Dit is het eerste boek dat ik las van Kees Kager.

In 'Vooraf' las ik dat de auteur steun had aan de verhalen van anderen over hun strijd tegen kanker en dat het de doorslag gaf om zijn eigen verhaal neer te schrijven.
'Ook mijn privé-document kan mensen tot steun zijn, al is het er maar één.'
Zijn voorgeschiedenis is blanco qua ziekte; nooit was hij noemenswaardig ziek en daarom was alles wat hij in de medische wereld tegenkwam een grote ontdekkingsreis.
Zo leest het boek ook; in de hoofdstukken die weer onderverdeeld zijn in een soort van dagboekfragmenten voorzien van een datum, voel je de verwondering die over hem heen komt.

In de vijfentwintig hoofdstukken lees je vanaf het eerste hoofdstuk over zijn gevoelens wanneer hij ontdekt dat hij 'Een vreemde, dikke buik' heeft, tot en met het laatste hoofdstuk met de titel 'Nieuw leven' dat heel andere gevoelens oplevert. Allebei over een dikke buik, maar toch helemaal anders...
Het is ontroerend om te lezen hoe de auteur beschrijft wat het doet met een gezin wanneer bij een van de gezinsleden kanker wordt geconstateerd.
Daarom is naar mijn mening het tweede gedeelte van de titel zo enorm goed gekozen '... en de k van kanjers'.

Je voelt als lezer de ervaring van de patiënt. Het is alsof de kanker alles opvreet; ook je normale leven, het is niet meer zoals het was en zal ook nooit meer hetzelfde worden. De auteur weet dat hij een chronische ziekte heeft waarvan hij nooit meer zal genezen. Behandelingen die hij ondergaat dienen voornamelijk om de terugkeer van de tumoren uit te stellen.
Op een heldere en eerlijke manier wordt alles beschreven door de auteur. Dat verdient het respect van de lezers omdat het in deze situatie niet altijd even gemakkelijk is om eerlijk te zijn.

Een aantal ervaringen en vragen van Kees Kager waren herkenbaar omdat ik een vorm van kanker heb gehad en daarvoor ben behandeld. Vooral deze vraag is zo herkenbaar dat het me mijn adem benam toen ik las:
'Waarom ik? Waarom kreeg uitgerekend ik kanker?'
De problemen die een patiënt ondervindt nadat de behandelingen zijn afgesloten zijn niet weg te poetsen door optimisme, maar dat wordt wel verwacht door de omgeving.
‘Sinds het afsluiten van de chemo- en immunotherapie worstel ik met een verminderde weerstand. Ik heb het vaak koud. Ik heb last van conditionele beperkingen, minder energie, (chronische) vermoeidheid, problemen met gezichtsvermogen. Ik kreeg een zware blaasontsteking. Mijn concentratie is verzwakt en ik wordt ‘s morgens wakker met hoofdpijn. Maar iedereen zegt dat ik er weer zo goed uitzie en vraagt of ik alweer aan het werk ben.’

Tegen de auteur wil ik graag zeggen:
Kees, de nuchtere maar tegelijkertijd warme en soms troostende toon waarin je jouw verhaal vertelt brengt me steun. Ik voel me als (voormalig) patiënt niet meer zo helemaal alleen. Vooral je eerlijkheid is adembenemend. Waarvoor mijn hartelijke dank.

Ik heb 'LYMPH en de k van kanjers' graag gelezen.