De zusters Gertrudis (Tula) en Rosa zijn altijd samen. Ramiro richt zijn begerige blikken op hen. Rosa heeft een enigszins uitdagende schoonheid (een bloem van vlees) en zij trekt als eerste de blikken naar zich zich toe. Echter:
'En welbeschouwd en van dichtbij bezien wekte Gertrudis zelfs nog meer de begeerte naar genot.'
Gertrudis is niet gediend van mannelijke aandacht. Daar waar Rosa 'de bloem van haar gezonde vlees opende was zij als een gesloten verzegeld juwelenkistje.'
Dit alles op de eerste pagina.
De toon is gezet en de verhouding tussen de personages is getekend. Tula wil moeder worden, maar geen echtgenote. Ze koppelt Rosa aan Ramiro, stuurt aan op een snelle gezinsvorming en wordt zo tante Tula. Deze formule herhaalt zich. Toch heeft Tula de blikken van Ramiro op de 1e pagina wel gevoeld. Ze geeft niet toe aan haar gevoelens. Evenmin gaat ze in op de avances van een andere man. Het is tante Tula. Klaar. Of toch niet?
Miguel de Unamono schetst deze geschiedenis aan de hand van scherpe dialogen en observaties van de personages. Er is nauwelijks aandacht voor plaats en tijd. Slechts aan bepaalde sociaal maatschappelijke verhoudingen is te merken dat deze roman inmiddels (bijna)100 jaar oud is.
Dat dit een zogenaamde ideeënroman is, ligt er naar huidige maatstaven wel dik bovenop.
De stijl is soepel en met name de dialogen zijn kernachtig. Geen geleuter in dit boek.
Mooi uitgegeven door Menken Kasander & Wigman uitgevers, Spaanse bibliotheek. Vertaald door Bart Peperkamp.