*Let op: als je Het Boek van Voorheen nog niet hebt gelezen, kan deze recensie spoilers bevatten!*

De Wereld achter het Water gaat verder waar Het Boek van Voorheen is afgelopen: de grote ontdekkingsreis naar de mysterieuze, onbekende Wereld achter het Water staat op het punt te beginnen. Wat zullen ze daar aantreffen? Zal de bevolking daar net zo leven als zij, of zullen ze het daar veel gemakkelijker en fijner hebben?
Leia en Walt vertrekken samen naar deze schimmige nieuwe Wereld, terwijl mede-eilandbewoner Alisa op hun eigen eiland blijft en het leven daar samen met de anderen probeert voort te zetten.

Net als Het Boek van Voorheen, wordt De Wereld achter het Water verteld uit verschillende perspectieven. Dit keer lezen we onder andere uit de ogen van Alisa, een sterk personage, dat weet wat ze wil maar tegelijkertijd te maken krijgt met de onderlinge conflicten op het eiland. In haar eentje zal het echter niet lukken om de gemoederen tot bedaren te brengen, al helemaal niet wanneer er schermutselingen ontstaan tussen de gelovigen en de niet-gelovigen. Ze staat voor iedereen open, en zal alle hulp aanpakken die ze kan krijgen om de mensen gerust te stellen en te kalmeren, zelfs als deze hulp uit onverwachte hoek lijkt te komen. Dit vergt moed, moed die mensen laat overleven en vooral laat nadenken over hun daden en de gevolgen hiervan.
Vanuit de ogen van Leia kijken we mee tijdens de grote reis naar het onbekende: een wereld waar ze nooit is geweest en waar ze desondanks wel veel van verwacht. De nieuwe Wereld lijkt perfect, een utopie, maar schijn is soms mooier dan het lijkt… Leia komt erachter dat ze slimmer, eigenwijzer maar vooral krachtiger is dan ze heeft gedacht. Ze voelt wat echte liefde is, die steeds meer opbloeit tussen haar en Walt, en hoeveel ze aan elkaar kunnen hebben in deze barre tijden, helemaal als ze achter de ware reden van het perfecte leven in de nieuwe Wereld komt…

Tijdens het lezen merkte ik dat ik af en toe met ingehouden adem verder las; sommige plottwists zag ik deels aankomen, anderen ook helemaal niet, wat voor het verhaal alleen maar ten goede kwam. Het verhaal komt over als één die in ons huidige leven ook zal kunnen gaan gebeuren: wat als mensen elkaar niet meer accepteren om wat ze geloven, maar alleen willen zien en doen wat zij denken dat waar is en wat goed is? Het zette mij vooral aan het denken over hoe ik zelf zou reageren, wanneer ik in een situatie als deze zou verkeren. Voor welke kant zou ikzelf kiezen? Zou ik met de grote menigte meegaan, of zou ik kiezen voor mezelf en waar ik voor stond? Ik denk dat ik dat pas echt zal kunnen weten wanneer ik in een ijzingwekkende situatie als deze zal verkeren, maar ik vond dit ‘zelf nadenken over het onderwerp’ absoluut een van de geweldige krachten van dit boek!

De schrijfstijl van Jen Minkman is weer magnifiek, precies zoals we het van haar gewend zijn: gedetailleerd, meeslepend, herkenbaar en beeldend. Ze neemt je als lezer op deze manier echt mee naar de wereld waarin de personages leven, waardoor het verhaal nog echter aanvoelt, net als de personages zelf. En het is nu ook Jen Minkman gelukt: er is weer een zogenaamde ‘bad guy’ toegevoegd aan mijn eeuwig doorgroeiende ‘Bookish Crushes’-lijst! Zucht... ;)

Ik weet niet of het verhaal nu écht helemaal afgelopen is, dat we dus na het lezen van dit boek zelf door mogen fantaseren wat er gaat gebeuren óf dat er toch nog eens een vervolg komt, in ieder geval heb ik genoten van dit interessante vervolg van Het Boek van Voorheen!