Ik vond Jacoba, dochter van Holland een heel plezierig boek. Ik houd erg van historische romans en dit boek past keurig in dat straatje. Het leek soms wel veel op 'goede tijden, slechte tijden in de 15de eeuw' met al die romantiek, intriges, verraad en achterklap, maar dat is gezeten onder een parasol in de tuin, met een verkoelend drankje onder handbereik, best te doen.
Minpuntje vond ik echter het einde, de epiloog om precies te zijn. Dit komt dan zo plotsklaps; het verdere leven van Jacoba van Beieren wordt in 3 pagina's afgeraffeld, terwijl ik nog helemaal middenin het verhaal zat en nog veel langer wilde doorlezen. Het is tenslotte ook niet alsof het leven van Jacoba daarna niets meer in petto had en er niets interessants meer te melden was...
Ik herinner me nu dat ik zo'n zelfde soort opmerking heb gemaakt bij haar boek 'rode sneeuw in december' wat volgens mij na dit werk kwam en ook een historische roman betrof. Hopelijk komt er een volgende historische roman waarbij dit niet aan de orde is.