Dit boek heb ik hiervoor nog nooit gelezen, ook niet in het Engels. Voordat de release van de Nederlandse vertaling werd aangekondigd heb ik zelfs nog nooit van Brandon Sanderson gehoord. Hoe kan het dan dat dit boek zo vertrouwd aanvoelde? Ik had geen moment dat ik moeite had in het verhaal te komen en ik voelde me thuis in Newcago. David voelde als een vriend en ik begreep hem. Ik lees eigenlijk niet zoveel boeken met een jongen als hoofdpersonage, maar blijkbaar zijn de boeken met een mannelijk hoofdpersonage die ik wél lees keigoed. Harry Potter, Todd Hewitt, Jacob Portman… Allemaal mannelijke hoofdpersonages in boeken die ik geweldig vind. En ja, Staalhart hoort daar vanaf nu zeker in thuis. Want dit boek leek wel een combinatie van alle goede elementen in Science Fiction YA’s.

Laten we beginnen met de geweldige world building. David heeft tien jaar lang besteed aan het bestuderen van Epics, en de dingen die hij heeft ontdekt zijn fantastisch. Het hele verschijnsel is onvoorstelbaar: “mensen” met bovennatuurlijke krachten, maar allemaal hebben ze één zwakte, waarmee ze te verslaan zijn. Toch wist Brandon Sanderson alles zo te beschrijven dat het prima te begrijpen was en haast lógisch was. Dat doet me denken aan het ingewikkelde dimensiereizen van Duizend stukjes van jou, iets wat Claudia Gray ook heel mooi wist te beschrijven. Brandon Sanderson heeft dat minstens zo goed voor elkaar gekregen. Hoewel het hele ontstaan van de Epics nog enorm vaag is en niemand nog enig idee heeft van wat Calamity zou kunnen zijn, weet ik zeker dat we daar nog achter zullen komen. Er komen nog twee boeken aan, toch? Hoewel al die bovennatuurlijke dingen heel goed werden uitgelegd, raakte ik soms toch een beetje in de war. Zeker tijdens de laatste aanval, hét grote plan, begon het me soms wat te duizelen door al die verschillende plekken waar de Wrekers zich schuilhielden en kon ik het niet meer helemaal volgen. Dit zat me echter niet heel erg dwars, ik vond het namelijk nog steeds enorm leuk!

Verder was het boek enorm spannend. Hoewel 400 pagina’s niet niks is, heb ik geen moment gehad dat ik me begon te vervelen. Ik genoot van de actie en kon lachen om David. Op het eerste gezicht lijkt hij een beetje een betweter en eerst was ik het helemaal eens met Megan dat David toch echt een beetje een nerd is, maar wat wil je dan, als iemand tien jaar lang Epics heeft bestudeerd?

De hoeveelheid spanning bleef trouwens niet hetzelfde; Staalhart werd spannender en spannender. Vooral aan het einde, waar ik niet snel genoeg de volgende zin kon lezen om erachter te komen wat er zou gaan gebeuren. Om daarna beloond te worden met plottwists. Plottwist na plottwist, waardoor alle puzzelstukjes op hun plek vielen. Dingen die ik nooit als verdacht had kunnen beschouwen, bleken opeens van cruciaal belang te zijn. Echt een moment waarop je zoiets hebt van “OOOOOOOH JA!”

Dit boek was geweldig. Of, hoe ik het liever beschrijf: Dit boek was EPIC. Spannend, interessant, met leuke personages, vol plottwists, inclusief een leeg gevoel nadat je het uit hebt. Ik ben heel benieuwd naar deel 2: Vlammenwerper. Ik ga niet spoileren, maar als je Staalhart hebt gelezen, snap je vast waarom ik zo blij ben dat het tweede deel in deze serie hoogstwaarschijnlijk over deze Epic gaat. Ik wil meer over Vlammenwerper weten!