Voor wie hem nog niet zou kennen: inspecteur Harry Hole is een briljant speurder met een sterke neiging tot zelfdestructie. Hij is lang en mager, heeft een jongensachtige blik, worstelt al jaren met een alcoholverslaving en sinds kort met een allesoverheersende eenzaamheid nadat zijn relatie op de klippen liep. In het vorige boek De sneeuwman rekende hij een seriemoordenaar in, maar die zaak liet dusdanige lichamelijke en geestelijke sporen achter dat Harry gevlucht is, weg uit Noorwegen, weg van zijn familie en vrienden en bovenal weg van zijn job op de afdeling Moordzaken. Hij is gestrand in Hongkong en daar houdt hij zich onledig met drank, drugs en paardenrennen. Dat zou hij ongetwijfeld nog een poosje volgehouden hebben, ware daar niet de bloedmooie Kaja Solness die hem op verzoek van Harry’s baas terughaalt naar Oslo. De reden: er waart opnieuw een seriemoordenaar rond, de zaak zit potvast, er is behoefte aan het snelle brein van Harry. Het zou geweldig zijn als Harry de moordenaar kon klissen, en liefst voor de Nationale Recherche dat doet. Er woedt namelijk openlijk oorlog tussen verschillende politiediensten. Met tegenzin gaat Harry terug naar Oslo. Zijn enige reden is zijn doodzieke vader. Hij laat zich onwillig het moorddossier in handen stoppen en zeer mondjesmaat wekt het zijn belangstelling. Eenmaal Harry zich op de serie moorden gooit, komt er vlug een doorbraak. En nog een, en nog een.

Het pantserhart telt 600 pagina’s, en nergens zakt de verhaallijn in. Dat is niet evident in zo’n dik boek, toch is het zo. De Noorse ex-profvoetballer en muzikant Jo Nesbø structureerde zijn boek als een voetbalmatch, vol met elkaar snel opvolgende wendingen, stevige voorzetten en prachtige doelpunten. Spanning en ontlading. Gejuich en verdriet. Verschillende verhaallijnen zorgen voor diverse emoties. Er is pure huiver, angst en afgrijzen als de moordenaar in beeld komt. Er hangt romantiek in de lucht als Kaja onverwachts verliefd wordt op de wat verlopen Harry Hole. Er is de eenzaamheid en de onmacht die Harry ervaart aan het ziekbed van zijn vader. Er is verontwaardiging als je leest over de pogingen van de verschillende politiediensten om elkaar vliegen af te vangen. Gelukkig beseft Harry dat door samenwerking betere resultaten te behalen zijn, ook al komt op die momenten een flinke portie wantrouwen om de hoek kijken. Het pantserhart is een eersteklas pageturner met lekkere dialogen, een verrassend maar goed te volgen plot, heerlijke personages en heel veel extra’s. (deze recensie verscheen eerder bij ezzulia.nl)