Uit meerdere recensies hier op Hebban spreekt hetzelfde dubbele gevoel wat ik over dit boek had; aan de ene kant is het prachtig. Het taalgebruik, de metaforen, de subtiele verwijzingen (heet de vrouw van Ludwig echt toevallig 'Juliette'?!), de kunst een paar dagen over ruim 600 pagina's uit te spinnen. Aan de andere kant vond ik het bij vlagen gewoon saai - de 600 pagina's hadden best minder mogen en kunnen zijn zonder aan kracht en uitleg in te boeten denk ik. Ik had meer willen weten over Dolf (het muzikale genie, niet de Ludwig van nu), minder over Isabelle die ik een onaangenaam en zelfingenomen personage vind. Hopelijk komen in deel 2 en 3 personages die nu wat ondergesneeuwd zijn alsnog aan bod.
Want die twee delen zal ik zeker weer gaan lezen. Buwalda kan schrijven, geen twijfel over mogelijk. Maar dit boek levert niet helemaal wat ons in al die mediahypes beloofd is.