Alweer een boek waarbij mijn verwachtingen te hoog gespannen waren. Lovende recensies, Man Booker Prize, DWDD Boek van de maand, vijf sterren van de Hebban-recensent et cetera. Dat kan toch niet misgaan ... zou je zeggen.

Het basisidee is niet slecht. De dolende geesten op Oak Hill Cemetery zijn niet in staat om te aanvaarden dat ze dood zijn. Met eindeloos eufemisme omschrijven ze de staat waarin ze verkeren. Zo noemen de geesten hun doodskist niet ‘coffin’ maar ‘sickbox’; voortreffelijk vertaald naar ‘krankenkist’.
Op het kerkhof volstrekt zich een drama rond president Lincoln en zijn overleden zoontje, dat wordt voorgedragen door drie ongebruikelijke vertellers: de drukker Vollman die is overleden tijdens de huwelijksnacht, de homofiele Bevins die zelfmoord pleegde nadat zijn liefde van de hand werd gewezen en een dominee die maar niet begrijpt waarom hij niet tot de hemel wordt toegelaten. De snelle dialogen van dit drietal zijn scherp maar gevoelig.

Voor mij bleef het verhaal tot het einde toe te veel op twee gedachten hinken. Het immense verdriet van de rouwende vader om zijn overleden zoon, en dat in een periode waarin hij belast is met de meest zware staatszaken, is werkelijk overweldigend en magnifiek op papier gezet. Daartegenover staat het drukke gedoe van al die andere geesten; weliswaar vermakelijk door Saunders beschreven, maar de druk van Lincoln’s verdriet is zo groot dat de komische noten slechts als een afleiding voelen. Een afleiding die steeds meer irritatie opriep.

Een ongebruikelijk boek waarbij Saunders – bekend van zijn korte verhalen – over de grenzen van het literair universum reikt. Volgens mij kunnen we nog mooie dingen van hem verwachten. Het enige wat ik hoef te doen is mijn verwachtingen een beetje temperen. Eigen schuld…