Dit boek is Victoria Donda's biografie. Zij is één van degenen in Argentinië die ontdekten dat hun ouders niet hun ouders waren, hun zusjes en broers niet hun werkelijke zusjes en broers. Dat ze ontvoerd waren, ontrukt aan hun ouders, en werden weggegeven aan andere “ouders”.
De schrijfster was Analia en is nu Victoria, maar ook nog Analia. Het is haar gelukt om de levens die horen bij deze namen te integreren in de persoon die ze nu is. Een loodzwaar proces, denk ik.
En in dit boek vertelt ze haar verhaal en het verhaal van haar ouders en familie, en tegelijkertijd van de politieke, sociale en economische situatie in Argentinië. Ze ziet zichzelf en haar ouders als maar één voorbeeld van de vele slachtoffers van de bloedige dictatuur in Argentinië.
Ze was als Analia en is als Victoria nog steeds een grote voorvechtster voor gerechtigheid en rechtvaardigheid op alle fronten.

Ik vond het een boeiend boek, zeker vanaf het moment waar ze meer gedetailleerd over haar eigen levensloop begon te schrijven. Soms bewandelt ze zijweggetjes, die mijn interesse wekten. Bijvoorbeeld als het gaat om de relatie met haar adoptie-ouders, om vriendschappen en om haar relaties met de mensen die samen met haar actief zijn in het maatschappelijk leven. Maar dan gaat ze toch weer terug naar haar oorspronkelijke verhaal en werkt die relaties niet verder uit. Juist door die manier van schrijven ervaar ik haar boek als vooral een verslag. Maar wel als een belangrijk verslag. En ik heb door dit boek enige notie gekregen van de waarheid van Argentinië. Helemaal de moeite waard!