Het orgineel van mijn review kan je vinden op mijn blog:
http://www.linda-linea-recta.nl/tijge...

Vanaf de eerste bladzijde, als Ruth wakker word, tijger denkt, en angstig is , is op de een of andere manier de tijger voor mij symbool van de naderende dood. Of ik daar gelijk in heb?

Betreft het een thriller? is Ruth inderdaad vergeetachtig? Of word haar dat aangepraat? Deugt Frida? De uit de lucht vallende hulp, die door de regering gestuurd en betaald word? En zoals ze over één van de zoons van Ruth praat ….


Ik bedoel, zo verassend is het niet, als je erover nadenkt. Je laat elke nacht de achterdeur open, zodat de katten in en uit kunnen lopen. Zo zal die tijger van je wel zijn binnengekomen. Wat zou er gebeuren als Jeff dat wist? Nou? Wat nou als ik meneertje Fantastisch zou vertellen dat je je achterdeur had opengelaten en er een tijger naar binnen liep? Ik vraag me af wat hij daarvan zou zeggen?

Ik vind het een boek wat emotioneert, ontroert, en je boos maakt! En dat maakt het voor mij zowiezo al een goed boek. Het zet je absoluut aan het denken over hoe we met de ouderen omgaan (vereenzamen). Hoe het mogelijk is dat ze bestolen en opgelicht en mishandeld worden. Ik zet ik het boek in de kast bij het rijtje *nog een keer te lezen*