De nadagen van het victoriaanse Engeland en de eerste onzekere jaren na het einde van de oorlog vormen de achtergrond van de vierdelige 'Cazalet-kronieken' van Elizabeth Jane Howard, die de periode 1937-1947omspannen.

Deel 1, 'Lichte jaren', begint eind jaren dertig, in de laatste gouden jaren voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal is geconstrueerd rond de vier volwassen kinderen van ‘de generaal’ en ‘de baronie’: respectievelijk Hugh, Edward en Rupert hun drie zonen en hun nog ongetrouwde dochter Rachel, die een platonische relatie onderhoudt met Sid.

Lichte jaren drijft heel erg op karakterbeschrijvingen wanneer Howard over schijnbaar gewone gebeurtenissen in het gezinsleven – het leven in Londen, de vakanties in Sussex – vertelt. Toch gaat ze ook geen penibele en wat moeilijke familiale problemen tot zelfs persoonlijke drama’s uit de weg: een gevaarlijke geboorte, een verwende jonge vrouw, wat ongelukkige stiefkinderen, het probleem van seksueel misbruik, een lesbische relatie, ontrouw, etc… En dat allemaal op een toon waar overduidelijk nog de victoriaanse tijden in doorklinkt. Mede hierdoor en door het klasseverschil – upperclass versus bedienden, tussen wie zelfs de taal anders lijkt te zijn – maakt dat een vergelijk met Downtown Abbey nooit ver weg is. Al helemaal te gek wordt het wanneer je weet dat in de serie die van de Cazalets werd gemaakt ook een hoofdrol is weggelegd voor Hugh Bonneville. Maar dat terzijde is het een evenwichtig boek, rijk aan waarnemingen en met een oog voor detail. Verwacht geen plotwendingen of spanningsboog, het gaat eerder traag en door de stemmen van de kinderen tussen die van de volwassenen door krijg je niet alleen een bijzonder gelaagde roman maar tevens een heel complexe weergave van familie en relaties. Op zich brengt het verhaal weinig vernieuwends al blijf je wel de pagina’s omdraaien en verder lezen.