Volgens de invalide mijnwerker en alleenstaande vader Magdo Medardo brachten namen die met een 'm' begonnen geluk en was dat het geheim van de allergrootste filmsterren. Zijn kinderen kregen ook allemaal een naam die met een 'm' begon. Zo heten de zonen van de oudste naar de jongste: Mariano, Mirto, Manuel en Marcelino. Toen er een dochter werd geboren wilde hij haar Marylin Monroe noemen, maar zijn toenmalige vrouw Martina wilde daar niets van weten. Uiteindelijk kreeg het kleine meisje de naam: Maria Margarita.

Maria Margarita was tien jaar toen haar vader op het idee kwam om een wedstrijd te organiseren. Haar vier broers en zijzelf zouden om de beurt naar de bioscoop gaan en daarna de film zo goed mogelijk na vertellen. Maria was als laatste aan de beurt en zij vertelde de film niet, ze zette hem neer. Of meer nog, ze doorleefde hem. Vanaf die avond was zij de 'officiële' filmvertelster.

Eerst trad ze op voor haar vader en broers, maar al snel wisten andere dorpsgenoten van haar bestaan als filmvertelster af en betaalde zij een kleine prijs om dit bij te mogen wonen. Het was zo'n succes dat ze op ten duur bij mensen thuis gevraagd werd en ook de kwade wereld leerde kennen vol leugens, seksueel geweld, verdriet en het verlies van dierbaren.

Het enige minpuntje van het boek vond ik dat het zo dun was. Ik had heel graag meer van de filmvertelster en alle andere personages willen lezen. Het is een klein boekje wat de ‘vlotte’ lezer snel uitleest, maar dit is natuurlijk ideaal voor op vakantie, in de wachtkamer van de tandarts of in de trein. Het boekje past gemakkelijk in je tas.

De auteur maakt met dit verhaal duidelijk dat mensen met de kleine dingen het meest gelukkig zijn. Een vleugje magie in een pijnlijk, realistisch leven.