Met dank aan Harper Collins die mij in de gelegenheid stelde dit laatste deel van de Fronlines serie te kunnen en mogen lezen.

In De laatste missie wordt de lezer meegenomen naar de eindperikelen van de Tweede Wereldoorlog. De vrouwen Rio, Frangie, Jenou en Rainy hebben zichzelf bewezen en hun plek aan het front absoluut verdiend, elk met hun eigen capaciteiten. Zij zijn geen groentjes meer, ze zijn veteranen en leiden de groentjes.
Dit laatste deel van de Frontlines serie belicht de onzin en de waanzin van oorlog. Het leven aan het front is meedogenloos, wreed en verandert de beste mensen in beesten. Alles om te overleven. De eindstrijd is bitter en hard.
De Duitsers kennen geen genade en zaaien dood en verderf. Zij schenden alle geschreven en ongeschreven regels van het oorlog voeren. De Amerikanen zien dat hun medesoldaten op de meest gruwelijke manieren, voor hun ogen, worden afgemaakt. Zij zijn de wanhoop nabij en één voor één breken ze mentaal. Wie haalt het einde van deze gruwelijke oorlog? Wie niet? En als je het überhaupt overleeft, kan je dan nog wel terug naar het normale leven?

Lieve lezer, toen we aan deze reis begonnen, heb ik je verteld dat we allemaal vroeg of laat huilen, man of vrouw, veteraan of groentje.

Michael Grant is een meester in het vertalen van wanhoop in woorden. Met dit laatste deel van de Frontline serie heeft hij het verhaal verteld van hoe vrouwen zouden kunnen hebben meegedaan aan de Tweede Wereldoorlog. Het is angstaanjagend realistisch beschreven. Grant heeft feit en fictie door elkaar gehaald en dit heeft het verhaal enorm sterk gemaakt.
Het tweede deel, De lange weg, liep voor mij wat teleurstellend af, maar in dit derde deel heeft de auteur het meer dan goed gemaakt.
De personages worden realistisch neergezet, situaties worden filmisch beschreven.
Als lezer leef je mee met de mannen en vrouwen aan het front, je gruwelt mee. De lezer wordt niet ontzien. De dood wordt in detail beschreven en als je denkt dat het niet heftiger kan, blijkt het nog erger te kunnen. Dat is ook de kracht van dit boek; het besef dat bepaalde situaties realiteit waren.
De woordenlijst met foto’s op het einde is een mooie aanvulling.
Dit verhaal zal mij nog lang bijblijven en is zeker niet alleen geschikt voor de doelgroep, maar zeker ook voor volwassenen.

‘Maar…’ Jenou kijkt smekend naar Rainy. ‘Het slaat helemaal nergens op. het is krankzinnig. Het is waanzin!’
‘Nee,’ zegt Rainy zacht. ‘Dit is het kwaad.’