Eind jaren '70 in Haarlem woont de 17-jarige Rogi met zijn ouders. Maar zijn ouders verhuizen naar Ierland, en Rogi blijft achter. Als hij woonruimte zoekt, ziet hij alleen dure appartementen, of alleen iets voor vrouwen. Ook probeert hij studentenhuizen, maar dat is niet zijn type volk. Dan hoort hij van de Hazer, een oud-politiegebouw. Eerst een behoorlijk krot, zonder verwarming en met 1 werkende kraan voor het hele huis, en wat rotte appels die er ook wonen. Langzaamaan wordt het steeds leefbaarder gemaakt door de bewonersters (zo worden ze genoemd) zelf. Maar hoe beter het wonen in de Hazer, hoe meer regels en commissies er moeten worden ingesteld. Door het hele boek heen wordt het schoppen tegen de maatschappij mooi beschreven. Niet specifiek door Rogi zelf, maar door de krakersters om hem heen. Ondertussen zitten zijn ouders in Ierland, hij heeft contact door brieven over en weer, maar krijgt bijna geen aandacht van zijn moeder. Ook gaat hij een aantal keer op bezoek, geniet van het mooie Ierse landschap, maar veel krijgt hij niet uit zijn ouders, vooral niet uit zijn moeder, die ook steeds meer rookt en drinkt.
Oma woont ook in Haarlem, daar gaat Rogi vaak op bezoek, gewoon om haar te bezoeken, maar later ook om van haar te horen wat er binnen zijn familie in de oorlog zich heeft afgespeeld. Bijna iedereen in zijn familie is zo gesloten als het om de oorlog gaat.
Rogi krijgt ook te maken met meisjes, logisch op zijn leeftijd. Eigenlijk heeft hij geen goed voorbeeld gehad, en klooit hij een beetje aan. Wat dat betreft heeft hij nog wat te leren, en je ziet Rogi dan ook wat volwassener worden.
Het verhaal is mooi verteld, in mooie zinnen vormgegeven.