Afgelopen december las ik, in het kader van de #justincroninchallenge op Hebban, (eindelijk) het post-apocalyptische De Oversteek. Een dikke pil van 994 pagina's die me van begin tot eind op het puntje van mijn stoel deed zitten en waarvan de zeer realistische personages één voor één mijn hart stalen. Ik begon met hoge verwachtingen aan De Twaalf en Justin Cronin wist deze meer dan waar te maken!

Nadat de wereld in De Oversteek bijna ten onder ging door een uit de hand gelopen experiment met virussen, uitgevoerd door het Amerikaanse leger en de Amerikaanse overheid, probeert een groep mensen te overleven tussen de besmette viralen. De Amerikaanse bevolking is in grote getale uitgestorven – slechts enkelen weten zichzelf in koloniën in leven te houden. Onder leiding van de mysterieuze en charismatische Amy, Het Meisje uit het Niets die zelf ooit door het virus werd besmet, gaat de groep rond Peter en Alicia op zoek naar de oplossing voor de nachtmerrie die de wereld veranderde. Om te overleven zullen ze de twaalf oorspronkelijke proefpersonen van het experiment moeten opsporen. Hiervoor moeten ze infiltreren in twaalf kolonies, verspreid over heel Amerika.

Toen ik De Twaalf ontving van Sinterklaas was ik stiekem een klein beetje teleurgesteld. Na een heerlijk dik boek van 994 pagina's voelde dit tweede deel van 'slechts' 621 pagina's toch wat dun aan. Inhoudelijk was ik echter allesbehalve teleurgesteld! De Twaalf is geen standaard vervolgboek dat verder gaat op een eerder verhaal: Justin Cronin neemt ons mee terug in de tijd en beschrijft (gedeeltelijk) een verhaal dat gelijktijdig met De Oversteek afspeelt. We lezen bijvoorbeeld over Lila en Vorhees; personages waarvan de namen al in De Oversteek terloops gevallen zijn.

De schrijfstijl van Justin Cronin is in De Twaalf nog net zo fenomenaal als in boek één. Hij neemt de tijd om zijn personages te introduceren en het verhaal te laten ontwikkelen. Hierdoor voelen de personages levensecht aan en is het net alsof jij het verhaal samen met hen meemaakt. Bovendien toont hij aan hoeveel mensen er bij een verhaal betrokken zijn, hoeveel puzzelstukjes er nodig zijn om de puzzel compleet te maken. Ieder personage, iedere gebeurtenis heeft een functie in het verhaal. Soms is een dergelijke functie lange tijd onduidelijk, maar keer op keer weet Cronin te verrassen met een personage dat opnieuw opduikt.

Daarnaast is Justin Cronin niet bang de lezer aan het werk te zetten, tijdens het lezen van De Twaalf is het zeker van belang je hoofd erbij te houden. Het verhaal wisselt tussen heden en verleden en speelt zich tegelijkertijd af op meerdere locaties en kent een groot aantal personages. Zelf heb ik dit niet als verwarrend ervaren, maar ik kan me voorstellen  dat niet iedereen fan zal zijn van deze stijl.

De Oversteek en De Twaalf vormen een totaalervaring in een post-apocalyptische wereld: de verhalen gaan naadloos in elkaar over en spelen zich voor een deel gelijktijdig af. Ik kan niet wachten om te ontdekken hoe De Stad van de Spiegels, het derde en laatste boek van deze reeks, het verhaal compleet zal maken. Ik ben fan van de wereld, de schrijfstijl vol details en het overkoepelende plot waarvan de puzzelstukjes steeds verder in elkaar vallen. Twee adembenemende boeken die me meer dan één keer een traantje deden wegpinken.Deze recensie verscheen ook op Oog op de Toekomst.