Linda Olsson schrijft niet alleen inhoudelijk mooie verhalen, ze doet dat ook met stijl. Vorig jaar greep haar laatste roman "In de schemer fluit de merel" me heel erg aan. Een waar pareltje. Deze eerdere roman van haar kon me wederom bekoren. Naar mijn aanvoelen net iets minder sterk, maar zeker bovengemiddeld goed. Haar typische schrijfstijl is ook hier al zeer herkenbaar en dat is alleen maar geweldig. Het verhaal op zich is sterk, ontroerend en zeer sfeervol. Alleen die ene wel zeer grote toevalligheid - die ik hier niet zal vermelden om niets op voorhand te verklappen - heeft me persoonlijk wat gestoord. Vandaar dus 4 en geen 5 sterren. Toch een absolute aanrader!