Ik schrok behoorlijk toen ik dit boek binnen kreeg, wat was dit boek dik! OMG, hoe moet ik hier in vredesnaam doorheen komen? Nou dat was iets dat ik niet had hoeven denken, want ik begon er op zondag in en had het woensdag uit. Ik was zelfs van plan om mijn avondeten te skippen omdat ik ‘Op de hielen’ uit moest lezen.
Vanaf de eerste pagina wordt je echt het verhaal ingezogen en voel je je bijna Faith. Ik liep op een gegeven moment over straat en had het idee dat ik een stalker achter me aan had. En ik had nachtmerries over moordenaars die mijn huis binnen slopen, zo erg was ik bezig met het boek.

Het verhaal van ‘Op de hielen’ boeit van begin tot eind. Er zat geen moment in waarop ik me verveelde of waar ik het idee had dat het verhaal te lang duurde. Geen moment! En dat vond ik echt het meest bijzondere van dit boek. Je wordt als in een achtbaan constant op en neer gegooid, van het moment dat je het allemaal denkt te weten tot OMG WAT GEBEURT ER NU WEER?! Zo ga je eigenlijk door het hele boek heen. Een knappe prestatie, vind ik, zeker voor zo’n dik boek!

Het mooiste vind ik eigenlijk nog de namen van de hoofdpersonen. Faith, die altijd het vertrouwen moet blijven houden dat het wel goed komt en dat er mensen zijn die haar beschermen. Deacon, die als een baken aanvoelt, niet alleen voor Faith maar ook voor zijn familie. Heel goed gekozen dus die namen, al weet ik niet of Karen Rose dat ook daadwerkelijk zo bedoeld heeft.

‘Op de hielen’ is een boek dat je letterlijk op je hielen zal blijven zitten. Je moet het gewoon in een ruk uitlezen. Een knappe prestatie om zo lang de spanningsboog hoog te houden zonder dat het vervelend wordt. Een waarschuwing vooraf: doe wat armspieroefeningen, die zul je nodig hebben. Poeh, wat is dit boek zwaar!