De proloog neemt ons mee naar de lente van 1965 waarin we kennismaken met de hoofdpersoon ik en zijn vader en moeder. Ze wonen in de typische Amsterdamse achterbuurt Bickerseiland. Het gezin is klein behuisd en ondanks dat het geen vetpot is thuis is er toch ruimte voor kleine, grote dingen. Papa kan gewoon zware sjekkies roken, moeder heeft een leesclubje met andere vrouwen uit de familie en in de grote vakantie trekken ze er een paar dagen op uit met de renault. Daartegenover staat het 1x per week douchen op zondagmorgen.
Als vader vraagt of hij nog weet wat hij (de ik persoon) gevraagd heeft een tijdje terug denkt hij dat zijn langgekoesterde wens voor een huisdier in vervulling gaat, maar vader heeft iets ‘leukers’ in petto, een broertje of zusje namelijk.

Daarna volgen 12 hoofdstukken variërend in lengte waarin de ik-persoon terugkijkt op zijn jeugd en specifiek naar zijn relatie tot zijn tien jaar jongere zus Francien, die geheel onverwacht is overleden. Dit alles vindt plaats binnen een etmaal.
Startend op maandagavond waar hij een telefoontje krijgt om naar het ziekenhuis te komen waar al zijn familie, waar hij al jaren geen contact meer meer heeft, hem staat op te wachten. Helaas blijkt al snel blijkt dat zijn zus is overleden.
In de daarop volgende vierentwintig uur kijkt hij terug maar blikt hij ook vooruit. Hij haalt herinneringen op terwijl hij door het huis van Francien loopt, denkend aan het dekentje op de bank, haar pantoffels maar ook haar fotolijstjes in de slaapkamer.
Tegelijkertijd staat hij op het punt een roman te publiceren over zijn jeugd waarin zijn familie centraal staat (en niet alleen maar positief). Hij twijfelt of het allemaal wel door moet gaan maar uiteindelijk is daar maar één antwoord op…

De schrijfstijl van Snijders is fijn, ik vind het beeldend en het bevat ook nog humor. De stukken waarin Amsterdams wordt gepraat lees ik alsof ik er midden in sta en hoor het echt plat binnenkomen.

Bloed krijg je er nooit meer uit is voor mij geen luchtige roman gebleken maar eentje waarbij je wat dieper ingaat op het begrip bloedband en wat sommige onverwachte gebeurtenissen met je kunnen doen. Bij de ik in het verhaal blijkt de liefde uiteindelijk dieper te zitten dan hijzelf aanvankelijk dacht.
Ik heb genoten van dit verhaal en ben blij dat ik kennis heb kunnen maken met het werk van Philip Snijder en verwacht in de toekomst nog wel eens wat van hem te lezen en daarbij zal ik mij niet laten leiden door de cover. Want ook nu bleek maar eens te meer dat het verhaal zeker aansprak… alleen de uiteindelijke cover niet.

Deze review verscheen als origineel en uitgebreider via mijn blog.