Het einde van deel twee was echt een cliffhanger, en het is al een hele tijd geleden, maar toen ik de boeken voor het eerst las, was ik heel erg gefrustreerd dat ik niet meteen dit deel erbij kon pakken! De keuze die Todd aan het einde van Het Donkere Paradijs maakt is natuurlijk afschuwelijk, maar wel begrijpelijk. Als Todd de Burgemeester niet vrijliet, zouden hij en Viola gewoon verpletterd worden tussen drie legers. Maar het begon er echt op te lijken dat dat sowieso zou gaan gebeuren!
Dan komt dat kolonistenschip, met enorme wapens. Dat lijkt goed, en eerst dacht ik ook gewoon: Schieten! Maar Viola denkt er goed over na en vindt dat dat niet moet gebeuren. Logisch natuurlijk, want de Spakkels gaan de strijd aan omdat ze zich onderdrukt en bedreigd voelen, en ik denk niet dat bommen dat echt gaan verhelpen. Tóch gebeurt het, en daaruit blijkt maar weer hoe hecht de vriendschap tussen Viola en Todd is: Ze hebben echt alles voor elkaar over.

Net zoals in de andere twee boeken, word je echt meegezogen in het verhaal. De keuzes die Todd en Viola moeten maken, hoe Todd de oorlog ervaart, de geheime aanslagen die Viola pleegt… In deel 2 voelde je Todd veranderen, vooral omdat hij niet meer zeker wist of Viola nog leefde. Maar nu houden ze contact, en hij blijft de Burgemeester gewoon wantrouwen. Tóch ziet hij in de Burgemeester een soort… Vader? Hoe Todd ook walgde van zichzelf als hij bepaalde dingen deed (geen spoilers!), deed hij het toch maar wel. Dat zegt ook iets, denk ik.

In de eerste twee delen was er één onderwerp wat ik een beetje vaag vond: de Spakkels. Dat is zeker veranderd na het lezen van dit boek. Het vorige deel werd vanuit het perspectief van Viola en Todd verteld. Dat blijft zo, maar er komt nog een derde persoon bij: 1017. De Spakkel die Todd heeft laten gaan. Hij krijgt ook een belangrijke rol in het verhaal, en de beslissingen die hij neemt zijn van cruciaal belang. Zo kreeg ik echt een kijkje in de wereld van de Spakkels en hoe ze communiceren met de Herrie.

Eigenlijk kan ik geen minpunten bedenken voor het boek! Het is spannend, wat zeg ik? HEEL spannend, goed uitgewerkt, ik kan me goed inleven in de personages, de verschillende perspectieven zijn niet verwarrend, maar voegen echt iets toe, en het einde… Het einde doet pijn, maar het is mooi, en de manier waarop de woorden op verschillende plaatsen van de bladzijden staan zorgen echt voor het gevoel alsof diegene (nog steeds geen spoilers) zichzelf echt weer moet vinden. Dat heeft Patrick Ness sowieso goed gedaan in deze trilogie. Naast het ijzersterke verhaal met het originele idee van de Herrie, wordt het echt geschreven zoals degene denkt. En niet alleen de schrijfstijl (soms hele lange zinnen zonder punten, etc.) zorgt daarvoor, maar ook HOE het op het papier staat. Lekker veel hoofdletters, soms een raar lettertype voor de Herrie van een dier, en bijvoorbeeld in deel 1 stond er een bladzijde vol met de Herrie van Prentissdorp. Dat waren dan allemaal vetgedrukte, door en over elkaar heen krioelende zinnen. Zo kon ik me de Herrie heel goed voorstellen.

Geen minpunten, eigenlijk alleen maar pluspunten. De schrijfstijl is volgens mij echt uniek, en het verhaal ook! Ik heb heel erg genoten van deze trilogie, en ik raad het iedereen aan!

Lees meer van mijn recensies op https://rabbitbookz.wordpress.com/