Een tijdje geleden vond ik een huwelijksakte uit 1819 van één van mijn voorouders. Wat zo speciaal was aan die akte, alleen de jonge bruid kon haar naam schrijven. Het waren geen hanenpoten, maar een best mooi schrift. Dat intrigeerde mij wel. Hoe kwam het dat een eenvoudig boerenmeisje van 17 jaar schrijven kon? Haar verhaal zal ik nooit weten. Vandaar dat de korte inhoud van De kleur van melk mij aansprak. Het is een boek wat je in één ruk uitleest. Je wil weten hoe het afloopt.