Moet bij een overwegend Nederlands publiek vermeld worden dat Anton Wachter een romanpersonage is uit de boeken van Simon Vestdijk en dat een vakjury jaarlijks de Anton Wachterprijs uitreikt aan het beste literaire debuut? Als dit “common knowledge” is in Nederland, excuses dan. Het was een mooie inleiding om te zeggen dat de veertigjarige Anne-Gine Goemans deze prijs in 2008 won voor haar debuut Ziekzoekers. Dit boek is letterlijk geworteld in de Bollenstreek en vertelt het verhaal van een familie bollenkwekers. Ook bij haar tweede boek, Glijvlucht, is de omgeving erg belangrijk. Glijvlucht gaat over de veertienjarige Gieles die met zijn vader en oom in een boerderij woont naast een landingsbaan. Gieles’ vader houdt als vogelopzichter de banen vrij van vogels – vogels vormen een belangrijk risico voor vliegtuigen. Gieles’ oom baat een spottercamping uit. Gieles’ moeder is de grote afwezige. Deze voormalige vrolijke stewardess zag de noden in Afrika en besloot aan ontwikkelingshulp te gaan doen. Daarvoor is ze vaak maanden van huis.

Ook ten tijde van Glijvlucht, en Gieles mist haar verschrikkelijk. Hij begrijpt wel, via de mails die hij regelmatig van zijn moeder krijgt, dat de nood in Afrika hoog is, maar hij zou graag willen dat zijn moeder gewoon gezellig thuis is. Bloemen op de tafel. Zijn vader vrolijk. Zoiets. Nu goed, binnen enkele weken komt ze thuis, en Gieles wil haar een thuiskomst geven die ze van haar leven niet meer vergeet. In die thuiskomst heeft hij voor zichzelf de rol van held gereserveerd. Wat hij nodig heeft, is een stel afgerichte ganzen. De ganzen heeft hij al, voor het africhten rest hem nog wat tijd… Terwijl het plan van Gieles en de training van de ganzen vorm krijgen voor de lezer, ontvouwt zich ook de leefwereld van Gieles. Het is een erg lieve jongen. Hij past met veel geduld op de drie drukke kinderen van buurvrouw Dolly die onlangs haar man verloor. Hij trekt op met Toon, de nozemzoon van de slager uit het dorp, maar laat zich niet beïnvloeden. Hij sluit vriendschap met Super Waling, een corpulente man die zich voortbeweegt in een elektrische rolstoel. Het kost Gieles best wel moeite om zich over zijn walging voor al het uitpuilende vet van deze dikkerd heen te zetten. Maar het lukt. Super Waling is niet altijd zo enorm geweest. Stilaan komt ook zijn verhaal boven water.

Glijvlucht is een prachtig samenspel van verschillende verhalen. Er komt zelfs een mooi verhaal van een echtpaar droogleggers voorbij: mensen die destijds met veel mankracht land wonnen op het water. Goemans vertelt deze verhalen met veel inleving, een trefzekere pen, humor en mededogen. De apotheose is erg aangrijpend. ‘Ik wist precies wat ik deed. Maar jullie weten helemaal niet wat ik doe. Jullie weten niet eens wat jullie zelf allemaal doen.’ Die drie zinnetjes grijpen naar de strot en zetten je aan het denken.

Met dit tweede boek is Anne-Gine Goemans opnieuw genomineerd voor een literaire prijs, deze keer de BNG Nieuwe Literatuurprijs. Bovendien zijn de vertaalrechten van Glijvlucht verkocht aan een Italiaanse en Duitse uitgeverij. Gezien haar talent is de kans groot dat Goemans’ schrijverscarrière een hoge vlucht zal nemen. (deze recensie verscheen eerder bij ezzulia.nl)