Kan je in een relatie alles zeggen aan je geliefde? Ook je diepste geheimen, angsten, gedachten? Wat als je die allemaal wel kan opschrijven en opbergen in kleine boekjes maar wat als je ze niet kan uitspreken tegen de man of vrouw met wie je door het leven gaat?
Dat levert verrassend, mooi, ontroerend proza op van Bregje Hofstede die met taal kan omspringen als weinig anderen. Drift is autofictie, gedeeltelijk gebaseerd op de breuk met haar geliefde jeugdvriend. Ze geeft zich dus bloot aan de welhaast voyeuristische lezer maar dat kon of wilde ze niet aan haar geliefde. Dat gaf me een dubbelzinnig gevoel. Ook mijn dagboek staat vol gedachten die ik absoluut niet wil delen met anderen, laat staan met mijn lief. Is elk dagboek niet een dialoog met je ziel die je open en bloot analyseert en aan stukken rijt, maar alleen voor jezelf?
Bregje Hofstede heeft me geraakt. Ze heeft me doen nadenken over mijn relatie en de kloof tussen twee mensen die van elkaar houden maar die ook mijlenver van elkaar leven. Een confronterende gedachte.
Vier sterren voor haar taal, soms té beeldrijk en té hermetisch, waardoor ze af en toe wat te gekunsteld overkomt. Maar al bij al een weergaloze roman van een nog jonge auteur met een schitterende literaire toekomst.