Een goed boek bevat levensechte personages. Bij een heel goed boek kruip je direct in het hoofd van de personages.
Bij een geweldig boek krijg je het idee dat de schrijfster tijdens het schrijven in jouw hoofd is gekropen. De schrijfster die in je hoofd is gekropen, de personages in je hart dat noem ik een super geweldig boek. En dat noemt de rest van de wereld dus terecht een bestseller.

Het geheim van mijn man vertelt wat er gebeurt als Cecilia Fitzpatrick een brief vindt die haar man aan haar geschreven heeft, jaren geleden. Deze brief bevat zijn grootste geheim en mag pas gelezen worden na zijn dood… John-Paul is niet dood, enkel op zakenreis.

Het boek begint met een hoofdstuk over Cecilia, dan een hoofdstuk over Tess en dan nog een hoofdstuk over Rachel. Klinkt ingewikkeld maar even doorbijten en dan ben je vertrokken en wil je voor de laatste pagina niet meer stoppen met lezen. De levens van Cecilia, Tess en Rachel raken meer en meer in elkaar vervlochten en wij volgen het verhaal en de ontwikkelingen vanuit elk van hun standpunten.

Al heel snel had ik het gevoel dat elk van deze vrouwen een vriendin van me kon zijn. Ze spatten heel levensecht van het papier. Ze zijn geschreven zoals echte vrouwen zijn, niet zwart/wit maar grijs. En soms vandaag wit en morgen zwart. Ze twijfelen, falen, maken fouten, scoren, lachen, hebben seks. Het echte leven dus.
Het boek staat vol realistische gesprekken en de gedachtegangen van deze dames zijn even kronkelig en soms tegenstrijdig als die van jou en mij (“Ik wil drama!” Nee, dat wil je niet…).

Het geheim van mijn man is vlot geschreven, het is soms pijnlijk, vaak grappig, meeslepend en ontroerend. Tijdens het lezen van dit boek begint het al: het doet je nadenken, je kan er niet over zwijgen en het raakt je diep.
Een Griekse tragedie in een modern, heel mooi, jasje.
Lezen!

Nog een boodschap aan Liane: De epiloog had van mij niet gemoeten maar een vervolg mag wel.
En aan mensen in de business: dit boek schreeuwt om een verfilming.