Bunny Munro is een vertegenwoordiger in schoonheidsproducten. Hij is daarnaast ook verslaafd aan drank en seks. Nadat zijn echtgenote zelfmoord gepleegd heeft, blijft Bunny achter met hun 9-jarige zoontje Bunny junior. Hij neemt de jongen vervolgens mee op sleeptouw in zijn ranzige, liefdeloze wereld, waarin heel wat marginale figuren, zeg maar ‘losers’ de revue passeren.

Ik heb gemengde gevoelens na het lezen van deze roman. Bunny is zo een weerzinwekkende figuur, volledig bezeten door zijn driften en spottend op alles wat enigszins naar liefde ruikt, dat het bij momenten moeilijk verteerbaar is. Gelukkig is er zijn gevoel voor humor, maar dat is wel heel donker en zeker niet politiek correct. Zijn seksuele fantasieën over Kylie Minogue en Avril Lavigne doen wat aan de escapades van Herman Brusselmans denken.

Het boek is afwisselend geschreven vanuit het perspectief van Bunny en Bunny junior. Tijdens de passages waarin de gebeurtenissen vanuit de leefwereld van de 9-jarige jongen verteld worden, had ik het nog moeilijker. Het kind beseft namelijk niet hoezeer het verwaarloosd wordt en hoeveel geborgenheid het moet missen. De liefde voor zijn vader blijft onvoorwaardelijk en vertederend.

Het is duidelijk dat Bunny Munro een zielig figuur is, niet in staat om zich kwetsbaar op te stellen t.o.v. zijn zoontje, zijn zieke vader of zijn partner. Hij vlucht uit het leven in een roes van losse seks en drank. En het is logisch dat dit niet het geschikte milieu is om een kind in te laten opgroeien. De titel van het boek verraadt hoe het zal aflopen, maar dat kan je ook zo al zien aankomen. Is de dood voor hem een loutering? Hoe moet de kleine jongen daarna verder?

Lees het zelf en laat je verrassen door de laatste hoofdstukjes, waarin Nick Cave de ultieme gedachten van Bunny Munro op een sublieme manier neerzet!

Bunny’s laatste woorden: ‘Ik vond deze wereld een lastige plek om het goede te doen’.