Wie een boek van Rick Riordan openslaat, herkent al bij de eerste letters zijn specifieke stijl. Zijn personages zijn direct, hebben een gezonde dosis humor en zijn veelal gebaseerd op een god. Zijn verhaal bevat veel actie, een hoog tempo en verveelt geen moment. Zo ook in de serie over Apollo: De beproevingen van Apollo. Waar het eerste deel geheel niet uniek was, maar wel scoorde door de effectieve schrijfstijl, lijkt dat ook in De duistere voorspelling, het tweede deel, aan de orde. Langzaam begint Riordans magie echter uit te werken. Apollo kan de lezer al een beetje minder bekoren dan in het eerste verhaal.
In het tweede deel van de serie trekt Apollo, in de gedaante van puber Lester, er opnieuw op uit. Samen met Calypso, Leo en draak Festus arriveert hij in de staat Indiana, waar hij vrijwel direct slaags raakt met de plaatselijke bevolking. Ze worden gered door Emmy en komen terecht bij het Tussenstation. Daar ontmoeten ze Josephine. Apollo, Lester, hoort al snel dat hem een nieuwe queeste te wachten staat. Britomartis verschijnt en vertelt hem de opdracht die hij uit moet voeren, terwijl hij op zoek is naar zijn Meg (het meisje dat hij in deel één ontmoette): ‘Je zóú dood kunnen gaan, maar dat is niet het doel. Ik wil alleen mijn griffioenen terug.’ Al snel blijkt dit niet de enige opdracht.  Apollo en zijn vrienden staan opnieuw aan de vooravond van een groot avontuur.
‘Op zich verbaasde dat me niet. Nu ze haar onsterfelijke vermogens kwijt was, probeerde Calypso andere vaardigheden onder de knie te krijgen. Tot dusver was dat mislukt met zwaarden, stokwapens, shuriken, zwepen en improvisatiekomedie. (Ik begreep volkomen hoe gefrustreerd ze was.) Vandaag had ze besloten haar vuisten te proberen.’
De duistere voorspelling wordt gekenmerkt door de met humor doorspekte opmerkingen van Riordan. Uiterst direct taalgebruik, waarbij Apollo de lezer regelmatig aanspreekt, versterkt daarbij de toonzetting in het zeer scenisch beschreven verhaal waarin de actiespanning erg hoog ligt. Riordan zet duidelijk in op de voor zijn boeken succesvolle schrijfstijl: direct, daadkrachtig, hard en vol humor.
Helaas slaat hij hier af en toe in door. Hoewel Apollo in eerste instantie een rasechte puber is, blijft hij tegelijkertijd een halfgod die te maken krijgt met andere goden. Echter, hij en de goden gedragen zich niet altijd naar hun aard en zijn voor het gevoel soms zelfs te populistisch. Spreektaalopmerkingen (‘Ik had er gewoon weinig aandacht aan besteed, omdat… gewoon, de ruzies waren niet over mij gegaan) en niet-passende uitspraken (‘De gevechtsfase gaan we nog even tweaken’) zorgen voor verwarring: ze passen niet altijd bij de personages die ze uitspreken. Bij vlagen voelen ze zelfs misplaatst.
De plot in het tweede deel in de serie bevat veel actie en een hoog tempo en laat amper ruimte over voor rust. Riordan combineert wederom een verhaal uit de klassieke oudheid met de moderne wereld. Hij laat oude personages herleven en plaatst ze in de wereld van nu, waarbij hij ze trekjes van de gewone mens geeft, zonder ze ‘minder god’ te maken. Tegelijkertijd heeft hij oog voor meer actuele thema’s als onderdrukking of slavernij.
Zo bekeken lijkt De duistere voorspelling wederom een schot in de buurt van de roos. Echter, na diverse boeken met dit concept verliest Riordans stijl kracht. Het verhaal van een halfgod in een nieuwe wereld is inmiddels bekend, evenals de stijl waarbij de hoofdpersoon humoristische zijsporen bewandelt: ‘In gedachten schreef ik ter plekke een nieuwe doodshaiku: Boze struisvogels / Vertrapt door scheermespoten / Sterven gaat van au.’ Langzaam ontstaat het ‘dit kennen we al’-gevoel. Wie dan goed naar dit verhaal kijkt, kan niet anders dan constateren dat Riordan meer van hetzelfde vertelt. Hoewel de queestes nét even anders zijn dan in vorige delen, lijken de acties, de gevechten en de verhaallagen zelf op gebeurtenissen in andere boeken. De duistere voorspelling bevat geen écht vernieuwende elementen die het misschien wel had moeten hebben. Langzaam dooft het vuurtje dat lang bleef branden. Is Riordans magie uitgewerkt voor de serie het einde vond?