Stuurloos, doelloos, futloos. Draaien draaien draaien, gevuld met niets maar dromen geprojecteerd op een project om wat minder een loser te zijn. En dan weer draaien naar de andere kant. Moedeloos ging ik wat sneller over de letters die dit verhaal vormen. Ook emotioneel proefde ik enkel de non-stop vertwijfeling over de liefde, zichzelf, van beide hoofdpersonen. Pruttelend als een pannetje pap zonder veel smaak. Nog sneller zoefde mijn ogen, een boek niet-uitgelezen dichtslaan lukt mij zelden. Niet voldaan, enigszins kriegel sloeg ik de laatste bladzijde om.

Na uiteindelijk als laatste de achterkaft te hebben gelezen denk ik nog even na over de mogelijke bedoeling van dit boek over twee mensen, Michiel en Hella.
Actie of ontwikkeling is er nauwelijks, beide zijn op zoek naar contact, naar invulling, naar verbreken van hun afkomst/verleden. Meestal vind ik de vervreemding van de menselijke psychologie interessant, deze maal niet. Ondanks mooie poëtische stukjes en beelden liggen deze twee mensen mij niet. Waarschijnlijk omdat ik geen sprankje kon vinden als tegenhanger van de contactloosheid, de willoosheid. Misschien precies de bedoeling van het verhaal, de leegte.
Wat dan wellicht past bij het motto ‘toute narration tend au théâtre’ (letterlijke vertaling luidt: Elke vertelling neigt naar het toneel) en de indeling in vijf bedrijven = de opbouw van de klassieke tragedie. (met dank van mij aan Google).

Na Knielen op een bed violen, Vera en De herfst zal schitterend zijn wacht mij nog Engelen van het duister, waarna ik momenteel eigenlijk verwacht verder geen titel van deze schrijver meer te lezen.