Olivier Truc is een Fransman die sinds een jaar of twintig in Zweden woont en daar als journalist de kost verdient. Voor 'Le dernier Lapon' ontving de auteur de 'Prix des Lecteurs Quai du Polar', de grootste Franse prijs voor misdaadromans. In het Nederlands is voor de titel 'Veertig dagen zonder schaduw' gekozen, hetgeen verwijst naar de veertig dagen per jaar dat de zon niet opkomt in het deel van Lapland waar deze thriller zich afspeelt.

'Veertig dagen zonder schaduw' is het eerste deel in wat een serie rond Klemet en Nina van de rendierpolitie moet worden. Rendierpolitie, inderdaad, en daarmee is meteen de sfeer van dit boek gezet : Lapland (meer bepaald Kautokeino), rendierhouders, ijzige kou, ...

Kort samengevat gaat het in dit boek om een vermoorde rendierhouder en een gestolen sjamanentrommel, en natuurlijk de vraag wat deze twee gebeurtenissen met elkaar te maken hebben. Op de inhoud van het boek ga ik bewust niet verder in, het is aan eenieder om zelf te ontdekken wat een ingenieuze plot Olivier Truc bedacht heeft. Dit wordt halverwege het boek al echt duidelijk, vanaf dan wil je alleen maar verder en verder.

'Veertig dagen zonder schaduw' is niet enkel een thriller, waarin enkele moorden gepleegd worden. Neen, de auteur verwerkt een schat aan achtergrondgegevens in zijn verhaal. Je komt heel wat aan de weet over Lapland, steekt iets op over geologie, ... Er zijn enkele historische feiten, ik denk b.v. aan de Laestadianen, maar ook heel herkenbare hedendaagse feiten, zoals strijdendende politieke partijen, mensen die enkel op hun eigen gewin uit zijn, ... Maar bovenal woedt er de strijd tussen de Laplandse cultuur en de moderne tijd.

Aanrader, dikke vier sterren.