Misschien is dat wel het mooiste bewijs dat Mankell op een bijzondere manier onder mijn huid weet te kruipen: ook ik ervaarde dit boek als wat slepender, misschien wat bladzijden te lang, maar kon het absoluut niet wegleggen.
Is dat niet zoals onze vriend Wallander in zijn leeftijdsfase ook niet is? En hoe ik soms sommige mensen van een wat oudere leeftijd ervaar? Wat mijmerend, last hebbend van kwaaltjes en overdenkingen waar ikzelf allemaal de tijd nog niet voor neem?
Suikerziekte, beginnende Alzheimer, ander energielevel; allemaal herkenbaar en inleefbaar geschreven. Met dit staan we dichter bij de mens Wallander dan ooit en ook al heb ik "haast" en wil ik verder met het ontrafelen van verdwijningen en moord (zoals voorheen ook hier weer goed) is het blootgeven van De gekwelde man in al zijn overdenkingen en kwetsbaarheid eigenlijk het grootste geschenk van al.