Voor een alfa-mens zoals ik zijn sommige gedeeltes best lastig, bijvoorbeeld als het gaat over de uitleg en de biologie van DNA. De ene na de andere vakterm vliegt je om de oren en dan raak ik wel snel de draad kwijt. Maar omdat ik de grote lijn goed kan volgen, geeft dat niet.
Heel beeldend en ook met de nodige humor hier en daar beschrijft Rutherford welke reis onze voorouders afgelegd hebben, wie wij zijn en hoe we geworden zij tot wat we zijn. Hij komt tot verrassende conclusies. Die staan allemaal in dit boek, als een boeiend verhaal dat leest als een trein.
Het is verbluffend wat er allemaal mogelijk is om via DNA de geschiedenis van de mensheid te achterhalen, maar ook hoe het al dan niet fout toegepast wordt in de erfelijkheidsleer.
Veel ruimte, niet zo vreemd, is gegund aan delen uit de Britse geschiedenis, erfelijkheidsonderzoek en hele enge ideeën over rassenverbetering in het UK van de 19e eeuw, en voor wetenschappers als Darwin. Alles is op een dusdanige manier beschreven dat de historie helemaal tot leven komt en je het als lezer zó voor je ogen ziet gebeuren.
Alles wat ik eerder over de oorsprong van de mens gelezen heb, komt bij elkaar. Door dit boek heb ik ingezien om groter te denken, meer overkoepelend als het gaat over de oorsprong en ontwikkeling van de homo sapiens. Het is veel meer dan hier en daar wat afzonderlijke lijntjes….
Dit boek sluit mooi aan op Wij de mens van Frank Westerman en zeer op op Sapiens van Harari.

Rutherford is in veel zaken die hij poneert en uitlegt zeer stellig, waarbij hij het als rasechte wetenschapper bepaald niet onder stoelen of banken steekt wat hij denkt van sommige onderzoekers, denkbeelden of ontwikkelingen. Hij zet zich er zelfs soms wel op heel lompe wijze tegen af. Op dezelfde manier maakt hij gehakt van spiritualiteit en alternatieve geneeswijzen. Voor hem is er echt helemaal niets tussen hemel en aarde. Deze stelligheid vind ik wel discutabel, omdat we het gewoon niet wéten. Net zo min als we alles nu al precies weten over de werking van DNA.