“The doll’s house” is het derde deel in een reeks over rechercheur Helen Grace van M.J. Arlidge. In Nederland kwam dit boek uit onder de titel “Pluk een roos”. Arlidge is scriptschrijver voor de BBC, maar hij heeft de laatste jaren ook nog eens twee thrillers per jaar over Helen Grace afgeleverd. In maart 2017 zal alweer het zevende deel over Helen Grace verschijnen onder de titel “Love me not”.

In “The doll’s house” wordt Ruby Sprackling wakker in een koude en donkere kelder. Ruby heeft geen idee hoe ze daar terecht gekomen is en waarom ze daar opgesloten is. Ze zou net haar broze contact met haar pleegouders herstellen. Nu kan ze de afspraak die ze met hen had gemaakt niet nakomen.

Op een strand wordt het half begraven lichaam van een jonge vrouw gevonden. De vrouw blijkt al langere tijd dood te zijn, maar ze is nooit als vermist opgegeven. Haar familie, waar ze weinig contact mee had, krijgt regelmatig via social media berichtjes van haar. Korte tijd later wordt een tweede lichaam gevonden van een vrouw met opvallend overeenkomende uiterlijke kenmerken met het eerste slachtoffer: donker, lang haar en blauwe ogen.

Helen Grace neemt het onderzoek naar de vermoorde jonge vrouwen en de verdwijning van Ruby op zich. Ze heeft al snel door dat er weer een seriemoordenaar actief is in het Engelse Southampton. Zoals we mogen verwachten is Helen de held van het verhaal.

Het verhaal is spannend, maar niet heel verrassend en heeft geen ingewikkeld plot. Arlidge weet de lezer wel te boeien: het verhaal is spannend opgebouwd door korte hoofdstukken die vaak met een cliffhanger eindigen. Dit houdt de vaart in het verhaal en maakt de lezer nieuwsgierig is naar het vervolg. Hij vertelt het verhaal vanuit een wisselend perspectief, niet alleen vanuit het perspectief vanuit Helen, maar ook vanuit dat van de ontvoerder, haar vriendin Charlie Brooks, haar baas Ceri Harwood en andere collega’s. Dit maakt het boek afwisselend. Doordat het verhaal ook vanuit het perspectief van de ontvoerder verteld wordt, wordt langzaam zijn motief duidelijk.

Buiten het politieonderzoek zijn er korte andere verhaallijnen. Zo probeert Ceri Harwoord Helen uit het politiekorps te krijgen. Dit speelt ook al in deel 2 “Pop goes the weasel”, dus is niet zo origineel. De vriendschap tussen Helen en Charlie wordt verdiept en Helen gaat op zoek naar haar verdwenen neefje, waar zij zich verantwoordelijk voor voelt. Deze verhaallijn gaat ongetwijfeld verder in het volgende deel “Liar Liar”.

Jammer genoeg is er niet veel aandacht voor de persoon Helen in het boek. Arlidge verwijst wel een aantal keer naar de gebeurtenissen uit de vorige delen die Helen heeft meegemaakt en die haar gemaakt hebben zoals ze is, maar de lezer krijgt niet heel veel mee van haar gevoelens en gedachten. De relatie met Jake, die in de vorige delen interessant was, komt nauwelijks aan de orde.

“The doll’s house” vond ik beter dan “Pop goes the weasel”. Ik ben benieuwd wat “Liar Liar” brengt. Ongetwijfeld zal dit ook weer een lekkere thriller zijn.