Afgelopen winter kreeg ik van hebban het e-book Billie en Seb, dank daarvoor.
Vol goede moed begon ik, maar ik kwam er maar niet in. Het verhaal grijpt, maar de schrijfstijl is pittig. Lange zinnen, veel metaforen, gekunsteld in mijn ogen. Het schiet zijn doel voorbij.
Ik ben een geoefende lezer, maar ik had er echt moeite mee.

Twee maanden heb ik het boek niet meer gepakt, maar ik kan gewoon niet tegen niet-uitgelezen boeken. Ik moest me er doorheen worstelen. Op een gegeven moment had het verhaal me helemaal te pakken en kon ik het juist niet meer wegleggen.

Het bizarre idee van de ouders om aan Seb een geweer te geven. Gedurende de eerste twintig pagina's weet je eigenlijk al dat het helemaal mis moet gaan.
De moeder staat met haar rug tegen de muur, de eenzaamheid van Seb, het enorme niet-uitgesproken verdriet om Billie. Het dorp met zijn gaspeldoornvelden, de beukende zee, en 'de Hel' illustreert dit prachtig. Gebeurtenissen en ruimte zijn perfect op elkaar afgestemd.

Maar of Seb uiteindelijk samen met Billie over de eeuwige gaspeldoornvelden zal dwalen....