Engelenstem is het vierde boek van Indridason dat ik heb gelezen (na Maandagskinderen, Moordkuil en Noorderveen). Na de eerste drie boeken was ik meteen verslingerd aan de boeken met Erlendur in de hoofdrol. Maandagskinderen mag dan wel nog een vingeroefening zijn (het verhaal kon me niet uitermate boeien en bereikt niet het niveau van de andere boeken) maar de toon werd wel duidelijk gezet.
Wat ik uitermate waardevol vind aan deze "thrillers" (hoewel ik niet graag boeken indeel in genres) is de sterke karaktertekening en de diepmenselijke gevoelens die in deze boeken aanwezig zijn. Deze boeken geven je geen 'happy feeling' want we worden ondergedompeld in thema's als 'huisgeweld', het fenomeen van 'kindsterretjes', 'pedofilie'; 'eenzaamheid'... Voeg daarbij de no-nonsese en directe stijl van Indridason (in de stijl van Sjöwall-Wahlöö) en je bent meteen verkocht. Deze stijl blinkt uit door zijn eenvoud. Ieder woord heef z'n betekenis en is "to the point".

Daarenboven doen de boeken van Indridason me wat denken aan de boeken van Dibdin (met Aurelio Zen als protagonist). De sfeer wordt prachtig geschilderd en we krijgen te maken met een inspecteur die eigen demonen probeert te bedwingen terwijl hij nog met politiewerk bezig is. Nu, om even terug te komen op Engelenstem. De verwachtingen (en die waren hooggespannen van mijnentwege) worden wel degelijk ingelost en we kunnen hier opnieuw spreken van een meesterwerk.