De nieuwe roman van Alice Hoffman speelt zich af in het New York van 1911. De passages die zich in 1911 afspelen worden afgewisseld met beschouwingen van de twee hoofdpersonages. Ze geven ons een bijzonder inkijkje in hun verleden. Het museum van zonderlinge zaken is een sfeervol boek dat verhaalt over de kracht van het leven en de liefde, zelfs in de meest uitzichtloze situaties.

Coralie is de dochter van professor Sardie, directeur van het Museum van Zonderlinge Zaken. ‘Het Museum van Zonderlinge Zaken was een echt museum, een stichtelijke plek waar natuurlijke curiositeiten werden vertoond naast menselijke wonderen.’ Als Coralie oud genoeg is, wordt ze gedwongen als meermin op te treden voor haar vaders publiek. Aan de andere kant van de stad raakt Eddie Cohen geïnteresseerd in de verdwijning van een meisje. In zijn zoektocht naar de waarheid blijken de levens van Eddie en Coralie hechter met elkaar verbonden dan ze zelf ooit hadden kunnen bedenken.

Diepgang
Hoffman maakt haar verhaal bijzonder door de twee miserabele personages met behulp van misdaad, bedrog en speurwerk aan elkaar te koppelen. De schrijfstijl die de auteur gebruik leest prettig. Beschrijvingen zijn gedetailleerd en elk woord en elke zinsconstructie is zorgvuldig gekozen, maar het boek wordt op geen enkel moment langdradig. Toch is dit zeker geen boek voor de detectiveliefhebber. Het verhaal ontwikkelt zich erg langzaam en de nadruk ligt, zeker in het begin, meer op de literaire schrijfstijl en de psychologie van de personages dan op het toewerken naar een ontknoping.

Kracht
De personages in Het museum van zonderlinge zaken zijn heel gewoon, maar worden door hun omgeving als anders bestempeld. Coralie is een wereldwonder volgens haar vader en Eddie krijgt zijn gemeenschap over zich heen als hij zich losmaakt van zijn geloof. Zij halen beiden hun kracht uit de liefde voor elkaar, al kennen ze elkaar amper. ‘Ik had de eerste steekjes van liefde gevoeld en daardoor vond ik mijn geloof in de wereld, mijn huidige situatie ten spijt.’ Hoffman laat zien dat liefde zelfs hoop kan geven in de meest benarde en uitzichtloze levens.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]