Te midden van de ruige IJslandse natuur groeit Heida op als een timide, jongensachtig meisje. Haar jeugd kenmerkt zich door hard werken op Ljotarstadir, de boerderij van haar vader, eenzaamheid en geen onnodige uitspattingen. Maria, haar ingebeelde vriendinnetje houdt haar tot ver in de puberteit gezelschap. De saamhorigheid van het gezin bestaat vooral uit het gezamenlijke werk dat moet worden verzet om de schapenboerderij draaiende te houden. Ondanks dit harde bestaan kiest Heida na wat korte omzwervingen als onderwijzeres, model en politieagente, welke in het boek slechts worden aangestipt, voor dezelfde toekomst tussen de schapen, op Ljotarstadir.

Verdeeld over de vier seizoenen tekent Steinunn Sigardardóttir het verhaal van deze IJslandse schapenboerin op. Korte hoofdstukken geschreven vanuit de ik-vorm worden afgewisseld met dagboekfragmenten. Hoewel zij in verschillende landen in Europa, de Verenigde Staten en Japan heeft gewoond is de auteur met name in IJsland geen onbekende. Al op negentienjarige leeftijd debuteerde zij met een dichtbundel. Sinds die tijd publiceerde ze poëzie, romans, korte verhalen, een biografie over een oud-president, novelles en verhalen voor jeugd. Naast haar schrijfwerk maakte ze programma’s voor de IJslandse televisie. Meerdere keren werd zij genomineerd voor literatuurprijzen.

Het boek Heida is een ode aan de IJslandse natuur. Het leven van Heida staat in het teken van het meebewegen met de seizoenen en de woeste omgeving. Hoe kan het ook anders als je een onvoorspelbare vulkaan, Katla, als dichtstbijzijnde buurvrouw hebt. En in het teken van haar schapen. Het boek zou een handleiding kunnen zijn voor het starten van een schapenboerderij, van het tellen van foetussen, het lammeren, het scheren, tot hoe een schaap te redden dat op haar rug is beland. Dit alles wordt op een zakelijke, droge manier beschreven. Zelden wordt een kijkje in de emoties van Heida gegeven. Haar bewuste vrijgezellenbestaan, haar kinderloosheid, het wordt slechts genoemd zonder de gevoelens die de boerin hierbij heeft, weer te geven. De vele IJslandse benamingen maken het voor de niet IJslandse-lezer niet makkelijker om eventuele emoties te doorgronden.

Wel duidelijk is de afkeer van Heida en de mensen in haar omgeving, tegen de krachtcentrale die in hun gebied gebouwd dreigt te worden. Heida gaat om dit te voorkomen zelfs de politiek in. Iets dat totaal indruist tegen haar introverte karakter. Hieruit blijkt dat het belangrijkste doel voor de schapenboerin is om de natuur zo ongerept mogelijk te houden.

Ondanks verwoesting door stormen en vulkaanuitbarstingen zijn de mensen van Ljotarstadir altijd gebleven. Zelfs als de boerderij soms onbewoonbaar was.
Dat gevoel van respect en onvoorwaardelijke liefde voor het IJslandse land zou iedereen willen beleven, maar of datzelfde geldt voor de hardheid en eenzaamheid van het boerenbestaan in die omgeving valt te bezien.