Titel: De kippige, de dikke en ik (op Librarything, op Hebban.nl)
Oorspronkelijke titel:　"夏の庭" (Natsu no niwa) / "夏の庭 The Friends"
Auteur: Kazumi Yumoto (湯本香樹実)
Vertaler: Paul Heijman en Momoyo Kato
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Japans
Serie: nee
Soort uitgave: harde kaft, afgeschreven bibliotheekboek
Aantal pagina's: 167
Uitgever: Querido
Jaar van publicatie: origineel 1992, mijn editie 1997
ISBN-nummer: 902148871X
BookCrossing ID: 8119328
Trefwoorden: Japan, dood, oude mensen, basisscholieren, vriendschap
Waarom ging ik het lezen: Dit debuut van Kazumi Yumoto heb ik al eens eerder gelezen, op de basisschool. Ik vond het toen wel leuk om te lezen, dus toen ik het op een plank met Bookcrossingboeken zag staan, heb ik het meegenomen om nog een keer te lezen.
Aanrader: Ja.

Korte samenvatting:
Drie jongens uit groep 8 willen weten wat er gebeurt als je doodgaat en gaan een oude man uit de buurt bespioneren. De man heeft al snel door wat de jongens aan het doen zijn en er groeit een vriendschap tussen de oude man en de jongens.

Achterkanttekst:
Yamashita's oma is zopas gestorven en dat zet hem en zijn vrienden Kiyama en Kawabe aan het denken. Wat gebeurt er eigenlijk als je doodgaat? Hoe ziet een lijk eruit? Word je een geest zo gauw je sterft?
Om een antwoord op hun vragen te krijgen betrekken ze de wacht bij het huis van een eenzame oude man. Die zal immers wel gauw doodgaan!
Natuurlijk merkt de oude man dat de drie voortdurend bij zijn huis rondhangen en als ze uit verveling zijn tuin beginnen op te ruimen spreekt hij ze aan.
Ze worden echte vrienden, ze helpen hem bij het opknappen van zijn huis, halen het onkruid uit zijn tuin en zaaien er bloemen.
Het wachten op de dood verandert in het vrezen van de dood. De oude man kan ze zoveel over het leven vertellen.

Eerste alinea:
Het had de hele maand juni geregend, aan één stuk door. Ook nu goot het weer. Het zwembad zou vandaag opengaan, maar dat was uitgesteld tot morgen. Ik zat naar buiten te staren, naar de monsterplant met zijn grote bladen. De monsterplant kwam nu tot de eerste verdieping, zodat ik de enorme bladeren kon zien; ze leken op een hand of een groot pompoenblad. Het was of ze bij elke bui nog groter werden. 's Winters liet de monsterplant al zijn bladeren vallen, maar zodra het lente werd, kwam het blad terug, en tegen de zomer waren de bladeren weer monsterachtig groot.

Recensie:
Verhaal:
Het is een rustig verhaal, maar toch wil je doorlezen. Je raakt heel snel betrokken bij de drie kinderen die de hoofdrol spelen. Hun thuissituaties worden heel minimaal beschreven, net als hun leven op school. Het verhaal speelt zich vooral af na schooltijd, bij het huis van de oude man die de jongens in de gaten gaan houden, en waar ze later mee bevriend raken.
De auteur heeft aandacht voor details, zonder echt lange, specifieke beschrijvingen te geven. Omdat het vanuit het oogpunt van één van de jongens is geschreven, krijg je wel iets mee van zijn leven thuis, maar vooral van hoe hij over dingen denkt en de dingen die hij ziet en opmerkt.
De oude man en de andere bejaarden die later ook in het verhaal voorkomen, zijn ook interessante personages; je komt wel iets te weten over hun verleden en over keuzes die ze hebben gemaakt, maar het gaat vooral over hoe ze nu zijn en leven. De verandering die de oude man doormaakt omdat die drie jongetjes hem in de gaten gingen houden, is ook interessant en geloofwaardig beschreven, heel herkenbaar als je wat langer met oudere mensen te maken hebt gehad.
Het einde is ook niet helemaal het einde dat je verwacht - dat komt iets eerder, zodat de auteur het verhaal nog goed af kan ronden met de drie jongens samen.

Schrijfstijl:
Het is geschreven in de eerste persoon, verteld door één van de drie hoofdpersonen. Ook de stijl van schrijven/spreken past op zich wel bij een basisschoolscholier uit groep 8. De zinnen lezen gemakkelijk en het is een rustige schrijfstijl, zonder haast.
Wat de vertaling leuk maakt, is dat er weinig dingen uit het Japans veranderd zijn. De jongens worden bijvoorbeeld bij hun achternaam genoemd (Kiyama, Yamashita, Kawabe), wat in het Japans duidelijk achternamen zijn, maar een Nederlander misschien als voornaam kan zien. Ook als ze naar een okonomiyaki-restaurant gaan, wordt het gewoon "okonomiyaki" genoemd, gevolgd door zinnen waarin het vertaald wordt met "pannenkoek" en beschreven wat voor soort pannenkoek het is, zodat het Japanse woord het verloop van het verhaal niet onderbreekt.

Spelfouten/Typefouten:
Bladzijde 144:
kleine dingetje =
kleine dingetjes

Conclusie:
Mooi boek over het eind van het leven.

Herleesbaarheid:
Ja (dit is ook al de tweede keer dat ik het heb gelezen).

Op mijn weblog hier.