In deze roman volg je Lisa, een joods meisje uit Hanau dat in 1939 via de kindertransporten terecht komt bij een pleeggezin in Londen. Maar daar ontsnapt ze niet aan WO II, want zij (en alle andere inwoners van Londen) ervaren aan de lijve de Blitzkrieg. Door een ontploffing geraakt ze gewond en lijdt aan geheugenverlies. Met vallen en opstaan krijgt ze fragmenten van haar verleden terug terwijl haar leven verder gaat.
In het boek volg je ook Heinrich/Harry. Hij zat op hetzelfde kindertransport als Lisa, maar is veel meer getekend door zijn ervaringen in het vooroorlogse Duitsland. En dit beïnvloedt zijn levenspad en zijn relatie tot Lisa.
Naast Lisa’s belevenissen krijg je als lezer ook een beeld van hoe de inwoners van Londen en van dorpen op het platteland omgaan met de oorlogsjaren door de vele personages die op Lisa’s pad komen. Zij geven de oorlog het menselijke gelaat in al zijn aspecten: wantrouwen, angst, achterdocht, discriminatie,… maar ook medeleven, hulp bieden in allerlei vormen, positivisme, geloof in de toekomst,…
Verwacht geen uitgebreid of gedetailleerd verslag van de kindertransporten, de Blitzkrieg en andere historische aspecten van die periode. Het blijft een roman die de zaken die nodig zijn kort aanstipt om dan terug door te gaan naar het menselijke verhaal. Het maakte me als lezer nieuwsgierig waardoor ik naast het lezen ook opzoekingen begon te doen naar datgene waarrond ik nog vragen had.
‘Het meisje zonder naam.’ is een historische roman van net geen 500 pagina’s, maar laat dat je niet tegenhouden. Door de vlotte en ongecompliceerde schrijfstijl vlieg je er als lezer door. Het maakt deze zware thematiek tot een hapklare brok.