Dit boek is het derde boek van Gilles van der Loo met als basis de dood van een vriend van de auteur. In dit autobiografisch boek probeert de auteur te schetsen welke gebeurtenissen tot de verdwijning van Gijs Thio hebben geleid en hoe de auteur zelf worstelt om over dit verlies heen te komen.

Het boek gaat voornamelijk over de vriendschap tussen twee mannen die allebei in de horeca werkzaam zijn. Issa, het hoofdpersonage, worstelt sinds de verdwijning en de dood van zijn vriend Gijs om zijn leven terug op de sporen te krijgen. Hij zorgt wel voor zijn vrouw Kim, die hij pas heeft leren kennen na de dood van Gijs, en pasgeboren zoon Nadim en probeert als vanouds verder te gaan met zijn leven maar botst steeds weer op een muur van verdriet en de vragen die blijven bestaan en nooit opgelost zijn.

In het boek zijn drie verhaallijnen te onderscheiden, het leven van Issa na het verlies van zijn beste vriend Gijs, het leven met Gijs als onafscheidelijke vrienden en het verzonnen verhaal over Luis Martín, een Madrileen die het grote voorbeeld was voor Gijs maar die Issa alleen kent uit de verhalen van Gijs. Die verhaallijnen spelen zich allemaal in een andere periode af en de auteur hopt heen en weer van de ene periode naar de andere. Dit maakt het verhaal soms heel verwarrend en moeilijk om te volgen omdat je als lezer ook telkens weer moet omschakelen.

Het verhaal is vlot geschreven met heel wat psychologische passages en waar je als lezer toch even bij stilstaat:
- Achter de huizen aan de overkant klonk het slijpen en bonken van een vertragende trein, dat voor Issa een botdiepe vermoeidheid met zich meebracht.
- Met één oog dicht lukte het hem scherp te stellen op haar gezicht, een korte steek van herkenning volgde, en Issa zocht naar haar andere kenmerken, die vanavond bedekt bleken door een zwart T-shirt met een reeks gapende scheurtjes erin.
- Hij probeerde terug te kijken, tot het wezen dat achter haar pupillen school aan de lange achterwaartse val begon.

De close up van de koffiemachine op de cover is heel toepasselijk omdat er in de loop van het boek sloten koffie worden gedronken. Koffie lijkt de rode draad doorheen het verhaal waar het zich ook afspeelt. Gijs heeft Issa trouwens geleerd hoe hij een goede tas koffie moet zetten en ze praten heel wat af bij een kopje koffie.

Hoewel het onderwerp mij aansprak, was ik niet gepakt door de vriendschap en het verlies van die goede vriend. Telkens de omschakeling naar een andere tijd en plaats, maakte dat ik niet echt in het verhaal werd meegezogen. Als eerbetoon aan een onvergetelijke vriendschap verdient het zeker een plaatsje in de vele boeken die al over dit onderwerp geschreven zijn. Het is niet melancholisch geschreven en leest vlot weg. Voor mij krijgt het 3 sterren.