Na alle lof in de media wilde ik dit boek lezen. Aanvankelijk was ik getroffen door de rake gedachtebeschrijvingen: de angst van Maj dat haar man niet terugkomt en de schaamte van Thomas omdat hij weer gedronken heeft, maar het gaat maar door. Er komt wel verdieping, maar nauwelijks verandering in het gedragspatroon. Maj is dag in dag uit bezig met opruimen, schoonmaken, koken en bakken. Er moeten telkens zelf gebakken koekjes zijn, denkt ze en als het boek eindelijk ten einde loopt, neemt ze de zorg voor haar kleinkinderen op zich.
Voor een moderne lezer is het allemaal niet zo relevant en na honderd bladzijden weet je genoeg.