Omdat ik in de vooraankondiging las dat Tomas Ross deze schrijver aanbeveelt en dat hij bovendien in 2014 met zijn debuut de Gouden Strop heeft gewonnen, heb ik me aangemeld voor de leesclub van Handschrift van de Duivel. En ik ben niet teleurgesteld. Het ontrafelen van het Voynich-manuscript werd ook een beetje mijn zoektocht. Ik werd lekker in het verhaal meegezogen en Zina, de hoofdpersoon, is een interessant genoeg karakter om geboeid te blijven. Ik vond alleen haar escapade met Simon wat summier behandeld in het boek, waardoor het voor mij de geloofwaardigheid verloor. Na hun ene nachtelijke avontuur is het verder eigenlijk niet meer duidelijk wat ze voor elkaar voelen, hoe de relatie zich zal ontwikkelen. Hierdoor is het einde van het boek (zonder al te veel te willen verklappen) ook niet zo heftig als dat Nolet ons misschien graag had doen willen ervaren. Ik vind dit persoonlijk een gemiste kans. Het was heel voor de hand liggend dat een van de kompanen niet te vertrouwen was en voor mij was vanaf het begin ook al duidelijk wie dat zou zijn. Ook dat kwam voor mij niet als een verrassing.
Het feit dat dit manuscript ook nog eens echt bestaat, vond ik wel van toegevoegde waarde en dat de hoofdstukken soms een aantal eeuwen teruggrepen idem. Dat hierin echt bestaande geschiedkundige figuren worden opgevoerd, maakt het interessanter en geeft een extra laag.
Lekker boek; prima voor de vakantie ook. Ontspannend en spannend tegelijk, niet ingewikkeld en interessant. A good read!