'Het bloed stroomde van zijn bovenarm. De drie sneden waren allang één geworden. Het bloed drupte van zijn elleboog. Zijn onderarm zat onder het bloed. De uitwendige pijn maakte de weg vrij voor de inwendige pijn, zodat die aan de gevangenschap kon ontsnappen en kon oplossen in de nacht.'

Niels Oxen, de hoogst onderscheiden soldaat die ooit in het Deense leger gediend heeft. Al is de prijs die hij hiervoor moest betalen wel bijzonder hoog. Aan lager wal geraakt en lijdend aan een posttraumatische-stressstoornis besluit hij de samenleving de rug toe te keren en zich terug te trekken in de bossen, om daar een rustig bestaan te leiden. Maar aan die rust komt al snel een einde. Een voormalig ambassadeur wordt vermoord en voor hij het goed en wel beseft is Oxen plots de enige hoofdverdachte. Samen met de onorthodoxe agent Margrethe Franck gaat hij op zoek naar de waarheid, een zoektocht waarbij hij tevens de confrontatie moet aangaan met zijn eigen verleden en demonen.

De Hondenmoorden is het eerste deel van de Oxen-trilogie, geschreven door de Deense auteur en journalist Jens Hendrik Jensen. In zijn thuisland wordt het boek reeds beschouwd als 'Een mijlpaal in de Deense Crimeliteratuur', al lijkt deze conclusie wel een beetje voorbarig. Niet dat De Hondenmoorden geen sterk boek is.

Een mooi opgebouwd plot,dat zijn geheimen slechts beetje bij beetje prijsgeeft en de lezer keer op keer weet te verrassen en/of ontroeren, in combinatie met een tot de verbeelding sprekend personage en gradueel toenemende spanning ... Wat kan je als thrillerlezer meer verwachten ? Dat het boek iets sneller op kruissnelheid komt misschien, want het is even doorbijten tot het verhaal de lezer helemaal in zijn macht heeft. Maar dan laat het verhaal ook niet meer los.

Vlot leesbaar, soms beeldend, soms gespekt met humor, to the point waar nodig. Het gegeven PTSS vakkundig verwerkt in het verhaal. Jens Hendrik Jensen heeft de lat voor zichzelf wel heel hoog gelegd. De Hondenmoorden bijt, snijdt en ontroert. En laat de lezer na enkele uren leesplezier wezenloos achter, snakkend naar meer ...

De volgende keer iets sneller op volle kracht Jens, dan komt die vijfde ster er sowieso wel !