Zwart fortuin is zo'n boek dat aan je blijft hangen als een soort appendix; je bent je er niet van bewust tot het weer eens opspeelt. Waarom houdt het, nu ik het heb uitgelezen, mij nog steeds bezig? De 'besproken thema's' zijn niet uitzonderlijk, eerder alledaags. Toch zijn er regelmatig triggers die het verhaal naar boven halen en daarmee maakt Zwart fortuin het stempeltje 'psychologische thriller' dus helemaal waar!
Komt het door de ongewone invalshoek die de schrijver koos: het volgen van het wel en wee van de dader? Of door het motief: koude egoïstische zelfbescherming waardoor ik de hoofdpersoon in de loop van het verhaal steeds minder sympathiek ging vinden? Ik krijg er niet echt een vinger achter. Zwart fortuin boeit ook door de directe manier waarop John Brosens schrijft; met kort en bondig taalgebruik slaagt hij erin mijn emoties te raken. Hij produceert een zorgvuldig opgebouwd scenario zonder ellenlange bijzinnen of beschrijvingen die het tempo vertragen. Vakwerk dus. Heerlijk, een Hollandse thriller zonder franje.