In ‘De Vloek van Bedaron’ zijn Abby en Lars op de vlucht voor de soldaten van het Atria project. Ze zijn gedwongen om herhaaldelijk van de ene naar de andere plaats te verhuizen. Helaas zijn zij niet de enigen die op zoek zijn naar Abby Ryan. Abby komt doorheen verschillende gebeurtenissen steeds meer te weten over haar vergeten verleden.
Ze gaat op zoek naar de man die haar eigen, niet aardse, wereld een vloek heeft opgelegd. Wanneer ze hem vindt, blijkt dit toch niet het eindpunt te zijn …
‘De vloek van Bedaron’ gaat verder waar ‘Het Atria project’ eindigde.
Als vervolg op ‘Het Atria project’ was ik ervan uitgegaan dat dit boek ook tot het genre SciFi-Fantasy zou horen, maar dit leunt toch veel meer aan bij fantasy dan bij SciFi. Geen probleem, ook dat lees ik graag.
Het boek heeft helaas veel taalfouten, wat mij spijtig genoeg stoort. Ik heb mijn uiterste best gedaan om mij hier bij het lezen niet te erg door te laten frustreren.
Het boek start met een aantal dagboekfragmenten van Abby waardoor ‘Het Atria project’ een beetje gekaderd wordt. Ondanks het feit dat ik dat eerste boek pas zeer recent gelezen heb, brachten de dagboekfragmenten eerder chaos dan verduidelijking voor mij. Bovendien zijn er veel verschillende personages (waarvan ik me niet onmiddellijk herinnerde of die in het eerste boek ook al meededen of niet) die meespelen in het verhaal. Ook hier meen ik enkele schoonheidsfoutjes in de verhaallijn ontdekt te hebben. Deze combinatie maakt het de lezer moeilijker een eigen oordeel, een eigen verhaallijn te bouwen.
Ik geraakte dan ook een stuk langzamer geïntrigeerd door het verhaal dan bij ‘Het Atria project’. Ik heb daardoor langer dan normaal gedaan over het boek. Maar na een aantal hoofdstukken begon de verhaallijn terug wat meer vorm te krijgen voor mij en kreeg het me toch te pakken. Het werd zelfs spannend met momenten.
Er gebeurt onwaarschijnlijk veel in het verhaal, maar de verhaallijn zit vrij goed in mekaar. Waar Abby bij de allereerste kennismaking een eerder saai persoon was, is ze doorheen het boek een meer flamboyante maar vooral sterke vrouw geworden.
De schrijfster heeft veel aandacht voor detail, wat heel goed tot uiting komt in het bonusdeel aan het einde van het boek waarin meer informatie gegeven wordt over de verschillende werelden, de familie Ryan, …
Ondanks de veelheid aan gebeurtenissen, de vele personages, … heeft het verhaal me uiteindelijk toch aan het meedenken gezet. Ik moest met bewondering voor Ursula Visser vaststellen dat ik helaas nooit zelf zo’n fantasy-verhaal zou kunnen neerschrijven.
Door de verwarring die het boek in het begin voor mij creëerde, geef ik het 3 sterren.
Lezers die het genre appreciëren adviseer ik om beide boeken na mekaar te lezen (alsof het 1 boek is).