Herinnering verweven met het heden. Sara is beginnend dementerend en dat weet ze zelf maar al te goed. Ze vergeet dingen, stelt meerdere keren dezelfde vragen en weet soms niet meer waarom ze in het verpleegtehuis zit. Maar wat ze nooit vergeten is, is haar verhaal over haar grote liefde Klaas.

In haar huidige leven in het verpleegtehuis nemen haar herinneringen je mee naar haar leven na de oorlog. Een leven waarin ze na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, als het ware vlucht naar Zweden. Sara heeft in Nederland veel meegemaakt in de oorlog. Haar Joodse moeder is opgepakt en getransporteerd naar Auschwitz en haar vader laat haar enkele jaren voor haar veiligheid achter bij een familie op een boerderij. Na de oorlog is haar vader erg verbitterd en door de verstikking die Sara voelt vertrekt ze dus naar Zweden waar ze haar tante Britta helpt in de kapsalon. Wanneer haar Britta Sara vrij af geeft, besluit ze naar het meer te gaan waar haar oog valt op Klaas. Tot haar verbazing blijkt Klaas Nederlands te zijn. De twee kunnen het al gauw goed met elkaar vinden en er ontstaat een liefdesrelatie. Maar deze liefde blijkt niet zonder haken en ogen te zijn. Klaas is de zoon van een NSB'er en dat maakt het met haar verleden en achtergrond voor de twee niet makkelijk.

Bijzonder vind ik het in dit boek hoe de ziekte van Alzheimer beschreven is. Levensecht en herkenbaar voor iedereen die wel eens met deze ziekte in aanraking is geweest. Het verhaal op zich leest makkelijk weg en is zeker de moeite waard om te lezen. Het geeft een goed beeld van de tijd waarin het verhaal zich afspeelt en de afwisseling tussen heden en verleden is goed te volgen. Het einde is ontroerend, maar voor mijn gevoel toch een beetje onrealistisch.

Al met al is het goed leesbaar boek waarin je je al gauw in het verhaal waant.