Een normaal gezin, bestaand uit vader, moeder, drie kinderen en een hond wordt op wrede manier geconfronteerd met een gebeurtenis van de vader uit het verleden.
Een verhaal dat vlot leest en waarbij de schrijver gebruik maakt van mooie zinnen , hieruit blijkt dat de schrijver van taal houdt.
Het einde van het verhaal is een anti-climax, alsof er een bladzijde mist.

Ik wil Helma en de andere lezers nog veel leesplezier toewensen