Rachel trouwt met de donkere, knappe David. Weliswaar is hij enkele jaren ouder en heeft hij een zoon waarvoor hij zorgt na het overlijden van zijn vrouw, maar Rachel is helemaal weg van hem. Het gaat haar eindelijk voor de wind. Het klasseverschil schijnt David niet te deren.
Ze verhuist vanuit Londen naar Cornwall, naar het prachtige Carnhallow House. Dit is een enorm groot landhuis met 18 slaapkamers. De ramen kijken uit op de Atlantische Oceaan en de omgeving is prachtig.
Ze heeft het gevoel dat ze thuis gekomen is. Ze is nog nooit zo gelukkig geweest en heeft het leven waar ze zo naar verlangde.
Haar leven in Londen en haar baan konden haar niet dat bieden waar ze naar zocht. Ze was dol op fotografie, maar kon daar niet mee doen wat ze wilde.
De zorg voor haar stiefzoon Jamie neemt ze ook graag op zich.
Maar perfect zal haar leven niet lang blijven.

David heeft een erg drukke baan en is alleen in de weekends thuis, waardoor ze weinig contact heeft met andere mensen. Het landhuis ligt nogal afgelegen, dus even aanwippen doet niemand.
Steeds vaker heeft ze het gevoel dat ze in de schaduw staat van Nina, de eerste echtgenote van David. Ze is enkele jaren geleden verongelukt. Ze twijfelt steeds meer aan zichzelf.
Jamie, waar ze het in het begin prima mee kon vinden, begint ook vreemder te doen en heeft het steeds over zijn moeder, Nina. Volgens hem leeft ze nog!

Jamie doet een huiveringwekkende voorspelling die Rachel niet meer loslaat. 'Met Kerstmis ga je dood.' Zijn dreigende woorden dwingen Rachel te graven in het verleden. Maar ze wordt niet blij van alle geheimen die ze tegenkomt op haar zoektocht naar wat er gebeurde in de aanloop naar de vroegtijdige dood van Nina. Was het wel een ongeluk, vraagt ze zich zelfs af?
Ook David gedraagt zich anders dan in het begin. Hij weigert met haar te praten over Jamies gedrag en behandelt haar ook helemaal niet meer zoals in het begin.
Naarmate het aantal dagen tot Kerstmis minder worden, wordt Rachel angstiger. Wat als het waar is wat Jamie tegen haar zei?

Dit boek begint met een noot van de auteur waarin hij vertelt dat de fictieve mijn in zijn boek 'De Morvellan' gebaseerd is op de historische mijnen die verspreid liggen over de ruige kliffen van West-Penwith in Cornwall.
Zijn grootmoeder werkte op haar tiende als bal maiden – een meisje dat met een hamer stenen in stukken moest slaan – in de rijke mijnen van St. Agnes in Noord-Cornwall.
Daarom is dit boek geschreven onder andere ter nagedachtenis van zijn voorouders uit Cornwall.

Deze auteur heeft me vanaf de eerste bladzijde weten te boeien door de beeldende beschrijvingen van de prachtige en woeste natuur van Cornwall. De mensonterende werkomstandigheden in de mijnen zijn zo nadrukkelijk aanwezig dat het niet anders kan dat er veel boosheid zit bij de auteur over hoe het er vroeger aan toe ging in zijn geliefde Cornwall.

Lezend vielen mij al snel veel overeenkomsten op met het verhaal van Rebecca van Daphne Du Maurier; het liet eenzelfde sfeer zien in een bijna identieke situatie. Rebecca is verfilmd door Hitchcock in 1940 en werd een groot succes.
Ook de manier waarop David en Rachel zich naar elkaar toe gedragen, lijkt er veel op. De schim van het verleden waart rond...

Vuurkind heeft zonder meer een goede plot. Naar het einde toe, wordt veel duidelijk over de gedragingen van de hoofdpersonen.
Bovendien komt hier een medisch probleem aan de orde waar je niet overheen moet lezen. Doe je dat wel, dan lijkt een en ander wat ongeloofwaardig.

Ik heb werkelijk van A tot Z genoten van deze thriller. De auteur heeft een sfeer weten neer te zetten waarbij de rillingen over je rug lopen, unheimisch door de woeste maar prachtige natuur en bovendien de grillige natuur van de mens.
4,5/5*