Inhoudelijk biedt ‘Tango in het slachthuis’ vooral kwaliteit. Enige minpunt zijn de onnodige typefouten. Misschien moest de bundel ineens in allerijl het daglicht zien, waardoor er in redactionele zin minder tijd in gestoken lijkt. Wie zal het zeggen?

Yorgos Dalman (1973) debuteerde in 2004 met de verhalenbundel ‘De vrouw in de kamer’. Naar zeggen kregen waanzin, eenzaamheid en duisternis daarin een haast poëtische inslag. Ook in ‘Tango in het slachthuis’ wordt de waanzin, de eenzaamheid en het duister niet geschuwd.

Het titelverhaal bevat mooie regels zoals: ‘Er hing een muffe geur, een nasale collage van zweet, ongeopende ramen en slechte airco.’ Of: ‘En het werk ging door. De band liep, de containers rolden, de molen draaide en God wist van niets. Er was hier geen hemel, er was geen hel. In sector 5 was zelfs geen nooduitgang.’

Behalve donker zijn de meeste verhalen vooral wonderlijk, dromerig en daardoor wat ongrijpbaar. Soms schiet het donker net iets teveel door en wordt het zoals in ‘Het huis aan de baai’ nogal naargeestig.

Het meest poëtisch is de schrijver in verhalen met titels als ‘Een meisjesmond vol koraal’ of ‘Een oude man rees op uit de zee’. Dit geldt eveneens voor ‘Het meisje, de jongen en de duisternis’, waarin de spanning binnen korte tijd bijzonder knap wordt opgebouwd. Jammer is dat het verhaal daarna (‘Container’) weer net te weinig uitgewerkt lijkt. In die zin wisselen de verhalen qua kwaliteit. Toch is het overwegend goed geschreven, zoals ‘De jongen op de brug’, met een plot die je als lezer niet verwacht. En heel soms is de toon niet langer dromerig, maar meer ‘back to earth’ zoals in ‘De vrouw achter het raam’. Een mooi breekbaar verhaal.

Conclusie: ‘Tango in het slachthuis’ is een wonderlijke, dromerige, spookachtige, bij vlagen naargeestige, poëtische en bovenal knap geschreven bundel.