Een tweeling kan zo verschillend zijn van karakter als twee vreemden die niets met elkaar te maken hebben. Ik weet dat uit eigen ervaring omdat mijn zussen tweeling zijn en in niets op elkaar lijken. In Witte lichamen zie ik dit nog een keer bevestigd worden.

Het boek start op de dag dat de begrafenis van Felix plaatsvindt. We kijken in dit verhaal mee vanuit het perspectief van Callie en dat levert mooie beschrijvingen op.
Vanaf de allereerste pagina overheerst een broeierige spanning. Terwijl ik nog niet bekend ben met de achtergronden, voelde ik al dat er iets niet helemaal in de haak is. Maar ik had op dat moment niet kunnen vermoeden wat er aan eigenlijk aan de hand was. Sterker nog; ik verwachtte op dat moment iets heel anders.

‘Niet dat ik treurde om Felix, hoewel de aanblik van zijn ineengedoken, rouwende familie wel hartverscheurend was. Het was eerder dat ik me ziek voelde omdat ik te veel wist. Op de dag van zijn dood had ik gewacht tot de politie bij me zou aanbellen of naar de boekwinkel zou komen.’

We kijken met Callie mee naar gebeurtenissen vanaf 1997.
De keuze voor de titel Witte lichamen wordt al duidelijk in het tweede hoofdstuk.

In deze aangrijpende en sombere thriller zorgen de sterke personages en de verrukkelijke vertelstijl voor een psychologische thriller waarin geen snelle spanning te vinden is, maar waarin spanning wel constant en broeierig aanwezig is.

Ik heb Witte lichamen van Jane Robins graag gelezen.