Met The Absolutist kroop er al een meer volwassen toon in zijn boeken door hoe het een ingewikkeld onderwerp als de seksuele identiteit van een homoseksuele man in de Eerste Wereldoorlog onder de aandacht wist te brengen. Dit was niet alleen meer een vrijpostig spel met de geschiedenis als een intrigerend jongensboek, maar het liet de duistere kant zien van iemand die met een seksuele identiteit worstelt die niet strookt met de heteronormatieve waarden om zich heen. Toch was het in bepaalde opzichten misschien nog steeds een wat veilig onderwerp, omdat de rechtsgeldige positie van seksuele minderheden in onze culturele context eigenlijk niet echt meer ter discussie staat. Nu gaat hij nog een stap verder door óók te schrijven over de heikele kwestie rond seksueel misbruik door kerkelijke figuren.

Het goede aan de roman is dat het zeer overtuigend de connectie toont tussen maatschappelijke ontwikkelingen van de Kerk in de samenleving naar hoe seksueel misbruik op grote schaal plaats kon vinden. Boyne schroomt niet om, zover mogelijk, te breken met het idee van daders en slachtoffers en toont de implicaties die maatschappelijke ontwikkelingen hebben op individuele mensenlevens. Het hoofdpersonage Odran Yates, zelf iemand die van huis uit in het priesterschap moest, wordt gedwongen om zijn eigen geloof onder ogen te zien als de kerkelijke instituties keer op keer zaken in de doofpot stoppen in plaats van het individuele leed van mensen serieus nemen. Eerst wordt de Kerk ingezet als een machtsmiddel om jonge mannen te dwingen om de eer van de familie te herstellen of te bewaren. Daarna wordt diezelfde cyclus abrupt doorbroken en loopt het hoofdpersonage op tegen hypocrisie wanneer dan blijkt dat de kijk op de kerk radicaal veranderd is.

Dezelfde kleingeestige goegemeente, die ooit de almacht van het Kerkelijke instituut in zijn macht hield, keert zich gewelddadig tegen de voormalige macht van de Kerk. Rationele, humane afwegingen worden verkwanseld onder populistische stemmingmakerij en individuele levenskeuzes die afgedwongen zijn in plaats van gemaakt in vrijheid. Odran bevindt zich als individueel personage tussen veranderende maatschappelijke ontwikkelingen die vooral in de weg gaan staan van hoe hij zijn eigen leven wenst vorm te geven. Intolerantie is van alle tijden, maar het object waarnaar het zich richt verschuift steeds weer opnieuw en opnieuw.

Het is alleen jammer dat Boyne zijn gelaagde boodschap kracht bij probeert te zetten middels een overtreffende trap van overdreven dramatische gebeurtenissen. Enerzijds is het zijn meest subtiele en bedachtzame werk dat ik zelf van hem ken, maar anderzijds blijft er een overdreven effectbejag ontstaan door steevast dramatische climaxen erin te schrijven die enigszins neigen naar goedkoop sentiment. De gekozen symboliek voelt bij vlagen misplaatst bombastisch en enigszins geforceerd anti-religieus