Gaby Deman staat aan het begin van de verandering. De feministische golf moet nog komen. Maar aangezien zij opgroeit in een liberaal milieu weet zij toch deuren te openen die voor menige vrouw in de tijd gesloten blijven. Ze is beslist een moedige vrouw om de reis naar Congo aan te gaan die zelfs voor mannen zwaar was. Haar aanstaande ontmoet ze in het leeskabinet dat haar vader was begonnen. Herlinde Leysen weet op meesterlijke wijze de brieven van Albert, die bewaard worden in het museum in Tervuren, in het verhaal in te passen. Deze brieven bieden een inkijk in het leven in Congo gedurende de 3 jaren dat Gaby op Albert wacht in Brussel en op andere plaatsen waar zij zich heen begeeft om vaardigheden te leren die haar in Congo van pas zullen komen. Dit eerste deel voelt traag maar geeft het gevoel van Gaby weer, want Gaby staat eigenlijk te popelen om naar Congo te gaan, maar moet wachten tot Albert terug is van zijn opdracht voordat zij samen kunnen vertrekken. In het tweede deel, de reis naar Congo en het verblijf daar zit er veel meer vaart in de gebeurtenissen. Dat maakt dat je als lezer ook dieper het verhaal ingezogen wordt. Gaby is duidelijk begaan met de mensen om haar heen. Het boek geeft een mooie blik op de in die tijd heersende mening over de inheemse bevolking van Congo en hoe de blanken daar mee omsprongen. Al met al een boeiend boek. Zeker een aanrader om te lezen.
Mooi verweeft de auteur ook een aantal gedichten, liedjes en uitspraken in de oorspronkelijke taal. Dat geeft je als lezer de mogelijkheid om aan te voelen hoe het voor Gaby was om tussen al deze mensen te verkeren. Gaby wil leren van haar omgeving, van de mensen die voor haar werken. Ze ziet dat deze mensen een grote wijsheid in zich meedragen. Ze wordt ook geconfronteerd met alle (on)mogelijke etiquette regels zodra ze weer in de buurt van andere blanken moet verkeren. Aan het einde van het boek vraag Gaby zich het volgende af: Ik, die naar Afrika gereisd was met de ambitie om een groot wetenschapster te zijn die de wereld zou veranderen, had alleen mijn eigen kleine wereldje veranderd. Was ik de P'tite mère geworden die ik vroeger niet wou zijn?