Wiegelied heeft een bijzondere cover waarin verschillende elementen van het verhaal terugkomen in een afbeelding van het hoofd van een jong meisje. De kleuren van de ketting passen goed bij de kleur die is gebruikt voor de auteursnamen op de cover. Op de achterkant niet alleen een inleiding in Wiegelied maar ook alle covers van deze serie op rij, waardoor de overeenkomsten in de covers, namelijk de afbeeldingen in een grotere afbeelding, mooi duidelijk worden. Deze serie is qua covers zeker een aanwinst voor je boekenkast. Belangrijk voor het duo Björlind zijn de levensechte personages die in hun boeken voorkomen. Waar Olivia aan de start van de serie juist de politie academie verlaten had blijkt ze, na haar werken in een kleine politiepost in Zwarte dageraad, nu door Mette Olsater aan haar team te zijn toegevoegd. Olivia groeit in haar visie op haar werk maar ook haar privéleven staat niet stil en in Wiegelied komt een mooie verhaallijn voor die nog veel ruimte voor ontwikkeling bied en nu al Olivia dwingt om na te denken over de keuzes die zij maakt in het leven. Ook Tom Stilton is weer een stap verder in zijn ontwikkeling en onderneemt zelf stappen om naar zijn oude leven terug te keren, al blijkt het lastiger om weer aan regels gebonden te zijn dan hij dacht. Boeiend in dit deel is ook de levensveranderingen waar Mette mee geconfronteerd word en die zowel haar fysieke gesteldheid als haar werk behoorlijk beïnvloeden. Het is ook in dit boek wederom goed gelukt om de karakters tot leven te wekken en de lezer mee te laten leven met hen. Zeker ook met Folami is dit goed gelukt, want door het hele verhaal heen is haar wanhoop te voelen maar krijg je als lezer ook begrip voor de, niet altijd handige, keuzes die Folami maakt. Wat wel wat onduidelijk is, is op welk momenten in de levens van deze personages we nu precies zitten. Eenerzijds lijkt Wiegelied slechts een half jaar later te spelen dan Zwarte dageraad, anderzijds blijkt uit een vermelding over woonplek van Jolene dat er toch flink wat meer tijden tussen deze verhalen zou moeten zitten. Een punt dat overigens niks afdoet aan het leesplezier dat Wiegelied brengt. Het plot van Wiegelied begint met een hoofdstuk met een heftige climax, waarna je 4 maanden terug in de tijd gaat en in de drukte van het station vol vluchtelingen beland. Al vrij snel gebeuren er een aantal heftige dingen waardoor de trein in volle vaart vertrekt van het station en op een enkele stop na raast deze in één trip door naar de eindbestemming. De scenes die bij de personages heftige emoties opriepen, zoals het bezoeken van de plaats delict of het liedje dat Muriel zingt, raken de lezer ook doordat de auteurs goed in staat blijken dit gevoel met rake pennenstreken op te roepen. Waar in eerste instantie sprake leek van een trilogie rondom het duo Rönning en Stilton kunnen we als lezers alleen maar blij zijn dat Cilla & Rolf Börjlind de pen nog niet hebben neergelegd en hopen dat zij ons nog vaak laten genieten.