Boeken van bekende schrijvers oogsten hoge verwachtingen, maar bekroonde boeken van bekende schrijvers oogsten nog hogere verwachtingen, ze bieden zelfs bijna een bedrieglijke verzekering voor kwaliteit. Dit zorgt soms voor het teleurstellende gevoel bij het omslagen van de laatste pagina. Dit fenomeen viel bij "Zoenoffer" van Pieter Aspe min of meer te bespeuren.

In dit boek komt een tafereel vol misdaden aan het licht wanneer een bewakingsagent van een unieke wereldtentoonstelling van Spaanse kunst, waaronder het legendarische 'Guernica' van Picasso, ineengeslagen wordt teruggevonden. Wat voor hoofdinspecteur Van In eerst op een alledaagse afrekening lijkt ontrolt zich algauw tot een internationaal complot vol diefstal en moord waarin verschillende motieven door elkaar lopen. De spanning loopt op wanneer men de aanwezigheid van een terroristische cel vermoedt en de opening van de tentoonstelling steeds dichterbij komt.

Pieter Aspe is een Vlaams schrijver van misdaadromans. Hij is opgegroeid in Brugge wat in zijn romans optimaal wordt gebruikt voor de realistische beschrijvingen van Brugge, waar zich bijna alles afspeelt. Zijn repertoire bestaat vooral uit de reeks romans waarin fictief hoofdinspecteur Pieter Van In de hoofdrol vervuld. Samen met zijn vrouw Hannelore Martens die het ambt van onderzoeksrechter bekleedt en zijn politiekorps lost hij menig misdaadmysterie op, in en rond Brugge. Voor deze reeks van al 40 boeken kreeg Aspe in 2010 de Hercule Poirot Oeuvreprijs. Nog twee individuele boeken uit deze reeks werden ook bekroond.


Een daarvan is Zoenoffer. Deze ontving de Hercule Poirot prijs 2001, de prijs voor beste misdaadroman van het jaar uitgereikt door Knack.

De schrijfstijl van Aspe is zeer intelligent, wat in een misdaadroman waar wat puzzelwerk aan te pas komt, volkomen op zijn plaats is. Je merkt het opzoekwerk dat hij heeft gedaan door de gevarieerde kennis over het politieapparaat die aangereikt wordt. De intelligentie van deze stijl is ook te wijten aan de diverse talen die de personages spreken. Doordat Aspe een Spanjaard in het Frans laat spreken omdat die taal het best door hun beiden wordt gesproken verhoogt de realiteit immens.
Deze schrijfwijze zorgt ook voor de vlotheid waarmee het boek te lezen valt.
Niet alleen de professionele kant van het verhaal is goed uitgewerkt maar op emotioneel vlak is Zoenoffer ook zeer waarheidsgetrouw, er wordt veel tijd besteed aan de conversaties tussen Van In en Hannelore en de relaties tussen de agenten geven de menselijkheid van onze formele rustbewaarders realistisch weer. Ook liet de schrijver meermaals blijken dat hij over een goed gevoel voor humor beschikte. Dit ging soms ten koste van de spanningsboog die zich hierdoor enkele keren terug volledig ontspande.
Dat is ook het meest teleurstellende aan het boek: de spanning. Aspe laat zien dat hij de spanning kan creëren en opbouwen, maar hij kan deze niet tot een climax brengen. Vooral het einde stelde teleur, wat na een schokkende realisatie je de zenuwen door het lijf zou moeten jagen werd door Aspe simpelweg uit het verhaal geknipt. Het meest cruciale moment was er gewoonweg niet.


Kortom, het verhaal en het plot van Zoenoffer zijn minutieus uitgewerkt. De schrijfwijze is uiterst aangenaam om te lezen en de realiteitszin prikkelt je verbeelding. Maar voor een misdaadroman waar spanning een centrale rol moet spelen was Zoenoffer toch een teleurstelling. De vrij luie oplossing die Aspe geeft om de knoop te ontwarren is enorm frustrerend.
Het is een voortreffelijk boek voor lezers die zich graag onderdompelen in een diverse schrijfstijl en verhaallijn maar voor spanningzoekers is dit boek ondermaats.