Dit boek is een geheimzinnig en sinister boek, maar tegelijkertijd een boek dat onthult, ontroert en doet begrijpen. Dit boek gaat over Sir Winston Churchill en over Esther Hammerhans: twee personen die aanvankelijk niets met elkaar van doen hebben en toch verbonden zijn door degene die zich in hun beider leven bevindt, namelijk meneer Chartwell. Meneer Chartwell is groot, zwart, log, lomp, kwabbig, harig, vervelend, lastig en weerzinwekkend. Meneer Chartwell, kwijlt, dreigt, vervuilt, vernielt, is opdringering, maar…soms ook heel charmant, innemend en aandoenlijk. En…hij praat! Hij is soms op de achtergrond en onopvallend aanwezig, onzichtbaar voor sommigen zelfs, maar op andere momenten maar al te nadrukkelijk aanwezig!
Dit boek gaat behalve over deze meneer Chartwell ook over de verschillende manieren waarop een depressie ons kan bezetten.

Rebecca Hunt kluistert je vast door je nieuwsgierig te houden. Want wie is die zwijgende massa, dat kolossale ding in een donkere hoek van de slaapkamer van Sir Winston dat hem met gekwelde waakzaamheid gadesloeg? Wat doet het, welke bedoelingen en plannen heeft het? En wie is die nieuwe huurder, die kolossale man die voor de deur van Esther staat, zijn silhouet groot en breed als een kleerkast die wel een heel hoog bedrag aan huur wil betalen voor misschien maar enkele dagen, maar misschien ook langer? Die freelancer die veel onderweg is om zijn cliënten te bezoeken?
Het hele boek door blijf je geboeid. En gaandeweg ga je meer begrijpen wie meneer Chartwell is, wat hij doet, wat zijn bedoeling is, wat zijn plan; en hoe en wat het uitwerkt.

Een knap geschreven boek; leuk, spannend, en door de grappige dialogen of meerspraken heel aantrekkelijk. Het is toegankelijk, maar niet zonder maatschappelijke relevantie en diepgang. Een zwart-komisch boek, maar zonder een onderliggende, al te sterk deprimerende zwaarte. Gezien het onderwerp is ook dat opvallend en bijzonder aan dit boek. Ik ben benieuwd welk thema de schrijfster zal nemen voor haar volgende boek.