Neuhaus schrijft meestal goede boeken. Hoofdpersonen zijn sympathiek zonder klef te worden en geloofwaardig, (heel gewoon ook, gescheiden en zo) De verhaallijnen staan als een huis en worden goed uitgewerkt, geen ingewikkeld taalgebruik met bespiegelende dialogen, mijmeringen en filosofische overpeinzingen, nee, niets van dat alles. Gewoon ‘gute deutsche Wertarbeit’. Een Tatort, maar dan beter.
Maar met dit boek schiet ze haar doel behoorlijk voorbij in de zin dat ze het plot wel heel lang uitspint. Op blz. 294 verzucht Pia K. dat er eindelijk schot in de zaak zit -en dan moet je nog 190 blz.- en dat klopt ook, het schiet niet bepaald op, te veel personages die ook verdachte kunnen zijn, wel erg veel doden en gewonden en veel te veel privé-uitweidingen. Pas de laatste 40 blz. zijn weer de moeite waard, wanneer het mysterie opgelost wordt. In de VN DTG 2015 kreeg dit deel maar 1* en dat vind ik niet terecht. Het is inderdaad niet haar beste werk, vooral omdat het veel te langdradig is in haar poging om de spanning en suspence op te voeren (en dat lukt niet erg, integendeel), maar zo slecht is het ook weer niet. Overigens stoorde VN zich aan de pedante en zelfingenomen profiler. Ik vond die juist een geslaagde toevoeging, -die vreemd genoeg halverwege uit beeld verdwijnt- want ik herkende in hem een van mijn collega’s die zichzelf ook zo gewèldig vind en niet snapt dat hij daarin de enige is.