Tuin van laatste dagen is het tweede boek van André Dubus III. Het eerste boek van deze schrijver, Het huis in de mist, werd in 2003 verfilmd onder de oorspronkelijke titel House of Sand and Fog. Deze film werd genomineerd voor drie Oscars. Ook voor Tuin van laatste dagen zijn plannen om het te verfilmen.
Wat hebben een stripteasedanseres, een Islamitische terrorist en een vader met een straatverbod met elkaar te maken? Niet veel, behalve dat ze een paar dagen voor de terroristische aanslagen van 9/11 allemaal in dezelfde stripclub in Florida zijn. Stripteasedanseres April laat haar dochtertje Franny normaal gesproken bij de oppas als ze aan het werk gaat. Maar vanavond is de oppas ziek en ze besluit Franny mee te nemen. Overtuigd dat ze Franny in goede handen achterlaat bij de toneelmoeder gaat ze aan het werk. Al gauw danst ze voor een vreemde klant, genaamd Bassam, die met geld strooit om meer over haar te weten te komen, terwijl hij zegt haar te verachten. Wat ze niet weet is dat Bassam een moslimterrorist is, die nog een pleziertje wil beleven voor hij met zijn vrienden de Twin Towers invliegt. Ondertussen wordt de jonge vader AJ de club uitgegooid omdat hij iemand lastigviel. Verward en halfdronken staat hij op de parkeerplaats, wanneer hij opeens Aprils dochtertje ziet
In het begin is het boek niet superspannend, al maakt het de lezer wel nieuwsgierig: waar gaat dit naar toe? De verschillende hoofdstukken worden vanuit verschillende personages beschreven, zelfs het perspectief van Aprils 3-jarige dochtertje wordt niet overgeslagen. Dit is erg interessant. Het verhaal blijft op die manier boeiend en de lezer komt erachter wat de verschillende personages denken en voelen. Ook de gedachten en gevoelens van terrorist Bassam worden op indrukwekkende wijze beschreven.
Het verhaal blijft boeiend, al lijkt het op een gegeven moment een beetje stil te staan. Zo op de helft van het boek gebeurt er nog weinig; April zoekt haar dochter, Bassam ziet overal vrouwen en AJ is met Franny op pad. De vaart van het begin raakt eruit en het verhaal is af en toe zelfs langdradig. Merkwaardig genoeg maakt dit het verhaal ook spannend. De lezer smacht ernaar om te weten hoe het verder zal gaan. Schiet nou op!
Al met al is dit een bijzonder originele manier om de aanslagen van 11 september, die in ieders geheugen gegrift staan, in een boek te verwerken. Dubus laat de lezer als het ware de laatste dagen van een zelfmoordterrorist meebeleven. Hij probeert in beeld te brengen, misschien zelfs te begrijpen, wat er in deze mannen moet zijn omgegaan. Heel bijzonder.