Na het succesvolle debuut ‘Lieve Edelachtbare’, waren mijn verwachtingen voor de tweede thriller van Max van Olden hooggespannen. En hij heeft me niet teleurgesteld. Hoewel het geen thriller is waarbij je op het puntje van je stoel zit, is het een verhaal vol psychologische spanning. Het is ook geen juridische thriller want het enige juridische in dit boek is eigenlijk het feit dat de twee hoofdpersonen Oscar Seefelt en Alexander Henzel advocaat van beroep zijn.
Wat Oscar in het begin van het boek voor zijn kiezen krijgt, gun je niemand. Zijn zoon Jelte is nl. het slachtoffer van een hit-and-run en overlijdt ter plekke. Oscar is ervan overtuigd dat hij weet wie de dader is, maar omdat deze er op slinkse wijze in slaagt om zich boven alle verdenking te stellen, ontloopt hij zijn welverdiende straf. En terwijl de vermeende dader onbezorgd verder gaat met zijn leven, sociaal en zakelijk succesvol wordt, stort het leven van Oscar in. Zijn huwelijk loopt op de klippen, hij wordt ontslagen en raakt sociaal in een bijna totaal isolement. Zijn drang naar gerechtigheid en wraak wordt steeds groter en 20 jaar later ziet hij eindelijk zijn kans om eens en voor altijd met de dader af te rekenen.

Het verhaal speelt zich afwisselend af in 1996 en 2016. In 1996 is Oscar een gelukkig getrouwde huisvader met een glanzende carrière in het verschiet. In de verhaallijn van 2016 is daar helemaal niets meer van over. Max van Olden beschrijft indringend wat het met je kan doen als de dader zijn straf ontloopt. Dat je daar als ouder of nabestaande gewoon nooit vrede mee kan hebben. En hoewel Oscar heel ver gaat om de dader alsnog te laten boeten voor de dood van zijn zoon, kan ik het wel heel goed begrijpen. Als je zelf nooit zoiets hebt meegemaakt kan je daar ook niet over oordelen. Want zolang de dader niet gepakt is, lijkt het me bijna onmogelijk om het af te sluiten en het een plaats in je leven te geven.
Door de prettige leesbare schrijfstijl van Van Olden vlieg je door het boek. Hij bouwt het verhaal mooi op naar een toch nog verrassende ontknoping. En hoewel sommige handelingen van Oscar praktisch bijna onmogelijk zijn doet dit totaal niets af van het leesgenot. Je leeft mee met Oscar, je wil hem soms bijna toeroepen om uit te kijken en fronst af en toe je wenkbrauwen over zijn soms wat vergezochte acties en krijgt een hekel aan de zelfingenomen dader. Dat geeft dus wel aan dat Max van Olden me wederom in het verhaal heeft getrokken en ik er weer een aantal uurtjes leesplezier van heb gehad. Dus laat het volgende boek maar weer snel komen.