Het is weer klassieker-tijd! Dit keer las ik ‘Drama op de jacht’, geschreven door Anton Tsjechov.

Het verhaal start als een redacteur een auteur ontvangt. De auteur wil graag zijn waargebeurde verhaal publiceren. De redacteur duikt in dit verhaal, getiteld Drama op de jacht. Als lezer lees je ook het verhaal van de auteur, dat onder andere vertelt over een graaf, mooie meisjes, dronkenlappen, een papegaai en huisknechten. Een drama zet al hun levens op zijn kop. Na het verhaal uit te hebben, spreekt de redacteur nogmaals met de auteur. Dit zorgt voor een spectaculair einde!

Voordat het drama ter sprake komt (waar je, in tegenstelling tot hedendaagse boeken, pas aan het einde van het boek over leest) krijg je inzicht in de intriges die zich afspelen en in de gevoelens en gedachten van de verschillende personages. Tsjechov gebruikt daar vele woorden voor (“Haar ronde schouders krompen de hele tijd dat ik haar bewonderde koket ineen, alsof ze het koud hadden en alsof mijn blik erin beet.”), maar dit geeft je de kans deel te worden van het verhaal. Doordat je pas relatief laat meer te weten komt over het drama, ben ik er wel constant naar op zoek: is dit het drama? Wanneer gebeurt 'het'? Dit blijft de nieuwsgierigheid wekken, zonder dat het gaat vervelen.

Wat opvalt is dat je als lezer in het verhaal wordt aangesproken (“Of ik die weddenschap verloren heb of niet, dat zal de lezer nog zien”) en bewust wordt gemaakt van de structuur (“Het laatste bedrijf van het drama begint”). Daarnaast lees je de aantekeningen die de redacteur bij het verhaal heeft gemaakt in voetnoten. Dit vind ik verfrissend; het maakt je alert op onvolledigheden in het verhaal van de auteur. Het zorgt er tevens voor dat je je blijft afvragen wie de uiteindelijke veroorzaker van het drama is geweest.

Kortom, Tsjechov heeft mijn interesse gewekt! Op de soms wat vreemde woorden na, boeit het verhaal van begin tot eind en is het een echte whodunnit. Het verhaal zit goed in elkaar, geeft voldoende details prijs, maar verrast alsnog. Ik houd ervan. Dit boek was opnieuw vrij dun (182 pagina’s), dus misschien wordt het nu echt tijd om met een langere klassieker aan de slag te gaan.