In het boek ''Witte gaten'' ontmoetten we Niels, een buitengewone stille en eenzame jongen.
Hij woont bij zijn moeder Simone en brengt het liefst al zijn vrije tijd binnenshuis door, het liefst haalt hij elektrische apparaten uit elkaar om te zien hoe die werken van binnen, om ze vervolgens weer helemaal in elkaar te zetten.

Als Niels op een dag kennismaakt met meneer Bergmans, een professor in (Sterren, natuurkunde) en de vader van een vroegere jeugdvriendin van zijn moeder Simone, leert Niels een gelijkgestemde ziel tegen.
Meneer Bergmans laat Niels kennismaken met de oneindige schoonheid van het heelal, Bach, dammen en koken.

Als Niels vaker op bezoek komt, ontstaat er na verloop van tijd een innige band tussen hem en meneer Bergmans.
''Witte gaten'' leest ondanks de materie, de wonderen van het heelal snel door.
Alles word in begrijpbare taal uitgelegd.
Ook als je niet erg bekend bent met Sterrenkunde is dit boek goed te lezen en te begrijpen.

Wat ik jammer vond is dat ik niet echt een binding kon krijgen met de hoofdpersonen, ze kwamen voor mij echt genoeg over.
Het idee van ''Witte gaten'' vind ik erg mooi en de vriendschap tussen de twee einzelgängers is erg bijzonder.
Het boek wist mij alleen niet zo te raken als ik had gehoopt..

Tot slot een citaat uit het boek die ik erg mooi vond!

''Als er zwarte gaten bestaan waarin sterren doodgaan, dan zijn er misschien ook wel plaatsen in het heelal waar ze geboren worden'' (Blz 66)

*Ik heb dit boek gekregen van Uitgeverij Lemniscaat in ruil voor een recensie.
Dit heeft mijn mening over dit boek niet beinvloed*