Het negende deel in de serie over inspecteur Rani Diaz draagt de onheilspellende naam Puta. Net als bij de voorgaande delen doet de titel exotisch aan. De dame op de cover lijkt bij uitstek een puta in nood en dat schept de verwachting dat de dader of het slachtoffer in de prostitutie zit. Niets is echter wat het lijkt en Sterre weet ons steeds weer op het verkeerde been te zetten. Van het begin tot het einde weet ze ons te boeien met onverwachte plotwendingen en ontwikkelingen. Jammer genoeg komt het verhaal af en toe een tikkeltje ongeloofwaardig en rommelig over.

Het verhaal begint met Manon die het lijk van haar beste vriendin vindt. Meteen wordt zij als verdachte aangemerkt. Maar dan worden elders nog twee slachtoffers gevonden en daar blijft het niet bij. De ene na de andere moord verschijnt op het bordje van hoofdinspecteur Rani Diaz. Zij vermoedt dat er een verband bestaat tussen de gebeurtenissen en gaat op zoek naar de dader.

Het boek blijft over het algemeen boeien en dat is ongetwijfeld een pluspunt. Dit is deels te danken aan de spanningsopbouw die niet altijd even consistent is. De elkaar snel opvolgende moorden prikkelen namelijk je spanningsgevoel maar omdat het onderzoeksteam achter de feiten aanhobbelt en de dader geen moment op de hielen lijkt te zitten, verliest de spanning zijn dringendheid. Toch blijft het verhaal ook op zulke momenten boeien omdat de schrijfster veel aandacht besteedt aan het wel en wee van hoofdinspecteur Rani . Deze bevraagt zich innerlijk over de juistheid van haar handelswijze naar haar gezin toe. Zo is het mooi dat ze meer ruimte wil maken voor het verwerken van het verdriet dat haar gezinsleden met zich mee dragen. Ook in haar werk is ze zich bewust van haar tekortkomingen. Dat is verfrissend ten opzichte van de vele inspecteurs uit andere boeken die als nietsontziende terriërs over alles en iedereen heen walsen. Diaz is ook echt aanwezig in haar gezin en wordt niet volledig opgeslokt door haar werk. Ze probeert het evenwicht tussen beide te behouden.

Af en toe schieten de emoties van Rani echter uit de bocht. Ze barst regelmatig in huilen uit en wordt dan getroost door haar collega’s. Dat hoeft geen probleem te zijn maar tijdens de finale van het boek komt ze niet meer over als een hoofdinspecteur die gezag heeft over haar collega’s. In plaats van actie te ondernemen, lijkt het alsof haar collega’s vooral bezig zijn met de gemoedstoestand van Rani.

De finale in en rond het chaletje in de bossen van de Ardennen komt rommelig en ongeloofwaardig over. Daardoor verliest het einde aardig wat spanning. Rani en een collega proberen iemand te redden maar moeten tot negen uur in de volgende ochtend wachten tot een helikopter kan gaan zoeken. Ze maken zich grote zorgen want ze kennen het slachtoffer van dichtbij. Toch gaan ze gewoon slapen. Hun gedrag is veel te berustend voor de situatie en hun zorgen komen niet geloofwaardig over vanwege de te summiere beschrijving.
Het is ook vreemd dat de helikopter pas om negen uur gaat zoeken terwijl het al veel eerder licht is en je vraagt je af hoe je met een helikopter door al die bomen heen kan kijken. Bovendien is het slachtoffer slecht ter been waardoor ze te voet niet ver kan vluchten. Dus waarom worden er dan geen honden ingezet? Zo zijn er meer van die dingen die het nét niet helemaal zijn.

Het slot is niet nagelbijtend spannend en de epiloog schept enige verwarring over de geestestoestand van de dader. Wanneer dit soort onvolkomenheden je niet storen en je een Feelgood Thriller weet te waarderen, is Puta een boeiende en aangename leeservaring.