Een roman waarbij de verteller als toeschouwer fungeert.
Het eerste deel is een echte Vlaamse klassieker uit 1949 en wil een beeld geven van
het platteland en hun bewoners; landlopers, leeglopers dieven, bedelaars, nietsdoeners, kreupelen, krommen en schelen, allen wilden het aanschijn van Vlaanderen rond 1750 veranderen.
Iets waarin de schrijver ons wil meenemen.
Het kent geen flashbacks, een doorlopend verhaal in de tijd.
Taalgebruik is Vlaams met hun specifieke uitdrukkingen, voor mij was het dus wel wennen.
In 1960 volgde het tweede deel. Hier is de ik vorm gebruikt. (wie?)
Even vroeg ik mij af of dit tweede deel wel nodig was, maar gaandeweg boeide het steeds meer.