Nina Haratischwili heeft met dit epos een huzarenstuk geleverd. De familiegschiedenis die zij beschrijft, gelardeerd met de chronologie van de geschiedenis in Georgie en Rusland vanaf Stalin is er een die je niet makkelijk neerlegd. En met een boek van meer dan 1200 pagin’s kan dat leiden tot een tekort aan slaap. Ik kon het haast niet wegleggen zo pakkend is dit verhaal. Gelukkig is het verdeeld in zeven “levens” die elk van de familieleden volgen. Het laatste leven is van de jongste telg, voor wie de schrijver dit boek geschreven heeft, is leeg en nog onbeschreven.
Ik kan veel over dit boek zeggen maar eigenlijk is maar een ding belangrijk. Dit boek is het waard om gelezen te worden. Ik raad het dan ook aan omdat te doen. Teleurgesteld zal je niet worden. Typisch zo’n boek waarvan je hoopt dat het niet ophoudt en als het zo ver is je een beetje bedroefd bent.