Allemachtig, wat een indrukwekkend, meeslepend en ronduit geweldig boek! In drie delen wordt dit imponerende verhaal neergezet en het brengt je alles wat de achterflap belooft, en nog zoveel meer. Hier ligt een fantastisch stuk research, hier ligt kennis van de rechtbank en hier ligt het verbluffende vermogen om op weergaloze wijze personages, dialogen, sfeer, en een omgeving zó neer te zetten, dat je je in een film waant. Dat je gewoonweg maar één ding wil en dat is lezen.

Want waarom doet Pete wat hij doet en laat hij er geen woord over los? De weg naar het antwoord is geen rechte weg. Het is een weg langs familiebanden, katoenvelden. Langs de rechtbank en langs de Filipijnen en mijn god wat maakt dit verhaal veel los. Ergernis, onbegrip, medeleven, ontroering. Bij een scène ben ik echt compleet in shock. En hoe heftig kan een deel 1 eindigen?

De overgang naar deel 2 is schakelen, ik voel heel even de onwil hier in mee te gaan, om vervolgens compleet meegesleept te worden. Grisham is een kunstenaar met de pen en de oorlog grijpt je bij de keel. Zit er continue vaart in het hele verhaal? Nee, en blij toe. Ook de randpersonages en de wat tragere passages zijn een waar leesgenot. Een verschrikkelijk leesgenot ook. De Dodenmars van Bataan zal me dankzij dit boek in ieder geval altijd bijblijven.

Na het vergaren van steeds meer info en achtergronden beland je dan toch weer bij de hamvraag, en je hoopt gewoon zo dat zijn kinderen Joel en Stella duidelijkheid mogen krijgen. Dat er een mogelijkheid blijkt om geheimen rondom Pete en moeder Liza te ontrafelen. Gaat dit lukken en is het wel altijd beter om de waarheid te weten? Dit laat ik uiteraard open. Dat Grisham dit niet open laat moge duidelijk zijn. 508 bladzijden en dan is het gewoon jammer dat het uit is. Het had van mij nog mogen duren!

Conclusie:

Het oordeel is nu met stip mijn favoriet van Grisham en het is te hopen dat dit verfilmd gaat worden. Dit is thriller, legal, historisch. Ongelooflijk goed staaltje schrijfwerk, wat een uitblinker!

Vijf sterren.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker