Eva, Eef, ooit had ze de liefde van haar leven gevonden in de muzikant Abe. Maar hij vertrok naar Amerika en zij liep Pepijn tegen het lijf en trouwde met hem. Maar nu, na vijfentwintig jaar huwelijk is het op. Eef wil niet meer. Ze vertrekt naar Thailand, om te kuren. Dan komen er herinneringen boven die meer dan vijfentwintig jaar zijn weggestopt en Eef moet een belangrijke keuzes maken.

Een boek over liefde, bescherming en het maken van keuzes. Mooi is het om te lezen over de twijfels die Eef heeft over de keuzes die ze heeft gemaakt en nu moet maken.

- "Niets is ooit de enige waarheid, het is maar net hoe je het zelf hebt beleefd, door wat voor filter je het hebt gegooid en wat je geheugen er vervolgens nog mee heeft gedaan."

het boek is goed opgebouwd, met een proloog die het begin is van het einde. Daarna korte hoofdstukken uit perspectief van Eef, van Abe, en van het verleden. De lezer krijgt zo steeds kleine brokjes informatie die allen leiden tot de samenkomst op het einde.
Deze opbouw is wel even wennen, de perspectief wisseling is wel heel snel achter elkaar, waardoor het lastig is om snel een band te krijgen met de personages. Maar naarmate het boek vordert gaat het beter, alle verhaallijnen zijn dan makkelijk te volgen en de personages en situaties vullen elkaar aan.

Het is een feelgood roman, met liefde, drama en humor, waarin aandacht wordt besteed aan zaken als het aan het opgroeien zonder moeder, het bereiken van middelbare leeftijd, het moeten loslaten van je kind en zijdelings komt ook vroegtijdige dementie aan bod. Toch is de rode draad de liefde, liefde voor mensen, voor bloemen en liefde voor muziek. Het einde is redelijk volgens verwachting, maar de uitwerking van het verhaal is origineel.

- "Van heel hard zwemmen wordt je heel erg vooral heel moe, doe je niks, dan zink je. De kunst is om te blijven drijven. Drijven, wachten tot het beter wordt en kans pakken als ze voorbijkomen."

Het maakt het een compleet boek, een feelgoodverhaal, verpakt in een roman met net een beetje meer.