Een paar jaar geleden ging er bij de familie Lisonne het gerucht, dat er iemand in de familie ooit slavenhouder was geweest. Toen er een document opdook bleek die iemand de betovergrootvader van Anja Lisonne te zijn. Met dit gegeven is de auteur Anja Lisonne (62 jaar) op onderzoek gegaan. Het boek is een non-fictie roman, gebaseerd op waargebeurde feiten, feiten die Anja heeft kunnen achterhalen, maar waar de auteur gegevens en achtergronden miste, heeft ze zelf haar verbeelding laten spreken. Dit wordt tevens goed uitgelegd in het voorwoord van het boek.

1833 De 16-jarige Anton Lissone staat op het dek van het schip "Suriname" richting Paramaribo (Suriname), met ingehouden woede, moederziel alleen, met een brief op zak voor oom Edouard. Hij had zoveel liever in Amsterdam gebleven, wat er in de brief staat is zelfs voor hem een geheim. Waarom wordt hij juist weggestuurd, van acht kinderen? Wat mist hij zijn overleden ouders! Na een lange reis van acht weken meert het schip aan. Oom Edouard en zijn zoon verwelkomen Anton met open armen. Wat Anton direct opvalt is de verscheidenheid van huidskleur, hoe donkerder je huidskleur, hoe lager je plek in de sociale hiërarchie. Slavernij heerst in Suriname, hier start zijn leven, een leven als blanke, zal hij Anton blijven, zal hij zich vasthouden aan zijn normen?

Het boek is "echt" een non-fictie roman, vlot leesbaar, met mooie beschrijvingen maar toch heeft het boek dat stukje rauw. Ik had zelf al veel boeken gelezen over slavernij, maar telkens vanuit het perspectief van de slaaf. Hier wordt het verhaal eerder gezien vanuit Anton zijn leven, zijn keuzes, zijn loopbaan als directeur op de plantage. Het boek had me direct mee, vanaf de eerste zin zag ik Anton echt op het dek staan, voelde ik zijn heimwee naar huis. De afbeeldingen en foto's in het boek geven het verhaal dat extra en geeft je ook een beeld welke gebeurtenissen op waarheid zijn gebasseerd.