!In deze review komen spoilers en mijn ongezouten meningen in voor!
Review 52#

Ik ben al sinds m’n 13de fan van tatoeages en heb zelf plannen om tattoos te laten zetten. De titel sprak me gelijk aan, de achterkant ontvoerde me gelijk en de voorkant ziet er prachtig uit met die koi karpers.

Het verhaal:
Wanneer Marni Mullins, een tatoeëerder uit Brighton, een gevild lichaam ontdekt, heeft de onlangs gepromoveerde inspecteur Francis Sullivan haar hulp nodig. Er loopt een seriemoordenaar rond die de tatoeages van de lichamen van zijn slachtoffers afsnijdt terwijl zij nog leven. Marni kent de tattoowereld als geen ander, maar heeft zo haar eigen redenen om de politie te wantrouwen. Ze achterhaalt de identiteit van het volgende slachtoffer, maar zal ze het aan Sullivan vertellen of gaat zij zelf achter de tattooverzamelaar aan?
!Spoiler alert!
De tatoeëerster Marni Mullins vindt tijdens een tattooconventie een lijk in een vuilcontainer en belt de politie. De kersverse inspecteur Francis Sullivan wordt op de zaak gezet en komt erachter dat de moordenaar de tatoeages van beroemde tatoeëerders van zijn slachtoffers snijd en verzameld. Maar niet alles zit mee voor Francis: al snel blijkt het om een seriemoordenaar te gaan, zijn meerdere/collega’s/team twijfelen aan hem, voelt zich aangetrokken tot Marni en wordt van de zaak gegooid. Francis en Marni gaan vervolgens zelf op onderzoek uit en vinden de werkplaats van de moordenaar Sam Kirby. Daar hangen foto’s van tatoeages van (toekomstige) slachtoffers, waaronder tattoos van Marni en Thierry (de ex man van Marni.) De klopjacht is geopend, Marni wordt aangevallen en ze weten Sam Kirby te arresteren. Tijdens het verhoor zegt Sam dat het nog niet voorbij is en Marni wordt ontvoerd, het een race tegen de klok om haar te redden. Je komt erachter dat Sam’s opdrachtgever Steve is (een klant van Marni) die van plan is om haar rug tattoo eraf te snijden. Uiteindelijk vinden ze het huis van Steve, er ontstaat een gevecht en Francis overmeesterd en arresteert hem. Het boek eindigt met Francis en Marni die beginnen aan hun relatie.

Voordat het verhaal begint, lees je een luguber gedicht over tattoos.
Je hebt verschillende p.o.v’s (Marni, Francis, Rory) en ook die van de moordenaar. Ik hou er zo van als schrijvers de p.o.v. van de moordenaar in hun verhaal verwerken. Het geeft iets extra’s, je kruipt in het hoofd van de moordenaar en ik vind het geweldig om die lugubere dingen te lezen.
Ik heb een heleboel thrillers in m’n leven gelezen en ben er nog nooit 1 tegengekomen die een kersverse inspecteur introduceerde die niet zoveel ervaring had en af en toe schoonheidsfouten maakte. Het was best verfrissend.
Vond de karakters goed, haatte Bradshaw en Rory en vond het jammer dat de journalist niet zo vaak in het verhaal voorkwam. Want elke goede thriller heeft die irritante valse journalist nodig.
Geweldig dat mensen altijd ervan uitgaan dat een moordenaar een man is, erachter komen dat het een vrouw is en dan helemaal versteld staan.
Het was heel moeilijk om te stoppen met lezen en het boek weg te leggen. Ik wilde maar doorgaan en steeds meer en meer lezen. Was helemaal in de ban van het boek.
Ben gelijk gaan kijken of dit een alleenstaand boek is of het eerste deel in een serie. En het blijkt het begin van een serie te zijn en vind De tattooverzamelaar zo goed geschreven, dat ik zeker doorga met de serie.

Conclusie:
Leuk dat je de p.o.v. van de moordenaar leest.
Moeilijk weg te leggen.
Miste de irritante valse journalist.
Ik ga zeker weten verder met de serie.

Cheen