De symboliek op de prachtige kaft van de debuutroman van columnist Jacobine van den Hoek treft doel op het moment dat ik het onder ogen krijg. Een mand met appels staat in de schilderkunst van onze Hollandse Meesters voor feest, overvloed en een (te) goed leven. De appel afzonderlijk verwijst echter ook naar verzoeking en erfzonde. Als ik naar de titel in grote, witte letters kijk, ga ik ervan uit dat het om het laatste gaat.

*

In korte hoofdstukken en vlotte, vloeiende zinnen beschrijft auteur Jacobine een waargebeurd verhaal, met fictieve elementen, in het 16e eeuwse Amsterdam. Na een indrukwekkend openingshoofdstuk leef je, in deel 1, mee met de 7-jarige Fye Jansdr tot aan haar moederschap. De bijzondere gave van Fye wordt langzaam en in subtiele details aan de lezer onthuld. Echter wordt dit angstvallig verborgen gehouden voor de omgeving vanwege de inquisitie, in die tijd belast met het opsporen, onderzoeken en straffen van ketters.

In het uitgebreidere deel 2 uitvouwt zich het dagelijks leven van Fye. We leren haar echtgenoot appelboer Ger Lieveheer en dochter Sara beter kennen, ontmoeten notabelen en burgerweeskinderen van Amsterdam én ontdekken het verband tussen Fye en Maria Magdalena. En Fye, die de 'rommelende aankondigingen van donder en bliksem' kan ontvangen, is de spin in het web. Als op een dag Sara haar onschuld verliest op het Ellendigen Kerkhof en er een mysterieuze weeshuiskinderen-gekte uitbreekt komt het boek in een stroomversnelling. 'Alle mensen die ze liefheeft dwalen van haar weg als asvlokken boven vuur. En Fye moet doen wat haar hart haar ingeeft, om de gevolgen dragelijk te maken.' Maar wat nou als die gevolgen ondraaglijk blijken te zijn?

Het ontbreken van een verklarende woordenlijst voor de onbekende 16e eeuwse woorden en de datum boven elk hoofdstuk doen helaas een aanslag op de vaart in het boek. En twee maal in het leesproces had ik een belangrijke verhaalwending meer woorden gegund. De mooie en soms huiveringwekkende sfeerbeschrijvingen en wonderschone zinnen in het boek stimuleren je dan wel weer om door te lezen. Jammer genoeg kreeg ik, tijdens de ontknoping van het boek, de gedachtengang van de hoofdpersoon niet helemaal mee. Al met al wel genoten van een boek in een historisch correct tijdsbeeld.

Krista Feije
Onze Lieve Aardevrouwe-boekenblog