'De stille dood' is het tweede boek van de Duitse schrijver Volker Kutscher rond de Berlijnse inspecteur Gereon Rath.

De intrige draait rond de filmindustrie in de jaren 30 in Berlijn. Het is de periode van de overgang van de stomme film naar de gesproken film.
Bij de opname van een geluidsfilm wordt een actrice gedood wanneer een spot het begeeft. De vraag is: ongeluk of moord.
Gereon Rath bijt zich vast in het onderzoek en wordt daarbij geconfronteerd met de belangenverstrengeling en verdachtmakingen tussen de verschillende productiehuizen.
In de loop van de weken daarop worden nog de lichamen gevonden van twee actrices...waarbij de stembanden zijn verwijderd.
Uiteindelijk blijkt de nostalgie naar de stomme film een wezenlijke rol te spelen in de oplossing van de moorden.

'De stille dood' is een mengvorm van historische roman en politieroman.
Het thriller element mist echter tempo, zeker in de eerste helft van het boek.
In het tweede deel komt er wat meer spanning, waarbij het wel jammer is dat je de achtergrond en de dader al een stuk voor het einde kent.

In zijn geheel is het boek ook te wijdlopend; de schrijver heeft regelmatig teveel woorden nodig om een bepaalde situatie te schetsen.
Het had duidelijk sterker geweest met een 150 bladzijden minder (nu meer dan 600 blz.)

De sfeer van het Berlijn van de jaren 30 komt ook niet zo sterk naar voren. Het mist de 'coleur locale' van die periode.
Nadeel is misschien dat ik juist 'Metropolis' Van Philipp Kerr gelezen heb; bij hem is de sfeer van die periode duidelijk sterker tastbaar aanwezig.

Wel goed is de karakteruitwerking van Gereon Rath, als de eigenzinnige inspecteur, die in voortdurend conflict ligt met zijn superieuren en duidelijk moeite heeft om in een teamgeest te werken.

In het Duits zijn ondertussen als zeven delen verschenen rond de figuur van Gereon Rath.
Daar zijn deze boeken vrij populair en eindigen steeds in de bestsellerslijst van 'Der Spiegel'.
Wellicht heeft dit ook te maken met het feit dat gans de geschiedkundige achtergrond daar uiteraard meer herkenbaar en daardoor interessanter is.