Hoofdinspecteur Mat Joubert is depressief en maakt het liefst een eind aan zijn leven. Omdat twee jaar eerder zijn vrouw Lara door geweld om het leven is gekomen. De politieleiding wil het liefst van hem af, maar hij krijgt nog een kans. Daarvoor moet hij zich wel onder behandeling stellen van een therapeute.

Daarnaast moet Joubert zich ook bezighouden met een aantal moorden die met een Mauser, een wapen uit de negentiende eeuw, worden gepleegd. Tegelijkertijd vinden ook enkele bijzondere bankovervallen plaats. De vraag is of de dader dezelfde is. Een overeenkomst hebben beide zaken in ieder geval, want het onderzoek naar zowel de moorden als de bankovervallen verloopt uiterst moeizaam.

Aanvankelijk begint Feniks wat stroef, maar na een paar hoofdstukken is deze aarzelende start snel vergeten. Het verhaal begint vlotter te lopen en de personages krijgen steeds meer gezicht, wat alleen maar ten goede komt aan het boek.

Wat Meyer goed heeft gedaan, is dat de lezer zich kan identificeren met Joubert. Je leeft met hem mee, hoopt dat hij beide zaken tot een goed einde brengt en ook dat hij zijn leven weer op de rails krijgt. Eveneens heeft Meyer voor wat humor in het boek gezorgd. Dat relativeert. Ook de spanning heeft een goede opbouw. De aandacht blijft daardoor behouden.

Jammer is dat het halverwege het boek al redelijk duidelijk is wie de dader van de moorden is. Toch heeft dit geen nadelige invloed op het verdere verloop van het verhaal. Dat blijft interessant en op bepaalde momenten boeiend.

Het plot, en dan vooral de reden waarom de moorden zijn gepleegd, is prima uitgewerkt en heeft een toch wel verrassend element. Het is duidelijk dat daar over is nagedacht. Feniks is al met al een prima leesbaar boek dat naar meer Deon Meyer smaakt.