Het boek ‘De dood van de magiër’ van Jaap Boekestein is het eerste deel in de fantasyreeks ‘De kronieken van Kadhal’. Dat klinkt een beetje als doorsnee fantasy en ook de kaft lijkt dat idee te bevestigen. De schijn bedriegt gelukkig. Zowel vorm als inhoud van dit boek zijn origineel. Aangezien er bovendien meer dan één magiër aan zijn einde komt, lijkt het me sowieso verstandig niet teveel op de titel te letten. Hieronder zal ik proberen dit boek nader te omschrijven.

Roman of toch verhalenbundel?
Het boek bestaat feitelijk uit een aantal losse verhalen die worden gepresenteerd als hoofdstukken, maar ieder naar een eigen plot toewerken. De verhalen spelen zich af in de stad Kadhal -of elders in het Keizerrijk waarvan Kadhal de hoofdstad is- en zijn aan elkaar gesmeed tot een groter geheel en voorzien van een rode draad. Er is dus een doorgaande lijn, maar niet op een manier dat het een gewone roman of een raamvertelling wordt. Het is een geheel eigen kruising van een roman en een verhalenbundel.

Daarbij worden de doorgaande verhaallijnen vrij vaak weggedrukt door nieuwe hoofdstukken over nieuwe personages. Dat gebeurt in de eerste helft van het boek echter vaker dan in de tweede helft, waar de onderlinge samenhang meer vorm krijgt. Gelukkig is dat een betere volgorde dan het omgekeerde, waardoor het de moeite loont om door te lezen, mocht je aanvankelijk wat problemen hebben met deze opzet. Zelf wist ik in eerste instantie ook niet zeker wat ik er van vond, maar net toen ik het boek toch maar wilde gaan zien als verhalenbundel, begonnen de dingen te veranderen. Daarna had ik het vrij snel uit.

Kadhal
Ergens las ik dat de fantasywereld rond Kadhal ‘middeleeuws’ aandoet. Dat klopt niet. Kadhal en de wereld waarin de stad zich bevindt heeft elementen uit verschillende culturen, met name Victoriaans Europa, historisch China en historische steden in het Midden-Oosten als Babylon en Bagdad (inclusief Duizend-en-één-nacht saus en omringende woestijn), dit alles aangevuld met een aantal volledig fantastische karakteristieken (het regent er iedere nacht). Daarbij wordt de stad en zijn bewoners rijk neergezet met veel beeldende details, waardoor hij echt tot leven komt.

Kadhal is exotisch en interessant genoeg om als locatie te dienen voor een serie die inmiddels al drie delen kent en een vierde in de maak heeft.

De personages
Sommige hoofdpersonen uit de verschillende verhalen/hoofdstukken komen vaker terug, andere niet. Terugkerend zijn om te beginnen zijn er de dansende halfzusjes Asca, Mayl en Cyrel, die het meest prominent aanwezig zijn van alle karakters. Dat is gunstig voor de lezer, want deze temperamentvolle en levensechte dames zijn aantrekkelijke hoofdpersonen. Eindelijk eens niet van die perfecte heldinnen die alles beter doen dan anderen, maar drie vrouwen zonder magische krachten, die zich al improviserend door een hoop magisch onheil worstelen. Daarbij extra gehinderd door het probleem dat ze niet met en niet zonder elkaar kunnen.

Naast de zussen krijgen we ook te maken met hun vader Vial Twintigvinger, een jongleur en schelm die op de vlucht is geslagen met de jongen Doran die wél over grote magische krachten beschikt en daarom achtervolgd wordt door verschillende vijanden. Vial moet de jongen beschermen tegen deze vijanden, maar krijgt al doende ook met nieuwe vijanden te maken.

Tenslotte is er nog een speurdersduo in de vorm van de rechtschapen en daadkrachtige gerechtscommandeur Maezelan en zijn rechterhand luitenant Sylfonen, een enorme dandy die naar mijn mening te weinig aandacht krijgt. Zij bestrijden de misdaad in Kadhal nu eens wel naar behoren, wat menige belanghebbende maar slecht uitkomt.

Dat in de eerste helft van het boek de rode draad zo dun blijft, komt ook omdat de auteur zich de tijd neemt alle karakters uitgebreid te introduceren, waarbij hij soms onbekommerd een heel verhaal verteld dat met de doorgaande lijn maar weinig van doen heeft. Hoofdstuk vier (‘Gebonden liefde’) is daarvan het beste voorbeeld. In dit verhaal ontmoeten we luitenant Sylfonen voor het eerst, maar wordt het verhaal verteld van de man achter wie de luitenant aanzit.

Dat kan even verwarrend zijn voor de lezer, maar geeft wel de mogelijkheid om ook eens een kijkje te nemen in het hoofd misdadigers van uiteenlopende pluimage. Dat zijn zijpaden die de auteur zichzelf veroorlooft om zijn boek gevarieerd en interessant te houden. Iets dat uiteindelijk voor mij wel bleek te werken, want toen ik het uit had, bleef het gevoel achter veel meer te hebben gelezen dan in veel andere boeken van dezelfde lengte.

Het genre
De verhalen/hoofdstukken zijn allemaal fantasy, maar met de nodige horrorelementen. Ook seks en decadentie komen nog wel eens terug, maar niet zodanig dat het de overhand krijgt.

Op de achterflap zegt auteur Jaap Boekestein vooral te zijn geïnspireerd door Jack Vance, Fritz Leiber, Tanith Lee, Clark Ashton Smith en Robert van Gulik. Nu ben ik zelf niet bekend met Clark Ashton Smith, maar de invloed van de andere genoemde auteurs kan ik bevestigen. Dat geldt dus ook voor Robert van Gulik, die helemaal geen fantasy schreef, maar detectives die zich afspelen in historisch China. Zelf had ik soms trouwens ook associaties met Patrick Süskind.

Goed uitgewerkt
Een probleem met veel boeken die tegenwoordig op de markt komen is dat ze jammer genoeg te snel zijn gepubliceerd. Er is niet lang genoeg over de plot nagedacht, er zit te weinig diepgang in het verhaal, er is niet genoeg research gedaan, personages zijn nog te oppervlakkig en ga zo maar verder. Bij dit boek is van een dergelijke haastigheid geen sprake geweest. Alle hoofdstukken/verhalen zijn zorgvuldig doordacht en uitgewerkt.

Mede daarom vindt je het als lezer ook vaak jammer dat een bepaalde verhaallijn weer wordt afgebroken voor een andere. Je had best willen doorlezen over die personages en die verhaallijn, wat de schrijver uiteraard mag opvatten als een compliment. Ik ga deel 2 dan ook zeker lezen.