John Case is het pseudoniem van het Amerikaanse schrijversechtpaar Jim and Carolyn Hougan. Met hun debuutthriller De achtste dag scoorde zij hoge ogen, het boek werd een New York Times Bestseller. Het blonk uit in originaliteit, was vlot geschreven en ook een flinke dosis spanning ontbrak niet. Ik heb het boek jaren geleden gelezen, maar het staat nog steeds in mijn lijstje all time favorites. Met hooggespannen verwachtingen begon ik dan ook in de nieuwe Case met de titel Moordkunstenaar.

Alex Callahan is een gedreven televisiecorrespondent die over alle uithoeken van de wereld zwerft om reportages te maken. De passie voor zijn vak en het feit dat hij veel weg is, kost hem uiteindelijk zijn huwelijk. Het ergste hiervan vindt hij dat hij zijn zoons Kevin en Sean (tweeling) weinig ziet. Als hij de jongens een weekend onder zijn hoede heeft, verdwijnen ze plotseling spoorloos tijdens het bezoek aan een middeleeuws festival. De politie zit met de handen in het haar en weet bij gebrek aan aanknopingspunten niet wat ze met de zaak aan moet. Voor Alex is er dan maar een optie, hij gaat zijn zoons zelf zoeken. Beetje bij beetje weet hij brokjes informatie te verzamelen die hem uiteindelijk naar de dader leiden. Een ultieme confrontatie tussen de vastberaden vader en de gewetenloze ontvoerder kan niet uitblijven

Na het lezen van De achtste dag ben ik de boeken van het echtpaar Case gaan volgen. Tot nu toe overtroffen ze wat mij betreft hun debuut niet. Na het lezen van Moordkunstenaar ben ik die mening nog steeds toegedaan. Het is een aardig verhaal dat makkelijk leest, maar geen ultieme spanning bevat. Op sommige punten was het zelfs langdradig te noemen. Het verhaal nam een lange aanloop en kabbelde voort tot aan het einde. De ontwikkelingen in de plot waren niet allemaal even geloofwaardig en de ontknoping gaf een afgeraffelde indruk. Het verhaal stopt zo abrupt dat het geen afgerond gevoel bij me achterliet. Dat vond ik een duidelijk minpunt.

Het was goed te merken dat John Case behoorlijk wat research heeft verricht naar voodoopraktijken en illusionisme. Af en toe sloeg het gebruik van deze informatie echter wat door. Het gebruiken van researchmateriaal moet een waardevolle aanvulling zijn op het verhaal, zonder dat het tempo en de spanning worden beïnvloed. In het geval van Moordkunstenaar zorgde deze informatie juist voor een vertraging in het verhaal en dat was jammer. In dat opzicht heeft Jeffery Deaver het met zijn boek De illusionist beter gedaan. In dat boek was wel een duidelijke balans in het gebruik van achtergrondinfo en deed het geen afbreuk aan de spanning in het verhaal.

Dan is het nu tijd voor het eindoordeel. Al met al blijft Moordkunstenaar een beetje hangen in de middenmoot. Geen slecht boek, ook geen absolute topper. Drie sterren dus.