Alice,drukke baan als professor in de psychologie,merkt dat ze dingen soms vergeet,niet op bepaalde woorden kan komen en na een bezoek aan de neuroloog wordt vroege Alzheimer geconstateerd.
Ze moet haar baan opgeven en langzaam maar zeker gaat haar geheugen achteruit.
Ook voor haar gezin heeft het de nodige consequenties,ze kan niet meer alleen blijven,en ondanks de nodige spanningen wordt ze liefdevol door man en kinderen bijgestaan.
De gevoelens van Alice ,zowel als van haar man worden erg mooi omschreven en ik ben toch weer wat meer over de ziekte van Alzheimer te weten gekomen.
Ik ben er stil van,het is iets wat iedereen kan overkomen en waar geen kruid tegen gewassen is.