Naar aanleiding van mijn ervaring met ‘De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween’, dacht ik een grappig boek te gaan lezen, maar deze verwachting is niet uitgekomen. Hoewel velen de toch wel aparte schrijfstijl van de auteur Jonas Jonasson wellicht grappig vinden, vond ik het zelf af en toe wat vergezocht en – gaandeweg het boek vorderde – eerder ronduit flauw worden. Ik ging me hier steeds meer aan ergeren, wat ertoe leidde dat verhaal mij in – letterlijk – geen enkele zin heeft kunnen raken en ik de inhoud van het boek uiteindelijk ook niet echt kon waarderen.

In drie aparte boekdelen worden – in meerdere hoofdstukken – de drie afzonderlijke delen van het 304 pagina’s tellende verhaal verteld. In het eerste deel lichten de drie hoofdpersonages van het boek (de domme Gangster Anders, de niet gelovende vrouwelijke pastor Johanna en de receptionist Per Persson) de Zweedse onderwereld op om er zelf rijk van te worden. In het tweede deel wordt een nieuw plan ten uitvoer gebracht: de drie stichten een kerk met als enige doel wederom er zelf rijk van te worden. Het derde – en kortste – deel van het boek vormt een soort van aflsuiting en vertelt hoe het uiteindelijk met de diverse personages afloopt. Dit deel is naar mijn mening onvoldoende uitgewerkt en gaf mij de indruk dat het verhaal naar het einde toe wat ‘afgeraffeld’ werd. Wellicht wilde de auteur een ‘gesloten einde’ maken, maar wat mij betreft had dit laatste boekdeel geen toegevoegde waarde.

Overbodige zijsprongen
Hoewel we gedurende het verhaal wel wat meer te weten komen over de geschiedenis van de drie hoofdpersonen, blijven ze in het gehele verhaal enigszins vaag en spreken de verschillende personages mij allen niet echt aan. Terugblikken naar het verleden van de diverse personages zorgen voor wat afwisseling in het verhaal, hoewel ik sommige zijsprongen (zoals het arbeidsverleden van de in het boek benoemde koster) zowel compleet overbodig als niet grappig vond.

Geloof en liefde
Godsdienst, geloof, liefde en criminaliteit vormen de rode draad in het verhaal. In het hele boek komen citaten uit verschillende bijbelse boeken naar voren. Deze citaten, die zowel door de pastor als door Gangster Anders genoemd worden, raken echter vaak kant nog wal, wat ook de bedoeling is van de schrijver, maar dit was voor mij wel aanleiding om hier vaak simpelweg snel overheen te lezen. De pastor in dit boek gelooft vreemd genoeg niet eens in God, wel in de liefde. Al duurt het een tijdje voordat ze zich daar aan overgeeft, want eigenlijk heeft de pastor een hekel aan alles en iedereen in de wereld. Gek genoeg wordt ditzelfde geloof echter wel opgepakt door Gangster Anders, die in de eerste instantie ook alles en iedereen haatte (wat niet gek is voor een gangster). Bij alle hoofdpersonen maakt onvrede, baldadigheid en zelfs criminaliteit uiteindelijk dus plaats voor enerzijds geloof en anderzijds liefde. Wel een mooi moraal van het verhaal, mocht Jonasson dit zo bedoeld hebben.