Heerlijk meeslepend boek dat mij de wandelschoenen weer uit de kast liet pakken. Het is een autobiografisch verhaal. De schrijfster zit in een diep dal wanneer ze, behoorlijk onvoorbereid, besluit de monstertocht over de Pacific Crest Trail te ondernemen. Ze is nog niet over de dood van haar jong gestorven moeder heen, haar huwelijk ligt op de klippen en ze heeft een flirt met heroine.
Deze feiten lopen als een rode draad door het verhaal van de trektocht die uiteraard ook een metafoor is voor het door het leven gaan zelf. （道：de Weg, om maar in het jargon van haar hippiemoeder te blijven.)
Het is een verhaal over uiteraard ontberingen, dat onvoorbereide irriteerde me wel wat in het begin, maar dat beschrijft ze met zoveel zelfspot dat je dat haar wel vergeeft, ontmoetingen met locals en andere trekkers, natuurschoon en je krijgt nog wat tips over boeken en poezie cadeau. Vooral de humor sprak me aan, zoals ze op zichzelf inpraat dat de beer die haar pad kruist heus een vrij ongevaarlijke beer is, al heeft hij de foute kleur. En dat ze niet zo'n braverik is vind ik ook wel leuk.