Letterspelletjes spelen met een kind van vijf jaar oud ligt niet voor de hand, maar in 'Het hart van het kwaad' gebeurt het. Zoals zich wel meer vreemde zaken voordoen in dit boek. En rare fouten, wat helaas vaker het geval is bij deze uitgever (één voorbeeld: bout in plaats van boud).

Luca D'Andrea heeft een mooi en mysterieus verhaal bedacht, dat zich afspeelt in en rond een dorpje in de Dolomieten. Het leest echter niet heel prettig. Neem een zin als deze, vreselijk:

- quote -
Ik was zelf ook van plan om zodra het weer omsloeg en de sneeuw smolt goede wandelschoenen te kopen en onder het mom van wandelingen om Clara een frisse neus te bezorgen eens te zien of de stadsjongen uit Brooklyn het kon opnemen tegen de bergbewoners.
- /quote -

Of deze zinsconstructie bij het vertalen geboren is of in de oorspronkelijke versie ook krom is, geen idee.
Zo is gelukkig niet alle tekst, voor het overgrote deel bestaat 'Het hart van het kwaad' uit korte zinnen.
Daarbij schrijft D'Andrea fragmentarisch, het verhaal loopt niet lekker door. Tijden en situaties lopen door elkaar heen, wat niet bevorderlijk is voor het bewaren van het overzicht en derhalve ook niet voor het leesplezier.
Gek genoeg is het al met al toch een goed boek. De omslag naar goed komt aan de late kant, maar dan ... Nee, ik verklap niets, helemaal niets, want dan is de lol eraf.

Winterse sferen, geheimen en mysteries in de Dolomieten. Sleeën, sneeuwstormen, doden, vriendschappen voor het leven, 'het Beest', schuldgevoelens en liefde. En dan kom je uit Brooklyn en moet je dat allemaal maar kunnen handelen. Hoofdpersoon Jeremiah Salinger kan dat. Uiteindelijk ontdekt hij hoe alles in elkaar steekt. Nou ja, bijna alles.
Een bijzondere vertelling, die na een stroef begin alsnog smaakt naar meer van D'Andrea.

[spanning 4, plot 4, schrijfstijl 3, leesplezier 3, originaliteit 4, psychologie 4]