Mijn verwachtingen waren hooggespannen. De recensies waren laaiend. Bovendien had ik Sonny Boy van Annejet van der Zijl met zeer veel plezier gelezen. Maar dit boek viel toch een beetje tegen. Weliswaar is het met veel vaart geschreven: in vogelvlucht wordt de persoonlijke geschiedenis van de Amerikaanse Allene Tew verweven met de eerste pioniers in Amerika, de Burgeroorlog, de Eerste Wereldoorlog, Zwarte Donderdag, de Tweede Wereldoorlog en de Koude Oorlog.

Enerzijds dus een geschiedenisroman, maar eigenlijk meer een familiekroniek. En eerlijk is eerlijk, Van der Zijl heeft buitengewoon grondig 'geresearched' wat leidt tot een opeenstapeling van feiten en feitjes. Haar bronvermelding is dan ook indrukwekkend, maar het gaat wel ten koste van de verdieping. De karakters van de hoofdpersonen komen dan ook niet erg uit de verf.

In de laatste honderd pagina's komen de bemoeienissen van Allene Tew - die het dan na vijf huwelijken heeft geschopt tot gravin - met onze koninklijke familie aan de orde. En de Oranjes komen er niet best af. Ik wist dat Bernard van Lippe Biesterveld een charlatan was, maar de manier waarop beschreven wordt hoe deze Parijse autoverkoper Juliana weet in te palmen is niets meer of minder dan een demasque. Ook Wilhelmina blijkt een vreselijk mens te zijn, maar dat wisten we eigenlijk wel. Heel erg gelachen heb ik om de beschrijving dat 'de sjoelbak zo'n beetje het meest enerverende aan het Haagse hof was'.

Mijn conclusie: een aardig boek, maar niet top.