‘Voor mij een Duvel, alstublieft.’, de courante woorden van het gangbare hoofdpersonage Pieter Van In. Althans heeft hij geen prominente rol in ‘De Japanse tuin’, ook een boek van Pieter Aspe, maar hierin speelt Van In enkel een kleine figurantenrol. Aspe die ondertussen al een boekenreeks heeft uitgebracht van meer dan 40 boeken, geeft dit verhaal een andere insteek. De misdaden worden dit keer opgelost door hoofdinspecteur Lies Rutten, en haar collega Rudi Nelissen, voormalig alcoholist. Ook verandert men van locatie, men gaat van Brugge naar Hasselt. Het boek telt slechts 121 bladzijden.
Het verhaal begint aan het water van de Kom aan de Kolenkaai, vlakbij een Hasseltse discotheek. Een jonge adolescente had iets te diep in het glas gekeken en was daar, voorover buigend boven het water, geëindigd. Als ze haar haarlokken naar achteren streek, ontdekte ze het uitstekende hoofd van Stijn Olaerts dat uit het bevroren wateroppervlak stak. Een lugubere ontdekking ontkracht door het spottende woordgebruik op amper een halve pagina, was al een anticlimax. “toen ze dubbelgevouwen over de kaaimuur stond te kotsen”, was hoe hij het aanhaalde en klinkt naar mijn mening een soort van neerbuigende kritiek naar de uitgaande jeugd toe. Hij doet uitschijnen dat iedereen elk weekend staat over te geven vanwege de drank. Het enige wat het jonge slachtoffer op zak had was een lidkaart van de provinciale bibliotheek van Hasselt. Dus gaan de inspecteurs eerst naar de bibliotheek waar ze archivaris Raf Swennen ontmoeten. Ze worden opgeroepen voor een zelfmoord, uit onderzoek van de leegstaande gebouwen blijkt het om een vriendin te gaan van Stijn, namelijk Helena Bijnens. Bij een huiszoeking van de gebouwen vinden ze een brief met daarin de naam Verdonk. Dit doet een belletje rinkelen bij Lies, Anja Verdonk is een vroegere vriendin en ze heeft een verleden met haar dat haar misschien nog duur zal komen te staan. Anja is een paar jaar geleden vermoord. “Lies haalde haar schouders op. De naam Verdonk bezorgde haar een wrang gevoel.”, op het eerste zicht lijkt dit allemaal heel vaag, Anja die 15 jaar geleden is vermoord is waar ze dan aan denkt, en een paar regels verder gaat het ineens weer over iets anders omtrent de zaak. Mede hierdoor de titel “Van de hak op de tak”. Gedurende het onderzoek loopt het heel moeilijk voor beide personages op persoonlijk vlak. Nelissen heeft het moeilijk omdat hij zijn zoon aan drugs verloren is en deze moorden ook in het drugsmilieu gebeurd zijn. Voor Rutten gaat het moeilijk omdat ze recent heeft ontdekt dat ze in verwachting is, terwijl ze op voorhand duidelijk hadden afgesproken dat ze geen kinderen gingen krijgen naar aanleiding van het groene denken en de problematiek van overbevolking die haar vriend zorgen baart. De persoonlijke lijn in het boek is een pluspunt, het is een schets van realistische situaties, waardoor men het boek luchtiger maakt. Uiteindelijk is Wim, de vriend van Lies Rutten, dolblij als ze zegt dat ze zwanger is. “Hij nam een slok van de wijn, zette zijn glas op een bijzettafeltje en begon te huilen als een kind.”
Kortom, vanwege de vele moorden en gebeurtenissen op een beperkte tijdspanne, respectievelijk 121 bladzijden, is het boek op verscheidene momenten moeilijk om volgen en staat de spanning vaak op een laag niveau. Hier had Aspe minder hooi op zijn vork moeten nemen en het over maximaal twee moorden hebben. Deze kan men beter op een complexe manier linken aan elkaar en oplossen, hiervoor volstaan 121 bladzijden wel. Voor vier doden is dit te hoog gegrepen, hierdoor krijg je niet veel diepgang waardoor je als lezer alleen maar oppervlakkig kan oordelen. Voor de meeste jongeren is boeken lezen niet de favoriete vrijetijdsbesteding, maar dit is een goed boek, al moet je er wel bij nadenken.