Wow. Dit is wel een boek dat je aan het denken zet. In't kort: een groot sponser van milieu-organisaties vermoed dat zijn geld niet goed gebruikt wordt, ensceneert zijn verdwijning en gaat op onderzoek uit. In het begin zijn de hoofdpersonages gedreven milieuwerkers, en worden de milieuorganisaties en hun werking zeer positief beschreven. Ook wordt de theorie van de opwarming van de aarde ondersteund met massa's gegevens en grafieken. Naarmate het verhaal vordert, laat de schrijver twijfels binnendruppen: zijn de gegevens wel echt? Zijn ze representatief? Hij haalt dan beetje bij beetje gegevens boven die de veelgebruikte argumenten in verband met het broeikaseffect counteren en tegenspreken.

Als dan blijkt dat de mileuorganisaties rampen willen veroorzaken om zo meer aandacht te krijgen in de media en dus meer geld gestort te krijgen is het hek helemaal van de dam. De milieuorganisaties worden afgeschilderd als grote geldconsumerende bedrijven die eigenlijk niets meer met milieubeheer of -beschreming te maken hebben, maar die moeten zorgen dat alle hun advocaten, kantoorgebouwen en andere rekeningen op tijd betaald worden.

Op het einde van het verhaal, dat zeer de moeite waard is, en niet zo saai is als het hierboven lijkt, bleef ik met een gevoel van "Hoe denkt de schrijver er nu eigenlijk over?". Blijkbaar had Michael Crichton dit voorzien, want dan volgt een uiteenzetting waarin hij zijn standpunten uiteenzet. Ook indrukwekkend is de 22 bladzijden lange lijst van de bronnen van zijn in het boek gebruikte gegevens, en de literatuur die hij doorworstelde ter voorbereiding van dit boek. Kortom weer een Crichton die zeer zeker voldoet aan de verwachtingen. Een prachtige mix van feiten en fictie.