Bij het zien van de schitterende cover en het lezen van de poëtische titel verwacht je een humorvol boek te gaan lezen waar er gespeeld is met woorden.
Op een filosofische manier is het voorwoord geschreven. Chris Doude geeft zijn visie op hoe hij de taal van Nico ziet, hoe hij denkt over de taal in het algemeen en hoe hij soms speelt met taal.
De zinnen van Nico zijn haast poëtisch, vaak raadselachtig, maar daardoor juist heel mooi. Het is een eigen taal van Nico die alleen hij waarschijnlijk begreep van wat hij echt bedoelde en anderen laat raden wat hij bedoelt. Het is mooi dat zijn vriendin die zinnen heeft opgeschreven, zodat iedereen van die zinnen kan genieten, zijn eigen draai aan de woorden en zinnen kan geven.
In het nawoord door Klaas Driebergen krijg je een beeld van wat hij bedoeld met dat de taal van Nico verwantschap toont met de taal van Marten Toonder. Hij legt ook uit wat taal tot taal maakt, wat voor effect het gebruik van niet-bestaande woorden op de toehoorder en lezer heeft.
De schitterende tekeningen van Jan Stroeve maken het boek af. Het is mooi om te zien hoe hij de woorden en zinnen heeft vertaald naar een beeld.
Ook is het leuk dat de vriendin van Nico in een hoofdstuk verteld wat haar relatie met Nico was en hoe ze op het idee kwam om de zinnen die Nico uitsprak op te schrijven. Nico wordt daardoor een echt mens, wat hij ook was.
Kortom; dit boek is voor een ieder die van poëtische zinnen houdt en het leuk vindt als er met woorden is gespeeld, dat er fantasie-woorden zijn gebruikt.

Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2017/09/zo-tollig-en-zwarrig-waantaal-van-nico.html.