Aaltje van Zweden schrijft niet alleen over de struggle en zoektocht naar een diagnose en hulp voor haar zoon Benjamin maar laat ook zien welk verleden zij meedraagt en hoe dit haar heeft gevormd in haar verdere leven. Zij heeft hierdoor voor mij echt een gezicht gekregen. Door haar enorme drive als moeder in combinatie met de bekendheid van haar man en contacten over de hele wereld betekent zij enorm veel voor het autisme in Nederland. Wat blijft en wat duidelijk ook in dit boek naar voren komt is de universele onzekerheid van een moeder met een kind met autisme: wat heeft mijn kind, hoe kan ik mijn kind zo goed mogelijk helpen en hoe zal het mijn kind vergaan zonder mij? Voor mij is de laatste zin in het boek: “In mijn donkerste momenten had ik niet kunnen bevroeden dat Benjamin juist een schatkamer voor ons zou openen door ons te leren volledig te accepteren wat het leven ons brengt.” heel herkenbaar ♥