Christoph Ribbat (1986) combineert in zijn onderzoek culturele geschiedenis, literaire studies en visuele cultuur. Zijn literaire docu-drama “in het restaurant”, is zijn tweede boek. Het is te lezen als een cultuurgeschiedenins in vier gangen met als voorgerecht de eethuizen-nieuwe-stijl die rond 1670 in Parijs ontstonden en eindigend met een nagerecht waarin de keuze voor de vorm en inhoud duidelijk wordt..

Het is montage-achtig geschreven en leest als "hapjes". Sommige stukjes zijn beter te verteren en zijn te plaatsen tussen de andere stukken en sommige stukken zijn vreemde eenden in de bijt. Er worden veel weetjes en personen opgelepeld evenals schilderijen om de sfeer en het beeld van restaurants te kunnen proeven.
Er lopen veel lijnen door het boek, de meest zichtbare is de lijn van een chronologische opbouw. Het verhaal gaat over heel veel wat ook maar betrekking heeft op het restaurant in de samenleving; uitbuiting en uitsluiting van personeel en gasten, de eetgewoontes, de plekken waar in het openbaar gegeten wordt, de verschuiving naar een sterpositie van de kok. En dit m.b.t. meerdere landen. En natuurlijk komt ook de hygiëne en de ozo makkelijke en snelle vervuiling van keukens aan de orde.

Ook al lijkt het boek een grote soep van wetenswaardigheden, het leest vlot weg en bleef me smaken naar meer en zal door mij vaker opengeslagen worden.
Ik heb het boek op mijn ereader gelezen en eindelijk ontdekt wat daarvan de voordelen zijn. Tijdens het lezen kon ik op een geselecteerd woord in de tekst restaurants bezoeken, personen nader leren kennen en gerechten en ingrediënten bekijken.