Wie me die zomer van 2014 had voorspeld dat 'De Noordzeemoorden' zou uitgroeien tot één van mijn favoriete thrillerseries had ik vol ongeloof aangekeken. Neen, 'Galgenveld' had het niet en enkel de verhaallijnen van Sarina, het verdwenen zusje van de irritante Kyra Slagter, en dat van het mysterieuze in Schotland teruggevonden meisje zouden me eventueel nog kunnen verleiden om ook nog het tweede deel van de tetralogie een kans te geven. 320 pagina's en een leesclub verder was 'Ijskoud' geschiedenis en de mening bijgesteld. Die Isa Maron kon wel degelijk een overtuigende thriller schrijven en misschien was het bij deze boekenserie wel zoals dat gaat bij menig televisieserie: je hebt een aantal afleveringen nodig om in het verhaal te komen, maar eens dat het geval is ... De bevestiging kwam er met 'Ritueel', deel drie en veruit het beste deel van de serie. ' Een 'Moordwijf' op hoog toerental, die heel goed weet hoe ze de lezer op het puntje van zijn of haar stoel moet krijgen en uiteindelijk in wanhoop achterlaat. Lag het vierde deel en slotstuk van 'de Noordzeemoorden' nu maar al in de winkel ... ' schreef ik toen toen in mijn recensie. Er in gedachten een aantal scheldwoorden aan toevoegend want wachten was het laatste waar ik toen zin in had.

Groot was dan ook de blijdschap toen het bericht kwam dat ik 'Eindspel', samen met een aantal andere gelukkigen, alvast vooruit mocht lezen. De Pdf werd snel op de reader gezet, de wereld moest maar even verder zonder mij. Diezelfde nacht werd 'Eindspel' verslonden. Genadeloos, als door een onrustig roofdier dat veel te lang had moeten wachten op zijn prooi. Om vervolgens weer van vooraf aan te beginnen, rustiger, in het volle besef dat dit echt wel het laatste deel was van de serie. Maar wat voor een deel ...

Inhoudelijk wil ik niet veel kwijt. Lees de achterflap, lees eventueel de andere recensies, maar vooral: lees het boek of beter: (her)lees de volledige serie (jaja, dat eerste persoonlijk teleurstellende boek ook). En in de juiste volgorde ! Niet alleen omdat 'Eindspel' het slotstuk is van een serie waarin alle loslopende draadjes samenkomen en alle openstaande vragen beantwoord worden, maar ook omdat zichtbaar wordt hoe Isa Maron deel na deel aan vertrouwen won en overtuigender ging schrijven. Iets wat, zeker als je gaat kijken naar de thematiek van de serie, geen evidentie moet geweest zijn.

Maar het is haar echt wel gelukt. Er valt weinig af te dingen op de prestatie die ze met 'Eindspel' geleverd heeft. Niet enkel een hoog toerental, ook een hoog niveau: gedegen research, goede spanningsboog, knap uitgewerkte personages en vooral onvergetelijke verhaallijnen die met de emoties van de lezer op de loop gaan. Gruwelijk, hard, aangrijpend en ontroerend. Nooit gratuit, steeds in het belang van het verhaal.

Een helse prestatie, maar wel eentje om trots op te zijn. Alle puzzelstukken op hun plaats, alle vragen opgelost, boodschap doorgegeven, klaar voor een nieuwe uitdaging. Veel succes Isa. De lat ligt nu wel heel hoog, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het je ook nu weer zal lukken. Ik kijk er in elk geval naar uit, al zal ik irritante Kyra en Maud echt wel missen. Wie had dat ooit kunnen voorspellen ...