Dit boek heeft op mij eigenlijk nog meer indruk gemaakt dan haar eerste roman, De laatste dans. Dat kwam vooral door het issue dat een grote rol speelt in dit boek, namelijk het verliezen van een ongeboren kind. Dat heeft me zó ontzettend geraakt. Zowel Libby, in 1936, als Zoë nu moeten hiermee omgaan. De auteur heeft dat onderwerp heel gevoelig beschreven, en ik heb echt meerdere keren moeten huilen bij het lezen van dit boek. De personages zijn overtuigend en levensecht; het verhaal is mooi, aangrijpend en spannend. Ik vind dit echt een heel mooi boek.