Toen de auteur Elke Geurts haar man na 24 jaar huwelijk, twee kinderen meldde dat de liefde op was, en een echtscheiding onafwendbaar was, kon Geurts alleen nog schrijven. Op die stukjes - voor haar blog en de Nederlandse krant Trouw heeft ze 'nog wel van jou' gebaseerd. (bron https://www.humo.be/humo-archief/385395/ik-nog-wel-van-jou-elke-geurts-gevecht-tegen-haar-echtscheiding-ik-hoopte-dat-ik-hem-weer-mijn-huis-in-kon-schrijven).

Wat mij direct opviel was de titel, hoe mooi en veel betekend zijn deze woorden 'ik nog wel van jou' en de auteur slaagt gewoon met de titel de nagel op de kop. Man blaast 24 jaar huwelijk van de één dag op, hij ziet het somber, houdt niet meer van haar, ze maakt hem niet meer gelukkig. Zij blijft vechten en hopen, draait een rad voor haar ogen dat alles wel goed komt, maar komt alles wel goed?


De auteur heeft hier een psychologisch realistisch verhaal neergezet, vol met gevoelens van hoop en wanhoop, die zeker herkenbaar zal zijn voor sommige lezers. En dit in een jasje van korte hoofdstukken, simpele handelingen van personages die zeer veelzeggend en emoties uitdrukken die dan weer bij mij als lezer binnenkwamen. Wat mij ook opviel waren de stukken dat het hoofpersonage naar zichzelf keek vanop afstand, als de vrouw...unieke schrijfwijze, een aangrijpend verhaal over loslaten en rechtstaan, opnieuw beginnen.