In het boek: De vijfde brief van Nicola Moriarty draait het (uiteraard) allemaal om een brief. In het digitale tijdperk waarin wij nu leven is dat eigenlijk uniek, want wie schrijft er tegenwoordig nog een brief?

Tijdens hun schooltijd waren vier meiden de beste vriendinnen die alles met elkaar deelden. Maar zoals zo vaak verliezen ze elkaar na de schooltijd uit het oog. Ieder jaar komen ze wel bij elkaar voor een weekend weg. Als een van hen het plan opvat om een brief te schrijven waarin ze hun diepste onbekende geheim kenbaar maken, ontdekken ze een vijfde brief waarin iemand vertelt hoe ze een van haar vriendinnen haat. Maar wie is die onbekende briefschrijfster?

Het plot klinkt goed, spannend en mysterieus. Tijdens het lezen leef je mee met de brieven die zijn geschreven, de geheimen en de zoektocht naar die onbekende schrijfster.
De schrijfstijl is fijn, hoewel het verhaal in het begin een beetje te langzaam wordt opgebouwd. En soms wordt er teveel uitgeweid, wat jammer is.
Door de inhoud van de brieven en de flashbacks naar de schooltijd kom je meer te weten over de personages. Mijn favoriet was Joni, degene die het plan van de brieven schrijven bedenkt: een beetje naïef, maar hartelijk, en iemand die alles graag bij elkaar wil houden.
En toch kwamen de personages vlak over en had ik soms moeite om mijn gedachten erbij te houden. Het verhaal was op sommige momenten wat saai.
De ontdekking van de onbekende schrijfster kwam niet helemaal als een verrassing, hoewel ik wel vond dat de reden om die haatbrief te schrijven nou ook weer niet zo levensomvattend was. Het open (?) einde vond ik een beetje vreemd.
De epiloog begreep ik ook niet helemaal, volgens mij voegt dat niet echt wat toe aan het verhaal.

Al met al was dit een leuk boek om te lezen. Je gaat je inderdaad wel afvragen na het lezen van dit boek hoe goed je iemand eigenlijk kent …