Wauw. Dit moet wel de beste debuutroman zijn die ik ooit heb gelezen. Bird Box heeft me behoorlijk weggeblazen. Josh Malerman zet de lezer meteen middenin het verhaal neer, vlak voor de start van de barre tocht die hoofdpersoon Malorie met twee kinderen moet gaan maken. Aan de hand van flashbacks vertelt Malerman wat Malorie allemaal heeft meegemaakt. Van elke pagina druipt de suspense af en je voelt dat er ieder moment iets kan gebeuren.
Het uitgangspunt van een verlaten wereld is niet zo bijzonder en veel vaker gedaan, maar Malerman geeft er een eigen draai aan. Iets in de buitenwereld zorgt ervoor dat mensen doordraaien en zichzelf en hun omgeving wat aandoen. Een kleine blik richting datgene doet de boel al ontsporen, maar niemand weet precies wat hetgeen is waar ze niet naar mogen kijken. De overlevenden barricaderen daarom het huis, maar zullen toch naar buiten moeten voor water, eten en andere benodigdheden. Om te voorkomen dat ze zien wat ze niet mogen zien, doen ze dat geblinddoekt. Als lezer is dat een aparte gewaarwording, maar het werkt absoluut. Het is spannend, meeslepend en heerlijk mysterieus. Niet alles buiten het huis is het gevaarlijk: ook binnenshuis ontstaan er problemen omdat de groep lange tijd op elkaars lip zit. Met één plottwist had ik wat moeite, maar ik vind het knap hoe Malerman nergens het verhaal laat ontsporen. Na het dichtslaan van het boek had ik geen antwoord op al mijn vragen, maar het is beter zo. Het kwaad heeft niet altijd een gezicht nodig.