Op veel aandringen van een vriendin heb ik dan eindelijk het huis met de geesten gelezen, een boek dat al 27 jaar geleden geschreven werd en dat een politieke lading kent.
Bij voorbaat dacht ik dat het een zware kost zou worden, en dat was ook de reden waarom ik het boek nog niet gelezen had, het trok me niet echt aan.

Maar mijn vooroordeel bleek niet terecht, op een prachtige warme manier van schrijven geeft Allende de belevenissen neer van 3 generaties familie, die veelal draait om de vrouwspersonen in het boek (Clara, Blanca en Alba) die zich afspelen in een politiek decor in Zuid-Amerika.

Ondanks het feit dat de vrouwen op de voorgrond treden, worden gedeelten van het boek geschreven vanuit de persoon van de keiharde grootgrondbezitter Esteban Trueba, die de bloedrode draad in het boek vormt, zijn wil is wet tot aan zijn 90ste jaar toe, daar valt niet aan te tornen, totdat de militaire machtsovername plaats vindt, het feit dat er vanuit deze persoon gedeelten geschreven werd, vond ik heel apart.

Ondanks de zware lading, wordt dit boek in duidelijke mooie vlot lezende taal geschreven en wordt het geen moment saai.

Ik heb genoten van dit boek, mijn vooroordelen waren onjuist, en ik ga zeker meer lezen van deze mooie schrijfster, Isabel Allende.