na het lezen van post voor rus ordelman zie ik de mensen in mijn eigen buurt anders: de postbezorgers zijn dus zzp-er's die heel hard werken, de oude mevrouw wil helemaal geen contact, ze wil haar soap, het meisje in haar hippe outfit wacht op het leven zoals ze dat kent van de social media, de moeder van rus koos voor zichzelf en rus weet niet 'hoe het eigenlijk hoort'.
dit boek zou een klassieker kunnen worden door de scherpe weergave van het leven van alledag van de alledaagse mens.
gelukkig zit er humor in het boek, met een voor rus op maat gesneden einde.