Een sluipschutter schiet een ogenschijnlijk onschuldige vrouw dood. Pia Kerkhoff, die op het punt staat om te vertrekken voor haar huwelijksreis, wordt gevraagd nog snel even in te vallen, en naar de plek des onheils te gaan totdat haar collega het van haar over kan nemen.

Wanneer zij weer thuis is kan zij de zaak maar niet loslaten. Wanneer er dan nog een slachtoffer valt besluit zij dan ook om de huwelijksreis uit te stellen. Terwijl haar nieuwbakken echtgenoot alleen op reis gaat, de huwelijksreis was voor hem ook een zakenreis, gaat zij samen met Olivier von Bodenstein de strijd tegen de sluipschutter aan. Wanneer zij eenmaal een connectie ontdekken tussen de vele slachtoffers die vallen, blijkt de beerput groter dan zij ooit hadden kunnen verwachten.

Eerder las ik "Sneeuwwitje moet sterven" van deze schrijfster, en dat beviel niet heel goed. Maar iedereen is zo lovend over de boeken van Nele Neuhaus dat ik het nog een kans wilde geven, en heb toen dit boek op mijn wishlist gezet. Toen dan ook de mail van Hebban voorbij kwam met de uitnodiging om je aan te melden voor deze leesclub heb ik niet lang na hoeven denken en me aangemeld voor een recensieboek.

Waarschijnlijk ligt de stijl van haar mij niet echt, want ook dit boek viel mij tegen. Van een goede thriller verwacht ik een flink strak gespannen spanningsboog maar in dit boek komt de spanning in golfbewegingen, al word het nergens echt heel spannend. Het viel ook niet mee om de waterval aan namen bij te houden. Regelmatig heb ik even teruggebladerd om te kijken wie waar ook alweer bij hoorde. Dit bevorderd het lekker en vlot lezen ook niet, en op een gegeven moment begon het mij gewoon te irriteren.

Wanneer je verwachtingen qua spanning wat minder hoog zijn, is het wel een boek dat prettig kan lezen. Het onderwerp orgaandonatie is wel origineel, vooral de manier waarop het in dit boek is verwerkt. Dat wordt meestal anders ingezet. Ik ben geneigd om dit boek 2 sterren te geven maar vanwege de verwerking van het onderwerp maak ik er toch 3 van.