‘Het meisje in de trein’ is een bijzonder opgebouwde ‘who don it’. Via de perspectieven van drie vrouwen ontvouwen de mannelijke personages zich langzaamaan tot round characters. Doordat één van die drie perspectieven, die het grootste aandeel heeft in het verhaal, een onbetrouwbare verteller is stijgt de spanning enorm en wil je niets liever dan met een sneltreinvaart door het boek heen om te weten te komen wat er nou precies is gebeurd. Ondanks dat het verhaal zich in drie verschillende perspectieven afspeelt is het geenszins een moeilijk te volgen verhaal. De perspectiefwisseling wordt steeds duidelijk aangegeven wel wordt van de lezer verwacht bedachtzaam te zijn op de datums die worden vermeld omdat er één personage bij is die zich in het verleden afspeelt.

In eerste instantie leer je het hoofdpersonage Rachel kennen via haar gedachtegang tijdens de treinreizen ’s morgens en ’s avonds naar en van haar werk. Hier overdenkt ze wat ze zoal heeft meegemaakt die dag of nacht waardoor je direct het verhaal wordt ingezogen.

'Er ligt een stapel kleren naast het spoor. Lichtblauwe stof - misschien een shirt- op een hoop gegooid met iets vuilwits.'
Bladzijde 11

Dat Rachel geen betrouwbare verteller is kom je al gauw achter, ze heeft regelmatig black outs door overmatig drankgebruik en haar fantasie gaat vaak met haar aan de haal zo heeft ze van een stelletje dat ze dagelijks vanuit de trein in hun tuin ziet een complete fantasiewereld opgebouwd die ze voor waar aanneemt. Op een dag ziet ze iets dat voor een kettingreactie zorgt waardoor haar leven van koers veranderd. De perspectiefwisselingen met de andere personages wordt in hetzelfde treinreislogboek voortgezet en zorgen ervoor dat ze als wagonnetjes achter elkaar tot een ontknoping komen die je niet hebt zien aankomen.

Ondanks dat je het boek in sneltreinvaart wil lezen piept en knarst het toch wel hier en daar. Daar waar de auteur de spanning perfect heeft weten op te bouwen via de perspectiefwisseling waren de personages voor mij wat minder overtuigend. Karakters lijken te veel op elkaar, zo zijn er meerdere personages die kampen met black outs na overmatig drankgebruik zelfs bij een bijfiguur, word boosheid op dezelfde manier geuit en twee mannelijke personages gebruiken dezelfde ongebruikelijke gezichtsuitdrukking, geen van de personages lijkt in sociaal opzicht enigszins volwaardig gegroeid te zijn.

Daarom krijgt ‘Het meisje in de trein’ van mij drie sterren.