Terwijl de bewoners van het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord in de grote zaal aan het roddelen, breien, zeuren, klagen en sjoelen zijn typt Hendrik Groen, met twee vingers, elke dag een stukje in zijn dagboek.

Sinds zijn eerste boek ‘Pogingen iets van het leven te maken’ is Hendrik lichamelijk wat achteruit gegaan. Zo loopt hij slecht, is kortademig en draagt sinds kort een luier. Dit laatste is voor de lezers trouwens ook best aan te raden, want bij menig dagboekfragment doe je het weer in je broek van het lachen. Gelukkig is er niets mis met Hendriks koppie. Natuurlijk vergeet hij wel eens wat, maar dat mag als je 85 bent. Net als in het vorige deel is hij nog prima in staat zijn mening te geven over de binnenlandse politiek en wereldproblemen. Hendrik maakt zich grote zorgen om de zorgwet, de leegstand in verzorgingshuizen en bezuinigingen. Minister Schippers en staatssecretaris van Rijn zouden eens een praatje met hem moeten maken.

Ondanks het klimmen der de jaren heeft Hendrik een druk programma. Hij is mantelzorger geworden van zijn vriend Evert en zit in de bewonerscommissie. Samen met zijn oud-maar-niet-dood vrienden Ria, Antoine, Edward, Graeme, Leonie, Geert, Evert geniet Hendrik nog volop van het leven. Ze gaan regelmatig uit eten of een dagje uit en gaan zelfs met elkaar op vakantie. Wie had dat ooit kunnen denken?

Hendrik stopt zijn mening niet onder (rol)stoelen of (behandel)banken. Zo schrijft hij op 10 oktober het één en ander over het bestuur van de ANBO, de Algemene Nederlandse Bond voor Ouderen: ze frauderen, royeren, dicteren en criminaliseren. Over ophitsen, graaien, misleiden en verduisteren wil hij het verder niet hebben. Ik ben best benieuwd of ANBO- directeur, Haantje de voorste, dit boek al gelezen heeft. Had ons plaatselijke ANBO-bestuur in januari nog enigszins twijfels of zij er goed aan gedaan hebben de boel te verlaten, na het lezen van het dagboek van Hendrik weet ik dat zij de juiste stap hebben gemaakt. Mocht Hendrik tijd over hebben? Donderdagmiddag is er weer bingo.