De schrijfster brengt een verrassend element in het verhaal, namelijk de aandoening prosopagnosia, oftewel gezichtsblindheid. Dit is een aandoening waarbij je gezichten niet meer weet te herkennen. Voor een thriller waarbij de hoofdpersoon de dader dus nooit zou kunnen beschrijven of herkennen de ideale uitgangspositie. Niet alleen is het hele avontuur voor de hoofdpersoon een mysterie maar als lezer wordt je dus ook niet veel wijzer. Wanneer de bijfiguren dan ook nog eens onbetrouwbaar blijken wordt het misschien iets teveel van het goede en raak je de draad af en toe kwijt.
Maar dan zijn daar de verlossende cursief gedrukte stukken, de woorden van de werkelijke dader. Zo weet je dat je niet met een hoofdpersoon te maken hebt die aan waanideeën lijdt, en word je nieuwsgierigheid opnieuw gewekt om uit te vinden wat er op de bewuste avond van de blind date gebeurd is.

De schrijfstijl is vlot en eenvoudig, dit bevorderd het doorlezen bevorderd, maar hier en daar neigt het allemaal iets teveel naar een spannende chicklit doordat er wel erg veel aandacht wordt gevestigd op de liefde. De karakters van de personages zijn totaal niet uitgewerkt waardoor alles ook enigszins op afstand blijft van de lezer.
Zeker geen slecht boek en voor een paar uur heerlijk genieten van een spannend verhaal met een origineel onderwerp. Het einde zal menigeen nog kunnen verrassen.