Het nieuwe boek van Karin Fossum ligt in de boekwinkels. Ik heb genoten van haar vorige misdaadromans, dus was het vanzelfsprekend Zwarte seconden aan te schaffen. Een meisje van bijna 10 jaar stapt op haar fiets om een tijdschrift te kopen. De ergste fantasie van haar moeder - Helga - wordt realiteit als haar dochter - Ida - niet terugkeert. Negen dagen later wordt het stoffelijk overschot gevonden. Tot die tijd heeft men met man en macht naar het kind gezocht. De bekende hoofdpersoon uit de boeken van Karin Fossum, inspecteur Sejer, gaat op zoek naar de dader.

Zwarte seconden is een sfeervol boek met interessante en markante karakters. Emil is een niet pratende dorpsgek die met zijn driewieler vele kilometers aflegt. Dat geeft houvast in zijn leven. Via Tomme, de neef van het slachteroffer, schetst Fossum een portret van een tobberige puber. Dan hebben we nog Helga, de moeder van het slachtoffer. Via haar worden ondragelijke angst en onpeilbaar verdriet verwoord. En natuurlijk treffen we weer inspecteur Konrad Sejer, die Fossum beschrijft als een soort oerbeeld van een politie-inspecteur. Karin Fossum kan goed portretten schilderen van alledaagse en niet-alledaagse, soms afwijkende mensen binnen een kleine gemeenschap. Dat doet ze ook in dit boek.

De kracht van het boek ligt in beschrijvingen van personages, hun emoties, onwillekeurige gedachten en fantasieën. Het is een sfeervol boek, eenzaamheid en het onvermogen te communiceren zijn terugkerende themas. De zwakte van het boek ligt in de plot en de verhaallijn. Tot het eind van het boek hoopte ik op een onverwachte wending. Dat gebeurde helaas niet. Ook had ik soms twijfels bij de beschrijving van de gedachten van de autistische Emil. Kan een dermate gehandicapt mens zoveel beschouwing hebben?

Tijdens het lezen was ik geboeid. Na afloop en nadenkend over het verhaal vond ik het verhaal en de plot te voorspelbaar. Mooi verteld? Ja, dat zeker. Vandaar het eindoordeel: drie sterren.