De naïeve 17-jarige Stella Whittaker krijgt eind 1937 in Wenen een relatie met een joodse arts. Ze wil niet geloven dat Hitler een grote bedreiging vormt en dat Oostenrijk steeds antisemitischer wordt. De realiteit dwingt haar uiteindelijk de oogschellen te laten vallen.

De roman zit qua plot goed in elkaar. De uitgebreide beschrijvingen zijn soms wel wat langdradig. En het woord "lieverd" komt net iets te vaak voor, misschien op sommige plekken als een ongelukkige vertaling van het Engelse "dear". Ook de vorm van de "ik-stijl" komt soms wat knullig over. Die minpuntjes daargelaten beschrijft Leroy mooi het proces van naïef schoolkind tot ontredderde persoon voor wie de wereld in duigen valt.