Je ziet meteen aan de cover waar het boek over kan gaan. Toch zullen er vast mensen zijn die dat niet gelijk zien, omdat ze niets hebben meegekregen van Bhagwan omdat ze of te jong ervoor waren of nog niet geboren waren op het moment dat Bhagwan zo in het nieuws was waardoor ze er niets over weten.
Het boek is in 3 delen opgedeeld; Poona, Bergen en Rajneeshpuram. Elk hoofdstuk heeft zijn eigen bijpassende titel waardoor het meteen duidelijk wordt waar het hoofdstuk over kan gaan. Je leest in chronologische volgorde een stukje uit het leven van de auteur met als afsluiter aan het eind, een nawoord waarin hij verteld hoe hij op die periode in zijn leven terug kijkt. Hij schroomt er niet voor om kritisch op het hele gebeuren te zijn, niet alleen naar Bhagwan/Osho, maar ook naar zichzelf is hij heel erg kritisch.
Je krijgt een goed beeld van hoe het er aan toe ging in de therapiegroepen, hoe de auteur dat beleefde. Je begrijpt dan al snel de keuze van de titel voor het boek. Je voelt de pijn die hij voelde omdat het zo beeldend is geschreven. Zijn gevoelens, zijn gedachtes en zijn doen en laten heeft hij goed omschreven waardoor je je goed in hem kan inleven. Je komt te weten hoe en waarom hij voor Bhagwan koos, maar ook zijn twijfels heeft bij het een ander. Door zijn oplettendheid, doordat hij zich vaak niet helemaal gaf, zag hij wat er om hem heen gebeurde, hoe de mensen op het een en ander reageerden, is het een min of meer compleet beeld van wat er zich afspeelde in de therapiegroepen en in de communes. Je komt erachter wat voor soort mensen zich aansloten bij Bhagwan.
Je voelt de worsteling van de auteur hoe hij in Nederland om probeert te gaan met wat hij in Poona heeft geleerd, min of meer probeert hetzelfde leven te leiden. Hoe hij zijn relatie probeert te behouden. Het blijkt dat dat allemaal nog niet zo eenvoudig is als gehoopt. Daarnaast worstelt hij ook nog eens met of hij wel een sannyasin wil worden, of hij zich er volledig aan kan geven als hij er wel voor kiest.
Je leest over de ondergang van Bhagwan, wie daar mede verantwoordelijk voor is.
Kortom; het is een heel ingrijpend verhaal waarbij de auteur niets mooier heeft gemaakt dan het was, maar precies zo heeft geschreven zoals hij het heeft meegemaakt.

Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2017/11/het-harde-paradijs-karel-wellinghoff.html.