In dit autobiografische verhaal beschrijft Femke Ekelhof haar leven na een aanranding en verkachting. Dit overkomt haar als ze nog maar 12 jaar oud is. Het gebeurt dicht bij een plaats waar ze dacht dat ze veilig zou zijn. Het verandert haar voorgoed. Het verhaal leest als een thriller.
De cover laat een gebeurtenis uit haar boek zien en behoeft daarom verder geen uitleg.
Het is enorm knap van deze auteur om toch haar belevenissen op papier neer te zetten. Ze is tenslotte iemand waar niemand naar heeft willen luisteren, bij haar thuis niet, op school niet en bij de hulpverlening ook niet. Dan vind ik het heel bijzonder om deze stap te nemen. Niet alleen je verhaal opschrijven maar ook het boek uitgeven. Je durven blootgeven als het ware.
Daardoor is het een beetje een rauwe schrijfstijl, maar dat is de persoonlijke toets die het ook weer heel zacht maakt.
Na het lezen van dit gedeelte van haar verhaal (dit boek) heb ik de neiging om de link naar haar website naar de GGZ, huisartsen en personeel op scholen te sturen. Opdat het hun ogen opent. Vaak zijn ze te arrogant om iets onder ogen te kunnen zien. Zo overtuigd van zichzelf.
Ik heb veel respect voor deze auteur!

Wordt vervolgd...
Blijft Femke voorgoed uit de handen van de mannen die haar hebben verkracht? Kan zij verder leven met de wonden van en de herinneringen aan deze vrouwonterende gebeurtenissen?
In (On)begrepen, het vervolg op Gegrepen, kun je lezen hoe Femke van dag tot dag haar best doet te (over)leven.