Yrsa Sigurdardottir was mij onbekend. Ik kan me sowieso niet herinneren eerder een boek van een IJslandse auteur te hebben gelezen. Smeulend Vuur is het elfde buzzzboek van Crimezone en ik was een van de gelukkigen die mee mocht buzzzen. En dat heb ik gedaan.

Zoals vaker bij een thriller bevat de inleiding een misdrijf waarvan in eerste instantie helemaal niet duidelijk is hoe dit binnen het verhaal past. Ook dit boek begint zo. Een vrouw ligt op bed. Ze heeft er geen idee van wat er gebeurt. Ze is slaperig, haar tong wordt in haar keel geduwd, ze stikt. Dan gaan het verhaal verder met Thóra. Thóra is advocate en ze verdedigt Markús. Bij een vulkaanuitbarsting is zijn ouderlijk huis onder de lava bedolven en hij probeert nu uit alle macht de opgraving te blokkeren. Als in de kelder van het huis vervolgens 3 lichamen en een hoofd in een doos worden gevonden, rust alle verdenking in eerste instantie op hem.

Sigurdardottir stelt het geduld van de lezer niet op de proef. Al op bladzijde 17 is de vrouw door verstikking om het leven gekomen en zijn de drie lichamen en de doos met het hoofd erin gevonden. Daarna heeft ze meer dan 400 bladzijden om toe te werken naar de plot. Dat is veel, te veel.

Het ligt niet zozeer aan de schrijfstijl van Sigurdardottir. Het verhaal leest lekker, geen ingewikkeld taalgebruik. Er zijn verschillende verhaallijnen, onverwachte wendingen, er is spanning en een knap bedachte ontknoping. Alles wat het boek tot een top thriller zou kunnen maken. Het hadden vijf sterren kunnen worden. Maar na het spetterende begin vond ik het verhaal zo enorm langzaam op gang komen, zo traag. Daarbij blijven de personages zo oppervlakkig. Aan het einde van het boek weet ik van Thóra nog ongeveer net zoveel als aan het begin. Hetzelfde geldt voor de andere karakters. Dat is jammer.

Mijn oordeel, vier sterren. Smeulend Vuur heb ik met veel plezier gelezen en ik ben daarom heel benieuwd naar de volgende thriller van Yrsa Sigurdardottir.