Het is er misschien niet de meest juiste plek voor, maar toch wil ik iets persoonlijks bekennen. Ik heb het niet zo op dikke boeken. Ik vind veel lange verhalen letterlijk en figuurlijk te zwaar. Auteurs van dikke verhalen waaieren veel te veel uit. Even uitzonderlijk als ik hierin schijn te zijn, is De dag van de Jakhals. Want in deze uitzonderlijk goede thriller staat ondanks de ruim 450 paginas geen woord teveel.
Het is 1962. Generaal Charles de Gaulle heeft zojuist een door de Organisation de l'Armée Secrète (Organisatie van het geheime leger) georganiseerde aanslag overleeft. De OAS is vastbesloten een nieuwe poging te doen om deze, vanuit hun optiek, regerende landverrader voor eeuwig het zwijgen op te leggen. Hiervoor schakelen ze een feilloze huurmoordenaar in, slechts bekend onder de naam de Jakhals. Door de minutieuze voorbereiding van de Jakhals kan de aanslag niet mislukken. Maar ook de Franse politie is met een zeer gedegen speurtocht bezig. De Jakhals is hen echter steeds een stap voor, waardoor ze geen enkele kans van slagen hebben. Of ziet hij toch iets over het hoofd?
Forsyth heeft zijn debuut met anatomische precisie samengesteld. Elk detail moet kloppen, vertelde hij meermalen over zijn boeken. In De dag van de Jakhals combineert de auteur feiten en fictie op dermate weergaloze wijze, dat de lezer waarheid en verzinsel niet kan ontwarren. Forsyth heeft hiermee de basis gelegd voor het nieuwe en tot op de dag van vandaag succesvolle thrillergenre faction. De dag van de Jakhals is in meerdere opzichten een historisch boek. Een meer dan terechte Crimezone Classic.