Het Von Staussen complex is alweer het derde boek van Benny Baudewyns. Met zijn voorgaande sleepte hij de prestigieuze Belgische Diamanten Kogel in de wacht. Mijn eerste ervaring met de vernuftige schrijfstijl van deze Vlaamse auteur.

Het Von Staussen complex is een even complex als boeiend verhaal dat zich afspeelt op een aantal fronten en verschillende perioden. Baudewyns neemt je zonder moeite mee van het Brusselse heden van Michael Van Duren naar de oorlogsjaren in het Duitse Trier, van de jaren van de Berlijnse opdeling terug naar de actie op Hawai. De schrijfstijl van deze Vlaming is niet alleen vernuftig, maar ook zeer divers. Vanuit verschillende oogpunten worden situaties beschreven, en dat dan ook weer in een diversiteit aan stijlen. De ene keer schrijft hij beschouwend, dan weer vanuit de ik-vorm (dagboek), vervolgens vanuit de gedachtegang van één van de hoofdfiguren en een ander keer vertellend. Het is heel knap zoals hij één situatie vanuit verschillende hoeken belicht, zonder dat je direct het gevoel hebt twee keer hetzelfde verhaal te lezen.

De verwevingen tussen de geschiedenis en het heden zijn zo goed verpakt dat je steeds weer op het verkeerde been wordt gezet. De karakters in het verhaal  en dat zijn er heel wat  worden allemaal vakkundig opgebouwd en krijgen de nodige diepgang om met de persoon mee te leven, of hem of haar juist te verafschuwen.
Baudewyns weet je ruim 500 bladzijdes te boeien en in de laatste bladzijde weer terug te leiden naar de rauwe realiteit. Dit doet hij op een dusdanige manier dat het helemaal niet meer uitmaakt of het boek nu goed of slecht afloopt. Een topper van wereldformaat.