Dit is het autobiografische verhaal van de jonge Emma Reyes.
Emma en haar oudere zusje Helena groeien op in de sloppenwijken van Bogota
in een klein kamertje zonder ramen en sanitair onder erbarmelijke omstandigheden. De meisjes worden uitgebuit, verwaarloosd en regelmatig urenlang opgesloten.
Hun moeder Maria is alleen met zichzelf bezig en vindt de meisjes een grote last. Als Maria weggaat en de meisjes alleen achterlaat komen zij terecht in een klooster.
De behandeling in het klooster is streng en spartaans en de meisjes moeten keihard werken om hun kostje te verdienen. Op allerlei manieren moet het geloof versterkt worden met alle gevolgen van dien. Ze komen nooit buiten de kloostermuren en leven zeer geïsoleerd in deze besloten gemeenschap.
Emma is slim en vindingrijk wat haar goed van pas komt zeker als zij op 19 jarige leeftijd ontsnapt uit het klooster. Na verschillende baantjes komt zij terecht in de kunstenaarswereld. Emma blijkt een natuurtalent te zijn en haar schilderijen zijn kleurrijk en zeer gedetailleerd.
Dat zij ook goed kan schrijven bewijst ze in de 23 brieven die zij schrijft aan Germán Arciniegas over haar leven in Bogota en in het klooster. Deze Germán heeft de brieven zonder toestemming laten lezen aan de gerespecteerde schrijver Gabriel Garcia Márquez Deze is zeer onder de indruk van haar prachtige schrijfstijl en wil de brieven in boekvorm uitbrengen. Emma is hier zeer boos over, maar na verloop van heel wat jaren geeft ze hier toch toestemming voor.
De schrijfstijl is prachtig, met een onbevangen en open blik beschrijft zij zeer gedetailleerd haar leven. Niet boos of teleurgesteld maar letterlijk zoals zij het als kind ervaren heeft.
De cover valt je direct op tussen de andere boeken, hij is dan ook echt heel mooi.
Wat moet je sterk om dit alles te overleven.
Emma Reyes stierf in 2013 op 84 jarige leeftijd.
Het boek krijgt van mij 4 sterren.