In “Met de punt naar voren” vliegt Nico Dijkshoorn er met gestrekt been en met de noppen naar voren keihard in. Als een gemankeerde verdediger bij een club uit de tweede divisie van het amateurvoetbal. Zonder enige scrupules, zonder genade en met geen enkele poging om de bal te spelen. Dijkshoorn schrijft zoals Hans Kraay jr. in een ver verleden probeerde te voetballen. Dolkomisch, niet al te serieus en met voldoende momenten waarbij je denkt: ‘nou….. misschien heeft hij toch….’.

De columns in dit boek verschenen allemaal eerder in het weekblad Voetbal International en hoewel de echte liefhebber ze dus mogelijk al heeft gelezen, verliezen ze in boekvorm niets van hun actualiteit. Soms moet je even nadenken over welke voetballer hij het ook weer heeft of welke wedstrijd het ook weer was waar hij zijn pijlen op heeft gericht. Dat zijn echter slechts details. Het gaat over het algemeen over de uitwassen in de voetballerij die op de een of andere manier tijdloos zijn. Dijkshoorn stelt ze aan de kaak maar weet dat er niets gaat veranderen. Gelukkig maar.

“Met de punt naar voren” is heerlijke voetballiteratuur van een columnist in topvorm.