Het eerste boek van Vicky Hartman was De dode van Domburg. De sfeer van dat boek, de aannemelijke personages en de zorgvuldige structuur vond ik in haar tweede boek terug. Ook in Zeeuws meisje is Laurien Minnaar de hoofdpersoon. Vanuit Laurien maakt de lezer alles mee, in tegenstelling tot de meeste thrillers, waarin het blikveld willekeurig van het een naar het andere personages verschuift. In dit geval maakt de consequente concentratie op Laurien dat het boek prettig leest, ook al doordat Laurien als rechercheur geloofwaardig overkomt.
Naast de evenwichtige stijl is namelijk de psychologie een sterke kant van Hartman: of haar personages een bijrol hebben of niet, ze zijn allemaal raak getypeerd. De commissaris, de mooie Emma, is enigszins stereotiep neergezet, maar verder weet Hartman de clichés te vermijden. Lauriens aanpak als leidinggevende politiefunctionaris is professioneel maar ze heeft ook zo haar streken; buiten haar werk maakt ze de gewone gezins- en familieperikelen mee, ze is als personage levensecht. Maar ook haar medewerkers kun je je helemaal voorstellen, zoals ze in de loop van het boek, meestal terloops, uitgebeeld worden. En zonder sentimenteel te worden geeft Hartman een reëel beeld van de ontreddering die zich meester maakt van de echtgenote van een verdwenen milieubeambte.
De plot is gecompliceerd maar met haar beheerste verteltrant houdt Hartman greep op alle lijnen. Het motorisch moment is de dood van de Zeeuwse Belle Wisse, maar al snel blijkt het te gaan om meer zaken, die voor Laurien onderlinge samenhang beginnen te krijgen als ze erachter komt dat ze telkens met hetzelfde soort gif te maken hebben. De tweede kwestie is die van een ernstig verontreinigde akker op Walcheren. De eigenaar van de akker is niet erg toeschietelijk; hij blijkt ook agressief gedaan te hebben tegenover Duitse toeristen die bij zijn akker liepen. Later ontdekt Lauriens team dat een van de Duitsers in een ziekenhuis is beland met vergiftigingsverschijnselen. Zandvliet, de milieuambtenaar die de vergiftigde akker had ontdekt, is verdwenen. Na intensief speurwerk ontdekt Laurien zijn lijk in een vleermuizenkelder: ook hij is vergiftigd, op een gruwelijke manier.
Stap voor stap ontrafelt ze de gebeurtenissen, waarbij ze op tegenwerking stuit van haar superieuren en van het bedrijf van Belle`s vader, Wissechemie. Oud-werknemers van Wisse hebben een netwerk opgebouwd dat zich tot in het Midden-Oosten uitstrekt, maar pas in de verhoren waarmee het boek eindigt, valt alles op zijn plaats. Sommige gebeurtenissen hebben huiveringwekkende implicaties, zoals de ontploffing van een boerderij waar Laurien onderzoek wil doen. Zijzelf brengt het er levend vanaf maar de uitwerking had desastreus kunnen zijn voor heel Walcheren. De ingehouden manier waarop dat soort zaken aan de orde worden gesteld, maakt ze voor de lezer des te suggestiever. Dat geldt ook voor de steeds openlijker bemoeienis van de inlichtingendienst: de ongrijpbaarheid en het sinistere van de AIVD is juist door de bijna terloopse verwijzingen in Zeeuw meisje des te dreigender.
Zeeuw meisje geeft een redelijk waarheidsgetrouw beeld van de werkwijze van de politie en haakt daarnaast in op actuele maatschappelijke kwesties, zonder dat al te nadrukkelijk te doen. Wat mij betreft, kan het volgende deel van de Laurien-reeks niet snel genoeg verschijnen.