Voor de lezer zijn vervolgen vaak moeilijk. Wat was er ook alweer allemaal gebeurd? Wie was dat ook alweer? Soms proberen schrijvers hun lezers te helpen er weer in te komen door kort, en vaak droog, op te sommen wat er eerder is gebeurd. Dat doet Natalie Koch bij dit derde deel van De verborgen universiteit onder de titel “Wat voorafging” ook. En tegelijkertijd doet ze het niet, want aan deze titel voegt ze in goed hedendaags Nederlands toe: “(bevat spoilers)”. En dan ga je het natuurlijk niet lezen, want je wilt je leesplezier natuurlijk niet laten bederven. Je begint dus gewoon met hoofdstuk 1 om te merken dat zo’n voorafgaande geheugenopfrisser helemaal niet nodig is, mits de schrijver goed kan schrijven. En dat kan Natalie Koch. Ze zet het begin van dit derde deel zo overtuigend neer, met zoveel realistische intensiteit, dat je meteen weer in het leven van Alexa stapt. Dit had ook het begin van de trilogie kunnen zijn, dan anders gestructureerd natuurlijk, maar wat betreft de overtuiging en levensechtheid is het een volwaardig instappunt voor een goed verhaal, zelfs wanneer het een derde deel is, want wat je niet meer scherp op het netvlies had, komt vanzelf terug, net als in het echte leven.
Het is natuurlijk niet nodig om hier te vertellen wat er in dit derde deel allemaal gebeurt. Dat zou alleen maar dingen onnodig verklappen. Laat ik mij beperken tot één aspect, waarmee ik wel iets verklap, maar hopelijk niet teveel, namelijk de strijd die uiteindelijk plaats vindt tussen de goeden (Alexa en haar opa, Sander, Jamie, Nick) en de slechten (Crowley, Lester). Dat er zo’n strijd zal volgen is natuurlijk onvermijdelijk. De eerdere delen werken daar al naar toe, en het is eigen aan het genre; fantasy leidt tot een grootse strijd tussen Goed en Kwaad, waarbij het Goede natuurlijk overwint. Dat zie je in In de ban van de Ring, in reeksen als bijvoorbeeld die van Raymond Feist en onze Nederlandse W.J. Maryson. Het wordt dan vaak een strijd in een metafysische wereld, waarin de magiër de Boze met allerlei vuurwerk te lijf gaat, en dat vaak breed uitgesponnen. Mijn vrees was dat Natalie Koch ook zo’n voor mij als niet-magiër geheel onaannemelijke, niet in te leven ontknoping zou presenteren, maar natuurlijk had ik beter moeten weten.
Natalie Koch slaagt er in het patroon van de fantasy te volgen, maar het dan op een, ja, eigenlijk gewoon realistische en dus overtuigende manier neer te zetten. Dat heeft ze natuurlijk in de hele trilogie al gedaan, door het Goed en het Kwaad van hun hoofdletters te ontdoen en ze menselijk en overtuigend te maken. En dat geldt ook voor de ‘final battle’, gewoon een realistische strijd in het hedendaagse, werkelijke Londen, kleurrijk, dynamisch, spannend, en vooral: overtuigend.
Een overtuigende, prachtige afsluiting van deze overtuigende, prachtige trilogie. Fantasy ja, maar ook een realistisch verhaal over de magie van het onbekende, de magie van nieuwe mogelijkheden, over een levensgevoel.

Paul van Leeuwenkamp