Russische literatuur is een genre apart, je zou kunnen zeggen een genre van de buitencategorie. Dit door de altijd weer dramatische volksaard van de russen, de zwaarte van de zich telkens maar herhalende geschiedenis, maar vooral door het uithoudingsvermogen wat de schrijver van de lezer vraagt. Een vermogen wat nog wel het zwaarste wordt beproeft door de namen van de al dan wel of niet fictieve personages. Voornamen, achternamen, roepnamen, aliassen lossen elkaar af in een niet aflatend tempo.

In "Het huis van de regering" wordt op dit vlak het uiterste van de lezer gevraagd. Het boek valt direct op door de opsomming van personages die een rol hebben gespeeld in de Russische revolutie en de directe geschiedenis die daar het gevolg van was. De schrijver koppelt daar dan, wellicht vooruitlopende op deel 2 (?) hun kamer nummer in het "Huis van de regering" aan,een gebouw waar het in dit boek, zoals de titel suggereert, uiteindelijk om zal gaan.

Het is juist hier waar het boek in teleurstellend is. Je verwacht, na een korte inleiding over hoe, wat, waar, en waarom zich in Rusland heeft voltrokken wat de geschiedenis ons toont, naar de inhoud over te schakelen die de titel doet vermoeden. Het is reeds na het hoofdstuk 1 "Het moeras",dat in hoofdstuk 2 "De predikers", de verwachtte verhaallijn een andere route neemt om deze weg tot het einde toe vol te houden. Er volgt een zeer uitgebreide opsomming, of uitleg van zowat alles van hetgeen er zich in Rusland bij de opkomst van het communisme en de realisering daarvan heeft afgespeeld tussen circa 1905 en de dertiger jaren van de vorige eeuw. Tussen deze door komt dan de ontstaansgeschiedenis van "Het huis" ter sprake, om al snel daarna weer de route van de opkomst en ontwikkeling van het bolsjewistisch communisme te volgen.

De verwachting gewekt zoals in de inleiding beschreven als de drie verhaaldraden (familiesage; analytisch en literair) heb ik dan ook gemist. Niet in de zin van totaliteit op het onderwerp bolsjewistisch communisme, maar als inhoud op de boektitel.

Het boek als geheel is een verslag, geschreven door een kundig schrijver met een grote kennis van de personen die een grote en kleine rol hebben gespeeld in een turbulente periode uit de geschiedenis waarvan de laatste rimpels in het Europese water nog niet zijn verdwenen. Hierin is de schrijver mijns inziens geslaagd. Of deze er ook in is geslaagd om aan de verwachting te voldoen die de boektitel wekt? Mij lijkt het van niet, maar voor een juist oordeel moet een ieder zelf het boek lezen.

Geen eenvoudige opgave, maar wel de moeite waard, zolang men niet probeert om namen en rugnummers (appartementen nummers) te onthouden.