Na haar studie journalistiek wilde Judith Eykelenboom geen journalist worden. Schrijver, dat was een beter idee. Ze volgde een opleiding aan de schrijversvakschool en haar debuut Biefstuk verscheen bij Prometheus. De roman is indringend en makkelijk leesbaar tegelijk.

De vader van Levi is een labiele fantast. Haar moeder is zwak en probeert haar vader bij het gezin te betrekken door nog een kind te krijgen. Haar zusje Hanna kampt met een ernstige eetstoornis waarvan Levi vermoedt dat zij die haar aangepraat heeft. Levi zelf doet ondertussen alles wat God verboden heeft en probeert de essentie van de steeds verder wegkwijnende werkelijkheid te vatten in foto’s.

Vluchtig
Vluchtig is een goed woord om de schrijfstijl van Eykelenboom te omschrijven. Ze schrijft vlot en het boek leest als een trein. Ze weet de spanning erin te houden door de relaties binnen het gezin keer op keer op scherp te zetten. De spanningen tussen alle personages maken het verhaal boeiend. De vluchtige stijl past ook goed bij de manier waarop Levi grip probeert te krijgen op de werkelijkheid, die echter steeds verder van haar af lijkt te staan. Ze past zich constant aan aan de buien van haar vader en weet dat het beter is als ze zijn spelletjes meespeelt, ook al verliest ze zichzelf daarin steeds meer. ‘“Waar heb jij uitgehangen?” Mijn vader hield weer de wacht aan de keukentafel. Hij speelde directeurtje en ik was zijn werknemer.’

Sfeer
Die spelletjes kunnen op elk moment omslaan in iets duisters, daar is zowel Levi als de lezer zich constant van bewust. De vraag is alleen wanneer de knop omdraait en wat er dan gebeurt. Levi probeert het taboe rond haar vaders toestand te doorbreken door haar moeder vragen te stellen: ‘Waarom hou jij eigenlijk van hem? Hij laat je telkens in de steek.’. Maar haar moeder heeft hier geen antwoord op. Ondanks dat haar man niet psychisch in orde is, houdt ze van hem. De sfeer en de vragen in het boek zetten aan het denken en maken dit een indringend debuut, dat op het puntje van je stoel makkelijk wegleest en nog lang blijft nagalmen in je hoofd.

[Deze recensie verscheen eerder (2016) op CLEEFT]