In "We need to talk about Kevin" maken we kennis met Eva, de moeder van Kevin. Zij vertrouwt haar gevoelens en gedachten, in brieven, aan haar (ex) man Franklin toe. Kevin heeft drie jaar geleden een verschrikkelijke misdaad begaan waar zij tot op de dag van vandaag onder gebukt gaat (en met haar vele anderen). Eva blikt in haar brieven terug, analyseert en weegt af. Is zij hoofdverantwoordelijke of zijn er wel degelijk andere aspecten die Kevin tot zijn misdaad dreven?

Dit verhaal grijpt je en laat je niet meer los maar voordat dát gebeurt moet je je als lezer eerst door zo'n kleine honderd bladzijden klaagzang heen worstelen. De verleiding is werkelijk groot het boek weg te leggen. In deze eerste fase wekt de hoofdpersoon geen sympathie op en doet het allemaal wat vermoeiend en langdradig aan. Er is geen richting en je voelt je als lezer redelijk stuurloos. Misschien was het de opzet van de auteur om de lezer op het verkeerde been te zetten. Dat lukt, maar dan wel op een wat ongelukkige manier.

Langzaam maar zeker, met een goede spanningsopbouw, werkt de schrijver naar een macabere plot twist toe en als je denkt dat je alles gehad hebt doet hij er nog een klein schepje boven op. Een schepje waarvan je mond openvalt.

Een aantal van de bizarre scènes die beschreven worden zijn voor de lezer soms gênant en wekken plaatsvervangende schaamte op. Hier en daar zal woede en onbegrip de boventoon voeren maar ook is er plaats voor medelijden, onbegrip en melancholie. Sommige situaties zijn zo onbeholpen, uitzichtloos en zo ontzettend pakkend geschreven dat de frustratie van de bladzijden af spat.

Als waargebeurd verhaal was dit drama zeker niet ongeloofwaardig geweest. Bij tijd en wijle is het zelf een beetje “eng” te noemen, de schrijver beschrijft de zaken bijna té menselijk, of hij er zelf bij was.

Je begeeft je als lezer in dit boek in een razendsnelle achtbaan van tegenstrijdige emoties. We need to talk about Kevin ontpopt zich als een ongemakkelijke maar intrigerende zit die de lezer na afloop met veel, heel veel vragen laat zitten. Een hersenkraker die geen prettig gevoel achterlaat. Aan het eind van het verhaal zijn er geen helden en is er geen happy end, maar toch geeft de schrijver ons één klein strohalmpje waar we ons aan vast kunnen klampen en dat doen we.