Olivier Rolin is een eigenzinnige en originele schrijver, die in Frankrijk steeds net niet bekroond wordt. Toch jammer, want veel van zijn boeken - vooral het geweldige en exuberante De uitvinding van de wereld - zijn enorme leesfeesten, zeker als je van onconventionele boeken houdt. De leeuwenjager en Manet vond ik ook weer erg aangenaam om te lezen. Een aanstekelijke avonturenroman gecombineerd met een interessante historische roman gecombineerd met intrigerende essays over Manets schilderkunst, alles verteld door een alter ego van Rolin (in de jij-vorm) die moeiteloos schakelt tussen weemoed om de verloren tijd, satire en slapstick, aanklacht, beschrijving van geweld en onderdrukking, en meer. Een boek vol verwijzingen naar Baudelaire, Huysmans en Verlaine, maar ook naar Jules Verne en Kuifje. Kortom, een boek overvol verschillende stemmen en stemmingen, waarbij je goed moet opletten.

Maar ook een boek vol hongerige en aanstekelijke nieuwsgierigheid naar de veelvormige wereld. Een nieuwsgierigheid die Rolin herkent bij Manet: 'Maar hij is eveneens hartstochtelijk nieuwsgierig naar het reilen en zeilen van de wereld, en de wereld is een stierengevecht, of een naakte coutisane op haar bedstee, een absintdrinker, een gemaskerd bal, een bierserveerster, een spoorweg, een renbaan, een bos pioenen - dat alles zonder onderscheid, zonder hierarchie, de wereld is een perverse veelhoek, een woekerend en onbenullig schouwspel, een fontein van vormen en kleuren waar schoonheid soms aan het lelijke ontspruit'. Ik vind wel mooi hoe Rolin aannemelijk maakt dat exact DEZE nieuwsgierigheid een drijvende kracht was achter de schilderkunst van Manet (van wie ook reproducties zijn opgenomen). Maar nog wat mooier vind ik hoe die nieuwsgierigheid naar het veelvormige ook Rolins eigen stijl doordesemt. Zo schakelt hij in een enkele zin soms moeiteloos van de artistieke revolte van Manet naar de soms vrij zotte, maar wel aanstekelijke en jongensboekachtige avonturen van Peruiset (de leeuwenjager uit de titel), naar Alexandre Dumas en de tragische en romantische revolutionair Che Guevarra, naar Kuifje, naar een schilderij van Manet en naar een vergeten foto van een executie. Dat alles dus soms in EEN enkele zin.

Elke zin van Rolin is, net als de schilderkunst van Manet, een 'fontein van vormen en kleuren', even veelvormig en verbazend als de wereld. Elke alinea is een caleidoscoop waarin heden, verleden, gruwel, schoonheid, humor, ernst, banale alledaagse viezigheid en beeldende kunst op even meeslepende als originele wijze zijn vervlochten. Het boek is een fontein vol gruwelijkheden - Rolin is vrij expliciet over oorlogsgeweld en lichamelijk verval -, vol treurnis - alles vergaat en verandert onherroepelijk, niets blijft - maar ook vol vrolijkheid en avontuur. Ach ja, zo geweldig als zijn magnum opus De uitvinding van de wereld was dit boek zeker niet. Maar wat geeft het: ook dit was weer een fraaie roman, vol aanstekelijk avontuur en bespiegelingen over kunst, en vol dronken makende, lange, veelvormige en kleurrijke zinnen. Dankzij dit boek had ik een prima weekend!