Hoop en Rood is het eerste boek ooit dat ik van Jon Skovron heb gelezen. Het is een fantasy die gesitueerd is in een setting die met de renaissance vergelijkbaar is. De wereld waarin het verhaal zich afspeelt is een eilandstaat die geregeerd wordt door een keizer, er wordt wel gehint naar nieuwe onbekende volkeren en continenten maar die hebben (nog) geen rol in het verhaal. Het boek is verder verdeeld in twee points of view (eigenlijk drie maar die derde heeft maar een enkele hoofdstuk dus die telt niet echt mee). De twee belangrijkste POV zijn die van Hoop, een jonge vrouw met een traumatisch verleden en die van Rood, een jongeman die opgroeit tussen het gewone volk van Nieuw Laven, het eiland waar het verhaal grotendeels zijn verloop heeft.

Het eerste deel van dit boek gaat over de jeugdjaren van Hoop en Rood. De auteur gaat relatief snel door de kinderjaren heen maar weet de achtergrond van beide personages wel goed te vertellen in een gering aantal hoofdstukken. Het gaat dus snel en voor je het weet ben je weer een paar jaar verder in de tijd zodra je aan een volgend hoofdstuk begint. Zelf vond ik dat niet storend, je hebt al lezende heel snel in de gaten dat er weer een aantal jaar voorbij is gegaan. Het tweede deel van het boek is meer actiegericht en al verstrijkt er voor de personages minder tijd, als lezer heb je meer het gevoel dat alles sneller verloopt.

Het magie systeem is een beetje onderbelicht gebleven in dit boek. De magiërs, hier heten ze Biospinners, hebben magische krachten waarmee ze levende materie kunnen aanpassen al naar wat men wenst. Echte uitleg hoe het allemaal precies werkt en of er nog andere restricties zijn wordt echter niet verduidelijkt in dit deel. Misschien in de vervolgdelen? Laten we het hopen. Nu voelde het toch een beetje aan alsof de schrijver ter plekke verzon wat een Biospinner zoal kon, zodat hij kon gebruiken wat er op dat moment nodig was. Er wordt verder wel naar gehint dat de ene Biospinner sterker is dan de ander maar daar heb ik in het verhaal verder niet veel van gemerkt, voor mijn gevoel waren ze allemaal even oppermachtig.

De personages zelf bleven voor mijn gevoel een beetje plat. Ik miste een groei in de karakters, ook in die van de belangrijkste personages. Beide personages hebben zo hun familie, vrienden, kennissen en vijanden waar van alles en nog wat mee gebeurde maar echt zichtbare invloed had dit niet op de personages. Ook de relatie tussen Hoop en Rood voelde wat al te gemaakt aan, ze vertrouwden en mochten elkaar wel erg snel, naar mijn mening.

De maatschappij zelf vond ik wel mooi in beeld gebracht. De rijke buurt, de kunstenaarsbuurt en dan de volkse buurten met hun criminele bendes, prostitutie en tavernes. Het maatschappelijke onderscheid tussen man en vrouw, of vooral het gebrek daartussen in de arme buurten was wel verfrissend om te lezen.

Het verhaal is verder in een hele vlotte en prettige stijl geschreven. De hoofdstukken zijn van een aangename lengte en het lettertype is zeker niet te klein. Je leest het boek ondanks de 540 pagina’s die het boek telt bijna in één adem uit. De auteur heeft voor zijn personages zijn eigen straattaal ontwikkeld maar die is niet echt ingewikkeld en je weet als lezer eigenlijk gelijk wat er precies mee bedoeld wordt. Door deze verzonnen straattaal weet hij wel te voorkomen dat zijn woordgebruik té plat overkomt bij de lezer. Echt expliciet taalgebruik of choquerende scènes komen overigens niet voor in het boek, het blijft allemaal redelijk netjes voor een fantasy boek voor volwassenen. Er wordt her en der wel wat “gesmierd” en een leven heeft niet bepaald veel waarde (genoeg moord en doodslag) maar dat wordt redelijk koeltjes verteld. Er is één bepaalde scène van een bepaalde transformatie die ik dan best wel weer schokkend vond, maar dat is de uitzondering op de regel.

Al met al was het gewoon een heerlijk verhaal om te lezen, eentje waar je niet al te veel bij na hoeft te denken maar dat je gewoon over heen kunt laten komen. Het boek eindigt wel met een cliffhanger dus deel twee ga ik zeker binnenkort ook oppakken want ik wil wel weten hoe het verder gaat met alle personages. Ondanks hun tweedimensionale karakter ga je je namelijk wel aan ze hechten, zowel aan de hoofd- als aan de bijpersonages. Dus zeker een aanrader als je eens iets leuks en luchtigs wilt lezen.