Ik had nog nooit een boek van Ilja Leonard Pfeijffer gelzen, dat is een misser blijkt na het lezen van dit prachtig boek, Peachez, een romance.
Het verhaal gaat over een verstrooide professor, een vakidioot in de klassieke taal Latijn, die tussen zijn spam mails een kort berichtje van een vrouw, Sarah (Peachez) vindt. Hij had de mail al bijna in de digitale prullenbak gegooid, ware het niet dat zijn oog op een spellingsfout viel: Capre diem in plaaats van Carpe diem. De leraar in hem kon het werkelijk niet laten om deze fout aan te strepen en daarom te reageren. Dit is het begin van een mailwisseling waarin de professor langzaam maar zeker smoorverliefd wordt op Sarah. Hiermee wil ik niet zeggen dat het een liefdesroman is, want dat is het zeker niet.
Ilja gebruikt lange zinnen, zonder dat het stoort. Ook gebruikt hij, in ieder geval in dit boek, veel Latijnse uitdrukkingen. Dat maakt het wel interessant, het roept bij mij de herinneringen op van vroeger; in de katholieke missen die ik bijwoonde waren regelmatig Latijnse teksten bij, die in de missieboekjes in 2 kolommen, dus met de Nederlandse vertaling ernaast stonden. Deze achtergrond is ruim onvoldoende om de gebruikte Latijnse uitdrukkingen in het boek te kunnen begrijpen, maar gelukkig stond er altijd wel de vertaling bij. Hoewel ik hier en daar wel het gevoel had dat het een nogal vrije vertaling was, laten we zeggen een moderne vertaling.
Gaandeweg het boek wordt het ook nog spannend want de professor gaat, jawel ondanks zijn vliegangst, op reis naar zijn geliefde. Veel meer mag ik hier niet over zeggen, anders verklap ik te veel. Wel kan ik nog zeggen dat dan duidelijk wordt waarom hij in de gevangenis zit, waar het boek mee begint. Mooi boek, zeker de moeite waard om meer van Ilja te lezen.
Door de Hebban leesclub-discussies zijn er nog meer zaken aan bod gekomen waar ik zelf niet zo bij stil had gestaan. Het voert te ver om daar verder op in te gaan, lees hierover meer op de leesclubpagina.