Een non-fictie boek dat mijn zienswijze verandert, krijgt van mij vijf sterren. Dictators van Cham Eddine Zaougui is zo’n boek. Met vrienden praten wij regelmatig over het gebeuren in de Arabische landen. Een veel gehoorde verklaring voor terrorisme en het radicaler worden van islamitische gelovigen is : ‘Die landen hebben geen verlichting gekend’. Zaougui laat in dit boek zien dat dit een te gemakkelijke en enigszins neerbuigende verklaring is. Hij schetst een politieke geschiedenis van de diverse landen in het Midden-Oosten en laat zien dat het kolonialisme en de Arabische houding tegenover de staat een veel grotere rol spelen. Zo zien machthebbers in deze gebieden de staat vooral als een middel om hun belangen te vertegenwoordigen. Ook laat hij zien welke geraffineerde binnenlandse veiligheidsdiensten verschillende staten hadden ontwikkeld waarbij de Stasi als het grote voorbeeld dienen. En dat wij IS toch wat serieuzer moeten nemen in hun organisatievermogen weet Zaougui ook heel duidelijk onder de aandacht te brengen. Door dit boek lees ik nu op een andere manier de berichten in de krant en dat is de verdienste van dit boek.