Fabio Montale kent Babette Bellini, journaliste. Zij dreigt met een publicatie die de maffia niet zint. Haar leven loopt gevaar, ze duikt onder. De maffia veronderstelt dat Fabio Montale weet waar ze is en zet hem onder druk om haar verblijfsplaats te onthullen. Als hij dat niet doet dan lopen zijn vrienden ernstig gevaar.

Ik ken de vorige twee boeken niet van deze Fransman en kan dit derde deel ook geen plek geven in de reeks. Wellicht is dat een gemis.
Maar Solea is voor mij niet zomaar een misdaadroman. Jean-Claude Izzo (helaas in 2000 overleden) werd gekenmerkt door een prachtige schrijfstijl. Soms poëtische, korte zinnen, scherpe dialogen, prachtig verwoorde emoties en een dreigende atmosfeer. Dit alles tegen de achtergrond van Marseille, een stad om lief te hebben en te haten.
In het boek wemelt het van uitspraken en citaten die je zou moeten opschrijven omdat ze bijzonder of treffend zijn.

Solea is geen boek dat aanleiding geeft tot optimisme over de wereldpolitiek of de mensheid. Het beschrijft de bij voorbaat verloren strijd van een eenling tegen machtige grootheden, in dit geval de maffia. Dan gaat het over doodsdreiging, eenzaamheid en de onmacht vast te houden wat je lief is. Gaandeweg het boek wordt Fabio Montale steeds meer teruggeworpen op zichzelf en de vergankelijkheid van het bestaan. Het is een beklemmend boek en je houdt voortdurend je hart vast voor de wraakacties van de maffia.

Het enige dat me soms stoorde is de voortdurende verwijzing naar drank en eten. Het heeft wel een functie in het boek, maar wordt soms zwaar aangezet. Blijft staan dat dit een indrukwekkend boek is dat je eigenlijk zou moeten herlezen. Grote kans dat nog meer prachtige zinnen of passages opvallen en bijblijven.