Idaho speelt zich af in wisselende tijdsperioden tussen 1973 en 2025. Het begint in 2004 en vertelt het verhaal van Wade zijn tweede vrouw Ann. In 2004 zijn ze acht jaar getrouwd. Wade is dementerend en raakt het verleden kwijt. Het verleden waarin zijn eerste vrouw Jenny hun dochter May vermoorde en June verdween in de bossen. June werd nooit terug gevonden. Jenny zit in de gevangenis en er is niemand die Ann kan vertellen wat er gebeurt is, dat is aan haar zelf om in te vullen. Hoe pijnlijk en schrijnend dementie is, is zo goed beschreven dat ik heel verdrietig werd van het begin van het boek. Zoals Emily Ruskovich schreef "Als je van iemand houdt die dood is, en haar dood verdwijnt omdat je je die niet herinnert, dan rest je alleen de pijn van iets onbeantwoords."

De vele sprongen van het heden naar het verleden en de toekomst in maken het boek niet makkelijk om te lezen, je moet goed geconcentreerd lezen en misschien nog eens herlezen om te begrijpen wat er staat en wat er tussen de regels door stond. Het vraagt om een ervaren lezer die tijdens de vakantie een boek zoekt met inhoud, die tijd en moeite vraagt om te lezen.

Ik heb genoten van de prachtige poëtische zinnen maar heb me soms ook verwonderd af zitten vragen waar ze me nu mee naar toe had genomen. Door de wisselingen leer je de karakters wel steeds beter en dieper kennen. Wade en Ann en de aftakeling van Wade, het zorgzame van Ann en Jenny en haar belevenissen in de gevangenis. Het is een heel bijzonder intrigerend boek.