Je beland midden in een schijnbaar perfect huwelijk, en per hoofdstuk keer je terug naar het verleden, en dan weer naar het heden. Beetje bij beetje voel je aan dat er iets niet klopt, keer je je onbewust tegen de ene, krijg je sympathie voor de andere, en ontdek je dat het allemaal maar schone schijn is : dat er zich heel wat schrijnends achter gesloten deuren afspeelt. IJzingwekkend in de ban van het verhaal, beklemmend meeslepend alsof je zelf ‘achter tralies’ vastzit. Onmacht, “hoe kan ik hieruit ontsnappen?”, een ongeduldig gevoel om zelf de touwtjes in handen te nemen en een zekere opluchting als je zelf begint te fantaseren; maar toch weer niet, want … het boek is uit.
Ik geef de volledige score, en dat gebeurt niet vaak. Enige minpuntje, de laatste pagina : hoe loopt het nu echt echt af?