Na de vloedgolf is op een aparte manier geschreven. Het lijkt soms wel in poëzie vorm. Het is wel een mooie manier want ik heb het idee dat je op deze manier meer voelt wat Lukas meemaakt, wat hij voelt en beleefd. Het is een aangrijpend verhaal van hoe een jongen ontdekt wie zijn vader was en waarom hij in Phuket was tijdens de tsunami. Het verhaal speelt zich in een korte periode af en pakt je. Ik wilde weten wie Lukas zijn vader was, waarom werd hij verzwegen en tijdens het lezen hoopte ik dat Lukas een rust kon gaan vinden. Wel jammer dat er over Annika veel nagedacht wordt door Lukas maar daar gebeurt uiteindelijk helemaal niks mee. Dit maakt het wel realistisch maar ik had gehoopt dat er wat mee gebeurde.