In dit boek verwerkte de schrijfster haar eigen ervaringen en mengde dat met fictie. Annabel krijgt te horen dat ze ongeneeslijk ziek is en begint aan een strijd, waarvan ze weet dat ze die uiteindelijk zal verliezen. De lezer beleeft het onderwerp vanuit de zieke, maar ook vanuit haar zoon David, die zich maar niet bij de diagnose kan neerleggen, zelfs wanneer Annabel bereid is dat wel te doen. Wat volgt is (in tegenstelling tot de meeste boeken die ik las over dit onderwerp) geen eindeloze opsomming van ellende, maar een mooie balans tussen ontroerende scenes die een glimlach bij mij opriepen en de onvermijdelijke harde werkelijkheid van ongeneeslijk ziek zijn. Ik heb Annabel in mijn hart gesloten en wil zeker meer lezen van Judith Visser!