‘Het verleidelijke van een affaire is vaak niet zozeer die nieuwe partner, maar de ontdekking van je nieuwe ik.’
Pagina 5.

‘De vorm van Ierland’ is een boek over onderdrukking, onafhankelijkheid, vrijheid, maar vooral naar liefde in zijn vele vormen en gedaanten.

Het hoofdpersonage Anna zit vastgeroest in een patroon van werk en een relatie waarin ze geen aansluiting meer mee heeft, maar erg vindt ze dit niet, beiden geven haar een gevoel van veiligheid. Tot op een dag een vrijgevochten vriendin ironisch genoeg blijkt te zijn gebrandmerkt door ‘de vorm van Ierland’ en valt als een gesneuvelde soldaat van het feminisme (de klaproos op de cover verwijst hier mooi naar). Dit doet Anna beseffen dat er meer moet zijn dan het comfort van een veilige haven die ze nu heeft. En zo gaat ze op ontdekkingstocht naar haar eigen identiteit.

Zo vol schaamte Anna begint in haar zoektocht naar haar identiteit, zo schaamteloos schrijft de auteur hierover. Opvallend hierbij is dat boeken waarin zo schaamteloos over seksuele handelingen wordt geschreven mij vaak een afwijzende leeshouding geven. Maar Rozemond weet het zo neer te zetten dat het klopt. Verbazingwekkend is ook dat ondanks de korte formuleringen en de derde persoonsvorm ik word meegesleurd in het verhaal van Anna, ze doemt op als een personage dat leeft en ik wil weten hoe haar ontdekkingstocht afloopt. Dit kan alleen maar toegeschreven worden aan de schrijfkwaliteiten van Rozemond, wat maakt dat ‘De vorm van Ierland’ van mij vijf sterren krijgt.