Deel 10 in de Belgica-reeks; korte verhalen en essays uit de Vlaamse en Franstalige Belgische literatuur.

Citaat:
Silence, het woord op het bord bij de ingang van het dorp viel haast niet te lezen. Verweerd, gebleekt, door de regen, de zon, de tijd. Alsof zelfs de stilte hier uitgewist wil worden.
Hier werden op een middag, een avond, een nacht, het was lente, zeshonderdtweeënveertig levens beëindigd. Dat zijn er veel in één keer.
Het verhaal staat in de brochure.
Het bloedbad van Oradour-sur-Glane.
Op zaterdag 10 juni 1944.
Een troep van de Waffen-SS omsingelt het dorp. De bevolking wordt bijeengedreven, de mannen worden van de vrouwen en kinderen gescheiden, iedereen wordt afgeslacht. De huizen worden in brand gestoken, de lijken verbrand en in een massagraf gedumpt.
Dat is in grove bewoordingen wat er is gebeurd.
Dat is het verleden.

Oradour, een dorp zonder daken. Het fundament van een woning is haar dak, daaronder wordt het huis gebouwd. Vier muren maken geen huis, dat doet het dak. Vier muren maken een gevangenis.
Einde citaat.

Ieder stuk of boek dat ik tegenkom over deze tragische gebeurtenis, slechts een paar maanden voor de bevrijding van Limousin, heeft mijn interesse en lees ik. Niet alleen in Frankrijk is een compleet dorp verwoest. Dit boekje uit de Belgica-reeks vertelt over hoe het dorp er nu uitziet en tegelijkertijd over een ontmoeting en een overnachting in het monument wat het dorp nu is.

In de observaties vind ik persoonlijk dit korte verhaal het sterkst. Niet in de daarbij gezochte ontmoeting van twee mensen zonder naam. Een geschiedenis beschrijven zo gruwelijk als deze is in feite niet te gebruiken in een romanverhaal. Dit gevoel had ik eerder bij 'Een meisje uit Oradour' en toch is dit juist om de geschiedenis levend te houden en 'dit nooit weer' een dierbaar boek. Deze Elvis Peeters blijft ondanks de ontmoeting in het heden wel in mijn kast.