Spaans Bloed is mijn kennismaking met Felicita Vos en oioioi wat een prachtig en indrukwekkend boek vind ik dit!
De schrijfstijl maakt direct indruk, hoe prachtig en kundig en Vos laat je op geheel eigen wijze het verhaal zien, voelen en meemaken.
De opbouw is daarbij subtiel en het verhaal begint in de ik-vorm vanuit Livia. Livia heeft een leven opgebouwd in Nederland en het roept al vrij snel allemaal vragen op.
Wat is er al die jaren geleden gebeurd in Spanje? Waarom heeft Livia geen contact met haar familie en hoe kan het dat tante Pilar in leven is?

‘Het geheugen van het hart zeeft slechte herinneringen weg en maakt de goede mooier. Dat stelt ons in staat om met het verleden te leven.’

De weg naar het antwoord krijgen op al je vragen is gewoon zo mooi, wat een leesgenot. Vanuit Pilar en Livia komt het verleden tot leven, waarbij de passages vanuit Pilar doorspekt zijn met haar geloof; ‘zwaar’ maar zo goed geschreven.
De Spaanse woorden tussendoor zijn duidelijk in de context, zijn achterin het boek op te zoeken en geven een extra schwung aan het verhaal.
Je maakt kennis met de familie en de personages en laagje voor laagje wordt de waarheid tevoorschijn gepeld.
Personages die je hart weten te stelen, en die je laten balanceren: in hoe verre kan mijn begrip gaan als lezer? Dat dit begrip ook inderdaad ergens ophoudt en de teleurstelling daar is.
Vos weet maatschappelijke thema’s aan te snijden waar je U tegen zegt. Voeg daarbij familie, verraad, geweld, jaloezie en gelukkig ook liefde: het liet me glimlachen, ronduit schrikken en huiveren, walgen en daartegenover geeft het hoop.
Dat je zó meeleeft dat je met een klomp in je maag hoopt dat dit nog op de plek weet te vallen. Dat dit nog in orde komt voor zover mogelijk. Die uitkomst hou ik natuurlijk voor mezelf en rest me alleen nog te zeggen:
Spreekt dit je aan, pak op dit boek. Wat een pracht van een roman!

Vier en halve sterren voor Spaans Bloed.