De meeste lezers kennen Stephenie Meyer van haar boeken over vampiers, de Twilight-saga. Met het boek “De chemicus” sloeg Meyer eens een volledig andere weg in door een thriller te schrijven. Maar was dit wel de juiste keuze?

In de chemicus volgen we een vrouwelijk hoofdpersonage die onder verschillende namen schuilgaat. Want wat is nu eigenlijk nog haar echte naam? Haar bijnaam is “de chemicus”, vernoemd naar haar werk voor de Amerikaanse overheid. Daar werkte ze als dokter in een lab om chemische middelen samen te stellen die gebruikt werden bij ondervragingen. Momenteel is de chemicus echter op de vlucht voor haar werkgever. Toch wordt ze plots opnieuw gecontacteerd door haar vroegere collega’s met een nieuwe en laatste opdracht. Wantrouwig begint de chemicus aan deze nieuwe missie en dan ontmoet ze iemand die haar hele leven op z’n kop zet en haar meesleurt in de gevaarlijkste avonturen.

De chemicus is een lijvig boek van meer dan 500 pagina’s, maar het leest zo vlot dat je hier nooit bij stilstaat. De ene na de andere spectaculaire en zenuwslopende gebeurtenis volgt, waardoor dit sterk doet denken aan series en films over de FBI en CIA, waarbij een vrouwelijke agente vaak de hoofdrol speelt. De chemicus is echter geen cliché omdat het niet gaat over een veldagente, maar wel over een dokter die ontdekt dat ze over meer skills beschikt om te overleven dan ze dacht.

Je kan nog een klein stukje Twilight herkennen in dit boek met opnieuw een moeilijke liefde, die eigenlijk niet hoort te zijn. Maar tot zover de gelijkenis met de vampierromans.

In dit boek wordt de spanning er steeds goed ingehouden en ga je je geen moment vervelen. Over de geloofwaardigheid van het verhaal valt te discussiëren, al lijkt dit maar een klein minpuntje. De chemicus sleurt je mee in het verhaal en lijkt vaak wel een film. Best een aanrader voor wie houdt van een spannend verhaal, met toch wel een sterk vrouwelijk kantje.