Vicky Van Gorp en John Boonen zijn eind de jaren '70 moeten trouwen, want hun zoon Jonas was op komst. Nadien volgden nog Jack, Lilly en Tommy. Alle kinderen zijn het huis uit, maar niet voor lang. Wanneer Vicky en John eindelijk aan hun nieuwe leven kunnen beginnen, troepen de kinderen weer samen in het ouderlijk huis. Ze hebben er allemaal verschillende redenen voor. Wanneer ook wildvreemde mensen hun weg zoeken naar de Kattenberg, laten Vicky en John alles op zijn beloop. Pas wanneer het iets te ver gaat, grijpen ze in. Maar op het einde van de zomer gebeurt er iets vreselijks, waardoor alles voordien zo onbelangrijk lijkt/is...

Het verhaal is verdeeld in korte hoofdstukken. De hoofdstukken wisselen elkaar af in verleden en heden. Door deze methode leert men de geschiedenis van het gezin Boonen beetje bij beetje kennen. Het begint wanneer Vicky en John elkaar leren kennen en naar het einde toe is de kloof tussen verleden en heden zo klein dat ze bijna samenkomen. Deze opbouw vond ik goed gevonden.

De schrijfstijl was even wennen. Als je gewend bent om dialogen met aanhalingstekens te lezen, is deze schrijfstijl helemaal anders. In heel het boek komt geen één aanhalingsteken voor. Hierdoor moest ik af en toe wel uitpluizen wie wat nu zegt. Behalve in de proloog staat het allemaal achter elkaar. Er is geen scheiding (of andere regel) tussen de zinnen.

Louis van Dievel gebruikt de Kempische taal. Als Kempense versta ik het allemaal, maar voor niet-Kempenaars kan het af en toe niet verstaanbaar zijn. Een voorbeeld hiervan is "verniet". In mijn dialect zeggen we ook wel eens "voor niet", wat misschien al wat meer verklaart. In het gewoon Nederlands is dit "gratis".

Ergens op het einde gebeurt er iets vreselijks, zoals de korte inhoud zegt. Maar als je denkt dat het gebeurd is, heeft Louis van Dievel nog een verrassing. Het kan altijd nog erger (of even erg?).

In het begin dacht ik dat ik het boek snel aan de kant zou leggen. De schrijfstijl was enorm wennen. Wanneer ik er aan gewend was, was het boek echt wel goed. De opbouw van het boek (verleden-heden) vind ik goed gevonden. Het Kempische taalgebruik vond ik leuk en herkenbaar. Kortom, dit boek vond ik best te pruimen. :-)