Na een verborgen bestaan als ghostwriter schreef Robotham zich in 2003 met De verdenking blijvend in de schijnwerpers. Lezers waren laaiend enthousiast en al snel kreeg het boek de button Thrillersensatie van het jaar opgeplakt. De fans van het eerste uur stortten zich op de opvolger Het verlies, maar voor sommigen was het een afknapper. De lezersrecensies op Crimezone werden minder positief, hier en daar zijn zinsneden op te pikken als warrig, ongeloofwaardig verhaal, te veel toevalligheden en geforceerd en langdradig.
Die kritiek is helaas ook van toepassing op Nachtboot, Robothams laatste boek waarin Alisha Barba de hoofdrol speelt. Alisha is single, sikh, hardloopster en gekwetst. Tijdens haar werk als politierechercheur brak ze haar ruggengraat en ze is volop bezig met haar revalidatie als haar vroegere schoolvriendin Cate Beaumont haar vraagt om naar de schoolreünie te komen. Op die reünie pronkt Cate met een zwanger buikje, maar ze heeft Alisha nog maar net kunnen zeggen dat ze haar baby willen afpakken als Cate wordt overreden. Het lijkt op een ongeluk, maar de noodkreet van Cate en de onthutsende ontdekking dat het buikje nep is, zetten Alisha aan het denken. Tijd voor actie, besluit die taaie tante en al snel bevindt ze zich in een duistere wereld waar mensensmokkelaars kinderloze echtparen aan een kind helpen.
Het thema van Nachtboot is ongemeen schokkend en zal voor veel mensen met een niet ingevulde kinderwens herkenbaar zijn. Cate consulteerde een fertiliteitscentrum waar slopende behandelingen wel hoop maar geen vervulling brachten, en haar verlangen naar een kind liet haar waanzinnige dingen doen. Waar de gedachtegang van Cate nog geloofwaardig is, gaat Robotham flink uit de bocht als hij de modus operandi van de mensensmokkelaars beschrijft. Het is niet waarschijnlijk dat een criminele groep die grof geld verdient met relatief weinig investeringen haar voortbestaan op het spel zet voor een beetje extra geld. Niet alleen de criminelen zijn ongeloofwaardig in Nachtboot, ook Alisha en haar kompanen gaan af en toe uit de bocht. Zo duikt plots een vriend van Alisha op. Hij is razend verliefd op haar, zij is lichtelijk gecharmeerd door hem, maar, zegt ze zelf, ze zou zich nooit bij hem thuis voelen. Hij leeft in een andere wereld. Zonder dat er wezenlijke veranderingen optreden in Alisha, valt ze plots toch als een blok voor hem. Het kan verkeren, zei Bredero al, maar in dit verhaal klopt het niet. Tel daar een heleboel toevalligheden bij en je moet wel tot het besluit komen dat de plot met haken en ogen aan elkaar hangt.
Het is jammer dat Robotham de schwung die hij in zijn debuut tentoonspreidde, niet kan behouden. Het boek heeft zeker een intrigerend thema, is bij momenten spannend, maar heeft geen overtuigende personages en nog minder een geloofwaardig plot.