Maartje Wortel kende ik niet, tot nu.
Goudvissen en beton heeft mij geboeid van begin tot einde. "Het einde is een punt, altijd alleen een punt. Maar als je goed kijkt is dat punt een opening, een klein gaatje waar je doorheen kunt en waarachter een begin, dat veel langer duurt, op je wacht. Als je wilt eindigt het nooit."
Prachtig is dit!
De hedendaagse twijfel, onrust en zelfreflectie heeft ze prachtig en poëtisch verwoord. De ik-vorm die eigenlijk niet de ik-vorm is, heeft ze op een dichterlijke manier verweven. Zoals een glasblazer een glas blaast, is het niet de glasblazer, maar het glas dat de ik-vorm is.
Kortom een prachtig boek.