Cronin is niet de gemakkelijkste schrijver om te lezen. In het boek de Oversteek wordt de lezer trouwens al getraind op zijn manier van schrijven waarbij sommige erg gedetailleerde voorvallen van weinig belang worden afgewisseld (langdradig) door grote gebeurtenissen met minder oog voor detail.

Al bij al vind ik de Twaalf een zeer goede opvolging van de Oversteek waarbij ook aandacht wordt besteed kort na de dramatische uitbraak op jaar Nul. Dat is iets wat men helemaal of heel weinig had in de Oversteek.

Wel is de verscheidenheid van de locaties en personages in de Twaalf soms verwarrend vooral dan de Aanslag op het Veld, de verbintenis van Greeg met de personages van het Veld waaronder Vorhees, Tifty en zelfs de leider van het soldatenkamp van in de Oversteek, dit alles gecombineerd met verdwenen kinderen uit het Thuisland. Knap maar wel de lezer moet wel aandachtig blijven.

Het plot van het boek vind ik persoonlijk misschien iets te snel gaan en kon zeker nog beter uitgewerkt worden. Wel vind ik de originaliteit van het plot uiterst knap gevonden.

Het enige echte minpunt was de opkomst van de personage Wolgast als 'vader' van Amy in de Twaalf. Ik begrijp nog altijd niet wat zijn meerwaarde was in het geheel. Ik vind dat Cronin hiet iets heeft proberen te doen wat eigenlijk iets te ver stond van het geest van het boek. Dat de Twaalf via telepatie met elkaar kunnen communiceren, dat kan ik nog inkomen, maar dat er een Wolgast Geest tevens begint zich te verdringen met alles, vind ik iets te veel van het goede.

Last but not least: ik heb me geforceerd om de Oversteek een tweede keer te lezen (gezien de tijdspanne sinds de eerste keer) om daarna de Twaalf te lezen. Een absolute aanrader voor wie De Twaalf wil lezen.