Het boek Raadsels van Robert McGill is geen aanrader om direct te gaan lezen na, bijvoorbeeld, een boek van Lee Child. Dit debuut van McGill onderscheidt zich zo dat je je eerst los moet maken van de schrijfstijl van andere, voor jou, bekende schrijvers. Zo ook dus voor mij.
Zijn schrijfstijl is zo anders als de stijl van andere auteurs dat het echt wennen is.
Hij laat een aantal personen hun eigen verhaal vertellen over de gebeurtenissen in het dorpje Sunshine maar dan wel op een moment dat het in tijd goed uitkomt in het verhaal en vanuit de visie van deze persoon. Zo kan het gebeuren dat iemand halverwege het boek een verhaal vertelt dat je al eerder hebt gelezen maar dan wel vanuit een geheel andere context en daarom ook door iemand anders is verteld maar wel door die persoon werkelijk is beleefd en niet uit overlevering bij hem ter ore is gekomen.
Het lijkt allemaal ingewikkeld en dat is het soms ook wel want je hebt de volle aandacht nodig om de lijn van het verhaal goed te kunnen volgen. De titel van het boek doet in dit geval zijn naam echt wel eer aan.
Alle maatschappelijke geneugten komen er in voor zoals liefde, sex, drank, overspel, leugens en bedrog etc. etc.
Ik kan niet zeggen dat het een slecht boek is maar als je op actie zit te wachten moet je wel geduldig doorlezen. Een schrijversstijl die ik nog niet vaak ben tegen gekomen maar de complexiteit eist wel dat de periodes tussen het lezen niet te groot moeten zijn omdat dan de samenhang van het verhaal een beetje vervaagd waardoor het moeilijk wordt de draad weer snel op te pakken. Als je van deze stijl houdt, dwarrelen de sterren op McGill neer als ware het regendruppels, van mij krijgt hij voor dit debuut 3 sterren.