Het verhaal speelt zich af in Tanzania in de jaren '70. Emma reist met haar man mee naar Afrika. Het is niet haar droom, maar die van haar man. Dit is duidelijk waar te nemen en kleurt het verhaal. Thomas, haar man wordt dag en nacht opgeslokt door zijn werk waardoor de afstand tussen hen steeds groter wordt. Hij verwijt haar overgevoeligheid. - 'Ja, ik ben overgevoelig voor wriemelde maden, stekende muggen en duizendpoten, overgevoelig voor in stukken gehakte koeien, starende blikken, smerige abcessen en de stank van hondenstront. En ook van bergen wasgoed, bloedvlekken, zandvlooien, brood dat niet wil rijzen, dagenlang regen en kou, lege gasflessen, vochtg hout dat niet wil branden, de eeuwig rinkelende telefoon en de gesprekken die uitsluitend over ziekte en dood gaan'. De noodkreet van Emma geeft duidelijk haar problemen aan. Toch redt ze het! De ontmoeting met de fotograaf Sven en versjes uit een boek helpen haar hierbij. Het is realistisch en beeldend geschreven. Voor mij was het af en toe een 'herkenning'. Ik heb het boek dan ook met veel plezier gelezen.