Het boek opent heftig als een inbreker met niet al te zachte hand zijn slachtoffer met de dood bedreigt. Dat dit allemaal anders uit zou gaan pakken dan dat hij in gedachten had is uiteraard voor de lezer een extra cadeautje. Na zo’n pakkende opening ging de rest van het verhaal wat langzaam van start. Het liet zich niet lezen als een thriller maar meer als een roman en er werd alle tijd genomen om de relatie tussen Joop en zijn ouders te beschrijven. Veel dialoog in het begin tussen deze partijen die niets met de zaak te maken hebben maar meer met hun gewone leven. Ook werd er een vrij lange terugblik gehouden op het eerste deel door middel van een brief aan Joop en Theo door een dame uit dat verhaal. Voor wie het eerste deel niet heeft gelezen heeft hierdoor een flinke spoiler te pakken en hoeft dat boek niet meer op te pakken. Voor wie het wel kent is het misschien een leuke terugblik maar voor het verhaal verder niet relevant om het zo uitgebreid te doen. Het gaf mij teveel afleiding.

Na deze wat trage start kwam er wat meer gang in het onderzoek en in het tempo van het verhaal. Naast het onderzoek wat in het heden plaatsvindt zijn er hoofdstukken over iets wat twee jaar terug zich afspeelde en komen er later stukken waarbij we een kijkje in het hoofd van de dader krijgen. Deze teksten zijn schuingedrukt. Door deze verschillende perspectieven komt er meer spanning in het verhaal en wordt het boeiender om te lezen.

Deze titel valt niet onder de noemer van enge thrillers waarbij je op het puntje van je stoel zit en geregeld over je schouder kijkt of er niet iemand is die je in de gaten houdt. Het is meer een aangename detective met oog voor detail en een origineel verhaal. De schrijfstijl van Hendrikse kan ik zeker waarderen en ik vind het jammer dat er een flinke spoiler op het eerste deel familiegeheimen in zit. Reden voor mij deze niet te lezen dus hopelijk verschijnt er spoedig weer een nieuwe titel van zijn hand die ik met plezier zal gaan lezen.