Oma ontfermt zich al jaren over Seppe, de zoon van haar zoon. De ouders van Seppe zijn gescheiden toen Seppe nog een klein ‘manneke’ was. Seppes vader is trouwens een echte bon-vivant als het om vrouwen gaat. Hij laat zich elke keer weer verleiden en tuimelt van het ene huwelijk in het andere. De enige trots en standvastigheid die hij heeft is zijn frituur.

Seppe zelf is een buitenbeentje, zowel thuis als op school. Van kleins af aan is hij op zichzelf en erg leergierig. Hij zit letterlijk met zijn neus in de boeken. Zijn veilige haven was altijd bij oma onder de tafel. Ondertussen is Seppe een puber van zestien die nu zijn eigen plaatsje heeft bij oma aan tafel. De band met oma is een heel speciale. Bij oma vindt hij rust voor zijn huiswerk, voor een goede babbel en heel belangrijk, voor oma haar pudding. Pudding en koekjes gebruikt oma als troost, suikertroost, wat voor allebei soms echt nodig is.

Als oma haar verjaardag voor de deur staat, oma wordt vijvenzeventig, wil Seppe iets speciaals geven aan haar. Hij besluit op onderzoek te gaan naar oma’s verleden en daar een boek over te schrijven, Oma’s biografie! Schoendoos na schoendoos en met de hulp van Lander, de buurjongen van oma, komt hij al een heel eind. Maar hoe meer hij graaft en te weten komt, hoe meer zijn beeld van zijn oma verbogen wordt.

‘De tafel’ is het verhaal over Seppe en de band met zijn oma. Boonen bouwt dit verhaal langzaam op en door dit op deze manier te doen, krijg je een duidelijk zicht op ‘het leven zoals het is’. De personages zijn neergezet en beschreven volgens hun invloed op het verhaal en dat voelt goed. De speurtocht naar het verleden van Seppes oma houdt zelfs de lezer bezig. Daarnaast weet Boonen de puberale gevoelens van Seppe goed neer te zetten, inclusief de zoektocht naar zichzelf.

De tafel, een andere titel zou hier niet eens van toepassing zijn, van oma speelt een belangrijke rol in dit verhaal. Want is het niet zo dat bij de meeste families DE tafel het epicentrum is en dat daar de verhalen rond gaan, gegeten, gelachen of gehuild wordt. Dit heeft de auteur treffend en beeldend neergezet. Je zou zo aanschuiven bij oma voor een schaaltje suikertroost.

Naast het verhaal van Seppe neemt Boonen je ook mee in het verleden van oma en krijg je stukje bij beetje de waarheid daarover mee. Het is schrijnend om te lezen én te weten dat het er vroeger inderdaad zo aan toeging. Oma heeft het niet makkelijk gehad. Toch weet de auteur met zijn specifieke en unieke schrijfwijze er een humoristische kwinkslag aan te geven. Boonen zijn schrijfstijl is bovendien helder, geen ingewikkelde zinnen of woorden zodat je moeiteloos het verhaal kan volgen. De plot had ik in de mot en die werd bevestigd met de laatste woorden in het boek.

‘De tafel’ is een mooi geschreven verhaal over een jongen en de liefde, de speciale band met zijn oma. Wat mij vooral opvalt in dit verhaal is de warmte van oma naar Seppe en omgekeerd. Wat er ook gebeurt of wat er ook gezegd wordt, die twee voelen elkaar aan en laten elkaar in hun waarde. Verder laat Boonen je inzien hoeveel impact het verleden op iemand kan hebben en in hoeverre dat weggemoffeld wordt voor de buitenwereld. ‘Suikertroost’ is heel herkenbaar in het verhaal en volgens mij telt dit ook in het dagdagelijkse leven. Want als je even down bent of het even niet meer weet dan pak je toch vlug naar iets lekkers, het liefst zoet.

Dit was het derde boek dat ik van Boonen las en ze zijn op hun manier allemaal even schitterend. Zijn schrijfstijl, zijn diepgang en doortastendheid, de keuze van zijn onderwerpen..... Het vogeltje zingt zoals het gebekt is, Luc Boonen :-)

Vier sterren voor ‘De tafel’