John Ajvide Lindqvist heeft al heel wat boeken op zijn naam staan, de meest bekende in ons taalgebied is 'Wolfskinderen' uit 2013. Lindqvist wordt geassocieerd met bovennatuurlijke elementen, horror, ... Absoluut niet mijn ding, maar de achterflap van 'Hemelstrand' nodigde mij uit toch maar eens één van zijn boeken te proberen.

Op een morgen worden acht volwassenen, twee kinderen, een hond en een kat wakker in hun caravans. De rest van de camping is echter verdwenen, en zij zelf bevinden zich op een uitgestrekte groene grasvlakte onder een stralend blauwe hemel zonder zon. Wat is er gebeurd, waar bevinden ze zich en vinden ze ooit nog hun weg naar de bewoonde wereld terug ?

Geef toe, spannend klinkt het wel, ondanks het onrealistische uitgangspunt van het boek. En ja, schrijven kan Lindqvist als de beste, hij weet sfeer op te bouwen en kan boeiend en spannend schrijven. Zijn karakters zijn stuk voor stuk goed uitgewerkt, mede door flashbacks naar hun verleden leer je iedereen goed kennen en weet je waarom ze geworden zijn tot de personen die ze nu zijn.

Elk van de kampeerders probeert een verklaring voor de situatie te vinden en gaat de confrontatie met zijn of haar persoonlijke nachtmerrie aan. En die kan zeer verschillende gedaantes aannemen, zo blijkt ... Helaas kon ik niet meegaan in het verhaal, halverwege het boek had ik emotioneel al min of meer afgehaakt. Meer dan 400 bladzijden lang weet je immers niet wat er nu eigenlijk aan de hand is : droomt ons gezelschap, zijn ze dood, gaan ze dood, komt het weer goed, ... ?

Erg goed geschreven boek, goed uitgewerkte karakters, maar een verhaallijn waar ik persoonlijk niet in mee kon gaan.