Na eerder gesneuveld te zijn in De Opwindvogelkronieken ben ik in Norwegian Wood begonnen, omdat het op de rol stond voor mijn leesclub. Aanvankelijk dacht ik dat het me ook met dit boek niet ging lukken. Maar na 130 bladzijden doorgeworsteld te hebben, kreeg het me opeens te pakken.

Het is als de student Watanabe op bezoek gaat in het verpleeghuis waar zijn labiele vriendin Naoko verblijft. Tegelijkertijd ontwikkeld zich een andere relatie met een medestudente. Mooi, indringend verhaal over gewone Japanse mensen. Ik heb de tweede helft van het boek dan ook in een ruk uitgelezen. Maar een Murakami-fan zal ik waarschijnlijk niet worden.