'Hester schrok en stond stil, omringd door een kakofonie van geluiden: het krassen van de kraaien, de regen die door de bomen ruiste en neerkletste op het keitjespad en het donkere achtergrondgeluid van de ze die beukend op de kliffen sloeg. Ze voelde zich als iemand die per ongeluk terecht was gekomen op de locatie van een film vol onheil en drama. Het huis zag er mysterieus en ontoegankelijk uit alsof het een geheim verborg.'
Deze beschrijving van dit Huis op de Kliffen en het karakter van Jaantje (de hulp in huis) in het boek deden me denken aan de film 'Rebecca'.
'Rebecca' is een Amerikaanse psychologische thriller uit 1940 onder regie van Alfred Hitchcock. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1938 van Daphne du Maurier.

De titel werd me al snel duidelijk in het verhaal.
De personages zijn duidelijk beschreven in het boek, de een wat sterker dan de ander. Maar dat past goed binnen het verhaal.
De beoogde sfeer is goed voelbaar.

Een verhaal dat vlot doorleest, mijn aandacht bleef bij het verhaal en wat ik las maakte me steeds benieuwder naar wat zou volgen. Toen mijn aandacht een beetje dreigde te verslappen, werd ik meteen tot de orde geroepen toen ik bij de passage kwam waar Hester en Siepie de zolder op gaan ruimen. Hester vindt daar in een bruidskist de dagboekschriften van Astrid en ze begint daar in te lezen.
Dit is zo knap gedaan; ik las door de ogen van Hester mee uit berichten waarin geschreven stond wat jaren eerder in het leven van Astrid, de moeder van Alexander plaatsvond. Dit werd afgewisseld met commentaar van Hester op deze berichten. Dat heen en weer springen in de tijd, gecombineerd met de belevenissen van Hester, haar verwachtingen en angsten hebben dit tot een spannende roman gemaakt.