Een fijne Scandinavische thriller met, althans voor mij, toch wel een aantal irritaties. Zo verloopt de communicatie altijd slecht. Mia is depressief en neemt haar telefoon niet op, Holger wil niet lastig gevallen worden, ze snappen niet wat Kim zegt; kortom elke communicatie verloopt met hindernissen. Te vaak en te veel. Ook is het jammer dat de schrijver gebruikt maakt van een hele flauwe manier om de lezer op het verkeerde been te zetten. Een hoofdstuk sluit af met een schietscène waarbij je niet weet wie het heeft overleefd. Het volgende hoofdstuk begint met een begrafenis en dat blijkt dan de begrafenis van een reeds gepensioneerde oud-collega te zijn. Hetzelfde gebeurt met de verhaallijnen. Eén verhaallijn zet de lezer op het verkeerde been, maar heeft weinig te maken met de oplossing van het moordmysterie. Toch heb ik wel genoten van het spannende verhaal en de hoofdpersonen. Holger Munch en Mia Kruger en de overige leden van het onderzoeksteam hebben allemaal hun persoonlijke problemen die, zoals het een Scandinavische thriller betaamt, allemaal aan bod komen inclusief de nodige alcoholische drank.