Ik was een van de gelukkige die het boek van Tamara Haagmans 'Verblind door hem' mocht lezen. Aangezien de cover al een groot stuk verraadde waarover het ging, was ik toch verbluft toen ik de eerste pagina's las.

Toen ik de cover zag, had ik gemengde gevoelens. Het is in zekere zin een opvallende eyecather. Vooral door de roze getinte cover met de afbeelding van verstrengelde handen. Ik hou persoonlijk niet van zulke covers, omdat ik het te fel vind. De lettertype daarentegen vond ik een prachtige keuze.
Omdat ik altijd het boek in zweef zonder de flaptekst te lezen, was ik versteld!

Ik zou helemaal niet gedacht hebben aan naïeve dame die een boek zou uitbrengen. Als een zweefvliegtuig doorheen de eerste pagina's begon ik met volle moed. De protagonisten waren aangename individuen. Sanne was naïef maar erg vermakelijk. Daar hield ik enorm van. Sanne, werd versterkt door Dennis, haar beste vriend. Knap maar helaas onbereikbaar en dan heb je Damian, superhunk maar ook haar redacteur!

Het verhaal had een zeer sterk begin, maar tegen het einde was het toch ietwat afgezwakt. Het is op verschillende momenten zeer voorspelbaar en verloor het de kracht soms. De humor in het boek was een zeer groot pluspunt. Een boek dat mij doet lachen, vind ik zo aangenaam. Voor mij vertelt het hoe goed de schrijfstijl is van de schrijfster. Want dat was het degelijk! Geen suffe, saaie dialogen met nutteloze woordkeuzes, maar het was zeer luchtig geschreven verhaal.

'Verblind door hem' is een echte chicklit voor tussendoor. Geen zware litaratuur of zware levenskeuze. Integendeel. Een vermakelijk boek met hier en daar voorspelbare stukken, maar geen afknapper. Over 10 jaar wanneer mijn kind in de tuin speelt, zal ik dit boek zo weer oppakken om het opnieuw te lezen. In de hete zon!