Jaren was Nederland in de ban van “De Puttense moordzaak”.
Beelden schieten door mijn hoofd van het huisje in het bos, het huisje van de oma van Christel Ambrosius, daar waar een nachtmerrie plaatsvond op 9 januari 1994.
De verkrachting van – en de moord op de 23 jarige Christel Ambrosius.

Voornamelijk door het programma van Peter R. de Vries werden we meegenomen door tijdsbeelden en details, theorieën die me vreemd in de oren klonken, verdachten – ondervragingstechnieken en tenslotte veroordelingen voor Herman du-Bois en Wilco Viets. Onomstotelijk, maar het rammelde voor mijn idee aan alle kanten. Alles volgde ik op de voet en ik besefte dat mensen in de rechterlijke wereld ook wel eens fouten maken. Maar hey, dat zou toch maar een kwestie van tijd zijn voor ze hun rare bewijzen en theorieën in de prullenbak zouden gooien? Toch?!?
Een zinnetje bleef door mijn hoofd malen telkens als ik een nieuwtje hoorde over deze zaak Innocent till proven guilty – waar ging het rechtssysteem over als het zo duidelijk faalt en hoe kan het dat het zo lang duurt voordat ze dat überhaupt door hebben en toegeven?
Uiteraard heb ik geen rechten gestudeerd, ben ik ook geen onderzoeker, rechercheur of zelfs agent – maar bij zoveel twijfel en met name die hele sleeptheorie bijvoorbeeld – kan ik mij toch niet voorstellen dat er geen deskundigen aan de bel trokken en het absurde weerlegden.
Zoveel gemiste kansen – zoveel ellende – zoveel wanhoop.
Innocent till proven guilty blijkt in ons landje wel vaker niet op te zijn gegaan …..

Het boek zal voor velen een inkijkje zijn in de wereld van Anja en haar kinderen ten tijde van de gevangenisstraf die Herman onterecht uitzat – uitzat voor een onbekende harteloze moordenaar die gelukkig nu wel gepakt is.

Bij het voorwoord van Peter R. de Vries lezen we hoe de zaak zich steeds maar voortsleepte. Vanaf zijn tweede uitzending besteedde hij aandacht aan deze Puttense moordzaak. Hij maakte er tenslotte meer dan 40 over en mensen begonnen meer inzicht te krijgen in de dwaling. Nederland was verdeeld, zoals altijd, maar Peter's uitzendingen zorgden er wel voor dat men gerichter ging nadenken en niet zomaar klakkeloos alles voor waar aannam wat de politie – justitie etc. hun vertelden.
De kennismaking met Anja en de ontstane vriendschap.
Zijn volhardendheid hield stand en uiteindelijk was dat niet voor niets. Maar jaren waren voorbij gegaan, jaren die het jonge gezin du-Bois onterecht een flinke knauw gaven … een deuk in het vertrouwen van de mens en vooral ons rechtssysteem.

Haar twee jonge kinderen, Michel en Mark – daar draaide alles om bij Anja. Alles had ze voor hun over hoe moeilijk het ook was. De gemeenschap die verdeeld was, de mensen die haar en haar gezin veroordeelden en ook de mensen die hun steunden tot op de laatste draad.
De financiële problemen en ook de hulp van familie alsook soms de steun uit onverwachte hoek, haar moederinstinct en de drang tot beschermen van alles wat haar lief was en is.
Hartverscheurend vond ik het soms, tot tranen toe geroerd las ik bepaalde gedeeltes maar ook woedend werd ik soms om zoveel onrecht maar vooral onmacht.
Opmerkingen van bepaalde mensen die naar mijn idee, puur en alleen om iemand te willen kwetsen, verwensingen en belachelijke aantijgingen naar je hoofd slingeren.
Onnozelheid – onwetendheid – een tong gedrenkt in puur vergif.
Kwaad word ik hierom en veel mensen met mij die dit boek zullen lezen.

Anja: Diep respect voor jou en je gezin.
Je rotsvaste vertrouwen in Herman en je jongens - je kracht en vooral je geloof in het goede brachten je na al die jaren tot dit punt. Chapeau voor je openhartigheid in dit boek en ik hoop, hoop met heel mijn hart dat veel mensen dit gaan lezen zodat ze met andere ogen naar “de Puttense moordzaak” gaan kijken. Een beetje met je kunnen meevoelen al zullen we dat nooit helemaal kunnen (en willen waarschijnlijk).
Wat de gemiddelde thrillerlezer verorbert werd voor jou een regelrechte nachtmerrie – een thriller maar dan in het echte leven. Eentje die je niet naast je neer kunt leggen als het allemaal wat veel wordt, je moest er doorheen – graag of niet. Alle goeds wens ik jullie en een punt in de toekomst waar alles alleen nog maar bergopwaarts gaat.
Compliment ook voor Marlou Roossink, je maakte er iets goeds van.

http://josesprakeloos.blogspot.nl/2016/01/anja-du-bois-nooit-meer-hetzelfde.html