Vanmiddag heb ik het boek uitgelezen. Zeker in het begin kostte het me moeite om het verhaal bij te benen, maar gaandeweg kwam ik er beter in. Ik vind het echter in geen geval een thriller, maar zeker wél een melancholiek, duister verhaal. Het boek is literair gezien anders dan andere boeken die ik heb gelezen. Ik heb nog nooit eerder een boek van een Fransman gelezen. Wellicht schrijven zij anders dan Amerikanen of Nederlanders? Het thema van het boek is goed uitgewerkt, mooi. De personages kregen voldoende profiel en wat ik wel heel mooi vond was dat niemand veroordeeld werd, op degenen die zelf veroordeelden na. Het hoertje werd niet veroordeeld, de zwerfster werd niet veroordeeld, kortom: alle maatschappelijke randfiguren werden in scherp contrast geplaatst met hen die denken het allemaal beter te weten, terwijl de eersten iedere keer weer als de rechtvaardigen uit de hoek kwamen. En inderdaad: niemand is zwart, niemand is wit. We zijn allemaal grijs.