In zijn woord van dank schrijft Chris Bohjalian de oorsprong van 'Het Duitse meisje' gevonden te hebben in het dagboek van Eva Henatisch. Zij was een Oost-Pruisische. Haar land behoorde toe aan Duitsland, later Polen en door de Tweede wereldoorlog weer opnieuw aan het Duitse Rijk.
De inhoud van het boek krijgt meerwaarde omdat het op waarheid berust. Ook blijkt uit zijn dankwoord dat Bohjalian terdege onderzoek heeft gedaan naar de beschreven gebeurtenissen.
Deze informatie, achteraf vermeld in Het Duitse meisje, had ik liever vooraf gelezen.

De cover van Het Duitse meisje doet een liefdesverhaal vermoeden. Het is echter veel meer een boek over de vlucht van hele bevolkingsgroepen.
In het bijzonder wordt Anna gevolgd die met haar ouders, broers en een Schotse krijsgevangene vlucht voor de naderde Russen. Hun tocht voert hun naar het Westen waar ze een Joodse vluchteling ontmoeten.
Parallel hieraan is het verhaal van het Joodse meisje Cecile. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog wordt zij uit de kampen in Dodenmarsen gedreven.

Het Duitse meisje is een weergave van de totale ontreddering van een volk op drift. De soms zeer rauwe beschrijvingen van Chris Bohjalian geven een afschuwwekkend beeld van de verschrikkingen die de getroffene hebben moeten doorstaan.
Het boek is de stille getuige van de sadistische bewakers van weerloze slachtoffers in de kampen, het wanhopige offensief van een Duits leger, de brute moorden van de Russen, de vreselijke waarheid en de angst die overheerst in deze donkere periode van vele ontheemde mensen.
De kracht van de roman Het Duitse meisje is dat Chris Bohjalian deze mensen een naam heeft gegeven.