Dit boek dat eigenlijk een bundeling is van 5 verhalen waarvan het oudste begint in 1969 en het recentste stopt waar Moordenaar zonder gezicht begint.
In de eerste drie verhalen (De messteek, De breuk en De man op het strand) worden bepaalde, voor de trouwe lezer bekende, karaktertrekken van Kurt, zoals daar zijn het handelen op eigen houtje en de sympathie voor de kansarme Afrikaan in Zweden nog eens extra in de verf gezet in niemandalletjes van verhaallijnen. Ze komen mij over als tussendoortjes, ook al beweert Mankell zelf in het voorwoord het tegendeel.

De twee laatste verhalen De dood van de fotograaf en De piramide benaderen het gebruikelijke niveau van Mankells pennenvruchten: voorvallen waar de logische verklaring enkel maar gevonden wordt door langdurig denken, overleggen en terug denken. Maar de compactheid van de verhalen, en het feit dat de motieven van de daders in een epiloog of aparte secie worden verklaard, geven me toch weer een wrang gevoel. Met spijt moet ik vaststellen dat Mankells vertelstijl niet goed tot zijn recht komt in korte verhalen

Het boek voegt dus weinig of niets toe aan Wallanders personage, en ik verdenk de uitgeverijen, en bij uitbreiding Mankell, ervan dit boek op de markt gegooid te hebben om een te lange periode tussen twee boeken te breken. Ontgoocheld neem ik afscheid van Kurt: het was één boek te veel.