Dit is het eerste, maar zeker niet het laatste boek van deze Belgische schrijver, waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had. Meestal lees ik alleen thrillers van vrouwelijk thriller-auteurs, omdat ik vind dat vrouwen met meer gevoel en psychologische diepgang schrijven dan mannelijke auteurs, Patrick de Bruijn is hierop zeker een uitzondering.Bij de bibliotheek kreeg ik bij toeval dit boek in handen, las er een klein stukje in en het sprak me meteen aan. Toen ik er thuis verder in ging lezen, vond ik het boek al mooier. Dodelijk verlangen gaat over een echtpaar waarvan de vrouw een hartstochtelijke verhouding begint met een jeugdliefde. Door een misverstand denkt ze dat haar dochter op het verkeerde pad is geraakt, en probeert ze haar uit handen van de politie te houden, zonder aan haar dochter te laten merken wat ze denkt te weten. Immers, anders zou ze toe moeten geven dat zij zelf op een bepaalde tijd ook op een bepaalde plek was, waar ze niet hoorde te zijn. Maar haar dochter weet meer dan ze denkt, zij laat echter ook niks merken, anders zou ze toe moeten geven dat ze gespijbeld heeft. Op een gegeven moment komt toch de politie om de hoek kijken en komt een en ander tot een climax. Dan blijkt ook nog, dat het geen toeval was, dat de vrouw haar jeugdliefde weer tegen het lijf is gelopen, aan het einde van het boek blijkt waarom. Wil je weten wat een en ander met elkaar te maken heeft? Gewoon lezen dit boek!