Vier hartstvriendinnen van 17 jaar en ontmoeten elkaar op Salten House, een kostschool ergens in het zuiden van Engeland.
De belevenissen van de vier vriendinnen worden vertelt door Isa, die samen met Fatima, Thea en Kate vanaf dag 1 onafscheidelijk blijken te zijn, en ook later een hechte vriendinnengroep vormen.
De vier vriendinenn krijgen al snel een repuatie op school.
Dat boeit hen niet, ze hebben elkaar, ze steunen elkaar door dik en dun, het is allen voor één, en één voor allen.

Salten dorp is een kustplaats met vergane glorie, er heerst een bijna kille sfeer. Veel zaken zijn gesloten, veel mensen zijn weggetrokken. Het dorp wordt gedomineerd door Salten House, een Victoriaans aandoend landgoed.

Als lezer wordt je al snel meegezogen in de griezelige sfeer die beschreven wordt: het ondergelopen moerasland, het geschreeuw van de meeuwen, de visnetten die in de wind heen en weer wiegen, niemand op straat, een gesloten gemeenschap, de voortdurende regen, de desolate omgeving.

Er zijn menselijke resten op het strand bij Salten gevonden, en op verzoek van Kate, komen de vriendinnen weer na jaren bijeen voor een reunie.

Aanvankelijk gebeurt er weinig; de auteur probeert de lezer in het verhaal te trekken door een griezelige,bijna gotische sfeer neer te zetten. Je weet alleen dat er 'iets' is gebeurd, er zijn menselijke resten gevonden, verdere informatie wordt er nagenoeg niet gegeven.

Het verhaal maakt gebruikt van flashbacks: zo blijkt dat de vriendinnen plots van school gestuurd zijn. Ook blijkt de vader van Kate, die als tekendocent werkzaam was op Salten House, plots verdwenen te zijn. En wiens botten zijn dan op het strand gevonden?

Het tweede deel van de roman leest een stuk vlotter, en richt zich vooral op het dagelijkse leven van de ik-persoon, hoe haar relatie onder druk komt te staan door het geheim wat zij al die jaren met zich meedraagt.
Na een aantal verrassende plotwendingen, wordt het uiteindelijk duidelijk wat er al die jaren geleden in Salten is gebeurd, en welke prijs ieder daarvoor heeft moeten betalen.

Ik heb halverwege getwijfeld om door te lezen: er gebeurde te weinig, het plot was té voor de handliggend. Toch ben ik blj dat ik er voor ben gaan zitten: het tweede deel van de roman leest snel, en zet de lezer continue op het verkeerde been.
Uiteindelijk toch het boek met een zucht weggelegd, mij achterlatend met de vraag: is een leugentje om bestwil dan écht zo slecht?