Het vorige boek van deze schrijfster heet 'De Jane Austenleesclub' waardoor ik veronderstelde dat zij luchtige, romantische niemandalletjes schrijft. Doordat er op de omslag van 'Totaal door het dolle heen' stond dat het boek genomineerd is voor de Man Booker Prize ben ik er toch aan begonnen.
En daar heb ik absoluut geen spijt van!
Wat een geweldig boek.
Rosemary groeit samen met een tweelingzusje (Fern) en een oudere broer (Lowell) op in het gezin van een wetenschapper. Aan het begin van het boek is Rosemary het huis uit en kijkt zij terug op haar jeugd. Rond haar zesde verdwijnt Fern en even later is ook Lowell verdwenen. Je komt er heel langzaam achter wat er in het verleden gebeurd is en wat er aan de hand was met Fern. De schrijfster richt zich af en toe tot de lezer. Zegt bijvoorbeeld na zo'n 100 bladzijden: Ik heb je niet eerder de waarheid verteld over Fern omdat ik wilde dat je mijn verhaal zag zoals ik het beleefd heb.

Tot haar zesde is Rosemary het onderwerp van een onderzoek van haar vader. Dan opeens stopt dit onderzoek en is zij niet langer het middelpunt van een hele groep onderzoekers en assistenten. Zowel zij als haar broer hebben veel last van alles wat er gebeurd is en ze reageren hier ieder op hun eigen manier op.

Dit is een boek dat je laat nadenken, dat je fantasie aan het werk zet en dat je raakt.