Toen ik het boek open sloeg, toen schrok ik een beetje van de kleine lettertjes. Toch bleek dit later niet van invloed op hoe ik het boek las. Normaal gesproken haalt dat nog wel eens de vaart uit een verhaal, maar daar had ik dit keer echt geen last van. Ik ging als een speer door het boek heen, omdat het zo makkelijk geschreven was. Geen moeilijke woorden, geen ingewikkelde personages, gewoon een fijn boek waarbij je niet te veel hoeft op te letten. De personages waren wat mij betreft heel erg herkenbaar. Alan Banks vond ik namelijk wel neergezet als een normale man en niet als zon superagent als je wel eens in boeken tegen komt. Een normale man met normale problemen. Ook de andere personages (behalve Linda) kwamen heel echt over. Ze leverden allemaal een goede bijdrage aan het verhaal zonder overexposed te zijn. Maar ze waren ook zeker niet onderbelicht. Toch zijn er ook wel minpunten aan het boek. De uiteindelijke ontknoping zie je al snel aankomen in het boek en het is jammer dat dat zo onrealistisch werd neergezet. Ook Zakt de spanning snel weg na het daverende begin. Robinson weet niet hoe hij de spanning in het verhaal moet vasthouden. Dit in combinatie met de voorspelbaarheid zorgt ervoor dat het boek van mij geen hogere beoordeling krijgt.