Een uur en 18 minuten, zolang duurt de treinreis van Johan – de ik-figuur – van studentenstad Utrecht terug naar zijn oude dorp in West-Friesland. Een van zijn maatjes, Joey, heeft onverwacht zelfmoord gepleegd. In de 5 dagen tot de begrafenis kijkt Johan terug op zijn hechte vriendenclubje, herinnert zich achteraf veelbetekenende gebeurtenissen en vertellen hij en zijn vrienden elkaar versleten anekdotes. Want dieper gaan hun conversaties niet, ze zijn er niet toe in staat, al worstelen ze ieder met wroeging en verdriet. Om met de woorden van Johan te spreken: ze hebben de muziek op de begrafenis nodig om te breken, als ze té lang heel blijven.

Dergelijke uitdrukkingen typeren de schrijfstijl van Zantingh. Hij schrijft ráák- is sterk observerend en hanteert opvallend originele uitdrukkingen. Soms heeft het bijna iets poëtisch, zoals wanneer Joey op vakantie in Griekenland een gesprek over zijn toekomst vermijdt: Hij tuurt over het water en het water deelt duizend knipoogjes uit. (p. 75) Op pagina 61 staat een korte passage met werkelijk een van de meest roerende, allerliefste moeder-kind momenten in de literatuur ooit gelezen. Bijzonder treffend.

Het is bewonderenswaardig hoe debutant Zantingh de emoties van zijn hoofdpersoon Johan weet te verwoorden. Zijn gedachten, zijn gevoelens – zo gemeend en overtuigend dat je als lezer geneigd bent dit boek te beschouwen als de verwerking van een door Zantingh persoonlijk geleden verlies. Dat is knap, maar tegelijkertijd - wellicht erg flauw- ook ergens een beetje 'tricky'. Tijdens het lezen van gevoelige, intieme passages is er soms plots het besef dat het allemaal ‘slechts’ fictief is. Alsof de lezer wordt bedrogen, alsof de mate van zijn of haar betrokkenheid overdreven is. Welbeschouwd benadrukt dit puntje van kritiek de overtuigingskracht van de roman natuurlijk des te meer. Een uur en achttien minuten is een prettige roman, ook geschikt voor Young Adults. Zeer herkenbaar voor mannen, mooi voor iedereen.