De titel van dit boek doet vermoeden dat het sowieso niet goed afloopt.
Maar is dat wel zo?
Noah, een 11-jarige jongen, is eenvoudigweg gelukkig in zijn dorp, met zijn fiets en met de sterren die hij bestudeert.
Hij heeft een erge vorm van kleurenblindheid. Hij ziet nl. alleen zwart en wit en grijs.
Als zijn ouders plotseling verhuizen naar een heel andere streek, moet hij mee.
Hij komt op een nieuwe school terecht, waar ook een zwart meisje, Alizée, nieuw is.
Zij komt uit Rwanda, en is samen met haar ouders en haar broer halsoverkop gevlucht, vanwege de genocide, die het wereldnieuws haalde.
In deze hedendaagse roman krijgen we een mooi tijdsbeeld van het einde van de 20e eeuw en het begin van het nieuwe millennium, het tijdperk waarin Noah evolueert van kind, over puber, naar jongvolwassene.
Zijn verhouding tot Alizée verandert. Hun wegen scheiden als ze elk naar een verschillende middelbare school gaan, maar komen toch telkens weer samen.
Het boek begint een beetje alledaags, maar naar het einde toe, word je als lezer meegesleurd in de gebeurtenissen, die elkaar dan snel opvolgen.
Via de vele filosofische bedenkingen in het boek leren we beide hoofdpersonen vrij goed kennen, al blijft er altijd wel een vleugje mysterie hangen rond het Rwandese meisje, dat dapper haar weg zoekt in onze maatschappij.
Gelukkig vermijdt de schrijver alle clichés over vluchtelingen en over migranten. (Niet makkelijk in deze tijd.)
Ik vond het een mooi boek, met toch wel een verrassend einde.
Citaat:
“Ze leefde sober omdat ze dat zelf wilde, ze had geen tijd voor uitspattingen van welke aard ook. Ze moest negentig worden, zei ze, en ze tikte daarbij met een van haar lange vingers op de tafel. Het was een strategie. Er waren meer dromen dan tijd, en het leek haar beter de tijd te rekken dan in de dromen te snoeien.”