Dit boekje wat maar 50 pagina's bevat heeft indruk gemaakt. Het is een soort van dagboek met losse gebeurtenissen verteld door Ankie van Hezewijk in de vorm van een soort van columns. Zij vertelt over haar dementerende moeder. Het begin maar ook hoe haar moeder voor die tijd was. Het verwerkingsproces van het zien dat je moeder dementeert en niet meer thuis kan wonen bij haar man en je vader. De achteruitgang. Maar soms ook onverwachte reacties die emoties oproepen bij Ankie en haar zus. Soms de frustraties over de onbereikbaarheid van hun moeder. Heel mooi weet Ankie dit alles te verwoorden. Voor velen in dezelfde situatie zal dit herkenning oproepen. Wat vooral ook fijn is in dit boek...gelukkig geen frustraties over de verzorging, maar juist een positieve benadering.
Het boekje is bovendien ook nog eens heel mooi geïllustreerd met een selectie van de vele tekeningen die haar moeder maakte als ontspanning.
Een boekje geschreven in een vlotte soepele schrijfstijl wat in korte tijd uit te lezen is en Een warm beeld geeft over de emoties rondom het dementeren en overlijden van de moeder van de auteur.