De hoofdpersoon Martin Reed leidt zo’n miserabel, deprimerend leven dat ik het boek in het begin herhaaldelijk even weg moest leggen om op adem te komen. Deze beste man heeft werkelijk alles tegen: zijn uiterlijk, zijn moeder, zijn klasgenoten op school en later zijn collega’s op het werk, eigenlijk zowat iedereen met wie hij in contact komt. Het kan niet anders of het loopt slecht met hem af. Of toch niet ? De beoordeling daarvan laat ik graag aan de lezer over; voor beide uitkomsten valt wat te zeggen. Ik vond het slot fantastisch gevonden. Het slot verraste mij maar toen ik het liet bezinken was vond ik het een logisch einde, eentje dat paste bij het karakter van Martin Reed én die van rechercheur Anther Albeda, ook wel An genoemd.
De gebeurtenissen die leiden naar het einde worden grimmig beschreven en met humor, inktzwarte humor. Niet alles is even geloofwaardig (seks-scene en geluidsopname, motief voor de moorden) en af en toe lijkt het zelfs op een parodie.
Ik had dit boek zó uit want het was een short story en vlot geschreven. Maar dit haalt het niet bij de andere short stories die ik van Slaughter heb gelezen, zoals Ongezien, Kwijt en Gepakt. Maar dat gezegd hebbende: ik ben een fan van Karin Slaughter en ik ben blij dat ik ook dit verhaal heb gelezen.