Dit boek is de eerste psychologische thriller van Hilde Vandermeeren.
En wat voor een boek!!!!! Spannend van begin tot eind, het boek leest
super vlot weg en het is nog leerzaam ook.
Claire bost op een avond op een voetgangersbrug op een verlaten station tegen
een man op. Ze heeft haast want ze wil de laatste trein halen en besteedt er verder geen
aandacht aan. Totdat ze later in de media hoort dat er op die plaats een lijk is gevonden in de
struiken. De politie roept getuigen op. Maar Claire is herstellende van een zwaar ongeluk een heeft door het ongeluk gezichtsblindheid. Hierdoor kan ze geen gezichten meer herkennen of onthouden.
Maar de moordenaar heeft haar wel gezien en hij vergeet nooit geen gezichten.

In het begin had ik wat moeite met de vele detailbeschrijvingen van de personen in het verhaal. De personen die Claire ontmoet registreert zij natuurlijk anders door haar gezichtsblindheid. Ze let op details zoals: kleur haar, ogen, stand van ogen, brildragend, kaal, houding en natuurlijk ook op kleding. Hierdoor wordt het voor haar makkelijker om de gezichten bij de personen te onthouden. Je kijkt als het ware door haar ogen en dat maakt het boeiend en leerzaam. Prosopagnosie is de medische term voor gezichtsblindheid. Ik had er nog nooit van gehoord.
Claire houdt zich goed staande in de maatschappij, heeft een baan bij een schoenenwinkel en zingt in
een bandje. Ze meldt zich bij de politie om te vertellen dat ze die bewuste avond tegen een man is aangebotst maar doordat ze zich het gezicht niet kan herinneren en er verder geen aanwijzingen zijn
houdt de politie het op zelfmoord. Claire kan wel vertellen dat de man een vreemde tik had. Hij zwaaide wat raar met zijn hand over zijn hoofd. Intussen zoekt de moordenaar Claire om haar te kunnen uitschakelen. En Claire kan zijn gezicht niet herkennen maar wel die vreemde tik. Tot op het laatst zit dit verhaal zo goed in elkaar dat ik het boek ga waarderen met vier sterren. En ik kijk al uit naar haar tweede boek die medio juni verschijnt.
Lina.