We kunnen allemaal met zekerheid zeggen dat we nu deze tekst aan het lezen zijn, maar als ‘als’ het laatste woord is dat je ooit gelezen hebt? Carey Baldwin publiceerde in 2016 de thriller ‘Ongrijpbaar’, een boek dat het horrorscenario dat in vele van onze overwerkte, Vlaamse hoofden speelt. Als psychiater heeft de ervaring in haar praktijk beslist een invloed gehad op hoe het verhaal verteld wordt. Samen met twee protagonisten baant de lezer zich een weg door meerdere moeilijke politiezaken.

Een beloftevolle ontmoeting

Caity Cassidy weet als kind na de executie van haar vader dat ze iets wilt betekenen in deze maatschappij. Ze beëindigde haar studies met succes en schopte het tot forensisch psychiater. Wanneer een van haar cliënten met haar wilt spreken in de rechtbank voor zijn zaak begint, gebeurt het ondenkbare: een schutter stapt de rechtbank binnen. Caity overleeft de aanslag en komt zo in contact met een oude studiekameraad. Atticus Spenser is een jonge, goed uitziende man die werkt als special agent voor de FBI. Zolang het onderzoek loopt staat Caity onder zijn bewaking, aangezien zij een belangrijke schakel is. De afstand tussen beiden verkleint en naarmate hun relatie hechter wordt, slaan ze de handen in elkaar. Opzoek naar de Man in de Doolhof, zo wordt de harteloze schutter genoemd, stuiten ze op enkele verrassende ontrafelingen van zaken die haar noch pluim te maken hebben met de onlangs gepleegde aanslag.

Forensisch psychiater Cassidy en special agent Spenser zijn jouw partners in het verhaal. Al bij al is het een mooie representatie van de werkelijkheid, aangezien het vergelijkbaar is met wat we voor de rest te lezen en te zien krijgen rond dit thema. Bovendien zit er een zekere diepgang in zaken die Carey Baldwin zelf ook in het echt al tegengekomen is in haar praktijk, zoals verkrachting. Taboe is uit den bozen in het boek. Er worden onaanvaardbare taferelen expliciet beschreven, zoals verkrachting of vergiftiging, moord en executie. Doordat men geen blad voor de mond neemt creëert men soms komisch geïllustreerde taferelen zoals “Daarom gebruik ik nu ook de beleefde term “in je slipje komen” in plaats van het directere “met je neuken”.” Aldus Spenser (p. 24). Gruwelijke daden worden vanuit haar ervaring zo realistisch weergegeven dat men eerder grote ogen trekt van het niveau van realisme dan verbazing. Het boek is als een goede politieserie met een snuifje humor, iets waar de round characters Caity en Spenser grotendeels voor zorgen.

Op onderzoek

Vanuit een personeel standpunt krijgt de lezer de kans om in verscheidene politiezaken te neuzen waar we in het dagelijkse leven nooit mee te maken zullen krijgen. Als lezer sta je toch verrassend dicht bij de personages, ook al wordt er gebruik gemaakt van dit standpunt. Het eerder informele taalregister zet bovendien ook de denkbeeldige deur tussen jouw verbeelding en het boek verder open. De schrijfster is er in geslaagd om mij als lezer het gevoel te geven dat mijn gedachtegang het vervolg nog volop aan het schrijven is. Je wordt in het verhaal gesleurd en er wordt de maximale capaciteit van je hersenen gevraagd om de Man in de Doolhof achter de tralies te krijgen.

Om het aanslaggegeven kracht bij de zetten hanteert de schrijver de ABDES-structuur. Het verhaal gaat in medias res van start. Vervolgens staat er na een nagelbijtende breuk in de rechtbank, een spannend dynamisch parcours te wachten op de lezer.

Het boek is opgedeeld in wel 36 hoofdstukken zonder van de hak op de tak te springen. Deze grote verdeeldheid schept voor mij ook een zekere harmonie. Het is duidelijk dat onnodige veranderingen in het verhaal worden overgeslagen aan de hand van deze opdeling. Verplaatsingen en extra details worden ons op deze manier grotendeels bespaart. Men creëert een meerwaarde door handelingen uitvoerig te beschrijven aan de hand van een uitgebreide woordenschat. De schrijfster maakt er te weinig gebruik van, maar wanneer ze het wel doet, doet ze het goed: “Haar huid was honingbruin, haar ogen leken wel van donker gepoetst onyx.” (p. 36).

Een aangename schrijfstijl, spannende verhaallijn en onthutsende ontknopingen maken dit boek tot een stevige brok literatuur. Het leest vlot en wordt niet langdradig. Bovendien is ook het kleine aantal pagina’s een jammere zaak. Er had gerust nog meer mogen zijn. Het is het lezen zeker weten waard.