De appeltaart van hoop is een relatief dun boek waar je als lezer snel doorheen vliegt. Toen ik begon met lezen, was ik gelijk helemaal in de ban van het boek. Ondanks dat het verhaal niet over mijn leeftijdgenoten gaat, kon ik me toch goed identificeren met de (hoofd)personages. Het boek laat zien welke struggles je kunt hebben als tiener – bijvoorbeeld wie je kunt vertrouwen in je vriendenkring, maar ook diepgaandere gevoelens zoals zelfdoding.

Ik vond dat het onderwerp zelfdoding geen zware druk op het verhaal legde. Er werd eigenlijk heel luchtig over verteld, maar daarnaast werden de redenen van Oscar steeds duidelijker naarmate het boek vorderde. Ook werd Oscar zijn band met Meg en Paloma goed genoeg uitgediept. Als lezer had ik een enorme voorkeur voor een van de personages en ik denk dat vele die dit boek hebben gelezen mij de hand kunnen schudden.

Ik vond de schrijfstijl en het verhaal samen intrigerend. Ik kon gemakkelijk het boek in een zit uitlezen, terwijl ik normaal gesproken graag wat pauzes neem tijdens het lezen. Ik moest weten hoe De appeltaart van hoop zou eindigen. Dat is een heel goed teken, want normaal gesproken raak ik snel afgeleid tijdens het lezen. Als mijn vriend wat aan mij vroeg, gaf ik geen antwoord. Het boek nam mij geheel in beslag. En wat is dat toch heerlijk, om je even in een andere wereld te verdiepen, ook al is de wereld van Oscar niet perfect. Ik denk dat tieners veel van dit boek kunnen leren, of zich kunnen identificeren met de gevoelens die men op die leeftijd ervaart.

De appeltaart van hoop is emotioneel, intrigerend en prachtig neergezet door Sarah Moore Fitzgerald. Ik had deze leeservaring niet willen missen!