Lauryssens op zijn best: absurd en boertig! Ofwel vind je dat goed ofwel vind je dat rotslecht. Helaas bestaat er geen tussencategorie. Doder dan dood is op zich een non-event: een ellenlange surrealistische aanloop tot iets dat uiteindelijke gebeurt in de laatste bladzijden. Alles wat er tussen ligt is enkel te pruimen voor de echte fans. Wie dit als eerste boek van Lauryssens leest, haakt gegarandeert af.

Het verhaal zelf, de aanloop naar de kraak van de eeuw, is niet echt logisch of geloofwaardig en heeft zoals altijd bitter weinig om het lijf. De figuren lijken dan ook zo weggelopen uit een film van David Lynch of ergens uit een reeks als Carnévale. Lauryssens lees je dan ook niet voor de plot, maar voor zijn schrijfstijl. Want de man kan schrijven en dat levert hem bij mee altijd een ster extra op!

Enig minpunt: gezien het een dun boekje is, had hij gerust dit en het vervolg in één bundel kunnen uitgeven. Het had dan nog niet de dikte van een doorsnee Elisabeth George gehad, maar wel de prijs, terwijl het tweeluikje nu wel een duur grapje wordt... of moet ik dit ook zien als de kraak van de eeuw van Lauryssens?