Een typische Lemaitre kan je ‘Drie dagen en levenslang’ niet noemen … het gekende brute geweld, de geweldig in elkaar gezette conversaties overspoeld met een vleugje ironie worden toch wel een beetje gemist in dit boek. Doch schetst hij in dit boek het rauwe verhaal van Antoine, 12 jaar op de dag van de spijtige feiten en wonende in het kleine Beauval. De buurman doodt vlak voor zijn ogen Odysseus, de hond die als een ware vriend was voor Antoine. De stoppen slaan door en Antoine reageert zijn woede en verdriet af op buurjongetje Remi (6 jaar).
Het verhaal is opgedeeld in drie periodes : 1999 (het jaar van het hele gebeuren), 2011 en 2015. In 2011 gebeurt er een tweede misstap die gevolgen heeft voor de rest van zijn leven. Antoines verleden en afkomst volgen hem op de voet en de strop rond z’n nek komt steeds vaster en vaster te zitten. Kan hij blijven rondlopen met dit grote geheim of niet ?
Dit slechts 200 bladzijden tellende boek lees je best op een rustige plaats, want het vergt met momenten toch wel wat concentratie om bij het verhaal te blijven. Zeer bekoorlijk boek, maar probeer zijn voorgaande boek uit je hoofd te zetten want dit is iets van een totaal andere slag. Geen gruwelijkheden of uiterste spanning deze keer … een psychologische roman die op zich wel een zekere hardheid hanteert, maar die je toch een beetje op je honger laat zitten.