Het tweede deel uit de serie rondom de tobberige commissaris Ricciardi en zijn assistent Maione overtreft het vorige deel. Al moet het je smaak zijn. Het leest bij vlagen als een operette. Het verhaal speelt zich dan ook af in Napels, in de roerige jaren dertig, de tijd van de bruinhemden en het fascisme.
Nostalgie, intense emoties, ingehouden verliefdheden, maffiosi, kaartenleggers, roekeloze pizzabakkers, buitensporig knappe vrouwen én mannen sieren het smaakvolle verhaal. Het verhaal is een Italiaans buffet met diverse hapjes en weinig spanning, maar met passie des te meer.

Het boek moet het niet van suspense of diepgravende karakterschetsen hebben, maar van de broeierige sfeer en lange stoet van getroebleerde karakters. Is dat wellicht typisch Italiaans om zich met amok en passie in het strijdgewoel van het leven gooien? Het leven is een theater, en daar vindt uiteindelijk ook de ontknoping plaats, net als in het vorige deel.

Voor Ricciardo zit ook al niet veel geluk in het vat, als zelfs de liefde van zijn leven de luiken sluit. Slechts een paar meter verwijderd, maar de commissaris kan maar niet uit zijn schuilplaats komen. In het oplossen van de misdaad laat hij zich echter gelden met de trouwe Maione aan zijn zijde. Deze laatste heeft ook al een tragische geschiedenis om zich heen hangen, en het dreigt nog erger te worden. Weersta die schone maar eens. Is hij bij machte zich hieruit te worstelen? Hij is de hoofdpersoon geworden van dit met verve en smaak geschreven boek van Maurizio de Giovanni.

Er komt trouwens een Giovanni voor in het boek op pagina 226. Gewoon een passant, een jongetje van twee. Zou hij de opa zijn van Maurizio. Ach, wat maakt het uit. Wees met dit boek dus op je hoede. Het lijkt eenvoudig, maar is excellent geschreven.
De kracht van dit boek zit wat mij betreft in de overgave van de lezer aan de uitvoering van het toneelstuk, de operette, het smakelijke verhaal.

Ik zie uit naar een volgend deel van het duo speurders en naar de mogelijke brug die geslagen kan worden naar de liefde, Enrica aan de overkant. Het is in ieder geval al lente geworden in Napels. Het volgende deel, zal het dan zomer zijn?