Het verhaal neemt je mee in het leven van Courtney.
Een meisje wat opgroeide in kostscholen waar ze op een kamer zit samen met haar vriendin Janet.
Je leert deze 2 meiden in het kennen als meisjes die niet echt een huis hebben.
Ook scheiden na een tijdje hun wegen omdat Janet van school wordt gestuurd en Courtney na een gesprek ook van school wordt gehaald omdat ze ongelukkig is op school en dan weer bij haar noeder gaat wonen een actrice die worstelt met weinig rollen en ouder worden.
Na een tijdje in Hollywood te hebben gewoond krijgt moeder een rol in New York en verhuizen ze daarheen.
Waar ze haar vriendschap met Janet weer oppakt en wordt geïntroduceerd in het jetset leven van Janet.
En ze samen van het ene feestje in het andere feestje rollen, ondanks deze feestjes proef je door het hele boek een grote eenzaamheid bij deze 2 meiden.
Pamela Moore heeft met dit verhaal een mooi en indrukwekkend verhaal afgeleverd is ook heel mooi geschreven en het leest vlot weg ondanks het toch wel zware onderwerp.
Wat het ook erg indrukwekkend maakt is het feit dat Pamela 17 was toen ze dit schreef waardoor je het idee krijgt dat het best autobiografisch kan zijn voor een deel.
Een verhaal wat de moeite waard is om te lezen.