Het boek begint met een voorwoord van David Mitchell, vader van een zoon met autisme. Deze tekst zet de toon om je als lezer in te leven in het leven met autisme.
Het boek zelf is geschreven door een 13-jarige jongen met een zware vorm van autisme.
De korte hoofdstukken starten telkens met een vraag die mensen met ASS waarschijnlijk al meermaals te horen hebben gekregen. De schrijver beantwoordt ze vanuit zijn beleving. Verwacht geen wetenschappelijke uitleg, maar een persoonlijk en vaak aangrijpend relaas over hoe hij een bepaald aspect van zijn leven ervaart. Verwarring, twijfel, verdriet, maar ook geluk en vreugde komen meermaals aan bod.

De antwoorden zijn geschreven in de ik-vorm afgewisseld met de wij-vorm. De ik-vorm maakt het persoonlijk en spreekt de lezer direct aan. De wij-persoon vertolkt de stem van de groep jongeren met autisme, de schrijver spreekt voor alle mensen met ASS. Soms gaf het mij als lezer een gevoel van veralgemening. Elk individu is uniek en kan dus onmogelijk hetzelfde voelen of denken als een ander. Maar ik begrijp de bedoeling erachter.

Af en toe lees je en kort fictief verhaaltje, een sprookje dat de jonge schrijver schreef. Deze stukjes zetten de lezer aan het denken. Ze zijn bijna filosofisch.

De schrijver vraagt de lezer om begrip en geduld voor mensen met autisme. Iets wat niet vanzelfsprekend is voor de ‘neuronormalen’.
Wat ik zeker ga onthouden van het boek is dat wat je aan de buitenkant ziet niet is wat er zich aan de binnenkant afspeelt. En eigenlijk waardevolle les voor iedere mens.