"In een gekmakend onderkoelde en vervreemdende stijl smijt Bragi je in het hoofd van een moeder, verblind door verdriet en woede." Aldus de covertekst.

Té vervreemdend, naar mijn smaak. En zodanig onderkoeld, dat mijn behoefte om het boek uit te lezen minimaal was. Met frisse tegenzin toch gedaan, want niet-lezen betekent geen beoordeling kunnen geven (vind ik), en in de hoop dat het verhaal me alsnog zou gaan raken. Niet dus. Ook verrassingen blijven uit, afgezien van de de verbeelding overstijgende acties waartoe moeder Kata in staat blijkt.
Dat Steinar Bragi kan schrijven lijdt geen twijfel. De gekunstelde en expliciete vorm waarin hij dat doet staat mij echter meer dan een beetje tegen. De auteur weet Kates ziel pijnlijk bloot te leggen. Het gedachtegoed van de overige personages, onder wie dat van vader Tómas, blijft vreemd genoeg volledig buiten beschouwing. De lezer zit in 'Ik zal straffen' als het ware beklemd in het hoofd van Kate.
Belangwekkend thema in het boek is, kort door de bocht, de onevenwichtige (seksuele) machtsverhouding tussen mannen en vrouwen. Daar heeft Bragi een punt dat alsnog leidt tot drie sterren voor 'Ik zal straffen'.

[spanning 2, plot 3, schrijfstijl 3, leesplezier 2, originaliteit 3, psychologie 3]