Lina Wolff won in 2016 de literaire Augustusprijs in haar thuisland Zweden voor Polyglotte Geliefden. Een terechte erkenning voor haar schrijftalent.

Een drieluik laat de lezer kennis maken met de hoofdpersonages Ellinor, Max en Lucrezia. Een manuscript ‘Polyglotte Geliefden’ verbindt hen met elkaar. Maar het is vooral een verhaal over macht en onmacht in de liefde. Een verhaal over literatuur en misleiding, schijn en werkelijkheid. Dit alles wordt overgoten met een vleugje cynisme en humor!

Ellinor plaats een contactadvertentie. Ze waardeert de reacties, er zijn dan toch nog mannen die in de liefde geloven.

“Bij de mannelijke soort werkt het zo, dat hoe beter je die leert kennen, des te minder je ervan begrijpt, en toch neemt je fascinatie steeds meer toe. Ik bedoel niet alleen seks.”

Calisto, een dikkerd die iets met de boeken van Houellebecq heeft, kruist haar pad. Hij bezit een bijzonder manuscript van Max Lamas. Deze Max heeft dan weer iets met een blinde naakte vrouw én hij komt terecht bij Lucrecia in Italië. Schoonheid, of gebrek aan schoonheid, en mensen die zichzelf letterlijk en figuurlijk een spiegel voorhouden geven Max inspiratie om aan het manuscript te werken.

Talrijke zijsprongen en anekdotes zorgen voor een mooie aanvulling binnen het verhaal. Verwijzingen naar literatuur en het schrijverschap met een vette knipoog maken het verhaal zowel interessant als amusant.

“De spiegelende mens ging langzaam maar zeker een pijnlijke ondergang tegemoet, die hij uitsluitend zelf voltrok. Zoals roest ijzer doet verweren, doet egocentrisme de mensensziel rotten, zei de kelner en je vroeg je af welke boeken hij had gelezen dat hij dergelijke dingen zei.”