Het boek gaat vrolijk door waar het vorige is gebleven in dezelfde aanstekelijke stijl, deze keer komt de overbuurman wat meer in beeld die een zelfportret bij de hoofdpersoon besteld.
Na enkele gesprekken komt naar voren dat de buurman waarschijnlijk de vader is van een meisje wat bij hem in de tekenklas zit, het leidt tot weer een opdracht, namelijk het schilderen van een portret van dit meisje.

Maar als Marie ( het meisje) plotseling verdwijnt krijgt hij van de mysterieuze figuur die uit een schilderij is weggelopen te horen dat de hoofdpersoon de enige is die het meisje in vrijheid kan brengen.

Ik heb wederom genoten van dit boek, het leest als een trein, je moet de absurditeiten voor lief nemen, maar dat weet je als je Murakami leest.