Dit boek heeft me geraakt en dat had ik ook verwacht. Het zit 'm dan vooral in de worsteling als dochter als je ziet dat het met je vader zo slecht gaat, terwijl hij eerst zo'n sprankelende vader was. Ook de zoektocht naar het verhaal waar hij over zwijgt, omdat je als dochter wilt dat het beter gaat met je vader en hem wilt begrijpen, raakte me. Daarnaast vind ik dat de schrijfster recht doet aan het leed van een grote groep mensen tijdens de WO II en dat ze na gedegen onderzoek daar een mooi opgebouwd en goed verhaal over heeft geschreven, waarbij zeker de beleving vanuit vader aan bod komt.

Mathilde en haar broertje vinden het houten bestek en Mathilde gaat op zoek naar de betekenis van het houten bestek en naar het verleden van haar vader tijdens de oorlog. Het houten bestek komt in het verhaal alleen terug in het bestek dat Mathilde en haar broertje vinden, maar lijkt symbool te staan voor het dwangarbeidersverleden van haar vader.
Mathilde probeert los te komen van haar thuis en haar eigen leven op te bouwen als student in Breda. Door wat ze van haar moeder heeft afgeluisterd (over haar keuze voor haar vader) en door het veranderende gedrag van haar vader gaat ze op zoek naar zijn verhaal, om te kunnen begrijpen en van daaruit haar eigen keuzes te gaan maken. Haar vader die zich na een zware periode van onderdrukking richt op het positieve opbouwen van zijn leven, die geniet van zijn kinderen, maar die nadat hij overvraagd raakt (door huwelijk en zijn baas), wegzakt in depressie, kiest voor zwijgen en gaat noodgedwongen praten met een psychiater waarin hij toekomt aan verwerking en een nieuw evenwicht. De verhaallijnen wisselen tussen Mathilde die terugdenkt aan vroeger, Mathilde als student, Mathilde die het dagboek van haar vader leest, het dagboek waarin haar vader zijn vlucht beschrijft en het terugdenken van haar vader als hij gedwongen wordt om mee te werken bij de psychiatrische consulten en het heden. Hierin ontstaat uiteindelijk een nieuw evenwicht in de vader-dochter-relatie.

In het stuk Verantwoording schrijft de schrijfster dat ze nadat haar vader is overleden op zoek is gegaan naar het verhaal over hem en over dwangarbeiders en dat ze het verhaal heeft geschreven om recht te doen aan de dwangarbeiders (en daarmee aan haar vader) die in de geschiedschrijvingen onvoldoende aan bod zijn gekomen. Ze heeft een samenhangend verhaal willen schrijven, van "zo zou het gegaan kunnen zijn". Knap dat ze dit verweeft met een systemische invalshoek en coming-of-age van Mathilde.

Gelezen via #Hebban leesclub, blinddate