Petula (16) moet sinds de dood van haar kleine zusje van haar ouders op creatieve therapie, vrijdagmiddag op school. Ze zit daar samen met andere beschadigde jongeren, een lekker chaotisch geheel.
Sinds het overlijden van haar zusje is Petula onwijs voorzichtig geworden en een echte pessimist. Ze raakt op school niemand en bijna niets aan, en anders is er desinfecterende gel, ze loopt met een grote boog om een bouwterrein heen én ze laat niemand meer dichtbij komen. Tot Jacob met zijn robotarm (de Bionische Man) op het toneel verschijnt…
Jacob brengt leven in het ‘Knutselen voor Krankzinnigen’ clubje, brengt ze nader tot elkaar en weet Petula langzaam weer tot bloei te brengen en tussen hen bloeit ook iets moois op. Iedereen stort uiteindelijk zijn hart uit bij hem, maar hijzelf blijft gesloten. Hij verschuilt zich achter zijn camera. Welk geheim, welk verdriet draagt Jacob met zich mee?

Ik heb dit boek echt in één ruk uitgelezen! Het leest heerlijk en had me gewoon te pakken vanaf de eerste bladzijde en wou me niet meer loslaten… Het raakte me echt heel erg, het verdriet van Petula, hoe ze daardoor geworden is, de trieste kant van Jacob, het geheim wat hij met zich meedraagt, ik leefde heel erg mee met de levensechte hoofdpersonen. Naast onwijs ontroerend, ik heb met de tranen in mijn ogen gezeten, is het verhaal ook ontzettend grappig. Petula heeft voor alles en iedereen bijnamen en haar pessimisme is soms gewoon erg grappig, haar opmerkingen of gedachten doen je dan echt gniffelen. En zwijmelen kon ik ook, bij de opbloeiende liefde tussen Petula en Jacob.

Optimisme is dodelijk is een verhaal over verdriet en schuldgevoelens, maar ook over vriendschap en liefde. Het ontroert, het is lief en het is grappig, kortom: een geweldig boek!