Nog tijdens zijn leven heeft Isaac Asimov andere auteurs de kans gegeven om in zijn universum nieuwe verhalen te creëren. Een van die reeksen was Robot City, met in de hoofdrollen Derec Avery en Ariel Welsch. Zij mochten nogmaals schitteren in Robots and Aliens. Nog andere reeksen, zoals Robots in Time, volgden. In 2000, acht jaar na Asimovs dood, publiceerde Mark Tiedemann zijn eerste van drie boeken met als ondertitel 'The new Isaac Asimov's Robot Mystery'. Het eerste van drie boeken is Mirage.
Het is voor de lezers van Robot City en Robots and Aliens, 12 boeken in totaal, wellicht een aangename verrassing dat Derec en Ariel weer van de partij zijn. Beiden wonen en werken nu op aarde, een settlerwereld. Derec is er hoofd van de Phylaxis Groep, een bedrijf dat zich bezighoudt met robotica. Positronische robots meer bepaald, die op aarde verboden zijn maar gedoogd worden in een aantal neutrale zones waar de Spacers zich ophouden. De Settlers, om het kort samen te vatten, houden niet van open lucht, robots en ruimtereizen. Zo zijn er een vijftigtal werelden, vrij kort bij aarde gelegen. Alle andere werelden zijn die van de Spacers en logischerwijs zijn het deze Spacers die de mensheid verder de ruimte in expanderen.
Ariel heeft de familienaam van haar moeder aangenomen en noemt zich nu Arial Burgess. Waarom dat is, wordt door de schrijver niet uitgelegd. Zij werkt als attaché voor het Calvin Instituut, genoemd naar Susan Calvin, de uitvindster van het positronische brein. Derec en Ariel zijn geen koppel meer in dit boek. Een dispuut over de drie wetten van de robotica heeft hen blijkbaar uit elkaar gedreven.
Het boek vangt aan op het moment dat een aanslag wordt gepleegd op een aantal notabelen van diverse Spacer werelden en de aarde zelf, terwijl er nochtans robots aanwezig zijn om dat te voorkomen. De aanwezigheid van robots is al een heikel punt en staat door die aanslag nu helemaal op de helling. Derec en Ariel zien zich gedwongen om samen op zoek te gaan naar de daders van deze aanslag. Ze krijgen hierbij de hulp van agent Mia Daventri die zelf de aanslag amper overleefde.

Voor de fans van het universum van Asimov is het fijn om te zien dat er nog steeds auteurs zijn die zich geroepen voelen om de verhaallijnen verder uit te breiden. De ene auteur slaagt daar al wat beter in dan de andere. De ene auteur kopieert de stijl van Asimov, de andere doet dat totaal niet. Mark Tiedemann hoort bij die laatste categorie. Hij schreef Mirage, gebruikmakend van Asimovs universum, de wetten van de robotica en zelfs van een aantal personages die anderen hebben bedacht, maar doet dit op zijn eigen manier. Dat betekent dat fans van Asimov niet noodzakelijk van dit boek zullen houden. Tiedemann wordt bij momenten heel technisch, een beetje te vergelijken met Star Trek, waar de 'warp coils' en 'dilithium kristallen' je om de oren vliegen. Bij Star Trek wordt het nooit oncomfortabel, ook al weet je niet altijd wat er precies bedoeld wordt. Dat hoort nu eenmaal bij sciencefiction. Tiedemann slaagt er niet in dat allemaal even vlot te brengen. Er zijn ogenblikken waarop je verbeelding je in de steek laat en je geen idee meer hebt waar het over gaat. Niet erg, voor een enkele keer, maar Tiedemann laat Derec en zijn medewerkers een paar keer te vaak onbegrijpelijke 'technobabble' spuien. Ook de intermezzo's waarbij je de interne logica van de robot bij het nemen van beslissingen te lezen krijgt, kan niet bekoren.
Het verhaal zelf is het best te omschrijven als een avonturenroman. Langzaam maar zeker komen de hoofdpersonen dichterbij het oplossing van het raadsel, maar echt heel spannend of interessant wordt het nooit. Het is allemaal wat slapjes, zelfs voor fans van Asimov zijn robots die blij zijn nog eens iets nieuws hierover te kunnen lezen. Ariel evolueert richting een politieke carriere en daarom bevatten haar verhaallijnen nogal wat politiek gezwets. Ook dat is niet altijd even interessant en maakt het verhaal nodeloos complex.
De veelheid aan personages met namen waaruit je geregeld niet eens kan afleiden of het om een man of een vrouw gaat, maakt het geheel er niet beter op. Het boek is geen turf maar met 464 bladzijden ook geen dunnetje en de complexiteit die de auteur toevoegde en die uiteindelijk niet eens bijdraagt aan het verhaal, maakt van het boek uiteindelijk geen 'must read' voor de fans. Het boek werd nooit vertaald en gezien de povere verhaallijn zal dat vermoedelijk ook nooit gebeuren.