Over verhalenbundels worden graag een paar vooroordelen gespuid: de verhalen zijn zo kort dat je ze snel weer vergeet en met wat meer moeite zou van het korte verhaal een hele roman gemaakt kunnen worden. S.v.H. laat zien dat het ook anders kan.

Alle verhalen spelen zich binnen enkele uren, hoogstens een dag, af. Flash-backs zijn er nauwelijks, relevante feiten uit de voorgeschiedenis van de hoofdpersonen worden subtiel in het verhaal geweven. Ze gaan over gewone mensen, met de gebruikelijke beslommeringen, zorgen en dromen. Er lijkt weinig opzienbarends aan de hand. Maar dan doet zich een gebeurtenis voor die een mechanisme in gang zet, dat onontkoombaar leidt naar een verrassende plot. Er wordt iets verwacht van de hoofdpersoon, een beslissing, een daad, een definitieve keus. Niet iedereen kan die even goed maken en juist die onzekerheid, de aarzeling, de gelatenheid, de impulsiviteit en de spijt kan S.v.H. zo goed suggereren zonder het ergens expliciet te verwoorden, dat je er zelf tijdens het lezen ook onzeker van wordt. Er is inlevingsvermogen nodig om deze verhalen ten volle te ervaren en ze laten je na de laatste zin niet meer los.

Nergens klinkt afkeuring of verbazing door voor de beslissingen die er wel (of niet) genomen worden. Nergens staat er iets over hoe het verder zal gaan met de hoofdpersonen. Het zijn verhalen die je bijblijven (eerste vooroordeel geslecht) omdat ze je niet loslaten, omdat ze niet af zijn, omdat ze alleen laten zien dat er zomaar iets gebeurt (of juist niet) en dat dat gevolgen kàn hebben. Je mag er zelf over nadenken welke dat zouden kunnen zijn. En daarom zijn het ook geen verhalen waar je een hele roman van zou kunnen maken (tweede vooroordeel geslecht). Daarmee zou nl. de kracht van de suggestie waarmee ze geschreven zijn, verdwijnen.

Tel daar nog bij op: een rustige, heldere stijl, die goed past bij het dagelijks leven waarin de verhalen zich afspelen. En je hebt een geslaagde verhalenbundel in handen. Met als conclusie: korte verhalen schrijven is een vak op zich en Sanneke van Hassel beheerst dat buitengewoon goed.
Mijn hele recensie lezen? Zie: http://mijnboekenkast.blogspot.nl/2016/03/sanneke-van-hassel-ezels.html