“Ik kon niet wachten tot ik weer in mijn kamer was en alleen kon zijn. Wat bedoelde het dat dienstmeisje met ‘hij vertelt leugens’? Dacht ze dat hij loog over Charlie?”
Kate Benson, een jonge vrouw die een jaar na de dood van haar man Charlie nog steeds in het zware verwerkingsproces zit komt in een sneltrein van ontdekkingen terecht als ze bij vrienden vakantiefoto’s gaat bekijken en haar man Charlie op één van de foto’s ontdekt. Ze gaat op onderzoek uit met mensen van wie ze denkt ze te kunnen vertrouwen, maar wie kan ze eigenlijk nog vertrouwen…?
Schaduwkant is Ruth Newman haar tweede boek, na haar bestseller “Vleugels van angst”.
Dit boek zat boordevol verassingen, de ene flashback wisselde de andere af, mensen van wie je dacht dat ze te vertrouwen waren blijken het niet te zijn, mensen die niet van vies zijn van geweld, leugens, … In dit boek krijg je vaak een terugblik naar de tijd die het hoofdpersonage, Kate en haar man Charlie, samen hebben beleefd. Deze flashbacks zijn al een verhaal op zichzelf. Dit maakt het op bepaalde momenten ingewikkeld als je dan opeens weer wordt teruggestuurd naar het heden. Maar langs de andere kant zijn ze echt wel noodzakelijk om het verhaal goed te kunnen begrijpen. In de flashbacks zitten veel elementen die je nodig hebt om het verdere verhaal goed te kunnen begrijpen. Het meest gebruikte vertelstandpunt is de vertellende ik-verteller. Je krijgt het verhaal grotendeels door de ogen van Kate zelf. Ze beschrijft haar hele avontuur waardoor je vaak te maken hebt met isochronie. Je weet ook telkens wat ze denkt, je bent als het ware in haar hoofd. Wat zij niet weet, weet jij niet en wat voor haar onduidelijk is, is het voor jou . Ook de dialoogvorm komt vaak aan bod. Vele gesprekken die ze voert worden in dialogen uitgeschreven. Dit heeft te maken met het vertelstandpunt, doordat we ons in haar hoofd bevinden kunnen we ook de gesprekken die ze voert gemakkelijk volgen.
Het boek leest heel vlot, je bent de hele tijd aan het meedenken met het hoofdpersonage. Het is heel gemakkelijk om je in te leven in het verhaal. Je snapt de acties van het hoofdpersonage ook al zijn deze soms tegen de waarden en normen van onze hedendaagse samenleving. Als je dat kan creëren zal ik het over de grote lijnen een goed boek vinden. Het boek heeft ook wel zijn “minpunten”. Hiermee bedoel ik vooral dat sommige aspecten naar mate het verhaal vorderde niet meer duidelijk waren. Zo had je verschillende families en heel veel nevenpersonages in dit boek. Na een tijd was het echt moeilijk te kunnen volgen met wie, wie was. Ook als sommige personages dan ook nog opeens een andere naam krijgen wordt het toch echt wel wat te ingewikkeld. Op het einde van het verhaal krijg je opeens heel veel gebeurtenissen en nog voordat je de ene schok hebt kunnen verwerken is er al een nieuwe en zo gaat het verder tot op het einde. Je krijgt het gevoel dat de schrijfster haar fantasie op de vrije loop heeft gelaten en zo in haar verhaal is opgegaan zonder rekening te houden met dat er ook lezers haar gedachtegang nog moeten kunnen volgen.
Ik ben zeker en vast tevreden over dit boek, er zijn aspecten die beter/ duidelijker hadden gekund, maar het verhaal zelf vond ik echt heel goed. Voor mij was dit boek zeker een aangename leeservaring en heeft het ook iets bijgebracht aan mijn boekenkennis. Ik zou dit boek ook aanraden aan andere mensen. Het is spannend met toch dat tikkeltje humor af en toe. Ook het romantische is hier zeker aanwezig. Het hele verhaal draait om de ijzersterke liefde tussen twee mensen.