In deze roman die je meeneemt door Europa en Australië is het meteen duidelijk dat er alleen grenzen bestaan als je dat zelf toelaat en dat het goed is om te luisteren naar je gevoel.

Na een herdenkingsritueel in Zweden voor een jaar eerder omgekomen Australische vrouw krijgt Nuria een droom, een visioen waarin ze zichzelf herkent en waarin ze voor haar gevoel thuiskomt… na een zoektocht naar zichzelf.
Een vrouw gehuld in purperen zijde, op een grote witte steen speelt een grotere rol dan ze op dat moment weet.

Niemand begrijpt dat deze Australische Arinya Marrallang het waarschuwingssignaal niet heeft gehoord, dat niemand haar had gezien en daarom door de houtkap een boomtak op haar hoofd kreeg en overleed. Ze zou na het kapseizoen teruggaan naar Australië en had haar ticket al gekocht. Maar zover kwam het dus niet meer.
Nuria begeleidt het stoffelijk overschot naar Australië en de ontdekkingstocht naar haar geschiedenis begint. Nuria beschikt over een grotere innerlijke kracht dan ze vermoed had en durft de confrontatie aan met een duister verleden.

Nuria neemt je op deze ontdekkingsreis ook mee naar een plaatsje in de Languedoc waar ze samen met Pascal opgroeide, die haar reisgenoot zal worden. Pascal liet haar kennis maken met de houtkap waardoor ze naar Zweden vertrok.
De beschrijving van de omgeving is steeds heerlijk om te lezen:
‘De glooiende heuvels maakten hier en daar ruimte voor velden vol wilde bloemen, gras of graan. Een kabbelend riviertje gaf geluid aan het verstilde landschap. De bomen op de rotsige hellingen waren de koning te rijk met hun stammen in het zicht en kruinen tot hoog in de hemel. Eik, beuk, berk en den wisten zich gevleid met weelderige varen aan hun voeten. Het was dicht bevolkt met herten, vossen, vogels, dassen en fazanten, maar niet met mensen.’

Ik vond het prettig te constateren dat de genoemde plaatsen niet fictief zijn; het klopt als een bus. Dat maakt het verhaal toegankelijker, sommige zijn heel herkenbaar en de geschiedenis die verbonden is aan deze historische plaatsen is historisch correct. Woorden of uitdrukkingen waar een asterisk achter vermeld staat en wellicht niet bekend zijn, worden achter in het boek uitgelegd.

De visioenen en dromen zijn passend in het verhaal en nemen je aan de hand mee naar onverwachte gebeurtenissen.
‘Nuria’ leest alsof je naar een kleurrijk schilderij kijkt waarvan je niet weg kunt kijken omdat je steeds iets nieuws ontdekt. Esoterie en exoterie komen ook aan bod in haar familiegeschiedenis die teruggaat tot de tijd van de Katharen.
Deze spannende roman is een prachtig debuut van deze auteur.