Het verhaal wordt verteld door de ogen van Eleni, een volgzame echtgenote en tedere moeder die op haar 18e is moeten trouwen met haar eerste vriendje omdat ze zwanger was. Als ze ontdekt dat haar man vreemdgaat met onder andere haar beste vriendin besluit ze haar leven een nieuwe wending te geven. Langzaamaan schudt ze het juk van de dagelijkse sleur van zich af en bekijkt ze het leven op een geheel andere manier dan voorheen. Maar als haar tot inkeer gekomen echtgenoot opnieuw ten tonele verschijnt, staat ze voor een paar verscheurende keuzes: kiezen tussen de diepe liefde die ze nog steeds voor hem koestert, of de weg verder volgen die ze was ingeslagen.

Als ik de recensies mag geloven was deze roman de pionier van een opmerkelijke post-feministische tendens die zich een vijftiental jaar geleden in de Griekse literatuur aftekende. Deze tendens ontleende zijn kracht aan ironie en zelfkritiek, en dat zijn inderdaad twee aspecten die in dit boek duidelijk naar voren komen.

De schrijfstijl van de auteur bevalt me wel: heel ingenieus (met ook een pluim voor de vertaalster: kijk bv. maar naar de twee manieren waarop de titel van het boek te interpreteren valt), ze laat haar hoofdpersonages erg intelligente dialogen voeren, en dit alles is overdekt met een flinke dosis humor. Vooral in het eerste deel van het boek is ze wat dit betreft flink op dreef, ik heb een paar keer goed moeten lachen voor haar bij wijlen onnavolgbare cynische wijze waarop ze de situaties omschrijft.

Al bij al is dit een zeer onderhoudend boek: spitsvondig, met grote fijngevoeligheid, dus zeker het lezen waard!