Twee vriendinnen, Sophie en Frankie, vertellen elk hun eigen verhaal alsof ze met elkaar in gesprek zijn. Sophies verhaal speelt in 1997, dat van Frankie in 2015. Sophie is in 1997 verdronken, althans dat wordt aangenomen, haar lichaam is nooit gevonden. [Bij rechtgeaarde thrillerlezers gaan de alarmbellen onmiddellijk rinkelen.] Frankie, tegenwoordig in de grote stad wonend en een chique dame, wordt in 2015 gebeld door Sophies broer Daniel: er is een lichaam gevonden, Frankie moet terugkeren naar Oldcliffe, waar Sophie destijds verdwenen is. Daniel en Frankie onderzoeken samen de ware toedracht van destijds. Voor Frankie herleeft het verleden, er is geen ontkomen aan.

'De pier' kent voorspelbare aspecten en clichés, maar op verschillende momenten weet Claire Douglas toch te verrassen. Eenmaal gewend aan de tijdswitches en de opbouw van het boek leest het lekker weg, zoals dat heet. In de regel staat dat voor eenvoudig taalgebruik en korte zinnen, zo ook in dit geval. Het verhaal op zich is aardig, maar houdt niet over. Ongeloofwaardigheid steekt nu en dan de kop op, tenzij je in geesten gelooft, en ook doen zich toevalligheden voor. Van ook maar enige betrokkenheid bij of sympathie voor de personages is geen sprake, het totaalbeeld krijgt het stempel 'afstandelijk'. Spanning is mondjesmaat aanwezig, die zit vooral onderhuids en in de duistere sfeer: wat staat er te gebeuren? Het einde is niet mijn smaak, laat ik het daarop houden.
De locatie is prachtig gekozen, een Engels kustplaatsje met een heuse maar gammele pier. [Plusje.]

Al met al heeft 'De pier' voldoende kwaliteiten voor drie sterren. De hoge(re) verwachtingen die ik had, zijn niet uitgekomen.

[spanning 2, plot 2, schrijfstijl 3, leesplezier 4, originaliteit 3, psychologie 3]