Niet alleen lezen, maar ook schrijven werkt therapeutisch. Wat het lezen betreft, heb ik dit in een ver verleden zelf ondervonden maar ik merk ook dat dit voor sommige auteurs, die een autobiografisch werk op de markt brengen, eveneens van toepassing is.
Dit is naar mijn inziens ook het geval met het boek van Anja van Biene, Niet mijn familie.

Het boek, geschreven in de ik-vorm, vertelt het verhaal van Anja en haar familie die uit zelfbehoud de stap zetten uit Italië weg te trekken na 28 jaar en een jaartje in Engeland vertoeven. Dit alles om hun verdriet te verwerken. Waarom was me niet onmiddellijk duidelijk maar dit droeg bij tot het verder willen lezen.
Heel wat ervaringen en levenswijsheid, maar ook angst, schuld, onmacht en boosheid komen in het boek aan bod, soms op een harde manier. Niet alleen naar zichzelf maar ook naar anderen toe. Maar is het leven zelf soms niet hard voor sommigen? En wie is slachtoffer in het geheel? Ik ben er zeker van dat niet alleen Anja, haar man en haar zoon ‘rouwden’ om het verlies, maar ook de andere partij.

Het leed van anderen laat me nooit onberoerd en dat maakt dat dit boek mijn fijne snaar menigmaal raakte en dat die traan in de ooghoek net niet wegrolde.
Goed geschreven debuut van Anja met een sterk beeldende schrijfwijze.

Rating: 3,5/5