Floor heeft zich volop in haar werk gestort en ze is niet eens bewust op zoek naar een relatie wanneer ze Rick ontmoet. Ze is meteen onder de indruk van deze knappe verschijning en valt als een blok voor hem. Hij ook voor haar. Wat haar totaal verrast is dat Rick er nogal bijzondere wensen op nahoudt als het op seks aankomt. Maar ze is zo gek op hem dat ze zich volledig aan hem overgeeft en zich hiermee in een totaal andere wereld begeeft. Ondanks dat deze wereld haar totaal overdonderd is ze wel nieuwsgierig en laat dit alles haar niet onberoerd. Aan de hand van Rick gaat ze nieuwe dingen ontdekken maar leert ze ook zichzelf op een totaal andere manier kennen. Maar hoe reageert haar omgeving op haar persoonlijke metamorfose en deze relatie? Tot hoever gaat ze in haar vertrouwen, in de lichamelijke maar vooral geestelijke overgave ten aanzien van Rick?

Floor komt in eerste instantie op mij over als een onzekere en snel te beïnvloeden jonge vrouw. Ondanks dat ze qua carrière gestaag aan de weg timmert en daarin wel vertrouwen uitstraalt, geeft ze zich vrijwel meteen en volledig over aan de plannen van Rick. Vertrouwen, overgave en het opzoeken van grenzen staan centraal vanaf het allereerste begin van hun relatie. En dat terwijl ze dan nog nagenoeg vreemden zijn. Soms komt dit allemaal een beetje naïef en ongeloofwaardig over. Alsof ze heel labiel in de handen van een alles overheersende Rick valt. En dat is natuurlijk ook wel een beetje zo. De vergelijking met de Vijftig tinten trilogie snap ik wel. Dit verhaal gaat tenslotte ook over overgave, vertrouwen en seks. De aanwezigheid van SM en bondage is ook hier vertegenwoordigd en dus is die vergelijking wel te begrijpen. Maar ik mis een beetje de persoonlijke diepgang die in de wereldberoemde tegenhanger wel ruimschoots de aandacht kreeg en mede daardoor de reden van het doorlezen was. Want het waarom iemand zich zo laat overdonderen is misschien nog wel interessanter dan al het andere er omheen. Althans dat is mijn mening. Dit is geen complex verhaal, niet schokkend of vrouwonvriendelijk. Als je Vijftig tinten hebt gelezen dan is dit minder schokkend en ook niet zo vernieuwend. De sterke psychologische uitdieping van de hoofdpersonages mis ik duidelijk in dit boek. Zie het als een verhaal dat is geschreven in een prettige schrijfstijl en wat lekker leest.

Deel 2 en 3 van deze trilogie zijn inmiddels ook verschenen. Voor liefhebbers van dit genre is het absoluut de moeite waard.