(Deze recensie verscheen eerder in het Elf Fantasy Magazine)

Robyn Stafford leidt een saai leventje als kantoormedewerkster in Hollywood, tot ze op een vakantie in Engeland een charmante ridder tegenkomt die beweert Edward van March te zijn, een graaf uit de 15e eeuw. Ze trekt een stukje met hem op en neemt dan afscheid, maar kan hem niet uit haar hoofd zetten. Een heksengroep biedt aan haar te helpen hem terug te zien, maar door hun ritueel belandt Robyn in de Middeleeuwen, waar ze haar graaf terug moet vinden temidden van wrede heksenjagers, slechte hygiëne en een dreigende burgeroorlog.

Hoewel dit boek een goed onderzochte historische roman lijkt, is het in de eerste plaats een liefdesverhaal tussen Robyn en ‘prins op het witte paard’ Edward. Daarnaast zit het vol hekserij: elke belangrijke vrouw in het boek is een heks of wordt er een.
Geschiedenis, liefde en hekserij maken echter nog geen goed boek. Levend verleden is gevuld met herhalingen en uitleg, wat het verhaal onderbreekt en afstand schept. Tussen enkele spannende stukjes in kabbelt het verhaal verder traag voort. Robyn is erg passief en wordt voortdurend door het verhaal meegesleept, en omdat ze tot aan het einde besluiteloos is of ze liever terug wil naar haar eigen tijd, of bij graaf Edward wil blijven, mist het boek een duidelijke richting.
Spreekt de combinatie van geschiedenis, liefde en hekserij je aan, dan zijn deze bezwaren wel overkomelijk, want door het trage tempo leest het verhaal makkelijk weg. Voor ieder ander is het echter een op zijn best middelmatig boek.