In het begin van de twintigste eeuw vormde de Vlaamse Westhoek het toneel voor de felste veldslagen van de Eerste Wereldoorlog. De strijd heeft zijn tastbare sporen nagelaten in dit gebied. Boeren en archeologen stuiten heden ten dage nog geregeld op al dan niet ontplofte granaten en mosterdgasbommen. Naast deze gevaarlijke bodemschatten bevinden zich in de Vlaamse klei de stoffelijke overschotten van vele jonge, onbekende soldaten die gesneuveld zijn tijdens de oorlog die een einde moest maken aan alle oorlogen.
Arne Overstijns groeide op in de nabijheid van deze oorlogsgraven en is archeoloog geworden om de gestorven, naamloze soldaten hun naam terug te kunnen geven. Op het moment dat hij de laatste hand legt aan zijn proefschrift, wordt zijn beurs stopgezet. Ten einde raad gaat hij in op het voorstel van een louche aannemer, om voor 25.000 euro een akker in de Westhoek, clandestien van alle restanten uit WO I te ontdoen. Samen met twee vrienden die niet op de hoogte zijn van de deal met de aannemer, begint Arne aan de graafwerkzaamheden. Al snel wordt duidelijk dat de Vlaamse akker erg veel historische schatten bevat, meer dan eigenlijk mogelijk is...
Het eerste verraad is altijd het moeilijkste. Daarna volgt de ene leugen op de andere, krijgt het verhaal zijn eigen logica, vloeit fictie over in realiteit tot je het zelf gelooft. Dit citaat uit Diggers beschrijft heel treffend het overkoepelende thema van deze roman. Alle gebeurtenissen, drama's en verwikkelingen zijn terug te voeren op een bepaalde vorm van verraad. Deze thematiek en de manier waarop Gaea Schoeters hieraan gestalte geeft, maken samen met een sombere, beklemmende sfeer, van Diggers overduidelijk een literaire roman. Tegelijk zorgen elementen als moord, chantage en mysterieuze archeologische vondsten voor een flinke dosis spanning. Diggers is een krachtig verhaal dat geheel zijn eigen weg vindt, zonder zich te laten beperken door de grenzen en conventies van een genre.