De hoofdpersoon in dit boek is erg speciaal. Elliot heeft een angsstoornis waardoor bijna alles wat hij tegenkomt hem extreme angst aanjaagt. De meeste hoofdstukken in dit boek zijn geschreven vanuit het perspectief van Elliot. Ik vind dat Kevin Brooks de manier waarop Elliot zijn angst ervaart en de redenaties die ontstaan onder invloed van de angst erg mooi heeft omschreven. De schrijver neemt geen blad voor de mond en geeft alle gedachten en gevoelens zonder filter weer. Dit komt soms hard over, maar levert ook geweldige rake zinnen op.

Wanneer Elliot gedwongen wordt naar buiten te gaan komt hij mede door zijn angststoornis in een aantal absurde situaties terecht. De vertelstijl wordt hier iets minder concreet omdat de gedachten van Elliot nogal op hol slaan. Hij reageert niet zoals andere mensen en daarom gebeuren er nogal opmerkelijke dingen met hem. Dit vond ik aan de ene kant spannend en aan de andere kant vond ik het wel jammer dat de angststoornis zelf daardoor minder aandacht kreeg. De gevolgen van zijn angstige gedrag worden belangrijker gemaakt dan de gevoelens van Elliot.

Toen ik me eenmaal liet meevoeren met de stroom gebeurtenissen vond ik die wel heel erg interessant. Sommige dingen die gebeurden waren bruut en grappig tegelijk. Wanneer Elliot letterlijk zichzelf kwijtraakt komt de spanning tot een hoogtepunt. De vertelstijl verandert dan ook voor de derde keer, dit keer in een losse reeks gevoelens en associaties.

Het slot vond ik erg mooi. Elliot leert iets belangrijks over zichzelf en ik denk dat zijn uiteindelijke conclusie inderdaad juist is.

Ondanks dat de absurde situaties en de heftige actie voor mijn gevoel iets teveel de overhand namen en ik ook wel meer over Elliot’s angsstoornis op zich had willen lezen, vond ik dit wel een fijn boek om te lezen. De schrijfstijl vond ik erg opvallend en die verandert ook mee met het verhaal. Dit vond ik bijzonder en leuk om te lezen. Mijn vermoeden op basis van de flaptekst was juist: Dit verhaal is mooi en zeker anders dan anders.