Toni Coppers is een producer bij de VRT, die ook al een aantal reisgidsen en verhalen op zijn naam heeft staan. Maar blijkbaar is hij niet voor één gat te vangen want Dixit is zijn eigenzinnige debuut in de wereld van het spannende boek.
Het hoofdpersonage David Cleefs ziet zijn huidige afstompende baan bij het ministerie van Verkeer  dienst Scheepvaart niet meer zitten en vraagt loopbaanonderbreking aan. Hij besluit zijn grote parate kennis ten dienste te stellen van de mensheid en richt Dixit op, een bedrijfje dat relevante achtergrondinformatie over duizend en een dingen verkoopt aan iedereen die er behoefte aan heeft. Zo komt hij zowel over de vloer bij de lokale bewindslieden, de middenstanders als bij het plaatselijk bordeel.
Als op een dag enkele agenten van het lokale politiekorps beroep doen op zijn kennis, begint alles fout te lopen. Voor David het goed en wel beseft wordt hij beticht van terrorisme en dubbele moord. De media smullen gretig van dit sensationele nieuws.
De auteur levert met Dixit een juweeltje af. Alleen wordt dit werk totaal verkeerd geprofileerd, want buiten het feit dat het hoofdpersonage door de politie verdacht wordt van terrorisme en hierdoor in de cel belandt, heeft het boek weinig te zoeken in het marktsegment van het spannende boek.
Maar de humor die Coppers uit zijn pen laat vloeien is van wereldklasse: de uitmuntende wijze waarop hij de sensatiepers persifleert alsook de hilarische typering van de vooringenomenheid van onderzoekers, die eigenlijk niet luisteren naar wat de ondervraagde te vertellen heeft, maar enkel bevestigd willen zien wat zij in gedachten hebben, is prachtig vakwerk.
Er lijkt maar één normaal personage in het boek voor te komen en dat is de hoofdpersoon. Dat de auteur van zijn andere personages clichématige typetjes maakt, is in het genre van het komische boek algemeen aanvaard en zorgt er voor dat de absurditeit van hun uitspraken en daden nog beter uit de verf komen.
Het verhaal dat quasi serieus begint, wordt vakkundig opgebouwd, zodat het hele plot best aanvaardbaar is. Echt spannend is het nooit, maar grappig des te meer. Sinds Het transgalactisch liftershandboek van Douglas Adams heb ik niet meer zon plezier beleefd aan een boek. Hiervoor neem ik mijn pet af. Door het gemiddelde te nemen van de * voor de spanning en de ****** voor de humor kom ik tot mijn score.