Het eerste dat mij opvalt is dat het verhaal op de linkerpagina begint. Ik kan mij niet herinneren dat ik dat eerder gezien heb bij een boek. Ook heeft het boek geen ( genummerde ) hoofdstukken. Wel verspringt regelmatig het perspectief van de personages. Zo krijg je een redelijk compleet beeld van de gebeurtenissen.

Het verhaal gaat over een groep mensen die tegen wil en dank vrienden van elkaar zijn. Praktisch iedereen heeft een rugzak met een traumatisch verleden of overkomt een traumatische gebeurtenis in het boek. Dat zou teveel van het goede kunnen zijn, en in de echte wereld zou het ook niet geloofwaardig meer zijn. Maar voor dit verhaal werkt het wel. Het is juist overzichtelijk om alles binnen die groep te laten gebeuren. Daardoor wordt voor mij ook de echte boodschap van dit verhaal sterker en duidelijker. Namelijk de waarde van vriendschap en dat vriendschap je sterker kan maken.

De trauma’s worden behoorlijk waarheidsgetrouw beschreven. In ieder geval dat deel van de trauma’s waar ik zelf bekend mee ben. Ik vind het knap hoe ze die ingewikkelde gevoelens onder woorden kunnen brengen.

Het duurde best wel even voor ik echt in het verhaal zat. Waarschijnlijk ook omdat je kennis moet maken met aardig wat personages. Maar toen het verhaal mij pakte kon ik het bijna niet meer wegleggen. Elk vrij moment zat ik met mijn neus in het boek. Tja…het is dat een mens ook moet slapen…

Het verhaal is toch redelijk voorspelbaar. De wendingen zag ik al van verre aankomen. Maar omdat ik dit boek niet zie als een misdaadroman ( zoals op de achterflap staat ) maar als een boek over vriendschap, vond ik dat helemaal niet erg. Spannend: nee. Inspirerend: ja. Aanrader: ja.

Ik twijfel tussen 3,5 en 4 sterren…

Oke: 4 verdiende sterren!