Dit is strak, mam!’hoor ik haar zeggen. Ze schuift het gordijn van de paskamer open en daar staat ze, gekleed in een kort spijkerrokje met daarop een wit truitje waarvan het lijkt of het haar ministens drie maten te klein is. Een naveltruitje. Ik hou heel even mijn adem in als beelden uit mijn verleden voor mijn ogen voorbijflitsen en schiet acuut in de verwerpmodus. Dit kan niet. Ik wil niet dat mijn dochter in zulke kleding op straat loop, hoe geweldig het haar ook staat.
‘kom op, Nicole’, zeg ik, ‘die dingen zijn al sinds de jaren negentig uit de mode.’Het is een magere poging om haar ervan te overtuigen dat ze dat ding niet moet kopen, en ik weet bijna zeker dat ze er toch niet in trapt.
‘Niet meer, mam. Naveltruitjes zijn weer helemaal trendy!’Ze kijkt omlaag naar haar blote buik, draait zich om en bekijkt zich opnieuw van top tot teen in de spiegel die in de paskamer hangt.
‘Een wanneer wil je dat dragen, dan? Je kunt daarin toch niet naar school?’
‘Waarom niet? Iedereen loopt ermee.’
‘Dus omdat iedereen ermee loopt, moet jij dat ook?’
Ze klakt ongeduldig met haar tong, een teken dat ik iets vreselijk stoms heb gezegd, en schruift het gordijn met een demonstratief gebaar tussen ons dicht. Ik zucht diep. Ze is zestien. Ik kan het haar moeilijk verbieden, hoe graag ik het ook zou willen. Stop haar niet in een kooitje, zei Albert doodleuk. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.”

lees verder op:
http://vbnow.nl/2014/12/15/recensie-kwetsbaar-linda-jansma/