In dit boek zijn meerdere dingen gaande:
* De schrijfster Azar Nafisi vertelt over een aantal jaren van haar leven waarin haar verhouding met Iran door de tijd heen centraal staat
* Het boek is opgedeeld in vier delen: de boekbesprekingen, die gerelateerd worden aan de huidige situatie maar ook op zich diepgaande behandelingen zijn van de boeken
* De groep van 7 studentes: het Lieve Jane Genootschap. Ze komen stuk voor stuk uit de verf met hun karakters en hun levens in verhouding tot het gebeuren in Iran
* De islam in Iran tov vrouwen
* Iran door de jaren heen: geschiedenis op politiek en maatschappelijk gebied

Veel besproken issues uit de de boeken gerelateerd aan de situatie in Iran en specifiek vrouwen, komen er heel goed uit: o.a. eigen visie en identiteit, belang van verbeelding en fictie - de verplaatsing in anderen, vrijheid.

Het boek is goed leesbaar, realistisch verwoord - geen fictie maar het verhaal van mensen en hun levens, met een goede afronding middels een slotwoord en een besproken boeken lijst.

Toch geef ik het maar een 3/5 omdat ik het gevoel heb dat ik zelf tekort kom:
van de besproken boeken heb ik geen van deze titels gelezen.
De boekbesprekingen zijn een belangrijke kern: niet alleen zijn het hele veelomvattende en diepgaande besprekingen, ze leggen ook allemaal links en "verplaatsingen" naar wat de voornamelijk vrouwen op dat moment allemaal meemaken onder het politiek handelen van Iran.
En ik denk dat ik als lezer meer mee "in het boek" getrokken zou zijn als ik er meer voedingsbodem ( de herinnering aan het besproken verhaal - hoe subjectief dan ook) voor zou hebben.
Daarentegen zijn de verhalen van de vrouwen en de andere stukken prima inleef- en denkbaar (van wat ik al heb gelezen over Iran, islam, hun politiek en de actualiteiten blijft ook dit weer stof tot nadenken over wat er daar allemaal gebeurt, er speelt zoveel mee ).
Geen boek dat ik zo doorgeef aan een ander maar het krijgt een prima plek in de kast. Mijn "huiswerk" is duidelijk: lezen die besproken titels en dan het betreffende hoofdstuk nog eens herlezen.

Zoals ze over zichzelf schrijft:
"Ik ben te veel een academica: ik heb te veel referaten en artikelen geschreven om mijn ervaringen en ideeen zonder plechtstatig te worden om te kunnen zetten in verhalen."

(ik wil nog toevoegen dat ik geheel Ennie's onderstaande reactie - die ik nu pas lees - onderschrijf. De strekking van de boekbesprekingen komen wel duidelijk over maar het is intensief om ze te lezen omdat ik zelf de beleving bij de - nog te lezen - besproken boeken niet had :-) ).