Het verhaal is soms wat verwarrend, maar daar waarschuwt Marijo , de hoofdpersoon, ons ook voor.

Zoals ik al eerder heb aangegeven, is wat ik beschrijf niet helemaal chronologisch omdat ik de volgorde van de gebeurtenissen en mijn indrukken niet helder voor de geest heb. Ik schrijf ze daarom op in de volgorde van mijn herbeleving.

Het zijn Marijo haar dagboek fragmenten die door Lineke in een zo goed mogelijk te lezen verhaal zijn gezet. Marijo een klein meisje wat als nakomertje in het gezin  wordt geboren. Aan de ene kant is moeder blij met de kleine meid aan de andere kant is het ook een last. Marijo een meisje  wat zoals ieder kind liefde en geborgenheid zoekt, wordt vanaf haar 9de jaar plotseling door haar vader misbruikt en nadat ze haar hart gelucht heeft bij haar broer, gooit die er nog een schepje bovenop . Haar lieve broer veranderd in een beest.

Haar jeugd is voorbij.

Altijd bang zijn voor wat komen gaat, maar je mee laten slepen, want je wilt lief zijn en je wilt niet dat ze boos op je worden. Waarom heeft niemand de kleine Marijo geholpen , niet de schreeuw om hulp begrepen. Vooral de leraar, hij begreep dat er iets was, maar is er niet verder op in gegaan. Waarschijnlijk was dat in die tijd ook allemaal nog wat taboe, zeker in de zeer gelovige gemeenschap waar Marijo in opgroeide. De gruwelen die zo’n klein meisje heeft doorstaan het is niet te bevatten.

Het zinnetje wat Marijo denkt tijdens een grove verkrachting gaf me kippenvel.

 Mijn paniek wordt daardoor allesomvattend. Ik kan niet meer rustig nadenken. Ik moet hier weg, maar kan mij niet bewegen. Lieve Jezus, als u bestaat zoals mamma altijd zegt, wilt u me dan alstublieft komen halen?

 Een boek wat je niet in de koude kleren gaat zitten en wat je aanzet tot nadenken. Hoe kun je kinderen helpen, behoeden voor zulk misbruik. Ik kan het mezelf niet voorstellen dat het gebeurd, maar er zijn en blijven altijd van die zieke geesten die de voorkeur geven aan kinderen.

Of dit boek nu gauw gelezen zou worden door slachtoffers!!! Ik weet niet of die dit willen lezen, zouden ze niet bang zijn dat hun eigen beerput opengetrokken wordt en ze er niets mee kunnen? Toch hoop ik dat slachtoffers hulp zoeken, maar dat er ook meer aan de bel wordt getrokken bij vermoedens van misbruik.

Het boek lijkt maar een korte periode van Marijo`s jeugd te bevatten. Vanaf het begin, 9 jaar, tot een jaar of 12 volgens mij. Je leest niet precies over hoe het was tijdens het ouder worden, maar ik denk dat dat een gedeelte is wat geskipt is, dat daar iets gebeurd is wat het daglicht nog minder kon verdragen. Wat me wel opviel dat Marijo haar eigen meiden naar haar ouders liet gaan en ze daar achter liet. Zelf wilden zij en haar man niets meer met die mensen te maken hebben, waarom dan toch je kinderen daar brengen. Ik geloof dat ik ze hun kleinkinderen nooit gegund had. Deze verschrikkelijke mensen zijn het in mijn ogen niet waard om het geluk van kleinkinderen te ervaren. De moeder is in dit verhaal wel één van de hoofdschuldigen, vooral omdat ze geen hand toestak om het misbruik tegen te gaan terwijl ze naar mijn mening overal van af wist, zal ze zelf ook niet misbruikt zijn vroeger en gevonden hebben dat het erbij hoorde en zo haar eigen misbruik in de doofpot stopte!!
Lieve leesgroet Caroline