De Amerikaanse journalist Fields wordt erop uit gestuurd om een interview met Iris Kouwenhoven, de schrijfster van Antidote, te krijgen. Ondanks dat hij jaren terug een interview met haar zag, waar hij haar onuitstaanbaar vond reageren, gaat hij toch naar Voorhorst, waar zij nu woont. Hij probeert contact met haar te leggen, maar dat lukt alleen met Kay, de vrouw die Iris verzorgt; Iris blijkt ernstig ziek te zijn. Hij ontmoet Kay, maar komt niet verder. Zij weert hem op alle mogelijke manieren. Enige tijd later, onzichtbaar voor anderen, aanschouwt hij de verhouding tussen de vrouwen. Hij vraagt zich dan af of het gaat om toewijding of een obsessie voor Iris, of is het een kwestie van zelfopoffering of egoïsme. Iris laat het gebeuren, maar speelt zelf ook een rol in dit alles. Het verhaal kabbelt eerst voort, maar het krijgt toch een sterke wending. Het einde is enigszins voorspelbaar, maar goed uitgewerkt. Het boek zelf ziet er niet aantrekkelijk uit, zachtgeel met zwarte letters. Pas verder in het verhaal begrijp je waarom het er uit ziet als een schrift/opschrijfboekje.