Stel dat iemand die je nauw aan het hart ligt de diagnose kanker krijgt.
Hoe zou jij die persoon dan steunen?

Van zodra Harry Poelman hoorde dat er bij zijn zus Christa darmkanker vastgesteld werd, besloot hij haar brieven te schrijven.
Geen mailtjes, geen getypte brieven. Nee, lekker ouderwetse handgeschreven exemplaren waarvan je er nog maar veel te weinig meer ziet. Brieven die zeggen “ik neem de tijd om je mijn volle aandacht te schenken”.

Dat schrijven altijd al een soort 2e natuur geweest is voor Harry Poelman, kan je lezen in het interview in Trouw.
Naar zijn zus Christa heeft hij vier jaar lang brieven geschreven, vanaf de ontdekking van haar kanker tot aan haar dood.

In die brieven heeft hij het over alledaagse dingen zoals het weer, de tuin, zijn gezin, …
Rake beschrijvingen en poëtische verwoordingen voeren daarbij de boventoon, dit alles overgoten met een sausje van humor.

De eerlijkheid die vanuit de brieven spreekt, vormt een lichtend voorbeeld voor ons allen. Vele mensen komen niet verder dan enkele beleefdheidsformules wanneer ze met een zieke of zijn/haar gezin te maken krijgen: “Hoe gaat het?”, “Het komt allemaal wel goed.”, …
Maar waar men op zo’n moment écht nood aan heeft, is gewoon een open communicatie waarbij men de dingen bij hun naam durft te noemen. En dat heeft Harry duidelijk begrepen. Hij weet zijn gevoelens mooi te verwoorden, zonder ooit de waarheid uit de weg te gaan of te verbloemen. Maar wel steeds met de nodige humoristische toets die luchtigheid en afleiding biedt. Geen wonder dus dat Christa steeds uitkeek naar de komst van de postbode.

Na haar dood circuleerden de brieven onder de familieleden en genoten ook zij van deze handgeschreven pareltjes. Het idee werd geopperd om de brieven te bundelen, zodat ieder familielid een exemplaar kon bewaren. Broer Jos nam contact op met uitgeverij Pharos, die het zelfs in boekvorm wou uitgeven. Daar heeft Harry over moeten nadenken, want oorspronkelijk waren deze brieven voor Christa geschreven. Zoiets persoonlijks met de buitenwereld delen, was weer een stap verder. Maar hij besloot het toch te doen in de hoop andere mensen in soortgelijke situaties te helpen en te inspireren.

Wat meteen opvalt wanneer je het boek openslaat, is de mooie vormgeving die absoluut een pluim verdient! (Sorry, Harry, dat ik hier geen echte pluim kan toevoegen, zoals jij in je brieven aan Christa soms wel deed ;-))
Van de 350 brieven werden er uiteindelijk een 200-tal geselecteerd. Hoewel de meeste brieven in gedrukte vorm in het boek opgenomen werden, staat er hier en daar toch een handgeschreven brief of postkaart om de pagina’s op te fleuren. En ook foto’s van voorwerpen die Harry soms meestuurde (kruiden, veertjes, …) werden tussen de tekst opgenomen en vormen een mooie wisselwerking tussen tekst en beeld.
In het begin is het soms even zoeken over wie Harry praat wanneer hij namen noemt. Korte verklarende voetnoten hadden hier eventueel iets meer duidelijkheid kunnen brengen. Maar naarmate je verder leest, wordt dit geleidelijk aan wel duidelijker. Je krijgt als het ware een beetje het gevoel deel uit te maken van de familie Poelman.

Eén ding staat als een paal boven water.
Het eenvoudige feit dat er iemand is die aan je denkt wanneer je het moeilijk hebt en die de moeite doet om je dat te laten weten, zorgt sowieso al voor een lichtje in de duisternis.
Maar Harry’s brieven vormden als het ware een heuse vuurtoren tijdens de woelige tijden die zijn zus Christa meemaakte.

Interviews
Benieuwd geworden naar dit boek en naar Harry en Christa?
Neem dan eens een kijkje naar het interview in De Stentor.
Heb je een 20-tal minuutjes tijd?
Kijk dan zeker eens naar dit televisie-interview!

Brief aan Harry
Geïnspireerd door dit boek, besloot ik Harry een brief te schrijven.
Deze kan je hier lezen.

Disclaimer
Met dank aan Hebban en uitgeverij Pharos voor het beschikbaar stellen van dit boek in het kader van een boekenbloggersklus.
Bovenstaande recensie bevat uitsluitend mijn persoonlijke en eerlijke mening.