Fulia, De Laatste Tocht, is het afsluitende deel van het Fulia tweeluik. Fulia is met haar leger vertrokken uit de Landen. Niet lang daarna worden ze ingesloten door hordes van de oerdemon Achlais Mentron. Er wordt een verschrikkelijke slag uitgevochten. De mirrax zijn sterk en er vallen veel doden. Toch weet het leger van Fulia de mirrax te verdrijven. Ondanks dat ze gewonnen hebben is Fulia aangeslagen vanwege de vele levens dit gevecht heeft gekost. Maar Fulia moet haar missie voltooien en met de overgebleven overlevenden trekt ze de bergen in, op zoek naar het mythische Fort Agiana, het verborgen negende lid van het Verbond. Een zware tocht en onderwijl komen er steeds meer twijfels en ontstaan er ruzies. Om de reis te kunnen voltooien moeten er soms dramatische beslissingen genomen worden en ook bij Fulia ontstaat enige onzekerheid. Ze is zichzelf niet meer maar ze heeft een belofte afgelegd en deze zal ze moeten waarmaken.

Dit boek begint met een kleine terugblik op het eerste deel, Scherven van het Verbond. Een prettige opfrisser zodat het weer helder wordt wat er al allemaal gebeurd is. De Laatste Tocht omvat drie delen en een epiloog. Na de opfrisser wordt er gestart met de beschrijving van een keihard gevecht waarbij Fulia en haar leger alles op alles moeten zetten om de mirrax te verdrijven. De auteur beschrijft dit op een mooie filmische wijze waardoor je als lezer je verbeelding op de loop kan laten gaan. Ook de omgeving en de tocht naar het Fort wordt op een suggestieve wijze beschreven en elke lezer op zich kan zijn eigen weergave van deze tocht bepalen. Je kunt je middenin het verhaal verplaatsen of op veilige afstand Fulia en haar leger volgen.

In Fulia, De Laatste Tocht en Scherven van het Verbond hebben de spelers en de plekken waar het verhaal zich afspeelt best wel ingewikkelde namen die soms moeilijk te onthouden waren. Maar het zou niet passen om hier voor eenvoud te hebben gekozen. De Laatste Tocht verhaalt over een gevaarlijke en spannende reis en gruwelijke passages worden niet vermeden. Naarmate de tocht verstrijkt en er steeds meer slachtoffers vallen gaat Fulia zich schuldig voelen dat ze al deze mensen en dieren met zich meetrekt. Er lijkt geen einde aan te maken en de tocht lijkt een onmogelijk iets te zijn. Om de reis te kunnen vervolgen moeten er dramatische beslissingen genomen worden. Hoeveel offers moeten er gebracht worden voordat Fulia haar belofte vervuld heeft?

“In plaats van iedereen te redden, leek Fulia iedereen te verwoesten. En het ergste was dat ze er steeds minder om leek te geven.”

Maar daar gaat het juist om in dit tweeluik. Een mens zal soms offers moeten brengen om dat ene doel te bereiken. En dat doel bereiken kan mogelijk zijn, maar het is dan belangrijk dat je dicht bij jezelf blijft staan, in jezelf blijft geloven en de mensen die dicht bij je staan, toestaan jou te helpen. Het is moeilijk om iedereen een gelijke kans te geven maar gezamenlijk sta je sterker. Dit spannende verhaal behelst tussen de regels door de nodige boodschappen en het is aan de lezer om deze er uit te halen.

“Het spreekt voor zich dat de eerste profetie nooit vervuld kan worden zonder dat aan één voorwaarde is voldaan.”

Uitdehaag heeft op zijn eigen expressieve wijze en met zijn filmische schrijfstijl een tweeluik neergezet dat boeiend is van begin tot eind. Het laat je meeleven met de sterk uitgewerkte karakters, waarvan Fulia het boegbeeld is. Een vrouw met veel kracht en doorzettingsvermogen en die haar eigen leven op het spel zet om haar doel te bereiken waarmee ze anderen kan redden. Fulia, De Laatste Tocht, eindigt op een manier die niet voorzien was en sluit het verhaal op een verbijsterende wijze af, een afsluiting die het gevoel even hard aanspreekt. Een boek die meer bevat dan zomaar een fantasyverhaal, een heel mooi tweeluik dat in aanmerking zou moeten komen voor een verfilming.