Dit is S.K.Tremayne's tweede roman, na de succesvolle 'The ice twins', maar voor mij is dit een eerste ontmoeting met de schrijver.

Het eerste wat je opmerkt is dat er, verspreid tussen de hoofdstukken, een aantal oude foto's van de historische Cornish mijnbouwsite in het boek zijn opgenomen. Ze zijn, jammer genoeg, wat aan de donkere kant terwijl het vast de bedoeling was om de lezer een meer levend beeld te schetsen van het fictieve Carnhallow House op de intussen ter ziele gegane tinmijnen. Maar niet getreurd, zijn de foto's geen toegevoegde waarde de schrijver heeft aan zijn eigen woorden genoeg om een sinistere sfeer te scheppen. Zijn uitgeweide beschrijvingen zetten evenwel een rem op de snelheid van het hele verhaal, al wil je wel weten hoe het afloopt. Want het blijft lang onduidelijk of er alleen maar een sinister sfeertje wordt gecreëerd, dan wel of het bovennatuurlijke overal de hand in heeft. Het heeft er in elk geval alle schijn van wanneer Jamie enkele profetische voorspellingen doet, en Nina's geest - al is de geur van haar parfum dichter bij de waarheid - de hallen van Carnhallow House vullen.

Rachel, die aanvankelijk alles lijkt te hebben wat haar hartje begeerd, wordt met de dag achterdochtiger. Zeker wanneer met het naderen van Kerstmis Jamies grillige gedrag lijkt toe te nemen. Maar dan rijzen er vragen op rond Rachel's geestelijke gezondheid en aangezien zij het gros van de hoofdstukken (een aantal worden vanuit het gezichtspunt van David, haar man en Jamies vader, vertelt) voor haar rekening neemt neigt ze meer en meer een onbetrouwbare verteller te worden. Want kunnen we nog langer haar versie van de feiten voor waar nemen? En hoe zit het met haar verleden dat ze zo angstvallig verborgen houdt?

Geheimen! Carnhallow House herbergt er meer dan er ooit tin gedolven werd uit de aders onder zijn grondvesten. Immers ook de nog steeds rouwende David weet meer dan hij loslaat. En dan is er nog zijn moeder, in een vroeg stadia van dementie. Ze woont in een huisje op het landgoed en deelt haar huishoudster met het gezin van haar zoon. In haar heldere momenten lijkt ze Rachel deelgenoot te willen maken van wat haar eigen geweten zo bezwaard, maar is haar versie over de omstandigheden rond de dood van Nina wel betrouwbaar?

Nu zou je denken dat al die geheimen die stuk voor stuk ontsluierd worden ook een golf aan emoties met zich meebrengen, wel niets is minder waar. Het enige wat ik op het einde voelde was, 'Ach nou ja, niet echt wat ik ervan had verwacht'. Er had meer ingezeten dan dit. Want het gevoel voor setting zat juist en de sfeer was grimmig en gespannen maar de verhaallijn zelf bleef in gebreke.