Ik begon met hoge verwachtingen aan The Children of Men; een wereld waarin geen nieuwe kinderen meer worden geboren intrigeert mij enorm. Hoe ga je er mee om als je weet dat jouw generatie de laatste zal zijn? Hoe is het om de complete mensheid te zien uitsterven? En – ook niet onbelangrijk – hoe kan een auteur een verhaal als deze eindigen?

P.D. James wist mijn hoge verwachtingen zeker in te wisselen. Ik heb ontzettend genoten van het verhaal over Theo Faron dat afwisselend in dagboekfragmenten en vanuit de derde persoon enkelvoud verteld wordt. Wat The Children of Men bovendien ook zeer interessant maakt is het feit dat dit boek zich afspeelt in een wel heel nabije toekomst, namelijk het jaar 2021. Hoe zal onze wereld er over iets meer dan vijf jaar uitzien?

Het idee achter dit verhaal – de onvruchtbaarheid van de mensheid – vind ik persoonlijk echt briljant, maar hier en daar had ik toch graag wat meer uitleg gezien. De focus van het boek gaat veel naar de politieke situatie in Engeland (het is de neef van ons hoofdpersonage die alle macht in handen heeft als The Warden of England), waardoor de dystopische wereld hier en daar wat aandacht verliest. Want hoe is het om te leven in een wereld zonder kinderen? Met verlaten speeltuinen en leegstaande scholen? Hoe voelt het om alsmaar ouder te worden zonder dat je het stokje kunt overdragen aan een nieuwe generatie? Daar had ik persoonlijk graag meer over gelezen..

Hoofdpersonage Theo is een man op leeftijd, een historicus die met een revisionistische blik naar de wereld kijkt. Je denkt misschien dat het saai is om te lezen over een man van in de 40 of 50, maar niets is minder waar.. Het personage van Theo wordt enorm goed uitgediept; we leren over zijn kindertijd en zijn dromen en ambities. Tegen het einde van het boek maakt hij ook nog een zeer mooie persoonlijke groei door. Wat ik bovendien erg tof vind is het feit dat Theo geen standaard hoofdpersonage is – hij is niet altijd even sympathiek en hij is zeker niet van plan te rebelleren tegen het totalitaire regime van de gouverneur van Engeland. Het liefst houdt hij zich afzijdig op het gebied van politiek, maar toch raakt hij uiteindelijk verstrikt in het web van de rebellie.

Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik het einde van The Children of Men een beetje teleurstellend vond. Niet alleen kent het verhaal een open einde, ook vind ik dat sommige situaties opeens wel heel gemakkelijk opgelost kunnen worden.. Persoonlijk had ik nog graag een epiloog gelezen! Maar al met al heb ik dit boek van P.D. James met veel plezier gelezen. De schrijfstijl was fijn en het verhaal erg interessant. Ik kan niet wachten om ook de veelgeprezen verfilming van dit boek een kansje te geven!

Deze recensie verscheen ook op Oog op de Toekomst.