De eerste regel van het voorwoord spreekt me bijzonder aan:
‘Taal is het fundament van de beschaving.’
De auteur vertelt hier over zijn liefde voor het geschreven woord en over de flashbacks en flashforwards zoals naar zijn mening ook in werkelijkheid gedacht wordt. Hij benadrukt dat het hier geen autobiografie betreft, maar een mengsel is van ervaringen en pure fictie.
Pas op de allerlaatste bladzijde lees je over het tot stand komen van de titel Brabantse Tranen.

De zestig vrij korte hoofdstukken zijn van Romeinse cijfers voorzien.
Deze roman leest lekker vlot, het betreft hier geen zware literatuur maar het neerschrijven van gebeurtenissen en gedachten in een prettige, ontspannen schrijfstijl. Ook de dialogen lezen natuurlijk.

Toeval of niet; in deze tijd waarin #MeToo ontstaan is, benadrukt de hoofdpersoon dat hij als misdienaar nooit seksueel belaagd werd door welke priester, broeder of non dan ook.
Je kunt niet anders dan met de hoofdpersoon Guus meevoelen. Hij blijft bijna zijn hele leven gevangen door vragen die niet beantwoord worden, hij heeft vermoedens maar die worden niet bevestigd.
Hij vraagt zich gedurende bijna het hele verhaal af of hij zelf oorzaak is van alles wat hem tegenhield om werkelijk van het leven te kunnen genieten en er iets moois van te maken.

Guus heeft een zeer vernederende ervaring tijdens zijn Leidse jaren. De veroorzaker hiervan is de enige mens die hij ooit gehaat heeft. Dat was heel verrassend om te constateren op het eind van dit verhaal.
Gezien alles wat hem aangedaan is, vooral door degenen die het dichtst bij hem stonden had dat heel anders kunnen aflopen en was het niet bij een persoon gebleven. Dat zegt veel over deze hoofdpersoon.
Tijdens het lezen had ik vaker de neiging om in het verhaal te klimmen en de hoofdpersoon eens goed door elkaar te schudden, opdat hij wakker zou worden in de realiteit waarin hij zich bevond.
Het laatste hoofdstuk heeft als titel ‘Wraak’ en laat me na het lezen met een droge keel achter; onbewust heb ik door mijn mond geademd omdat mijn mond openstond van verbazing.

Brabantse Tranen is ondanks dat het bijna uitsluitend handelt over liefde zeker geen ‘lieve’ roman. Brabantse Tranen is onderhoudend, onthutsend en ontroerend tot de laatste bladzijde en is zonder meer een knap romandebuut van de auteur.