Zoals ik gewend ben van deze schrijver krijg je aan het begin van het verhaal diverse losse touwtjes in handen die later samengesmeed worden tot een fantastische symfonie. Ik werd ook dit keer niet teleurgesteld en de twee ontknopingen waarbij de vermeende en de echte Tempelridder gevangen genomen worden zijn ieder op hun eigen wijze grandioos. De ene ontknoping speelt zich onder water af.

Beschrijvingen van onderwaterscènes zijn toch altijd een van de meest sterke punten van deze schrijver. De andere ontknoping laat zien dat een arrestatie wel zo goed voorbereid kan zijn maar dat er toch altijd wat verkeerd kan gaan. Alleen miste ik in die hele symfonie een instrument en dat was een hernieuwing van de kennismaking met het bekende duikgroepje uit de andere boeken van deze schrijver. Ik had hier toch stiekem een beetje op gehoopt en ik vond dit toch wel een beetje jammer. Wel was er opnieuw een ontmoeting met Alfonso Silva van Nueve en zijn gezin. Het was leuk ze weer terug te zien.

Paul Goeken schrijft heel beeldend. Je ziet de scènes volledig voor je tot leven komen. Deze beeldende wijze van schrijven wordt niet meer voornamelijk voorbehouden aan de onderwaterscènes maar komen steeds meer door het hele boek heen voor.

Ik dacht eerst dat dit een zoveelste kloon van De Da Vinci code zou worden, maar Paul heeft hier een geheel eigen draai aangegeven. Het deel van de Tempeliersorde stond geheel in dienst van deze tijd. Het verhaal is heel actueel en voor het eerst heeft een schrijver het bij mij voor elkaar gekregen om politieke kwesties als een smakelijk hapje op te dienen.

Een ander sterk punt van deze schrijver is de humor die hij gebruikt. Geen schuddebuikende humor, maar humor die me telkens een kleine glimlach ontlokt. En dit boek heeft me vaak doen glimlachen. Zoals een hotel dat geïnjecteerd lijkt te zijn door het haastvirus. Meer noem ik er niet op anders is misschien de lol er voortijdig van af. Wanneer komt het volgende boek uit?