“He may be eight, but he can take me down and I won’t let him.”

The boy at the door wordt naar voorgeschoven als een thriller, maar is eerder een boek dat balanceert tussen een psychologische thriller, een detective en een roman over familiegeheimen. Alex Dahl heeft Amerikaanse en Noorse roots, maar het is vooral de Scandinavische kant die in dit boek helemaal naar boven komt. Zowel qua sfeersetting als qua setting past dit boek bij de populaire Scandinavische series die momenteel erg populair zijn.

Cecilia is het prototype van de gestresseerde moeder in “a wealthy town full of spoilt, bored wives.” Ze racet tussen haar werk en de hobby’s van de kinderen, en doet daarbij erg haar best om de schijn op te werpen dat het haar perfect lukt om alle ballen in de lucht te houden. Dahl beschrijft met veel gevoel voor ironie dit dagdagelijkse gevecht. Cecilia werkt dan wel als binnenhuisarchitect, maar lijkt zich amper om haar klanten te bekommeren. Ze blijft wel een paar dagen per week naar kantoor gaan, want “being me is very expensive”.

Terwijl ze haar ene dochter omkoopt met snoep, wacht ze ongeduldig op het einde van de zwemles van haar andere dochter. De gietende regen doet haar humeur geen goed en ze is dan ook allesbehalve blij wanneer ze als laatste ouder overblijft in de zwemhal. Hierdoor is zij de enige die het jongetje dat niet door zijn ouders werd opgehaald naar huis moet brengen. Haar gebrek aan empathie is niet de eerste breuk in haar imago. Het mag duidelijk zijn dat Cecilia vooral om schone schijn geeft en enkel haar eigen comfort voor ogen heeft: “I could be at home now, my feet up on the new InDesign footstool, a glass of Christy wine in my hand, flicking through Scandinavian Homes, my cashmere Missoni throw cross my kneed […] Instead I’m here in the crashing rain with a mute, strange child, trying to find his parents.”

Ze treffen een leeg huis aan en Cecilia ziet zich genoodzaakt om Tobias bij hen thuis te laten overnachten. Deze keuze zet haar hele wereld op z’n kop. In afwisselende hoofdstukken komen Cecilia en Tobias als ik-verteller aan bod en krijgt de lezer stelselmatig meer informatie. Van in het begin hangt er een vreemd griezelige sfeer, die tegelijk gerelativeerd wordt door het hysterische karakter van Cecilia – hoe betrouwbaar is zij als verteller? Het verleden van zowel Tobias als van Cecilia is mysterieus. Je weet dat de verhalen van beide hoofdpersonages zullen samenkomen, maar het is niet in te schatten op welke manier dat zal gebeuren.

Net wanneer je de structuur van het boek denkt door te hebben, verandert Dahl in het tweede deel van tactiek. Zowel de toon als het ritme verandert en van de ene op de andere bladzijde is het alsof je een ander boek leest. Dit is even wennen, en het geduld van de lezer wordt toch wel op de proef gesteld. Die verschuivingen komen meermaals aan bod, en vond ik niet altijd even geslaagd.

De thematiek is ernstig en complex. Aanvankelijk zorgt de humor voor een lichtheid, maar die verdwijnt naar het einde toe volledig op de achtergrond. Wat overblijft is waanzin en diepe triestesse. De verschillende verhaallijnen lopen steeds meer in elkaar over. Zelfs wanneer je een deel van het mysterie ontrafeld hebt, blijft er voldoende duisternis om de spanning erin te houden. Hoe bizar sommige ontwikkelingen ook zijn, het globale verhaal behoudt lange tijd z’n geloofwaardigheid. In het laatste deel overspeelt de auteur echter haar hand en verbindt ze te nadrukkelijk de verschillende losse draden. Er worden zoveel details gegeven dat het ritme totaal uit het verhaal gehaald wordt en er geen ruimte is voor enige inbreng van de lezer.

Alex Dahl bouwt The boy at the Door goed op, maar weet de spanning er niet tot het einde in te houden. Hierdoor zal het boek eerder in de smaak vallen van romanlezers dan van echte thrillerlezers.