Als je op de hoogte bent van het echte verhaal dat aan dit boek ten grondslag ligt, kun je "Het jasje van Luis Martin" zien als een warm relaas van een hechte vriendschap die helaas tragisch ten einde komt. Als je echter - zoals ik - blanco in dit boek stapt, komt het op je over als een rommelig geheel van verhaallijnen: Issa als jonge student, Issa als oudere student, Issa als gebroken man na de dood van Gijs, en het verhaal van Luis. Omdat de hoofdstukken zo door elkaar heen lopen, is het lastig het overzicht te bewaren. Op het eind komt het geheel weliswaar mooi samen, maar wat ik als lezer miste - ok, wellicht wat sensatiebelust- was het moment waarop Gijs verdwijnt en het moment waarop hij gevonden wordt. Voor mijn gevoel ontbreken er nu twee belangrijke gebeurtenissen in het verhaal. Ook betrapte ik mezelf erop dat ik me begon te ergeren aan de afhankelijke opstelling van Issa t.o.v. Gijs, en aan de wollige beschrijvingen door de auteur. Drie sterren, vanwege het autobiografische element...