Met “In het zwart van de spiegel” schreef Peter Delpeut een roman rond het leven van een verteller/filmmaker die geconfronteerd wordt met een steeds minder wordend zicht. Ten gevolge van zijn beperking beschrijft hij verschillende stadia in zijn leven aan de hand van schilderijen van Claude Lorrain en andere kunstenaars. De onderlinge relaties tussen de kunstenaars, de gelijkenissen en verschillen tussen hun werken komen uitgebreid aan bod.
Gespreid over 4 delen, bijna 800 bladzijden komen we meer te weten over de verteller. Elk deel behandeld in hoofdzaak een periode uit zijn leven waaraan de verteller mooie maar ook droeve herinneringen heeft. Elke periode speelt zich ook af in een andere omgeving met zijn typische landschappen. Rode draad doorheen het verhaal zijn de geheimzinnige H. en een zwart bolvormig spiegeltje, ook Claude-spiegel genoemd.
Om meer te weten over H. moet je het boek lezen. Over de spiegel kan ik wel verklappen dat het een verlengde van onze verteller is. Door de bolvormige zwarte lens slaagt hij er nl. in zijn gezichtsbeperking te verdoezelen. Het panoramische beeld dat in de spiegel ontstaat is net wat nog op het netvlies van de verteller past en hierdoor krijgt hij een volledig zicht op zijn omgeving.
Een aangename dikke pil om te lezen en door de vele omschrijvingen van schilderijen, landschappen, parken voor sommigen een taaie kanjer om te doorworstelen. Maar voor de volhouders heeft het einde van het verhaal toch nog iets verrassend.