Hoofdpersoon Blanca in Ook Dit Gaat Voorbij is veertig wanneer haar moeder overlijdt.

Aan het graf van haar moeder realiseert ze zich hoeveel ze van haar heeft gehouden en ook hoe haar eigen leven er tot nu toe heeft uitgezien.

Behoorlijk egoïstisch heeft ze door het leven gefladderd, veel vrienden heeft ze gehad, eigenlijk heeft ze zich meer als een puber dan als een volwassen vrouw gedragen.

Ze besluit terug te gaan, samen met haar kinderen, naar het familiehuis in Cadaqués, een Spaans Catalaans kunstenaarsdorp, waar nog veel herinneringen aan haar moeder liggen.

Een van de dingen die haar moeder haar geleerd heeft is dat je je nooit schuldig moet voelen.

Die instelling heeft Blanca overgenomen en heeft veel invloed gehad op de keuzes die ze in haar leven gemaakt heeft.

Ze vraagt zich af of ze zich nu, na de dood van haar moeder, na de laatste problematische jaren met haar , schuldig moet voelen.

Ze weet eigenlijk niet zo goed hoe ze nu verder moet.



Ik heb het boek met veel interesse en plezier achter elkaar gelezen, het boek was snel uit, mede doordat het nog geen tweehonderd bladzijden telt.

Mooie, poëtische schrijfstijl, waardoor ik regelmatig een zin nog een keer lezen wilde.

Mooi portret van een moeder dochter relatie.