Ik heb dit boek in één keer uitgelezen, onderweg naar de Ardennen. Zo zat ik helemaal in het verhaal, Na het lezen van Perfecte stilte was ik heel nieuwsgierig naar ander werk van Thomas Verbogt. Voor mij is dit boek van begin tot eind een literaire parel. Het boek is gewoon heel mooi, zo'n boek waarvan je in alle rust van elk woord wil genieten. Je leert stap voor stap alle mensen die er toe doen voor Thomas kennen, waarbij de schrijver heel mooi van heden naar verleden gaat en terug; Mijn nieuwsgierigheid naar de verschillende personages en hun samenhang was al heel snel gewekt. Wat me bovenal heeft ontroerd en aangesproken is de overgevoeligheid van het hoofdpersonage, Thomas. Een overgevoeligheid die hem laat nadenken over allerlei woorden, blikken, gebeurtenissen en die hem leidt tot uitspraken die heel erg raak zijn en raken. Ook wat hem overkomt, het drama waar hij toevallig getuige van is en hoe dit hem doorheen de jaren blijft tekenen. Sommige karaktereigenschappen vind ik ook herkenbaar, zoals het zich heel snel schuldig voelen en de neiging om alles telkens te overdenken. Heel mooi beschreven; Als de winter voorbij is vind ik nog mooier dan Perfecte stilte. Uiteraard kijk ik nu al uit naar de andere werken van Thomas Verbogt. Ik ben erg blij dat ik deze schrijver heb ontdekt.