De zussen Sylvia, Iris, Els, Karin en Tara gaan samen een weekendje weg. Een keer per jaar doen ze dat, verder leidden ze ieder hun eigen leven. Ze denken dat ze elkaar inmiddels wel kennen, maar niets is minder waar. Allemaal dragen ze een geheim dat ze voor iedereen proberen te verbergen, ook voor hun partner. Maar hoelang kun je een geheim bewaren en doen alsof er niets aan de hand is? Terwijl ze normaal afstand bewaren, de schijn ophouden en proberen een gezellig weekend te hebben samen, is het dit weekend anders.

De zussen zijn in Weekendje weg afwisselend aan het woord. Misschien toeval, misschien is het de leeftijd, maar allemaal staan ze op een keerpunt. Eigenlijk zijn ze het zat om de schijn op te houden, maar als je normaal ook niet met elkaar over serieuze dingen praat, waarom nu dan wel?

“Hoe zat het ook alweer met iedereen? Het is maanden geleden dat ze de meisjes heeft gesproken. Eerlijk gezegd heeft ze helemaal geen zin om met ze weg te gaan. Teveel aan haar hoofd.”

Sylvia is huisvrouw en is het zorgen zat, ze voelt zich nutteloos. Daarnaast heeft ze het gevoel dat haar man Chris iets voor haar verbergt en dat zit haar niet lekker, ze denkt er het zijne van. Iris is vrijgezel en het lijkt of ze het wel prima vindt om alleen maar te daten. Karin, succesvolle zakenvrouw en kostwinnaar, moet voor onderzoeken naar het ziekenhuis en is erg ongerust. Els is kunstenares en samen met haar partner Sjaak lijkt ze alles op orde te hebben maar ondertussen zijn er niet zo makkelijk op te lossen problemen. Tara is de jongste en nogal snel van slag, ziet altijd beren op de weg. Vijf zussen en allemaal heel verschillend van karakter. Karakters die regelmatig botsen uit onbegrip. En elkaar vertellen wat er aan de hand is? Geen denken aan. Steun zoeken bij elkaar? Nee hoor, ze redden zich wel.
Maar dit weekend zal het toch anders verlopen dan gedacht. Gebeurtenissen zorgen ervoor dat er meer openheid komt en langzaam komen de zussen nader tot elkaar.

“Snel verbreekt hij de verbinding en draait zich naar haar om. In een fractie van een seconde ziet ze hem nerveus met zijn ogen knipperen.”

Doordat iedere zus in Weekendje weg apart haar verhaal vertelt, kreeg ik een goed beeld van de karakters. Vrouwen die terug kijken op hun leven en als ze dan vooruit willen kijken het even niet meer weten. Het gevoel van: is dit alles? Had ik dit mij vroeger zo voorgesteld? Wat is er terechtgekomen van de ambities en de dromen? Een gevoel dat iedereen wel kent en weleens heeft.

“Ze zijn zelf veranderd. Door de verplichtingen volwassen geworden en niet langer kind gebleven.”

De auteur beschrijft in Weekendje weg de dilemma’s van de vrouwen op een treffende manier en elke vrouw zal er wel iets in herkennen. Door gebruik te maken van heldere dialogen wordt er een gevoel gewekt alles van dichtbij mee te maken. Alsof jezelf een goed gesprek met je vriendinnen of zussen hebt. De herkenbaarheid laat meeleven en emoties begrijpen. Serieuze aangelegenheden verteld met een licht humoristische inslag waardoor het een luchtig geheel wordt. Ook geeft de auteur goede voorbeelden hoe makkelijk misverstanden kunnen onstaan en iets een heel eigen leven gaat leiden. De fijne, toegangelijke schrijfstijl laat het boek gemakkelijk lezen, een heerlijk boek voor die vrije middag op de bank.
Een verhaal uit het leven gegrepen, dat tot nadenken zet maar die ook regelmatig voor een glimlach zorgt.