Misschien wel het meest interessante deel van het verhaal is de manier waarop de wetenschapper met zijn eigen kinderen omgaat. De opstand van de puberende kinderen tegen de ouder en de reactie van die ouder op dit gedrag is pakkend beschreven. We kunnen ons direct voorstellen dat de technologie zoals in het verhaal beschreven per direct ook leverbaar zou zijn. Dan kunnen we ons ook direct voorstellen welke ingewikkelde morele en ethische dillema's dat met zich mee zou brengen. En de conclusie van de titel, ze weten niet wat ze doen, is dan ook zeer voor de hand liggend. Tegelijk dekt de titel ook de diepere lagen die in het boek zitten. De strijd van milieu bewuste dierenvrienden tegen de geïnstitutionaliseerde manier van dieren gebruik in de wetenschap, kan van twee kanten voorzien worden van het label. Beide partijen zullen bij voortduring zeggen dat de andere partij geen idee heeft van het belang van het eigen standpunt.
Jussi Valtonen is in staat personen neer te zetten die werkelijk leven en die met werkelijke problemen om moeten gaan. Het vleugje technische ontwikkeling in het geheel, maakt het verhaal zowel boeiend als een waarschuwing voor de toekomst.