Roy Grace is een icoon in Brighton. Gewaardeerd door collega’s en gevreesd door de onderwereld. Al jaren werkt hij met ziel en zaligheid aan de veiligheid van ‘zijn’ stad en streek. Hij heeft zijn leven aardig op de rit, is weer gelukkig in de liefde en is pas vader geworden. Ondanks nog een aantal zaken uit het verleden, waaronder de heropende zoektocht naar zijn eerste vrouw, en een continu aanwezig zijnde plaaggeest, is hij gelukkig. Tijdens zijn werk wordt hij dit keer geconfronteerd met een kunstroof met een dodelijk slachtoffer. Er blijkt voor ontzettend veel geld aan kunst te zijn gestolen, iets waar een normaal mens zich geen voorstelling van kan maken. Wonderlijk is dan ook de reactie van de getroffenen. Ze reageren niet zoals verwacht, ze zijn gefocust op slechts een ding, dat ene uurwerk. Dát moet hoe dan ook weer terug in hun bezit komen. Het is niet duidelijk wat de drijfveer hierachter is maar Grace begint hoe dan ook aan zijn onderzoek. Wat hij niet had kunnen voorzien is dat het hebben van kunst met de grote K, ook criminelen met de grote C aantrekt. Dusdanig dat de wereld er een stuk gevaarlijker uitziet en dat het kartelachtig aandoet met alle praktijken die daarbij horen. Tijdens het onderzoek moet Grace ver terug in de tijd, net op het moment dat het lijkt een doodlopend onderzoek te zijn kan hij op zijn gevoel terugvallen. De zaak komt al snel voorbij zijn voordeur, de vraag is of het hem gaat lukken het tij te keren.

Wat Grace zo uniek maakt zijn de pure menselijke trekjes. Hij is innemend, karakteristiek en heeft een charismatische aantrekkingskracht door zijn manier van doen en laten. Hij is het soort politieman waarvan je hoopt dat hij op jouw zaak komt te werken, mocht het nodig zijn. Gedreven en volhardend met een luisterend oor. Intuïtief erg sterk ontwikkelt maar ook met menselijke foutjes. Dat maakt hem als personage zo aannemelijk en herkenbaar. De oorsprong van dit verhaal gaat ver terug in de tijd, aan de andere kant van de grote plas, naar New York. Twee kinderen hebben daar een drama meegemaakt, iets wat de oudste van de twee maar niet heeft losgelaten en hem later doet terugkeren om zaken op orde te stellen. De manier waarop Peter James deze verhaallijnen tot zijn recht laat komen tot in het nu is verbazend, want je vraagt je af wat het een met het ander te maken heeft. Met een ongekende souplesse weet hij een verhaal neer te zetten dat vanaf de eerste pagina boeit en wat prachtig tot elkaar komt. Tot werkelijk de laatste woorden is het puur lettervreten wat je doet. En dat nu voor het negende deel. Keer op keer boeien de verhalen die doorweven zijn met spanning, humor en zetten aan tot mee –en nadenken. Want dat genereert deze reeks absoluut!
Ondanks dat het een serie is waarbij de levens van de hoofdpersonages te volgen zijn, kunnen de boeken ook los worden gelezen. Toch is het aan te bevelen, puur omdat het zo heerlijk leest, om bij het eerste deel ‘Doodsimpel’ te beginnen. De boeken van James lezen lekker snel, ongecompliceerd en heerlijk weg. Waarom zou je dan niet bij het eerste deel beginnen?

Het tiende deel mag komen. Net als het elfde deel is het al geschreven maar nog niet vertaald. De liefhebbers hebben dus nog iets tegoed!!
4,5 spannende sterren voor “Doodsklok”.