Parnassia gaat over Rivka, een Joods meisje dat in 1942 wordt ondergebracht bij een domineesgezin in Zeeland. Vanaf dat moment is zij Anneke, wier ouders zijn omgekomen bij het bombardement van Rotterdam. Haar broer Simon wordt elders ondergebracht.
Haar vader overleeft de oorlog en zoekt haar na de bevrijding op. Hij wil dat Anneke weer Rivka wordt en met hem meegaat. Anneke wil niet en blijft bij haar pleegouders. Voor hen moet zij alles vergeten wat Joods is. Zij is nu christelijk en volgens papa daardoor gered, al heeft zij daar vanaf haar puberteit zo haar twijfels over.
Anneke ontmoet Joost, ook Joods, en zij trouwen. Bij de bevalling van hun eerste kind, Sandra, stort Joost in. Herinneringen aan de oorlog komen naar boven. Anneke ziet veel van Simon in Sandra. Herinneringen en onderdrukte gevoelens wil zij niet onderkennen. Dit resulteert erin dat zij niet van Sandra kan houden.
Met hun zoon Stijn ligt dat anders, hij is haar lieveling. Hun derde kind, Elise, is niet gewenst en wordt door Joost genegeerd. Tegen die tijd is Joost een in zichzelf gekeerd man geworden, die zich volop Joods voelt.
Als de buren ontdekken dat de kinderen zowel geestelijk als lichamelijk mishandeld worden, haalt de kinderbescherming ze uit huis. Anneke verlaat Joost om haar leven elders te vervolgen.

Als Joost overlijdt, vraagt Sandra Anneke naar de begrafenis te komen. Anneke wil het verleden blijven vergeten, maar Sandra wil antwoord op vragen. Vragen over het verleden, vragen over wat Joost geschreven heeft. Anneke wil eigenlijk geen contact, maar haar huidige man Jean is het met Sandra eens. Jean gaat een tijdje weg om Anneke en Sandra de kans te geven elkaar te leren kennen. Zij spreken af in paviljoen Parnassia. De gesprekken komen moeizaam op gang, maar geleidelijk weten ze elkaar te vinden. Daarmee leren ze zichzelf beter kennen en dringen ze door naar vragen over het Joods zijn. Waarom zijn de Joden willoos naar de concentratiekampen gegaan, wat zouden ze zelf gedaan hebben? Ook zij zouden zijn gegaan, als onontkoombaar lot van het Joodse volk.

Parnassia speelt in het heden en grijpt terug naar het verleden, laat de invloed van het verleden op het heden zien. Invloed die in alle facetten van het leven terugkomt en doorgaat in de volgende generatie. Annekes onmacht haar eigen kinderen liefde en aandacht te geven, die zij als onderwijzeres wel aan haar leerlingen kan geven.

Het aangrijpende verhaal is op een liefdevolle manier geschreven. Het zorgt ervoor dat je als lezer begrip krijgt voor alle in het boek voorkomende personen, elk met zijn goede en slechte eigenschappen.

Josha Zwaan studeerde Andragogie en Sociale Pedagogiek. Zij werkte jarenlang in de hulpverlening aan extreem problematische drugsgebruikers en in de jeugdhulpverlening.
In 1999 maakte zij een overstap naar het geven van trainingen op het gebied van communicatie en leiderschap. Sinds 2004 heeft zij een praktijk voor coaching en procesbegeleiding.
Parnassia is de debuutroman van Josha, later schreef zij Zeevonk, Dwaallicht, Zijspoor en Saturnusplein 3.