Onder impuls van de Nationale Uitleesweek besloot ik dit boek eindelijk uit te lezen. Ik ben er nooit in gestopt maar steeds opnieuw, na enkele tientallen bladzijden, legde ik het opzij en gaf een ander boek (soms meerdere) voorrang. De Uitleesweek moet nog beginnen maar ik besloot er toch even voor te gaan en de resterende helft (zelfs iets meer) gewoon meteen uit te lezen. Eenmaal ik in het ritme zat, ging dat plots als vanzelf.

Het boek gaat klassiek van start met een held die tegen wil en dank een queeste in wordt gezogen waarin alle typische elementen van epische fantasy verpakt zitten. Draken, tovenaars, magie, zwaarden, noem maar op. De manier waarop Goodkind elementen en personen samen laat komen om de start van dit verhaal te rechtvaardigen, voelt erg houterig en geforceerd aan. Hoofdpersonage Richard is te kinderlijk voor een volwassen man en te goedgelovig, en dat geldt ook voor heel wat andere figuren. De hoofdpersonages moeten in eerste instantie de grens van het Westland over zien te raken om in het Middenland te komen, en alles wat zich tot op dat ogenblik afspeelt, zit slecht in elkaar. Eenmaal in het Middenland wordt het gelukkig wel veel beter.

Nadat de grens is overgestoken lijken de dialogen wat vlotter te gaan lopen en begint ook de samenhang tussen de plotelementen wat meer structuur te krijgen. De queeste bestaat uit een aantal subqueestes die elkaar opvolgen en waarvan sommige best wel boeiend en spannend zijn. Het verhaal krijgt op een gegeven moment wel iets te veel Star Wars-allures. Richard lijkt Anakin Skywalker wel, Dahren Rahl is helemaal The Emperor, en de Mord-Sith zijn natuurlijk de Sith uit Star Wars... Je moet al erg naïef zijn als je de parallellen niet ziet.

Het laatste derde van het boek maakt veel goed en daarom is het uiteindelijk nog een voldoende waard. Het boek uitgelezen krijgen bleek echter een queeste op zich te zijn die pas vlot ging lopen naar het einde toe. Geen goed teken voor de rest van de reeks, die ondertussen al zo'n 17 boeken lang is.