Een leven vol rijkdom, een mooie vrouw en veel vrienden zou perfect moeten zijn. Wat dit boek echter (opnieuw?) duidelijk maakt is dat het geluk daar vaak niet te vinden is. Dat we het moeten zoeken op andere plekken. Dit zoeken werkt niet alleen met de ratio. Fouten worden gemaakt en mensen om ons heen worden pijn gedaan. Sommigen zullen het geluk vinden, anderen niet. Desondanks blijft er altijd een verbinding met de jeugd, met de tijd van onschuld. Zoals je in een museum het hele leven van een persoon kan overzien, zo kunnen wij dat zelf ook. De onschuld en het geluk van vroeger blijven altijd aanwezig. Deze blijven altijd een onderdeel van onszelf en de relatie met de mensen om ons heen. Kemal heeft hier zijn objecten bij nodig, de meeste mensen alleen de herinnering.


Een mooi boek. Zeer mooi en beschrijvend. Soms wil je even snel door naar het einde. Maar zoals Pamuk in het Zwarte Boek heeft duidelijk gemaakt: het gaat om de omschrijving en het gevoel, niet om de ontknoping. Alhoewel de ontknoping in het museum van de onschuld zeer goed is.