Een heel mooi boek over een bijzonder meisje en haar familie.
Het boek is geschreven door de moeder van Kit, haar naam is Maaike Vogelpoel. Je leest het verhaal als het ware vanuit haar ogen mee. In alle openheid en zonder omwegen verteld zij over haar dochter. Haar dochter is anders; ze heeft het down-syndroom. De eerste periode ligt Kit een lange tijd in het ziekenhuis en krijgt meerdere operaties, terwijl Maaike en haar man in het Ronald Mac Donald huis verblijven. Dit staat allemaal heel duidelijk beschreven in het boek, je voelt de emoties die er allemaal bij komen kijken, doordat dit zo duidelijk beschreven wordt, niets wordt weggelaten. Dat maakt het boek soms ook wat emotioneel, omdat je weet dat dit echt gebeurt is en het iedereen kan overkomen. Het is duidelijk dat ze veel steun krijgen van vrienden en familie, dat is heel mooi om te lezen.
Doordat Kit veel medische problemen heeft, staan er veel ziekenhuisbezoeken op de planning, tijdens de eerste levensjaren van Kit. Dit neemt allemaal veel tijd in beslag en tussendoor probeert het gezin een ‘’normaal’’ leven te leiden. Maar wat is ‘’normaal’’ . Een dagje eropuit met het hele gezin is niet vanzelf sprekend en aan het begin ook wennen. Er moet van alles meegenomen worden om o.a. de sondevoeding te geven als ze onderweg zijn. Daarnaast hebben ze ook nog een druk maar heel lief ventje in huis. Bink de grote broer, die alles voor zijn zusje wilt doen. Wat ik heel leuk vond was dat hij zelf ook iets geschreven heeft, wat voorin het boek staat. In het boek lees je ook dat Kit telkens stapjes vooruit maakt, niet zo snel als iedereen zou willen, maar elke stap vooruit wordt gevierd en is bijzonder.
Het is duidelijk dat Maaike, haar man Bart, Kit en haar grote broer Bink en later ook haar kleine broertje Dex allemaal doorzetters zijn. Ze gaan er helemaal voor om alles in een zo normaal mogelijk ritme te houden zo wel thuis als daarbuiten.