Verhalen over de oorlog moeten verteld worden, moeten gehoord worden en mogen nooit vergeten worden. Dat er anno 2018 nog steeds nieuwe verhalen boven tafel komen, verteld door overlevers, is prachtig. Dit boek is ook prachtig maar het had zoveel meer kunnen zijn!

We beginnen in 1942. Charmeur Lale zit in zijn beste pak in de vee wagon op weg naar het kamp. Hij gaat, zodat zijn familie veilig blijft. Of zo is hem verteld door de duitsers. Door een flinke dosis geluk wordt Lale te werk gesteld als tattoeerder. Dit geeft hem een soort 'onschendbaarheid' , de duitsers laten hem met rust. Lale voorziet alle nieuwe gevangenen van een nummer op hun arm. Op een dag nummert hij een vrouw die hij niet meer uit zijn hoofd kan zetten, Gita. De liefde. En het verhaal begint....

Een uitzonderlijk liefdesverhaal temidden van de horror van Auschwitz. Een verhaal niet alleen over liefde maar ook over humor en hoe dat je op de been kan houden. Over goedheid, over samen delen. Lale had een redelijk goed bestaan kunnen opbouwen voor zichzelf op het kamp, hij besloot om te delen. Niet met 1. niet met 2,...
Een quote uit het boek die erg van toepassing is op het verhaal "als je er een redt, redt je de hele wereld"

Waarom het dan toch zoveel meer had kunnen zijn? Het boek is geschreven met een zekere afstandelijkheid. Zonder emotie. Daardoor knalt het boek niet binnen, het brok schiet niet in de keel en na het dichtslaan van dit boek bleef ik toch wat teleurgesteld achter.