en boek beginnen met ' de baby is dood' is heftig en geeft je het gevoel dat het een heel spannend boek gaat worden. Maar dat is niet zo.

In het begin krijg je natuurlijk mee wat er gebeurt en vervolgens komt het verhaal die bij het begin begint. Dus je verwacht een thriller, maar dat is het niet (echt). De auteur bouwt de spanning steeds meer op, dat zeker maar het zorgt niet voor alle antwoorden. En dat is hetgeen wat ik enerzijds zo jammer vind.. waarom deed ze wat ze deed? En waarom op die wijze? En hoe zit dat nu met haar eigen dochter? Is het echt gewoon een druppel geweest dat het gewoon niet meer ging? Of heeft ze dagen 'het' zitten beramen? Überhaupt werden de personages redelijk oppervlakkig besproken en waren het er relatief veel voor zo'n verhaal

Anderzijds gebeuren zulke dingen nu eenmaal wel. Soms is er geen antwoord, komt er ook geen antwoord.

Los daarvan is het mooi beschreven en was ik wel nieuwsgierig naar hoe het ging aflopen.Ze beschreef heel veel. De werkdruk bij de ouders, hoe de nanny eigenlijk een halve slaaf is geworden van het gezin, hoe ze eigenlijk inwonend was maar toch niet echt, hoe het echtpaar wel graag de lusten wilden (ze deed alles!) Maar liever niet de lasten. Het verhaal van de kipkarkas was creepy, het 'nieuwe baby gedoe' ook, de stukjes over dochter/man vond ik te weinig uitgediept omdat het zoveel vertelde over haar persoonlijkheid, de verwijzingen naar hoe bepaalde mensen liever 'een wit iemand' willen (myriam & de huisbaas) maar er achter komen dat kleur geen graadmeter is voor gedrag.