Sterre Carron is woonachtig in België en heeft tropische geneeskunde aan het Instituut voor Tropische Geneeskunde te Antwerpen gestudeerd. Zij werkte gedurende enkele jaren in Rwanda en Zaïre voor Artsen zonder Grenzen.

Als je de cover van Puta ziet, dan zie je een vrouw met uitgelopen make-up door het huilen. Dit geeft een heel goed beeld van dit personage in het boek!
Vanaf het begin wordt je mee in het verhaal gezogen en Puta is zelfs spookachtig in de eerste hoofdstukken, door de manier waarop je als lezer Manon beleefd.
Manon vindt haar vriendin Flore met een doorgesneden keel en wordt door de bewijsstukken tegen haar al gauw als verdachte gekenmerkt.
Maar hoofdinspecteur Rani vindt de bewijslast niet kloppen en geloofd in haar onschuld. Als er meerdere moorden gepleegd worden, gaat dit steeds meer aan Rani vreten. Zelfs midden in de nacht is ze er mee bezig. Wat hebben de verschillende moorden met elkaar gemeen?
Bij toeval vind ze een haar op een trui, die de jacht op de seriemoordenaar versneld in werking zet. Zelfs de knorrige chef is een keer vriendelijk, doordat ze iets op het spoor zijn.
De ontknoping is bijzonder spannend!
Je leeft mee met de hoofdpersonen en leert ze kennen.
Je zit zo in het verhaal als lezer, dat je zelfs medelijden met de moordenaar gaat krijgen. Door de afwisseling van de beschrijvingen van de collegiale sfeer van Rani en haar collega’s, haar privé omstandigheden en de moorden blijft het verhaal toch luchtig.
Een citaat wil ik jullie niet onthouden:
“Toen ik de zolder verliet, stond mijn oma nog steeds onderaan de trap. Haar angstige blik verraadde alles. Ze wist het En hoe moeilijk het ook was, ik deed alsof er niets aan de hand was. Diep in mij borrelde een intense woede op. Een niet te stuiten rancune…”