Na lezing van dit boek kijk je toch anders aan tegen de kruisgesprekjes in het Journaal. Joris Luyendijk schetst in dit boek een ontluisterend beeld van zijn correspondentschap in het Midden-Oosten. Kort door de bocht: correspondenten weten nauwelijks wat er aan de hand is en/of praten anderen en elkaar na. En worden in elk geval 'bijgestuurd' door regeringen, pr-bureaus en hulpverlenende instanties. In zijn verantwoording schrijft Luyendijk zelf al dat de media er in zijn boek beroerd afkomen. Dat is zo, maar het kan geen kwaad dat de journalistiek zelf af en toe eens door een journalist de maat wordt genomen. Puik stukje werk en een aanrader voor iedereen die eens echt 'achter het nieuws' wil kijken.