Mij zullen ze niet hebben!, dacht ik toen ik aan Teringzooi begon. Crimezone recensent Jeroen gaf namelijk aan dat hij in het kluwen elkaar naar het leven staande spelers al snel de draad verloor. Onder het motto een gewaarschuwde vrouw telt voor twee hield ik een notablokje bij de hand! Dàt en het feit dat ik sommige delen minstens twee keer las, gaven me toch een helder inzicht in het waarom van de moorden. Maar laat dit duidelijk zijn: je kan bij Izzo geen moment je aandacht laten afdwalen. Toch is Teringzooi toegankelijk geschreven. Waar komt die ingewikkeldheid dan vandaan? Volgens mij ligt het antwoord in het vertelperspectief. Met uitzondering van de proloog is het steeds de hoofdpersoon, Fabio Montale, die ons laat meekijken in zijn wereld. Je leest wat hij ervaart, ziet, denkt, voelt Het is zijn zoektocht die je volgt. Die is voor hem niet altijd even helder, en zijn contactpersonen vertellen niet altijd de waarheid. Logisch dat er dan verwarring is.

Nu is verwarring wel één van de minste gevoelens die dit boek opwekt. Ongerustheid, angst, afgrijzen, wanhoop, eenzaamheid, haat Kortom: het is een uitermate zwartgallig boek. De zeldzame sprankjes hoop wegen niet op tegen de verhalen van gefnuikt idealisme en verschrikkelijk ongeluk. Verhalen én gevoelens die Izzo aangrijpend en levensecht brengt. Het is een literair talent, deze Izzo. Dat blijkt ook uit de prachtige bewoordingen waarin hij Marseille vangt. De straten, wijken, dokken, mensen en gewoonten van deze oude, multiculturele havenstad krijgen kleur en geur in dit boek.

Teringzooi is het eerste deel van een trilogie waarin Fabio Montale de hoofdrol speelt. Het vervolg Gajes verscheen in 2003 in Nederlandse vertaling en het laatste deel Solea ligt april 2004 op de markt. In Teringzooi gaat Montale op zoek naar de moordenaars van twee jeugdvrienden. Met hen heeft Fabio zijn jeugd, zijn liefde voor eenzelfde vrouw en zijn eerste stappen op het criminele pad gemeen. De vriendschap bekoelde toen Fabio ervoor koos agent te worden. Toch kan hij de moord op zijn vrienden niet over zijn kant laten gaan. En al is hij niet zon belangrijke diender, het belet hem niet om de onderste steen boven te halen. Zijn speurtocht leidt naar rivaliserende maffiabendes, fascisten, racisten en sadisten. Bovendien verdwijnt Leila, een jonge Algerijnse vriendin

Het hiernavolgende verhaal is volkomen fictief, meldt Izzo aan het begin van het boek. Gelukkig. Toch knaagt de herkenning meermaals. Teringzooi!