In Alles wat er was van Hanna Bervoets ontstaat er na een grote knal een situatie waar door ingrijpen van een autoriteit mensen bij elkaar blijven en niet naar buiten gaan.
Naarmate ik verder heb gelezen in Alles wat er was denk ik dat deze mensen wel een keuze hebben, ze zouden toch naar buiten kunnen gaan, ze doen dat op een enkeling na niet. Zou dat zijn vanwege de angst om wat er 'buiten' is of vanwege het idee dat het binnen veilig is?
Langzaam aan ontstaat bij mij het gevoel dat het gevaar van binnenuit komt.

De schrijfwijze van Hanna Bervoets heb ik als vernieuwend ervaren, woorden worden in zinnen door elkaar gehusseld, anders uitgelegd of heel letterlijk weergegeven. Het verhaal zelf vond ik naar het einde toe enigszins teleurstellend, de grens tussen waan en werkelijkheid werd erg wazig. Ik had er iets meer van verwacht.