Verzwegen moeder is een omvangrijke roman waarin Gisa Klönne het verhaal verteld van Rixa.
Het gaat over haar dode moeder, haar overleden broer Ivo, de afwezige Alex, de familie, over Berlijn
"Ik was niet de enige westerling die zich tot de wijk vol Oost-bohemiens aangetrokken voelde...alternatievelingen, kunstenaars en dromers van uiteenlopend pluimage trokken naar Prenzlberg. Er hing verandering in de lucht, een constant vibreren".

Het boek fascineert mij, wat begint met de geschiedenis van Theodor in 1915 groeit met de komst van Elise(1921) uit tot een rijk gezin met veel kinderen, ze vestigen zich aanvankelijk in Mecklenburg aan de Poseriner See “waar de watergeest in de meren woont”. Later vetrekken ze naar Klütz (1932) daar komt de Tweede Wereldoorlog dichter bij. Tijdens de boekverbranding aan de universiteit in Rostock(1933) herinnert Theodor zich;"de sombere profetie uit Heinrich Heines Almansor. Wat stond daar ook alweer geschreven, toen de koran in de vlammen lag? Waar men boeken verbrandt, verbrandt men uiteindelijk ook mensen."

Verzwegen moeder vind ik zeer indrukwekkend, soms onthutsend, weemoedig met sfeervolle schetsen van het landschap in de voormalige DDR, het huidige Berlijn en omstreken.
‘Zie je, meisje, hoe mooi onze heimat is?’


Ik heb Verzwegen moeder ervaren als een requiem voor alle doden in de omgeving van Rixa. Door naar het verleden en heden te kijken, herinneringen te koesteren, getroost te worden kan ze verder gaan met leven.
Misschien een boek met een ‘zwart randje” met toch soms sprookjesachtige beschrijvingen“Ik moet dat licht zien, Rixa, daar buiten, aan de horizon. Dat licht als het nog niet echt donker maar ook niet meer licht is. Zie je de overgang tussen water en hemel als lijn, of vloeien ze in elkaar over?” Maar ook hoe “hele gezinnen in het water liepen waarbij de kreten van de kinderen nog lang over het water galmden”.

De heilzame werking van muziek, van overpeinzingen, gesprekken, de combinatie van enkele woorden van groot leed en van klein geluk, ik houd ervan.