'Wrakhout' – Peter de Rick



Genre: roman
Uitgeverij: Beefcake Publishing
ISBN: 9789491144899
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 246
Verschijningsdatum: 28 September 2018


Met grote dank aan Beefcake Publishing en de auteur voor het recensie-exemplaar.


Inhoud
Het is eind jaren tachtig en het verhaal gaat over Aart, een architectuurstudent die geleefd wordt door zijn verleden. Wisselend tussen heden en verleden volgen we Aart in de omgang met zijn vriend Martin, zijn verdwenen vader en zijn moeder die als huishoudster werkzaam was bij de ouders van zijn beste vriend. Een verleden dat verantwoordelijkheid draagt voor Aart zijn gedrag en handelen vele jaren later.

Mijn mening
Het boek is middels crowdfunding tot stand gekomen. Ik vind het een geweldig initiatief. Dat van schrijven vrijwel geen enkele auteur rijk zal worden, is helaas een feit. Dat het voor jonge aanstormende auteurstalenten nog moeilijker is, wordt hierdoor verklaard. Dankzij de financiële middelen van familie, vrienden en mensen met geloof in de auteur, is dit boek er uiteindelijk gekomen en mag ik starten met het bekijken en lezen van deze debuutroman van deze Vlaamse auteur, die drie jaar ouder is dan ik.

De titel Wrakhout wordt vergezeld door een illustratie van een boomstronk, met houtskool getekend. In mijn beleving twee verschillende voorwerpen. De omslag kan mij mede hierdoor matig boeien. De leesbaarheid van het boek is niet vergroot door het gebruik van handige hulpmiddelen. Er is geen hoofdstukindeling, waardoor het verhaal een kleine tweeënhalf honderd bladzijden voortgaat zonder onderbreking. Daarnaast worden de regels nagenoeg volledig gebruikt, zonder enter, waardoor het af en toe qua lay-out doorbijten is.

Peter de Rick heeft op de Kunstacademie fotografie gestudeerd en zijn verhaal is als een fotoboek. Hij legt de nadruk op het met een fineliner gedetailleerd beschrijven van alle zaken die je met de ogen kunt waarnemen. Landschappen uiterlijke kenmerken en gezichtsuitdrukkingen worden uitvoerig beschreven en laten geen ruimte aan de lezer voor persoonlijke invulling.
Het verhaal vliegt heen en weer van vroeger naar nu. En dit is zo knap gedaan dat je als lezer geen enkele twijfel ervaart. Het verhaal is in totaliteit rond en eindigt desalniettemin met voldoende ruimte voor een opvolger.

In dit boek staat de muziek van The Butthole Surfers centraal als muzikale ondersteuning, aangevuld met een flard Joy Division en enkele oude chansonniers en jazzgiganten die de soundtrack vervolmaken. Qua tijdsbeeld en sfeer uitstekend gekozen. Het verzet tegen vele vormen van dreiging eind jaren tachtig staat hierdoor keurig tegenover de charme en romantiek van de decennia daarvoor. Als muziekliefhebber een uiterst welkome extra dimensie brengende aan het verhaal.

Eindoordeel
De auteur is een getalenteerd observator. Personages zijn hierdoor voor de lezer zonder enige moeite van een goed gelijkende profieltekening te voorzien. Hun gedragingen zijn echter qua motivatie en vanuit achtergrond veel minder duidelijk zichtbaar of zelfs maar te voorspellen. Alle personages, met uitzondering van hoofdpersonage Aart, zijn hiermee slechts figuranten en voorbijgangers in een haarscherp zwart-wit decor.

Aart wordt krachtig neergezet en heeft soms de schijn van een autobiografisch personage. Hij past uitstekend in de setting van het verhaal en roept naast sympathie ook weerzin op. Een man die zijn jeugd nooit heeft kunnen verwerken en afronden, leeft jaren later als gestrand wrakhout, gedoemd om weg te rotten. Iemand die berecht en veroordeeld is, door het leven zelf. En anderzijds kan hij zich gedragen als wrakhout dat op drift is. En volledig is losgeslagen. Hij maakt gemakkelijk verbinding met de vrouwelijke personages en heeft geen idee hoe hij deze connectie kan verzegelen en verzekeren.

Het geheel is druilerig als een film noir en alleen de rode kleertjes (jurkjes) van de vrouwelijke personages geven kleur aan het verhaal. Er hangt een constante dreiging van een misdaadverhaal op de loer. Deze desolate sfeer is ook gelijk de kracht van dit verhaal.

Dit bijzondere boek krijgt van mij drie sterren.

Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren


Mijn persoonlijke songtekst
Don't you know you're life itself
Like a leaf clings to a tree
Oh my darling, cling to me
For we're creatures of the wind
And wild is the wind
So wild is the wind
(Nina Simone – Wild is the Wind)