Dit boek gaat uit van het standpunt dat sommige grote klassieke schrijvers en dichters juist door een lichamelijke handicap een richting uit zijn gegaan die hun werk onsterfelijk zou maken. Dat vind ik in deze tijd waarin symmetrisch, slank en jong nog steeds als doel in het leven worden gezien, verfrissend en inspirerend om te lezen. Verhalen over de lelijke Andersen, de blinde Homerus en Esopus, de bultenaar. Uiteindelijk gaf hij wijze raad aan de regering en wist zo een oorlog te voorkomen. Hij hield vast aan eerlijkheid en welbespraaktheid, al maakte hij daar niet altijd vrienden mee. Over het publiek staat er: "Het spot en ginnegapt zodra onze gebrekkigheid zich in een mens zeer duidelijk toont, want er is geen zoetere troost tegen de wroeging over de eigen verborgen gebreken dan te mogen zien hoe anderen hun kwalen moeten dragen in het openbaar." Mijn tip: lees de mooie verhalen van de dichters en schrijvers niet mooi zijn om te zien.