Het land van Maas en Waal, daar ergens speelt de jeugd van Elly Biesters zich af. In glasheldere taal en met pijnlijk scherpe observaties beschrijft ze in dit boek een kleine dorpsgemeenschap waar de bewoners de omslag naar nieuwe tijden niet hebben kunnen maken.
De ik-figuur is een meisje dat door haar familie wordt aangesproken met ‘dèrke’, meisje. Ze groeit op met haar jongere zusje voor wie ze een eigen troostspelletje heeft bedacht dat ze spelen als de situatie thuis beangstigend of naar is. Vader werkt op de administratie van het ziekenfonds. Moeder mankeert iets. Het wordt niet geheel duidelijk wat, maar overspannen is ze wel. Een centrale figuur in het boek is Opa, de patriarch van de familie. Hij was ooit een rijke visser tot de Deltawerken in Zeeland de visstand in Maas en Waal beperkte. Hij teert op die oude tijden en domineert daarmee zijn familie. Oma ondergaat haar situatie lijdzaam, al doet ze één keer een poging daaraan te ontsnappen. “Ik kan niet meer, Hendrik” roerde mij tot tranen. Opa kent geen genade.
Het meisje probeert haar Oma te helpen en slaagt erin ook Opa met respect te (blijven) benaderen. Naast de gebeurtenissen in de familiekring zien we het meisje ook als schoolkind, met haar vriendinnetje wiens ouders een snackbar hebben in het dorp en staat ze haar mannetje wanneer zij en haar zusje gepest worden door twee klasgenoten. Gelukkig heeft dit meisje verschillende manieren gevonden om zich staande te kunnen houden in haar onvoorspelbare wereld.
En kon ze dit ongemakkelijke, prachtige boek schrijven.