Doorgaans heb ik het in mijn recensies zelden over de cover van een boek. Bij Het geluk van Cavendon Hall kan ik hier echter niet aan voorbijgaan. Niet alleen de voorkant van het boek springt eruit door de vrouw in stijl en het prachtige landhuis op de achtergrond, ook de rug van het boek heeft de nodige aandacht gekregen. De opmaak, het lettertype, de stijl, alles maakt dat je zo snel mogelijk in het boek wilt beginnen. Ook de kwaliteit van het papier en het gegeven dat het boek is uitgebracht als hardcover verdienen een compliment, dat zijn goede keuzes geweest.

Pas na het ontvangen van dit boek kwam ik erachter dat dit het laatste deel van een trilogie is. Ik werd een beetje bang dat het boek hierdoor minder aan zou spreken omdat ik eerdere situaties en misschien personages heb gemist. Gelukkig bleek Het geluk van Cavendon Hall goed op zichzelf te lezen. Wel zijn de personages wellicht beter te volgen, wanneer je de eerdere delen ook hebt gelezen. Het boek begint bij een uitgebreide beschrijving van de personages. Hier heb ik nog vaak naar terug gebladerd. Er komen zoveel personages in het boek voor, waarvan sommigen kortstondig, dat ik het regelmatig moeilijk vond om iemand in het verhaal te plaatsen. Dan vroeg ik mij af wie het was en eerlijk gezegd moest ik zo vaak terug bladeren dat ik op een gegeven moment mijn onwetendheid voor lief nam.

Bradford weet de periode (1938-1944) heel mooi neer te zetten. Het is goed te merken dat zij zich erg heeft verdiept in deze periode en de sfeer weet zij knap te verwoorden waardoor je mee wordt genomen in die tijd. Vooral het eerste deel van het boek las vlot, ondanks de vele personages. De schrijfstijl was passend, niet te ingewikkeld maar ook niet te simpel. In dit eerste deel lees je voornamelijk over de vier zussen (Daphne, Deidre, DeLacy en Dulcie) en hun schoonzus Cecily. Hoewel het verhaal rustig voortkabbelt, leer je deze personages wel beter kennen waardoor het gebrek aan gebeurtenissen niet storend is. In het tweede deel van het boek gebeurt er iets meer, dan is de oorlog losgebarsten en is het spannend afwachten hoe het iedereen zal vergaan. Wat opvallend is, is dat Bradford in dat tweede deel veel meer van de hak op de tak springt. Door het hele boek heen zijn af en toe losse eindjes en worden er soms onduidelijke sprongen in de tijd gemaakt, maar in het tweede deel voelt het schrijven van Bradford zelfs enigszins slordig aan. Gebeurtenissen worden kort aangestipt en vervolgens snel weer losgelaten, waar in het eerste deel juist de tijd werd genomen om het verhaal te vertellen. Ik kan weinig onthullen over de gebeurtenissen omdat dit teveel van het verhaal zou verklappen, maar ik had voor bepaalde episodes meer aandacht verwacht. Ook de losse eindjes en het hak op de tak springen kwam naar mijn idee in dit deel van het boek veel meer voor.

Terwijl ik de eerste helft van het boek voortkabbelend maar onderhoudend vond, viel het tweede deel dus duidelijk tegen. De vluchtigheid, losse eindjes en de enorme hoeveelheid personages zijn hiervan de oorzaak. Zelfs een aantal dagen na het uit lezen van dit boek, was ik in mijn hoofd nog bezig met Daphne, Deidre, DeLacy, Dulcie en Cecily. Pas na enige tijd realiseerde ik me dan dat ik het tweede deel van het boek ook al had gelezen en dus voor een groot deel wist hoe het hen vergaan was. Aan de ene kant is dit het teken dat ik echt in het boek zat en mij betrokken voelde bij de hoofdfiguren, maar aan de andere kant maakt dit voor mij ook duidelijk dat het tweede deel zo chaotisch is geschreven dat ‘het boek mij toen is kwijtgeraakt’. Dit tweede deel is nauwelijks blijven hangen en dit is echt zonde!

Het geluk van Cavendon Hall leest prima weg en neemt je mee terug in de tijd. Toch zijn er een aantal punten, die mijn plezier in het boek af en toe in de weg stonden.