Juliëtte Heugen (25) is zeven jaar getrouwd en heeft twee kinderen. Naast schrijven is ze gek op lezen, fantaseren en de knusse gezelligheid in huis met haar gezin. Onder een pseudoniem schrijft ze New Adult en kwam onlangs haar eerste feelgood roman uit. De Gifmengster is haar eerst roman uit de Astoris-serie.

Als Anne Dyeward samen met haar familie wordt uitgenodigd aan het hof, kan ze niet vermoeden dat vanaf die dag haar leven voorgoed zal veranderen. De koning van Astoris, Nycolas II, wil zijn troon en land veilig stellen door een huwelijk te sluiten tussen de kroonprins en Anne, één van de laatste erfgenamen van de verstoten Koninklijke familie. Een strategische zet die haaks op de idealen van de vrijgevochten Anne staat. Toch besluit ze zich in haar lot te schikken. Op deze manier hoopt ze haar familie bij elkaar te houden aan het hof en zo de vrede in het land te kunnen bewaren. Niets is minder waar. Ze moet zich staande houden in een wereld waar tirannie, achterdocht en waanzin orde van de dag zijn. De koning speelt een naar spel om haar familie uiteen te drijven en de man waarmee ze is uitgehuwelijkt lijkt de strijd met zichzelf en zijn verleden te verliezen.
Zo goed als het gaat, probeert Anne alles in goede banen te leiden, ze richt zich op haar studie van een verworpen geneeskunde, maar als het noodloot toeslaat en zij van hoogverraad wordt verdacht, moet ze vechten voor haar leven en dat van haar geliefden. Een strijd die haar leven lang zal gaan duren, maar die het waard is om te vechten.

Het verhaal wordt verteld vanuit Anne Dyeward, in de eerste persoon. Dat het boek nergens in de 400 pagina’s die het telt zijn kracht verliest, komt doordat Juliette Heugen een personage heeft neergezet dat zonder meer in je hart sluipt. Anne is een pittige tante met een eigen wil, maar weet haar sterke punten zo te benutten dat ze uiteindelijk alleen maar groeit in haar rol als vrouw, moeder en toekomstige koningin. Haar huwelijk met William stond niet op haar verlanglijstje en hoewel dit personage in het begin wat dubieus is, krijgt ook hij de ruimte om zich tot een volwaardige karakter te ontwikkelen. Met als resultaat een heel mooi (liefdes)verhaal tussen twee mensen die moeten leren om van elkaar te houden.Ook de overige personages hebben allemaal een eigen stem, waardoor je volledig wordt meegezogen in een andere wereld en soms het idee krijgt dat je in een film beland bent. Dit effect wordt extra versterkt door Heugens gedetailleerde omschrijvingen van de omgeving, kleding en kastelen. Astoris en haar personages komen echt tot leven.

Ondanks dat het best een heftig verhaal is en een aantal heftige thema’s aantipt zoals misbruik, persoonlijkheidsstoornis, verkrachting e.d., wordt het verhaal nergens zwaar of melancholisch. Heugen heeft een luchtige schrijfstijl en Anne’s gedachtengangen doen de lezer regelmatig grinniken. Hierdoor leest het verhaal vlot. Ook het feit dat het verhaal zich geleidelijk opbouwt met een goede spanningsboog en niet hoeft terug te grijpen in flashback e.d., heb je als lezer alle focus voor het verhaal zelf.

Een heel groot pluspunt aan De Gifmengster is de accurate beschrijvingen van o.a. middeleeuwse gewoonten, (kruiden)geneeskunde en verloskunde. Heugen schrijft in haar dankwoord dat ze feit en fictie samen heeft willen voegen en dat is zeker gelukt. Het verhaal wordt hierdoor extra verdiept tot tot een inspirerend geheel die ook voor de moderne lezer een wijze les bevat.

Juliëtte Heugen draagt dit boek op aan alle vrouwen voor wie zij bewondering heeft en tussen de regels door is De Gifmengster ook een eerbetoon aan vrouwen die op hun weg van meisje naar volwassen vrouw leren om op hun eigen benen te staan en te vechten voor hun geliefden. Een boek dat het dubbel en dwars waard is om te lezen.