Noblesse Oblige is een boek dat je meeneemt naar een wereld vol intriges en manipulatie, iets wat zich recht voor onze neus afspeelt en waar we toch zo weinig over weten. Waarbij je als lezer jezelf serieus gaat afvragen hoe vrij onze vrijheid is en hoe democratisch onze democratie.

Hamstra is een speciaal agent Binnenlandse Veiligheidsdienst - ruwe bolster blanke pit - die om Hélène treurt. Door naar de schilderijen van Jeroen Bosch te kijken hoort hij de stem van zijn geliefde. Dit is mooi verwoord in innerlijke dialogen.
Hamstra spant Lodewijk voor zijn karretje om Olivier, een verdwenen veldofficier, op te sporen.
Lodewijk, op het eerste oog een verwende student, blijkt over een groot doorzettingsvermogen te beschikken wanneer het om de zoektocht van zijn broer gaat.
Mariska, een eigenzinnige journaliste die de opdracht van Hamstra krijgt om Lodewijk in de gaten te houden, staat in onvoorziene situaties haar mannetje.
En als rode draad, het gekonkel van politici en de adel, die menen het recht in eigen hand te kunnen nemen. Dit schetst een beangstigend beeld. Zeker wanneer blijkt dat de adel, waarvan de tentakels door heel Europa uitgestrekt zijn, naar eigen goeddunken mensen elimineert.

Er zit vaart in het verhaal. Pisano weet de adel op een geloofwaardige manier neer te zetten. Lodewijk beweegt zich met een zelfverzekerdheid in deze kringen die zijn afkomst en opvoeding benadrukken. Hamstra stuitert met zijn lompe gedrag door het geheel. Mariska, een ondernemende geest met een innerlijk conflict, hoort bij mijn favoriete personages.

Het is een levendig boek waarin veel gebeurd. De hoofdpersonages komen goed tot hun recht. Zowel Lodewijk als Mariska, maken een duidelijke ontwikkeling door. Hamstra's verdriet laat zijn zachte kant zien.

Het einde is verrassend.

Wat mij betreft is Leonardo geslaagd met zijn opzet de lezer wakker te schudden en met andere ogen naar de wereld om zich heen te laten kijken.