Toen ‘Blauw Bloed’ binnenkwam, was ik heel nieuwsgierig naar het verhaal. De flaptekst maakt je enorm nieuwsgierig.

In eerste instantie leek het boek op een studieboek. Dit komt door de opbouw en opmaak van ‘Blauw Bloed’. Het boek begint met een uitleg hoe je het boek dient te lezen. Handig, maar ik raakte de draad daardoor kwijt: het ene hoofdstuk was een dagboekfragment en daarna kwam in het volgende hoofdstuk een uitleg van Mary Ritsema over de zoektocht. Daarnaast zijn er zoveel namen van familieleden, dat ik het spoor kwijt was. Je springt ook van heden naar verleden en weer terug. Dit leest rommelig.

‘Blauw Bloed’ geeft je een kijkje in de geschiedenis van een familie. Door de dagboekfragmenten krijgt het verhaal een persoonlijk tintje. Dit geeft je het gevoel alsof je bij de familie op bezoek bent.

Het boek bevat allerlei foto’s, stambomen en oude documenten. Ze zijn niet allemaal even goed leesbaar, maar het laat goed de hoeveelheid werk van Mary en haar man zien. De liefde voor het onderzoek spat van elke pagina!