Toen ik de achterflap las van dit boek, kon ik er niet op wachten om met dit boek te beginnen...Mooie kaft met post-its, die een belangrijke rol spelen voor Finch en Violet, wat steeds in het verhaal terugkomt...

Finch is een jongen die in een neerwaartse spiraal zit en er vaak  aan denkt om een einde aan zijn leven te maken.Ik vind het altijd erg triest om te lezen als jongeren het leven niet meer zien zitten en dan zo’n rigoureuze beslissing nemen.  Als hij op de rand van de hoge klokkentoren op school staat, ontmoet hij Violet, een meisje die een grote indruk op hem maakt. Ook Violet heeft het moeilijk om het verlies van haar zus Eleanor te verwerken, zij is omgekomen bij een ernstig auto ongeluk, terwijl Violet  zelf dit ongeluk overleefd heeft. Ik begrijp zo goed dat haar leven volkomen op z’n kop staat en hoe moeilijk het is om jezelf weer terug te vinden en weer blij en dankbaar door het leven te kunnen gaan…

Violet sluit vriendschap met Finch…een jongen die anders is en waar ze warme gevoelens voor krijgt.

De verhaallijn is prachtig en toch werd ik niet gegrepen door het verhaal. Hiervoor had ik ook een boek gelezen ( Verboden terrein) met hetzelfde onderwerp: -zelfdoding- en dat boek greep mij vanaf de eerste bladzijde. Ik miste datzelfde gevoel met dit boek. De schrijfwijze sprak mij ook niet zo aan.

Het is een realistisch verhaal en zo herkenbaar!  Dit boek zal ongetwijfeld bij velen in de smaak vallen. Omdat ik er meer van verwacht had en het mij niet echt kon raken,krijgt dit boek van mij 3½*