In de nabije toekomst in Amerika heerst angst voor mensen die in de Islam geloven. Layla is moslima en op een dag wordt ze samen met haar familie opgepakt en naar een interneringskamp gebracht. Haar vrijheid, vriendschappen, telefoon en alles wat haar bekend en geliefd was is haar afgepakt. Ze leven met veel mensen op een kluitje in het kamp, waar een streng regime heerst. Layla is echter vastbesloten zich niet zo te laten behandelen en wil tegen het onrecht strijden.

Samira Ahmed geeft ons een dystopisch verhaal dat huiveringwekkend veel gelijkenissen heeft met de miserie uit de Tweede Wereldoorlog. De thema's in het boek zijn indrukwekkend en de manier waarop de auteur hoop en wanhoop laat doorkomen is ontzettend goed gedaan. De moderne materialen geven onze herinneringen een eigentijdse boost en juist die kenmerken maken het realistisch.

Layla is het hoofdpersonage en het boek draait grotendeels om haar gedachten en daden. De andere personages blijven behoorlijk op de achtergrond, maar toch weet Ahmed de karaktereigenschappen goed te laten doordringen. Een goed voorbeeld hiervan is de directeur van het kamp. De man blijft voor ons een vreemdeling ,maar toch drukt zijn bizarre gedachtegang een stempel op het boek. Hoewel de diepgang voor een Young Adult-boek voldoende is, is het toch jammer dat het verhaal zich voornamelijk focust op de rebellen in het kamp. Iets meer verrijking van de materie had het boek zoveel sterker kunnen maken.

Het nawoord van de auteur is een echte eye-opener en laat je de voorgaande bladzijden nog eens overdenken. Het besef dat deze fictie zo maar werkelijkheid zou kunnen worden is beangstigend en het zet je even met beide benen terug op de grond. 'Wat als...?'