Het bijzondere van Sarah Crossans boeken (ook al heb ik er maar twee gelezen...), is dat je geen happy endings hebt. Ze zijn niet super vrolijk, waar alles goed is gekomen dat het gewoon onrealistisch is. Nee. Ze zijn misschien niet zoals je hoopt, maar ze zijn wel zo dat je het boek met een tevreden gevoel kunt sluiten. Want het klopt. Het klopt gewoon.

Doordat het in versvorm is geschreven, lees je het boek heel snel uit. Ook wil je (ik wel) al snel lekker poëtisch zijn. De woorden die je zegt en schrijft, zijn ineens wonderlijk (tenminste, dat denk je. Hoop je), het maakt gewoon een heleboel in je los. Maar doordat het in versvorm is geschreven (wat ik trouwens heel knap vind!), kan het voor je gevoel zo zijn dat het incompleet aanvoelt. Je mist woorden die er eigenlijk moeten zijn en een zin wordt zomaar afgebroken, om op een volgende regel verder te gaan. Dit kan je leesplezier bederven, maar als je er niet aan denkt, niet op focust, lees je er waarschijnlijk overheen en ben je het zo vergeten. Ook door de mooie quotes die je eruit kan halen. (Ha! Die heb ik dus niet gevonden.)

Het “prettige” ook van dit boek, is dat het onderwerpen aankaart die je eigenlijk liever vermijdt. Net als Een, trouwens. In dit boek krijg je te maken met immigratie, discriminatie, pesten... En nog andere onderwerpen die niet vaak worden besproken in zowel boeken als de echte wereld.
Hoewel ook onderwerpen worden besproken die niet per se “slecht” zijn. Zoals zwemmen.

Hoewel ik weinig negatiefs heb op te merken aan dit boek, wist dit boek mij niet echt te raken. Het was niet zo emotioneel en sterk als Een, maar het is wel een boek dat nodig is in de maatschappij van nu. Om ons een kijk te laten geven in het leven van iemand zoals Kasienka. Iemand die meer is dan alleen een immigrant. Die te maken heeft met discriminatie. Want die mensen kunnen zoveel meer dan veel anderen denken. Ze zijn exact hetzelfde als jij en ik. Dan wie dan ook.