Van der Meulen heeft een kathedraal van een verhaal gecomponeerd, waarin klassieke onderdelen van het verhalenrepertoire en de symboliek een grote rol spelen: de vier elementen, goed versus kwaad, religie, dieren... Alles komt voorbij. Het “hogere” fantasierijke verhaal wordt evenwichtig omlijst met het “aardse” verhaal over een getroebleerde jongeman, die een trauma probeert te verwerken.

Er is een boel duisternis en zaken die het daglicht niet kunnen verdragen, wat zorgt voor een beklemmende sfeer. Alle stukjes vallen echter op zijn plaats in het verrassende en onverwacht ontroerende einde.

De schrijfstijl is, in tegenstelling tot het barokke verhaal, kort en bondig, dat ervoor zorgt dat het boek gemakkelijk en vlot leest, ondanks de complexiteit van het plot, de vele figuren en bijrollen en de wat buitenaards aandoende benaming van de hoofdpersonen.

Een verrassende aanrader, wat mij betreft, en ik kijk uit naar het tweede boek van deze auteur!