Mijn mening

Arrowood wordt veelvuldig vergeleken met Sherlock Holmes, zijn grote concurrent. En bozer kun je hem niet krijgen. Zijn afkeer van Holmes gaat ver, erg ver. Maar is het wel afkeer? Of is het meer jaloezie? Saillant is in ieder geval dat de undercovernaam die Arrowood gebruikt “Locksher” is…

De sfeer in het boek is grimmig. Het schetst een beeld van het arme Londen eind 19e eeuw. Een beeld dat niet fraai is. En binnen die rafelige randen van het bestaan, wat je bijna mensonterend zou kunnen noemen, werkt Arrowood. Vaak met gevaar voor eigen leven. Zeker als het onderzoek hem weer in contact brengt met iemand die hem al bijna zijn leven heeft gekost.

Net als Sherlock Holmes heeft Arrowood een hulp: Barnett. Een loyale man die onvoorwaardelijk klaar staat voor zijn baas, maar wel iets belangrijks voor hem verzwijgt. Niet omdat hij zijn baas niet vertrouwt, maar omdat hij zichzelf niet vertrouwt als hij het zou vertellen.

De zaak die Arrowood en Barnett onderzoeken hangt van leugens aan elkaar. Toch is de reden van het onderzoek nobel en nodig. En een onderwerp van alle tijden.

Waar Sherlock Holmes rondwandelt in het sjieke Londen, vind je Arrowood in de minder fraaie wijken. Tussen de armoede en misdaad. Daardoor vind ik het verhaal van Arrowood interessanter, omdat het ruwer, ruiger is. Minder gepolijst. En eigenlijk helemaal niet te vergelijken met de grote rivaal.

Ik hoop dat er nog meer boeken over Arrowood volgen, want in al zijn lompheid heeft hij toch een plekje in mijn hart weten te veroveren.