In 1984 heb ik '1984' van George Orwell gelezen. Dat wilde ik per se z0 en hoewel het me intrigeerde vond ik het maar een vreemd boek. Ik kon me er niet veel bij voorstellen.
In 1996 reisde ik door Birma, dat toen net Myanmar was gaan heten. Ik vond het een prachtig land met heel vriendelijke mensen. Maar de meesten durfden niet goed met je te praten. Ik herinner me dat ik samen met een vriend door twee zusjes werd uitgenodigd bij hen te komen eten om 'de verjaardag van één van hen te komen vieren'. We gingen op de uitnodiging in en gedurende de gehele avond was er in de lokale 'wat' (tempel), waar het etentje van ons vieren plaatsvond, een man (de meisjes noemden hem 'een soldaat') die op nauwelijks vijf meter van ons op de grond zittend clubje alles in de gaten hield.
Nu heb ik het boek van Emma Larkin gelezen en nu is alles ineens heel duidelijk. '1984' bestaat echt - het is Myanmar - en 'de soldaat' die op ons lette was een MI, een verklikker. Ik vraag me angstig af wat er met die meisjes is gebeurd. Hoe dichtbij kan een boek komen!
Emma Larkin schrijft een boek waarin cultuur, reisverslag en literatuurkritiek zijn samengevoegd in een heel goed leesbare aanklacht tegen het militaire bewind in een van de mooiste landen van de wereld.
Sinds enkele jaren lijkt er sprake van verandering in Myanmar, maar de recente ontwikkelingen met betrekking tot de Rohinngya genocide, die overigens al in 2004 gaande was, duidt op een voortzetting van maatregelen van het gehate regime.