Memento was een ijzersterk debuut. Een bijzonder plot over een redelijk onderwerp. Een vervolg na een ijzersterk debuut is dan een zware uitdaging voor de schrijver/schrijfster.
Emilie Schepp verrast mij enigszins met dit vervolg.
Klassiek opbouw van een thriller is dat men in het begin een slachtoffer heeft en daarna op zoek gaat naar de dader. De achterflap tekst laat al duidelijk zien wie de dader is. Ook laat de achterflap tekst zien dat ze opzoek zijn naar de reisgenoot van de overleden vrouw.
Toch is eigenlijk niet van belang. Het hele boek draait om de laatste zin van de achterflaptekst
“Om haar* verleden en toekomst te beschermen moet ze Danilo vinden voordat de politie dat doet!”
*Haar verwijst naar Jana Berzeluis.
En daar zit de zwakte van dit boek. In belangrijk deel van Jana’s verleden is niet beschreven in dit boek, maar in het vorig boek “Memento” . Dat maakt het niet alleen onmogelijk om het boek zelfstandig te lezen. Zelfs als je het boek hebt gelezen, maar niet zeer recent (enkele boeken geleden), dan duurt het lang voordat je alle belangrijke details weer weet.
Als lezer kom je daar langzaam achter. Ineens realiseer je dat het boek helemaal niet over het slachtoffer(s) en het politie onderzoek gaat. Dat is nog eens een verandering van Plot!
Bij vorige boek werd al geschreven dat de karakters goed waren uitgewerkt. Blijkt echter dat Emilie nog niet is uitverteld om Jana en Danilo.
Het is wel jammer dat het leesplezier door het gemis van parate kennis van Memento minder is. Je moet diep in je geheugen graven om alle details weer boven te krijgen. Of behoort dit tot de schrijfstijl van Emilie Schepp?
Het boek zou gewoon 5 sterren dienen te krijgen. Een korte samenvatting zou dit al goed maken. Hopelijk pakt de uitgever dit advies op.
Nu dien je Memento verplicht recent te hebben gelezen.
Spanning: *****
Plot:*****
Leesplezier : ****
Schrijfstijl: ****
Originaliteit: *****
Psychologie: *****