Het boek De Kelder gaat over moeders die hun kind, al dan niet tijdelijk, verliezen, en het verdriet wat dat met zich meebrengt. Dit thema verweeft zich door het boek, en hierom draait het ook. Een kind wordt vermist, maar wie heeft dit gedaan. Als moeder kun je iedereen gaan verdenken, uiteindelijk zelfs je eigen omgeving. Je kunt ver gaan in de liefde voor een kind.
Dit boek zet dat duidelijk neer. De personen waar het in het verhaal om draait, komen tot leven, bijvoorbeeld Valerie Glenn. Maar ook Kasey Kennedy, een nieuw personage in de boeken van Brian Freeman, wordt ontzettend goed neergezet. En dan hebben we natuurlijk nog Stride, Serena, en Maggie. Ook zij brengen hun perikelen weer mee in het boek.
Stride moet keuzes gaan maken voor zichzelf, na het vorige boek. In het boek wordt mooi en pijnlijk omschreven welke keuzes dat dan zijn. Ik kon weer helemaal meeleven met Stride.
Ook Serena heeft haar sores, en staat voor keuzes. Kiest ze voor zichzelf of wacht ze nog af? Ik voelde in dit boek ook meer sympathie voor Serena dan in de andere boeken, vooral omdat ik nu, voor mijn gevoel, meer over Serena heb geleerd. Ze is fair, en dat is duidelijk geworden. Daar hou ik wel van.
Ook Maggie speelt weer een rol in het boek, een vrij belangrijke nu. Want hoe staat zij nu in verhouding tot Stride.
Het psychologische deel komt weer ontzettend goed naar voren, maar niet op een storende manier. Stride heeft last van paniekaanvallen, en praat niet over zijn problemen. Maar de schrijver ondervangt dit goed, door ook actie in het verhaal te stoppen. Goede verhoudingen zijn belangrijk in een psychologische thriller, naar mijn mening.
Overigens heb ik wel een minpuntje ontdekt, waar ik me even aan stoorde. Een personage uit het boek kon iets te gemakkelijk wat vinden waardoor ze kon proberen zich te bevrijden. Daar verloor het verhaal wat geloofwaardigheid voor mij. Maar ondanks dat was het plot weer steengoed en zag ik het niet aankomen. Weer een top boek van een steengoede schrijver. 4 en een halve ster!