In de inleiding verteld Faber dat hij tegemoet komt aan de smeekbedes van de Lelieblank-Scharlakenrood-lezers. Dit doet hij nogal uitgebreid inclusief citaten uit de vele brieven die hij ontving … iets te veel van het goede, wat mij betreft. Mede in aanmerking nemende dat hij met deze verhalenbundel toch niet echt tegemoet komt aan al die lezers. Die roepen namelijk om een vervolg, terwijl deze losse verhalen wel meer diepgang geven aan de karakters, maar niet echt een vervolg zijn op het voornoemde boek. Afijn … dat gezegd hebbende ...

Ik heb genoten van deze verhalenbundel, waarbij Faber het weer voor elkaar krijgt de Victoriaanse tijd te beschrijven op een hedendaagse manier, maar dan wel weer in de taal van toen … begrijpt u me nog?! Overigens een compliment voor de vertaling met allemaal van die prachtige ouderwetse woorden. En het doorbreken van de vierde wand, ook dat past Faber op heerlijke manier toe met korte zinnetjes gericht aan de lezer: ‘loopt u gerust even mee’ of ‘schrikt u maar niet hoor’.

Korte verhalen hebben vaak een open einde, waarbij het de bedoeling is dat de lezer nog even door fantaseert. Dat gebeurt in deze bundel ook. Dus hoewel we veel bekende gezichten tegenkomen, ontstaan er uiteindelijk meer vragen dan dat er antwoord wordt gegeven op het open einde in het oorspronkelijke verhaal.
Maakt mij niets uit.
Ik heb wederom genoten van de spannende Victoriaanse tijden.
Alleen daarom al: vijf sterren.