Het verhaal begint heel lief. Dylan en Griff hebben net een autovakantie met hun ouders achter de rug en zijn weer onderweg naar huis. Onderweg maken ze allerlei grapjes, luisteren ze naar muziek en het is een dolle pret.

Alles gaat goed totdat het noodlot toeslaat. Ze raken betrokken in een auto-ongeluk waarbij de ouders van de jongens op slag dood zijn. Dylan en Griff worden wezen en trekken in bij de vriendin van hun moeder en vervolgens bij een verre oom en tante, terwijl ze het verlies van hun ouders een plekje proberen te geven.

Rouwverwerking, dat is de centrale thema waar het boek om draait. Het is een heftig verhaal, want moet Dylan als grote broer doen wanneer zijn broertje Griff niks meer herinnert van het dodelijke ongeluk? Wat moeten ze doen als ze plotseling wezen worden en ze zich nergens meer thuis voelen? Ik heb tijdens het lezen zo vaak een traantje moeten wegpinken, want ik had zoveel medelijden met de jongens. En toen ik die enorme onverwachte wending las, brak mijn hart in duizend kleine stukjes. Toen pas besefte ik me dat ik tijdens het lezen de hele tijd op het verkeerde been ben gebracht. Die plottwist was zo ontzettend emotioneel. Het verdriet spatte van de bladzijdes af en ik moest het boek even wegleggen en mezelf herpakken voor ik verder kon lezen.

De liefde tussen de broers is ook een van de thema’s in het boek. Dylan en Griff hebben enkel elkaar nog en Dylan zorgt zo goed als hij kan voor zijn kleine broertje. Hij doet er alles aan om zijn broertje te helpen, ook al betekent het dat hij moet liegen. Die liefde die hij voor zijn broertje voelt is zo mooi om te zien.

Hoewel het verhaal enorm heftig is, lees je ook de gelukkige momenten in het leven van Dylan en Griff die ze met elkaar en met hun ouders hebben beleefd. Ze trokken van het ene land naar de andere. Ze ontmoetten geweldige mensen en maakten geweldige vrienden. Dylan vaak terug aan die gelukkige momenten als hij zich bijvoorbeeld een beetje verdrietig voelt. Auteur Hayley Long laat je al die mooie momenten zien door middel van flashbacks.

De schrijfstijl van Hayley Long is prachtig. Er zitten allerlei mooie zinnen in, af en toe is het zelfs een beetje poëtisch. Ik kan daar zo erg van genieten. Deze quote hieronder vind ik bijvoorbeeld heel erg mooi.

"Ik geloof dat bepaalde dingen zullen gebeuren omdat ze voorbestemd zijn. Alsof de toekomst al voor ons is bepaald, en wij de personages in een boek zijn."

Of deze quote:

"Het is net de muziek bij de aftiteling van zo’n huilfilm in de bioscoop. Zoet en droevig en hoopvol, voor altijd en eeuwig."

Ik kan er nog zoveel over zegen, maar Een verre plek vlakbij is een boek dat je zelf gelezen moet hebben. Echt waar. Hayley Long heeft een prachtige en vlotte schrijfstijl, waardoor ik het boek in sneltreinvaart uitlas. Aan het einde van het boek vind je een playlist met enkele liedjes en muziekstukken die ook een rol speelt in het verhaal. Helaas kwam ik nadat ik het boek uit had daar pas achter, maar anders had ik de liedjes zeker opgezet tijdens het lezen. Misschien een leuke tip voor de mensen die dit boek nog moeten gaan lezen! Ik heb heel erg genoten van dit boek en veel tranen moeten wegvegen. Het is een aanrader! Dit boek heeft de vijf sterren dubbel en dwars verdiend!