Wankelmoed vertelt het verhaal van Jasmijn, een drukbezette vrouw die voor zichzelf opkomt in haar job. Maar buiten die baan is ze ook de vrouw die op zeventienjarige leeftijd verkracht werd en dit nooit verwerkt heeft.
Tot de dag dat ze alles herbeleeft en het niet meer alleen aan kan en professionele hulp moet zoeken.
Een strijd die menigeen, die zulk trauma (gelukkiglijk) niet hebben doorgemaakt, misbegrijpen. “Get over it”, “geef het nu eens een plaats”, “ga verder met je leven”… zijn enkele van de vele uitspraken die mensen, dikwijls goedbedoeld, maken aan slachtoffers van een verkrachting.
Met Wankelmoed krijg je een ander zicht in de verwerking van dit trauma. De auteur schetst haarscherp de psyche van Jasmijn. De ups en downs, tot zelfs dat ze geen uitweg meer ziet en van plan is zelfmoord te plegen.
Een onvoorstelbare lange lijdensweg die de ene persoon de andere kan aandoen en waar heel veel hulpverleners soms machteloos tegenover staan.
Wankelmoed is een boek dat eigenlijk onderdeel van een strafmaat zou moeten zijn. Diegene die bestraft worden voor een verkrachtingszaak zouden dit boek hardop moeten voorlezen om een keer te beseffen wat die 15 minuten of langer voor de dader doet met het slachtoffer. Misschien dat ze dan beseffen in hoeverre ze iemands leven vernietigen. Niet alleen hun leven maar ook de psychische schade die ze veroorzaken.
Krachtig geschreven met zorgvuldig uitgedachte zinnen maakt Wankelmoed tot een intriest verhaal.