Naar aanleiding van de vele positieve verhalen en lovende recensies besloot ik vorig jaar De topman aan te schaffen. De afgelopen vakantie leek me een uitgelezen moment om aan de 457 bladzijden te beginnen. Misschien kwam het door de (te) hoge verwachtingen maar het boek viel me wat tegen.

Twee hoofdpersonen Sarah Trent en Xander Jaspers, worden gedwongen samen te werken om een geheim manuscript te achterhalen. Ze hebben beide een traumatische ervaring achter de rug, zijn jong, single en aantrekkelijk en worden natuurlijk verliefd op elkaar. Tijdens de jacht op het manuscript door allerlei landen worden ze voortdurend achterna gezeten maar achtervolgers blijken helpers te zijn en andersom, het kwam mij soms iets te ongeloofwaardig over.

Het mooie van het boek zit echter in het gegeven: een oud manuscript met het recept om aan de macht te komen. Indoctrineer via het onderwijs de toekomstige volwassenen, creëer, als de tijd rijp is, angst en chaos, zorg voor een demagoog en een gemeenschappelijke vijand en je krijgt volmachten die je anders, wegens schendingen van de mensenrechten of de privacy, nooit zou krijgen. Als je dat afzet tegen de vroegere en huidige politieke gebeurtenissen en ontwikkelingen is het gewoon beangstigend om te lezen. Het is razend knap bedacht en te hopen dat niemand op het idee komt het te gebruiken maar gezien de geschiedenis is het recept voor een deel al een paar keer uitgeprobeerd.