Mishandeling is (gelukkig) een ver van mijn bed show voor mij en daarom was het in eerste instantie ook moeilijk om me in te leven in Hanna, hoofdpersoon in 'Tweestrijd'. Als je geslagen wordt, ga je toch weg? Maar gaandeweg kruipt ze in je huid en strijden gevoelens van boosheid, afschuw en medelijden om het hardst om voorrang. Hoe kan het gebeuren dat een intelligente, hard werkende jonge vrouw zich zo laat behandelen door haar man? Dat is denk ik de grote vraag waarmee veel vrouwen (en ook mannen!) worstelen die in dezelfde positie als Hanna verkeren.
Langzaam maar zeker wordt je zelfstandigheid en je persoonlijkheid van je afgenomen. Je raakt in een isolement waarbij het normaal wordt gevonden om mishandeld te worden of waarbij de mishandelde geen enkele uitweg ziet omdat er geen vangnet (meer) is. Wanneer is de maat vol?
Sonja is de nieuwe overbuurvrouw van Hanna en werkzaam bij de politie. Een pittige tante die zich de kaas niet van het brood laat eten. Kortom; de totale tegenpool van Hanna. Wanneer ze merkt dat Hanna mishandeld wordt, kan ze het niet laten zich ermee te bemoeien en zet daarmee een hele reeks van schokkende gebeurtenissen in werking.

Doordat boek afwisselend vanuit het perspectief van Hanna en van Sonja wordt verteld, kan de lezer af en toe even op adem komen en zich losscheuren uit de misère van Hanna en zich vastklampen aan de aardse nuchterheid van Sonja. Even niet die heftige emoties waardoor je je af en toe gemangeld voelt. Al lezende rijzen er steeds meer vragen: wie bezoekt Hanna tijdens haar bijna dagelijkse ritjes naar een begraafplaats? Waar komt de hanger vandaan die ze kado heeft gekregen van haar man Axel? Wat is ze Axel verschuldigd, waardoor ze zich zo door hem laat aftuigen maar toch bij hem blijft? Is dat liefde of speelt er nog meer? Nagelbijtend bereik je tenslotte de onverwachte en zeer knap geconstrueerde, huiveringwekkende finale.