Zou zijn zelfmoordpoging in 1984 geslaagd zijn, dan zou Kurt Vonnegut (11 november 1922 - 11 april 2007) zijn 'Blauwbaard' ofwel Rabo Karabekians' biografie nooit geschreven hebben.
Ik las de mooi vertaalde Agathon-uitgave (235 pag.).

Blauwbaard is een sprookje uit De sprookjes van Moeder de Gans.
De nieuwe echtgenote van kasteelheer Blauwbaard is daarin welkom in vrijwel alle kamers van diens kasteel, behalve in één waartoe haar de toegang expliciet is ontzegd. Haar nieuwsgierigheid kan ze echter niet bedwingen. In die verboden kamer vindt ze de dode lichamen van haar voorgangsters. En ziet en vindt ze vervolgens haar eigen ondergang.

De kunstenaar Rabo Karabekian maakt niet daadwerkelijk deel uit van de kunstgeschiedenis. Maar in Vonneguts' Blauwbaard is Karabekian de Amerikaans expressionistische schilder van Armeense afkomst, die lid is van de bent kunstenaars met ondermeer Mark Rothko (zelfmoord in 1970), Jackson Pollock (verongelukt in 1956), Cy Twombly en Willem de Kooning.
Ertoe aangespoord door een vrijpostige logee, schrijft Karabekian tegen wil en dank zijn autobiografie. En in dat levensverhaal doemt Blauwbaard en het niet kunnen weerstaan van de verleiding zich aan diens gebod te houden regelmatig tussen de regels op, ofwel: "(..) and Vonnegut in turn tells us the plain, heart-hammering truth about man’s careless fancy to create or destroy what he loves." [citaat: http://www.amazon.com/Bluebeard-A-Novel-Delta-Fiction/dp/038533351X]