Dit sterk autobiografische boek lijkt vooral een afrekening met een pijnlijk verleden: je voelt de emotie, woede, pijn nog in de korte, agressieve zinnen. Het is ook een bekentenis, want de auteur analyseert ook zijn eigen rol heel scherp, wat het sterkste deel van het boek is. Misschien is het boek iets te vroeg geschreven: de wonden zijn nog erg vers. Het zou me niet verbazen als er later nog een meer afgewogen roman over deze periode van de auteur verschijnt. Aan de andere kant maakt de directheid die het proza nu heeft, dat je echt wordt geraakt en gaat meeleven.