Doordat je vanaf de eerste bladzijde van de proloog al meteen betrokken wordt bij wat de gevoelens zijn van de hoofdpersoon, leest het boek heel gemakkelijk. Je voelt een band met Linda en dat wordt niet minder terwijl je verder leest. Door het hele verhaal heen proef je een groot gevoel van eenzaamheid. Maar ook het gevoel om op eigen benen te kunnen staan en het gevoel van vrijheid wordt door deze hoofdpersoon in Alaska ervaren, zodat ze wil blijven waar ze is.

'Ik heb me nooit een vreemde gevoeld in dit land. Niet vreemder dan de anderen althans, want de meest mensen die er woonden kwamen oorspronkelijk van elders. Maar ze hadden allemaal iets gemeen: de zucht naar vrijheid, naar een natuurlijke manier van leven, doen wat je wilt zonder al teveel bemoeienis van anderen.'

Nadat ze Jim heeft leren kennen via vrienden en nieuwsgierig werd naar zijn manier van leven, nodigt hij haar uit om een paar weken bij hem te komen wonen om haar te laten zien wat leven in deze wildernis betekent.
Hij wil graag iemand die zijn leven gemakkelijker maakt, zowel voor het werk als voor de seks. Linda valt uiteindelijk voor hem en blijft bij hem. Ze leert alles van houthakken tot klemmen zetten, maar wordt ook gewaarschuwd door de mensen die Jim kennen; Jim is Jim!
Pas nadat ze zwanger is geworden wordt haar helemaal duidelijk wat deze drie woorden betekenen!

'Wildernisjaren' is een in verhaalvorm gegoten indrukwekkend, ontroerend en vooral een intens verslag over een gedeelte van het leven van Linda Nijlunsing. Geen sprookje maar een écht leven!
4,5/5*