The Sellout is een boek dat mij in een voor mij onbekende vreemde wereld bracht. Het is het verhaal van de Afro-Amerikaan Me in de kleine zwarte gemeenschap Dickens in Los Angeles. Hij is opgevoed door zijn vader die op hem allerlei theorieën van sociologen en psychologen loslaat. Die vader is negro-whisperer, te vergelijken met een paardenfluisteraar. Hij brengt zwarten die het in verwarring zijn geraakt weer tot rust. Hij wordt door de politie doodgeschoten. Me volgt hem op als negro-whisperer.
Als Me ontdekt dat Dickens niet meer op de kaart van Los Angeles voorkomt gaat hij op de straten de grenzen van het plaatsje schilderen, zodat het toch blijft bestaan.
Hij probeert weer de apartheid, maar dan omgekeerd, in te voeren om daarmee onder andere het nivo van het onderwijs voor zwarten te verhogen. Tegenover de school plaatst hij een groot reclame bord met foto’s van een luxe ‘witte’ school die alleen in zijn gedachtewereld bestaat. Dat bord alleen al werkt stimulerend voor de zwarte school. Dankzij de medewerking van het hoofd van de school slaagt hij in zijn opzet zodat blanke kinderen zich aanmelden. Deze worden echter afgewezen, zoals vroeger zwarte kinderen werden afgewezen op ‘witte’ scholen. In de bus voert hij samen met zijn vriendin Marpesssa, die buschauffeur is, een vergelijkbare actie uit.
Als negro-whisperer redt hij het leven van Hominy, een zwarte, die zich als zelfbenoemd slaaf hem gezelschap gaat houden.
Dit zijn nog enkele van de vele verwikkelingen in het boek. Het is een zeer sprankelend en poëtisch geschreven. Het verhaal wordt in een zeer hoog tempo in soms zeer complexe maar toch zeer goed leesbare zinnen verteld. Opvallend is dat er vaak teruggevallen wordt op gebeurtenissen in het verleden zonder dat dit het verloop van het verhaal verstoort. Het staat vol van vergelijkingen en verwijzingen naar andere, mij niet altijd bekende, gebeurtenissen, situaties of culturele verschijnselen in de VS en met name Los Angeles, vaak ook zeer actuele. Daardoor was het boek niet makkelijk te lezen en had ik het idee dat er mij regelmatig iets ontging. Het boek zal daardoor ook vrijwel niet of zeer moeilijk te vertalen zijn
De schrijver gebruikt veel satire en wrange humor, waardoor er vaak een heel ander, voor mij nieuw, licht geworpen wordt op met name de rassenverhoudingen in de VS. Het verhaal sprak mij intellectueel zeer aan, maar dat is op het nivo van het verstand. Bij het schrijven van deze recensie besefte ik echter dat het me nergens in mijn gevoel of het hart diep raakte. Daarom geen vijf maar ‘slechts’ vier sterren.