27januari1900, Johann Isidor Sternberg(bijna 40) is met zijn zwangere vrouw Betsy(28) en hun 4jarig zoontje Otto van de Sandweg naar de Rothschildallee 9 in Frankfurt verhuisd, hier begint de geschiedenis in het boek Het huis in de Rothschildstraat van Stefanie Zweig.
Na de noodlottige dag 11november1914 in Ieper zoekt vader Johann Isidor Sternberg steun bij het Joodse geloof, de kerst zou sober verlopen, houten engeltjes uit het Ertsgebergte en andere versierselen waren niet meer te vinden in de winkels aan de Bergerstrasse in Frankfurt, in het land waren veel stille tranen en gebroken harten om vaders, broers, zoons.
De roman Het huis in de Rothschildstraat vormt samen met het tweede deel wat in najaar verschijnt bij Uitgeverij Boekerij een geheel. Het boek onderscheid zich door de buitengewone details die het verhaal compleet maken, zoals een couplet uit een gedicht van Henriette Fürth wat Betsy Sternberg in maart1917 (naar aanleiding van de Jodentelling)zou lezen;
"Nu tellen jullie ons. Dat kunnen we niet verdragen. Wat hebben we misdaan dat dit ons nu wordt aangedaan? Hoe durven jullie naar 't geloof te vragen? Wij vroegen ook niets in die grote dagen; voor het vaderland werd het ongevraagd gedaan"
1april1933 De Passementerie aan de Hasengasse in Frankfurt van Johann Isidor Sternberg wordt besmeurd, hevig aangedaan ondergaat de familie Sternberg de veranderingen. Na de gedetailleerde beschrijvingen van alledag zijn het juist de dramatische gebeurtenissen over de familieleden, hun lot en de ontwikkelingen in Nazi-Duitsland die shockerend zijn.
In 1937 is het concentratiekamp Dachau al in gebruik, Buchenwald gebouwd, het welgestelde gezin Sternberg valt uiteen, het onheil nadert, jongeren vertrekken naar Zuid-Afrika of proberen Palestina te bereiken, men denkt in Amsterdam een toekomst te vinden, panden worden verkocht, zwembaden zijn verboden, de advocaat mag zijn vak niet meer uitoefenen, de joodse leerkracht geen les meer geven.
De Joodse bevolking vreest, het hutschenreuther porzellan is niet langer veilig voor de Duitse kindermeisjes of huishoudelijke hulpen, als ze vertrekken bij hun ruimhartige Joodse gezinnen nemen ze alles aan waarde mee, men zou kunnen denken: 'Hoe is het in Godsnaam mogelijk geweest, hoe heeft het kunnen gebeuren"?
Het huis in de Rothschildstaat van Stefanie Zweig, een bittere waarheid