Paul Dieudonné heeft met 'Rechercheur De Klerck en het doodvonnis'
een Rotterdamse 'Baantjer' geschreven.
Net zoals in de Baantjer-boeken wordt gebruik gemaakt van lekker korte zinnen zonder moeilijke woorden, de dialogen zijn heel natuurlijk waardoor het lijkt alsof je er bij staat en meekijkt.

De personages zijn duidelijk beschreven.
Maar vooral de beschrijving van de omgeving is prachtig gedaan; de liefde voor Rotterdam is goed merkbaar.
"De Klerck hield zich aan boord stevig vast en genoot. Hoe vaak was hij door de jaren heen de rivier overgestoken? Duizenden keren minstens. Nooit kon hij er genoeg van krijgen. Hij hield van Rotterdam en hoe de stad altijd weer moeilijke tijden te boven kwam. Een bedrijvige, ijverige stad."

Het verhaal ontwikkelt zich zoals ik verwacht had. De Klerck en zijn onvolprezen hulp Klaver bekijken deze zaak ieder op hun eigen manier: Klaver enorm enthousiast en vaak zelfs té enthousiast, terwijl De Klerck (met cee-kaa op het eind) er een rustiger kijk op heeft. Hij is een goede leermeester voor Ruben Klaver.
Een onverwachte plotwending heeft nog voor een verrassing gezorgd.
Het is een heerlijke detective die je in één keer uitleest.

'Rechercheur De Klerck en het doodvonnis' is helemaal in de sfeer en de stijl van Baantjer en ik kijk dan ook uit naar het tweede deel over De Klerck en de Rotterdamse recherche.