In Vindeling beschrijft Vonne van der Meer weer op milde, verzoenende wijze over mensen met hun gebreken en onderlinge misverstanden. Jutka wordt als jong meisje door haar moeder een gelukbrengster genoemd, maar zelf wordt ze niet erg gelukkig. Haar bochel schrikt mensen af en de enige die werkelijk in haar geïnteresseerd is, wijst ze af uit gebrek aan vertrouwen. Dat valt te herleiden tot de mislukte eerste ontmoeting met haar vader na jaren van scheiding:
"Ze bleef waar ze was (...), maar van binnen tuimelde ze achterover door het glas en lag bloedend op het trottoir tussen de scherven."
Eveneens vertrouwd is de compositie. Rondom het verhaal van Jutka zijn korte verhalen verweven van de mensen die iets zijn verloren wat door Jutka gevonden wordt en teruggebracht.
Het boek leest gemakkelijk door de korte fragmenten en toegankelijke taal. Af en toe staan er mooie of originele zinnen, die de verhalen even oplichten.