Van Juli Zeh heb ik eerder jubelend "Speeldrift" en "Vrije val" gelezen: twee bizarre en prachtig geschreven filosofische romans die een bijzonder eigenzinnig licht werpen op onze wereld. Dus ik was erg benieuwd naar haar nieuwste roman, "Nultijd". Dat boek is helaas stukken tammer dan "Speeldrift" en "Vrije val": de hoofdpersonen zijn maf en intrigerend, maar lang niet zo intrigerend als die in Zeh's eerdere boeken, en bovendien strooit ze nu lang niet zo kwistig met barokke beelden en onnavolgbare zinnen. Toch heb het boek met plezier gelezen, want Zeh is Zeh is Zeh, ook als het boek voor haar doen minder is.

Het verhaal bijvoorbeeld, hoewel voor Zeh's doen vrij gewoontjes, is nog best origineel en intrigerend. Zo is de verteller, Sven, een interessante figuur: een jurist die Duitsland ontvlucht is omdat hij genoeg heeft van de "machine van oordelen" in dat land, en van het doorgedraaide Europese kapitalisme. Nu is hij dan duikleraar op het bizarre eiland Lanzarote (al wordt dat nergens bij naam genoemd), grijnst wat om de Eurocrisis, en houdt zich afzijdig. Tot hij in een bizarre driehoeksverhouding terecht komt met Jola, een soapster met serieuze filmambitie, en Theo, gevierd schrijver van een enkel boek. Jola en Theo zijn al een destructief koppel, die een soort sadistische en masochistische vechtrelatie hebben vol perverse spelletjes met duistere regels. Maar de driehoek met Sven is nog veel gekker. Temeer ook omdat je als lezer niet weet wie nu slachtoffer en wie nu dader is, en wat de drijfveren van de personages zijn. Het verhaal van Sven wordt afgewisseld met dagboekpagina's van Jola, waaruit bijkt dat zij de dingen totaal anders beleeft en herinnert dan Sven: aanvankelijk denk je dat Jola dus wel gestoord moet zijn en dus tot alles in staat (wat al spannend is), maar geleidelijk aan ga je eraan twijfelen of Sven eigenlijk wel een betrouwbare verteller is en of DIE niet aan wanen lijdt.

Zo word je als lezer een totaal dubbelzinnige wereld binnengevoerd, waarin het onderscheid tussen waarheid en waan onbeslisbaar is en waarin de grilligheid van het menselijke gemoed hoogtij viert. Een wereld bovendien waarin wat de personages ZEGGEN over de werkelijkheid steeds volkomen arbitrair is, want er IS geen kenbare werkelijkheid. En dus snappen de personages niets van zichzelf en de wereld. Welnu, DAT vond ik wel weer mooi gedaan van Zeh. En zo om de paar bladzijden komt ze ook met mooie zinnen op de proppen over de verlokkingen van de diepzee (een soort metafoor voor paradijselijke baarmoedersferen, maar tegelijk ook met gevaar en dreiging), of over de unheimliche schoonheid van Lanzarote, of over het verlangen om aan de Europese crisis te ontvluchten, en tegelijk ook over de onmogelijkheid van dat verlangen. Nee, dit boek was naar mijn smaak zeker niet Zeh's beste. Maar goed was het wel!