De cover trekt mij niet zo aan, ik heb niks met witte kaften. De foto geeft mij niet het idee dat dit een thriller is tot ik beter kijk en zie dat er een scherp koksmes op tafel ligt. Samen met de titel geeft dit je het idee dat er messen geslepen gaan worden binnen een familie. Achteraf bekeken klopt dit ook wel, al moet je het mes niet letterlijk nemen.

Het boek leest lekker, zinnen lopen goed, vlotte dialogen en korte hoofdstukken. Sommige hoofdstukken waren voor mij net te kort dan wilde ik toch wel graag weten hoe het verder ging zonder tussenmenging van andere personages maar dat maakt wel dat je door blijft lezen. Ik vond ook de bladspiegel erg fijn, geen overvolle pagina’s met heel veel tekst maar lekker ruimte tussen de regels en rondom, dat vind ik lekker lezen. De personages worden goed neergezet, zo ook de omgeving. De psychologie had van mij wel iets meer gemogen, dan had het boek net iets meer diepgang gehad.

Ik kon niet alle acties van Nina begrijpen maar ik vind haar wel een sympathieke hoofdpersoon. De eerste helft van het boek vond ik ook andere personages nog wel aardig maar dat werd natuurlijk steeds minder naar mate het boek vorderde. Dat vind ik knap gedaan van de auteur. Ze laat je zelf beleven hoe een mens zich in iemand kan vergissen. Ik vond eigenlijk Emma het interessantste personage maar zij was halverwege uit het verhaal.

Het verhaal wordt goed opgebouwd net als de spanningsboog. Goed, op het laatst begin je natuurlijk wel door te krijgen hoe de vork precies in de steel zit maar dat neemt niks weg van het leesplezier. De gedeeltes waar het spannend wordt hadden wel wat scherper gemogen zodat je de spanning als lezer wat meer kan beleven.

Ik had niet zoveel verwachtingen van tevoren want ik had de achterflap niet gelezen. Ik was gewoon nieuwsgierig naar deze voor mij onbekende auteur. Gaandeweg het verhaal had ik wel gedacht dat er iets meer politiek in verwerkt zou zijn maar eigenlijk krijg je daar weinig van mee.
Dit boek heeft mij in positieve zin verrast en ik ga zeker meer lezen van Joyce Spijker.