Het komende academiejaar staat voor de deur en inspecteur Thomas Berg staat, ferm tegen zijn goesting, in voor de ordehandhaving. Bij de voorbereidende vergadering, die nota bene op een zondag doorgaat ontmoet hij de van Afrikaanse origine Tatyana Magara. Zij is de assistente van Badru Alupo, de rector van de universiteit van Kampala die als gast is uitgenodigd om mee te lopen in de openingsstoet ter gelegenheid van de opening van het academiejaar. Als tijdens die stoet schoten worden afgevuurd, blijkt de rector te zijn neergeschoten.

Tijdens de achtervolging wordt een van Bergs mannen getroffen door een kogel en sterft. Berg blijft achter met een schuldgevoel en wil kost wat kost uitzoeken wie de dader is. Als hem gevraagd wordt om een toespraak te schrijven voor de uitvaart, komt hij tot de conclusie dat hij zijn collega’s toch niet zo goed kent.
Waar men eerst dacht aan een politiek getinte moord, neemt het onderzoek een heel andere wending. Als er enige tijd later nog een moord gepleegd wordt, vallen de puzzelstukjes langzaam op hun plaats.

Claes heeft een aangename en toegankelijke schrijfstijl. Het verhaal zit goed in elkaar en hij weet het boeiend te houden. Het verhaal is zo opgebouwd dat je eerst kennis maakt met de voornaamste personages en dan wordt er langzaam naar de plot gewerkt. Verschillende keren wist Claes mij te verrassen en op het verkeerde been te zetten, maar enkele passages in het verhaal vond ik erg doorzichtig en mijn vermoedens werden dan ook bevestigd. Ondanks de vele namen die de revue passeren, blijft het overzichtelijk en vlot lezen.

Dat Claes een diepe interesse heeft voor alles wat met mythologie, hagiografie en iconografie te maken heeft, vind je terug in zijn boeken. Via Berg krijg je heel wat historische feiten uit Leuven mee. Leuven is niet enkel een decor, je voelt dat Leuven een echte rol speelt in het verhaal. Het is heerlijk om mee te zitten op de terrasjes of te kuieren door de straten.

Ik ging zo op in het verhaal dat ik op bepaalde momenten het gevoel had dat de auteur naast mij zat en heel gemoedelijk een verhaal aan het voorlezen was. De manier waarop hij schrijft is erg beeldend. Berg en de andere personages zijn bovendien erg ‘menselijk’ neergezet. Naast het onderzoek zijn het mensen van vlees en bloed die ook eten, graag een goed glas drinken en hobby’s hebben. Daardoor heb je het boek in no-time uit. Mooie zinnen, geen moeilijke woorden en een weloverwogen opbouwende verhaallijn met hier en daar de nodige humor.

Door het verhaal te vertellen vanuit Berg, maar ook vanuit de ‘dader’ krijg je als lezer net dat tikkeltje meer mee dan de speurders. Er komen vragen naar boven waarvan je pas naar de plot toe snap hoe alles in elkaar zit.

De boeken van Claes zijn makkelijk als standalone te lezen. De auteur verwijst sporadisch naar gebeurtenissen uit eerder verschenen boeken in deze reeks. Met goed uitgewerkte karakters had ik niet het gevoel dat ik iets miste door de geschiedenis van Berg niet te kennen.

Dit was mijn eerste kennismaking met het werk van Jo Claes en ik was aangenaam verrast. Het historische beeld wat je meestal op de cover van zijn boeken terugvindt, is niet direct een boek waar ik naar pak als ik het zie liggen, maar nu ik een Thomas Berg heb gelezen, wil ik ze allemaal. Claes heeft er een leesfan bij.

4 ‘klinkende’ sterren voor ‘Wie de klok slaat’.