We leren Eddie kennen. Een docent die woont in hetzelfde dorp als hij vroeger is opgegroeid. In het huis waarin hij is opgegroeid. Toen Eddie nog jong was hebben hij en zijn vrienden nogal wat meegemaakt in dit dorp. Als geheim communicatiemiddel gebruikte ze mannetjes die ze met krijt op elkaars stoep tekenden. Maar als zo’n krijtmannetje ze uiteindelijk naar een dood lichaam leidt staat hun hele wereld op zijn kop. Ook nu duiken de krijt mannetjes weer op en staat er weer een hoop te gebeuren voor Eddie en zijn vrienden.

Om meteen maar met de deur in huis te vallen; dit boek viel tegen. Een hoop spanning, die de flaptekst en alle hype rond dit boek belooft, ontbreekt. En dat is jammer. Het bok begin goed maar gaat al gauw een tandje terug in tempo en kabbelt dan tot aan het einde een beetje door. Aan het einde wordt de spanning nog wat opgevoerd, maar eigenlijk voelt dat een meetje als mosterd na de maaltijd en hoeft het al niet meer.

Waarom dan toch nog 3 sterren? Omdat het boek nergens saai is. De karakters zijn goed uitgewerkt en blijven het hele verhaal boeien. Het is interessant om te zien hoe de gebeurtenissen van vroeger de karakers in het heden hebben gevormd tot wie ze zijn, en dat is goed uitgewerkt.

Het boek wisselt voortdurend tussen het heden het verleden, wat er voor zorgt dat je als lezer geboeid blijft. Elke keer eindigt het weer met een soort kleine cliffhanger waarna je weer springt in de tijd. En door de wisselingen krijg je steeds een klein beetje inzicht in hoe het verhaal in elkaar steekt.

Uiteindelijk terugkijkend een niet onaardig boek, maar hij was zeker niet erg memorabel.