Ik heb hem uit. Helaas... Wat een knaller!
Een geweldig boek! De gebeurtenissen volgen elkaar op in flinke vaart. Je leeft mee met een onzekere jongen, die zijn hele eigen ik kwijt is. Zo langzamerhand wordt alles duidelijk en begint hij te begrijpen wie hij is en hoe belangrijk hij is. Doordat de schrijfster rijk gebruikt maakt van details zie je het verhaal als een film in je hoofd afspelen. Je hoort het ruisen van de bladeren van de rode bomen, je ruikt als het ware het eten in de kookpotten en je ziet de elfjes voorbij komen, met hun sterretjes. Ze weet het eiland zo te beschrijven dat je een warm gevoel krijgt zodra je verder gaat met lezen. Een plek die je zelf wilt bezoeken. Je wilt de boomhuizen zelf van binnen bekijken, zien hoe de bloemen groeien in die grotten. Het boek boeide me zo dat ik het moeilijk vond het weg te leggen. Het leverde zelfs aangebrande aardappels op, want ik moest en zou een hoofdstuk uitlezen. De emoties zijn bijzonder goed weergegeven. De woede als Jeremy onrecht wordt aangedaan, de angst die hij voelt tijdens de bijna fatale ballonvaart, maar vooral ook, tamelijk in het begin, als hij voor het eerst de foto van zijn ouders ziet. De emotie spat als het ware van de bladzijde.De pijn die hij voelt, de wanhoop, het verdriet ... bijzonder goed omschreven. Soms moest ik het boek wegleggen om iets anders te doen, maar eigenlijk ben je er de hele dag mee bezig: hoe gaat het verder. Doordat ik toch behoorlijk vaak op een verkeerd been werd gezet, ontvouwt zich een verwachting, die af en toe uit lijkt te komen, maar meestal door briljante kronkelingen geheel ontkracht worden.
Mijn mening is dat we van deze schrijfster (hopelijk) nog heel veel moois kunnen verwachten. Als de volgende delen dit boek ook maar iets kunnen evenaren, zitten we gebakken! Wat een passie, wat een fantasie. Heerlijk wegdromen en alles om je heen vergeten omdat je in een boek verzonken zit: dat is toch alles wat je als lezer wilt en het beste dat je als schrijver kunt bereiken! Chappeau Melissa Bielsma!