Gelezen maart 2007.
Ik heb dit boek in één ruk uitgelezen. Anna Bouman schrijft op een zeer indringende, maar hartverwarmende manier over de ontdekking van de tumor, de behandelingen en hoe ze met haar ziekte leert omgaan. Naast de ontwikkeling van de tumor speelt haar eigen ontwikkeling een grote rol in het boek. Van een introverte persoonlijkheid die juist haar naaste omgeving weinig inzicht in haarzelf biedt, verandert ze in iemand die - weliswaar noodgedwongen maar met voelbaar plezier - leert zichzelf te laten zien; haar verdriet, haar onmacht. En door het leren tonen van zichzelf krijgt ze een diepere, betere band met haar familie en vrienden. De tumor gaat niet weg, maar haar leven krijgt meer inhoud.