Wat een prachtig verhaal !
Ontroerend maar toch ook grappig.

Eleanor heeft geen blad voor haar mond en dat is wat ik zo aan haar waardeer.
Ze heeft veel meegemaakt en besluit daar uiteindelijk wat aan te gaan doen.
Ondanks dat haar moeder haar dat verbood, weet Eleanor dat ze moet praten om te verwerken wat ze heeft meegemaakt.
Dat is zeker niet niks.

Sommige stukken heb ik gehuild van het lachen, andere momenten zat ik met een brok in mijn keel.

Eleanor raakt bevriend met Raymond, iemand die voorbij haar mankementen kan kijken en dat geeft haar de kracht om wat van haar leven te maken.

De schrijfstijl vond ik erg mooi.
Ondanks dat er her en der wat woorden voorbij vlogen die ik moest opzoeken was het verhaal zeer goed te volgen !

Een boek die ik niet gauw meer vergeet !