De 46-jarige weduwe Josta Bresse wordt op een ochtend wakker en blijkt slachtoffer van een orgaanroof. Tijdens het onderzoek naar de daders ontdekt de Nederlandse recherche bovendien dat haar identiteit is 'gewist'. Na een aanslag op haar leven duikt Josta onder. Ze besluit het heft in eigen hand te nemen en zelf op onderzoek uit te gaan. Deze speurtocht voert haar terug naar Oost-Berlijn waar ze werkte als kunstvervalser. De 'Königstein-Gruppe', het team van kunstvervalsers waar zij in 1988 deel van uitmaakte, werkte in opdracht van het toenmalige DDR-regime.

“Het fornuis van Eva leidt mijn gedachten terug naar dat incident in onze kelder, toen ik acht was, en ik leerde dat je voorzichtig moet zijn met dingen vertellen aan anderen, zelfs aan mensen die dicht bij je staan. Immers, als ik mamma toen niet verteld had over dat stel in ons kolenhok, waren die man en vrouw niet weggevoerd. Maar mamma heeft ze verraden, waarna ik ophield haar te vertrouwen.”

Menig auteur zou het thema, dat Niewierra voor ‘Het Dossier’ gebruikt, niet zo geloofwaardig kunnen brengen. Niewierra kan dat wel. Op kundige wijze weet de auteur haar hoofdpersonage en de bizarre situaties waarin zij verzeild raakt, uit de doeken te doen.

“Op die twee cruciale momenten na, waarop ik de dood letterlijk in de ogen keek. De eerste keer was toen ik mijn ondervrager verleidde om zo mijn eigen leven en dat van mijn ongeboren kind te redden en de tweede keer was daarstraks, toen ik die twee mannen liquideerde.”

Josta is een zeer getalenteerd schilderes. Voor de val van de Muur werd zij echter gedwongen mee te werken aan een omvangrijk kunstvervalsingsproject. De overheid wist met de verkoop van de vervalsingen kapitalen te vergaren. Vlak voordat het project wordt verraden, wordt het dossier over deze grootscheepse vervalsing, gestolen. Negen maanden lang wordt Josta verhoord alvorens zij weet te ontsnappen.

Vijfentwintig jaar later duikt Josta, samen met de Berlijnse journalist Tom, in de achter-gronden van het netwerk. Zij ontdekken de waarheid, maar dan….

Niewierra weet op briljante wijze de sfeer te beschrijven die dit boek kleurt. Drukkend en haast wat grimmig. In schril contrast zijn haar beschrijvingen van de vervalsingen. Die zijn zo beeldend en werkelijk beschreven dat je ze haast voor je ziet en ze bewondert. Niewierra hanteert een haast sober taalgebruik afgewisseld met een bijzonder gedetailleerde omgevingsschetsen. Knap!

De karakterisering van de zwaar getraumatiseerde Josta is van ongekende klasse. Het lijkt alsof de auteur uit eigen ervaringen put om dit personage vorm te geven, zo geloofwaardig wordt de introverte en complexe Josta weergegeven.

“De agenten en het forensisch team zijn vertrokken, maar hun aanwezigheid hangt nog als een zwarte wolk in elke kamer. Zoals het zaad van mijn ondervrager dat telkens langzaam uit mijn schede druppelde en mijn broek bevuilde, waardoor ik hem de hele dag kokhalzend moest ruiken. Tot de volgende verkrachting.”

De opbouw van het verhaal zit magnifiek in elkaar en de spanningsopbouw is subtiel en verrassend. Een klein beetje romantiek treft de lezer aan in de aantrekkingskracht tussen Josta en Tom.

Richting het einde denkt de lezer dat hij de finale wel kan voorspellen. Niets is echter minder waar… Kortom, een briljante thriller, op alle fronten!

Over de auteur
Ze is directeur van VVV Zuid-Limburg, ze verhuurt vakantiewoningen, ze is spreker en auteur. Anya Niewierra. In 2013 debuteerde Niewierra met “Vrij uitzicht” dat werd genomineerd voor de Debutantenprijs en de Schaduwprijs als Beste Thriller.

Uitvoering
Uitgever: B For Books B.V.
Paperback, 320 pagina’s
ISBN10 9085164214 ]
ISBN13 9789085164210

Over Hanneke Tinor-Centi
Hanneke Tinor-Centi (1960), eigenaar van HT-C Communicatie en Marketing en boekrecensent.
http://ht-c-communicatie.nl/