Al enige tijd wilde ik het boek de Laatste Namsara erg graag lezen, maar om een of andere reden kwam er nooit iets van. Toen ik dan ook hoorde dat Hebban een leesclub voor dit boek organiseerde dacht ik meteen deze kans moet ik grijpen en met veel geluk werd ik ook uitgekozen om mee te doen aan de leesclub (dankjewel Hebban voor het leesexemplaar en deze kans). Ook had ik de kans om de auteur van De Laatse Namsare, Kristen Ciccarelli, te ontmoeten op Yalfest en wat was dit geweldig. Niet alleen, omdat ik het altijd erg leuk vind om auteurs te ontmoeten, maar ook omdat ze zo lief was en ik met vol lof over haar boek kon praten. Haha, dit geeft al aan dat ik het boek heel erg leuk vond ook al zou je dit misschien niet denken doordat ik dit boek maar drie sterren heb gegeven. Ik blijf het maar van de daken schreeuwen want drie sterren betekend zeker niet dat een boek slecht was of niet de moeite waard is om te lezen, want geloof me dit boek en deze hele serie zijn zeker de moeite waard om te lezen. Ik had echter alleen gehoopt dat een paar elementen uit dit verhaal beter uitgewerkt waren. Het had namelijk de potentie, maar het boek had die potentie niet altijd helemaal bereikt in mijn ogen. Een voorbeeld hiervan is hoe het boek de band tussen mens en dier beschreef, ofwel te weinig beschreef. Ik had in eerste instantie ook niet verwacht dat een onderdeel van dit boek zou gaan over een magische connectie tussen dier & mens en ik was dan ook aangenaam verrast toen ik door kreeg (ik benzelf een grote dierenliefhebber). Echter was ik wel een beetje teleurgesteld met de uitwerking van de connectie die bepaalde personages hadden met dieren. Als ik bijvoorbeeld naar Asha´s connectie met Kozu kijk was die best veel belovend, maar doordat hun echte connectie/band pas rond het einde weer tot stand kwam, vind ik dat Ciccarelli er niet echt heel diep op in gegaan is. Het gebeurde allemaal zo snel en opeens was het boek uit. Ik ben ook echt benieuwd waarom sommige personages wel een connectie hebben met een draak of ander dier en andere mensen dan weer niet? Kan iedereen met een draak connecten of is er iets speciaals voor nodig? Ik heb gewoon zoveel vragen nog over hoe de band tussen dier en mens werkt in deze wereld en ik heb het gevoel dat heel veel nog onduidelijk is. Als ik ook kijk naar de relatie die Torwin had met Schaduw ben ik ook een beetje teleurgesteld. In eerste instantie dacht ik dat Shaduw de draak van Asha zou zijn want hij/zij was immers deel van Asha´s opdracht van de orde (ben ook echt nog confused over de hele orde gedoe want dat was ook niet zo goed uitgewerkt), maar opeens was die draak van Torwin. Het leek wel alsof Schaduw een sterkere band had met Torwin dan met Asha, maar de draak was voor Asha was bestemd. Ik vind het dan ook jammer dat hier niet meer aandacht aan werd besteed of er dieper op in gegaan werd. Ik was namelijk ook een beetje verbaasd en verwarred dat opeens Schaduw van Torwin was. Voor mijn gevoel kwam dit ook een beetje uit het niets (en het hetzelfde geld voor zijn dood). Voor mijn gevoel was Asha echt veel verdrietiger en in shock van Shaduw´s dood dan Torwin was. We hebben echt Asha zien rouwen om deze draak, terwijl er bijna geen aandacht aan Torwins gevoelens over deze gebeurtenis was. Ik vind dat de draak uiteindelijk van Torwin was maar we hebben hem niet echt om die draak zien rouwen. Ook vind het zelf een beetje verwarrend dat eerst Schaduw van Asha zou zijn, dan heeft Schaduw opeens een sterkere band met Torwin & rijdt Torwin op deze draak, dan wordt Torwin gevangen genomen en gaat Schaduw dood en is Asha aanwezig op het moment dat Schaduw daadwerkelijk dood gaat. In mijn ogen is het echt een heen en weer gestuiter van wie een connectie met deze draak heeft. Het is ook nooit uitgelegd of meerdere mensen echt zo´n band met 1 draak kunnen hebben? Haha, kortom ik vind het hele gedoe met Schaduw erg verwarrend en niet goed uitgewerkt. Om kort nog even over Roa en haar vogel te hebben. In boek 1 vind ik dat dit totaal niet is uitgewerkt . In boek twee is dit wel echt uitgewerkt en best wel diep op in gegaan, maar in boek 1 is dit totaal niet en was ik echt nieuwsgierig naar Roa´s connectie met deze vogel. Kortom, ik