Het begint met een proloog wat vragen oproept over waarom de hoofdpersoon zoveel om zijn lichaam geeft en vervolgens valt het je op dat deze persoon moeite heeft met zijn verleden. Alex Bakker is nu een man en wordt zo ook gezien door zijn omgeving, niet iedereen kent zijn geheim.
In 1998 bestaat er de ‘’Dag 0’’ zoals het wordt omschreven, het begin van zijn nieuwe leven. De dag dat hij een operatie krijgt en wordt verlost van zijn vrouwelijkheid.
Het is een autobiografisch boek over Alex Bakker. Hij wordt geboren al een meisje, de jongste dochter in een protestants gezin in Drenthe. Tijdens het lezen wordt je telkens terug gebracht naar zijn jeugd. Zijn jeugd waarin hij zich alles behalve vrij voelde. Hij is dan nog een zij. Je leest over de gedachtes en de strubbelingen die ze mee maakt in haar jonge leven. Ze kijkt erg op tegen haar grote broer en wil net zoals hem zijn. Vaak is ze ook jaloers op hem, omdat hij wel alle jongensachtige dingen mag doen.
Deze herinneringen komen naar boven, wanneer hij zijn oude leven letterlijk uit dozen haalt. Op zijn 28e heeft hij de geslachtsverandering ondergaan en vanaf dat moment bewaarde hij alles wat hem herinnerde aan zijn vroegere leven in dozen en was van plan deze nooit meer te openen. Na 15 jaar vind hij toch de moed om deze te openen en zijn jeugd onder ogen te zien.

Soms vond ik de stukken uit het verleden wat langdradig en had ik liever meer gelezen over het moment vlak voor de operatie en de tijd hierna, maar omdat het natuurlijk om zijn ‘valse verleden’’ gaat , begrijp ik deze opbouw in het boek ook. Het laat het verhaal zien van iemand die altijd een geheim bij zich heeft gedragen, hoe hij hiermee is omgegaan en uiteindelijk toch zijn droom laat uitkomen. Het leven leiden wat hij altijd al heeft gewild. Het stukje dat ze hem op de kliniek voor het eerst ‘’jochie’’ noemen, raakte mij wel even. Dit was gewoon mooi om te lezen, het eerste moment dat iemand kan zijn, zoals hij zich voelt. Een man.