De teasende tekst op de achterzijde van het boek was veel belovend. Maar werden mijn verwachtingen ook waargemaakt? Om eerlijk te zijn... nee, niet echt. Ilja Pfeijffer is een kundige schrijver die de hoofdpersoon, ‘proffie’ prachtig laat terug grijpen op zijn Latijnse kennis. Dat past bij de hoofdpersoon en geeft verdieping aan het onderwerp. Maar voor mij haalt het ook de vaart uit het lezen. Regelmatig heb ik zinnen twee keer moeten lezen, las ik over zinnen heen of heb ik even iets opgezocht. En dat doet wat met je leeservaring. Voor mij niet per sé positief. Ik haal mijn plezier niet uit alle achterliggende symboliek. Daarnaast vond ik de verhaallijn dun en wat voorspelbaar. Daar zit niet de kracht van het verhaal. Wat ik wel mooi vind is dat de principes van de eeuwenoude liefde werd gecombineerd met hedendaagse. De mail-wisselingen hebben mij dan ook regelmatig laten glimlachen. Het eind van het verhaal vond ik voorspelbaar. Al kon ik het niet laten om na het dankwoord nog even te googlen na de echte prof en na Peachez. Ze bestaat dus echt! Al met al: voor mij geen winnaar, maar gewoon een prima boek.