(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Paniek in de Leeuwenkuil (op Librarything, op Hebban.nl, op Goodreads)
Auteur: Paul van Loon
Illustrator: Hugo van Look
Taal: Nederlands
Serie: ja, Leeuwenkuil #1
Recensies van andere boeken van deze auteur (tot nu toe): Wolven in de stad
Soort uitgave: hardcover
Aantal pagina's: 116
Uitgever: Uitgeverij Leopold, Amsterdam / Total Nederland N.V.
Jaar van publicatie: origineel 2004, mijn editie 2016 (17e druk)
ISBN-nummer: 9789025871666
Trefwoorden: dierentuin, inbrekers, spreekbeurt
Waarom ging ik het lezen: Ik had dit boek gratis gekregen via de boekenactie van de Total tankstations.
Aanrader: Ja, maar wel voor jongere lezers.

Korte samenvatting:
Als Daniël thuiskomt van school zit de boomhut bij hun huis onder de rode vlekken. Zijn zusje komt erachter dat het jam is, maar dan is er nog steeds iemand die heeft ingebroken.
Omdat Daniëls ouders eigenaar van de dierentuin zijn, wonen ze daar ook. De inbreker moet dus een dierentuinbezoeker zijn.
Daniël en zijn zusje gaan op onderzoek uit, maar ondertussen moet Daniël ook nog een spreekbeurt voorbereiden...

Achterkanttekst:
Daniël heeft een pechdag. Hij staat op de Dodenlijst van meester XZ. Spreekbeurt! En als hij thuiskomt ontdekt hij iets vreselijks: een inbraak in de Leeuwenkuil. Overal bloedrode spetters. Daniël en Suzina verdenken elke bezoeker, vooral de geheimzinnige Pelikaanman. Maar ook pestkop Bufo kan de dader zijn. Of de Kinderwagenman. Of... Intussen kijkt iedereen vol spanning uit naar de komst van de nieuwe olifant.

Over de achterkanttekst:
De Leeuwenkuil is de boomhut van Daniël en zijn zusje Suzina, de kinderen van de directeur van de dierentuin.

Eerste pagina:
'Donderdag ben jij aan de beurt, Daniël.'
Daniël kijkt naar de bewegende figuren op zijn tafel.
'Daniël!'
Neushoorns stormen op chimpansees af, gewapend met honkbalknuppels. Gelukkig dragen de chimpansees brommerhelmen.
'Daniël Durvers, hoor je wat ik zeg?'
Plotseling daalt een gedaante uit de lucht neer.
Hij draagt een oranje cape en een masker met een pelikaansnavel.
'Stop met vechten,' roept hij. 'Of ik schop jullie tegen jullie konten!'
'Help, het is de kontenschopper, het is... Pelikaanman!' roepen de chimpansees en de neushoorns.
'Daniël!'
De dieren lossen op in ontploffende wolkjes en vallen terug in het stripverhaal dat Daniël aan het tekenen is. Verschrikt kijkt Daniël op. Voor hem staat een man van wel twee meter met een sikje en sluik, geel haar. In zijn hand houdt hij de Dodenlijst.
'Voor de laatste keer, Daniël, luister je?'

Over de eerste pagina:
Onderaan staan twee stripplaatjes waarop de neushoorns en chimpansees tegenover elkaar staan, en op het tweede plaatje springt de Pelikaanman ertussen.

Recensie:
Verhaal:
Er lopen meerdere verhalen door elkaar, maar de hoofdlijn is het uitzoeken wie de inbreker is. In de dierentuin komen allerlei vreemde bezoekers, waar Daniël gretig gebruik van maakt voor zijn stripverhalen, maar niet iedereen is wat hij lijkt. Achter degene waarop Daniël zijn superheld "De Pelikaanman" heeft gebaseerd, blijkt bijvoorbeeld een heel ander verhaal te zitten dan je op het eerste gezicht zou denken, en ook degene die Daniël pest in de klas, blijkt zijn redenen te hebben om zich zo te gedragen.
Als lezer ontdek je alles op dezelfde momenten als Daniël en Suzina, dus het blijft tot het laatste moment spannend.

Wat wel opvalt, is dat Daniël steeds wegdroomt en hij de gebeurtenissen die in zijn eigen leven plaatsvinden, doortrekt naar zijn stripverhaalwereld en daar allerlei onwaarschijnlijke dingen gebeuren. Hij moet dan ook regelmatig teruggeroepen worden naar de werkelijkheid.

Omdat Daniël zo druk bezig is met het zoeken naar de inbreker, samen met zijn zusje, vergeet hij zijn spreekbeurt voor te bereiden. Uiteindelijk komt alles natuurlijk wel goed. Voor beide problemen is de oplossing erg origineel en onverwachts!

Wat ook een leuke toevoeging is, is dat Paul van Loon achterin een stukje heeft geschreven (inclusief foto) over hoe hij op het idee van dit verhaal is gekomen. Zoals ik al vermoedde vanwege Daniëls achternaam ("Durvers"), is deze dierentuin gebaseerd op Burgers' Zoo. Ook de boomhut!

Schrijfstijl:
De zinnen zijn kort, waardoor het heel makkelijk leest. De schrijfstijl is duidelijk aangepast aan de doelgroep: acht- tot tienjarige lezers.
Als Daniël wegdroomt, is de tekst schuingedrukt.

Afbeeldingen:
De enige tekeningen die in het boek staan, zijn de stripverhaalvakjes van Daniëls strips. De personages in de stripvakjes zijn echter zo mooi getekend, dat het niet lijkt alsof ze door Daniël zelf getekend zijn (Daniël zit zelf op de basisschool en aangezien het boek bedoeld is voor kinderen van 8 tot 10, zal hij zelf ook ongeveer zo oud zijn).
Wel voegen de tekeningen duidelijk iets toe aan het verhaal: Daniël tekent strips en bedenkt ook bij zijn dagelijkse leven allerlei stripverhaalgebeurtenissen, die dan vaak ook in de tekeningen te zien zijn.
De tekeningen bestaan uit enkel lijnen, wat het idee van in een tekenblok getekende stripvakjes wel goed weergeeft.

Conclusie:
Het verhaal is een grappige speurtocht met een onverwachts einde, waarin duidelijk wordt dat mensen wel ergens op kunnen lijken, maar het niet persé hoeven te zijn.

Herleesbaarheid:
Het is wel een boek dat je vaker kan lezen, maar het maakt ook nieuwsgierig naar de andere boeken over de Leeuwenkuil!

Links:
- Deze recensie op mijn weblog.