Nobelprijswinnaar 2017 Kazuo Ishiguro schreef in 2009 met Nocturnes zijn eerste verhalenbundel.
In deze bundel van vijf verhalen zijn naast muziek ook relaties de rode draad.

Het eerste verhaal ‘Crooner’ gaat over een op zijn retour geraakte crooner die met zijn vrouw in Venetië vertoeft. Jan, een inwijkeling uit een Oostblokland, die als gitarist in een band op het San Marcoplein zijn brood verdient, merkt Tony Gardner op in het publiek en besluit kennis met hem te maken. Jan vertelt dat hij Tony kent door de grammofoonplaten die zijn moeder bezat.
Tony wordt ingehuurd om samen in een gondel onder het slaapkamerraam van een gehuurde palazzo muziek te maken terwijl Tony zal zingen voor zijn vrouw.
Jan is ervan overtuigd dat dit een heel goede reden heeft, nl. de herdenking van hun trouwdag, doch de juiste toedracht wordt later onthuld en is voor Jan eigenlijk een verrassing!

‘Come Rain or Come Shine’, het tweede verhaal is een hilarisch verhaal, waarbij Ray, een in Spanje residerende Brit uitgenodigd wordt bij zijn vrienden Charlie en Emily in Londen.
Ray komt geregeld over de vloer bij dit koppel, doch deze keer ervaart hij onmiddellijk dat er iets grondig mis is. Immers zijn logeerkamer is een puinhoop. Tot overmaat van ramp legt Charlie hem uit dat er slijtage op het huwelijk zit en hij hoopt dat Ray, tijdens Charlies afwezigheid, de sfeer kan doen omslaan. Het is Charlies bedoeling om zijn vrouw duidelijk te maken dat Ray een mislukkeling is en zij zich gelukkig mag prijzen met Charlie als man.
Wanneer Charlie op zakentrip gaat, blijft Ray in het appartement samen met Emily achter. Tijdens een telefoongesprek met Charlie gaat Ray in op diens dwingende eisen, verliest uiteindelijk zijn zelfbeheersing, beschadigt dingen in het appartement en richt dan een ware ravage aan. Van dan af wordt het verhaal uitermate grappig en gelijk ook cynisch.

In ‘Malvern Hills’ maakt de ik-figuur kennis met Sonja en Tilo, een Zwitsers koppel, in het hotel van zijn zus, waar hij tijdelijk verblijft en tegen kost en inwoning meehelpt in de zaak. Hij wil in alle rust muziek componeren en hoopt een eigen groep te kunnen stichten om later in Londen mee op te treden.
Blijkt dat zowel het huwelijk van zijn zus als het huwelijk van de Zwitsers op springen staat. Tijdens één van zijn momenten in de bergen, geeft Sonja zich bloot en vertelt over hun spaak gelopen relatie.

In het titelverhaal ‘Nocturne’ wordt een bekend saxofonist ervan overtuigd om gezichtschirurgie uit te voeren om een beter imago en betere verkoopcijfers te halen.
Op de koop toe verlaat zijn vrouw hem en heeft ze haar vriend ervan overtuigd om alle kosten die het gezichtsherstel van haar ex belopen, te dragen.
Tijdens zijn verblijf in de privékliniek van de chirurg, maakt hij kennis met Lindy Gardner, de ex van Tony Gardner die we leerden kennen in het eerste verhaal.
Samen beleven ze spannende dagen en momenten.

Het slotverhaal ‘Cellisten’ gaat over een briljant talent Tibor, afkomstig uit het Oostblok, die op sleeptouw wordt genomen door een vrouw die beweert een talentrijke celliste te zijn. Later blijkt dat zij tot haar elfde summier les heeft gevolgd, maar ervan overtuigd was dat al haar leraren haar niets konden bijbrengen. Zijzelf wou geen verdere lessen om te voorkomen dat ze verkeerd werd onderwezen.
Zij wil Tibor hiervoor behoeden en neemt hem onder haar vleugels.

Alle verhalen zijn vrij grappig, geven stof tot nadenken, zijn af en toe hilarisch maar handelen naast de muziek over relaties. Hoe elkaar te blijven vertrouwen, van elkaar te blijven houden, waarom komt er sleet op een huwelijk, waarom zijn dromen niet uitgekomen, waarom werden kansen gemist, ben ik getalenteerd, wie ben ik, … allemaal vragen die in dit boek aan bod komen.

In zijn specifieke ik-schrijfstijl geeft Kazuo Ishiguro ons inzichten in relaties, maar hij slaagt er ook in om de lezer steeds te doen twijfelen en op het verkeerde been te zetten.
Zijn schrijfstijl is rechttoe rechtaan en soms met een naïeve invalshoek. Hij heeft een mooi woordgebruik en schrijft erg beschrijvend.
Enige opmerking bij alle verhalen is het open einde, waarbij je als lezer je steeds afvraagt hoe zou het verhaal verder kunnen lopen, maar nooit de ware toedracht zal achterhalen.

De verhalen konden mij niet altijd boeien en door het open einde geef ik 3*** aan dit boek.