Je kan op de cover zien dat Martin Ros geniet van zijn uitje naar de boekenmarkt, waar hij, als een echte boekenwurm, uiteraard niet zonder boeken weg kan gaan. Het is duidelijk te zien dat hij van het leven geniet, je ziet niets van zijn grote onzerheid, zijn minderwaardigheidscomplex.
Op een haast poëtische en dan weer op een vertellende manier vertelt Martin Ros in 'Liefde en ouderdom' over zijn leven, zijn jeugd, zijn werk, zijn avonturen, maar er zijn twee hoofdonderwerpen die keer op keer terug komen, eigenlijk drie: zijn verlangen naar vrouwen, zijn liefde voor boeken en zijn bewondering voor zijn voorbeeld Chateaubriand. Het is een soort autobiografie die uit het leven is gegrepen.
Op een eerlijke, soms humoristisch, soms ontroerende manier vertelt hij over zijn voorbije liefdes en zijn minnaressen. Hoe die hem inspireerden, wat zijn gevoelens voor hen waren en hoe hij over ze dacht.
Hij is ook eerlijk naar zichzelf toe, geeft aan wat er mis aan hem is. Hij stelt vragen aan zijn exen en aan zichzelf. Toch kun je je wel afvragen of dat wat hij denkt en voelt ook echt wel zo is. Dat het misschien tussen zijn oren zit en dat anderen daar misschien heel anders over denken, maar die vraag kunnen alleen de mensen beantwoorden die Martin kennen of hebben gekend.

Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2018/04/liefde-en-ouderdom-martin-ros.html.