Genoten van deze klassieker!
Een knap boek, hoewel er weliswaar niet veel gebeurt. Alfred gaat op ontdekkingsreis naar het Noorden, met een speciale missie, maar uiteindelijk blijkt de reis belangrijker te zijn dan de bestemming (of dan wat ontdekt moet worden, in dit geval). Alles zit tegen, en toch zet hij door. Volgend citaat vind ik persoonlijk vrij tekenend voor het boek:

‘Geen mens weet waar hij toe in staat is, voor hij alles geprobeerd heeft.’

Wat hij ook allemaal meemaakt, het is vooral zichzelf die hij tegenkomt. De reis gaat om zijn persoonlijke groei (waardoor het ook een coming-of-age roman genoemd kan worden), op den duur kan het hem zelfs niets meer schelen of hij al dan niet zijn doel bereikt. Dat alles heeft Hermans heel goed beschreven.

Het is een traag boek, maar dat maakt het ook zo bijzonder. Je wandelt als het ware mee met Alfred, voelt de muggen, de pijn, de kou en slapeloosheid.

Je zou kunnen denken dat het taalgebruik van Hermans ondertussen al wat verouderd is (eerlijk gezegd had ik dat zelf ook verwacht), maar niets is minder waar. Er staan weliswaar wat verouderde uitdrukkingen en woorden in het boek, maar dat blijft toch tot een minimum beperkt, waardoor het werk literair overeind blijft staan, en het ook vandaag nog perfect leesbaar is.

Er staan prachtige zinnen in, die je doen nadenken, en die je graag wil onthouden. Hermans kan de dingen mooi verwoorden. Er zit ook veel symboliek in het boek (ik ontdekte het een en ander door meer over het boek zelf te lezen). Een boek om om al die redenen eens te herlezen.

Ik twijfel tussen vier en vijf sterren, het zouden er voor mij 4,5 mogen zijn. Voorlopig ga ik voor 4, maar misschien pas ik het nog wel aan naar 5.