Held van weleer is het laatste deel van de oorspronkelijke Mistborn-serie. De grootte van het boek is misschien wat intimiderend, maar de serie is zo de moeite waard.

Dit boek zit inhoudelijk zo goed in elkaar, echt ongelofelijk. Je denkt steeds te weten hoe het verhaal in elkaar zit, maar dan blijkt toch weer heel anders te zijn. De schrijfstijl is heel erg beschrijvend, overal is een verklaring voor, soms was het hierdoor wel iets langdradig. Het is een geheel uniek verhaal. Dit is een boek dat draait om geloof in eigen kracht, doorzettingsvermogen, liefde en vertrouwen.

Wat dit verhaal zo de moeite waard maakt zijn de personages. Elk personage leer je kennen, elk personage heeft een doel in het verhaal. Je volgt in dit verhaal een bende vol vriendschap en begrip. Het is jammer dat er zoveel verloren gaan, toch blijven ze bij het verhaal betrokken.

Vin is mijn favoriet. Ze laat zien dat krachtig kunt zijn, ondanks je lengte en dat je je angsten kunt overwinnen, dat je kunt groeien ondanks je verleden. Elend en zij zijn een leuk stel. Ze versterken elkaar, begrijpen elkaar en vertrouwen elkaar volledig. Elend laat zien hoe het is om een leider te zijn, hoe belangrijk vertrouwen is en te blijven geloven in je eigen idealen. Toch lijk ik zelf het meest op Sazed met het willen leren, geen leider willen zijn en graag logische antwoorden willen hebben.

Dit boek is soms wat militair en politiek, met veldslagen, zucht. Maar dit boek draait om meer dan dat. De wereld is naar, maar interessant. Anders dan anders, met de nevels, het as, de rode zon en de bevolking met adel en skaa en wezens als Kolossis en Kandra. En natuurlijk de magie van metalen. Wat dit boek ook interessant maakt is de vijand. Het is niet echt een persoon, maar meer een kracht. Hij is aanwezig in het verhaal, als een schaduw. Je weet niet precies wat het is, toch is het allesomvattend.

Religie speelt in dit boek ook een grote rol. Het laat het belang zien van geloof, hoe het zorgt voor hoop, vertrouwen, maar ook de keerzijde ervan.