Welke woorden kan ik het best gebruiken voor een liefdesverhaal dat onder je huid kruipt, met enkele woorden is hier een prachtig (misschien dat prachtig nog niet eens beschrijft wat ik bedoel) boek geschreven. Dat ik het twaalfde druk las van het boek, zegt genoeg denk ik, Zita Theunynck scoort hier enorm hoog met haar debuut en stilletjes hoop ik dat er een volgend boek in de maak is.

5 oktober, Anna springt van de trein en kijkt wezenloos voor zich uit, tranen stromen over haar wangen. Met één gedachte "op die trein ligt een boek met een envelop met 23 brieven"....

Toch een kort stukje blz.67
Voel hoe de aarde ons draagt. Maf hé? Heb jij er ooit al eens bij stilgestaan hoe zwaar dat moet zijn voor de aarde? Al die mensen tegelijkertijd dragen, terwijl wij hier gewoon rustig met ons hele gewicht op haar liggen?

Verder kan ik niets vertellen, je moet (ja ik zeg verplicht) dit verhaal lezen, het verhaal start ook met de 23 brieven, die zich ook herhalen tijdens het verhaal. Zo krijg je ook een totaal ander beeld van de brieven, met het verhaal op de achtergrond. De titel zegt gewoon alles "het wordt spectaculair. Beloofd." ik kan als lezeres hier gewoon zeggen, ja het is gewoon spectaculair, een verhaal dat ik nog lang ga meedragen, één dat direct bij mijn favoriete komt te staan.