Dit boek is ouderwetse ‘film noir’ van het filmhuistype. Zeer literair dus en daar wringt de schoen. Het gaat volgens de achterflap over de dunne scheidslijn tussen goed en kwaad. Alleen komt er weinig goeds in voor behalve dan bij een paar bijfiguren.
Drie hoofdpersonen -met op de achtergrond WO2 en de oorlog in Algerije- maken aan de lezer duidelijk waarom ze doen wat ze doen en dat gebeurt in bloemrijke taal, die bij tijd en wijle briljant is maar na verloop van tijd gaan al die uitgebreide overpeinzingen storen. Het plot is ook al niet erg verrassend en een beetje vergezocht en er wordt ook al veel in het begin weggegeven, maar krijgt wel een verrassende ontknoping, alhoewel, niet geheel voor een opmerkzame lezer . Het is eigenlijk meer een psychologische roman over hoe mensen nare dingen kunnen doen, dan een thriller. Mooi beschreven weliswaar, maar ook een beetje te veel van het goede.