Ontij van Tomás González speelt zich af aan de kust van Colombia, en start in de vroege ochtend wanneer tweeling Javier en Mario samen met hun vader de zee op trekken om te vissen. Er is echter onweer op komst. Iedereen verklaart het trio gek omdat ze zich toch op zee wagen, maar daar trekken zij zich niets van aan. Een veel grotere uitdaging voor vader en zoons is de moeilijke relatie ze met elkaar hebben. De norse vader loopt niet hoog op met zijn twee kinderen, en dat gevoel is geheel wederzijds. Hun communicatie bestaat uit gesnauw, laatdunkende opmerkingen en verwijten. Samen met de steeds woeliger wordende zee en een stevige dosis koppigheid, vormt dit een gevaarlijke cocktail.

Wat Ontij heel goed doet, is sfeer creëren. Omdat de scènes op de boot worden afgewisseld met scènes aan land (waar o.a. de moeder van de tweeling, en de toeristen in de vakantiehuisjes op het strand aan bod komen), wordt een levendig beeld van dit Caribische kustplaatsje geschetst. Ook de potentieel explosieve situatie op de boot wordt op treffende wijze beschreven, waardoor de spanning langzaamaan opgebouwd wordt.

Helaas weet Ontij die opgebouwde spanning niet om te zetten in een krachtig einde. Er wordt al van bij aanvang van het boek gezinspeeld op een slechte afloop op zee, en ook de achterflap van het boek heeft het over een specifiek onheil dat zich zal voltrekken. Er wordt de lezer dus een echte climax beloofd. Uiteindelijk wordt deze pas in de laatste dertig pagina's van het boek ingezet, en is deze een paar paragrafen later alweer voorbij. Het slot mist uitwerking en diepere reflectie over de keuzes die de personages maken. Dit is zonde, na zo'n krachtige opbouw.