In sappige bewoordingen en bij vlagen dolkomische zinnen schotelt Guy Prieels de lezer het levensverhaal van Willem Van Vugt voor. Dit goudhaantje neemt het ervan in het leven. Hij eet in luxe restaurants, rookt dure sigaren en maakt, in de woorden van de auteur, de vrouwtjes het hof. Met name de vrouw van zijn vriend Joris is onderwerp van zijn charmeoffensief. Als op een dag het lijk van deze Joris uit het water wordt gevist is het logisch en Willem de laatste blijkt die hem in leven heeft gezien, is het niet meer dan logisch dat hij hoofdverdachte is.

De personages in Bluf lijken slapstickkarakters. Niet alleen Willem van Vugt
vertoont uitvergrote trekjes, met name het politieduo Coucke en Versluys lijken zo uit een cabaret weggelopen. Toch komt nooit de geloofwaardigheid in het gedrang.

Op een speelse, humorvolle manier, af en toe tegen het kantje aan, maakt Prieels de lezer deelgenoot van de streken van Willem. Foute streken die door de manier van presenteren hem meer tot deugniet dan tot crimineel maken. Dat is waar de kracht van Prieels ligt.

Met de informatie in gedachten dat Bluf op waargebeurde feiten is gebaseerd, blijft constant de vraag welk personage fictief is of welk echt onder een bedachte naam. Met zijn vileine pen zet hij de karakters geloofwaardig neer. Handhavers van de wet verworden bijna tot karikaturen, terwijl Prieels misdadiger Willem in bloemrijk Vlaams tot held weet te verklaren.