Chloës toetreden tot de Orde van de Winterkinderen loopt niet helemaal zoals ze had verwacht. Eerst zakt ze voor de test en tot overmaat van ramp wordt de Orde vervolgens nog aangevallen door harpijen ook. Chloë is de enige die de aanval overleeft. Ze wordt gevonden door haar jeugdvriend Jake en samen met hem en de halfling Sia vlucht ze. Als enige overlevende is het aan Chloë om weer een nieuwe Orde op te richten, maar tegelijkertijd blijkt ze ook nog in een belangrijke voorspelling te zitten én moet ze haar achtervolgers voorblijven.

Het verhaal draait om Chloe, Jake en Sia. Maar daaromheen worden nog vele andere personages geïntroduceerd. De meeste daarvan verschijnen weer net zo snel van het toneel als dat ze erop verschenen. Dit is onder andere het geval bij keizerin Morelle. Je verwacht dat zij een belangrijke rol gaat spelen, maar dat gebeurt niet. Het is dan soms ook de vraag wat de toegevoegde waarde van al deze personages is.
Jake komt overigens een beetje uit de lucht vallen. Op het moment dat Chloe beseft dat ze ter dood veroordeeld zal worden, brengt vriendin Solange hem ineens op als “die jongen waar je zo gek op bent”. Tijdens de rest van het verhaal worden Chloe en Jake gepresenteerd als een soort van starcrossed-lovers, maar hun relatie weet nergens echt te overtuigen. Dat komt doordat hun voorgeschiedenis slechts minimaal beschreven is en hun huidige band ook onvoldoende uitgewerkt wordt. Dit maakt het lastig om met hen mee te leven en daardoor roepen ook de meer tragische gebeurtenissen in het verhaal niet veel emotie op.

Stewart heeft duidelijk haar best gedaan om met omgevingsbeschrijvingen de sfeer goed weer te geven. Dit levert soms mooie zinnen op: “Restlicht zat gevangen tussen het sneeuwtapijt en de wolkendeken en reisde heen en weer, alles in een onnatuurlijke rozige gloed zettend”. Er is veel aandacht voor de weersomstandigheden, soms een beetje te veel. De illustraties in het boek zijn een mooie sfeertoevoeging.

Een sterk punt van het verhaal is de interessante wereld van Chloë, met name de verschillende fantasywezens. Stewart heeft gekozen voor originele wezens, zoals de chirock met hun zeekatten en de harpijen. Deze zijn goed uitgewerkt en geven het verhaal daardoor ook wat meer diepgang.

Wintercode biedt al met al een interessante wereld, die hier en daar nog net even iets aangescherpt had mogen worden.