Het boek vertelt het levensverhaal van Denis Avey, een Britse jongeman die als soldaat deelneemt aan WO II en na heel wat zware beproevingen gevangen genomen wordt en naar een werkkamp voor krijgsgevangenen vervoerd wordt. Daar maakt hij kennis met de Joodse gevangenen, hun kampen en hun lot.

Na een korte inleiding en proloog start het boek in 1940 en het overgrote deel handelt over de vijf lange oorlogsjaren vol strijd, angst, vechtlust, ...
Maar je krijgt ook een inkijk in hoe zijn leven na de oorlog vorm kreeg en hoe die 5 helse jaren een blijvende invloed hebben.

Wie een boek verwacht over het kampleven in Auschwitz en het lot van de Joden daar kiest best een ander boek. Deze onderwerpen komen uitvoerig aan bod in bepaalde hoofdstukken, maar het boek gaat over veel meer dan dat alleen.
Het gaat over de onmenselijkheid van oorlog voeren en de menselijkheid van bepaalde individuen in deze hel.
Over hoe een hoofdstuk in het leven van een mens heel tekenend kan zijn.
Over hoe je herinneringen al dan niet een plaats geeft in je leven van elke dag.
Over een stem geven aan diegenen die het niet hebben overleefd en hun identiteit eren.

Het is een boek dat mij als lezer deed denken: ‘Wat zou ik gedaan hebben in Denis z’n plaats?’ en ‘Hoe kunnen mensen afglijden naar onmenselijkheid?’
Het levensverhaal van deze menselijke held bleef heel lang door mijn gedachten gaan en zal me nog lang bijblijven.