‘Tot ziens daarboven’ van Pierre Lemaître werd in het Nederlands voor het eerst uitgegeven in 2014. Naar aanleiding van de verfilming van het boek werd er een nieuwe uitgave gepubliceerd. Dit is de recensie van deze nieuwe filmeditie van 2017.

Korte inhoud

1918, de oorlog is bijna ten einde en in een van de laatste veldslagen raakt Albert gewond. Edouard, die ook gewond werd aan zijn been, bemerkt dat Albert bedolven ligt onder de aarde en komt hem van de verstikkingsdood redden. Tijdens deze reddingsactie wordt Edouard zelf levensgevaarlijk gewond door een granaat. Dit is voor beiden het begin van een hechte kameraadschap. Na de Grote Oorlog merken ze al snel dat Frankrijk respectloos met zijn oud-militairen omgaat. Edouard heeft constant verzorging nodig en ontvangt bovendien geen uitkering. Albert vindt maar geen goede job, en met zijn karig loontje moeten ze maar zien te overleven.

Edouard blijkt het ook moeilijk te hebben met zijn littekens en komt nooit buiten. Wanneer ze noodgedwongen moeten verhuizen, leren ze in hun nieuwe flat Louise kennen, de dochter van de hospita. Louise zorgt ervoor dat Edouard terug kan lachen en dat zijn littekens minder zichtbaar worden.

Toch blijven Edouard en Albert enorm teleurgesteld in de maatschappij. Uiteindelijk verzint Edouard een ingenieus plan om aan geld te komen en zelf rijk te worden. Albert is aanvankelijk sceptisch maar zijn overlevingsdrang blijkt dan toch groter te zijn en hij beslist mee te helpen aan Edouards plan. Om te weten of ze slagen in hun plan raad ik jullie zeker aan om dit boek te lezen.

Conclusie

Mijn eerste reactie na het lezen van dit boek was dat dit een zeer bijzonder boek is. De auteur schrijft op een uniek beeldende wijze, waardoor je als lezer je alles zeer filmisch kunt voorstellen, soms lijkt het wel een filmscript.

Het verhaal wordt verteld vanuit heel wat perspectieven die elkaar in een snel tempo opvolgen. Het ene ogenblik lees je hoe de wereld Albert ziet en het andere ogenblik wordt het verhaal vanuit het ik-perspectief verteld waardoor je als lezer exact weet wat Alberts gedachten zijn. Dit is zo voor alle personages, zelfs ook bij de kleinere nevenpersonages.

Wanneer de auteur gebruik maakt van het alwetend perspectief, wordt af en toe ook gebruik gemaakt van flashforwards. Deze flashforwards passen heel goed in het verhaal en geven al een kleine hint naar het verdere verloop van het verhaal zonder spoilers prijs te geven.

Door het gebruik van heel veel plotwendingen in combinatie met de aparte schrijfstijl van de auteur had ik even wat tijd nodig om in het verhaal te komen, maar eenmaal je die gewoon bent leest het boek zeer vlot.

Het boek brengt op een ludieke manier kritiek op de samenleving. Af en toe heb ik toch even stilgestaan bij wat de auteur aanhaalde, want achter zijn sarcasme schuilt toch heel wat waarheid.

De personages zijn allemaal heel typerend: Henri d’Aulny-Pradelle de slechterik die wel in elk verhaal voorkomt tegenover Albert die een beetje als een naïeve en eerlijke goedzak wordt neergezet, Edouard de verwaande, etc… .
Op den duur krijgt men dan ook echt medelijden met de ‘te’ brave Albert en zou je Henri echt wel de nek willen omwringen.

Er zijn al heel wat boeken geschreven over de Grote Oorlog, maar dit springt er toch uit qua originaliteit. Het boek is een aanrader voor lezers die boeken lezen waar auteurs diepere betekenissen en dubbele bodems aanhalen. Soms deed het boek mij ook wel denken aan de film ‘Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain’ door de Franse setting, de typerende personages in combinatie met de schrijfstijl van de auteur.

Ik vond het een zeer goed boek en ik hield wel van de dubbelzinnige humor van de auteur, maar omdat ik het toch heel af en toe een klein beetje langdradig vond (enige puntje van kritiek) geef ik het geen 5 sterren maar 4 sterren.