Al sinds ze jong is, heeft Nova een hekel aan de Rebellen. Zo’n erge hekel zelfs, dat ze de Rebellen wil uitschakelen. Om dat te doen, doet ze zich voor als een onschuldig persoon en gaat bij de Rebellen. Daar leert ze de Rebel Adrian kennen. Langzamerhand begint ze dan te twijfelen of de Rebellen nou wel echt zo erg zijn. Maar ze is een Anarchist en loyaal aan de grootste vijand van de Rebellen…

Ik was nogal huiverig voor het verhaal. Ging ik het wel net zo leuk vinden? Ik heb namelijk geen bijzondere band met superhelden en -schurken…
Gelukkig vond ik het verhaal stukken leuker dan verwacht. Het is lekker spannend, maar het heeft ook wat rust momenten waarin je de personages wat beter leert kennen. Ik vond het interessant om over de krachten van de personages te lezen, want hoe stak het allemaal in elkaar? Welke krachten hadden ze allemaal?

Hoewel ze erg positief waren over al die krachten, gaan ze ook nadenken of het wel echt zo goed is. Is het wel echt zo goed om allemaal krachten te hebben? Mensen kunnen het dan ook misbruiken en dat wil je natuurlijk niet hebben.

Voordat ik begon met lezen en alleen de flaptekst had gelezen, had ik eigenlijk verwacht dat de stad helemaal perfect was. De Rebellen waren aan de macht gekomen en die waren super cool, dus dan moest het allemaal toch tiptop in orde zijn? Dit bleek dus niet zo te zijn en ik was nogal verbaasd. Het bleek juist helemaal niet zo goed te zijn. De Rebellen (of eigenlijk de Raad (de paar begaafden die de stad weer ‘beter’ hadden gemaakt)) waren helemaal niet zo goed als ze je willen laten beloven.

Dit brengt ons bij het volgende punt.
In het boek lees je namelijk zowel vanuit Adrian/Rebel als Nova/schurk. Hierdoor is het moeilijker om een kant te kiezen, omdat je beide motieven leest en ook met ze mee gaat leven. Je ‘begrijpt’ de schurken nu ‘beter’. Je begint je dan ook af te vragen: Zijn schurken nou echt zoveel slechter en helden de beste? Of is dit allemaal met de paplepel ingegoten?

Het boek is voor mij wat dikker (ongeveer 550 pagina’s), dus ging ik er helaas wat moeizamer doorheen. Hij was leuk, maar omdat het zoveel dikker is dan ik normaal gewend ben, word ik een beetje ‘ontmoedigd’. Maar misschien vind ik andere boeken dan wat dunner en vind ik boeken van 600 pagina’s niet meer zo erg.

Een andere reden dat ik het boek misschien wat langzamer las, was dat ik een hekel had aan Adrian. Hij is namelijk echt strontirritant. Op mij is hij overgekomen als perfect en urgh. Ik mocht hem echt niet! Ook een aantal leden van de Raad was irritant, maar voor de rest waren de personages wel leuk :)

Het einde was echt verrassend en ik vraag me af hoe dat nou is gebeurd! (Als je het boek ook hebt gelezen weet je denk ik wel wat ik bedoel.) Ik ben heel benieuwd hoe dat dan verder gaat. Gelukkig hoeven we nog tot december te wachten, dus dat kan ik wel aan :)