Een erg aangrijpend oorlogsdagboek van Klaartje de Zwarte-Walvisch,het was een grote schok om te lezen wat zij,en ook de anderen in het kamp,allemaal hebben meegemaakt.
Op 22 maart 1943 worden Klaartje en haar man uit huis gehaald en naar de Joodse Schouwburg gebracht die als verzamelplaats dient.
Van daaruit gaan ze naar kamp Vught, Klaartje later naar Westerbork en daarna naar Sobibor.
"Ik hoop vurig dat alles wat ik hierin heb geschreven nog eens de buitenwereld zal bereiken " schrijft ze in haar dagboek en ja dat gebeurt dan na 66 jaar.
Ze schrijft over de kindertransporten,de huilende ouders,de behandeling van de bejaarden,de arbeid die ze moesten doen en de mensonterende taferelen.
Ongelooflijk en schokkend dat dit allemaal zo maar kon gebeuren,al weten we allemaal dat het nog steeds gebeurt elders in de wereld.
"Zoals men weleens onwillekeurig een stukje papier versnippert, zo werden harten en zielen verscheurd en uit elkaar gerukt. Alles ging aan flarden.",schreef Klaartje.