Mijn mening

Stel nou dat een vallende ster een ziel is die nog een laatste keer thuiskomt.

Over 54 minuten was ik heel enthousiast, een boek dat onder mijn huid kroop. Kan Marieke dat met dit boek herhalen?

Nee, niet helemaal naar mijn mening. Ik vond het bij vlagen best een verwarrend boek. Met name door de vele sprongen in tijd, afwisseling tussen brieven/ mails en telefoongesprekken. En opeens richting het einde een beschouwende verteller. Het voelt een beetje alsof Marieke geen keuze van perspectief durfde of kon maken.

Maar het verhaal zelf. Het gaat om 2 vriendinnen, beste vriendinnen. Corey, de nuchtere die zich laat leiden door de wetenschap. Kyra, de zweverige die zich laat leiden door gevoel en verhalen. Daarnaast heeft Kyra ook nog manische depressies. Het kleine dorp waar de meiden wonen zijn bang voor Kyra en haar buien.

Corey vertrekt met haar moeder en broertje naar Winnipeg, vanwege het werk van moeder. En als ze na een paar maanden hoort dat Kyra dood is gaat ze terug naar het dorpje van haar jeugd. Daar blijkt alles anders te zijn dan ze zich herinnerde en sterker nog Kyra is er inmiddels een cultheld geworden. Corey snapt er niks van en wil de onderste steen boven krijgen.

Het verhaal is daar soms wat vergezocht ( ongeloofwaardig ) en verwarrend. En het gaf mij niet de antwoorden die ik nodig had om alles goed te begrijpen.

Is het daarmee dan ook een slecht boek? Zeker niet. Je kunt het ook lezen als een boek dat gaat over vriendschap, over twijfels en of je wel genoeg gedaan hebt voor de ander. Ondanks de kritieken heb ik het boek wel met veel plezier gelezen.

3,5 sterren