Lanoye laat al van bij de aanvang van deze roman duidelijk merken dat hij een gedetailleerde analyse heeft gemaakt van een anarchistisch levenspatroon. De schijnbaar hilarisch vertelde avonturen van de hoofdpersoon kan niet verhelen dat deze figuur een intriest wezen is. Alles wat Wet is, wettelijk of nog maar zweemt naar tucht en rechtlijnigheid wordt met een vlijmscherpe ironie, sarcasme zelfs, in beeld gebracht.
Lanoye geeft hier een staaltje ten beste van zijn virtuoze inkijk in andermans geest- en hersenspinsels. Een aanrader voor advocaten, rechters, directeuren van gevangenissen en hun cipiers om te vernemen hoe vele gedetineerden over hen denken. Maar misschien weten ze dat al allemaal.
Wie weet!? Lanoye steekt nog een tandje bij wanneer hij een crimineel pur sang ten tonele voert en zijn hoofdpersonage zwaar medeplichtig wordt aan manifest sluikstorten. Hilarisch wordt “Alles moet weg!” pas echt wanneer achtereenvolgens diverse letters op de Remingtontikmachine van briefschrijver Tony uitvallen en de e een x wordt en de r een §.
De beroepsfederatie van verzekeringsmakelaars zal beslist groen lachen, zelfs knarsetanden, wanneer lullige Tony met diverse polissen gaat leuren en daarbij de term “aansmeren” niet schuwt. Tegen de tijd dat de lezer stilaan verzadigd dreigt te geraken van kleverige langdraderigheid, slaagt Lanoye erin de beste wijn voor het laatst de bewaren. Inderdaad zijn de laatste hoofdstukken grosso modo gewijd aan de criminele sfeer en ver-neemt de lezer hoe beide helden door naïviteit, koppigheid en gepruts, onvermijdelijk afglijden naar moord en doodslag. In totale ontreddering vlucht Tony, grandioos mislukt in zijn meest bizarre verzuchtingen, naar Nederland, wat meteen een mooi slot is.