Dit boek staat al jaren in de kast. Het is gelezen, de rug is ietwat gebroken. Het valt altijd open op dezelfde bladzijde. Het is overduidelijk van mijn moeder, maar ik was er zelf nog niet aan toegekomen, ondanks het feit dat ik zelf altijd een Siren noem als ze vragen welk mythologisch wezen ik zou willen zijn. Ik had iets te veel negatieve recensies gelezen, dat het zo tegenviel na de selectie (en dat vond ik al geen hoogstandje).

Maar soms blijkt dat je je niet door die recensies had mogen laten leiden. Dit boek is daar het bewijs van. Van de eerste tot de laatste bladzijde was en is het prachtig. De mythologie is mooi, hartverscheurend en bijzonder. De karakters zijn niet heel erg uitgediept, maar wel invoelbaar en sympathiek en het verhaal focust zo op de emoties, dat het onmogelijk is ze niet een beetje zelf te voelen.

Het is een prachtig verhaal over liefde, over loslaten, over vertrouwen en over vriendschap. Het is een heel mooi verhaal over dromen, over de dingen die we opofferen voor de mensen van wie we houden (bijna altijd zonder dat ze het weten) en over Sirens en de macht van hun stem.

Ik zou bijna weer opnieuw willen beginnen. Maar er staan nog meer dan 100 ongelezen boeken op me te wachten, dus laat ik dat maar niet doen.