Josha Zwaan is twee weken thuis na een acute opname in het AMC vanwege ernstige complicaties na een galblaasoperatie en moet twee maanden rust houden als haar man vanuit het ziekenhuis belt. Hun 21-jarige zoon Jim is in het ziekenhuis opgenomen met ernstige, maar ook vage klachten die op griep leken, maar dat niet bleken te zijn. Het duurt enige tijd voor de artsen erachter zijn wat er met hem aan de hand is en zij de diagnose Goodpasture stellen. Ontstekingen zorgen ervoor dat zijn nieren niet meer functioneren. De aandoening heeft vaak ook veel invloed op het functioneren van de longen, wat bij Jim gelukkig niet het geval is. Wel gaat hij slecht zien door de hoge bloeddruk, die het gevolg is van nierfalen. Lange tijd zweeft Jim op het randje van de dood. Pas als de dialyse lukt, gaat het iets beter met hem. Er wordt gezocht naar een donornier, maar een operatie kan pas plaatsvinden als zijn bloedwaarden goed zijn. Als regel wordt gesteld dat pas getransplanteerd kan worden nadat een half jaar geen Goodpasture aangetroffen wordt in het bloed. Zijn 2 jaar jongere broer biedt zich meteen aan als donor, maar Josha en haar man willen dat liever niet. Daarom wordt onderzocht of zij in aanmerking komen een nier af te staan. Uiteindelijk zal zijn vader donor worden en kan de operatie plaatsvinden.

Josha Zwaan beschrijft in “Zijspoor” de periode van ruim anderhalf jaar vanaf het moment dat Jim in het ziekenhuis wordt opgenomen tot na een niertransplantatie en zijn herstel. In die tijd houdt zij een dagboek bij. “Zijspoor” bestaat uit dagboekfragmenten, die aangevuld zijn met herinneringen uit die periode.
Openhartig schrijft zij over haar gevoelens en durft zich kwetsbaar op te stellen. Haar angst en twijfels over zelf donor moeten zijn, durft zij te benoemen.
Zo schrijft Josha: “Ik zal het doen, ik wil het doen, maar alles in mij wil het niet, is bang voor operaties en narcose, voor complicaties, voor een gemankeerd lijf. Zie wat Jim moet doorstaan, doorstaan heeft, zo gelaten, zo dapper. En ik ben stiekem teleurgesteld dat ik een potentiële donor ben. Laf ben ik.”
Maar ook over de steun die zij krijgt, schrijft zij. Zoals over een mail die zij van een bevriend filosoof kreeg. Een zin daarin helpt haar nog altijd: “Als ik verdrietig ben, helpt het me om schoonheid op te zoeken. Kunst in musea te bekijken, of te luisteren naar mooie muziek.”
De persoonlijke ontboezemingen van angst en wanhoop, maar ook van troost en liefde maken dat het boek dicht onder de huid kruipt en je aangrijpt. De angst die elke ouder heeft dat ook jouw kind dit kan overkomen, daarnaast kan het ook troost en kracht bieden aan ouders die het overkomt.
Josha Zwaan sluit “Zijspoor” af met de volgende woorden: “Mijn verhaal over de ziekte van Jim is niet uniek, talloze ouders maken mee wat wij meegemaakt hebben, talloze kinderen en jongeren worden ziek. Als we zoiets meemaken zoeken we vaak naar herkenning en troost. Ik hoop dat ik met dit boek iets daarvan aan anderen kan geven.”

Josha Zwaan (19 december 1963, Nieuw Zeeland) studeerde Andragogie en Sociale Pedagogiek. Zij werkte jarenlang in de hulpverlening aan extreem problematische drugsgebruikers en in de jeugdhulpverlening.
In 1999 maakte zij een overstap naar het geven van trainingen op het gebied van communicatie en leiderschap. Sinds 2004 heeft zij een praktijk voor coaching en procesbegeleiding. In 2010 debuteerde zij als schrijver met Parnassia, dat lovend werd ontvangen. In 2013 volgde het even prachtige Zeevonk en Dwaallicht (2015). Zijspoor (2015) is haar eerste non-fictieboek. Nadien schreef zij Saturnusplein 3 (2018) en Emma (2019).