Eddie (hoofdpersonage), Hopp, Fat Gav, Mickey en het enige meisje Nicky zijn van kinds af aan al vrienden. Zo hecht dat ze bijna alles met elkaar lijken te delen. In de zomervakantie van 1986 gebeuren een aantal bijzondere dingen die hun leven op hun kop zet. Door een vreselijk ongeluk op de kermis ontmoet Eddie de nieuwe, wel heel bijzondere, leraar Meneer Halloran. De man geeft je de kriebels en toch weer niet. Dan volgt het feestje van Fat Gav waar de emmer krijtjes (erg kinderachtig volgens de vriendengroep), en de Krijtmannetjes in beeld komen. Wanneer er even later ook nog een verminkt lichaam in het bos wordt aangetroffen, aangewezen door Krijtpoppetjes, begint de spanning wel erg te snijden.

In het gehele boek is de hoofdpersoon, Eddie, aan het woord. Het is een boeiend en soms misleidend verhaal waar echt bij nagedacht moet worden. Het leuke is de schippering tussen de twee tijdzones, 1986 en heden. Nadat de, niet zo welkome, Mickey weer opduikt na een aantal jaren en Eddie een spectaculair verzoek doet die hen terugwerpt naar 1986, krijgen wij als lezers en lezeressen pas heel erg langzaam een beeld van wat er in die beruchte zomer nu echt gebeurd is.

C.J Tudor wist mij het gehele boek te boeien. Het was in mijn ogen niet direct een staaltje van schrijfkunst, maar van kunst op zich om een lezer vast te houden in een niet doorgaande thriller. Pas aan het einde krijgt de lezer het "aha" gevoel, terwijl er door het boek heen vast vaak het gevoel van angst, onrust en verwarring optreedt. De Krijtman is een boeiend boek, origineel, een tikje neurotisch.