[quote]De rauwe mannentaal, die met zijn klauwen, kloten en klappen doet denken aan die van Louis Paul Boon, maakt van sommige passages welhaast exclamaties die niet stilletjes gelezen, maar een zaal in gebruld zouden moeten worden.[/quote]
Aldus de recensent van de Volkskrant.

En zo nam ik dit boek tot me, bijna als hoorspel in de versie die door Olyslaegers zelf voorgelezen wordt. Elk personage krijgt daardoor nog meer karakter, vooral de gluiperige Nijdig Baardje met zijn glijerige Franse accent. Sowieso mooi, die taal, uitgesproken door een Antwerpenaar.

En dan het verhaal, in iets meer dan 10 uur voorgelezen en door mij in iets meer dan een week beluisterd. De tweezak, die niet kan kiezen waar zijn solidariteit zal moeten zijn en dat uitlegt, zich probeert te verantwoorden, maar eigenlijk vooral vertelt waarom hij kind noch kraai meer heeft. Een tragisch verhaal wat een beeld geeft hoe het ging in die tijd. De hardheid waarmee mensen andere mensen te grazen namen, het gemak waarmee van kant naar kant geschoven werd door sommige mensen. Zoals de tante die in de oorlog met een mof gaat en na de oorlog in no time naar een Canadees is geschoven.

De tekortkoming van de mens, die voor zichzelf kiest, wil overleven versus de mens die voor het goede kiest. Het was een mooie voorstelling, beeldend verteld, ik zag menig scene tot leven komen en heb vooral van nijdig baardje een levendig beeld voor mijn geestesoog.