In Andermans zaken lees je hoe inspecteur Banić in de hitte van augustus afscheid neemt van zijn vrouw en dochtertje. Ze vertrekken voor een vakantie naar de kust. Maar er speelt meer in het gezin Banić dan je op het eerste gezicht zou zeggen.
Hij blijft alleen achter in hun woning. De beschrijving van de boiler die stuk is en de manier waarop Banić er lange tijd in berust dat de oplossing voor een werkende boiler niet vanzelfsprekend is geven een goed inzicht in deze cultuur in 1984. Nieuwe rijken en armen zijn al duidelijk aanwezig in de nieuwe maatschappij.
Ook de beschrijving van de omgeving waar een en ander zich afspeelt is heel beeldend. Hierdoor leest het boek als een trein en leef je mee met de hoofdpersoon.

Andermans zaken is een misdaadroman waarin de spanning rustig opgebouwd wordt.
Deze auteur geeft lange tijd niets weg over de werkelijke gebeurtenissen rondom de raadselachtige verdwijning van de dochter van een succesvol
bouwondernemer. Het blijft daarom voor de lezer ook gissen en puzzelen.

Hij moet zich tijdens het onderzoek verplaatsen met een auto die bijna niet meer werkt en dat werkt soms op je lachspieren:

'Heeft hij het begeven?' vroeg de oude man.
'Hij heeft het begeven!' antwoordde ik bozig. Ik had altijd al een hekel aan straatexperts, zeker als zij boven de zeventig zijn.
'Natuurlijk heeft hij het begeven,' mompelde de oude man en wees met zijn stok ergens onder het luchtfilter. 'Uw carburateur is helemaal droog. Jongeman, u heeft al uw benzine opgemaakt. Zo af en toe moet u bij de pomp langs, daar wordt uw autootje blij van.'

Om deze zaak tot een goed einde te kunnen brengen komt inspecteur Banić in aanraking met personen uit diverse maatschappelijke lagen. Zo ook met personages uit de kunstwereld waar hij niets vanaf weet.
Ook daar is hij druk bezig met het onderzoeken van andermans zaken.

'Ik werd steeds bewuster van het feit dat een misdaad pas begrijpelijk is binnen de geestelijke biografie van de dader, die altijd privaat is, uniek, eindeloos complex en zeer geheimzinnig. En wanneer men dat duistere labyrint betreedt, pas dan zijn we verloren omdat zaken als gerechtigheid, schuld en verantwoordelijkheid daarin helemaal geen betekenis meer hebben.'

Ondertussen blijft hij worstelen met de vraag of alles wel goed gaat met de relatie tussen hem en zijn vrouw. Dat is zijn eigen zaak.
Wanneer je denkt dat je een idee hebt over het hoe en wat van deze misdaad, wordt je op het eind compleet verrast door de prachtige plotwending.
Alles wat menselijk is, komt voorbij in het verhaal en wordt beeldend beschreven. Tribuson heeft met dit eerste deel van de serie een goede indruk bij me achtergelaten en ik lees graag de volgende delen, waarin ik me weer kan onderdompelen in de roerige maatschappij in Kroatië toendertijd.
4,5/5*