Een goed, spannend en -naar mijn mening- met emotie geschreven boek. Verschillende emoties werden en een grote nieuwsgierigheid werden bij mij door het verhaal opgeroepen.
Vanaf het eerste hoofdstuk hield het verhaal me in zijn greep. De scene wordt zo beschreven dat het je bijna beklemd, maar...er is ook humor die je dan weer even afleidt. Die humor komt door het hele boek in het denken van de personen, tussen de regels door bovendrijven. Het beklemmende gevoel kreeg ik vooral bij de beschrijvingen van de slachtoffers. Je krijgt het er bijna warm van. Op een gegeven moment vroeg ik me 's ochtends onderweg naar kantoor af hoe het nu eigenlijk zou zitten met het plog.

De hoofdpersoon Frederique, vertelt tussen de hoofdstukken in de huidige tijd, haar levensverhaal. Een leven in het teken staat van verlies. Ze verliest twee heel belangrijke mensen aan de dood. Aan het verlies van haar kind lijkt ze zich niet te kunnen ontworstelen en datzelfde verlies drijft haar en haar man uiteen. Ook de emoties van Frederique vond ik zo beschreven dat je je in haar persoon kon verplaatsen. Een bijzondere ontknoping aan het einde van het boek volgt, ook voor de persoon van de inspecteur die het onderzoek naar de slachtoffers leidt.

Kortom, ik was er even stil van. Met dit boek heeft Corine Hartman zichzelf wéér bewezen! Ieder boek heeft nog weer meer diepgang. Een aanrader!! Nu al ben ik heel benieuwd naar het volgende boek. Kan dat dat nog weer zo goed zijn? Vast! Ik wacht in spanning alweer af, terwijl 'Zwart water' nog steeds in mijn hoofd nadoolt. Vijf duimpjes!!