Genre: Verhalen, Gedichten en Liedteksten
Uitgeverij: Nijgh & Van Ditmar
ISBN: 9789038805474
Uitvoering: E-book
Aantal pagina’s: 320
Verschijningsdatum: september 2018

Met dank aan Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar voor het recensie-exemplaar.

Inhoud
Hans Dorrestijn kijkt in deze bundel, waarvan enkele fragmenten eerder elders zijn gepubliceerd, vanuit drie perspectieven naar het ouder worden. Er zijn allereerst bijdragen aan deze bundel vanuit een tijd waarin hij bovenal kritisch keek naar de ouderen, bijdragen waar hij er meer objectief naar kon kijken en tenslotte bijdragen uit het heden waarbij hij zelf deel uitmaakt van het legioen bejaarden.

Mijn mening
Hans Dorrestijn heeft verhalen, gedichten en liedteksten gebundeld tot Het Rimpelperspectief. Spitsvondig en zwartgallig blijven de woorden die zijn werk wat mij betreft het beste omschrijven.

De uitgeverij heeft mij als recensent de beschikking gegeven over het e-book van deze bundel. Ik hoorde direct de stem van Hans Dorrestijn in mijn hoofd, ‘Geen papieren versie? Daar heb je niets aan. Daar kun je niet eens je reet mee afvegen wanneer het niks is’. De man die alle vooruitgang in techniek en communicatie niet koestert maar verafschuwt, geeft mij via zijn uitgever een e-book om te recenseren. De auteur die zeven schrijfmachines heeft aangeschaft om de rest van zijn leven niet op iets anders te hoeven schrijven en vertrouwen, het is gewoonweg te grappig voor woorden. Dat er een e-book van is verschenen is al een wonder op zich.

Vol goede moed en dito zin begin ik te lezen. Na een glimlach ter introductie, levert de eerste proloog mij een vertederende herkenning op. ‘Dit moet mijn moeder ook lezen’, denk ik nog. Bij Proloog II denk ik echter: ‘Dit moet ik bewaren voor de uitvaart, wat prachtig’. En zo wissel ik in rap tempo van emotie en vorder gestaag. Nog eentje dan, denk ik en ben alweer aan de volgende begonnen. Het verhaal over Harry Bannink blijft me het meest bij.
Naast waardering en respect lees ik ook over spijt. Veel zaken hadden achteraf bezien een ander einde verdiend. En dan heb ik het over de relaties met de mensen met wie Hans er een had. Hij eindigt zijn bundel, die niet voor bejaarden is noch er alleen maar over gaat, met zijn dodenlijst. Mensen die hij heeft gekend en overleefd. Een eerbetoon. Ik hoop dat zijn dodenlijst nog veel langer zal worden. Dan kan hij die andere schrijfmachines ook nog gebruiken.

Eindoordeel
Wat ik van dit boek van Hans vind, is al duidelijk na het lezen van het tekstfragment onder het kopje ’mijn mening’. Ik schrijf de recensie voor u als lezer en daarnaast ook voor de auteur zelf. En om die laatste reden vermijd ik ieder buitenlands woord. Dat zal hij kunnen waarderen.

Graag neem ik jullie voor een anekdote mee naar eind jaren tachtig van de vorige eeuw. Ik werkte toen als twintigjarig broekie in ‘De Platenbar’ in Wageningen, een zaak die nu weer zou floreren want langspeelplaten (lp’s) zijn weer reuze hip, Hans.

We verkochten naast de genoemde geluidsdragers tevens dagbladen en tijdschriften. En geen alcohol zoals de naam wellicht doet vermoeden. We hadden een grote klantenschaar en hiertussen zaten enkele prominenten, waaronder Hans Dorrestijn zelf. Ik ken Hans en hij mij ongetwijfeld niet. Hij kocht regelmatig een krant en het was hem aan te zien dat hij geen muziekliefhebber is, daar waar het rockmuziek betreft. Met een enigszins olijke schittering in de ogen en een norse blik liep hij na betaling snel weer naar buiten. Hans heeft inspiratie gehaald uit Wageningen. Zelfs Youp van ’t Hek logeerde daar in ‘Hotel de Wereld’ om teksten te schrijven voor zijn theatervoorstellingen. Op Vrijdagavond hadden we koopavond en was het een uitdaging om de overgebleven veelal lezende en niet betalende klanten de deur te wijzen. Om dit gedrag te bespoedigen gebruikte mijn collega en ik steevast een nummer van Hans Dorrestijn. Van zijn in 1989 verschenen album ‘Liederen van Wanhoop en Ongeloof II’ gebruikte we een opname met de titel: Ík moest een schaap een tongzoen geven’, als uitsmijter. Niet veel later konden we daarop naar huis. Het Rimpelperspectief krijgt van mij vier springlevende seniorensterren.

Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren

Mijn persoonlijke songtekst
‘Moest een schaap een tongzoen geven, 't bleek een hele ouwe ooi
Ze keek me aan met gele ogen, in haar schaapskop lang niet mooi
Wie was daartoe mijn opdrachtgever
Een tongzoen dus, het was voor straf
Perste mijn tong tussen haar lippen, en toen stond ik zelf paf
Want langs de gele schapentanden, in het speekselrijk hol
Stuitte mijn tong toen op de hare, en proefde scherp de smaak van wol…’

(Hans Dorrestijn – Ik moest een schaap een tongzoen geven)