“Pop goes the weasel” is het tweede deel in de thrillerserie met inspecteur Helen Grace. Je kunt dit deel los van het eerste deel, “Eeny Meeny” lezen. Toch kun je de verwijzingen naar gebeurtenissen in “Eeny Meeny” en de gevolgen hiervan voor Helen waarschijnlijk beter plaatsen als je dit deel ook kent. Het zou zonde zijn om “Eeny Meeny” pas te lezen na “Pop goes the weasel” omdat de auteur in dit tweede deel kort vertelt hoe “Eeny Meeny” afloopt.

In “Pop goes the weasel” wordt Helen Grace opnieuw geconfronteerd met een seriemoordenaar. Het eerste slachtoffer is een hoerenloper, vader van vier kinderen. Zijn lichaam wordt zwaar verminkt en zijn hart wordt bezorgd bij zijn echtgenote. Een tweede moord volgt. Weer een hoerenloper en een getrouwde man. Zijn hart wordt afgeleverd op zijn werk. Er volgen meer moorden. Helen ziet een enorme woede in de verminkte lichamen. Ze is er zeker van dat de moordenaar “wants to expose”. Helen probeert met haar team de zaak op te lossen. De relaties met mensen om haar heen staan onder druk: Helen wordt geconfronteerd met Charlie, die na de gebeurtenissen in “Eeny Meeny”, weer aan het werk gaat. De relatie tussen de twee vrouwen verloopt stroef. Daarnaast probeert journaliste Emilia Garanita het leven van Helen zuur te maken en Helen botst met haar nieuwe baas, Ceri Harwood. Ook in dit deel zoekt Helen een vorm van ontspanning bij Jake, de in SM gespecialiseerde gigolo. Helen doet er alles voor om de zaak op te lossen. Ondanks de gruwelijke moorden, heeft ze een groeiend begrip voor de moordenaar.

De titel van het boek verwijst naar de hoerenlopers die zichzelf vaders en echtgenoten noemen, “filthy little weasels”.

Wederom zijn de karakterbeschrijvingen vrij oppervlakkig. Je krijgt weinig mee van de gevoelens en gedachten van de hoofdpersonen. Dit aspect mag Arlidge wel wat dieper uitwerken. Het verhaal is spannend, snel, niet ingewikkeld. Het plot is verrassend, maar niet heel origineel. Ik bleef toch zitten met de gedachte: had het team dit niet eerder kunnen bedenken? Toch kijk ik uit naar het derde deel met Helen Grace: “The Doll’s house”.