‘Hmm, alweer een verhaal over vampiers?’ was de gedachte die bij mij opkwam toen ik voor het eerst iets over dit boek las. Dat onderwerp is nu toch wel uitgemolken, of eigenlijk leeggezogen om in de sfeer te blijven.
Maar tijdens het lezen van Vonnis kwam ik er al snel achter dat dit niet zomaar “alweer een vampierverhaal” is. Het barst van de originaliteit! De wereld en de personages zijn ontzettend goed uitgedacht en dat zorgt ervoor dat je in het verhaal wordt getrokken. De spanning en de vele emoties zorgen ervoor dat je die wereld voorlopig niet meer wilt verlaten.

Het verhaal begint sterk op de eerste bladzijden met een executie in de raadzaal, maar daarna moest ik toch even wennen aan Sophia’s manier van schrijven. Het is bijna proza, wat ik erg mooi vind maar waardoor het me tegelijkertijd een beetje moeite kost om in het verhaal te komen. Toen ik echter doorlas kwam het helemaal goed. Dit boek zette zijn tanden in mijn hals en liet niet meer los. Tot diep in de nacht was ik in de ban van dit boek. Ik heb absoluut genoten van dit verhaal, al vond ik het laatste stuk wat minder prettig om te lezen. De gebeurtenissen verlopen hier iets te vlug en chaotisch voor mij en er is een gedeelte die ik niet helemaal vind passen bij de rest. Dat zou je persoonlijke smaak kunnen noemen, aan de schrijfstijl van Sophia ligt het in ieder geval absoluut niet. Het maakt mijn nieuwsgierigheid naar de rest van de serie wel groter, gelukkig heb ik deel twee al liggen!

Bloedwetten: Vonnis is een roman over transformatie, vrije wil, innerlijke kracht en trouw blijven aan jezelf.