James Patterson werkt graag met vaste personages, getuige zijn succesvolle reeksen met Alex Cross en de Women Murders Club. Nu heeft de ‘Patterson-Factory’ weer een nieuwe serie van de productieband laten rollen. In een eerste kennismaking laat hij lezers de vaste kern van het beveiligings- en detectivebureau Private ontmoeten. Het woord is nu aan zijn fans of ze ook warm zullen lopen voor de avonturen van Jack Morgan en zijn staf.
Jack Morgan is ongeveer twee jaar terug uit het oorlogsgebied in Afghanistan waar hij enkele jaren als helikopterpiloot heeft geopereerd. Een traumatische gebeurtenis herinnert hem zo nu en dan nog aan deze periode. Zijn vader, die een gevangenisstraf uitzit voor afpersing en moord, adviseert hem het beveiligings- en detectivebureau Private voort te zetten. Een bedrijfskapitaal van 15 miljoen dollar is hierbij inbegrepen. Al snel heeft hij, met Private, door succes een zodanig positief imago opgebouwd bij overheid en publiek, dat hij selectief te werk kan gaan met acceptatie van binnenkomende zaken en verzoeken. Hierop vormt zijn vroegere jeugdvriend, Andy Cushman, een uitzondering wanneer hij Jack benadert met de mededeling dat Andy’s vrouw Shelby is doodgeschoten. Een belangrijke employé van Private, de psychiater, forensisch profiler en voormalige vriendin van Jack, is Justin Smith. Zij is belast met een vervelende en lang slepende zaak rondom het systematisch vermoorden van tienermeisjes. Jack wordt daarnaast bijna dagelijks lastig gevallen door anonieme telefoontjes waarin hij dood gewenst wordt. Wanneer het bureau ook nog wordt verzocht een onderzoek in te stellen naar vermeende malversaties in de Amerikaanse voetbalcompetitie, is Jack genoodzaakt om tijdelijk geen opdrachten meer aan te nemen.
Met Private heeft James Patterson plannen voor de toekomst, dat kan niet anders. In het bekende flitsende tempo dat we van hem gewend zijn, presenteert hij de belangrijke personages uit het personeelsbestand van het detectivebureau. De voorstelling beperkt zich niet alleen tot tientallen namen en functies maar ook specifieke karaktertrekken worden meegegeven. Daarnaast zijn er drie belangrijke onderzoekszaken waaraan gewerkt moet worden en hebben een aantal personages ook nog hun persoonlijk besognes waar lezers mee te maken krijgen. Het zou allemaal kunnen passen als het boek niet uit 362 pagina’s maar uit minstens 500 pagina’s zou bestaan. Dan zou er een zekere mate van volgtijdigheid en overlapping in de op te lossen zaken gebracht kunnen worden. Nu loopt alles parallel aan elkaar in de tijd, waardoor er (te) veelvuldig geswitcht wordt tussen diverse onderzoeken en problemen. Begrijpelijk maar niet bevorderlijk voor de spanningslijn omdat die op cruciale momenten noodgedwongen wordt afgebroken. De veelheid van onderwerpen en stromen informatie die James Patterson meent over zijn lezers uit te moeten storten, had bij een zorgvuldiger dosering effectiever en succesvoller kunnen zijn. Die grote informatiebulk doet afbreuk aan de spanning en dat is jammer. Het is niet zijn beste, maar Private is zeker een Patterson met veel potentie voor een succesvolle toekomst!