Een muzikante die in haar blootje op een instrument (cello, contrabas, … ik wil me niet vergissen) speelt waar ook nog eens een oor deel van uit maakt. Een titel Half gaar, dit alles kan alleen maar duiden op iets waar je van in je haar gaat krabben.
Joris De Brucker heeft mij met zijn debuut zeer duidelijk te kennen gegeven dat in deze auteur iemand zit die de literatuurkneepjes machtig is.
De verhalen vallen dan misschien onder de noemer absurdistisch maar de kennis van het schrijven toont dat deze auteur meer in zijn mars heeft. Zeg nu zelf, een verhaal dat begint met de zin In de ramen die hij passeerde, rolden mercuren parels van zijn regenscherm. Vanaf de dakgoten stortten ze gedempt op het zwarte strakke doek, als een roffelend vuurwerk in de verte. spreekt toch tot de verbeelding.
Heel waarschijnlijk gaat Half gaar geen alleenstaand feit in het schrijverstalent van Joris De Brucker zijn en zullen we in de toekomst nog meer van deze auteur horen.