Het boek is gebaseerd op de moord van Marianne Vaatstra die jaren later pas na een DNA-onderzoek werd opgelost. Veel mensen wezen naar het in de buurt gelegen asielzoekerscentrum, maar het bleek een boer uit de omgeving te zijn. Een gewone man, vader en echtgenoot, die dertien jaar heeft verder geleefd alsof er niets aan de hand was.
In deze roman draait het om Tille, de vader, de echtgenoot, de dader. In flarden worden de gebeurtenissen voor, na en tijdens de moord beschreven. Je leert Tille kennen als een stille, wat wereldvreemde man. Hij voelt zich niet gezien en de enige voor wie hij liefde voelt is zijn dochter. Zijn vrouw is er. Als een meubelstuk. Zij kan en wil zijn seksuele behoeften niet bevredigen, hoewel Tille ook niet lijkt te weren wat zijn behoeften zijn. Op een nacht “gebeurt er een ongeluk”, zoals hij het zelf beschrijft. Op dit ongeluk is de roman gebaseerd.
Als lezer weet je wat Tille heeft gedaan, maar je wilt zijn beweegredenen weten. Hoe kan het dat iemand tot zoiets in staat is? Hoe heeft hij dertien jaar lang gewoon een vader, echtgenoot en boer kunnen zijn? De schrijver heeft dat knap neergezet. Voor Tille vat je geen sympathie, nog antipathie op. Als lezer kun je neutraal blijven, hoewel ik wel een beetje een hekel kreeg aan zijn ouders: kortzichtige mensen met weinig oog voor de behoeften van anderen.