Pascaline, een 40-jarige gescheiden vrouw, hoopt een nieuw leven te beginnen in haar nieuwe appartement in Parijs, maar ze voelt zich er niet goed en dat wordt steeds erger. Dan blijkt waaraan dat ligt: er is een moord op een jonge vrouw gepleegd in haar slaapkamer, de eerste van een reeks seriemoorden… Pascaline blijkt gevoelig voor het “geheugen” van de muren en ze kan daar niet meer wonen.
Pascaline is veranderd, ze is onrustig, extreem gevoelig en raakt geobsedeerd door de vermoorde meisjes en de dader. Ze heeft de dood van haar baby jaren geleden nooit verwerkt en dit gebeuren rakelt gevoelens van toen op. Haar obsessie neemt haar leven over…
Dit is inderdaad een duister verhaal! Wat een sfeer weet Tatiana de Rosnay neer te zetten… Je wordt als lezer helemaal meegesleurd in de denkwereld van Pascaline, die steeds donkerder en waanzinniger wordt. Hoe beangstigend als je het geheugen van muren kunt waarnemen… Logisch dat een gevoelige vrouw als Pascaline, die zoiets vreselijks heeft meegemaakt, langzaam haar grip op de realiteit verliest. Een aangrijpende en macabere psychologische roman!
“If walls had eyes…”