De hele boekenwereld ademde opgelucht, er was weer een boek van Hendrik Groen! Dit deel gaat echter niet over het verzorgingshuis en de oud-maar-niet-dood-club. Dat was voor veel mensen toch even slikken. Ik begon met lezen en leerde Arthur en Afra al snel kennen.
Arthur is er eigenlijk wel klaar mee, hij heeft alles voor elkaar; een vrouw een baan en golfvrienden. Met een behoorlijke dosis zelfspot laat hij de lezer toe in zijn leven. Het is vooral saai en burgerlijk.
Zijn vrouw Afra krijgt verderop in het verhaal steeds meer stem door haar eigen stukjes, in een ander lettertype, waarin ze eigenlijk laat blijken dat ze meer in haar mars heeft dan het burgervrouwtje zijn zoals Arthur haar afspiegelt in zijn verhaal.
Arthur is eigenlijk helemaal geen aardige man, misschien van buiten wel maar van binnen is het een egoïstische man.
Als hij na zijn 50e ontslag krijgt en een vette bonus van de baas ziet hij zijn kans schoon. Hij kan alles waar hij nu van baalt veranderen. Hij wil alleen dat zijn vrouw Afra daar niks van doorkrijgt.
Gaat het hem lukken?
Door zijn eigen gevoelens die steeds meer naar boven komen, de valkuilen waar hij zelf in trapt en de soms domme fouten die hij maakt is dit een verhaal met veel spanning, humor en melancholie. Ik wenste echt dat zijn plannen door zouden gaan, niet omdat ik het hem gunde maar zijn vrouw.
Het plot is ongelooflijk mooi, ik heb het meerdere keren gelezen omdat ik er zo verrast door was.
Geweldig verhaal waar ik echt van genoten heb, de schrijfstijl van Hendrik Groen is gelukkig hetzelfde gebleven, ondanks dat het een totaal ander verhaal is. Hij heeft bewezen dat hij meer kan dan schrijven over het verzorgingshuis en ik ben heel benieuwd waar het volgende boek over gaat.