Niet tevreden met de eerste versie van De Vrouwenslagerij (2012), schreef Ilja Gort zijn roman van A tot Z opnieuw. Ik las dus de volledig herziene uitgave die dit jaar (2016) is uitgebracht via zijn eigen nieuwe uitgeverij Slurp Publishers.

De Vrouwenslagerij speelt zich af in het slaperige Franse dorpje Salves in het hooggebergte van de Franse Pyreneeën. Boucherie Guy Chevalier, van vader Guy en dochter Bernadette, is the place to be voor de dorpsbewoners om hun dagelijkse portie vlees te halen, en voor hun babbels en roddels. Dorpser kun je het niet bedenken.

Het is een groot verlies voor Bernadette als haar geliefde vader plotseling overlijdt. Haar man Bruno, een horkerige nietsnut, krijgt het hoog in zijn bol om de scepter te zwaaien in de slagerij. Maar meer dan elke dag de krant lezen en iedereen irritant voor de voeten lopen doet hij niet. Bernadette besluit dat het tijd wordt dat ze hem loost en hij een verre reis gaat maken. Samen met haar hulp Lucie staat ze haar mannetje met het zware werk. De dorpsbewoners spreken algauw over 'de vrouwenslagerij'. De zaken gaan zo goed dat er zelfs nog twee dames bij komen ter versterking van het vrouwenteam.

Bernadette is als een moederkloek en ontfermt zich goed over hen. Alles loopt op rolletjes en er lijkt geen vuiltje aan de lucht, totdat plotsklaps politieman Alain Joubert ten tonele verschijnt en de rust verstoord. Bernadette is niet gediend van zijn gesnuffel in hun zaken. Dit noopt tot actie ...

De vrouwenslagerij is een verhaal dat niet voor tere zieltjes is bestemd. Het is bij vlagen kostelijk en dan weer absurd huiveringwekkend en doet, zoals op de achterflap reeds genoemd, terecht aan het werk van Roald Dahl denken. Bizarre en sadistische taferelen doen je griezelen, en toch wil je, hoe vreemd ook, doorlezen.

Naast het griezelelement laat het verhaal de kracht van vriendschap zien. Bernadette en de drie andere vrouwen hebben binnen no-time een hechte band en steunen elkaar door dik en dun. Deze ontwikkeling heeft Gort heel fris zonder al te dramatische toeters of bellen neergezet.

Ilja Gort heeft een bijzonder vlotte en scherpe pen. Met zijn gortdroge humor brengt hij de absurditeit perfect in balans in het verhaal dat thrillerachtig aan doet. Ik moet wel waarschuwen dat je, als je net als ik flexitariër bent, de stap naar vegetariër snel gezet kan zijn, Gort geeft net het laatste zetje om je over de drempel te helpen. Er bestaat een grote kans dat je nooit meer een worstje durft te eten, en dan met name de Franse Merguezworstjes. Je bent gewaarschuwd! ;-)