Allereerst vind ik het een prachtige beschrijving van een voor mij totaal onbekende wereld; het Amerikaanse houthakkerskamp in de crisisjaren vroeg in de vorige eeuw. Ook vind ik het fascinerend te lezen hoe in een handomdraai hectares land verwoest worden, en het gemak waarmee dat gaat en het feit geaccepteerd wordt. Pas aan het einde van het boek lees je wat bedenkingen van de houthakkers zelf, maar de Pembertons zijn er zelfs trots op. Verder het schijnbare gemak waarmee men accepteert dat er regelmatig ernstig gewonden en zelfs doden vallen is bizar te noemen. Kunnen wij ons tegenwoordig niets meer bij voorstellen. En dan Serena zelf... Daar heb ik geen woorden voor. De kilheid van die vrouw is onbeschrijflijk. Overigens, ik had geen last van de vertaling eigenlijk. Zo slecht vind ik hem niet. Wel twee blunders gevonden (ontbrekend woord bijvoorbeeld), maar de sfeer van het boek is volgens mij precies zoals Ron Rash het bedoeld heeft.