De Nederlandse maagd is zonder twijfel een boek dat wel een tijdje blijft kleven. Na een bijzonder geslaagde intro en een leuke treinreis door het land van Vaals , verzandt het boek evenwel in een zwaarwichtig sleutelen om een aanvaardbare logica te volgen. Ik vraag me af wat de Moor bezield heeft om een dergelijk scenario uit te werken in een tijd die lang voor haar geboorte, tijdens het interbellum, zijn beslag krijgt in een duistere omkadering van een sinister landgoed met wereldvreemde figuren, zowel mensen als dieren.
De Nederlandse maagd is inderdaad qua plaatsing in de tijd, qua opzet en afwikkeling bizar genoeg om de aandacht van een prijzenjury te attenderen dat er weer iets speciaals staat aan te komen.
De auteur strooit wel sporadisch enkele briljante stijlpareltjes voor ’s lezers fauteuil en deze zijn mooi meegenomen
Of deze maagd ook het kritische lezerspubliek zal blijven charmeren, is mij de vraag.