Het boek speelt zich af in 1938, als een vrouw, de ik-persoon, uit de bioscoop in Margate, een Engelse badplaats komt. Ze kijkt naar de boulevard, het park en de kermis, wanneer zij een onbeheerde kinderwagen ziet. In een opwelling, zo lijkt het, pakt zij de kinderwagen en loopt ermee weg. Vrijwel direct krijgt ze spijt en wil zij de kinderwagen kwijt, maar ze heeft het gevoel dat ze in de gaten wordt gehouden. Daarom neemt zij de kinderwagen toch maar mee en legt de baby in haar auto. Dan volgt een soort roadtrip van de vrouw, wiens naam nooit wordt genoemd, en de baby, die zij Albert noemt.
Toen ik de beschrijving van het boek las, leek het alsof de vrouw de baby jarenlang zou zien opgroeien, totdat de ziekte van Albert haar geen andere keuze liet dan het kind terugbrengen bij de ouders. Dit is niet het geval, al wil ik natuurlijk niet te veel weggeven van het verhaal.
In het boek lees je vanuit het ik-perspectief van de vrouw. Door haar maak je alles mee, waardoor je sommige dingen misschien wel met een korrel zout moet nemen. Het boek geeft een interessante kijk op de wereld, door een vrouw die verscheurd door eenzaamheid een baby stelen als enige kans ziet om uit die eenzaamheid te komen.
Ik had eerlijk gezegd meer verwacht van het boek. Ik kon er minder makkelijk inkomen dan ik dacht, en het verhaal boeide mij te weinig om door te willen lezen. Uiteindelijk heb ik, nieuwsgierig naar hoe het afloopt, het boek uitgelezen. Ik zou het boek aanraden voor mensen die houden van psychologische romans, waar vooral veel nadruk ligt op de gedachten van de hoofdpersoon en minder op de acties, omdat er, naar mijn mening, nog maar weinig in het boek gebeurt na de diefstal.