Alweer een seriemoordenaar. Deze keer op het Twentse platteland, waar Lot van Dijk als profiler voet aan de grond probeert te krijgen temidden van haar mannelijke politiecollega's, die niet gewend zijn aan vrouwen 'die het beter weten' oftewel over meer (gespecialiseerde) kennis beschikken dan zij.

In een zouthuisje wordt het lijk van een meisje gevonden. Aanvankelijk is de conclusie dat er een seriemoordenaar actief is wat voorbarig, maar later blijkt dat inderdaad het geval. De lezer volgt het onderzoek op de voet, vanuit het perspectief van Lot. Over Lots privéleven geeft auteur Jobien Berkouwer weinig prijs, dat beperkt zich tot een reisje naar haar lief in Zweden en de hartelijke relatie die ze onderhoudt met haar gastvrouw. Het tweede perspectief is dat van de moordenaar. Moeilijke jeugd et cetera, zoals te doen gebruikelijk in het seriemoordenaarsgenre. Cliché, maar zo mooi verteld dat je mededogen ervaart met deze persoon, die van jongs af denigrerend bejegend is en daardoor zo verknipt is geraakt dat hij eindigt als moordenaar. Niet verklaarbaar, maar een feit; immers, niet iedereen ontwikkelt zich vanuit een slechte jeugd op deze manier.

Keurige opbouw in de verhaallijnen, plezierig om te lezen. Nu en dan steekt de spanning even de kop op, maar dat mag geen naam hebben, die is ook snel weer verdwenen. De hoofdstukken vanuit het perspectief van de moordenaar zijn het boeiendst. Het totaalbeeld van Zomermeisjes is zonder meer goed, maar te standaard. Het slot is klasse: geen onnodige uitleg.
Jobien Berkouwer toont potentie, hopelijk durft ze in een volgende thriller meer passie en verrassende elementen te leggen. Haar kennis van politiewerk is alom voelbaar. Haar schrijfstijl is bewonderenswaardig en verdient het een beter misdaadverhaal ten dienste te staan.

[spanning 2, plot 3, schrijfstijl 4, leesplezier 4, originaliteit 2, psychologie 4]

Opmerking terzijde:
'Zomermeisjes' heb je in een paar uren uit; weinig tekst per pagina, paperback. De prijs van € 19,99 is mijns inziens buiten proportie hoog.