Stilte… wat moet ik nou nog zeggen…

“Pfff, boek net 1 minuut uit, tranen in mijn ogen. Mooi maar zo intens en zo verdrietig… in de wetenschap dat het echt gebeurd is, op een paar kilometer hier vandaan.

Toen ik aan het boek begon wist ik al dat dit een boek zou worden waar ik in mee zou leven en waarna ik niet zomaar aan iets anders kon beginnen. Dit vermoeden klopte helemaal. Vanaf het moment dat ik het boek open deed kon ik het niet meer neer leggen. Ik moest en zou het uitlezen, met dikke tranen in mijn ogen.

De gedachte dat Fedde zelf wilde dat zijn schrijfsels uitgegeven zouden worden geeft het voor mij iets extra speciaals. En hoe mooi moet het niet zijn voor een moeder dat je weet dat je in elk geval een van de dromen van je kind hebt waar kunnen maken. Helaas in dit geval zonder dat hij er nog fysiek bij is.

Ik ga er niet meer over schrijven, dit boek is een ervaring die je, wanneer je dit wilt en aankunt, zelf door moet maken.