In De geniale vriendin, het eerste deel van de vier, maken we kennis met Elena en Lila; twee jonge meisjes uit een Napolitaanse volkswijk in de jaren ’50/’60. Ze sluiten al op jonge leeftijd vriendschap en dromen ervan om rijk te worden en een luxueus leven te leiden buiten de wijk.

Aan hun intelligentie ligt het in ieder geval niet. Zowel Elena als Lila zijn intelligent, maar door armoede krijgen ze niet hetzelfde kansen. Het lot van Lila lijkt beperkt te worden tot de wijk. Zij zal nooit een rijke vrouw worden en een mooi leven buiten de wijk kunnen leven, want haar ouders kunnen haar school niet betalen. Zij is gedoemd zich te beperken tot het schoenmakersvak van haar vader. Dit weerhoudt haar echter niet om zichzelf Grieks en Latijn te leren en zich te ontplooien binnen de mogelijkheden die het schoenmakersvak haar biedt. Elena gaat daarentegen naar het gymnasium en moet uitgedaagd worden om gedreven te blijven.

Maar dit is niet het enige verschil tussen de twee vriendinnen. Daar waar Elena rustig en bedachtzaam is, gaat Lila geen enkele uitdaging en gevaar uit de weg. Ook weigert zich aan te passen aan hiërarchie en machtsverdelingen die gelden binnen de wijk (dat levert haar trouwens een gevaarlijke aanbidder op). Elena kijkt enorm tegen Lila op en samen ontwikkelen ze zich toch twee jonge, veelbelovende vrouwen. Ze dagen elkaar, wellicht onbewust, uit om te blijven ontwikkelen. Vooral Elena heeft Lila nodig om gedreven en gemotiveerd te blijven. Haar toekomst is veelbelovend, als uitmuntend studente raakt zij echter op intellectueel niveau steeds verder van haar familie en vrienden in de wijk verwijderd.

Maar niet alleen Elena kijkt tegen Lila op, alhoewel je het eerder een obsessie kan noemen. Naarmate Lila namelijk ouder wordt krijgt ze ook veel meer aandacht van de jongens in de wijk. Het lijkt wel alsof iedereen bij Lila in de buurt wil zijn om maar iets van haar op te vangen of mee te krijgen. Lila gaat trouwen terwijl Elena nog driftig op zoek is naar een kandidaat (weer een strijd tussen de twee vriendinnen). Het verhaal eindigt hier met een onvermijdelijke cliffhanger.

Broeierig Napels

Ferrante weet op meesterlijke wijze een setting te creëren waar de personages perfect in passen. Het broeierige, arme maar levendige Napels in de jaren ’50/’60 van de vorige eeuw. Ze weet het zo beeldend te beschrijven dat je de authenticiteit van Napels haast kunt voelen en proeven.

Lees verder op: http://boekenz.nl/2017/01/geniale-vriendin-elena-ferrante/