Voor mij, zoon van een Indo-Europeaan die met zijn familie juist naar Nederland gevlucht is ten gevolge van de onafhankelijkheidsstrijd, geeft dit boek een prachtig beeld van de andere kant... Daar waar Oeroeg van Hella Haasse de confrontatie tussen de twee "kampen" fascinerend beschrijft, geeft Hilde Janssen op een mooie manier weer hoe de Indonesiers en hun vrouwen destijds die strijd hebben beleefd. En ook dit boek bevestigt dat de periode 1945 - 1949 voor alle betrokkenen destijds niet meer en niet minder was dan een continuering van de oorlog.
Het laatste gedeelte van het boek, dat gaat over de periode na 1980, vond ik beduidend minder sterk en had wat mij betreft weggelaten kunnen worden. Dat had het boek in haar totaliteit een stuk krachtiger en boeiender gemaakt.
Maar al met al ben ik blij dat ik dit boek gelezen heb. Het is een aanrader voor iedereen die meer wil weten over het wel en wee van het jonge Indonesië, gezien vanuit de ogen van een viertal doortastende Nederlandse vrouwen.