Dit is het eerste boek dat ik lees van Sarah Lark. Het gaat over emancipatie versus discriminatie. In feite gaat het over groei-drang en liefde. Wat daartussen zit zijn de te overkomen blokkades in de vorm van overtuigingen en misverstanden. Op een gegeven moment zegt de zeer Christelijke Ida tegen haar ernstig door drank en hoererij ontspoorde man (eveneens met een streng Christelijke achtergrond): “Praat toch niet altijd alsof ieder ander geen mens zou zijn.” Dat ‘durfde’ ze, omdat haar vriendin de Nieuw-Zeelandse Cat door hem aangevallen werd. Voor zichzelf kon ze niet opkomen, omdat ze onvoorwaardelijk vertrouwde op God en Hem bad voor ‘deemoed’. Ik had nog nooit van dit woord gehoord maar nu weet ik dat het over onderwerping gaat en een blinde overgave aan de, door de almachtige God gegeven, macht van de vader en latere echtgenoot. Zo anders ging het bij de Maori eraan toe, met de liefde en hun natuurreligie. Ik vond het een heel mooi invoelend en begripvol geschreven boek. Het verhaal was nergens saai en ik waande me ruim 700 bladzijden lang zelf een emigrante in het Nieuw Zeeland van Queen Victoria.