Ik had al vaak over de film gehoord, toen ik het boek een tijdje geleden tegenkwam in De Slegte. Het leek mij wel interessant om in het hoofd te kruipen van een moeder van een massamoordenaar. Want geef toe, iedere ouder heeft wel eens van die momenten waarop hij twijfelt aan zijn opvoedkundige talenten. En in dit geval zijn de desastreuze gevolgen (nature of nurture?) meteen buitenproportioneel.
Hoe kruip je in het hoofd van Eva? Via brieven aan haar ex-man, puur haar visie op de feiten. Het is vlot geschreven en heel creepy. De plottwist aan het einde maakt het allemaal nog beklijvender. Kevin is geen schatje dat ineens zonder aanleiding losgeslagen is toen hij zijn medestudenten neerschoot op school. Zijn sociaal onaangepaste persoonlijkheid is duidelijk aanwezig van bij de geboorte. De relatie met zijn familie is complex en destructief.
Ik had er wel wat moeite mee dat de brieven zo extreem uitgebreid waren, omschrijvingen van allerhande situaties tot in het kleinste detail. Eva vertelt alles chronologisch en koos ook momenten die voor mij niet altijd zo tekenend waren voor het karakter van Kevin en voor de misdaad die hij op zijn 16de pleegt. Ze vertelt ook heel veel over zichzelf, los van Kevin. Daar zag ik ook niet altijd het nu van in. Normaal lees ik snel, maar gezien het zware thema en de overvloed aan details heb ik over dit boek toch een volledige week gedaan.