Susan Smit heeft een aparte schrijfstijl, het doet me vaak denken aan klassieke romantiek. Bijna poëtisch te noemen. Daar kun je van houden, of niet. Het ligt er ook maar net aan welke invalshoek Susan Smit gebruikt en wat het onderwerp van haar boek is. ‘Wat er niet meer is’ las ik ooit van haar en daar vond ik haar schrijfstijl op den duur erg vermoeiend worden. Maar bij ‘Elena’s vlucht’ vond ik het dan weer wel heel prettig lezen. Een boekje uit de Literaire Juweeltjes serie laat lezers kennismaken met de stijl van een Nederlandstalige auteur en dat is met dit boekje wel gelukt.

Volledige leeservaring staat op mijn blog