Er is sprake van een zekere mate van symboliek tussen de dood van de vijfjarige Mickey en de hardvochtige manier waarop het kind Boudewijn werd groot gebracht. Mickey blijkt een tumor in zijn hoofd te hebben en kan alleen nog als een kasplantje in leven gehouden worden. De vader van Boudewijn heeft waanbeelden in zijn hoofd als gevolg van de verschrikkingen van de oorlog. De tirannieke en onberekenbare manier waarop hij met zijn kinderen omgaat, zorgt ervoor dat Boudewijn nooit een echt onbekommerd kind kan zijn: ook het kind in Boudewijn is al snel dood.
Beide vader-zoon verhalen krijgen aandacht. En hoe dramatisch het verlies van een kind is en hoe goed alles er omheen ook beschreven wordt, de harde jeugd van Boudewijn raakte me minstens even diep.
Een monument voor een jong gestorven kind, staat er in de samenvatting. Maar het is ook een monument voor kinderen die opgroeien bij ouders die door welke oorzaak dan ook niet goed voor ze kunnen zorgen. Dat is minstens zo hartverscheurend. In die omstandigheden opgroeien zonder zelf een trauma op te lopen is bijna onmogelijk.
Valt deze ouders iets te verwijten? Niet echt. Moeder doet wat ze kan, tot het onmogelijk wordt. Vader laat niet veel specifieks los over zijn leven in de oorlog, maar dat hij voor het leven getekend is, is wel duidelijk en dat zijn hele omgeving daar onder lijdt, ook.
Het maakt totaal niet uit wat feit en wat fictie is in dit boek. Het is een aangrijpend boek, dat na 33 jaar nog steeds aanspreekt. En dat dan ook nog steeds herdrukt wordt en te koop is.
Hele recensie lezen? Zie: https://mijnboekenkast.blogspot.com/2018/08/boudewijn-buch-de-kleine-blonde-dood.html