In Echo wordt het verhaal verteld van Sara, een meisje dat opgroeit zonder ooit haar huis te verlaten. Ze is alleen met haar Moeder en wordt verborgen gehouden voor de buitenwereld. Sara bestaat niet, haar geboorte is nooit aangegeven, niemand weet van haar bestaan. Hoe jong ze ook is, ze moet alle huishoudelijke taken in huis vervullen en wordt daarvoor bedankt met veel slaag en af en toe een korstje brood. Moeder doet veel liefdadigheidswerk voor de Kerk, de truien die ze afstaat voor de Kerk worden echter door Sara gebreid. Maar als de dominee op bezoek komt, moet Sara zich verborgen houden. Een keer heeft de dominee haar toch gezien maar dan stelt Moeder haar voor als een nichtje die af en toe komt logeren. Sara leert de buitenwereld een beetje kennen door de computer van Moeder. Daar leert ze dat er bergen en meren in de buitenwereld zijn. Af en toe vangt ze een glimp op van de buitenwereld door het gordijn een beetje op te schuiven. Dan op een dag vangt de Kleurenvrouw uit de buitenwereld haar blik op en ze legt contact met Sara. De Kleurenvrouw blijkt Marina te heten, ze wil Sara graag helpen. Moeder slaat echter op verschrikkelijke wijze terug, Sara wordt opgesloten in de kelder, zonder eten, zonder drinken. Zal Sara in de kelder haar einde vinden? Gelukkig beschikt ze over een ongewone intelligentie en overleeft ze daardoor op een wel heel ongebruikelijke manier. Sara weet uit de kelder te ontsnappen en de buitenwereld in te gaan. Daar moet zij wederom zien te overleven in een voor haar ongebruikelijke wereld. Zal haar dat lukken of is ze al te ver beschadigd door Moeder? In Echo wordt het spannend en meeslepend door Tamara Geraeds verteld. Moeders lijken geen gevoel te hebben, een dominee blijkt alles behalve te vertrouwen te zijn en ook Ed de bakker is niet de persoon die je zou verwachten. Gelukkig zijn er ook Kleurenvrouw en Computerman om Sara te helpen en later ook Steven.

Mijn mening: Dit is mijn eerste boek van deze auteur en wat heeft ze me meegezogen in het verhaal! Spannend van de eerste tot de laatste bladzijde! Ik wist niet dat moeders tot dergelijke dingen in staat zijn. Een aantal voorvallen vond ik echter ongeloofwaardig. Bijvoorbeeld de verbranding met frituurvet op de rug van een jong meisje. Volgens mij kan dat levensbedreigend zijn en kun je dat met koelen met water niet oplossen. Vandaar dat het boek van mij ‘maar’ 4 sterren krijgt en geen 5 wat in potentie zeker mogelijk is.

De cover vind ik pakkend. Je denkt meteen aan het meisje wat op de cover staat, wat is er met haar gebeurd? Ook de zin onder de titel: 'als moord een wapen wordt'. Vooraf zei die zin me niet zoveel, alleen dat er een of meer moorden in het boek voorkomen. Na het lezen van het boek, vind ik de ondertitel meer dan passend! Het kleurengebruik is prima, de ondergrond zwart = dreigend en de letters van de titel bloedrood = angstaanjagend. In de boekwinkel zou het boek door deze cover zeker mijn aandacht trekken. De cover krijgt een 8.