(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Maigret en de minister (op Librarything, op Hebban.nl)
Oorspronkelijke titel: Maigret chez le ministre
Auteur: Georges Simenon
Vertaler: Herman Schratenbach
Illustrator omslag: Dick Bruna
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Frans
Serie: Maigret #74
Soort uitgave: paperback, Zwarte Beertjes #39
Aantal pagina's: 184
Uitgever: A.W. Bruna & Zoon, Utrecht
Jaar van publicatie: origineel Frans 1954, mijn editie 1956
ISBN-nummer: geen ISBN-nummer aanwezig
Trefwoorden: Frankrijk, detective, politiek
Waarom ging ik het lezen: Op aanraden van een collega.
Aanrader: Als je een leuk kort detective-verhaal wil lezen voor tussendoor, ja.

Korte samenvatting:
Maigret blijft het liefst zo ver mogelijk van politieke intriges vandaan, maar als hij wordt gevraagd onderzoek te doen naar een verdwenen bouwkundig rapport, doet hij dat wel.

Achterkanttekst:
Maigret, Simenon's legendarische speurder, beweegt zich al even natuurlijk in de hoogste kringen als onder de meest eenvoudige lieden. Men ziet het ook hier, in dit boeiende avontuur, dat hem in aanraking brengt met een der hoogst gezetenen in den lande.

Eerste alinea:
Zoals altijd wanneer hij 's avonds thuiskwam, hief Maigret op dezelfde plek op het trottoir zijn hoofd op naar de verlichte ramen van zijn woning. Hij was zich dat niet eens meer bewust. Wellicht zou hij, wanneer iemand hem onverhoeds de vraag had gesteld of er licht brandde of niet, zo gauw geen antwoord hebben kunnen geven. Evenzo begon hij, in een soort gewoontegebaar, tussen de tweede en de derde verdieping zijn overjas los te knopen om de sleutel uit zijn broekzak te halen, hoewel de huisdeur onveranderlijk openging, zodra hij zijn voet op de mat zette.
Dit maakte deel uit van een ritueel dat in de loop der jaren was ontstaan en waaraan hij meer gehecht was dan hij wel zou hebben willen erkennen. Vandaag bijvoorbeeld bestond hier geen aanleiding toe, want het regende niet, maar zijn vrouw had een heel eigen gebaar om hem zijn natte paraplu uit handen te nemen, terwijl zij tegelijk het hoofd neigde om hem op de wang te kussen.
Hij vroeg oudergewoonte:
- Geen telefoontjes?

Recensie:
Verhaal:
"Maigret en de minister" is deel 74 uit een serie, maar aangezien elk boekje een op zichzelf staan detective-verhaal is, kun je elk deel los lezen. Er wordt wel gesproken over eerdere zaken die Maigret heeft opgelost, en je kent de personages natuurlijk niet echt, maar dit verhaal bevat genoeg informatie over de personages en de plaats waar Maigret werkt, om het te kunnen volgen.

Een minister heeft Maigret om hulp gevraagd. Hij heeft een bouwkundig rapport onder ogen gekregen, van een gebouw dat is ingestort en waarbij veel doden zijn gevallen, maar het rapport is verdwenen en hij weet niet meer wat hij nu moet doen.
De speurtocht naar het verdwenen rapport is goed beschreven. Als lezer kom je, net als Maigret, de informatie beetje bij beetje te weten. Hoe alles precies in elkaar valt, wordt pas aan het einde duidelijk, al krijg je natuurlijk wel vermoedens (omdat Maigret die ook heeft). Het mooie is, dat alle losse eindjes uiteindelijk in elkaar passen zonder dat het allemaal vergezocht lijkt.

Schrijfstijl:
De dialogen zijn op de Franse manier opgeschreven, met een streepje aan het begin van de zin. Dit went echter wel snel, al is het soms een keer extra kijken welk personage precies welke zin zegt.
Er is veel dialoog, maar de dialogen worden regelmatig afgewisseld met beschrijvingen en af en toe wat gedachten van Maigret over het oplossen van het mysterie.

Af en toe doet het taalgebruik wat ouderwets aan, maar dit is logisch (het boek is vertaald in 1956). Het past wel bij de sfeer van het boek, omdat Maigret ook niet meer de jongste is en het verhaal zich in de jaren '50 van de vorige eeuw afspeelt.

Spelfouten/Typefouten:
- blz. 41:
Execllentie =
Excellentie
- blz 58:
Begrijp u dat niet? =
Begrijpt u dat niet?

Conclusie:
Een leuk, klein boekje met een detective-verhaal in Franse stijl. Het is echt een boekje om tussendoor te lezen.

Herleesbaarheid:
Ik ga dit boekje niet nog eens lezen, maar andere Maigret-boekjes zal ik ook wel lezen als ik ze tegenkom.

Links:
- Deze recensie op mijn weblog.