De roman Kelderwesp van Lein van der Wulp heb ik meer dan één keer gelezen. Het plot laat zich zien als een spoor dat je volgt op zoek naar een ongewis einddoel. Het spoor blijft pakkend aanwezig en zorgt ervoor dat je het boek niet uit handen legt voordat je het uit hebt.
De eerste versie van het boek dateert van ongeveer 25 jaar geleden. De politieke intriges rond de aanschaf van gevechtsvliegtuigen lijken onveranderd. Intrigerend om als buitenstaander iets over deze wereld te lezen.

In tegenstelling tot de recensent Mads Bruijnesteijn zie ik de thrillerachtige opzet niet als het enig boeiende aspect van het boek. Daar waar Bruijnesteijn spreekt over langdradige stukken die de aandacht zouden kunnen afleiden van het geheel heb ik juist het gevoel dat we dichter bij de kern van de inhoud komen. Het gedrag en de houding van zowel Nederlanders als Duitsers vóór, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog spelen in het boek een belangrijke rol. De nuance die in het boek is aangebracht in het denken over goed of fout vind ik heel navoelbaar en getuigt van veel inlevingsvermogen en kennis van zaken. Dat iemand die na de oorlog geboren is zo heeft kunnen denken en schrijven vind ik heel bijzonder, zeker als je weet dat dit genuanceerde denken 25 jaar geleden nog niet aan de orde was. De beschreven figuren, veelal gewone volkse types, komen heel authentiek over en hun beweegredenen om zus of zo te handelen worden indringend over het voetlicht gebracht. En ja, een beetje couleur locale met een enkel zinnetje dialect heeft mij niet gestoord, integendeel, je komt dichterbij. Één en ander wordt waarschijnlijker, overtuigender. Zo komt het gebruik van de Duitse taal hier en daar ook niet storend over. Je hoeft geen Duits gestudeerd te hebben om te begrijpen wat er bedoeld wordt. Ook hierdoor worden situaties volkomen duidelijk en levensecht. Noodzakelijk ook om de door de taal ontstane misverstanden aannemelijk te maken.
Bruijnesteijn is van mening dat veel onnodige zaken met moeilijke en dure woorden beschreven worden. Ik zou werkelijk niet weten welke onnodige zaken hij bedoelt, of het zou moeten zijn de met humor beschreven scènes die volgens mij de vaart van het boek mede bepalen. Onnodig misschien voor het plot maar humor levert wel schittering op. Als er al moeilijke woorden in zitten werken ze niet remmend op de beleving.
Kelderwesp krijgt je in zn greep en laat je niet meer los, ook niet nadat je het boek allang uitgelezen hebt.

Margreet te Slaa

P.S. Meer recensies zijn te lezen op de site van tenpages.com