Jean Sheridan wordt uitgenodigd voor een klasreünie, reeds twintig jaar geleden studeerde ze af aan de middelbare school. Wanneer ze oude bekenden ontmoet op deze reünie, worden er al snel herinneringen boven gehaald. Wat is er van iedereen terechtgekomen? Al snel blijkt dat een groot aantal ex-klasgenoten om het leven zijn gekomen: een ski-ongeluk, zelfmoord, verdronken, … Vormen ze echt de pechklas van het jaar? Is het stom toeval, of zit er meer achter? En wie valt Jean Sheridan plots lastig met het grootste geheim uit haar leven? De paniek slaat toe wanneer er opnieuw een ex-klasgenoot van haar vermist wordt.

Het boek begint met een overdaad aan personages. Na de eerste 40 pagina’s zijn er al 10 verschillende vertelperspectieven gepasseerd, waarbij een 25-tal personen aan bod komen. Het is moeilijk om door de bomen het bos te zien. Doordat elk vertelperspectief een gemiddelde van 3 pagina’s in beslag neemt, is er in het begin ook weinig diepgang en kan je van hen moeilijk een beeld vormen. Naarmate het verhaal vordert en je meer en meer hun achtergrond leert kennen, slaat de spanning wel toe. Iedereen blijkt een mogelijke verdachte, iedereen heeft een motief.

Dit boek leest als een moderne Agatha Christie, een aanrader voor liefhebbers van een klassieke whodunnit!