Met enkele pennenstreken weet Kirchhoff elke gewenste sfeer op papier te krijgen. Vooral als het aankomt op het koppelen van heden en verleden. Dat doet hij door situaties te vergelijken, maar ook door het verleden op te roepen vanuit bepaalde geuren, geluiden, kleuren en zo voort. Erg knap. De hoofdrolspelers Reither en Palm die op een soort roadtrip gaan, zijn niet meer de jongsten dus verleden is er genoeg. En dat komt tijdens die autorit natuurlijk uitgebreid aan bod. Maar halverwege het verhaal mis ik toch de emotionele diepgang. Het blijft allemaal wat oppervlakkig waardoor je als lezer niet echt gaat meeleven met Reither en/of Palm.

En dan zijn er wat storende factoren. In een eerdere recensie las ik al over het besturen van een auto en gelijktijdig koffie met apfelstrudel nuttigen. Onmogelijk. Als je een bekerhouder hebt dan wil een stroopwafel nog wel lukken, maar apfelstrudel ?! Echt niet!
Als ze ergens pauzeren spelen ze een cassettebandje af met muziek, duurt ongeveer een uur. Maar als je dan bedenkt dat ze in het begin van het verhaal de auto met zijn allen aan moeten duwen, dan kom je echt niet meer van je plek als je een uur lang de autoradio aan laat staan.
Beetje pietluttig misschien, maar mij stoort dat toch.

En dan dat gerook. Om de drie pagina's wordt er een sigaret opgestoken. Da's toch niet meer van deze tijd! Dus dan ga je op een gegeven moment denken: dat is een rode draad, daar heeft de schrijver vast een bedoeling mee. En ja hoor ... bijna op het einde van het boek lezen we '... maar het was de sigaret die we uit talloze films kennen en die wordt gerookt door de persoon met de schotwond, het verkeersslachtoffer, de delinquent, door iedereen die zich verlaten voelt, iedereen die moet inzien dat er iets voorbij is, de ongedeerdheid van je lichaam, de liefde, het leven, zoals ook de sigaret zelf al vanaf het moment dat hij is aangestoken naar zijn eigen einde toe brandt, bij elk trekje een beetje meer.'
Tja ... een wat simpele metafoor waar je als lezer nauwelijks over hoeft na te denken ... ik word er niet echt warm van.

Met dank aan de sfeervolle schrijfstijl toch nog drie sterren.