Ik had huizenhoge verwachtingen toen ik aan dit boek begon. Afgaande op hoe ik me voelde bij het lezen van Nachtschade, dacht ik dat me heel wat spanning te wachten stond. Ik moet echter toegeven dat dit boek me minder spannende momenten heeft opgeleverd dan de vorige. De reden hier voor is dat ik me echt heb zitten ergeren aan het feit dat Slaugher soms de neiging heeft om in dit boek dingen, mensen, gebouwen ed. te beschrijven op dezelfde manier als in Nachtschade. Ik had zoiets van 'ik heb het vorige boek gelezen, weet bepaalde zaken ... waarom moet ik ze hier nog eens te voorgeschoteld krijgen?' Ik had constant een déja-vu, wat voor mij echt de spanning aanzienlijk deed minderen. Ik ga echter wel de volgende in de trilogie lezen. Ik heb het immers gekocht en hoop dat Slaughter me weer kan boeien zoals in Nachtschade.