Wanneer een boek binnenkomt ben ik altijd er benieuwd hoe hij zal aanvoelen en hoe hij eruit ziet. Het is het eerste waar ik naar kijk. Bij Het boek van Tess valt de cover me gelijk op. De cover van dit boek is echt prachtig. Het straalt rust uit en tegelijkertijd drama. De foto's door elkaar, de hardheid van de rotsen en de zachte kleuren van de jurk en de lucht dragen bij aan de sfeer die het uitstraalt. Zal deze sfeer in het boek terug te vinden zijn?

Het boek van Tess begint bij het moment wat je op de cover ziet. Een plek waar ik zelf nooit zou willen staan maar Tess doet het. Gevaar is lekker zijn Tess haar gedachtes. Dat ze er een snee en blauwe plekken aan ober houdt vind ze niet erg het lijkt wel of dat haar gerust stelt.

Het boek van Tess neemt je mee in de zomer van Tess. In deze zomer gebeuren veel gekke dingen, in deze periode doet Tess inspiratie op. Inspiratie voor haar boek. Tess denkt niet, ze doet, ze springt van een klif, zwemt in de zee wanneer het pikdonker is, zegt tegen iedereen ja en maakt hierdoor van alles mee. Waarom ze dit doet? Ze vindt da je als auteur zelf veel moet mee maken en ervaren. Hoe verder je komt in het boek hoe serieuzer het wordt. Zou de van de klif springende Tess alles doen voor haar boek of doet ze het allemaal om haar verleden te vergeten. Door het ontmoeten van Lucas wordt Tess geconfronteerd met vragen. Vragen die ze liever niet beantwoord maar wie weet brengt Lucas daar wel verandering in en wie weet ook in haar leven.

Het boek van Tess is een boek wat je in een dag uitleest. Ik voelde de eenzaamheid en pijn tussen de regels door want Tess doet zich heel vrolijk voorkomen maar ze is een meisje met veel problemen. In het begin had ik het idee dat Tess jonger was, zo kwam ze op me over maar ze is toch al 23. Ik had dit gevoel omdat ze wat kinderlijk was in het begin, later vond ik dit weer reuze meevallen. Jammer vond ik dat ik niet wist waar Tess woont. Voor mijn gevoel is het geen Nederland want we hebben geen kliffen dat ik weet. Voor Engeland vind ik de temperatuur niet goed dus zou het Portugal zijn?

De schrijfstijl van Miriam is heel fijn. Ze richt zich op het verhaal en weinig op de omgeving. Je weet wel een aantal dingen van de omgeving maar de rest laat ze aan je eigen fantasy over. Om de aantal pagina's zijn er lijstjes of gedichten. De lijstjes zijn de lijstjes die Tess maakt. Na 144 pagina's is het boek al uit. Persoonlijk had het van mij iets langer gemogen, het laatste stuk van het boek wat uitgebreider mogen zijn. Aan de andere kant het verhaal is verteld en de boodschap is over gekomen.