'Dit is wat voor jou, pop,' sprak ik tegen mijn vrouw. Volgens mij ontging haar mijn enigszins cynische ondertoon toen ze het boek aanpakte. Drie dagen later had ze het uit. Voor mijn geliefde een topprestatie, aangezien ze de inhoud ervan tussen de enorme gezinsdrukte tot zich had moeten nemen. 'En?' wilde ik weten. 'Wat een mafkees,' was haar antwoord. Of dit op de schrijver of de hoofdpersoon sloeg, was mij even niet duidelijk. Ik besloot niet verder aan te dringen, waarna we de slaapkamer opzochten. Middenin de nacht schrok ik wakker. Mijn vrouw stond reeds in de kinderkamer waar onze zonen vredig sliepen. Toen ze terugkeerde naar de slaapkamer, bemerkte ik direct dat haar ademhaling onregelmatig was, en ze een verwilderde, zeg maar angstige indruk maakte. 'Jij ook met je rotboeken,' werd mij toegesnauwd, waarna ze onder het dekbed verdween. Voordat ik weer in slaap viel, hoorde ik haar nog 'vuile, vieze, perverseling,' mompelen. Tot op de dag van vandaag ben ik ervan overtuigd dat deze statement niet aan mij gericht was. Parker heeft met De engeltjes een stuk vakwerk afgeleverd. Hulde hiervoor! Vier sterren voor deze kanjer.