De Vlaming Koen Verstraeten werkt al jaren als journalist voor de krant Gazet van Antwerpen en woont al drie decennia in Nederland. Met Het Ibrahim comité maakt hij zijn intrede in de wereld van het spannende boek.
Nadat autojournalist Harry Witters door de Vaticaanse geheime dienst wordt gerecruteerd, klimt hij, met de ene na de andere primeur, snel hoger op de ladder van invloedrijke nieuwsjagers. Als de Ufficia Informazione hem de opdracht geeft het Ibrahim-comité in diskrediet te brengen, trekt hij naar Siegburg waar de afgevaardigden van alle splintergroepen van het christendom achter gesloten deuren proberen terug te keren naar een eensluidende, samenbindende godsdienst, om zo sterker te kunnen ageren tegen de opkomst van de islam in de westerse wereld. Maar ook andere invloedrijke groeperingen trekken aan zijn mouw, waardoor Harry begint te twijfelen of het publiceren van zijn artikel wel een verantwoorde beslissing is. Want de gevolgen van deze primeur zouden wel eens ver strekkende gevolgen kunnen hebben.
Het gebeurt niet vaak dat men een auteur ziet groeien naarmate een boek vordert, maar dat is exact waar we hier getuige van zijn. Daar waar Het Ibrahim-comité nogal aarzelend van start gaat met een sfeertje dat doet denken aan de films True Lies en Mr.& Mrs. Smith, groeit het uit tot een echte spionageroman die staat als eens huis, die in Vlaanderen zijn weerga niet kent en die daarenboven origineel uit de hoek komt door niet weer eens Amerikaanse, Britse, Russissche of Israëlische agenten ten tonele te voeren, maar te opteren voor kleinschalige godsdienstige geheime groeperingen, die elk hun steentje willen bijdragen in hun poging om hun visie op het christendom te realiseren.
Het gegeven en de uitwerking doet zeer onvlaams aan en de internationale uitstraling wordt versterkt door scenes te situeren in Canada, Siegburg, Vaticaanstad, Peru, Dubai, zonder Brussel en Antwerpen uit het oog te verliezen natuurlijk. Door een groot aantal feiten in het verhaal te verweven, en een paar uiterst verrassende alternatieve waarheden te verkondigen, zorgt Koen Verstraeten voor een hoge mate van herkenbaarheid.
Alleen het feit dat bijna elk personage in het boek geheim agentje speelt en de vriendelijke wijze waarop deze geestelijke varianten van James Bond met elkaar omgaan, zorgen voor flink wat ongeloofwaardigeid in deze fascinerend geschreven machtsstrijd tussen progressieven, conservatieven en anders denkenden.
Met Het Ibrahim-comité levert Koen Verstraeten een meer dan verdienstelijk debuut af en zadelt hij zichzelf op met een levensgroot probleem: hoe kunnen zijn journalistieke stukken ooit nog vertrouwen wekken bij het lezend publiek, nu er zwart op wit gedrukt staat hoe goed deze man is in het verzinnen van verhalen?