Het was alweer even geleden dat ik een boek van Karin Fossum las. Misschien omdat de laatste een (erg dikke) roman was en deze niet echt beviel. Naar dit boek was ik benieuwd. Een onderwerp dat weinig schrijvers zullen aanroeren en juist daarom was mijn interesse gewekt. Als het getrouwde stel Reinhardt en Kristine tijdens hun zondagse wandeling het lichaam vinden van de tienjarige Jonas August lijkt het alsof hun relatie in een stroomversnelling raakt. Een hoop oud zeer komt er bij Kristine boven en ze realiseert zich dingen die ze eerder zorgvuldig onder het symbolische matje had gestopt. Het wel weten maar niet willen zien. De karakters worden verder uitgediept (goed gedaan) en tegelijkertijd krijgen we inzicht in de gedachtegang van de dader. Gaandeweg het boek merk je toch dat de spanning mist. Juist omdat je weet wie de dader is en ook omdat al vrij snel alle details op tafel liggen. Toch is er ook een niet-weten stukje: de verdwijning van Edwin. Maar hij blijft in tegenstelling tot zijn leeftijdgenootje Jonas, lang spoorloos. Karin Fossum houdt deze draad nog even spannend tot het laatst. Een gedurfd, zwaar onderwerp waarmee integer is omgegaan door de Noorse schrijfster.