Volgens de Independent is ‘De tijgervrouw van Galina een boek dat je telkens opnieuw wilt lezen’ en ik kan het hier alleen maar mee eens zijn. Direct toen ik het boek weglegde, wilde ik er eigenlijk opnieuw in beginnen om nogmaals het gevoel te beleven dat dit boek me geeft, hoe de verhalen zijn beschreven. Thea Obreht won de Britse Orange Prize For Fiction 2011 toen ze net 25 jaar was. En hoe verdiend is deze prijs. Het is haar eerste boek en het smaakt naar meer. Ze maakt gebruik van prachtige zinnen om haar verhalen te vertellen. Of zijn het gewoon prachtige verhalen waardoor de zinnen vanzelf mooi worden? Wat de stijl betreft doet ze me denken aan Gabriel Garcia Marquez, de fantasie stroomt haar door het bloed. Hoe zij rituelen, geloof en bijgeloof van de karakters in dit boek beschrijft en hoe deze mensen hiermee omgaan is indrukwekkend. De veertig dagen van de ziel beginnen op de dag op de ochtend na het overlijden. De levenden weten dat de ziel hen zal verlaten…..om plekken uit het verleden op te zoeken. Zo’n zin maakt nieuwsgierig, wat gebeurt er. Het boek speelt zich af in een Balkanland, waarschijnlijk het voormalige Joegoslavië waar zij zelf in 1985 is geboren. Het boek gaat over Natalia die na de dood van haar grootvader herinneringen aan hem ophaalt en wil weten hoe hij zijn laatste levensdagen heeft doorgebracht. Herinneringen aan Jungleboek, waaruit haar grootvader haar altijd voorlas en dat later in het boek nog een bijzondere rol gaat spelen. Herinneringen aan de bezoekjes aan de dierentuin, maar vooral aan de verhalen die haar opa haar door de jaren heen vertelde. Stuk voor stuk bijzondere verhalen, zoals het verhaal van de onvergankelijke man (de man die niet dood kan gaan), de tijgervrouw van Galina en meer. Bijzonder, fantasierijk, magisch, ik zie uit naar Obrehts volgende boek.