oorspronkelijke recensie staat op mijn blog hillybillybeauty.nl

Je wordt op een onbewoond eiland wakker, onder de schrammen, maar je hebt geen idee wie je bent en waar je vandaan komt. Dit lijkt mij al met al een heel frustrerende situatie! Eloïse gaat dan ook op zoek naar haar identiteit en hoe het komt dat zij op het eiland terecht is gekomen. Een thriller debuut waar C.J. Cooke meteen haar naam vestigt.

Achterflap

“Een vrouw wordt wakker op een strand, haar lichaam zit onder de schrammen en blauwe plekken. Ze heeft geen idee wie ze is of hoe ze daar terecht is gekomen. Ze wordt opgevangen door vreemden en probeert er stapje voor stapje achter te komen wat er is gebeurd.

Een man krijgt een telefoontje: zijn vrouw is weg en heeft hun baby en hun peuter alleen achtergelaten. Haar auto staat op de oprit en haar mobieltje, portemonnee en paspoort liggen nog thuis. Er zijn geen sporen van inbraak of geweld. Maar er is wel met de babycamera’s geknoeid – iemand hield hen in de gaten.

Dit overkomt een jong gezin in Londen. Er wordt een landelijke zoekactie georganiseerd. Elke aanwijzing die de politie vindt, wijst erop dat iemand liegt. De radeloze echtgenoot, de verwarde vrouw of een lachende derde? Niemand weet het antwoord op de vraag: waar is Eloïse?”

Het verhaal wordt afwisselend verteld door Lochlan en Eloïse. Beide radeloos en beide op zoek naar antwoorden. Door het lezen vanuit beide personages leer je deze goed kennen en is het duidelijk welke rol zij spelen in het verhaal. Dit kan je niet zeggen van de personages die zich bij Eloïse op het eiland bevinden. Het enige wat je van hen weet is dat ze een schrijversclubje zijn. Sommige van hen lijken zich om Eloïse te bekommeren en willen haar helpen met haar zoektocht. Andere komen grimmig en onbetrouwbaar over. Als lezer vraag je je telkens af wat deze personages in hun schild voeren.

Het is geen thriller waarbij je door de spanning constant op het puntje van je stoel zit, maar het verhaal intrigeerde mij ontzettend waardoor ik het in één ruk heb uitgelezen. Je voelt dat er iets gaande is, en niets is dan prettiger dan doorlezen en steeds meer raadsels te ontrafelen.

‘Ik weet alleen mijn naam nog’ is niet de allerbeste thriller die ik heb gelezen, maar krijgt van mij toch 5 sterren. Ik heb ontzettend genoten van dit boek en zeker door bepaalde verrassende wendingen verdient dit boek alle lof.