Ik las eerder al Grote kleine leugens en hou wel van de schrijfstijl van Liane Moriarty. Toen dit boek in de bib in de kijker stond, heb ik het dan met veel plezier mee naar huis genomen. Het begin is heel goed, leuk en verrassend. Het concept dat 10 jaar van je leven gewoon uit je geheugen verdwenen kan zijn en hoe anders je dan tegen dingen aankijkt, vind ik heel confronterend. Ik heb een aantal keer moeten lachen, maar soms was het ook heel pijnlijk voor het hoofdpersonage Alice. Wat ik minder vond: aan het eind worden alle losse eindjes (ook degene die je al kent) nog eens uitgebreid herhaald EN hoe het verhaal daarna verdergaat in het gezin van Alice vond ik te snel gaan. Daar had ik liever nog wat meer tijd voor gehad.