Recensie
De stilte van het water, door Norman Jansen
Futuro Uitgevers, 2018

Dit waargebeurde en deels autobiografische verhaal beschrijft hoe de Haïtiaanse Ladymia op zoek gaat naar een beter bestaan voor zichzelf en haar kinderen. In een wereld waar mensen niet schuw zijn te profiteren van andermans ellende wordt haar wilskracht en doorzettingsvermogen zwaar op de proef gesteld. Ze staat voor de keuze: doorgaan in armoede of de sprong wagen naar meer geluk. Eén ding weet ze zeker: zekerheden heeft ze niet.

Norman Jansen is werkzaam voor de Koninklijke Marechaussee en dat merk je tijdens het lezen. Vooral in het begin van het boek wordt veel informatie gegeven die afkomstig moet zijn van zijn werkervaring in het Caribisch gebied.

Naarmate de situatie voor Ladymia schrijnender wordt, weet Norman Jansen steeds meer onder je huid te gaan zitten. Je voelt, wanhoopt en huilt mee. Op andere momenten ervaar je berusting en geluk.

Dit boek is zeer de moeite van het lezen waard en geeft je een impressie van binnenuit van de rampen (orkaan, aardbeving) die Haïti troffen en zoals we die allemaal nog wel kennen uit het nieuws.