Jenny is in het begin dolgelukkig met Eric en ook haar twee dochtertjes zijn algauw helemaal weg van hun nieuwe papa. Nu ze niet meer hoeft te werken heeft ze meer tijd voor haar kinderen. Op een gegeven moment vallen haar kleine dingen op die haar gemoedsrust niet ten goede komen. Waarom gaat Eric nachten lang naar zijn hut om te schilderen? Waarom denkt ze dat er 's nachts iemand bij haar bed staat? Waarom denken mensen dat ze haar hebben gezien op diverse plekken terwijl dat helemaal niet kan? Welke rol spelen de lang gestorven moeder van haar man en de vreemde Rooney in het geheel? Is ze paranoïde, lijdt ze aan slaapwandelen of is er wat anders aan de hand? Pas na de dood van haar pasgeboren zoontje loopt het echt uit de hand...
Mary Higgins Clark is een meester in het langzaam opvoeren van de spanning. Ik heb genoten van dit boek en kon het haast niet wegleggen. Hoewel je al vrij vroeg in het boek weet hoe de verhoudingen zich wellicht gaan ontwikkelen, blijft het tot het laatst toe spannend en wil je doorlezen om te weten hoe het met Eric en Jenny afloopt. Een heerlijk boek voor een paar uurtjes ontspannen leesplezier.