Nadat C.J. Tudor al op jonge leeftijd de school verliet, heeft onder andere gewerkt als verslaggever in opleiding en scenarioschrijver. Ze schrijft al sinds haar kinderjaren en haar leraar Engels heeft haar eens gezegd dat hij erg teleurgesteld zou zijn als ze geen bestsellerauteur zou worden. Ze begon pas na haar dertigste serieus met schrijven. Het stoepkrijt dat haar tweejarige dochter voor haar verjaardag kreeg, inspireerde haar tot het schrijven van De krijtman, haar debuutthriller. Momenteel werkt ze aan haar tweede boek, waarvan nog niet bekend is wanneer het uit zal komen.

De twaalfjarige Eddie is getuige van een ongeluk dat op de kermis plaatsvindt. Hier ontmoet hij ook zijn nieuwe leraar die hem op het idee bracht om met krijt mannetjes te tekenen die een geheime code voorstellen. Dat leverde de leraar de bijnaam De krijtman op. Omdat het vakantie was, vermaakten Eddie en zijn vrienden zich hiermee. Totdat die tekeningen hen naar het dode lichaam van een meisje leidden. Inmiddels is het dertig jaar later en dit alles lijkt vergeten. Totdat Eddie post ontvangt, een envelop met een krijtje en een tekening van zo’n mannetje. Hij wil nu alsnog achterhalen wie het meisje omgebracht heeft.

Het verhaal, dat bestaat uit twee verhaallijnen, wordt verteld vanuit het perspectief van Eddie. In 1986 is dat als twaalfjarige jongen en dertig jaar later als volwassen man. Beide verhalen zijn interessant en vloeien gedurende de plot steeds meer samen. Zo wordt in het heden steeds meer uit de doeken gedaan wat zich in 1986 heeft afgespeeld en in dat laatste jaar wordt, hoewel iedere keer stukje bij beetje, een geheim onthuld. Aan het einde van het verhaal wordt de link die beide jaren hebben pas duidelijk. Dat Tudor voor deze opzet gekozen heeft, is goed voor de spanningsboog.

De krijtman begint al met een spannende beschrijving van een ongeluk. Daardoor, maar eveneens door het verloop van het verhaal en het feit dat veel hoofdstukken met een cliffhanger eindigen, wordt de nieuwsgierigheid van de lezer opgewekt. Het verhaal kent een aantal verrassende ontwikkelingen en heeft enkele mooie vergelijkingen en zinnen. Bij vlagen heeft het zelfs wat weg van suspense. Het houdt de lezer bezig en dat duurt voort tot en met het eind. Want de ontknoping is volkomen onverwacht en is door niemand te voorzien.

De door Tudor gehanteerde schrijfstijl is vlot en toegankelijk en daardoor is het boek erg gemakkelijk leesbaar. Nergens ingewikkelde intriges of moeilijke volzinnen. De personages zijn interessant en een aantal van het is zonder meer boeiend of intrigerend. De verhaallijnen, de entourage en de soms geladen sfeer maken dat De krijtman een bijzonder en goed debuut is. Dat de uiteindelijke ontknoping van dit op zich afgeronde verhaal nog wat vragen open laat staan, is jammer, maar doet niets af aan de kwaliteit van deze soms wat duistere thriller.