In een twee uur lange zucht en een scheet (ook twee uur lang?) uitgelezen. Een ode aan de kat zoals alleen Wolkers die kan schrijven. Deed me erg aan Ziggy denken, onze kat die na jaren van gezelschap op 3 november 2014 een enkeltje richting de eeuwige kattenvelden moest nemen. En wat grappig om te lezen dat Voske en Ziggy een kattentrucje deelden, omhoogspringen>aan de deurknop hangen en zo de deur openen (al werd je daar in de winter ook wel eens knettergek van, ik weet nog dat een arts die me in het holst van de nacht kwam bezoeken omdat ik een verwaarloosde blindedarmontsteking bleek te hebben Ziggy zijn trucje zag doen en vol bewondering was voor die slimme kat, maar dat terzijde).


De enige keer dat ik weg heb gelegd was toen ik het schilderij van Manet wat Wolkers beschreef en waar een dubbelganger van zijn moeder op stond te googlen. Altijd leuk, een beetje interactief lezen. Gister ook de postzegel van het waterpaard en het affiche van de filmposter met Marika Rökk in Kora Terry (uit Kort Amerikaans) tijdens het lezen opgezocht. :)

In korte tijd gaan zowel zijn trouwe kat als zijn moeder dood, Wolkers schrijft vol liefde over beide en over het afscheid, ik vond het prachtig, mooie verhaaltjes over kat & vrouw die er niet meer zijn. Net als Wolkers zelf, maar vannacht was hij weer even springlevend. Lang leze Wolkers!