Het verhaal speelt zich af in twee verschillende werelden, eentje die bij mij overkomt als een wereld uit het verleden, die wat sprookjesachtig aandoet en eentje die lijkt op een wereld in de nabije toekomst, die wat technocratisch aandoet. Elk hoofdstuk wisselt van wereld. In het begin lijken het twee aparte verhalen maar gaandeweg het boek kom je erachter dat ze meer met elkaar te maken hebben dan je aanvankelijk dacht. Het was bij mij zelfs zo erg dat ik na het achtste hoofdstuk mezelf soms wel eens afvroeg wie in dat hoofdstuk de (naamloze) hoofdpersoon ook al weer was, waarvoor ik de auteur een groot compliment wil geven, omdat dat naar ik aanneem, gezien het einde van het boek, ook zijn bedoeling was.
Ik weet niet of dat bij anderen ook zo over komt of zal komen, maar dat is niet erg. De gehele roman zal door menigeen ook anders worden geïnterpreteerd, en ook dat is niet erg, dat is juist één van de charmes en de grote kracht van dit boek.
Het is een avonturenroman in de breedste zin van het woord, met elementen uit sprookjes: de eenhoorns, een professor die met paperclips strooit zoals Klein Duimpje met broodkruimels, met elementen uit science fiction: een “info-oorlog”, manipulaties van het menselijke brein en met elementen ontsproten aan Murakami’s brede fantasie zoals: Calcutecs, Semiotecs, Hekelingen, het wassen en schudden van informatie, Droomlezers die dromen uit eenhoornschedels lezen, schaduwen die met een mes worden verwijderd en zelfstandig doorleven; je kunt het zo gek niet bedenken en toch blijft het allemaal geloofwaardig omdat Murakami tijdloze en normale zinnen uit zijn pen tovert als:
“Als ik ooit gereïncarneerd word, bedacht ik, laat ik er dan voor zorgen dat ik niet terugkom als paperclip.”
“Tijd is een storend element als je bezig bent met tabelleren.”
“Wie niets verwacht, krijgt ook niets.”
[…] een geheim is een geheim, omdat je het niet aan anderen doorvertelt.”
“Geld speelt geen rol. Dit is oorlog. Je kunt een oorlog niet winnen als je eerst gaat uitrekenen wat het kost.”
[…] Hij had de schroeven op maat gesorteerd en in schone witte bakjes gelegd. Ze zagen er zo gelukkig uit.”
“Twee mensen kunnen in hetzelfde bed slapen en toch alleen zijn als ze hun ogen dichtdoen, als je begrijpt wat ik bedoel.”
Uiteraard speelt ook de liefde en de menselijke interactie een grote rol in dit boek, net als in al zijn andere werk en wordt er vaak verwezen en gesproken over jazz en popmuziek, met als mooiste citaat wat mij betreft: “Bob Dylan is net iemand die voor het raam naar de regen staat te kijken.“

Het motto van dit boek wordt in het boek zelf al aangehaald en is een citaat uit De Gebroeders Karamazov: […]”er staat je een ellendige toekomst te wachten, maar in het algemeen zul je een gelukkig leven leiden.”

Op de achterflap las ik dat het boek onder andere een beeld geeft over de menselijke natuur en de werking van ons verstand, maar ik heb het anders ervaren, namelijk dat de mens in twee verschillende werelden leeft, de werkelijkheid en een droomwereld, en dat de mens er goed aan doet om afstand te doen van zijn ego (gesymboliseerd door zijn schaduw) en die de vrijheid te schenken, opdat hij in beide werelden gelukkig kan zijn of worden.
Dit was pas het tweede boek van Murakami dat is uitgegeven nadat hij besloot om professioneel schrijver te worden, en laat zien dat deze schrijver een geheel eigen stijl heeft, boeit, verwonderd en grote verwachtingen voor de toekomst schept, die, zoals wij nu weten, ook zijn uitgekomen.

PS: Met deze recensie (gepubliceerd op Dizzie.nl), heb ik destijds 3 gesigneerde boeken gewonnen van Murakami-san.