www.atevegter.wordpress.com/2019/1/19/1296
Ik vind het boekje in de Weggeefwinkel tussen allemaal andere stoere thrillers. Het is een mooi, klein, rood boekje, ingenaaid en gebonden met losse papieren omslag. Echt een lief boekje met rozenblaadjes op een witte achtergrond en een foto van een kale Karel in het laatste stadium. Het loopt niet goed af.

Het is niet anders, iedereen gaat dood. We weten het wel, maar niemand is het. Iedereen gaat dood en sommigen schrijven er ook over. Het is een beetje een trend aan het worden de laatste tijd. Warner Prevoo, arts in het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis krijgt kanker en schrijft een boek, in de Volkskrant staat een wekelijkse column van een terminale mevrouw en zo zijn er nog wel meer.

Karel Glastra van Loon, schrijver van De passievrucht, kun je wel een trendsetter noemen. Hij krijgt een hersentumor in 2004 en schrijft erover terwijl kanker op dat moment helemaal nog niet hip is. Hij gaat dood in 2005. Het is een aangrijpend verhaal omdat het zo gewoon en alledaags is. Het is maar weinig mensen gegeven om tot aan hun dood over hun aanstaande dood te schrijven. Ik wist eigenlijk helemaal niet dat hij dood was, maar een klein onderzoekje leert dat hij wel op mijn dodenlijstje uit 2005 staat. Ik was het vergeten.

Ongeneeslijk Optimistisch is een bundeling van de columns die Karel schrijft in de Margiet, vanaf de diagnose tot aan zijn dood. Hij beschrijft hoe hij omgaat met zijn ziekte en hoe het gewone leven ook doorgaat alsof er niets aan de hand is. Hij komt in contact met dokter Hans Moolenburgh, een arts met een aangename visie op leven en dood. Moolenburgh is inmiddels zelf ook overleden maar zijn interessante lezingen zijn goed te vinden. Het laatste hoofdstuk is geschreven door Karels vrouw Karin. Het heet afscheid en dat is het ook. Dag Karel. Een mooi boekje.

Ate Vegter, 19 januari 2019


www.atevegter.wordpress.com/96