Dit boek werd enkele jaren geleden heruitgegeven, maar het dateert van 1899. In 1900 haalde de Franstalige Vlaming, Georges Eekhoud er zich een assisenproces mee op de hals.
Het verhaal : Dijkgraaf Henry de Kehlmark keert na 20 jaar afwezigheid terug naar het Escal-Vigor, de voorouderlijke burcht in een dorpje op een idyllisch eiland. Hij geeft een groot feest, waarop alle bewoners worden uitgenodigd, arm en rijk, jong en oud. Hij veinst ook interesse voor het plaatselijke gemeenschapsleven.
Claudie, de dochter van de burgemeester, doet verwoede pogingen om hem het hof te maken. Het is haar ambitie om gravin te worden. De dijkgraaf is zeer vriendelijk, maar heeft eigenlijk alleen maar oog voor haar jongere broer, Guido. Die jongen wordt door het hele dorp beschouwd als een dromer en een nietsnut. Henry krijgt de burgemeester zo ver dat Guido op het kasteel mag komen wonen ; zgn. om hem een opleiding te geven.
De gevoelens van de graaf voor de jongen worden in dit boek prachtig beschreven. En dan is er het ongeloof en de groeiende haat van de dorpsbewoners, van zodra ze beseffen dat er iets niet in de haak is op het kasteel.
Een homofiele relatie : daar durfden ze niet eens aan te denken, laat staan het te aanvaarden. Dat was iets "des duivels" !
Als hedendaagse lezer verbaast het je dat men zo vol onbegrip kon reageren op een relatie die niet de klassieke man-vrouw-relatie was. Het is nochtans allemaal ontzettend mooi beschreven. Nergens is het "plat" of "expliciet", zoals men het tegenwoordig zou schrijven.
Ik denk dat ik daarom zo hou van die oudere boeken : de taal die daarin wordt gehanteerd, is vaak zo veel mooier.