De cover:
Een donkere wolk, Parijs en een gesluierde vrouw… Pakkend en mooie rustige kleuren die passen bij de titel… I like it.

Mening:
Op zijn gedetailleerde, rustige en beeldende manier die ik al leerde kennen in De Engelse spion neemt Silva je mee in een huiveringwekkend realistisch verhaal.
Het begint gelijk heftig, om daarna langzaam, maar eng dichtbijkomend naar de climax van het verhaal te gaan. Oude bekenden leer je weer wat beter kennen en nieuwe gezichten komen, haarfijn passend in het verhaal, voor je ogen tot leven. Zowel de “goeie” als de “slechte”.
Silva pakt een actueel onderwerp en brengt het, soms misschien ietwat traag, maar zo geloofwaardig dat je bijna niet meer naar het nieuws durft te kijken omdat je bang bent dat het werkelijkheid is geworden. Ongelofelijk knap gedaan. Vooral Natalie raakt je tot in al je vezels. Wat een moed, echt ik hoop dat er ergens op de wereld echt zulke vrouwen bestaan….
Als de ontknoping daar is, dan belandt het verhaal tijdelijk in een bizarre rollercoaster en zit je met ingehouden adem de zinnen tot je te nemen.
Conclusie:
Een huiveringwekkend realistisch verhaal, welke eng actueel is. Silva laat een knap staaltje schrijfkunst zien waaraan je duidelijk merkt dat daar meer dan grondig research voor gedaan is.
Alweer vijf sterren op alle fronten.