Duivelmaeker van Bianca Mastenbroek is een knap bedacht en bijzonder goed geschreven roman over de belangrijke historische figuur, Jheronimus Bosch. En hoe anders zou je zijn leven ruim vijfhonderd jaar geleden moeten beschrijven, zonder dat er veel feiten bekend zijn, dan zo.

De vijftienjarige Faye ziet duivels, ze wordt door ze achtervolgd en is er helemaal klaar mee. Het zijn wanen zegt de huisarts, die Faye doorstuurt naar een psycholoog. Faye waant zich terug in de tijd en voelt en ziet de schilder Jeroen Bosch aan het werk. Bosch zag ook duivels. Ze herkent iets in hem en wil net als hij middels zijn schilderkunst doet, het kwaad bestrijden.

In afwisselende hoofdstukken volgen we Joen in zijn tijd: een schilder die voor zijn onderwerpen put uit een bron van religieuze waanzin en uiteindelijk de duivel kooit. En Faye die in het heden zoekt naar de door Joen gekooide duivel.
Ik weet niets over Jeroen Bosch, maar vond het [13+] verhaal op deze manier zeer leerzaam en zelfs geloofwaardig voorgesteld.

Bianca Mastenbroek schrijft erg goed en haar fantasie is ongebreideld. De stukken uit Faye’s ik-perspectief zijn vlot en eigentijds. Helemaal de stem van een pubermeisje, en we zitten als lezer ook echt in haar hoofd. Aanvankelijk vond ik haar een opgewonden standje, tot je haar obsessieve zoektocht gaat begrijpen. Ze kan niet anders en is waarschijnlijk schizofreen, hoewel dat door de schrijver nooit benoemd wordt.
Het einde komt onverwacht. De clichéhereniging met de ouders, uitleg over wat er met Faye… Nee, geen spoilers. Bianca Mastenbroek laat haar lezers knarsetandend achter nadat ze hen de nodige gedachten over goed en kwaad, schuld en loyaliteit heeft ingeprent.