Dit boek beschrijft de reis die De Sagarra en zijn vrouw in 1937 maakten naar Tahiti en andere Polynesische eilanden, op uitnodiging en als tijdelijke vlucht voor de bedreigingen die hij persoonlijk meemaakte als gevolg van de Spaanse burgeroorlog, waarvoor hij al eerder naar Frankrijk was uitgeweken.

De Blauwe Weg is een reisverhaal pur sang. De bootreis gaat via de Atlantische Oceaan en het Panamakanaal en na een kleine honderd pagina’s wordt Tahiti bereikt.

De Sagarra schildert met taal, waarin de beschrijvingen van kleur als van een schilderpalet komen. De kleuren zijn in dit reisverhaal essentieel, zoals de titel ook al aangeeft. Het boek bevat soms echt prachtige zinnen, zeer beeldend en poëtisch: “Te midden van dit gecastreerde Polynesië, gekleed in singlet, besmeurd met treurige lusten geplaagd met versjes uit de Bijbel en de fabels van La Fontaine, ontploft Mari als een atavistische brul, als een schreeuw afkomstig uit het giftige koraal in de zee en uit de krochten van het onbedwingbare lava en basalt dat een griezelig kasteel van duizend meter hoog optrekt op het makke en groene dons van Bora Bora.”

De Sagarra observeert, oordeelt en veroordeelt. Hier en daar wordt de tijdgeest getoond met betrekking tot etniciteit, met name t.a.v. de zwarte mens. Hij beschrijft mensen die hij ontmoet als romanpersonages, met oog voor speciale uiterlijkheden en bijzondere karaktertrekken. De romancier De Sagarra toont zich.

Uiteindelijk keert het echtpaar terug naar Europa, nadat De Sagarra al heeft geconcludeerd dat een permanent verblijf in Polynesië niet voor hem is weggelegd: “…naarmate ik vertrouwder raak met de smaak van dit land, zie ik steeds duidelijker in dat ik liever gefusilleerd word in Europa dan gekroond met bloemen en gestoken door de muggen in de paarlemoeren schelp van Polynesië. Iedereen is slaaf van zijn bloed en geschiedenis…”
De Blauwe Weg eindigt gewoon in Marseille, waar enkele jaren later het geweld van de Tweede Wereldoorlog zal losbarsten.

Dit reisverhaal is absoluut lezenswaardig. Enerzijds vanwege het doorprikken van de mythe rondom het Polynesische paradijs, zonder zijn bekoringen te kort te doen. Daarnaast zeer zeker vanwege het prachtige taalgebruik van De Sagarra, in een mooie Nederlands vertaling weergegeven. Deze mooie uitgave van Menken Kasander & Wigman wordt afgesloten met een nawoord van vertaler Frank Oosterholt, dat een nadere duiding van De Sagarra’s reis en beschrijving daarvan geeft, en een inhoudelijke en nuttige aanvulling is.