Een verhaal met herkenbare onderwerpen die in iedere klas langskomen. Vriendschap en jaloezie, geroddel en uitpraten, huiswerkperikelen, goede doelen acties, onzekerheid, verschillende gezinssituaties, feestjes en ja ook vluchtelingen met alle actuele problematiek die daarbij hoort.

Nadima is gevlucht met haar familie uit Syrië en na een lange reis zit zij nu bij de impulsieve Jaz in de klas. Ze spreekt de Engelse taal niet en Jaz haar taal niet. Hoe moeten ze dan communiceren?
‘Weer een lange stilte, nu nog ongemakkelijker. … Ik viste een reep chocola uit mijn tas, brak een stukje af en gaf het haar. ‘Spreek je chocola?’ vroeg ik.’

Chocola spreekt alle talen, het breekt het ijs en toen ze ook nog een stukje van Nadima’s snoep uitwisselden: ‘… wist ik opeens zeker dat we vriendinnen zouden worden, ook al spraken we geen woord van elkaars taal. Vraag me niet waarom, want ik kan het niet uitleggen. Ik wist het gewoon.’

Het is niet zomaar een zoetsappig BFF-boek, ofschoon je bij een aantal punten een kanttekening kan plaatsen, de vertaling en situaties voor Nederlandse kinderen wel erg Engels of herhalend kunnen zijn. Jaz is dyslectisch, maar krijgt geen begeleiding? Of moet Nadima geen extra Engelse les? En waarom hebben docenten niet voldoende informatie over nieuwe kinderen in de klas die een oorlogsverleden met zich meetorsen? En daarmee verwant de huiswerkopdrachten?
Een goed voorbeeld in dit boek m.b.t. alle kinderen is de opdracht om een stamboom van je familie te maken. Mag je als docent dit nog vragen in de huidige tijd met zoveel verschillende gezinssituaties, wat maakt het los bij een kind? Niet ieder kind, zo ook in dit verhaal, wil dat alles bekend is in de klas.

Door de genoemde punten is dit warme realistische vriendschapsverhaal een bij uitstek geschikt voorleesboek. Zoveel onderwerpen en zijsprongen om te bespreken thuis of in een groep. Vele emoties kunnen langskomen naast dat je andere tradities en belevingen kunt hebben door cultuurverschillen.

Een serieuze toon wordt afgewisseld met humor. Op een ontroerende wijze wordt bij de dramaopdracht duidelijk hoe nodig het is dat emoties worden geuit, dat er ruimte is voor verwerking en daarmee begrip voor elkaars situatie. Een dramaopdracht zonder letters voor de één, zonder taal voor de ander, maar wel één waarbij de taal zonder grenzen spreekt.

Een fijn en eerlijk verhaal voor iedere lezer, ja ook jongens, dat je laat ontroeren, nadenken en glimlachen vanaf 10 jaar waarin vriendschap het belangrijkste is!