Jean-Claude Izzo is de zoon van Italiaanse immigranten en zoals de meesten van hen kwam hij op een technische school terecht. Dat weerhield hem er echter niet van om al op jonge leeftijd te beginnen met schrijven. Vooral verhaaltjes. Als hij vijfentwintig jaar oud is, verschijnt zijn eerste dichtbundel Poèmes à haute voix. Er worden meer boeken van hem gepubliceerd en werkt hij ook als journalist. Hij wordt vooral bekend door zijn Marseille-trilogie, waarvan Teringzooi, het verscheen later onder de titel Chaos, het eerste deel is. De trilogie is in opdracht van de Franse televisie verfilmd. Hij overleed in 2000 aan kanker.

In korte tijd worden twee jeugdvrienden van Fabio Montale, commissaris bij de politie van Marseille en liefhebber van jazz, whisky, vrouwen én gedichten, vermoord. Dit is het gevolg van een strijd tussen twee rivaliserende maffiabendes. Niet veel later wordt Leila, de dochter van Algerijnse immigranten en vriendin van Fabio, eveneens vermoord. Hij doet er vervolgens alles aan om te achterhalen wie de drie moorden gepleegd heeft en krijgt daarbij te maken met een rechtsextremistische groepering van het Front National.

Dit eerste deel van de trilogie toont de duistere kant van Marseille van een flink aantal jaren geleden. Die kant van deze Zuid-Franse stad wordt bijzonder beeldend beschreven en geeft een realistische beschrijving hoe er toen (en misschien momenteel ook nog wel) tegen buitenlanders aangekeken wordt, hoe de plaatselijke maffia handelt, maar ook hoe de opstelling van de politie was. Die uiteenzetting is, hoewel het niet bijzonder storend is, wel eens te uitvoerig, het gaat dan ten koste van het eigenlijke verhaal en zorgt ervoor dat de snelheid trager wordt.

Ondanks dat Teringzooi een misdaadverhaal is, heeft het voor een groot deel ook veel weg van een roman, maar dan een met een wat spannender ondertoon. Het is wel een boek waarbij de aandacht niet verslapt kan worden. Anders kan het wel eens verwarrend worden. Een voorbeeld hiervan is de overgang van het heden naar het verleden. Die is namelijk niet altijd even duidelijk. Het is in feite beter dat er een tijdsaanduiding bij vermeld wordt, zodat er bij de lezer daarover geen verwarring kan ontstaan.

De personages in het verhaal zijn stuk voor stuk interessant en hebben ieder hun eigen geschiedenis. Hierdoor heeft het boek voldoende diepgang en kan de lezer zich bij de meeste van hen betrokken voelen. Wat het boek wel ontbeert is zinderende spanning. Daar is de aard van het boek in wezen ook niet naar. De verrassende ontknoping maakt het gebrek daaraan overigens wel goed. In Teringzooi wordt de problematiek van Marseille prima weergegeven, die van toen, maar ook die van nu. En het is een goede opmaat voor de twee resterende delen van de trilogie.