Al bij de eerste indruk voel ik dat dit een leuk boek is. Het boek is namelijk mooi en rijk geïllustreerd met foto’s uit het familiearchief en met afbeeldingen van schilderijen van broer en zoon Vincent van Gogh. Dus ik heb zin om te lezen.

Het is geen stoffig geschiedenisboek vol jaartallen en feiten of een saaie historische roman over de zussen van Gogh. De schrijver koos voor dit boek het genre van de verhalende non-fictie. Zonder notenapparaat en lange kunsthistorische verwijzingen. Dit maakt dat het boek eigenlijk leest als een familieroman. Terwijl je weet dat alles op waarheid is gebaseerd.
Een waarheid die ten eerste uit de vele brieven die de familieleden elkaar schreven is opgemaakt. Dat Vincent en Theo elkaar schreven weten we al langere tijd, deze brieven zijn immers al veelvuldig gepubliceerd. Door dit boek weten we dat ook de andere familieleden elkaar graag schreven. Gelukkig zijn vele brieven bewaard gebleven.
Een tweede belangrijke bron is de familiegeschiedenis zoals tante Mietje deze heeft beschreven. Ook deze familiekroniek is in de vorm van drie chronologisch volgeschreven schriften bewaard gebleven.

We maken kennis met een hecht gezin waarin onderwijs en ontwikkeling belangrijk is. Alle kinderen krijgen de zorg en de kansen zich te ontwikkelen. Ook al moeten ze hiervoor van huis.
Er zijn drie zussen van Gogh, Anna, Lies en Wil. Anna Cornelia (1855) Elisabeth Hubertina (1859) Wilhelmina Jacoba (1855) om precies te zijn. Niet alleen geeft het boek een goed beeld van het leven van deze drie zussen. Nee, omdat het leven van de drie zussen beschreven wordt vanuit het dagelijkse leven binnen het gezin Van Gogh krijg je tegelijkertijd een goed beeld van dit gezin en van de tijd waarin ze leven.
De schrijver vertelt het verhaal chronologisch, zo leef je als lezer een eeuw mee met de familie Van Gogh. Naast alledaagse dingen vermeldt het boek ook specifieke zaken. Zo beschrijft het een familiegeheim, verband houdend met een van de zussen. Over het ontstaan van dit geheim en over hoe het uitkomt wordt prachtig in dit boek geschreven.

Naast informatie over de familie Van Gogh wordt de lezer veelvuldig verrast met leuke historische weetjes. Het boek beschrijft bijvoorbeeld waarom het toentertijd mode was in het zwart te trouwen.
Ook laat de schrijver ons, door citaten, kennismaken met oude woorden, zoals bijvoorbeeld het woord dankstof.
In het boek tipt de schrijver bovendien even aan hoe in deze periode de vrouwenemancipatie in Nederland verloopt; “…..Hiermee wordt een eerste stap gezet naar meer zelfstandigheid van de vrouw, die nu een bescheiden inkomen kan verwerven. Maar evengoed blijft ze handelingsonbekwaam of beschikkingsonbevoegd, en kan ze ook over dit zelfverdiende geld geen rechten laten gelden.”

Mij heeft de schrijver met De zussen Van Gogh een groot plezier gedaan. Ik geef het boek 5 sterren.