De zaak Arbogast is, zoals hierboven vermeld, gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Thomas Hettche heeft dit verhaal zeer zorgvuldig gereconstrueerd. Toen ik nadacht over de recensie, was het eerste dat me te binnen schoot: 'gründlich'. Het boek bevat veel feiten. Hettche heeft zich goed gedocumenteerd en het verhaal is doortimmerd.

De lezer krijgt een beeld van Duitsland in de jaren vijftig en zestig. Je krijgt zicht op een veranderende (seksuele) moraal onder invloed van een andere tijdsgeest. Ook de wetenschap die ten grondslag ligt aan veroordelingen maakt vorderingen, waardoor bewijzen uit de jaren vijftig achterhaald raken. Hierdoor wordt het begrip 'waarheid' binnen de rechtspraak zeer relatief. Dit brengt Thomas Hettche overtuigend voor het voetlicht. Via Katja Lavans, die als forensisch deskundige geconsulteerd wordt, krijg je een indruk van het straffe en bedompte Oost-Duitsland uit de jaren zestig. De persoon Hans Arbogast is intrigerend. De ene keer leef je met hem mee, op het andere moment vraag je je af of hij wel te vertrouwen is. De eenzaamheid en de veranderingen die een mens, in dit geval Arbogast, ondergaat door jarenlange gevangenschap en isolatie zijn geloofwaardig en indringend beschreven.

Zoals gezegd, een gedegen boek. Goed opgebouwd, goed gedocumenteerd en het is interessant eens een keer een kijkje te nemen bij de Duitse rechtspraak. Een punt van kritiek vind ik de terugkerende verwijzing naar de erotische symboliek van (lange) haren. Dit ligt er te dik bovenop en kon mij niet overtuigen. Blijft staan: een gedegen rechtbankthriller van Duitse makelij. En dat is bijzonder. Want hoe zit het eigenlijk met het Duitse misdaadverhaal?

In de 24ste Detective en Thrillergids van Vrij Nederland van 2003 worden 276 auteurs genoemd waarvan 1 afkomstig is uit Duitsland. En dat is Hettche. Worden de Duitse auteurs niet in Nederland vertaald of zijn er weinig misdaadschrijvers? Misschien een nadere beschouwing waard!