Het museum van de onschuld van Orhan Pamuk is een veel te dikke, maar toch bijzondere roman over het obsessieve leven van Kemal en zijn liefde voor de onbereikbare Füsun. Een draak van een boek waarvan je honderden pagina's lang denkt: 'waar gaat dit over? En waarhéén?' En dat dan toch een mooi, bijna aandoenlijk einde heeft, waardoor je het verwrongen wereldbeeld van Kemal min of meer begrijpt en denkt: 'als de schrijver dat nou in 300 blz. had opgeschreven, in plaats van in 600 blz.' Ik ben blij dat ik volgehouden heb, want het verhaal is mooi, maar als schrijver krijgt Pamuk een 6- omdat hij het risico nam zijn lezers onderweg te verliezen waardoor die niet toekomen aan de kern van het boek: het einde. Een boek voor eigenwijze volhouders.