Uit mijn recensie:
......
De eerste vier levensjaren van een kind zijn van belang voor hoe hij in het leven zal staan: stevig en vol zelfvertrouwen, of onzeker en krampachtig. En ook al kun je later de beelden die erbij horen niet meer oproepen, ze hebben je wel gevormd tot wie je bent: van die plek, waar je je veilig kon voelen, omdat hij niet veranderde en je hem langzaamaan kon verkennen en van die tijd, toen er mensen om je heen waren die van je hielden en je verzorgden.
Aan de foto's (tijdens de documentaire Priveterrein) is te zien hoe groot de rol was die Dokie hierin gespeeld moet hebben. Plotseling was ze weg, zonder uitleg. Ze werd doodgezwegen. En dan vlak daarna verhuizen, naar een heel andere omgeving, dus ook de rest van de familie op afstand, in een ander huis en met een nieuw, kleiner zusje. Alsof het hele fundament onder je bestaan wordt weggeslagen. Dat komt nooit meer goed, je kunt alleen proberen te leren ermee te leven: krampachtig en onzeker.
.....
De authentieke zoektocht, die associatief in het boek is opgenomen, geeft de worsteling weer, maar ook het groeiende vertrouwen in een aanvaardbare oplossing. En hier komen de herinneringen om de hoek kijken. Wat is waar, wie heeft van een gebeurtenis de juiste herinnering? Dat A.J. zo'n goed geheugen heeft (vooral voor feitelijkheden, zoals de samenstelling van voetbalelftallen of muziek ranglijsten) duidt op de krampachtigheid waarmee het leven onder controle gehouden moet worden. Maar zo krijg je de beelden van Dokie niet terug. Voor Dokie moeten (zoals Campert het ooit noemde) nieuwe herinneringen geschreven worden. Dat kan en gebeurt ook: door uit alles wat er voor handen was dat te halen wat bij hem past. En zo zijn eigen versie van verlies en rouw te bouwen. Waarin dit zusje herdacht kon worden en gemist. Om zo het gevoelde gat in zijn bestaan weer op te vullen.
.....
Meer lezen? Zie: http://mijnboekenkast.blogspot.nl/2014/10/arend-jan-heerma-van-voss-dokie-een.html