Het boek begint met een quote, een gedeelte van een sprookje, een inleidend stukje en daarna pas hoofdstuk 1. Dat is best verwarrend en hopelijk is dit niet hoe het boek verder gaat.

Het verhaal wordt vertelt in de ik-vorm door Helena. Helena is geboren en opgegroeid in het moerasgebied. Zoveel als zij houdt van het jagen en vissen, zo'n hekel heeft haar moeder aan het leven daar. Helena weet dan ook niet dat haar moeder twee jaar voor haar geboorte ontvoerd is door haar vader en tegen haar wil in het moerasgebied woont.

 

Heden en verleden wisselen elkaar af. Meestal had ik wel door over welke tijd ik las, maar twee verschillende lettertype was wel fijner geweest. Het sprookje blijft om de paar hoofdstukken terug komen. Voor mij had dat geen meerwaarde, eerder een vervelende onderbreking van het eigenlijke verhaal. Vlug lezen en snel verder.

 

Door het verleden krijg je een duidelijker beeld van haar jeugd. Hoe ze haar vader als een schaduw volgt en alles wat hij haar wil leren opzuigt als een spons. En uiteindelijk hoe moeilijk ze het op haar twaalfde heeft om zich in de bewoonde wereld aan te passen aan het sociale leven. Alle (ongeschreven) omgangsregeltjes waar ze geen weet van heeft. Ze vindt een manier om zich staande te houden en zelfs een gezin te stichten.

 

In het heden begint de jacht op haar vader. Alles wat ze ooit van hem geleerd heeft moet ze inzetten om hem te kunnen verslaan.

 

Op het sprookje na heb ik erg genoten van het boek. Karen beschrijft het zo dat je echt meeleeft met Helena. Ik vind het heel interessant om te lezen hoe mensen in zo'n afgelegen gebied kunnen overleven. Dat komt uitgebreid aan bod. 4**** van mij. Vind jij dat ook interessant, lees dan ook Het sneeuwmeisje van Rene Denfeld.