Dit boek past perfect tussen de grote schrijvers van spionagethrillers. Debuut is hier absoluut niet meer van toepassing.

Van bij het begin van het verhaal zat ik al meteen mee in volle aktie. Tot bladzijde 170 ontwikkelt de verhaallijn zich volgens het stramien van andere top-thrillers die ik al gelezen heb. Dan stort alles in mekaar. Gelukkig herneemt het verhaal al direct op de volgende bladzijde maar met een totaal andere verhaallijn. Onverwacht maar opnieuw razend spannend.

De karakters evolueren niet echt, maar wel de perceptie die we er van krijgen. Toegepaste psychologie zeg maar, al laat ik in het midden of het over de personages of de lezer gaat.
Bij Alex zie ik voor en na de moordpoging wel een echte evolutie, hij wordt introverter, denkt meer na. Al is dat misschien maar tijdelijk. En de gelegendeheid om anderen ook even op de voorgrond te laten treden. Ik heb toch de indruk dat hij er innerlijk door geraakt wordt. Een tweede trauma dat hij moet verwerken en verder meedragen (eerste is Suzanne).

Uiteraard zijn er de helden waar je mee meeleeft, en dan vind ik het moeilijk kiezen tussen Alex, Joubert en Lynn. Maar de persoon die mij het meest raakte - omdat hij zo tragisch menselijk getekend werd - is de machinist Michail. Een gewone man die een klein risico wil nemen om zijn bestaan iets te verbeteren en dan onafwendbaar op zijn noodlot afstevent. Met als dieptepunt (los van zijn zinloze dood door paniek) wanneer op zijn kop wordt geplast en dat zijn geluk betekent.
Er is wel nog voldoende ruimte om de hoofdpersonages in volgende verhalen verder uit te werken.

Dat de held nog maar x aantal dagen heeft om het einde van de wereld te voorkomen is niet echt origineel, ik beschouw het eerder als een basiskenmerk van dit soort superspannende spionagethrillers. Dat er meerdere treinen met nucleair afval voor zouden gebruikt worden is wel uniek en de uitwerking ervan al helemaal. Toch zag ik al snel een aantal bezwaren om dit plan te laten lukken. Ik was dan ook erg benieuwd hoe de schrijver dat zou oplossen. Maar plots bleek dit allemaal slechts afleiding en zaten we in de wereld van computers, elektronisch bankieren en de EUSSR als big brother. Een onverwachte wending en veel te realistisch voor mijn gemoedsrust. Dat had ik totaal niet zien aankomen en los van de plotwending werd het ritme zo mogelijk ook nog eens opgevoerd - je hoort de klok tikken.

Een erg boeiend verhaal dat steeds mijn volle aandacht had. Kon ik het in het begin nog wel wegleggen, dan lukte dat in het tweede deel niet meer.
Ik werd zodanig meegesleept door het verhaal dat ik nergens anders op gelet heb. Ik moest zelfs terugbladeren en een aantal fragmenten opnieuw lezen om iets over de stijl te kunnen zeggen.
Een prettig en makkelijk leesbaar boek, begrijpelijk zodat je er niet te veel bij moet nadenken en de spanning garandeert de concentratie.
Het doet denken aan een Amerikaanse thriller uit de jaren 70 maar dan in een modern kleedje en met meer feitenkennis. Een razend spannende spionage thriller.

Abstract bekeken volgt dit boek goed de krijtlijnen van een spionagethriller met einde-van-de wereld thema. Het eigenlijke plot (x2) en de superieure schrijfstijl, waarmee het boek met kop en schouders boven andere thrillers uit het genre uitsteekt (en zeker niet alleen nederlandstalige), maakt het uniek.

Tijdens het lezen leek het wel of er een film meeliep in mijn hoofd. Ik zou zeggen: probeer de filmrechten aan Hollywood te verkopen.
Conclusie: Doe zo verder. Lynn, Suzanne, Alex en Joubert verdienen het. Uw lezers hopen het.