'Vaderland' laat zien hoe vriendschap niet bestand lijkt te zijn tegen geruchten en angst die nationalistisch gedreven Basken inzetten in een dorp in Baskenland tijdens de hoogtijdagen van de ETA.
Twee gezinnen waarvan zowel de moeders met elkaar en de vaders met elkaar bevriend waren, worden min of meer uit elkaar gedreven.
Voordat Txako (de man van Bittori) wordt vermoord verschijnen in het dorp leuzen en verdachtmakingen tegen hem, een goedgeefse en gulle man, die zelf een goedlopend bedrijf heeft weten op te zetten. Zelfs zijn beste vriend, Joxian (getrouwd met Miren), bezwijkt onder de macht die de verdachtmakingen/leuzen hebben. Weinigen in het dorp willen gezien worden in de buurt van deze, onschuldige, eigenwijze Txako. De zoon van Joxian is actief lid van de ETA en heeft misschien met de moord op de beste vriend van zijn vader te maken.
We volgen het verhaal aan de hand van de verschillende perspectieven van alle gezinsleden van beide families en hun kijk op de zaak (de afscheidingsbeweging en de druk om erbij te moeten horen, de moord).
Aramburu speelt met de perspectieven en wisselt regelmatig vertelperspectief en ik-perspectief af, overigens zonder dat dat hinderlijk wordt.
Een andere vreemde stijlfiguur is dat hij regelmatig/vaak een begrip omschrijft door twee begrippen naast elkaar te zetten, van elkaar gescheiden door een slash. Ook dit is niet bijzonder hinderlijk, maar ik vroeg me een enkele keer af of dit onvermogen/gemakzucht was of niet. Onvermogen kan ik me bijna niet voorstellen, zo knap is dit boek opgebouwd, en gemakzucht is het waarschijnlijk evenmin; ook de eindredactie moet er de waarde van hebben ingezien. Wat het wel is? Vernieuwend? Ik ben er nog niet uit.