Vanaf de eerste pagina wordt duidelijk dat dit een typische, grauwe situering is voor een misdaadthriller. Sicilië, waar ook de schrijver -Andrea Camilleri- is geboren, is met zijn beruchte maffia dan ook de perfecte locatie om een detectiveverhaal te situeren. Het wordt dan ook vanaf het begin duidelijk dat in Sicilië hooggepplaatste mensen niet zomaar ‘sterven’.
Thuis heb ik de volledige serie van Andrea Camilleri over de avonturen van ‘commissario Montalbano’ liggen, maar ik was enkel bekend met de tv-serie, dus besloot ik het eerste boek ook maar eens te lezen. Het personage van montalbano is altijd al een monument van een man geweest. Een soort Italiaanse ‘Dirty Harry’-figuur die het niet nauw neemt met de regels, en graag zijn eigen zin doet. Zij die Italië goed kennen zullen weten dat in het Zuiden een militaire politie, genaamd de ‘Carabinieri’, bestaat die maffialeden moet opsporen en, desnoods met geweld, arresteren. Zelfs dit lijkt kinderspel vergeleken met het wilde karakter van Montalbano, die nochtans de vriendelijke buurtpolitie moet voorstellen. Buiten zijn rebelse werkethiek is hij bovendien een onverbeterlijke vrouwengek. Hij heeft een verloofde in het Noorden van het land, maar daar is hij al jaren mee verloofd, dus hij vindt het niet erg om in haar afwezigheid nog met een paar vrouwen naar bed te gaan nu hij nog de kans heeft. Dit helpt het stereotype dat alle Italiaanse mannen rokkenjagers zijn niet echt. Verder is hij een echte fijnproever met zijn eigen wijnkelder en voorliefde voor goed eten.
De vorm van water, die niets met de Oscarwinnende film te maken heeft, is het eerste boek in de serie, verschenen in 1994. Het is een zeer stevig begin van de serie. De hoofdpersonage’s, die ook in de vervolgen terugkeren, worden duidelijk hun rollen toegekend, en het verhaal is een kanjer om mee te beginnen.
Op een ochtend wordt een man dood teruggevonden in zijn dure wagen op een weide bij de kust, die gekend was om het ‘sexueel nachtleven’ dat daar dagelijks plaatsvond. Het gaat om een vooraanstaand lid van de samenleving, dus wordt zijn dood met alle nodige verontwaardiging vernomen. Wat men vergeet te vermelden is dat het hart van de man uiteen gespat is tijdens zijn climax. Wanneer Montalbano een beetje in het rond begint te vragen wordt duidelijk dat er een luchtje aan zijn dood hangt, maar de rest van de Siciliaanse top wil verdacht veel dat Montalbano zijn onderzoek staakt, des te meer reden om verder te zoeken. Indien ik meer details toonde, zou ik het verhaal verpesten. Een goeie detectiveroman gaat over het langzaam presenteren en in elkaar puzzelen van de feiten, en dit is er zeker ééntje om zelf te beleven.
Ik heb enorm van dit boek genoten. Camilleri is zeer goed in een donker verhaal oplichten met gevatte humor. Gezien de persoonlijkheid van Montalbano moet ik niet uitleggen dat het vaak vulgaire grappen zijn. Toch slaagt de tv-serie, die al sinds 1999 loopt, er nog beter in om de wilde gekte van het leven van montalbano te tonen.
Ik denk niet dat ik de rest van de serie nog zou willen uitlezen. Door de tv-serie ken ik de meeste verhalen al, dus de verrassing -waar detectiveverhalen om draaien- is voorbij, waardoor de boeken niet veel meer te bieden hebben.