De twee hoofdpersonen in dit boek willen oprecht een intieme relatie met elkaar, maar slagen daar niet helemaal in. Gevoelsmatig is het er zéker wel, maar het broertje -de verteller- is te jong om wat zijn oudere zus vertelt echt te begrijpen, en de ander -de zus zelf- voelt zich gevangen in een eenzame wereld waar niemand bij kan komen en waar zij niet uit kan. Zij komen dan ook qua begrip niet echt tot elkaar, hoezeer zij het ook proberen. De twee emotioneel afwezige ouders proberen het niet eens en spelen een bijna actieve rol in de steeds somberder stemming van hun oudste.
Boogers slaagt erin de innerlijke wereld van een sombere boze tiener treffend, herkenbaar en mooi te verwoorden. Hier en daar wat verwarrende stukken, een redactie had nog wat mogen helpen knippen. Maar al met al zeker de moeite van het lezen waard. Een pleidooi voor het geven van oprechte aandacht aan naasten. Daarnaast een pamflet tegen oppervlakkigheid, tegen leefwijzen en keuzes waar niet of nauwelijks over nagedacht wordt.