'Jullie moeten mee... er zit een berenklem om zijn voet... hij kan er niet uit... hij bloedt...' P.215

Somethimes dead is better - Stephen King. Deze quote opent het boek. Voorafgaande heb je geen besef, achteraf wel!

Het tweede boek met journalisten Tara Linders & Diego Martinez.

Tara gaat met haar collega's op survivalweekend in de Belgische Ardennen, aan survivallen heeft ze een bloedhekel en groepen probeert ze zoveel mogelijk te ontwijken. Zelf zou Tara er het liefst in haar eentje op uittrekken en de omgeving verkennen. Voor Diego daarin tegen bied dit weekend de perfecte afleiding van zijn problemen thuis. Hij geeft 100% tijdens de activiteiten. Tara gaat in haar eentje op uit en als ze zich bemoeit met een vechtpartij in het plaatselijke café, ontmoet e een paar ongure types die overduidelijk geen pottenkijkers kunnen gebruiken. Tara vraagt zich af wat ze te verbergen hebben. In het bos staat een leegstaande ziekenhuis? Tara en Diego gaan samen op onderzoek uit. Als ze een kinderhand vinden, wint hun nieuwsgierigheid en beginnen ze met het graven in het verleden. De lugubere vondst leidt hen naar het Spaanse Andalusië. Lukt het Tara en Diego om het brein achter de operatie te ontmaskeren en stoppen voordat er nog meer slachtoffers vallen? Wat ze vinden tijdens hun onderzoek gaat al hun verwachtingen boven.

Pagie weet je in het verhaal te lokken. Een plot waarbij alle puzzelstukjes in elkaar vallen en je als lezer met open mond achterblijft. Pagie zet het zonnige Andalusië in een grimmiger daglicht, wat het verhaal een andere dimensie geeft. Het boek is geschreven in korte hoofdstukken waardoor het erg prettig is om te lezen. Het verhaal heeft een heftig en emotioneel verhaal. Dit heeft mij erg geraakt.

Met smacht wacht ik op een nieuw boek met het bijzondere duo. Samen staan ze garant voor spanning en heftige avonturen. In dit boek leer je ze nog beter kennen, waardoor je nóg nieuwsgieriger wordt naar een derde boek.