Naar mijn idee een superboek, zeker voor de Marai-liefhebber. Weer tamelijk herkenbare Marai-stuff: personages die in lange dialogen (eigenlijk lange monologen om beurten) heel precies nadenken en spreken over hun ondoorgrondelijke lot. Dat lot is ook groter en sterker dan henzelf, en tevens vrij ondoorgrondelijk: ze hebben weinig andere keuze dan zich aan dit lot over te geven, maar dat doen ze dan wel op een zo waardig en beschaafd mogelijke wijze. Heftige passie (wat in 'Gloed' als 'de grond van alles' werd beschreven) gecombineerd met analyse, intellectuele distantie, de wil om alles zo waarheidsgetrouw mogelijk te verwoorden. Ik heb denk ik alle vertaalde Marais gelezen, en dit vind ik even fraai als b.v. 'Gloed' of 'Kenteringen van een huwelijk'. De vorm is wat toneelmatig en gekunsteld: in het dagelijks leven houden mensen niet zulke lange monologen. Tegelijk is juist die vorm ook de kracht: precies deze vorm, die van eindeloze reflectie op iets wat eigenlijk niet te begrijpen is, maakt de intellectuele krachttoer van de personages zo voelbaar en imponerend.