Het is een beetje jammer dat het op sommige plekken in Tot in de dood een beetje ongeloofwaardig lijkt. En dan vooral de momenten in het ziekenhuis.
Een katheter onder een dikke laag verband heeft me toch wel een paar dagen op een griezelige manier beziggehouden. Is het eigenlijk wel mogelijk, zo’n vrij ongemakkelijk apparaat onder een laag verband op zo’n intieme plek? Waarom zou je iemands intieme delen willen inzwachtelen? Hooguit na het oplopen van hechtingen tijdens een zware bevalling misschien. Nu lijkt het alsof ze ook daar op de een of andere manier gewond is geraakt, terwijl ze in dit geval enkel niet naar het toilet kan in verband met de opgelopen lichamelijke schade. Het was hoe dan ook beter te begrijpen geweest, zeker voor een leek, als hier meer details aan waren toegevoegd. Enfin, dit kan vragen bij de lezer oproepen.
Aan de andere kant: de schrijfster wilde er een zwijmelverhaal van maken, niet met te moeilijke details komen. Het gaat hier ook niet om een medisch handboek. Het is meer een boek waarbij je lekker je verstand op nul wilt doen. Het verhaal mag daarnaast dan een beetje beladen zijn qua verhaallijn, de schrijfstijl maakt dat het als een trein leest. Plus dat de lezer een emotionele connectie met de personages oploopt, maakt dit het boek toch nog vier sterren waard.