Na lang twijfelen toch eens in het boek begonnen.
Waarom geen idee, er was nog zoveel te lezen en een oud boek, mwoahh, wat me wel trok was het onrecht in het zuiden van de VS tegenover de negroïde mens.
In eerste instantie kwam ik niet lekker in het boek. Er word geschreven vanuit het oogpunt van een van de kinderen van de vader, Scout genoemd in het boek.
Hierdoor gaat het in het begin veel over hun jeugd en over een overbuurman die ze nog nooit gezien hebben.
Scout en haar broer en vriend Dill proberen de buurman uit zijn huis te lokken en spelen toneelstukjes in de tuin, die over buurtgenoten gaan.
Uiteindelijk begint het boek met waar het uiteindelijk om draait.
Vader vertegenwoordigt een negroïde man die er van wordt beschuldigd een blanke dame te hebben aangerand.
Al snel word het duidelijk dat niemand iets voor de man kan betekenen en dat het recht geen zegeviert.
Prachtig is beschreven de emoties van de kinderen.
Hierbij rolde bij mij de tranen over de wangen.
Echter had ik me meer voorgesteld bij het verhaal, waarom is vb het huis van de buurvrouw in vlammen opgegaan, heeft dit met het verhaal te maken of was dit een toevalstreffer.