Werkelijk een werkstuk waarbij auteur Simone van der Vlugt de lezer doet thriller vanaf de proloog tot ver na het zinderend einde. Het gebruik van de Ik-vorm maakt elke actie en iedere emotie zo levensecht. Van der Vlugt bespeelt meesterlijk de aangeboren nieuwsgierigheid van de thrillerfan om geleidelijk aan een bepaalde stelling op het voorplan te plaatsen en dan weer een rookgordijn op te trekken. De vernietigende kracht van kwalijke roddels, tiranniek gedrag en lage pesterijen wordt in De reünie met een vlijmscherpe analyse aangetoond. Van der Vlugt presenteert haar personages in hun alledaags milieu, laat hen pittig ruziën en waar nodig stevig knuffelen. Die vriendelijke personen blijken dan toch niet zulke lieverds te zijn als we aanvankelijk mochten geloven. Het is al weer een tijdje geleden dat ik echt als versteend heb zitten lezen… Met meer dan gewone geestdrift kan ik De reünie dan ook warm aanbevelen