Ik was een jaar of acht toen ik voor het eerst begon aan mijn avontuur in M.U.I.S. en nu, zeven jaar later, ben ik ernaar terug gekeerd om het opnieuw te beleven.

Muis' eerste herinneringen zijn van Moe Pleegsma en haar man Isaac op boerderij Rozehoeve. Hoewel het leven er niet altijd makkelijk is, is hij daar heel gelukkig, tot hij op een dag wordt opgehaald met een rijtuig en naar een internaat wordt gebracht. Droevestein is afschuwelijk en Muis verlangt terug naar Moe en Isaac, wat het begin is van een lange, zoektocht naar de mensen uit zijn herinneringen.

In het boek zijn vele bijzondere personages te vinden, die vooral opvallen doordat ze arm zijn, maar wel alles deelden wat ze kunnen missen. Zo sluit Muis vriendschap met een poppenspeler, een kol die niet kan praten en een jongen die ook in het internaat Droevestein woont. De vriendelijkheid van de armen staat pal tegenover de wreedheid van de rijken en gezaghebbenden.
Van niemand kwam je meer te weten dan dat relevant was voor het verhaal en toch had een aantal karakters een interessante verdieping.

De sfeer in het boek is een beetje magisch, wat onder andere komt door de tijd waarin het is geplaatst. Een tijd waarin de industrialisatie bezig was en mensen dus nog heel anders leefden dan nu en daardoor kon het gebeuren dat Muis veel heeft rondgetrokken.
De tweede reden dat Penny Dolans boek magisch was, was dat ze levendige beschrijvingen gaf van de omgeving, zonder daar tot in het kleinste detail op in te gaan. Hierdoor had je een goed beeld van alle plaatsen zonder dat de hoeveelheid beschrijvingen hinderlijk werd.

De gebeurtenissen zijn behoorlijk ongeloofwaardig maar dat maakt niet uit. Ze maken het boek wel een leeswaardig verhaal en het deed me erg denken aan 'Alleen op de wereld' van Hector Malot. Allebei twee jongens die hun moeder zoeken, rondzwerven en veel vriendschappen sluiten.

Mits in acht genomen dat de doelgroep jonge lezers betreft, is het een aanrader voor iedereen, ongeacht leeftijd of favoriete genre!