Titel : Preta
Auteur : Sterre Carron
Uitgeverij : Witsand Uitgeverij

Als Rani Diaz-fan is het telkens weer hetzelfde liedje. Het laatste boek dichtslaan, wachten tot je leesdip voorbij is en aftellen naar het volgende in de reeks dat uitkomt. Om dan vervolgens, in complete afzondering, je te nestelen in de zetel. Misschien nog een leuke tip voor de uitgever : als gadget een deurbordje creëren met ‘Ssssssssssst … hier wordt een Sterre Carron gelezen’. Kwestie dat elk gezinslid weet waar hij/zij aan toe is. Het was weer lang wachten, maar deze 10de in de reeks is zo fantastisch en tenenkrommend spannend dat je het lange wachten plotsklaps vergeet.
Wanneer Sam Stocklets levenloze lichaam op een maisveld wordt aangetroffen, staat haar adoptiebroer Tristan direct bovenaan de verdachtenlijst. Kort daarna wordt er een jong meisje gevonden in een kelder. Alsof Rani Diaz het nog niet moeilijk genoeg heeft met beide zaken, heeft haar partner Bert Simons ook nog zijn eigen problemen die serieuze gevolgen blijken te hebben en extra werk opleveren.

“Ik knipper met mijn ogen. Het duurt enkele seconden voor ik besef dat ik op koude, vochtige grond lig.”

Met ‘Preta’ is de auteur deze keer vooral de psychologische weg ingegaan. De hoofdstukken waar de dader, verwerkt als ik-persoon, aan bod komt zijn rauw en hard. Het geeft je als lezer een zeer kil gevoel. Je voelt dat er iets gaande is, maar kan er geen vinger op leggen. En die onwetendheid sluimert doorheen het ganse boek tot het je als een vals serpent aanvalt … onverwacht … gewetenloos.
De gekende bekvechterij (Ja hoor, Van Damme is weer op en top zichzelf) en onderlinge relaties binnenin het team van Diaz geven een welgekomen ontspannende toets. Zoals steeds is het mogelijk om de boeken apart te lezen, maar wie graag de evolutie volgt van het korps begint toch best met de eerste in de reeks.


“Een ogenblik later zakte Simons’ mond open. Hij zag eruit alsof hij elk moment kon flauwvallen. Zweetdruppels parelden op zijn brede voorhoofd.”


Typerend bij Sterre Carron is haar filmische manier van schrijven. Het komt misschien door de gevoelige manier van schrijven of door de sympathie naar Rani (of Bert), maar ook deze keer is de voorstelling van plaatsen, personen zeer ‘tastbaar’. Het lijkt alsof je je samen in de ruimte bevindt waar het personage is. De wandaden die beschreven worden, de angst die je bekruipt als er iets gebeurt, … het geeft je de kriebels en koude rillingen.

Carron haalt weer boeiende thema’s aan en verdiept zich in nieuwe werelden. Onrust en intriges nemen de bovenhand. Meedogenloos laat de auteur sommige personages opboksen tegen leugens en huichelarij, een opmerkelijk gevecht met het verleden en mensen uit de omgeving. Voor enkelen is het wikken en wegen en beslissingen nemen waardoor hun toekomst er plots anders uitziet.
Met afgrijzen confronteert ze je met karakters die je nooit wenst te ontmoeten, waar de zelfingenomenheid van afdruipt. Deze keer staan vooral onmacht en frustratie bovenaan de lijst. Anderzijds doet ze de verkoop van zakdoeken weer stijgen en beschrijft ze verdriet weer zoals geen ander. Want ja, daar is en blijft ze in uitblinken emoties losmaken bij haar lezers.

Qua structuur en verhaal is Sterre Carron ditmaal best een niveau hoger gegaan. Meer personages zorgen voor meer kopzorgen, zowel bij Rani als bij de lezer. Het geeft de gewiekste schrijfster natuurlijk meer kans om je op het verkeerde been te zetten. Er zijn meer verwikkelingen, extra verhaallijnen en dat maakt het misschien complexer, maar het zorgt tegelijk voor nog meer spanning. Het verhaal palmt je nog meer in. Per hoofdstuk schept de schrijfster duidelijkheid ; je weet steeds perfect over wie het gaat, waardoor je de rode draad in het verhaal niet kwijt geraakt.
De spanningsboog is op den duur zo gespannen dat je zelfs de indruk krijgt één te worden met het verhaal. Je zet je op het puntje van je zetel en wacht tot het spanningselastiekje plotsklaps knapt … De ontknoping is een ware mokerslag, een vuist in je gezicht die de auteur nog even laat voortkabbelen tot er zich een grandioos, dramatisch tafereel ontpopt. Afsluiten doet Carron in grandeur … waar waarschijnlijk meer over te lezen valt in het elfde boek.