Mia is jong, in de bloei van haar leven wanneer ze samen met haar familie een auto ongeluk krijgt. Ze gaan met ze vieren op weg en tijdens de autorit krijgen ze een ongeluk. Haar ouders overlijden meteen en de enige die het ziekenhuis levend bereiken zijn Mia en haar broertje Teddy. Mia leeft voor de muziek en haar cello, haar hele leven heeft ze nog voor zich. Ook heeft ze een vriend die in een band speelt, Adam. De relatie ging de laatste tijd wat minder en het ongeluk zorgt voor een echte verandering in de relatie.

Mia komt erachter dat ze uit haar lichaam kan treden in de tijd dat ze in het ziekenhuis ligt. Ze is een soort geest maar ze kan alleen dingen die mensen ook kunnen. Dus ze moet overal lopend naar toe en ze kan niet door mensen heen lopen, dat soort dingen. Ze ziet alles gebeuren, de familie die langs komt in het ziekenhuis, Adam die bij haar probeert te komen, en hoe ze zelf eraan toe is. Na het horen van een gesprek tussen haar oma en opa en de sociaal medewerker, komt ze erachter dat zij alles in handen heeft. Zij bepaalt of ze blijft leven. Zij heeft de keuze, maar of ze sterk genoeg is om die keuze te maken? En wil ze wel blijven leven in deze wereld?

Het boek speelt zich in een tijdperiode van ongeveer een dag af. En om eerlijk te zijn wist ik niet dat er zoveel kon gebeuren in een dag. Maar bij dit verhaal is dit logisch en erg mooi om te zien. De hoofdstukken worden verdeeld tussen het heden en het verleden in 1 hoofdstuk die worden gescheiden door een vlinder.

Als ik blijf heeft mij verrast met vele emoties en gebeurtenissen die mij aan het denken hebben gezet. Je leert Mia in één dag kennen ook al heb je het gevoel dat je haar al jaren kent.