Een paar weken geleden "rode rozen en tortilla's" gelezen en ik was toen zo overdonderd door het sprookjesachtig gevoel, de waterval van woorden, heb ik nu met "de liefde van don jubilo" terug dat magische, mooie, "er zijn geen woorden" voor gevoel. Wat zo bijzonder is aan de beide verhalen is dat het beide over de "liefde" gaat maar toch geen herhaling is van elkaar. Don Jubilo is een man die de gave heeft van mensen met geluk achter te laten, zijn lach palmt iedereen in. Hij is telegrafist in een klein Mexicaans stadje en door zijn gave als telegrafist brengt hij met zijn berichtjes, mensen op een bepaalde manier dichter bij elkaar. Hij kent de taal van de liefde, draagt warmte met zich mee, hij heeft enkel één probleem, waarom begrijpt hij de taal van de liefde niet met zijn vrouw? Het verhaal wordt verteld door hun dochter LLuvia, LLuvia die de relatie tussen haar ouders nooit begrepen heeft. Ik startte de eerste pagina van het boek en kwam direct deze zin tegen "mijn toekomstige ik nam vaste vorm aan met de geboorte van mijn moeder", hoe mooi kan je met woorden spelen, doorheen heel het boek krijg je dit soort zinnen, emoties die worden uitgedrukt op een bijzondere manier en zo kan ik nog wel even verder gaan. Hier zit echt een fan van Laura Esquivel, dit zijn boeken die je echt niet weg kunt leggen, wil je even wegdromen in een wereld van magische woorden?