In Dwaalsporen krijgt inspecteur Kurt Wallander allereerst te maken met een ingrijpende zelfverbranding van een jonge vrouw. Vervolgens wordt een aantal soms vooraanstaande mannen vermoord en vreemd genoeg gescalpeerd. De moordenaar gaat steeds verder met zijn gruwelijke praktijken en het team van Wallander werkt dag en nacht door om de dader te vinden tijdens de warme zomerdagen in Skane.
De boeken van Mankell heb ik (helaas) in compleet willekeurige volgorde gelezen, maar ik moet zeggen dat ik dit de beste Wallander tot nu toe vind. Het boek is tergend spannend, het is een griezelige en verwarrende moordzaak. Mooi vind ik het inzicht dat tussendoor wordt geboden in de de handelingen van de dader. Normaal gesproken zou je verwachten dat dit een deel van de spanning weg haalt, maar niets is minder waar in dit boek. De stijl van schrijven van Mankell vind ik fantastisch. Hij begint paragrafen vaak met een soort terugblik op wat er gebeurd is en begint vervolgens het gebeurene uit de doeken te doen. Het maakt je als lezer keer op keer nieuwsgierig en het houdt je scherp. Ook zijn de karakteristieke Wallander details weer heerlijk opgeschreven. Nooit komt hij er aan toe de was te doen, wederom is er de moeilijke verhouding met zijn vader en Kurt is zo ontzettend moe. De intuitieve gedachtensprongen van Wallander worden erg mooi door Mankell opgeschreven. Wallander gaat door deze details echt als persoon voor je leven, ik vind hem bijzonder sympathiek en menselijk. Ik ben misschien niet helemaal meer onbevooroordeeld na het lezen van meerdere Mankells (nog 1 te gaan en dan wachten op de volgende vertaling), maar ik vind boek absoluut vijf sterren waard, niet alleen wat betreft spanning en plot, maar ook wat betreft schrijfstijl.