De 85-jarige Rebecca Lopez Ikario krijgt na een aantal ingrijpende onderzoeken van haar behandelend arts te horen dat ze nog maar drie maanden te leven heeft. Vanaf deze onheilstijding neemt het verleden van Rebecca haar volledig in beslag. De mooie herinneringen aan vroeger beleeft ze keer op keer. Het doet haar pijn vergeten.
Rebecca heeft het in haar leven niet gemakkelijk gehad, zo heeft ze de zorg voor haar tante, haar twee zussen en haar neef Esteban op zich genomen, een verantwoordelijkheid die ze uiterst serieus heeft genomen, waardoor haar eigen geluk op de tweede plaats stond.

Neef Esteban keert in de laatste maanden van Rebecca’s leven een paar keer terug naar Aruba waar ook hij is opgegroeid. Het is dankzij haar dat hij heeft kunnen studeren in Nederland, waar hij ook is gebleven om verder te kunnen komen in het leven. . Dankbaar voor alles wil hij Rebeccahaar zo goed mogelijk steunen in haar de laatste maanden van zijn tante. Hij bezoekt ook zijn oude vrienden op het eiland en op die momenten kan hij alles even opzij zetten en energie opbouwen om daarna er weer volledig voor zijn tante te kunnen zorgen. Esteban beschouwd Rebecca als zijn vader omdat ze de touwtjes altijd strak in handen had. .

Denis Henriquez neemt je mee naar Aruba en laat je kennismaken met het leven wat ze daar heeft gehad. Het leven is in vele opzichten zwaar voor haar geweest maar toch is het niet de verbitterdheid die het verhaal beheerst maar eerder een lofzang over dankbaarheid.. Vriendschappen en naastenliefde zijn in het verhaal belangrijke . Daarnaast speelt politiek een grote rol.

De herinneringen zijn in mooie monologen beschreven waardoor je het gevoel krijg dat je naar je grootmoeder luistert die haar levensverhaal vertelt.

Het boek straalt op een rustige en mooie wijze rust uit, melancholie van de bovenste plank.