UP is een vervolg op Paaz, Myrthe van de Meer heeft deze boeken gebaseerd op haar eigen ervaringen in de psychiatrie. Ze zet deze ervaringen op een geweldige manier neer. In UP (urgente psychiatrie) graaft ze weer een stuk dieper in de ziel van Emma. Je leest over haar gevoelens, angsten en haar manier van denken. In Paaz kwam de lezer erachter dat Emma Asperger heeft in UP blijkt dat niet het enige te zijn waar ze last van heeft. Er komt nog een diagnose bij: manisch- depressief. Het is een ontroerend verhaal, waarin ze verteld over haar belevenissen met de andere patienten en over hoe het in haar eigen hoofd werkt.

‘Ik voel overal nabijheid: ik voel hoe dicht jij nu op me zit, hoe fijn het is dat er een tafel tussen ons staat, hoe ver de deur is, hoe groot de kans is dat er nu iemand binnenloopt, en of die dan naar jouw kant van de tafel loopt of de mijne en hoe dicht hij of zij dan bij me komt staan… Alles en iedereen is nabijheid. Iedereen, behalve Sergei. […..] Als ik bij hem ben, voel ik alleen maar dat hij mij niet is en dat ik hem. ‘Bij alle mensen voel ik nabijheid, maar bij Sergei voel ik alleen maar afstand. Een afstand die ik nooit zal kunnen overbruggen. Omdat hij de enige is bij wie ik écht dichtbij zou willen zijn.’

Er wordt ook op een realistische manier in beschreven hoe de psychiatrie werkt en dat is niet altijd positief. Behoorlijk confronterend zelfs en als verpleegkundige in de psychiatrie heel herkenbaar.

“Dus als ik straks niet meer suïcidaal ben, maar gewoon weer depressief en miserabel en doodongelukkig, dan laat je me weer gaan? Hij knikt.”

Een prachtig vervolg op een geweldig debuut!