“They break down the door at the end of December and carry the body away." Zo begint de derde roman van Jon McGregor, die zich afspeelt in een niet-benoemde Engelse stad.
Drugsverslaafden, alcoholisten en zwervers , maken gebruik van Robert’s flat om te scoren of de nacht door te brengen, in ruil voor eten en drank. In vijf lange hoofdstukken wordt een fragmentarisch groepsportret geschetst van Robert en zijn “bezoekers”. Het gaat over verslaving, alcoholisme, oorlogstrauma, mislukt ouderschap, falende sociale instellingen en niet effectieve therapie. In elk hoofdstuk wordt een deel van Robert’s reis tot autopsie en crematie beschreven. McGregor, schuwt het detail niet als hij ellende, ziekte, verslaving en autopsie beschrijft, maar blijft er ook niet te lang hangen.
Even the Dogs is geschreven vanuit het perspectief van meerdere personen, meerdere invalshoeken die continu wisselen in tijd en plaats. De vertelstem behoort toe aan “we”, onzichtbare aanwezigen, die Robert kenden; "They don’t see us, as we crowd an push around them. Of course they don’t. How could they.” De gekozen schrijfstijl, met een flink aantal gefragmenteerde zinnen, verslaafdenjargon en zinnen die soms niet afgemaakt werden, “Like he could pass on all the troubles he had as easy as sneezing. Aint that simple, Nicolah. Aint that simple at all. Takes years of…”, is begrijpelijk gezien het thema, maar maakt het boek niet persé prettiger om te lezen.
McGregor won in 2012 met Even the Dogs, zijn derde roman, de International IMPAC Dublin Literary Award. McGregor’s eerste, tweede en vierde roman kwamen op de Long List voor de Booker Prize.