Een boekje (192 pagina's) met twee kanten: een vermakelijke en een trieste. Verhulst beschrijft hoe een Vlaamse bibliothecaris, die zo'n pestpokkenhekel heeft aan zijn vrouw, besluit zich voortaan als een dementerende bejaarde voor te doen. Dat levert humoristische situaties op, maar ook hele droevige. 

Heel leuk is bijvoorbeeld de beschrijving van een nep-bushalte in de tuin van het verpleeghuis, bestemd voor dementerenden die de neiging hebben weg te lopen. Maar heel confronterend is hoe verteld wordt over het karretje dat stilletje door het tehuis rijdt met de materialen waarmee de overleden mensen worden 'afgelegd'. En dat is iets wat ons op de een of andere manier allemaal te wachten staat....