Hannelore Bedert (1984) bekend als Vlaamse singer songwriter, vooral kleinkunst staat op haar repertoire, vind je deze kunst terug in haar debuutroman Lam, dat vroeg ik me direct af. En ja met mooie vergelijking worden relaties uitgedrukt:
Blz. 37
…een wei waar twee koeien stonden te grazen, ver uit elkaar, alsof ze die ochtend slaande ruzie hadden gekregen en nu allebei behoefte hadden aan wat ruimte. Het tafereel deed Lucia denken aan haar vader.

*Als de 6 jarige Lucia met haar moeder naar de dorpssupermarkt gaat, laat moeder de kleine Lucia wachten in de wagen. Het gaat maar enkele minuten duren, Lucia begint te tellen tot honderd want dat heeft ze juist geleerd, telkens begint ze terug te tellen…als ze bij bewustzijn komt, ligt ze op de stoep… haar moeder is verdwenen, de verdwijning van haar moeder brengt eenzaamheid in het jonge leven van Lucia, haar vader verstopt zich in zijn werk. De eenzaamheid en pijn, verdriet drijft Lucia als jonge vrouw uit het kleine dorp.
Tien jaar later krijgt Lucia telefoon, haar vader is overleden, noodgedwongen wordt ze terug naar het dorp gedreven, daar aangekomen wordt ze terug met haar verleden geconfronteerd, de pijn, eenzaamheid en verdriet, geheimen liggen op de loer.
Wat een mooi rauw debuut, de eerste zinnen van het boek maakt al duidelijk dat heel het verhaal bedekt is met een laag verdriet. Het boek telt veel thema’s pesten, verdriet, eenzaamheid, pijn, verlies...je merkt gaandeweg de evolutie van het karakter van de kleine Lucia naar de jonge vrouw die ze geworden is , de rugzak die ze draagt en daardoor worstelt met het leven. Dit mooi verwoord, zonder poespas, zonder te veel krulletjes maar gewoon in alle simpelheid en eenvoud van een woord. Het boek springt heen en weer in het verleden en heden van Lucia, zonder data’s, toch was het voor mij telkens weer duidelijk en zit er toch een rode draad in het verspringen. Lam, een boek dat me nog lang zal bijblijven, een schrijfwijze die me vooral aan Griet op de Beeck deed denken, dus ja ik ben grote fan.