Nicolas is enig kind. Hij voelt zich vaak eenzaam. Als hij zijn ouders vraagt waarom hij geen broertje of zusje heeft, krijgt een antwoord dat hem schokt. Hij had een tweelingbroer die in de moederschoot is overleden, doordat hij als foetus alle voedingsstoffen naar zich toe trok. De gevoelige Nicolas houdt er een schuldcomplex aan over, dat zijn gehele leven zal beheersen. De kwetsbaarheid van kinderen en het verdriet bij ziekte of verlies doen hem besluiten zelf geen kinderen op de wereld te zetten. Het kost hem zijn relatie, maar hij besluit zijn leven te wijden aan het veiliger maken van de wereld voor kinderen.
Als er tijdens zijn jeugd naast hem een jongen komt wonen van zijn eigen leeftijd heeft hij eindelijk het gevoel toch een beetje een broer te hebben. Maar Bruno is heel anders dan Nicolas en er gebeuren dingen bij Bruno thuis die Nicolas niet goed kan begrijpen.
De jongens groeien op tot mannen. Bruno wordt bioloog en Nicolas gaat werken in de ICT sector. Jan Vantoortelboom grijpt de verschillende werkvelden aan om enkele vooroordelen op zijn kop te zetten. Waar je van Bruno liefde voor de natuur en gevoeligheid zou verwachten en van Nicolas pragmatiek, statistiek, rechtlijnigheid en cijfers boven emoties is het in dit verhaal juist andersom. Bruno trouwt. Zijn zoon Miko blijkt een ernstige erfelijke ziekte te hebben door een speling van de natuur: beide gezonde ouders blijken de drager van een ziekmakend chromosoom. Gaandeweg het verhaal blijkt dat peetoom Nicolas meer begaan is met de jongen dan zijn eigen vader. Bruno stelt zich hard op en laat vrouw en kind steeds vaker alleen om veldonderzoek te gaan doen. Weer een omkering: zorgzame peetoom tegenover onverschillige en afstandelijke vader.
Om deze feiten heen weeft Vantoortelboom een spannend en beklemmend verhaal. Aan de hand van de flashbacks van Nicolas over zijn jeugdvriend en via de e-mails die deze hem geregeld stuurt, vormt de lezer zich een beeld van Bruno dat er steeds bedreigender uit gaat zien. Langzamerhand wordt duidelijk waartoe Bruno allemaal in staat is. Is zijn meedogenloosheid ook een afwijking? Toch komt het slotakkoord aan als een dreun, ook al begin je al een paar bladzijden eerder te vrezen wat er gaat gebeuren.
Schitterend opgebouwd dit verhaal. Met verrassende karaktertekeningen, gevoelige thema's, spannende verhaallijnen en onverwachte gebeurtenissen. Hoe knap de structuur is, merk je eigenlijk pas goed bij een tweede lezing. Ik ga binnenkort maar eens beginnen aan een van zijn beide andere boeken.
Hele recensie lezen? Klik hier: https://mijnboekenkast.blogspot.nl/2018/05/jan-vantoortelboom-de-drager.html