Dit boek heb ik pas gelezen na de dood van Thomas Blondeau. Dat maakt het lezen en zeker ook het oordelen een stuk minder objectief. Ik was niet kapot van Blondeaus Londense roman “Donderhart”, maar deze roman heeft me bekoord. Of misschien vooral geamuseerd. Het is een grotesk verhaal, dat zich afspeelt in een dorp waar je echt weinig moeite moet doen om er Roesbrugge in te herkennen. Thomas beschrijft het dorp van zijn roots met een milde ironie die de starre dorpelingen ongetwijfeld de kast heeft opgejaagd, maar eigenlijk is het ook een tedere ode aan dat boerengat. Blondeaus roman heeft een drive waardoor je blijft lezen en hij beheerst het genre van de burleske of groteske perfect. Een onderhoudend boek, dat zeker niet het definitieve meesterwerk van Thomas Blondeau zou zijn geweest. Ik wil hem zelfs meteen inruilen voor één gedicht uit zijn postume dichtbundel. Maar er volgt helaas niets meer, dus laten we dit boek maar koesteren…