Sprong in het diepe van Tamara Haagmans is het eerste ‘echte’ boek dat ik van deze auteur lees. Haar korte verhalen laten me altijd met een grote glimlach achter, dus ik had er alle vertrouwen in dat ik paar heerlijke leesuurtjes zou doorbrengen. De cover bracht me al direct in de stemming: een verliefd paartje voor de Eifeltoren in Parijs: dé stad van de liefde. Hoe feelgood is dat?

Het verhaal draait om twee personen: de ik-persoon Tessa en de mysterieuze Thomas en meer personages die een rol van betekenis spelen komen er niet in voor. Nadat Tessa haar relatie op de klippen heeft zien lopen en tegelijkertijd haar baan is kwijtgeraakt, vertrekt ze naar een golfresort in Cochem. Een vakantie die haar ouders geboekt hebben, maar zelf verstek moeten laten gaan. Als ze daar badmeester Thomas ontmoet en hopeloos voor hem valt, gooit ze al haar reserves overboord en besluit ze voor een keer in haar leven spontaan te reageren en het aanbod van Thomas om samen met hem op reis te gaan aan te nemen en figuurlijk een 'sprong in het diepe’ te maken.

Al lezende begon ik me helaas steeds meer te ergeren aan het gedrag van Tessa: het ene moment zat ze schaamteloos te flirten en twee tellen later is ze opeens een verlegen, naïef meisje. Op andere momenten kan ze verschrikkelijk boos op Thomas zijn om dan nog geen minuut later 100% om te draaien en gezellig en vrolijk weer met Thomas op pad te gaan. Ik vond het allemaal wat ongeloofwaardig en het zorgde ervoor dat ik me totaal niet kon inleven in haar personage. Ook Thomas vond ik een rare snuiter. Omdat je het verhaal leest vanuit het perspectief van Tessa, snap je niets van zijn wispelturige gedrag en wat ik al helemaal niet snapte is dat Tessa als een mak schaap Thomas klakkeloos volgde van de ene bestemming naar de andere, zonder iets te vragen. En dan haar moeder die haar alleen maar veel plezier toewenst terwijl haar dochter met een volkomen onbekende man de halve wereld overvliegt. Bij iedere ouder zouden direct alle alarmbellen afgaan met visioenen van drugssmokkel en loverboys. Sorry, dat ging er bij mij dus echt niet in.

Ondanks deze wat mindere punten moest ik wel regelmatig glimlachen om een aantal dingen die Tessa in goed vertrouwen deed en uitmondde in vaak hilarische scènes. Eigenlijk verscheen daarbij regelmatig het beeld van Tamara Haagmans zelf voor mijn ogen. Als je de auteur een beetje volgt op de social media, weet je dat dit soort belevenissen zomaar uit haar eigen leven gegrepen zouden kunnen zijn. Dus wat dat betreft geloofde ik haar wel. Behalve grappig is haar schrijfstijl ook direct, gemakkelijk te lezen en vol (ontwapenende ) zelfspot. Die zelfspot zie je zeker in de persoon van Tessa terug. Toch komt haar schrijfstijl in dit boek niet helemaal tot zijn recht en het kwam bij mij wat gehaast en niet helemaal zorgvuldig over. Een voorbeeldje: Tessa en Thomas bestellen regelmatig eten omdat ze knorren van de honger, maar vervolgens gaat het zonder dat ze een hap gegeten hebben de prullenbak in en eten ze verder niets meer. Of dat Tessa aan de receptie een maagtablet wil vragen, terwijl ze een dag eerder juist een doosje Rennies in haar koffer heeft gegooid.

Lange tijd vroeg ik me af waar het verhaal heen zou gaan. Er gebeurde eigenlijk niet zo heel veel anders dan dat Tessa op stap is met Thomas, dat ze hem een lekker ding vindt, ze zichzelf steeds voorhoudt dat ze gewoon alle kansen moet grijpen en Thomas maar op zijn mooie blauwe ogen moet geloven. Maar dan is er een geweldige twist die ik totaal niet had verwacht. Deze originele wending bracht het verhaal in een klap naar een hoger plan. Dan valt alles op zijn plaats en begrijp je het vreemde gedrag van Thomas. Toen pas leefde ik ook mee met Tessa en hoe zij zich op dat moment moest voelen. Het is jammer dat dit zo laat in het verhaal gebeurt en dat juist deze momenten niet een groter deel van het verhaal hadden uitgemaakt. Dat had gezorgd voor de nodige diepgang, die nu grotendeels ontbrak. Het had zowel de personages als het verhaal op zich zoveel sterker gemaakt. Maar door deze originele wending in het verhaal steeg mijn waardering wel naar 3 sterren en sloeg ik het boek toch tevreden dicht.