In het park van een herstellingsoord voor politiefunctionarissen wordt het lichaam gevonden van inspecteur Bill Quinn. Hij is om het leven gebracht door de pijl van een kruisboog, die hem midden in het hart trof. Veel heeft DCI Alan Banks niet om op af te gaan of het moeten drie foto's zijn waarop inspecteur Quinn met een fraaie jonge dame in een nogal compromitterende houding staat afgebeeld. Quinn heeft zich zes jaar geleden beziggehouden met de verdwijning van Rachel Hewitt, een zaak die nooit werd opgelost omdat Rachel levend noch dood werd gevonden. Quinn beschouwde dat als een persoonlijk falen.

Als korte tijd later op een afgelegen boerderij het stoffelijk overschot wordt gevonden van Mihkel Lepikson en Banks een verband vindt tussen deze Estse journalist en inspecteur Bill Quinn ontstaat een beeld van een misdaad die raakvlakken heeft met gebeurtenissen in Estland. Alan Banks moet noodgedwongen samenwerken met Joanna Passero, een politiefunctionaris van de afdeling Interne Zaken door Banks aangeduid als het rattennest. Een samenwerking die aanvankelijk stroef verloopt. Annie Cabbot, Banks' rechterhand is hersteld van schotwonden die zij in een vorige zaak had opgelopen en zij voegt zich bij Banks om aan het onderzoek in de Quinn zaak deel te nemen.

Dwaalspoor (Watching the dark) is alweer de twintigste misdaadroman van de Engelse misdaadauteur Peter Robinson met inspecteur Alan Banks als protagonist. Robinson heeft een gedegen schrijfstijl met veel dialogen waarin Banks' deskundigheid in ruime mate worden geëtaleerd. Banks is daarentegen ook behept met korzelige en norse trekjes maar toch behandelt hij iedereen in zijn omgeving met respect. Daarin toont hij zich een door en door Britse politieman. Zijn soms wat onbehouwen omgang en te directe benadering van vrouwen speelt in ieder verhaal een rol en in dit verhaal met Joanna Passero van Interne Zaken, krijgt dat een extra dimensie. Het verhaal dat zorgvuldig is opgebouwd, ontwikkelt zich traag maar blijft wel boeien. De ontwikkelingen in het Estse Tallinn en het Engelse Eastvale sluiten mooi op elkaar aan. De beschrijving van de personages en het decor waarin het verhaal zich afspeelt zijn overtuigend. Er is aandacht voor de werkwijze van de politie, die haar werkzaamheden moet zien uit te voeren in een tijd waarin steeds minder budgetten beschikbaar zijn voor mens en middelen. Daarnaast is er aandacht voor de onderwereld die steeds nieuwe wegen probeert te bewandelen om zichzelf nietsontziend te verrijken en steeds bezig is zwakheden bij politiefunctionarissen te ontdekken en deze door middel van chantage te gebruiken. Het is ook de wereld waarin figuren rondlopen die je liever niet in het donker tegen wilt komen. De ontknoping van het verhaal is bevredigend maar ook redelijk voorspelbaar en mist spanning.

Dwaalspoor is een misdaadroman met een probleem. Op zich is het een goed doortimmerd verhaal maar door het gebrek aan spanning kabbelt het nogal gezapig naar het einde toe en dat is niet wat de lezer van een misdaadroman wil. Spanning is essentieel voor het genre. Daarom is Dwaalspoor zeker niet het beste Banks verhaal maar het blijft al met al toch wel de moeite van het lezen waard.