De fazantenmoordenaars is het 2e deel van de Q trilogie na 'De vrouw in de kooi'. Het is zelfstandig te lezen.

Op het bureau van Carl Mørck ligt een dossier over een oude zaak van 1987. Hoe het daar terecht is gekomen, weten ze niet. Er waren toen twee jongeren, een broer en een zus gevonden in een vakantiehuisje in Noord-Seeland, onherkenbaar doodgeslagen. Uit het politieonderzoek blijkt dat de dader gezocht moet worden binnen een groep van kostschoolleerlingen die uit de rijkste kringen van het land afkomstig zijn. Negen jaar later had iemand zichzelf aangegeven en bekend. De zaak was afgesloten met een rechterlijk vonnis en de man had levenslang gekregen. Wat wel vreemd was, was dat er een jaaropgave van de belastingdienst bij het dossier zat wat gericht was aan Bjarne Thøgersen in de staatsgevangenis, de man die de twee jongeren had vermoord. Er stond een gigantisch bedrag bij de rubriek aandelenverkoop. Hij kwam niet uit een rijke familie. Hij was de enige uit de kostschoolgroep met een studiebeurs. Hoe kwam hij aan het startkapitaal?

Toen Carl en Assad zich in de zaak gingen verdiepen, kregen ze van de korpschef het bevel de zaak te laten liggen en zich te concentreren op zaken, die niet hadden geleid tot een rechterlijk vonnis. Carl had de opdracht gekregen de zaak te laten rusten en daarom kon hij het niet. Niemand besliste over hem. Ze waren er nu mee bezig en niemand moest proberen ze tegen te houden. Ondertussen hadden ze Rose toegevoegd aan zijn afdeling, een opstandige secretaresse, die de politieschool had doorlopen, maar alleen voor het rij- examen was gezakt. Carl vindt haar behoorlijk irritant.

De fazantenmoordenaars zijn enkele rijke mannen, die nu een hoge positie bekleden in de maatschappij. Zij doodden al sinds ze elkaar op kostschool leerden kennen. Niet alleen fazanten en ander wild, maar vroeger ook mensen. Zij zien elkaar nog geregeld bij de jachtpartijen, die worden georganiseerd door de schatrijke zakenman Ditlev Pram. Bewijzen zijn er nooit geweest, maar nu blijkt de enige vrouw uit hun groep wel bewijzen te hebben. Zij heeft vitale en gevaarlijke informatie, die een klopjacht in gang zet om haar als eerste te vinden. Zij is aan lager wal geraakt en dakloos en is uit op wraak.

In de fazantenmoordenaars worden verschillende hoofdpersonen gevolgd. De karakters zijn goed uitgewerkt en de spanning wordt goed opgebouwd. Je voelt het sadistische gedrag van de daders. Toch vond ik het verhaal minder beklemmend dan De vrouw in de kooi. Voor het derde verhaal "De noodkreet in de fles" heeft Jussi Adler-Olsen de glazen sleutel gekregen, de prijs voor beste Scandinavische misdaadroman 2010.  Ik ben benieuwd of dat boek dan weer 5 sterren bij mij haalt.