In de boekwinkel zou ik dit boek niet opgepakt hebben, maar toen de schrijfster het boek aan me voorstelde klonk het dusdanig interessant dat het toch gesigneerd in een tas mee naar huis verdween. Helaas kon ik toen niet alle boeken mee naar Venray nemen, en bleef deze in Hulst achter, maar dat betekende wel dat het boek nu op me lag te wachten.

Vrijdag is de hel minder heet is nergens een leuk en gezellig boek om te lezen, maar dat weet je zodra je eraan begint. Het verhaal gaat immers over eerwraak, een zwaar beladen en veelal doodgezwegen thema waar we toch nog veel te vaak iets in het nieuws over horen. Maar waar het boek ongelooflijk goed in slaagt, is duidelijk maken wat eerwraak is, waar het om draait en waarom sommige Moslims er rotsvast in geloven, zonder het ook maar ergens goed te praten.

Waar het boek daarnaast ook in slaagt, is duidelijk maken dat dit niet de enige interpretatie van de Islam is, en verre van de meest populaire. In het boek krijgen we te maken met een aantal extremistische Moslims, die heel menselijk neergezet worden. Maar we zien net zoveel Moslims die juist vrede, tolerantie en gelijkheid tussen mensen en geslachten prediken.

Wat het boek echter, voor mij, het sterkst maakte, was de manier waarop de twee hoofdrolspelers zijn neergezet: Als normale tieners, die net als hun leeftijdsgenootjes vechten met de wensen van hun ouders, de vrijheden van hun vrienden en de wensen die ze zelf hebben aangaande hun toekomst. Het verhaallijntje van de overlevende van een Nazi concentratiekamp had wat mij betreft niet per sé gehoeven, en haalt denk ik wat kracht weg van het verhaal an sich, maar ik snap wel waarom deze keuze toch is gemaakt.

Het is een kort verhaal, dat ik in een paar uur heb gelezen, maar het zal nog wel wat na blijven zinderen. Al met al dus vooral geen spijt dat het toch in mijn tas is beland.