Het boek kabbelt lange tijd op niet onaangename wijze voort. Dan komt het in een versnelling die onmiskenbaar meesleept. Het mondt uit in een climax die in potentie magistraal is.
De genoemde versnelling gaat gepaard met slordigheidsfoutjes: vergeten aanhalingstekens, een komma die een punt moet zijn, dat soort voor de gemiddelde lezer triviale zaken.
Ruigoord, tenslotte, verklaart veel. De hoofdpersoon is als historisch personage ongeloofwaardig: de auteur heeft zijn eigen liberale, postmoderne, areligieuze identiteit geprojecteerd in een middeleeuws karakter.
Wat voor het boek pleit is dat het mij geraakt heeft. Maar dan toch meer door de botsing der ideeën dan als karakterstudie. De premissen van dit boek zijn groots, maar een kathedraal om in te wonen is het voor mij niet geworden. Het is een knap staaltje schrijf- en vertelkunst van een liefhebber van taal en geschiedenis. Het boek maakt zich niet los van zijn auteur en wordt geen autonome schepping, zoals ook de hoofdpersoon het woord 'schepping' zou willen vervangen door een neutraal, areligieus woord.
Als ideeënroman heeft dit boek een plot dat beklijft. De zich allengs ontspinnende esoterische en bovennatuurlijke onderstroom, is dat magisch realisme of psychotische waanzin? Het zal wel het laatste zijn, waarmee de hoofdpersoon daadwerkelijk een tijdreiziger uit de 21e eeuw wordt..
Dit is, al met al, een boek om ooit weer te vergeten.