Uit ervaring weet ik dat schrijven therapeutisch kan zijn. Zoals Renate Dorrestein haar romans schrijft: gewoon ergens beginnen en kijken waar je uitkomt. Bij haar leverde het succesvolle verhalen op, mij bracht het oplossingen voor zaken waar ik al piekerend niet uitkwam. Je gedachten vasthouden, uitbouwen en analyseren door ze op te schrijven, terug te lezen en weer verder te schrijven. En al werkt het in haar romans anders, dit laatste is wat zij uiteindelijk ook deed in De blokkade.

Gedurende de periode waarin het writer's block zich manifesteerde, hield ze een dagboek bij. Toen de oplossing nabij leek besloot ze deze aantekeningen te gebruiken om het gehele proces dat ze doorgemaakt had te beschrijven. En laat het maar aan Dorrestein over om daar een smakelijk verhaal van te maken. De humor, zelfspot, vileine opmerkingen links en rechts, de serieuze ondertoon, de geweldige metaforen: het is een heerlijk leesbaar boek geworden.

Het boek maakt veel meer indruk dan ik hier kan weergeven. Wie van haar overige boeken houdt, kan eigenlijk niet om dit boek heen. Ze verwijst er naar bij haar zoektocht:
"Om geslaagde en integere fictie te schrijven moet je je handen vrij hebben. En zo te zien trekt mijn zusje in mijn onderbewustzijn nog steeds aan de touwtjes, net zoals ze deed toen ik mijn eerste vijf boeken schreef, waarin ik haar telkens moest redden."

Mijn hele recensie lezen? Zie:
http://mijnboekenkast.blogspot.nl/2016/02/renate-dorrestein-de-blokkade.html