Britt, al jaren gelukkig getrouwd met Richard en moeder van drie dochters, wordt door haar man verrast met een weekendje Zeeland. Als Britt de volgende dag brood gaat halen is bij terugkomt de Bed&Breakfast waar ze logeerden als sneeuw voor de zon verdwenen.
Ook Richard is verdwenen, maar haar weekendtas staat wel in de auto. Britt raakt het spoor bijster, alles wijst in haar richting en de politie verdenkt haar. Heeft zij Richard laten verdwijnen?

Mara is mantelzorger voor haar moeder die na een ernstig ongeluk in coma is geraakt. In geldzorgen geraakt laat ze zich inpalmen door Richard en hij maakt daar dankbaar gebruik van.

De verhaallijnen van Britt en Mara wisselen elkaar steeds af en blijken na een aantal hoofdstukken aan elkaar gelieerd, pas aan het eind komen de twee verhaallijnen echt samen wat een bizarre plotwending geeft.
Tijdens het verhaal realiseren beide dames dat niets is wat het lijkt en dat je niemand echt kent, door de manier waarop Ellen de Vriend dit heeft beschreven begin je zelfs te twijfelen aan de mensen die je kent of denkt te kennen…

Het plot van de Erfgename is goed in elkaar gezet en het verhaal leest prettig. Geen moeilijke woorden of lastige zinsconstructies. Wel zijn er een paar foutjes/onvolkomenheden ingeslopen; een gezicht dat bruin wordt omdat iemand sportief is, Richards nummer dat in ene een prepaid telefoon is en een appje dat gestuurd zou worden dat een telefoontje wordt. Dat vind ik erg zonde van een verhaal dat verder goed in elkaar zit en interessant onderwerp aanhaalt.

Ellen de Vriend komt uit Zeeland en daar speelt het verhaal zich ook deels af. Ze werkte als verslaggever voor kranten en magazines en is eindredacteur geweest. Ze heeft daarnaast diverse verhalenbundels en boeken geschreven.