Het verhaal begint met een afschuwelijke moord op een inspecteur. Als spoedig blijken er nog veel meer politiemensen op het lijstje van de moordenaar te staan en het lukt hem ook om een aantal mensen te vermoorden voor hij gepakt wordt. Het waarom hij tot zijn daad kwam is een verhaal apart en heeft alles te maken met de verschrikkelijke man uit Saffle.

Het is een recht toe recht aan verhaal, maar wat dit schrijverspaar zo uniek maakt is de humor die erin verwerkt wordt. De humor voert niet de boventoon maar laat je vaak alleen slechts glimlachten. De personen worden ook zo heerlijk menselijk neergezet met al hun menselijke trekjes. Een voorbeeld hiervan is: ‘Hij rukte een haartje uit zijn linkerneusgat en bekeek het verstrooid’. Met een paar zinnen kunnen ze ook enorm goed een bepaalde sfeer of scene beschrijven zodat je het helemaal voor je ziet: ‘……..toen de sirenes hun gezang begonnen. Eerst was het geluid te horen van een enkele overvalwagen…..Daarna vielen andere auto’s in met het koor, het lawaai leek van alle kanten te komen, vulde het luchtruim maar kwam nooit echt dichtbij.’