Het laatste rijk, wat een boek. Dit is de tweede serie, die ik lees van Brandon Sanderson. De eerste was De Wrekers, die was leuk, maar deze vond ik persoonlijk beter, behalve dan de omslag. Daar ben ik niet zo'n fan van.

De wereld, de personages, de gebeurtenissen waren allemaal zo interessant. De wereld was zo interessant, niet alleen door hoe het er uitzag, zo smerig, maar ook hoe de gehele politiek en ook de culturen in elkaar zaten. De wereld bestond uit allemaal verschillende lagen, die maar weinig van elkaar wisten. Als je bij adel hoorde had je gelukt, bij de skaa was dat minder. Het is leuk dat jij bij beide ook mee kan kijken. Natuurlijk in grote lijnen gebeurt dit wel in meerdere boeken, maar er is altijd een verschil. Bij dit boek was dat denk ik de magie. Het magische systeem fascineert me. Magie door middel van metalen. Dat had ik nog niet eerder mee gemaakt. Ik vind het altijd leuk om te lezen over andere magie. En dan heb je natuurlijk nog de personages. Ik heb het gevoel dat je ze in dit boek echt leert kennen. In het begin kon ik het niet helemaal volgen. Ik had niet verwacht dat het meerder perspectieven had en ik moest ook wennen aan de magie, maar daarna las ik er heel snel door heen. Vin en Kelsier waren mijn favoriete personages. Vin, omdat zo anders in elkaar zit dan ik. Ze vertrouwt niemand en dan komt zij in een wereld terecht waar dat wel gebeurt en waar zij dat ook moet doen. Het is erg leuk om te zien hoe ze daarmee om gaat. En Kelsier, ik weet niet. Hij is gewoon een leuk personage om erbij te hebben. Hij is zo vol overtuiging en veel slimmer dan je denkt. Totaal het tegenovergestelde van Vin. In dit boek vind ook veel personage ontwikkeling plaats, je wilt ook dat ze winnen, hoe moeilijk hun opdracht ook is.

Het einde is wat anders dan ik had verwacht, toch vond ik het op zich wel een goed einde, want waar het verhaal om draaide gebeurt ook echt, ze stellen het niet uit tot het volgende deel en dat waardeer ik best wel. Geen typische cliffhanger, maar wel een cliffhanger.