Leo is schrijver en journalist. Als zijn vrouw is overleden en zijn dochter het huis uitgaat, verhuist hij samen met zijn aangenomen zoon met Asperger de bergen in, de droom van zijn overeden vrouw Chiara achterna. In een afgelegen bergdorp bouwen Leo en Martino een nieuw leven op. Een leven waarin de band tussen Leo en Martino een nieuwe wending krijgt.

Het stuk op de achterflap doet denken aan De acht bergen. Beide verhalen gaan immers over de relatie tussen vader en zoon en de Italiaanse bergen zijn daarbij het decor. Toch zijn er verschillen in het boek van Faggiani en Cognetti. Waar Cognetti's boek de lezer meteen in zijn of haar greep had, duurde het even voordat Tussen twee werelden op gang kwam. Pas wanneer Leo en Martino in de bergen aankomen, keert een soort rust in het leven van de persoages, maar ook in de schrijfstijl van het boek.

De sfeer van het boek is echt fantastisch. De bergen worden zo ontzettend mooi beschreven. Franco Faggiani besteed relatief veel woorden aan het beschrijven van de omgeving. Deze woorden zijn goed gekozen en daardoor waan je je af en toe zelf tussen de bergen. Het doet vermoeden dat Faggiani veel tijd heeft besteed aan het bestuderen van deze plek. De natuurverschijnselen en het komen en gaan van de seizoenen worden uitgebreid en raak beschreven. Hiermee ademt het boek zeker kwaliteit.

Als je als lezer bekend met De acht bergen, dan ligt de verwachting voor dit boek hoog, maar haalt dit boek deze verwachtingen niet. Dat ligt deels aan de schrijfstijl, maar ook aan stukken tekst die niet per se nodig zijn voor het verhaal en daarom aan kunnen voelen als bladvulling. Tussen twee werelden is een mooi verhaal, maar haalt het niet bij De acht bergen. Faggiani lijkt geïnspireerd te zijn door dat boek en raakt met mooie sfeerbeschrijvingen soms de kwaliteit van De acht bergen aan, maar voelt daarnaast soms ook als een mindere remake aan.

Mijn advies luidt dan ook: lees eerst dit boek en begin dan aan De acht bergen. Beide boeken zullen je dan kunnen betoveren.