Mijn obsessie met deze serie begon in het eerste hoofdstuk van het eerste boek. Echt? Ja, echt! De schrijfstijl van Tahereh Mafi in dit boek wordt door vele lezers als bijzonder of soms zelfs als irritant benoemd. Maar mij is het gewoon eigen. Zodra ik erin begon, had ik het gevoel dat ik over mezelf las. Ook al had ik nooit in zo een situatie als Juliette gezeten. Haar gedachtengangen en bewoordingen spraken me gewoon heel erg aan, op een manier waarop ik soms ook naar de wereld kijk. Dus toen ik zes jaar later weer in dit boek begon, voelde het voor mij als thuiskomen.

Doordat de schrijfstijl mij zo vertrouwd is en goed ligt, vloog ik zo door dit boek heen. Ik heb maar een uur of zes gedaan om dit boek voor de tweede keer te lezen. En omdat ik na de eerste keer lezen, ongeveer twee- tot driehonderd andere YA boeken heb gelezen, wist ik natuurlijk niet alle details meer.

Mocht je de serie nog niet gelezen hebben en geen spoilers willen lezen over de serie dan adviseer ik je om nu niet meer verder te lezen, de serie te kopen en zelf te gaan lezen!