Hoofdpersoon in dit verhaal is een professor in de Tertulliaanse taal.
Hij is verweven met zijn beroep, hij is in dit verhaal al wat ouder. Buiten zijn wereld van de universiteit en collegebanken bestaat er niet veel. Pas na een onverwachte mail en zijn heftige reactie op de afzendster Sarah, wordt duidelijk, dat “proffie”, zo noemt ze hem later, nogal naïef is.

Het verhaal speelt zich afwisselend af in heden en verleden.
De schrijver weet in prozaïsche bewoordingen uiting te geven aan een moderne romance. Maar tussen iemand, die niets weet van romantiek en met name via internet aan de ene kant en "de bende", die maar al te goed weet hoe het werkt op internet aan de andere kant. Hoe proffie wordt bewerkt en langzaamaan naar de “afgrond” wordt gevoerd.
De professor verkeert echter in de hemel, hij verafgood zijn Sarah…zijn engel…..hij zegt: Ik bemin je. Zij is de godin, die hem rust heeft verschaft. Hij gaat meer en meer op in zijn liefde voor Sarah. En wordt door haar meer en meer ingepakt en heeft het niet in de gaten. Hoe woorden een beeld vormen waar iemand verliefd op wordt.
Dit boek heeft prachtige zinnen o.a. ( overdenking in de gevangenis). Tijd zegt niets wanneer er geen toekomst bestaat. Het is alsof ik voor het eerst in mijn leven kleuren zie.
Ondanks de moeilijke zinnen en gebruikte woorden, weet het verhaal later de aandacht wel vast te houden en is de ontknoping "verrassend" te noemen.