Er wordt weleens gezegd dat er maar twee verhalen zijn die telkens opnieuw worden verteld in boeken, verhalen en films. Het gaat in feite, aldus deze redenering, om het komen en gaan. In het eerste verhaal komt er iemand naar de stad; in het tweede verhaal verlaat iemand de stad. Als je dit zou toepassen op films over de oorlog in Vietnam, dan zou je de films over John Rambo (a man comes to town) en The Deer Hunter (a man leaves town) als voorbeelden kunnen nemen. Wil je de tweedeling verbinden met de (wereld)literatuur, dan kun je denken aan boeken als De Onrustzaaier van Willem G. van Maanen (een leraar arriveert te Kampen) en het verhaal van Odysseus.

Nu valt er op deze tweedeling wel wat af te dingen. Dit wordt prachtig gedaan in een van de interessantste boeken over literatuur die ik de laatste jaren heb gelezen: The Seven Basic Plots van Christopher Booker. Booker laat zien dat er nog veel meer archetypische verhalen zijn die we al millennia met elkaar delen. Toch dacht ik aan de tweedeling bij het lezen van Bloed is dikker dan water van Timo Bruijns. De hoofdpersoon van het verhaal, Tommy, wil ontsnappen aan zijn jeugd, opvoeding en leven dat hij leidt in een plaatsje aan de Nederlandse kust. Zijn ouders zijn gescheiden, zijn vader zwalkt over land en zee en is een ongrijpbaar persoon in het leven Tommy. Met hangen en wurgen lukt het Tommy om zijn havo-diploma te halen. Dit diploma is de voorwaarde die zijn moeder heeft gesteld om Tommy de ruimte te geven in de voetsporen van zijn vader te treden en aan te monsteren op een schip. Om dit laatste te doen wil hij vertrekken naar Engeland.

De voorbereidingen voor die reis en de opmaat naar de keuze om Nederland en dus zijn vertrouwde omgeving te verlaten vormen de kern van het boek. Daaromheen schetst Bruijns de rauwe wereld waarin Tommy opgroeit. De geoefende lezer weet dat dit ontsnappen aan de drankzuchtige en criminele omgeving een illusie zal zijn. Het noodlot (denk aan Couperus) hangt vanaf de eerste bladzijde boven het verhaal.

Maar Bruijns vertelt dit verhaal wel goed en overtuigend. Zijn schrijfstijl en thematiek hebben raakvlakken met het werk van Charles Bukowski (Kind onder Kannibalen) en dit zorgt ervoor dat je heel gemakkelijk in het verhaal wordt meegenomen en dat het met humor is geschreven.

Bruijns raakt qua thematiek aan het werk van Salinger (De vanger in het koren), Cheever (Bullet Park) en Nederlandse schrijvers als Boogers (diverse titels) en Van den Berg (Schuld). Met de twee Amerikaanse auteurs kan hij zich nog niet meten, maar tegenover het werk van Boogers en Van den Berg blijft Bloed is dikker dan water prima overeind.