Het boek begint behoorlijk sneu wanneer Pauline drie uur lang in een restaurant zit te wachten op haar man terwijl het al drie maanden uit is. Mijn eerste reactie was dan ook gelijk: gaat dit een feelgoodboek worden?
Na een paar hoofdstukken voel je dat het een treurig verhaal gaat worden/ blijven. De hoofdpersoon heeft teleurstelling op teleurstelling te verwerken. Wanneer je gewend begint te raken aan de negativiteit van het verhaal, komt het verhaal ineens tot leven en blijkt het boek verrassend veel humor te bevatten.
‘Ik loop achter ze aan naar de dansvloer met het enthousiasme van een sliert algen in een aquarium.’
Het boek bevat ook veel problematiek zoals ziekte, alcohol, vreemdgaan, scheidingen en homoseksualiteit. Het wordt gelukkig nergens in het boek heel zwaar, al voert het negatieve wel de boventoon.
Het boek leent zich daardoor wel voor wijsheden en mooie zinnen: ‘Geluk ruikt veel lekkerder als het regent.’
Wat ik vooral knap vind van de schrijfster is dat ze de groei van de personen zo mooi heeft neergezet, ze maken een heuse ontwikkeling door. Acceptatie van omstandigheden, excuses die worden aangeboden en geaccepteerd, haat die omgezet wordt in liefde.
Als lezer houd je eigenlijk, net als de hoofdpersoon, toch het hele boek lang de hoop dat het wel weer goedkomt. Achteraf begrijp je dat er misschien te veel gebeurd is om met elkaar door te gaan.
Dit boek heeft me geleerd dat het in feelgoodboeken niet altijd om de liefde van anderen draait, maar misschien juist nog meer om de liefde voor jezelf. ‘Het is niet omdat het anders afloopt dan jij wilt, dat het niet goed afloopt.’