!In deze review komen spoilers en mijn ongezouten meningen in voor!
Review 16#

Zag dat Sarah Pinborough een nieuw boek had geschreven en toen ik las waar het over ging, wilde ik haar nog een tweede kans geven. Heb namelijk een paar maanden geleden 13 minuten van haar gelezen en vond dat boek heel erg slecht. Laatste kans Sarah.

Het verhaal:
Toby's leven was heel normaal, tot het overhoop werd gehaald door zoiets simpels als een bloedtest. Ze brachten hem naar het Dodenhuis, ver weg van de moderne wereld. Daar woont hij nu, samen met de andere zogenaamde Defecten. Ze worden in de gaten gehouden door Moeder en haar verpleegsters, die wachten op een teken van ziekte. Een teken dat het tijd is om naar het sanatorium te gaan. Niemand komt ooit terug uit het sanatorium.
Toby is graag alleen, om te mijmeren over hoe zijn leven vroeger was en om de angst voor wat er komen gaat zo ver mogelijk weg te stoppen. Maar dan worden er nieuwe Defecten binnen gebracht. Een van hen is Clara, een energiek meisje dat vastbesloten is om haar leven hier niet te laten eindigen. En dat verandert alles.
Iedereen sterft.
Hoe je hebt geleefd is wat telt.
!Spoiler alert!
Een beetje jammer dat je meteen in het dodenhuis springt. Je hebt geen goed verloop van het verhaal, je krijgt af en toe terugblikken van Toby te lezen, maar die zijn vlak. De schrijfster had beter een goed verlopend verhaal kunnen schrijven, dan er meteen inspringen.
Het moet verschrikkelijk zijn om zo van je huis mee genomen te worden naar het dodenhuis. Elke dag en nacht in angst leven, wachten wanneer je ziek wordt en het jouw beurt is om naar het sanatorium te gaan.
In het hele boek gebeurd er eigenlijk niks bijzonders op de laatste 5o blz. na. Je bent samen met de hoofdpersoon Toby aan het vervelen en je wacht af totdat er iets gaat gebeuren.
Er wordt niet uitgelegd wat nou een defectpersoon is, wat de oorzaak is, hoe je geneest enz. Er wordt ook niet verteld wat er gebeurd als je ziek wordt en meegenomen wordt naar het sanatorium. Wordt je gedood, ben je dan genezen, wordt er op je geëxperimenteerd, wordt je een monster, kan er een pandemie ontstaan enz. Je weet het niet, want het wordt niet uitgelegd.
Pas rond blz 150 lees je wat de ziekte met je doet (bloed plassen, bloed ophoesten en bloedtranen), hiervoor las je dat iemand griepverschijnselen had en meegenomen werd. Het is dus voor iedereen blijkbaar anders, maar je leest pas rond blz 150 wat de defectieziekte ongeveer zou moeten doen.
Het boek heeft een mooi en zielig einde. Clara is ziek en zij en Toby plegen alle twee zelfmoord (een soort van Romeo en Julia dood.) Er achter komen dat je niet defect bent en dat je kan ontsnappen, gelijk doen! Toby was nog maar een tiener, nog een heel leven voor zich, maar hij wilde bij Clara zijn en samen met haar sterven. Persoonlijk had ik dan van m’n geliefde afscheid genomen en meegegaan met Louis.
I.p.v. huilen vanwege het trieste einde, was ik meer benieuwd naar de belabberde bloedtest (hoeveel vervuilde testen zijn er wel niet, oftewel hoeveel gezonde kinderen zitten/zaten er wel niet in een dodenhuis?) en hoe is het met Louis afgelopen (is hij ontsnapt, heeft hij de media erbij gehaald, hoe is zijn leven nu enz.)
Conclusie:
Het boek had geen goed verlopend begin, je was plots meteen in het dodenhuis zonder introstukje.
Duurde veel te lang voordat er iets gebeurde.
Er zijn nog steeds een heleboel vragen niet beantwoord.
Het was een mooi Romeo en Julia einde (persoonlijk een stomme keuze), maar mooi.
Het dodenhuis is beter geschreven dan 13 minuten, maar ik geef Sarah Pinborough op. De laatste 50 blz hebben met moeite 2 extra sterren aan de recensie geplakt en haar thrillers zijn voor mij saai.

Cheen