Voor me ligt “80ste boekenweek!”, met de paarsroze wikkel: “Alstublieft …… een aardigheidje”.
Dimitri Verhulst wandelt voor het eerst mijn literaire leven binnen. Twee tegenstrijdige recensies duwen me gelukkig in de richting van het neutrale midden. Misschien moet je een boek wel lezen vóór dat een recensie haar schaduw vooruit werpt!
Het begin maakt op mij een onhandige indruk. Zijn schrijfstijl komt net zo gehandicapt over als zijn zwaar gehandicapte metgezel, die hij wegkaapt uit de inrichting, om met hem een reis te maken naar het zuiden van Europa. Het lijkt gekunsteld en gezocht hoe Verhulst elke situatie beschrijft. Het lijkt ook een litanie van wetenswaardigheden die de schrijver wil etaleren. Maar naarmate het verhaal vordert krijg je lol in zijn manier van weergeven van elke situatie en gaandeweg kom je in het leven van Pierre terecht, waarin je deelgenoot wordt van zijn liefdeslevens. Het wordt steeds leuker om zijn metaforische manier van schrijven te ervaren. Uiteindelijk ga je uitkijken naar elke volgende beschrijving. Dit geeft telkens weer verrassende en originele kantjes aan hoe Verhulst de lezer in zijn verhaal weet mee te nemen.
Het verhaal is lekker rebels, zijn verhalende verteltrant is bijzonder.
Een aangename manier om kennis te maken met Dimitri Verhulst
“Alstublieft …… meer dan een aardigheidje”.