Als lezer voel ik me in mijn spreekwoordelijke billen gebeten om het even netjes te zeggen door de recensie hierboven.
Deze recensie lijkt meer op een afbraakwerk dat persoongericht is en neerhalen zoveel makkelijker is blijkt duidelijk. Deze persoon had ook netjes kunnen aangeven dat dit boek haar ding niet was.
Gelukkig zullen de vaste fans van deze auteur gaan hier vast niet wakker van liggen, tenslotte is ook mijn mening, net als die van de recensist enkel en alleen gebaseerd op een persoonlijke mening.
Zelf ben ik ook niet echt voorstander van te expliciete beeldspraak of taalgebruik, maar ik kan wel meer Vlaamse auteurs opnoemen die zich daar zogezegd schuldig aan maken. Uitdrukkingen als zelf zou ik er mijn allerlaatste kloot op verwedden zoals op p. 287, zijn gewoon een vervlaamsing van de taal. Zelf hou ik ervan om hier en daar spreektaal te zien vermengen met schrijftaal. Maar zoals aangegeven, ook dit is een persoonlijk gevoel.
De personages zijn duidelijk erg getormenteerde zielen. Dat blijkt over en over en past ook helemaal in het plaatje van het genre waarin dit verhaal zich afspeelt. Enige suggestieve vrijheid is dus meer toegelaten dan in een roman mijns inziens. De beeldspraak die gebruikt wordt is heel soms een beetje overdadig naar mijn persoonlijke smaak, maar het beeld, zowel als de sfeer staan er wel, en is dat niet waar het eigenlijk om gaat?
Dit is trouwens niet het eerste verhaal van deze auteur dat zich in Amerika situeert. Dat zal een doordacht keuze zijn van de auteur zelf, waarvoor hij zich niet hoeft te verantwoorden. Trouwens ben ik het met hem eens in dit geval, want hier waren geen indianen, wat maakt dat het veel moeilijker geweest zou zijn dan om het verhaal geloofwaardig te laten overkomen. Mijns insziiens kan het ook heus geen kwaad dat ze daar onze mattentaarten leren kennen, wie weet had een van die personages wel geen tante uit het Belgische Geraardsbergen.
Als gemiddelde Europese lezer heb ik mij niet gestoord aan de numerieke straatnamen, als er nu op de hoek van Canoly en Beaver had gestaan, had ik me evengoed kunnen situeren. Het is slechts een duiding in een verhaal dat ik als fictie lees, dus graten vind ik daar niet in. Hoewel ik wel stiekum hoop dat er ooit een Deseyn komt die zich in bijvoorbeeld Dendermonde afspeelt (grinnik)
Zo een klein foutje als het stopcontact daar valt eigenlijk geen mens over, maar in Vlaanderen is impact niet hetzelfde als botsing. Ik heb er geen flauw idee van hoe het in Nederland gebruikt wordt, maar hier wil dat geenszins hetzelfde zeggen, hoewel ze wel samengaan. Hier is de botsing de confrontatie van twee objecten met elkaar, de impact is de energie die daarbij vrijkomt als impact tenminste in die context wordt gebruikt. Zo zullen er vast nog puntjes zijn. (wou ik even vermelden)
Verder vind ik dat Deseyn goed gebruik maakt van de zintuigen van de lezer bij zijn beeldrijke beschrijvingen. In zoverre dat ik toch maar besloten heb zijn boeken niet meer te lezen voor het slapengaan. Nachtrust is een heilig iets.