De lokale kunstvereniging van Sint-Idesbald, een gemeente aan de Vlaamse kust, plant een event rond het overlijden van de oma (memeetje) van Lore Bossuyt. Lore en haar trouwe Duitse dog Bouca nemen hun intrek in een huurhuisje, tegen haar zin trouwens want ze heeft geen prettige jeugdherinneringen aan deze gemeente.
Ze maakt niet alleen kennis met buurvrouw Gitte en haar gezin maar loopt ook Patrick Verbist tegen het lijf. Hij was haar jeugdfascinatie maar destijds was ze lucht voor hem. Wat staat hen nu te wachten? En wat met de nare herinneringen als elfjarige? Wat gebeurde er echt al die tijd geleden?
Haar graaftocht in het verleden brengt de plaatselijke roddelmolen op gang. Iemand wil verhinderen dat ze meer te weten komt.

Het debuut van Lizi Mulders (Zinsbedrog) heb ik niet gelezen maar met Smeulende waanzin heeft ze me aangenaam verrast. Haar schrijfstijl is vloeiend en toegankelijk. Misschien is het voor Nederlanders even wennen aan het taalgebruik, voornamelijk het dialect, maar dat geeft het geheel een pittig sausje en authenticiteit. De personages van Lore en Patrick zijn erg goed uitgediept en zelfs Bouca heeft een plaatsje in mijn hart veroverd.
Het eerste gedeelte van het boek is bedoeld voor de opbouw van de personages en de setting van de sfeer. De eigenlijke spanning begint pas in de tweede helft en dat vond ik wel een minpuntje. De romantische scènes daarentegen geven vonken waarvan de liefhebbers zullen smullen.
Al bij al is Smeulende waanzin een aanrader met een goede mix tussen romantiek en spanning.
Ik hoop voor Lizi dat dit boek (en haar vorige) de aandacht krijgt die het verdient. Haar volgende zal ik zeker ook lezen.