Na het lezen van The Cage, een boek dat me helaas niet 100% wist te overtuigen, ging ik direct verder in De Jacht. Dat bleek een goede zet, want boek twee was vele malen beter wat mij betreft. Het verhaal was spannender, voelde origineler aan en het hoofdpersonage Cora was opeens ook een stuk minder onuitstaanbaar.
Let op! De Jacht is het vervolg op The Cage. Als je het eerste deel van deze trilogie niet gelezen hebt, kan onderstaande recensie spoilers bevatten. Over De Jacht zelf spoiler ik natuurlijk niet.
The Cage gaat over vijf tieners die wakker worden in een onherkenbare omgeving – geen van hen weet waar ze zich bevinden en hoe ze er terecht zijn gekomen. Ze kennen elkaar niet, maar vinden al snel één overeenkomst: iedereen van hen wil terug naar huis. Samen proberen ze erachter te komen waar ze zijn en vooral hoe ze er weg kunnen komen. Maar ontsnappen lijkt onmogelijk, zeker wanneer ze de donkere gedaantes achter de vensters ontdekken, die iedere beweging van de jongeren observeren.
In De Jacht zijn Cora, Lucky en Mali gedegradeerd naar het laagste niveau van gevangenschap. Ze worden samen met wilde dieren en ander menselijk uitschot in een safari-achtige omgeving geplaatst. Daar moeten ze de Verwanten vermaken, die de safari bezoeken voor hun plezier. Ondertussen zijn Nok en Rolf verplaatst naar een gigantisch poppenhuis, waar ze dag en nacht geobserveerd worden door Verwanten-wetenschappers die geïnteresseerd zijn in Noks zwangerschap. En Leon, de enige die daadwerkelijk ontsnapt is, heeft een team gevormd met schurkachtige zwartemarkthandelaren. Als Cassian in het geheim aanbiedt om Cora's psychische vaardigheden te ontwikkelen, moet Cora razendsnel beslissen of ze hem nog durft te vertrouwen of dat ze liever zelf haar vrijheid afdwingt.
De schrijfstijl van Mega Shepherd is niet alleen heel vlot, maar ook zeer beeldend. Hierdoor zie je de buitenaardse wereld tot in de details voor je. De Jacht is echt een toffe locatie en ik vond het ook heel leuk om samen met Leon door de gangenstelsels te kruipen. Leon werd gedurende het lezen overigens steeds meer mijn favoriete personage. Juist omdat hij van zichzelf weet dat hij geen held wil zijn en doordat hij altijd voor zichzelf kiest, wist hij mijn sympathie te wekken. Voor mij is Leon het meest oprechte en authentieke personage.
In The Cage heb ik me enorm geërgerd aan Cora, ik vond haar een betweter en iets te veel een special snowflake. In De Jacht had ik gelukkig minder problemen met haar en begon ik haar zelfs een beetje te begrijpen. Maar vrienden zullen we nooit worden. Wat ik erg tof vind aan deze serie is dat het boek uit veel verschillende perspectieven verteld wordt. Toch raakte ik nooit in de war, omdat ieder personage een duidelijke eigen stem heeft.
Ik vind het bovendien heel leuk dat we steeds meer te weten komen over De Verwanten en de andere alien-soorten. Hierdoor krijgt het verhaal diepgang én wordt het meer dan een opeenstapeling van de clichés uit het Young Adult genre. De verschillende rassen die er van de aliens bestaan en de manier waarop die met elkaar en de mensen omgaan, zegt trouwens veel over onze eigen samenleving. Het is erg leuk om deze parallellen te trekken met een buitenaardse wereld. De Jacht eindigt enorm spannend, dus ik was blij dat ik boek drie al in huis had gehaald via de bibliotheek.
De Jacht is mij een stuk beter bevallen dan The Cage. Waar ik in het eerste deel het hoofdpersonage Cora niet kon uitstaan, ging ik haar nu steeds beter begrijpen. Bovendien vond ik de safari-achtige setting erg origineel en kwam ik graag meer te weten over de verschillende soorten aliens. De combinatie van science fiction en het paranormale werkt uitstekend in dit verhaal. De verschillende perspectieven gaven het boek bovendien een grote meerwaarde, omdat de personages verspreid van elkaar moeten zien te overleven. Het spannende einde doet me verlangen naar meer.