Lindsay is een stoere politievrouw. Ze wordt neergezet als een echte bikkel die ondanks een slopende ziekte keihard doorwerkt en binnen de stoere mannenwereld respect afdwingt. Er wordt een vermoord bruidspaar gevonden en er blijkt een seriemoordenaar aan het werk te zijn die systematisch bruidsparen uitroeit. Aan Lindsay de taak om het onderzoek te leiden. Al snel blijkt dat ze daarbij hulp nodig heeft en die vindt ze in de vorm van drie andere sterke stoere vrouwen: een pathaloog-anatoom, een journaliste en een openbare aanklaagster. En zo wordt de Womens Murder Club geboren. Deze club krijgt nog meer voor de kiezen, want Patterson heeft na De eerstverlorene meerder titels geschreven met deze dames in de hoofdrol.

Het is het eerste boek van Patterson wat ik lees. Ik heb zoveel over hem gehoord en gelezen via Crimezone dat ik het pocketje niet kon laten liggen. Ik kan als redelijk kritisch lezer veel commentaar op dit boek hebben. Lindsay is wel heel erg stoer. Karakters zijn niet echt goed uitgewerkt en al helemaal niet realistisch. Er zijn wel heel veel toevalligheden. Het plot zie je van verre aankomen. De wending aan het einde is wel erg dramatisch. Maar dit commentaar wordt wat mij betreft ondervangen door een heel groot pluspunt: wat leest dit boek ongelofelijk lekker weg. Patterson heeft waarschijnlijk ook niet de pretentie om literair verantwoord te schrijven en dat hoeft ook niet. Het is gewoonweg fijn spannend en daardoor ook echt ontspannend om het te lezen. Ik heb me prima vermaakt met dit boek. Erger nog, ik heb het volgende deel van de Womens Murder Club al in huis gehaald. Dit is precies wat deze gestresste moeder nodig heeft om te onthaasten. Een lekker boek over sterke vrouwen. En nog spannend ook.