Sixten Jinks, achtentwintig jaar oud, is geboren in Stockholm en is schrijver van beroep. Dit is het enige dat hij leuk vindt en goed kan. Hij heeft een arrogantie over zich en heeft veel sterallures. In zijn boeken schetst hij het Stockholm van vandaag in zijn boeken, geen Pipi langkous toestanden meer maar de harde en werkelijke realiteit en wantoestanden.
Zijn vriend Alex Lund, die hij al kent van in zijn studententijd, houdt zich bezig met de marketing van zijn verschenen boek. Samen zijn ze een stel apart coke snuivende buddy’s. Alex wil zoveel mogelijk munt uit Sixten slaan en betaalt dan ook stevig voor goede recensies te publiceren. Hij dwingt om Sixten zijn 3e deel te schrijven van zijn trilogie en het mag niet “soft” worden, hij wil hetzelfde en nog harder. Hij aanziet Sixten dan ook als een product en tevens als een afstudeerproject.

Als Sixten tijdens een signeersessie de mooie Elin ziet laat hij de boekhandelaar en wachtende klanten achter en loopt met haar mee naar haar huis. Het volgende moment wordt hij wakker in een ruimte die hij niet kent en ziet dat de mooie Elin er ook is en ze is vastgeketend. Hij weet totaal niet wat hem overkomen is en denkt dan ook eerst dat zijn vrienden een “practical joke” hebben uitgehaald. Hij ligt vast gebonden en voelt het metaal van een geweer in zijn rug duwen. Het beseft dringt tot hem door dat hij in een ernstige situatie is belandt. Hij schrikt op als de man zegt: “Hoe voelt het nou om zelf een hoofdrol te spelen in je nieuwe thriller?” Sixten is heel bang en denkt dat hier in deze ruimte zijn leven gaat eindigen.

Ze kunnen zich nog amper herinneren wat er is gebeurd en ze weten ook niet wat de ontvoerders verwachten en met hoeveel ze eigenlijk wel zijn. Door sommige zaken wordt het hem duidelijk dat ze er nog een hele tijd zullen zijn.

Dit verhaal is in het heden en het verleden geschreven en zo maken we ook kennis met Elin’s vriendin Astrid. Astrid is alleen met haar vader, haar moeder is verongelukt en beiden zitten ze nog diep in de rouw. Astrid’s vader is leerkracht Zweeds maar ergert zich mateloos aan de instelling van zijn studenten. Hij is zeer ontmoedigd hoe velen van zijn leerlingen omgaan met de Zweedse taal, oude gezegden zijn niet meer bekend bij hen en een komma lijkt als een prehistorisch leesteken voor hen.
Het plot krijgt een hele andere wending en is gewoonweg zeer goed uitgedokterd en als het boek uitgelezen is blijf je nog met vragen zitten hoe het nog verder zou zijn afgelopen als er nog een één of twee hoofdstukken zouden worden toegevoegd. Mijn nieuwsgierigheid was nog niet beëindigd.

Ik heb enorm genoten van Bronja haar “standalone” en zoals in DDK worden heden en verleden door elkaar geschreven. Dit stoort me helemaal niet en zeker niet na het lezen van DDK. Er zijn weinig auteurs die dit gegeven zijn om het zo vlekkeloos door elkaar te schrijven. Voor ik zelfs maar begon te lezen herkende ik direct haar lay-out en had een soort déjà-vu gevoel toen ik het boek open sloeg, helemaal Bronja dacht ik direct. Ik vind haar schrijfstijl zo ontspannend om te lezen ook al is het heel spannend qua opbouw en je kunt gewoonweg dit boek niet opzij leggen. Ik vind haar humor ook heel tof en apart (echte zwarte humor), echt mijn ding hoe ze sommige dingen beschrijft, ik heb dan ook weer enorm genoten van zinnen zoals “Kijk mam, je hebt een huisdier” als Astrid een muis ziet lopen aan haar moeders graf. En “dode moeders komen niet met een aanwijzing”. Nog een ander en zeer grappig voorbeeld is dat Sixten op een bepaald moment zegt “het bekt gewoon niet zo lekker weg”. Dit is echt zo typisch Nederlands en het brengt mij echt aan het lachen omdat wij niet een dergelijk taalgebruik hebben. Heerlijk vind ik dit!! Ik vind dit boek ook een meedenker, je wilt constant weten hoe het verder gaat aflopen.

Hoe dun dit boek ook is, het krijgt van mij 5 sterren!!