Meteen vanaf het begin had ze me te pakken. Het eerste hoofdstuk, waarin Mirte thuiskomt en haar vriend Hans, inclusief al zijn spullen is verdwenen. Meteen haalde ik me de wildste dingen in mijn hoofd. Zou Hans misschien ontvoerd zijn? Undercover? Wat is er aan de hand met Hans?

Pas dan begint het boek echt. We zien hoe Mirte en Hans kennismaken en hoe hun relatie in een sneltreinvaart gaat tot het moment dat ze samenwonen. Op een gegeven moment was ik erg boos op Mirthe. 'Ben je blind of zo! Domme koe!' Als ik tegen personages ga praten, dan weet je dat het boek me te pakken heeft.

De personages in 'Drijfzand' zijn allemaal goed uitgewerkt: Je hebt meteen een hekel aan Hans op het moment dat hij in beeld komt voor het eerst. Dit kan natuurlijk ook zijn omdat je weet dat hij de benen neemt :P Op het moment dat hij weer terug komt dacht ik 'Verdorie. Ze trapt er toch niet wéér in!!!' Ook de bijpersonages zijn levensecht en niet afgeraffeld.

Kortom: Drijfzand is zeker een aanrader met romantiek, spanning, leuke personages mét diepgang, en een verhaallijn die me de hele reis geboeid heeft gehouden (Ik las 'Drijfzand' tijdens een lange vliegreis en was zo geboeid dat ik niet eens uit het raampje heb gekeken.)