Alweer het vijfde boek van Paul Goeken en zeker niet het minste boek.
Hoe werkt Paul? Hij geeft je in de eerste hoofdstukken telkens een draad in handen en dan mag je zelf er van maken wat je wilt. Je kunt er een gouden lint van maken of een viezig bruin draadje. Geheel naar je eigen smaak. Dus voor iedereen ook verschillend.
De mindere lintjes waren voor mij bijvoorbeeld de hoeveelheid politiek en ook de moeilijke Spaanse namen. Die namen daar zijn onze oer-Hollandse oren en ogen niet aan gewend. De mooie linten, dat waren in het begin van het boek: een duik in zee, het privéleven van Silva met zijn kleine Carmen, de gebeurtenissen rond de grote Carmen en Enrique, het verhaal van Angela en nog een aantal linten.

Maar wat doet Paul nu met die losse draadjes?
Paul gaat er mee aan de slag. Hij voegt ze samen, voegt weer anderen toe en uiteindelijk staat er een pracht van een meiboom te stralen. En is het gehele verhaal tot stand gekomen. Het lijkt bijna op componeren. Zoveel losse eindjes en uit eindelijk komen ze samen, geen enkel lintje wordt vergeten.

Wat valt er nog meer op bij Paul? Zijn schrijfwijze is niet altijd het zelfde.
Er zijn stukken heel neutraal van toon waaruit blijkt dat Paul zijn huiswerk goed gedaan heeft. Er zijn stukken, waaruit zijn afschuw en zijn verdriet voor wat er gebeurt duidelijk naar voren komen.
Er zijn stukken waarin je zijn hartstocht voor het duiken gewoonweg proeft.
En er zijn stukken waar de humor, die Paul bezit, van afspatten.

Wat richt Paul aan?
Dat ik ontzettend nieuwsgierig ben naar zijn volgende verhaal.