Elfie Tromp schrijft romans, columns voor Metro en theaterstukken. In haar tweede roman Underdog houdt Tromp de lezer vast tot het eind in een verhaal dat niet verschrikkelijk spannend is, maar overtuigt door de krachtige personages die ze schept.

In Underdog maken we kennis met Rein. Hij is verslaafd aan World of Warcraft en heeft geen behoefte aan enig contact met de buitenwereld. Om wat geld te verdienen werkt hij als verzorger in de sappelende hondenkennel van zijn familie. Reins zus Adelien besluit de kennel van de financiële afgrond te redden door het zaad van een internationale topreu uit Australië te gaan halen. Als moeder Vera na een valpartij in het ziekenhuis belandt, moet Rein tot zijn grote afgrijzen met zijn zus mee.

Weinig actie
Het verhaal van Tromp kent relatief weinig actie. De gebeurtenissen die er zijn, doen halverwege het verhaal een beetje geforceerd aan, wat jammer is. Het voelt alsof de auteur heel graag iets wilde laten gebeuren om maar iets te laten gebeuren. Adelien zegt steeds dat ze deze reis wil gebruiken om haar band met Rein op te bouwen, ongeloofwaardig is het dan ook wanneer ze ineens een wildvreemde Australiër met hen mee laat reizen, terwijl ze weet dat Rein niet van contact houdt. In de laatste paar hoofdstukken komt de spanning met de geloofwaardigheid weer terug en zorgt zowel Adelien als Rein voor verassingen.

Personages
De manier waarop Tromp haar personages neerzet maakt wel dat je de bladzijden om blijft slaan. Vooral de buitenstaander en mislukkeling Rein laat je niet meer los. Voor de mensen om hem heen is hij ongrijpbaar, maar hij heeft wel degelijk gevoelens. Hij is smoorverliefd op Karin en houdt als geen ander van de honden die hij met zoveel tegenzin lijkt te verzorgen. ‘Hij wil uitleggen dat wat zij hebben bijzonder is, te bijzonder om te delen met anderen. Hij weet niet waar hij moet beginnen.’

Adelien is al even herkenbaar als de sociaal onhandige Rein, zij twijfelt aan haar huwelijk, wil kinderen en tegelijk een topcarrière. Daarbovenop probeert ze zonder succes weer vrienden te worden met haar broer, zoals ze dat vroeger was. ‘Haar broer zal nooit veranderen. Zij zullen nooit méér zijn dan wat ze nu zijn; stille mensen naast elkaar op de stoep.’ Tromp heeft duidelijk een scherp vermogen om tot de psychologie van mensen en hun relaties door te dringen.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]