Met ‘In het water’ heeft Paula Hawkins een ijzersterk tweede boek geschreven. Paula houdt erg vast aan haar manier van schrijven. Vooral gericht vanuit een psychologisch punt. Zoals ze dit deed in ‘Het meisje in de trein’, doet ze dit ook weer in ‘In het water’. Sterk vind ik ook dat Hawkins de hoofdstukken, die beschreven zijn vanuit Jules (Julia), schrijft alsof Jules het hele verhaal nog eens verteld aan haar net overleden zus Nel. Achteraf snap je waarom Jules dit allemaal vertelde tegen haar zus, want in het verleden waren namelijk dingen gebeurd die ook het heden beïnvloed hebben.
Het verhaal begon wel moeizaam vond ik. Dit komt mede door het feit dat Paula Hawkins ervoor heeft gekozen het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van maar liefst tien personages. Ook kwam de spanning, actie en ontwikkeling in het verhaal vrij laat op gang vond ik. Pas rond ongeveer de 150ste pagina.
Voor een schrijver die met zijn of haar debuut al een bestseller schrijft is het vaak heel moeilijk om een beter boek dan het eerste boek te schrijven. Zo dacht ik ook bij dit boek. Zeker een goed boek, maar beter dan haar debuut vond ik het niet.
Ik geef ‘In het water’ vier sterren!
Marc-Jan van Dam, recensent De Perfecte Buren