Meer dan 30 jaar geleden verdween, de toen 6-jarige, Rosie spoorloos. 30 jaar later is er nog steeds geen spoor van haar, maar dan komt er een anonieme "tip" binnen. Het politieonderzoek levert niets op. Dit zint, de 3 jaar jongere zus, Eve niet en ze gaat zelf op onderzoek uit...

Het verhaal heeft korte hoofdstukken. Ideaal voor mij, want ik ben een korte-hoofdstukken-lezer. Ik vind lange hoofdstukken niet zo plezant om te lezen. Korte hoofdstukken houden er de vaart en de spanning beter in dan langere hoofdstukken.

Hilde Vandermeeren introduceert meerdere personages en daarmee ook meerdere verhaallijnen. Sommige personages zijn de echte nevenpersonages en hebben uiteindelijk niets met het einde te maken, andere personages behoren uiteraard tot het einde. De verhaallijnen vloeien op het einde mooi in elkaar. In het begin van het boek begon er bij mij een belletje te rinkelen. Ik wist zeker dat het zo zou aflopen. Doorheen het boek liet ze me nog even twijfelen, maar toch hield ik me vast aan die gedachte. Op het einde bleek dat ik in de goede richting zat met mijn gedachte, maar ze had toch nog een verrassing in petto. Ik had het dus bijna juist... :-D

De schrijfstijl vind ik met elk boek beter en beter worden. Terwijl ik bij "Als alles duister wordt" nog de jeugdige hand opmerkte, was dit bij "De toeschouwers" heel wat minder en bij "Stille grond" was het helemaal verdwenen. De schrijfstijl is zeker en vast gegroeid.

We zijn 17 juni en Hilde Vandermeeren heeft het klaargespeeld dat ik mijn allereerste 5* (voor een boek) in 2015 uitdeel. Geweldig verhaal, geweldige schrijfstijl, ... Gewoonweg een geweldig boek!