In Magdalene beschrijft Maarten 't Hart niet alleen zijn moeder, maar vooral ook de relatie die hij had met zijn moeder.
Zijn herinneringen zijn vaal hilarisch, maar overal merk je de onvoorwaardelijke liefde van de schrijver voor deze merkwaardige vrouw, die ook nog eens leed aan waanvoorstellingen.
't Hart maakt van de gelegenheid gebruik om ook nog eens zijn gedachten over het geloof waarin hij opgroeide uiteen te zetten; of beter gezegd er zich nog eens tegen af te zetten. Een thema wat in zijn werk al veel vaker aan de orde kwam.
Knap vind ik dat de mensen in hun waarde worden gelaten, ondanks hun opvallende en merkwaardige gedrag.
Het slot van het boek waarin hij de Apostolische Geloofsbelijdenis en het Onze Vader zeer kritisch analyseert valt eigenlijk buiten het thema van het boek: De verhouding tot zijn moeder.
Maarten 't Hart wilde deze kritiek kennelijk kwijt, maar persoonlijk vind ik niet dat dit prima boek hier sterker van werd.

Al met al een zeer lezenswaardig boek, een fraaie toevoeging aan het oevre van Maarten 't Hart.

Aanbevolen!