Fikri El Azzouzi (1978) bekend van columns en theaterstukken, heeft zijn drie boeken, “het schapenfeest”, “drarrie in de nacht”, “alleen zij”, gebundeld in één boek “Ayoub”. De boeken zijn deels autobiografisch. Ik had het boek “het schapenfeest” al gelezen, toch is het een aanrader om de boeken niet apart te lezen. Je volgt Ayoub in deze drie prachtige, aangrijpende verhalen.

*Het schapenfeest: Het is het dag van het schapenfeest, Ayoub (11 jaar) moet zijn vader helpen op een traditionele manier een schaap te gaan slachten. Ayoub zoekt alle mogelijke manieren om toch niet mee te gaan, zich ziek wanen, zich verstoppen, afspraken maken met zijn zus, want Ayoub lust geen schaap. In het eerste deel stappen we de wereld binnen van Ayoub maar ook de wereld van een islamitisch gezin, een vader die zich vasthoudt aan waardes en geloof. Een vader die vervreemdt is van zijn eigen zoon, of een beeld heeft hoe zijn zoon zou moeten zijn. Daar tegen over Ayoub die zich soms terugtrekt in zijn eigen fantasiewereld, met schapen die kunnen praten, met zandkorrels die strijders worden. En dan Ayoub die eerst praat dan denkt.

In dit deel krijg je een beeld van Ayoub en zijn familie, Ayoub niets anders wil dan aandacht van zijn vader. Er komen heel veel humoristisch stukken in, bekeken door de ogen van een 11-jarige. Het verhaal bevat veel kort zinnen, wat maakt dat het makkelijk te lezen valt.

*Drarrie in de nacht: Ayoub 15 jaar totaal ontspoord, leeft ’s nachts met zijn vrienden op straat. Veel bezigheden die correct zijn hebben ze niet, ze leven in totaal vernieling. Cocaïne, rondhangen, meisjes lastig vallen, inbreken.

Toch vanaf de eerste zin raakte dit boek me, al zie je de jongens in een vicieuze cirkel terecht komen. Het verhaal is verteld door Ayoub en de interactie tussen Ayoub en de lezers maakt de schrijfwijze voor mij zeer uniek. Er komen weer humoristische stukken in maar dit met een verdrietige onderlaag.

*Alleen zij: Eva heeft een restaurant samen met haar partner, en dan komt er een nieuwe afwasser soliciteren. De nieuwe afwasser straalt een zekere rust uit. De afwasser Ayoub intrigeert Eva direct. Eva wil hem direct een gevoel geven dat hij erbij hoort. Dit is een verhaal over liefde, vechten, een weg zoeken in een maatschappij die door terrorisme, vooroordelen, een zandweg wordt.

Dit is een liefdesverhaal tussen twee verschillende culturen, is dit een uniek verhaal, nee. Toch leest dit zeer vlot en het begin bracht me even van mijn stuk, de twee eerste verhalen bekijk je door de ogen van Ayoub, alleen zij pakt een boog van 90 graden en zie je door de ogen van Eva. En dat geeft een ander beeld van Ayoub, wat heel de bundel wel “af” maakt.

Dit boek is confronterend, waarheidsgetrouw en het kruipt onder je vel. Geen moeilijke woorden, geen ingewikkelde zinnen, maar gewoon een heel direct verhaal. De auteur heeft het niet mooier gemaakt dan de werkelijkheid, allochtone jongeren die hun weg kwijt zijn, waar horen ze bij? Terrorisme, de sociale druk, erbij horen, frustratie, ik kan veel trefwoorden vinden die bij dit verhaal maar die we ook elke dag in de krant kunnen lezen.