In 1997 bracht Kathy Reichs(°1950) haar eerste thriller uit. Reichs sloeg direct de nagel op de kop met haar eerste boek déjà dead. Ze won de Arthur Ellis Award, Canadese literatuurprijs, voor beste debuut. Inmiddels heeft de schrijfster al tien thrillers, met de wetenschappelijke kant van antropologie en forensisch onderzoek, op haar boekenlijstje staan. Voor de rest heeft Kathy geen enkele prijs meer gewonnen noch is ze genomineerd voor één van haar boeken, maar aangezien haar novellen toch populair zijn bij de bevolking, zijn ze al wel in dertig vertalingen uitgebracht.
Temperence Brennan is het enige hoofdpersonage, waardoor de schrijfster gebruik kon maken van de personele ik-verteller. Dit zorgde ervoor dat ik mij beter kon inleven in het boek en kon ik als het ware de rol van het hoofdpersonage op mij nemen.
De boeken van Reichs vormen een reeks, waardoor er in dit boek de karakters van de personages niet meer verteld werden. Enerzijds vond ik dat goed, omdat ik al zoveel informatie moest onthouden over alle bijkomende personages en plaatsen Anderzijds kon ik soms niet goed volgen hoe dat Tempe haar relaties had opgebouwd en waardoor er soms conflicten waren tussen het hoofdpersonage en nevenpersonages die ik niet begreep. Zoals de complexe relatie tussen Claudel en Brennan. Ondanks dat ik de vorige reeksen niet heb gelezen, miste ik die overbodige informatie niet.
Wat ik jammer vind aan het boek is dat het heel traag opgang komt, waardoor ik het in het begin nogal saai vond. Pas aan hoofdstuk dertig kreeg ik het gevoel dat het boek echt opgang kwam en ook dan begon het verhaal echt spannend te worden. Ik vind persoonlijk, bij een thriller zoals deze, dat er nog net iets meer spannende, meeslepende en pakkende situaties in mogen zitten.
Ondanks de spanning geleidelijk wordt opgebouwd en de soms overbodige informatie, is Kathy Reichs erin geslaagd van deze thriller een zeer meeslepend en bloedstollend verhaal te maken.