Deze biografie is door Steve Jobs zelf besteld, wat haar vanuit journalistiek oogpunt meteen verdacht maakt. Walter Isaacson is zich van dat probleem bewust en schrijft dat hij de taak pas heeft aanvaard toen hij wist dat Jobs stervende was aan kanker. Hij (Isaacson) heeft zorgvuldig zijn bronnen opgelijst: de referentielijst telt een 40-tal boeken, en als tegenwicht voor de honderden interviews met de hoofdpersoon heeft hij vele controles ingelast via getuigenissen van mensen die Jobs op een of ander moment in zijn leven gekend hebben; de systematische tendens van Jobs om de waarheid te manipuleren (het 'realiteitsdistortieveld') is zelfs een terugkerend thema van het boek. De nota's achteraan koppelen veel van de individuele anekdotes aan een of meer getuigen.

Het minste wat je kan zeggen, is dat Steve Jobs een interessant persoon was. Hij deelde met zijn techneutenvriendjes het geloof in de bevrijdende kracht van persoonlijke computers; maar in tegenstelling tot hen hechtte hij een groot, zelfs obsessief belang aan perfectie van de vormgeving en elegantie van het ontwerp. De meeste van zijn successen en sommige van zijn mislukkingen kunnen worden toegeschreven aan zijn voorliefde voor industrieel ontwerp in het spoor van de Bauhausbeweging. Als je dit boek mag geloven, moet het erg moeilijk zijn geweest met hem te werken; hij maakte er bijna een erezaak van de gevoelens te kwetsen van zijn onderhandlingspartners, medewerkers en onderaannemers; hij deed zijn oude vrienden, zijn liefjes en zelfs zijn eigen vrouw en kinderen vaak verdriet.

Aan zijn hippie-achtergrond hield hij een gehechtheid aan Zen over, naast een blijkbaar onregelmatige persoonlijke hygiëne, strikte voedingsvoorkeuren (waaronder veel appels) en vooral een zelfbeeld als rebel, zelfs toen hij al aan het hoofd stond, en gedeeltelijk eigenaar was, van een wereldwijde miljardenfirma. De auteur suggereert dat zijn alvleesklierkanker misschien genezen had kunnen worden als Jobs geen 9 kostbare maanden had verloren met alternatieve geneeskunde.

Het proza van Isaacson blijft prettig lezen. Het is opgedeeld in 41 hanteerbare en min of meer chronologisch gerangschikte hoofdstukken. Hoewel ik vermoed dat hij niet volledig deel uitmaakte van de computerwereld toen hij begon, heeft hij zich duidelijk goed gedocumenteerd. Het was te verwachten dat hij het werk van Alex Haley kende, maar de verwijzing naar de wiskundige Mark Kac was een aangename verrassing - misschien een restje van het onderzoek voor zijn vroegere biografie van Einstein?

Ik geloof dat het fictieve bedrijf 'Pied Piper' in de HBO-televisieserie 'Silicon Valley' uit eerbetoon genoemd zou kunnen zijn naar een van de hoofdstukken van dit boek.