Fauna is een verhaal voor dierenliefhebbers, natuurliefhebbers, eigenlijk een boek voor mensen die houden van alles dat leeft. Een boek waarin respect voor mensen, ongeacht hun afkomst, uiterlijk en gedrag, centraal staat. Maar het is ook een boek over eenzaamheid en liefde. Het deed mij nadenken over mensen die misschien moeilijk te plaatsen zijn in de maatschappij, maar hun hart wel op de juiste plek hebben en daarom eigenlijk veel meer positieve aandacht zouden moeten krijgen. Het boek wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, vanuit de hoofdpersonen of vanuit de dieren. Dit geeft het boek een bijzonder karakter. Op die momenten deed het boek me denken aan Waterschapsheuvel van Richard Adams. Vanavond is de grote avond dat de rijkdom van de containers niet afdoende bewaakt is---hij zal wachten tot de straat helemaal verlaten is. Met een vingerbeweging en het juiste duwtje zullen ze hun schatten aan hem prijsgeven (verteld vanuit het perspectief van de wasbeer). Langzaam maar zeker wordt het verhaal duidelijk en juist doordat het vanuit meerdere kanten wordt belicht, is het zo’n mooi boek geworden. Alle karakters worden helemaal uitgediept, zoals Edal, de ambtenaar van natuurbeheer, Guy, de eigenaar van een autosloperij die tegelijk dienst doet als opvanghuis voor zieke en gewonde dieren, Stephen, een ex-soldaat met hartfalen, Lily, een weggelopen tienermeisje en Darius, een dierenhater die een belangrijke rol in het verhaal speelt. Je begrijpt waarom deze mensen zijn geworden zoals ze nu zijn, hoe ze zijn gevormd door alles wat ze hebben meegemaakt. Wat deze mensen bindt, is hun liefde voor dieren. Dat is waar ze elkaar tegenkomen. Wanneer je zelf echter nooit liefde hebt ontvangen, kun je het misschien ook niet geven en dan kun je heel eenzaam achterblijven. En zo’n persoon ontmoeten we ook. Juist het feit dat je kennis maakt met dergelijke uitersten, van dierenliefhebbers tot dierenhaters, maakt Fauna tot een bijzonder boek.