Wie was Sophie? Wat is haar precies overkomen? En welke waarheid schuilt er achter dit tragische familieverhaal? Die vragen moet Chris Huinder, de schrijver van het boek Liefde in Lissabon, welke ik voor In de Boekenkast en Uitgeverij Palmslag mocht lezen, vast hebben afgevraagd.

Nadat hij het oude onderzoek rondom het leven van Sophie (samen met alle aantekeningen en geluidsbanden van interviews van Maurits van Hoof) , had gekregen en doorgenomen, moet hij denk ik sterk gegrepen zijn door het verhaal. Zo sterk dat hij het verhaal van Sophie niet meer uit zijn hoofd kon krijgen en het boek voor de familie gewoon weg moest schrijven.

“Zo gauw ik mijn slotje niet meer helemaal om je pols kan klemmen, zal ik je het vertellen.” Blz. 32

De manier van lezen, alsof je zelf door de interviews heen ging, was even wennen. Maar toen ik eenmaal door had op welke manier het geschreven was en ik de eerste hoofdstukken herlezen had, kon ik niet meer stoppen met lezen. Met elk hoofdstuk krijg je als lezer steeds een klein stukje meer informatie. Steeds verteld door een ander familielid of vriend van Sophie. Je krijgt op een geven moment het gevoel dat je begint te begrijpen wat zich heeft afgespeeld in het leven van Sophie en waarom ze bepaalde keuzes maakte. En daardoor begrijp je haar hang naar vrijheid ook steeds beter.

Chris Huinder heeft een prettige schrijfstijl, waardoor het boek lekker wegleest. Zodra je dan weet op welke manier je hem moet lezen, zoals eerder vermeld. Je groeit als het ware met de schrijver mee. En daardoor steeg mijn waardering voor dit boek ook steeds een klein beetje meer. Zat ik in het begin nog op twee sterren, moest ik op het einde toch mijn oordeel bijschaven tot 4 sterren.

Chris heeft mij een stukje Liefde in Lissabon gegeven, op een heel bijzondere manier. Helaas heeft hij de publicatie van dit boek zelf niet mee mogen maken omdat hij vlak daarvoor, op 3 mei 2018 overleed. Ik wil dan ook eindigen met de mooie woorden uit het nawoord:

“door zijn schrijfwerk weet hij ons en iedereen die zijn boeken nog zal lezen in het hoofd en in het hart te raken. En dat is misschien wel de meest waardevolle nalatenschap van een schrijver.” Blz. 188