Over neurotisch gesproken.... maar ook moet ik ietwat huiverig bekennen.... wat is er veel herkenbaar!

Duizenden mensen waren doodgeschoten, en hij had drie dagen van zijn leven verspild aan een onschuldige, belachelijke zin, die ieder ander allang zou zijn vergeten.

Wat die man zich allemaal in het hoofd haalt, hoe ongelukkig hij zich eigenlijk voelt in zijn rol, de zinloosheid van zijn (leven en) werk, maar zich daar toch uit meer dan allemacht aan vast blijven klampen, niet los kunnen laten.. ja, eventjes, heeeeel eventjes, maar als puntje bij paaltje komt, toch je eigen verhaal kloppend, heel en mooi willen blijven maken... dat doen we allemaal toch in meerdere of mindere mate al naar gelang de omstandigheden? We willen allemaal toch wel eens ontsnappen aan de druk van anderen, van buiten, van verwachtigingen, van onszelf? Maar we gaan door... en sommigen wel heeeel ver door. Te ver door.

Wist je/jullie dat op 20 april 1960 de eerste uitzending van Radio Veronica, een testuitzending vanaf het zendschip Borkum Riff op de Noordzee plaats vond? En een week later de Nederlandse regering besluit grondtroepen naar Nieuw-Guinea (Irian) te sturen, wegens de "agressieve elementen in het buitenlandse beleid van de Indonesische regering, gepaard gaande met de versterking van het militaire potentieel van Indonesië".