Iemand die nog zo jong is - hij moet nog 29 worden - kan moeilijk een hoop ervaring aangemeten worden. Aangeboren talent blijft dan de enig mogelijke verklaring voor de uitstekende prestatie die de Noor Jan-Erik Fjell geleverd heeft met zijn debuutthriller De verklikker. Dat hij in Noorwegen al vergeleken wordt met Jo Nesbø is nog wat voorbarig, maar is na het lezen van deze thriller wel een begrijpelijke reactie.
In New York City verdient de jonge Vincent Giordani in het begin van de jaren zestig een plaats in de voorste rangen van de familie Locatelli door in haar opdracht een verklikker te executeren. In het Noorse Fredrikstad van vandaag wordt grootindustrieel Wilhelm Martiniussen, onmiddellijk nadat hij een beslissing heeft aangekondigd waar niet alle leden van de raad van bestuur het mee eens zijn, vermoord. De flamboyante inspecteur Anton Brekke, notoir rokkenjager en bezeten gokker, neemt dit moordonderzoek op zich. Degelijk politiewerk levert aanvankelijk slechts enkele onbetekenende aanknopingspunten op. Pas als blijkt dat een Amerikaanse toerist, die in de straten van Fredrikstad werd neergeslagen, banden heeft met de maffia, krijgt het onderzoek wat vorm. Brekke reist naar New York waar hij de hulp krijgt van FBI-agent Percy Willson, die al een half leven achter de Locatelli's aanzit maar geen van hen ooit voor de rechter kreeg omdat getuigen de onhebbelijke gewoonte hadden steevast te verdwijnen. Brekke vindt in New York wel bruikbare aanwijzingen, maar geen oplossing. Terug in Fredrikstad is het de opmerkzaamheid van de jonge politiestudent Torp die de 'missing link' tussen Martiniussen en Giordani aan het licht brengt...
Het eerste wat aan deze thriller opvalt is de goed geordende structuur van het verhaal. De beide verhaallijnen - die rond Giordano en de Locatelli's in New York en die over het moordonderzoek in Fredrikstad - lopen mooi parallel naast elkaar. Tot ver in het boek blijft de connectie tussen beide verborgen en lijken het wel twee afzonderlijke verhalen te zijn. Fjell voelt perfect aan wanneer hij moet schakelen en weet zo de spanning evenwichtig gedoseerd op te drijven: slim gezien, en goed gedaan!
Even opvallend is Fjells ongedwongen, soepele schrijfstijl, zijn fris, jong taalgebruik en zijn vermogen om beide verhaallijnen een eigen sfeer te geven. In Fredrikstad ontwikkelen de gebeurtenissen zich allemaal wat rustiger, beschaafder en bedachtzamer (Scandinavischer?), terwijl het er in New York bij momenten gewelddadig en jachtig aan toe gaat. Met name is de maffiafamilie bijzonder goed beschreven. Een déjà vu af en toe - Mario Puzo's The Godfather is soms heel dichtbij maar laat dit vooral als compliment bedoeld zijn - kan de pret niet verstoren.
De personages zijn goed uitgetekend. Anton Brekke is sympathiek en dwingt bewondering af omdat hij, ondanks zijn gebreken, een plichtbewuste en betrouwbare politieman is. Zijn hulpje, de politiestudent Magnus Torp, zorgt geregeld voor de komische noot: een opvallend personage. Toch missen de personages over het algemeen nog wat "ziel" waardoor ze op afstand blijven.
Het boek eindigt niet bepaald sensationeel, maar is wel af. In de marge van het verhaal blijven enkele losse eindjes hangen die een vervolg doen vermoeden. We kunnen er alleen maar op hopen. Want - om even terug te grijpen naar het begin - Jan-Erik Fjell is nog jong en heeft dus alle tijd om te groeien. Met De verklikker heeft hij alvast bewezen genoeg talent in zich te hebben om mettertijd ook écht naast Jo Nesbø te kunnen staan.