Misschien is het wel omdat ik de boeken van Jonathan Kellerman op dit moment lees, zonder boeken van andere schrijvers er tussendoor maar ook Vlees en bloed krijgt een hoge waardering. Het verhaal steekt weer in elkaar zoals ik van Kellerman gewend ben, nauwkeurig beschreven tot in de kleinste details.
Het verhaal zelf steekt ook nu weer bijzonder goed in elkaar, het uitpluizen van de manier waarop een ex-patiënte van hem haar leven heeft ingevuld.
Als er al een minpuntje te vinden is dan kan ik volstaan met één, min of meer, voorbeeld van het wegnemen van de vaart uit het verhaal. Dit gebeurt op een paar spannende momenten in het boek waar je benieuwd bent hoe dat zal aflopen maar op dat moment gaat Kellerman uitgebreid in op de inrichting van de kamer, tot en met het beschrijven van een paar kandelaars toe.
En dat is wel het laatste waar je op zit te wachten; je wilt alleen maar weten hoe die passage afloopt!
Als hij het zo heeft bedoeld dan verdient het een compliment omdat het hem is gelukt, anders is de dat reden voor mij om net geen 5 sterren toe te kennen.