Mila is een heel bijzonder meisje. Ze heeft een gave om de allerkleinste dingen op te merken. Ze ziet aan iemand hoe die zich voelt, een geheim heeft, of een geheim hebben. Ook met haar neus kan ze dat, net als een hond.
Die gave komt goed uit als ze met haar vader naar New York gaat, waar zijn beste vriend Matthew verdwenen is. Maar in Amerika is alles een groot raadsel. Ze krijgt tegenstrijdige signalen van iedereen. Maar dan blijkt dat er in het verleden ook vreemde dingen zijn gebeurd en zelfs haar vader gaat zich raar gedragen.

Je voelt je in dit boek echt als Mila. Je raakt gigantisch in de war door wat alle personages doen en uitstralen, zodat je geen idee hebt waar het verhaal naar toe gaat. Later wordt het allemaal wel duidelijk, maar je wordt goed op het verkeerde been gezet.
Hoewel Mila pas 12 is, komt ze veel volwassener over. Dat maakt dit boek bijzonder. Het is echt een jeugdboek, maar door Mila is het voor volwassenen ook een prima boek om te lezen.

Ik heb nog 1 klein puntje; ik vind de Nederlandse titel slecht vertaald. Picture me gone tegenover Mij niet gezien. Het roept een hele andere sfeer op en klopt gewoon niet met het boek.