Betsy Sternberg overleeft als enige van het gezin het concentratiekamp. Ze keert terug naar Frankfurt en leeft in erbarmelijke omstandigheden in rusthuis. Daar wordt ze door Anne, de dochter van haar overleden man en zijn minares en haar kleindochter gevonden. Ze gaat inwonen bij de familie. Het leven is zwaar na de oorlog, voor iedereen in Duitsland, niet enkel voor de joden of de overlevenden. Er is amper eten, alles is gerantsoeneerd en er zijn voedselbonnen, maar wat heb je daaraan als de winkels leeg zijn. Om het nog erger te maken zijn de winters bitterkoud en er is ook een gebrek aan brandstof. De mensen sterven bij bosjes van de ontbering.
Betsy blijft hopen iets te horen van haar dochter Alice in Zuid-Afrika en van haar zoon in Israël. Communicatie met het buitenland verloopt moeizaam, ook al omdat ze niet meer weet hoe de achternaam is van de man waarmee haar dochter getrouwd is en omdat ze het adres in Israël niet weet.