Het vervolg van Vonnis is wederom een spannend verhaal met een opmerkelijke schrijfstijl en een ongebruikelijke woordkeus. Verlossing sluit hiermee naadloos aan op zijn voorganger en laat geen spaan heel van zijn personages: ze zullen allemaal door een periode van verlies en intrige gaan. Voor de lezer is het stof tot nadenken, want niet op alle plekken komt het verhaal even geloofwaardig over. Toch zal de lezer op zulke momenten de werkelijke details even vergeten en wat hier niet echt van waar kan zijn zal met een korrel zout worden genomen. De meest koele kikker zal zich namelijk genoodzaakt voelen met de personages mee te leven, dat is iets waar je niet omheen kunt, naast de goede schrijfstijl. Het verhaal laat je hoe dan ook niet meer los.