Elin komt er achter dat haar leven één grote leugen is. Haar ouders blijken niet haar ouders te zijn en om antwoorden te krijgen gaat ze werken in een TBS-kliniek. Je leeft mee met Elin vanaf het moment dat ze haar eerste werkdag in de kliniek heeft. Je leert haar collega's kennen, met name Jurgen, en de TBS-cliënten. Je krijgt een goed beeld hoe het er in een TBS-kliniek aan toe gaat en dat de cliënten ook mensen zijn, al hebben ze dan een persoonlijkheidsstoornis. De band die Eline opbouwt met Rem is als bijzonder te omschrijven en het lijkt alsof ze vergeet wat hij gedaan heeft in het verleden.

Het verhaal krijgt een verrassende wending op het einde van het boek. Eentje die je niet snel ziet aankomen. Wat ook prettig is, is dat het boek eindigt met een blik in de toekomst. Hierdoor is het verhaal echt af en blijf je niet met een leeg of onbestemd gevoel achter.