Lam is een stevige eersteling van deze jonge schrijfster. Niet dat het boek zoveel pagina's telt (+/-250) maar het hakt er af en toe wel in. Je vraagt je af hoeveel een mens kan verteren alvorens te breken, want dat is wat het hoofdpersonage overkomt eens ze de confrontatie met haar verleden aan gaat. "Lucia wist niet waar ze eerst moest kijken. Ze zag haar moeder voor het eerst in twintig jaar. Ze was een stuk ouder dan toen ze verdween,...". Hoe meer het personage betracht het verleden af te sluiten, hoe meer het verleden haar aangrijpt. Ze beleeft alle gruwelen uit haar jeugd opnieuw en slaagt er meestal niet in deze te verteren. Uiteindelijk moet ze tot het dieptepunt gaan alvorens ze er een streep kan onder trekken. Dit meedogenloos verhaal neemt je mee op een hobbelige reis, waar je wel mee moet meeleven om het te begrijpen. Maar wel zeer mooi geschreven en een sterk debuut. Als afsluiter nog deze zinnen uit het boek. " 'Ik kan het niet nog een keer,'fluisterde Lucia. Het kwam er met een snik uit. 'Wat kan je niet?' vroeg Halina, met haar mond in Lucia's haar. 'Iemand verliezen,' antwoordde ze. 'Ik kan het niet nog een keer.' "