Toen ik een maand geleden het idee kreeg om een project te starten op mijn blog om meer oorspronkelijk Nederlandstalige boeken te gaan lezen, was Marieke Frankema de eerste die er voor mij echt uit sprong. Allebei haar fantasy boeken spraken me erg aan en uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt om dit boek te bestellen en te lezen.

Nu het boek uit is, heb ik ietwat gemengde gevoelens. Aan de ene kant vind ik het verhaal wat ik gelezen heb erg mooi en ook hartverwarmend. Frankema heeft een mooie manier van vertellen, waardoor je de personages voor je gevoel wel echt leert kennen en hun wereld ook echt voor je kan zien. Het moment dat in de laatste tien bladzijdes alles samenkomt, riep ook onverwachts nog best wel wat emoties op en het scheelde weinig of ik had er ook nog een paar tranen om gelaten.

Vooral de ontwikkeling van Lisette, haar gaves en haar persoonlijkheid, zijn heel mooi om te volgen en wat ik van haar vooral heel erg kon waarderen was haar openheid en haar communiceren met de mensen om haar heen. Dit maakte haar geloofwaardig, realistisch en ook verre van dom.

Ik merkte echter ook dat het boek voor mijn gevoel niet echt het juiste tempo had. Ik had zelf het gevoel er maar traag doorheen te komen. Hoewel het heel mooi is dat alles goed wordt opgebouwd, de wereld, de personages en de verhalen, voelt het verhaal bij vlagen iets te traag aan. Het duurt heel lang voor duidelijk is waar de verschillende verhaallijnen heen gaan en het epische moment dat alles bij elkaar komt, duurt uiteindelijk maar een stuk of tien bladzijdes. Vooral het verhaal in de steentijd schoot voor mijn gevoel niet echt op en bevatte veel informatie die de vaart uit het verhaal haalde.

Ik snap waarom al deze informatie nodig was, maar ik merkte wel dat ik daardoor mezelf niet verloor in het boek. Ik merk ook dat ik niet helemaal snap wat de rol van de kinderen in het verhaal is, behalve de gaves van Lisette duidelijk maken en haar helpen anderen te overtuigen dat ze de waarheid spreekt. Het was een mooi subplot, maar het hogere doel binnen het grote geheel is mij niet helemaal duidelijk.

Maar, laten we zeggen dat het goede toch wel overheerst en zeker de bijna tranen aan het einde waren het helemaal waard! Wellicht pak ik ergens in de nabije toekomst ook Frankema's andere fantasy boek nog wel een keer op.