate je de personages omarmt of op afstand laat blijven heb je dus als lezer helemaal zelf in handen. Ik vond deze manier van schrijven die een zekere mate van afstandelijkheid creëert absoluut niet storend, integendeel. Verdriet is een nogal sterke emotie en door de personages naamloos te laten kanaliseert de schrijver deze emotie dusdanig dat ze makkelijker te bevatten en te verdragen is. Je wordt als het ware nergens door het verdriet meegesleurd of overweldigd.

Een bijzonder geslaagde en gelaagde roman waar ik niet alleen veel leesplezier heb gehad maar ook veel heb moeten bij nadenken.