vond het idee dat mensen en dieren een diepe band en connectie hebben erg leuk maar de uitwerking was erg matig (misschien zelfs richting slecht), omdat het nooit echt was uitgelegd en er dieper op in was gegaan. Ik vind dan ook dat andere boeken en films de band tussen mens en dier veel beter hebben uitgewerkt en uitgelegd (bijvoorbeeld how to train your dragon, a song of ice and fire etc.) Dit is helaas ook niet het enige wat ik minder vond aan dit boek. Ook vond ik de romantische relatie tussen het hoofdpersoon, Asha, en haar love interest, Torwin, niet erg goed uitgewerkt. Ik wilde zeggen dat de relatie niet zijn volle potentie had behaald, maar ik denk dat ik zelfs ook geen fan van hun relatie geweest zou zijn als deze daadwerkelijk wel goed beschreven en uitgewerkt was. Ik ben persoonlijk niet de grootse fan van relaties tussen ´meester´ en slaaf, omdat er in zulke relaties er sprake is van een machtsverschil en niet beide personen gelijk zijn. Vaak zijn deze relaties in mijn ogen dan ook niet de meest gezonde relaties en worden bepaalde dingen vergeven die in mijn ogen niet kunnen en er vaak ook niet over gepraat wordt. Ook het klassenverschil tussen Torwin en Asha zat me dwars. Torwin is namelijk een slaaf en Asha is letterlijk beter, omdat zij van adellijke/koniklijke afkomst is waardoor zij Torwin in principe tot bepaalde dingen zou kunnen dwingen waardoor ze op mij over kwam als Torwin´s meester. Daarnaast was Torwin ook eigendom van de verloofde van Asha, wat ook niet echt de ideale positie is voor een relatie. In het begin gedroeg Asha zich ook als een meester, want ze gaf hem bevelen, noemde hem steeds slaaf (dit veranderde echt pas in de laatste 100 pagina´s) en ze behandelde hem als iemand die minder was. Voor mij doken Asha´s gevoelens op uit het niets. Echt opeens ze als een blok voor hem en was alles vergeven. Zij en Torwin hadden nooit echt een gesprek gehad over hoe Asha hem in eerste instantie behandelde, het was gewoon vergeten en nooit meer echt over gesproken. Zoals ik al eerder aangaf vind ik dit niet bepaald een gezonde basis voor een relatie. Het zou ook veel logischer zijn geweest als Torwin er ook mee zat met hoe Asha hem in het verleden had behandeld. Mij zou dit echt dwarszitten en zou ik een gesprek aanknopen met mijn partner, maar helaas heeft de laatste namsara dit niet gedaan en dit vond ik erg jammer. Kristen Ciccarelli had in mijn ogen echt de stappen kunnen zetten om dit bespreekbaar te maken; het koppel had de potentie om echt een gezonde goede relatie te hebben alleen heeft Ciccarelli niet deze mogelijkheid met beide handen aangegrepen. Ik ben ook helemaal vergeten te zeggen dat de relatie tussen Asha en Torwin ook opeens heel erg snel ging, iets te snel. Van de ene dag op de andere dag gingen ze van ¨ ik haat/mag jou niet ¨ naar ¨ ik houd van jou ¨. Dit is naar mijn mening erg onrealistisch en had veel beter beschreven/ontwikkeled kunnen zijn. Kortom, ik ben geen fan van hun, omdat ik de aantrekkingskracht en ´liefde´ niet begrijp maar ook doordat de relatie niet op een gezonde manier begonnen is en dit stoorde mij. Nu we het toch over de personages hebben en de dingen die ik minder vond, vond ik ook de manier waarop Safire´s misbruik/mishandelingen beschreven waren. In mijn ogen was dit niet heel erg respectvol en goed gedaan, want over haar misbruik werd nogal over heen gepraat en er werd ook bijna geen aandacht aan deze mishandelingen besteed. Op meerdere momenten kwam dit nadrukkelijk naar voren en had Kristen Ciccarelli hier iets mee kunnen doen want ze had zichzelf immers die kans gegeven. Ik vond ook het personage die Safire zo mishandelde niet erg leuk. Over het algemeen kan ik een goede villan/slechterik waarderen en ben ik ook echt iemand die helemaal fan is van personages die moreel grijs zijn (niet goed maar ook niet slecht). Safire´s mishandelaar oftewel Asha´s verloofde (also known as Jarek de grootste nietsnut ooit). Jarek kwam echt over als de standard slechterik/villain en zijn redenen waarom hij bepaalde dingen deed werden nooit echt uitgelegd. Het kwam bijna over alsof hij bepaalde acties alleen maar deed omdat hij de macht en vrijheid had om het te doen. Niemand hield hem echt