Na het debuut Dorsvloer vol confetti schreef Franca Treur opnieuw een boek over het leven binnen een reformatorische gemeenschap. In deze roman gaat de inmiddels volwassen vrouw Gina terug naar haar afkomst om hulp te bieden aan haar inmiddels bejaarde tantes die haar hebben opgevoed. Gina die vooral moeite blijkt te hebben in haar liefdesleven stapt in de trein richting Zeeland en neemt hierbij de lezer mee terug naar haar verleden. De hoofdstukken wisselen elkaar af met en vertelperspectief vanuit Ina (de kindversie van Gina) en Gina. De zinnen die de schrijfster met zorg samenstelt geeft het boek diepgang. Het is geen spannend verhaal maar het geeft een kijk op de ontwikkeling van een vrouw die zich heeft bevrijd van een streng gereformeerde opvoeding zonder het geloof te veroodelen.