Normaal gesproken zet ik altijd degene voorop die de tekst geschreven heeft, maar ik weet niet zeker of dat ook bij prentenboeken het geval is. Het zou natuurlijk best goed kunnen dat Harmen van Straaten, die de illustraties voor zijn rekening nam, diegene is die op het idee voor het verhaal is gekomen en het schrijven van de tekst uitbesteed heeft aan Mark Haayema. Ik weet het niet en heb het ook niet kunnen ontdekken. Dus bij dezen excuses als het niet klopt.
Hoe dan ook… zowel Mark Haayema als Harmen van Straaten, zijn geen onbekenden voor de liefhebbers van fantastische boeken. Van Mark Haayema kennen we in ieder geval ‘De vriendelijke draak’ en Harmen van Straaten, heeft meer dan 400 boeken geïllustreerd en sinds een aantal jaren is hij ook auteur. Hij heeft er al ruim 50 geschreven en daarvan zijn er meerdere fantastisch, zowel letterlijk als figuurlijk.

‘Sterrenwachter’ is een fantastisch boek dat duidelijk tegen de Sciencefiction voor kinderen aanschuurt. Het gaat over eigenaardige wezens die, als de avond valt en de zon bijna is uitgeschenen, op dwergplannetjes opstaan en aan het werk gaan. Zij zijn er verantwoordelijk voor dat er s’avonds sterren aan de hemel staan te stralen. Muk, zoon van een van de Sterrenwachters, wordt vandaag vier en zijn vader heeft een grote doos met een strik eromheen in zijn handen. Muk danst van plezier want hij weet wat er in zit: een Sterrenwachter die vier wordt krijgt zijn eigen steen. En als ze de stenen aan het gloeien maken en oplaten aan ballonnen in de donkere hemel gaan de stenen stralen als sterren. Muk heeft nu zijn eigen steen om op te laten en kijkt aandachtig hoe zijn vader het doet. Hij heeft het al duizenden keren gedaan. De hele nacht staat Muk met open mond naar de sterrenhemel te staren. Dan wordt het dag en wordt het tijd om te gaan slapen. De volgende nacht is Muk aan de beurt om zijn eigen steen als een ster op te laten. Maar het lukt niet. Wat Muk ook doet, het lukt hem niet de steen aan het gloeien te krijgen en als hij hem dan zo maar op wil laten, knappen de ballonnen een voor een. Hij wordt er radeloos van. Het is duidelijk dat Muk zijn vertrouwen in zichzelf als Sterrenwachter kwijtraakt. Het lukt Sterrenwachters immers altijd de sterren aan het gloeien te krijgen. Zijn vrienden voorzien hem met goede raad, maar succes blijft uit.
Uiteindelijk, met de hulp van zijn vader, gaat het hem toch lukken.

Het is een aandoenlijk verhaal dat met aandoenlijke illustraties is gelardeerd. Het gaat er om dat ouders vertrouwen geven aan hun kinderen door het geloof in hun kunnen. Fijn verhaal. Ik heb het voorgelezen aan mijn kleinkinderen en ‘Sterrenwachters’ is nu een van hun lievelingsboeken.

Jos Lexmond