Het hoofdpersonage is Judd Foxman, een ietwat brave kerel die heel wat te verwerken krijgt op hetzelfde moment. Een overspelige vrouw, de dood van zijn vader, en dan nog de hele disfunctionele familie die verplicht 7 dagen bij elkaar moet zitten. In de krappe woonkamer van het ouderlijke huis. Op zeer ongemakkelijke stoelen. En het zijn daar wel heel dunne muren :). To sit "Shiva" noemen ze dat in het Engels.
Eens ik doorhad dat er dus ook een film van bestond, begon ik mij natuurlijk die acteurs weer voor de geest te halen. Vooral de rebelse broer Phillip (Adam Driver) en de moeder van Judd (Jane Fonda). Die laatste is een kinderpsychologe met veel te diepe decolletés, die bekend werd door tips over potjestraining voor peuters, maar vooral door nogal beschamende details over haar eigen kinderen in haar boek te verwerken. Ze gaven wel extra kleur aan het verhaal in mijn hoofd...
Het is een humoristisch, maar tegelijk ook hard boek over liefde, het huwelijk, echtscheidingen en families. Ik vond het boek beter dan de film, veel echter en grappiger. De humor is veel scherper, Judd's twijfel over hoe zijn leven nu verder moet en bijvoorbeeld de terugkerende nachtmerries waarin hij een geamputeerd been heeft, zijn in de film veel vlakker of niet aanwezig. Ik wou echt dat ik de film niet eerst had gezien.
Zeer vlot geschreven, met spontane conversaties en absurde situaties die op een of andere manier toch heel echt zijn. De personages komen door hun manier van reageren op elkaar, op de omgeving etc helemaal tot leven. Je kan er best inkomen hoe ze vroeger iets normaler met elkaar omgingen, en dat grote broers of zussen altijd zullen opkomen voor de anderen.