tegen en hij had niet bepaald motieven/motivaties voor zijn daden. Hetzelfde geldt voor de vader van Dax en Asha. Echter had hun vader qua slechtheid toch meer een twist dan de slechtheid van Jarek. Waarschijnlijk komt dit doordat Asha in eerste instantie zo´n postief beeld van haar vader had en het soort van een schok was dat haar eigen vader verdorven slecht was. Bij Jarek wisten we vanaf pagina één al dat hij geen fijne jongen was, terwijl Asha´s en Dax' vader toch op sommige momenten over kwam als een lieve goedbedoelende vader. Ik had echter van beide personages door dat ze niet helemaal zuiver waren. Haha, om nu is iets positiefs te laten horen zal ik maar gauw mijn favoriete personages bespreken (genoeg met de negativiteit want er was zeker erg veel wat ik wel hartstikke leuk vond). Mijn favoriete personages van dit boek waren Asha, Dax & Safire. Ik vond vooral Asha en Safire zo leuk omdat ze echt zo lekker badass, stoer, zichzelf en feministisch zijn en ook heel veel om familie geven maar ook het juiste willen doen. Ze zijn ook niet bang om een emotionelere, gevoeligere kant van zichzelf te laten zien. Ook zijn ze allebei heel erg sterk ondanks alles wat ze mee hebben gemaakt en vond ik ook de interactie tussen die twee heel erg leuk. Vooral als ze het over Asha verloofde hadden ging ik helemaal stuk. Ik was overigens ook erg blij dat er weer eens een young adult boek was die niet deed aan het nutteloos afkraken van andere vrouwen en juist een goede, gezonde vriendschap tussen twee meiden liet zien. Ik ben persoonlijk echt een sucker voor boeken waarin twee meisjes een erg goede band met elkaar hebben en ook echt goed bevriend zijn en er voor elkaar zijn. In de wat oudere young adult boeken kwam vrouwelijke vriendschap niet heel erg vaak voor en ik miste dit dan ook heel erg. Om deze reden vind ik het dan ook ontzettend leuk als ik weer een YA boek heb gevonden waarin twee vrouwen een gezellige en goede band met elkaar hebben en een goede gezellige band hadden Safire en Asha zeker weten. Ze stonden altijd voor elkaar klaar en konden echt op elkaar vertrouwen. Bovendien vond ik dat zowel Asha als Safire goed beschreven waren en ook echt goed uitgewerkt waren. Ik had namelijk een goed beeld van wie zij waren, hoe zij zich voelden en wat hun drijfveren waren, maar ik kon mezelf ook in de twee dames herkennen en inleven. Naar mijn mening waren zij echt de best beschreven en uitgewerkte personages en simpelweg ook de leukste. Natuurlijk vond ik Dax, Asha´s broer, ook ontzettend leuk. Ik vond Dax vooral zo leuk, omdat hij in mijn ogen niet je stereotype mannelijke personage is en zulke personages niet veel voorkomen of niet zo vaak. Ik vond het ook erg leuk om te zien hoeveel hij om zijn zusje gaf en dat hij altijd het juiste wilde doen en zich nooit echt zorg maakte om zichzelf. Ik vond dat ook verassend om te lezen en vooral ook omdat zijn hele karakter niet de nutteloze broer was of alleen de love interest zoals Torwin was. Ik ben dan ook niet echt een fan van Torwin. Voor mijn gevoel was zijn enige rol in het verhaal de love interest en om de meer menselijkere, gevoeligere en kwetsbare kant van Asha te laten zien. Zelf deed hij in mijn ogen niet echt iets en ik was sowieso ook niet echt een fan van de relatie tussen hem en Asha. Hun relatie kwam een beetje ongelovig en insta love over op mij. Ik vind ook dat Torwin & Jarek de enige personages zijn die het minst ontwikkeld waren en potentie hadden, maar dat nooit hebben gehaald. Ik vind dat Kristen ze beter had kunnen uitwerken. Oh ik vergeet nu ook helemaal om te vertellen over de draken, want ik vond Kozu ook echt interessant en wilde ik ook dat hij meer in beeld kwam. De andere draak, Torwin´s eerste draak Shaduw, was echt de meest schattigste draak die ik ooit in een boek gelezen heb en ik ben dan ook echt nog steeds verdrietig dat hij op zo´n vreselijke manier aan zijn einde is gekomen. Die draak was namelijk echt een lichtpuntje, vrolijk iets van het verhaal. Naast de draken had dit boek mij ook heel erg benieuwd gemaakt naar Roa´s personage. Ik denk dat haar karakter daarom ook met opzet een beetje in het duister is gehouden zodat je nieuwsgierig naar haar werd en boek 2 wilde