's Nachts om vier uur vertrekt Katrina (Kat) Marino van haar werk in een café naar huis. Nog maar een paar stappen van haar voordeur af schrikt ze van een man die plotseling uit de schaduw tevoorschijn komt. Kat wil nu echt maar één ding: naar huis. Maar dat is haar niet gegund. De man heeft een mes en gebruikt dat ook.

Kat gilt. Ze ziet steeds meer licht branden. En ook de contouren van mensen die naar buiten kijken. Haar buren. Die getuige zijn van wat er met haar gebeurt. Maar niemand steekt een hand uit. Ze denken dat een ander het wel doet. En zijn te veel met hun eigen activiteiten en problemen bezig.

In De gloed van geweld worden diverse verhalen verteld. De kern is het gevecht van Kat om in leven te blijven. En daaromheen de diverse (korte) verhalen van haar buren. Deze afwisseling is dermate goed gedoseerd dat het niet verwarrend en storend is. Alles heeft uiteindelijk toch met elkaar te maken.

Doordat er vrij veel gebeurt, lijkt het alsof het verhaal over een langere periode uitgesmeerd is, maar het speelt zich af in maar twee uur. Dat houdt het boeiend en het tempo hoog.

Het trieste in De gloed van geweld is dat niemand maar één vinger uitsteekt als de moord wordt gepleegd. Dat geeft wel te denken. Helaas is de werkelijkheid vaak zo dat wanneer meer mensen ergens getuige van zijn, men minder snel geneigd is hulp te bieden. Dat is iets wat Jahn heel erg duidelijk maakt. Misschien is het boek alleen daarom al een aanrader.