Wat begint met een correspondentie tussen twee schrijvers, gaat dit boek van thriller naar een boek met een einde waar je nog lang over na zult denken. Ik had al veel over ‘De macht’ van Naomi Alderman gehoord, voornamelijk op twitter via de boekclub van Emma Watson. Ik wist eerlijk gezegd niet goed wat ik van dit boek kon verwachten, maar las eigenlijk al gelijk de eerste dag minstens 150 bladzijdes uit.

Dit boek leest echt als een trein, maar zet je ondertussen ook aan het denken. De vrouwen krijgen een kracht en nemen daarna de macht over. Waar ze eerst zelf onderdrukt werden, onderdrukken zij nu de mannen. Vooral dat stukje vond ik best wel heftig. Want ondanks dat ik zeker gelijkheid wil tussen mannen en vrouwen, blijkt uit dit boek vooral dat het niet uit maakt welk geslacht de macht neemt, er zal altijd iemand zijn die de macht over de ander heeft. En dat is best pittig om over na te denken.

En dat was met name door het einde het geval. Ik zal het niet verklappen, want ik vind dat je dat zelf moet ontdekken. Ik vond de correspondentie tussen de twee schrijvers uit de inleiding waarmee het boek ook wordt afgesloten vooral een eyeopener. Er zit één zin in die je echt een klap in je gezicht zal geven, tenminste dat was bij mij het geval.

‘De macht’ is misschien niet een boek dat je zo zult oppakken, toch kan ik het iedereen aanraden. Niet alleen zet het je aan het denken, het verhaal is gewoon ook goed in elkaar gezet. Je leest hoe de vrouwen langzaam de macht overnemen en er zitten zeker wat spannende stukken in. Dat je het verhaal vanuit verschillende perspectieven leest, maakt het alleen nog maar boeiender, omdat het ook echt verschillende perspectieven en meningen zijn.

Naomi Alderman heeft met ‘De macht’ niet alleen een thriller en een goed verhaal neergezet, het zet je ook nog eens aan het denken. Dit is zo’n boek wat je nog lang bij zult blijven. Aanrader voor vrouwen én mannen.