In het Wikkelhart beschrijft Koeleman het leven van twee vrienden, Dom (Dominic) en Nick. Dom ambieert een carrière als schrijver en is opzoek naar een goed verhaal.

Samen met zijn vriend Nick gaat hij op vakantie in Zuid-Frankrijk waar getuigen zijn van een optreden van een jong meisje. Dom is ervan overtuigt dat het meisje misbruikt wordt door haar grootouders.

Gaandeweg in het boek blijkt dit tafereel voor Dom een grote invloed te hebben op zijn schrijverschap. Hij krijgt op slechts één artikel na geen woord meer op papier, terwijl zijn vriend Nick een mooie carrière krijgt als romanschrijver. Dom kan dit moeilijk verwerken en gaandeweg merk je als lezer dat hij een gespleten persoonlijkheid heeft.

Koeleman probeert de waan goed te omschrijven door de lezer mee te nemen in verschillende waanideeën van Dom. De symboliek die hij hierin aanbrengt vond ik interessant om te lezen. Met name de scene met de zwerver en de schakelaar. De lezer kan gaan interpreteren en zelf linken proberen te leggen in de verhaallijn.

Echter, ik vond de waanbeelden en gedachten van Dom op een gegeven moment te lang duren. Het begon zelfs een beetje vervelend te worden, een gevoel van plaatsvervangende schaamte kreeg ik zo nu en dan door de acties van Dom.

Wellicht ben ik wat minder gecharmeerd omdat ik na het lezen van de flaptekst benieuwd was naar het incident in Zuid-Frankrijk, maar dit achteraf behoorlijk vond meevallen. Ik was continu in afwachting van een flashback, maar deze kwam niet. Voor mij was het uitlezen van dit boek een soort anticlimax.