In When will there be good news komen dezelfde themas terug als in de twee voorgaande boeken van Kate Atkinson: Jackson Brodie kan zijn draai maar niet vinden, evenmin als Louise Monroe; alles hangt met alles samen; de misdrijven zijn gewelddadig, maar worden bijna tussen de regels door beschreven; het optimisme komt uit het boek gesprongen.
Het verhaal is hierboven al beschreven, ik voeg alleen wat voetnoten toe. Reggie Chase en Jo Hunter hebben allebei een achternaam die iets met de jacht te maken heeft. Vrijwel alle personages zijn grenzeloos optimistisch, zelfs de bijna pathologisch chagrijnige Monroe. Iedereen wordt op de gekste momenten besprongen door willekeurige associaties, waardoor de citaten heen en weer flitsen van de bijbel tot popsongs. Het overheersende thema is de liefde, ja, maar ook hoop, vertrouwen en geborgenheid spelen een rol. Petje af voor Jo, Louise en voor alle vrouwen in de boeken van Atkinson die doen wat ze moeten doen zonder daar veel drukte over te maken. Volgens sommige critici zijn Atkinsons boeken feministisch omdat de mannelijke personages de slechteriken zijn; tot op zekere hoogte is dat wel zo, maar daar staan weer mannen tegenover die in- en ingoed zijn.
Uiteraard moet de hoogste lof uitgaan naar de onnavolgbare Reggie, de onverwoestbare hoofdpersoon. En naar de schrijfster die van de hak op de tak lijkt te springen, maar in de laatste paar hoofdstukken alle lijntjes netjes samenvoegt.
Vrolijk en optimistisch dus,dit boek, maar ook aangrijpend. De gebeurtenissen rondom de jonge politieman Marcus laten je niet meer los.