In 'Negendoder' draait (bijna) alles om traumatische ervaringen. Zowel misdaadanaliticus Emma Carow als dader(s) als slachtoffer(s) dragen onvoorstelbare ervaringen met zich mee.
Emma staat op de cover genoemd als excentriek, maar ze is meer dan dat: ze is oncollegiaal, een einzelgänger, een egocentrisch mens, bot, ongenuanceerd. Kortom, niet sympathiek. Dat heeft zijn redenen, maar toch. Emma wentelt zich in haar ellende in plaats van door te gaan met haar leven. Op zich is dat interessant, ware het niet dat schrijverskoppel Ule Hansen Emma's 'fratsen' doortrekt tot een punt waarop deze vrouw haast een karikatuur van zichzelf wordt. Overtrokken.
Op de werkvloer gaat het er ook niet altijd even vriendelijk aan toe. Zo ontbrandt er een ware strijd tussen Emma en Felix Schreiner, want beiden willen chef Brennemann waarnemen tijdens haar op stapel staande zwangerschaps- en bevallingsverlof. Beiden halen alles uit de kast om deze strijd te winnen. Wederom: overtrokken.

Midden in Berlijn hangen aan een niet vanaf de straat zichtbare bouwsteiger drie lijken, alle verpakt in ducttape. Emma lanceert al snel een theorie met betrekking tot de dader(s) en voorspelt meerdere vondsten. Of ze nou een profiler is of niet (zelf noemt ze zich analiticus), ze stelt een profiel op van de moordenaar. Dat profiel moet een aantal keren worden bijgesteld, zoals (bijna) altijd in thrillers met een profiler, hun toegevoegde waarde wordt zelden echt aangetoond, maar uiteindelijk heeft ze het bij het rechte eind. En dan wordt het behoorlijk spannend!
Naast deze zaak heeft Emma het druk met mannen, een intern onderzoek, ruzie met alles en iedereen en vooral met dealen met haar verleden. Leuk, dat deze dame zo veel kanten heeft, maar je wordt er op een gegeven moment een beetje moe van dat er alwéér iets aan de hand is, dat Emma alwéér buiten haar boekje gaat. De zaak van de 'cocon'moorden wordt ten langen leste opgelost, met dien verstande dat er gedurende de looptijd van het verhaal een flink aantal mensen het loodje heeft gelegd, hetgeen tot in de gruwelijkste details beschreven is.

Van 'Less is more' heeft het auteursduo kennelijk nooit gehoord. 'Negendoder' is goed, maar het is te veel, te groot, vergezocht, te ... alles. Behalve de locatie Berlijn, die is prima beschreven. Tempo ligt hoog, nu en dan is het opletten geblazen om Emma en haar theorieën bij te benen. Enkele personages springen eruit: Lutz, Brennemann, Schreiner en natuurlijk Emma. Hoe gaat het verder met hen op de afdeling OMA (Operationele Misdaadanalyse)? En met Johannes?
Hoewel 'Negendoder' een ferme dosis overdrijving kent, maakt dit thrillerdebuut van Ule Hansen nieuwsgierig naar het vervolg van de Emma Carow-reeks. Het leest plezierig en boeit van de eerste tot en met de laatste bladzijde van het 458 pagina's tellende boek. En het is nog leerzaam ook, want ik had nog nooit van urbexers gehoord. In deel 2 graag een iets lager gehalte aan Emma-die-zo-nodig-anders-moet-zijn-dan-anderen, dan koerst Ule Hansen met gemak van de 4- naar een vette 4. Of meer.

[spanning 4, plot 3, schrijfstijl 4, leesplezier 4, originaliteit 4, psychologie 3]