"Suzanne neemt je mee…" niet naar een plek aan water, maar naar een plek heel diep in haar eigen ziel. Een ziel die getekend is door angst en wanhoop om het dreigende verlies van haar kindje. Maar tegelijkertijd wiegt ze de lezer ook mee naar de prachtige binnenwereld van datzelfde kindje en beschrijft ze vanuit het perspectief van Sara hoe volmaakte liefde moet voelen. Dat alles in op een, voor de Nederlandse literatuur, vernieuwende wijze die zo sprankelend mooi is dat je de zinnen regelmatig nog een keer wilt lezen. En nog een keer… "Want zo, precies zó, moet dat inderdaad voelen," denk je steeds bij het lezen.

Suzan Hilhorst wist me met haar treffend eenvoudige (maar o zo uitgebalanceerde) zinnen erg te raken, omdat ze mij tot in het diepste van haar wezen meenam. Nooit eerder kwam je zo dichtbij het gevoel van een ander, dan met dit boek.

Ik had onverwacht tranen om twee passages. Eén omdat ‘ie zo diep, diep verdrietig was. De andere passage, waarin Sara en Liv ronddolen en elkaar ontmoeten, is het liefdevolste hoofdstuk uit een boek dat ik ooit las.

Het kan niet anders dat dit boek van Suzan Hilhorst prijzen gaat winnen. Het is sensationeel mooi.