Nadat de filmrechten voor Ruth Ware's eerste twee thrillers A Dark, Dark Wood en The Woman in Cabin 10 al waren verkocht, heeft The Gotham Group nu de filmrechten voor The Lying Game binnen. Ruth Ware heeft het blijkbaar in zich om een goed, filmtechnisch aantrekkelijk verhaal te schrijven.
Isa Wilde, Kate Atagon, Thea West en Fatima Qureshy zaten 17 jaar geleden op een kostschool in Salten. Ze werden vriendinnen en speelden de Lying Game. Aan medestudenten en leraren vertelden ze leugens om zo punten voor hun leugenspel te verzamelen. De regels waren: vertel een leugen, hou vast aan je verhaal, zorg ervoor niet betrapt te worden, lieg nooit tegen elkaar en weet wanneer je moet stoppen met liegen. Samen delen ze een geheim. Hun afspraak is dit geheim met niemand anders te delen en bij elkaar te komen wanneer ze de boodschap: 'I Need You' krijgen. En 17 jaar later gebeurt dit met dit SMS-bericht dat de wereld voor hen verandert.
Deze psychologische thriller gaat over het vertellen van leugens en de gevolgen daarvan. Het verhaal is vanuit Isa's perspectief geschreven. Isa, getrouwd met Owen, is helemaal gefocussed op haar kind, Freya. Dit botst met de hoofdlijn van het verhaal dat daardoor niet in evenwicht is. Isa's karakter wordt breed uitgemeten. Dit geldt helaas niet voor de andere personen. Vooral de karakters van Thea en Fatima had Ruth Ware veel meer diepte kunnen geven. Hoe hecht de vriendschap tussen het viertal echt was, wordt in het verhaal niet duidelijk.
Wel weet Ruth Ware de lokatie waar het verhaal zich grotendeels afspeelt, de vervallen Tide Mill waar Kate woont, een onheilspellende sfeer mee te geven. Jammer is echter dat haar beschrijvingen te breed uitgesponnen zijn en herhalingen bevatten. Ook hanteert ze in een zin veelvuldig detaillerende tussenzinnen. Deze zinsconstructies halen de vaart uit het verhaal.
Om het verhaal spanning en inhoud te geven, flitst het verhaal op en neer tussen heden en 17 jaar geleden. Het boek komt uiterst traag op gang. Halverwege het boek komt de lezer pas te weten waarom Kate de noodkreet 'I Need You' verstuurde. In de basis is het verhaal goed (en erg geschikt voor verfilming). Pas in de laatste zestig pagina's is er sprake van actie. The Lying Game was een echt goed boek geworden wanneer het geen 400 maar 200 pagina's had beslagen. Met vaart in het verhaal had er spanning gecreërd kunnen worden en zouden de sporadisch aanwezige twists tot hun recht zijn gekomen.