Het avontuur van Laia en Elias gaat verder in dit derde deel uit de Vuur en As serie. Nadat ze Laia’s broer uit de Kauf-gevangenis hebben bevrijd, is de strijd nog niet geweken. Offers zijn gemaakt en deals zijn gesloten. Sommigen onomkeerbaar of met drastische gevolgen. Helene probeert haar zusje uit de klauwen van Keizer Marcus te bevrijden, maar hij is sluwer en slimmer dan ze dacht. Ondanks haar krachten en hulp van buitenaf moet ze alles op alles zetten om haar zus te redden. In een ander deel van het Imperium probeert Laia de Nachtbrenger te stoppen. Tegen beter weten in gaat ze de strijd met hem aan, niet wetende wat voor gevolgen het voor haar en de rest van de bevolking kan hebben. Ze hoopt nog steeds op de hulp van Elias Veturius, maar hij heeft zijn vrijheid opgeofferd om iemand anders leven te redden. Hij is dood noch levend en vervult nu de plek van de Zielenvanger. Maar zijn taken zijn moeilijker dan hij dacht. Hij moet zich er volledig aan overgeven, ook al betekent dat dat hij niet meer terug kan naar zijn vrienden.

In het begin krijg je als lezer weer ineens een hele hoop informatie. De namen zijn als het goed is nog bekend, maar de gebeurtenissen zijn misschien een beetje vervaagd. Gelukkig bevatten de eerste hoofdstukken nog een aantal geheugensteuntjes. Toch duurde het even voordat het verhaal me weer te pakken had. Toen het dat uiteindelijk deed, leek het alsof alle drie de personages een eigen verhaal wilden vertellen. Ze hadden nog maar weinig contact met elkaar, weinig overlapping. Maar dit veranderde gedurende het verhaal. Er werd hier en daar weer een link gelegd en de personages kwamen elkaar soms tegen vaak onder de minst handige omstandigheden. Maar op die momenten kwamen gevoelens, herinneringen en gedachten naar boven en zorgden voor wat meer diepgang. Later bleek dat de doelen en missies van de personages toch meer met elkaar te maken hadden dan verwacht. Zeker bij Elias die steeds meer herinneringen en gevoelens vergeet of buitensluit om zijn rol als Zielenvanger beter te kunnen vervullen. Maar ook de herinneringen van Helene zijn mooi maar ook tegenstrijdig om te lezen. Zo zie je hoe levens, interesses en doelen van iemand kunnen veranderen gaande het leven.

Uiteindelijk bleek dus meer met elkaar verbonden te zijn dan verwacht en dat was wel een bijzonder moment in het verhaal. Tijdens het verhaal had ik vaker het gevoel dat ik ver van de personages en gebeurtenissen af stond, maar wanneer er een link werd gelegd werd ik er weer even terug ingezogen en kwam mijn interesse ook weer terug. Deel vier laat nog even op zich wachten en dat zal opnieuw een uitdaging zijn om terug in het verhaal te komen, maar wel een uitdaging die ik aan wil gaan.