Op voorhand kon ik dit boek niet plaatsen in een genre of leeftijdscategorie. Op de achterzijde staat het volgende geschreven:

Kunnen lezen is mooi.
Kunnen kijken is mooi.
Dit boek wil je verrassen.
Met abc’s in de vorm van lenige kinderen of monsters.
Met briefjes waar andere briefjes in verstopt zitten.
Met strips over Vurkie en Lepeltjie.
Met woordbeelden en beeldwoorden en nog veel meer.

‘Mooi boek’ ligt op het dressoir en de schoolmeid is net toe aan een nieuw dagelijks-thuis-tien-minuten-hardop-lezen-boek als ze het ziet liggen. Ze pakt het op en bladert er in. “Kunnen we deze samen gaan lezen?” “Tuurlijk, kind”.

Joke van Leeuwen heeft veel titels op haar naam staan, ze heeft daarvoor veel prijzen in de wacht gesleept en haar boek ‘Iep’ is zelfs verfilmd. Joke van leeuwen is ook dichter, dat is in ‘Mooi boek’ goed te merken. Regelmatig goochelt ze met woorden en woordspellen een gedicht in elkaar. Wanneer de schoolmeid het hardop leest, leest ze in een kandans, het lijkt wel zingen. De woorden rollen van haar tong alsof het vanzelf gaat, toch zijn de rijmen en gedichten niet voorspelbaar en eindigen ze vaak in een lach. Dan lees ik het gedicht zelf nog een keer hardop voor en luistert dochterlief aandachtig.

Ook de zoekplaten naar letters, verbeelde woorden ( H-O-N-D als een hond getekend) en de verschillende letteralfabets lezen en zoeken lekker weg. Voor de afwisseling mag ik de strips van Vurkie en Lepeltjie voorlezen. Ongemerkt verstrijken de tien minuten ruimschoots en moet IK notabene zeggen:”We zijn klaar voor vandaag, leg dat mooie boek maar weg voor morgen!”

‘Mooi boek’, februari 2015, Querido kind, 86 pagina’s.

/Lmcmr