Soms worden ouders zo opgeslokt door hun eigen psychiatrische ziekte, verslaving of beperking dat het ze aan ruimte en aandacht ontbreekt om er voor hun kind te zijn. Echt kind zijn in zo’n situatie is vaak lastig vanwege de rol die het kind overneemt van de ouder. Zorgen voor de ouder, niet weten hoe de situatie thuis is als je uit school komt, je 'geheim' verbergen. Hulpverleners noemen hen soms ‘risicokinderen’ of jonge mantelzorgers, maar is dit terecht? Zoals Elise Lam schrijft: ‘een visie die onbedoeld hun kracht en mogelijkheden naar de achtergrond dringt’.

Ik zou dit boek screenen voor een literatuuronderzoek over parentificatie en huiselijk geweld. Ik besloot toch elke letter te lezen. Naast dat ik het een ontzettend interessant onderwerp vind, vind ik het ook erg belangrijk. Kinderen nemen soms automatisch en zonder dat ze het weten een (gedeelte van een) ouderrol op zich. Sommige ouders zijn niet in staat om hun kind echt kind te laten zijn, sommige ouders kunnen dit iets beter ondanks hun verslaving/beperking/ziekte. De ander probeert het wel, maar slaagt hier niet helemaal in of het kind vat het anders op.

Want hetgeen wat ik eigenlijk al wel wist, schrijft Elize Lam in haar boek, is dat kinderen flexibel zijn en zéér krachtig. Met behulp van een vertrouwd persoon, een steungever, een stukje erkenning of een blijk van waardering kunnen kinderen al ver komen, of juist verder komen. Het hoeft niet groots te zijn, want ‘een kinderhand is snel gevuld’. Maar als je als kind in zo’n situatie terecht komt, ben je dan uiteindelijk een risicokind of ben je een evenwichtskunstenaar? Het is maar net hoe je het bekijkt, maar ik weet wel dat we een kind niet moeten onderschatten.

Het boek is vlot geschreven met een logische opbouw en goede onderbouwing van invalshoeken. Met name de ervaringsverhalen van jongeren maken het beeldend en deden mij beseffen dat het belangrijk is om naar het kind te luisteren en bij hen aan te sluiten. Af en toe zorgden de verhalen zelfs voor herkenning. Soms hebben kinderen/jongeren niet de behoefte om te praten, maar wel om iets leuks te doen of is het al genoeg dat er iemand is die naar hen omkijkt. Aandacht voor het kind, zodat het kind kind kan zijn. Dat gun ik ieder kind en dat is de reden dat ik bijna hulpverlener ben.

Ik vind het een aanrader voor iedere soort hulpverlener in Nederland.