Martine Bijl is leuk.

Altijd al gevonden. Die guitige glimlach, lieve ogen en die heerlijke, vaak licht ironische stem. Ik kan mij nog herinneren toen ik – werkelijk vele jaren geleden – voor het eerst hoorde dat ze iets had met Berend Boudewijn. De quizmaster. De bofkont. Wat moest ze nou weer met die vent? Een saaie flapdrol, maar blijkbaar een man met verborgen talenten, want hij wist toch maar mooi het hart van Martine Bijl te stelen. In mijn ogen is Martine een beetje de Nederlandse Meg Ryan, maar dan zonder facelift. Of in ieder geval zonder een mislukte poging daartoe en ik zou best wel eens samen met haar een hapje willen eten bij dat nog altijd wereldberoemde Katz’s Delicatessen in Manhattan. Martine is de laatste jaren wat minder op televisie, maar ik zal nooit zomaar door zappen als ik haar toevallig ergens zie. Niet dat ik ooit serieus naar Heel Holland Bakt heb gekeken, maar de reclames voor Hak staan wel in mijn geheugen gegrift. Met die mazzelpik van een meneer De Haan die regelmatig met haar het weiland in mocht duiken.

Sinds kort ligt de verhalenbundel “Hindergroen” in de winkels. Het was de bedoeling dat het nieuwe en opgepoetste stukken zouden worden die Martine Bijl had geschreven voor het mij verder onbekende tijdschrift ZIN. Het project kwam stil te liggen toen ze in de herfst van 2015 werd getroffen door een hersenbloeding. Toen haar herstel enigszins vorm kreeg heeft ze de draad weer opgepakt en heeft ze er nog wat nieuws aan toegevoegd over de gezondheidsproblemen die ze heeft gehad. Over de hele linie genomen heeft het boek een vrij hoog Libelle gehalte. Of Margriet, als daar een verschil in mocht zitten. Ik had natuurlijk voor ik aan “Hindergroen” begon al begrepen dat ik niet de beoogde doelgroep was en hoe leuk ik Martine ook vind, de meeste verhalen konden mij niet echt boeien. Het zijn leuke, kleine verhaaltjes, maar niet het soort dat bij mij lang blijft hangen. In mijn hoofd las ik ze zoveel mogelijk met een Martine Bijl stemmetje, want ze schrijft overduidelijk net zoals ze praat. Dat maakte het wel leuker, maar nog altijd waren het grotendeels wat suffige verhaaltjes. Althans…. Voor mij. Dat ligt dus niet per se aan Martine, die ik in geen honderd jaar ergens de schuld van zal geven. Vandaar mijn beoordeling van drie in plaats van twee sterren.

Ik denk dat veel mensen plezier aan deze bundel zullen beleven. Dat zijn waarschijnlijk voornamelijk vrouwen. Martine Bijl weet natuurlijk hoe ze een verhaal moet vertellen, hoe ze het leuk kan opschrijven. Je komt ook wat meer over Martine en haar leven te weten. Vooral haar liefde voor Berend Boudewijn is over de hele linie zeer duidelijk.

Verdorie !