Ik heb heel erg genoten van dit boek. Je volgt Trui, het hoofdpersonage, doorheen haar hele leven. Haar tijd in het maagdenhuis en als dienstbode is schrijnend, en alhoewel het verhaal natuurlijk fictie is, kan je je wel voorstellen dat het er vroeger echt zo aan toe ging. Knap dat de schrijfster zich zo kan inleven, zowel in een vroegere tijd, als in haar 80-jarige hoofdpersonage. Heel knap hoe ze beschrijft hoe het leven van een 80-jarige er kan uitzien, en hoe deze naar de wereld kijkt en hoe de wereld naar haar kijkt. Het boek deed me ook wel een beetje denken aan het verhaal van the Notebook, een van mijn lievelingsfilms aller tijden. Ook dementie komt aan bod, en dat is soms echt wel heftig. Voor mij had het nog iets romantischer mogen zijn, vb. had Truitje in de stapel brieven, waarover heel lang mysterieus wordt gedaan, een brief gevonden waarin Waldemar zijn liefde voor haar zou verklaard hebben. Niet dus... maar niet getreurd, dit boek is echt heel fijn om te lezen. En ik vind het jammer dat ik het uit heb!