Tijdens de bezetting van de Duisters pleegt de 11-jarige Boris Bastarache een daad van verzet met de gevolgen waarvan hij de rest van zijn leven zal moeten dealen. Zijn bizarre reactie op de effecten van deze daad lopen als een rode draad door het verhaal. Het maakt direct duidelijk wat voor persoon Boris is.

Koen Strobbe schrijft vanuit de ogen van de personages. Daarom kruipt het verhaal onder de huid van de lezer en gaan de personages leven. De acties van Boris zorgen voor ontzetting en walging gecombineerd met een gevoel van mededogen. Dat is wat Strobbe met zijn schrijfwijze voor elkaar krijgt.
Constant blijft de invulling aan de lezer. Vaak worden daden gesuggereerd. Toch is de verhaallijn niet te misverstaan. Naast de kennis van de personages weet de auteur de sfeer van omgeving, met name het Frankrijk van tijdens de oorlog en hoe dit wordt beleefd door jonge jongens, treffend neer te zetten.
De cover sluit perfect aan bij het verhaal. Het laat de vele kanten van Boris zien die niet tot een mooi geheel vervallen.

Bij het dichtslaan van het boek duurt het nog even voor het verhaal echt voorbij is. Eerst moet nog even bezinken wat er nu echt is gebeurd en welk einde, tragisch of niet, de auteur voor ogen heeft gehad.