‘Een ceder kan vele duizenden jaren oud worden, zei hij. ‘Als een ceder praten kon zou hij ons verhalen vertellen om nooit te vergeten.’

Dit zegt de vader van Samir tijdens een van hun laatste uitstapjes samen. Ze maken bootjes van walnotendoppen onder de dennenbomen. Door de verhalen van zijn vader heeft Samir een onstilbaar verlangen Libanon te zien. Dit verlangen wordt alleen maar sterker wanneer zijn vader er plotseling vandoor gaat.

De ouders van Samir zijn in 1992 naar Duitsland gekomen, vlak daarna worden Samir en zijn zusje geboren. Wanneer Samir 8 jaar is verdwijnt zijn vader spoorloos. Daar waar het zijn moeder en zusje lukt de draad van het leven weer op te pakken, wordt Samir verteerd van verdriet en verlangen. Obsessief zo blijkt in de loop der jaren. Voor hij zijn eigen leven weer richting kan geven vertrekt hij naar Libanon in de hoop zijn vader te vinden. Een zoektocht die niet eenvoudig blijkt te zijn.

De vader van Samir stond bekend als verhalenverteller. Voor Samir had hij heel persoonlijke verhalen. Verhalen die Samir in zich opzoog en doorvertelde aan zijn vriendinnetje. Hoe persoonlijk de verhalen waren blijkt tijdens zijn zoektocht, ze blijken leidend te zijn.

Het boek bestaat uit drie delen en wordt verteld vanuit het perspectief van Samir. In het eerste deel vertelt Samir over de eerste 8 jaar van zijn leven met zijn vader. Dit eindigt met vragen. Deze worden in het tweede deel wanneer hij in Libanon rondreist met flashbacks beantwoord. Het heen en weer springen per hoofdstuk in de tijd is in dit deel even wat verwarrend maar went snel. De ontknoping in deel drie is misschien wat ver gezocht, maar doet geen afbreuk aan het verhaal.

Het boek is absoluut een aanrader wanneer je belangstelling hebt voor het Midden-Oosten en daar meer over wil weten. Die geschiedenis is mooi door het verhaal heen verweven.
Daarnaast werpt het zijn licht op het vluchtelingenvraagstuk. Uit de verhalen van Samir blijkt hoe moeilijk het is om je weg te vinden in een nieuw land.
Tot slot is het opgroeien zonder een ouder een terugkerend thema. Meerdere personages hebben hiermee te maken en de impact op het leven blijkt duidelijk uit hun handelen.

Om je leven goed te kunnen leiden moet je weten wie je bent. En je bent meer dan jezelf, je draagt ook het verleden van je (voor)ouders mee. Iets van hun verhaal heb je nodig om jezelf te vinden en te kunnen zijn.

Door de rol van de verhalen vind ik de Nederlandse titel ‘De zoon van de verhalenverteller’ erg passend, het was ook de titel die mij naar het boek trok. De Duitse titel ‘Am Ende bleiben die Zedern’ linkt anders naar de verhalen. Wanneer de mensen er niet meer zijn, staan de ceders er nog. Die hebben de gebeurtenissen/verhalen gezien en misschien fluisteren ze die wel aan elkaar door.