Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Pierre Lemaitre

Oorspronkelijke titel: Cadres noirs

Eerder verschenen als Rollenspel (2011)

Vertaling: Jan Steemers

Uitgever: Xander

Aantal pagina’s: 383

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: augustus 2017



Over de auteur:

Pierre Lemaitre (1956) verwierf internationale faam als schrijver van thrillers als Alex en won in 2013 de Prix Goncourt voor zijn literaire roman Tot ziens daarboven. Lemaitre woont in Parijs en is naast auteur ook scenarioschrijver.

( Bron: https://www.xanderuitgevers.nl/ )

Cover:

Deze cover pakt direct wel de aandacht. Lekker zakelijke outfit en wat doet hij nu eigenlijk met zijn handen?

“Als je droombaan een nachtmerrie wordt” , dat maakt nieuwsgierig dus kom maar op met die achterflap.

Achterflap:

De 57-jarige Alain Delambre, voormalig HR-manager, is al jaren werkloos. Uit pure wanhoop sorteert hij voor een hongerloontje dozen in een fabriek. Tot er een functie voorbijkomt die perfect bij hem past: HR-assistent. Hij wordt uitgenodigd voor een gesprek.

De ultieme beproeving blijkt dan nog te moet komen. Tijdens een gesimuleerde gijzeling worden de kandidaten getest op hun moed, stressbestendigheid en trouw. Vastbesloten de baan in de wacht te slepen, besluit Alain het spel mee te spelen. Maar hoever is hij als wanhopige werkloze bereid te gaan?



Mening:

We hebben allemaal wel een auteur waarvan je denkt: daar moet ik ècht nog eens een boek van oppakken. Dat had ik al zo lang bij Pierre Lemaitre en jongusjongus wat een gaaf boek is Vrije Val.

We hebben een Voor, een Na en tussendoor een zalige perspectiefwisseling, maar om bij het begin te beginnen: wat een pracht van een opening!

De schrijfstijl is fantastisch, staccato soms, met een meer dan goed woordgebruik, en Lemaitre trakteert je daarnaast op een flinke lik sarcastische humor. In de ik-vorm beleef je het verhaal mee vanuit Alain Delambre en Alain stal mijn hart. Hoe onbegrijpelijk zijn redeneringen en daarbij behorende keuzes soms ook zijn, wat een emoties weet dit figuur los te maken. En niet alleen Alain, ook de overige karakters spelen stuk voor stuk een sterke rol en Nicole is gewoon mijn heldin.

“Ik ben nooit een gewelddadig man geweest. Hoe ver ik ook terugga, ik heb nooit de wil gehad iemand te doden. Zo nu en dan een woede-uitbarsting, dat wel, maar ik heb nooit echt iemand pijn willen doen.”

Men neme een werkloze oudere man, een gesimuleerde gijzeling, en dan begint het gedonder. Het is als een warm bad om al lezend in een regelrechte film te belanden waarin zóveel meer gaat gebeuren dan je ook maar had kunnen bevroeden. Waarin de personages en de onderlinge relaties tot elkaar je raken, Alain je onder je huid gaat zitten. Waarin plotwendingen, actie en intriges je om de oren vliegen. Wat een opbouw en wat zit dit allemaal ingenieus in elkaar!

Is het allemaal echt geloofwaardig? Welnee, maar wanneer een verhaal dit allemaal brengt en weet los te maken; who cares? Ik niet!

Het is een leesfeest ten top, en je vraagt je continue af waar het nu dan weer naartoe gaat en hoe dit af gaat lopen. Het einde is ronduit passend, geeft antwoord op alle vragen, en liet me gewoonweg niet los. Lemaitre heeft er een fan bij, dat moge duidelijk zijn.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4.5

Psychologie: 5

Plot: 4.5

Leesplezier: 5

Spanning: 4

Vier en halve sterren voor Vrije Val.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker