Ik begon dit boek in 2016 te lezen toen ik net vier jaar in Nederland woonde en dus vier jaar Nederlands sprak. Halverwege het boek besloot ik te stoppen - het was te veel voor mij, de humor leek soms te kunstmatig en de korte grapjes, onliners, begreep ik helemaal niet.
Vorige week pakte ik dit boek opnieuw en opeens heb ik het binnen enkele dage uitgelezen. Deze keer genot ik ervan en lachte om de taalgevoelige vondsten van Paulien Cornelisse.

Is mijn Nederlandse taal inmiddels veel beter geworden waardoor ik de grapjes opeens beter snap? Of ben ik nu zo ingeburgerd dat ik het Nederlandse gevoel voor humor begin te krijgen? Dat weet ik niet.
Maar dit boek vind ik nu wel heel grappig en leuk, vooral als je van taal houdt, en niet per se van de Nederlandse taal alleen, maar van taal in het algemeen, want sommige in dit boek beschreven verschijnselen helden voor alle talen.