Karl Ove Knausgard begint in Bergen aan de schrijersacademie. Hij is er de jongste en de kritiek van de anderen op zijn teksten maken dat hij veel afwezig blijft. Hij besteedt zijn tijd vooral aan drinken op cafe, met zijn broer, met de vrienden van zijn broer, met after-parties. Hij zegt wel heel de tijd dat hij schrijver is, maar het lukt niet. Hoe meer bekenden van hem debuteren hoe groener van jaloezie hij ziet. Dat drinken gaat hem trouwens ook niet goed af. Hij is eigenlijk een stille onzekere jongeman en de drank helpt hem wat losser te worden. Helaas komen met dat losser worden ook duistere kanten naar boven. Diefstalletjes, vernielingen, hier en daar slapen, zijn vriendin bedriegen. Het hoort blijkbaar allemaal bij zijn leven als schrijver.
Karl Ove zit met heel veel dingen in de knoop en zijn vader speelt daar een grote rol in. Groter dan hij zelf vermoedt. Hij heeft nooit bevestiging gekregen van zijn vader en alhoewel hij doet alsof hij dat niet nodig heeft, is het tegendeel toch echt waar.

Dit boek lag al een tijdje voor een stukje gelezen in de kast. Dankzij de Nationale uitleesweek van Hebban heb ik het toch terug opgepakt en zowaar de laatste dag van het jaar nog uitgelezen. Kon het me in het begin totaal niet boeien, werd het dat halfweg toch wel. Dus blij dat ik het terug ter hand genomen heb.
#weluit