Het komt niet vaak voor dat een verhaal mij zo nauw volgt in mijn dagelijkse leven. De manier van schrijven van Isa Maron is zo realistisch dat je op een bepaald moment naar je eigen flessen shampoo staart terwijl je net een deel van het verhaal gelezen hebt (om dit te snappen moet je het boek even lezen). Deel 2 loopt naadloos over in deel 3 en neemt je vanaf het begin verder mee in het verhaal. Je leest vanuit Kyra gedachtes, vanuit de moordenaar, vanuit Sarah in Londen en vanuit Maud.
Al vanaf het begin heb je het idee dat je stukje bij beetje meer over het verleden van Sarina komt te weten, wat toch wel als een rode draad door de boekenserie loopt.
Vooral bij de laatste helft van dit boek kon ik hem niet meer weg leggen en heb ik uren achter elkaar gelezen. Hoewel het einde mij een beetje tegen viel en het eindigde in een clifhanger ga ik wel direct door naar deel 4. Ik ben gewoon té benieuwd naar het einde. Ode aan Isa Maron, bedankt voor deze prachtige verhalen.