De hoofdrol in dit boek is weggelegd voor Frances Welty, tweeënvijftig en succesvol romanschrijfster op retour. Een negatieve recensie van een van haar boeken brengt haar aan het twijfelen. Ook van haar uitgever krijgt ze afbrekende reacties in plaats van opbouwende. De druppel die de emmer doet overlopen is echter de ontdekking dat zij – uitgerekend zij! - slachtoffer is van internetoplichting waar ze blindelings ingetrapt is.
Op aanraden van haar vriendin Ellen boekt ze een verblijf in Tranquillum House, een luxeresort met een nogal onconventionele invulling. In een tiental dagen zou ze er als herboren uitkomen, volledig getransformeerd en gezuiverd.
In het resort maakt ze kennis met de andere gasten. Ben en Jessica, de familie Marconi, Tony, Lars en Carmel. Iedereen heeft zijn eigen rugzakje en komt daar met een reden, al weten sommige dat zelf nog niet.

Elk hoofdstuk wordt beschreven vanuit een van de personages. Op die manier krijg je een perfect beeld waarom ze deelnemen aan dit toch wel abnormale programma. Hoewel niet iedereen uitgebreid in beeld komt, weet Moriarty alle personages met diepgang neer te zetten. Ook bij Masha, de eigenares van het resort, heb je direct het gevoel dat er iets ‘niet in de haak’ is. Zij houdt er wel een heel extreem programma op na waar wonder boven wonder iedereen in meegaat. Maar waar zal dit eindigen?

Moriarty is een uitblinker in het blootleggen van de menselijk psyche. Ook in dit boek is het niet anders. Langzaam maar zeker legt ze al de puzzelstukjes op zijn plaats en bouwt ze de spanning op. Zij zet een verhaal neer met – zoals we gewend zijn van haar - hier en daar een humoristische twist. Bovendien zijn haar karakters stuk voor stuk mensen zoals jij en ik. In mum van tijd kun je je moeiteloos met een van hen identificeren, waardoor je meteen in het verhaal zit. Net dat maakt dat de boeken van Moriarty zo vertrouwd aanvoelen en vlot weglezen.

Ik ben fan van Moriarty. De opbouw van haar verhalen zorgt er elke keer weer voor dat je aan je stoel gekluisterd zit. Naar de plot toe weet ze je altijd weer te verrassen door iets onvoorzien of een onverwachte wending. Helaas heb ik dit bij Negen volmaakt vreemden gemist. De opbouw van het verhaal dat naar die onderhuidse spanning leidt, zodat je moeite hebt om het boek weg te leggen, was er deze keer in mindere mate. Het kabbelt verder met onnodige herhaling en dat is jammer. Naar de plot toe zwakt het verhaal af en voelt het wat fabuleus aan.

Negen ‘volmaakte’ vreemden zijn bij aanvang van hun kuur in Tranquillum House negen volmaakte vreemden. Het volmaakte brokkelt langzaam af, maar blijven ze vreemden? De auteur breit er op het einde nog een stukje aan. Een leuke aanvulling die het verhaal afmaakt.

Hoewel ook dit boek weer een knap staaltje is qua observatie van de mensheid – iets wat Moriarty uitwerkt als geen ander en dit aanvult met de nodige humor – kom ik deze keer niet verder dan drie sterren.