'Een vrouw op 1000 graden' is de eerste roman die ik lees van Hallgrímur Helgason. Voordien verschenen bij ons ook al '101 Reykjavik' en 'Schoonmaaktips van een huurmoordenaar'. Ik wist niet zo goed wat ik me van het boek moest voorstellen, maar gezien de goede commentaren wilde ik het zeker een kans geven.

'Een vrouw op 1000 graden' gaat over een oude vrouw die vanop haar sterfbed terugkijkt op haar leven. De meeste aandacht gaat naar de periode tijdens de eerste wereldoorlog. Here heeft het niet makkelijk gehad, haar verhaal neemt ons o.a. mee naar Denemarken, Duitsland, Polen, Argentinië, ...

Na de eerste 100 pagina's (ik zeg maar wat) lijkt het wel of je begint aan een heel ander boek, na een eerder moeizaam begin krijg je dan een vlot leesbaar en interessant verhaal te lezen. Heel wat keren wordt er naar het werk van Laxness verwezen, wat ik best wel opvallend vond, aangezien ik binnenkort 'Onafhankelijke mensen' van net deze Laxness wil gaan lezen.

Ik had al gehoord dat de vertalingen van Marcel Otten garant staan voor een goede kwaliteit, en ja hoor, wat een huzarenstukje moet het vertalen van dit boek geweest zijn, niet altijd even makkelijk die zinnen die Helgason uit zijn mouw schudt. Jammer natuurlijk van die d/t-fout zes pagina's voor het einde, in een boek waarin mij voor de rest geen enkele schrijf- of taalfout opgevallen is.

Vier sterren voor deze Helgason.