In Vlaanderen is Paul Jacobs een bekende radiomaker. Hij staat aan de basis van enkele hooggewaardeerde humoristische spelprogramma’s zoals ‘De taalstrijd’, ‘De tekstbaronnen’ en ‘De rechtvaardige rechters’. Ook werkte hij als columnist mee aan het geweldige ‘De toestand is hopeloos maar niet ernstig’ – die titel alleen al. Zijn werk hield hordes mensen aan het radiotoestel gekluisterd. Sinds vorig jaar staat hij eveneens te boek als auteur van misdaadromans. De rode badkuip kreeg lovende recensies –een dijk van een misdaadroman- en het ziet er naar uit dat ook Een ijskoud gerecht gesmaakt zal worden.

In Een ijskoud gerecht is hoofdpersonage Thomas Breens –let op de naam- uitgeweken naar Normandië. Samen met zijn lief Ellen baat hij daar een boekhandeltje en chambre d’hôtes uit. Op een herfstige dag stapt Charles Hofsteder binnen, de grootste nog levende Nederlandstalige auteur en toevallig ook Breens’ lievelingsauteur. Elk jaar opnieuw wordt Hofsteder getipt als winnaar van de Nobelprijs literatuur, maar vooralsnog ging die felbegeerde trofee zijn neus voorbij. Hofsteder en Breens raken aan de praat. Het gevolg is dat Breens eerst een gestolen manuscript van Hofsteder opspoort, later Hofsteder vergezelt naar diens villa aan de Côte d’Azur om Hofsteders bibliotheek te bekijken, en nog later Hofsteders bodyguard wordt. Hofsteder krijgt namelijk dreigbrieven en de jonge, aantrekkelijke vrouw van Hofsteder is er niet gerust in. Breens krijgt een inkijkje in het wel en wee van de Hofstedertjes en hij merkt dat zijn favoriete schrijver een rancuneuze man is. Hofsteder nodigt ‘vrienden’ uit en afhankelijk van wat ze hem precies misdeden, krijgen ze een lelijke portie wraak over zich uitgestort. Het mooie is dat die wraak prachtig georkestreerd is: ingenieus, schrijnend maar soms ook verschrikkelijk grappig. Breens (en ook de lezer) staat erbij en kijkt ernaar en voelt zowel zijn bewondering voor deze intelligente man, als zijn afschuw voor dit monster groeien. Terwijl in de wereld de Nobelkoorts stijgt, ontrolt zich aan de Côte d’Azur een duivels plan waarvan Hofsteder de regie stevig in handen heeft.

Dit is een boek dat niet mee op vakantie mag, nee, het moet mee op vakantie! Het is prachtig geschreven, precies wat je van klassebak Paul Jacobs mag verwachten. De aanwezige humor en de verwijzingen naar bestaande literaire werken doen je in je handen wrijven van genot. En natuurlijk heeft het een stevige spanningsboog: de wraakoefeningen volgen elkaar snel op en zijn stuk voor stuk inventieve pareltjes om je vingers bij af te likken. De kers op het ijskoude gerecht zit hem in de apotheose. Het is een zalig boek, dit. Laat Jacobs maar snel verder werken aan nummer drie! (deze recensie verscheen eerder bij ezzulia.nl)