Een cover die voor mij onmiddellijk vertrouwen schept met het gezicht van Fiona erop,dit is ze helemaal. Ik herinner mij nog de discussie op FB over de cover van het tweede deel waarin de meerderheid van de lezers ging voor de foto van Fiona. Zeker aanhouden voor het derde deel. Ik hou enorm van de beschrijvende schrijfstijl van Harry Bingham. Het boek zit vol mooie vergelijkingen, heerlijke schetsen van de omgeving en sublieme karakterbeschrijvingen van Fiona. De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het heel vlot leest. Het boek wordt verteld vanuit de ik-persoon, Fiona. Zij is een heel complex persoon en ik kan me voorstellen dat, als je het eerste deel niet gelezen hebt, je moeilijker kan volgen. Ik vind het zeker aan te raden om het eerste deel te lezen, zo zit je beter in het personage van Fiona. De manier waarop Harry Bingham Fiona uitdiept is echt prachtig. Je leert haar stukje bij beetje langzaamaan beter kennen en daardoor ook beter begrijpen, zij is een mens in ontwikkeling. Een vrouw die worstelt met haar verleden, met haar ziekte, bizar maar intelligent. Er wordt meer emotie in het personage gelegd dan in het eerste deel, ze lijkt _normaler_ te worden. Haar emoties worden aan de lezer duidelijk gemaakt door mooie filosofische vergelijkingen. Toch blijft een stuk van haar nog onbereikbaar voor de lezer en dat maakt het net zo goed, dat ondoorgrondelijke. Het boek is een balans tussen het moordonderzoek en het eigen onderzoek van Fiona naar haar afkomst. Eigenlijk zouden de twee verhalen perfect op zichzelf kunnen staan, dit bewijst dat ze zeer sterk zijn. Het plot zelf vind ik beter dan het eerste boek, beter opgebouwd en spannender. Het nawoord van Harry Bingham vertelt over hoe hij tot het plot kwam, vond ik leuk om te lezen. Maakt het allemaal nog realistischer.