Het lijkt alsof de auteur twee verhalen heeft willen vertellen en die koste wat kost in één boek wou gieten. De ene verhaallijn (de verrechtsing van de maatschappij) wordt op een te weinig overtuigende manier gebruikt om de tweede verhaallijn (een man die de greep op de werkelijkheid dreigt te verliezen) aan op te hangen. Hoe mooi en genuanceerd het hoofdpersonage beschreven wordt, zo grotesk en eendimensionaal zijn de personages die de tweede lijn sturen. De verteltechniek (de beste vriend die terug kijkt op de gebeurtenissen, aangevuld met brieven en dagboekfragmenten van het hoofdpersonage) is knap uitgewerkt. Als lezer wordt je zo meegenomen in de mentale ondergang van het hoofdpersonage, terwijl het gebruik van de alwetende verteller er tegelijk voor zorgt dat er een zekere afstandelijkheid behouden blijft. De schrijfstijl is vlot en krachtig en maakt me zeker nieuwsgierig naar meer fictiewerk van Zaal. Conclusie: Minder karikatuur en meer ironie hadden het geheel geloofwaardiger gemaakt, door de stijl toch een geslaagd romandebuut.
.