‘In geen tijd ben ik omsingeld door een kluwen van lijven dat aan me wriemelt, aan me ruikt, aan me likt, misschien wel in me wil bijten, want niemand heeft die kinderen in hun prilste kinderjaren ooit geleerd dat dit niet kan. Allemaal willen ze me iets vertellen, iets vragen, iets tonen. Allemaal willen ze aandacht. Ze klauwen, grijpen, graaien, grissen, grabbelen me langs alle kanten vast en ik heb het gevoel te verstikken. Ik hap naar adem en doe een stap opzij, waarna de hele meute me volgt.’
‘Ze’ zijn de kinderen van Lekka Nosht, een Bulgaars weeshuis waar Marie samen met haar familie twee weken vakantie doorbrengt. Die twee weken zullen een diepe indruk op haar nalaten. Zo diep zelfs, dat Guy Didelez er een boek over schreef.
En dat doet Didelez in zijn eigen herkenbare stijl. Ook nu tovert hij weer met woorden en beelden (hoewel iemand die vaak boeken van deze auteur leest hier en daar wel een gerecycleerd beeld kan herkennen). De taal en stijl zijn voor de 13- à 14-jarigen voor wie dit boek geschreven is heel toegankelijk. Het verhaal leest dan ook heel vlot. Je kan als het ware de hitte voelen, de stank ruiken en het krijsen van de kinderen horen.
Knap in het boek is de verwijzing naar een reportage over Roemeense weeshuizen, die een aantal jaren geleden heel wat ophef veroorzaakte. Jonge lezers zullen deze heisa toen waarschijnlijk niet bewust meegemaakt hebben, maar het verwoordt toch mooi het beeld dat wij westerlingen over die weeshuizen hebben. Didelez schuwt dan ook de vergelijking niet. Ook in Bulgarije zijn sommige toestanden schrijnend, maar ze worden uitgelegd en vanuit verschillende perspectieven toegelicht. Geen censuur, maar ook geen sensatie.
‘Puur’ verscheen in de YA-reeks ‘Portret’, een reeks boeken die gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen van jongeren. Het verhaal van Marie Ooms weet Guy Didelez hier op een ‘pure’ manier na te vertellen.