Met een zucht van verlichting heb ik Het zwart en het rood van Stendhal dichtgeslagen. Met een zucht, omdat ik aan de ene kant heel goed begrijp waarom dit boek tot een klassieker is geworden, maar aan de andere kant liet het verhaal van Julien's wederwaardigheden mij dermate koud dat ik, aan het einde gekomen, enigszins opgelucht was.
De 'maatschappijkritische' onderdelen van het verhaal vond ik absoluut lezenswaard, maar het liefdesleven van Julien vond ik een stuk minder interessant. Het steeds maar weer van 'himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt' heen en weer gaan, komt op mij zo bombastisch over, dat ik me er na verloop van tijd aan begin te ergeren. Het is zo overdreven, zo karikaturaal ... Dat is echter Stendhal niet te verwijten, zo schreef men nu eenmaal in die tijd. Het kan echter niet anders dan dat mijn reactie op dit boek negatief beïnvloedt, ondanks dat ik het boek zou moeten waarderen rekening houdend met de tijd waarin het geschreven is.

Stendhal heeft me niet alleen maar 'geïrriteerd', maar mij ook een blik gegund op het leven in Frankrijk, vlak na Napoleon en - zoals ik al eerder schreef - vond ik die onderdelen van het boek wél heel interessant en boeiend. Kortom, eigenlijk was het maar een heel klein en kort zuchtje van verlichting en heb ik absoluut geen spijt van de tijd die ik aan Het rood en zwart besteed heb. Het was het absoluut waard!