Ik kende Simone van der Vlugt al van haar prachtige jeugdromans. Geen moment getwijfeld dus, toen ik De reünie in de boekhandel zag liggen. In een ruk uitgelezen, maar toch uiteindelijk gemengd van oordeel. Het verhaal is goed doordacht, maar op een aantal punten toch ongeloofwaardig. Bovendien heb je met een beetje psychologisch inzicht al vrij snel door wie de dader moet zijn. De grootste tegenvaller vind ik echter de stijl van de auteur. Dat Simone van der Vlugt geen groot stilist is, was me al bekend. Bij jeugdliteratuur is dat geen bezwaar. Ze klimt in De reünie echter niet boven dit niveau uit. Ook is het jammer dat de uitgever geen vakkundige redacteur op het manuscript heeft gezet. Ongelukkige fouten, platte beeldspraak. Maar goed, als je 'literair' doorhaalt, houd je nog altijd 'thriller' over. En die verdient wat mij betreft het predikaat 'goed', zeker omdat het een debuut betreft.