Joona Linna is op non-actief gezegd hangende een onderzoek waarbij hij vlak voor een inval de criminelen getipt zou hebben.
Toch wordt hij als waarnemer naar het hoge noorden gestuurd om er enkel als waarnemer te assisteren bij een zeer geweldadige moordzaak.
In een internaat waar jonge meisjes met ernstige psychische stoornissen verzorgd worden, is een meisje vermoord terwijl ze in een afzonderingscel zat.
De plaatselijke politie trekt al snel conclusies waar Joona, de waarnemer, het niet mee eens is en hij start zijn eigen onderzoek.
Het verhaal gaat in een razend tempo, met een uitstapje naar een andere verhaallijn die netjes afgewerkt wordt, om daarna terug te keren naar de hoofdzaak.
Het is erg te lezen hoe er met de meisjes omgegaan wordt, velen zijn door jeugdzorg geplaatst, hebben geen ouders meer of ouders die hen niet kunnen hanteren. Ze zijn van hot naar heir gestuurd en kunnen nergens echt tot rust komen, hebben nergens een thuis. Dat helpt de psychische genezing uiteraard niet.

Waanzinnig spannend vond ik het, hoog tempo, geen losse eindjes en een klein beetje een inkijk in het privéleven van Joona Linna.