Toen ik ergens in de zomer van 2014 'Galgenveld', het eerste deel van 'de Noordzeemoorden', dichtsloeg was dat met een diepe zucht. Nee, ik snapte al het enthousiasme rond het boek niet en het feit dat de filmrechten reeds verkocht werden nog minder. Het was niet slecht, maar ook niet goed. Te veel oppervlakkigheid en ongeloofwaardigheid. Maar ook wel de verhaallijnen rond Sarina, de verdwenen zus van betweter Slagter, en die van het mysterieuze gevonden meisje in Schotland. Verhaallijnen die genoeg triggerden om deel twee 'Ijskoud' een kans te geven. En het onwaarschijnlijke gebeurde: Isa Maron kon deze keer wel overtuigen met een meer realistisch verhaal en vooral een veel betere uitwerking. Het wachten op deel drie kon beginnen.

Winter 2016 , met een diepe zucht sloeg ik pas 'Ritueel', het derde deel van 'de Noordzeemoorden', dicht waarbij een gevoel van teleurstelling de overhand neemt. Teleurstelling omdat het boek uit is, nog meer teleurstelling omdat het eindeloos wachten op het vierde en laatste deel kan beginnen ...

Want wat een goed boek is 'Ritueel' toch geworden. Zonder meer het beste deel van de serie tot nu toe. Vier verhaallijnen haarfijn met elkaar verweven, ga er maar voor staan. De nieuwe zaak van Maud Mertens, de blijvende zoektocht van Kyra, de belevenissen van het mysterieuze meisje Sarah en de gedachtenwereld van een medogenloze moordenaar lossen elkaar in snel tempo af en nemen de lezer mee in een adembenemend verhaal dat de aandacht van de lezer opeist en nooit meer loslaat. Spanning, gruwelijkheid, wanhoop, hoop, ... Het verhaal gaat alle kanten uit, bijt, misleid en ontroert. Waar is die oppervlakkigheid van het eerste deel gebleven ?

Dat Isa Maron in deze serie een enorme evolutie gemaakt heeft mag duidelijk zijn. Een 'Moordwijf' op hoog toerental, die heel goed weet hoe ze de lezer op het puntje van zijn of haar stoel moet krijgen en uiteindelijk in wanhoop achterlaat. Lag het vierde deel en slotstuk van 'de Noordzeemoorden' nu maar al in de winkel ...