Kitty is het poesje van een aardige oudere dame, ze is een beetje nuffig en geeft behoorlijk hoog op van zichzelf. Kitty heeft echter ook een groot jachtinstinct en ’s nachts trekt ze er graag op uit om de omgeving onveilig te maken. Hiervoor haalt ze een wisseltruc uit met een kat uit de buurt. Kitty trekt erop uit met haar luchtbuks in de aanslag, ze heeft immers pas een konijn zien lopen in de tuin. Het gaat allemaal echter niet zoals gepland, want goed mikken kan ze niet en dan komt ze ook nog de wezels Smalle Sjaak en Willem tegen.  

Het verhaal van de gelaarsde poes lag ruim honderd jaar ongepubliceerd in een laatje. Beatrix Potter heeft het in 1914 geschreven, maar nooit geïllustreerd. Honderdvijftig jaar na haar geboorte verschijnt het in deze Nederlandstalige vertaling en voorzien van illustraties door Quentin Blake. De tijdsgeest van begin 20ste eeuw is aanwezig in het verhaal in het verschil tussen de wat chiquere poezen uit het dorp en de bewoners van het bos. Kitty wil zich niet schikken in de rol van binnenhuiskat en lonkt naar het avontuur. Daarvoor trekt ze een herenjasje en een paar gevoerde laarzen aan.  

De historie van Kitty wordt verteld door een persoon die buiten het verhaal staat. Nergens wordt echt duidelijk om wie het gaat, maar het zou Beatrix Potter zelf kunnen zijn die haar lezers toespreekt. Dit voegt echter onnodig een personage toe aan het verhaal. De taal die gebruikt wordt doet zo nu en dan een beetje statig aan. Het is niet moraliserend, maar een plechtige verteltoon overheerst. Het thema stropen en het opvoeren van talrijke personages maakt het verhaal voor kleine kinderen niet gemakkelijk om te volgen. De wezels zijn de eigenlijke slechteriken, maar er is nog de sluwe meneer Vos en Kitty is zelf eigenlijk ook geen lieverdje. Door de thematiek, het vertelperspectief en het moeilijkere taalgebruik is het verhaal wellicht eerder geschikt voor oudere lezers die zich de verhalen van Beatrix Potter nog herinneren uit hun jeugd. Leuk is de rol die is weggelegd voor een wat oudere Pieter Konijn en voor Mevrouwtje Plooi. Twee bekende figuren uit het oeuvre van Potter komen zo nog even piepen.  

De tekeningen die Beatrix Potter zelf maakte voor haar eigen boeken zijn zachter dan die van Blake en enigszins trouwer aan de anatomie van de dieren. Potter besteedde dan ook een groot deel van haar kindertijd aan het bestuderen van dieren op het platteland. Quentin Blake heeft een piekerige stijl die gekend is van de illustraties die hij maakte voor het werk van Roald Dahl en Michael Rosen. Hij heeft goed gekeken naar de illustraties van Potter en er zijn eigen versie van gemaakt. Blake blijft trouw aan zichzelf door de speelsheid en het kriebelige in zijn tekeningen niet op te geven. De prenten sluiten mooi aan bij het karakter van Kitty: eigenzinnig, koppig en lichtvoetig. Het is een feest om ze te bekijken en Quentin Blake voegt met zijn werk erg veel toe aan het boek. Wie moeite heeft met de plot kan zich tegoed doen aan de tekeningen die het verhaal in feite beter brengen dan de tekst van Beatrix Potter.  

Het verhaal van de gelaarsde poes is niet zozeer een voorleesboek, wel een boek om op tafel te leggen en af en toe te doorbladeren. Het levert de nodige nostalgie op. Warme herinneringen aan voorgelezen worden over Pieter Konijn en spannende herinneringen aan zelf lezen en genieten van de prenten in De GVR en De heksen.