"Wonderkinderen" gaat over twee hoogbegaafde kinderen die samen op de basisschool zaten, maar allebei naar een andere middelbare school gaan. Wijntje komt uit een gezin waar ze juist gestimuleerd wordt en ze mag dan ook gewoon naar het gymnasium, maar de ouders van haar vriend Tom vinden dat onzin en vinden dat hij gewoon een echt vak moet leren.
Tom vindt het echter helemaal niet leuk op het technische vbo en wil alsnog naar het gymnasium. Wijntje en hij proberen vanalles te bedenken, maar het lukt niet om Toms ouders te overtuigen. Uit wanhoop begint Tom dan met een levensgevaarlijke actie...

Thea Beckman wilde vroeger zelf studeren, maar haar gezin had daar had geld niet voor (later is ze alsnog het atheneum gaan doen en ze haalde op 52-jarige leeftijd haar atheneum-diploma). Ook Toms gezin heeft eigenlijk geen geld om hem te laten studeren.
Ze beschrijft in dit verhaal twee mogelijke situaties waar hoogbegaafde kinderen zich in kunnen bevinden: het meisje zit in een gezin dat haar juist aanmoedigt is en zij krijgt allerlei kansen, de jongen komt uit een arbeidersgezin wat eigenlijk geen geld heeft en het nut niet inziet van een theoretische opleiding. Want vakmensen die met hun handen werken zijn altijd nodig, dus dat kan hij veel beter doen (ook al vindt hij het niet direct leuk).

Dit verhaal is in 1984 voor het eerst uitgegeven en speelt zich ook af in die periode. Op een aantal dingen na die wat gedateerd beginnen te raken, is het verhaal zelf nog steeds herkenbaar voor kinderen die slimmer zijn dan het gemiddelde. Tom en Wijntje kunnen bijvoorbeeld alleen via de vaste huistelefoon met elkaar communiceren, of ze kunnen elkaar natuurlijk fysiek ontmoeten. Verder zijn de namen van de schooltypen, zoals vbo, l.t.s. en mts ondertussen ook achterhaald, al zijn er nog steeds vergelijkbare schooltypen waardoor het verhaal wel relevant blijft. Dat computers de toekomst zijn, daar heeft Thea Beckman wel gelijk in gekregen, maar aanwezig in het verhaal zijn computers nog niet (de huisarts werkt bijvoorbeeld nog met kaartenbakken).

Het begint als een echt schoolverhaal, met uitgebreide beschrijvingen van de school, de klas en de vakken. Al snel komen de problemen echter boven en wordt er meer aandacht aan de personages besteed.
Toen ik dit boek op de basisschool las, haalde ik er andere dingen uit dan nu ik afgestudeerd ben. Het interessante is dat je als (oudere) lezer wel ziet dat elk personage eigenlijk gelijk heeft vanuit zijn eigen oogpunt gezien, maar als je middenin zo'n situatie zit, snap je niet waarom de andere mensen zo onredelijk zijn.
Dat is ook precies het probleem waar Tom en Wijntje mee te maken hebben. Het is geen spannend boek in de zin van allerlei actie, maar je wil als lezer toch graag weten hoe de situatie opgelost gaat worden en daardoor zit er toch genoeg spanning in het verhaal. Want ook al zijn Tom en Wijntje slimmer dan de gemiddelde leerling, niet al hun acties lijken even doordacht. Thea Beckman laat goed zien wat de gevolgen van bepaalde acties zijn en waar je eigenlijk allemaal vantevoren aan moet denken. Toch geeft ze tussen de regels door, en soms via de personages zelf, wel goede raad over keuzes maken.

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het oogpunt van Wijntje en het oogpunt van Tom, maar wel altijd in de derde persoon enkelvoud. Af en toe lees je ook wat gedachten van andere mensen, zoals de ouders van de kinderen.
Het taalgebruik past goed bij kinderen op de middelbare school, wat (naast slimme kinderen op de basisschool) ook wel de doelgroep van dit boek is. Niet te makkelijk, maar ook niet supermoeilijk.

Ik heb dit boek al meerdere malen gelezen in mijn leven. Het verhaal blijft echter spannend en het is dus zeker een boek dat voor herlezen geschikt is.