Op relatief korte tijd worden vier vrouwen vermoord. Een in Firenze, een in Amsterdam, een in Leuven en een in Diest. De eerste vrouw was kort daarvoor verleid door misdaadschrijver Lukas Lebowski, de andere drie behoorden tot de uitgeverij die zijn boeken uitgaf. Op de plaats van sommige van de moorden vinden de speurders een heiligenbeeld terug. De heiligen in kwestie vonden de dood op precies dezelfde wijze als het slachtoffer. Nog vreemder wordt het als blijkt dat de moorden reeds beschreven werden in het nieuwe boek dat Lebowski aan het voorbereiden is. Alles wijst naar de schrijver, maar klopt dat ook wel?

Jo Claes levert met ‘Vermoorde onschuld’ opnieuw een Thomas Bergroman af in de ondertussen bekende stijl, ook al wijkt Claes er deze keer lichtjes van af. Klassieke kunstwerken spelen zoals steeds een rol, ook al zijn het deze keer voornamelijk gipsen reproducties. Berg heeft dit keer ook bijzonder weinig tijd om zich aan het kokkerellen te begeven, en de zaak slorpt hem zo op dat hij er zelfs niet in slaagt espresso’s te gaan drinken in zijn stamcafé. Ook de orchideeën moeten het zonder zijn aandacht stellen en van een liefdesleven is dit keer ook geen sprake. Andere aspecten, zoals het norse karakter van de hoofdinspecteur, de conflicten met zijn meerderen, en een bijzonder complexe zaak om op te lossen, zijn wel weer aanwezig.

In de boeken van Jo Claes vinden we doorgaans weinig humor terug. Dat is dit keer niet anders alhoewel Claes er toch een paar leuke vondsten instopte. Zo is Lukas Lebowski een misdaadschrijver van wie onder andere ‘Het gewicht van de haat’ verscheen, wat later ook de titel werd van een van Claes’ eigen werken. Lebowski wint voor de derde keer op rij de Gouden Strop niet, terwijl Claes hem wel heeft gewonnen. Een bewuste verwijzing naar zijn overwinning kan het niet zijn, vermits dit boek in maart 2015 verscheen en Claes de prijs twee maanden later pas won voor een eerder boek. Maar hij was wel eens eerder genomineerd en kon dus perfect inspelen op zijn eigen bijna-overwinning. Dit soort toevalligheden en verwijzingen geven het boek net dat extraatje meer. Thomas Berg is helemaal geen fan van misdaadboeken en laat zijn ongenoegen hierover dan ook blijken, een vorm van zelfspot die best wel grappig overkomt. En dan zijn er ook nog de steeds terugkerende kersen in het boek.

In de boeken met Thomas Berg in de hoofdrol worden steeds een aantal rustpunten ingebouwd, waarin de misdaadzaak even naar de achtergrond verdwijnt en het persoonlijke leven van Berg aandacht krijgt. Omdat deze rustpunten deze keer niet aanwezig zijn, voelt het boek een tikkeltje anders aan. Dat maakt het overigens niet beter of slechter, wel een klein beetje jachtiger. De basis van de steengoede reeks is echter nog steeds aanwezig. Jo Claes bedankt in zijn nawoord zijn proeflezers die – zo schrijft hij – het zand van zijn verbeelding als een betrouwbaar fundament laten aanvoelen. Mooi verwoord, maar Claes bewijst ook met dit boek dat zijn verbeelding veel solider is dan dat.