De cover triggert me gelijk! Eleanor Oliphant is… 7 keuzemogelijkheden waaronder 0 – Hard to love (but not impossible) 0 – Stranger than she knows 0 – Absolutely not fine, at al! en onderaan, completly fine! Waar het uitroepteken een half afgebrande lucifer is.'

Is het Bridget Jones? Is het Shopaholic? Is het herkenbaar? Moet ik lachen tot de tranen over m’n wangen lopen? Ik heb er zin in!

Het boek gaat over Eleanor Oliphant. Ze leeft een rustig en regelmatig leven. Ze draagt iedere dag ongeveer dezelfde kleren naar het werk, eet elke dag hetzelfde eten, drinkt ieder weekend twee flessen Glenn’s (wodka) en heeft geen vrienden noch familie.

Eleanor is gelukkig in dit leven. Ze heeft niet het idee dat er iets mist in dit routineuze leven.

Het boek is geschreven vanuit Miss Oliphant. Als lezer merk je snel dat er iets niet helemaal goed is aan Eleanor. Ze praat heel mooi, heel beleefd, maar heeft geen idee over sociale omgangsvormen! Dit leidt soms tot hilarische situaties en soms slikte ik wat weg omdat ik het zo sneu voor haar vond.

Al vrij snel merk je dat de half opgebrande lucifer op de voorkant veel zegt over het verleden van Eleanor en verklaart hoe ze is geworden zoals ze is.

Dan, door haar computer die problemen geeft, komt de nieuwe ICT jongen in beeld die het probleem verhelpt. De volgende dag lopen ze toevallig tegelijk het kantoor uit en hij houdt de deur voor haar open. Die arme meid, zo’n klein gebaartje en je merkt aan alles dat ze dit soort aardigheden niet gewend is. Ze lopen op naar de bushalte en zien een man op de stoep in elkaar zakken. Eleanor denkt dat hij dronken is midden op de dag maar de ICT knul denkt dat er wat erger is en hij weet Eleanor ervan te overtuigen dat ze moeten helpen. Vanaf hier komt haar leven in een stroomversnelling.

Ik heb gehuild. Ik heb gelachen. Ik heb te snel gelezen omdat ik wilde weten hoe het afloopt en weet dat ik het nogmaals ga lezen omdat het zo’n bijzonder boek is. Ik heb genoten!