'Het leven is een kruk op drie poten, wordt gezegd: liefde, wonen, werken.'
En dan valt er één poot weg in Smolders leven, zijn huwelijk is voorbij, en zoekt zijn moeder op, verder weg wonend van Amsterdam.

Zijn moeder is weduwe, woont in een kleiner dorp, heeft gestudeerd en is belezen, maar ineens zijn er apparaten zomaar stuk, belt zij vaker en op vreemde tijdstippen naar haar kinderen enz. Je leest over herkenbare situaties die mensen helaas mee moeten maken wanneer je te maken krijgt met Alzheimer. Men vindt dat je niet in je eigen huis oud mag worden. Men vindt je al snel lastig en je moet opgesloten en op een zijspoor gezet worden. Het is niet mooier.

Zo beschrijft Van der Loo het ook. Van het in vieze kleren lopen en niet douchen - mw was al aangekleed toen de thuiszorg kwam -, afplakken van knopjes op de afstandsbediening, minder eten en vooral niet van tafeltjedekje, het blijven wandelen en thuisbrengen, het niet meer verbeteren, tegenspreken of mooiweerverhaal, het opendeur- maar geslotenhekbeleid tot het verwisselen van de inco's. Je denkt niet meer, je doet enz. enz.

Heel schrijnend vind ik de zinnen over de AOW-kamertjes, het weggestuurd worden, het teveel voor de gewone maatschappij zijn. Zo hij schrijft: je krijgt een hekel aan je eigen strategische gevlieg en haar optimistische leugens.
'Ik dacht na over de tijd die kwijt was.'
Je gaat vaker langs, je belt, je regelt en intussen wordt heel makkelijk gezegd, dat moet de familie maar doen. Je probeert aan de wens te voldoen, thuis oud worden.

En dan tref je af en toe gelukkig ook mensen die je begrijpen: 'Ze zeggen vaak: de mensen worden weer als kinderen. Maar dat is niet waar. Kinderen zijn veilig omdat ze geen weet hebben. Maar deze mensen voelen heel precies en kunnen daardoor doodsbang en heel onrustig zijn.' - gestudeerd, gezinnen gehad, kinderen grootgebracht.

'Zoon, echtgenoot, vriend: het is allemaal in hetzelfde laatje terechtgekomen.'
Het ergste wat je kan overkomen, je gedachten, je woorden kwijtraken.