Dit was mijn eerste kennismaking met Yrsa Sigurdardottir. De cover met de tekst: een verlaten jacht, een vermiste jonge familie - ijzingwekkende crime van de koningin van de Nordic noir sprak mij als fan van de Scandinavische thrillers enorm aan. Helaas is het boek mij ietwat tegengevallen. Maar mijn nieuwsgierigheid om te willen weten wat er toch in hemelsnaam was gebeurd op het luxe jacht was te groot.

Het verhaal speelt zich af in twee verhaallijnen. Een verhaallijn waarin duidelijk wordt waarom het jonge gezin op het luxe jacht de terugreis vanuit Lissabon naar Reykjavik aanvaardt. Samen met de andere bemanningsleden lees je hoe ze hun dagen op de jacht "overleven". De sfeer wordt steeds grimmiger en het jonge gezin en de bemanning krijgen het gevoel dat er iets niet klopt op het jacht. Alsof er een verstekeling zich verstopt op het jacht.

In het tweede verhaallijn krijgt advocate Thora Gudmundsdottir op haar kantoor bezoek van de ouders van hun zoon. Hun zoon die met zijn gezin niet meer op het jacht is als deze arriveert in de haven van Reykjavik. Een luxe jacht zonder bemanning!!!! De ouders weten zich geen raad en komen bij Thora om hulp te vragen bij alles wat er ineens op hun afkomt. Tevens hebben ze de zorg van hun andere kleinkind die niet mee was op het jacht. Thora raakt geïntrigeerd en zet alles op alles om alles boven water te krijgen.

Nieuwsgierig was ik steeds tijdens het lezen van dit boek. Het kan toch niet zo zijn dat een hele bemanning verdwijnt?Wat is er toch in hemelsnaam gebeurd? De manier waarop de verhaallijnen in elkaar overlopen vond ik wel eens storend, want je wilt het ene verhaallijn graag verder lezen omdat er eindelijk wat schot in het verhaal komt, maar helaas ga je dan eerst weer verder in het andere verhaallijn. Mijn nieuwsgierigheid heeft het gewonnen om door te lezen, niet de spanning van het boek. Er zat weinig spanning in, dit stelde mij een beetje teleur, ik had er meer van verwacht. Het laatste hoofdstuk vond ik indrukwekkend om te lezen. Ik citeer een paar zinnen: "hij komt niet" Bygla was opgehouden met huilen. "en nu? " "Papa" In Arna's stem klonk totale wanhoop en radeloosheid door, maar de wind griste haar noodkreet van haar lippen, de zee op.' In het laatste hoofdstuk zit zoveel pijn, verdriet en liefde wat zo sterk is geschreven dat ik het boek drie sterren waard vind.