In schuim der aarde volgen we drie Brazilianen die op verschillende plekken en in verschillende omstandigheden leven. Elizabet woont in de stad en is politieagente, Lucy, het hoertje, woont op de berg en de jongen Anjo woont op de zandvlakte. Ondanks dat deze drie heel verschillende levens hebben, kenmerken hun levens zich door hetzelfde doel: Overleven.

Boven de hoofdstukken staat steeds de locatie waar dat hoofdstuk zich afspeelt, zoals de stad, de berg en de sertao. Hierdoor is het verhaal, ondanks de wisselende perspectieven, gemakkelijk te volgen. De delen over Elizabet en Lucy zijn vanuit het derde perspectief geschreven, maar bij de delen over Anjo verandert dit naar een ik-perspectief. Het verhaal van Anjo komt zo nog dichterbij. De gedachten van Anjo lijken niet altijd die van een jong kind, maar Anjo heeft dan ook al jong een volwassen rol aan moeten nemen.

Roxane van Iperen maakt indruk met deze rauwe roman. Ze beschrijft de hardheid en nare omstandigheden van het leven van de hoofdpersonen openlijk, maar het wordt nergens zo gedetailleerd dat het gruwelijk wordt. De levens worden realistisch beschreven en een happy end zit er dan ook niet in. Juist hierdoor weet het verhaal te raken.

Een prachtig boek over levens waar wij ons niet bij voor kunnen stellen.