Mitch Rapp (antiterrorisme-expert) is nog steeds actief en wil een groep terroristen stoppen. Hij komt erachter dat er een aantal vast worden gehouden op een luchtmachtbasis. Op een geheime missie gaat hij deze gevangenen ondervragen. Op zijn eigen manier. De overheid kreeg geen kick uit deze mannen omdat ze zich aan de conventie van Geneve moeten houden. Maar Mitch doet daar niet aan mee. Dus zorgt hij dat ze gaan praten op zijn manier. Dit wordt hem niet in dank afgenomen door bepaalde mensen. Het komt ook tot een handgemeen met iemand van de luchtmacht. Deze persoon besluit om Mitch aan te klagen en hem niet met rust te laten totdat Mitch straf krijgt. Hij moet aan de schandpaal genageld worden! Amerikanen die achter hun eigen mensen aanzitten. Hoe krom is het? Mitch beschermd ze tegen de terroristen en nu zitten ze achter hem aan in plaats van de terroristen. Er komt een aanslag, Mitch weet het zeker! Dit is een persoonlijke aanval op Mitch Rapp. Zal hij zichzelf dit keer kunnen redden? Het is een spelletje om macht en hij verzet zich ertegen. En kan hij zijn land redden en de aanslag voorkomen?
Mike Nash helpt Mitch waar hij maar kan. Maar thuis loopt het allemaal niet op rolletjes. Er zijn hevige spanningen in zijn gezin. Zijn vrouw wil weten wat er in hem omgaat. Zijn oudste zoon heeft problemen op school. De twee jongste kinderen zorgen voor grappige situaties, dat maakt het boek even iets luchtiger op bepaalde momenten. Charlie van 1 jaar oud, leert per ongeluk een woord dat niet mag (Shit) en Jack heeft problemen met vrouwentaken, zoals luiers verschonen. Dit zorgt voor grappige dialogen. Het is leuk om Nash en zijn gezin wat beter te leren kennen.

Het einde is spannend en je weet dat er nog een vervolg gaat komen. Dat kan niet anders.
Dit is de spanning die je van Flynn gewend bent! Dat lees ik zo graag!
Een aantal personages uit de vorige boeken komen ook weer voorbij, maar in mindere mate. Zoals bijvoorbeeld Irene (directrice van de CIA) en Scott (Coleman).
Dit boek draait voor een groot deel om Nash. Het is weer eens wat anders. Maar om eerlijk te zijn mis ik good old Mitch in dit boek. Hij komt er wel in voor, maar niet in veel actie- momenten.
Na het ondervragen in het begin, zakt de spanning weg. Ik kan het niet anders uitleggen.
De Terrorist Hakim zorgt voor een aantal spannende momenten, terwijl hij zijn mannen traint en naar hun doel brengt. Maar het boek is stukken minder spannend,dan de vorige delen over Mitch Rapp. De kogels en explosies vliegen je niet om de oren. En dat mis ik gewoon. Het is teveel gepraat en teveel een machtspelletje geworden. Mitch kan zich daar zelf ook niet in vinden, dat merk je. Hij wil echt weer terroristen gaan vangen en opjagen. Dit boek was niet echt mijn ding. Het las niet vlot en moest mezelf echt aanzetten tot lezen. Dat heb ik nog nooit gehad met een Vince Flynn. Jammer.

Ik had hoge verwachtingen van dit boek na de vorige boeken over Mitch Rapp. Mijn verwachtingen zijn niet uitgekomen. Kwa cijfer zit ik op een 5,5. En dat is 2,75 sterren. Ik zal het afronden naar boven op de sites waar ze alleen in hele sterren denken. Maar ik meld dit er wel bij.