Milena Michiko Flašar vertelt in Een bijna volmaakte vriendschap het verhaal over de vriendschap tussen Taguchi Hiro en kantoormedewerker Ōhara Tetsu. Een vriendschap die net zo onwaarschijnlijk als bijna volmaakt is. Het boek is een pijnlijk maar prachtig boek. Flašar laat precies datgene zien dat normaal achter slot en grendel verborgen blijft. Het lijden dat iedereen achter zijn of haar masker voor de wereld verschuilt wordt ineens nadrukkelijk zichtbaar.

Na een isolement van bijna twee jaar verlaat Taguchi Hiro zijn ouderlijk huis. Zijn nieuwe toevluchtsoord is het park, waar hij de ontslagen Ōhara Tetsu ontmoet.‘Iemand ontmoeten betekent deel gaan uitmaken van zijn weefsel en dat moest vermeden worden.’ De twee mannen hebben allebei moeite om mee te draaien in de prestatiegerichte maatschappij waar zij in wonen. Flašar weet de personages zo neer te zetten dat de lezer veel begrip voor ze krijgt. Ze schetst een vriendschap die de lezer niet snel loslaat.

Een bijna volmaakte vriendschap
Flašar laat Taguchi Hiro zijn verhaal vanuit de ik-persoon vertellen. Hierdoor kruipt de lezer meteen in het hoofd van de hikikomori, een van de jongeren die zichzelf in Japan isoleren van de samenleving. De twee mannen vertellen elkaar verhalen over het verleden, verloren vrienden, tweede kansen en nieuwe levens. Deze verhalen helpen de lezer om zich helemaal te verplaatsen in de hoofdpersonages en tegelijkertijd vormen ze een soort therapie voor de mannen zelf. Wanneer Tetsu op een dag niet meer op komt dagen besluit Taguchi Hiro dan ook het leven weer in eigen hand te nemen en opnieuw te beginnen.

Melancholie
Een bijna volmaakte vriendschap is een roman over de zoektocht naar jezelf en je eigen plek in de maatschappij. De auteur kiest elk woord zeer zorgvuldig en op die manier draagt elk woord bij aan de melancholische sfeer van het verhaal. Een sfeer die tegelijk doordrongen is van zowel hoop als wanhoop en die van elke bladzijde afdruipt. Een roman over de verwerking van het verleden en de keuzes die men maakt, maar ook over acceptatie en een nieuw begin. ‘Ook dat is een reden waarom ik een hikikomori ben. Omdat ik opnieuw wil leren kijken.’ Prachtig.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]