Achterkanttekst:
Michiel van 15 maakt de laatste bittere oorlogswinter van 1944/45 mee. Hij raakt betrokken bij het ondergrondse verzet. Zo komt hij voor gevaarlijke opdrachten te staan. Heel alleen. Niemand mag hij in vertrouwen nemen. Met zijn eenzaamheid groeit zijn onafhankelijkheid.

Eerste alinea:
Wat was het toch allemachtig donker.
Voetje voor voetje, met één hand tastend voor zich uit, zocht Michiel zijn weg over het verharde fietspad, dat naast het karrepad liep. In zijn andere hand droeg hij een katoenen tas, met twee flessen melk erin. 'Nieuwe maan en zwaar bewolkt,' mompelde hij. 'Hier moet de boerderij van Van Ommen zijn.' Hij tuurde naar rechts, maar hoe hij zich ook inspande, hij zag niets. De volgende keer gá ik niet meer als ik de knijpkat niet mee krijg, dacht hij. Dan zorgt Erica maar, dat ze om halfacht thuis is. 't Is geen doen zo.

Recensie:
Verhaal:
Ik heb het boek al vaker gelezen, al was de laatste keer wel op de middelbare school, dus precies alle details wist ik ook niet meer (al wist ik toen ik het begon te lezen toch wel weer snel wie de verrader was enzo). Het is nog steeds een spannend boek en het geeft toch wel echt een goed beeld van hoe oorlog kan zijn, dat je gewoon echt geen oorlog wil en dat je er eigenlijk alles aan wil doen om oorlog te voorkomen. Het verhaal in het boek speelt zich af aan het einde van de oorlog (het laatste jaar+het einde), dus de "positieve" dingen die de bezetting misschien op had geleverd waren toen al wel verleden tijd.
Het boek is niet de hele tijd serieus, want er zitten ook nog wel wat grappige situaties in. Toch worden ook de leuke dingen weer overschaduwd door de oorlog, waardoor het nog duidelijker wordt dat oorlog gewoon iets is wat je niet wil hebben. De familie van de hoofdpersoon kon nog wel redelijk makkelijk aan eten komen, want het was het gezin van de burgemeester, maar er komen wel veel mensen langs in het boek die dus amper eten hebben en die gewoon naar de andere kant van het land moeten lopen om bijvoorbeeld een karretje aardappelen te vinden (en dan nog terug moeten lopen).
Ook is het niet zo dat alle Nederlanders goed zijn en alle Duitsers slecht, wat ook wel duidelijk werd gemaakt in het boek (niet aan het begin, maar wel later in het verhaal).

Schrijfstijl:
Het meeste is geschreven in de verleden tijd, maar soms wisselt de verteller van verleden naar tegenwoordige tijd en weer terug (in een paar zinnen achter elkaar). Eigenlijk wel een beetje onnodig vond ik, hij kon best alles in de verleden tijd schrijven. Op zich, als je het verhaal vertelt, valt zoiets niet heel erg op, maar als je het leest valt het wel meer op dan als je het hoort.

Spelfouten/Typefouten (uitgave "Boektoppers" 1998):
blz 53:
...zei Jack. Waarschijnlijk... >>
...zei Jack. 'Waarschijnlijk...
blz 76:
...weer op. Maar hij... >>
...weer op. 'Maar hij...
blz 77:
...De Groot heet. >>
...De Groot heet.'
blz 89:
...oorlog wel eens. >>
...oorlog wel eens.'
blz 107:
domiminee >>
dominee
blz 112:
't Was... >>
''t Was...
blz 115:
't Is... >>
''t Is...
blz 117:
...mij gezien. >>
...mij gezien.'
blz 138:
...nou ik.' Ik was... >>
...nou ik. Ik was...
blz 160:
...vervolgde: 's Avonds... >>
...vervolgde: ''s Avonds...

Conclusie:
Oorlog is geen leuk onderwerp, maar het boek vind ik wel heel goed. Het heeft ook een Gouden Griffel gewonnen in 1973 en eigenlijk is het boek nog steeds actueel.