Met De Slaven van Socorro begint iets wat er al lang zat aan te komen: de cross-overs met De Grijze Jager. Opvallend genoeg is het Gilan die de aftrap maakt, een plezante keuze ook. Dat is eens iets anders. De namen van Evanlyn, Will en koning Duncan vallen ook - net als die van Arnaut, die alleen wel even Horace wordt genoemd (zijn oorspronkelijke Engelse naam). Dat is dus het nadeel van zo'n lange reeksen én twee vertalers: dan sluipt er wel eens een foutje in. Gelukkig is het bijlange niet onoverkomelijk, dit overleven we wel. Irritanter zijn de foutjes die de schrijver er zelf in stopt. Op dit moment, nu de verhaallijnen echt dooreen beginnen te lopen, wordt het hoe langer hoe moeilijker om een goede tijdlijn op te maken. Ik heb het nooit echt uitgerekend, maar volgens mij zit Flanagan ondertussen al een paar jaar scheef met bepaalde gebeurtenissen, hoe snel ze elkaar opvolgen, en hoe lang ze geleden waren. Ik kan me vergissen, maar ik betwijfel het. Dat is wel een beetje jammer. En hier en daar klopt de wereld ook niet meer helemaal, denk ik. Maar goed.
Leuk dat dit meteen een afgewerkt verhaal is, al is de toon voor het volgende al meteen gezet. Het doet wat denken aan de eerste vier Grijze Jager-boeken, die ook zo'n los verband hadden.
Ook nog een shout-out naar Karina (de moeder van Hal)! Ze komt maar weinig in beeld, maar als ze in beeld komt doet ze het goed. Ik kom zelden zo'n aangename volwassen personages in jeugdboeken tegen. Haar scènes fleuren heel het boek op.
Zeker weer een aanrader, zoals we dat ondertussen al een hele tijd gewend zijn!
8/10