Geintrigeerd door zijn beroemdheid heb ik een tijdje geleden de hele Rabelais gelezen, in de mooie vertaling van Vermeer-Pardoen, en donders wat was dat leuk. Je krijgt een volkomen carnavaleske wereld voorgeschoteld waarin alles omgekeerd wordt, waarin elke geleerde bewering door een al even geleerde tegenbewering onderuit wordt gehaald, en waarin bijvoorbeeld vroomheid en volstrekt platte poep en pies grappen elkaar afwisselen binnen één zin of waarin tegelijk wordt gehuild (een vrouw sterft tijdens de geboorte van haar zoon) en uitbundig feest gevierd (er is een zoon geboren! Yes!). Daardoor spettert Rabelais ook van de vitaliteit: alles is in wording, niets is afgerond, ook geboorte en dood zijn geen 'feiten' maar alleen onderdeel van een steeds maar doordenderende cyclus van opkomst en ondergang. En die cyclus (die eeuwige wording) moet je vieren, omarmen, met vreugde begroeten, zegt Rabelais. Eigenlijk zegt hij dus: 'alles heeft vele kanten, en elk ding kan en zal zich alle kanten op ontwikkelen. Hoera! Laten we daarop drinken! En veel!' Een mooi wereldbeeld, of niet dan?