Recensie Terug naar Hasselt

Voor de leesclub Thrillzone mocht ik het boek Terug naar Hasselt lezen. Geschreven door Gudrun Bongaerts.
De cover laat een vrouw zien met op de muur achter haar graffiti. De vrouw die je ziet is Gudrun zelf. Zowel de cover als de titel vind ik mooi bij het boek passen. Het boek heeft een flaptekst wat ik zelf altijd wel mooi vind. Hier lees je over de auteur.

Het lettertype is duidelijk en goed te lezen. Het papier vind ik helaas niet zo mooi. Het doet een beetje goedkoop aan.

Hoog oplopende emoties, woede, passie én veel liefde, met op de achtergrond de steeds dreigende dood zijn de ingrediënten van dit boek. Het is een (grotendeels autobiografische) roman geworden die geschreven moest worden, de urgentie ervan is overal tastbaar. Dertig jaar na datum moest een jeugd worden afgesloten, getuigenis worden afgelegd, vindt er een reconstructie plaats.

Het boek is een autobiografische roman die zich afspeelt in en rondom Hasselt.
Gudrun neemt je mee in haar jeugd als 15 jarig meisje.

Ze verteld over haar jeugdliefde en vriendschap met Tom en Serge. De jongens komen uit verschillende milieus. Met beide jongens heeft ze een emotionele band. Tom is haar vriend en op Serge is ze verliefd. Er ontstaat een driehoeksverhouding waarin er vriendschap is maar ook rivaliteit. Maar ook de liefde van beide jongens voor Gudrun.
Ook lees je over het manisch depressief zijn van beide jongens en hoe lastig het omgaan hiermee is.

De sprongen van het heden naar het verleden verloopt voor mij wat rommelig. Het gaat wat van de hak op de tak. Hierbij heeft ook iedereen een naam in het verhaal behalve haar man en haar 2 kinderen. Dit leest voor mij wat afstandelijk.

Met respect heb ik dit boek gelezen. Toch knap dat je zoiets van je zelf durft te vertellen.
Helaas was het niet helemaal mijn genre van boek.
Ik geef het daarom ook 3 sterren