Pirriwee Public School
... daar leren we, vlak aan zee!
Pirriwee Public is een pestvrije zone!
We pesten niet
We accepteren geen gepest.
We verzwijgen pesten nooit.
We hebben de moed om pestkoppen op hun gedrag aan te spreken.
Wij zeggen nee tegen pesten!

Pirriwee Public school heeft een grote rol in dit verhaal en het boek start dan ook met deze spelregels. Ik hoor je al denken, heerlijk ... een pestvrije school.

You hit me, you hit me.
Now you have to kiss me.
Schoolpleinversje

Er vindt een verschrikkelijk incident plaats tijdens het jaarlijkse ouderfeest op Pirriwee Public School. De ouders, verkleed als Elvis of Audrey Hepburn, doen naderhand hun verhaal aan Inspecteur Adrain Quinlan, die van 'een moordzaak' spreekt. Er is een dode, maar is er sprake van moord, een ongeluk of een ontspoorde ruzie, en wie is/zijn erbij betrokken? Al lezend word je het verhaal ingezogen, dat vol zit met intriges, beschuldigingen over en weer èn een goede dosis humor! Ik vind de cover overigens bijzonder mooi!

In het kustplaatsje Pirriwee is de gemeenschap vrij gesloten. De jonge alleenstaande moeder Jane, die er pas is komen wonen met haar vijfjarige zoon Ziggy, kent er nog niemand. Op de eerste schooldag komt ze op nogal ongewone wijze in contact met Madeline, wiens dochtertje Chloe bij Ziggy in de klas komt te zitten.

Wanneer de kleintjes op school zijn gaat Jane in de gezellige knusse strandclub van Tom genieten van lekkere koffie met Madeline, die daar haar veertigste verjaardag viert met haar goede vriendin Celeste. Deze mooie vrouw is getrouwd met een al even knappe man, die voor zijn werk veel van huis is en de opvoeding van hun tweelingzoontjes grotendeels aan haar overlaat. Voor de buitenwereld zijn ze een happy koppel, maar schijn bedriegt.

Jane, die een nare ervaring heeft te verwerken, hoopt op een frisse start in Pirriwee. Die hoop is van korte duur wanneer haar zoontje aan het eind van de eerste dag beschuldigd wordt van pesten en gewelddadig gedrag. Madeline en Celeste houden hun hoofd koel, maar de andere moeders, die een kliek vormen en blijven volharden in de beschuldigingen, keren zich tegen haar en Ziggy. Ondertussen hebben ook Madeline en Celeste hun eigen problemen, waar ze elkaar niet in willen betrekken, maar die uiteindelijk een grote impact zal hebben.

'De ouders van Pirriwee zullen leren dat soms de kleinste leugens het allergevaarlijkst zijn ...'

Moriarty heeft me uren leesplezier geschonken met Grote kleine leugens, waarin ze verbluffend griezelig blootlegt waartoe 'leugentjes' kunnen leiden. Het verhaal leest zeer beeldend, ik was tijdens het lezen op het schoolplein in Pirriwee en zag de blonde bobs (een aparte kliek moeders met allemaal dezelfde blonde bobkapsels), de onhandige vaders en ex-echtgenoten die hun steentje bijdragen (overigens niet altijd naar wens van de (ex)vrouwen, de moeders en kinderen en de juf en directrice die zich daartussen staande moeten zien te houden. Het klinkt als een soort klucht, maar dat is het verre van, gezien de heftige, schokkende thema's die erin verweven zijn.

Moriarty weet haarfijn een grimmige sfeer neer te zetten. Met haar - inmiddels kenmerkende - geestige schrijfstijl, die ik ook in haar vorige boek (het geheim van mijn man) zeer kon waarderen, brengt ze een prettige balans in het ontroerende verhaal, dat een verbijsterende ontknoping in petto heeft.