***spoiler-alert!***
De schrijver wisselt elk hoofdstuk af tussen twee personages: aan de ene kant Wolf en aan de andere kant Magnolia. In de loop van het boek volgen we Wolf (65 j.) gedurende drie dagen op een trip met zijn nachtblauwe Porsche van Antwerpen naar Nice. Wolf heeft recent zijn vriendin verloren door een stom ongeluk (ze is uit het raam gevallen tijdens het poetsen van de ramen van hun appartement). Hij heeft zijn inboedel en appartement in Antwerpen van de hand gedaan en heeft besloten in zijn appartement in Nice te gaan wonen. In de andere hoofdstukken schetst de schrijver het leven en de liefdes van Magnolia vanaf haar 16de tot haar 66ste levensjaar. Zowel Wolf als Magnolia hebben een onvervalst hippie-hart en de twee verhalen zijn vervlochten met de muziek uit de jaren 60.
Wolf vraagt zich voortdurend af, aan de hand van flashbacks, of hij wel echt gelukkig is/is geweest en dat het geluk voor Magnolia niet altijd voor het rapen ligt/lag kunnen we volgen in de lineaire verhaallijn die de schrijver voor haar heeft uitgedacht.
Dat de twee elkaar onvermijdelijk gaan tegen komen en dat daar iets moois uit zal bloeien, zie je al van ver aankomen, maar dat doet niets af aan het leesplezier, de bladzijden razen voorbij net als de kilometers onder de wielen van Wolf’s Porsche.

Het verschijnen van de Schrijver - als personage in zijn eigen boek - in enkele hoofdstukken tussendoor, wou ik eerst nog door de vingers zien als een jammerlijk mislukt stijlexperiment. Maar diezelfde Schrijver verpest het voor mij door tegen het einde van het boek in een langer ‘eigen’ hoofdstuk te verklaren dat hij Magnolia voor zichzelf wil en daarom Wolf en alle personages die met haar of hem in contact zijn gekomen te laten sterven!! En inderdaad in de daarop volgende hoofdstukken, gaan verschillende nevenpersonages (de zussen van Magnolia, een van haar jeugdliefdes, de dokter van Wolf, een lifter die hij eerder heeft meegenomen) één voor één hun dood tegemoet. Wat een jammerlijk einde ook: de Schrijver wist zijn verhaal - omdat Wolf maar niet wil doodgaan of Magnolia hem maar blijft redden - waardoor uiteindelijk beiden toch ‘verdwijnen’ en tot slot eigenlijk alles ‘verdwijnt’.
Ik heb eerst echt genoten van het boek maar de laatste 25 blz. vind ik niets. De auteur zal wel een bedoeling gehad hebben, maar voor mij werkt het niet! Daarom 3 sterren hoewel ik eerst alles voor het einde een 4 wou geven.