Het is weer een boek met als thema Wereldoorlog II maar toch is het anders, de oorlog zelf komt nauwelijks aan bod. Een roman over liefde, verlies en de kracht van vergeving staat op de omslag en dat is het ook.
Het boek heeft een strakke compositie, om de beurt een hoofdstuk in het nu, Britannia Road 22 in Ipswich 1946 en een hoofdstuk Polen van 1939 tot 1945 met hierin steeds een stukje Silvana en een stukje Janusz. Het staat telkens netjes aangegeven en als het zich tussendoor toch ergens anders afspeelt, staat dat er ook boven. Geen verrassingen dus en gemakkelijk te volgen.
De auteur heeft de persoonlijke belevenissen van de drie hoofdspelers en hoe ze er mee omgaan heel boeiend beschreven. Man en vrouw hebben elkaar maar zeer kort gekend en de tijd die ze gescheiden zijn van elkaar is voor beiden niet gemakkelijk geweest. Er is toen ook zoveel gebeurd dat ze eigenlijk vreemden zijn voor elkaar. En dan is daar nog hun zoontje, Aurek kent zijn vader totaal niet. En hoe hij deze nieuwe ontmoeting beleeft en zich daarna moet aanpassen aan het leven in een dorp, is werkelijk heel interessant en aangrijpend beschreven door Amanda Hodgkinson. Ze heeft zich volledig kunnen inleven in alle drie de personages en ze komen daardoor zeer levensecht over. Knappe prestatie.
Dit is meteen de kracht van dit boek, want het moet gezegd dat het verhaal verder niet zoveel om het lijf heeft. De verschillende gebeurtenissen worden niet uitgewerkt en personages komen langs en verdwijnen weer, alhoewel ze soms interessant lijken. Zelfs van de hoofdpersonages krijgen we bijna geen achtergrond mee, enkel hun huidige gevoelens tellen mee. Aan het einde gaat het boek ook enigszins de mist in, het toch wel mooie verhaal verzandt in een gewoon liefdesverhaal.
Daarmee is Britannia Road 22 een doorsnee goede roman geworden. Dankzij de originele aanpak van het thema oorlog en het inleef vermogen van de auteur in de drie hoofdpersonages, wordt het boek net gered van de middelmatigheid.