lezen. ik vind dat je haar in boek 2 ook echt leert kennen en ik moet eerlijk zeggen dat ik haar als hoofdpersoon leuker vond dan Asha, omdat ze net iets menselijker over kwam. Maar in boek 1 kon Roa zeker niet tippen aan Asha of Safire of Dax of de draken. Ik ben dan ook erg blij dat ze een eigen boek heeft gekregen (Roa) en nu ben ik met smacht aan het wachten op Safire´s boek want zij is eerlijk gezegd toch echt mijn favoriete personage van dit verhaal (haha, sorry Asha). De personages waren zeker niet de enige elementen die ik heel erg leuk vond aan dit boek. De wereld vond ik ook ontzettend interessant en ook aardig goed uitgewerkt. De laatste namsara is Kristen Ciccarelli´s eerste boek, debut en dan ook gelijk een fantasy boek met een hele nieuwe wereld. Door de grijsgekleurde pagina´s en de oude verhalen leerde je ook echt de geschiedenis en de cultuur van de wereld kennen. Daarnaast had het boek ook erg veel flashbacks en verwijzingen naar het verleden en waren deze goed beschreven en erg goed uitgelegd. Bovendien beschreef Kristen Ciccarelli de wereld ook zo goed dat ik hem helemaal voor me kon zien. De beschrijvingen van de kleding, personages, omgeving waren zo rijk dat de hele wereld echt tot leven kwam. Het gebruik van ´nieuwe verzonnen´ woorden hielp hier ook bij. Ik vond het ook erg leuk dat de wereld heel anders was dan wat je zag in boeken van een paar jaar terug. De laatste namsara heeft echt zo´n oosterse sfeer en wereld die ook echt tot leven kwam. Daarnaast kon ik het ook erg waarderen dat niemand of bijna niemand een witte huidskleur had wat overigens ook respectvol en goed gedaan was. Hetzelfde geldt voor de Oosterse sfeer en setting. Je kan echt zien dat Ciccarelli onderzoek heeft gedaan, maar ook haar eigen draai er aan heeft gegeven. De wereld was kortom fantastisch en goed uitgewerkt en vond ik het alleen jammer dat de band tussen dier en mens niet zo goed beschreven, uitgewerkt en uitgelegd was. Hopelijk komt dit nog. De laatste namsara is overigens ook een boek dat lekker geschreven is en als je eenmaal begint met lezen wil en kun je simpelweg niet meer stoppen met lezen. Dit was in ieder geval wat er bij mij gebeurde. Ik kon niet stoppen met lezen , want ik was helemaal opgegaan in het boek en zo in de wereld en het leven van Asha gezogen dat ik moest weten wat er verder gebeurde. Tijd vloog dan ook voorbij en voordat ik er erg in had, had ik het boek al uitgelezen. Het was immers zo spannend, vlot geschreven, interessant, vermakelijk en leuk. De laatste namsara is misschien niet het beste boek ter wereld, maar het is zeker een boek dat mij het echte leven even liet vergeten en naar een hele nieuwe wereld vol met draken transporteerde. Naar mijn meningen zouden ook meer boeken over draken mogen gaan, omdat ze nou eenmaal zo interassant zijn en je allemaal verschillende kanten mee op kan gaan. De laatste namsara was voor mij zeker een succes en zeer geslaagd boek anders had ik het niet in een ruk en in een dag uitgelezen. Overigens had ik nadat ik het boek uit had gelezen ook gelijk boek 2 gekocht en gelezen. Allebei de delen waren zo leuk om te lezen en ook erg makkelijk en spannend om te lezen. Ik zie mezelf deze boeken ook echt in de toekomst opnieuw te lezen en ik wacht met veel smacht nu ook op het derde en laatste deel. De Laatste Namsara heeft me zeker verlsaafd en verkikkerd gemaakt aan deze wereld, personages en boeken. Ik heb ze ook met heel veel plezier gelezen haha of zeg maar verslonden en ik kan ook echt niet wachten om het laatste deel te lezen. Ik zou deze boeken ook echt zowel aanraden als beginnende fantasy lezers als de gevorderde fantasy lezers. Ik denk dat iedereen wel iets uit dit boek kan halen en er iets in zit wat zij erg leuk vinden. Daarnaast is het ook een boek dat je echt in 1,2, 3 hebt uitgelezen en verlies je alles uit het oog en heb je alleen maar aandacht voor het verhaal, de wereld en de personages. Asha´s verhaal, maar ook Roa´s verhaal (boek 2) zijn zeker weten de moeite waard om te lezen en tegen iedereen die het boek wilt lezen of er over twijfelt ik zou zeggen: ¨DOE HET, LEES HET, HET IS HET ECHT WAARD¨ Alleen om de mooide Nederlandse kaft & poster is het al de moeite waard ;)