Dit verhaal blikt terug op het jaar dat de vijf Lisbon zussen alle vijf zelfmoord plegen. Hoewel ik dit een interessant uitgangspunt vond, miste ik toch iets tijdens het lezen.

De voornaamste reden hiervoor was dat ik weinig connectie voelde met de personages, en dat had verschillende redenen. Ten eerste werd de vertelstem geschreven in de eerste persoon meervoud ('wij'), hetgeen de buurtjongens van de Lisbon familie bleken te zijn. Vanuit hun ogen kijk je mee naar de zussen, maar veel kom je over de jongens zelf niet te weten. We weten nauwelijks hoe ze heten, hoe hun leven eruit ziet buiten hun ervaringen met de Lisbon meisjes, wat hun karakter is... Bovendien vertellen ze hun verhaal twintig jaar na datum, wat nog eens voor extra afstand zorgt. En omdat je nooit rechtstreeks in het hoofd kijkt van de sowieso al teruggetrokken Lisbon meisjes, wordt er dus ook nauwelijk een band opgebouwd met hen. Daardoor raakten de tragische feiten die in het boek beschreven worden mij allemaal net iets minder erg.