De Laatkomer is vlot geschreven. Dimitri Verhulst heeft een prettige schrijfstijl. De achterflap vertelt het verhaal in een notendop. Voor mij mag de achterflap tekst wat compacter zodat je nieuwsgierigheid meer wordt geprikkeld. Ik heb af en tot smakelijk gelachen. Maar ja, wie besluit nu om te doen alsof dementeert? De Laatkomer laat ook zien dat je als demente bejaarde al je waardigheid verliest. Er komt geen of nauwelijks bezoek, je bent je zeggenschap over je leven, wie je was helemaal kwijt. Nee, dement zijn is geen lolletje.
Désiré Cordier neemt wraak door te doen alsof hij dementeert. Ik vraag me dan af of er geen andere mogelijkheden voor handen waren. Net als bij het boek "Mevrouw Verona daalt de heuvel af" weet je dat het voor Désiré niet goed afloopt. Wederom: De Laatkomer is een genot om te lezen.(