Yanagihara is een chef-kok die een wonderbaarlijke schotel weet klaar te maken van een aantal schijnbaar onmogelijke ingrediënten: magisch schildpadvlees, pedofilie, een behoorlijk onaardig hoofdpersoon en twee tamelijk onbetrouwbare vertellers.
Hoewel soms wat aan de trage kant is haar storytelling echt meesterlijk. Heerlijk om in weg te zinken en je mee te laten voeren naar verre onbekende streken. Het hele verhaal komt in je hoofd tot leven. En hoewel ik lange voetnoten over het algemeen niet zo geslaagd vind, dragen ze hier juist bij aan het realiteitsgehalte van het verhaal. Yanagihara maakt het op die manier zo levensecht dat je soms vergeet dat het een grotendeels verzonnen verhaal is. Nog erger: je gaat medeleven voelen met die verschrikkelijke professor Norton Perina. Als je dat voor elkaar krijgt bij je lezers, dan mag je spreken van een geslaagd debuut.