Bij het lezen van een boek zijn er soms momenten dat ik alvast vooruitdenk aan het aantal toe te kennen sterren op Crimezone.nl. Het lijkt wel een soort beroepsdeformatie. Fandorin deed mij voortdurend zweven tussen 'slechts' twee en 'zelfs' vijf sterren. Het is een bijzonder boek met een bijzondere (historische) 'setting' (het Rusland en Europa van 1876) van een schrijver met een bijzonder taalgebruik. Ook al voegt dit laatste ongetwijfeld veel toe aan de beschrijving van de tijdsgeest, even wennen is het wel. Soms is het zelfs vermoeiend, omdat Akoenin (en de vertaler) af en toe woorden gebruikt die ik niet ken. Tijdens conversaties kon ik, mede hierdoor, mijn aandacht niet altijd volledig bij het verhaal houden. Misschien mijn zwakte, maar ik geef liever Akoenin de schuld.
Op andere momenten is het boek juist bijzonder spannend. Het is absoluut een sterk misdaadverhaal met een interessante hoofdpersoon. De ontknoping vond ik echter weer niet erg sterk. Leuk detail is het gebruik van ondertitels bij de hoofdstukken. Het laatste hoofdstuk heet ook echt 'Het laatste hoofstuk'. Leuk om te lezen is de toevoeging van vertaler Arie van der Ent in mijn pocketuitgave van De Geus. Hij vertelt bijzonder enthousiast over de schrijver en zijn werk. Dermate enthousiast dat ik wellicht toch het volgende boek van de Fandorin-reeks ga lezen. Alleen, Arie, jouw aanbeveling dat de boeken van Akoenin het voordeel kennen 'dat ze dun zijn', is een vreemde.