Waarover gaat het boek?
‘Sara’ speelt zich af in wereldstad Londen. Sara Harris is de dochter van sir Gordon Harris, de CEO van CytoSerum die zonet een overnamebod op zijn farmaceutisch bedrijf heeft afgewimpeld. Ze is verloofd met Ambrose Garside, zelf het hoofd van de R&D afdeling in haar vaders bedrijf. Bovendien is Sara een briljant wetenschapster en een sleutelfiguur in de finale ontwikkelingsfase van een remedie tegen de ziekte van Alzheimer waaraan CytoSerum werkt.
Die fase is strikt geheim. Of dat was toch de bedoeling… Sir Gordon Harris begint immers te vermoeden dat zijn kantoren afgeluisterd worden. Niet veel later ontsnapt hij op het nippertje aan een aanslag op zijn leven. De poppen gaan pas echt aan het dansen wanneer Sara wordt ontvoerd. Ze wordt niet alleen het slachtoffer van de seksuele driften van haar kidnappers, maar ook van de machtswellust van de Duke, een rivaal van haar vader. Alsof de ontvoering alleen niet genoeg is, schakelt de Duke Benissa, een zwarte huurmoordenares, in om zijn plannen van moord en intimidatie door te drukken.

Wat vond ik ervan?
De cover is prachtig en had in de boekenwinkel al naar me gelonkt voor ik dit boek won via Boekenfans! Met 432 pagina’s is ‘Sara’ een vrij lijvig boek, maar dat houdt me nooit tegen, integendeel.
De achterplattekst belooft spanning en die krijgt de lezer ook: auto-achtervolgingen, moord, kidnapping en behoorlijk expliciete beelden van seksueel misdrijf. Al die actie brengt vaart in het boek, wat ook nodig is om de lezer naar het laatste blad te voeren. Sommige scenes, o.m. die met de Tsjetsjenen vond ik heel realistisch en overtuigend.
Maar spijtig genoeg, en soms echt tot mijn frustratie, zijn er tekstdelen die zo onnodig gedetailleerd of uitgesponnen zijn dat ze het spanningsniveau abrupt onderuit halen. Over het ganse boek genomen, zijn die pagina’s niet al te talrijk. Telkens onderbraken ze evenwel de actiefilm die zich intussen was beginnen afspelen in mijn hoofd. Wat me het boek een aantal keren heeft doen wegleggen… Om het dan weer open te slaan, want uiteindelijk wil je toch weten hoe het afloopt. Het verhaal op zich is immers complex en boeiend.
Tegen het einde aan komen verschillende verhaallijnen samen. Niet allemaal, want er volgen immers nog drie boeken. ‘Sara’ eindigt met een cliff hanger in aanloop naar ‘Benissa’, boek 2.
‘Sara’ wordt verteld in de derde persoon vanuit het standpunt van verschillende personages. Een schrijfstijl die ik graag heb. Aan het frequente gebruik van cursief gedrukte, korte gedachten heb ik moeten wennen. Soms waren deze eerder kinderlijk of overbodig. De karakteruitdieping kon voor sommige personages beter. Maar met de inkijk die Philip Le Bon de lezer geeft in de persoon van Benissa maakt hij dan weer veel goed.
Conclusie
Ik beëindig de lectuur van ‘Sara’ met gemengde gevoelens. Philip Le Bon heeft zonder twijfel ambitie, doorzettingsvermogen, talent en fantasie. Er is veel researchwerk in dit boek gekropen. De overdaad aan informatie – te lang en soms zonder toegevoegde waarde voor het verhaal – hebben voor mij de pret echter deels gedrukt. Al bij al een beloftevol debuut met als verbeterpunt voor zijn volgende delen: het temperen van de neiging tot informatie spuiing.