Die laatste paar regels nekten me... ik heb het boek op de grond gegooid van kwaadheid, frustratie, hopeloosheid....

Om de hond, om zijn dochter, om Afrika, om de uitzichtloosheid, de haat, om alles. Wat een goed geschreven boek.. het begint rustig, het kabbelt voort, allerlei kleine en grote gebeurtenissen, schokkend en minder schokkend worden verteld op een tamelijk feitelijke, afstandelijke manier... zonder passie eigenlijk.

Daarom hakte dat einde er ook zo in, denk ik... Geweldig boek, maar zo zwart.

Disgrace, uitgave 2008, Vintage
Gelezen en review geschreven in september 2008