Een boek van Arlidge kan in mijn ogen niet slecht zijn. Zo ook met Pluk een roos. Het is het derde boek dat ik van hem lees, netjes op volgorde, en het is gewoon weer goed. Hoe doet die man dat toch?!
Wat opvalt in dit boek zijn de korte hoofdstukken. Soms niet eens een bladzijde lang. Dat maakt dat je nog sneller leest.
De misdaad is weer gruwelijk, net als in zijn vorige boeken. Anders is dat het nu niet om wraak gaat, maar om het in leven houden van een vertrokken dierbare. En dat gebeurt op een gruwelijke manier.
De boeken verlopen eigenlijk altijd volgens een bepaald patroon. Zo weet je eigenlijk al zeker dat Helen Grace de heldin zal zijn, maar niet voordat ze zichzelf in levensgevaar heeft gebracht.
Ook zien we een zachtere, zorgzamere kant van Helen. Het lijkt alsof ze haar muur een beetje aan het afbreken is. Langzaam en lang niet voor iedereen, daar is ze te beschadigd voor.
Eenmaal begonnen in het boek kon ik het niet meer wegleggen. Genieten!
4,5 sterren