Het boek bestaat uit twee delen en wordt in eerste instantie voornamelijk vanuit twee personen verteld.
De proloog laat ons al naar adem snakken bij het lezen van het in herfsttinten en druilerige sfeerbeeld geschreven horrorscenario dat elke ouder wel eens door zijn/haar gedachten heeft zien voorbijschieten. Je kind steekt pardoes de weg over …

Nachtmerrie!
Jenna is totaal van de kaart als ze de film steeds maar weer voor haar ogen ziet afspelen. En dan die stilzwijgende beschuldigingen – haar schuld!!
Ze neemt dan ook een rigoureus besluit en vlucht weg uit Bristol met een paar van haar bezittingen. Een diep gekoesterd klein kistje met een paar persoonlijke eigendommen, haar laptop en wat kleren belanden in haar rugzak. Als een dief in de nacht vlucht ze om alles en iedereen achter te laten. Uiteindelijk komt ze terecht in Penfach, een klein dorpje in Wales. Een schitterende plek aan zee waar ze een afgelegen klein huisje huurt en geleidelijk aan kennis maakt met de bewoners.
Maar kan ze haar verleden zomaar verborgen houden of is ze op de een of andere manier toch vindbaar?

Inspecteur Ray Stevens moet met zijn team op zoek naar een dader, de gevluchte dader van de zogenaamde hit and run, maar deze is niet zo een-twee-drie op te sporen. Vooral zijn nieuwste aanwinst van het korps – Kate – is volhardend, gebrand op het vinden van de chauffeur die deze nachtmerrie veroorzaakte. De onderhuidse spanning die deze twee voelen knetteren zijn voor de wat oudere Ray een reden om zijn professionaliteit een beetje te laten varen, mede door de wat gespannen thuissituatie. Dit maakt alles nog ingewikkelder dan het al is voornamelijk door het gevoel dat hij opgesloten zit in zijn leventje dat door een bepaalde sleur zich maar voortsleept terwijl de jongere Kate door het leven lijkt te huppelen met een jeugdig fanatisme waar hij jaloers op is, zou zomaar een mid-lifecrisis kunnen zijn ;-)

Het begon zo heftig dit Mea culpa en krijgt daarna een perfect opgebouwde verhaallijn waarin je denkt zachtjes aan meegenomen te worden in een carrousel van emoties. Het vluchten van Jenna en de zoektocht door een uiterst innemend team rechercheurs. Penfach en Bristol – afwisselend in een prachtig omschreven setting van afgelegen schoonheid en de drukte van een stad. Het knusse huurhuisje van de eenzame Jenna en het privéleven van Ray die een werkezel is en daarbij het echt belangrijke een beetje uit het oog verliest.
Die carrousel kun je wel op je buik schrijven trouwens want je zult een twist van jewelste om je oren krijgen die je van de zacht schommelende draaimolen ineens doet belanden in een adembenemende achtbaan met een vrije val van heb ik jou daar.

De cover van dit boek alleen al is prachtig en nodigt uit tot wegdromen, fladderen naar het onbekende – en verrast worden zul je! Fantastische schrijfstijl doordrenkt met mooie metaforen die je doen verlangen naar meer.
Alweer een debutante die me meesleurde in haar web van uiterst geraffineerd opgebouwde spanning die me niet los liet en nog lang liet na sudderen in gedachten.

Deze mag echt niet ontbreken op je NTL-lijst (met andere woorden – deze mag je niet missen!!)

http://josesprakeloos.blogspot.nl/2016/03/clare-mackintosh-mea-culpa.html