Na meer dan een jaar zoeken had ik eindelijk de Firelight-serie compleet. Mijn verwachtingen lagen zéér hoog. Misschien te hoog.
Eigenlijk begon het verhaal zeer beloftevol. De schrijfstijl en manier van vertellen bevallen me uitermate! Ik hou er wel van om situaties voor me te kunnen zien. Niet de korte zinnetjes, tak tak tak, feit voor feit, maar een beetje wevend.
Het begin was ook ineens vol actie; twee draki-meisjes gaan tegen de regels in van de kolonie en het loopt onmiddellijk mis. En wonderwel... Er is onmiddellijk een liefdesvlam in het spel; een knappe jager die zijn prooi om onverklaarbare laat gaan.
Wat ik niet verwachtte was dat er heel veel moderne elementen meespeelden. Als je leest dat een boek over draken gaat, verwacht ik niet op pagina 1 een fiets en op pagina 7 een helikopter. Eerlijk gezegd moest ik daar best aan wennen.

Los daarvan neemt de moeder van Jacinda, het hoofdpersonage, snel een drastische keuze die Jacinda's leven door elkaar schudt. Leuk, leuk.. En daar valt het verhaal voor mij een beetje stil.
Waar ik normaal gezien graag zachtjes in een verhaal in stap om dan wat meer actie te krijgen, werd ik bij Ziel van Vuur na een actief begin net in slaap gewiegd.
Na enkele hoofdstukken herhaalden de gedachten en gevoelens van Jacinda zich voortdurend waardoor ik iets had van "we weten het nu wel". Daarbij kreeg ik een Twilight-gevoel, en dan bedoel ik "de filmversie"; heel mooi in beeld gebracht, maar het miste veel verhaal. Soms sloeg ik echt gedachten over omdat ze me bijna begonnen te irriteren door het veelvuldige herhalen. En dat is jammer, want het concept van Sophie Jordan is heel origineel en goed gevonden.
Heel veel zaken waren voorspelbaar, zoals het einde (wat hier niet besproken gaat worden).

En toch... Toch schrijf ik het boek niet af.
Mensen die graag lezen zonder veel na te denken gaan hier wel van genieten, mensen de houden van tienerliefdes met een vleugje fantasie ook.
Ik ga zeker beginnen aan Achter de Nevel, het tweede deel, en hoop dat het verhaal daar meer aanspreekt.

Als extra noot wil ik wel meedelen dat Sophie Jordan nooit eerder een Fantasy -boek gelezen had. Voor iemand die dit boek als debuut neemt in het genre vind ik het bijzonder mooi qua concept en an sich ook wel qua uitwerking. Het is best gedurfd om uit je comfort-zone te treden en Jordan heeft echt nagedacht over hoe ze haar personages naar voren wilde brengen.
Draken spreken altijd tot de verbeelding, draken creëren die geëvolueerd zijn en verdoken leven in een wereld zoals de onze vind ik bijzonder gewaagd. Ze neemt een typisch fantasy-element en doet daar lekker haar ding mee. En komt er nog goed mee weg ook!


Ik heb momenteel enkele scenario's in mijn hoofd, benieuwd Jordan mij zal verrassen in Achter de Nevel.