In 'Schaduw van de Beul' krijgt David een vreemd aanbod van een oude man die hij niet kent. Deze oude man, Arthur Doffre, vraagt David om een boek te schrijven over de Beul. De Beul is een bekend seriemoordenaar die vrouwen vermoordde en tatoeages zette bij de kinderen van deze vrouwen. Doffre beweert dat hij de psycholoog van deze moordenaar was en dat hij enkele details in de aanbieding heeft. Doffre heeft het constant over zijn missie: 'zijn eigen zaad zien ontkiemen'. David zou voor het schrijven van deze thriller moeten verblijven in een chalet in het Zwarte Woud, om 'in de stemming te komen'. Door zijn enorme interesse in deze zaak overtuigt hij zijn vrouw om samen met hem en hun dochtertje Clara naar de chalet te trekken. In de chalet verblijven ook Adeline, de vriendin van Doffre en Emma, een vrouw die werd aangevallen in het bos. Na verloop van tijd beseffen David en zijn vrouw, Cathy, maar ook Adeline steeds meer dat ze in de val zijn gelokt.
In het boek wordt er gebruik gemaakt van een alwetend hij/zij-verteller. Ik vind dit perfect gekozen in het verhaal, omdat er veel aandacht gaat naar de psychologie van de personages. Thilliez gaat zo ver dat hij zelfs beschrijft wat het bloed in de aders, de lucht in de longen van de personages doet. Dit heeft me enorm geholpen om me in te leven in het boek. Ik vond het wel vervelend dat het boek een beetje te langdradig werd. A. Soms werden er te veel details gegeven over een bepaalde gebeurtenis. Dit had volgens mij ook te maken met het feit dat de plot van het boek redelijk voorspelbaar was. Ondanks deze voorspelbaarheid zorgde Thilliez toch voor onverwachte wendingen in het boek die de spanning toch weer konden opbouwen en me nieuwsgierig maakten.
De spanningsopbouw in het boek vond ik ook zeer goed. Ook al was het einde te voorspellen, toch weet Thilliez perfect hoe hij zijn lezerin spanning kan laten afwachten wat er precies gaat gebeuren.