Het eerste dat je altijd opvalt wanneer je een boek ontvangt/koopt, is natuurlijk de cover.
Bij Walker is deze opmerkelijk zachter dan een ander boek, voelt zelfs fluwelig aan. Donkergrijs met de titel in goudkleurige letters. Er boven een mooie vrouw, die in eerste opzicht slaapt.

De hoofdrolspelers in deze thriller, die ik persoonlijk meer onderverdeel in een detective noir, zijn natuurlijk Walker en zijn "vrolijke" drinkebroers en zusters.
Walker heeft als paracommando gefungeerd in Congo en de nodige trauma's opgelopen waarvoor hij in een psychiatrische kliniek gehospitaliseerd was. Nu baat hij een boekenwinkel uit en probeert over het liefdesverdriet van zijn mooie Louisa te raken. Maar dan staat ze terug bij hem op de stoep, met haar nieuwe Griekse lover.
Wat het meest me aantrok in dit boek,is dat het zich allemaal in de meest pittoreske buurt van Antwerpen afspeelt... de Hoogstraat. Het mekka van het oude centrum van Antwerpen, door iedereen gekend maar voornamelijk door kunstenaars en artiesten.
Patrick Conrad heeft de sfeer, zoals die daadwerkelijk is, heel duidelijk verwoord in zijn boek. De "vrienden" van Walker zijn een samenraapsel van allerlei soorten mensen, wat leuk gevonden is. Het enige waar ik me aan ergerde was het personage van Inspecteur Moermans, die me iets te decadent over kwam en Prinkler Wins, die om de haverklap een halve encyclopedie declameerde. Dit vond ik niet echt een meerwaarde aan het boek.
Het verhaal zit goed in elkaar en de auteur weet enigszins de spanning er in te houden. De ontknoping, het waarom achter het verhaal, is dan ook verrassend.

Zou ik dit boek aanraden? Aan Belgen, met name Antwerpenaars, zeker en vast. De auteur pent het verhaal zo neer dat je je er zelf waant. Aan Nederlanders, bwah weet ik echt niet, naar mijn mening zal het boek hen niet genoeg kunnen boeien. Of misschien wel.
Aangezien het toch zeer goed opgesteld is, geef ik het boek 3 sterren.