Dit is het eerste boek dat ik lees van deze schrijver. En met recht en reden: dit is weer zo'n roman die mij echt aan het nadenken zet!
Het boek schetst eigenlijk het verhaal van een traditioneel vrij religieus gezin in Jutland, en dit uit de ogen van het 11-jarige jongetje, Allan. En wat Allan vertelt uit zijn perspectief, komt bepaald niet overeen met de barre werkelijkheid van wat er zich afspeelt binnen het gezin. Net dit verschil in waarnemingen van de verteller en wat er echt gebeurt, vind ik een wat bevreemdend, maar daarom niet minder sterk effect hebben. Dat perspectief werkt zo goed, omdat je op deze manier op een humoristische en tegelijkertijd naïeve manier wordt meegezogen in het familiedrama dat zich aan het ontrollen is, als het ware zoals in een kinder- of een jeugdboek. Allan is een fantasievol jongetje en onderdrukt waarschijnlijk onbewust vanwege de beschuldigende vreemde sfeer bij hem thuis wat er echt gebeurt. Het jongetje is nog dezelfde op het einde van het boek, maar de harde realiteit begint toch meer en meer tot hem door te dringen.
Met het vorderen van het boek word je je als lezer meer en meer bewust van wat er echt aan de hand is in het gezin: een drama dat men in een kleine christelijke gemeenschap in de jaren '60 met alle macht voor zich wilt houden, en waar schuld, schaamte en angst de boventoon voeren.
Na wat opzoekwerk, blijkt een deel van dit verhaal te berusten op ervaringen die de auteur zich herinnert van toen hij 11 was. Dit geeft er dan zeker nog eens een extra dimensie aan.
Een zwartgallige humor en een zeer scherpe pen om situaties trefzeker mee te beschrijven maken het af.