Karin beleeft de grootste nachtmerrie als ouder. Ze laat haar driejarig dochtertje Kayla voor enkele minuten achter op het speelkleed en bij terugkeer blijkt dat ze verdwenen is. Ook het kleed en knuffels zijn verdwenen. Het politieonderzoek levert niets op.

Enige tijd na de verdwijning doet Karin rare ontdekkingen. De knuffels en de kleding duiken plots weer op in het huis en ze hoort af en toe haar dochter roepen. Ze zakt steeds verder weg.

Wat is echt en wat is niet echt, op aanraden van verschillende mensen in haar omgeving gaat Karin in therapie. Zelf had ik ook mijn twijfels wat er nu echt of niet echt was.

Het verhaal is vlot geschreven (korte zinnen en eenvoudige woorden), een mooie (spannings)opbouw en zeer pakkend geschreven. Je komt terecht in de maalstroom van Karins gedachten.