Ik hou niet van romans met een verborgen boodschap, in dit geval de christelijke boodschap. Het leven wordt daarin vaak allemaal zo zoet en braaf voorgesteld. Neemt niet weg dat er soms toch verdraaid leuke romans tussen zitten. Dit is er zo een. Natuurlijk moet je veel met een korreltje zout nemen, maar het verhaalt wél en Woodsmall kan goed schrijven.
Misschien spreek ik mezelf wel tegen als ik zeker de twee volgende delen in deze reeks ga lezen. Is de intentie dus toch geslaagd?