Nul wordt binnenkort veertien jaar en werd al die tijd in een uiterst steriele omgeving opgevoed, met een gebrek aan intermenselijk contact. Hij wordt door een geheime organisatie aan een doorgedreven militaire training onderworpen en kent alleen de wereld binnen de vier muren van de faciliteit waar hij wordt vastgehouden. Hij vertrouwt blindelings op de stem van Madar die hem overal doorheen de instelling lijkt te volgen. Een gezicht achter de stem kreeg hij echter nog nooit te zien. Wanneer de instelling op een bepaald moment door een grote storing wordt getroffen en de stem van Madar hem in de steek laat, ziet hij het hele gebeuren als één van zijn trainingsopdrachten en gaat hij zelfstandig op pad. Een veiligheidsdeur brengt hem echter buiten de instelling waar hij voor het eerst in zijn leven in aanraking komt met de echte wereld en alle problemen die zoiets met zich meebrengt. De winterhemel verblindt hem, de sneeuw doet pijn aan zijn blote voeten en zijn ademhaling wordt moeizamer door de koude lucht. Telkens weer moet hij de overweging maken of hij terug gaat naar de instelling of zijn "opdracht" verder zet.

Het verhaal wordt steeds verteld vanuit het ik-standpunt van de twee hoofdpersonages. Langs de ene kant heb je Nul die ontdekt dat zijn leefwereld slechts een deel van een groter geheel was en langs de andere kant heb je Steph, een vrouwelijke dokter die hem half bevroren in de sneeuw aantreft en zich over hem ontfermt. "Mijn naam is Nul" heeft aanvankelijk een dystopisch en futuristisch aanvoelende insteek, maar naarmate het verhaal vordert wordt dit beetje bij beetje in een realistisch kader geplaatst. De steeds terugkerende rode draad is het conflict tussen de leefwerelden van de twee hoofdpersonages die elk hun eigen realiteit nastreven. De schrijver koos ervoor om niet zozeer te verdwalen in het beschrijven van diverse emoties en ervaringen van de personages, maar laat hen door middel van dialogen en spreekwoordelijke denkballonnen informatie met de lezer delen. Dit zorgt ervoor dat ten allen tijde het vlotte verhaaltempo wordt bewaakt, zonder dat de gebeurtenissen aan belevingssnelheid moeten inboeten.

Dit boek is uiterst makkelijk verteerbaar en voelt wat aan als de vroege jaren van Jason Bourne. Verwacht daarentegen niet dezelfde spectaculaire actiesequenties, het boek heeft duidelijk als doelpubliek voor de oudere jeugd en young adults gekozen en zal voor de doorwinterde (volwassen) lezers van actiethrillers weinig vernieuwends opleveren. Het geheel is echter wel een voorbeeldig gestructureerde YA-thriller met een dystopisch kantje dat netjes alle vereisten van dergelijk verhaal mag aanvinken. Hou je van YA en heb je wel eens nood aan een vlotte leesbeurt tussendoor, dan zal je met Mijn Naam is Nul geen verkeerde keuze maken.