Hoeveel psychologische spanning moet een thriller hebben voor je het dat label mee mag geven? Dezelfde vraag geldt natuurlijk voor het label Politieroman. Het is niet weegbaar en er zijn ook geen criteria voor bekend. Dus zal het voorlopig een subjectieve benaming zijn die wellicht wordt toegekend om een beetje invloed te krijgen op de verkoopcijfers.
Maar laat duidelijk zijn, Outcast is voor mij geen psychologische thriller. Een spannend verhaal wel natuurlijk die voor mij meer neigt naar een politieroman. Dit gezien de romantische en/of erotische passages die er in voor komen.

Na een schorsing van haar carrière mag uiteindelijk rechercheur Birgitta Reve van haar chef op komen draven om een dubbel moord op te lossen. Haar collegas dreigen een beetje vast te lopen in het onderzoek en dan moet een disciplinaire straf al snel wijken voor het resultaat van het politiekorps.
Alleen lijkt de geschiedenis zich te herhalen want Birgittas minnaar heeft ook niet helemaal een zuiver geweten in deze zaak. Dat is tenminste de eerste voorzichtige conclusie die ze kan trekken. Wetende dat, als dit zo zou haar carrière voor altijd naar de knoppen is, probeert ze enige afstand te nemen en het zakelijke te laten prevaleren van het emotionele.

Outcast is in beginsel een origineel verhaal dat enigszins wordt ondermijnd door de escapades die teveel voor komen om nog realistisch te kunnen zijn. Het haalt de spanning weg en psychologisch draagt het ook weinig bij. Dat is jammer want het verhaal leent zich wel om er iets moois van te maken. Dat wil ook weer niet zeggen dat het ondermaats is want het tegengestelde is waar. Outcast blinkt in hoofdlijnen uit door originaliteit en slimme wendingen. Er is denkwerk nodig om er achter te komen wie nog verdacht blijven en dat is altijd een aangename uitdaging. Goed vertelt en met voldoende achtergrond voor de nog onbekende karakters. Dus uiteindelijk gewoon een goed boek! En goed is goed!