Het perfecte huwelijk waar Jon zo trots op was, is voorbij. Hij vraagt aan zijn vrouw wat er met hen is gebeurd, maar zij kan het niet vertellen en dus doet hij het. Hij kiest voor het perspectief van zijn vrouw. Dit zorgt voor een interessant verhaal, juist ook vanwege de positie van de verteller.
Hij stelt zich voor hoe Japke (niet haar echte naam), die als arts aan een gezondheidsproject werkt in contact komt met een Harald. Hoe de beroepsmatige interesse verschuift naar vriendschap, hoe ze samen hardlopen en langlaufen (of skiën zoals de vertaler het neerzet). Die vriendschap ontwikkelt zich en het is wachten op.
Ondertussen vertelt Jon ook hoe ze elkaar hebben leren kennen. De liefde van Jon en Japke begon als een slecht verhaal. Jon gaf zijn eerste huwelijk en zijn dochter op om zijn leven met haar te delen, maar het zou een goed verhaal worden. (Dit is één van de vele dubbele bodems, die de schrijver in zijn roman stopt.) Ze houden van elkaar, richten een huis in, krijgen 2 liefdesbaby’s. Ze zijn elkaars maatje, vertellen elkaar de meest intieme dingen. Zo’n stel wat in geheimtaal boven de hoofden van kinderen communiceert met veel liefdevolle aanrakingen en ze hebben elke dag (als ik de schrijver moet geloven) de meest fantastische seks, ook uitvoerig beschreven. Nee zij zijn niet net als iedereen, dat wil Jon niet.
Jon is ervan overtuigd dat hij zoveel van Japke houdt, dat hij haar vrij kan laten. Als zij ooit verliefd wordt op een ander, dan gunt hij haar dat. “Als ik echt van je hou, dan wil ik dat jij het goed hebt. Als jij het met een ander beter zou krijgen, zou ik nog net zoveel van je houden.”, zegt hij tegen haar.

Het verhaal van een huwelijk heeft 12 hoofdstukken en springt qua tijdsverloop behoorlijk heen en weer. Soms zijn het stukken dialoog, dan weer zijn het scenes uit hun huwelijk, één keer een droom van de zoon, waarbij heel de affaire van zijn moeder wordt verpakt, maar het zijn vooral veronderstelde gebeurtenissen, die Jon fantaseert. Hij schrijft zich meerdere keren na het einde toe en pakt in een volgend hoofdstuk de draad weer op met een opmerking zoals, “maar zover is het nog niet.” Het feit dat hij zijn vrouw zo goed kent, maakt het geloofwaardig, hoewel hij zich regelmatig tot de orde roept. Het onthult de voyeur in de schrijver.
Grote vragen rondom het huwelijk komen aan de orde. Het lijkt zo nobel zoveel van de ander houden dat hij of zij vrij mag zijn. Waarom kan dat niet? Na het lezen van dit boek bleef ik met een gevoel van ontluistering achter. De laatste scene uit het verhaal van het huwelijk tekent dit tot eenzame hoogte, Dat liefde terugwerkende kracht heeft, maakt dit verhaal verpletterend. In dat opzicht zou verhaal van een huwelijk verplichte leesvoer kunnen zijn als wij in Nederland een huwelijkscursus willen om echtscheidingen te voorkomen.
Ik ben enorm onder de indruk van de verschillende lagen in deze roman, die in eerste instantie vrij makkelijk leest. De motieven, de stijl, het taalgebruik zorgen voor schitterende literaire dekking. Bij herlezing vallen mij al weer andere dingen op. Bovendien blijf ik met de vraag zitten: zijn er nog wel mogelijkheden voor het huwelijk?