Dit is het tweede boek met inspecteur Vera Stanhope in de hoofdrol. Kort nadat de voor moord veroordeelde Jeanie Long in haar cel zelfmoord heeft gepleegd wordt duidelijk dat ze die moord nooit gepleegd kan hebben. Tien jaar geleden is de dan 15-jarige Abigail Mantel gewurgd aangetroffen. Jeanie was de ex-vriendin van haar haar vader en de beide vrouwen hadden geen goed woord voor elkaar over. Nu is er een getuige die het alibi van Jeanie bevestigd. Vera Stanhope wordt op de oude moordzaak gezet: wie is de onbekende moordenaar?

Dit is mijn eerste boek van Ann Cleeves en ik moet zeggen dat ik erg gecharmeerd ben van haar schrijfstijl. Hoewel het allemaal wel erg veel treurigheid is in het dorpje waar Abigail vermoord is en waar de meeste hoofdrolspelers uit die tijd nog steeds wonen.
Het onderzoek verloopt traag, de mensen zijn wantrouwend en het aantal mogelijke verdachten loopt op.
De sfeerbeschrijving in het boek is het meest opvallende: je proeft de troosteloosheid van een klein dorp aan de kust tegen het eind van het jaar: alles is grauw, koud en nat. Zelfs met de hittegolf van de afgelopen week liepen de rillingen bij wijze van spreken over mijn rug. De plot wordt heel minutieus opgebouwd; steeds weer komt er een waarheid boven tafel of krijgt een gebeurtenis uit het verleden een andere betekenis. Dan wordt er een nieuwe moord gepleegd en de spanning loopt steeds verder op. De ontknoping gebeurt op dezelfde vanzelfsprekende manier waarop Vera Stanhope in het boek aan al haar informatie komt: op een gegeven moment willen de mensen alleen nog maar hun waarheid vertellen.