Het boek dat ik heb gelezen voor deze literatuuropdracht is Veronica van Jana Baeskens. Toen ik de korte inhoud las op de achterkant, verwachte ik dat het een heel sterk, goed boek ging zijn. Het was geen slecht boek, maar ik had er toch net iets meer van verwacht.
Het boek is een Thriller die geschreven is door Jana Baeskens. Jana Baeskens is een jonge auteur die zeventien jaar was toen ze het boek schreef. Veronica was haar debuut. Het is momenteel het eerste en enige werk van haar, dus meer kan ik er nog niet van gelezen hebben. Vanaf haar achtste schreef ze wel al gedichten en kortverhalen voor wedstrijden van het Davidsfonds waar ze aan meedeed. Ze komt helemaal niet uit een schrijversfamilie, maar heeft sinds jonge leeftijd al de drang om haar gevoelens uit te schrijven in allerlei vormen van literatuur. Op haar veertiende begon ze met het schrijven van Veronica. Drie jaar later, op haar zeventiende, had ze het af. Dit kwam deels door haar uitstelgedrag. Het is een boek waarin vooral jonge personages verwerkt zijn. Ondanks dat komen er wel nog heel volwassen thema’s aan bod zoals de dood, loslaten, het maken van fouten en het accepteren ervan. Jana was altijd al heel hard geïnteresseerd in het menselijke denken. Dit heeft ze dan ook in haar debuut verwerkt. Ze laat zich inspireren door andere schrijvers zoals Gayle Forman van het boek If I stay, de boeken van Jessica Warman,… Jana is momenteel bezig aan een nieuw boek. Dit boek gaat ook het thema ‘moord’ hebben, maar gaat verteld worden vanuit een ander perspectief en de klemtoon gaat eerder op ‘liefde’ liggen.
Het boek Veronica gaat over een meisje dat anders is. Ze heeft de drang om te moorden en daarom vermoordt ze ook haar vier maanden oude zusje, Kiara. Dit doet ze door haar te stikken met een kussen. Haar vader ziet Veronica en sinds die dag stoten haar ouders haar af, zeker haar mama. Zeker toen dit voorval zich bijna herhaalde op een slaapfeestje van haar toenmalige beste vriendin, Jasmijn. Jasmijns papa was er net op tijd bij en kon Veronica stoppen. Het verhaal ging rond, ze verloor al haar vrienden en moest van haar ouders in therapie bij Elmas. Alles veranderde toen Veronica Esmeralda leerde kennen. Het was een nieuw meisje bij haar op school en toevallig ook de dochter van Elmas. In het begin werd ze niet geaccepteerd door Veronica. Dit was echter gewoon omdat Veronica bang had voor nieuwe mensen in haar leven, niet wetende of ze haar moordlust kon bedwingen. Esmeralda werd continu weggeduwd door Veronica, maar ze gaf niet op. Na een tijd werden ze toch vriendinnen. Veronica kwam zo te weten dat Esmeralda haar beste vriendin had verloren toen ze met twee samen aan het spelen waren. Het meisje noemde Elizabeth. Ze werd aangereden toen Esmeralda per ongeluk de bal op staat gooide, en zij hem wou gaan halen. De schuld knaagt nog elke dag aan Esmeralda. De enige reden waarom ze Veronica als vriendin wou, was zodat zij haar dan kon vermoorden. Ze wou bij Elizabeth zijn, maar was te bang om er zelf een einde aan te maken. Dit wist Veronica niet tot op het einde van het boek. Esmeralda’s gedachten begonnen dan ook te veranderen toen zij en Veronica echt wel goede vriendinnen werden. De leegte werd gevuld en ze had niet langer donkere gedachten. Boezemvriendinnen. Dat waren ze.
Veronica kende haar oma niet. Ze had er geen contact mee en hoefde dat ook niet te hebben. De dag dat haar oma ineens in haar keuken zat, was ze geschokt. Haar partner was overleden. Ze kwam vragen of Veronica en haar ouders niet bij haar kwamen wonen omdat ze niets meer alleen kon. Niemand wou het, buiten Veronica’s mama. Haat was het enige wat Veronica voelde voor haar oma. Maar toch verhuisden ze. Het was moeilijk voor het gezin om alles wat verband hield met Kiara achter te laten, maar het moest. Ze moesten vooruit gaan. Ontsnappen uit die neerwaartse spiraal. Dit betekende wel dat ze weg moest bij Esmeralda. Maar dit was niets negatiefs. Haar oma was het volgende slachtoffer van Veronica. In haar slaap gestikt. Dokters gaven een hartaanval de schuld. Ze droomde van Esmeralda. Geen mooie droom, nee. Maar hoe ze haar vermoorde. Ze wou dit niet doen, en verbrak al het contact.
Dit was een boek over Veronica. Een moordenaar.
Toen ik las dat het boek geschreven was door een meisje van zeventien, verschoot ik heel hard over de zware thematiek. Ik wist niet dat een gewoon, simpel meisje zo’n zwaar boek kon schrijven. Jana volgt in het echte leven Latijn in school. Het viel me op dat ze dit probeerde te verwerken in haar boek door elk hoofdstuk te beginnen met een Latijns spreuk. Ook lag de nadruk hard op namen in het boek. Er werd hard gezocht naar namen voor het boek met een betekenis. Dit werd dan uitgelegd door Veronica in het boek. Het boek wordt verteld door een ik-verteller. Dit doet ze zodat de lezer zich nog beter kan inleven in de rol van een moordenaar. Er wordt ook soms afgewisseld met een hij/zij- verteller. Het boek leest heel vlot en bevat een goed taalgebruik voor adolescenten. Er worden geen al te moeilijke woorden gebruikt, alleen het thema is heel zwaar. Ik denk dat er met dit boek een boodschap gegeven wordt. Er werd heel hard de nadruk gelegd op het leren loslaten, het verdergaan, het accepteren van je verleden. Ik denk dat dit ook wel de bedoeling was van de auteur. Ook werd er gezegd dat je je eigen ik niet kunt verbergen. Je bent hoe je bent, je moet het maar accepteren. Ze geeft deze boodschappen mee door het regelmatig te herhalen en door er fel de nadruk op te leggen. Het boek is vooral bedoeld voor jonge adolescenten. Dit was ook de doelgroep van Jana.
De cover sprak me onmiddellijk aan toen ik het zag staan, maar dit was wel om de verkeerde reden. Mijn mama heette ook Veronica. Ik heb toen de achterkant van het boek gelezen en het sprak mij echt aan. Ik had een sterk boek verwacht met spanning en cliffhangers. Dit stelde mij wel teleur. Er was helemaal geen spanning en ik werd niet hard aangespoord om verder te lezen. Ik had niet de drang om te weten wat er verder kwam. Het boek was nogal voorspelbaar. Dit kwam vooral omdat er nogal vaak hetzelfde in gebeurde en omdat er geen spanning werd opgebouwd. Ook kan dit liggen aan het feit dat ze nog niet veel ervaring heeft met schrijven.
Ik vind het wel knap dat zo’n jong iemand kan schrijven over zo’n zware thema’s. Ze is nog heel jong, en voor haar eerst boek vind ik toch dat ze het prima heeft gedaan. Ik heb een sterk gevoel dat ze ons nog vele goede boeken gaat leveren, en nog veel ervaring gaat opdoen.