Misschien is het boek leuker wanneer je eerder ‘De verzopen katten en de Hollander’ gelezen hebt. (over de tijd dat hij met zijn vrouw in Japan woonde)
De auteur bezoekt in dit boek namelijk oude vrienden en buren die in dat boek beschreven zijn. Wat ik zelf vreselijk irritant vond is dat de meeste Japanse namen omgevormd zijn. Zo zijn er mensen met de namen Vierkanten, Smalput, Zevenzeeën en Dorpsbroek. En ze wonen in plaatsen als Nieuwloofwijk, Stormberg of Herfstveld.
De hoofdpersoon, Detlev zelf dus, voelt zich enorm thuis in Japan, zou er wel weer willen wonen. Het is een wat eigenaardige man, met vreemde gewoontes en een aparte gedachtegang en hij voert absurde gesprekken met de mensen die hij bezoekt
Wat opvalt is dat de Japanners zo laconiek doen over de gevolgen van de ramp met de kerncentrale in Fukushima. Ook Detlev maakt zich niet al te druk en eet gewoon perziken die maandenlang op 25 kilometer van de centrale aan een boom hebben gehangen. (!)

Het boek doet met name in de dialogen wat denken aan Voskuil. Het gaat soms nergens over maar gaat toch maar door en door. Alleen zie ik bij van Heest wat minder de humor ervan in. Ook qua curiositeit van de auteur kun je wel verwantschap tussen deze twee ontdekken.
Ik vond het wat teleurstellend.