Ergernis en interesse, geboeidheid en verveling wisselden elkaar af tijdens het lezen van dit boek. Op zich schrijft Alcorn boeiend, je blijft wel lezen, maar de boodschap is voor hem alles overheersend en het kan hem klaarblijkelijk niets schelen dat het er duimendik bovenop ligt. Dat leidt geregeld tot zeer onwerkelijke, over-serieuze dialogen tussen jongeren. Ook is het irritant dat Alcorn zijn visie op allerlei geestelijke onderwerpen via de duivelse brieven als boven elke discussie verheven presenteert. Alles is zwart of wit, het komt of uit de hemel of uit de hel. Ondertussen is er genoeg in dit boek om verder over na te denken, zoals het belang van goed contact tussen de generaties, belangstelling tonen voor de wereld van jongeren etc En natuurlijk word je je weer extra bewust van de geestelijke strijd die er achter de schermen woedt.