Een filosofische vertelling, staat op de flap van dit boekje. En dat is het ook wel. Het is een zeer persoonlijk verslag van een man die maandenlang in een berghut verblijft, met de wens om weer in contact te komen met de ruige natuur en de dieren die daar leven. Wat vooral uit het verhaal spreekt, is respect, eerbied en ontzag voor de natuur. De man is geenszins mensenschuw of zoiets. Hij verblijft niet eens echt in afzondering. Er zijn mensen om hem heen en hij sluit zelfs vriendschappen.

Het is een heel beschrijvend verslag. Dialogen zijn er nauwelijks en die er zijn, worden indirect weergegeven.
Met 160 pagina’s is het een vrij dun boekje, maar dat is ook dik genoeg om het niet saai te gaan vinden.