Lang geleden, toen ik nog een klein meisje van 12 was, verslond ik alle Nancy Drew boeken in de bibliotheek. Dat was nog voor ik nachtmerries kreeg van Flikken en Baantjer. Nog voor ik balanceerde op de evenwichtsbalk tussen mijn eindeloze fascinatie voor het slechte in de mens en mijn immense inbeeldingsvermogen dat zich maar al te goed voor kon stellen dat ik, en anderen, tot zoiets in staat zou kunnen zijn.

Maar ik ben weer een stuk ouder geworden en het nieuws is een stuk naarder geworden. Ik merk de laatste jaren dat het beter gaat, dat ik minder snel van slag raak, dat ik beter kan nuanceren. En dus is het tijd om voorzichtig de YA thrillers en YA detectives terug op te pakken. Want hoe heerlijk zou het zijn om die aloude liefde weer nieuw leven in te blazen?

En dat is precies wat dit boek voor mij gedaan heeft. Al vanaf het begin zat ik er helemaal in. De actie scene had een directe werking op mijn hartslag en het mysterie sleurde me mee en liet me niet meer los. Ik las 150 pagina's voor ik eindelijk mijn bed uit wilde komen. Ik las er nog eens 50 terwijl mijn vriendinnen boodschappen deden. Ik stal 30 pagina's tijdens het wachten tot we lunch gingen halen. En ik las het boek uit zodra we besloten de rest van de middag te relaxen.

Het verhaal kent een stevig tempo en valt nergens echt stil en kent nauwelijks echt rustige momenten. Daardoor bleef de adrenaline door mijn aderen pompen en wilde ik meer. Daarnaast zijn de personages heerlijk menselijk en in veel gevallen zoals jij en ik. Ze moeten oefenen en trainen om hun skills te vergaren. En ze zijn niet almachtig en onverslaanbaar. Daarnaast hebben ze allemaal zo hun eigen angsten, die hun missie en elkaar in gevaar kunnen brengen. En hoewel het boek vooral om de missie draait, gebeurt er stiekem ook heel veel met de karakters.

Door de vele bijvoeglijke naamwoorden krijgt het verhaal een heel filmisch effect. Je kan de beelden bijna helder op je eigen netvlies zien en het gevaar bijna zelf voelen. In het begin moest ik wel even wennen aan deze schrijfstijl, maar hoe verder ik kwam, hoe meer ik deze vooral heel erg kon waarderen.

Het boek is eigenlijk een verslavende high. En ik vind het bijna jammer dat ik er van mezelf maar 1 per week mag lezen. Ik heb nu al zin in de volgende.