Hoe beschrijf je het ultieme horror scenario, de dood van je kinderen, zonder te vervallen in clichés? Hoe vermijd je gemeenplaatsen, wanneer je het ergste wat je als ouder kan overkomen vertelt via een boek? Het lijkt een onmogelijkheid, maar Suzan Hilhorst is daarin geslaagd.

In haar indrukwekkende debuut Sara en Liv beschrijft Hilhorst, verslaggever en programmamaker, de korte levens van haar dochters; het verhaal is een autobiografisch eerbetoon aan die twee kleine meisjes, die maar zo kort hebben mogen zijn. Bijzonder is, dat het boek afwisselend wordt verteld vanuit het perspectief van dat van de moeder en dat van baby Sara.
De blijdschap bij de ik-figuur en haar echtgenoot Jens - een paar jaar na de geboorte van zoon Nils krijgen ze een dochter, Sara; een koningspaar dus - slaat om in wanhoop en onmacht, wanneer ze met een plotseling doodzieke baby in het ziekenhuis belanden. Zonder ergens te vervallen in sentimenteel taalgebruik combineert Hilhorst klinische feiten met liefdevolle en verstilde beschrijvingen van een kwetsbaar klein meisje en de hoop en wanhoop van haar ouders.
Sara overlijdt en het gezin moet verder. Na een aantal maanden volgt een nieuwe zwangerschap en wordt Liv geboren. Ook zij overlijdt kort na haar geboorte. Het verdriet is rauw en alom tegenwoordig.
Sara en Liv is een boek over hoop en wanhoop. Ook al weet je als lezer de afloop, toch blijf je geboeid. Hoe kun je omgaan met zo’n enorm verlies, wat blijft er nog voor je over en hoe ga je verder? Het zijn vragen waarop eigenlijk geen antwoord bestaat, maar in dit boek kun je ze vinden; het gaat uiteindelijk om hoop en om liefde.
Sara en Liv is een boek vol contrasten, dat verbijstert en ontroert, een boek dat tegelijkertijd beeldschoon en peilloos zwart is. Een boek dat je alleen weglegt omdat het verdriet je soms als lezer te veel wordt, maar dat je vervolgens ook snel weer pakt omdat het zo prachtig geschreven is.