Het is een bekend feit dat een goede openingszin erg belangrijk is voor een boek. Ilse Ruijters is er met haar openingszin “Het schot voelt als een klap. Als de klap van een hamer. De klap van een hamer boven in mijn borst” zeker in geslaagd meteen de nieuwsgierigheid van de lezer te prikkelen.
“Later als ik dood ben” vertelt het verhaal van Elin, midden dertig en onzeker. Zij heeft haar relatie verbroken en is weer alleen.
Zij komt er achter dat haar hele leven in feite een leugen is, alles wat zij dacht te zijn, is niet waar. Van haar demente tante komt ze te weten dat haar moeder niet haar biologische moeder is. Dat is de psychisch labiele zus van haar moeder. Daarnaast hoort ze dat haar biologische vader waarschijnlijk een tbs’er is. Haar moeder wil haar niets vertellen, zegt dat ze niet wet wie haar echte vader is.
Daarop neemt Elin een baan als sociotherapeut aan in een tbs-kliniek, ondanks dat zij daar niet helemaal voor gekwalificeerd is. Hier wil zij op zoek gaan naar de waarheid over haar afkomst. Maar elk antwoord dat zij vindt, levert nieuwe vragen en onzekerheden op.
Langzaam maar zeker wordt naar de climax aan het eind toegewerkt en waar alles op zijn plaats komt.

De proloog begint meteen spannend en roept vragen op, gaandeweg het verhaal wordt duidelijk wat er aan de hand is.
De schrijfstijl is prettig en vlot. Door de korte hoofdstukken, die met dagen worden aangeduid, zit er vaart in het boek. Deze hoofdstukken vertellen het verhaal. Tussendoor staan regelmatig flashbacks, die de achtergrond van Elin duidelijk maken, en flashforwards, die naar de climax toewerken. Door deze opzet leer je haar steeds beter kennen en begrijp je ook waar haar drang haar verleden te leren kennen vandaan komt. De plotwendingen houden voldoende spanning in het boek en stimuleren de lezer vooral snel verder te willen lezen.
De dialogen zijn goed geschreven en duidelijk.
Het boek is geschreven in het ik-perspectief, vanuit Elin, en zodoende beleef je het verhaal vanuit haar gevoelens en gedachten.
Ilse Ruijters heeft een heel leuke manier gevonden om achtergrondinformatie te geven over verschillende aandoeningen die de tbs'ers hebben en dat wordt haast ongemerkt in het verhaal verwerkt. Zo steek je er ook nog veel van op.
De karakters van de verschillende personen zijn heel menselijk en objectief neergezet. De bewoners van de tbs-inrichting worden niet als slechte mensen getypeerd, maar als gewone mensen met een psychische aandoening. Elk met zijn beperkingen en mogelijkheden.

Deze psychologische thriller is een zoektocht naar identiteit, de dunne lijn tussen goed en kwaad, en zal je nog lang bijblijven.