'Iene miene mutte', het eerste deel in de serie rond Helen Grace, wist me niet te overtuigen. Dat boek begon sterk, maar richting ontknoping ging het fout, plots was daar de oplossing, slecht uitgewerkt en overgebracht. De andere boeken in de serie liet ik dan ook aan me voorbijgaan, tot 'Schuitje varen' mijn aandacht wist te trekken. Een kort verhaal dat zich nog voor het eerste deel in de serie afspeelt, dat wou ik wel eens proberen.

Ik heb het idee dat we in dit korte verhaal dingen over Helen Grace te weten komen, die onbekend waren voor de lezers die alle (ondertussen zeven) boeken in de serie gelezen hebben. Als dat klopt, vind ik dat een beetje raar, je zou toch verwachten dat je een hoofdpersonage na elk boek beter leert kennen, niet dat een apart verhaal nodig is om de lezer over de jeugd van de protagonist te informeren.

Er zit vaart in het verhaal en de schrijfstijl is eenvoudig en duidelijk. Het verhaal is vrij uitgebalanceerd en kent een onverwachte ontknoping. Positief dus, ik vind 'Schuitje varen' een goed en spannend kort verhaal.

Ben ik nu fan van Helen Grace? Nee, ik vind haar geen fijn seriepersonage, in 'Schuitje varen' vind ik haar ronduit irritant.