Soms kom je toevallig aan een boek. Een keer de titel gehoord of sta je in de boekhandel en duikt het boek ineens op. Ergens had ik een keer de titel gehoord en het boek als tweedehandsje aangeschaft. Meteen weet je dat je een goed boek te pakken hebt. Op de ene of andere manier straalt het boek dan iets naar je uit.

McFadyen heeft zich een heerlijke schrijstijl aangemeten welke je echt aan het boek doet vastkleven. Het heeft ook te maken dat het boek eigenlijk maar 1 lijn heeft en meteen bij het volgende hoofdstuk je weer meeneemt in de volgende wending van het verhaal. Prettig vind ik het dat hoofdpersoon "Smoky" het verhaal vertelt en haarzelf ook uitermate kwetsbaar opstelt.

McFadyen beschrijft tot in miniem detail de moorden om de lezer echt de kwade geest te doen haten en zodoende helemaal mee te leven met de slachtoffers en Smoky met haar FBI team. Hierin is Mcfadyen onderscheidend bezig. Ik ben het eens met eerdere recensies dat er vaak wordt gedacht dat hoe bruter een moord beschreven wordt des te beter het boek is. Dit is natuurlijk een misvatting waar McFadyen zijn winst uit kan halen om niet te gewelddadig te worden maar in veelzeggende details te blijven.
Het is wel typisch Amerikaans om dit alles zo aan te dikken maar ik vind eigenlijk dat McFadyen dit helemaal niet nodig heeft.
Hier en daar zijn sommige personages wel heel erg naar 1 richting gecreeerd.

Al met al moet ik zeggen dat ik dit boek in twee dagen verslonden heb en me uitermate vermaakt heb. McFadyen is een veelbelovende schrijver en ik kijk uit naar zijn volgend boek: The Face of Death.