Spionageverhalen zijn vaak moeilijk te doorgronden en daardoor dikwijls nauwelijks te volgen. Het gaat immers om misleiding en bedrog, waardoor de lezer als het ware ook constant misleid en bedrogen wordt. David Ignatius neemt in zijn spionageroman Het Teheran project de lezer echter bij de hand, als ware hij een blindengeleidehond, en dat helpt. In verschillende lagen geeft hij steeds meer van het verhaal prijs tot er voldoende informatie is verstrekt voor een goede basis. Als we eenmaal weten waar alles om draait, zijn we klaar voor een spannend avontuur!
Ignatius kiest voor een juiste dosis menselijke emotie en politieke intrige, aangevuld met actuele mondiale problematiek, waar iedereen weet van heeft. Daarmee creëert hij een internationaal podium en spelers, die erg herkenbaar zijn. Amerikanen, Engelsen en het Midden Oosten. Succes bijna gegarandeerd.
In Teheran, de stad waar alleen de zon democratisch is, werkt en leeft de jonge wetenschapper Karim Behbahami. Omdat hij het niet eens is met een aantal zaken, waaronder het afdanken van zijn neef Hossein, stuurt Karim anonieme berichten via de digitale snelweg de wereld in. Bij de CIA in Amerika wordt het bericht gelezen en aan geheim agent Harry Pappas overgedragen. Het blijkt om informatie te gaan die duidelijk maakt dat Iran met het verrijken van uranium bezig is.
De Amerikaanse regering denkt aan een mogelijke dreiging en bespreekt al vrij snel de kansen op een inval. Harry ziet echter mogelijkheden om meer informatie te krijgen van Karim en roept daarbij de hulp in van zijn Britse vriend en collega Adrian Winkler. Samen werken ze een plan uit dat, via een geheime missie, als einddoel heeft om de ex-filtratie van Karim uit Iran tot stand te brengen.
Dit plan dat levensgevaarlijk is voor de deelnemers, loopt parallel aan de Amerikaanse voorbereiding om binnen enkele weken een gewapende inval te plegen in Iran om de kernprogrammas met geweld te doen stoppen.
Volgens een bekend thema schotelt David Ignatius de lezers een fantastisch spionageverhaal voor. Met veel realisme en menselijke betrokkenheid weet hij de aandacht van de lezer het verhaal in te trekken en deel te laten nemen aan een zinderende tocht door spionageland. Want dat is de kracht waarmee Ignatius zijn verhalen vertelt. Zijn vertelkunst is zo groot dat je je al snel een deelnemer waant aan dit hachelijke avontuur.
Het Teheran project is niet louter een spannend verhaal, ook de menselijke emoties zijn door de auteur niet vergeten. Dit vertaalt zich in de innerlijke strijd van Harry Pappas die zichzelf het sneuvelen van zijn zoon Alex in Irak verwijt. Op de meest spannende momenten groeit de twijfel of de investering niet te groot is. Mooie momenten van bezinning levert dit op.
Ook vergeet David Ignatius de cultuur van de bevolking niet wanneer hij in zijn verhaal verschillende landen aandoet. De overwegend mannelijke heerschappij in de moslimwereld met de onderdanige positionering van de vrouw weet hij feilloos te beschrijven. Al deze aspecten brengt hij voor het voetlicht zonder de spanning ook maar enigszins af te laten nemen. Het Teheran project is hiermee een voorbeeld voor veel collegas van David Ignatius. Een verdienste op zich!