Joachim Meyerhoff geeft in deze roman weer de periode van zijn leven waarin hij de toneelschool in Munchen volgde en bij gebrek aan een geschikte studentenkamer onderdak kreeg bij zijn grootouders van moeders kant.
Vanwege de plotselinge dood van een van zijn broers en de aankomende scheiding van zijn ouders heeft hij bewust in het zuiden van het land een opleiding gezocht, ver weg van Sleeswijk – Holstein waar hij tot dan toe had geleefd.

Met name de leefwijze van zijn grootouders weet Joachim op een sublieme manier te beschrijven: het dagelijks ritme van opstaan, ontbijt, etcetera bestaat uit rituelen die allen vergezeld gaan met een bepaalde drank varierend van champagne, witte wijn, whisky, rode wijn en cointreau. Naarmate de leeftijd vorderde, werden deze rituelen des te nauwgezetter gehanteerd.
Joachim kan goed met deze situatie omgaan hetgeen hem prima uitkomt daar hij gedurende de eerste jaren van zijn opleiding zich regelmatig afvraagt of hij wel geschikt is om acteur te worden. De opleiding loopt niet van een leien dakje.

Deze op een humoristische maar ook serieuze wijze geschreven roman heb ik met veel genoegen gelezen: regelmatig een glimlach, maar ook verbazing over het leven van zijn grootouders.
Goede roman!