‘Moordspel’ is de tweede thriller van Sandra J. Paul, maar naast dit genre is zij ook erg bekend in het YA-wereldje met haar Eilandenreeks.
In dit boek volgen we het leven van Dieter Santens en Ben Wagemans. Twee mannen die elk getekend zijn door trauma’s in hun verleden. Getekend is dan ook hèt woord om voor Dieter te beschrijven. Hij gaat verminkt door het leven en kent hierdoor geen sociaal leven. De enige malen dat hij buitenshuis gaat is om te werken. Ben is een jonge agent die werkzaam is in een godvergeten dorpje waar nauwelijks iets gebeurt. Ook hij draagt een zware last mee uit zijn puberteit. Ze zijn ervan overtuigd dat 4 september het einde betekent van hun lijden. Doch steekt het minieme procentje drang naar ‘leven’ dat ze nog hadden er een stokje voor.
De auteur heeft het boek opgedeeld in een proloog, 5 delen telkens bestaande uit verschillende hoofdstukken en tot slot een epiloog. Er wordt meermaals geswitcht tussen de jaren 1990-2017 wat op zich helemaal niet storend is, mede ook doordat er ook afwisseling is in perspectief. Het maakt het verhaal er boeiender door en je wordt als lezer meer getriggerd om verder te lezen. Boven sommige hoofdstukken wordt er ook soms een citaat van een beroemdheid geplaatst, wat alleszins als een pluspunt ervaren wordt daar het je toch enkele ogenblikken de kans geeft om na te denken over de inhoud van dat betreffende hoofdstuk dat ligt te wachten.
Bijna de eerste helft van het boek bestaat uit amper 3 personages wat het met momenten soms moeilijk maakt om als lezer geboeid te blijven. Anderzijds is het noodzakelijk te beklemtonen dat de sterkte van ‘Moordspel’ juist zit in de karaktervorming van Dieter en Ben. In gans het verhaal staat de levensweg van beide personages centraal waardoor je enerzijds soms de indruk krijgt dat enkel zij de sfeer van het verhaal moeten creëren. Een enorme druk die op hun schouders ligt, maar waar zij toch wel erg in geslaagd zijn. Het zou misschien opportuun zijn geweest als de auteur hen toch iets meer had kunnen ondersteunen door op één of andere manier een donkere, grauwe omgeving of andere sfeerelementen te verweven waardoor het paranormale iets meer zijn verdiende plaats in het boek zou krijgen.
Tijdens het derde deel is het opmerkelijk dat het verhaal plots een YA-kantje krijgt, leuke twist van Sandra J. Paul. Het geeft je als lezer een ademruimte, het verhaal krijgt meer schwung waardoor ze je terug weer op de rails krijgt en meesleurt naar een aangenaam, verrassend einde. De volgende delen treedt dan weer het thriller aspect naar de voorgrond.

Met ‘Moordspel’ bewijst S.J. Paul weer eens te meer dat ze een zwak heeft voor het paranormale. Laat je als lezer hier niet door afschrikken, want ook als je geen liefhebber bent van het spirituele kan deze thriller je bekoren. Echt raken doet het boek niet en eigenlijk hoeft dit ook niet, want nogmaals de intensiteit is meer gericht op de psychologie van beide heerschappen. Ze doet je nadenken over het verwerkingsproces omtrent verdriet en verlies. Ze laat je even stilstaan bij je eigen verleden … kunnen fouten uit het verleden plaats maken voor een mooie toekomst of sleuren ze je mee de diepgang in?