Deze debuutroman van de Leidse Susan van Eijck is in een fijne en vlotte schrijfstijl geschreven. Hoewel het boek aanvoelt als een feelgoodroman is het hoofdonderwerp niet mis en zorgt het voor de nodige emoties.

Het boek gaat over Emma, begin 30, die eigenlijk een beetje vastgeroest zit in haar leventje en relatie. Haar ontmoeting met Boris brengt haar dusdanig van de wijs, dat ze alles opzij zet om met hem verder te kunnen. Ookal wordt dit een emotionele weg.
Aan het begin van het boek wordt duidelijk dat Boris ook wel wat in Emma ziet, maar eigenlijk niets van haar wil. Pas na een tijdje wordt de ware reden onthult. Boris zet Emma aan het denken over het leven en daarmee zet de schrijfster ons als lezer ook aan het denken. Hoe vanzelfsprekend is alles in het leven? Moeten we niet alles eruit halen wat er in zit?

Als Emma eenmaal 100% voor Boris gaat sleept het verhaal je mee en maakt het aanspraak op je emoties. Hoewel sommige delen van het boek erg voorspelbaar zijn, maakt de vlotte manier van schrijven en het boeiende onderwerp, dat het boek makkelijk wegleest en je het juist niet snel weglegt.

Door de leesclub en dit prachtige verhaal ben ik erg benieuwd naar een volgende roman van Susan van Eijck.