Voor mijn eerste Hebban leesclub mocht ik DNA lezen.
Voor mij een onbekende schrijfster, wat ik altijd spannend vind en dubbel spannend omdat het voor de leesclub was.
Ik ging er helemaal blanco in, heb niet de achterkant gelezen en ben er zo ingedoken.
De proloog begint meteen goed.
3 jonge kindjes worden apart van elkaar uit huis geplaatst nadat ze getuige zijn geweest van traumatische gebeurtenissen.
Wat deze zijn, wordt in het midden gelaten, maar het is duidelijk dat deze kindjes te veel hebben meegemaakt.
Gauw verder lezen dus wat van deze kindjes gekomen is!
In het eerste hoofdstuk wordt meteen een moord gepleegd, ook dit vind ik altijd een goed begin in een boek, meteen de spanning erin!
Als er later blijkt dat de moord met een wel heel apart moordwapen gepleegd is stijgt de spanning alleen maar.
Een radioamateur vangt ondertussen codes op, waarmee hij vindt dat hij iets doen moet maar hij heeft geen idee wat ze betekenen en waarom juist hij dit hoort.
Als er een tweede moord wordt gepleegd met een even apart moordwapen begin je je echt goed af te vragen waar dit heen gaat.
Hebben deze mensen allemaal met elkaar te maken, DNA? Of zit er toch iets anders achter.
Ik was heel nieuwsgierig en wilde graag weten hoe het precies allemaal in elkaar stak.
Soms wordt er iets te veel op details ingegaan, waardoor ik de draad een beetje verloor maar al met al is dit boek vlot te lezen en blijft hij spannend tot het laatste moment.
Op het einde kreeg ik het nog even benauwd, toen ze de verleerde persoon als dader op het spoor waren.
Dit zou toch geen open einde zijn?
Maar gelukkig wordt alles uiteindelijk duidelijk.