Het is een heel indrukwekkend verhaal dat je niet snel los laat. Het pakt je bij de strot. Toch vond ik het bij tijd en wijle repeterend, sommige teksten werden zo nu en dan herhaald, maar dat kan ook zijn omdat de schrijfster misschien wel wilde dat het tot je door dringt, dat het niet vergeten wordt of dat zij het wilde onthouden, hoe gruwelijk ook. Dat vond ik persoonlijk storend.
Je voelt de overlevingsdrang van bepaalde personen, maar soms ook het willen opgeven waarna ze weer opgepept worden door een andere gevangene. Je krijgt bewondering voor ze, maar ook voor diegenen die het opgaven, ook daar krijg je bewondering voor. Je snapt waarom ze het opgaven uit het uitzichtloze bestaan waar maar geen einde aan leek te komen. Je wordt boos op zovelen. Je bent opgelucht bij een bepaalde gebeurtenissen, wordt weer verdietig om andere gebeurtenissen. Je voelt met de mensen mee, je ziet alles voor je, niet alleen de meest afschuwelijke taferelen, maar ook de kleine stukjes geluk zoals het zien van een mooi meer of een mooie lucht.
Bepaalde dingen herken je uit de verhalen in andere boeken zoals het van mond tot mond vertellen van als er iets is gebeurt, de waarschuwingen.
Het boek is echt een aanrader die wat mij betreft ook op de boekenlijsten voor de jong volwassenen op scholen thuis hoort, als het daar al niet op staat, opdat men niet vergeet hoe afschuwelijk het was en dat niemand dat hopelijk ooit hoeft mee te maken. Dat vrijheid niet een vanzelfsprekend iets is.