Dit boek kan je niet echt een roman noemen, hoewel er wel personen in beschreven worden met hun gedachten en gevoelens. Het is immers grotendeels gebaseerd op de kronieken van Lodz, een nauwgezet verslag van de wetenswaardigheden in het getto van Lodz, opgetekend door de afdeling statistiek van de administratie van het getto. Desondanks of juist dankzij dat gegeven zijn het zeer "echte" personen geworden, hoewel dat in dit verband een wrange conclusie is. Immers tijdens de Tweede Wereldoorlog leefden er in de begintijd zo'n 200.000 Joden samen onder steeds erbarmerlijker wordende omstandigheden. Uiteindelijk in juni '44 zijn er nog zo'n 60.000 van over. Het overgrote deel hiervan van is dan al overleden door uitputting ziekte, honger, vermoord of afgevoerd naar een concentratiekamp. In deze junimaand wordt het overgrote deel van deze overblijvers tijdens een grote razzia afgevoerd naar de gaskamers.
Door de ogen van de preses (voorzitter van het getto) tot een gewoon los arbeider zie je en ervaar je met welke moeilijkheden deze mensen dagelijks mee te maken krijgen.
Sommige bladzijden bevatten dermate heftige scenes dat ik even niet meer verder kon lezen. Een aangrijpend boek wat ons eens te meer op de feiten drukt hoe elke persoon uniek is en dat zo veel van die bijzondere Joden vermoord zijn.