'Het uur van Zimmerman' is een verhaal dat blijft boeien door de goede beschrijving van de personages. Vaak stereotiep, zoals de rector die joviaal voor de dag komt bij het afscheid van Zimmerman.
Karolien Berkvens laat de wat droge humor niet ontbreken in dit boek, zo ook bij deze gedachten van de hoofdpersoon bij datzelfde afscheid;
'Zimmerman buigt zijn hoofd en heft zijn glas. Het beleefde kuchen verraadt dat men meer van hem verwacht. Hij zuigt op de binnenkant van zijn wangen en slikt het daarbij ontstane speeksel door. 'Bedankt allemaal,' zegt hij. Goddank klinkt het definitief genoeg. Hij laat zijn ogen langs de gezichten op de foto glijden. Met sommige mensen heeft hij nooit een woord gewisseld, maar het is beter dan bowlen.'

De gedachten van de hoofdpersoon gaan nadat hij met pensioen is gegaan, steeds vaker terug naar de tijd dat zijn vrouw Lucy nog leefde. Hij krijgt meer tijd om na te denken en alle structuur is verdwenen. Deze man van de klok wordt letterlijk en figuurlijk zijn klok ontnomen, door het afscheid van zijn baan en door de diefstal van zijn horloge.
Het cadeau dat hij kreeg schijnt hem aan te kijken, zo ervaart hij dat in ieder geval. Het is een puzzel met een groepsfoto van zijn collega's.
Hij heeft het gevoel dat hij in de gaten gehouden wordt en kan daar niet meer omgaan. Als kind ontsnapte hij aan de werkelijkheid door onder zijn bed te kruipen, als volwassene had hij zijn baan waarin hij zich verstopte. Toen dat wegviel, had hij niets meer naar zijn gevoel;
'Tijd is alles wat hij nu nog heeft. Bij het indelen van zijn laatste jaren hoeft hij met niemand rekening te houden, behalve met zijn dood. Dat wordt misschien de grootste uitdaging die hij als roostermaker heeft gehad.'

Terwijl ik verder las, werd ik ook steeds nieuwsgieriger naar hoe het verder zou gaan met Loet Zimmerman. Een verrassend open einde, heeft mijn nieuwsgierigheid niet kunnen bevredigen.
De lezer kan zelf een einde bedenken. Ik bedacht er een waarmee ik tevreden kon zijn.
3,5/5*