Dit dunne boekje in eenvoudige (Zweedse) taal van Håkan Nesser is er snel even tussen gelezen. Hij geeft een stem aan zijn hond en vertelt drie leuke verhalen uit diens filosofen-, euh hondenogen. Het is een vertederend, ontroerend en wat humoristisch verhaal dat Nesser schreef 2 jaar nadat Norton naar de hondenhemel vertrokken was. Ondertussen heeft een nieuwe hond zijn opwachting gemaakt bij het gezin. Het filosofische uit de titel moet je met een korrel zout nemen want buiten enkele referenties naar enkele denkers, komen er geen grote gedachten in voor, of ze worden door de eenvoudige verhalen uitgebeeld uiteraard. Nesser schrijft inderdaad meer doorwrochte mooiere zaken dan dit, maar voor de fan is het toch leuk om zo mee te leven in het huishoudelijke dagelijkse leven van 'husse' Nesser, zijn familie en zijn vele omzwervingen naar New York, Londen, Exmoor en Gotland. De liefde en de rouw voor zijn hond zullen hondenliefhebbers ook na aan het hart liggen. De tekeningen van Karin Hagen geven er nog iets extra aan.