Zevenduizend eiken daar Sara Baume

Frankie, een jonge kunstenares heeft het moeilijk en daarom trekt ze in de bungalow van haar overleden grootmoeder. In afwachting van de verkoop van dat huis trekt zij zich terug in de hoop zichzelf terug te vinden.
Hoewel het een roman is voelt dit boek als een dagboek, een waargebeurd verhaal. Baume slaagt er in helemaal in Frankie door te dringen, ze laat ons mee dobberen op haar gemoed en meedrijven in de stroom van Frankies gedachten.

De natuur, levend en dood, vormt een extra personage. En de kunstwerken die Frankie opdreunt als test aan haarzelf maken dit boek nog boeiender. Ik heb zo veel onderlijnd in dit boek: herkenbare dingen, mooie zinnen, grappige opmerkingen, wijze gedachten,…
Er valt niet één etiket op dit boek te kleven. Het is immens licht en hoopgevend maar ook gitzwart en benauwend. Het is super grappig en intens ontroerend. Het is een ode aan de natuur, een ode aan het leven, een saluut aan de dood. Het leest als een trein maar idealiter boemel je je er rustig doorheen.

Zevenduizend eiken is een boek dat niet in en rijtje past, net als Frankie. Misschien net als Sara Baume zelf. Net als ik.

Een boek dat je hoofd binnensluipt, zich vastzet in je hart en kerven in je ziel maakt.