“...en alleen hun hoofd boven het water uitsteken.” Zo vergelijkt Matthias, een medespeler in dit verhaal, de bewoners van het IJslandse dorp, waarmee je als lezer in dit boek kennis maakt. “...de gemakken zijn zo hoog om ons heen opgestapeld dat ons hoofd er nauwelijks bovenuit steekt”. Stefánsson zorgt er voor dat jij je als lezer ook zo gaat voelen als je de verhalen leest over de bewoners van dit vreemde IJslands dorpje. Als in een warm bad met je hoofd in de diepvries.
De manier waarop het verhaal verteld wordt, is nieuw voor mij. Geen ‘ik’ figuur, maar een ‘wij’ figuur. De ‘wij’ staat voor de alwetende dorpsbewoner. Vaak met recht, want niets blijft verborgen voor elkaar en onder elkaar en dat wordt al verhalend aan ons lezers toevertrouwd. Dat gaf mij het gevoel dat ik betrokken werd in de dorpsroddels. Er gebeurden af en toe ook wel héél vreemde dingen, die op nuchtere toon beschreven werden.
Het taalgebruik is mooi en schilderachtig. Af en toe zijn de los in elkaar doorweven verhalen gewoonweg humoristisch te noemen, maar ook wel eens heel triest. Al met al tezamen een mooi verhaal over toch wel zaken, die wij allemaal om ons heen of bij onszelf kunnen tegenkomen, of wij nu in het kille en donkere noorden wonen of niet.
Dit boek werd mij aangeboden door BookChoice in februari 2019. Het luisterboek heb ik geprobeerd, maar daarmee ging voor mij de charme van het verhaal verloren. Ik dommelde zelfs af en toe in. Maar wie weet lag dat aan mij. Ik lás het boek veel liever om er van te genieten dit keer.