Tja wat kan ik er nog over zeggen na alle geweldige reacties die er al geplaatst zijn? Misschien val ik dus een beetje in herhaling maar ik vond het boek mooi, ontroerend, prachtig geschreven maar bovenal vond ik het ongelofelijk om te lezen hoe mensen kunnen zijn in tijden van nood zoals de watersnoodramp in 1953.
De meeste mensen denken alleen aan zichzelf, nu is dit boek natuurlijk fictie, gebaseerd op waar gebeurde feiten maar ik heb ook verhalen gehoord van mensen die de ramp daadwerkelijk hebben meegemaakt dat vele mensen alleen aan zichzelf dachten. De verbazing tijdens het lezen was van mijn gezicht af te lezen. Ik heb het boek gisteravond uitgelezen maar als je het uit hebt, ben je er echt nog niet klaar mee, ik blijf er maar aan denken. Eigenlijk is dat heel knap dat een schrijver dat voor elkaar kan krijgen. Je zit tijdens het lezen van dit boek werkelijk in een emotionele rollercoaster. En dan die laatste twee delen van het boek, ik mag natuurlijk niets verklappen, maar pfff wat was dat heftig zeg.
Ik zou zo zeggen: LEES DIT BOEK, je krijgt er absoluut geen spijt van. Bij mij is tie in ieder geval met stip op nummer 1 binnengekomen in mijn top tien.