De Nederlandse scenarioschrijfster Esther van Baerle wordt gevraagd mee te werken aan een groots opgezette speelfilm. Deze wordt gebaseerd op het onlangs ontdekte, unieke Plinius document. In dit document wordt de rol van de vrouw in de Katholieke kerk aan de kaak gesteld. Hierdoor heeft het project niet alleen voor-, maar zeker ook gevaarlijke tegenstanders. De documenten raken zoek en Esther gaat hier samen met Anthony Mulligan, een geschiedkundige met een legerachtergrond, naar op zoek. In hun zoektocht stuiten zij op de ene na de andere onverwachte en gevaarlijke situatie, die niet alleen het uitkomen van de film, maar ook hun eigen veiligheid in gevaar brengt.

De cover van het boek laat een soort glas-in-lood afbeelding zien van een biddende of smekende vrouw. Hiermee wordt meteen duidelijk dat het om een verhaal met een religieus tintje gaat.

Het verhaal is opgedeeld in hoofdstukken die het verhaal vertellen van de jacht op de Plinius documenten. Dit verhaal wordt zo nu en dan onderbroken door delen uit de brieven van Plinius de Jongere. Hierdoor wordt de onderbouwing van het verhaal duidelijk.

Het boek leest heel vlot en is zeer toegankelijk. Ondanks het geschiedkundige en religieuze deel is het een verhaal dat zeer zeker in deze tijd past. De rol van de vrouw wordt kritisch bekeken en er wordt zelfs een link gelegd naar #metoo. De zoektocht naar de Plinius documenten speelt zich grotendeels in Nederland af, maar maakt ook uitstapjes naar o.a. Frankrijk. Deze race (zowel tegen de klok als tegen de tegenstanders) had nog wel iets spannender gemogen. Erg mooi te lezen was het hoe de rol van sociale media op het eind een hele mooie invloed heeft op de film.

Het negende gebod is een fijn boek voor iedereen die houdt van een eigentijds, goed geschreven verhaal met geschiedenis erin verweven. Op de allerlaatste bladzijde wordt een beschrijving gegeven van het eerste boek van Chris Houtman. Dit, samen met de leeservaring van Het negende gebod, maakt dat je nieuwsgierig wordt naar het debuut van Houtman.