Een toevallige ontmoeting tussen twee onbekenden, een arts en een vluchteling, raken met elkaar aan de praat op de trein.
Twee mensen die heel wat hebben meegemaakt in hun leven en niet de nodige rust kunnen vinden die ze willen, en zonder dat ze het beseffen, elkaar helpen door naar elkaar te luisteren.

Een boek moet geen 500 pagina’s dik zijn om je tot in het diepste van je ziel te raken en je na de laatste pagina in snikken te laten uitbarsten. Ish Ait Hamou heeft dit bij mij met zijn novelle Als je iemand verliest die je niet kan verliezen teweeggebracht. Totaal van mijn melk (voor de Nederlanders: totaal van mijn theewater), heb ik dit verhaal eerst laten bezinken nadat mijn tranen opgedroogd waren en dan heb ik mijn dichtstbijzijnde familie een bericht gestuurd hoe zeer ik aangedaan was van deze novelle.

Krachtig, integer en met zinnen die bijna poëtisch aanvoelen, zet de auteur hier een verhaal neer die niemand onberoerd kan laten.

Vluchteling of niet, mensen met psychische problemen, daklozen, dokters, hulpverleners… éénieder blijft in eerste instantie nog steeds een mens. Iemand die soms nood heeft aan een luisterend oor om terug de draad van zijn of haar leven op te nemen wanneer er alleen nog een donkere tunnel lonkt.