Michel Bussi – Zwarte lelies

Over de schrijver

Michel Bussi ( 29 april 1965) is geboren in Louviers , in de Haute-Normandie waar veel van zijn boeken zich afspelen.

Bussi is docent politieke geografie aan de universiteit van Rouen en onderzoeksdirecteur bij het Centre national de la recherche scientifique.

Sinds zijn debuut in 2006 heeft hij  tien thrillers geschreven.

Hij behoort in Frankrijk tot de beste verkopende auteurs en is in het bezit van talloze literaire prijzen.

Slechts twee boeken zijn in het Nederlands vertaald: ‘Laat mijn hand niet los’ en ‘Zwarte lelies’.

Bron: https://it.wikipedia.org/wiki/Michel_Bussi

Over het boek

Drie vrouwen, drie feeën, drie heksen, drie sirenen of drie schikgodinnen, die de levensloop bepalen van stervelingen zoals deze een hoofdrol spelen in deze whodunit? Het lijkt bijna op een sprookje.

Het verhaal speelt zich af in Giverny, het Normandische dorpje waar alles impressionisme ademt , het dorpje dat dankzij Claude Monet aan de vergetelheid ontrukt is en waar zich in een tijdsbestek van 13 dagen, van 13 tot 25 mei 2010 een heus drama zal afspelen.

Het bloed uit de ingeslagen schedel van Jérôme Morval kleurt het water van het beekje roze. Morval, een gerespecteerd oogarts, heeft  een kaart in zijn jaszak, een ansichtkaart van de Waterlelies met vier woorden, in drukletters: ELF JAAR. HARTELIJK GEFELICITEERD. En een bijgeplakt strookje met een citaat: ‘De misdaad van het dromen zou strafbaar moeten zijn’

Inspecteur Laurenç Sérénac, recent overgeplaatst naar Vernon, na stage te hebben gelopen op de afdeling kunst en antiekcriminaliteit in Parijs, wordt belast met het oplossen van de moord. Zijn adjudant is inspecteur Silvio Bénavides.

Het slachtoffer, Jérôme Morval, had twee brandende passies, waar hij al zijn tijd en geld aan besteedde: schilderijen en vrouwen. Wat het eerste betreft, hij droomde ervan een Monet te bezitten. Zijn tweede obsessie betrof een onneembare vesting:  de onderwijzeres van het dorp, Stéphanie Dupain, getrouwd met een waanzinnig jaloerse echtgenoot, had hij, met een obsessieve instelling, aan zijn rijtje jachttrofeeën willen toevoegen. Stéphanie Dupain met haar violette Waterlelie-ogen , met haar porseleinen huid, haar krijtwitte lippen en de zilveren linten in het haar...

Zie hier de ingrediënten van een charmant, ruraal drama, met tintelende, blozende en verrimpelde hoofdrolspelers.

Conclusie

Inspecteur Laurenç Sérénac is de scherpzinnige Jules Maigret, die aan de hand van zijn intuïtie en met behulp van het deduceren van feiten en gegevens, zijn best doet om de dader op te sporen. Sérénac is bepaald niet van steen en kan zijn beroepsmatig afstand maar moeilijk in de hand houden. Met alle gevolgen van dien.

‘Zwarte lelies’ is een ontwapenende, romantische, lichtvoetige thriller met donkere tinten en een werkelijk fabuleus plot. Het verhaal is niet bijzonder spannend, doch gaat zijn gang met de aangename, trage tred van een lome wandelaar op een gloeiend hete zomerse namiddag. Zo duikelt de lezer langzaam maar zeker dieper en dieper in het leven van de drie vrouwen en tal van bijfiguren.

Het boek ontleent zijn kracht grotendeels aan de met veel liefde neergeschreven ontwikkelingen. Enigszins bevooroordeeld ben ik zeker. Als van Gogh en  Monet fan is het een heimelijke verrukking om kleine details uit het leven van Monet en zijn ingewikkelde huishouding te zien opduiken in het boek. Dat geldt tevens voor de beschrijving van het meermaals bezochte Giverny en zijn omgeving.

Het slot is onthutsend, beklemmend en explodeert recht in je gezicht èn in je hart en zal niemand onberoerd laten. Het tilt dit ingenieus geschreven boek in een klap naar een hoger niveau. Hoe ingenieus blijkt pas als je het boek neerlegt.

5 sterren

Jac Claasen