Schijngestalten neemt ons mee naar Florence, waar de zussen Anne-Claire en Stefanie Den Hartogh een bezoek brengen aan hun ouders.
Vader Den Hartogh heeft de ontwikkeling van het eerste geneesmiddel dat Multiple Sclerose kan genezen zo goed als afgerond, en staat op het punt dit wereldkundig te maken.
Moeder Den Hartogh lijdt in een ver gevorderd stadium aan deze ziekte en een snelle introductie van het nieuwe medicijn zou alsnog haar leven kunnen redden. De belangen zijn groot en de druk is voelbaar.

Intussen worden op subtiele manier de personages 'ontvouwen' en dan blijkt dat iedereen met zijn eigen problemen worstelt. Zelfs Stefanie, de altijd zo perfekte zus van Anne-Claire blijkt haar relatie op de tocht te zetten omdat ze besloten heeft om tegen de wil van haar partner haar carriere weer op te pakken.
Als Anne-Claire in de nabijheid van haar vaders team een lijk meent te hebben te hebben ontdekt stuit ze op ongeloof en tegenwerking bij haar naspeuringen. Heeft ze zich vergist en waren het hersenspinsels? Of kan ze vertrouwen op de ervaring die ze in haar werk heeft opgedaan, waar ze dagelijks met dode mensen in de weer is?

Het verhaal wordt verteld in het decor van Florence, in de heerlijke beeldende Corine Hartman-stijl met veel aandacht voor detail en menselijke emoties, zonder daarbij aan kracht en spanning in te boeten. Want Schijngestalten is in de eerste plaats een dijk van een thriller, zo eentje waarvan de ruwe kantjes een beetje zijn gepolijst, maar waarvan de hoeken bijzonder scherp zijn.
De beste van Corine tot nu toe. Een aanrader!