In het Babyhuis vertelt Liefke Knol het verhaal van dertien kinderen die in de hongerwinter van Amsterdam naar Groningen werden gebracht en daar door de goede verzorging overleefden.
Ze werden verzorgd door vier jonge vrouwen,soms ook bijgestaan door stagières.
Na de oorlog gingen de kinderen terug naar hun ouders.
In persoonlijke gesprekken met de baby’s van toen ontdekte Liefke Knol de impact van de scheiding tussen de kinderen en hun ouders.
Het was ook niet niks dat de ouders hun kinderen aan wildvreemde mensen meegaven,niet wetende of ze hen ooit terug zouden zien.
Sommige gezinnen gaven soms zelfs meerdere kinderen mee,zodat ze niet van honger omkwamen.
Het is een indrukwekkend boek met orginele brieven en foto’s ,het boek geeft goed weer hoe moeilijk de mensen in het westen het hadden,honger en kou.