In 1971, tijdens een ijsstorm, wordt een priester vermoord in de kelder van zijn huis in Bessemer. Hij is doodgeslagen met een golfclub. De moord blijft onopgehelderd. Twintig jaar later viert The Gazette, de plaatselijke krant, haar 90ste verjaardag. Om dat te vieren besluit men te pogen om oudgedienden van de krant weer naar huis te halen voor een feest, inclusief golftornooi. Naar aanloop hiervan komt ook deze oude moord uit 1971 weer bovendrijven.

Het boek volgt voornamelijk Will, Grant en Marlee. Will en Marlee werkten in 1971 voor The Gazette en doen dat nog steeds terwijl Grant kort na de moord de krant en Bessemer verliet om het in New York te gaan proberen als journalist. Marlee komt op het spoor van de moord en komt steeds dichter bij de waarheid. Will blijft wat op de achtergrond en is mysterieus. Hij heeft een geheim waarvoor hij naar een psychiater gaat en dat geheim heeft met een kelder te maken. Grant is dan weer onwillig om naar Bessemer terug te keren omdat hij schijnbaar redenen had om het stadje de rug toe te keren.

David Stout schreef dit boek reeds in 1991 maar in 2014 werd het opnieuw uitgegeven als e-boek. Het is een van de drie ficieboeken die Stout schreef, waarna hij zich toespitste op non-fictie. Hij is journalist, net zoals de belangrijkste personages in zijn boek, en zijn non-fictieboeken zijn dan ook verslagen van waargebeurde misdaden die hij verder onderzocht. Hij is geen veelschrijver want hij publiceerde tot nu toe slechts twee non-fictieboeken. 'Night of the ice storm' was zijn tweede fictieboek.

Het boek begint spannend met de moord op de priester. We krijgen het hele verhaal te lezen vanuit het standpunt van de moordenaar, zonder dat we echter te weten komen wie hij is. Daarna zakt het verhaal een tijdje in. We krijgen bij toerbeurt blikken te lezen op de levens van Will, Marlee en Grant maar de gebeurtenissen verlopen erg traag en van wat we te lezen krijgen, is niet alles relevant voor het verhaal, zo blijkt achteraf. Wel krijgen we voortdurend hints die erop wijzen dat zowel Will als Grant de daders van de moord kunnen zijn. Beiden worden ze steeds verdachter en de lezer komt op geen enkel moment een stap dichter bij de waarheid. Maar de plot kabbelt in dat middengedeelte toch voornamelijk maar langzaam voort en had gerust met minder woorden verteld kunnen worden. Naar het einde toe bouwt de spanning zich gelukkig wel weer op. Tot bijna op het einde wordt de lezer in het ongewisse gelaten aangaande de identiteit van de dader zodat het boek toch nog met een piek eindigt.

De conversaties in het boek vallen op omdat ze vaak doorspekt zijn met woorden die niet tot de standaardtaal behoren. Het heeft iets charmants, hoe de inwoners van Bessemer met elkaar praten, en de betekenis van minder alledaagse woorden kan gelukkig steeds uit de context afgeleid worden. De personages converseren ook vaak nogal kortaf. Ze maken maar weinig worden vuil aan dingen en meer dan 'yep' of 'sure' wordt er soms niet gezegd. Het doet een beetje denken aan oude politieseries op tv, zowel qua taal als qua sfeer. Het boek toont ook duidelijk aan hoe erg de wereld veranderd is. In 1991 stonden we aan het begin van een nieuw tijdperk. De PC was aan zijn opgang begonnen en een paar jaar later zouden zowel het internet als de mobiele telefoon massaal doorbreken. We zijn die dingen ondertussen zo normaal gaan vinden dat een verhaal waarin ze niet voorkomen, enigszins ouderwets aanvoelt. Het boek is nochtans niet zo heel erg oud, maar draagt wel die sfeer van ouderwetsheid met zich mee. Dat het verhaal nogal traag verloopt, speelt hierin natuurlijk ook een rol.

Al bij al geen slecht verhaal maar verre van een pottenbreker. Stout heeft een plot bedacht dat goed in elkaar zit maar verwoordt alles te koel en afstandelijk. Hij trekt de lezer niet echt mee het verhaal in. Met de moderne misdaadromans kan het helemaal niet concurreren.