Een kleinzoon komt op zolder allemaal foto’s, brieven en dagboeken tegen van zijn opa. Hierin beschrijft zijn opa wat hij allemaal heeft meegemaakt in Indie.

De Nederlanders wilden na de oorlog hun kolonie terug. Ze stuurden een vrijwilligersleger heen. Opa Evert Nijboer is een van de soldaten. Ze worden niet echt gastvrij ontvangen tijdens hun reis naar Java. De Nederlandse soldaten zijn trots en gaan heen met het idee om hun land veilig te stellen. Eenmaal aangekomen zijn ze verliefd op het land. Maar wat ze daar allemaal meemaken vertellen ze niet als ze weer thuis in Nederland zijn. Schaamte. Verdriet. Verschrikking. Hoe verwerk je dat?

Er is veel haat onder de bevolking. Nederlandse mensen worden bruut afgeslacht. Men vindt veel massa graven. Maar ook de Nederlanders gedragen zich niet allemaal. Zij vreten ook dingen uit die niet door de beugel kunnen. Er worden Nederlanders gevonden die zwaar mishandeld zijn, bruut verkracht en vreselijk aan hun einde zijn gekomen. Ook moet de Chinese bevolking een zware beproeving doorstaan. Er vallen veel dodelijke slachtoffers.

Dit verhaal moest een keer de wereld in gaan. Het opent je ogen.

Tijdens het Lezen kreeg ik wel nare gevoelens over mijn eigen Nederlandse volk. Ik snap dat de mensen in Indie hun land terug wilden. Eerst een Nederlandse kolonie zijn voor heel lang. Daarna de Japanners. Deze mensen willen geen bezetting meer. Geef ze eens ongelijk. Vrijheid verdienen ze. Net zoals wij.

Ronald vertelt het verhaal op een leerzame manier. Een roman vorm had vlotter geweest voor de gewone lezer.

Hij maakt gebruik van de brieven, krantenartikelen en veel oude foto’s. Deze foto’s maken het verhaal nog echter. Gruwelijk echt. En zeer goed onderzoek heeft deze kleinzoon gedaan.

Ik geef het boek 4 * * * *