Het verhaal is bijzonder. Dat van de joodse Selma Vos die aan de nazi’s weet te ontkomen. Later in Engeland - waar zij studeert - trouwt zij met een Chinese wetenschapper. Zij verhuist naar China en wordt daar uiteindelijk slachtoffer van de Rode Gardisten.

Genoeg ingrediënten dus voor een boeiend boek. Maar Carolijn Visser is duidelijk geen romancier, zij is een reisboeken-schrijfster. En dat kun je aan alles merken. De feiten worden allemaal netjes opgelepeld, maar de diepgang ontbreekt.

Desondanks is Selma een interessant boek, ook al is het niet heel erg goed geschreven. Tenslotte gaat het om een belangwekkend stukje geschiedenis van een land dat door uiterst links in de Westerse wereld destijds volop verheerlijkt werd. Zo komt de KEN (Kommunistiese Eenheidsbeweging Nederland) een maoïstische splinterpartij en voorloper van de latere SP voorbij. Maar ook CPN-er Marcus Bakker en de cineast Joris Ivens. Jammer genoeg allemaal nogal terloops.

En dat is de makke van dit boek. Geen moment ook zit je op het puntje van je stoel, al is de tweede helft van het verhaal wel ronduit schokkend. Alles wat maar een beetje westers was, werd tijdens de Culturele Revolutie verboden en kapot gemaakt. Gezinnen werden uit elkaar gerukt, mensen werden geëxecuteerd of zonder vorm van proces in de gevangenis opgeborgen.

Dat overkwam ook Selma Vos die uiteindelijk zelfmoord pleegde. Althans dat wordt gesuggereerd. Want hoe zij precies aan haar einde kwam, wordt in het boek niet helemaal duidelijk. Triest is ook de dood van Selma’s man, Chang. Hij is een getalenteerde psycholoog die tot de elite van de Communistische Partij behoort, maar uiteindelijk eenzaam en aan zijn lot overgelaten sterft aan leverkanker in een kaal kamertje.

De twee kinderen Dop en Greta, die aanvankelijk naar het platteland zijn gedeporteerd, verlaten uiteindelijk China en worden opgevangen door Selma’s familie in Nederland. Zij hebben meegewerkt aan de tot standkoming van het boek, maar hoe het hen uiteindelijk hier vergaan is, wordt niet beschreven.