Met Wolfgetal zet Laura van der Haar een prachtig romandebuut neer. Het verhaal gaat over twee vriendinnen, die we volgen vanaf een jaar of 11 tot een jaar of 18, gedurende de zo kwetsbare tijd van hun puberteit. Al meteen wordt duidelijk dat dit geen normale vriendschap is; Vikki, de vriendin, is nogal dominant naar de naamloze hoofdpersoon toe, en ze vertoont ook op z’n zachtst gezegd destructief gedrag. De hoofdpersoon laat zich meeslepen in deze vriendschap, draagt haar vriendin op handen, wordt zelf soms (op een uiterst bijzondere manier) op handen gedragen maar aan de andere kant af en toe volledig onverwacht ook weer ‘afgestoten’ en doet alles wat vriendin Vikki zegt. En dat gaat soms best ver. Huiveringwekkend ver.

Het taalgebruik is to the point, zonder enig blad voor de mond nemend. Expliciet, soms walgelijk, aanstootgevend, bedoeld om te shockeren, iets wat ook zeer zeker lukt. Precies passend bij het karakter van Vikki, die totaal geen moeite zal doen om iets tactischer, netter te verwoorden dan wat direct in haar opkomt. Ze lijkt aan meerdere stoornissen te lijden. Een drama-queen is licht uitgedrukt: ze is soms ronduit gemeen en sadistisch en weet op een gewiekste manier mensen om de tuin te leiden, tegen elkaar op te zetten en is kampioen in liegen. Het feit dat ze afglijdt en de hoofdpersoon meetrekt in haar ellende wordt daardoor helaas niet op tijd opgemerkt door de hoofdpersoon en de omgeving.

De schrijfster weet het manipulatieve van Vikki op een trefzekere wijze te beschrijven, zodanig dat je als lezer op het puntje van je stoel zit mee te lezen, je verbazend over de meegaandheid van de hoofdpersoon, de angst en spanning duidelijk voelend in hoofd en hart, hopend dat het hoofdpersonage op tijd ‘wakker schrikt’ met betrekking tot het idolate aanbidden van haar ‘vriendin’. De karakters van Vikki en de hoofdpersoon worden erg goed uitgewerkt; de lezer kan zich goed inleven en krijgt een precies beeld van de gevoelens van de meiden, maar ook hoe zij zich ontwikkelen gedurende de jaren.

In het boek wordt niet echt naar een climax toegewerkt, hoewel het begin van het boek behalve intrigerend ook enorm spannend is. Helaas verliest het boek al op een derde een groot deel van de spanning, waardoor het ook met honderd bladzijden minder een goed (wellicht zelfs beter) boek was geweest. Maar ach, spanning oproepen was waarschijnlijk ook niet het hoofddoel van de auteur.

Hoe het verhaal is uitgewerkt, de uitmuntend goed geschetste intens beklemmende vriendschap, de herkenbare zaken uit de jaren negentig (inclusief de voor de dertiger c.q. veertiger van nu vele herkenbare muzieknummers en dingen als flippo’s, lange jannen, spellen als elastieken en stoepkrijten, klap-armbandjes etc.) maken echter bijna alles goed. Een volgende roman van Van der Haar wordt met groot enthousiasme afgewacht!