'Bevroren vlammen' is het slotdeel van de trilogie rond oorlogsveteraan Niels Oxen.

Nadat zijn boot bij de Zweedse kust ontplofte, spoelt Niels Oxen aan op een eiland van de Zweedse scherenkust. Hij wordt er verzorgd en volledig opgelapt door een vroegere dokter.
Maar eens grotendeels genezen duiken de oude spoken opnieuw op.
Niels Oxen besluit terug te keren naar Denemarken en af te rekenen met Danehof en met diegenen die hem dood wilden.
Ondertussen zijn ook zijn oude strijdmakkers er door de wraak van Danehof slecht aan toe. Ze trachten te overleven in slecht betaalde jobs.
Maar uiteindelijk vinden ze elkaar opnieuw en gaan ze gezamenlijk op jacht naar de leiders van Danehof . De vroegere PET baas, Axel Mossman, wordt een bondgenoot en blijkt uiteindelijk het brein achter de plannen om Danehof te ontmaskeren.

Het tweede deel heb ik een kleine maand terug gelezen. Het open einde ervan verleidde me om snel het afsluitende deel te lezen.
Dit derde deel heeft me niet volledig kunnen overtuigen.
De karakters blijven wel boeiend; veel nieuwe elementen vernemen we daarbij wel niet meer.
Mijn voornaamste kritiek is echter de schrijfstijl van Jens Henrik Jensen. Bij momenten is die wat teveel beschrijvend met onnodige lange uitweidingen. Dit brengt op dat ogenblik de vaart wat uit het verhaal. Het boek telt nagenoeg 500 blz. Met honderd minder had het zeker aan spankracht gewonnen. De schrijver heeft soms gewoon teveel woorden nodig om zijn verhaal te vertellen.

Ik heb daarom getwijfeld tussen drie en vier sterren. Uiteindelijk toch maar vier omdat het geheel als trilogie wel een boeiend verhaal verteld, met een interessante maatschappelijke achtergrond. Maar zoals in de titel vermeld: een zwakke vier.