Een heftig verhaal van een jonge en sterke Duitse vrouw, Helene, die getrouwd is met Johann, een zigeuner, en bij een razzia, in 1943 in Berlijn, worden haar man en 5 kinderen gesommeerd om mee te gaan naar Auschwitz. Helene hoeft zelf niet mee omdat ze volledig Duits is, maar ze laat haar vijf jonge kinderen zeker niet in de steek, ze zegt letterlijk; "Ik ga daarheen waar mijn gezin naartoe gaat" en daardoor ondervindt het gezin verschrikkelijke ontberingen in het concentratiekamp.

De lange treinreis en het afscheid van Johann omdat hij naar het mannenkamp moet, zijn de eerste stappen die Helene moet overwinnen om haar gezin bij elkaar te houden. Ruzies in de krappe barakken, ziektes, honger, kou en eliminaties van de barakken, Helene blijft positief voor haar gezin en de andere kampbewoners en hoopt op een goede afloop.

Doordat ze volledig Duits is en verpleegster als beroep wordt ze door dokter Mengele gevraagd om overdag in de ziekenbarakken te werken. Later krijgt ze de leiding over een crèche en een schooltje in het kamp. Lukt het haar met het oprichten van het schooltje voor zigeunerkinderen de kinderen de ellende van alledag een beetje laten vergeten?

Bijzonder is dat dit boek geschreven is door een Spaanse schrijver. Het ligt misschien aan de schrijfstijl en de romanvorm waarin het boek gegoten is maar vooral Helene’s positiviteit en hoop op een goede afloop worden belicht waardoor de gruwelijkheden iets minder hard binnen komen dan in andere boeken over de tijd in Auschwitz.