Het verhaal begint met een humoristische kijk van Vera op de moeder van Binnert. Haar observaties zijn scherp en treffend. Een grappige zin uit het begin is bijvoorbeeld dat het schokkend is voor Vera de ontdekking te doen dat je "van een mooie jonge vrouw kunt veranderen in een oude, onaantrekkelijke mol".

De Boer breekt een lans voor de seksuele ontwikkeling en bevrediging van gehandicapte mensen. Ook kijkt hij eerder naar de mogelijkheden van de mens dan naar de onmogelijkheden.

De karakteropbouw is subtiel. Je krijgt een goed beeld van de gestoorde moeder (Neeltje), haar zoon (Binnert) en de ik (Vera).
Het einde van het boek is voor mij onverwacht, wrang en onlogisch. Okay hij is in de war... maar Binnert heeft steeds laten zien dat hij goed in staat is naar zichzelf en zijn handelen te kijken. Hoezo dan die stap? Als de schrijver hier een punt wil maken ontgaat mij dat.

Tot de laatste 8 bladzijden vond ik het een zeer onderhoudend boek dat me veel leesplezier heeft opgeleverd.