Na het succes van haar vorige boekenseries (The Iron Fey, Blood of Eden en de Talon saga) is de Amerikaanse schrijfster Jullie Kagawa terug met een gloednieuwe serie welke wordt afgetrapt met Schaduw van de vos. Ditmaal focussen de boeken zich rondom Japanse mythologie en ze zullen wederom in het Nederlands verschijnen bij uitgeverij HarperCollins Young Adult.

In Schaduw van de vos volgen we het verhaal van drie verschillende personages, al komt de een meer aan bod dan de ander.

Allereerst hebben we Suki, het zoveelste nieuwe kamermeisje van Vrouwe Satomi, de maîtresse van de Keizer. Haar meesteres staat erom bekend om kamermeisjes regelmatig te slijten, maar zal het Suki wel lukken om in de gratie van de edelvrouw te blijven?

Kort daarna schakelen we over naar het perspectief van Yukemo, een half-mens / half-Kitsune die tussen de monniken is opgegroeid in de Tempel van de Fluisterwind. Door het Kitsunebloed dat door haar aderen stroomt is ze in staat om van gedaante te verwisselen, mensen dingen te laten zien die er helemaal niet zijn en andere onschuldige streken uit te halen. Op een dag wordt de tempel aangevallen door een groep Yokai, demonen uit een andere wereld, en komt de taak om een eeuwenoud geheim te bewaren bij de jonge Yukemo te liggen.

Op haar avontuur wordt Yukemo bijgestaan door Tatsumi, een demonendoder van de Schaduwclan die een beroemd en gevreesd zwaard hanteert. Door zijn meerderen is hem opgedragen om een bezoek te brengen aan de Tempel van de Fluisterwind en daar een belangrijk object te bemachtigen.

Zowel Yukemo als Tatsumi hebben zo hun geheimen. Want wat als de demonendoder erachter komt dat Yukemo eigenlijk een Kitsune is? En is Tatsumi zijn clan verschuldigd om zich van het meisje te ontdoen als ze haar nut is ontstegen? Dat en meer is te lezen in Schaduw van de vos!

Om eerlijk te zijn duurde het echt een tijdje voordat ik helemaal lekker in het verhaal van Schaduw van de vos zat. Ten eerste kwam dat doordat we eigenlijk vrij vroeg in het boek switchen van Yuki naar Yukemo. Ik kon eigenlijk best wel genieten van de bitchyness van Vrouwe Satomi en vond het daarom ook jammer dat zij, evenals Yuki, pas weer halverwege het boek op het toneel verschenen.

Ook was het best een klus om de hoeveelheid Japanse termen en namen te onthouden. Er wordt in de eerste 100 pagina’s heel wat op je afgevuurd en dat zorgt ervoor dat ik Schaduw van de vos niet ervaren heb als een boek dat even casual wegleest. Wel is er achterin het boek een begrippenlijst opgenomen waardoor alles makkelijk op te zoeken is, maar persoonlijk vind ik het als lezer niet fijn om heen en weer te moeten bladeren. Voetnoten onder aan de pagina’s zou wat mij betreft in de toekomst wellicht een uitkomst bieden.

De schrijfstijl van Julie Kagawa is dan wel weer heel fijn. Dat merkte ik direct al bij het lezen van de Talon saga en met Schaduw van de vos bewijst ze dat weer opnieuw. Erg inspirerend voor mij als schrijver! Ook de cover weerspiegeld perfect de Japanse feel van het boek.

Het tempo waarin het verhaal zich beweegt vond ik iets aan de langzame kant. Vooral in het middenstuk had ik soms het gevoel dat ik te maken had met een soort “filler-episodes”, hoofdstukken die even een kort losstaand verhaal vertelde die niet zozeer onderdeel was van het grote geheel. Het is heel duidelijk dat Julie Kagawa ontzettend veel mooie dingen te vertellen had uit de Japanse mythologie, maar de dosering was hier en daar een beetje zoek.

Ben je gek op oude Japanse cultuur of groot fan van manga en anime, dan is Schaduw van de vos zeker een aanrader voor jou. In dat geval zal je hoe dan ook wat termen of sagen kunnen herkennen die in het boek voorkomen. Ik ben in ieder geval wel erg benieuwd hoeveel vervolgdelen er nog zullen verschijnen en hoe het verhaal verdergaat!

Check ook www.facebook.com/whatthevalk voor meer leuke boekencontent.