Beschermengel is het eerste deel van een trilogie welke zich afspeelt in de vallei van Baztán, aan de Spaanse zijde van de Pyreneeën waar koppige mensen zich vestigen in een vijandige en onherbergzaam gebied waar de grond toebehoort aan de berg-en bosgeesten, de lamia’s ( feeën) en basajauns ( mythische figuur. Lett.: Heer van het woud).
Aan de ijskoude en bijna ontoegankelijke oever van de rivier de Baztàn, worden in korte tijd de lichamen gevonden van twee jonge meisjes, die kort na elkaar vermoord zijn. De kleding van de meisjes is opengesneden met een vlijmscherp voorwerp dat oppervlakkige sneden in buik- en borsthuis heeft gemaakt. Op de schaamstreek is een cakeje achtergelaten. Een txatxingorri, een traditioneel Baskisch cakeje met o.a. reuzel en kaantjes. De rode laklaarsjes zijn duidelijk waarneembaar in de kant van de weg gezet.
De commissaris benoemt Amaia Salazar tot leider van het opsporingsteam. Om twee redenen. Amaia is afkomstig uit de streek , uit Elizondo, en heeft in Quantico, aan de FBI-academie, gestudeerd en samengewerkt met de grootste experts op dit gebied van de misdaadbestrijding. Het moge duidelijk zijn: hier is een seriemoordenaar bezig met zijn duivels handwerk, die gestopt moet worden. Hoe dan ook.

Rodendo heeft een robuuste, klassieke thriller geschreven, een whodunit van het zuiverste water. Het verhaal is geschreven vanuit het gezichtspunt van Amaia. Zij en alleen zij bepaalt de verhaallijn, het speurwerk en de uiteindelijk deductie.
Amaia brengt een behoorlijk rugzakje aan problemen mee. De eerste grote zijlijn in dit verhaal betreft de familieperikelen die niet bepaald van vandaag of morgen zijn. Naast de moorden staan centraal de relaties tussen de drie zussen Amaia, Flora en Rosa, maar nog meer de relatie van Amaia met moeder Rosaria. Sterke en minder sterke vrouwen, minnaressen en moeders. De karakters van de vrouwen zijn overtuigend beschreven.
Daarnaast, veel beschouwingen over oeroude riten en mythen uit een heel ver verleden, zelfs uit de voorchristelijke tijd en over mysterieuze wezens die bossen, grotten en spelonken bevolken. Dat hoef niet perse altijd negatief te zijn.

De schrijfstijl is het grote minpunt. Wijdlopig en onnodig zaken uitleggend waar dit niet nodig is. Een tegenvaller. Er zal best een grote groep lezeressen zijn, die dit op prijs stelt; echter het boek had aan impact en overtuigingskracht gewonnen door een compactere manier van schrijven. Het boek deed mij een beetje denken als een mix van Ruth Rendell ( wijdlopigheid en deductie of bewijstechniek) en Isabel Allende’s ‘Het huis met de geesten’ met een familiehuis, geesten en waarzeggerijen.
Het boek zit voortreffelijk in elkaar, is zeer goed gedocumenteerd – m.n. het forensisch onderzoek - met een geraffineerd, sterk plot. De laatste 125 bladzijden zijn zo spannend dat stoppen erg moeilijk is.