(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Wat jij niet ziet - Zien is geen geloven (op Librarything, op Hebban.nl, op Goodreads)
Oorspronkelijke titel: Not if I see you first - Seeing is not believing
Auteur: Eric Lindstrom
Vertaler: Wybrand Scheffer
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Engels
Serie: nee
Soort uitgave: paperback
Aantal pagina's: 319
Uitgever: Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV
Jaar van publicatie: origineel Engels 2015, origineel Nederlands 2016, mijn editie 2016 (1e editie)
ISBN-nummer: 9789025765354
Trefwoorden: blind zijn, middelbare school, relaties met vrienden en familie
Waarom ging ik het lezen: Ik had de Young Adult tassenontwerpwedstrijd van de Van Piere boekhandel gewonnen en als prijs kreeg ik een tas vol boeken, waar dit boek ook in zat. Het leek me sowieso al een interessant boek, dus dat kwam mooi uit :)
Aanrader: Ja.

Korte samenvatting:
Parkers vader is recent overleden (haar moeder was al overleden bij het ongeluk waardoor Parker blind was geworden), waardoor haar tante en haar gezin bij Parker in huis zijn komen wonen. Omdat Parker blind is, is het handiger dat zij niet naar een totaal nieuwe school en omgeving moet verhuizen. Sinds dit schooljaar zijn er echter wel twee middelbare scholen samengevoegd, waardoor een oud-klasgenoot van Parker, met wie ze toen een relatie had, weer bij haar op school komt.

Achterkanttekst:
DE REGELS
- Neem me niet in de maling. Nooit. Zeker niet door misbruik te maken van mijn blindheid. En al helemaal niet in het openbaar.
- Gedraag je normaal. Echt, behalve dat ik niet kan zien ben ik namelijk net als jij, maar dan slimmer.

Parker Grant is blind, maar ze wil niet dat je haar anders behandelt. Daarom heeft ze 'De Regels' in het leven geroepen. De belangrijkste: Verraad is onvergeeflijk. Een herkansing krijg je niet. Vraag maar aan Scott Kilpatrick, de jongen die haar hart gebroken heeft.

Als Scott na jaren opeens weer opduikt in haar leven, weet Parker dat ze maar op één manier kan reageren: hem ijskoud negeren. Ze heeft al genoeg aan haar hoofd, zoals een trainingsmaatje vinden voor het hardloopteam en - ook niet onbelangrijk - een plekje voor haar vaders dood. Het verleden ontwijken blijkt onmogelijk. Hoe meer Parker te weten komt over wat er écht gebeurd is, zowel met Scott als met haar vader, hoe meer ze zich afvraagt of de dingen wel altijd zijn zoals ze lijken.

Over de achterkanttekst:
Parker heeft wel meer Regels, dit zijn maar twee regels uit de hele lijst.

Eerste alinea van de proloog:
Mijn wekker gaat af, ik geef er een klap op en druk tegelijk op de spraakknop. 'Vijf uur vijfenvijftig,' zegt Stephen Hawking. Voor de zekerheid, zoals altijd.
Ik schuif het raam open en steek mijn hand naar buiten. Koel en mistig, maar niet te nat. Waarschijnlijk bewolkt. Ik schiet gedachteloos mijn kleren aan - sportbeha, hemdje, korte broek, hardloopschoenen - want al mijn sportkleding is toch zwart.
Behalve mijn sjaals. Ik laat mijn vingers erover glijden, voel aan de plastic labeltjes, peil mijn stemming. Ik voel me onzeker vandaag, dus kies ik er een die me tot steun kan zijn: de gele van katoen, met de smileys erop geborduurd. Ik sla hem als een blinddoek om mijn hoofd, met een glimlachje op elk van mijn gesloten ogen.

Recensie:
Verhaal:
Parker, de hoofdpersoon, is geen aardig personage. Ze zegt wat ze denkt, maar daardoor is ze ook vaak bot. Er gebeuren echter steeds meer dingen waardoor Parker gaat twijfelen of alles wel zo is zoals zij dacht dat het is. Ook ga je als lezer al snel begrijpen waarom Parker zich zo gedraagt, dus dan wordt ze ook een stuk minder vervelend om over te lezen.

Omdat Parker blind is en zelf haar verhaal verteld, wordt er ook geen gebruik gemaakt van beschrijvingen over hoe dingen eruit zien. Parker krijgt haar informatie over de omgeving voornamelijk via gesprekken met andere mensen en af en toe wordt ook beschreven wat ze met haar vingers voelt. Het zintuig dat Parker het meest gebruikt is haar gehoor, maar reuk en gevoel worden niet zo vaak gebruikt in de beschrijvingen.

Wat hier wel het gevolg van is, is dat je alle personages ook echt vanuit Parkers perspectief meemaakt. Ze leert bijvoorbeeld Molly kennen, maar ook als lezer leer je Molly alleen kennen door wat ze tegen Parker zegt en wat ze samen doen. De dingen die voor anderen heel belangrijk zijn, zoals of iemand er supermooi uitziet of juist niet, maken Parker echt helemaal niets uit. Dit levert af en toe wel situaties op waardoor je als lezer na gaat denken over welke rol zien in het dagelijks leven speelt.

De belangrijkste personages in Parkers omgeving, namelijk haar vrienden en vriendinnen, zijn allemaal goed uitgewerkt qua karakter. Het thema "wat je niet kan zien" speelt op meerdere manieren een rol in het boek, waarvan de meest voor de hand liggende Parkers blindheid is, maar ook alle personages hebben wel iets in hun karakter of gedrag wat je eerst niet opmerkt/ziet en waar je gaandeweg achter komt, samen met Parker.

Het verhaal is een soort momentopname uit het leven van Parker zonder veel actie, maar doordat de personages zo interessant zijn, wil je wel weten wat er verder met ze gebeurt. De (verbroken) relatie tussen Parker en Scott speelt wel een belangrijke rol, maar Parkers vriendengroep in zijn geheel is eigenlijk nog belangrijker.

Schrijfstijl:
Het verhaal wordt verteld door Parker in de ik-vorm, dus je leest zowel wat ze doet als wat ze denkt. De schrijfstijl leest vlot. Af en toe is het een beetje onduidelijk wie wat zegt, als twee personages om en om praten zonder dat er

Conclusie:
Het is een interessant boek omdat het verteld wordt door een blind meisje, maar het gaat wel gewoon over een periode uit haar leven op de middelbare school. Het boek eindigt mooi, maar het is duidelijk geen definitief "einde", omdat het leven van de personages gewoon verder gaat na dit boek.

Herleesbaarheid:
Het is wel een boek dat je kan herlezen.

Links:
- Deze recensie op mijn weblog.
- Deze recensie op Goodreads.