Als concertmeester Adrian Zeitblom met het orkest Fin de Siècle op tournee is in Rome, hoort hij in zijn hotelkamer de muziek door dringen die hij op datzelfde moment op zijn muziekstandaard heeft staan: Ein Heldenleben (1898) van Richard Strauss. Het klinkt zo zuiver dat het wel een cd moet zijn. Geërgerd door de overlast begeeft hij zich richting de geluidsbron. Tot zijn verbazing staat in de lobby een jonge man viool te spelen. Toch mist hij iets. Igor, de violist, is in meerdere opzichten een wonderkind. In alles streeft hij naar perfectie. Adrian en Igor raken bevriend. Als ieder ander laat Adrian zich betoveren door Igor, volgt hij hem en past zich aan aan diens levensstijl. Nog beter wil hij de violist maken. De muziek is als een anatomische les, te glad, te steriel.

“De noten sprongen op als geroosterde pompoenpitten.”

Kan dat, perfectie perfectioneren? Adrian mist in het spel van Igor de passie, de innerlijke noodzaak tot het presenteren van een muziekstuk. Igor verraadt Adrian dat hij op één gebied zijn levenlang heeft gefaald: in de liefde. Daarbij vertelt hij over een voormalige muze, Kiriko. Adrian was tot voor kort tot liefde in staat, maar is inmiddels gebroken met zijn muze: Sterre.

Zeven jaar voor de ontmoeting tussen Adrian en Igor heeft de laatste kunstenares Kiriko ontmoet, dochter van een Japanse moeder en een Nederlandse vader. Ook zij is een wonderkind dat streeft naar het hoogst haalbare. Na haar afstuderen besluit ze de commerciële kunst scene de rug toe te keren. Bij wijze van experiment trekt zij zich terug in haar ‘Monopticum’, een kleine ruimte waarin zij niemand toelaat. Zij wil zichzelf leren kennen, zichzelf leren doorgronden. Totdat zij Igor ontmoet.

“Het prachtige bevindt zich op de rand van de catastrofe, had ze een dirigent in een interview horen zeggen. Igor had nog nooit een catastrofe meegemaakt, had niet eens de bodem van het ravijn kunnen zien.”

Als zij hem eenmaal in haar domein toelaat, is haar ondergang getekend.

Vooral het eerste deel van Een heldenleven is doorspekt van muziek, iets dat moeilijk in woorden is te vangen. Bekkering slaagt daar echter wonderwel in. Het tweede deel, dat zich zeven jaar eerder afspeelt, is vooral getekend door troosteloosheid en onmacht. Twee mensen die elkaar wanhopig proberen te bereiken maar daar niet in slagen.

Op pagina 16 laat Bekkering Adrian denken, nadat Igor hem over zijn falend liefdesleven heeft verteld: “Het verhaal heb ik onthouden, maar de waarschuwing die ik erin had moeten zien drong niet tot me door. Een patroon zie je pas als het zich herhaalt.” Na het tweede deel had ik graag een derde deel gezien. Een deel waarin die herhaling geduid wordt, waarin we terugkeren naar de tegenwoordige tijd en lezen hoe het Adrian vergaat nadat Igor hem meer heeft afgenomen dan hem lief is. Het boek is niet af. Een heldenleven is genomineerd voor de ANV Debutantenprijs.