De derde roman van Svealena Kutschke, 672 bladzijden lang, gaat over 4 vrouwen, allen geboren en woonachtig in de achterbuurten van Lübeck. Het Lübeck van Thomas en Heinrich Mann, die met de Buddenbrooks een heel andere kant van Lübeck laten zien. Kutschke verhaalt over een periode van 100 jaar over vervloekte moeders, verwenste dochters en over legendes van dood en rouw. In de arme achterhuizen, met straatjes die net breed genoeg zijn om een doodkist door te laten, waar iedereen wegkijkt als er iemand mishandeld wordt. De mensen die hier geboren worden zien geen kans om te ontsnappen. Lucie, die geboren wordt in de Trave, verslaafd, hoort gras groeien en vlooien hoesten, ze kent geen angst. Ze is de dochter van een succesvolle schilder en een moeder die zelfmoord pleegt. Zij krijgt een dochter Freya, en deze krijgt ook een dochter Jessie, die moeite heeft met zichzelf en de geheimen van het verleden. Het verleden met 2 wereldoorlogen, verklikkers en helden, neofascisme, sociaal democratie, inflatie en flower power. De tijdgeesten worden goed weergegeven. Dit alles gebeurt met grote tijdsprongen die ervoor zorgen dat je erg goed je aandacht erbij moet houden en die ik storend vond. Voor mij bestonden sommige delen van het boek uit zulke ingewikkelde zinnen dat ik na 2 of 3 keer lezen nog steeds niet begreep wat ik had gelezen. Jammer want de intentie van het verhaal spreekt zeker aan.