Wat een geweldig mooi geschreven boek. Het heeft me van het begin tot het einde geboeid hoewel ik er wel even in moest komen omdat het niet in 1 keer duidelijk was hoe het verhaal liep. Jonathan zoekt naar Augustine, de vrouw die zijn grootvader uit handen van de nazi's heeft gered. Hierbij wordt hij geholpen door Alex en zijn grootvader. Alex die de Engelse taal nog niet helemaal machtig is wat voor humoristisch taalgebruik zorgt. Zijn de joden gevlucht voor de nazi's of ook voor de Oekraïners. Allerlei herinneringen komen terug. Een paar eeuwen joodse familiegeschiedenis worden prachtig, soms sprookjesachtig verteld. Maar er zit natuurlijk ook een donkere kant aan dit verhaal die toch weer ook weer met humor wordt verteld. Ik wil eigenlijk meteen aan een volgend boek van hem beginnen.