Een kat-en-muisspel met jezelf, zo voelt een ritje in de Mercedes van Stephen King.

‘Ik laat niks van je heel, Opa.’ Wat zou jij reageren op een gepensioneerde, voormalig suïcidale rechercheur met overgewicht die je heel de tijd zit op te hitsen in een chatroom terwijl je een moordlustige, seksueel misbruikte en eenzame psychopaat bent?
Het verhaal gaat over Kermit William ‘Bill’ Hodges, een cliché in een mensenlichaam.
Een man die zijn leven lang getrouwd was met zijn job als rechercheur om na zijn pensioen niet meer te weten wat te doen met zijn tijd. Tot hij een brief krijgt van de ‘Mercedes Killer’, iemand die acht moorden en heel wat gewonden op zijn geweten heeft en tevens iemand die Hodges nooit te pakken wist te krijgen. Een brief sturen naar een voormalig rechercheur terwijl je een gezochte moordenaar bent, vergt toch een stevige portie lef. Of kan het eerder roekeloosheid genoemd worden?
Het doel van de brief was om Hodges zover te krijgen zichzelf van kant te maken, maar Brady Heartsfield, de ‘Mercedes Killer’, groef vanaf deze gewaagde stap langzaam maar zeker zijn eigen graf.

Je ‘persoonlijkheid’ wordt in dit boek keer op keer overhoop gehaald. De ene moment ben je de opnieuw nieuwsgierige rechercheur, niet veel later ben je dan weer een psychopaat wiens moeder een alcoholprobleem heeft. Deze constante wisseling in het vertellersperspectief zorgt ervoor dat je steeds meer weet dan één van de twee personages. Je leeft eveneens met elk van beiden sterk mee, aangezien hun emoties zeer goed voelbaar zijn, met dank aan Kings schrijfstijl. Naarmate het boek vordert, spreken ze elkaar via ‘Onder Debbies Blauwe Paraplu’, een website om anoniem met mensen te chatten. Dit ‘contact’ tussen de personages creëert een amusant effect. Telkens wanneer Hodges een bericht verstuurd naar Brady speel je eigenlijk een spelletje met jezelf. Je zit telkens weer te wachten op wat jij gaat reageren, aangezien je beide personages ‘bent’.

Iets waar King je telkens weer mee zal verrassen is zijn aangename gebruik van flashforwards. Hij slaagt er in om in een klein zinnetje, dat je zelfs over het hoofd kan zien, belangrijke info te geven voor later in het verhaal. Deze flashforwards zijn dan ook zeer duidelijk interpreteerbaar, ze geven een perfecte afspiegeling van de daarop volgende feiten. Dit heeft hij dan ook doorgetrokken in de rest van het boek. Het verhaal is relatief simpel geschreven. King heeft geen bombastische woorden nodig om gevoelens bij je op te wekken. Dit neemt niet weg dat de uitwerking fantastisch blijft. Ook de trage opbouw van het verhaal draagt bij tot de ervaring van echt gegrepen te worden door een boek.

Een thriller als Mr. Mercedes zal voor velen een heuse ‘joyride’ zijn. Ook voor zij die reeds fan zijn van King zal het doen terugdenken naar zijn klassiekers. De trage opbouw van het verhaal ontkracht niet dat het boek een echte pageturner is. Je zit zo diep in het verhaal dat het echt niet meer weg te leggen valt. De 496 pagina’s zullen zoals een knap Duits staaltje techniek voorbij racen.