Op de achterflap van het boek Drie zussen wordt het aangeprezen als ‘Een aansprekend verhaal over huiselijk conflicten en liefde’. Eigenlijk is dit te zacht uitgedrukt, te gemakkelijk. Je krijgt hier een bikkelharde kroniek van onderdrukking, fysiek geweld en emotionele chantage op vrouwen in het dictatoriaal regime van Mao. Bij een gezin van 7 dochters wordt het achtste kind geboren, een zoon. De vader Wan Lianfang kijkt alleen om naar zijn zoon en zijn derde dochter de mooiste van allen. Het huishouden wordt door Yumi de oudste dochter geleid terwijl de moeder zich volledig laat gaan na de geboorte van haar zoon. Dit is meteen een rake typering van het ondergeschikt belang van vrouwen in het toenmalig China. Wan Liangfang die zijn macht als partijsecretaris misbruikt om in het dorp zijn sexuele driften te kunnen botvieren gaat op een bepaald ogenblik te ver en geraakt in onmin. Hierdoor valt het hele gezin van haar voetstuk en kunnen de dorpsbewoners hun ware aard laten zien aan de familie. Yumi de oudste dochter die veel ziet, weinig zegt maar erg trots is wil kost wat kost het gezin en haar zussen erbovenop helpen. Maar ook zij is het product van haar omgeving en kan niet weg met haar gevoelens en emoties.
Het boek is eigenlijk samengesteld uit drie verhalen van drie zussen, Yumi de oudste, Yuxiu de mooie en Yuyang één van de jongste kinderen. Het zijn drie verhalen die hartverscheurend inbeuken op je rechtvaardigheidsgevoel. Waar de twee eerste verhalen nog met elkaar verweven zijn is het derde eerder losstaand maar dat typeert ook het leeftijdsverschil en gewijzigde tijdsgeest.
Drie zussen is een boek over jonge vrouwen die op hun eigen wijze in opstand komen tegen gruwelijk misbruik, onderdrukking en intimidering maar het is ook het verhaal van onmacht, sluwheid en opeisen van eigen rechten.
Kan een boek terzelfdertijd weerzin en schoonheid oproepen? Drie zussen bewijst het.
http://www.boekensite.gent/node/412