Ik geef toe, ik ben geen groot voetbalfan maar ik woonde tijdens mijn studententijd in Amsterdam-Osdorp en daar was voetbal, net als in Geuzenveld-Slotermeer, ook overal, tot op het veldje voor mijn studentenflat aan toe. Ik kwam de moeder van Bryan Roy tegen bij de fysiotherapeut en als Ajax moest voetballen hingen de rood-witte vlaggen voor de ramen. Dit was begin jaren negentig, Nouri was nog niet eens geboren, en of ik wilde of niet, ook ik werd een beetje besmet met het Ajax-virus.

Dat Abdelhak "Appie" Nouri een groot voetbaltalent was had schrijver, presentator en commentator Henk Spaan al vroeg door. Dat ze beiden opgroeiden in het Amsterdamse Geuzenveld-Slotermeer zal ook zeker hebben bijgedragen aan Henks belangstelling voor de opgroeiende Nouri. Dat dit meteen een beetje een stoorzender wordt in het boek is jammer. Soms gaat het iets te veel over de kleine Henk Spaan die ook maar al te graag een groot voetballer was geworden maar dat niet werd. Gelukkig weet hij zijn betoog hierover uiteindelijk wel in te dammen en geeft hij de kortstondige voetbalcarrière van de jonge Appie Nouri bevlogen weer. En ook zijn verdriet en ontroering kruipen omhoog zodra hij uiteindelijk bij die vreselijke 8e juli 2017 aankomt waarop Appie tijdens een oefenwedstrijd in Zwitserland in elkaar zakt en buiten kennis met een helikopter afgevoerd wordt. Er volgen onzekere dagen, Appie is buiten levensgevaar maar al snel komt het bericht dat hij een ernstige hersenbeschadiging heeft opgelopen door zuurstoftekort en dat hij nooit meer de oude wordt, laat staan dat hij nog zal kunnen voetballen.

Henk Spaan moest dit eerbetoon aan de jonge Ajax speler schrijven. Met de zegen van Appies familie heeft hij veel mensen in de omgeving van Nouri kunnen spreken. Hieruit blijkt wat een aardige en verstandige jongen die Nouri was, hoe hij het hele team een positieve boost kon geven en hoe goed hij wel niet kon voetballen. Wonderbaarlijk voor zo'n kleine jongen uit Geuzenveld.

Luisteren naar Henk Spaan is niet altijd een feest, vooral als hij weer een van de vele wedstrijden opnieuw van commentaar gaat voorzien in het boek, dat wordt al snel saai. Maar al met al heeft hij een heel mooi eerbetoon aan de jonge Appie Nouri neergezet, recht uit zijn hart, waardoor je het ook voelt: Ik mis Nouri...