Iedereen weet hoe zwaar december is: de voorbereiding op de feestdagen, de korter wordende dagen, het slechte weer wat vaak eerder herfstachtig dan winters is. Ik had het geweldige plan om ook nog even een huis te kopen. Mijn eerste huis, dus ik heb het excuus dat ik niet wist hoeveel energie dat vreet. Ten eerste, bieden is doodeng. Ten tweede, iedereen wil ineens iets van je. Ten derde, ik mag dan wel universitair geschoold zijn, van hypotheken en notarissen begrijp ik echt helemaal niets! Ondertussen mag ik 'achterover leunen', want ik heb alles gedaan wat ik moest doen en nu hoef ik enkel nog te wachten tot alles rond is... Jaja... We vergeten voor het gemak maar even dat er een verhuizing achteraan komt?

Goed, wat doe je als je omkomt in het werk en de kopzorgen? Juist, dan lees je iets waarbij je niet te veel hoeft na te denken en waarvan je zeker weet dat het goed af zal lopen. Want niets is vervelender dan wanneer je al chagrijnig bent de hoofdpersoon ook nog eens dood gaat. Dat is mij allemaal niet overkomen afgelopen week. Ik heb namelijk The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (ja, dat lees je goed, GLPPPS noem ik het maar) van Mary Ann Shaffer en Annie Barrows gelezen. Normaal gezien zou ik een boek met een dergelijke titel niet eens oppakken, maar ik hoorde dat dit boek geheel in briefvorm is geschreven. De meeste brieven van of aan de hoofdpersoon. Dat vind ik een erg bijzondere stijl en dus wilde ik het wel proberen.

In dit boek is Juliet Ashton de hoofdpersoon. Bij wijze van toeval krijgt Juliet een brief van Dawsey Adams, een bewoner van het eiland Guernsey. Dawsey heeft op de een of andere manier een oud boek van Juliet bemachtigd, waarin haar adres stond. Dawsey was zo onder de indruk van de auteur, Charles Lamb, dat hij Juliet schrijft met de vraag of zij wellicht voor meer boeken van die auteur kan zorgen. Londen biedt wat dat betreft wat meer perspectieven dan Guernsey. Juliet is uiteraard in haar nopjes, want wie wil er nou niet boeken shoppen? (Persoonlijk shop ik liever boeken voor mezelf, dan voor een ander, maar ik begrijp haar wel! Neuzen in boekwinkels is heerlijk!) Er ontstaat een levendige briefwisseling tussen Juliet en Dawsey. Juliet verneemt van Dawsey hoe het leven was op Guernsey tijdens de bezetting en besluit er een boek over te schrijven. Om dat te doen vertrekt ze naar Guernsey en ontmoet daar Dawsey en zijn GLPPPS.

Nu kan ik hier gaan uitleggen waar die naam vandaan komt, maar dat is zo'n centraal deel van dit boek, dat ik dat eigenlijk zonde vind. Aan de ene kant is dit een boek dat gaat over het leven op Guernsey tijdens de Duitse overheersing. Erg boeiend om te lezen. Aan de andere kant is het boek eigenlijk een romannetje en kun je wel raden hoe het afloopt. Een boek dat ik niet zo snel zou uitkiezen, maar dat me op dit moment eigenlijk wel heel goed uitkwam. Niet te veel nadenken, af en toe een lach en een happy end. Prima leesvoer zo vlak voor de feestdagen!

Het boek is trouwens verfilmd! Op mijn boek staat dat het een Netflix film betreft, maar op Netflix vind ik niets. Wel zie ik op de Pathé website dat de film daar draait. Doordeweeks. Gemarkeerd als 50plus... Ik denk dat ik genoeg weet!