De hoofdpersonen uit Engelenmoord komen ook nu weer in dit boek voor. Er heeft wel een verschuiving plaats gevonden. In het vorige boek zijn de rechercheurs redelijk platte figuren en dit is in dit boek heel anders. Ze worden vol humor beschreven. Het neigt er soms naar dat de humor een wat te prominente plaats in gaat nemen, maar gelukkig neemt dan het verhaal zelf een aanvang en verdwijnt de humor wel iets naar de achtergrond.

Er worden bejaarde mensen vermoord, waartussen geen enkele overeenkomst te vinden is. Sommigen hebben elkaar gekend en anderen weer niet. De rechercheurs roepen de hulp in van het bedrijf uit het vorige boek Monkeywrench dat een programma ontwikkeld heeft om uit onnoemelijk veel ogenschijnlijk losstaande gegevens toch enige samenhang te vinden. Uiteindelijk lukt het toch om de oplossing te vinden en is er sprake van een heel triest verhaal.

Dit boek is anders dan zijn voorganger maar zeker niet slechter.
Meer humor, evenveel spanning, de personages zijn meer uitgewerkt en het verhaal achter de moorden heeft nu veel meer diepgang waardoor het tempo van het verhaal toch wat meer vertraagd is. Het is net of moeder en dochter in het eerste boek wat angstig waren om te veel van henzelf te tonen waardoor Engelenmoord wat oppervlakkiger is gebleven. Ik vind dit zelf wel een goede ontwikkeling dat ze zeker in dit verhaal meer de diepte zijn ingegaan.