Met Geen tweede kans las ik mijn tweede Harlan Coben. Spoorloos was één van de mijn leessensaties van het afgelopen jaar, dus de verwachtingen waren hooggespannen. In Geen tweede kans volgen we het verhaal van plastisch chirurg Marc Seidman, die het in ziekenhuis ontwaakt na thuis in zijn hoofd te zijn geschoten. Zijn vrouw is vermoord en zijn dochtertje van zes maanden is spoorloos. Als de politie en de FBI geen verband kunnen vinden en dus met lege handen staan in het onderzoek, dan wordt Seidman ineens als mogelijke verdachte beschouwd. Alles klopt, alleen zijn bijna fatale hoofdwond laat de autoriteiten twijfelen aan zijn schuld.

Harlan Coben is er weer in geslaagd een zeer boeiend verhaal te schrijven waarin je volledig opgaat in een hoofdpersoon. Ik heb echt genoten van het verhaal, dat wel iets minder lekker in elkaar lijkt te zitten dan Spoorloos. Het krachtige begin en het zeer sterke einde maken een wat minder middendeel van het boek helemaal goed. Toch weet Coben mij keer op keer te verbazen met zijn typische plotwendingen en mij te laten schateren bij enkele hele grappige momenten. Het einde is mooi en toch weer verrassend.

Harlan Coben is een van de beste schrijvers van dit moment en Geen tweede kans is een zeer waardige opvolger van Spoorloos. Vier sterren.