Tenzing Dickie bundelt in dit boek de verhalen uit Tibet. De oude verhalen uit Tibet zijn voor het grootste gedeelte mondeling doorgegeven. Slechts monniken in de verschillende kloosters schreven, maar daaruit kwamen vooral religieuze teksten voort. De laatste decennia ontstaat steeds meer Tibetaanse literatuur, opgeschreven door Tibetanen woonachtig over de hele wereld. Hoewel de genres divers zijn, besluit Tenzing Dickie, “behoren verhalen tot de voornaamste kunstvorm van het hedendaagse Tibet”. Daarom richt zij zich in deze bundel op de verhalen van verschillende Tibetaanse schrijvers. Dickie heeft in totaal 16 verhalen opgenomen, die allemaal vertellen over het leven van de gewone Tibetanen. De bezetting door Chinezen en de verbanning van Tibetanen komt in de meeste verhalen terug. Opvallend is, dat de verhalen vertellen over dagelijkse gebeurtenissen, maar ze lijken ook allemaal een open einde te hebben. De setting is soms zelfs kinderlijk eenvoudig: een echtpaar dat op de vlucht moet nadat de baby een foto van Mao uit een boekje scheurt, maar weer gered wordt door diezelfde baby als hij getroost wordt door een button van Mao op de dag dat deze stierf. Kinderen die een oude, nagenoeg blinde vrouw de stuipen op het lijf jagen, door het afsteken van vuurwerkklappertjes in haar woning. Het boek geeft een mooi beeld van het leven in Tibet.