Jonathan Kellerman heeft in het Nederlands inmiddels 23 boeken op zijn naam staan. Als kinderpsycholoog behandelt hij kinderen die een trauma hebben opgelopen bij een zwaar misdrijf of ongeluk. Na het behalen van de Edgar Allen Poe Award voor beste Amerikaanse misdaadroman besluit hij zich volledig aan het schrijven te gaan wijden.
De ervaring die hij in zijn praktijk heeft opgedaan weet hij zeer goed te gebruiken in zijn boeken die allen een psychologisch tintje hebben. Zo ook dit boek: Gesmoord.
Kellerman heeft een reputatie opgebouwd met Alex Delaware die zijn weerga niet kent. In dit negende verhaal, dat ook alweer enkele jaren oud is, analyseert de vriendelijke kinderpsycholoog weer uitgebreid kinderen met psychische beschadigingen.
Alex wordt op een vreemde wijze verzocht om de kinderen Tiffani en Chondra Wallace in behandeling te nemen. Het verzoek komt van Stephen Huff, een van de betere kinderrechters van de rechtbank in Los Angeles. Uiteindelijk moet het resultaat van deze evaluatie bijdragen aan een bezoekregeling van de kinderen aan de vader die achter slot en grendel zit voor het vermoorden van zijn vrouw, de moeder van beide kinderen. Deze man heeft goede vrienden onder de leden van een motorclub die het met de wet niet al te nauw nemen.
Het thema is valse liefde waar een symposium over is geweest waar Alex ook actief bij aanwezig was. Alles heeft te maken met kinderen die problemen hebben gekregen tijdens de opvoeding. Telefoontjes en brieven wijzen naar dit thema dat een sekteachtig iets lijkt.
Het begint er op te lijken dat alle sprekers op dit symposium door iemand worden opgezocht om daarna om het leven gebracht te worden
Alex en zijn vriend Milo Sturgis werpen zich op de ontstane problemen en proberen de dreiging te achterhalen. Het lijkt zoeken te worden naar een ex-patiënt van Alex die een beetje ontspoord lijkt.
Nog merkwaardiger wordt het als blijkt dat alle deelnemende voorzitters aan dat symposium niet meer leven of bereikbaar zijn.
Er worden steeds meer doden gevonden met de vermelding 'Valse Liefde' ergens opgeschreven, meestal in rode letters die erg op bloed lijken. Deleware blijft denken dat er een verband ligt met dat symposium. Of de leider ervan, De Bosch.
Jonathan Kellerman is een alom gewaardeerde schrijver die het steeds maar weer lukt om, in een spannend verhaal, ook een even interessante persoonsbeschrijving te geven van zijn personages. De analytische eigenschappen van Delaware komen hem goed van pas om achtergronden van mensen op een rijtje te krijgen. Er komt antwoord waarom mensen reageren op gebeurtenissen die ogenschijnlijk onbelangrijk lijken maar achteraf een belangrijk aandeel zijn geweest in de karaktervorming. Door zijn manier van schrijven lijkt het of je naast Delaware loopt en alles zelf meemaakt, zo beeldend is alles neergezet.
De belangrijkste mensen in zijn directe omgeving zijn op de eerste plaats zijn vriendin Robin en vriend en rechercheur Milo Sturgis. In de op zich zelfstaande verhalen ontwikkelen deze drie belangrijkste karakters zich constant en vormen een buitengewoon fraaie aanvulling op de verhalen. Niet overdadig maar precies voldoende gedoseerd om er nieuwsgierig naar te blijven zonder dat het verhaal ondergeschikt wordt.
Een mooi staaltje schrijverskunst van Kellerman.