Een bijzonder boek over rassenscheiding in de Amerikaanse maatschappij. Hoofdpersoon en verteller is de zwarte boer ‘Bonbon’ Me. Hij staat voor het Hooggerechtshof omdat hij slavernij en segregatie terugbrengt in Dickens. (een armoedig deel van Los Angeles)
Hij heeft de zwarte Hominy als huisslaaf in dienst en probeert Dickens weer op de kaart te zetten en te resegregeren. In de bus hangt hij racistische bordjes op met: ‘zitplaatsen voor ouderen, gehandicapten en blanken’. Dit blijkt te zorgen voor minder incidenten in de bus. Op de school die in de wijk staat worden blanken geweerd. Gesuggereerd wordt dat zwarten hiermee beter af zijn.
‘Het probleem is dat we niet weten of integratie een natuurlijke of een onnatuurlijke toestand is. Is integratie, gedwongen of anderszins, een staat van sociale wanorde of van sociale orde? ‘ Een ingewikkelde vraag. Het leidt er in ieder geval toe dat Me zijn carrière als ‘Stadsplanner voor Herstel en Segregatie’ vooralsnog voortzet.

Achteraf las ik dat het boek vaak wordt omschreven als absurdistische komedie, als uitgesproken humoristische roman. Er wordt gesproken over een ‘onwillekeurig voortdurend glimlachende en grinnikende lezer’. Zo heb ik het absoluut niet gelezen. Af en toe glimlachen was er wel bij maar verder vond ik het vooral een verhaal dat je enorm aan het denken zet. En de humor vooral scherp en ongemakkelijk.
Het boek kost behoorlijk wat inspanning omdat er zoveel verwijzingen zijn naar allerlei typisch Amerikaanse items. Het is wel nodig om daar regelmatig wat van na te zoeken omdat je het anders gewoonweg niet kunt volgen. Een ware uitdaging.