Hoofdpersonen zijn Douwe, Melanie en Lucy. Douwe en Melanie wonen samen en hebben een dochter. Lucy is studente en komt vaak oppassen. Het verhaal speelt zich af in een dorpje, rondom een buurtcentrum. Iedereen kent elkaar en weet ook alles van elkaar, roddels tieren welig

Het gaat niet goed met Melanie, maar zij is zelf wel de laatste die daar iets aan wil doen, als het op een dag escaleert, is dat het begin van een hoop beschuldigingen en blijkt er veel meer te spelen dan men denkt.

Het boekje is van een handzaam formaat wat fijn leest. Een prettig lettertype en duidelijk ingedeelde hoofdstukken die niet te lang zijn en waarin perspectief steeds wisselt, verteld vanuit de derde persoon, waardoor als het waren van bovenaf het verhaal beziet, maar er weinig betrokken bij raakt.

Met Melanie gaat het niet goed en dat heeft een oorzaak die ligt in een paar jaar daarvoor. Om niets van het plot weg te geven zeg ik daar weinig over. Maar het veranderde Melanie, wat een enorme invloed had op haarzelf en haar omgeving. Interessant is het nawoord van Kirstin Rozema. Zij heeft zelf doorgemaakt wat Melanie in het boek is overkomen, dan wel met een ander uitkomst, maar het beschrijft een maatschappelijk/medisch probleem waar nog altijd te weinig over bekend is.
Dat maakt dat dit boek net dat stukje extra krijgt, een diepere laag in een verder normale familieroman, waar liefde, onzekerheid, jaloezie, vooroordelen, maar ook mishandeling en ziekte aan bod komen.
Het is zeker geen standaard feel-good roman, maar het heeft wel een happy-end en het is een interessant boek om te lezen, juist door de inbreng van de eigen ervaringen van Kirstin Rozema.