Vraag Herman Vemde naar het jaar waaraan hij het liefst wordt herinnerd en hij zal antwoorden met 2002. In dat jaar won hij met Basuko  de Schaduwprijs voor het beste spannende debuut. De schrijver houdt de actualiteit scherp in de gaten en verweeft opmerkelijke misdaadfeiten in zijn thrillers. Zijn oeuvre heeft veel weg van faction. Toch is er te veel aan de fantasie van de auteur ontsproten om zijn boeken dit stempel mee te kunnen geven. Vemde heeft aardig wat actiethrillers op zijn naam staan. Tequila sunrise  is inmiddels het vijfde boek dat van zijn hand komt.

De 32-jarige Monica Heessels werkt in een exclusieve nachtclub. Een van haar klanten is Onno van Ryckevorsel, een officier van justitie die zijn pijlen heeft gericht op een xtc-bende. Als hij bij Heessels langs is geweest, vindt Monica een USB-stick. Van Ryckevorsel beweert dat deze niet van hem is maar verzoekt Monica te kijken wat erop staat. Ze doet wat hij vraagt en belandt zo ongewild in een lastige situatie. Een aanknopingspunt leidt haar naar een zekere van Gils. Hij op zijn beurt wil de strijd aanbinden met van Ryckevoorsel. Heessels zit opeens gevangen middenin een meedogenloos spel en vraagt zich af wie ze nu precies kan vertrouwen.
Sinds de IRT-affaire is het in Nederland verboden iemand als burgerinfiltrant in te zetten. De auteur negeert bewust deze huidige wetgeving en schetst een infiltrant die wel zijn gang mag gaan. Lang geen slechte keuze, aangezien hij hiermee een tweede draad creëert die nog meer spektakel toevoegt aan de plot. Bovendien laat hij de lezer kennis maken met de mogelijkheden zoals ze waren voor de IRT-affaire in 1996.

Vemde heeft voor een spraakmakende protagonist gezorgd. Monica Heessels is namelijk veel meer dan een dame van lichte zeden. Ze gaat met een gezond verstand te werk, is doortastend en houdt op die manier het verhaal levendig.
Minstens zo goed omschreven wordt de Krab, een oersterke slechterik met aan een hand maar twee vingers; de duim en de pink. Hiermee weet hij meer kracht uit te oefenen dan een normaal mens met vijf vingers. Smachtend kijk je uit naar zijn meedogenloze acties. Deze angstaanjagende crimineel zou zelfs niet hebben misstaan in een van Ian Flemings boeken. Het zijn vooral deze twee personages die Tequila sunrise  een extra dimensie geven.

De thriller heeft nog meer te bieden doordat hij smaakvol en vlot leest. Dit is mede te danken aan de afwisseling van actie, speurwerk en pikante scènes. En niet te veronachtzamen; de plot is waterdicht.
Het had allemaal zo mooi kunnen zijn ware het niet dat de ontknoping de dorst niet lest. Het moment suprème is ietwat afgeraffeld en op enig moment cliché. Een kleine domper als je bedenkt dat de thriller goed op weg was buitenlandse zwaargewichten te verslaan.