Het eerste dat opvalt als je The Child Finder van Rene Denfeld oppakt zijn, behalve de mooie bijna sprookjesachtige cover, de gekartelde bladzijden. Dat blijkt een ‘deckled edge’ of in goed Nederlands een Oud-Hollandsche snijwijze te zijn. Als je dan het boek openslaat en begint met lezen, kan het bijna niet anders dan dat je ‘child finder’ Naomi in je hart sluit en met haar meeleeft. Niet alleen vanwege haar zoektocht naar vermiste kinderen maar nog meer door de zoektocht naar haar eigen verleden. Het is een verhaal met meerdere lagen. Aan de ene kant is het een spannende detective door de zoektocht naar Madison, maar tegelijkertijd is het een psychologische roman door wat er zich in de jeugd van Naomi heeft afgespeeld. Denfeld hint op kindermisbruik., maar nergens wordt dat ook daadwerkelijk zo beschreven. Het is in ieder geval zo traumatisch dat ze elke herinnering eraan heeft geblokt, maar in haar dromen blijft het haar nog steeds achtervolgen. Ook Madison ontsnapt aan haar werkelijkheid door haar alter ego Snowgirl te scheppen, die haar in de gelegenheid stelt alles wat haar overkomt van een afstandje te bekijken. Daarnaast is het ook een roman over een alles overstijgende liefde. De liefde van Naomi’s pleegmoeder voor de kinderen die zij onder haar hoede krijgt, de onbesproken liefde tussen Naomi en haar pleegbroer Jerome en hun gezamenlijke liefde voor hun pleegmoeder. De functie van de derde verhaallijn over de zaak van de vermiste baby die Naomi aanneemt, terwijl ze eigenlijk nooit twee zoektochten tegelijkertijd doet, is mij niet helemaal duidelijk geworden. Het voegt voor mij weinig tot niets toe aan het geheel. Of het zou moeten zijn dat Naomi door deze zaak extra getriggerd wordt om haar traumatische verleden onder ogen te zien en de liefde ook daadwerkelijk toe te laten in haar leven, maar dat blijft gissen. Los van dit kleine kritiekpuntje vond ik het een prachtig boek in een fijn schrijfstijl. Haar beschrijving van de bijzondere mensen en het leven in een kleine gemeenschap in een besneeuwd, onherbergzaam gebied sprak tot de verbeelding. Door de perspectiefwisselingen tussen het heden en verleden van Naomi en tussen Naomi, het vermiste meisje Madison en de ontvoerder blijft het verhaal je in zijn greep houden. Door de gebeurtenissen ook vanuit de ontvoerder te vertellen, maakt ze duidelijk hoe een slachtoffer kan veranderen in een dader en niets dus zo zwart/wit is als het lijkt. Dit zorgt ervoor dat je zelfs meeleeft met de ontvoerder. Rene Denfeld is zelf pleegmoeder van kinderen die zowel tijdelijk als permanent bij haar een thuis vinden, dus voor wat betreft de opvang van (getraumatiseerde) kinderen weet ze waar ze over schrijft. Mooi dat ze deze ervaringen een plaatsje heeft gegeven in The Child Finder, waardoor het allemaal nog net iets meer binnenkomt.