Het boek speelt zich af in het jaar 1946, net na de tweede wereldoorlog, een oorlog die diepe gevolgen nagelaten heeft.
Via de hoofdpersoon Lilya krijgen wij een beeld van die gevolgen, met name de grote onzekerheid en verwarring die er overal heerst. Niemand weet waar hij aan toe is, leven de verdwenen naasten nog wel? Wie kun je nu wel en wie kun je niet vertrouwen?
Lilya heeft zich aangesloten bij het Zionistische verzet in Palestina, en net op het moment dat hier volgens haar grote zaken staan te gebeuren wordt zij voor een opdracht naar kamp Föhrenwald in Duitsland gestuurd. Met tegenzin geeft ze toch gehoor aan deze opdracht.
Voor ze vertrekt krijgt ze nog een tweede verzoek: uitzoeken of de verdwenen wetenschapper Raphael Lind nog leeft. Informatie voor deze zoektocht krijgt ze van zijn broer Elias.
We volgen Lilya op haar zoektocht, want al snel blijkt de zoektocht naar Raphael haar meer in beslag te nemen dan de oorspronkelijke opdracht.
De zoektocht wordt afgewisseld met fragmenten van geschreven herinneringen van Elias aan zijn broer, je leest de fragmenten als het ware over de schouder van Lilya mee.
En zo langzamerhand wordt je ook zelf nieuwsgierig naar Raphael, leeft hij nu wel of niet?
Abarnell hanteert een deels afstandelijke manier van schrijven waardoor de personages redelijk vlak gehouden worden.
Maar juist hierdoor is er meer aandacht voor het reisverhaal en de situatie in het Duitsland van zo vlak na de oorlog, een periode die niet vaak beschreven wordt in romans.
Al met al is het een boeiend verhaal geworden wat ik met plezier gelezen heb.