In dit boek van Yvonne Kroonenberg wordt de problematiek
rondom de huidige participatiesamenleving onder de aandacht
gebracht. Ouderen die voor een deel van de zorg en aandacht
afhankelijk zijn van met name hun, meestal ook al op leeftijd,
zijnde kinderen als mantelzorger. Zelf heb ik nog geen zorg
voor een ouder, echter dit boek opende mij wel de ogen voor de
mogelijke toekomst. Als kind van een hulpbehoevende ouder help
je hen waar je kunt, maar dat situaties zo schrijnend kunnen worden
als omschreven in het boek, dat had ik mij niet gerealiseerd.
Vooral ook de verhalen over de dwingende gewoontes van oude
mensen hebben mij wel geraakt. Ouderen die niet kunnen
aanvaarden dat zij afhankelijk zijn van de kinderen, kinderen die
de ondankbaarheid niet begrijpen, confrontaties van gewoontes en
regels, pfff, ga er maar aan staan. En dan heb je ook nog je eigen
leven met baan en gezin. Yvonne belicht alle kanten van de
situatie, er wordt gesproken met kinderen, kleinkinderen, de
ouders zelf en verpleegkundigen. Het boek heeft Yvonne
geschreven in de haar bekende stijl, kort en bondige zinnen en
duidelijk schrijftaal. Persoonlijk vond ik het boek te
lang, de laatste verhalen voegden voor mij niets meer
toe, maar het is een heel mooi boek voor iedereen die
geinteresseert is in de verzorging van ouderen. Vooral ook een
aanrader voor mensen die nu mantelzorger zijn, niet in de
laatste plaats omdat er veel herkenbare situatie beschreven
zullen zijn.