Het boek heeft een met Suikerspin vergelijkbare opzet. Ook hier is in elk hoofstuk een hoofdpersoon aan het woord. De hoofdpersonen zijn Mina, haar dochter Elly en diens dochter Linda. En ook Mina’s man Gaston/Tony krijgt een hoofdstuk de tijd om zijn verhaal te doen.

Mina is een naar Canada geëmigreerde Nederlandse, Gaston een naar Canada geëmigreerde Belg. Beide hebben dan al de nodige ellende voor de kiezen gekregen.
Ze ontmoeten elkaar en trouwen. En uit dat huwelijk wordt Elly geboren.

In 14 hoofdstukken verschuift het perspectief telkens en kom je langzaam maar zeker te weten wat er gebeurd is en waarom. Mooi aan dit boek is dat niets is wat het in eerste instantie lijkt. Elk hoofdstuk biedt nieuw inzicht. En het is maar net vanuit wiens mond je het hoort. Wat slecht lijkt is in een later hoofdstuk goed. En andersom.

Ik vind het een ontzettend mooi geschreven knap geconstrueerd boek. Humor en tragiek gaan net als in Suikerspin hand in hand. Het mooie aan de beide boeken die ik van Erik Vlaminck las is dat ze geen fractie van een seconde vervelen. Elke zin voegt iets toe, totaal geen overbodig gezwam. De hoofdpersonen zijn ook niet van papier, maar leven echt, “gewoon volk” met ongewone levens. De personages zijn wederom personages met een stel geweldige bijrollen op de koop toe.

Persoonlijk hou ik er ook wel van dat zaken uit eerdere hoofdstukken later (soms subtiel, soms niet subtiel) terug komen. En ook daarin is Erik Vlaminck bedreven. Het verhaal omspant veertig jaar vreugde maar vooral verdriet. En net als in Suikerspin wordt het tegen het einde telkens erger. De gekte die eerst nog sluimert culmineert uiteindelijk in totale gevaarlijke gekte. Als de zon een beetje door lijkt te breken komt er een inktzwarte wolk tevoorschijn. Een rookwolk, vandaar die brandlucht. Klinkt zwaar en/of deprimerend, maar is het niet.