SIMON DE WAAL : “NEMESIS” -

WHAT YOU SEE IS WHAT YOU GET

De omslag van Nemesis is een goede samenvatting :
- gewapend geweld domineert veel van de andere activiteit in het boek (een
nogal lugubere afbeelding van wapentuig
- de kleuren wit en zwart (van de titel en de naam van de schrijver) symboliseren goed en kwaad; de karakters zijn voorbeelden van “the good and the bad guys”
- maar…… de achtergrond van de omslag is grijs en de handelingen van het rechercheteam spelen zich dan ook af in een grijs gebied, wat de rechtsgang betreft
- met kleine letters staat op de omslag dat een vrouwelijke officier van Justitie wordt bedreigt en dat een rechercheteam besluit het heft in eigen handen te nemen.
- tenslotte is er de titel, die verwijst naar de Griekse wraakgodin met die naam en wraak is dan ook de basis van de gebeurtenissen in het boek. Wraak voorbereid en uitgevoerd door beide partijen.

Dat zie je op de kaft en dat krijg je in het boek dan ook voorgeschoteld, niet minder, maar helaas ook niet meer
We lezen dan vervolgens een vlot geschreven thriller, of politieroman, afhankelijk van hoe je de genres definieert, vol actie, vol geweld, vol spanning en grotendeels in dialoogvorm.

Verwacht geen uitvoerige beschrijvingen, geen psychologische diepgang, geen “ronde” karakters en geen moralisme. De schrijver laat het aan de lezer over om eigen invulling te geven aan niet vermelde achtergronden.

Persoonlijke gevoelens komen slechts zelden aan de orde, slechts het gezinsleven van Sylvia, de officier van justitie, wordt summier aangestipt en niet echt uitgewerkt, en een van de rechercheurs, die het meest getroffen wordt door een dramatische gebeurtenis in het begin van het boek, kampt hierna met ptss, maar van echte karakterbeschrijving of –ontwikkeling is geen sprake.
Er zijn niet veel “cliffhangers”, maar er is een heel aardige “twist” aan het eind.

De leden van het rechercheteam gaan meestal hun eigen gang en hun motieven zijn niet altijd duidelijk. het komt eigenlijk niet vaak voor dat een duidelijke teamgeest blijkt en dat ze als team optreden. De meest raadselachtige rechercheurs zijn wel de interessantste. Dat zal de schrijver ook wel zo bedoeld hebben.
De hoogste betrokken functionarissen komen niet al te positief uit de verf, een verschijnsel dat vaak optreedt in het genre.

Voor de lezer overheerst na het lezen een gevoel van tevredenheid over prettige uren, doorgebracht met een onderhoudend verhaal, maar toch een lichte teleurstelling over de gedachte dat er wellicht weinig van de inhoud zal “beklijven”.
Het einde doet vermoeden dat er wel eens een vervolg zou kunnen komen.