‘Later als ik dood ben’ is het tweede boek waar Ilse Ruijters furore mee maakt. Ze won in 2015 de Hebban debuutprijs en daarmee is de verwachting voor dit tweede boek hoog. En die verwachting is uitgekomen. Het leest vlot weg, is spannend en er is voldoende diepgang om tot het einde geboeid te blijven.

Het verhaal gaat over Elin die stervend op de vloer ligt en terugkijkt op haar leven. Ze is 36 jaar wanneer ze ontdekt dat ze is voorgelogen over haar afkomst. Haar ouders willen haar de waarheid niet vertellen en Elin besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Ze denkt antwoorden te vinden door in een TBS kliniek te gaan werken. Ze verbrandt op een vrij drastische wijze al haar schepen en bouwt een nieuw bestaan op.

De manier waarop Elin denkt de waarheid te vinden is nogal gestoord en behoorlijk naïef. Het is niet het eerste wat bij je op zou komen als je op zoek gaat naar antwoorden over je achtergrond. Maar het feit dat ze daadwerkelijk in een TBS-kliniek gaat werken levert een spannend verhaal op.

Het zijn niet alleen de patiënten die gestoord zijn, bij alle personages lijkt een steekje los te zitten. Het interessante is dat sommige patiënten normaler over komen dan haar collega’s en ouders. Het roept de vraag op waar de scheidslijn ligt tussen gezond en gestoord en dat schept een spanningsveld en houdt je bij de les.
Het is jammer dat je halverwege het verhaal al weet hoe het zit en wie de vader is. Het neemt een stukje spanning weg waardoor je alleen nog wilt weten hoe Elin nou stervend op de grond belandt.
Toch blijft het boeiend. En het einde is ook nog verrassend.

Later als ik dood ben is een boeiende psychologische thriller over de scheidslijn tussen goed en kwaad en tussen gek en normaal. Het bezorgt de lezer menige aangename uurtjes.