José J. Veiga : De drie plagen van Manirema.


De drie plagen van Manirema beschrijft op symbolische wijze de gevolgen voor, en reacties op onvoorziene en onverwachte gebeurtenissen in een klein, vreedzaam ingeslapen (fictief) stadje.
De inwoners worden geconfronteerd met de komst van een groep vreemdelingen naar een vervallen boerderij net buiten het stadje. Niemand weet wie ze zijn, waarom ze zijn gekomen en wat ze komen doen. Onzekerheid en speculaties (is het een zegen of een vloek, de komst van de vreemdelingen) voeden de ongerustheid van de inwoners, maar niemand durft te gaan vragen naar het hoe en wat. Zullen de vreemdelingen blijven? Of zijn het slechts passanten?
De mensen die uiteindelijk toch in contact komen met de vreemdelingen, na zich aanvankelijk te hebben verzet; de vervoerder (de enige met een ezelkar),de kruidenier, timmerman en smid blijken daarna veranderd te zijn: voorzichtiger, angstiger, onderdanig naar de vreemdelingen. Er wordt niet over gepraat wat ze hebben meegemaakt bij de boerderij, maar geven wel aan te gehoorzamen aan wat de vreemdelingen opdragen.
Als na de komst van de vreemdelingen het stadje ook nog te maken krijgt met eerst een invasie van honden en later ook nog met ontelbare ossen, die er voor zorgen dat de mensen zelfs hun huizen niet meer uitkunnen is de wanhoop compleet.

Uiteindelijk, als uit het niets, verdwijnen ze allen: de honden, de ossen en de vreemdelingen.
Wetende dat het boek geschreven is in 1966, twee jaar na de vestiging van een militaire dictatuur in Brazilië, geeft het een verontrustend, beklemmend beeld van hoe deze doordringt in alle lagen van het leven de mensen. De onzekerheid, de angst, het niet meer weten wat wel en niet kan/mag, de uiteindelijk totale wanhoop zijn gevoelens die het boek ook bij de lezer oproepen.
Een indrukwekkend boek(je): 168 blz slechts, wat na het lezen nog wel een tijdje nadreunt.

Harrie013