Pierreux is terug: de scherpe kantjes van Borré zijn er af, Knokke staat weer in volle spotlight, aannemelijk zaken (nou ja) overgoten met de gebruikelijke kolder. Pierreux balanceert weer zoals vanouds op het toelaatbare en verkent steeds meer de grenze van wat je uit een karikatuur kan puren. Veel evolutie mag hij zijn figuren niet geven, want dan vallen ze buiten die categorie. Zoals altijd heeft Pierreux ook nu meer aandacht voor de mensen en hun beweegredenen om iets uit te vreten, dan voor het waarlijk oplossen van een misdaad. Hij vat het kort samen in de mond van Borré: ik wil begrijpen. Dat levert misschien een a-typische Vlaamse thriller op, maar het is wel een zeer vlot leesbaar en amusant buitenbeentje.