Ja, wat moet ik ervan zeggen. De man kan schrijven, dat is een ding dat zeker is. De eerste 20 bladzijden sloegen me gewoon in mijn gezicht: zó schets je dus vervreemding. Vervolgens kreeg ik een beetje de pest in rond de huwelijksverwikkelingen: Ik heb geloof ik teveel Wie is bang van Virginia Woolf en Scenes uit een huwelijk tot me moeten nemen.
Maar nog steeds: de man kan schrijven.
Maar waarom moet het in Nederlandletterland toch altijd zo somber? En vooral: zo nihilistisch? De hoop is kennelijk niet dood in dit land, maar zachtjes in het moeras naar beneden gezogen. Eigenlijk nog erger. Tijd voor een goed verhaal.