Deze debuutroman heeft me wat op mijn honger laten zitten. Het is een fijn feelgood-boek, maar ik miste vooral diepgang in dit boek. Mijn verwachting van het boek was het te lezen met een traan dat afgewisseld werd door een glimlach. Enkel de glimlach verscheen enkele keren.

Thelma, carrièrevrouw in hart en nieren, daarnaast ook moeder van Louis 12 jaar, staat op 7 januari 2017 niets vermoedend op. Ze maakt Louis wakker om te gaan brunch met oma. Onderweg krijgt Thelma telefoon van het werk, uiteraard. Louis neemt zijn skateboard en skate er vandoor. Hij kan niet op tijd stoppen en komt onder een vrachtwagen terecht. Louis ligt in coma en de dokters hebben er geen goed oog in. Thelma vraagt om Louis nog 1 maand de tijd te geven om toch te ontwaken. Ondertussen gaat Thelma Louis zijn bucketlist afwerken. Ze filmt dit allemaal en speelt dit af in Louis zijn wonderkamer. Ze hoopt hem hiermee extra te prikkelen en zo Louis uit zijn coma ontwaakt te krijgen.

Het boek wordt voor het grootste deel geschreven vanuit het standpunt van Thelma. Af en toe komt er een fijne afwisseling door een klein stukje uit het standpunt van Louis, die zich in coma bevindt. Hij hoort wel alles maar kan niet reageren. De personages in het boek worden wel uitvoerig besproken, zodat je ze leert kennen en er een band mee opbouwt gedurende het verhaal. Wanneer Thelma aan Louis zijn “wonderen” begint. Kwam bij mij al een gevoel van ongeloofwaardigheid naar boven. Het eerste “wonder” is een reis naar Tokio. Daarna volgen de “wonderen” zich in versneld tempo op. De meeste “wonderen” worden wel zeer uitvoerig besproken. Ik keek het meest uit naar het “wonder” dat vertelt over de vader van Louis. Dit kwam naar mijn mening veel te kort aanbod.

Het boek heeft een schitterend verhaal. Maar ik vind het te vluchtig geschreven en mis de nodige diepgang. Ik plaats het ook eerder onder het genre feelgood dan roman. Een ideaal boek om in 1 ruk uit te lezen. Een boek dat je geregeld een lach op het gezicht zal toveren.