Als ik dit tweede deel vergelijk met de eerste, merkte ik dat ik in het eerste deel voornamelijk meeleefde met Tibby en Carmen, maar in dit deel juist met Bridget en Lena. Bridget gaat op zoek naar haar Oma die ze al jaren niet heeft gezien en Lena krijgt een gebroken hart. Het verschil is deze keer wel dat 2 van de vier meiden deze keer gewoon thuis zitten. In het begin dacht ik, zal de broek wel rond blijven gaan? Later merkte ik dat die twijfels nergens voor nodig waren.

Ook bij dit deel vond ik de verhaallijnen pas sterker worden naarmate het verhaal vorderde. Misschien is dit ook wel de manier van schrijven die Ann graag hanteert. Ik stoor me er in ieder geval bij haar niet aan, want ik blijf hoe dan ook doorlezen. Juist het feit dat de verhaallijnen op bepaalde punten kruisen, maken het interessant om te lezen.