Rachel Visscher situeert haar roman ‘Hemels land’ in Italië en creëert er ontmoetingen. Een vluchteling uit Afrika, een Amerikaanse vrouw in de rouw, een Nederlandse violiste en een mysterieuze maffia-man. Het zijn vier mensen die op weg zijn en elkaar op enig moment in dit boek zullen ontmoeten.
De schijfster trok naar Italië om meer over de situatie van de vluchtelingen te weten te komen en er als journaliste over te kunnen berichten. Ze bleef er lang en tekende verhalen op over wanhoop en uitbuiting, over nieuwe vormen van slavernij die ontstaan in Europa ten gevolge van de grote stroom vluchtelingen, die als illegalen in Italië verdwijnen. Van de vier mensen die in dit boek in afwisselende hoofdstukken aan het woord komen, maakt de Nigeriaanse Joshua de meeste indruk. Hij komt het meest tot leven en zijn situatie is dermate verschrikkelijk, dat je eigenlijk meteen naar het Europees Parlement wilt stappen om hier aandacht voor te vragen. Visscher geeft als motivatie om een roman over dit onderwerp te schrijven, dat ze graag wil dat de situatie van vluchtelingen beter invoelbaar wil maken en daarin slaagt ze behoorlijk.
De vraag is alleen of ze die andere personages daarvoor nodig had? Misschien wil ze de ontmoetingen die in het echte leven moeizaam tot stand komen, tussen illegaal en intellectueel, tussen kunstenaar en maffia-man als voorbeeld stellen. Ze maakt het zichzelf en de lezer er niet echt makkelijk mee. Om vier mensen in afwisselende hoofdstukken echt tot leven te wekken, vraagt om een ravissante en uitgekiende schrijfstijl en die heeft ze nog niet ontwikkeld. Het onderscheid tussen de diverse personages wordt te weinig gemaakt en daarmee blijven ze te flets. Op de jonge Joshua na, om wie het allemaal begonnen was. Zijn verhaal is belangrijk en moet verteld worden en dat maakt ‘Hemels land’ zeer actueel, relevant en het lezen waard.