Soraya is een tiener wanneer ze opgemerkt wordt door Khaddafi en van haar ouders weggenomen wordt. Ze wordt zijn gevangene, zijn slavin, net als vele andere meisjes. Ze wordt verkracht, vernederd, geslagen, bepist door een zwijn dat zich voordoet als een man die de vrouwen van Libië bevrijdt.
Soraya kan niet meer terug naar huis, ze is geen maagd meer en kan niet meer uitgehuwelijkt worden. Ze is een schande voor de familie en haar broers zouden haar maar wat graag vermoorden om de eer te redden.
Zoals Soraya zijn er duizenden meisjes.
Khaddafi heeft ze leren drinken, roken en drugs gebruiken. Hij nam ze, gebruikt wat hij nodig had om ze daarna weg te gooien. Onverzadigbaar was hij, een seksist pur sang die dankzij viagra meerdere meisjes per dag nodig had, bij voorkeur maagden. Het hoefden ook niet altijd meisjes te zijn, ook jongens waren voor hem niet veilig.
Hij predikte vernieuwing, vrouwenrechten, de islam als de mooiste godsdienst, terwijl hij niet anders deed dan hoereren, verkrachten, drinken, roken. Alles wat volgens zijn godsdienst niet mag.

Eens te meer heeft dit boek me doen beseffen dat de plaats waar je geboren wordt, echt wel de loop van je leven bepaalt. Ik ben heel blij dat ik in een vrij land met een democratie leef en niet in een dictatuur waar je niets te zeggen hebt.

Na de dood van Khaddafi is het niet bepaald beter geworden voor de vrouwen in Libië. Om te beginnen durft niemand met zijn verhaal naar buiten te komen uit angst om niet geloofd te worden en om verstoten te worden. Daarnaast is de Sharia terug ingevoerd en hebben mannen het recht op polygamie zonder dat ze dat aan hun vrouw moeten vragen.

Triestig dat er zulke voorbijgestreefde, achterlijke ideëengoeden blijven bestaan. Onderdrukking van vrouwen kan en mag niet meer.
Verkrachting is geen oorlogswapen, noch een politiek wapen. Verkrachting is gewoon altijd fout.