Twee hoofdpersonen, twee vrouwen.
Molly 17 en Vivian 91 jaar.
De hoofdstukken verhalen afwisselend over het leven van Vivian en Molly. Geen gelukkige geschiedenissen, wel levensecht verteld.

Vivian reist als 10 jarig meisje met de kindertrein, vol met weeskinderen, op zoek naar een pleeggezin, op zoek naar een beetje geluk. Want DAT heeft ze niet veel gehad.
Tijdens haar zoektocht gaat ze van gezin naar gezin, daar krijgt ze iets, daar laat ze iets achter.

Molly is een beschadigd meisje, wat zich verbergt achter haar gothic uiterlijk en door haar gedrag stoot ze mensen af, ja ze mochten eens dichterbij komen dan ze wil..............
Ook zij wil net als Vivian zo graag iets van haar leven maken, zo graag warmte om haar heen....
en dan regelt haar vriend Jack een afspraak met een oude mevrouw, die graag hulp wil........

Kunnen een 17 en 91 jarige ook maar iets gemeen hebben? Van elkaar ook maar iets begrijpen?

Dit boek geeft daar volledig antwoord op en dat is prachtig beschreven, als lezer voel je de wanhoop, de onmacht, de hoop en het mooie wat zich ontvouwt............indrukwekkend!