De vijfde vrouw draait - zoals wat mij betreft elke goede thriller - om een maatschappelijk probleem, in dit geval vrouwenmishandeling. De plot is goed, de spanning zorgvuldig opgebouwd (hoewel Dwaalsporen op dat vlak iets sterker is), de actie gelukkig beperkt - als ik achtervolgingen en schietpartijen wil, kijk ik wel naar een Amerikaanse film - en als het om het uitdiepen van karakters gaat, heeft Mankell geen concurrentie: geen enkele hedendaagse thrillerschrijver zet zulke geloofwaardige personages neer. Toch enkele minpunten. Wie De vijfde vrouw zorgvuldig leest, ontdekt dat Mankell chronologische fouten maakt: hij laat de nacht waarin een kraamkliniek mysterieus bezoek krijgt en de avond waarop in een bloemenwinkel werd ingebroken later op andere momenten plaatsvinden dan voordien. Ook wordt plotseling de indruk gewekt dat de kinderen van slachtoffer Runfeldt volwassen en niet meer thuiswonend waren toen hun moeder stierf, terwijl eerder bleek dat ze op dat moment slechts 17 en 13 waren - en dus normaal gezien thuis zouden moeten wonen. Mankell's redacteur schijnt deze ongerijmdheden niet te hebben opgemerkt. Jammer, want een thriller moet kloppen. En daarmee kom ik ook bij het volgende punten. Ik blijf - zoals bij eerdere Mankells- moeite hebben met de locatie. Iemand wel eens in Ystad geweest? Ik wel. Stel je een idyllisch dorpje met 15.000 inwoners voor (echt waar, meer mensen wonen er niet), omringd door tientallen vierkante kilometers met alleen akkers, weilanden en anderhalve boederij. En daar zouden dan binnen een half jaar twee seriemoordenaars actief zijn, die hun moorden met allerlei verwijzingen naar rituelen kruiden. Briljant boek, maar je moet wel een paar onwaarschijnlijkheden accepteren.