Ternauwernood weet Otto Silbermann te ontkomen aan de pogrom tijdens de Kristallnacht in Duitsland. Bij zijn compagnon haalt hij zijn aandeel in het bedrijf in contant geld op en met een aktetas vol geld slaat hij op de vlucht. Met de trein reist hij kris kras door Duitsland. Aanvankelijk heeft hij noch de illusie om Duitsland te ontvluchten, maar een poging om naar Belgie te vluchten mislukt en ook zijn zoon in Parijs kan niets voor hem betekenen.
Ook in Duitsland zelf kan hij nergens terecht, niet bij zijn zwager die arisch is en ook niet bij zijn joodse vrienden, die zelf op de vlucht of opgepakt zijn. Alleen in de trein voelt hij zich nog enigszins veilig. Hij voelt zicht geëmigreerd in de Deutsche Reichsbahn.
Zo verliest hij in een paar dagen tijd alles: zijn woning, zijn bedrijf, zijn familie, zijn rechten en zijn waardigheid. Zoals hij het zelf omschrijft, is hij plotseling een scheldwoord op 2 benen geworden.
Silbermann, die in WOI nog voor Duitsland gevochten heeft, en een arische vrouw heeft, ziet zichzelf eerder als Duitser dan als Jood, maar dat telt nu allemaal niet meer.
Hij kan alleen nog maar doelloos van station naar station reizen en als hij dan ook nog zijn geld kwijt raakt is zijn situatie totaal uitzichtloos.
De schrijver, Ulrich Alexander Boschwitz, zelf een Duitse jood die al voortijdig Duitsland ontvlucht is, heeft dit boek geschreven tijdens en kort na de Kristallnacht.
Door er voor te kiezen om het verhaal helemaal vanuit het perspectief van Otto Silbermann te vertellen , zorgt de schrijver er voor dat je je goed kunt inleven in de hectische periode waarin Otto zich bevind. Je reist als het ware met hem mee gedurende het boek.
Hoewel het verhaal zich afspeelt in 1939 en ook geschreven is in die tijd, is het thema (vluchten en vervolgd worden) ook nu nog actueel.