Alles op het spel – Sophie Hannah

Auteur:
Sophie Hannah is in 1971 geboren in Manchester, Engeland. Tussen 1993 en 2007 publiceerde ze tien poëziebundels. In 2006 publiceerde ze voor het eerst een boek voor volwassenen genaamd “kleine meid”. Dat was het begin van een overweldigen succesverhaal en vandaag verschijnen Hannah’s boeken wereldwijd in 32 talen en in ruim 50 landen.

Cover:
De cover ziet er mooi uit, maar om nou te zeggen dat ik vind dat het voelt als een thriller. Dat helemaal niet. Achter de titel zie je wat bloedspetters dat vraagt dan wel wat nieuwsgierigheid op. Door het gebruik van de kleuren zou ik het boek wel opgepakt hebben in een boekwinkel.
De achterflap beloofd heel wat. Ellen heeft waarschijnlijk een denkbeeldig vriendje en er is een vrouw die dreigementen uit via de telefoon naar Justine. Dit heeft genoeg om er een boeiend verhaal van te maken.

Het verhaal:
Justine verhuisd van Londen naar Devon. Ze hadden een druk bestaan in Londen. Ze heeft alles achtergelaten om in een huis te gaan wonen waar veel ruimte om heen was. Justine had behoefte aan Niks. Zoals ze het zelf al noemt: Mijn naam is Justine Merrison en ik doe Niks. Met een hoofdletter N. Echt helemaal niks.
Vervolgens zijn we ineens vier maanden verder waar het verhaal echt gaat starten. Justine vind dat haar dochter Ellen wat veranderd is en zeker minder vrolijk, maar haar man Alex vindt van niet. Alex zit in een band en heeft een tour in Duitsland.
Op een dag vindt Justine een stamboom met een verhaal geschreven door Ellen. En niet zomaar een verhaal. Het gaat over de familie Ingrey waarvan een dochter genaamd Perrine, Malachy Dodd heeft vermoord. Ze vraagt opheldering, maar krijgt weinig respons van haar dochter. Ze geeft alleen maar aan dat dit voor school is. Op het moment dat Justine met Ellen in gesprek is gaat de telefoon. Justine denkt dat het haar man is, maar aan de lijn hangt een vrouw die ze niet kent, maar die vrouw valt Justine wel woordelijk aan. Ze wilt niet zeggen wie ze is. Deze vrouw wilt dat Justine en haar gezin weggaat uit Devon.
De volgende morgen heeft Justine weer een gesprek met haar dochter. Ineens krijgt Justine eruit wat haar dochter dwars zit. Haar beste vriend is van school gestuurd vanwege dat Ellen haar jas aan George had uitgeleend. Justine vind dit een vreemd verhaal en gaat de antwoorden op school halen. Daar krijgt ze een antwoord die ze niet zag aankomen. De directrice zegt dat er nog nooit een George daar op school heeft gezeten. Justine is volledig uit het veld geslagen.
Daarnaast blijft Justine ook gebeld worden door de onbekende vrouw. Tot de vrouw verteld: “Drie lege graven. Eentje kleiner dan de andere twee. Twee voor een papa en mam, één voor een kind.” De vrouw bedreigd nu het gezin en ze zet alles op het spel om haar gezin te beschermen.

Mijn mening:
Van Sophie Hannah had ik al eens “Een duister koor” gelezen. Ik vond hem niet zeer goed, maar had wel het gevoel dat het erin had kunnen zitten vanwege de schrijfstijl die ik toen fijn vond. Ik gaf de auteur nog het voordeel van de twijfel en wilde dit boek dan ook graag lezen.
De schrijfstijl vond ik nu niet vlotlezend. Het bevat lange hoofdstukken en ik bleef af en toe haken in een tekst. Toen ik echt de tijd had om te lezen ging het goed en raakte ik in het verhaal, maar als ik het boek een dag niet had ingezien moest ik er toch elke keer weer inkomen. In het begin moest ik ook enorm wennen dat er een verhaal door een verhaal ging. Je moest echt switchen.
Het verhaal vond ik af en toe spannend. Vooral toen nog niet bekend was wie de dader was. Dat waren spannende momenten. Vanaf het moment dat de dader bekend is ben je eigenlijk allen nog maar nieuwsgierig naar het eind in plaats van dat het nog echt spanning bevat. In de hoofdpersoon Justine kon ik me wel redelijk inleven. Ze was als moeder echt op zoek naar gerechtigheid en naar antwoorden.
Uiteindelijk is het niet geworden wat ik ervan had verwacht. Ik had toch wat meer spanning verwacht en ik miste het vlotte schrijfwijze wat ik graag zie in een verhaal.