Bente Jensen werkt bij een geheime Zweedse dienst, ze is een spion, werkt in Brussel, woont samen met haar man Fredrik en twee zonen Daniel en Rasmus. Rasmus is een zorgenkind want hij kan uit het niets woede uitbarstingen krijgen. Alles moet op dezelfde manier gaan en volgens een vast schema. Het wordt niet benoemd maar hij zit ergens in het autisme spectrum lijkt me. Het lijkt een goed huwelijk.

Jonathan en Kate zijn Britse, geen kinderen. Ze wonen ook ergens in Brussel. Hij werkt voor de geheime dienst MI6. Het werk van Jonathan en Bente kruist elkaar. Bente is in het bezit gekomen van een USB-stick met daarop belastende informatie voor Groot-Brittannië. Ondertussen voert Jonathan een opdracht uit om informatie te vergaren van een man die in Syrië door de geheime dienst ontvoert is.

Het boek is heel actueel, bevat verwijzingen naar Trump als president, Al-Qaida, Islamitische staat, Syrië. Alhoewel het allemaal fictie is, zou het ook zomaar waar kunnen zijn.

Het lijkt me naïef om te denken dat gevangen genomen terroristen of handlangers uit zichzelf informatie geven. Uiteraard praten die niet zonder enige druk. Hoe ver ga je om de druk te verhogen. Is marteling toegestaan voor het grotere goed? Heiligt het doel de middelen?

Wil je dit als president of premier van een land weten. Is het niet veel handiger om anderen dit vuile werk te laten opknappen, met een soort van carte blanche, doe maar zolang ik het maar niet weet. Dan hoef je er nadien ook niet over te liegen en kan je oprecht zeggen dat je het niet wist.

Het boek komt traag op gang omdat het gelukkige gezinnetje van Bente lang en uitvoering neergezet wordt. Daarna wordt het meer een spionage thriller.
Dit boek is het tweede boek met Bente Jensen, maar het eerste dat in het Nederlands vertaald is.