Net als zoveel forenzen maakt Rachel elke dag gebruik van de trein richting Londen. Ze mijmert er wat op los tijdens het naar buiten kijken. Op een bepaald stuk van de route vertraagt de trein en daar ziet ze elke dag een stukje uit het leven van de mensen die in de aangrenzende huizen wonen. Ze bedenkt er een heel scenario omheen. Vooral over een specifiek stelletje dat daar woont. Ze doopt hen tot Jason en Jess, en ze fantaseert er op los. Haar gedachten leven een eigen leven, ze ‘kent’ het stelletje in haar beleving dan ook heel goed. Rachel kent deze huizen maar al te goed, dat is ook de reden waarom ze zich zo laat gaan in haar gedachten. Ze heeft er gelukkige tijden gekend maar ook veel verdriet meegemaakt. Met haar grote liefde Tom heeft ze een paar deuren voorbij ‘Jess en Jason’ gewoond. Helaas is die relatie spaak gelopen en is Rachel in verval geraakt. Ze drinkt overmatig en laat de drank volledige controle over haar nemen. Haar gedrag is niet vrij van fouten en ze kan maar moeilijk loslaten. Rachel blijft hangen in het verleden en het enige dat haar iets lucht geeft zijn haar gedachten over het stelletje dat ze elke dag ziet. Totdat er een moment komt dat ze getuige is van iets wat ze maar moeilijk kan behappen. De grootste vraag is of ze dit wel goed gezien heeft, kan het zijn dat ze zich heeft vergist?
Rachel wil dat wat ze heeft gezien delen met politie en met Tom, haar ex. Helaas voor haar is ze niet de meest geloofwaardige persoon en dat heeft alles te maken met haar eigen gedrag in het verleden. Ze heeft ook al jaren last van black-outs waardoor ze dingen vergeet. Zowel van Tom als van de politie krijgt ze niet het voordeel van de twijfel en dat doet haar overtuigen om maar zelf op onderzoek uit te gaan. Ze heeft totaal geen overzicht over wat ze hiermee op zichzelf, en anderen, afroept. Haar visie op de realiteit is alles behalve helder te noemen.

Drie verhaallijnen. Drie vrouwen. Ze hebben dingen met elkaar gemeen die je vooraf niet verwacht. Het verhaal is telkens vanuit de perceptie van een van de vrouwen geschreven. In het begin zijn het diverse periodes die later bij elkaar komen. Bij Rachel draait het vooral om haar gedachten en hersenspinsels. Haar waanideeën nemen de overhand, verwarring tot gevolg en dat uit zich ook in de reacties van anderen op Rachel. Het idee voor het boek is zeker origineel. Rachel is een labiel karakter dat precies haar imago tegen zichzelf gekeerd krijgt wanneer ze juist rationeel handelt. ‘Het meisje in de trein’ vraagt om de volle aandacht van de lezer. De schrijfstijl en het woordgebruik zijn meer dan prima. De eenzaamheid rondom Rachel is voelbaar, ze is ongelukkig en wanhopig op zoek naar erkenning, een arm om haar heen. Maar juist haar gedrag keert zich tegen haar. Niemand neemt haar serieus terwijl ze het niet zo bedoeld. Alles wat ze zegt of doet komt er verkeerd uit. Eigenlijk best sneu.

De flashbacks geven een goed beeld van het leven van de drie vrouwen. Vooral dat van Rachel krijgt veel aandacht en verklaart veel. Toch is het verhaal, ondanks de uitdieping van de karakters, met vlagen ongrijpbaar en verwarrend. Langzaam maar zeker vormen de verhaallijnen een geheel maar dat vraagt geduld van de lezer. Het verhaal is met tijden erg traag en is het lezen ronduit vermoeiend. Het continu verwijzen naar de trein wordt op een gegeven moment zelfs irritant. Dat is na een bepaald punt niet meer van toegevoegde waarde.
De eerste 142 pagina’s waren allesbehalve pakkend. Langzaam, verwarrend en niet boeiend. Pas daarna pakt het verhaal je vast en vallen de stukjes in elkaar. Pluspunt van dit verhaal is dat het meer dan uitstekend is gelukt om jou als lezer op het verkeerde been te zetten, keer op keer. Ook de grens tussen realiteit en verbeelding is goed weergegeven. Toch is het boek niet geworden wat was verwacht.

Dit boek heeft moeite gekost om te lezen, vooral het eerste gedeelte. Het is wel origineel en verwarrend. Iets wat zowel positief als negatief kan uitpakken. In dit boek gebeurde beide. Ondanks de minpunten krijgt dit boek 3 sterren.