De 26 jarige houthakker Timo Vatanen woont in het Finse dorp Suomussalmi. Deze houthakker is wellicht eenvoudig en tevreden met de kleine dingen des levens, maar is zeker niet op zijn achterhoofd gevallen, ook al wordt hij door zijn mededorpsbewoners als de dorpsgek beschouwd (en behandeld).

Het is 7 december 1939 en de Russen zijn in opmars. De tactiek van verschroeide aarde wordt toegepast maar Timo weigert te vertrekken, hij blijft alleen achter in het dorp en nadat het in de as is gelegd komen de Russen. Timo weet te overleven door de Russen ervan te overtuigen dat ze brandhout nodig hebben, hout wat hij kan verzorgen. Tesamen met een groepje ontredderde gevangenen kappen ze hout in de bossen en proberen ze te overleven ondanks de kou, honger en het oorlogsgevaar. Uiteindelijk weten de Finnen Suomussalmi te bevrijden maar dan is de beproeving nog niet ten einde.
In een paar maanden heeft Timo de betekenis ondervonden van moed, kameraadschap en doorzettingsvermogen en weet hij wat ontberingen met wanhopige mensen doet. De schlemiel is de held al hebben de teruggekeerde bewoners daar geen interesse in. Na verloop van tijd stelt hij zichzelf de vraag, is het allemaal wel echt gebeurd?

De schrijfstijl van Roy Jacobsen vind ik een schot in de roos; het is puur, zonder opsmuk en past bij de 'witte hel' die het beschrijft. Het past bij Timo, Timo die al lezend transformeert van een papieren personage naar een mens van vlees en bloed. Niet vol met verhandelingen over gevoelens maar handelingen die zo beschreven worden dat ze de lezer met net zo'n beklemmend gevoel achterlaten. Schitterend!