Na enkele andere stijlen te hebben beoefend zoals een graphic novel en een managementboek, waagt Robert van Oirschot zich met Droog aan een roman.
Ook in Droog zien we verschillende genres terug, maar niet per se verschillende stijlen.

Er zijn twee grote verhaallijnen te ontdekken, die verbonden worden door de grote liefde van Antonie: Helena.
Antonie is een jongen van de Amsterdamse volksstraat anno twintiger jaren van de vorige eeuw. Hij is een bokser maar vanwege een verkeerd uitgepakte gok in een bokswedstrijd met nota bene Bep van Klaveren komt hij in de netten terecht van de bende van Theo de Slachter. Een uiterst gewelddadig persoon met even zo verschrikkelijke luitenants. Antonie werkt zich in de bende omhoog met maar een doel: zich te wreken op De Slachter. Hij krijgt hierbij hulp van zijn vriend Johan en zijn geliefde Helena.
Antonie maakt hierbij handig gebruik van de tot stand gekomen Drogekelenwet en de informatie van luistervink Helena. Langzaam maar zeker zet hij zichzelf in stelling om de macht in de Amsterdamse onderwereld over te nemen.

Helena beweegt zich intussen in de hogere politieke echelons. Zij is als francofoon mede betrokken bij de voorbereidingen die leiden tot de Olympische Spelen in Amsterdam in 1928 en zijdelings aanwezig bij de (fictieve) uitvoering van de Drogekelenwet.

De schrijver speelt dus met werkelijk gebeurde feiten, zoals de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam en fictie, zoals de Drooglegging in Nederland.
Hij mengt ook fictieve personages met werkelijk geleefde personen. Al blijft het diffuus of de karikaturen van deze personen op werkelijkheid berust.

Überhaupt bekroop mij tijdens het lezen een ietwat ongemakkelijk gevoel. Wat wil Van Oirschot nu eigenlijk met dit boek bereiken? Een spannende thriller schrijven, geïnspireerd door de populaire Netflix-serie Peaky Blinders? Met een bovenmatig weergave van bizar bendegeweld. Of wil hij een satire schrijven op de politieke spelletjes die ook heden ten dage worden gespeeld? Met de sluwe maar toch ook tragische fictieve Stouenbergh, als enige persoon in het boek met diepgang.

Het boek mengt het typisch Amsterdamse rechttoe rechtaan ‘bloed, zweet en tranen’ met de witteboorden sigarenstank van de politieke achterkamers, waar de grote bedrijven ook toen al een dikke vinger in de pap hadden. Echter, de uitvoering van de op zich boeiende thematiek, die tot een Amsterdam-noir zou kunnen leiden, is mijn inziens in Droog toch niet helemaal geslaagd.
De hoofdpersonages bleven voor mij op afstand. Slechts, de ‘foute’ en fictieve Stouenbergh riep bij mij emotie op, vanwege zijn tragiek.

Ik zou het boek dan ook qua spanning en diepgang willen waarderen met twee sterren, maar de uiteindelijke weergave van de feiten rondom de Olympische Spelen, de research die daar bij hoort én de moed die nodig is om dit boek te schrijven, doen mij de uiteindelijke waardering afronden op drie sterren.

.