Zo langzamerhand is Laura Wilson zich aan het ontwikkelen van een goede tot een uitstekende schrijfster. In Duizend leugens is ze nog een beetje op zoek naar de juiste vorm; het verhaal komt wat traag op gang, en het lijkt wel alsof de grootste ellende is opgespaard tot de laatste 30 bladzijden. En dan is er al zo veel heftigs gebeurd.
Verder komen sommige personages, zoals Charlie en Amy's vader, niet helemaal uit de verf, terwijl ze aanvankelijk veelbelovend lijken.
We weten inmiddels dat Wilson in latere boeken overtuigend over de Tweede Wereldoorlog heeft geschreven. Ik zou willen adviseren om haar boeken in alle gevallen te lezen, ook de vroege. Altijd de moeite waard.