Het is zonder meer een heel bijzonder verhaal, geschreven in prachtige zinnen. De schrijfster vertelt in mythische vorm over haar incestverleden en over de tegenstrijdige gevoelens die dit oproept. Want niet haar hele jeugd was een drama. Er waren ook feestjes, kunst en boeken. Het is moeilijk om zich die met elkaar te laten verhouden. De dood van haar oudste zus, die zich heeft uitgehongerd en zo haar bestaan heeft uitgewist, was voor haar noodzaak om haar eigen verleden te ontrafelen. Een aantal keer noemt ze dat ze geen slachtofferrol wil aannemen. De geur van angst wordt herkend en wekt afschuw op. Dat is dus niet wat zij wil. Zij wil verder leven mèt Oleg, die haar net heeft verlaten.
Om de schrijfster te kunnen volgen heeft het boek je volledige aandacht nodig, maar gezien de prachtige schrijfstijl kost dit geen enkele moeite.