In Wie vlucht en wie blijft zijn de twee meisjes die we al eerder ontmoet hebben in De geniale vriendin en daarna in De nieuwe achternaam volwassen vrouwen geworden. Het verhaal wordt verteld vanuit Elena.

Lila en Elena zijn beiden afkomstig uit Napels en vechten elk op hun eigen manier tegen datgene wat alles en iedereen van hen verwacht.
Ze vechten op een heel andere manier, en dat kan ook bijna niet anders. Ondanks dat ze beide uit het Napels komen uit de tijd en de gemeenschap waar een vrouw maar één recht heeft; het aanrecht, hebben ze zich anders ontwikkeld.
Lila trouwde al op haar zestiende en kreeg een kind, terwijl Elena aan de universiteit studeerde en een boek schreef. Elena heeft als het ware de wereld aan haar voeten liggen ver weg van haar Napolitaanse roots, terwijl Lila huis en haard verlaten heeft en het luxeleven vaarwel gezegd heeft om te gaan werken in een fabriek zodat ze rond kan komen.

Ondanks dat ze zo verschillend lijken hebben ze veel overeenkomsten.
In de jaren zeventig waar het verhaal zich afspeelt zien ze kansen om niet meer onder het juk te blijven van het moederschap, de onderwerping door de mannen en gezag en de onwetendheid door gebrek aan kennis van wat allemaal mogelijk is. Ook kinderen, huiselijk geweld, scheiding en het zoeken naar de eigen identiteit komen hier aan de orde.
Hun levens blijven verbonden op een speciale manier. Nino is hier een gemeenschappelijke deler te noemen.

Hun paden kruisen zich ook regelmatig en het gaat soms hard tegen hard.
Lila kan heel hard zijn tegen Elena maar ze blijven desondanks een band houden die sterker is dan ze verwacht hebben.
'Waarom bleef ze me kwetsen? Wilde ze niet dat ik gelukkig was? Of was ze nooit hersteld en accentueerde het feit dat ze niet in orde was haar valse trekjes? Er kwamen bittere woorden bij me op, maar het lukte me niet ze uit te spreken.'

Ferrante heeft me met Wie vlucht en wie blijft net zoals met de vorige delen uit deze serie De Napolitaanse romans compleet overdonderd door de gedrevenheid om gevoelens te verwoorden in prachtige zinnen en door de geslaagde opbouw van het verhaal.
Ik was wederom bevangen door de #FerranteFever.

Achter in het boek staat een lijst van personages en een beknopte samenvatting van de gebeurtenissen uit de vorige delen van De Napolitaanse Romans. Hierdoor zou het mogelijk zijn om dit deel als stand alone te lezen maar ik kan iedereen aanraden om de serie in de goede volgorde te lezen om zoveel mogelijk leesplezier voor jezelf te creëren.

Dit najaar wordt Het verhaal van het verloren kind verwacht en ik kijk zeker uit naar dit boek hoewel dat het laatste deel van deze prachtige serie zal zijn.
4,5/5*