Op voorhand las ik dat dit boek door veel mensen als net iets minder dan deel 1 wordt ervaren. Voor mij was het tegendeel waar. In deel 1 moest ik nogal wennen aan het hoofdpersonage, en misschien ook aan de vertelstijl. In dit deel vond ik het veel makkelijker om me te laten meetrekken in de wereld van Serafina.

We krijgen weer de terloopse verwijzingen naar de geschiedenis (leuk als het je opvalt, maar als je ze mist, geen probleem), en de mix van het fantastische en bijna gruwelijke. Voor mij zat in dit deel meer emotie. Sommige passages, waarin Serafina worstelt met wie ze kan zijn en wil zijn, waren erg ontroerend! En haar ontwikkelende vriendschap met Braeden is erg leuk om volgen.