The Handmaid’s Tale vertelt het verhaal van Offred. Niet haar echte naam, want die is verboden. Haar nieuwe naam geeft aan dat zij eigendom in van Commander Fred. Offred is een Handmaid, een dienstmaagd, die maar één functie heeft: zichzelf voortplanten. Ze mag het huis één keer per dag verlaten om boodschappen te doen. Dit moet altijd samen met een andere Handmaid zodat ze elkaar in de gaten kunnen houden. Op de markt is alle tekst vervangen door afbeeldingen, want in Gilead is lezen voor vrouwen niet langer toegestaan.

Offred vertelt over haar leven als Handmaid, maar je komt in het boek ook veel te weten over haar tijd voor de Republiek Gilead bestond. In die tijd had ze een man en een dochter. Een baan en eigen geld waar ze over beschikte. Ze was niet afhankelijk van andere zoals ze dat in haar nieuwe leven wel is. Juist het feit dat Offred haar vroegere leven nog zo goed kan herinneren, maakt dit verhaal bijzonder. Als lezer beleef je hoe een maatschappij die eerst nog zo goed functioneerde verandert naar een wereld waarin vrouwen geen enkel recht meer hebben. Offred heeft deze verandering helemaal meegemaakt en dat maakt haar situatie extra pijnlijk. Het boek laat duidelijk zien hoe een maatschappij kan veranderen als je niet oppast.

Aan het begin moest ik heel erg wennen aan de schrijfstijl. Die is op sommige momenten nogal warrig namelijk. Ook de volgorde waarin de gebeurtenissen verteld worden loopt nogal door elkaar waardoor het soms best lastig is om het verhaal te volgen. Naarmate het boek vorderde kreeg ik meer oog voor de mooie zinnen waarin Margaret Atwood schreef en werd het ook steeds makkelijker om het verhaal te volgen.

Het einde van The Handmaid’s Tale is heel open en hoewel ik dat aan de ene kant wel goed bij het boek vind passen, was het wel iets te open naar mijn idee. Ik had veel ideeën over hoe het verhaal zou gaan aflopen, maar dat het zo open eindigde vond ik wel jammer. Ik had graag nog iets duidelijker willen weten hoe het met Offred zou aflopen.