Stralend heldere ochtend is een boek over en een ode aan Los Angeles. De één na grootste stad in de VS (na New York). Alle facetten van LA worden belicht en Frey doet dat grotendeels door verhalen te vertellen over de inwoners van LA. Korte lotgevallen veelal over arme pechvogels of mensen wiens leven door één ongelukkig moment een dramatische wending neemt.
Van het grote talent of het wonderschone model dat naar de beloofde stad ging om zijn of haar dromen waar te maken, net als (jaarlijks) 100.000 andere wannabe filmsterren. Of fotomodellen. Of muzikanten. Om de kost te moeten verdienen als serveerster of pizzaabezorger omdat niet hij of zij maar een ander uit die 100.000 gelukzoekers de ster werd.


Het is een boek over overleven in de enorme grote stadsjungle. De enorme verschillen tussen extreem rijk en straatarm. Over hoe de één geluk had en de ander pech. Over hoe LA een magneet is voor gelukzoekers, mensen die hun oude leven of stad achter zich laten en in LA een nieuw leven op proberen te bouwen.



LA, de stad die in ongelooflijk veel dingen de grootste is. De grootste pornoproducent, maar ook de grootste op het gebied van kunst en cultuur. De grootste op filmgebied. De grootste qua oorlogsvoering, wapenproducent en luchtmachtproducent. De stad met de grootste Joodse, de grootste Chinese, de grootste Japanse (enzovoort) gemeenschap, een smeltkroes van nationaliteiten die soms weer steden op zich vormen binnen LA.
En zo gaat het een pagina door met voorbeelden waarin LA de grootste ter wereld is.
LA is de nieuwe hoofdstad van de wereld.

Alles komt voorbij. De bendes, het verkeer, de kunst, de filmindustrie met als parasieten de paparazzi, de porno industrie, de dromen, de immigranten, de zwervers in Skid Row (en ministad met 10.000 inwoners, 50 straten met kampementen van kartonnen dozen en forten van schroot waar het geweld en de ontaarding welig tiert) en dat wordt meestal vertelt met behulp van korte verhaaltjes over de inwoners van LA, maar ook in korte hoofdstukken waarin enkel informatie staat. En na elk hoofdstuk is er een pagina waarin in chronologische volgorde een feit over LA staat.

Maar het grootste deel van het boek beslaat de vier verhalen van enkele uiteenlopende “lost souls from LA”.

Een meisje wiens ouders uit Mexico komen, de grens naar de USA oversteken en als ze 50 meter over de grens zijn wordt het meisje geboren. Ze is op slag Amerikaans staatsburger en haar ouders kunnen ook in de USA blijven. Ze trekken naar LA, werken zich een slag in de rondte om hun dochter een toekomst te bieden. De dochter neemt om haar studie te bekostigen verschillende baantjes en komt zo bijvoorbeeld bij een oude tang terecht die een kast van een huis heeft en waar ze schoonmaakwerk doet. Het oude wijf is een rijke verbitterde sadist die haar AmeriMexicaanse hulpje in de huishouding vernederd en tiranniseert.

Een jongen en een meisje ontvluchten hun beider ouders die immer dronken en gewelddadig zijn en trekken naar LA. Ze zijn 19 en doen hun best zich een nieuw leven te verschaffen waarin hun liefde voor elkaar verder kan bloeien en waarin zer het beter kunnen doen dan hun ouders het deden. Het zit tegen, het zit mee, alles wordt heel mooi, maar dan is er een schaduw uit het verleden die alles weer verandert.

Er is een immens populaire extreem beroemde acteur, voor de schijn getrouwd, maar in zijn hart een stiekeme homo die niet uit de kast kan komen vanwege zijn imago (Hey, Tom Cruise). Hij is extreem rijk en denkt dat hij alles voor elkaar krijgt met geld en dat elke man (letterlijk) voor hem buigt. Dat blijkt tegen te vallen. Een portret van een intens trieste over het paard getilde verwende semi psychopaat met een duister leven buiten de spotlights.

En er is het verhaal van Joe. Een zwerver die in een publiek toilet achter een taco stal woont en een enorme liefde voor Chablis heeft. Hij denkt een lost angel, een jong meisje wat door haar dealer misbruikt en mishandelt wordt, te kunnen redden, hetgeen dramatische gevolgen heeft.

Een loflied en een aanklacht tegen de sneltrein des levens die LA is. Het is op zich een mooi boek maar wel met één nadeel.
Jammer van de gekunstelde en tamelijk fucked up stijl waarin Frey lange zinnen schrijft zonder komma’s hetgeen niet fijn leest ik vraag me af wat hij daar nou mee wil het is namelijk doodvervelend.
Hij doet dat gelukkig niet constant, maar in bepaalde delen van het boek. Tamelijk belabberde en totaal overbodige vondst die niks toevoegt behalve irritatie over de rare zinnen. Maar voor de rest is Stralend Heldere Ochtend een boeiend portret van een wereldstad. Een 7 op de schaal van 1 tot 10.