Thomas Berg is en blijft nog steeds het geliefde geesteskind van zijn schepper Jo Claes. Voor wie de klok luidt is intussen reeds het negende misdaadverhaal met deze hoofdinspecteur als de stoere, neen: menselijke held. Met de Hercule Poirot-publieksprijs 2014 en De Gouden Strop 2015 op zak gaat de auteur echter niet op zijn lauweren rusten. Hij schrijft gepassioneerd verder, en dit is maar goed ook.

In de Vlaamse universiteitsstad Leuven begint het nieuwe academiejaar; de stad staat op zijn kop door de overheersende drukte. Dan gaat het fout, als er op de stoet professoren in toga wordt geschoten. Chaos; de rector van de Oegandese hoofdstad Kampala is het slachtoffer van de schietpartij en ligt dood op de straatstenen. Ook hoofdinspecteur Thomas Berg heeft de aanslag als getuige bijgewoond. Hij moet immers de orde handhaven. Tijdens de achtervolging op de dader wordt een lid van het Leuvense vermoord. Dit is het moment om uit te zoeken wie deze laffe aanslag op zijn geweten heeft; Berg en zijn team in actie! Is het een politiek getinte moord, maar wat is toch het nut van een aanslag op professoren? De hoofdinspecteur krijgt hulp van Tatyana, zij is de assistente van de Oegandese rector. Er bloeit iets moois… het drama is echter nog lang niet voorbij…

“Hij rook haar parfum, maar nog voor hij de kans kreeg om iets te zeggen, gaf ze hem een zoen op de wang, draaide zich om en liep de lobby in. Met een wee gevoel in zijn binnenste keerde Berg op zijn stappen terug. Het was een fijne avond geweest en hij wilde niets liever dan Tatyana zo snel mogelijk terugzien, maar aan de andere kant… wat stelde hij zich daar eigenlijk bij voor? Misschien had hij haar beter niet uitgenodigd.” Thomas Berg op liefdespad?

Leuven is een bijzondere en mooie stad. Jo Claes zet dit nogmaals dik in de verf. In vier delen en in zijn typische schrijfstijl met korte hoofdstukken, tekent de auteur zijn verhaallijnen uit. Je volgt geboeid het gebeuren en sluit je aan bij het tempo van Thomas Berg, of is dat van Jo Claes? Dit boek is geen supersonische thriller, waarbij je als lezer nauwelijks de acties kunt volgen. Je belandt evenwel in een zorgvuldig uitgewerkt plot, waarbij je af en toe de verkeerde richting wordt opgestuurd. De echte snelheid spitst zich toe op de apotheose. Het leesplezier haal je uit de prachtige zinnen, doorspekt met humor. Een door en door betrouwbaar ‘Claes recept’, dat door velen wordt gesmaakt.

Voor wie de klok slaat wordt neergezet vanuit het oogpunt van Thomas Berg, maar ook – en dit is vakkundig sterk werk – vanuit de (vermoedelijke?) dader. De personages zijn levensecht en het decor dat Leuven is, wordt door Claes perfect in kaart gebracht. Toen ik voor de eerste keer de titel van dit boek zag, dacht ik meteen aan Ernest Hemingway en ging er een belletje rinkelen… In zijn nawoord verklaart de huidige Leuvenaar dat deze titel deels bedoeld is als een hommage aan de schitterende schrijver die Hemingway was.
Vanaf nu uitkijken naar misdaadroman nummer tien. Lees en geniet mee met de mensen op de Leuvense terrasjes en drink samen met hen een glaasje. Toosten, op de gezondheid van Jo Claes. Proost!