De Tafel van Tarzan is een boek waarvan ik er nog niet veel had gelezen. Schokkend en bedroevend, dit is niet echt een feelgood verhaal. Behalve als je op het einde relativeert en denk, wat fijn hebben wij toch het met ons eigen gezinnetje!
De schrijver neemt de lezer mee door de ogen van een vader en een zoon, die beide proberen te overleven binnen en buiten het gezinsleven. Kort en vlot geschreven hoofdstukken nemen je met sneltrein vaart mee door de opvoeding en de relatie tussen vader en moeder, vader en zoon, zoon en moeder. Het verhaal heeft voor mij nog wel een aantal open eindes, maar heeft mij op diverse onderwerpen flink doen nadenken en dat zal nog wel even blijven hangen.
Ik heb De tafel van Tarzan mogen lezen voor de leesclub van Hebban.