Het fijne aan een nieuw boek van Loes den Hollander is, is dat het ‘gewoon’ zo Loes den Hollander is. De no-nonsense en te fijne schrijfstijl trekken je per direct het verhaal in. Wat een leesgenot vanaf de eerste letter.

Het gezin Fortuin heeft al aardig wat rottigheid moeten doorstaan. Stukje bij beetje leer je de personages steeds beter kennen en Sigrid wordt in dit alles ijzersterk neergezet. Haar gevoelens, haar nachtmerries, het komt binnen, en waar je voor de één sympathie opbrengt of nog kunt opbrengen, laat de ander je walgen. Prachtig hoe de onderlinge relaties zich ontwikkelen in het heden en andere juist duidelijk worden door de herinneringen naar het verleden. Het is spannend, beladen, en de hamvraag is: hoe is Freddy verdronken daar in Frankrijk?

Meerdere malen stel je je verdenkingen bij; waar je het ene moment zeker bent van je zaak, blijkt dit een volgend moment weer niet te kunnen. Of toch?

Het manuscript, geschreven door, ja door wie nu eigenlijk? draagt hier ook een dikke steen aan bij. Vertwijfeling ten top en het zorgt er allemaal voor dat je de bladzijdes weg zit te vreten. Her en der misschien een tikje traag? Ik denk het wel, maar het pakkende verhaal en de schrijfstijl maken dit meer dan goed.

De plot in zijn geheel zit meer dan goed in elkaar. En wanneer dan alles duidelijk wordt, Den Hollander me op het eind toch nog weet te verassen, is daar dan het eind. Een eind wat je met gemengde gevoelens achter weet te laten….OMG Sigrid….Heerlijk!

Conclusie:

Op alle fronten vier sterren voor Onderuitgehaald.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker