In De zaak Margritte maakt de lezer kennis met Alex Berger, een ex-rechercheur wiens leven on hold staat sinds zijn vrouw Camille omkwam bij aanslagen in Parijs. Hij is alcoholist, depressief, voelt een diep verdriet en leidt aan slaapverlamming. Als een verdachte uit het verleden opduikt in een zaak in het heden, wordt Berger tegen wil en dank betrokken bij de zaak.

Alex Berger is een interessant personage. Toni Coppers heeft hem zodanig beschreven dat je als lezer echt kunt meeleven met hem. En ook al ben je het niet eens met zijn beslissingen (of zou je het zelf anders doen), dan nog is het begrijpelijk dat Berger het wel zo doet.

Het leven van Berger (of eigenlijk wat er nog van over is na de dood van Camille) is de ene verhaallijn in het boek. De andere is de vraag rondom de moorden die gepleegd zijn op mensen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben. Een beetje jammer is dat de verhaallijn van het persoonlijke leven van Berger domineert ten opzichte van de misdaad, waardoor het boek meer als een roman leest dan als een spannend verhaal.

Toni Coppers heeft een vlotte schrijfstijl. Dat hij een Vlaming is, merk je aan zijn woordkeuze, en is een pre, gezien het feit dat het boek grotendeels in België speelt. De verwijzing naar de schilder Margritte heeft Coppers op een perfecte manier in het verhaal verwerkt. Ook de cover is buitengewoon goed gekozen.

De afronding in het verhaal is een beetje abrupt. In nog geen twee laatste bladzijden kwam allerlei informatie op tafel met betrekking tot het plot. Desalniettemin kan ik dit boek van harte aanraden. En ben ik benieuwd naar het volgende deel waarin Alex Berger de hoofdrol speelt.