Door de eerste 50 pagina's heb ik me echt moeten worstelen, na de volgende 50 pagina's was ik verkocht.

Op zaterdag 13 februari 2003 kan neurochirurg Henry Perowne niet slapen. Hij stapt in de vroege uurtjes uit bed en tuurt naar buiten waar het nog donker is. De hemel boven Londen wordt verlicht door een vlammende bol. Is dit een terroristische aanslag? Is dit het einde van Londen zoals hij het kent?
Het blijkt een vrachtvliegtuig in brand te zijn, wat echter wel veilig weet te landen op Heathrow. Dit is de start van Perowne's zaterdag, een zaterdag waar nog het een en ander staat te gebeuren: een demonstratie in Londen tegen de oorlog in Irak, een autobotsing op weg naar zijn wekelijkse squashpartij, boodschappen voor het diner, een bezoekje aan zijn demente moeder en uiteindelijk de voorbereidingen voor het diner. Op dit punt gekomen wordt deze alledaagse zaterdag een zaterdag die de familie Perowne zo snel mogelijk zal willen vergeten.

Verwacht geen thriller-achtig verhaal; de beschrijving van deze zaterdag is traag, vol met details maar zeker intrigerend. Op de één of andere manier blijf je nieuwsgierig, wil je weten wat er op het pad komt van de filosoferende Perowne.

Sommige lezers zullen de schrijfstijl en het woordgebruik van Ian McEwan misschien wel pretentieus en het verhaal onwaarschijnlijk vinden. Daar ligt voor mij juist de kracht van 'zaterdag': het is een intelligent geschreven verhaal vanuit Perowne's perspectief en deze man is niet dom. Hij houdt van klassieke muziek, van zijn vak en bovenal van zijn talentvolle kinderen. Dat er van alles kan gebeuren op een doodnormale zaterdag vind ik een goed uitgangspunt en het verhaal zo te vertellen dat je niet twijfelt aan het hoe en waarom vind ik ongelooflijk knap.

Echter één nadeel: het grote aantal medische vaktermen in dit boek is enorm en dit maakte het wat lastig voor mij om de aandacht erbij te houden. Dit is dan ook geen boek wat je in 2 dagen uitleest: de volle zinnen dwingen je tot nadenken en herlezen. Maar mooi is het zeker.