Houdt een beetje het midden tussen een volledige roman en losse essays, met altijd als overkoepelend thema de positie die Binyavanga Wainaina als Afrikaanse schrijver heeft. Wainaina weet met een speelse en volstrekt eigen schrijfstijl zijn eigen volwassenwording te koppelen aan politieke en maatschappelijke ontwikkelingen in Afrika. Daarbij reflecteert hij kritisch op moeilijke thema´s als nationalisme, racisme tussen verschillende volkeren, gevolgen van de postkoloniale wereld en de negatieve beeldvorming waar Afrika mee te kampen heeft. Het is dat soort roman waar ik warm voor wil lopen, maar die mij uiteindelijk net iets te weinig in de ban hield. Dat komt misschien omdat ik onbekend ben met veel van de conflicten waar het naar verwijst. Daarbij vliegt het langs verschillende passages uit de recente Afrikaanse geschiedenis waar ik simpelweg niet zoveel vanaf weet. Wel een pluim voor de Nederlandse vertaling van Oxfam-Novib, die, volgens mij, goed recht doet aan het origineel. Bij Engelstalige romans probeer ik meestal voor het origineel te gaan, maar de vertaling was dermate goed dat het mij nooit het idee heeft gegeven dat ik hiermee iets miste.