Heeft iemand ooit de film Sommersby gezien? Daarin keert Richard Gere terug uit de oorlog en stelt hij zich voor als Jodie Fosters verloren gewaande echtgenoot. Alleen gelijkt de nieuwe echtgenoot in niets meer op degene die hij voor de oorlog was. Op een gelijkaardig gegeven baseert Robert Goddard zich in Onaangenaam bezoek. Elf jaar na (zogezegd?) zelfmoord te hebben gepleegd, keert James Davenall terug naar zijn ouderlijke woonst. Moeder Catherine en jongere broer Hugo bestempelen hem dadelijk als oplichter. Er staat namelijk veel op het spel: Hugo heeft intussen de titel van baronet geërfd van vader Gervase en dreigt titel en bezittingen weer kwijt te spelen. James vindt echter wel oren bij zijn toenmalige verloofde Constance, en later ook bij zijn neef Richard. Degene die het hevigst tekeergaat tegen James, is William Trenchard, Constances huidige echtgenoot, die zijn vrouw voor de tweede keer ziet bezwijken aan James' charmes. Een rechtzaak moet duidelijkheid brengen. Of toch niet?

Ik stond op het punt hier een stukje te schrijven over wat een thriller is en wat niet. Maar wie ben ik om daarover te oordelen? Velen zullen zeggen dat dit geen thriller is, maar een historisch familiedrama. Zo een van het genre dat de BBC graag verfilmt, met weliswaar aan het einde van elke aflevering een teaser, maar toch zo opgebouwd dat je bezwaarlijk van een thriller kan spreken. Dus laat ik 'm maar bespreken als eender welk boek, zonder in vakjes te stoppen.

Ik vond 'm goed, vlot geschreven en vlot lezend, een uitgekiende plot, maar zonder dat tikje meer dat de hand van de meester verraadt. Dat tikje meer kan 'm in zo veel zitten: in een verheven stijl, een verbluffend verhaal, bloedstollende actie. De stijl is hier echter nogal rechttoe rechtaan, zonder veel aandacht voor uitwijdingen, waardoor ook het verhaal blijft steken in een geschiedenis van familiale geheimen en intriges. Aangename lectuur, dat wel, maar laat de meester nú opstaan.