Het is bizar dat een boek dat ik al gelezen heb, toch nog geheel onbekend lijkt. Ergens vaag kan ik me herinneren dat ik het boek inderdaad ooit gelezen heb. Een paar regels voor iets daadwerkelijk gebeurt, gaat er ergens in mijn achterhoofd iets dagen, maar toch voelt het in alles alsof ik het boek voor de eerste keer aan het lezen was.

Net als het eerste boek worden er gedurende het boek kleine puzzelstukjes gegeven die op het einde goed in elkaar klikken. Alle gebeurtenissen leiden ergens heen, zijn uiteindelijk belangrijk voor het complete plaatje en dragen hun steentje bij aan de uiteindelijke climax. Op sommige plekken wordt Fitzpatrick een beetje langdradig, maar ik merk dat ik dat ergens ook niet zo problematisch vind. Ik heb liever dat iets te uitgebreid uitgewerkt is dan te weinig.

Het enige wat me echter stoort in dit boek is het typisch puberaal gedrag van Nora. Het drama maken zonder te luisteren, het niet communiceren, het koppig zijn en alles zelf willen oplossen, het van alles vermoeden en nooit eens om bevestiging vragen. Het voelt voor mij alsof de relatiedrama een stuk minder had gekund als Nora iets meer had gecommuniceerd. Nu was dan wel het hele verhaal ingestort, maar vooruit. Ik had graag een zelfde soort verhaal gezien, maar met een iets intelligentere Nora, dat had dan ook de slechterik intelligenter gemaakt.

Ik ben wel benieuwd naar het volgende deel. Dat heb ik nog niet gelezen, dus dat wordt echt een eerste keer. Hopelijk kan het me positief verrassen!