We kennen het heus allemaal wel. Dat ene moment waarop het ons allemaal plotseling teveel wordt en we het liefst van allemaal naar een plek zouden toevluchten waar niemand ons kent, ver weg van alle dagdagelijkse problemen en zorgen. Wel, dat is het geen wat ons hoofdpersonage, namelijk Bree, in dit boek doet. Stilte vertelt ons over Bree, die na een traumatische gebeurtenis besluit om haar oude leventje voor heel even vaarwel te zeggen en dus verhuist ze samen met haar hondje Phoebe naar het kleine, stille stadje Pelion. Al op haar eerste dag loopt ze de mysterieuze Archer Hale tegen het lijf. Een eenzaam persoon lijkt het, waar niemand iets over weet en waar niemand ook iets mee te maken wil hebben. Een ding weten ze wel en dat is dat Archer niet kan praten en terwijl de anderen Archer zoveel mogelijk proberen te ontwijken voelt Bree zich juist tot hem aangetrokken en probeert ze er alles aan te doen om met hem in contact te komen.

Dankzij Hebban en deze leesclub heb ik mogen kennis maken met Mia Sheridan, een schrijfster die voor mij nog totaal onbekend was en na het lezen van de samenvatting kon ik niet wachten om eraan te beginnen. Het was immers een soort verhaal waarmee ik niet bekend was en het maakte me enorm nieuwsgierig. Vooral naar de manier waarop Mia het zou hebben neergeschreven en daarmee heeft ze me behoorlijk verrast. Het boek leest vlot weg en laat ons kennis maken met beide perspectieven. Het enige wat ik daarbij jammer vond was dat Bree veel meer aan bod kwam, dan Archer en wanneer dat wel gebeurde, dat er meestal over zijn verleden werd vertelt in plaats van het heden. Zo waren er bepaalde momenten waarin ik nieuwsgierig was naar hoe hij zich toen voelde of welke mening hij erover had, en dat gebeurde toen jammer genoeg niet.

Positief is wel dat Mia haar schrijfstijl heel gedetailleerd is. Zo kun je je tijdens het lezen een heel uitgebreid en realistisch beeld vormen van waar de personages zich bevinden, hoe ze eruit zien en waar ze zich mee bezig houden. Bij de seksscènes was dit net hetzelfde. Of dit positief of negatief is, dat hangt denk ik van je persoonlijkheid af en of je ervan houdt om dat soort dingen te lezen. Een minpuntje was dat er heel wat dingen terugkeerden en dat de tekst soms, naar mijn gevoel, te letterlijk was vertaald. Ook waren sommige gebeurtenissen in het verhaal soms te toevallig en ongeloofwaardig.

Zoals elk boek heeft Stilte zijn positieve, maar ook negatieve puntjes. Het is een bijzonder liefdesverhaal die ons verteld over Bree en Archer, die allebei heel wat hebben meegemaakt in hun verleden en daarom steun zoeken bij elkaar. Bree omdat ze gevlucht is voor haar verleden en die ooit weer onder ogen zal moeten zien te komen en Archer omdat hij jarenlang niet met de buitenwereld heeft gecommuniceerd. Het boek is vlot geschreven, valt soms jammer genoeg wel eens in de herhaling, maar uiteindelijk is het en blijft het wel een heel mooi verhaal over hoe iemand toch besluit om moeite te doen voor iemand terwijl anderen de waarde er niet van inzien. En dat kan soms prachtige schatten opleveren. Dat heeft Bree vast wel gemerkt!

Het is kortom een aanrader, die van mij 4 welverdiende sterren krijgt!