Deze 670 bladzijden tellende turf heb ik met een sneltreinvaart uitgelezen. Vanaf de eerste bladzijde weet het verhaal zo te boeien, dat je gewoon moet verder lezen.
Wel vielen mij de gelijkenissen met Het verloren labyrinth van Kate Mosse op. Beide verhalen combineren twee verhaallijnen (één in het verleden) en één in het heden (al is dat in De acht ook de jaren 1970 - het boek werd immers al twintig jaar geleden geschreven). In elk van de twee verhaallijnen speelt een jonge vrouw de hoofdrol. De twee verhaallijnen komen op het einde samen en blijken dan ook nog eens een zeer gelijkaardige plot te hebben.
Neville schreef haar boek wel eerder dan Mosse en is - hoewel ik ook van Het verloren labyrinth ontzettend genoten heb - toch wel de betere schrijfter van de twee. Haar verhaal is ook iets ingewikkelder dan Het verloren labyrinth, waardoor het voor de lezer ook een grotere uitdaging vormt.
Kortom ik vond dit verhaal absoluut top, misschien wel het beste boek dat ik het afgelopen jaar las.