Het verhaal gaat over René Verstuyft, een oorlogsheld, scherpschutter en deserteur, en zijn broer Rosse Mon, mooiprater en meisjesmagneet die in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog samen met nog enkele anderen een bende vormen die rovend en moordend door het straatarme Vlaanderen trekt.
Diegene die er in die tijd warmpjes bijzitten worden bezocht door deze terreurbende die ook nog eens over lijken ging. Deze bende werd voornamelijk gevoed door zogenaamde tipgevers, dit waren voornamelijk lieden die op deze manier wraak wilde nemen op hun vroegere werkgever, rivaal of buur, die in ruil voor een deel van de buit de bende voorzag van de hoogst noodzakelijke aanwijzingen.
Twee jaar lang is de ‘zwarte bende’, zoals de bende van de gebroeders Verstuyft werd genoemd, de schrik van Vlaanderen. Ze weten al die tijd uit handen te blijven van de politie, ook omdat alle bendeleden hun lippen stijf op elkaar hielden wanneer dit nodig was.
Pas na de onnodige brute moord op een politiefunctionaris begint de klopjacht pas echt en worden alle registers opengetrokken. Dan begint een insider te roddelen en is de ontknoping nabij. Wie oh wie is de verrader en heeft zijn mond voorbij gepraat en wat gebeurt er met de bende?

Allereerst moet ik eerlijk bekennen dat ik in het begin enigszins schrok van de vele Franse en typisch Vlaamse woorden, teksten en uitdrukkingen. Maar toch had het verhaal mijn aandacht. Ondanks het feit dat in vroeger een 5 tal jaren gevoetbald heb in Belgische ploegen, had ik toch wat moeite met voornamelijk het Franse gedeelte. Veel moeten vertalen en moeten opzoeken, om het verhaal toch enigszins te kunnen blijven volgen. Hierdoor was ik het even kwijt. Heb het boek dan ook voor een 2e maal volledig gelezen wat me een stuk beter afging.
En het lag absoluut NIET aan het verhaal of de wijze van vertellen en/of schrijfwijze. Ik heb GROTE waardering voor de woordenschat en het schrijverschap van Guy Prieels. Een rasechte verteller van volksverhalen die de kunst bezit om historische feiten en informatie te verzamelen en deze op een zeer ludieke en aangename manier weet te beschrijven.
Prieels is historicus, wetenschapper, ras-verteller en een goede schrijver van volksverhalen. Hij weet als géén ander de gebeurtenissen beeldend maar ook op een humoristische manier te beschrijven, met een scherp oog voor detail, romantiek en een aangename dialoog en dat ondanks de gruwelijkheden die er volop plaatsvinden Gevoelens van sympathie en onbegrip wisselen elkaar af. Als voorbeeld deze zin staat hier wel model voor; ‘een gevoelig stukje huid, weggestopt als een diefje in de plooien van haar intimiteit’.

Voor mij persoonlijk verliest dit verhaal voor mij 1 ster vanwege de vele 'Franse' en 'Belgische' woorden/uitdrukkingen want anders had ik dit boek beoordeeld met 5 sterren.

Of het nu een thriller is, een misdaadroman, een schelmenroman of hoe je het ook wil noemen, dat boeit me eigenlijk niet, maar wat mij wel 'BOEIT' is dit verhaal. Een absolute aanrader!