In de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw heb ik veel van Andre Brink gelezen. Hij schreef politiek getinte romans. Belichtte Zuid-Afrika vanuit verschillende standpunten. Zijn boeken leerde mij veel over de onrechtvaardigheid van het leven, over de kracht van macht en superioriteit. Dit boek, de Bidsprinkhaan, kende ik nog niet. Ik was benieuwd!

Het is een historische roman over een historische figuur, Kupido Kakkerlak. Kakkerlak wordt geboren als lid van de Khoistam (Hottentot) en leert van zijn moeder alles over de tekenen van de. goden: stenen die op een bepaalde manier liggen, vallende sterren, de arend, de bidsprinkhaan. De bidsprinkhaan brengt voorspoed als je hem buiten tegenkomt, maar zie je hem binnen dan is tegenspoed te verwachten. Zo is in het verhaal van Kupido de bidsprinkhaan het teken dat Kupido voorbestemd is een bijzonder mens te worden. Bijzonder wordt hij. Anders dan je verwacht dat wel, maar ontegenzeggelijk bijzonder. Hij komt tot geloof en wordt een zeer gedreven zendeling. Als zwarte! In die tijd zeer bijzonder want, het christelijk geloof was van de blanken. Hij treft op zijn pad ruimdenkende zendelingen die prediken dat huidskleur er voor God niet toe doet. Zijn kinderlijke, oprechte geloof leidt in eerste instantie tot volgelingen, tot brieven aan God als er oneerlijkheid in het spel is en zelfs tot zijn actie om letterlijk de bijbel op te eten om de woorden beter te snappen. Je voelt dat zijn wijze van geloven niet alleen goedkeuring zal wegdragen. Het is uiteindelijk de Arend (de naam van een weggelopen slaaf) die Kupido weer mee terug neemt naar donker Afrika.
Ook dit boek getuigt weer van het ware schrijverschap van de helaas in 2015 overleden Andre Brink.