Volgens mij heeft de auteur iets met labiele personen. In Silver Linings Playbook ging het ook over een persoon die wat psychologische problemen had, hier ook. Ik vond het wel een leuk boek, alleen het personage Max vond ik iets teveel het woord fokking gebruiken. In het begin is het wel grappig, maar gaandeweg werkt het irriterend.
Wat begon als een (eenzijdig) pennenvriend-verhaal, eindigt als een schrijven aan zichzelf. Emoties worden goed verwoord en je krijgt toch een totaal ander beeld van het hoofdpersonage. Waar hij eerst overkwam als nerd en simpel, laat hij toch zien dat hij het heft in eigen handen wil hebben en iets van zichzelf en zijn leven wil maken.
Voor mij is het boek 3 sterren waard