Mevrouw Bridge (India) is een redelijk eenvoudige vrouw in Kansas City, in de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw. In de roman volgen we het leven van haar in 117 kleine stukken. Als buitenstaander krijgen we zo een terloopse inkijk in haar leven, dat zij zo graag op orde heeft. Dat dat niet helemaal lukt wordt ook duidelijk.
Zij is getrouwd en heeft drie kinderen, twee dochters en een zoon. Haar man is vooral druk met zijn werk, om voldoende op stand te kunnen leven, iets wat mevrouw Bridge ook graag heeft. Maar door de afwezigheid van haar echtgenoot staat ze er ook grotendeels alleen voor.

“Ze waren ooit samen begonnen aan een soort verkenningstocht die beloofde uit te groeien tot iets prachtigs, en natuurlijk waren er prachtige tijden geweest. Maar, dacht mevrouw Bridge, hoe komt het dan dat we niet - dat er niets - dat we ook maar…?”

Meneer Bridge zorgt in materieel opzicht uitstekend voor zijn vrouw en kinderen, maar bezorgt zijn echtgenote ook een gevoel van leegte: “Zou ze hem kunnen uitleggen dat de vrije tijd in haar leven - dat zalige nietsdoen dat hij gecreëerd had door haar alles te geven - haar krankzinnig maakte?”
Haar kinderen gaan gaandeweg steeds meer hun eigen gang en lijken zich van de waarden en normen van hun moeder steeds minder aan te trekken. Vooral haar zoon baart haar zorgen.
Mevrouw Bridge doet vooral haar best, maar is vaak onmachtig om haar leven in te vullen zoals ze graag zou willen. Die onmacht wordt steeds beter invoelbaar.

De roman is met een zekere afstand, maar ook met een ironische ondertoon geschreven. Zonder te veroordelen zien we het leven van mevrouw Bridge op een bepaalde manier mislukken. Het is het gevoel dat het leven aan je voorbij trekt zonder dat je er echt invloed op kunt uitoefenen.

Alle stukjes/hoofdstukken kabbelen wat voort en zijn daarmee een metafoor voor het dagelijkse leven, dat verder gaat zonder dat het je echt raakt.

Auteur Evan S. Connell heeft jaren later een vervolg geschreven op dit verhaal, Meneer Bridge getiteld.