Omdat ik al meerdere boeken gelezen had van Koontz, leek het me interessant ook zijn laatste boek te lezen en zijn vorige werk hiermee te kunnen vergelijken. Het eerste wat mij opviel, was dat zijn aangename en spannende schrijfstijl was aangevuld met humor, op het randje van luguber. Enkele voorbeelden zijn:

Ik wilde bij u langskomen, maar misschien is dit niet het juiste moment. Dit is precies het goede moment, beste Odd. Niets is erger dan alleen zijn op de avond dat je koe is ontploft. p.108

Er blaften geen honden.Niemand zei: Hoorde jij iets, Maude? Niemand zei: Ja, Glenn, ik hoorde Odd Thomas een lijk uit zijn raam gooien. Pico Mundo sliep rustig verder. p.220

De omvang van je garderobe is verbijsterend. Ralph Lauren zou ervan in huilen uitbarsten. p.116

Net als degenen die erin woonden, bezat dit huis in Middellandse-Zeestijl weinig karakter. p.297

Ik moet zeggen dat het boek mij aangenaam heeft verrast. Na kanjers van boeken als Het Franciscus complot en Motel van de angst, vielen zijn latere boeken als Schemerzone en Vrees niets tegen. Alhoewel Koontz ronduit absurde verhalen levensecht kan laten lijken, liet hij bij zijn laatste boeken de inspiratie ver achterwege. Vrees niets is trouwens een vervolgverhaal op Het Franciscus complot, wat mij erg teleurstelde, aangezien het de spanning en de fantastische plot van het oorspronkelijke verhaal bijna verkrachtte. Toch heeft Koontz uit dit alles toch wel geleerd, want met De gave heeft hij weer een fantastisch werk afgeleverd. Gekruid met wat humor leest het boek nog beter, en het verrassende maar geniale einde van zijn vroegere werken is weer helemaal terug. Het boek is namelijk 1 grote verassing: Al na een tiental paginas lijkt het duidelijk dat de vreemde Bob Robertson de bloeddorstige psychopaat is, maar na zo'n 200 pagina's krijgt het boek een hele andere wending...
Toch heeft dit boek niet alleen zijn goede kanten. Wat mij vooral in het begin van het verhaal opviel is dat Odd Thomas, het hoofdpersonage, eigenlijk maar een karikatuur is. Als je het leest, begin je het idee te krijgen dat je te maken hebt met de simpelste persoon van de hele VS. Aangezien ik graag Koontz werk lees omwille van de nauwe betrokkenheid bij de personages, bleef ik hier toch wat op mijn honger zitten. Maar soms deed hij mij wat denken aan Forrest Gump, wat wél laat zien dat ook een vrij simplistische karikatuur zijn charme heeft.