Anna Enquist heeft al meerdere romans geschreven waarin muziek een belangrijke rol speelt bij de verwerking van verlies. Sommige doen nogal geconstrueerd aan, andere maken het verdriet voelbaar zonder dat het met zoveel woorden wordt benoemd. Nu is er Het kwartet en de cello op de voorkant verklapt al dat het om een muzikaal kwartet gaat. De achterflap belooft ‘een onvervalste thriller’.
De roman heeft inderdaad de kenmerken van een thriller: korte hoofdstukken, veel open plekken en een wisselend perspectief.
Er zijn veel personages, meer dan de vier die deel uitmaken van het kwartet. Het boek opent met de oude, eens vermaarde cellist Reinier van Aalst. Hij is kwetsbaar, achterdochtig en heeft zijn grip op het leven verloren :” De gordijnen zijn gesloten. Geen inkijk bieden. Nooit.” Kan hij de jonge Driss wel vertrouwen, die aanbiedt boodschappen voor hem te doen?

Daarnaast is er zijn leerlinge Carolien, die huisarts is in dezelfde praktijk waar Heleen als verpleegkundige werkt. Zij is depressief en wordt door haar collega’s in bescherming genomen. Haar echtgenoot Jochem, vioolbouwer, zoekt troost in hard werken. Hun huwelijk komt plichtmatig over. Ze repeteren op de boot van Hugo, die directeur is van het plaatselijke Muziekcentrum, dat te gronde gaat aan verlies van gemeentesubsidie. Alle vier ontlenen ze troost aan het samen spelen. Zoals de vier stemmen in de muziek op elkaar afgestemd zijn, functioneert ook hun vriendschap en de werkverdeling in de praktijk.
Net wanneer de onderlinge harmonie hersteld lijkt, doet een menselijke dissonant zijn intrede en die zorgt voor een spannende apotheose, waar de lezer van het begin af aan naartoe werd geleid.

Het boek leest vlot door de korte zinnen en hoofdstukken. Er doemen telkens nieuwe open plekken op, die de lezer nieuwsgierig houden. Je komt te weten wat er met Carolien aan de hand is en er vindt een misdrijf plaats, zoals beloofd. Dat het boek niet lang blijft hangen, komt waarschijnlijk door de veelheid aan personages en motieven, waardoor de nadruk meer op de plot ligt dan op karakterontwikkeling. Ook gebruikt Enquist personages als spreekbuis voor kritische uitweidingen over cultuurpolitiek en ouderenzorg, hetgeen mij enigszins irriteerde. Geen slechte roman, maar zeker niet haar beste boek.