Nadat ik het boek 'de verhalenvertelster'had dichtgeslagen heb ik een diepe zucht geslaakt. Wat een ontzettend mooi, aangrijpend en ontroerend boek!
Picoult heeft het verhaal op een zodanige wijze geschreven dat het je onder de huid gaat zitten en je niet weer loslaat.

Het verhalen van Sage, Josef Weber en de oma van Sage verweeft zich op een bijzonder mooie manier met elkaar.
Naar mijn mening is het niet een boek wat over goed en kwaad gaat - zoals toch wel vaak het geval is in boeken over de WO II -.
Het gaat over het feit dat je bijna onbewust in een positie kan belanden. Je denkt ergens voor te kiezen, wat niet blijkt te zijn wat je ervan had verwacht of van wat het leek te zijn. En het ergste is dat je dan niet terug lijkt te kunnen. Dat is het verhaal van Josef Weber. Het verhaal van Sage haar oma is natuurlijk weer een heel ander. Zij maakt onbewust keuzes die meer gevoelsmatig dan verstandelijk lijken te zijn, maar wat wel de goede keuzes blijken te zijn. Een positieve, sterke en bijzondere vrouw.
Daarbij komt dan nog het verhaal van Sage, die ook in een situatie zit waarin ze zichzelf heeft gemanouvreerd en niet uit lijkt te kunnen willen komen. Toch komt ze daaruit, met door de invloed van de levensverhalen van Josef en haar oma, naar mijn gevoel.