Ik val maar meteen met de deur in huis, Idaho, de debuutroman van Emily Ruskovich, heeft mij absoluut verrast! Wat.Een.Boek... Ruskovich blijkt een geboren verhalenvertelster, niet wonderlijk dat zij zelf Alice Munro als een grote inspiratie noemt. De schrijfster is zelf opgegroeid in Idaho, een staat in het noordwesten van de Verenigde Staten die ik altijd associeer met prairie, naaldbossen, bergen en sneeuw. Deze elementen komen dan ook veelvuldig voor in deze bijzondere roman, noem het gerust een spannende roman.
Ann en Wade zijn al een tijd getrouwd en wonen op een berg in Idaho, ver van de bewoonde wereld en vooral in de winter nauwelijks te bereiken. Ann was muzieklerares op de school van Wades oudste dochter June, waar hij haar op een dag vraagt haar pianolessen te gaan geven. Op dat moment is Wade nog getrouwd met Jenny en samen met hun dochters May en June vormen ze een idyllisch gezin, boven op de berg.
Het huwelijk van Ann en Wade is verre van normaal te noemen. Wade lijdt aan een erfelijke en agressieve vorm van dementie en Ann probeert zijn leven zo goed en zo kwaad als het gaat in goede banen te leiden. Stukje bij beetje diept Ann steeds meer op uit het verleden van Wade. Een schokkende gebeurtenis op een warme augustusdag in 1995 laat het vorige gezin van Wade uit elkaar vallen. Wade weigert er over te praten, zijn voortschrijdende ziekte maakt het er ook niet makkelijker op.
"Op een zonnige herfstdag lag ze naast hem op de grond, en terwijl hij doezelde voelde ze zijn vroegere leven, zijn herinneringen, van zijn huid af stralen. Ze voelde dat alles hem verliet behalve zij. Ze schudde ook haar eigen leven af, om zich aan hem aan te passen. Ze lagen daar samen als een punt in de tijd. Een wolk schoof voor de zon en binnen in hem veranderden dingen, en toen ze dit voelde liet ze ook dingen in zichzelf veranderen. Ze werden weer gewoon wie ze waren, nog warm van de vervlogen herinnering van een minuut geleden."
Emily Ruskovich heeft een prachtige en langzame manier van vertellen. Het vergt wel wat van de lezer als ze je meeneemt van het heden naar het verleden en weer terug om zelfs uiteindelijk in de toekomst te eindigen. Ook het perspectief verschuift regelmatig naar een ander personage in het verhaal wat maakt dat je steeds denkt er te zijn, maar dan verschuift het beeld weer naar een ander en ben je weer een beetje terug bij af. Dit alles zorgt voor de nodige spanning in deze roman. Je blijft doorlezen omdat je wilt weten hoe het verder gaat, maar of je daar helemaal achterkomt...
Toch is die spanning niet het belangrijkste in dit boek. Ruskovich weet op een mooie manier thema's als liefde, vriendschap, verlies, geheimen, vergeving en hoop belangrijke rollen te laten spelen in Idaho. Een bijzondere rol is weggelegd voor muziek als een kracht die mensen kan samenbrengen, maar je ook van het pad kan laten dwalen en zelfs destructief kan zijn.