Lola Lafon geeft een geloofwaardige inkijk in het leven in Roemenië tijdens en vlak na Ceauşescu. Ze doet dit aan de hand van het levensverhaal van Nadia Comăneci in een voor mij nieuwe vertelstijl: ze laat de hoofdpersoon fictief commentaar geven op haar schrijven. Het Olympisch succes van Nadia wordt voorafgegaan door een lange weg van trainingen die oefening voor oefening worden gespeld. Ze beschrijft de ontberingen, de lange dagen, het weinige eten, het communistisch klimaat, maar ook de successen en de uitstapjes naar het buitenland die Nadia en haar mede-turnsters maken. Over sommige stukken uit haar leven is weinig bekend, die heeft Lafon zo goed mogelijk geprobeerd in te vullen aan de hand van, hopelijk niet-fictief, bronnenonderzoek en veel fantasie.

‘De kleine Roemeense die nooit glimlachte’ is een prachtig boek over alles wat je maar kan meemaken in het leven, zeker als je opgroeit als kleine succesvolle turnster in een communistisch regime. Het geeft een tijdsbeeld en een levensverhaal, en dat Lafon soms wat vermoeit, vergeef je haar gelijk.