Het verhaal van een jonge Cubaan die het geloof in Cuba, Castro en de revolutie is verloren, geschreven door de kleinzoon van Che Guevara. In het boek worden geen namen gebruikt, enkel beschrijvingen van personen: de ex-dikke, de Russin, de 80-jarige buurvrouw en ook de hoofdpersoon wordt niet bij naam genoemd. Hij werkt op kantoor en leeft het leven elke dag weer, als een gekraste plaat herhaalt het leven zich. Dit gaat door totdat de samenleving in opstand lijkt te komen. Mensen vluchten naar het vasteland en op een gegeven moment neemt zelfs de politie niet meer de moeite om in te grijpen. Elk mens zijn eigen kleine revolutie.

Guevare heeft een bijzondere schrijfstijl. Korte zinnen (met veel bijzinnen tussen haakjes), veel emotie en veel beschrijvingen. Met zo weinig mogelijk woorden en in korte hoofdstukken weet hij een beeld te schetsen van het Cuba voor de gewone mens, de voedselschaarste, de onrust. De stacato schrijfstijl zien we zowel terug in zijn tekst als in de korte hoofdstukken, sommige niet meer dan een halve bladzijde, en elke bladzijde is het waard om gelezen te worden.