Wat een sterk boek! Waarom heb ik nooit eerder van Swati Avasthi gehoord? En waarom heeft ze maar twee boeken geschreven (voor zover ik kan vinden)?

De personages in dit boek zijn uitstekend neergezet. Ze zijn heel menselijk en begrijpelijk, en toch is Jace duidelijk Jace en Christian Christian. Twee individuen die allebei op andere manieren met hun gewelddadige jeugd omgaan. De enige (kleine) ergernis was af en toe de zwijgzaamheid van Christian en zijn typische geen-vragen-stellen-houding, maar ik vergaf hem dit omdat het bij Christian past. Het is dus absoluut geen kritiek op de schrijver, maar eerder frustratie omdat ik zo met Jace meeleefde en Christian niet meewerkte.

Kortom: twee broers met een gewelddadige jeugd die ze achter zich proberen te laten; die situatie heeft Avasthi scherp neergezet, rekening houdend met de genegenheid die ze soms alsnog kunnen voelen richting de dader.