Zoë blijft ontroostbaar achter na het onverwachte overlijden van haar man Ed.
Hun relatie liep de laatste jaren al stroef en op de ochtend van Ed’s ongeluk zijn ze met ruzie uit elkaar gegaan. Zoë word verteerd door schuldgevoel. Wat als ze op bepaalde momenten in haar relatie de situatie anders had aangepakt, waren zij en Ed dan zonder ruzie die ochtend uit elkaar gegaan en had Ed dan niet dat ongeluk gehad?

De eerste 20 pagina’s kreeg ik met lezen een deja-vu gevoel. Vreemd want dit boek is tenslotte een debuut van Clare Swatman. Nog even later wist ik waardoor het kwam. Dit verhaal had een sterkte overeenkomst met Dani Atkins’ boek Versplinterd! Nogal huiverig las ik verder, het zou jammer zijn als het echt die kant op zou gaan. Deze huivering was gelukkig ongegrond. Het verhaal werd heel anders en je leeft mee met de pogingen van Zoë om haar toekomst te wijzigen. Maar of dit zal lukken?

Dit boek werd aangemerkt als een Feelgoodroman, De schijfstijl doet inderdaad zo aan, maar het verhaal zelf leent zich niet als feelgood, in een andere stijl geschreven zou het, gezien de heftige onderwerpen die aan bod komen in de relatie van Ed en Zoë, een drama kunnen zijn.

Zou ik nog een keer een boek van Clare Swatman lezen? Dat wel, ik bleef nieuwsgierig tot het end.