Het zal je gebeuren... krijgsgevange gemaakt door de duitsers, ontsnapt en thuis wordt je dan als landverrader/spion naar een 'werkkamp' gestuurd... voor een jaar of tien. En wat voor een werkkamp... daar zou je nog geen bewaker willen zijn!
Toch klaagt Ivan nergens... sterker nog, we maken eigenlijk een geluksdag mee. Van opstaan tot slapen gaan, 1 hele dag overleven in de gruwelijke winterkou. Fantastisch zoals Sozjenitsyn die ene dag van Ivan beschrijft, de bewakers, de overige leden van groep 104, de cipiers, het groepshoofd, het metselwerk... het overleven door slimheid en samenwerking.

Een echt hilarisch stukje is het deel waar de vijfhonderd werkers, waar Ivan deel van uitmaakt, terug keren naar het kamp en om wraak te nemen op de bewakers net een beetje te langzaam lopen met zijn allen. Niet afgesproken, het gebeurt gewoon zo... gehoorzaam, maar toch net niet echt gehoorzaam... maar dan komt er een andere groep (die elders heeft gewerkt) in zicht... en dan....

Eigenlijk is het heel gruwelijk wat er wordt beschreven, hoe mensen op bijna niets moeten overleven, weinig en slecht eten, slechte kleren, pesterijen van bewakers (en medegevangen), maar het wordt nergens zielig of sentimenteel, geen tranentrekker, maar wel uitermate boeiend en levendig beschreven. Gewoon een goed boek.