Piper Perish was een boek dat ik echt heel graag wou lezen, ik wou het zelfs kopen, maar dat is er uiteindelijk niet van gekomen, achteraf gezien ook niet heel erg.

Het boek was totaal anders dan ik had verwacht. In dit boek volg je Piper. Ze heeft een obsessie met Andy Warhol en wil net als hij kunstenaar worden. Samen met haar 2 vrienden wil ze naar een kunstacademie in New York, maar dat loopt allemaal anders dan verwacht. De reden dat ik dit boek heel graag wou lezen was, omdat ik net als Piper naar een kunstacademie wou. Het was passend dacht ik, voor wat me te wachten stond.

Daarom vond ik het ook jammer dat je eigenlijk niks leest over haar ervaringen op de academie. Het boek gaat meer over haar reis daar naar toe, ook interessant natuurlijk, alleen had ik het niet verwacht. Ik ben dit boek met hoge verwachtingen begonnen, en vond het daardoor waarschijnlijk tegenvallen. Het koste me veel moeite om in het verhaal te komen.

Het boek wordt geschreven in een dagboek vorm. Maar dat was niet waar ik moeite mee had. Ik vond dat dit boek vol stond met drama, geklaag en gedoe. Op sommige momenten irriteerde ik me echt aan de personages, vooral Marli. Ik snapte haar gedrag niet, hetzelfde geldt voor Enzo en soms voor Piper.
Hoe belachelijk ik het soms vond, ik kon ook niet stoppen met lezen. Het had toch wel wat.

Ik vond de quotes in het boek leuk om te lezen en het kunstgedeelte is echt goed geschreven.
Ik kon mezelf daar helemaal in vinden, de onzekerheid, de afwijzingen, het verdwijnen, het plezier, maar ook het samenwerken, elkaar steunen en elkaar in de kunst vinden. Dat gevoel heeft het boek voor mij gered, want normaal vind ik familie, vriendschap en liefde het leukst. Ook al was het einde wel weer mooi, op die vlakken.