Verhalenbundel (10 verhalen) waarmee Pauka in 1980 zijn literaire debuut maakte.
Volgende tekst overgenomen van de achterzijde: Op zijn negende verjaardag kijkt een jongen naar zijn gebaksvork. Er zaten grotere en kleinere putjes in, de kleinste zo klein als speldeprikken, en verschillende van die putjes hadden een bodem die bedekt was met iets zwarts. "Spuug vermengd met deeg of ei of zoiets," denkt de jongen. Enige tijd later heeft hij zich in het bezit gesteld van een geheim bestek dat behalve door hemzelf door niemand wordt aangeraakt.

De verteller komt in de meeste verhalen voor. Soms als toeschouwer, soms als veroorzaker en soms als slachtoffer.

Mijn mening over deze bundel:
Het stukje tekst achterop het boek trok mijn aandacht door de manier van schrijven en de fantasie die ervoor nodig is om hierover te kunnen schrijven. Het maakte nieuwsgierig. Toch viel het boek iets tegen. Sommige verhalen leken niet echt af te zijn. Alsof ze slechts een fragment van een groter deel waren. Het laatste verhaal met als titel: "Twaalf manieren om de tijd te passeren" is een heel leuk vormgegeven verhaal. De schrijfstijl van alle verhalen sprak aan ondanks de soms wel wat lange zinnen. De situatieomschrijvingen zijn regelmatig humoristisch beschreven. Ook komen er verrassende onderwerpen in de verhalen naar voren zoals: herinneringen die naar boven komen bij een pindakaaslucht.