Oké, ik ben een beetje teleurgesteld in dit boek. Ik was ook een beetje bang om er aan te beginnen. Deel één vond ik gaaf, deel twee was wel oké en dit deel kon mij helaas niet echt bekoren…

Het verhaal begint met de verbintenis van Kilian en Ten, en al snel loopt alles in het honderd. Kilian wil Ten vermoorden, Ten krijgt de schaduwen die ze heeft gekregen door haar verbintenis met Kilian, en dus Myriad, niet uit haar hoofd. Het duurt ook niet lang voor het stel wordt gevonden, opgepakt en worden meegenomen naar Troika. Daar worden Kilian en Ten gescheiden, en blijkt dat er door hun verbintenis echt een oorlog op de stoep staat. Alleen is Ten nu alleen en heeft zij minder Licht in haar Rooster. Daarnaast moet Ten ook nog eens iemand kiezen voor de Wederopstanding. Maakt ze de juiste keuze, en zullen haar vrienden achter haar staan? Zal Kilian nog van haar houden? Zal Troika winnen van Myriad?

Zoveel vragen, zoveel slechte antwoorden… Ten was zo gegroeid in boek één en twee, en ik vind Eeuwige leven een beetje een slappe afsluiter. Alsof je je heel erg hebt verheugd op chocolademousse en dan blijkt het bakje al half leeg te zijn. Dit was het nou nét niet. Ik miste de pittige Tenley, de spottende Kilian en hun fascinerende liefde en manier van omgaan met elkaar. Het gedrag van de personages voelde geforceerd en de plotwendingen voelden te makkelijk, terwijl ze het verhaal juist interessanter hadden moeten maken.

EVEN EEN SPOILER ALERT

Ik vond het zo ontzettend jammer dat in dit deel alles zo zoetsappig was. Alles was zo positief, vol Licht en liefde. Gedachten dat je iemand wilde vermoorden konden écht niet meer en vriendschap en liefde zorgden voor Licht, dus worden de Schaduwen en al het slechte verjaagd. Ugh, nee, het was iets te veel suikerspin en glazuur voor mij. Ik snap de boodschap er achter, echt. Maar ik ben van mening dat de wereld in balans moet zijn, yin en yang, licht en duister, ochtend en avond, ga zo maar door. En als je iemand onder zijn bips wilt schoppen, mag je dat soms best even denken, toch?

SPOILER VOORBIJ

Wat ik wel erg tof vond (want het boek was niet een grote teleurstelling, dat zeker niet) is dat we een kijkje mochten nemen in Myriad. En het is echt precies zoals Kilian het in Eerste leven beschreef: prachtig, donker, excentriek en vol met alles wat God verboden heeft. Ik snap best dat de charmes van Myriad zielen kunnen overhalen bij Myriad te tekenen, al houd ik het zelf liever bij Troika. Ik heb baad bij regels en structuur, lekker alles kaderen en afbakenen. Duidelijkheid is geweldig. Maar de beschrijving van deze wereld… wauw.

Er is de nodige actie terug te vinden in dit boek, maar ik mis Kilian die even iedereen ommaait en Tenley die achter hem aanrent om te zorgen dat hij zichzelf niet om zeep helpt en zelf de nodige zielen de Tweede dood in jaagt. Ik mis het sarcasme, het cynische, de dubbelzinnige opmerkingen, de tweestrijd in Tenley’s hoofd. Maar toch wist Gena me weer mee te slepen en kon ik me redelijk in dit verhaal verliezen. Ik moest wél weten hoe het zou aflopen… dus, eind goed, al goed?