De cover van het boek is vrij sober, zwart met daarop een roze envelop afgebeeld. De tekst op de envelop "Ik heb iets vreselijks gedaan..." maakte mij echter wel nieuwsgierig naar wat voor vreselijks de schrijfster van deze zin dan op haar geweten had Tijd dus om te starten met lezen in dit debuut van Louise Jensen.

Het begint direct goed. Grace, de hoofdpersoon van het boek, stapt uit haar auto, ritst haar jack dicht, trekt handschoenen aan en pakt een schop en tas uit de kofferbak van haar auto. .Vervolgens loopt zij het bos in.
Door dit begin werd ik direct nieuwsgierig naar het hoe en waarom.

Louise Jensen schrijft vanuit het perspectief van Grace. Zij doet dit op een dusdanig beeldende wijze dat ik het verhaal als het ware als een film voor me zag. Zij wisselt het heden en het verleden met elkaar af, waardoor je als lezer meer inzicht krijgt in de onderlinge verstandhoudingen en het waarom van sommige gebeurtenissen. Wat is er bijvoorbeeld gebeurd in Grace haar kindertijd en hoe groot is de invloed van deze gebeurtenis op de hedendaagse gebeurtenissen in haar leven.

Het verhaal gaat kort gezegd over de vriendschap tussen Grace en Charlie. Als Charlie overlijdt raakt Grace min of meer de weg kwijt: ze vervreemdt van haar man Dan, slikt slaapmedicatie en heeft het idee dat zij in de gaten wordt gehouden. Zij sleept zich min of meer door het leven. De laatste woorden van Charlie "ik heb iets vreselijks gedaan, Grace. Ik hoop dat je me kunt vergeven" laten Grace niet los. Zij gaat op zoek naar antwoorden..
Tijdens deze zoektocht komt zij in contact met Anna. Anna beweert dat zij de zus is van Charlie. Anna doet Grace ook enorm aan Charlie denken en al gauw krijgen zij een goede band met elkaar.
Maar, is Anna wel wie zij zegt te zijn en meer nog, is zij wel de goede vriendin die Grace in haar ziet?

Wat ik jammer vond aan dit boek is dat ik veel raakvlakken zag met het boek van B.A.Paris, Gebroken. Ook in dat boek is er sprake van een vrouwelijke hoofdpersoon, aan de medicatie, twijfelt aan zichzelf of zij nu wel of niet in de gaten gehouden wordt. Dit vond ik, zoals gezegd, jammer.
Heb je Gebroken niet gelezen dan is er niets aan de hand en ervaar je vermoedelijk minder het gevoel van voorspelbaarheid dan dat ik had.