De cover is heel mooi vorm gegeven, hij is best donker en dat past prima bij het verhaal. De hartjes ook, al is de combi- ijs en meloenhartjes mij een beetje vreemd. Alles tezamen is het een mooi geheel.

De titel slaat op veel verschillende dingen die in het boek gebeuren. Ik wil daar niet te veel over kwijt want ik wil niet spoileren.
Als je het boek leest moet je dit zelf ontdekken. Dat is belangrijk en juist de ervaring van dit boek.

Het boek gaat over kliekjes en pesten. De situatie die word geschetst is wel een beetje cliché Amerikaanse film.

Het verhaal begint met Chase, en ik vind het heel fijn om uit het perspectief van een jongen te lezen. Zeker als die zo lief en aardig als hij. Maar ook Evie spreekt en het is een fijne afwisseling, die je ook herkent als je niet de namen bovenaan de pagina leest.

Ondanks het cliché van de school is het een heel fijngevoelig verhaal, wat heel goed geschreven is. De nuances kloppen, de emoties.
Het begin kwam voor mij persoonlijk wat langzaam opgang, ik weet niet helemaal precies waar dat aan lag. Het boek beslaat eigenlijk maar een week of twee.

De verstrekkende gevolgen waar de covertekst over spreekt zijn zeker verstrekkend. Heel ver.
Maar zelfs als je denkt dat je weet wat er gebeurd kan Jennifer daar nog een goede draai aan geven.
Het boek had ik in een paar uurtjes uit. Toch noem ik het geen tussendoortje. Daarvoor is hij te heftig. Je blijft er over nadenken. Hoe triest deze wereld in het boek is. Dat je merkt dat de helft er niet van leert. En dat we dagelijks dit ook in onze eigen wereld terug zien.
Nee dit is een boek dat in je hart gaat zitten, zelfs als je het boek zelf weg zou doen. Laat dit boek jou niet meer los. Ieder geval laat hij mij niet meer los.

Jennifer Murgia is voor, wás voor mij een onbekende schrijfster. Maar door dit boek wil ik graag meer van haar lezen.

De vollegide recensie kan je vinden op FollowMeMove. com