John Michael Crichton schreef zijn leven lang bestsellers. Veel van zijn boeken zijn (deels door hemzelf) succesvol verfilmd. En de man produceerde een van de meest succesvolle tv-series ooit: ER. Een gebrek aan gevoel voor een goed verhaal kan hem dus niet worden verweten. Toch kon Crichton veel literaire critici niet bekoren. Zijn boeken zouden te licht zijn, de plot te vergezocht en de personages te vlak. Daarover valt best te praten, maar vaststaat dat ze door deze focus voorbijgaan aan de pageturnende kracht van zijn schrijverij. Terwijl juist dat van wezenlijk belang is bij het beoordelen van een spannend boek.
Disclosure (Onthulling) speelt zich af aan het begin van de jaren 90 in een Amerikaans computertechnisch bedrijf waar een gewiekste vrouwelijke manager een succesvolle mannelijke onderdaan, tevens haar ex-vriend, aanrand. Vervolgens gaat ze hém van ongewenste intimiteiten beschuldigen, wat vanzelfsprekend door iedereen voor waar wordt gehouden. Het is immers altijd de man die zijn lustgevoelens niet in toom kan houden toch? Zijn kostje lijkt gekocht, maar hij weet terug te slaan door na voortvarend en slim onderzoek te onthullen wat er werkelijk in de hogere regionen van het bedrijf gaande is.
Hoewel de techniek in veel van zijn boeken tot de verbeelding spreekt - Crichton dankte zijn vooruitziende blik aan gedegen research - heeft Disclosure op dit punt duidelijk last van zijn leeftijd. Een draagbare cd-speler is inmiddels verre van hightech. Een cd-rom met de capaciteit van misschien wel anderhalf uur film is hopeloos achterhaald. En zelfs de interessante, met veel fantasie neergezette virtuele wereld waar enkele personages een tijdje in mogen vertoeven, doet gedateerd aan.
Wat blijft is een verhaal dat naarmate de hoofdstukken vorderen steeds boeiender wordt. Tot op het allerlaatste moment is het onduidelijk hoe de mannelijke hoofdpersoon zich uit zijn hachelijke situatie gaat redden. Zwaar bevochten wraak smaakt zoet. En dat genot brengt Crichton op uitstekende wijze over op de lezer.