In ‘Wie is mijn naaste?’ zoekt Rosita Steenbeek naar antwoorden op die vraag. Het is haar persoonlijke zoektocht naar wie migranten zijn, de opvang en hulpverleners en wat de politiek nu eigenlijk doet. Een gedetailleerd verslag dat volgt op haar essay ‘Heb uw vijanden lief’ dat ze in 2017 schreef voor de maand van de filosofie en dat vooral gaat over compassie.

Rosita reist opnieuw naar Lampedusa waar ze praat met hulpverleners en vluchtelingen. In Sicilië verblijft ze in een opvang voor minderjarige, alleen reizende mannen. In Libanon verblijft ze in een tentenkamp vlakbij de grens met Syrië. Rosita leent de lezer haar ogen en oren zonder te (ver)oordelen. Ze luistert naar de bloedstollende gebeurtenissen die vluchtelingen hebben meegemaakt; ze eet samen met ze en slaapt met de vrouwen in hun tent. Ze is ooggetuige van de moeizame strijd die de fantastische, meestal vrijwillige, hulpverleners leveren tegen de politiek en ze hoort de vooroordelen aan van de Italiaan op straat, die de migrant al gauw als een bedreiging ziet.

Ze schetst treffende beelden die de onwetende westerling de ogen openen over een cultuur, die zeker niet minder is, maar anders. Migranten, die vaak alles zijn kwijtgeraakt, hun huizen, werk, familieleden en geliefden, die angstvallig hun eigenwaarde proberen te behouden.

Een belangrijk reisverhaal, waarin Rosita Steenbeek naast het afschuwelijk lot dat mensen overkomt, ook veerkracht, liefde, troost en vrolijkheid laat zien.

Rosita Steenbeek woont al dertig haar in Rome en debuteerde in 1994 met ‘De laatste vrouw, ze schreef diverse romans zoals ‘Rose’, het verhaal over haar Joodse grootmoeder die trouwde met een Nederlandse dominee. Haar boek ‘Intensive Care’ is het indringende relaas over het auto-ongeluk dat ze met haar moeder kreeg.