Vallende ster is een moeilijk geschreven boek. Na tien bladzijden gelezen te hebben was me nog maar weinig duidelijk. Ik las de eerste bladzijden opnieuw, maar hieraan veranderde niets. En dus las ik verder. Hoe meer het boek vorderde, hoe meer ik begon te zien waar het over ging, wat er speelde bij de hoofdpersoon, enz. Dit gaf mij de indruk dat ik iets aan het lezen was waar veel in zat, waar diep over nagedacht was, maar wat ik gewoon niet zag. Toch was dit niet het geval, want het bleek dat je in het begin dingen gewoon nog niet kon begrijpen, simpelweg omdat je daarvoor nog niet genoeg informatie had. Deze manier van schrijven heeft twee kanten. Als je eenmaal ziet hoe het verhaal in elkaar zit wordt je opeens veel duidelijk en zit je met bewondering te kijken wat een wonderlijke puzzel het boek eigenlijk is. Maar op het moment dat je het voor de eerste keer leest en je nog zo weinig weet vond ik het minder leuk om te lezen; je wist niet goed wat je las. Verder vond ik het jammer dat in het boek zoveel tijd werd besteed aan gebeurtenissen en gedachten terwijl er weinig gevoelens bod komen. Dit heeft, denk ik, te maken met het feit dat het boek maar 87 bladzijden telt. Te weinig om alles uit te diepen. Toch vond ik het boek knap en goed geschreven. Het verhaal van de autistische Peter vond ik aangrijpend, maar had ook iets meer uitgediept mogen worden.