Olympos was het langverwachte vervolg van Ilium, het nieuwe science fiction epos van Dan Simmons. En Dan Simmons heb ik sinds zijn vorige science fiction epos, de briljante “Hyperion Canto’s” (elke sf-fan moet dit gelezen hebben!) zeer hoog zitten. Met dit beginpunt kan het eigenlijk alleen maar tegenvallen. Wat het dus toch uiteindelijk ook een beetje doet.

Nog niet eens meteen. Met Ilium schetste Simmons een nieuwe wereld die in veel opzichten nòg buitenissiger is dan de wat conventionelere space-opera van Hyperion. Robots die literatuur bestuderen, Eloi-achtige mensen op een vrijwel onbewoonde aarde, tot leven gekomen personages uit Shakespeares “The Tempest” èn de klassieke slag om Troje. Krijg dit eens bij elkaar verwoven in één verhaal! Simmons probeert het en slaagt bijna. Zijn relaas over de Trojaanse oorlog, die als gevolg van een enkele intrigant steeds meer ontspoort buiten de gebaande paden van Homerus’ Ilias, is heerlijk om te lezen. Net als de strijd van de ongedachte held Deaman tegen het monster Setebos, “The many handed like a cuttlefish”.

En uiteindelijk krijgt Simmons ook min of meer alle verhaallijnen bij elkaar. Maar als het zover is aan het einde van het tweede en laatste deel Olympos blijft toch een niet geheel voldaan gevoel achter. Misschien omdat het verhaal van Simmons dan wel weer technisch vaardig is, vol met verwijzingen naar de wereldliteratuur, maar toch wat te gekunsteld aandoet. Misschien dat daarom mij het verhaal niet zo heeft geraakt als andere van Simmons werkjes. Jammer, want hierdoor wordt dit boek slechts een net-niet geslaagde poging van Simmons om wederom een gedenkwaardig sf-boek te schrijven.

Aldus: Onbekenden met het werk van Simmons moeten eens beginnen bij zijn echte meesterwerkjes: de vier Hyperion-boeken, Aasgieren, Kinderen van de Nacht en The Crook Factory.