Het boek gaat over Courtney die op zoek gaat naar zichzelf.

Courtney en haar beste vriendin Janet zitten samen op kostschool. Op school maakt Courtney niet echt vrienden. Haar enige vertrouwenspersoon is de leerkracht Miss Rosen, maar dan valt die weg en begint haar leven stilaan te wankelen. Wanneer ook Janet van school wordt gestuurd, is er voor Courtney niets meer over om op die school te blijven. Ze gaat in op het aanbod van haar moeder om opnieuw thuis te wonen.

Nadat haar moeder een acteerrol krijgt aangeboden in New York verhuizen ze naar daar. Daar komen de wegen van Courtney en Janet opnieuw samen. Ze storten zich samen in het uitgangsleven. Courtney wordt op korte tijd volwassen, maar dan gebeurt er iets waardoor ze haar verantwoordelijkheid moet opnemen.

Pamela Moore heeft dit boek geschreven in de jaren vijftig. Ze schrijft over een meisje met een bipolaire stoornis. Voor mij voelt het aan alsof het deels autobiografisch is.
Het verhaal heeft een vlotte schrijfstijl, maar mij had ze niet altijd mee in het verhaal. Soms waren de zaken niet samenhangend. Ik kon in het begin ook moeilijk in het verhaal komen. Eenmaal ik verder was geraakt, las het toch vlot weg.
Ondanks dit minpunt is het verhaal toch de moeite waard om te lezen.