Elin denkt alles te hebben. Een leuke man, fijne ouders, een vaste baan. Maar dan ontdekt ze dat haar verleden één grote kluwen leugens is. Wie zijn haar echte ouders? En wie is zijzelf eigenlijk? Er is maar één plek waar ze deze antwoorden kan vinden: in het criminele circuit. Ze zegt haar vertrouwde leven op, accepteert een baan in een tbs-kliniek en ontdekt veel te snel dat aan elk antwoord een prijskaartje hangt.

Mijn visie
Ruijters heeft met ‘Later als ik dood ben’ een bijzonder fijne psychologische thriller afgeleverd. Dit boek is van een geheel andere orde dan haar debuutroman, ‘De onderkant van sneeuw’, waarmee de auteur haar veelzijdigheid aantoont!

“Buiten voelde ruimer dan vanmorgen. Losser. Vrijer. Ik stapte in de 141 en ademde de bedompte geur van de bus in. Werkdag en paraplu. Nooit eerder had ik erbij stilgestaan dat normaal een luxe is en anonimiteit niet vanzelfsprekend.”

Ruijters hanteert een directe, hier en daar haast ‘rauwe,’ schrijfstijl die zich kenmerkt door het gebruik van veel korte zinnen. Zij weet de spanningsboog goed vast te houden, hetgeen voornamelijk wordt veroorzaakt doordat de gebeurtenissen elkaar snel opvolgen en er een prima balans bestaat tussen de thrilleraspecten en de psychologische elementen.

“Arthur duwde zijn bril iets omhoog en vergrootte zijn grijns tot een lach. Alleen zijn linker mondhoek kwam omhoog, maar precies dat kleine gebaar was de cue die Eddy nodig had om zich los te trekken van de ketting waaraan hij vastzat. Brullend stortte hij zich naar voren. Hij greep Arthur bij zijn schouders, trok hem naar zich toe en knalde zijn mollige knie in Arthurs gezicht.”

Ruijters maakt met regelmaat gebruik van sprongen in de tijd en dat geeft het verhaal nog een extra levendigheid waarmee de auteur bovendien knap toewerkt naar een verrassend plot.

De personages zijn kundig en geloofwaardig gepresenteerd. Zij hebben zonder uitzondering en belangrijke rol in het verhaal, maar uiteraard voert Elin de boventoon in het geheel. Je voelt haar verwarring, angsten en wanhoop!

“Abrupt bleef ik stilstaan. Wat was dat? Er was niets om me heen. Niets anders dan stilte. Het enige geluid dat ik nog hoorde was het bonzen van mijn eigen hartslag. ‘Je stelt je aan,’ zei ik tegen mezelf. ‘Het was gewoon een kat. Kom op, je laat je toch zeker niet opfokken door die lul?’ Ik keek achterom en opzij, maar nergens bewoog iets.”

Hoofdpersoon Elin werkt in een Tbs-kliniek en zit al jarenlang met zichzelf in de knoop. Zij twijfelt aan haar identiteit en heeft een moeizame relatie met haar zus. Haar huwelijk is eveneens verre van harmonieus en ze worstelt met het feit dat ze schuldig is aan de dood van een kind.

Op zeker moment besluit Elin in haar verleden te duiken en op zoek te gaan naar haar biologische vader. Dit heeft echter meer voeten in de aarde dan ze zich ooit had kunnen voorstellen. Ze wordt geconfronteerd met duistere figuren die zich in het criminele circuit begeven en komt in uiterst gevaarlijke situaties terecht waarbij zij ernstig gewond raakt. Overleeft Elin haar avontuur en achterhaalt zij haar ware identiteit? Je leest het in ‘Later als ik dood ben’.

Over de auteur
Ilse Ruijters (24 juni 1979) studeert communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam. In 2008 wint Ruijters de IVIO Andries Greinerprijs, een aanmoedigingsprijs voor Flevolands schrijftalent. Dat betekent een boost voor haar schrijfcarrière. Ze zegt haar baan en gaat als freelance publicist aan de slag.

Met ‘De onderkant van sneeuw’ debuteert de auteur in 2014 als thrillerschrijfster. Deze thriller komt uit bij The House of Books en wordt bekroond met de Hebban Thriller Debuutprijs. Ook haar zakelijk succes valt op en levert haar de titel Flevolandse Zakenvrouw van het Jaar 2015 op. ‘Later als ik dood ben’ is het tweede boek van deze auteur.

Uitvoering
Overamstel Uitgevers
Paperback, 256 pagina’s
ISBN9789044348132

Over Hanneke Tinor-Centi
Hanneke Tinor-Centi (1960), communicatiemanager, tekstschrijver, boekrecensent en boekmarketeer.
http://hanneketinorcenti.nl/