De prachtige kaft van het boek De Koffiedief van Tom Hillenbrand schets op geheel eigen wijze de tijd waarin de Koffiedief zich afspeelt. Een historisch boek, dat door zijn terminologie zeker in het begin soms wat moeilijk te lezen was. Je maakt kennis met de jonge Obediah Chalon. Op geheel eigen wijze neemt de schrijver je mee in zijn avonturen. Waarbij zeker in het begin soms vraagtekens blijven bestaan, doordat het ene moment er heel uitvoerig en het andere moment er veel beperktere beschrijvingen gegeven worden. Zo blijft de vraag een beetje bestaan over hoe Obediah Chalon in de kerker in Amsterdam terecht is gekomen. Wellicht alleen niet relevant voor het verhaal…

Het hele boek trekt je mee in een zoektocht en een avontuur met een duidelijk doel. Het stelen van koffieplanten in het VOC. Het boek schetst uitvoerig de lange weg die de groep dieven aflegt, en de wijze waarop de groep wordt samengesteld. Gedurende het verhaal blijft er ruimte voor de haalbaarheid en uitvoerbaarheid van die opdracht. Het is dan ook spijtig dat het uiteindelijke moment van diefstal slechts in beperkte mate beschreven wordt in de vorm van een soort van mythologische vertelling door een verhalenverteller. Het is mijn mening dat daarmee het verhaal te kort is gedaan omdat ik hier als lezer juist zo naar uit keek en op zat te wachten. Het was voor mij een teleurstelling dat dit niet uitvoeriger beschreven werd.

Voor het zesde deel geldt dezelfde teleurstelling. Het verhaal in de eerste vijf delen heeft mij constant kunnen boeien… momenten van verder moeten lezen en spanning en avontuur. In het laatste deel is de schrijver daar wat mij betreft wat in te kort geschoten, een enkele uitzondering daar. Spijtig voor een boek dat daarvoor zo pakkend en uitnodigend beschreven is.
Ondanks dat is het verhaal zeker de moeite waard. Het boek brengt zo’n 400 pagina’s van avontuur en spanning. Hierbij worden de onderlinge verhoudingen tussen de bendeleden niet uit het oog verloren. De schrijver maakt in zijn verhaal veelvuldig gebruik van beeldspraak en humor. Uitspraken als: “Geloof je in God, Obediah?” “Ja, al denk ik niet dat hij erg geïnteresseerd is in ons lot.” En de beschrijving van borsten als “perfecte roze perzikken” geven een extra dimensie aan het verhaal.

Een boek dat me geen moment heeft verveeld. Er zijn soms vraagtekens maar die komen uiteindelijk op zijn plaats. Bovendien geeft het boek ruimte voor eigen interpretatie en fantasie. De grote vraag blijft alleen hoe het afloopt met Chalon en Cordovo… Iets dat tot het laatste moment een raadsel blijft.