Dit boek is in grote lijnen precies wat je van de Engelse komiek Stephen Fry mag verwachten: een vermakelijk, bij vlagen erg grappig en vlot geschreven verhaal over de kostschooljongen Adrian Healey, een verwaande poseur en pathologische leugenaar. Maar hij heeft een klein hartje, bijvoorbeeld als het gaat over zijn onuitgesproken liefde voor de naïeve Hugo Cartwright, die hij al op de kostschool leert kennen en op de universiteit (Cambrigde) opnieuw tegenkomt.
Het boek staat vol met die typische hooghartige Britse humor, waar ook bijvoorbeeld ‘Blackadder’ (waarin Fry mee speelde) van bezwangerd is. Dit maakt het heel leesbaar en grappig. Maar het boek is meer dan een schelmenroman, omdat door het verhaal een spionage-plotje zit verweven. Alhoewel het op het einde toch tot een knappe ontknoping komt, waarin de opeenstapeling van grote en kleine leugens zelfs Adrian te veel wordt, zijn de mistige spionage-intermezzo’s die je tussendoor moet lezen echter behoorlijk onleesbaar en storend. Waardoor ik me dus na lezing afvroeg of Fry het niet beter bij alleen een heel leuke schelmenroman had moeten laten, en zijn John Le Carré-vingeroefening achterwege had moeten laten. Maar al met al was dit boek zeer zeker de moeite waard om te lezen!