Over Karin Fossum en haar boeken is al een hoop positiefs geschreven, ik was dan ook erg benieuwd naar ‘Veenbrand’. De synopsis nodigt ook gelijk uit om te gaan lezen.

Misschien merk je het al een beetje, maar ik vond het een beetje tegenvallen. Niet zozeer het verhaal, want dat is boeiend en goed in elkaar gezet. Maar toch zie je de ontknoping al wel een beetje aankomen en dat vond ik wel een beetje jammer. Ik hou van thrillers die me op het verkeerde been zetten, tot het laatste moment in spanning laten en waarbij ik aan het eind met open mond zit te lezen.

Dat heeft ‘Veenbrand’ niet. Het verhaal leest heel snel weg, maar dat komt meer door het taalgebruik. Of dat het de schrijfstijl van Karin Fossum is, dat weet ik niet, maar het is heel simpel en voelt soms aan als een jeugdboek. En daar had ik wel een beetje moeite mee. Zodra ik me daar overheen had gezet (wat me trouwens wel wat moeite kostte), vond ik het verhaal boeiend, origineel. Het verhaal heeft wel echt een Scandinavisch tintje.

Het valt me op dat Scandinavische thrillers altijd een beetje gemoedelijk zijn. Er zit geen constante spanningsboog in en daar hou ik nou zoveel van. Ok, de boog hoeft niet constant strak gespannen te zijn maar een beetje spanning heb ik wel nodig om geboeid te blijven. Dat miste ik ook in dit boek, maar als je ervan houdt om wat langzamer te lezen, dan kan ik je ‘Veenbrand’ van harte aanraden.

‘Veenbrand’ van Karin Fossum is een typische Scandinavische thriller, die af en toe wat traag aandoet. Het verhaal is origineel en boeiend, maar de ontknoping zag ik vrij snel aankomen. Als je van Scandinavische thrillers houdt, is dit een aanrader.