Ik ken Simon de Waal als auteur voornamelijk van “Cop vs. Killer” en “Pentito”, twee uitstekende thrillers die ik met bijzonder veel plezier heb gelezen. Ooit heb ik een poging gedaan een deel uit de serie van De Waal en Baantjer te lezen, over rechercheur Van Opperdoes, maar die heb ik halverwege weer weggelegd. De serie is razend populair bij een zeer groot publiek en kwalitatief ongetwijfeld erg goed, maar gewoon niet het soort boeken dat ik graag lees. Ook de serie van Baantjer zelf heeft mij nooit kunnen bekoren. “Nemesis” is echter andere koek. Een harde politieroman, vol vaart en met een enorme passie geschreven. Het echte werk. Iets waar Simon de Waal door al zijn drukke werkzaamheden blijkbaar te weinig tijd voor heeft. “Hier is ‘ie dan, eindelijk”, schrijft hij in zijn dankwoord richting Oscar van Gelderen. Commercieel zal “Nemesis” het waarschijnlijk veel minder doen dan de boeken over Van Opperdoes, maar ik denk dat het De Waal als auteur veel meer voldoening zal geven.

In z’n totaliteit is “Nemesis” een spannende en goed geschreven thriller, maar wel minder verrassend dan “Cop vs. Killer” en “Pentito”. Het begin is adembenemend, zeer spannend en vol met prachtig ingeleefde emoties. De personages komen tot leven en De Waal weet de grimmige sfeer van het verhaal perfect op de lezer over te brengen. De speurtocht van de recherche door een groot deel van Amsterdam is boeiend en met liefde voor de stad geschreven. De frustratie bij de officier van justitie en de rechercheurs als ze niet in staat zijn om binnen de kaders van hun werk serieus jacht te kunnen maken op de moordenaars wordt zeer geloofwaardig naar voren gebracht. Dit is prachtig leesvoer en aan alles merk je dat Simon de Waal niet alleen een uitstekende auteur is maar ook een ervaren rechercheur die in staat is om zijn eigen ervaringen moeiteloos mee te nemen bij het vertellen van het verhaal.

Ondanks dat je de klasse van de auteur in iedere regel proeft, bevat “Nemesis” wel een paar verbeterpunten. De plot is prima, maar komt wel heel erg snel en maakt het eind van het verhaal daarom wat ongeloofwaardig. Criminelen die in het hele verhaal vrijwel onvindbaar zijn en steeds buiten het bereik van de politie blijven, worden op het eind van het boek plotseling zonder problemen gevonden. In vijf regeltjes lees je bijna achteloos waar je feitelijk al vanaf de eerste bladzijde van het verhaal op wacht. Alsof Simon de Waal van zijn uitgever een deadline heeft gekregen waar hij niet helemaal mee uit de voeten kon. Ook de informatie op de achterflap van het boek is niet helemaal accuraat. Niet de schuld van de auteur, maar toch zorgt het ervoor dat de verwachtingen niet helemaal worden waargemaakt.

“Wanneer die langzaam beseffen dat het team illegaal en op eigen houtje opereert, besluiten ze keihard de confrontatie aan te gaan er is er geen weg meer terug.”

De criminelen waar de politie jacht op maakt gaan feitelijk de confrontatie aan voordat de politie op eigen houtje gaat opereren. Daar begint “Nemesis” mee en is de reden waarom de rechercheurs alles op alles zetten om de daders te pakken te krijgen. Van een keiharde confrontatie is daarna nauwelijks meer sprake. Op zich jammer, want met name in het laatste kwart had het verhaal nog wel wat extra peper kunnen gebruiken.

Ach, het is misschien het klassieke gebrek van een goed boek. Het is altijd te kort. “Nemesis” leest als een trein en weet van begin tot eind te boeien. Simon de Waal bewijst eens te meer één van de beste thrillerauteurs van eigen bodem te zijn die jammer genoeg te weinig van dit soort boeken schrijft. De schoonheidsfoutjes zijn hem vergeven, vooral als hij beloven wil dat het niet wéér negen jaar gaat duren voordat hij met een opvolger op de proppen komt.