Een blikseminslag maakt dat de vogelverschrikker van meneer Pandolfo, met wiens gezondheid het niet zo goed gaat, tot leven komt. De vogelverschrikker is echter al een aantal keer gestolen en op een ander veld neergezet, dus hij is ver van zijn oorspronkelijke plaats, het Beekdal, vandaan. Op het moment dat hij tot leven komt, weet hij echter wel waar hij vandaan komt. Wat volgt zijn bizarre avonturen, samen met de zwerfjongen Tim, want de vogelverschrikker keert niet in een rechte lijn terug naar het Beekdal!

"De vogelverschrikker en zijn knecht" gaat inderdaad over de vogelverschrikker en zijn knecht, Tim, die allerlei vreemde dingen meemaken. Dat komt vooral door de vogelverschrikker zelf. Volgens de tekst op de achterkant van het boek reist de vogelverschrikker samen met Jack, maar dat is de naam van Tim in de originele Engelse versie.

Het verhaal speelt zich af in een fantasie-Italië van ongeveer twee eeuwen geleden. De meeste personages hebben namelijk Italiaans-aandoende namen, het land ligt aan zee en het is over het algemeen lekker weer. Maar niemand vindt het echt raar dat de vogelverschrikker leeft en ook van pratende dieren kijkt niemand echt op.

De personages zijn verrassend: omdat de vogelverschrikker kan praten en hij niet alleen met mensen, maar ook met dieren en dingen praat, krijgen we dat als lezer op een gegeven moment ook te horen. De vogelverschrikker ziet de wereld op een andere manier en hij is natuurlijk overtuigd van zijn eigen gelijk, waardoor Tim vaak met hele creatieve oplossingen aan moet komen om de vogelverschrikker uit moeilijkheden te houden. Dit levert leuke situaties op, waarvan je soms gewoon ook niet meer weet hoe ze zich eruit zouden moeten redden. Want wat doe je bijvoorbeeld als je midden op zee zit, op een klein eiland met maar één boom en geen eten?
Er zijn ook slechte personages, maar dat merk je in eerste instantie bij de meesten daarvan niet. Ze zijn tegen de ene persoon aardig (of zo komen ze in eerste instantie over), maar daarna doen ze iets waardoor ze helemaal niet meer zo aardig blijken te zijn. Daardoor ga je als lezer nog meer meeleven met de vogelverschrikker en Tim.

Het verhaal wordt voornamelijk verteld door middel van dialogen, met alleen de beschrijvingen die nodig zijn om de lezer zich de omgeving te kunnen laten voorstellen.
Veel personages hebben een andere manier van praten, zonder dat het overdreven wordt. Daardoor is het makkelijk om de dialogen van de verschillende personages (mensen, dieren en dingen) uit elkaar te houden.

De namen van de personages zijn ook verNederlandst, wat prima leest (datzelfde heeft Wiebe Buddingh' natuurlijk ook gedaan in Harry Potter). De meeste namen doen Italiaans aan, waardoor de Nederlandse naam van het hoofdpersonage Tim beter in de Nederlandse tekst past dan het Engelse "Jack".

De tekeningen bestaan uit losse lijnen met af en toe wat schaduwen grijs ingekleurd met inkt. Ze zijn niet heel realistisch, maar geven toch de personages goed weer. Zelfs de vogelverschrikker, normaal gesproken een stijve figuur, beweegt vloeiend op de tekeningen van Philip Hopman. Zijn tekeningen doen een beetje denken aan de stijl van Quentin Blake, maar dit verhaal past qua fantasie en vrolijkheid ook wel bij de boeken van Roald Dahl.

En ook al kunnen de vogelverschrikker en Tim niet lezen, dit verhaal laat toch zien hoe belangrijk het is om dingen op te schrijven. Maar pas wel op waar je zo'n papier bewaart...