Stiekem begreep ik niet zo goed waarom De Heerschappij van de Maskers zo'n grote hype was in boekenland. Ja de schrijfstijl was verslavend en het leesplezier was hoog, maar het verhaal zelf vond ik behoorlijk cliché en onorigineel. Desondanks was ik wel benieuwd naar boek twee en Sabaa Tahir stelde allesbehalve teleur. Een Fakkel tegen het Duister wist mij veel beter te smaken dan haar voorganger.

Let op! Een Fakkel tegen het Duister is het tweede deel in de Vuur en As reeks. Als je De Heerschappij van de Maskers nog niet gelezen hebt, kan onderstaande recensie spoilers bevatten. Over Een Fakkel tegen het Duister zelf spoiler ik natuurlijk niet!
In Een fakkel tegen het Duister zijn Laia en Elias onderweg naar het noorden om Darina, Laia's broer, uit de Kauf-gevangenis te bevrijden. Ondertussen worden ze opgejaagd door de maskers van het Imperium en de meedogenloze Commandant herself.

Net als het eerste boek vond ik het verhaal, en dan zeker de eerste hoofdstukken, behoorlijk cliché aanvoelen. Maar ook deze keer kon ik niet stoppen met lezen. Ik was verslaafd aan de schrijfstijl en de personages en wilde maar al te graag weten hoe het verhaal zou aflopen.

Ik vond het erg tof dat we in Een fakkel tegen het Duister niet langer alleen uit de perspectieven van Laia en Elias lezen. Het perspectief van Helene is een goede toevoeging aan het verhaal. Ze komt soms wat kil uit de hoek, maar als je haar beter leert kennen begrijp je waarom dat zo is; Helene heeft een allesbehalve gemakkelijk leven. Ze staat duidelijk tussen twee vuren in en probeert dit zo goed en zo kwaad als het kan te overleven.

Voor mijn gevoel bevatte dit vervolgboek meer fantasy-elementen dan De heerschappij van de maskers. Door de manier waarop Sabaa Tahir dit alles beschrijft stoorde het me gelukkig totaal niet (terwijl ik een boek als Rebel in de Woestijn met dezelfde wezens zoals de Djinns ronduit verschrikkelijk vond.)

Mijn enige minpunt aan dit boek is de romantiek. Die was nog altijd vreselijk cliché. Er is sprake van insta love én een liefdesdriehoek en de personages doen overdreven uitspraken als "jij bent mijn tempel". Daar kan ik persoonlijk écht niet tegen. Voor mij is Een Fakkel tegen het Duister een voorbeeld van hoe het niet moet op het gebied van romantiek! Gelukkig werd niet heel het verhaal overschaduwd door deze zoetsappigheid: het verhaal was behoorlijk rauw en gewelddadig. Er gaan verschillende personages dood en dat deed me vaak toch wel een beetje pijn. Het einde was bovendien zeer verrassend. Ik ben heel benieuwd naar het vervolg.

Met uitzondering van de verschrikkelijk zoetsappige romantiek in Een Fakkel tegen het Duister heb ik genoten van dit boek. Het verhaal was zeer spannend en zat van begin tot eind vol actie. De fantasy-elementen hebben me niet gestoord, ik vond het fijn om een personage als Helene beter te leren kennen en ik was verrast door diverse plot twists. Ik kijk al uit naar boek drie!Deze recensie verscheen ook op Oog op de Toekomst.