Ik heb het uit en ga het nog maar een keer lezen. Want er zit zoveel in dit waanzinnige epos, essay, geromantiseerd bijbelverhaal, dat ik het niet in één keer kan vatten. Het verhaal van Kaïn en Abel, verteld vanuit Abel en je kan niet anders dan Kaïn gelijk geven. Het verhaal van Noach, verteld vanuit zijn zus, en wat is die Noach een rotvent. Het verhaal van Bellori, die op zijn 11e twee engelen ziet en vervolgens zijn leven eraan weet om ze weer te zien, om zich te bewijzen.
En natuurlijk een essay over de aard van engelen, die volgens Bellori toen God in het lichaam van Christus stierf, ballingen op aarde werden en zich aan moesten passen. Tot ze aan het eind verworden tot de zeemeeuwen aan de Noorse kust. Allemaal fictie, maar zo groots uitgewerkt dat je het bijna gaat geloven, ware het niet dat de schrijver elke keer zijn bewijzen uit de letterlijke tekst van de bijbel haalt. De overgangen tussen de verschillende vormen van vertelling zijn fascinerend. Naadloos wisselt het verhaal van perspectief, van alwetende verteller naar interne monoloog. Als lezer kun je niet anders dan hier ademloos in meegaan.
Ik moet het nog een keer lezen.