Bonteburg is een dorpje in de Achterhoek. Robert Lowenthal is daar geboren en heeft er zijn jeugd doorbracht. Zijn vriend vanaf hun jonge jaren is Bertje en in hun puberteit ontdekken zij de wereld van schuurfeesten, het dorpscafé, brommers en meisjes. Bertje komt uit een ander milieu dan Robert en praat plat Achterhoeks.
Robert vertrekt naar Amsterdam om aan de Rietveld Academie te gaan studeren. Hij krijgt les van Josef Dietz, een kunstschilder die hij erg bewonderd en hem geïnspireerd heeft beeldend kunstenaar te willen worden. Josef ziet dat Robert veel talent heeft en neemt hem onder zijn hoede.

De korte hoofdstukken wisselen af tussen Bontebrug en Amsterdam. In de delen over Bontebrug zijn deels een terugblik, hoe het was toen zij puber waren, hun belevenissen en het kattenkwaad dat zij uithaalden, en spelen deels in het heden.
In de Amsterdamse hoofdstukken zien we een andere kant van Robert, zijn leven als student aan de kunstacademie. En de mensen die belangrijk voor hem zijn in die periode, zoals zijn huisgenoot Ilias (een ex-soldaat uit Israël), zijn minder getalenteerde studiegenoot Joost (slachtoffer van de Volendamse café brand), zijn knappe vriendin Brona en zijn decent Josef. En de mysterieuze vrouw op de Dam.
Twee heel verschillende werelden, maar allebei deel van Robert. Hij moet zijn weg vinden in Amsterdam en ervaart het grote verschil tussen een dorp en een stad. Dit gaat hem niet altijd goed af en hij wordt meegesleept in een voor hem voorheen onbekend leven van seks en veel alcohol.
Als zijn vriend Bertje een ongeluk krijgt en in coma raakt, staat hij voor de keuze wat hij met zijn leven wil.

Bontebrug is vlot en met humor geschreven en omdat het vrij weinig pagina’s heeft, is het boek snel uit. De schrijfstijl is beeldend en je herkent de plekken in Amsterdam waarover geschreven is. Het dorpse leven is ook goed beschreven. De verschillen tussen stad en platte land komen duidelijk naar voren, zowel in de belevenissen van Robert als in het taalgebruik. De verbinding van stad en platte land is de hoofdpersoon Robert, die zijn weg in het leven probeert te vinden. Deze serieuzere zaken worden mooi verweven met de humoristische delen. Het een vloeit voort uit het ander.

Helaas is het verhaal een beetje voorspelbaar. Ik hoop wel dat Jonah Falke door zal gaan met schrijven, want het is wel een boek dat ik met plezier gelezen heb. En dat vooral door de verrassende manier waarop Jonah Falke met taal omgaat.