Vanochtend werd ik wakker met veel pijn en een hele onrustige maag. En dus besloot ik iets makkelijks uit de kast te trekken. Niet al te dik, in het Nederlands, een boek dat ik ook op een wat mindere dag toch met gemak uit moest kunnen lezen.

En dit was precies het juiste boek daarvoor! Zoals ik al had gehoopt las het verhaal heerlijk weg en was het niet al te moeilijk. En daarnaast was het ook nog eens het soort mysterie dat ik wel kan waarderen. Hoewel de vraag uiteraard wel deels is whodunnit, was er vooral heel veel aandacht voor de whydunnit en de emotionele impact van deze hele zaak op de vier hoofdpersonen.

Gedurende het boek leren we elk van de vier jongeren steeds beter kennen. Dat wil zeggen dat we hun geheimen ontrafelen en ook die kanten van hen te zien krijgen waar ze zelf minder trots op zijn. Daardoor voelen de karakters ongelooflijk realistisch en herkenbaar aan en kost het eigenlijk geen enkele moeite om een band met ze op te bouwen.

Het plot is daarnaast onderhoudend. Ik moet zeggen dat ik halverwege het boek wel langzaamaan aan voelde komen waar het boek heen zou gaan. De plottwist kwam voor mij dan ook niet helemaal onverwachts, maar dat vind ik niet erg. Integendeel. Voor mij betekent dat dat een boek goed is opgebouwd en uitgedacht en dat bepaalde zaadjes op het juiste moment gepland zijn.

De combinatie van een goede opbouw en veel ruimte voor de emoties van de hoofdpersonen zorgt er dan ook voor dat ik heel erg uit kijk naar het volgende boek van McManus.