Zambra’s stijl blijft me fascineren.
Typische ingrediënten zijn: een schrijver die ’s nachts achter zijn computer zit, overdag een voor hem onbelangrijke job doet, verwijzingen naar anders schrijvers, reflecties over de literatuur en het eigen schrijfproces, de generatie Chilenen na Pinochet, relaties die sowieso eindigen, pisco, kettingroken…

In dit boekje omschrijft het hoofdpersonage perfect wat Zambra doet: ‘ Hij wilde helemaal geen roman schrijven; zijn droom was simpelweg om een confuus maar samenhangend geheel te scheppen waarin hij zijn herinneringen bijeen kon brengen.’ En zowel de lezer als de personages vragen zijn af welke elementen tot de fantasie van de schrijver behoren en welke tot zijn herinneringen.

Zambra’s debuut ‘Bonsai’ en ‘Het verborgen leven van bomen’ sluiten heel nauw bij elkaar aan. ‘Het boek gaat door, ook al sluiten jullie het…’ en het gaat door in de realiteit buiten het boek maar ook in de realiteit van het volgende boek.

Lezers die ervan houden dat een verhaal niet af kan zijn, dat een verhaal confuus en niet kant-en klaar is, zullen genieten van dit mooie boekje – net als ik.