Halleluja is een bundel met vijftien korte verhalen. Wanneer je de index leest ben je meteen gefascineerd, want wat moet dat gaan worden? Sommige titels zijn meteen opvallend zoals de eerste: Huilbaby. Duidelijk is meteen dat het over mensen moet gaan, dat wijzen de titels wel uit. Korte verhalen, wat moet je daar nu van verwachten? Echte verdieping van personages zit er meestal niet in, zo ook geen uitgebreide verhaallijn. Een goed kort verhaal schrijven is moeilijk en moet het hebben van balans en overtuiging. Het moet meteen knallen, aanspreken en blijven fascineren. En wat doet Halleluja?

Ten eerste lees je een verhalenbundel niet als een boek, het zijn ‘momentverhalen’. Je leest er een paar en laat ze bezinken. Althans, deze lezer doet dat zo. Een bijkomend voordeel van deze bundel is dat deze verhalen je dat haast als vanzelf opleggen. Want ze moeten ook echt even ‘landen’. Hoe is het mogelijk dat een verhaal van vier pagina’s kort je zo pakt? Verbeke heeft daar duidelijk de juiste pen voor gevonden want ze doet het bij bijna alle vijftien verhalen per direct en laat het daar niet bij zitten.

Sommige verhalen spreken heel genuanceerd de actualiteit aan. Je kunt ook zonder te (ver)oordelen heel goed schrijven wat je aan boodschap wilt overbrengen, dat blijkt. Andere verhalen vallen op omdat Verbeke het kleine in de grote mens en andersom weet te omschrijven alsof ze voor je neus staan, zelfs deel uitmaken van jou op dat moment. Verbeke schuwt geen enkel perspectief en wauw, dat is wel heel bijzonder lezen. Man of vrouw, heel jong of heel oud, ras of geloofsovertuiging, deze auteur gaat geen thema uit de weg en schrijft met het gemak alsof ze zich geïdentificeerd heeft met de betreffende personages. Behalve dat dat bijzonder is om te lezen is dat vooral ook fascinerend en variërend. Verbeke lijkt moeiteloos in de huid te kruipen van een immigrant, een hoogbejaarde of, en daar is hij weer, de huilbaby (geniaal trouwens!). Verbeke weet het hele kleine, de dingen die we in het dagelijks leven zomaar over het hoofd zien want druk, druk, druk, vast te pakken en op een integere, mooie manier uit te vergroten. Maar ook de momenten waar we, of we het nu zo druk hebben of niet, allemaal aan moeten geloven. Want zo is het leven nu eenmaal.

Deze verhalen zijn kleine boekjes op zich, stuk voor stuk krachtig en veelzeggend. Sommige van hen lenen zich prima als synopsis voor meer. Wie zal het zeggen, Verbeke heeft met o.a. ‘Dertig dagen’ bewezen een lang(er) verhaal ook volledig te beheersen gezien de lovende recensies. Hoe veelzijdig kan deze auteur zijn! Het ene verhaal in deze bundel zal de lezer meer aanspreken dan het andere, dat lijkt niet meer dan logisch, maar graag noem ik toch drie favorieten die vooral groots zijn door het kleine te benoemen. Deze zijn zo opvallend en hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten. Eentje daarvan is al ter sprake gekomen en dat is het eerste verhaal, ‘Huilbaby’. Als moeder zijnde was deze kijk op de wereld wel heel apart, bizar zelfs en daardoor briljant. ‘Thuiskomst 1’, heel actueel en treffend geschreven vanuit het perspectief van de buitenlandse medelander. En als laatste was dat ‘Daar zijn ze’, ach dat was hartverwarmend en triest tegelijk. Dat breekbare, dat kwetsbare maar tegelijk zo sterk……zo mooi. Haar taalgebruik is overigens ronduit prachtig. Haar zinnen, de beeldspraak, de ernst en de humor, alles is gewoon Halleluja!

Genoeg geschreven over deze bundel, ga het vooral lezen. Met vijf sterren, een boek van uitzonderlijke kwaliteit qua diverse disciplines zoals genoemd, een rasechte aanrader! Nu toch maar eens ‘Dertig dagen’ op de lijst zetten. Want ik ben nu wel heel benieuwd naar haar andere werk.