In het eerste hoofdstuk van ‘Herre Twee’ is Herre zijn vulpen kwijt. De vulpen die hij heeft gekregen van meneer Teunissen, de geheimzinnige meneer die we kennen uit het eerste boek over Herre en zijn overbezorgde moeder Silke. Vreemd, van die pen. Klein leed, maar je weet genoeg, want het begint altijd met kleine mysteries... Niet lang daarna zit er een vreemde man aan tafel bij Herre en zijn moeder, ene Wallis. En die Wallis is slecht nieuws, dat ziet Herre meteen Helaas is zijn moeder helemaal in de ban van die man. En dan duikt een vreemde figuur op, een wat somber, zorgelijk heerschap die iets te maken blijkt te hebben met meneer Teunissen...
Goed, Herre moet dus naar de Noordpool. Om Teunissen te zoeken, om zijn vader te redden, en ja, misschien en als het zo uitkomt, ook de wereld. Met een beetje (veel) hulp van zijn vrienden!

Je begrijpt het al: lezen dit boek!

De schrijfster is in de eerste helft van dit spannende en grappige boek zo goed op dreef dat het onmogelijk is het weg te leggen. Het is duidelijk wat er voor Herre op het spel staat: die vreselijke Wallis moet verdwijnen uit de keuken. Dat hij daar óók voor naar de Noordpool moet lijkt wat vergezocht, maar in dit boek is het volkomen logisch! Eenmaal daar ontvouwt zich een doldwaas avontuur. Een gevecht tegen de sneeuw, de kou en allerlei vreemde figuren. Wie deugt er nou en wie niet? Het klimaatprobleem wordt er op een slimme en geestige wijze bijgehaald. Geen zorgen: er wordt niet gepreekt. De vraag die de lezers van deel 1 van Herre in de greep zal houden is deze: wanneer verschijnt meneer Theunissen nou ten tonele? En vindt Herre zijn vader terug? Doorlezen dus!