13 minuten was een boek dat ik echt heel graag wou lezen, ik weet eigenlijk niet eens waarom, misschien door de mooie omslag. Nu ik hem heb gelezen, weet ik niet wat ik er van moet vinden. Het boek is opgedeeld in 3 delen. Bij de eerste 2 delen vond ik het boek echt zo tegen vallen, vond ik dat ik te hoge verwachtingen had. Toen kwam ik bij deel 3 en kon ik het boek niet meer neerleggen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik vond dat er voor mij te veel over drugs, alcohol, roken enzo geschreven werd. Het geeft niet echt een positief beeld van een middelbare school. Ook vond ik geen enkel personage echt leuk. Ze waren allemaal nogal oppervlakkig, egoïstisch en heel erg negatief ingesteld, vooral Tasha kom ik echt niet uitstaan. Op een gegeven moment kreeg ik wel medelijden met Becca, maar niet om wie ze is, meer om wat ze mee maakt. Als ik moest kiezen wie mijn favoriete personage was, dan zou ik Hannah kiezen. Maar hoe vreselijk je de personage ook vind, je leest gewoon door. Je wilt weten hoe het afloopt, voor een dik boek leest het ook ontzettend snel. Toch had het verhaal voor mij wel wat sneller gekund, vooral het eerste deel, daar vond ik niks spannends aan. Wat ik wel weer leuk vond aan dit boek, waren de verschillende formats, appjes, kranten, dagboeken. Vanaf deel 3 wordt het boek best wel extreem. Het heeft daar echt zo’n giga plottwist. Ik hoop echt voor iedereen dat zulke mensen niet bestaan, want ik vind het echt verschrikkelijk. Door dit boek ga je nadenken over het belang van vertrouwen, je zoekt overal wat achter. Wat mij vooral is bij gebleven van dit boek is dat je moet praten, krop het niet op, bewaar geen geheimen, maar praat het gewoon uit. Hiermee help je elkaar het meest.