(Zie de boekbeschrijving voor korte inhoud van het verhaal.)

René Appel staat in de regel garant voor gedegen literaire thrillers. Ogenschijnlijk eenvoudig, maar met subliem uitgewerkte karakters van de hoofdrolspelers. Heel subtiel sluipt dan de spanning erin en blijkt dat die eenvoud bedrieglijk is.
Ook Verzwegen is eenvoudig van opzet, echter niet slechts ogenschijnlijk. Het gaat over alledaagse mensen die zowel goede als verkeerde alledaagse dingen doen, maar de verdieping blijft uit. Mogelijkheden te over om die in te brengen, zou je denken, echter al wat er komt is een mooi verhaal, niet meer dan dat. Suzan, Ron, Lieke, Fred, Tibo en anderen worden netjes geïntroduceerd, maar blijven vlakke personages die weinig indruk maken.

Spanning ontbreekt vrijwel totaal, ook onderhuids of tussen de regels door is die niet te bespeuren, waarmee Verzwegen in de driesterrenmiddenmoot terechtkomt. Nipt. Jaja, op tweederde van het boek wordt er iemand vermoord (of is het doodslag?), maar één dode maakt in dit geval geen thriller, daar is meer voor nodig. Het einde maakt iets goed, desondanks overheerst - althans bij mij - een gevoel van teleurstelling, want Appel kiest voor een gemakkelijke weg. Wat rest is fantaseren over wat nog kan volgen ná de slotregels, dat is pas spannend!

[spanning 1, plot 3, schrijfstijl 4, leesplezier 4, originaliteit 2, psychologie 2]