Iris komt door een erfenis in het bezit van het huis van haar oma en al dwalend door de kamers en de tuin komen weer allerlei herinneringen bij haar op. Daar gaat het in dit boek ook vooral om: herinneren, onthouden en vergeten.

Iris is een bibliothecaresse die zelf niet meer leest en zij zegt hierover: "Lezen, dat was hetzelfde als verzamelen, en verzamelen was hetzelfde als bewaren, en bewaren was hetzelfde als herinneren en herinneren was hetzelfde als niet precies weten, en niet precies weten was hetzelfde als vergeten zijn, en vergeten was hetzelfde als vallen, en aan dat vallen moest een einde komen."
Ook zegt ze: "Vallen zit bij ons in de familie". Inderdaad zie je dit thema door het hele boek terug.

Vaak wordt het overlijden van Rosmarie genoemd, maar pas op het eind van het boek wordt duidelijk hoe zij gestorven is.