‘De fotoalbums waren bedekt met een laagje stof. Ik had ze alle negentien vanuit de boekenkast in de woonkamer naar mijn slaapkamer gezeuld. De dikke, uit mijn babytijd, toen mijn ouders nog van ieder bewijs van mijn ontwikkeling foto’s maakten, en de dunne boeken van de laatste jaren waarin alleen nog foto’s zaten van verjaardagen en diploma-uitreikingen en de andere mijlpalen uit ons leven.’
Rève mist haar broer Justin. Ze voelt zich verantwoordelijk voor zijn dood en is, na lang dubben, vastbesloten om zijn idealen waar te maken.
Het eerste deel van het boek vertelt het verhaal van de ups en downs van Rève voor ze uiteindelijk een beslissing neemt. Dit deel is een over en weer hoppen van heden naar verleden en soms raak je spijtig genoeg wel even het noorden kwijt. Je bent trouwens al een goeie honderd bladzijden ver voor je ongeveer te weten komt wat er eigenlijk gebeurd is met broer Justin.
Deel twee echter brengt meer vaart in het boek. Vanaf nu volgen de situaties zich min of meer chronologisch op. Hier komt er ook meer spanning bij te kijken
Deel drie tenslotte, na haar opdracht, brengt opheldering.
Dit boek gaat over gevoelens en hoe ermee omgaan. Hoe je in een neerwaartse spiraal beland en daar moeilijk of zelfs helemaal niet uitgeraakt. Met momenten heel gevoelig, soms langdradig en zelfs vervelend. Toch in zijn totaal een mooi boek dat je tot nadenken stemt. ***