Vanaf de eerste zin had De Schaduwbokser me al te pakken. En wat een geweldige titel vind ik dit! De schrijfstijl duwde me direct met de neus in dit boek, hoe mooi en wat fijn, aandachtig lezen is dit.

Victor wordt fantastisch neergezet. En niet alleen Victor, gewoon elk personage wist wel wat bij me los te maken. Van begrip tot zwaar onbegrip. Je raakt ontroerd, krijgt soms een weeïg gevoel in je buik, voelt spijt, en daar tussendoor brak er regelmatig een brede glimlach door op mijn gezicht. De dialogen bliezen me in deze ook echt van de sokken. Zo natuurlijk, zo sterk neergezet en doorspekt met onderwerpen waar ik graag zo vanaf de zijlijn stiekem eventjes over mee zou willen praten. Je denkt mee, je voelt mee en je snapt gewoon helemaal wat ze bedoelen. Wat een leesgenot.

Aan dit alles wordt een prachtige dot humor meegegeven, ik ervaarde dat echt als de perfecte balans. De schuingedrukte passages kregen me aan het peinzen. Daar bleef ik even achter welke kant kant de auteur hier eigenlijk mee op wou. Ik kon er even niet al teveel mee. Maar ook dat viel uiteindelijk voor mij volledig op zijn plaats. Zonnenberg werkt door middel van een sublieme opbouw van het begin richting het einde. Een einde wat me méér dan voldaan dit geweldige boek dicht deed slaan.

Geen enkel minpuntje? Toch een kleintje; ik vind dat de beschrijving op de achterflap weinig te raden meer overlaat. Doet niks af aan het leesplezier, maar dat had in mijn ogen anders gemogen.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Psychologie: 5

Vier en halve sterren voor De Schaduwbokser.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker