Ik weet het, ik ben een broken record en een fangirl in wording als het gaat om deze boeken van Bjorn van den Eynde, maar dit boek heeft de vorige vijf op alle fronten overtroffen. Ik zou het bijna weer gelijk opnieuw willen lezen. Het had echt ALLES waar ik op gehoopt had en misschien nog wel veel en veel meer.

De emotionele ontwikkeling van de karakters en de focus op Erika en Andreas is ongelooflijk mooi en tof om te lezen. De verhaallijn is goed uitgewerkt en de zaak staat echt ten dienste van hun gevoelens, van wat ze doormaken en van hun relatie met elkaar en hoe het daarmee staat. Ik heb BIJNA een paar traantjes weggepinkt, omdat het heel realistisch en rauw voelde.

Wat ik ook ongelooflijk tof vond, was de manier waarop van den Eynde het moeilijke thema (poging tot) verkrachting in dit boek behandelde. Hij schetste een heel realistisch beeld van twee situaties waarin deze problematiek speelde en van de reacties daarop. Het was bij vlagen pijnlijk om te lezen, maar het was wel een prachtige spiegel en hopelijk ook een echte eye opener voor veel mensen.

En daarnaast vond ik ook de zaak in dit boek heel tof. De zaak is niet eens zo heel absurd. Ik kan me voorstellen dat dit echt gebeurt of nog gebeuren gaat. En wellicht maakte juist dat gedeelte het zo ongelooflijk schokkend. Ik heb het bij vlagen met afgrijzen zitten lezen, zeker de finale en apotheose van dit boek.

Gelukkig heb ik nog twee delen liggen, want dit deel smaakt gewoon naar zoveel meer!