De achterkant van "Vlam" laat maar weinig los over de inhoud. Het citaat op de achterkant laat misschien nog het meeste los, maar dat besefte ik me pas na het uitlezen van dit boek.
"Misschien was dat wat hem dwarszat. Op geen enkele foto was een spoor van schuld te ontdekken. Alle vroegere Roxanes, op de laatste na, leken tevreden met hun leven geweest te zijn. Gelukkige tieners, zoals hij en zijn vrienden dat ook geweest waren. Maar hij was niet opgegroeid in een krankzinnig land. En zij was geboren in het hart van de waanzin."

Vlam vertelt over het leven van Roxane, de dochter van de dictator van het niet-bestaande eiland Chimeria. Ze raakt in contact met de leden van Datura, een band, bestaande uit Christian, Una, Marina, Rafael en Chaim. Vanaf hier ontspint zich een machtsspel, waar ieder denkt de macht te hebben: Roxana denkt dat haar liefde voor Christian niet zo opvallend is, Christian denkt - hoopt - met zijn liedjes een boodschap over te brengen, Uxor Angelica Tron, vrouw van de dictator, probeert de hele groep voor haar karretje te spannen en van hen een Voorhoede te maken om de jeugd in Chimeria te beïnvloeden. Ondertussen is dit niet de enige verhaallijn in dit boek. Ook de Roxane van 2012 doet, samen met die uit de jaren tachtig, haar woordje.

Wat mij aansprak in dit boek, waren juist deze ingewikkelde, politieke intriges. Roxane is de dochter van een dictator en dit wordt voor mij vooral duidelijk in de delen die zich afspelen in 2012: ze lijkt paranoïde te zijn, zoekt overal naar complotten en is bang om herkend te worden. Ondertussen ontvouwt de verhaallijn zich steeds verder, al blijven er een hoop dingen geheimzinnig en verborgen. Dat spreekt mij eveneens heel erg aan. Vlam is een boek waar je bij na moet denken, waar je je aandacht toch nog even bij moet houden. De personages zijn op zoek naar wat er gebeurd is, en de lezer gaat daarin mee. De lezer weet amper meer dan de personages zelf en dat vind ik een interessant perspectief. Ook de hele setting is naar mijn mening mooi neergezet. Een dictatuur is geen populair onderwerp om over te schrijven, zeker niet voor jongeren. Dit boek beschrijft de dictatuur ook nog eens uit het oogpunt van de dochter van de dictator, waardoor het net nog een extra tintje krijgt.
Gelukkig komt er nog een deel twee aan, want het verhaal van Roxane, Datura en de rest van Chimeria is nog lang niet geschreven. Er zijn nog teveel mysteries achtergebleven, die Floortje Zwigtman van mij maar al te graag op papier mag zetten en welke ik dan ook heel graag wil lezen. Het einde mag dan één van de geheimen oplossen, er zijn er nog teveel onopgelost.

De politieke intriges, de geheimzinnige en zich langzaam ontvouwende verhaallijn én de prachtig beschreven setting, geven dit boek voor mij een dikke acht!