Laat ik maar eens kort door de bocht beginnen, ik heb Kafka op het strand gelezen, 1q84, Opwindvogelkronieken, dus genoeg vergelijkingsmateriaal van deze schrijver, maar dit relatief kleine boekje vond ik de beste van allemaal.

Wanatabe is de hoofdpersoon van het boek en eigenlijk draait alles om liefde en vriendschap, het lijkt allemaal niet weggelegd voor hem, hij raakt bijvoorbeeld bevriend met Kizuki en Naoko, en op de laatste raakt hij verliefd al lijkt hij er niet aan toe te willen geven, als er iets onverwachts gebeurd lijkt de weg vrij voor hun twee, maar de weg loopt als een V-splitsing uit elkaar, hij zoekt troost bij een vriend die hem altijd wel aan een sexavontuur weet te koppelen maar dat is het niet voor hem, hij ontmoet de expressieve Midori, waar wel een liefde lijkt te ontbloeien, maar ook daar zijn er steeds struikelblokken.
Als hij op bezoek gaat bij Naoko, die inmiddels in een inrichting zit, ontmoet hij Reiko, waar hij ook min of meer een band krijgt.

Nogmaals ik heb echt genoten van dit boek, het is een droevig boek, maar ik moet zeggen dat ik ook af en toe vreselijk moest lachen, zeker als Midori op het toneel verscheen,
Het verdient de volle 5 sterren, een boek wat me zeker voorlopig bij zal blijven.