De eerste hoofdstukken vond ik prachtig geschreven. Ik leefde mee met de jonge Judith nadat ze werd geconfronteerd met de pas verongelukte Annette. Vooral het moment dat ze vergeefs wachtten op de helicopter, de sterfscene. Heel aangrijpend. Dan wil ik niet stoppen met lezen. Gewoon op de bank zitten en doorlezen. Bij deel 3 is het verhaal ook nog goed maar bij lange na niet zo sterk als de eerste twee delen: "nacht zonder einde" en "Baarnse blues". Ik lees nu vooral door omdat ik nieuwsgierig ben naar het einde, kloppen de herinneringen van Judith? Op dit punt ben ik het gedeeltelijk eens met de recensie geschreven door Marja Prijs in de Groene Amsterdammer. Echt leven word Annette niet maar is dat wel de intentie van de schrijfster? Ik zeg lees het eerste hoofdstuk opnieuw, ik citeer: "ik moet dit verhaal vertellen, in een laatste poging het onbegrijpelijke te begrijpen".

Na het lezen van Hemelvaart denk ik dat Judith Koelemeijer redelijk geslaagd is om meer begrip en inzicht te krijgen in zo'n tragische gebeurtenis. Zo jong leven dat abrupt eindigt heeft blijvende sporen nagelaten in de levens van diegene die er bij betrokken waren.