Ivoren wachters - verschenen in mijn geboortejaar 1951 - wekt verwachtingen over mysterieuze wachters aan geheimzinnige grenzen. Maar de titel slaat op iets heel anders, namelijk op het slechte gebit van de hoofdpersoon: student en dichter Phillippe ...
Een boek waarin een vreemde jongen een gevoelige dichter blijkt te zijn, een leraar niet echt voldoet aan de verwachtingen, een moord geen moord is en een zelfmoord beslist geen zelfmoord is geweest.
Ik heb genoten van het statige taalgebruik en het poëtische proza van Vestdijk, maar ik heb me ook geërgerd aan het gebruik van heel veel, té veel Latijnse citaten die het boek moeilijk leesbaar maken [ met moet steeds achterin het boek gaan zoeken naar de vertaling]
Daarom geen vijf maar vier sterren.