De laatste grap is de derde misdaadroman van Paul Jacobs. Hij is een Vlaamse schrijver die verschillende scenario’s voor televisiefilms schreef en ook al verschillende verhalenbundels publiceerde. Het feit dat hij een Vlaamse schrijver was sprak me aan om dit boek te lezen omdat het verhaal zich hier bij ons afspeelt.

Op een dag krijgt Ellen een uitnodiging van een jeugdvriendin om haar debuut voor de televisie bij te wonen. Ellen heeft samen met haar vriend Thomas een B&B in Frankrijk, meer bepaald Normandië. Deze sluit ze een week om samen met haar partner het televisiedebuut van haar vriendin Myriam Molnar mee te maken. Dit loopt net iets anders af dan ze hadden gehoopt. Daarna volgen een hele reeks misdaden waardoor ze het land niet meer mogen verlaten omdat ze telkens op de plaats delict aanwezig waren. Diep vanbinnen wil Ellen eigenlijk ook niet weg uit België om terug te gaan naar Frankrijk. Een nieuwe romance steekt de kop op. De hoofdverdachte in deze zaak heeft een ander doel voor ogen, namelijk het veroveren van Ellens hart. Dit was de voornaamste verhaallijn waarvoor ik het boek bleef lezen, ik was erg benieuwd om te weten te komen welke ontwikkelingen er nog gingen komen voor hen en of Ellen uiteindelijk zou kiezen voor Thomas of toch voor haar nieuwe minnaar. De tweede reden waarom ik dit een goed boek vond was omdat de misdrijven die er gepleegd werden zo complex waren en zo goed bedacht dat het niet te voorspellen viel. Tijdens het lezen heb ik zowat iedereen die aan bod kwam verdacht maar uiteindelijk weet je nog altijd niets meer. Je weet maar net zoveel als de politie en dat is wat het boek zo spannend maakt. Je wilt weten wat al de , op het eerste zicht banale dingen, met elkaar te maken hebben. Persoonlijk vind ik het schitterend als een schrijver me kan meenemen in zijn verhaal en me compleet op het verkeerde been zet. Dit is wat dit boek met me deed. Het einde was onverwacht, maar dat was het grootste deel in dit boek. Ik merkte pas toen er in het boek verwijzingen stonden naar andere boeken en ik dit ging opzoeken dat het eigenlijk het derde boek uit een reeks is. Voor dat ik deze verwijzingen tegenkwam had ik absoluut niet door dat er aan dit boek al twee boeken vooraf waren gegaan. Ook een pluspunt voor dit boek dus. Je hoeft de eerste twee misdaadromans niet gelezen te hebben om toch mee te zijn met de verhaallijn en de spanning. Het boek bestaat uit vele korte hoofdstukjes wat het makkelijk maakt om het boek te lezen. Als je maar enkele lange hoofdstukken hebt kan je niet zomaar stoppen met lezen omdat je dan de verhaallijn een beetje kwijt bent. Door deze vele korte hoofdstukjes had de schrijver veel mogelijkheden om spanning te creëren en deed dit ook. Er wordt in bijna in elk hoofdstuk toegewerkt naar een climax. Dit houdt je als lezer geboeid.