Delia en Gaetano hebben twee kinderen en zijn al enige tijd gescheiden. Ze treffen elkaar in een restaurant en voeren tijdens de maaltijd een gesprek. Dat is de situatie in de korte roman Niemand overleeft alleen. In een aaneenschakeling van korte flarden gedachten en gesprekken wordt een inzicht gegeven in verleden en heden van de twee, wisselend vanuit de beleving van de een en de ander.

Als lezer kun je je bij beiden soms verwonderen om hun houding en gedrag. Er zijn verwachtingen over en weer, teleurstellingen, irritaties, ruzies en goedmakingen. En tot slot ook deels haat en nijd en afgunst. Maar daartussen toch ook weer restanten van warme gevoelens en verwondering en spijt waarom hun relatie niet is gelukt:
“Ze hoefden het alleen maar een paar jaar langer vol te houden. Als ze wat angstiger waren geweest, zouden ze misschien niet uit elkaar zijn gegaan. Dan hadden ze de nederlaag op een serene manier kunnen aanvaarden, zoals de meeste getrouwde stellen, en zou die mettertijd minder zwaar worden, net als de hypotheek op hun huis. Totdat ze gewend zouden zijn geraakt aan de gebarsten muren, de kieren waardoor je af en toe kunt wegvluchten”.

Het verhaal is een spiegel voor de lezer die zich al dan niet herkent in de beslommeringen van een huwelijk, waarin naast liefde ook andere aspecten hun intrede doen, niet in de laatste plaats kinderen.

De stijl van het boek is vlot, door de korte stukjes tekst waarin heden en verleden slim zijn verweven en waar gemakkelijk van de een naar de ander wordt overgestoken. Het is een plezier om te lezen. Nergens wordt het melodramatisch of ongeloofwaardig en dat is absoluut knap met dit onderwerp. Mazzantini beschrijft twee echte mensen, die ondanks alle positieve verwachtingen er niet in geslaagd zijn hun huwelijk te redden.

Niemand overleeft alleen biedt een inkijkje in hoe een huwelijk na een positieve start geleidelijk verwatert en uiteindelijk op de klippen loopt met de echtscheiding. Het levert een goeddeels herkenbare wereld van gedachten en emoties op, zonder dat er partij gekozen wordt voor een van de twee hoofdpersonen. Ook dat is een kracht van het boek.