Claire heeft haar leven eindelijk op de rails. Ze is gelukkig getrouwd met Greg, met wie ze een dochtertje van drie heeft. Hoewel haar dochter uit een vorige relatie, Caitlin, het aanvankelijk moeilijk vond om de tien jaar jongere Greg in hun leven te dulden, beschouwt ze hem sinds de geboorte van haar zusje Esther als volwaardig lid van de familie. Aangezien Caitlin haar eigen vader nooit gekend heeft, is Greg voor haar het dichtste wat bij een vaderfiguur in de buurt komt. De toekomst lijkt rooskleuring tot Claires ergste angst bevestigd wordt: ze heeft Alzheimer. Ze verloor haar eigen vader aan deze ziekte toen ze amper tien jaar was en weet dus wat haar en haar dochters te wachten staat. Hoewel ze haar persoonlijkheid langzaam maar zeker verliest, betekent dat niet dat ze zich zonder slag of stoot bij de diagnose neerlegt.

Rowan Coleman houdt de lezer niet aan het lijntje, maar structureert het begin zo dat de impact van de ziekte op het gezinsleven meteen duidelijk wordt. Ook de woede en onmacht die Claire voelt wanneer haar vrijheid door de erfelijke ziekte beknot wordt, wordt op een realistische manier overgebracht. Claires moeder wint er geen doekjes om: “Je dochters gaan hun moeder verliezen, en jij moet ervoor zorgen dat alles goed geregeld is voor als jij niet meer zelf voor ze kunt zorgen!” Wat volgt is de strijd van een gezin om aanvankelijk alles bij het oude te laten, en naarmate dat niet meer lukt een manier moet vinden om met het onbegrijpelijke om te gaan.

Omdat het geheugen van Claire stukje bij beetje afbrokkelt, beslist het gezin om samen een herinneringenboek bij te houden. Door de tekeningen, brieven en stukjes tekst wordt niet enkel hun gemeenschappelijke verleden bewaard, maar kunnen ze ook gemakkelijker hun gevoelens en angsten delen. De verschillende moeder-dochterrelaties worden mooi in beeld gebracht. Hierdoor is het hartverscheurend wanneer Esther Claire vraagt om voor te lezen uit haar favoriete sprookjesboek en Claire vaststelt dat ze de letters niet meer tot woorden kan vormen. Ze is niet meer in staat om haar ziekte voor haar jongste dochter te verbergen en er blijft steeds minder over van het alledaagse gezinsleven.
Ondanks alle goede bedoelingen van haar man, moeder en kinderen snakt Claire zo erg naar haar oude, onafhankelijke zelf dat ze haar waarmee, veilige thuis als een gevangeins begint te beschouwen waar uit ze kost wat kost moet ontsnappen. Rowan Coleman beschrijft dit niet op een zielige of zwartgallige manier, maar gebruikt vooral veel humor om de vinger op de pols te leggen. Hoewel de humor in een aantal gevallen goed werkt, geeft het het geheel ook iets te lichtvoetigs. Dit wordt verder in de hand gewerkt door nodeloos veel verhaallijnen in het boek op te nemen. De hoofdplot verliest aan kracht omdat het geheel te theatraal en dramatisch wordt.

Boek voor mijn dochters is een roman waarvan je van tevoren weet dat je op een bepaald moment een doos zakdoeken zal nodig hebben. Maar het is ook een boek dat verrast door de kracht en humor die eruit spreekt. Hoewel het verhaal geloofwaardiger was geweest in een meer eenvoudige uitwerking, is Rowan Coleman niet louter en alleen op zoek naar sentiment. Ze maakt een moeilijk onderwerp bespreekbaar en zet ook een goed opgebouwd verhaal neer over de wisselwerking tussen kinderen en ouders. Wat blijft hangen zijn Caitlins woorden over haar moeder: “Dankzij haar weet ik dat ik kan doen wat onmogelijk lijkt.”