Hij won de Gouden Strop in 2015 met De mythe van Methusalem. Twee thrillers en een jeugdroman later, publiceert Jo Claes (1955) Over elk vergeten heen, zijn tiende misdaadroman met de Leuvense hoofdinspecteur Thomas Berg als protagonist.

Een bronzen beeld uit 1894, dat de mythologische figuur Psyche voorstelt, wordt in het veilinghuis Bernaerts in Antwerpen verkocht tegen een onvoorstelbaar hoge prijs. Ook Thomas Berg, hoofdinspecteur bij de Federale Politie van Leuven is tijdens deze veiling aanwezig. Toeval of niet, de koper van het kunstwerk verblijft in hetzelfde hotel als Berg. Daar wordt ’s nachts én de nieuwe, trotse nieuwe eigenaar van Psyche van Constantin Meunier vermoord én het beeld zelf gestolen. Een Leuvense antiekhandelaar wordt al snel als hoofdverdachte beschouwd, tot op Valentijnsdag een tweede moord plaatsvindt. Het slachtoffer wordt – doorboord met een pijl - openbaar te kijk gezet in de crypte van de man die lang geleden de opdrachtgever was om het beeld te maken. Tijdens het onderzoek blijkt, dat dit kunstwerk deel uitmaakt van een serie, genaamd ‘Eros en Psyche’. Een mooie ode aan de liefde, waarvoor twee geliefden vroeger model hebben gestaan. Hélène Bervoets, een meisje uit de Leuvense bourgeoisie, alsook Aaron Singer, een joodse man, die tijdens de Tweede Wereldoorlog aan de Gestapo werd verraden.
Imiteert, of kopieert, de dader de mythe van ‘Eros en Psyche’? Dan valt er een derde dode en ziet Thomas Berg in dat de realiteit nog veel erger is…

Heeft die dekselse Jo Claes zijn jubileum-misdaadverhaal toch weer stevig in elkaar getimmerd! Zijn de moorden veroorzaakt door passie, door Cupido hemzelf , uit wraak, of is het allemaal nog gruwelijker? Het antwoord vind je tijdens het lezen van deze bijna 400 pagina’s dikke pil.
Met uitzondering van het verhaal over de beelden van ‘Eros en Psyche’, zijn de historische elementen uit dit boek naar waarheid weergegeven.
Met Over elk vergeten heen worden de tien jaar Thomas Berg in ieder geval op gepaste wijze gevierd.

Claes drijft de spanning gestaag op, maar begint eerst aan deze misdaadroman met een grondige aanloop. In dit geval is het de verkoop van een schitterend beeld van de kunstenaar Constantin Meunier. Nadien volgt pas de eerste moord met diefstal. Vanaf dat moment komt het verhaal op snelheid, om pas in de epiloog tot stilstand te komen.

“Berg beet op zijn lip. Misschien moest hij zijn vriend maar eens eindelijk over Tatyana vertellen. Maar niet zo. Niet over de telefoon. ‘Volgens mij ben je overwerkt,’ zei Zeebos met een stelligheid die geen ruimte liet voor discussie. ‘Dat komt ervan als je je nooit ontspant. Ik weet hoe jij in elkaar zit: je gaat met een zaak slapen en je staat ermee op. Ruimte voor iets anders is er niet.’”

Zal Thomas Berg zijn vriend meer vertellen over Tatyana? Is de echte romanticus in hem nu definitief opgestaan? Lezers die Voor wie de klok slaat achter de rug hebben, weten onmiddellijk hoe laat het is. Een ding is wel heel zeker: Thomas leeft voor zijn vak, 24 uur per dag, zeven dagen op zeven. En Jo Claes? Die ligt nog steeds zoals het hoort: op de bovenste plank!