Het thema van 'Langs lijnen van gelijdelijkheid' is: dat de vrouw, ondanks zichzelf, zich steeds fysiek de vrouw blijft voelen van de man, door wie zij vrouw werd.
De roman ontrolt zich eerst als een pensionroman, waarbij de gasten het verhaal kruiden met hun karakters.
Bij het lezen van 'Langs lijnen van geleidelijkheid' vraag je je steeds af waar Couperus met zijn verhaal naartoe wilde. Had hij een moderne vrouwenroman willen schrijven, met een sterk vrouwenkarakter, het tegengestelde van Eline Vere? Of een moderne zedenschets over de emancipatie van vrouwen binnen de betere kringen?
De stijl is hier en daar slap en feuilleton-achtig en soms gewoon slordig.
Hinderlijk is het gebruik van gallische constructies en, waarschijnlijk uit gemakzucht, van vreemde woorden.