Als je er van uitgaat dat het klopt wat Robert Anker vertelt over de herkomst van dit bijzondere dagboek, dan verwonder je je over de stilistische kwaliteiten van deze vrouw, over haar humor en veerkracht en over haar durf en doorzettingsvermogen. Ze stortte zich in avonturen die je niet van een dorpsmeisje zou verwachten. Daarbij las ze pittige literaire kost en verdiepte zich met groot gemak in de moderne kunststromingen. Maar je verbaast je ook over de toevalligheden in dat leven.
Enerzijds krijg je het gevoel dat het een voorrecht is dit dagboek van deze bijzondere vrouw te kunnen lezen: je bent op deze manier als het ware ooggetuige van de leefomstandigheden tussen 1928 en 1956 in West-Friesland, maar vooral Amsterdam. Maar tegelijk slaat de twijfel toe: dit is bijna te mooi, te toevallig allemaal om waar te zijn.
Wie in staat is dat wantrouwen los te laten, kan genieten van een boeiend, ontroerend en soms zelfs schokkend verhaal. Zo las ik het ook in eerste instantie. Pas achteraf kwam de twijfel: er zijn te veel toevalligheden, er blijft teveel onduidelijk over de herkomst van zowel Eefje, als van haar dagboeken.
Ik zou heel graag horen wat andere lezers hiervan vinden.

Mijn volledige leesverslag kun je hier vinden: http://mijnboekenkast.blogspot.nl/2014/10/eefje-jonker-het-dagboek-van-eefje.html