De Cover:
Een mooie foto met het uitzicht op Dordrecht, zo heb je een mooi beeld van de omgeving waar het verhaal zich afspeelt, en als beelddenker kan ik me dan helemaal laten gaan en mee wandelen met Mien Bezemer en haar verhalen, al heb ik als ik de achterflap heb gelezen mijn twijfels of ik daar blij van word.
Het is niet meteen een boek wat ik op zou pakken omdat ik meer van de thrillers ben, maar het verhaal van Janny de Heer maakte me erg nieuwsgierig een waargebeurde roman, over de achtergrond en het leven van Mien Bezemer, haar leven is niet over rozen gegaan, en juist dit raakt me, al spelen daar wel persoonlijke gevoelens bij. Dus wilde ik het boek erg graag lezen voor een recensie, ik ben in de veronderstelling dat dit boek me meer raakt dan ik kan vermoeden.

Het Verhaal:
Dolle Dinsdag betekent een keerpunt in het leven van Mijnsje (Mien) Bezemer. Ze is amper vijf jaar oud maar haar jeugd is vanaf deze dag definitief voorbij. In de ogen van anderen is ze voor altijd ‘het kind van’ NSB’ers: besmet, bezoedeld, fout en onbetrouwbaar. Dat is de buitenwereld.
Er is ook een binnenwereld: het gezin. In dat gezin zijn de ouders verbitterd, vooral tegenover de overheid die hun alles heeft afgenomen; hun bezittingen heeft geconfisqueerd, gevangenisstraf heeft opgelegd en stemrecht ontnomen. Dit onrecht zal en moet worden rechtgezet, en daartoe worden ook de kinderen gebruikt, soms tegen het belang van die kinderen zelf in.
Op alle mogelijke manieren wordt Mien door haar eigen moeder tegengewerkt als zij iets probeert te bereiken in de maatschappij. Smalend noemt ze haar dochter: ‘de Barones’. Mien moet zich niets inbeelden en niet denken dat het ooit wat met haar worden zal. Hetzelfde gevoel geeft haar later haar echtgenoot, die haar ‘mevrouw’ of ‘zij’ noemt. Hij manipuleert en tiranniseert haar en toont geen enkele vorm van genegenheid.
Mijn Mening:

“ Pa trok de meisjes aan hun arm omhoog en maande ze op te schieten . ‘We moeten naar het station. Er is geen tijd te verliezen.”

En dan begint het leven van (Mijnsje) Mien Bezemer pas echt, het boek neemt me mee op de vlucht, je voelt de spanning die de kinderen maar ook de ouders ook moeten hebben gevoeld. Zo fijn besnaard is het verhaal van de vlucht voor de op handen zijnde bevrijding beschreven door Janny de Heer. Als je een beetje inlevingsvermogen hebt word je één van het gezin Bezemer, waar het bepaalt geen pretje was. Het raakt me het verhaal en ik voel mededogen voor Mien. Mien is/was een zeer slim meisje merk ik tijdens het lezen op, ze snapt meer van de wereld en het leven. Haar hele personage vind ik erg boeiend maar vooral goed beschreven door Janny de Heer, je krijgt door deze pakkende schrijfstijl een heel intiem kijkje in het leven van Mien Bezemer. Het verhaal wordt op zo`n pakkende manier beschreven dat het lijkt of je meeluistert wanneer Mien (Mijnsje) haar verhaal verteld aan Janny. Alsof je naast haar op de bank zit en je jezelf mee waant in de roerige tijden uit het leven van Mien.
Als dochter van een NSB-er en later in haar huwelijk krijgt Mien weinig liefde en genegenheid, ze werd met de nek aan gekeken wanneer ze vroeger als klein meisje op straat liep en later in haar huwelijk kon ze geen zins haarzelf zijn. En toch proef je de kracht van de vrouw tussen de zinnen door, een diepe respect voor haar groeit bij mij tijdens het verhaal.

“Mijn hele leven heb ik nog nooit respect van iemand gekregen, zeker niet van mijn ouders. Ik was teveel, ik ben altijd te veel geweest”

Haar hele leven word Mien de grond in geboord, het raakt me echt en soms zit ik met een brok in mijn keel te lezen. Het verhaal van de vlucht voor de bevrijders maakt veel indruk op me normaal kan ik me niet vinden in een oorlogsverhaal maar dit verhaal slokt me op en laat me niet meer los. Je begrijpt wel dat het me moeite kost om het boek weg te leggen en als ik echt mijn ogen niet meer open kan houden ging het aan de kant, maar elk moment dat het kon pakte ik het op, tot de laatste zin heb ik genoten, was ik geroerd en bevangen door een gevoel van respect. Wat een ontroerend verhaal, en wat enorm fijn beschreven, met zoveel gevoel, en inlevingsvermogen, dat je het verdriet en de wanhoop gewoon voelt.

“In liefde en harmonie, en ik laat niemand meer toe die plezier wilt ontnemen. Ik ga leuke dingen doen!”

Kortom dikke 4 ½ sterren voor De Barones.
Moon