De Griekse mythologie nerd die niet zo goed verborgen in mij leeft werd helemaal blij van dit boek. Alles wat in de voorgaande boeken was opgebouwd, uitgelegd en uitgespeeld kwam volledig tot bloei in de spannende finale van deze trilogie.

Wat ik vooral erg kon waarderen waren alle knipogen naar het originele verhaal van Troje, het spelletje dat de Goden speelden, hoe de meeste dingen precies zo gebeurden als in het origineel en hoe de vrije wil van Helen uiteindelijk het verschil maakte en de uitkomst beïnvloedde. Daarnaast hield ik heel erg van de korte terugblikken op de vorige versies van het verhaal en vond ik het werkelijk een geniale vondst om ook de legende van Arthur bij dit verhaal te betrekken op een volstrekt logische en begrijpelijke manier.

Ik denk wel dat er nog meer in dit boek en dit verhaal had gezeten. Alles ging in dit boek erg snel en er was weinig echt emotionele diepgang. Bij sommige relaties rest zelfs de vraag of deze echt opgebouwd zijn, of alleen maar bestaan omdat de Goden het nu eenmaal zo gewild hebben. Ik denk dat hier nog wel wat te halen viel.

Maar ik was wel erg te spreken over het semi-open einde, dat past bij een Griekse tragedie. Het is een einde dat voldoende opgelost voelt om bevredigend te zijn, maar ook meer dan voldoende overlaat aan de verbeelding, wat ik heel erg kan waarderen.

Al met al heb ik deze serie met heel veel plezier gelezen. Het is tot dusverre één van de betere urban fantasys gebaseerd op de Griekse mythologie die ik ben tegen gekomen.