Over Niccolò Ammaniti had ik zowel positieve als negatieve reacties gelezen. Omdat een reactie, en dus mening, altijd persoonlijk is, wilde ik ook wel eens wat van hem lezen. Dat werd Kieuwen, een boek dat ik niet al te duur heb gekocht, een boek dat niet al te dik is en dat ook nog eens het debuut van Ammaniti is.

Het verhaal draait om Marco Donati, een Italiaanse jongeman die aan een longtumor lijdt. Het eerste kwart van het boek speelt zich af in Rome, de woonplaats van Marco. Zijn niet al te opwindend en opzienbarend leven neemt een enorme wending aan wanneer hij besluit op een uitnodiging in te gaan om naar India te komen.

Hier beleeft Marco de meest waanzinnige avonturen. Hij wordt ontvoerd door Bhagwans, ontmoet rioolmuzikanten waar hij zich bij aansluit, belandt, door toedoen van een beeldschoon meisje, in een kasteel waar allerlei dubieuze transplantaties plaatsvinden en blaast als klap op een vuurpijl dat kasteel op.

Kieuwen moet wel met een flinke korrel zout genomen worden. Bij vlagen is het flink absurdistisch, humoristisch en erotiek speelt er een bescheiden, maar niet onbelangrijke rol in. Op een gegeven moment maakte ik zelfs een vergelijking met een aantal films van Quentin Tarantino.

Al met al vond ik dit een roman die als een sneltrein leest en ik heb me er zeker niet bij verveeld. En door dit boek ben ik wel nieuwsgierig geworden naar ander werk van Ammoniti.