“Vanmorgen bedacht ik dat ik lijd aan het tegenovergestelde van eenzaamheid: teveelzaamheid. Ik ben te vaak, te lang en te uitputtend omringd door te veel vermakelijke mensen. “ (P.158)
In ‘Ik omhels je met duizend armen’ vertelt Giphart over de spierziekte en dood van zijn moeder. Dat verhaal wordt gestructureerd door een stroom van anekdotes over een vakantie met vrienden in La Palma. Het contrast tussen beide verhalen is groot, te groot voor mij. Hoewel enkele vakantieanekdotes voor de nodige luchtigheid zorgen, zijn de grappen en verhalen vaak te flauw en/of te dik aangezet om indruk te maken. Dat het hoge tempo geen ruimte laat voor sentimentaliteit is de grote sterkte van het boek. De zorg en liefde voor zijn moeder worden op een humoristische en realistische manier verteld, zonder daarbij afbreuk te doen aan de twijfels en het verdriet die regelmatig voor storm in het hoofd zorgen. Door de prachtige taalvondsten en scherpe observaties is het boek voor mij eerder 4 dan 3 sterren waard, maar de stoere cowboyverhalen staan de uiteindelijke ontroering in de weg. 3,5 sterren voor het geheel.