Het boek begint meteen spannend, Max die alleen wakker wordt in een vreemde hotelkamer, met overal gebroken glas en bloed. Ze heeft geen idee wat er gebeurt is maar gaat er meteen vandoor.
Uiteindelijk blijkt het allemaal minder erg te zijn dan het leek, maar zeker een goed begin waardoor je snel verder wil lezen. Het verhaal gaat meteen goed verder als Max een dood meisje vindt op het strand. Als de eigenaar van de hotelkamer waar Max wakker werd ook nog in de mix gemengd wordt ontstaat er een heel spannend verhaal dat je snel door wilt lezen om te weten hoe dit afloopt.
Gaandeweg komen we ook meer te weten over Max die voluit Maxine heet en 7 jaar geleden “gevlucht” is vanuit Nederland. Maar dit blijkt haar nu te achtervolgen. Heeft dit met het dode meisje te maken of is het allemaal toeval?
Het verhaal is niet telkens super spannend, maar het houdt je toch aan het lezen en je wil toch steeds weten hoe dit zich ontrafelt.
Het enige minpuntje vond ik zelf dat Max schrijfster is van een aantal boeken, waarvan haar eerste boek autobiografisch is en heel goed ontvangen werd behalve door haar streng gelovige ouders, waarmee ze dan ook geen contact meer heeft. Dit alles kwam me heel erg bekend voor, namelijk uit We moeten je iets vertellen van Marion Pauw die ik toevallig pas geleden gelezen heb. Nu zijn er natuurlijk meer boeken met overeenkomsten maar omdat ik deze zo vlak na elkaar gelezen heb sprong het er echt uit.
Verder zeker een aanrader!
Ook het einde maakt dat je toch echt wel het volgende boek ook weer wilt lezen: Moordenaarsstorm is namelijk de eerste van een trilogie.