Na Weg van Lila moest ik natuurlijk Vaderstad ook lezen. Toentertijd vond ik het eerste boek van Patrick van Rhijn echt goed. Het verhaal greep me en ik vond het fantastisch op papier gezet.
Dit tweede boek vond ik echter wat minder dan het eerste. Misschien is dat ook wel logisch, omdat je moeilijk je debuut kan evenaren. Maar ik vond het wel jammer.
Het boek begon voor mij heel warrig. Ik kon het begin niet goed volgen en kwam moeilijk in het verhaal. Ik had het idee dat er een hoop dingen in het boek zitten verwerkt, die niet echt direct iets met Lila te maken hebben. Persoonlijk vond ik dat heel jammer.
Gaandeweg het einde vond ik het wel mooier worden en tijdens de laatste 15/20 blz. heb ik ook wel wat tranen weggepinkt.
Ik ben blij dat ik het gelezen heb, want nu weet ik hoe het verder is gegaan met Djon en Lila. Weg van Lila blijft echter beter.