Het verhaal speelt zich af in Engeland in 1912. Het kustgebied is in de ban van een storm en hoog tij. In deze streek speelt bijgeloof nog een grote rol. Het is een traditie om op een bepaalde nacht in het jaar te zien wie er zullen sterven. Bij de eerste klokslag richt iedereen zich op de kerk en niemand ziet dat er een stuk ijzerdraad wordt opgeraapt. Als de klokken zwijgen, ligt er een dode vrouw op de grond.
Constantia Gifford en haar vader wonen in een verlaten landhuis, tussen de vergane glorie van wat ooit eens hun museum was van opgezette dieren. Connie heeft de gebeurtenissen op het kerkhof gezien en gaat op onderzoek uit. Ze stuit op briefjes die bij het verlaten museum liggen. Wat is er aan de hand? Welk geheim ligt hier verborgen?
Het boek is een roman met horrortrekjes erin. Het speelt zich af in het duister en bij een kerkhof . Er wordt in het boek in geuren en kleuren verteld hoe je een vogel moet openmaken om hem op te zetten. De schijfster verteld dit erg levendig. Je moet dus wel een sterke maag hebben bij dit boek. Er zit uiteraard ook de nodige spanning en een vleugje romantiek.
Het karakter van Connie wordt goed omschreven, je kan je goed in haar inleven. Het karakter van haar vader komt wat minder goed naar voren maar dat komt het verhaal. Van de overige personages wordt het karakter alleen beschreven als dat nodig is voor het verhaal. Toch kan je je je in de meeste van hen wel verplaatsen.
Het verhaal is spannend genoeg om door te willen lezen. Wat mij betreft is het een van de betere boeken van Kate Mosse. Ze is een meester in het opbouwen van het verhaal naar het plot. Dat zag ik niet aankomen.
De titel wordt op meerder momenten in het boek verklaard en is dus perfect gekozen. Evenals de cover.