Toen ik een paar maanden geleden een bezoekje bracht aan het boekenfestijn in Nieuwegein zag ik al snel The Song of Achilles liggen. Over dit boek had ik veel goede dingen gehoord en ik had mijzelf beloofd dat ik het zou kopen als ik het zou zien liggen op het boekenfestijn. Ik vond het voor twee euro, dus het was een koopje. Het duurde niet lang voordat ik het las, maar wel lang voordat deze recensie verscheen, omdat ik het op 29 maart heb uitgelezen. Oeps.

The Song of Achilles gaat over Patroclus en zijn relatie met de grote held Achilles. Achilles leren we kennen in de Ilias van Homerus, maar begrijpen we niet helemaal met zijn hevige emoties en koppigheid. Madeline Miller heeft met dit verhaal geprobeerd begrip voor hem te creëren, zodat iedereen begrijpt hoe het ongeveer in elkaar had kunnen zitten.

Ik denk dat dit boek tegenviel doordat Rick Riordan én V.E. Schwab dit boek vijf sterren hebben gegeven en mijn verwachtingen daardoor heel erg hoog waren, want uiteindelijk vond ik dit boek niet zo bijzonder. Ja, het is interessant en al, maar het was naar mijn mening niet ge-wel-dig. Daarnaast verwachtte ik niet dat er magie in het verhaal zou zitten (wat eigenlijk best dom is, omdat ik wist dat Achilles' moeder een zeenimf was), wat het een soort van 'verpestte' (ik had namelijk historische fictie verwacht, al snap ik niet hoe dat mogelijk zou zijn geweest door al die goden en zo).

Verder was dit boek geweldig en vond ik het oprecht leuk. Mijn torenhoge verwachtingen zijn de reden waarom ik het uiteindelijk maar vier sterren heb gegeven. Jammer, maar helaas waar.

Raad ik je aan om The Song of Achilles te lezen? Jazeker! Als eerste omdat dit boek zeer informatief is (als je nog niets wist over de Trojaanse oorlog en Achilles en al) en als tweede omdat het goed geschreven is. Nee, fantastisch zelfs, al duurde het voor mij wel even voordat ik het uit had.