Als nieuwbakken dizzie recensent heb ik het boek "papieren kinderen" gelezen.

Het verhaal sprak me zeer aan, een vader die valselijk wordt beschuldigd van misbruik van zijn kinderen. Een ex-vrouw die de kinderen onder druk zet en koste wat het kost de kinderen bij de man weg wil houden. Dit past erg goed in de actualiteit van vandaag de dag waar je regelmatig leest over vaders die hun kinderen niet meer mogen/kunnen zien door toedoen van hun ex-vrouw. Dit boek, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, geeft een mooi beeld over wat dit voor een vader betekent en wat dit met hem doet. In dit soort verhalen zijn er alleen maar verliezers en dat wordt pijnlijk duidelijk in het boek. Het boek leest makkelijk weg, heeft korte en duidelijke zinnen in redelijk simpel Nederlands en heeft 195 pagina's. 

Een groot deel van het boek bevat de gedachten van de vader en mede hierdoor heeft het boek voor mij te weinig diepgang. Zijn relatie met de kinderen voor het gebeurde, de verhoren bij de politie, het verblijf in de gevangenis, de rechtzaak; het wordt genoemd maar ik vind het erg oppervlakkig beschreven. Wat mij betreft mag dit verder worden uitgediept zodat je meer medeleven kunt opbrengen voor de vader.  

Ik vond het een prima boek om te lezen, je hebt het boek zo uitgelezen, maar heeft de hoge verwachtingen die ik op basis van de kaft had gekregen niet waar kunnen maken.