Louis Lasker is met zijn bejaarde vader onderweg vanuit Londen naar Zürich voor een onwaarschijnlijke missie: het recept halen waarmee pa zichzelf het leven kan benemen. Aangezien dat in Groot-Brittannië verboden is, zijn ze op een Zwitserse arts aangewezen. Zwitserland, waar een arts als eerste plicht heeft levens te redden, maar een extra plicht heeft: indien nodig mensen helpen bij een waardig heengaan.
Louis (‘Lou’) en pa maken de tocht in hun nietszeggende Westfalia Volkswagenbusje uit de tachtigerjaren. Met dit gegeven – een trip naar de dood – krijgt een road novel ineens een heel andere betekenis. Vader en zoon praten met elkaar, maar vermijden de belangrijke dingen, zaken die nu nog uitgesproken kunnen worden. Het gaat over lekker eten, over vluchtige romances, over boeken ook. Pa was niet voor niets hoofd Engelse Letterkunde aan het University College in Londen. En natuurlijk spreken ze over Yuliya, de moeder van Lou die al enkele jaren eerder is overleden.
Twee halfbroers heeft Louis: de tweeling Ralp en Jack. Ralph, een gevierd poppenspeler die in Berlijn woont, zal zich bij hen aansluiten gedurende de reis. Jack is mordicus tegen het voornemen van zijn vader zich van het leven te beroven. Zelfs als je aan ALS lijdt, dien je volgens Jack het leven te omarmen. Hij heeft dan ook aangegeven niet te zullen komen.
Tijdens de trip, tijdens deze reis naar het einde, probeert pa zoon Lou nog zoveel mogelijk culturele bagage mee te geven. Hij doceert hem over klassieke muziek, stuurt hem naar bezienswaardigheden die zij onderweg passeren; kerken, onderaardse grotten, natuur. En passant helpen zij twee Duitse mannen wier (zelfde) Westfalia busje met een lekke band staat. Dean, de dunne van de twee, blijkt een concertpianist. Nadat pa en Lou hen hebben geholpen, nodigen de Duitsers hen uit voor het Denzlingen festival, gewijd aan Debussy en haute cuisine. Vanzelfsprekend zullen de Laskers daar na een paar dagen belanden.
Inmiddels heeft Jack zich toch bij hen aangesloten. In Denzlingen heeft Matte, de dikke van de twee Duitse-s, een tafeltje voor hen gereserveerd in een kasteelrestaurant. De maaltijd is copieus en er wordt veel wijn gedronken. Te veel. De tongen komen los en de tweeling begint pa te overladen met verwijten. Het galgemaal dreigt op een regelrecht fiasco uit te lopen, maar na gezegd te hebben wat ooit moest worden uitgesproken, klaart de lucht. Niets staat vader (en zoons evenmin) in de weg de fatale keuze te maken.
“Laat los mijn hand” is een gepaste titel, maar een die me aan Bouquetreeks doet denken. Daarbij wekt het omslag niet direct een impulsaankoop bij me op. En toch, en toch… Wat een prachtig boek is deze ‘getting-of-age’ roman. Het is werkelijk knap hoe Docx de onuitgesproken emoties tussen de regels door laat meanderen, hoe hij de onkunde toont het onzegbare uit te spreken. Ten slotte is er dan toch die explosie, tijdens het galgemaal, waarna het woeste water tot een vlakke, lieflijke stroom wederkeert. En ieder zag dat het goed was…