Prima verhalenbundel, maar naar mijn mening zijn de Russen beter in lange epistels; vuistdikke romans vol overpeinzingen over de eeuwige onzekerheden van menig mens. Toch valt er genoeg te genieten. Zoals in Ivan Boenins 'Op de hoeve', dat duidelijk maakt dat men in 1892 de dood net zo ongrijpbaar vond als nu: De wereld draait door 'maar ik zal er niets van zien, ik zal er helemaal niet zijn! En al gaat er duizend jaar voorbij, ik zal nooit meer op aarde verschijnen, ik zal nooit meer hier op deze heuvel komen zitten. Waar zal ik zijn?' Het is geruststellend om opnieuw te ontdekken dat er nooit iets verandert.