“Dood is niet dood. Je kunt het je alleen niet meer herinneren”
“Niet iedereen krijgt de kans om op bezoek te gaan in zijn eigen verleden”
“Colatteral damage”
“Wie zich te vroeg een beeld vormt, ziet naderhand de verkeerde dingen.”
Zomaar wat woorden en zinnen uit dit ongewone en ongelooflijke maar geloofwaardig gemaakte boek, waarbij je afwisselend de stem hoort van Andersen alias Jonas en die van zijn vader Anton.

Veel Nazi-criminelen probeerden na WO II hun berechting te ontvluchten. Er zijn er naar Zuid-Amerika gevlucht onder een alter ego. De insteek van Charles Lewinsky is er één waar je toch niet aan moet denken dat dit mogelijk zou zijn. De auteur laat een kampfolteraar, geboren in 1898, reïncarneren in baby ‘Jonas’, die in 2004 geboren wordt.

Deze folteraar, hij noemt zichzelf Damian Andersen naar zijn aangenomen en zorgvuldig opgebouwde alter ego aan het einde van de oorlog, vindt zichzelf de eerste de beste onder zijn vakgenoten! Hij heeft altijd een hekel gehad aan knoeiers. Sadistische beulen, die genoten van het martelen. Hij had zijn professie verheven tot een next level van precisie. Het ging er om gevangenen zodanig psychologisch te manipuleren dat ze snel braken en hun informatie prijsgaven. Al die kennis, zijn fingerspitzengefühl en kille logica komen nu handig van pas om uit zijn nieuwe, duistere en warme gevangenis -in de vorm van een baarmoeder en later in de vorm van een kind afhankelijk van een nieuwe stel ouders- te kunnen ontsnappen. Uiteindelijk lukt hem dit op zijn twaalfde jaar.

De hele logica achter dit boek is die als van een mysterieuze, verfijnd opgebouwde psychologische thriller. Laat je niet in de war brengen door het absurde gegeven van reïncarnatie met behoud van je geheugen of door je afschuw van Nazi beulen. Nergens wordt het echt gruwelijk of niet te doen voor tere zieltjes. Ook anno 2019 lopen er sociopatische psychopaten à la Hannibal Lecter en deze Andersen rond die onherkenbaar zijn.

Dit boek heb ik me laten voorlezen door Rick van de Westelaken. Het is in mei 2019 door Bookchoice aangeboden als luisterboek, maar je kunt het natuurlijk altijd in boekvorm lezen als je dat wilt. Dat zou ik niet doen, want het effect is veel groter als hoorspel, waardoor de hypnotiserende stem van kampbeul alias Andersen ongehinderd doorklinkt in die van Jonas en vervolgens weer de geest van de lezer hackt. Rick leest het voor als een Francis, de hoofdrolspeler van House of cards, die recht in de camera kijkt en de kijker het verhaal in trekt door deze deelgenoot te maken van zijn meest intieme snode plannen en gedachten. Ik heb echt genoten van dit verhaal van Andersen. Er zit een geniaal uitgedachte plot vermomd achter het schattige bekkie, die Jonas in zijn kindertijd trekt.