In een aantal media worden Springvloed, De Derde Stem en Zwarte Dageraad voorgesteld als een trilogie. Dat geeft de indruk dat het na drie boeken over en uit is. Zwarte Dageraad zelf geeft die indruk ook. Zowel na Springvloed als na De Derde Stem voel je als lezer aan dat er nog veel losse eindjes zijn die vragen om een vervolg. Na Zwarte Dageraad zijn nagenoeg alle losse draadjes vastgeknoopt en hebben de belangrijkste hoofdpersonages vrede met het lot dat hen getroffen heeft. Vorige maand is in Zweden gelukkig deel vier van de reeks verschenen en dat is een hele opluchting want de reeks wordt alsmaar beter.
Zwarte Dageraad snelt vooruit. Op geen enkel ogenblik zakt het tempo in elkaar of heb je als lezer het gevoel dat het verhaal nodeloos gerekt wordt. De personages zijn weerom mooi uitgediept en het is voor de lezer niet al te snel duidelijk hoe de vork aan de steel zit. Een aanrader.
Jammer dat het waarderingscijfer niet per halve ster kan gegeven worden want dit boek verdient eigenlijk 4,5 sterren.