Na het lezen van 'de reddingsboot' van Charlotte Rogan blijf ik een wat unheimisch gevoel houden. Gedurende het lezen bekroop me ook al zo'n naargeestig, onheilspellend gevoel en dat gevoel laat zich nog even niet wegzetten. Het zal je maar gebeuren; met teveel in 1 reddingssloep en dan na 3 barre weken pas gered worden als de wanhoop (en gekte) bij de overgeblevenen plaats gemaakt heeft voor een soort mistig 'niemandslandgevoel'. Als levende spoken...

De ontberingen worden de één te veel, de ander overleefd en kan uiteindelijk verder met zijn/haar leven terwijl weer een ander overleefd en alsnog niet over de klap heenkomt. Hierin spelen natuurlijk ontzettend veel factoren een rol en dit is enorm complex en biedt een interessante voedingsbodem voor verschillende perspectieven, maar dit wordt - naar mijn beleving - niet ten volste benut in dit boek.
Spannend en beklemmend is het boek zeker, maar doordat alles vanuit het perspectief van Grace geschreven is, is het ook wat oppervlakkig in die zin en heb ik het gevoel dat daar dus wat is blijven liggen. Desalniettemin is 'de reddingsboot' zeer meeslepend en zet het zeker tot denken aan. Ook de schrijfstijl is prettig en recht door zee (no pun intended).