Lief van je is een prachtige roman, met poëtisch taalgebruik, doorspekt met gedachtenflarden, waardoor het tot de laatste bladzijden duurt voordat je begrijpt wat Reve aan leed met zich meedraagt. Het boek is geniaal opgebouwd en de verantwoording in het nawoord geeft meer verdieping over de bedoeling van de schrijfster.

De beginzin “Ongeveer een half uur nadat mijn broertje zijn eerste zoen kreeg, is hij onder de Van Marelbrug op het wateroppervlak te pletter geslagen” zet meteen alle zintuigen op aan.

Deze roman wordt geschreven van het perspectief van Reve, de zus van Justin. Reve zit in de rechtbank en zou zich moeten verdedigen. Haar gedachtenflarden zijn intrigerend en mysterieus. In het boek volgen we het leven van Reve, vooral na het overlijden van haar broertje. Ze loopt over straat, denkt terug aan hun jeugd, observeert de mensen om haar heen en doet er alles aan om haar ouders en studie te ontlopen. Onduidelijk is wat er speelt, is het rouw, is het meer, wat maakt dat zij zo doelloos door het leven beweegt?

Dan maakt Reve de keuze om in het leger te gaan. Ze ondergaat een intensieve training die haar een getraind lijf, structuur en een doel geeft. Zij moet er zijn om er voor te zorgen dat haar legermaatje overleeft. Net zoals haar buddy ervoor moet zorgen dat zij in leven blijft. Ze gaan naar Syrië, op missies, naar stoffige stapelbedden en gruwelijke taferelen. Reve voelt geen angst maar voelt zich thuis in de gezamenlijke kameraadschap en dadendrang. Alles om de doffe blik van haar ouders niet meer te hoeven zien. Als Reve gewond raakt, moet ze terug. En daar verschuift haar evenwicht, nog verder.