Een rekening van een paar honderd miljoen dollar per dag, posttraumatische stressstoornissen, zware verwondingen en een aanwassende dodenlijst. Zomaar een greep uit een haast onmogelijke oorlog die sinds 2003 in Irak woedt. Maar wat ligt eigenlijk ten grondslag aan deze oorlog? In Codenaam Curveball  brengt Bob Drogin je terug naar het beginpunt, naar het zaadje dat ontkiemde en op een onverwachte plek opdook. De auteur heeft zoveel mogelijk informanten geïnterviewd en hun onthullingen tot een indrukwekkend verhaal gekneed. Het resultaat van zijn onderzoek is onthutsend.

Aan de basis van al het leed, dat tot op de dag van vandaag in het Midden-Oosten wordt berokkend, staat één overloper: Ahmad Hassan Mohammed (alias Curveball), een ingenieur die voor de Irakese regering werkte bij het Centrum voor Chemische Technologie en Ontwikkeling.
Het is het jaar 1999 als hij zijn land ontvlucht en naar Duitsland reist om daar asiel aan te vragen. Hij wordt geplaatst in de barakken van een opvangcentrum en ondervraagd door de BND (Duitse geheime dienst). In ruil voor asiel is hij bereid openheid te verschaffen over het geheime programma van Saddam Hussein waarin wapens voor biologische oorlogsvoering worden vervaardigd. Hij vertelt hoe de Irakezen vrachtwagens met diepladers inzetten om zo hun biologische fabrieken mobiel te maken. Op die manier zijn ze de VN-inspecteurs steeds te slim af. Op verzoek van de DIA (Amerikaanse geheime dienst) stuurt de BND ongeveer een keer per week een zogenaamd Hortensia 2-rapport met informatie die Curveball heeft prijsgegeven. De rapporten zijn het enige wat de VS bereikt. Van een persoonlijk gesprek tussen een CIA-agent en Curveball willen de Duitsers niets weten. Het grootste probleem is de taal waarin Ahmad spreekt. Zelfs de beste tolken hebben moeite met het Arabische dialect dat doorspekt is met technische termen. Na een jaar van ondervragen beweert Ahmad opeens heel andere dingen. Er treden tekenen van paranoia bij hem op en hij krijgt zelfs een zenuwinzinking. Hierdoor komt zijn geloofwaardigheid opeens in een totaal ander daglicht te staan. Begin 2001 besluit de BND het dossier over de zaak Curveball te sluiten, maar daarmee is de kous niet af.
De situatie verandert drastisch na 11 september 2001. De Amerikanen nemen de verhalen van Curveball nu nog serieuzer. Dat alles wat hij zegt op pure leugens berust, realiseren ze zich pas als de aanval op Irak in maart 2003 is geopend. Het is in het belang van Bush dat er daadwerkelijk biowapens worden aangetroffen, want anders staat hij in zijn hemd. Maar de zoektocht hiernaar is gedoemd te mislukken.

Bob Drogin opent je ogen. Het is een mirakel hoe hij aan sommige informatie is gekomen. Zijn verwijten richting de geheime diensten en het Witte Huis zijn niet gering. Waargebeurde spionageverhalen zoals Codenaam Curveball  verkopen je een dreun. Dat je vooraf weet hoe het afloopt, lijkt nauwelijks wat uit te maken. Daarvoor is de manier waarop de auteur vertelt te vernieuwend. Het boek niet lezen is een groot gemis.