Het begint allemaal veelbelovend met een inkijkje in het leven van een corpsbalstudent in Utrecht in de jaren zestig, dat op een droogkomische en ironische manier beschreven wordt. Maar na het afscheid van het corps, eind jaren '60 wanneer auteur zich bij de linkse activistische studenten aansluit wordt het allemaal wat ingewikkeld. Allerlei verschillende stromingen binnen het (voor mij ietwat wereldvreemde) linkse wereldje worden beschreven met al het gekonkel en de achterbakse streken, discussies en pogingen het academische te democratiseren, waarbij onwelgevallige hoogleraren worden weggewerkt. Met de nodige zelfkritiek en zelfspot, dat wel, maar boeiend is het eigenlijk alleen voor diegene die in dit wereldje thuis was. Het al dan niet linkse establishment van nu dus. Zo worden er heel veel namen genoemd, waarbij niet wordt uitgelegd waarom die het vermelden waard zijn. Komisch is het hoofdstuk over een al bij voorbaat als reactionair bestempelde Amerikaanse gasthoogleraar, hij is immers een republikein, die bij de kennismaking de heren aktivisten ernstig in verwarring brengt, want een en ander strookt niet geheel met hun wereldbeeld.
Het laatste deel gaat over zijn lidmaatschap van de CPN en het daar gaat het weer over onderling gekissebis, verraad en karaktermoord, waarbij weer heel veel namen genoemd worden. Nu heb ik al meerdere boeken over de CPN gelezen en veel namen kende ik al dus was dat gedeelte beter te volgen.
Conclusie: niet bepaald een boek voor een groot publiek. Wil je alles goed kunnen volgen en begrijpen moet je toch over behoorlijk wat kennis hebben van het linkse Amsterdamse studentenwereldje van de jaren '60 en '70.