Het orgineel van mijn review kan je vinden op mijn blog:
http://www.linda-linea-recta.nl/leeuw...

Hoopvol ben ik aan dit boek begonnen, ik was er helemaal klaar voor. Alleen de titel al, Leeuwenstrijd, die sprak me aan. Die leek me nogal wat te beloven. Een pittige strijd? Uiteindelijk komt het neer dat het de vader – zoon strijd is. Die op een redelijk brave, lees saaie manier uitgevochten word. De liefde overheerst.

Het is een familieroman.In dit boek leer je vier generaties mannen kennen die telkens om en om per hoofdstuk aan het woord komen, in de ik-vorm.
Is dit wat mij begint te storen? Het per hoofdstuk verspringen naar een andere generatie? Regelmatig haal ik de personages door elkaar.

Na het een poosje aan de kant gelegd te hebben probeer ik het weer. Het is best een leuk verhaal maar na een paar hoofdstukken moet ik mezelf dwingen om door te lezen. Saai is het boek absoluut niet. De verhalen per persoon zijn reuze interessant. Naarmate het boek vordert wordt het inderdaad makkelijker om te herkennen over wie het gaat. Maar mijn aandacht is weg. De Nederlandse geschiedenis die her en der door het verhaal verweven is boeit me bijna meer dan de vier generaties Dona. Persoonlijk had ik meer strijd verwacht.


In de branding loopt een leeuw. Dat ben ik, dat ben jij, dat is je zoon. Leeuwen dat zijn wij