Na zijn verbluffende debuut in 2004 met het bekroonde Groene Vrijdag heeft Elvin Post met zijn tweede literaire thriller bewezen allesbehalve een eendagsvlieg te zijn. Sterker nog: hij heeft een bijna onmogelijke prestatie geleverd door zijn eerste boek met Vals Beeld ruimschoots te overtreffen. Als dit boek niet wederom de Gouden Strop gaat winnen, dan klopt het hele systeem van deze onderscheiding niet, want Post heeft bewezen op werkelijk eenzame hoogte te staan. Echt alles aan Vals Beeld blijkt namelijk te kloppen. Zeer aansprekende hoofdpersonen, een uitstekend verhaal, helder en meeslepend taalgebruik, uitmuntende dialogen, onvoorspelbare situaties, zeer verrassende wendingen, een prachtige cover en bovenal een uitstekend bedacht plot. Daarnaast is ook de schrijfstijl van Post zeer prettig en heb je totaal geen moeite om meteen van de eerste pagina meegezogen te worden in het zeer aansprekende en soms zelf verbluffende verhaal. Het boek staat vol met feiten over de internationale kunstwereld en is voor een deel zelfs gebaseerd op ware gebeurtenissen. De beschreven kunstroof uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston heeft in maart 1990 écht plaatsgevonden en de schilderijen zijn ondanks een beloning van vijf miljoen dollar nog steeds niet teruggevonden. Post heeft de details van de roof goed bestudeerd, een aantal kleine aanpassingen gedaan en er een knap en vooral overtuigend verhaal van gemaakt.

In Vals Beeld zijn het de gewiekste crimineel Vincent Bloom en de wat naïeve meestervervalser Elijah Fish die de spectaculaire roof beramen, nadat Bloom de opdracht krijgt een schilderij van Rembrandt te stelen uit het museum. Vanwege de zeer gebrekkige beveiliging van het museum lukt het ze om  verkleed als politieagenten  s nachts ongehinderd binnen te komen en op hun gemak een groot aantal meesterwerken mee te nemen. Maar eenmaal in het bezit van de kunstwerken blijken de problemen pas te gaan beginnen en komen Bloom en Fish terecht in een stortvloed van gebeurtenissen, waardoor ze steeds minder grip op de situatie krijgen. Een oude bekende uit Groene Vrijdag, het debuut van Elvin Post, komt zelfs nog even opduiken en de spanning binnen het verhaal wordt met ieder hoofdstuk weer verder opgevoerd. Maar gelijk met de spanning blijft ook de humor een belangrijke rol spelen, hoewel dat soms in subtiele details zit verwerkt en nergens de aandacht voor de zeer precaire situatie van de kunstdieven doet verslappen.

Na het lezen van Vals Beeld is er nog maar één conclusie mogelijk en moet je vaststellen dat Elvin Post definitief is doorgedrongen tot de top van het Nederlandse schrijversgilde. Maar in plaats van keurig achteraan bij te sluiten, is hij meteen doorgeschoten naar de absolute top en heeft hij als beginnende auteur gewoon twee absolute meesterwerken achter zijn naam staan. Beide boeken zijn daarnaast ook nog eens van internationale allure en als een echte Hollandse Meester kan Elvin Post ook buiten de grenzen van het Nederlandse taalgebied wel eens gaan uitgroeien tot een sensatie. Hij bezit hier absoluut de kwaliteiten voor en gezien de groei die aanwijsbaar te vinden is tussen Groene Vrijdag en Vals Beeld is de kans groot dat Post als schrijver nog lang niet aan zijn plafond zit. In eigen land heeft de auteur nu de toon gezet en de nieuwe norm bepaald waaraan de rest van de Nederlandse auteurs van (literaire) thrillers zich moeten conformeren. De lat ligt vanaf nu hoger dan ooit tevoren en Elvin Post is misschien wel de enige die in staat zal zijn hieraan te voldoen.