Florine (Flo) heeft een maatje meer en sinds haar elfde toen iemand haar dikkerdje noemde is ze constant bezig met zichzelf. Plukken aan kleding, zwarte verhullende kleding en een scherpe tong. Ze heeft een liefdevolle familie en een beste vriend Sam, al sinds de zandbak. Ze heeft een baan, en is daar goed in, maar eigenlijk heeft ze een droom: ze wil stewardess worden.
Sam zet haar voor het blok, het wordt tijd om er wat aan te doen.

Een mooie roman, waarin een jonge vrouw naar zichzelf moet gaan kijken. Ze moet leren om zichzelf te accepteren. Al jaren verstopt ze zich achter kleding en met haar cynisme maakt ze niet direct vrienden. Het is wel grappig om te lezen wat ze doet en uitkraamt, maar als lezer voel je al snel haar verdriet en onmacht.
Dan ontmoet ze Jaime, en hij vindt haar onweerstaanbaar, juist zoals ze is. Maar jaren van onzekerheid en cynisme zet ze niet zomaar aan de kant.

In een verhaal dat met veel humor verteld over het leven van Flo, en daarbij de ruwe waarheid niet schuwt, zet Hester van ’t Hek een persoonlijkheid neer die groeit en zich van een onzeker persoon ontwikkelt tot een bijzondere vrouw die weet wat ze wilt en daar naar handelt.

De cover zet je even op het verkeerde been, de ouderwetse foto doet niet vermoeden dat het hier een eigentijdse feelgoodroman betreft, met een degelijke inhoud.
Een goed debuut, fris en baanbrekend voor acceptatie van het anders zijn.