Bij mijn echtgenoot is op 19-10-2015 de diagnose ALS (Amyotrofische Laterale Sclerose) gesteld, vandaar mijn aandacht voor dit boek.

ALS u dit boek leest, is het precies zoals op de cover staat: een ziekte, een doodvonnis, een traan ... en een lach. Mij ging het er vooral om meer bekend te raken met het ziektebeeld, dat per patiënt verschillend, maar altijd progressief is. Hoe staat de patiënt erin, hoe gaat zijn gezin om met de zich uitbreidende beperkingen, welke hulpmiddelen zijn voorhanden, hoe ga je om met tegenslagen, enzovoort, enzovoort.

ALS u dit leest ... is het aangrijpende verhaal van Martin Veerman, verteld vanuit het perspectief van auteur Eddy Veerman, van Martins vrouw en kinderen en van Martin zelf. Het is geen boek dat makkelijk wegleest, de perspectieven lopen soms haast door en over elkaar heen, zoals dat ook met verleden en heden het geval is. De schrijfstijl is niet prettig, het is - mede door het veelvuldig gebruik van spreektaal - een wat warrig geheel, alhoewel dat met het vorderen van het boek én helaas de ziekte geleidelijk aan beter wordt.
De vele sprongetjes naar FC Volendam en overige avonturen van Martin hebben mijn interesse niet, mijn belangstelling geldt uitsluitend het ziekteverloop en alles daaromheen. Voor wie Martin gekend heeft, ligt dat uiteraard anders. Op zeker moment ben ik stukken over gaan slaan om dan weer de draad op te pakken zodra het over de ALS ging.

Dit is geen boek waar je blij van wordt. Het is wél een eyeopener. De diagnose ALS is een klap, maar op dat moment kun je absoluut nog niet overzien wat deze impliceert. Wij komen er langzaam maar zeker achter, met het verlies van lichaamsfuncties verlies je kwaliteit van leven. Rollen en verhoudingen veranderen. Je moét anticiperen op wat je nu of in de toekomst niet meer kunt. Je moet proberen te voorkomen dat je achter de feiten aanloopt, wat desondanks toch wel zal gebeuren. Van verschillende kanten is hulp beschikbaar, bijvoorbeeld ergotherapeut, fysiotherapeut, diëtist en wat je verder maar nodig hebt. Frustrerend is, dat je weet dat je per definitie de strijd verliest. Het boek over Martin Veerman maakt dat pijnlijk duidelijk.

Blij dat ik het gelezen heb, dat wel.