In enkele andere recensies over dit boek las ik dit zinnetje: "Stephen King is terug!" Zelf had ik tijdens het lezen ook wel het gevoel dat ik met Gevangen (Under the Dome) eindelijk nog eens een echte ouderwetse, zeer herkenbare en dus erg spannende King in handen had. Maar voor wie (zoals ik) destijds De Beproeving (The Stand) van hem las, werd het tevens ook een weinig verrassende King.
Ik las dit boek in het Engels en op de cover staat "His finest epic since The Stand." Goed gezien, want aldus neemt de uitgever al meteen wat wind uit de zeilen van de ergste critici. Beide boeken zijn namelijk duidelijk uit hetzelfde ei gebroed, hebben talrijke parallellen en hetzelfde leidmotief: de clash tussen goed en kwaad. Dat geldt evenzeer voor de personages: naargelang zij opgevoerd werden had ik regelmatig een déjà vu gevoel, alsof een aantal van hen gewoon uit The Stand werden geplukt en onder een ander naam terug in deze roman werden gedropt. Een lijst opstellen van personages uit The Stand met daarnaast hun alter ego uit Under the Dome is echt niet moeilijk...
Wie diepgaande psychologische karakterdefiniëring van de personages verwacht blijft op zijn honger zitten. De personages zijn te nemen zoals ze zijn, en volgens de "King-doctrine" hoeft de lezer zich daar verder geen vragen bij te stellen. Voor "ordinary people" is hier geen plaats: alle personages met een rol van betekenis zitten tegen de extreme grenzen van hun karakteriële eigenheid aan. "De goeden" zijn zo altruïstisch, zo onzelfzuchtig, zo hartverwarmend goed en zo begripvol dat het bij momenten bijna gênant (maar ook een beetje eentonig) wordt, terwijl "de slechten" zo door en door verdorven zijn (en doorheen het verhaal zelfs nog slechter worden) dat het amper waarachtig blijft. De kinderen (jonge pubers eigenlijk) die een rol van belang hebben, zijn de droom van iedere ouder: uitermate intelligent, vroegrijp, vol gezond verstand, bijzonder moedig en blakend van zelfvertrouwen. Zelfs de paar honden in het verhaal blijken over bijna paranormale gaven te beschikken en vertonen ei zo na menselijke trekjes.
En toch heeft die eenzijdige zwart-wit tekening van de personages ook een goede kant voor de lezer: doorheen het hele verhaal weet hij ondubbelzinnig wat hij aan de personages heeft en wat hij er mag van verwachten. King speelt het spel hier voortreffelijk, hij geeft de lezer een houvast en neemt hem via zijn personages op sleeptouw. Simpel uitgedrukt: na een tijdje ga je onbewust maar steeds heviger supporteren voor de ene "kliek", terwijl je de andere dan weer hartsgrondig gaat haten... Jawel: adrenalinestoten verzekerd!
Stephen King wordt nogal eens in de hoek van de fantasy schrijvers geduwd, en dat is niet onterecht als je bijvoorbeeld denkt aan zijn zevendelige saga De donkere Toren. Maar de echte liefhebbers van het genre wil ik waarschuwen dat ze met dit boek niet aan hun trekken zullen komen. Het enige absurde element in deze roman is de transparante en onverwoestbare koepel die plots over het stadje neerdaalt en zo de bewoners materieel afscheidt van de rest van de wereld. Vanaf dan is het echter bittere, dodelijke ernst en is de "fantasy" ver te zoeken in deze afschrikwekkende en, jawel, vrij geloofwaardige gedragsstudie van een groep mensen die plots volledig op zichzelf is aangewezen.
Stephen King is een rasverteller, dat staat buiten kijf. Dit boek lezen is als luisteren naar een sprookje, met het verstand (bijna) op nul en de blik op oneindig. Je moet als lezer gewoon aanvaarden dat al zijn verhalen (dus ook dit) zich dicht tegen en vaak net over de grenzen van het mogelijke afspelen, dat alles en iedereen een beetje extraproportioneel zijn. De extreme karakters, de gespierde dialogen (John Wayne zou er van gehouden hebben), de bizarre situaties... het is allemaal typisch Stephen King.