Sluipweg begint met een tragische gebeurtenis in 1985 welke een hechte vriendengroep overkomt. Na een gruwelijk ongeluk moet een groep van zeven vrienden met zijn vieren verder en dat lukt niet. Ze kunnen door het ongeluk niet meer samen verder. In 1995 komt een van deze vier aan een overdosis te overlijden en zien ze elkaar weer op de crematie van één van hun. Deze is in hun ouderlijk dorp. Hierdoor komen de gebeurtenissen en verhoudingen uit het verleden weer bloot te liggen. Patrick, Gwen en Marcel spreken met elkaar af om te kijken of ze hun oude vriendschap weer kunnen herstellen of dat het voor eens en voor altijd afgesloten moet worden.

Ingrid Oonincx neemt de lezer op een erg prettige manier mee in het verhaal. De schrijfstijl is erg vlot en bevat geen moeilijke woorden. Soms zelfs op het gemakkelijke af. De spanning komt er goed in na ongeveer de eerste helft van het boek. De karakters van Gwen en Patrick zijn goed uitgewerkt en je kan goed met Gwen, de hoofdpersoon, meeleven. Enkele andere karakters hadden wat mij betreft meer uiteengezet mogen worden.

Het was mijn derde boek van Oonincx. Persoonlijk vind ik Botsing en Nickname qua verhaallijn beter. Maar Sluipweg mag er ook zeker zijn.