Gert Verhulst -fanatiek parkeerwachter te Amsterdam- ontdekt bij toeval dat hij een Vlaamse naamgenoot heeft die beroemd en succesvol is geworden door irritante liedjes te zingen met z'n zogenaamde hond.

Een opvallend, origineel gegeven van deze debuutroman van Rob Waumans. Het is geschreven vanuit een jonge parkeerwachter met een contactstoornis, waarschijnlijk een lichte vorm van autisme. Hij neemt het parkeerbeleid uiterst serieus en hanteert bonnen-quota. In feite is het de zin van zijn bestaan. Zijn door depressies geplaagde moeder is onlangs overleden en hij en zijn oom, die ook zijn enige vriend is, treuren. Gert vertelt afwisselend over het heden en het verleden. Zo wordt zijn relatie met zijn oom geschetst, die zich vooral kenmerkt door mooie kampeervakanties op het idyllische Texel. En wordt duidelijk hoe hij heeft geleden onder de depressiviteit van zijn moeder. Hoe hij verlangde naar haar aandacht en liefde, terwijl ze pijnlijk duidelijk meer gaf om zijn oudere, als harteloos beschreven broer.

Zijn moeder belandt na een operatie in coma en de familie besluit uiteindelijk passieve euthanasie te plegen. Hoe ze precies tot dit besluit zijn gekomen als het eenmaal zover is, is Gert eigenlijk ontgaan- zoals hem veel ontgaat door een soort vreemde éigen logica en haast kinderlijke visie op de wereld. Zo trof hij ooit naamgenoot Gert Verhulst bij een opname van De Wereld Draait Door en waarschuwde hij hem dat hij het níet moet wagen zich op zijn terrein te begeven- blijf weg uit zíjn wijk.

Na zijn moeders dood besluiten zijn oom en hij hun droom na te jagen; permanent wonen op het paradijselijke Texel. Aan het parkeerbeleid aldaar valt véél te verbeteren weet Gert en hij stuurt alvast een sollicitatiebrief. Wanneer de bank zijn oom echter een hypotheekverstrekking weigert beginnen de dingen te escaleren. Zijn oom raakt depressief en Gerts bonnenquotum keldert drastisch. Gert probeert 'wereldser' te worden (gaat meer met collega's om, begint met roken en schaft zich een zwart kostuum zoals zijn naamgenoot draagt aan) en neemt wraakt op de bankmanager door hem voortdurend te bekeuren. Om niet álles te verklappen; op gegeven moment loopt het uit de hand en Gerts leven krijgt uiteindelijk een wending.

Op zich een boeiend boek, dat ondanks hier en daar wat storend korte zinnen en hortende passages prettig leest. Wat de auteur nu precies wil bereiken met zijn verhaal is onduidelijk. Veel van de vreemdheden in het boek blijven onverklaard. De obsessie voor Gert Verhulst is een gegeven dat meer had kunnen worden benut. Het blijft bij wat sneren en kwinkslagen naar de echte Gert Verhulst en zijn poppenspeler, maar behalve dat de Vlaamse beroemdheid slachtoffer wordt van onterechte parkeerboetes heeft hij noch de obsessie weinig toegevoegde waarde. Het verhaal was waarschijnlijk beter af geweest zonder. Het vileine karaktertrekje van parkeerwachter Gert wordt namelijk op andere manieren toch wel duidelijk. Je krijgt als lezer nu de indruk dat er naar een dramatische climax wordt toe gewerkt en dan valt het einde een beetje tegen. Maar misschien is het wel gewoon de bedoeling van Rob Waumans om meer inzicht te geven in wat een parkeerwachter beweegt überhaupt bonnen te schrijven en om wat meer begrip voor die lui te kweken...