Wie ooit het binnenland van Suriname bezocht, weet dat het paradijs op aarde nog bestaat. Oog in oog met wilde, ongerepte natuur begrijp je dat de eindeloze populieren en trage Hollandse rivieren een landschap van heel andere orde vertegenwoordigen. Freek de Jonge bracht het verschil prachtig onder woorden: ‘Het moest wel natuur zijn, want zoiets moois leg je niet een,twee,drie aan.’

In de Surinaamse literatuur was altijd oog voor die natuur. Velen schreven erover met een passie die mij inmiddels niet vreemd meer is. Shrinivási en Michael Slory vonden de woorden die bij de schoonheid van hun omgeving pasten.

Inmiddels staat er al weer een nieuwe generatie klaar. Karin Lachmising toont met haar bundel Nergens groeit een boom die haar aarde niet vindt dat ze het werk van haar voorgangers goed kent. Tegelijkertijd gaat haar poëzie verder dan het bezingen van de schoonheid van de natuur. Ze staat ook op de bres voor het behoud van datgene waarmee zij zich onlosmakelijk verbonden voelt: de aarde en alles wat erop groeit, bloeit en leeft. In haar gedicht ‘Voetafdruk’ legt ze dat gevoel op lyrische wijze vast. Ik citeer de derde strofe:

Voetafdruk (fragment)
Als ik de regen ben
zal ik ook de wind zijn
omdat, waar wij groeien
het bos de zuurstof draagt
haar zaden in de aarde
voor het bloeien van de ziel

Ook het titelgedicht Thuis geeft de verbinding met de aarde prachtig weer. Al gaat het hier natuurlijk om het ontheemd zijn.

Thuis
Nergens groeit een boom
die haar aarde niet vindt
waar water haar verlaten heeft
noch zaden haar voeden.

Nergens groeit die boom.

Karin Lachmising is zich ook bewust van het tijdloze van de natuur. Alles lijkt eeuwig door te gaan, door te stromen en de mens die daarvan getuige is, kan slechts zwijgen en opgaan in dat gevoel. Een mooi voorbeeld van zo’n gedicht is ‘Tijd’ waarin afscheid genomen wordt. Met een berusting die jaloers maakt.

Tijd
Ik weet
hij heeft niet lang meer,
hij weet, nu is altijd.
Ik kus hem zachtjes
noem het heftig
leef de nieuwe tijd.

We doen alsof het regent
zelfs als de zon nog schijnt.
Ook als het water binnenstroomt
zien wij de droge tijd.
Ik weet, hij heeft niet lang meer,
hij weet: tijd is geen tijd.

Sterk zijn ook de gedichten die meer op het relationele vlak liggen. Het lijken flarden van gesprekken, zij het zeer poëtische gesprekken. Neem de eerste strofe van het gedicht ‘Kind van de rivier’.

Laat een accent jou niet misleiden,
Want het huis van het hart,
Waarvan jij de eigenaar denkt te zijn,
Spreekt haar woorden uit.

Mijn favoriete gedicht, wat dit thema betreft, is ‘Zuiver’. Die eerste strofe is er een om uit het hoofd te leren en in je hart te dragen. Miscommunicatie zeldzaam goed onder woorden gebracht.

Zuiver
Jouw ogen spreken een andere taal
dan wat ik hoor en jij niet zegt.

Verwarrende woorden
in gestolen zinnen,
foto’s zonder herinneringen.

Ik zou ze opnieuw willen schilderen:
een hoofd zonder mond
voor een klank
die zuiver is.

Karin Lachmising heeft een indrukwekkende bundel eigentijdse gedichten geschreven. Poëzie die niet alleen in Suriname gelezen moeten worden. Wie zich verbonden voelt met het regenwoud, het mangrovebos, maar ook met de Hollandse polder en de mens die overal dezelfde problemen tegenkomt, moet deze debuutbundel lezen. Het is poëzie die bewust maakt. Strijdbaar in schoonheid.