Joni, Deb, Eden en Trina zijn hartsvriendinnen sinds de secundaire school. Zo goed als alles delen ze met elkaar. Zoals bij zoveel andere studenten, gaan ook zij hun eigen weg na het middelbaar onderwijs. Toch houden ze eraan om samen jaarlijks één weekje eropuit te trekken. Voor deze gelegenheid lanceert Joni een nieuw ideetje, kwestie van meer pit in het weekje-uit te brengen. Ieder zou een brief moeten schrijven, met daarin één geheim dat ze aan elkaar nog nooit vertelden.
Het gezelschap wist waaraan ze begonnen toen ze hun geheim aan het papier toevertrouwden, maar duidelijk niet waar dit zou eindigen. Ze dachten dat ze elkaar door en door kenden, maar dat zal in de loop van het verhaal heel anders uitpakken. Joni ontdekt namelijk dat een van hen ‘een vijfde brief’ schreef, waarin ze vertelt hoeveel ze een van de vriendinnen haat. Het voortbestaan van hun vriendschap staat op de helling.
De auteur weeft doorheen dit boek op een heel knappe manier een tweede verhaallijn. Het wordt al snel duidelijk voor de lezer dat er sprake is van een biecht. Waar die naar toe leidt en welke functie die heeft in het hele opzet wordt maar met mondjesmaat duidelijk. Heerlijk!
De omslag van deze paperback is voor mij te expliciet. Vier brieven, een Zippo aansteker, een bloedvlek en alles in fletse kleuren. Nee, voor mij mag het anders.
Ik kende de auteur, Nicola Moriarty (Australië) niet. Dat zij zusjes heeft die regelmatig bestsellers op de markt brengen, kan alleen maar in haar voordeel spreken.
Voor mij is De vijfde brief een boek dat ik zelf nooit zou kopen. Dan maar naar de bib! Toch moet ik toegeven dat ik aangenaam verrast werd door die biecht die zo soepel doorheen het hele verhaal geweven werd, maar ook door de spanning die stelselmatig werd opgebouwd. Toen ik op bladzijde 146 vernam dat er een weliswaar gedeeltelijk verbrande vijfde brief gevonden wordt door Joni, moest ik wel verder lezen. Ik wilde namelijk weten …
Voor mij toch een aangename leeservaring. De vijfde brief leest overigens als een trein.