Misschien Esther.

In een poging haar familie te traceren onderzoekt schrijfster Katja Petrowskaja het verleden. Ze mijmert erover, probeert haar eigen invulling aan gebeurtenissen te geven maar treft ook feiten aan die haar helpen te begrijpen hoe haar familie zo verspreid is geraakt.

Ze dwaalt af naar de nieuwe wijken in Warschau waar alleen nog enkele herinneringsplekken aan het getto uit De Tweede Wereldoorlog zijn, ze vindt er een foto.
‘Die foto uit 1940 van Ulica Ciepla 14 met al die mensen die drie jaar later dood zouden zijn’
Ze gaat naar Kalisz waar haar grootvader zijn eerste vrouw zou trouwen,zij verdwijnt ‘28/1/1940:Vertr.met onb.best.
Ze ziet er de oude plaveisels gemaakt van Joodse grafstenen, door toevallige omstandigheden zijn er nog Hebreeuwse letters zichtbaar.
Ze komt op het spoor van Judas Stern, een oudoom die in 1932 midden in Moskou een aanslag pleegt op een Duitse ambassadeur, ze beschrijft het proces wat tot zijn executie leidde.
Ze doet een poging de laatste weg van de grootmoeder van haar vader ‘Misschien Esther’ te volgen in 1941 naar het ravijn van Babi Jar Kiev.
Ze probeert het zwijgen van haar grootvader te begrijpen en reist af naar Mauthausen(Oostenrijk), ze leert er in getallen denken: ‘Six Million and One’.

‘Misschien Esther’ is voorzien van originele foto’s en documenten. Bijzonder boek, bijzondere schrijfwijze, soms wat onsamenhangend, soms trefzeker, een boek over verdwenen taal, verdwenen dingen, verdwenen mensen.