Dat Paulo Coelho schrijven kan, dat weet ik wel. Er staan meerdere boeken in mijn boekenkast die me spiritueel raken en waar prachtige zinnen in staan waar ik nog lang over na kan denken.
Met De Spion neemt Coelho een andere afslag. Hij kiest voor een biografisch verhaal in roman vorm. Het verhaal is gebaseerd op ware feiten, maar is geen exacte lezing van die feiten. Nu is dat bij mindere goden misschien niet storend, als de waarheid links en rechts een beetje verbogen wordt, maar bij een magisch icoon als Mata Hari, oftewel Margathe Zelle, bekroop me gaandeweg wat irritatie.
Daarom is mijn conclusie; jammer dat Coelho binnen zijn genre deze afslag nam, en jammer dat hij de gaten uit de geschiedenis van Mata Hari heeft ingevuld met fictie.
Hij schept wel een krachtig beeld van haar onverschrokken levensstijl. Dat is de verdienste van dit boek.