Beth is 20 en zit in de gevangenis. Ze heeft een zware jeugd gehad en is uiteindelijk in een vreselijke situatie terecht gekomen. Om hieruit te komen beschrijft ze, op advies van haar therapeute, alle goede dingen uit haar leven in een brief aan haar pasgeboren dochter.

Het verhaal is grotendeels geschreven vanuit het perspectief van Beth. Ze heeft een interessant maar ook treurig leven en gaat om met mensen die niet altijd een goede invloed op haar hebben. Beth wekt vooral medelijden op, omdat veel ellende haar lijkt te overkomen. Totdat er stukken van haar dossier in het boek verschijnen. Daaruit blijkt dat ze veel slechte dingen heeft gedaan waar ze niet over verteld heeft in het ik-perspectief. Opeens komt ze daardoor onbetrouwbaar en achterbaks over. Hoewel de auteur hiermee het verhaal uit verschillende oogpunten weet te beschrijven, schept het ook meer afstand tussen Beth en de lezer.

Zoals de omschrijving van het boek al aangeeft, is het einde ondanks de voorspelbaarheid erg treurig. Beth is een lastig persoon en is moeilijk om mee te identificeren, maar ergens hoop je toch dat het allemaal goed met haar komt.

Kortom, dit boek geeft een dubbel gevoel. Aan de ene kant is het treurig, aan de andere kant onbegrijpelijk. Maar duidelijk is wel dat dit een aangrijpend verhaal is en weer eens totaal iets anders dan de boeken die ik normaal lees.