Dit boek is zowat hetzelfde als het eerste, met dezelfde opbouw, dezelfde opmaak, en dus even awesome als het eerste deel. De grenzen tussen wat werkelijkheid is en wat niet, vervagen nog maar eens...
Is die cover gemaakt van drakenleer of zo? Het lijkt er in elk geval wel op, alleen komen er geen draken in. (Nu ja, dat is niet helemáál waar...)
Misschien is het goed om even aan te halen dat dit trouwens niet echt YA is, maar eerder voor een iets jonger publiek bedoeld lijkt. Ik lees niet altijd YA, ik lees ook nog wel kinder-/jeugdboeken. Laat dat je vooral niet tegenhouden!
Doug en Becca zijn nog altijd even geweldig om over te lezen als in het eerste deel. Nog een extra voordeel aan deze boeken is trouwens de afwezigheid van ook maar enige vorm van romantiek. Begrijp me goed, ik heb op zich niks tegen romantiek, maar er zijn ook boeken die fantasy of avontuur in de hoofdrol zouden moeten hebben, maar in de plaats daarvan wordt de romantiek dan allesoverheersend. Hier is gewoon geen greintje romantiek te bespeuren, en dat is voor de verandering ook erg aangenaam. Graag ook nog een shout-out naar Liberty, die in dit boek helemaal tot haar recht komt (zeker in haar dialogen met Kapitein MacKenzie). Én nog een extra shout-out naar de scènes waarin Becca vliegt/haar liefde voor vliegen ontdekt, want die vond ik echt geweldig!
Orkaankust volgt rechtstreeks op Jericho Rood en er zijn dus ook heel wat verwijzingen naar het eerste deel, wat in de meeste andere boeken wel eens voor problemen kan zorgen voor de schrijver. In andere boeken zijn er zo'n drie manieren om terug uit te leggen wat er daarvoor gebeurde (wat zeker handig is als er een langere periode zit tussen het lezen van 1 en 2): 1) Een samenvatting van 1 geven voor het eigenlijke begin van 2. 2) Voetnoten in de tekst en onderaan de pagina een zinnetje van 'Zie boek 1' of iets dergelijks. 3) Een hoop uitleg verwerken in de lopende tekst, wat irritant is als je boek 1 nog maar net gelezen hebt, want je weet toch alles nog. Mowll omzeilt dat hier soms (niet altijd) op een wel erg plezante manier: hij gebruikt de informatie in de kantlijn, met foto's en dergelijke, om alles terug op te frissen. En dat ben je ondertussen gewend, dus het komt totaal niet raar over.
Nog steeds een vlotte en herkenbare stijl, aangenaam leesbaar, er zitten weinig of geen taalfouten in (dank u, vertaler). Ik heb hier weer niks slechts op aan te merken (op heel het boek niet, trouwens).
Extra tip: Eigenlijk doet dit boek een beetje denken aan S. van J.J. Abrams en Doug Dorst (daar komt later nog wel een recensie van, trouwens). Dus als je dat gelezen hebt, dan raad ik deze reeks eens te meer aan!
10/10