Andrés Neuman die enkele jaren geleden doorbrak met De eeuwreiziger (Athenauem) heeft een nieuwe roman uit. Een roman volledig haaks op de romantiek en grootsheid van De eeuwreiziger. We krijgen hier een pracht van een ingetogen en meeslepend werk voorgeschoteld.

Onderstaande beginpassage zegt meer dan welk zinnig woord ik ook maar kan bedenken over dit prachtboek.

'Ze zijn net vertrokken. Ik hoop dat mijn kind blij terugkomt. Van mijn man weet ik al dat hij niet meer terugkomt. Het was nu of nooit, zeker. Maar Mario heeft er moeite mee (mannen hebben daar in het algemeen moeite mee) te accepteren dat het ook wel eens nooit kan zijn. Ik denk er niet eens over na dat ze een ongeluk zouden kunnen krijgen, bij het woord alleen al breekt het angstzweet me uit, maar wat als het opeens slechter met hem gaat? En hij niet verder kan? Wat zou Lito dan doen?'

Deze roman draait rond drie personages Elena, Mario en hun zoon Lito. Mario is terminaal ziek en maakt een belofte waar door met zijn 10-jarige zoon een road-trip te maken met een vrachtwagen van zijn broer, een truck die de naam Petrus draagt. Elena blijft thuis, waar ze gepassioneerd romans, gedichten en essays leest en tracht haarzelf te begrijpen. Zij komt gedurende haar alleen zijn in een stormachtige rauwe wellustige relatie met haar huisarts terecht. Waar normaal personages met elkaar in contact zijn en praten met elkaar richten de personages zich hier rechtstreeks naar de lezer. Niettegenstaande ze samen het verhaal vormen hebben ze elk hun eigen verhaal vanuit hun eigen perspectief waarbij Elena’s dagboek de draad vormt van het verhaal.

Het is boek dat eigenlijk de vraag “Herlees mij?” uitstraalt. Als was het maar om de ingenieuze tijdsprongen, het wonderlijke denken van een 10-jarige of de kracht van ‘het ondergaan van gebeurtenissen die je leven vormen’ opnieuw te proeven.

Schitterend!
http://www.boekensite.gent/node/841