De situatie in Duitsland is na de Tweede Wereldoorlog bedroevend, hongersnood overheerst in de plat gebombardeerde steden. Veel inwoners voelen zich reddeloos verloren, aan alles is tekort.

Er is een enorme stroom aan vluchtelingen, overlevenden van de kampen en ontheemden. Het onmenselijk verdriet om dierbaren die niet meer terug komen, problemen met huisvestiging, het vinden van werk en grote zorgen vermengd zich met lichte hoop over de toekomst.

Betty Sternberg wordt bevrijd uit Theresienstadt, ze verloor haar man, dochter en kleinzoon, later wordt ze herenigd met haar kleindochter.

De lotgevallen van de bewoners van Frankfurt en van de familie Sternberg word verteld tegen de achtergrond van de opbouw van Duitsland.

Na de grote ontberingen tijdens en direct na de Tweede Wereldoorlog betrekt de familie Sternberg in september 1948 opnieuw hun oude huis in de Rothschildstraat, het contact met de overzeese kinderen word hersteld, het geloof in geluk neemt langzaam toe.

Opvallend zijn de kleine verwijzingen naar theaters en bioscopen, films, revue, opera’s waar alles weer tot leven komt.

De spaarzame kranten en tijdschriften, mode, ze dragen zeer bij aan het schetsen van de tijdgeest, ook beschrijvingen van het straatbeeld, de etalages die voorzichtig gevuld worden, de kleine reclameborden die mensen naar binnen lokken, de intrede van kauwgum, sigaretten, chocolade die de bevrijders meebrachten dragen bij aan de sfeer in het naoorlogse verwoestte Duitsland.

Het herstel duurt lang, als de nieuwe mode de huiskamers binnendringt, men nadenkt over de bouw van het Goethe huis, specerijen weer verkrijgbaar zijn klimt Duitsland voorzichtig uit het dal.

Stefanie Zweig schreef na Het huis in de Rotschildstraat met Terugkeer in de Rotschildstaat opnieuw een aangrijpende roman waarin een bewogen tijd bijzonder goed en gedetailleerd beschreven is.