Het eerste deel van Hendrik Groen heb ik gelezen, en dat is me maar matig bevallen. Waar velen er lyrisch over waren, vond ik het maar zo-zo. Mijn voornemen om deel twee dus over te slaan heb ik opgeschort toen ik de kans kreeg om het boek te luisteren.

In eerste instantie was het een beetje melancholisch. De voorlezer Jan Donkers heeft een stem die perfect past bij de personage Hendrik Groen, het is dus echt alsof Hendrik zijn eigen dagboek voorleest. Maar naarmate het verder ging, raakte ik steeds meer in de ban van de gebeurtenissen in het tehuis waar hij woont, met zijn medebewoners en de omanido club. Het wist me zelfs even te raken als er een bijzonder persoon komt te overlijden

Dus ook al is deel twee meer van hetzelfde van het eerste boek, het was een plezier om het als luisterboek te mogen luisteren.