Dit is de Jan Wolkers die in zijn vroege jaren vooral over zijn jeugd schreef. Jeugdjaren gekenmerkt door de specifieke sfeer van liefde, het geloof, de 2e wereldoorlog, studietijd, het Oegstgeest waar en het gezin waarin hij opgroeide. Jan Wolkers zet verhalen neer die waarschijnlijk in hoge mate autobiografisch zijn of ontsproten zijn aan zijn tomeloze fantasie. In ieder geval is het altijd in relatie tot de wereld om hem heen zoals hij die toen heeft ervaart. Wolkers is in deze verhalen vaak zelf de recalcitrant, rebel en beschouwer tegelijk. De verhalen zijn een samenraapsel van hetgeen hij in de jaren 60 -verspreid over 3 bundels - schreef. Het Tillenbeest, Vivisectie, Dominee met strooien hoed, Kunstfruit, Zwarte Advent en Serpentina's Petticoat (maar nu doe ik al die andere boeiende verhalen eigenlijk tekort) geven een prachtige doorsnee van het vroege werk van Jan Wolkers, die als altijd, dus ook hier, in staat is om van een simpel onderwerp een uitbundig verhaal te maken en vooral ook van een gewoon object een -uitgesponnen- omschrijving te geven, die van een doodgewoon ding iets maakte dat de moeite van het beschouwen op de Wolkersmanier meer dan waard is. Zijn omschrijvingen zijn als altijd beeldend, geven je een nieuw perspectief en laten je genieten van zijn soepele, maar zeker rake omgang met de Nederlandse taal.
Jan Wolkers, ook in al deze verhalen die velen al meer dan eens gelezen hebben, maakt nog steeds duidelijk dat hij een van Nederlands grootste schrijvers is en ook altijd, door zijn grote nalatenschap en diversiteit van de verhalen, zal blijven.