Een mooi boek; volgens mij even mooi,inventief en verrassend als New York Trilogy, Moon Palace, The music of Chance. Bij Auster moet je altijd weer verdacht zijn op maffe plotwendingen: hier bijvoorbeeld begint het gewoon als een goed verteld en meeslepend verhaal in de ik-vorm, dat dan ineens afgebroken wordt, en een tijdje later blijkt dit verhaal een (deels postuum) manuscript te zijn dat ook meer en meer geredigeerd wordt door een vriend van de ik-figuur. Alles wat die ik-figuur vertelt (die later een jij-perspectief en een hij-perspectief kiest) zweeft tussen waarheid en fictie, tussen wat hij wellicht werkelijk meegemaakt heeft en een nachtmerrieachtige weergave of juist een wensdroom. Andere getuigenissen (die overigens ook zweven tussen waarheid en fictie) spreken zijn verhaal bovendien tegen. Bovendien wordt zijn verhaal door een ander geredigeerd: je weet dus nooit of je met zijn perspectief te maken hebt of dat van zijn redigerende vriend.

Heel kunstig allemaal, dus. En toch is het boek ook ontroerend: niet alleen spannende en soms vrij schokkende ervaringen, maar ook droom en nachtmerrie doordesemen de intense en rijke belevingswereld van de ik-figuur (en de anderen). Bovendien zijn ook die ervaringen enigszins vertekend: de ik-figuur weet niet precies hoe hij datgene wat hij gevoeld en meegemaakt heeft precies duiden moet, en dus is alles alleen maar interpretatie: bovendien zijn er redenen om aan zijn interpretaties te twijfelen. Dat maakt het boek ook spannend tot en met het einde, en dat einde is zonder meer heel bevredigend, juist OMDAT de raadsels eerder worden vergroot dan opgelost. Tevens is het knap hoe Auster motieven als moord (mogelijk meervoudig), incest, liefde, kunstenaarschap, spionage en contraspionage en de bedreigende wereld van na 9/11 soepeltjes verweeft zonder de controle te verliezen.