Engelenstem dateert uit 2002 en komt na Moordkuil in de reeks met Erlendur in de hoofdrol. In dit boek is de plaats van handeling een groot hotel in Reykjavik. Het is bijna Kerst en gasten uit binnen- en buitenland zijn gearriveerd. Dan wordt de portier van het hotel dood aangetroffen. Hij was verkleed als kerstman en zijn broek hing op zijn enkels. De portier leefde al jarenlang in afzondering in een heel klein kamertje in het hotel. Hij leek een eenzame man, niemand kende hem echt. Erlendur neemt zijn intrek in het hotel en samen met zijn medewerkers verdiept hij zich in de zaak.

In dit boek van Indridason speelt het grootste deel van het verhaal zich af in het hotel. Plaats en tijd zijn beperkt. Dat is anders dan in voorgaande boeken. Het lijkt een bewuste keuze. Ook hebben niet alle personages een naam. Erlendur heeft een kamer weten te bemachtigen – de verwarming doet het niet (terugkerend thema) – en hij leidt vanuit deze pijpenla het onderzoek. Hij heeft een hekel aan de naderende kerstdagen, mensen in zijn omgeving proberen hem naar hun warme huis te lokken. Tevergeefs. Hij wil thuis zijn met Eva Lind - zijn dochter - die tobt met haar verslaving en?met de vraag waarom haar vader niet een deel van haar opvoeding heeft geclaimd na de scheiding.

In Engelenstem wordt een verhaal over eenzaamheid verteld. Over opvoeding en over de relatie ouders - kinderen. Dit komt op verschillende momenten voorbij. Een deel van de eenzaamheid van Erlendur wordt verklaard evenals zijn vertroebelde relatie met zijn kinderen. Waarom heeft hij zo’n hekel aan Kerst? De lezer komt meer te weten over oorzaken die in zijn jeugd liggen. Het lijkt een zwaar boek, maar er is ook humor. Het ligt er niet dik bovenop, maar het zit meer in droge beschrijvingen van situaties en geestige dialogen. Uiteraard moet de moord op de portier worden opgelost. Stukje bij beetje vordert het onderzoek, de overledene krijgt een gezicht en een achtergrond en de titel van het boek worden verklaard. De ontknoping is verrassend, hoewel niet spectaculair.
Voor mij ligt de kracht van dit boek in de schrijfstijl van Indridason. Korte zinnen waarin veel gezegd wordt en directe, heldere, soms komische dialogen. Een mooi, klein verhaal over eenzaamheid en over psychisch geweld binnen de opvoeding. Over verwachtingen en teleurstellingen van ouders en de onmacht hiermee om te gaan.
Hoewel dit verhaal mij deze keer minder raakte dan de twee voorgaande boeken blijf ik gefascineerd door deze schrijver. Vanwege de schijnbare eenvoud van zijn teksten, vanwege de gevatte dialogen, vanwege de sfeer en de personages. Hopelijk worden ook de overige boeken uit de serie met Erlendur in de hoofdrol vertaald. Ze zijn ‘eigen’ en bovenal: mooi geschreven.