Lyrisch ben ik niet over dit boek, maar ik vond het wel een aangenaam boek. De hoofdrolspeler in dit boek heeft het syndroom van Asperger en moet van zijn vader na zoveel jaren in een beschermde omgeving opgegroeid te zijn, zich nu maar eens staande zien te houden in de echte wereld. Dat is dan het feit wat het verhaal voor mij wat onrealistisch maakt. Ik begrijp niet hoe je van je kind, wat duidelijk gelukkig is en goed gedijt in zijn huidige leefomgeving, zoiets kunt verlangen. Maar goed, dat losgelaten is het wel aardig om te lezen hoe dat dan gaat. Dat is niet realistisch vind ik, maar in een boek mag alles toch?