Zoals in het het zwijgen van Maria Zachea wordt gezocht naar antwoorden op een moeder die zich na een hersenbloeding hult in stilzwijgen wordt in dit boek gezocht naar het verleden door de verhalen van haar overleden oma, Fasi op te schrijven. Daarvoor gaat de hoofdpersoon langs bij haar ooms en tantes om hun herinneringen op te schrijven. Oma had negen kinderen uit diverse relaties en was niet getrouwd. Een van de kinderen is jong overleden. Haar inkomen haalde ze uit de was te doen voor welgestelde blanke en gekleurde families in Parimaribo. Bijna al haar kinderen vertrokken in de jaren zestig naar Nederland.
Geen van haar ooms en tantes liepen te koop met hun verhalen over het verleden in Suriname maar als ze eenmaal vertellen komen er mooie verhalen tevoorschijn. Die combinatie van geschiedenis en persoonlijke verhalen maken dit boek zo ontzettend boeiend en leuk om te lezen. De schrijfstijl is prettig en goed toegankelijk. Ik heb genoten en ook weer veel geleerd. Suriname was ver weg, een zuidelijk warm land vol van vrolijkheid en muziek. Had wel een en ander meegekregen van de decembermoorden maar was nog te jong om dat goed door te laten dringen. Mijn beeld is behoorlijk bijgesteld naar aanleiding van dit boek, het maakt mijn mening genuanceerder.
Ik kan ieder aanraden dit boek te lezen, omdat het leuk is en omdat je zo toch meer begrip krijgt voor de Surinaamse medemens.