Roem is geschreven door Daniel Kehlmann, wiens eerdere boek Het meten van de wereld ik hoogstens aardig vond. Maar mede door een enthousiaste recensie van Pieter Steinz, ben ik er toch aan begonnen. En wat een goede beslissing dat was!
Roem lijkt wel een beetje op Wolkenatlas van David Mitchell. Ook dit boek bestaat bestaat uit een serie van min of meer losstaande verhalen die toch allemaal te maken hebben met elkaar. En net als Wolkenatlas is elk verhaal even kostelijk. Zoals het verhaaltje over hoe een twijfelende filmster het leven van een ander gaat leiden: een slechte dubbelganger van zichzelf spelend. Of dat van een oude vrouw die naar een Zwitserse euthanasiekliniek reist, intussen klagend tegen de schrijver (!), dat ze dit zo’n vervelend verhaal vindt. Of het relaas van een Amerikaanse schrijfster, die ergens in een centraal-aziatische dictatuur zoek raakt. En ook het verhaaltje over een anti-sociale, dikke en stinkende kantoorpik die verslaafd is aan internet-fora is ijzersterk.
Het knappe is ook nog eens dat alle verhalen een sterke onderlinge samenhang hebben; ze gaan allemaal over de vraag wie we nu eigenlijk zijn, en wat nu eigenlijk de werkelijkheid is. Hoe weten we nu eigenlijk waar we zijn, nu dat met de mobiele telefonie niet meer uitmaakt? En is de virtuele wereld van het internet of de bedachte wereld van verhalen, nu echt veel minder werkelijk dan de ‘echte’ werkelijkheid? Het zijn prikkelende diepgaande vragen die Kehlmann stelt in een verder opvallend licht, grappig, maar vooral meesterlijk boek.