Het middelste deel van deze trilogie borduurt voort op het eerst boek, de aanslagpleger Krim is opgepakt alsmede enkele familieleden, maar de opdrachtgever Nazir blijft voortvluchtig; het wordt ook steeds meer duidelijk dat het niet een aanslag is geweest die in een opwelling plaatsvond, integendeel steeds meer en meer komt naar voren dat vooraanstaande mensen of een andere organisatie een aandeel in de aanslag hebben, maar als lezer blijf je toch in het ongewisse.

Het verhaal is geen snel verhaal, alles wordt in detail uitgewerkt, in het eerste deel was dat niet hinderlijk, omdat de lezer zich moest inleven in de omvangrijke familie, en op het moment dat je je dat een beetje eigen had gemaakt volgt dan de aanslag, in dit tweede boek is de vaart er helemaal uit, dat werkte mij af en toe op de zenuwen, het laatste deel van het boek ging de versnelling weer omhoog, dus blijf je toch met een gevoel zitten, hoe gaat dit aflopen?)
In het slotboek (wat in deze maand oktober 2018) zal verschijnen zullen de antwoorden komen en ik hoop van harte dat het dan allemaal wat vlotter gaat; De lezer van deze recensie moet niet het idee krijgen dat dit boek slecht is, want dan heb ik het verkeerd verwoord, het is een goed boek, maar met wat meer tempo zou het nog beter zijn.