Watergraf is het vijfde boek in de David Hunter serie van Simon Beckett. Het was ruim zes jaar wachten op dit deel. Tussendoor verschenen twee stand-alones: Jacob is van mij en Klem. Watergraf speelt een jaar na deel vier, Niets blijft verborgen.

Als David Hunter op het punt staat om bij vrienden op visite te gaan, wordt zijn expertise gewenst bij het bergen van een lichaam gevonden in het brakke kustgebied van Essex in Engeland. Hij moet het doen met weinig informatie, maar besluit medewerking te verlenen.

Watergraf voelt direct weer als vertrouwd, terug bij oude bekende David Hunter. Hij is nog niets veranderd en sterk in zijn uitmuntende kennis over de pathologische antropologie. Wat anderen over het hoofd zien, is voor de rustige David een aanwijzing.

Het verhaal in Watergraf is 'simpel' in betekenis dat het weinig opsmuk heeft. De omgeving van het brakke kustgebied met de verrassende getijden en de zwijgzame bewoners geven het verhaal het kader. Simon Beckett weet dit op de kenmerkende sobere wijze neer te zetten. Het verhaal zit ondanks de soberheid vol details en is erg origineel. De natuur in de vorm van de getijden speelt onder andere de hoofdrol.

Gedurende het boek suddert de spanning, gevoed door de vele vraagtekens tijdens het onderzoek. Het scherpe oog van David Hunter voedt dit alleen maar. Wanneer de spanning de laatste 100 bladzijden langzaam het kookpunt bereikt is het genieten. Uiteraard zoals verwacht, weet Simon Beckett te verrassen met de uitkomst van het plot. Niets is wat het lijkt, keer op keer wordt je verrast.

De karakters, naast de fantastische David Hunter, zijn origineel, sterk en passend bij het verhaal. Simon Beckett weet ze ijzersterk neer te zetten. Allen dragen hun steentje blij in het plot, al worden hun rollen soms pas later duidelijk. Als je heel oplettend leest pak je misschien speldenprikjes op, maar Simon Beckett heeft ze heel goed verstopt.