Het boek speelt in 1880 in het dorp Butangen, in een afgelegen dal in Zuid-Noorwegen. Het draait om drie hoofdpersonen: de boerendochter Astrid Hekne, de dominee Kai Schweigaard en de Duitse architectuurstudent Gerhard Schönauer.
De titel is ontleend aan twee bijzondere klokken die sinds eeuwen in de oude kerk hangen. Zij waren een geschenk van de rijke boer Eirik Heikne ter nagedachtenis aan zijn begaafde dochters Halfrid en Gunhild, een Siamese tweeling die overleed toen zij bijna volwassen waren, meteen na het voltooien van een bijzonder wandtapijt. Het brons van de klokken was gemengd met zilver. De klokken hadden bovennatuurlijke krachten, waardoor zij het dorp konden waarschuwen voor bijzondere gebeurtenissen.
Astrid Hekne is een verre nazaat van Eirik; zij woont nog bij haar ouders op de Hekne-boerderij. Zij onderscheidt zich van de meeste meisjes van het dorp doordat zij meer belangstelling heeft voor de buitenwereld en leergierig is. Zij werkt als dienstmeisje in de pastorie en wordt verliefd op de jonge dominee Kai die begin dat jaar naar het dorp kwam. Hij heeft dezelfde gevoelens voor haar, maar beiden durven hier niet aan toe te geven.
Om een nieuwe en betere kerk te kunnen bouwen, wordt de eeuwenoude staafkerk verkocht aan de universiteit van Dresden. Deze stuurt Gerhard naar Butangen om staafkerken te tekenen en de afbraak en het transport van de kerk te begeleiden. Gerhard wordt ook verliefd op Astrid en zij is niet ongevoelig voor hem, wat grote gevolgen heeft.
Astrid komt in opstand tegen de afbraak van de kerk en tegen het verdwijnen van de klokken. Samen met Kai bedenkt ze een plan om de kopers om de tuin te leiden en de klokken voor het dorp te behouden, maar uiteindelijk pakt alles anders uit.
Het is een boek dat je nauwelijks weg kunt leggen, al vind ik dat het derde deel te beknopt is tegenover de eerste twee delen. Dat neemt niet weg dat ik het iedereen van harte kan aanbevelen, vooral vanwege de raakvlakken tussen het oude volksgeloof en het christelijke geloof.