1976. Na gevochten te hebben in Vietnam, krijgt Jack Spark een baan als uitsmijter bij een exclusieve nachtclub en een duidelijke opdracht: laat niemand binnen zonder pas, hoezeer men ook smeekt. Jack volgt dit letterlijk op, tot dit op een avond rampzalig afloopt en het hem zijn baan kost. Hij koestert wraakgevoelens. Als kort daarna zijn beschadigde voordeurslot hersteld wordt door een slotenmaakster, krijgt hij een ingeving. Met haar talent kunnen zij de woning van de nachtclubeigenaar binnendringen, zodat Jack kan pakken wat hem rechtmatig toekomt. Daarmee is de eerste stap gezet naar wat een nachtmerrie gaat worden.
Santa Monica van Bavo Dhooge bevat naast lovende citaten op de achterflap nog eens drie pagina's met enthousiaste aanbevelingen, waarin vooral de humor en het on-Vlaamse, originele karakter worden geroemd. Terecht, wat mij betreft. Santa Monica is bij uitstek een boek waar het om de humor draait. Dhooge creëert deze door vreemde personages te bedenken die hij in nog vreemdere situaties laat terechtkomen. Neem bijvoorbeeld Randy, de voormalige zanger van de metalgroep Satans Braces, die een mormoon is geworden omdat hij daardoor met meerdere vrouwen kon trouwen. Zie hem dagelijks moeizaam op zijn step van de ene bungalow naar de andere gaan, omdat de tijd die hij met zijn vrouwen doorbrengt in een strak rooster is gevat. Dhooge weet op een vermakelijke manier deze Randy de aanleiding te laten zijn om Jack en de nachtclubeigenaar in actie te laten komen.
Personages, plot, taalgebruik en bovenal de vaak droge dialogen en opmerkingen: ze vullen elkaar prima aan en vormen tezamen een mix die enigszins spannend maar vooral komisch is. Het zou zonde zijn om hier voorbeelden te noemen. Lees het zelf en geniet ervan. Dhooge bewijst dat kwaliteit van Nederlandstalige bodem heel goed mogelijk is.