"Als je niet goed meer kunt lopen en geestelijk dreigt af te glijden, is opname in een verpleeghuis de beste oplossing. Alle dagelijkse zorgen worden van je afgenomen, er vallen geen rekeningen en aanmaningen meer op de mat en je bent niet langer afhankelijk van familie vrienden en buren."

Dit is een citaat uit het boek Voor wie ik heb liefgehad van Marcel Vaarmeijer. Het zijn de woorden van Louise Veldman, de hoofdpersoon uit dit verhaal. Het verhaal is gebaseerd op te leven van Vaarmeijers moeder.
Vaarmeijer is schrijver en freelancejournalist. Hij heeft al meerder boeken op zijn naam staan zoals het jeugdboek Boem, weg! Gebaseerd op de vuurwerkramp in Enschede en de gloriedagen van Walter Gom, waarvan de vertaalrechten zijn verkocht aan Zuid Korea.

Louise Veldman is een oude eenzame vrouw. Ze is, zoals ze het zelf noemt, aan het verdwijnen. Ze heeft ervoor gezorgd dat ze in het verpleegtehuis zit, doet alsof ze doof is en afhankelijk.
Op een dag wordt er een pakketje bezorgd. Hierin blijken haar dagboeken te zitten. Ze wil ze niet lezen. Ze wil niet meer aan het verleden herinnerd worden. Een verpleger haalt haar over en gaat haar de dagboeken voorlezen. Uit de dagboeken blijkt dat deze vrouw veel heeft meegemaakt, in de oorlog en daarna. Slechte maar ook goede herinneringen komen naar boven.
Intussen gebeuren er in het verpleegtehuis ook een heleboel waar Louise een groot aandeel in heeft.

Het verhaal is op een prettige manier geschreven. De dagboekfragmenten zijn in ik-perspectief, maar de rest van het verhaal wordt ook door Louise verteld. Ze verteld hoe het toegaat in het verpleegtehuis, soms op heel humoristische wijze en hoe ze het ondergaat. En haar verleden wat veel trieste momenten in zitten, maar ook gelukkige.
Een mooi verhaal om te lezen, ook als je dit soort boeken niet veel leest. Het boeit door de eenvoud.

Voor wie ik heb liefgehad
Marcel Vaarmeijer
Uitgeverij Luitingh-Sijthoff
2016
319 pagina's