Ricus van de Coevering is een schrijver die de essentie van zijn boeken op een terloopse, bijna achteloze manier onthult. Pas achteraf ontdekken we getuige te zijn geweest van een belangrijke ontwikkeling of een wending die het verhaal krachtig voortstuwt. Met zijn roman Sneeuweieren, een compacte vertelling over een plattelandsgezin met een geadopteerde zoon, won Van de Coevering de Academica Debutantenprijs 2009. En ook in zijn nieuwe boek Noordgeest zet hij met strakke hand de beschreven werkelijkheid aan het werk. Geen bombarie, maar gewoon de kale feiten. Want die zijn bij Van de Coevering al lezenswaardig genoeg.

Op deze prettig onnadrukkelijke manier leren we de hoofdpersoon kennen: Willem Noordgeest, een mopperende, gehavende weduwnaar en voormalig kapitein. Met zijn kinderen Rosa en Thomas bewoont hij een statig grachtenpand in Amsterdam, helemaal zelf bij elkaar gespaard met zijn werk op de grote vaart. En bovendien: terugveroverd op het verval waarin zijn ooit roemruchte familie is geraakt. En daar is hij trots op ook. Dit tot ergernis van zijn dochter Rosa, met wie hij sowieso al een moeizame verhouding heeft. In flashbacks kijken we terug op het overlijden van Willems vrouw Annigje en de periode
daarna.
"Haar kleren lagen nog in de linnenkast, haar tandenborstel stond nog in de beker naast de kraan. En alles inhuis had zij aangeraakt, uitgestald, opgepoetst, uitgekozen: de
dressoirs, de stoelen, de spiegels, de kroonluchters, de tapijten, het servies. Als hij daar s ochtends wakker werd, was zijn eerste gedachte: ze is dood."
Radeloos van verdriet vertrekt Willem een paar weken na haar overlijden alweer naar zee, de kinderen achterlatend bij zijn moeder. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is, loopt zijn schip aan de grond voor de Afrikaanse kust. Hij wordt opgevangen in Ghana, waar hij de mooie, jonge Ama ontmoet. Willem haalt Ama naar Nederland om als hulp in de huishouding te werken. Ama is op een dag plotseling verdwenen en dit raadsel vormt het scharnierpunt van de roman.

Het perspectief wisselt tussen Willem, Rosa en Thomas. Dat geeft een aangename cadans en laat mooi zien hoe de personages tegenover elkaar staan. De spontane, puberende Rosa tegenover de bedeesde Thomas, die weer het tegendeel is van zijn agressieve opa Noordgeest, zelfslachtende slager. Willems verhouding met Annigje- echte liefde!  kun je afzetten tegen zijn relatie met Ama, die het midden houdt tussen een kalverliefde en moderne slavernij. Tussen al die beladen verbindingen door, vlecht Van de Coevering ongekunsteld zijn verhaal over liefde, lust en leugens. Dat Noordgeest ondanks de complexiteit van al die relaties de lezer nergens de draad laat kwijtraken en bovendien een beheerst in- en uitademende waaier van gevoelens toont, mag voor een boek van net 200 paginas een grote prestatie heten.

De pen in dit hechte breiwerk is Ama. De kibbelende, huilende, terugdeinzende, liefhebbende en vloekende familieleden hebben haar hard nodig om te ontdekken hoe ze zich tot elkaar verhouden. Maar ondanks haar centrale rol blijft Ama een buitenstaander. We komen er ook niet achter wat Ama zelf van de gebeurtenissen vindt; ze heeft geen eigen vertelperspectief toebedeeld gekregen. Discussiepunt voor de boekenclub: is dit een bewuste keuze van de schrijver? Vermoedelijk wel. Het verhaal zou zo maar door de bodem kunnen zakken van zijn eigen moralisme of idiosyncrasie. Is dit erg? Nee, want dat is niet waar Noordgeest om gaat. Wat Van de Coevering doet is ons een menukaart voorhouden van familierelaties en van al hun tekortkomingen en wonderbaarlijkheden. Het is aan ons, de lezers, om te kiezen wat we willen, waar we op blijven kauwen en wat we uiteindelijk slikken. Noordgeest is een heftig eerbetoon aan de bloedbanden en een analyse van de manier waarop ze verknoopt, opgerekt en doorgesneden kunnen worden. Hálen dat boek!