Shockerend maar mooi verteld verhaal over de culturele gevolgen voor jonge vrouwen in het Engeland van de jaren ‘50 en ‘60 van het ongehuwd zwanger zijn. Ik vraag mij af of deze misstanden ook nog in het na-oorlogse Nederland voorkwamen. Ongehuwde vrouwen werden door patriarchaal gezag vaak voor de leeuwen gegooid. Zwanger of niet. Papa was de baas in huis. Papa’s wil stond boven de Wet.
Zwangere vrouwen werden als gevallen en verloren vrouwen beschouwd en er werd gevonden dat ze streng gestraft moesten worden zodat ze ‘het nooit meer een tweede keer zouden doen’. Ze kwamen, overgeleverd aan zichzelf zwanger en al, aan de zelfkant van de samenleving terecht waar het pasgeboren kind uiteindelijk verdonkeremaand werd via speciale klinieken en snelle adoptie.
Na de jaren tachtig werd het gewoon dat je als vrouw uit mocht komen voor je keuzes maar vooral dat je keuzes maakt! De man en vrouw van nu hebben weer last van tevéél keuzes. Toch bijzonder om te lezen over deze bijzondere andere tijd waarin ik als meisje opgroeide en waarbij behalve moeders of meisjes/vrouwen in het algemeen vaste rollen opgelegd kregen.
Ook al draait dit boek om een zwaarbeladen onderwerp de schrijfster benadert het prettig, integer en mooi. Samen met Addie belandt je met je neus in de mysterieuze feiten. Maar Addie leeft ook in het hier en nu, bakt (letterlijk) wat van het leven. De schrijfster neemt je als lezer rustig mee in de hand en begeleidt je samen met Phoebe en Addie naar de oorsprong van hun leven. Dat is heel prettig om te lezen. Wat ik wel een zwakte in het verhaal vond was toen Addie boos werd over het verzwijgen van haar verleden en haar vader daarover een hartaanval krijgt. Maar goed, het dient het verhaal, want vader’s verhaal is een sluitstuk.