Dit boek staat terecht in het rijtje "literaire mustreads" ......al zal Bradbury dat ten tijde van schrijven niet zo bedoeld hebben. Ik heb het boek in het Engels gelezen. Het verhaal is vrij eenvoudig geschreven. In mijn optiek zelfs een beetje staccato stijl. Korte bondige zinnen. Snel "to the point". Dit is misschien ook niet zo verwonderlijk, aangezien Bradbury zelf in de epiloog schrijft het verhaal uit meerdere korte verhalen samengesteld te hebben, waardoor het gelukkig wel werd uitgegeven. Hiermee werd het beangstigende gedachtegoed dat dit verhaal herbergt toegankelijk voor iedereen en mogen we ons terecht zorgen maken over het feit, dat we al heel hard op weg zijn, het de door Bradbury in 1953 gewoordschilderde toekomstbeeld waar te maken.
De mogelijkheid om door middel van massa media (lees vooral ook social media) de mens het zelfstandig denken te ontmoedigen en vervolgens zelfs te verbieden ligt op de loer. Van de druk die vrije keuzes en het maken van individuele afwegingen met zich mee brengt worden we niet vrolijker. Misschien zelfs wel depressief....
Met andere woorden "kennis is geen macht, maar een blok om je nek".
Massamedia uitsluitend in handen van een overheid en daarmee de mogelijkheid tot massaindoctrinatie is in z'n geheel geen onrealistisch (nabije) toekomstbeeld.
In het boek worden boeken verbrand door een speciale brandmannenbrigade die de dubieuze taak heeft de mensen te "beschermen" tegen de negatieve gevolgen van kennis en keuzes ...... aangezien "het plebs" eigenlijk alleen maar geëntertaind willen worden.......en dus vooral niet lastig gevallen moet worden met feiten of keuzes.
De boodschap die Bradbury m.i. mee wil geven. Settle niet voor "één waarheid ", maar blijf nieuwsgierig en probeer jezelf een beeld te vormen van de wereld waarin we leven.