Het verhaal zit best aardig in elkaar, maar mijn waardering komt
vooral voort uit de schitterende beeldtaal. Fransjes moeder is
'bergachtig gebouwd' en papa Afrika heeft na de winter 'de kleur
van ongebeitst tuinmeubilair aangenomen'. Schitterend. Om de andere
blz kom je dit soort metaforen en beeldspraak tegen. Komisch en
melancholiek; een mooie combi.