‘Dit zijn mensen die ontheemd zijn, begrijpt u dat?’ Parttime astronaut is hét bewijs dat iets kleins groot kan zijn. Renée van Marissing beschrijft een op het oog onschuldig en alledaags verhaal, maar raakt daarbij een gevoelige snaar. Uiterst fijn geeft ze weer hoe Karlijn, haar protagonist, de grip op haar leven verliest en passief afwacht.

‘Kijk, je hebt een keuze in het leven, natuurlijk, je hebt altijd een keuze, je kunt meedoen of je kunt je kont tegen de krib gooien, ja toch?’ In Parttime astronaut beschrijft Marissing het leven van Karlijn. Ze woont samen met haar partner Jasper en zoontje Lucas en leeft het leven van een werkende moeder. Echter, geheel tevreden met het leven is ze niet. Ergens voelt ze verdriet, onrust, stress en paniek. Is dit hét leven? Wat doet ze verkeerd? Langzaam ziet ze zichzelf steeds verder bij haar partner en haar leven vandaan vliegen, zonder de noodrem te gebruiken.

Opvallend in Parttime astronaut is het enorm reflectieve karakter binnen het verhaal. Karlijn kijkt gedurende het verhaal steeds terug op haar leven en haar geschiedenis: ‘Nog nooit ben ik ongepland in een trein gestapt naar een stad waar ik niet moest zijn, wat zou ik er te zoeken hebben? Die vrouw ben ik nooit geweest.’ Gedurende haar gesprekken met partner Jasper, zoontje Lucas en de interviews met Hemelbestormers Laura en Daan komt ze er meer en meer achter dat gewild en ongewild haar leven heeft veranderd. Bijzonder daarbij is haar gelaten houding: ze wist dat het ging veranderen, wilde het niet, maar liet het toe. Gelaten doorstaat ze alle gebeurtenissen.
En juist die gebeurtenissen zetten de lezer aan het denken. Karlijn is de vrouw die je zomaar op straat tegen zou komen. Ze lijkt de doorsnee jonge, werkende moeder die alles op een rijtje heeft. Ze vertolkt daarmee het beeld van menig vrouw. Echter, in tegenstelling tot de vrouw op straat, laat Karlijn zien wat ze echt denkt, wat er echt bij haar speelt. Ze neemt je mee op een reis door haar gedachtegangen. Marissing beschrijft op intieme wijze hoe de vrouw beseft dat ze zichzelf langzaam maar zeker kwijt is geraakt.
Hoewel Parttime astronaut talloze herkenbare gebeurtenissen bevat, is het ook doorspekt met mooie en goed doordachte, maar soms ook wel erg voor de hand liggende boodschappen: ‘Ik moet denken aan wat Sophie ooit tegen me zei, jaren geleden: dat je niet met een ander moet zijn om jezelf compleet te maken, maar die ander een prettige aanvulling moet zijn.’

Het slot van Marissens epistel lijkt onaf, voelt als een deceptie. Echter, het past meer dan ooit bij het verhaal van Karlijn. Karlijn die niet wilde veranderen, wel veranderde, en nu passief haar eigen leven doorstaat. Het roept om een passief, onaf einde. Marissen slaagt met haar Parttime astronaut.