De ene dag in de brievenbus, daags nadien reeds uitgelezen. Het wil wat zeggen over ‘En we noemen hem’ van Marjolijn van Heemstra waarin werkelijkheid en fictie dusdanig met elkaar verweven zijn dat het boek het midden houdt tussen een roman en persoonlijke journalistiek.

M. het hoofdpersonage is zwanger. Zwanger van een jongen. En hoe die jongen gaat heten staat al vast sinds het moment dat haar oma haar op haar achttiende verjaardag de ring van de kinderloos gestorven ‘bommenneef’ gaf.

De ‘bommenneef’ kreeg zijn heldennaam nadat hij na de Tweede Wereldoorlog een aantal foute Nederlanders, die hun straf ontliepen, met een bom het hoekje om hielp. D. de partner van M. staat heel wat sceptischer tegenover het verhaal dat hij meer beschouwde als een anekdotische vertelling dan als waarheid. Het zet haar aan het denken, tenslotte gaat het wel om de naamgeving van haar kind en als ze achter de waarheid wil komen dan mag ze wel opschieten met slechts nog 27 weken te gaan.

Deze opdeling in weken zorgt ervoor dat er vaart in het verhaal zit. Je wilt immers weten hoe het nu precies zit en of de baby nu wel of niet de naam van de ‘bommenneef’ gaat krijgen. Er ontwikkeld zich een heus welles nietes spelletje van eerst wel. Maar wanneer, naarmate de weken vorderen, het een en ander niet blijkt te stroken met de waarheid wordt het niet of toch weer wel gezien de verzachtende omstandigheden.

"Nee, dit wordt niks. Ik probeer mezelf een weg te schrijven in het brein van een klein jongetje dat zijn moeder verliest, van een wokkige puber die liefdeloos opgroeit, van een man die zijn zoon verliest. Ik schrijf een wereld rondom Frans waarin hij zijn leven lang de dupe is, van zijn vader, van zijn milieu, de wereldpolitiek, maar steeds trekt het verwoeste oog van Jacoba mij terug naar de feiten. 5 december 1946. Een explosie, drie doden. Het is echt gebeurd. Hier moet je niets omheen verzinnen.
En toch doe ik het. Verzinnen. Of eigenlijk: verdichten." - pg. 110

Heel de zoektocht wordt ook nog eens bemoeilijkt door de aanhoudende muggenplaag in hun huis en de fysieke ongemakken die de zwangerschap met zich meebrengt. Zoektocht en zwangerschap lopen welhaast chronologisch op en M. windt er geen doekjes om een zwangerschap is niet altijd peis en vree maar gaat ook gepaard met emotionele uitbarstingen, onbegrip van en naar de partner, fysieke ongemakken, etc… Kortom een beeld dat het heel wat dichter tegen de realiteit aanleunt dan de roze wolk in sommige boeken, een verademing.