Op de wachtlijst van de dood is de titel van het derde boek in de reeks met Proteo Laurenti, de inspecteur uit Triëst.
Wie de vorige beide delen gelezen heeft, zal een aantal vaste personages herkennen.
In het vorige deel was Proteo nogal van streek omdat zijn vrouw twijfels had bij hun huwelijk. Nu is ze terug en de inspecteur is beter gehumeurd. Dat geldt overigens niet voor sommige naaste medewerkers.
Het misdaadverhaal draait deze keer om een schoonheidskliniek net buiten Triëst. Het is zon kliniek waar je aan jezelf kunt laten sleutelen mits je voldoende geld hebt. Een chirurg wordt slachtoffer van een aanslag, de politie doet onderzoek maar stuit op weerstand bij andere vennoten. De privacy van de cliëntèle staat op het spel. Welke duistere praktijken spelen zich af achter de hoge muren van de kliniek? Kunnen zij het daglicht verdragen?
De Italiaanse sfeer, waar schrijver Veit Heinichen zo van houdt, vormt ook in Op de wachtlijst van de dood een aangenaam onderdeel van het verhaal. Italiaans eten, hectisch verkeer, communicatie, verhouding tot buurlanden en mediterrane zeden en gewoontes.
In het misdaadverhaal vormen de havenstad en de omliggende landen een substantieel onderdeel van het verhaal. Triëst wordt tot personage. Tegenstellingen tussen de puissant rijken en de armen, tussen zij die kopen en zij die gekocht worden geven het verhaal een maatschappijkritische lading.
Het verhaal zit goed in elkaar. Toch heb ik meer genoten van de sfeer van Triëst dan van de spanning van het misdaadverhaal. Echt spannend wordt het te weinig. Onderhoudend is het daarentegen wel.
Voor de liefhebbers van Italië, zal de beschrijving van de couleur locale en de volksaard herkenning bieden. Stof voor warme vakantiestranden.