‘Het begon in het land van uitersten, daar waar verdriet heerste en men geluk vond op elke hoek van de straat.’ In Verkruimeld land beschrijft Aya Sabi in tal van indrukwekkende verhalen hoe een land met zijn bevolking verscheurd kan raken. Ze beschrijft vol emotie hoe oorlog mensen, jong of oud, sloopt, hoe mensen elkaar vernietigen en hoe het leven de medaille altijd van beide kanten kent.

Met een sterk debuut maakt Sabi zich bekend in de literaire wereld. Een vijftal prachtige verhalen vol beeldspraak, ‘Elke keer dat de zon uit het luchtruim viel en een halve maan in de met witte wolken bestofte lucht hing, zat zij in kleermakerszit voor haar vader.’, worden omringd door woorden voor- en achteraf.
De verhalen zelf zijn indrukwekkend, alle op hun eigen manier. Waar de hoofdpersoon de ene keer een kind van een door oorlog getraumatiseerde vader is, is het de andere keer een kind dat te grazen genomen wordt door zijn eigen dorp. Een derde keer is het iemand die zelf jarenlang opgesloten is en hoopt dat zijn geliefde op hem wacht. Allen hebben de personages een ding gelijk: oorlog of ander verdriet heeft hen verscheurd. Ook de verhalen, hoe verschillend ook, hebben één element gelijk: alle maken ze indruk op de lezer en zetten ze je aan het denken.

Opvallend binnen de verhalen is de schrijfstijl van Sabi. Uiterst beeldend, bij vlagen zelfs te, vertelt ze over de gebeurtenissen en gevoelens. Veelvuldig zijn de zinnen daarbij zo treffend dat je ze het liefst allemaal wilt onthouden: ‘Sindsdien werden mijn moeders ogen als het stof dat altijd aan mijn voeten danste en mij vergezelde als ik te gelukkig was om naar beneden te kijken.’ Tegelijkertijd zijn ze treffend, hard en meedogenloos: ‘Ik werd steeds zieker en zwakker. Een normaal mens was ik niet meer, maar sterven mocht ik niet. Ik mocht niet genezen.’

Verkruimeld land lijkt in bijna alle opzichten geslaagd. De verhalenbundel, klein van omvang, maakt met elk verhaal opnieuw indruk en toont een akelig realistische wereld waarin een kind geen kind meer is. Het verkruimelde land wordt onverbloemd weergegeven, maar krijgt tegelijkertijd iets sprookjesachtigs door de talloze prachtig in de verhaalstijl.