De Patrick Kenzie/Angela Gennaro boeken geven mij vaak een dubbel gevoel. De plot is meestal spannend, zit goed in elkaar en heeft verrassende wendingen. Dat zijn allemaal aanbevelingen voor een goede thriller. Ik heb de boeken niet in volgorde gelezen - ooit begonnen met de laatste omdat ik die goedkoop op een Boekenbeurs op de kop tikte - en dat was niet echt een probleem, ook zonder de gebeurtenissen uit de eerdere boeken was het goed te volgen.
Maar... de boeken zijn volledig 'over-the-top' als het gaat om geloofwaardigheid van geweld,bloederigheid, bijfiguren en soms zelfs de hoofdpersonen. Bubba, jeugdvriend van Patrick en Angie, is de meest onwaarschijnlijk verzameling idiote karaktereigenschappen die ik in lange tijd in boeken ben tegengekomen. De maffia-bonzen waarmee Patrick en Angie in verschillende boeken in aanraking komen zijn zonder uitzondering platte, eendimensionale karakters die alleen maar wreedheid en hebzucht uitstralen.
In alle drie de boeken die ik tot dusver heb gelezen over dit speurdersduo had ik het gevoel 'dit is zó bloederig, daar komt nooit meer iets overheen'; en elke keer was er toch nog weer een geweldadiger, vreemder en meer plastisch beschreven wandaad die mij ongelijk gaf.
Toch krijgt het boek 4 sterren want Duister als de nacht leest fantastisch. Je zit op het puntje van je stoel, houdt tussendoor nauwlettend de ramen in de gaten om te kijken of er niet bij jou thuis ook een engerd naar binnen staat te gluren en kan niet wachten tot je het boek uithebt. Het boek eindigt ook bevredigend, zij het ook weer bloederiger dan ik nodig vond. Zoals ik een andere recensent bij Dennis Lehane zag schrijven: Lehane is absoluut niet voor watjes! Een sterke maag en relativeringsvermogen zijn nodig, maar als je dat hebt zul je genieten van de boeken.