Toen ik het boek begon verwachtte ik een feel-good roman door het uiterlijk van het boek en het eerste fragment wat ik las.
Al snel was duidelijk dat het meer was, niet persee een feel-good maar wel een roman al was het een tikkeltje anders.
Er werd veel benadrukt hoe “anders” het gezin van Merit nou eigenlijk was en hoe het haar naar verloop van tijd schade deed aan haar gevoel. Dat gedeelte vond ik duidelijk omschreven en hoe zij er mee om ging maakte al snel duidelijk dat het om een depressie ging.
Wel jammer vond ik dat het einde een beetje in elkaar gekropt leek, dat had wat mij betreft meer mogen zijn of op zijn minst wat meer uitgewerkt.