"Oh u moet eens weten hoe slim sommige van hen zijn, ze zijn vaak een stuk zelfstandiger dan de Nederlandse kinderen op dezelfde leeftijd. Dat komt door wat ze hebben meegemaakt; ze worden in een klap de wereld van volwassenen ingeschoten."
Uit: Schaduwkinderen.

Vooral dat ingeschoten is cynisch als je het het boek van Linda Jansma: Schaduwkinderen leest, letterlijk worden kinderen met een bomgordel weggestuurd om dood en verderf te zaaien. Kinderen, die getraumatiseerd zijn, die familie en ouders zijn kwijtgeraakt en via een lange en gevaarlijke weg in een "veilig"land zijn aangekomen en in een "veilig" AZC worden ondergebracht.
Hoe veilig het land en het AZC zijn beschrijft Linda in het boek. een angstig actueel verhaal, dat je doet huiveren als je het leest.
Het boek beslaat twee verhaallijnen waarvan de belangrijkst eindigt in een daverende klap en waarvan het tweede in een open einde afloopt dat uitnodigt om het volgende boek te lezen.
De schrijfster neemt je mee in het onderzoek naar de daders van de bomaanslag waar het boek mee begint en langzamerhand wordt je als lezer betrokken in een verhaal dat onwaarschijnlijk is maar zeer actueel. Als lezer wordt je getuige van het verhaal van een kind, dat gedwongen wordt tot daden waarvoor hij is gevlucht. En dan komen geweld en dwang wel heel dichtbij.
Daarnaast is het verhaal van Jules, de officier van justitie, die een heftig verleden achter zich heeft, dat voor haar nog veel vraagtekens heeft.

Het boek heeft voor mij een extra laag omdat het zich afspeelt in mijn omgeving: Leeuwarden waar ik jaren gewoond heb en waar ik nog wekelijks kom. En tegelijkertijd de bewustwording dat ook in kleinere provinciehoofdsteden het gevaar van terrorisme aanwezig is.