De cover, een fragment uit een schilderij van Jeroen Bosch, is het eerste wat mij in Vergeef ons onze schulden aantrok. Dat, gecombineerd met het duistere middeleeuwse verleden van de katholieke kerk, moet wel vuurwerk opleveren. Nochtans ziet het er lange tijd niet naar uit dat het zover zal komen. Deel 1 valt vooral te catalogeren als een avonturenroman, of als een verslag van een ontdekkingsreis naar onbekende volkeren, zoals je ze ook wel eens op National Geographic te zien krijgt. Ontdekkingsreiziger van dienst is pastoor Henno Gui wordt er door bisschop Haquin van Draguan op uitgestuurd om een vergeten parochie te gaan leiden. Letterlijk vergeten, want niemand gelooft dat er echt nog mensen wonen. Tot op een dag vanuit de omgeving van het dorp een paar versneden lijken komen aandrijven. En het blijft niet bij enkele drenkelingen: wanneer pastoor Gui zich voor zijn taak aanmeldt bij de bisschop, blijkt deze eveneens te zijn vermoord. Ondanks de slechte voortekenen besluit Gui toch te vertrekken. Er wacht hem een verwilderd, vijandig volkje met een eigen taal en eigen religie.

Interessanter wordt het wanneer de vicaris van Draguan de stoffelijke overschotten van zijn bisschop naar Parijs brengt, waarbij hij onbewust de raderen in gang zet van een mechanisme dat reikt tot in de directe omgeving van de paus. Een doofpotoperatie moet worden gestart. Pas elf jaar later komt de inquisitie tot de bodem van de zaak. Maar zelfs in een rapport van de Inquisitie mag een dergelijk verhaal niet worden opgetekend. Naar verluidt was zelfs de hedendaagse Franse katholieke Kerk niet opgezet met de publicatie van dit boek.

Vergeef ons onze schulden is niet de beste historische thriller, wegens het trage op gang komen, maar wel één met een knappe, ontluisterende plot. Een mooi debuut van de jonge Fransman Romain Sardou.