Je zou heel wat tranen moeten plengen om zoveel onzinnig geweld, maar ik vond 't boek niet direct emotionerend. Ik las het soms als een avonturenroman. Twee verhaallijnen, die heel verschillend zijn, komen bij elkaar. En daarmee is er ook een liefdesverhaal geboren. Ook al vond ik 't verhaal van Aisha en Kazim, wat er ook in voorkomt, romantischer. De wijsheid van de mensen in de bergen die moeten leven met veel ontberingen en de nietigheid van de individuele mens, vind ik mooi in dit boek. Ook interessant om Kashmir via dit verhaal voor je gevoel beter te leren kennen.