Orhan Pamuk kende ik als de Nobelprijswinnaar van de literatuur en daarom kocht ik dit boek van hem. De ronkende teksten opde achterflap beloofden me de belangrijkste roman uit de moderne Turkse literatuur en een meeslepend mooi boek. Die beloftes komen deels uit. Want na lezing had ik het sterke gevoel wel een belangrijke en vooral zeer politieke roman te hebben gelezen, maar een meeslepende, nou nee. Het boek verhaalt over Ka, die als journalist naar Kars reist, niet alleen omdat hij de golf van zelfmoorden van tienermeisjes wil verslaan, maar ook om zijn jeugdliefde Ipek terug te vinden. Maar Kars gaat gebukt onder een sneeuwstorm en tijdens al de verwikkelingen die volgen blijkt Ka niet meer dan een speelbal.
Pamuk schrijft indringend over de spanningen tussen de moslims en de seculiere staat en de keuze tussen het moderne westen en de oude tradities. Zo is de dialoog tussen een schooldirecteur die meisjes met hoofddoek de toegang ontzegde en een jonge moslimist, voordat die hem vermoordt, zonder meer indrukwekkend.
Maar tegelijkertijd is de vertelstijl van Pamuk verre van smeuiig. Als vriend van Ka probeert hij zo goed mogelijk te reconstrueren wat er in Kars gebeurde, en door zinnen als: “Naar wat ze me naderhand vertelden…” blijft de afstand heel groot. Hiernaast neemt Pamuk uitgebreid de tijd zijn verhaal te vertellen, wat het zeker geen vlot leesbaar boek maakt.
Conclusie: Voor mensen met een lange adem en politieke interesse zeer zeker een interessant en bijzonder maatschappelijk-politiek relevant boek.