In De dood heeft mij een aanzoek gedaan schreef Kristien Hemmerechts negen maanden lang haar gedachten op rondom leven, liefde en dood. Het resultaat is een eerlijk en oprecht dagboek waarin veel mensen onderwerpen voorbij zullen zien komen, waarmee ze zelf ook worstelen. Dat laatste woord is niet lukraak gekozen. Wie dacht nog nooit aan het eigen levenseinde? Wie is niet bezorgd en angstig voor geliefden wiens gezondheid brozer wordt? Wie blijft onbewogen bij nieuws over verlaten, mishandelde of vermoorde kinderen? Het leven is niet gemakkelijk, stelt Hemmerechts, en op een toegankelijke manier openbaart ze de lezer haar bedenkingen. Als het over deze onderwerpen gaat - leven, liefde en dood – dan loert het gevaar van veel klagen en zagen om de hoek. Die valkuil heeft Hemmerechts vakkundig vermeden. Hoera, het is geen zeurboek en evenmin een opgave om te lezen. Integendeel! Dit dagboek is bijna een openbaring, het opent je ogen over belangrijke items en de humor en zelfrelativering maken het zeer verteerbaar. Ook al zijn we misschien allemaal bang om oud te worden. En ook bang om niet oud te worden. Wat Hemmerechts in dit boek doet is vragen die we liefst wegstoppen, op een eerlijke manier behandelen. Het is een rijk boek, een ijkboek, een verrijkend en ja, ook een verreikend boek. Breek je hoofd niet over al die ei en ij’s, maar zorg dat je dat dit boek te lezen krijgt. Vandaag of morgen. Het is een belangrijk boek. Eentje dat je op tijd moet gelezen hebben. (deze recensie verscheen eerder bij ezzulia.nl)