Een triest en pijnlijk verhaal, waarvan je je regelmatig afvraagt of je het wel verder wilt lezen. Het is vanaf het begin duidelijk dat er iets vreselijks gebeurd is maar wat precies, wordt pas op het einde duidelijk.
Het hele verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Dochter. Dit verstandelijk beperkte meisje is dol op haar cavia’s, die ze op haar eigen manier ‘verzorgt’, met wattenstaafjes en met takjes en bloemen uit de tuin. Medicijnbloemen, zoals ze ze noemt. Verder heeft ze een zonderlinge vader, een vriend (buurjongen Jonas) en komt er af en toe een dokter (?) langs. Ze gaat niet meer naar school omdat ze daar niet past. Een eenzaam kind dus maar het deert haarzelf niet. Ze leeft in haar eigen wereld en amuseert zich wel.
Het is knap hoe de auteur erin slaagt om je de gedachten en gevoelens van het meisje te laten volgen en soms zelfs te begrijpen. En dat zonder haar belachelijk te maken. Puntje van kritiek is alleen dat het me wat onwaarschijnlijk lijkt dat er zo weinig door hulpverlening naar dit meisje wordt omgekeken. Maar misschien gaat het inderdaad soms zo helaas…

Korte zinnen, heel toegankelijk geschreven en het verhaal pakt je meteen in. En oja met mooie Vlaamse woorden.