Het is schrijnend om te lezen hoe ineens iedereen zonder twijfel Lucia verdacht van meerdere moorden. Er was geeneens bewijs, maar iedereen was al bevoordeeld. De media was er bovenop gesprongen en terwijl Lucia nog verhoord werd en de rechter nog niet eens zijn uitspraak had gedaan werd ze in alle kranten al bestempeld als serie-moordenares.

Dit boek schreef ze ‘s avonds en ‘s nachts als ze op cel zat en niemand haar kon storen. Ze schreef gesprekken en situaties gelijk op, zodat het zo correct mogelijk op papier terechtkwam en ze niets kon vergeten. Het boek is daardoor heel persoonlijk geworden. Je voelt haar wanhoop, haar pijn, maar ook haar kracht en steeds die hoop bewaren voor dat ene lichtpuntje, want telkens weer verduisterd. Het boek stopt bij het moment dat Lucia in Nieuwersluis terecht komt. Ze schrijft dat ze er nog niet aan toe was om die laatste jaren te beschrijven. Ik verwacht daar in de toekomst nog wel een vervolg op.

De uitgebreide leeservaring is terug te vinden op mijn blog