Ik weet niet wat ik precies van dit boek vond.
Aanvankelijk was ik erg geïnteresseerd in het verhaal: Lerares Nora wordt gestoken door Marokkaan Ali en vader/ex Guido komt niet thuis van zijn vakantie.
Toch gaat de intellectuele verteltrant me al snel irriteren. Bijvoorbeeld: ...maar monastieke onverzoenlijkheid was het harde schild waarmee zijn adepten het gedachtegoed voor ridiculisering behoedden.
Ik bedoel maar.
En als zoiets nou per ongeluk eens een keertje voorkomt, kan ik daar wel overheen lezen. Maar het stikt van zulk soort zinnen.
Verder wordt er geciteerd uit de Aeneis, het Attisgedicht van Catullus, uit Metamorfosen van Ovidius....
Leuk voor de mensen die een gymnasiumopleiding hebben gehad (zoals Nelleke Noordervliet) maar voor de gewone zielen onder ons maakt dat het er allemaal niet gemakkelijker op.