Mijn bewondering voor Capote begint steeds grotere vormen aan te nemen, vooral gevoed door de wetenschap dat er niet veel meer van hem te lezen valt. Dit, pas in 2004 teruggevonden, manuscript is een pareltje uit zijn oeuvre waarin zijn onnavolgbare stijl zich al goed laat lezen: jonge rijke vrouw is verliefd op macho nietsnut, ze trouwt met hem, wordt zwanger en glijdt langzaam af naar zelfdestructie. Klinkt eenvoudig maar is geheel doorweven met Capotes wijze van neerzetten van personages en presenteren van verwikkelingen: niet uitentreuren uitgediept maar met een paar 'streken' neergezet. Ik verbaas me er weer over na slechts een paar bladzijden helemaal 'in' het verhaal te zitten. Het komt alles snel tot leven. Moest ook erg denken aan The Bell Jar van Sylvia Plath. De beklemmende gang in wanhoop richting einde laat zich goed vergelijken. Ook omdat het uit dezelfde periode stamt, zo'n deprimerende jaren 40/50-sfeer. Capote is van grote klasse: alles van lezen!