Ik keek in de jaren tachtig met de hele familie de tv-serie Armoede. Ik snapte de titel toen niet. Het ging namelijk over een hele rijke koopmansfamilie aan het begin van de twintigste eeuw. Maar al had de familie geld in overvloed, hun leven was leeg en arm. Daar moest ik aan denken toen ik dit boek las. Sanneke schets een beeld van een bepaald milieu, waarin het lijkt of niemand iets tekort komt. Maar schijn bedriegt. Het noodlot slaat toe en dan wordt duidelijk hoe hol het leven is, zonder oprechte interesse en intermenselijke contacten. Een leven voor de buitenkant.
Ik vind de vorm van Nest heel mooi: kort hoofdstukken waarin het verhaal telkens vanuit een ander perspectief wordt belicht. Iets wat ik in mijn hoofd had ook te doen bij het schrijven van mijn roman Weekendje Weg. Ik had dit boek dus al eerder gelezen, maar was het compleet vergeten en heb het idee voor die vorm daarom ook losgelaten.
Ik maak me geen illusies, Sanneke is een betere schrijver dan ik. Ze typeert heel raak en heeft originele beelden en invalshoeken. En is zo heerlijk kort van stof. Het contrast met het andere boek dat ik op hetzelfde moment aan het lezen was (Het verdriet van België), kan niet groter zijn.
Een aanrader.