De verpleegster Helene Hannemann trouwt voor de oorlog met de violist Johann, een Roma man. Iets wat op dat moment in haar omgeving al voor problemen zorgt.
In 1943, het echtpaar heeft ondertussen 5 kinderen, klopt de politie aan hun deur. Johann en de kinderen moeten mee, zij hebben Roma bloed. Helene, als Arische vrouw hoeft niet mee, maar, zij besluit wel mee te gaan, hoe zou ze haar kinderen ook alleen kunnen laten?

Het gezin wordt naar Auschwitz afgevoerd, waar Johann van zijn gezin gescheiden wordt. Helene komt met haar 5 kinderen in het zigeunerkamp.

Helene ontmoet de zigeunerin Anna, die haar stimuleert om als verpleegster in de ziekenbarak te gaan werken. Zo ontmoet ze ook de kamparts dr. Mengele. Doordat zij Arisch is raakt dr. Mengele onder de indruk van Helene. Uiteindelijk stelt hij haar voor om in 2 barakken een schooltje/chreche te beginnen voor de kinderen van de ziekenbarak waar hij experimenten mee doet, en voor de kinderen van het zigeunerkamp.

Helene ziet het als een kans om haar kinderen een beter leven binnen het kamp te geven en gaat vol enthousiasme aan de slag. Maar al snel merkt Helene dat dr. Mengele veel experimenten met tweelingen uitvoert en Helene heeft een tweeling! Dat maakt haar angstig, maar ook strijdlustig. Ze heeft alles voor haar 5 kinderen over, wat dr. Mengele ook van haar verwacht de kinderen gaan voor.

Een waargebeurd verhaal, wat door de schrijver naar eigen onderzoek is ingevuld. Een boek waarin de lezer niet aan de gruwelijkheden binnen dit kamp ontkomt, maar die ook laten zien wie deze vrouw had kunnen zijn/geweest is.

Het is een boek in de “ïk”- vorm, het is op een vlotte manier geschreven, zonder veel . Ondanks de gruwelijkheden is het een prettig leesbaar boek. Dit komt met name doordat er met korte duidelijk zinnen wordt gewerkt, zonder al te veel tussenzinnen. De toon van de tekst maakt nieuwsgierig, wat zou er op de volgende bladzijde gebeuren??

Al met al geef ik dit boek 5 sterren.