Bij het zien van de cover kan je alleen maar het gevoel hebben dat het boek over de liefde en muziek gaat en dat gaat het ook. Het is een heerlijke feelgood roman waarin veel soorten van liefde voorbij komen; vriendschappelijke liefde, verloren liefdes, gebroken liefdes, kortstondige liefdes en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Het boek leest als een trein weg. Eenmaal in begonnen, is het moeilijk om het boek weg te leggen als je even wat anders moet doen of als iemand je stoort. Het verhaal is op een vlotte, beeldende manier geschreven. Je hoort af en toe bijna de muziek.
Het is geen standaard ik-hou-van-jou-verhaal, maar een verhaal dat diverse wendingen heeft, dat je steeds op het verkeerde been zet, dat je laat verrassen. Je voelt het verdriet, maar ook de vreugde van de hoofdpersonen, je moet lachen om bepaalde momenten, je wordt boos op bepaalde personen. Je leert bepaalde personen steeds beter kennen, de personen zijn goed uitgewerkt.
Je bent er dan wel niet echt bij, maar als je in het boek zit, dan heb je het gevoel dat je het allemaal zelf meemaakt. Je gaat van de hoofdpersonen houden en baalt er ergens van als je het boek bijna uit hebt, dat je zo afscheid van ze moet nemen omdat je weet dat je ze gaat missen.
Het is niet alleen de liefde die eruitspringt, maar ook de muziek. Je wilt naar naar New Orleans om de sfeer te proeven, om de muziek te horen. Het verhaal geeft heel goed weer hoe het in de muziek eraan toe gaat, wat het ritme van veel muzikanten is.
Het plot komt als een verrassing uit de lucht vallen omdat je eigenlijk een ander plot had verwacht. Het eind is schitterend die het verhaal afmaakt.

Kortom, het is een heerlijke feelgood roman voor op een heerlijke zomerse dag met een heerlijk glas champagne of anders een goed glas wijn.

Een tip voor als je dit boek gaat lezen; hou de box met tissues maar bij de hand.