Toen ik het boek in de handen had wist ik aan de hand van de cover nog niet zo goed wat ervan te verwachten. Mooie cover waarvan de kleuren mooi in elkaar overvloeien maar aan de andere kant zie ik nu ook de verwarring en de 'kronkels' van hoofdpersoon Rosalie. Van iemand die te veel heeft gezien waardoor alle kleuren niet evenwaardig meer met elkaar lopen en er knelpunten ontstaan, dat is na het lezen van het boek mijn impressie geworden.

Rosalie doet vrijwilligerswerk bij een vluchtelingencentrum, hier heeft zij een goede band met de Afrikaan Joseph opgebouwd, wanneer hij uitgeprocedeerd wordt, twijfelt zij geen moment en neemt Joseph op in haar gezin. Aanvankelijk zijn haar man Wim en zoon Patrick het er niet mee eens, maar hun weten alsnog een goede band op te bouwen, in tegenstelling wat Rosalie aan de buitenwereld laat blijken, voelt zij zich van binnen heel anders, en haar masker begint scheuren te vertonen en uiteindelijk valt haar met zorg opgebouwde muur uit elkaar.

Claudia Biegel weet de karakters goed neer te zetten, het fijne aan het boek vond ik; dat je inzicht krijg in de grillen en grollen van Rosalie maar dat je ook een kijkje krijgt in het leven van man Wim en zoon Patrick. Hoe kijken zij tegen Rosalie aan en hoe gaan zij ermee om? Rosalie is een KOPP Kind en heeft alles wat zij met haar moeder mee heeft gemaakt weg gestopt in een hoekje en realiseert zich niet dat alle gevoelens zich een weg naar buiten willen wanen want hé het is toch heel normaal wat zij allemaal doet en denkt?

Het boek leest vlot door, heeft korte en duidelijke hoofdstukken, en leest als een trein. Je wilt weten wat er vervolgens staat te gebeuren. Duidelijke en heldere schrijfstijl wat ik persoonlijk erg aangenaam vind lezen.