Bij het zien van de cover heb je niet meteen een idee waar het boek over kan gaan, hooguit dat het verhaal zich in het verleden afspeelt.
Op een indringende, soms poëtische en soms beklemmende manier vertelt de auteur over de Parijse jaren van Ravic. Door middel van flashbacks in de tijd kom je te weten wat er in het verleden van Ravic is gebeurd, waarom hij naar Parijs vluchtte en uiteindelijk hoe hij echt heet. Je leeft mee met Ravic, je voelt zijn angst, zijn onzekerheid, maar ook zijn standvastigheid. Je ziet hem groeien in het verhaal en als je het boek uit hebt, heb je het gevoel dat je afscheid hebt genomen van een vriend.
Als je eenmaal aan Arc de Triomphe begint, gaat het in je zitten. Je kan het boek niet meer los laten, je wilt alleen nog maar verder lezen. Je wilt weten hoe het verder gaat, hoe de relatie met de zangeres gaat aflopen, wat hij gaat doen met zijn Gestapo-verhoorder en of hij uiteindelijk voorgoed in Parijs blijft en zijn werk als vrouwenarts zal voortzetten. Het is een verhaal waar alle emoties aan bod komen; ergernis, humor, angst, verdriet. Steeds als je denkt dat het verhaal een bepaalde kant op gaat, blijkt het weer anders te lopen.

Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2018/04/arc-de-triomphe-erich-maria-remarque.html.