In de hoop dat een Engelse naam meer aandacht trok in de Nederlandstalige sciencefiction, publiceerde John Vermeulen in 1996 bij Het Spectrum de roman “Ring van vuur” onder het pseudoniem John Linden. Ondanks die Engelse naam en ondanks de positieve recensies die deze roman ontving, werd het geen commercieel succes. Als gevolg daarvan zag de uitgever af van de publicatie van het vervolg en belandde het boek in grote aantallen in de uitverkoop. Maar nu is dat eerste deel, samen met het vervolg, bij een andere uitgever als één dikke roman verschenen onder Vermeulens eigen naam en is het nog duidelijker dat de Nederlandstalige lezer én uitgever een kans hebben gemist. Want het blijkt een afwisselende en complexe, ofwel zeer onderhoudende roman te zijn, die de liefhebber van fantastisch lectuur aangenaam zal verstrooien.
Regis ontwaakt in een middeleeuws aandoende wereld. Leidend aan geheugenverlies moet hij zonder enig houvast in deze wereld zijn weg zien te vinden, hetgeen leidt tot spannende avonturen. Het is een zeer vreemde wereld, die Regis Gehenna noemt, waarin een ring van vuur over de wereld raast, al het leven voor zich uit jagend in eeuwige vlucht. Tussen de wederwaardigheden van Regis heeft Vermeulen fragmenten geweven die zich afspelen in onze wereld, waar men in een onderzoekscentrum in Zwitserland met behulp van de grootste cyclotron ooit op zoek is naar onbekende kerndeeltjes. Bij een van deze experimenten is er iets fout gegaan, waardoor er een Poort is ontstaan waardoor Regis is verdwenen. Het vervolg van het verhaal beschrijft hoe Regis zijn geheugen terugvindt, hoe hij zijn weg naar huis probeert terug te vinden in een universum waarin verschillende werelden met elkaar interfereren. Dat is geen gemakkelijke opgave, vooral niet omdat ook onze toekomst er zich mee gaat bemoeien.
Met de twee verhaallijnen, waarbij het aanvankelijke accent op de fantasy van Gehenna geleidelijk verschuift naar de sciencefiction van onze eigen wereld, heeft Vermeulen een fantasyroman in een sciencefictionjasje geschreven, waarin hij wetenschap en magie op speelse wijze samenbrengt. Hij heeft daarbij gekozen voor de vlotte toon van de ‘klassieke sciencefiction’, waarin personages soms wat krijgen van cartoonfiguren en volop gespeeld wordt met, om de flaptekst te citeren, “een aantal mysteries van de mensheid, zoals de UFO’s, de Bermudadriehoek, het raadsel van de tijd, parallelle werelden, de missing link, spoorloze verdwijningen van mensen en dingen…” Dat Vermeulen zich op enkele punten wat al te enthousiast door de complexiteit heeft laten meeslepen – bijvoorbeeld het uitstapje naar het persoonlijke verleden van de hoofdpersoon – neemt niet weg dat het een leuke, onderhoudende sciencefiction/fantasyroman is, een verschijnsel dat in de Nederlandstalige literatuur veel te zeldzaam is geworden.