Japan in de jaren zestig. Het hoofdpersonage, Watanabe studeert aan de universiteit in Tokio. Hij leidt er een eerder eenzaam bestaan en enkel de afspraakjes met Naoko, het (‘ex-‘)liefje van zijn boezemvriend Kizuki die jaren geleden zelfmoord pleegde, lichten zijn dagen wat op. Ze voelen zich goed bij elkaar en Watanabe raakt verslingerd op haar. Maar Naoko kan de zelfmoord van Kizuki maar niet verwerken en wordt uiteindelijk opgenomen in een sanatorium. Midori, een studiegenote van Watanabe kruist zijn pad en haar gezelschap verzacht het gemis van Naoko. Terwijl hij in gedachten steeds bij Naoko is, wordt Midori erg verliefd op Watanabe en geeft zelfs haar relatie voor hem op. Naoko kan geen van beide kiezen …

Deze roman van Murakami baadt in de sfeer van de jaren zestig: studentenprotesten, vrije liefde, generatiekloof, doorbraak van de popmuziek … Maar bovenal is het een roman over eenzaamheid; meer nog dan over liefde. Watanabe leeft een afgezonderd leven op de studentencampus en voelt nog dagelijks het gemis van zijn vriend Kizuki. Zijn ouders zijn in geen velden of wegen te bespeuren en buiten zijn kamergenoot ‘De Marinier’ en Nagasawa die hem inwijdt in het meisjes-versieren, heeft hij geen vrienden. Wanneer hij bij Midori is, knaagt de afwezigheid van Naoko aan hem. De keuze voor Midori of Naoko is een worsteling met zichzelf.

Murakami weet deze eenzaamheid compleet te vatten in zijn weemoedige schrijfstijl en kruidt het geheel af met verwijzingen naar boeken en muziek uit de golden sixties (waar de weemoed afdruipt). Ook het vertaalwerk van Elbrich Fennema verdient ter zake een pluim!

Wanneer Watanabe bij Naoko op bezoek is in het sanatorium, speelt haar kamergenote op haar gitaar de liedjes van The Beatles, waaronder Norwegian Wood: “Once I had a girl, or should I said that she had me …” Deze song vat het verhaal dan ook ook perfect samen naar vorm en inhoud. Norwegian Wood zal na het lezen van Murakami’s gelijknamige boek nooit meer hetzelfde klinken.