De zussen Nico en Kine moeten leven met hun aan alcohol en drugs verslaafde moeder die allerlei vreemde capriolen uithaalt, soms weken weg is, in een tipi woont in de huiskamer, bevestiging zoekt in de paranormale wereld en als ze een keer geld heeft wordt het zeer onverstandig uitgegeven. De zussen trekken erg naar elkaar toe. Ze sparen samen voor een scooter zodat ze ver van huis kunnen gaan. Nico is vooral boos. Boos op alles en angstig, ook voor alles. Kine houdt de hoop dat haar moeder ooit eens minder raar zal zijn. Aan hun vader hebben ze ook niets. Hij krijgt een vriendin en vertelt hun dat hij nu eenmaal zijn leven niet kan laten leiden door hun kinderen. Ze staan er dus eigenlijk alleen voor.
Met zoveel ellende verwacht je een tranentrekkend boek. Zo is het echter niet geschreven. Het bevat veel luchtigheid en humor, hoewel je je realiseert dat helaas veel kinderen op deze manier opgroeien en dat er net als bij Kine en Nico de omgeving niet ingrijpt of niet in kan grijpen.