Ik laat me meevoeren door de lavendelvelden. De eerste hoofdstukken zijn idyllisch. Stiekem speur ik naar de Marelle van haar vorige thrillers. Ik ben een beetje de weg kwijt. Komt het nog goed? Maar het verhaal laat me niet los. Het is inderdaad anders, minder rauw, heel subtiel. Misschien juist daarom is het boek heel spannend en zit ik helemaal in de sfeer van Chateau de Provence. De woorden betoveren mij. Ik wil alleen nog maar weten. Wie was het? Marelle is de baas, haar woorden betoveren mij. Ik lees het boek in een ruk uit.

Ik heb al haar boeken gelezen en ik durf het te zeggen. Ze heeft zichzelf overtroffen. Dit vind ik haar beste thriller.