Wat als je als begrafenisondernemer zelf levend in een doodskist terecht komt? Het overkomt Ronny Tervaete in de negende thriller van Benny Baudewyns. Volgens Van Dale is een lijkenpikker iemand die profiteert van de dood of het ongeluk van een ander. Doorheen het boek zien we hoe deze benaming verschillende betekenissen krijgt. Tervaete komt in de problemen omdat er een verkeerd lichaam ligt in de koffer van zijn lijkwagen, namelijk één dat tot de klandizie van zijn aartsvijand Verbeke behoort. In een poging tot het oplossen van deze vergissing, werkt hij zich enkel nog maar dieper in de problemen. Hij voelt zich zelfs noodgedwongen om te gaan werken voor, jawel, harde zakenman Verbeke. Hoe meer hij zich inwerkt in de miljoenen business van de man in questie, hoe zekerder hij ervan wordt dat dit zaakje wel een erg corrupte geur heeft. Zijn onderzoek hiernaar wordt hem fataal als hij zelf in een doodskist belandt. Baudewyns haalde zijn inspiratie voor de boeken kort bij huis, zijn hoofdberoep is namelijk begrafenisondernemer. De schrijver specialiseert zich vooral in thrillers en schreef al eerdere (non-)fictieboeken over de begrafeniswe-reld.

Naast uiteraard de begrafeniswereld staan complottheorieën en wraak centraal in Baudewyns’ boek. Ze komen bijvoorbeeld terug op het einde van het boek wanneer Verbeke begint door te krijgen dat hij eigenlijk helemaal niet voor een overlijden naar Italië moet, maar dat het opgezet spel is. Voor de thema’s van het boek heeft meneer Baudewyns zich ook gebaseerd op de realiteit en zijn eigen leefomgeving. Zo zei hij dat vooral de fraudezaken ook voorkomen in de echte begrafenisstiel.

In zijn boek maakt de schrijver meestal gebruik van de belevende ik als vertelperspectief. Alleen in een klein stukje van de eerste pagina hebben we te maken met een belevende ik. Het verhaal begint in medias res waarna we een grote flashback krijgen. Verder in het verhaal speelt alles zich in chronologische volgorde af. Het boek is opgedeeld in drie delen waarin nog eens een onderverdeling is van enkele hoofdstukken. De schrijver houdt een strak tijdschema aan waar regelmatig het tijdstip wordt weergegeven aan het begin van een hoofdstuk. Hierdoor wordt er een spanningsboog opgebouwd. Deel één schets vooral de situatie en is een ontspannende opbouw naar deel twee en drie. In de laatste twee delen vindt het merendeel van de actie plaats en het valt ongeveer samen met de tijd wanneer Ronny voor Verbeke gaat werken. Het boek bevat veel korte scènes en veel scherpe dialogen.

Eén van de redenen waarom hij het boek heeft geschreven is zeker choqueren. Specifiek wanneer de necrofilie aan bod komt, worden de scènes grimmiger en heel plastisch/gedetailleerd beschreven. Zijn manier van schrijven zorgt ervoor dat je je de situatie perfect kan inbeelden en dat je ook bepaalde gevoelens gaat krijgen bij de situatie of bij de persoon die de actie uitvoert. Bij mij zelf kwam er een groot gevoel van afkeer in me op wanneer hij beschreef hoe de man met het leren masker met het levenloze lijk bezig was. Dit gevoel nam enkel nog toe wanneer ik op het einde van het boek ontdekte wie deze man in werkelijkheid was.

Ik vond het persoonlijk een zeer interessant boek. De woordkeuze was relatief simplistisch wat er voor zorgt dat het voor iedereen een toegankelijk boek is. Het leest erg vlot en je wordt meegetrokken in het verhaal doordat het hoofdpersonage je soms persoonlijk aanspreekt. Ondanks de soms zware thema’s vind ik dat de schrijver erin geslaagd is om het verhaal toch met de nodige droge en cynische humor over te brengen. Het boek omvat enkele verrassende wendingen maar een thriller zou ik het niet noemen. Daarvoor is er een gebrek aan ernst wat het boek eerder doet lijken op een luchtig maar spannend verhaal dan een thriller. Ik heb het gevoel dat Baudewyns er niet het maximum heeft uitgehaald en dat de lezer nu een beetje op zijn honger blijft zitten. Desondanks het feit dat er een gebrek is aan spanning, is het wel een boek dat vlot vooruitgaat en leuk is om te lezen in de vrije tijd.