Het boek begint met het verhaal over een aantal gezinnen op Schouwen Duiveland. Jonge mensen die bezig zijn met het plannen van hun toekomst, ouderen die bezig zijn met hun oude dag. Ze hebben na de tweede oorlog hun leven weer opgepakt en proberen hun oude tradities in ere te houden, Wat best lastig is in de wereld na de oorlog.. Antje wil graag trouwen en Mimi vindt iemand wel heel leuk maar twijfelt. Ze leven hun leven niet wetende wat de lezer wel weet, dat hun toekomst er over een poosje heel anders uit zal zien.
Dan begint het te stormen, en de dijken breken door. Het water komt. Sneller dan je denkt. Door gebrek aan communicatiemiddelen zoals radio en telefoon worden veel mensen te laat op de hoogte gebracht of mensen denken dat het wel mee zal vallen. Veel gezinnen belanden zonder eten en drinken op zolder, of ze komen in het water terecht en verdrinken, net als het vee. Wat mij ook erg trof is dat de mensen, omdat ze geen informatie hebben verbijsterd uit het raam kijken en alleen maar water zien, ze hebben geen idee hoe het met de rest van het land zit, Er is pure angst. Op zolder zitten terwijl de wereld om je heen lijkt te vergaan.
In dit verhaal komt ook de nasleep van de ramp uitgebreid aan bod. Dat ze elders in het land worden opgevangen terwijl mannen alweer werken aan de opbouw, ruimen van kadavers en mensenlichamen. Voor rouw en verdriet is nog geen plaats en tijd.
Het is een boeiende roman omdat Gerda naast het romantische verhaal over jonge mensen die de liefde zoeken en vinden en toekomstplannen maken veel vertelt over de geschiedenis, gewoontes en gebruiken van de Zeeuwen.

Ze vertelt ook een eerlijk verhaal, dat mensen die de Zeeuwen opvingen niet altijd even hartelijk waren voor deze mensen en dat Zeeuwen ook gewone mensen zijn die het er moeilijk mee hebben. Pas rond de kerst keren de hoofdpersonen weer terug naar hun huis, of in noodwoningen totdat de boerderijen zijn opgebouwd. Ik kan me heel goed voorstellen dat veel mensen denken in een leven voor en een leven na de ramp.
Deze ramp die lang geleden lijkt maar als je op Schouwen Duiveland komt eigenlijk nog dichtbij is, kwam door dit verhaal echt tot leven. Je leest statistieken heel anders als je ook de persoonlijke verhalen erachter hebt gehoord. Ik raad het boek echt aan als je meer wilt weten over deze ramp