Een wolkenkrabber met alles erop en eraan: winkels, parken, kappers, zonlicht. Je kunt het je bijna niet voorstellen, maar in dit boek zit zo'n toren. Het verhaal draait om vijf tieners, die allen worstelen met problemen. Een verhaal vol leugens en geheimen.

Het boek begint met een pakkende proloog en stelt meteen erg veel vragen. Wat is er gebeurd? Wie is er van de toren af gevallen? Helaas duurt het erg lang voordat we teruggaan naar deze vragen. Tijdens het lezen bleef ik met deze vragen in mijn hoofd zitten, en ik had na het lezen van de proloog dus een stuk meer spanning verwacht. Dit vind ik jammer, want de proloog schetst naar mij idee een verkeerd beeld van de rest van het boek.

McGee geeft een goed beeld van de toekomst, met allerlei technische snufjes en gadgets. Echter ontbreekt er naar mijn idee een duidelijke beschrijving van de toren zelf. Het concept van deze wolkenkrabber is hartstikke gaaf, en ik had dan ook verwacht dat er meer over de toren terug zou komen in het boek. Nu is het echter gewoon een plek waar deze mensen wonen, er wordt verder niks mee gedaan. Wel is het leuk hoe Katherine McGee een beeld schetst van de verschillen tussen arm en rijk, en hoe in de toekomst geld en bezit steeds meer een rol spelen.

Verder zit het boek vol met drama en leugens. Dit was niet helemaal mijn ding, ik vond het vaak wat langdradig worden. Wel is het leuk dat het boek geschreven is vanuit vijf verschillende perspectieven, waardoor je bij elk probleem toch een uniek beeld krijgt. Ik vond het boek zelf lijken op Pretty Little Liars, met de verschillende ingewikkelde problemen die verbonden zijn en de 'verboden' liefdes.

Al met al een boek met een vlotte schrijfstijl, eindeloos veel problemen en ook nog een beetje spanning.