A.M. Homes is vooral bekend door haar romans. 'Vergeef ons' leverde haar in 2013 de Women’s prize for fiction op. Met Dagen van inkeer bewijst ze dat zij ook als geen ander een verhalenverteller is. Daarbij weet zij vaak tragische gebeurtenissen of omstandigheden op indringende wijze te vertellen, waarbij haar typische droge humor je altijd weer besmuikt doet lachen.

In 'Broer op zondag' gaat een groep bevriende stellen met elkaar naar het strand. Roger, de broer van de protagonist, zal hen bezoeken. Daar ziet Tom allesbehalve naar uit. “Het lijkt me leuk vanmiddag met hem te gaan varen,” zegt een van de vrienden. “Alleen als je belooft dat de boot kapseist,” antwoordt Tom. De vriend lacht. Hij weet dat Tom geen grapje maakt.

'Dagen van inkeer' speelt zich af tijdens een congres over genocide. Een oorlogscorrespondent en een schrijfster van fictie over de gruwelen die zich hebben afgespeeld in WO-II ontmoeten elkaar. Hij is getrouwd, zij heeft een lesbische relatie. De spanning tussen de twee stijgt, om uiteindelijk tot ontlading te komen.

Twee van de twaalf verhalen spelen zich af in Los Angeles. In 'Hallo allemaal' vult Cheryl haar dagen door aan de rand van hun zwembad te hangen. Het betreft een gezin dat het breed laat hangen. Decadentie ten top. Men is gewend alles te krijgen wat men verlangt. Alles is uiterlijke schijn, terwijl de ware emoties zorgvuldig worden weggestopt. Walter, Cheryls beste vriend, komt uit een ander milieu en weet de leegheid van Cheryls bestaan te relativeren. 'Ontsnapt' toont het gezin enkele jaren later. Cheryl studeert inmiddels in Minneapolis en wordt gemaand met spoed naar huis te komen. Een reden voor de noodoproep wil zus Abigail haar niet telefonisch mededelen. Als Cheryl uiteindelijk in LA arriveert, ontsnapt het ene familielid na het andere haar.

Een verhaal dat er uitspringt qua stijl is 'De nationale vogeltentoonstelling'. We belanden als lezer in een chatgroup. Hilarisch zijn de berichten die over en weer worden geplaatst. “Volgens mij heb je helemaal geen vogels.” “Klopt.” “Hoe kom je hier dan terecht?” “Ik was aan het googelen.” Terwijl de groep toch echt parkieten als uitgangspunt heeft, schieten de berichten alle kanten op, waarbij menigmaal de korte zinnen volstrekt willekeurig zijn of volkomen langs elkaar heen lopen. Je moet je best doen om de teksten niet hardop uit te spreken.

'Dagen van inkeer' is een heerlijk boek over de relatie tussen mensen en hun angst het werkelijke leven onder ogen te zien.