De cover voelt voor mij als thuiskomen: het straalt iets magisch uit, wat mij roept en die mij maar wat graag mee wilt nemen naar de wereld die verscholen ligt tussen de pagina's. Zodra ik het verhaal eenmaal ben ingedoken, kan ik niet meer stoppen. Het ademt dezelfde sfeer uit als de Twilight en Fallen-reeksen, de boeken die mij voor het eerst in de paranormal romance-wereld hebben laten dwalen en waar ik nog steeds met veel liefde en plezier naar terugkeer wanneer ik ze weer oppak. Ster van Acht is zeker een titel die hier tussen past! En het heeft mijn ogen geopend.
Jouw - en dus ook mijn eigen - beschermengel kent je beter dan wie dan ook...

Het verhaal komt kabbelend op gang. We maken kennis met Teagan en haar leven, haar strubbelingen met de pestkoppen op school en haar (soms ietwat gekke maar toch heel toffe) beste vriendin die haar in alles steunt en waarmee ze bijna alles deelt. Bijna, want de schaduwen in haar leven... dat is toch wel een onderwerp waar ze het moeilijk over kan hebben en waar ze zelf ook niet veel van begrijpt.
Als Garreth op school verschijnt, lijkt haar normale leven een andere wending te krijgen. De schaduwen worden heviger, duisterder, maar lijken haar tegelijkertijd des te meer en harder te roepen. Toch heeft ze ergens het gevoel dat ze er niet alleen voor staat, zeker niet wanneer ze op klaarlichte dag wordt overvallen door een van de schaduwen, maar Garreth haar opvangt, letterlijk en figuurlijk. Vanaf dan gaat het snel: Teagan raakt normaal niet snel verliefd, maar bij hem voelt alles anders. Het voelt vertrouwd, alsof ze hem al langer kent dan alleen de laatste dagen... maar waarom lijken die schaduwen steeds meer aanwezig? Wat betekent de achtpuntige ster in zijn hand? En waarom lijkt haar vertrouwde wereld om haar heen plots te veranderen in een wereld die ze helemaal niet meer herkent als de hare?

Teagan voelt aan als een gewoon tienermeisje, met gevoelens die elk meisje rond die leeftijd wel kent. Ze worstelt zich door de pesterijen van haar aartsrivalen heen, en voelt zich thuis bij haar beste vriendin. Garreth maakt flink wat gevoelens en emoties in haar los, het voelt het alsof ze elkaar al jaren kennen. Toch weet ze het zeker: ze zal alles op alles zetten om in zijn leven te kunnen zijn en blijven, zelfs al wordt hier een hoge prijs voor verwacht...

Maar ik snap de gevoelens van Teagan heel goed. Garreth... Garreth is Garreth. Garreth is leuk. Hij voelt als de beste vriend die elk meisje nodig heeft in haar leven, of het nu wel of niet tot meer dan vriendschap uitgroeit: hij haalt het beste in Teagan naar boven. En zijn gevoelens voor haar zijn meer dan waar hij ooit op had durven hopen. Toch houdt dat hem enigszins tegen, wat als ze van zijn leven af zou weten, zijn verleden en vooral: zijn toekomst... zou ze hem dan alsnog naast haar willen hebben in haar leven?

De schaduw komt ook veelvuldig in beeld. Hoe cliché ook misschien, ik voelde mij aangetrokken tot het donker. Ik hoop dan ook dat dit in het vervolgdeel (ja, die is er!)  meer naar voren komt en de oorsprong van de schaduwen in Teagan's leven nog meer naar voren zullen komen. Het een en ander wordt al verteld, maar na het omslaan van de laatste pagina wilde ik meer, helemaal na het einde. Het kan gelezen worden als gesloten einde waarna je als lezer door blijft fantaseren over de rest van het verhaal, maar het lijkt tevens op een open einde...

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de onverwachte plottwists! Auteur Jennifer Murgia heeft een fantastische pen waaruit de meest bijzondere en onverwacht spannende twists ontstaan, waardoor je als lezer niet anders kan doen dan verder lezen. Haar schrijfstijl leest vlot en lekker weg, en ze heeft mij hiermee absoluut weten te betoveren. Ik ben heel benieuwd naar verder werk van haar, mijn lezershart heeft ze in ieder geval gewonnen!