"Als de winter voorbij is" van Thomas Verbogt leest als een trein. Ik nam er ook een potlood bij om alle prachtig verwoorde gedachten te onderstrepen. Het verhaal is echter superdun en lijkt er alleen maar te zijn om al die inzichten op te kunnen schrijven. Dat is jammer, daardoor beklijft het boek en de ideeën niet echt.

"...de tijd daarvoor, toen je wist dat alles tijdelijk was en niet anders kon zijn dan dat. Alles wat voorbijging was toen een beweging..."

"Later in mijn leven wilde ik meteen woorden hebben voor iets dat me overkomt: ontroering, verbijstering, woede, verdriet, verlangen, alsof het alleen maar waar is als er woorden voor zijn "