Bij het zien van de cover krijg je het gevoel dat je mysterieuze gedichten over een geheimzinnige, sprookjesachtige onderwaterwereld gaat lezen. Maar dan lees je de titel en krijg je een ander gevoel, een gevoel dat er iets staat te gebeuren. Ik vroeg me af of de dichter soms stiekem in de toekomst kon kijken en werd nieuwsgierig naar de gedichten. De titel maakt dat je wilt weten wat de dichter er toch mee bedoelt. Bedoelt hij het als iets wat zou kunnen gebeuren of bedoelt hij het als een soort metafoor?
Het boek is opgebouwd in 7 delen, met in ieder deel een paar gedichten die iets met elkaar gemeen hebben. De dichter zet je aan het denken, weet je te raken. Hij geeft een sneer naar de politiek, roept op tot revolutie en houdt je een spiegel voor, maar is op zijn tijd ook melancholisch en lyrisch. Af en toe moet je de gedichten herlezen om te begrijpen wat de dichter nu precies bedoelt, maar dan begrijp je zijn zienswijze. Geregeld tovert hij een lach op je gezicht, soms geeft hij leuke weetjes weg, zoals bijvoorbeeld dat de reuzenvaren de oudste plant ter wereld is.
Je voelt de liefde voor Anne in de gedichten die hij voor haar heeft geschreven.

Lees verder op https://lees.bol.com/nl/article/recensie-tsunami-in-de-amstel.