2018 begint een beetje op een Sarah Crossan jaar te lijken. Begin dit jaar las ik haar debuut One en werd ik daar eerlijk gezegd van door omver geblazen.  Nu ongeveer een half jaar later dook ik in haar nieuwe boek Moonrise en moest ik vaststellen dat Sarah een plekje verdient op mijn sowieso aankopen lijstje!

Moonrise is geschreven in vrije vers stijl en hoewel ik het dus al eens een keertje eerder mocht ervaren, vind ik het de eerste 5 pagina's toch altijd wel even wennen. Maar even met je ogen knipperen en vooral doorlezen en je wordt zo meegesleurd in het verhaal!  Ik kan niet anders dan zeggen dat Sarah ook deze keer weer de nagel op de kop sloeg. Moonrise behandelt weer een moeilijk thema. We volgen namelijk de zeventienjarige Joe, wiens broer zijn laatste maand doorbrengt op Death Row. Nog even en hij zal geexecuteerd worden voor de moord op een politieagent. De moord waar hij blijft van zeggen dat hij ze niet gepleegd heeft.

Je zou durven denken dat door de vrije versstijl en je dus weinig 'conversatie' hebt in het verhaal, je moeilijk een band opbouwt met de personages. Maar net het tegenovergestelde is waar. Je zit echt onder Joe's huid en in zijn hoofd. Doormiddel van flashbacks beleef je Joe's herinneringen met zijn broer en je volgt hem ook in de aanloop naar zijn broers executie.

Moonrise is een boek dat me niet snel zal loslaten. Op een uiterst eenvoudige manier brengt Sarah een erg zwaar, emotioneel verhaal tot leven dat zijn klauwen in je zet en je zeker niet direct zal loslaten. Moonrise is een emotionele rollercoaster vol menselijkheid en onmenselijkheid. Je kan ook niet anders dan het hele gerechtssysteem in vraag stellen.


Moonrise is een absolute aanrader. Het wist me zelf nog iets meer te raken dan Een. Ik heb amper woorden voor dit boek. Sarah Crossans boeken zouden verplicht moeten worden op school.
Er zijn zo weinig woorden in het boek en je moet ze als lezer zelf ontdekken! Doe je zelf dit boek maar cadeau. Je zal er geen spijt van hebben!