Vanaf het eerste hoofdstuk was ik geboeid door het verhaal. Het taalgebruik is gemakkelijk leesbaar, en Harrewijn heeft een vlotte schrijfstijl. Ook kent zij de keerzijde van keuzes maken. Wat je ook doet en zeker als je voor jezelf kiest, bezeer je familie en mensen die dicht bij je staan. Maar er zullen altijd mensen zijn die achter je keuze staan en je steunen.

In dit boek worden de ouders van Noor flink zwart-wit ten tonele gevoerd. Ze hebben twee dochters, Noor en Kiki, maar de moeder is zeer streng voor haar oudste dochter, snapt niets van de keuzes die ze maakt, terwijl dochter twee alles kan maken. De vader krijgt niet de kans om iets te zeggen en zijn liefde te tonen. En zo waren/zijn de ouders uit de jaren zeventig echt niet (altijd uitzonderingen!). Er kwam toen juist een golf op gang om meisjes meer kansen te laten krijgen en dat het niet zo vanzelfsprekend is dat zij kinderen krijgen en het huishouden moeten doen. Dat je na je trouwdag prima kan blijven werken. Mijn moeder vond het heel belangrijk dat meisjes een opleiding zouden doen, en zo waren veel vrouwen en moeders en dat vind ik een minpunt.

Harrewijn heeft zich verdiept in Van Gogh en het Van Gogh Museum en de museumwereld. En daar laat zij Noor met verve genieten, over vertellen, discussiëren met Joost en brengt de schilderijen tot leven. Daarnaast geeft zij een inkijkje in de schimmige wereld van vervalsingen en roofkunst, al had voor mij dit onderwerp nog wel wat meer uitgediept mogen worden. Maar ik begrijp ook wel dat dat niet het hoofdthema is, dat is vooral kiezen voor jezelf, je dromen en de liefde, de echte liefde.