de (nasleep van de) tweede wereldoorlog is op een originele manier vorm gegeven...,De eerste thriller van de hand van Neil Olson -Het laatste sacrament- is een redelijk interessant en spannend, maar vooral ook ingewikkeld verhaal geworden. Wellicht is het boek iets te ingewikkeld om het grote publiek aan te spreken.

Matthew Spear is curator in het befaamde Metropolitan Museum of Art in New York. Hij komt in aanraking met de Byzantijnse Heilige Moeder van Katarini en vanaf de eerste seconde dat Matthew zijn oog laat vallen op het kunstwerk, heeft de icoon hem volledig in zijn greep. Al snel blijkt hij niet de enige te zijn die is besmet met het iconen-virus, want verschillende personen en instanties azen op het kunstwerk. Enkelen van die aasgieren deinzen er niet voor terug om te moorden in de ultieme poging de icoon in handen te krijgen.

Wanneer ik Het laatste sacrament in één woord zou moeten samenvatten, lijkt bezetenheid het best passend. De hoofdpersonen in het boek zijn bezeten van de magische icoon, gaan tot het uiterste om bij het kunstwerk in de buurt te zijn, het te bezitten, te kunnen aanraken. Voor een nuchtere Hollandse is de beschreven omvang van de obsessie maar moeilijk voor te stellen. Een nadeel, want het bemoeilijkt het inlevingsvermogen in het verhaal absoluut. De hoofdpersonen zijn echter niet alleen bezeten van de icoon. Ook wraakgevoelens, hebzucht, religie en (familie)relaties worden obsessief beleefd. Geschiedkundig vond ik het wel een interessant boek, de (nasleep van de) tweede wereldoorlog is op een originele manier vorm gegeven, met het verdonkeremanen van kunstobjecten als hoofdthema.

Maar Olson heeft teveel personen een rol willen laten spelen in het verhaal. Ieder karakter heeft zijn eigen belangen, acties, en (on)hebbelijkheden. Alle personen en hun onderlinge relaties worden uitgebreid beschreven, wat vertragend en complicerend werkt. Wanneer dan ook nog de meeste personen luisteren naar verschillende (schuil)namen, is de complexiteit een feit.