Aangrijpend!
Dat is het woord dat het hele verhaal voor mijn gevoel het beste omschrijft. Vandaar dat ik het soms ook even naast me neer legde en iets anders ging doen.
Twee zogenaamde “deadlines” die twee mensen met elkaar verbinden die elkaar in het echt niet kennen maar via een forum steun krijgen van elkaar maar ook van andere forumleden waar ze een hechte band mee opbouwen voor zover dit virtueel kan.
Mara, een jonge moeder die lijdt aan Huntington en langzamerhand de controle over haar lijf en ook haar leven begint te verliezen. Hoewel ze ontiegelijk goed gesteund en geholpen wordt door haar man – haar ouders en haar twee beste vriendinnen ziet ze zichzelf toch als een enorme last voor de mensen van wie ze zielsveel houdt. Ook haar grootste liefde Laks, haar vijfjarige dochtertje is een heikel punt zoals je zult begrijpen. Mara wil haar dochter niet opschepen met een aftakelende moeder die voor haar eigen idee zal eindigen in een kasplant waarvoor men zich moet schamen of waarvan men niet meer kan houden. Mara neemt dan ook het besluit om zelf het heft in handen te nemen – nog vijf dagen – dan zal ze haar leven beëindigen.
De emoties – de twijfels – boos zijn en vooral het naderend afscheid is werkelijk zo rauw en puur beschreven dat ik alleen al bij de gedachte dat iemand zo'n keuze maakt meerdere malen met een vette brok in mijn keel zat terwijl mijn ogen volschoten....

Ook Scott heeft het zwaar.
Curtis heeft een jaar bij hem en zijn vrouw in huis gewoond met alle problemen, zorgen maar vooral veel liefde voor de kleine man moet Scott met lede ogen aanzien dat Curtis biologische moeder uit de gevangenis komt en haar zoon weer bij zich wil hebben.
Nog vijf dagen om te genieten, het niet te zwaar te maken voor Curtis – dus zijn emoties de baas blijven.
Leuke dingen met de jongen doen en zijn favoriete eten bijvoorbeeld klaar maken. Scott's wereld lijkt ineen te storten ook al is zijn eigen vrouw zwanger van hun eerste baby – Curtis zit diep in zijn hart. Als er dan plotseling onverwachte dingen gebeuren lijkt het hek helemaal van dam te zijn.
Hoe moet dit nu verder?

Huntington – verschrikkelijk!
Geweldig hoe Julie dit allemaal beschrijft. Je hoort er wel eens over maar het fijne weet je er zelf meestal niet vanaf, tenzij je er in je omgeving mee te maken hebt.
Met veel respect en inzicht geschreven en ik raad dit boek dan ook ten zeerste aan.
Lezers van bijvoorbeeld Jojo Moyes of Jodi Picoult snappen de intentie van een roman met meer diepgang – deze dame mag zich daar wat mij betreft gerust tussen nestelen.