Ian McGuire, een Britse docent aan de universiteit van Manchester, bezit ontegensprekelijk het talent om zijn lezers te gijzelen vanaf de eerste zin, om ze daarna niet meer los te laten tot het doek valt, ... en dan nog blijft het verhaal nazinderen. Het boek blijft aan je handen kleven.
Niet alleen zijn prozaïsche beschrijvingen van mensen, omgeving en levensomstandigheden, perfect gesitueerd in de tijd, maar ook de diepere menselijke interacties weet McGuire op een schitterende manier weer te geven. Hij heeft er niet veel voor nodig: een vuile stinkende havenbuurt medio 19e eeuw, een bemanning die hoofdzakelijk bestaat uit een stelletje zuipende, vechtende, kotsende en hoerende zeebonken, een scheepsarts met een legerverleden, een frauduleuze reder en een walvisvaarder, de Volunteer.

De walvisvaart is tanend, niet meer winstgevend, de vette jaren zijn voorbij. Toch willen frauduleuze reders hun laatste graantje meepikken. De Volunteer, nog een vrij sterk schip, vaart nog één keer richting het Noordwater, op zoek naar zeehondenpels en walvisolie. Tussen het stelletje ongeregeld een Ierse arts die onrechtvaardig werd behandeld in het leger en met zeer weinig middelen de bemanning probeert gezond te houden. De weerzinwekkende moord op een scheepsjongen is voor de Ierse scheepsarts de start van een lange, vaak in onmenselijke omstandigheden, zoektocht naar de dader en naar rechtvaardigheid.

Ian McGuire weet het goed te plaatsen: de schrijnende maatschappelijke en sociale toestanden, uitbuiting, hygiëne: bij de beesten af.
McGuire gebruikt de taal van de ruwe, niets ontziende walvisvaarders, wat het verhaal alleen maar sterker maakt. Als lezer stap je een andere wereld binnen, een wereld waar vaak de wet van de sterkste geldt en waarin het vooral een strijd is om dagelijks te overleven.

Overleven. Een sleutelwoord in dit verhaal. Niet alleen uit handen blijven van nietsontziende, gruwelijk ruwe individuen, maar ook het oerinstinct om in de meest mensonwaardige toestanden de kracht en de wijsheid te vinden om te blijven vechten voor het leven en gerechtigheid. Ja, want de zoektocht naar gerechtigheid slingert zich als een flinterdunne serpentine doorheen het verhaal. En dat is een zeer sterke boodschap die Ian McGuire zijn lezers wil meegeven.