Läckberg heeft zo'n unieke schrijfstijl dat deze moeilijk te beschrijven is, maar het belangrijkste: de stijl weet mij te verrassen én te boeien! Predikant was wederom een pageturner pur sang. Ook bij de boeken van Läckberg is het in volgorde van uitkomst lezen zeer aan te bevelen: de verhalen zijn afzonderlijk van elkaar te lezen, maar de verhaallijnen van een aantal hoofdkarakters en zijdelings betrokkenen lopen door in de volgende boeken. Ik heb eerst 1 (IJsprinses) gelezen, toen 3 (Steenhouwer) en nu dus 2. Hoewel dat geen ramp was, was het wel jammer; in Steenhouwer waren er allerlei dingen gebeurd met de hoofdkarakters die in deel 2 zijn geschreven. Ook in Predikant weer een aantal verhaallijnen die stukje bij beetje meesterlijk met elkaar worden verweven gedurende de loop van het boek. De lezer beleeft het verhaal vanuit meerdere personages en krijgt daarmee een intiem kijkje in de (gevoels)levens van diverse karakters. Dat is m.i. uniek aan Läckbergs boeken; de meeste auteurs houden het bij een ik-persoon of één verteller, hooguit twee. De karakters krijgen op deze manier goed vorm en het bevordert het inleven bij de lezer. Läckberg laat steeds een klein beetje meer los. Soms roept dit nog meer vragen op, soms brengt het een stukje dichter bij de ontknoping. Ik had bij Predikant al halverwege het boek een idee wie de dader zou zijn, maar werd wel steeds aan het twijfelen gebracht. Uiteindelijk bleek mijn vermoeden wél bewaarheid, maar het heeft op geen enkele manier afbreuk gedaan aan de spanning. Met haar unieke stijl weet ze me iedere keer weer mee te sleuren in het verhaal. Läckberg is wat mij betreft een van de beste thriller-auteurs van dit moment!