Claire, midden veertig is gelukkig getrouwd met Greg en ze heeft twee schatten van dochters. Caitlin is twintig jaar oud en Esther is drie jaar. Dan valt haar wereld in duigen als ze te horen krijgt dat ze Alzheimer heeft. Het is de variant die op vroege leeftijd begint en die heel snel vordert. De medicijnen hebben het proces niet vertraagd en ze gaat sneller achteruit dan wie dan ook ooit gedacht heeft.
Claire is een heel zelfstandige vrouw, heeft een enorme wilskracht, is volhardend en heeft een uitgesproken mening over alles. Ze wil zich ook blijven verzetten tegen deze ziekte. Ze weet dat ze zal verliezen maar ze zal niet vlug opgeven.
Ruth, haar moeder, trekt bij haar in om haar te verzorgen en in de gaten te houden. Zij weet als geen ander hoe deze ziekte is want ze heeft haar echtgenoot en vader van Claire ook verloren door deze ziekte.
“Dit is het eerste gevecht waar ze ooit in verzeild is geraakt waarvan ze weet dat ze het niet kan winnen”
Greg koopt een mooi notitieboek, groot met een gladde glanzende kaft van dieprood leer. Dit wordt een herinneringsboek voor Claire en de rest van het gezin waar ze allen iets in kunnen schrijven. Voor ieder van hen heeft dit een grote betekenis: ze willen zoveel mogelijk in dit boek pennen zodat dit een mooi aandenken wordt voor later.
Naarmate de ziekte vordert mag Claire niet meer alleen de deur uit en ze moet constant in de gaten gehouden worden en dit voor haar eigen veiligheid. Greg heeft het meeste te lijden onder deze situatie. Claire voelt zich niet meer op haar gemak met hem in de buurt. Ze stoot hem af ook al weet ze bij momenten dat ze dat niet zou moeten doen, ze hebben samen iets moois opgebouwd maar haar brein zegt iets anders.

“Wanneer breekt de dag aan waarop ik mezelf niet meer zal zijn?”

Caitlin heeft zo ook haar eigen problemen maar ze heeft geen tijd om die aan te pakken. Haar moeder is ziek en ze moet het juiste moment afwachten om dit thuis uit te leggen. Maar dan ontdekt Claire haar geheimen en alhoewel ze al in een vergevorderd stadium zit, blijft ze niet bij de pakken neerzitten en doet ze er alles aan om Caitlin terug gelukkig te zien.

Conclusie
Dit verhaal geeft eigenlijk het leven weer van Claire, zowel in het heden als de vele flashbacks die we kunnen lezen. Hoe ze is opgegroeid en hoe ze Caitlin eigenhandig heeft opgevoed tot Greg in haar leven verscheen en waar ze heel gelukkig mee was.
De hoofdstukken worden afgewisseld door de verhaallijn van Claire en die van Caitlin. Tussen de hoofdstukken kunnen we de brieven lezen die ze in het herinneringsboek geplaatst hebben. Het zijn niet enkel dingen die ze erin zetten maar ze plakken er ook foto’s in en andere dingen die een mooie herinnering zijn. Voor Claire is dit boek van groot belang omdat ze weet dat ze zoveel mogelijk moet schrijven nu het nog kan. De gedachtenissen zijn mooi beschreven; soms grappig en soms heel ontroerend maar dat is juist het mooie aan dit herinneringsboek. Elk van hen, behalve de kleine Esther, legt hun ziel bloot in dit boek.
Dit verhaal gaat ook over drie generaties Armstrong vrouwen. Ze hebben zoveel dingen gemeen met elkaar en vooral de liefde die ze voor elkaar voelen is hier wel de essentie van het verhaal. Voor Ruth, de moeder, is het hartverscheurend om haar dochter zo dag in dag uit te moeten zien. Soms moet ze machteloos toezien welke toeren ze uithaalt en dat maakt haar enorm bang. Kleine Esther begrijpt maar moeilijk waarom haar mama niet meer kan voorlezen en niet zonder escorte het huis uit mag. Claire is dan ook vooral bang dat zij bij Esther door de mand gaat vallen. Deze kleine meid is pienter en brengt ook veel leven in de brouwerij en dat is soms best grappig om te lezen. En dan Caitlin, die worstelt zelf met problemen maar ondanks haar ziekte weet Claire met de hulp van Ruth haar leven weer op de rails te krijgen.
Alzheimer is een vreselijke ziekte en het is dan ook met momenten zo triest om te lezen dat Claire geen verhaaltje kan voorlezen aan Esther, dat ze niet meer weet wat sommige dingen zijn. Woorden en cijfers niet meer weten, je eigen kind niet herkennen en dan nog de alomtegenwoordige angst.
Rowan heeft in dit boek sterke karakters neergepend die een voor een hun eigen problemen hebben maar die wel mooi samenvloeien als een geheel. Het is niet alleen verdriet dat je leest, er zitten best wel grappige momenten in dit boek geweven en dat heeft ze goed genuanceerd.
Enig minpuntje zijn de soms ellenlange zinnen die in het begin van het boek staan. Bij momenten moest ik die zinnen meerdere keren lezen. Naarmate het boek vorderde werden deze minder.
Ik heb echt genoten van dit boek en het heeft bij mij veel emoties teweeg gebracht, gelukkige en verdrietige gevoelens maar bovenal het gevoel van liefhebben. Het verhaal gaat over onvoorwaardelijke liefde, verbondenheid en de kracht om met deze ziekte om te gaan. Zoals in haar vorig boek ‘Twintig regels liefde’ heeft Rowan iets met brieven, ze blijven je ontroeren. Ze heeft het wederom gepresteerd om een mooie roman te schrijven.
4 sterren voor dit aangrijpend verhaal