Het huis van de drenkelingen is geen boek om vrolijk van te worden. Met schrijnende precisie legt deze schrijver de misstanden en het gebrek aan decorum bloot. Hij beschrijft het misbruik, de door kleding verstopte toiletten, het gezeik over de vloer en het machtsmisbruik. Mensen, beschadigd of uit evenwicht, die doelloos op straat zwierven worden gedumpt in een Boarding Home. Hun eindstation en de plek waar ze elke regie op hun leven verder kwijtraken. En daar waar hoop ontstond op een beter leven en de hoofdpersoon met een medebewoonster iets van regie op hun leven terug probeerden te krijgen, overheerst het recht van de mensen zonder diagnose en rest hun niets anders dan terugzakken in hun uitzichtloze bestaan.

De schrijver Guillermo Rosales, Cubaan van geboorte, gediagnosticeerd met schizofrenie, heeft veel van zijn werk vernietigd. Dit werk heeft zijn verscheur-wanen overleefd. Het lijkt alsof hij zijn eigen leven beschrijft, aangezien de hoofdpersoon, Cubaan, na aankomst in Amerika uiteindelijk door familie naar de Boarding Home wordt gebracht en omdat ook herkenbaar is dat de hoofdpersoon dingen ziet die er niet zijn en dat hij wisselt van stemming, van agressie tot mededogen, van scherp observator tot onderdeel van het geheel. Het huis van de drenkelingen zet je rechtvaardigheidsgevoel weer op “aan”.