Het boek omschrijft zich als een roman, maar echt een roman is het niet. Het is een beetje zoals de auteur zelf omschrijft: een opsomming van feiten aangevuld met wat hij denkt dat Mengele erover gedacht zou hebben.

Uiteindelijk geeft het een mooie uiteenzetting van de vlucht van Mengele, en een aantoning hoe hij erin geslaagd is geweest om nooit gepakt te worden. Daarom alleen al zou het verhaal gelezen moeten worden. Hoe zo'n hoog geplaatst nazi kopstuk alles en iedereen kan omzeilen en sterven zonder dat hij ook maar enige straf gekregen heeft.

Ik kan aannemen dat Mengele geen leuk personage is om over te schrijven, en de auteur geeft in een interview ook aan dat hij Mengele maar een zielig mannetje vindt. Maar daar ligt eigenlijk een beetje de gemiste kans van dit boek. Met hoe het verhaal nu is neergeschreven, is het alleen nog maar makkelijker om hem een irritant personage te vinden (alsof er daarvoor nog niet redenen genoeg waren)terwijl het misschien een mooie uitdaging had geweest om te proberen iets meer te halen uit dit verhaal, iets anders. Iets meer fictie werk misschien.

Het is ook duidelijk in dit boek waar fictie ligt en waar non fictie aangehaald wordt. En daardoor is dit boek ook niet een echt geheel ontspannend boek dat je op een vrijdagavond met een glaasje wijn zou lezen, maar desalnietemin een goed boek.