Opzich is dit boek wel goed geschreven, er zit wel een diepere laag in en reflectie op het leven van Celia, de hoofdpersoon.
Toch pakte dit verhaal me niet, halverwege het boek haakte ik een beetje af.
Ik heb het wel uitgelezen maar vond het ook goed dat ik het boek uit had.
Toen ik de achterkant van het boek las had ik een `gezelliger´ boek verwacht.
Met boeiende personages en ook dat het meeleef gehalte hoger zou zijn.
Maar de oude buurman die verdwijnt en waar ze naar op zoek gaat kwam niet echt tot leven naar mijn idee.
Ook de buurvrouw, die druk is als activist voor milieu zaken, pakte me niet echt. Celia ontdekt dat de man van haar buurvrouw een affaire heeft met een ander, maar dat heeft verder weinig consequenties. Hij verdwijnt uit beeld...
En dan natuurlijk Hope, zij is het meest aanwezige personage en ze heeft ruige seks met Les.
Of ze het nou zelf wil of zich laat misbruiken door hem werd mij niet echt duidelijk. Wel roept het bij Celia herinneringen op aan haar rouwperiode vlak na het overlijden van haar man. Die stukjes in het verhaal waren mooi omschreven vond ik... Wel heel vreemd vond ik dat Celia zich heeft laten nemen door een onguur type die ze in de metro ontmoet terwijl ze net haar man is verloren en ze diep verdrietig was.
Alsof die man het uit haar kon seksen zodat ze even `weg´ was.
Hoewel ik het enerzijds wel kon begrijpen ofzo riep het bij mij toch afkeer op. Ook als ze verderop in het verhaal seks wil met Les (de man die ze niet moet, die Hope pijn heeft gedaan...).
Ze voelt zich ook aangetrokken tot de zoon van Hope maar beland uiteindelijk met haar (Hope) in bed. Ze beleefd ineens de vrouwen liefde. Dit sprak me ook niet aan, ik vond Celia maar een vreemd mens eigenlijk.