"Vissers doen bizarre vondst" luidt de kop boven een krantenartikel dat de inleiding vormt van 'De verdwijning van Bernard O.' Waar gaat dit heen? Dat wordt vanzelf duidelijk, de toon is gezet.

Architect Bernard Overgauw is een man van regel, gewoonten en planning. Een berekenend type, hij stippelt alles exact uit. Bernards manier van doen werkt zijn echtgenote Carin Renaldia met de regelmaat van de klok op de zenuwen. Beiden voelen dat de uiterste houdbaarheidsdatum van hun huwelijk aanstaande is. Bernard wil elders in alle rust met Carin uitzoeken hoe verder: samen of ieder voor zich. Het past niet bij Bernard om er halsoverkop een paar dagen tussenuit te gaan, hij gedraagt zich anders dan Carin gewend is, maar zij stemt in. De bestemming wordt gekozen met behulp van een dartpijl en een wandkaart van Nederland: Moerum, een gehucht in de buurt van Dokkum; achtendertig huizen, waaronder een bed & breakfast. Als het daar niet rustig is, waar dan wel?

Terwijl Bernard werkt aan zijn relatie met Carin, smeedt hij snode plannen. Dat komt weinig sympathiek, laat staan liefdevol, over. Hij lijkt voortdurend een rol te spelen, heeft op financieel gebied goed voor zichzelf gezorgd en deelt niet alles met Carin. Bernard beraamt een waterdicht plan om te verdwijnen en daarbij Carin en hun beider volwassen kinderen de ruimte te bieden 'vrolijk' door te gaan met hun leven. Theorie en praktijk lopen echter niet naadloos in elkaar over. Want: Bernard heeft het onlangs met een stel rauwdouwers aan de stok gehad en die zijn nog niet klaar met hem ... En is Carin wel veilig daar in Moerum, waar alle bewoners - nou ja, die paar die er wonen - op zijn minst een beetje apart zijn?

John Brosens laat in 'De verdwijning van Bernard O.' op gemoedelijke toon de verschrikkelijkste dingen gebeuren in een surrealistisch dorp in Fryslân. Ook elders in het land doen zich situaties voor die niet door de beugel kunnen. Behoort een happy end nog tot de mogelijkheden?

Deze tiende thriller van Brosens kent voldoende spanning, is prima opgezet en met de schrijfstijl is niets mis. Het boek heeft een fraaie, strakke cover. Jammer, dat 'De verdwijning van Bernard O.' aan de korte kant is: weliswaar bevat het een kleine driehonderd pagina's tekst, maar in zo'n groot lettertype dat je daar in een mum van tijd doorheen bent. Anderzijds is het een pluspunt dat de auteur niet aan overbodige bladvulling doet, maar ter zake blijft. Dat Bernard en Carin in Moerum of all places terechtkomen is opmerkelijk. Warme personages neerzetten is niet John Brosens sterkste kant; in dit huiveringwekkende verhaal komt hij daarmee weg, een gezellig sfeertje zou niet passend zijn.

[spanning 4, plot 4, schrijfstijl 4, leesplezier 4, originaliteit 3, psychologie 3]