In ‘Voor ik je loslaat’ reist Corey af naar Alaska, naar het plaatsje Lost Creek dat zo’n beetje in the middel of nowhere ligt. Haar beste vriendin, Kyra, is daar dood aangetroffen. Iedereen heeft het over zelfmoord, maar Corey gelooft hier niets van. Als ze terug is in Lost Creek blijkt er veel veranderd te zijn ten opzichte van toen ze een half jaar geleden verhuisde uit de plaats waar ze samen met Kyra opgroeide. Het lijkt of de mensen in het dorp een geheim met zich meedragen dat ze voor haar, nu een buitenstaander, verborgen willen houden.

Marieke Nijkamp is een Nederlandse schrijver, die voornamelijk in het Engels schrijft. Dit boek is daarom ook naderhand pas naar het Nederlands vertaald.

In dit verhaal volgen we Corey en komt de lezer er door middel van dialogen, flashbacks, telefoongesprekken en nooit verstuurde brieven achter hoe de band tussen Corey en Kyra in elkaar zit. Dat de twee een bijzondere vriendschap hadden, wordt direct duidelijk, maar pas na een tijdje begrijp je ook wat er precies ‘mis’ was met Kyra.
Een half jaar voor de gebeurtenissen waar het boek over gaat, verhuist Corey met haar moeder weg van het kleine dorp. Op haar nieuwe school heeft ze het erg naar haar zin, al mist ze Kyra wel. Ze spreken af om elkaar snel weer te zien, maar als Corey op het punt staat om voor een bezoek terug te keren naar Lost Creek, krijgt ze te horen dat Kyra dood onder het ijs is gevonden.
Ze gelooft er niets van als de dorpelingen beweren dat het zelfmoord was, en gaat op onderzoek uit.

De hoofdstukken zijn kort, maar springen van de hak op de tak. Er wordt veel afgewisseld tussen brieven, telefoongesprekken en vertellingen vanuit de ik-persoon (Corey) en zo nu en dan iets wat lijkt op een toneelscript. Hierdoor wordt het verhaal wat onoverzichtelijk en moet je je als lezer goed concentreren op wat je nu precies aan het lezen bent.

In dit verhaal speelt de psychische ziekte van Kyra een grote rol. Hoewel dit knap beschreven is door Nijkamp en het goed is dat er meer aandacht en begrip komt voor dergelijke aandoeningen, blijft het karakter van Kyra ‘plat’ en zielloos. Hetzelfde geldt voor Corey en de andere personages uit het dorp.
Het gedrag van sommige personages is zelfs ronduit ongeloofwaardig, met name dat van de ouders van Kyra.

Het boek begint veelbelovend; na de eerste hoofdstukken zit je als lezer smachtend te wachten op de mysteries die Corey zal ontrafelen. Hoofdstuk na hoofdstuk wacht je op de klapper, op de plottwist, maar helaas komt die niet. In de eerste helft van het boek is de lezer er volledig van op de hoogte hoe alles in elkaar steekt en hoewel je blijft hopen dat er op de volgende bladzijde iets gebeurt waardoor alles anders blijkt te zijn – wat ervoor zorgt dat je blijft doorlezen – wordt de tweede helft van het boek eigenlijk alleen maar gebruikt om alles wat je al weet nog een aantal keer te herhalen. Dat vind ik persoonlijk erg jammer, want door de hype die rond dit boek hing had ik er veel meer van verwacht. Maar dat is wellicht ook mijn fout.