Dankbare kinderen huilen niet is een ontroerende roman waarin Mieke, een slechtziend meisje, vertelt over haar leven in een blindeninstituut. Het boek speelt zich af in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw. Bij de opvoeding door nonnen lijken discipline en het Katholieke geloof belangrijker dan het welzijn van de kinderen. In het eerste deel is Mieke net op het internaat en wordt haar leven beheerst door heimwee.

“Met mijn nieuwe zakdoek veeg ik mijn tranen weg en snuit ik
mijn neus. Dan kijk ik naar de lange, zwarte nonnenjurk voor me.
Ik zie het gezicht erboven en begin opnieuw te huilen. Ik snik
dat ik naar huis wil omdat ik mama niet kan missen.”
‘Het is maar goed dat jouw vader en moeder je zo niet kunnen
zien, Mieke. Ik denk dat ze zich heel erg voor je zouden schamen.’
Zuster Adelata draait zich om en loopt weg.”
Het duurt jaren voordat Mieke op het instituut gewend is. Ze leeft grotendeels afgesloten van de buitenwereld waarvan zij vervreemd raakt. De kinderen zijn altijd samen, slapen op een grote zaal en hebben geen plekje waar ze zichzelf kunnen terugtrekken. In de puberteit raakt Mieke met zichzelf in de knoop en weet ze niet meer wat ze met haar leven aanmoet.
De geschiedenis van Mieke is vaak pijnlijk, maar wordt op een lichtvoetige manier en met de nodige humor beschreven. Dit boek is geen doorlopende vertelling. Het bestaat uit thematische verhalen die onderling samenhangen en waarin je de ontwikkeling van Mieke kunt volgen. Naarmate ze ouder wordt neemt haar woordenschat toe. Ik vond het een mooi, toegankelijk boek over een niet alledaags onderwerp.