Dit tweede deel uit de trilogie komt beduidend trager op gang dan bij De dubbelganger het geval was. Echt spannend wil het in de eerste 100 bladzijden dan ook niet worden. Het probleem is dat Ross zich teveel richt op de droge opsommingen van historische feitjes en daarbij een klein beetje de literaire kant van het verhaal uit het oog verliest. Ook zijn simpele schrijfstijl - bijna van het niveau jeugdboek - gaat de schrijver parten spelen. Gelukkig kon ik er na verloop van tijd wel weer inkomen. Zijn gebrekkige schrijfstijl maakt Ross meer dan goed met briljant geconstrueerde plots en sfeervolle impressies van die oorlogsperiode.

Leuk aan dit boek is dat het perspectief veelal verlegd wordt naar de "foute" personen uit de oorlog, zoals nazi's, (ex-)NSB'ers en dubbelspionnen. Hierdoor krijgt de lezer een heel ander beeld dan gewend. Vooral de passages rond Niek van Reijt, de dubbelspion die ook aanwezig blijkt te zijn geweest bij het bombardement op Weimar, lezen heerlijk weg als spannende avonturen uit een jongensboek.

Het is af en toe even doorbijten door de houterige schrijfstijl van Tomas Ross, maar het loont de moeite zeer zeker.