Hallucinant is het. In hartje winter duikt in het Duitse dorpje Liebau een boeddhistische monnik op. Hij is jong, draagt een oranje pij en is op sandalen. De conservatieve burgemeester van Liebau wil deze onruststoker zo snel mogelijk van zijn grondgebied en de politieondersteuning vanuit Freiburg moet daarvoor zorgen. Een monnik in de sneeuw, dat moet zo’n klusje zijn dat Louise Boni, hoofdcommissaris met drankprobleem, nog net aan kan. Haar machobaas zet haar zonder veel plichtplegingen op de job.

En daar staat ze dan, Louise Boni, aan de rand van het Zwarte Woud, in de sneeuw, met twee plaatselijke politiemannetjes. De monnik keurt hen geen blik waardig en stapt doelbewust verder. Louise krijgt geen contact met hem, maar ziet dat hij bang en gewond is. Terwijl ze probeert uit te zoeken waar de monnik vandaan komt, worden haar twee collega’s aangevallen en verdwijnt de monnik spoorloos. Wat een fiasco! In allerijl haalt haar chef Louise van de zaak en dwingt hij haar met ziekteverlof te gaan. Het is tijd dat ze voor eens en altijd komaf maakt met haar drankverslaving.

Bij stukjes en beetjes geeft Oliver Bottini zijn hoofdpersonage Louise Boni bloot. Louise is een veertigjarige vrouw, getekend door het leven, zoals dat heet. Haar ouders leefden allesbehalve harmonieus samen, haar man verliet haar voor half Freiburg, ze schoot een paar jaar geleden een verkrachter dood en ze heeft een absolute hekel aan sneeuw. Ze slaat zich door het leven, maar heeft de laatste tijd de hulp nodig van Jägermeister en Wodka, haar nieuwe vrienden. Is daar iets op tegen soms? Gelukkig heeft ze ook nog oude vrienden, waaronder enkele naaste collega’s en collega’s uit het naburige Franse politiecorps. Het zijn vooral deze oude vrienden die Louise informatie geven over de monnik. Want Louise zit of thuis of bij haar moeder in de Provence te dubben, en de kwestie laat haar niet los. Ze vindt in het klooster waar de monnik vandaan kwam een aanwijzing van een wrange, mensonterende misdaad en als een dronken pitbull bijt ze zich in de zaak vast.

Oliver Bottini schreef met Moord in de schaduw van Zen een lovenswaardig debuut. Hij werkt zijn personages en de omgeving waarin ze opereren bewonderenswaardig goed uit. Het verhaal wordt doorspekt met noodzakelijke informatie over het Zenboeddhisme op een begrijpelijke en niet overdadige manier. Enig minpunt van dit vlot weglezende boek is de plot. De afwikkeling ervan zorgt voor huiveringen bij de lezer, maar de aanloop is minder geloofwaardig. In het geheel van het boek, en in de horde prachtige personages, valt dat detail bijna niet op. Bottini schreef een prachtig begin van wat een geweldige serie belooft te worden.
(deze recensie verscheen eerder op ezzulia.nl)