Dit boek is erg apart om te lezen. Alles wat hij omschrijft is zo gruwelijk, dat het me vreemd genoeg afstand liet nemen van mijn emoties. Op één of andere manier kon/durfde/wilde ik bijna niet geloven dat dit echt zo gegaan is (al weet ik natuurlijk verstandig wel dat dit de bittere waarheid is). Ik heb tijdens het lezen mezelf dus enigszins gedistantieerd van de gruwelheden die Primo beschrijft.
Ik heb me in plaats daarvan gericht op de 'mooie' dingen die hij beschrijft. Zo viel me de enorme mensenkennis op die Primo heeft. Wat kan hij prachtig beschrijven dat na elk probleem een nieuw probleem schuilt; hoe mensen denken; hoe de mens zich op standje 'overleven' zet. Ook was ik ontroerd van de vriendschappen die kunnen ontstaan, de nieuwe cultuur en zelfs de 'beurs' die hij omschrijft.
Al met al is dit inderdaad een boek om heel stil van te worden (zoals Sandra omschrijft), maar ook een boek wat me aan het denken zet over mensen en verhoudingen tussen mensen. Ik durf dan ook met zekerheid te zeggen dat ik me dit boek nog vaker voor de geest zal halen.