Wanneer Steijn voor de zoveelste keer een redactievergadering met een smoes ontvlucht, gaat hij naar een nabijgelegen begraafplaats om zijn rust te kunnen vinden.
Bij de krant laat men hem begaan omdat hij de beste kunstcriticus van de krant is en altijd de verloren tijd ruimschoots inhaalt.
Op het kerkhof valt hem ineens een grafsteen op met de afbeelding van een vrouw. Steijn heeft deze grafsteen nog niet eerder gezien; hij is onder de indruk van de uitdrukking op haar gezicht. Het laat hem niet meer los.

'Over haar afbeelding golfde een nauwelijks zichtbaar glimlachje, een aristocratische ironie die heel even in haar ogen moest hebben geblonken, daar razendsnel moest zijn gedoofd om op mysterieuze wijze weer in haar mondhoeken op te duiken.'

Hij vertelt zijn Duitse echtgenote Elke niet wat hij gezien heeft omdat naar haar mening haar echtgenoot de toverwereld van zijn fantasie nooit verlaten heeft. Na een eerdere ervaring was duidelijk dat ze niet op een lijn zitten wat dat betreft. Daarom houdt hij nu zijn mond.

Steijn is een kunstcriticus en mag voor de krant naar Rusland. Daar was hij vaker geweest; met name de Hermitage in Sint-Petersburg stond bij hem in hoog aanzien. Tom de Beets, zijn hoofdredacteur blijkt hem achteraf met een dubbele agenda naar Rusland gestuurd te hebben.
Hij bezoekt in Sint-Petersburg de Tichvin-begraafplaats, dat is de favoriet van begraafplaatsen in het buitenland voor Steijn. Bij zijn bezoek aan het graf van Dostojewski ontmoet hij een priester die toevallig Nederlands spreekt en lang geleden een Nederlandse man heeft bijgestaan, kort voor diens executie.
Lees mijn recensie verder op mijn blog: https://graaggelezen.blogspot.com/2018/12/ik-las-de-vrouw-in-het-medaillon-jan.html