Vijftien jaar geleden werden er twee tieners dood gevonden naast een verlaten treinspoor. Eén ervan was de tweelingbroer van Nap Dumas en de dochter van het hoofd van de politie. De zaak werd afgedaan als zelfmoord, dan wel een ongeluk omdat de twee kinderen drugs en alcohol gebruikt hadden.
Vijftien jaar later is Nap politieagent. De vingerafdrukken van zijn sinds het treinongeval vermiste ex-vriendin duiken op bij een nieuwe moord. En dat zet alles in gang om de waarheid rondom de dood van Naps tweelingbroer boven water te krijgen.

Als lezer zit je in het hoofd van Nap en is het je vanaf het begin duidelijk dat Nap én gestopt is met zijn eigen leven te leven sinds zijn vriendin Maura het uitmaakte en verdween, én de dood van zijn tweelingbroer niet verwerkt heeft. Hij heeft zich ontpopt als een ruwe bolster blanke pit agent, die zich niet te beroerd voelt hier en daar de wet te overtreden als de wet slachtoffers van huiselijk geweld niet voldoende beschermt. Daarnaast bijt hij zich als een pitbull vast in de zaak, vastbesloten de onderste steen boven te krijgen.

Coben heeft een vlotte schrijfstijl, waardoor het boek lekker leest. De spanning blijft gedurende het hele verhaal hoog, waardoor je het boek niet weg wilt/kunt leggen. Coben zet zijn personage Nap Dumas geloofwaardig neer. Geen moment twijfel je als lezer over zijn motieven en is het vanzelfsprekend dat hij bepaalde keuzes maakt. Ook de andere personages zijn overtuigend uitgewerkt. Het plot zit gedegen en door de plotwendingen ook verrassend in elkaar.

Alle vragen die je als lezer door het hoofd gaan tijdens het lezen, hecht Coben netjes af aan het eind van het boek. Het komt niet altijd voor, maar deze keer is het exact zoals het op de achterflaptekst staat: Zowel kleine als grote samenzweringen kunnen dodelijk zijn. Een aanrader voor eenieder die houdt van een spannende vlot geschreven thriller.