Deze titel zal veel mensen bekend in de oren klinken, maar waarschijnlijk denken zij dan aan het boek van Sarah Pinborough.
Dat is dus een ánder boek.

Dit boek gaat over Parker, een blind meisje. Parker heeft nogal wat te verduren gehad. Op haar 8e is haar moeder met te veel drank op achter het stuur gekropen en heeft een ongeluk gehad. Parker is door dit ongeluk blind geworden, haar moeder heeft het niet overleefd.
3 maanden terug is haar vader overleden, de politie is er niet zeker van of dit een ongeluk was of dat hij bewust zoveel pillen had geslikt.

En nu is de zomervakantie voorbij en begint school weer. Al snel komt ze erachter dat Scott, de jongen die op haar 13e haar hart brak, nu óók bij haar op school zit. Hier heeft Parker het erg moeilijk mee. Gelukkig heeft ze haar vriendinnen Faith, Molly en vooral Sarah.


Het is géén spannend boek, ik wil het ook niet als liefdesromannetje betitelen, maar het is wél echt een roman.
En dát had ik niet verwacht, aan de hand van de achterflap ("hoe meer Parker te weten komt over wat er écht gebeurd is, (…) hoe meer ze zich afvraagt  of de dingen wel altijd zijn zoals ze lijken")  leek het me dat er meer spanning in het boek zou zitten.

Wellicht daarom dat het me ietwat tegenviel.
Het is zéker geen slécht boek, maar ik had er dus gewoon de verkeerde verwachtingen bij.

Leuk detail is het brailleschrift op de cover en (zonder relïef) boven de hoofdstukken.

http://www.watiknouvind.com/2018/07/wat-ik-nou-vind-van-wat-jij-niet-ziet.html