Ik kreeg "Ontheemd" als Dizzie doorgeefboek toe gestuurd. Normaal geen boek dat ik uit mezelf zou gaan lezen, maar ik ben er toch in begonnen. Een erg indrukwekkend verhaal! De schrijfster weet de gebeurtenissen uit haar verleden op een duidelijke, niet overdreven manier te omschrijven. Ze probeert geen medelijden met zichzelf op te wekken, maar vertelt zonder extra franje wat haar eigen familie haar heeft aangedaan. Erg knap, dat je daar op die manier zo over kunt schrijven.
Sinds ik zelf kinderen heb, vind ik dit soort boeken erg moeilijk om te lezen; het gevoel van verontwaardiging en onrecht grijpt me dan meteen naar de keel.
Onbegrijpelijk dat ze dan toch nog contact met haar familie blijft houden! Ik zou het niet kunnen!