Meg Evans, een jonge vrouw van eenendertig, is ontvoerd. Ze ligt vastgebonden op een matras in een houten ruimte zonder ramen of deuren. Zes dagen brengt ze zo door, tot ze wakker wordt langs de rand van een weg. Het erge is dat niemand haar verhaal lijkt te geloven, zelfs haar man niet. Die beweert dat Meg met hem het weekend doorbracht op Guernsey. Meg zoekt dan maar elders steun, bij haar minnaar Jack en bij een oude vriendin in Schotland. Maar zal ze van hen de bevestiging krijgen dat ze niet gek wordt?

Het eerste deel van Wisselspel is meteen het minst goede deel. Het relaas van Meg en haar gevangenschap, zoals het hele boek in de ik-vorm geschreven, komt wat geforceerd over, net niet pakkend genoeg en daardoor ook een beetje langdradig. Gelukkig komt daar verandering in in de volgende delen. Meg Evans ondergaat een gedaanteverwisseling: ze wordt sterker, komt stilaan in opstand tegen haar dominante man. Zo ontwikkelt Wisselspel zich tot een psychologische thriller, en dan nog één met een dramatisch einde.
Haar (aangenomen?) naam en de verhaalsetting zouden je anders doen vermoeden, maar Mary Morgan is wel degelijk een Nederlandse dame. Jammer dat haar Wisselspel het voorbije jaar niet op de voorgrond is gekomen. Dat zou nochtans volkomen terecht geweest zijn. Schrijf het maar ergens op een briefje: die Mary Morgan komen we nog tegen.