Het grootste probleem van ‘de vrouw van’ zijn is dat je er zelf niet meer toe doet, op de tweede plaats komt de verveling die ontstaat door het personeel en het niet buitenshuis werken. Carrie besluit de drie nieuwe vrouwen naar zich toe te trekken en zo ontstaat de wijn-op-woensdag-club. Het expat-leven blijkt vol intriges en ongeschreven regels te zitten en ze voorzien elkaar van informatie, roddels en afleiding. Het leven raakt echter ontregeld als Joanne, de mentor van de school wordt vermoord. Ze was niet geliefd, maar wie zou het hebben gedaan?

Eén van de bijzonderheden aan dit boek is dat het is opgedeeld in ‘voor de moord’ en ‘na de moord’ waarbij niet alleen de vier vrouwen (aangeduid met de positie van hun man), maar ook de mentor aan het woord komen. Zo krijgen we een inkijkje in de expat-levens van deze vrouwen, de bizarre verhoudingen binnen de oudervereniging van de AIS en de geheimen die rondwaren. Het boek is heel ontspannen geschreven en leest makkelijk weg. Het is als een antropologische beschrijving van het leven en daardoor vraag je je af met welk personage de auteur zich het meest vereenzelvigd (ik denk Carrie). De ontknoping is verrassend en goed bedacht en ik kan het boek dan ook aan iedereen aanraden die het leuk vindt om spannende boeken te lezen en zich te verliezen in het leven van een ander. Dat zijn dus bijna alle lezers….