Isabel zat diep gebogen op haar fiets, met haar handen laag op het stuur terwijl haar benen krachtig ronddraaiden.

Het lezen van de proloog zuigt je het verhaal in, geeft een onderlaag weer van wat er te gebeuren staat. Wat die gebeurtenis is geen verrassing, het te lezen staat op de achterflap.
Dan volgen de verhalen van Alex, Bernice, Janet en haar familie. En van Jasper; de veroorzaker.
Alex vecht tegen zijn gevoelens van verdriet en onmacht na het overlijden van Isabel, hij is zoekende. Schoonmoeder Bernice heeft een bijzondere band met haar schoonzoon. Hartpatiënt Janet wacht op een nieuw hart. En dan is er Jasper, die zijn eigen schuldgevoel probeert te verminderen op een vaak onaangename wijze.

Stephen Lovely weet waarover hij schrijft. Het verhaal is gedetailleerd, laat verschillende fasen zien. De realiteit die ontstaat als een donor beschikbaar is.
Behalve de gevoelens waar nabestaanden mee te kampen hebben, is er ook aandacht voor die van de desbetreffende medici. Het afwachten van hartpatiënten op een voor hun beschikbaar hart, de macabre grappen hierover. Ook de gezondheidsproblemen die na een harttransplantatie (kunnen) ontstaan. De impact die het heeft, en niet enkel alleen op de patiënt.

Door het verhaal heen worden (te) veel beschrijvingen gegeven die afleiden, zoals het gedeelte over de harttransplantatie waarbij veel details gegeven worden. Daardoor koste het mij enigszins moeite terug te komen in de sfeer van het verhaal. Ook het voelen van het hart is soms iets te nadrukkelijk, het effect van het bijzondere verdwijnt hiermee.
Boeiend om te lezen is Janet haar verlangen en pogingen om met de nabestaanden van het donorhart in contact te komen. De afweer die Alex hier voor voelt maar hoe hij toch, dankzij het onderlinge contact van Janets’ moeder en Bernice, Janet ontmoet.

Het eind geeft een mooi overzicht hoe Alex, Bernice, Janet en haar familie een onzekere toekomst invulling proberen te geven. De speciale begroeting tussen Alex en Janet is in dit gedeelte mooi en respectvol geschreven.