Ik woon op “De Muide” te Gent, het oude schipperskwartier en toenmalige ruige buurt van deze wondermooie stad. Heden ten dage bevolkt door een scala van etnische groepen waaronder ook ‘tijdelijk’ de Roma, gehuisvest in een oud klooster net achter mijn woonst. Ik was dan ook razend benieuwd naar “Zigeunerbloed,” weliswaar met een licht voorbehoud. Hoe verweef je in godsnaam een dergelijk zwaarbeladen maatschappelijk vraagstuk in een thriller zonder je te bezeren aan generaliserende uitspraken die meningeen graag en te vlug in de mond neemt?
“Zigeunerbloed” neemt je mee tijdens de vermaarde Gentse Feesten en wordt synchroon met de feestweek uitgewerkt. De geciteerde fragmenten bij elk hoofdstuk komende uit de nieuwsbrieven van de feesteditie 2013 brengen je meteen in de feestsfeer. Uiteraard is dit geen feestboek maar eentje dat moet ‘thrillen.’ Laat je niet misleiden door de eerste pagina’s, het begint nogal gezapig doorspekt met van die heerlijk “Gentse“ uitspraken in voor mij erg herkenbare woon- en levenssituaties uit de negentiende eeuwse stadsgordel, niet de meest begeerde woonplaatsen. Hoofdstuk één is meteen ook een binnentrapper in de sfeer waarin Zigeunerbloed geschreven is, lekker vlot, to the point en sterk verlevendigd met dialogen die je middenin de setting trekken. Vanaf hoofdstuk word je echter meegevoerd tussen het feestgedruis in naar een bizar en vooral bijzonder ‘donkere’ gebeurtenis waar je je liefst niet mee vereenzelvigd. Maar het is bij ‘Zigeunerbloed’ niet alleen de huivering die telt. Je krijgt er ook nog emotionele vertwijfeling en een zoektocht naar relationele stabiliteit bij, een verhaallijn die deze Vlaamse thriller wel een zeer menselijke kant geeft. Om in mijn gezapige streektaal dan toch een antwoord te geven op mijn voorafgaande beginvraag:
“ Ze é da vrie goe gedoan, ’t es wijs om te leze... Ein ongeluuflijk oe da ze dergelijke dingen me malkoar kan tuupe trekken”
http://www.boekensite.gent/node/1125