Anke Laterveer is niet bang om op expliciete en meeslepende manier te vertellen over het levensverhaal van Lise, waarvan een deel autobiografisch is. Juist dit gegeven maakt het boek heel echt; de verhalen en emoties zijn echt, doorleefd, het is niet zomaar een roman. Het boek nodigt uit om door te lezen, en het verhaal niet weg te leggen. Gedurende het lezen van het boek krijg je sympathie voor Lise, terwijl haar acties niet altijd bewonderenswaardig zijn. Ook de acties van de hoofdpersoon die eigenlijk niet door de beugel kunnen, worden zonder gene breed uitgemeten. Daarin zit de kracht van dit boek, het is rauw, het is radicaal open, het neemt je mee in hoe het leven kan lopen.