David Hunter is deze keer te gast op de Body Farm in Knoxville, Tennessee, een onderzoeksinstelling waar het menselijke ontbindingsproces wordt onderzocht. Dit instituut bestaat echt, is niet door Simon Beckett verzonnen. Hunter is nog herstellende van de gebeurtenissen in deel 2 van de reeks, 'Het laatste zwijgen', en probeert het plezier in zijn werk terug te krijgen.
Lijken en lichamen te over op de Body Farm, dat is nu eenmaal de core business, maar er wordt ook gemoord in Knoxville. Tom Lieberman betrekt Hunter bij het moordonderzoek, maar niet iedereen zit te wachten op een Britse 'wijsneus'. Enerzijds wordt het vakmanschap van Hunter in twijfel getrokken. Anderzijds heeft hij in Tennessee niet de noodzakelijke bevoegdheden, zijn bevindingen kunnen in een rechtszaak niet worden gebruikt.

Persoonlijke en vakmatige dilemma's, forensische theorieën, het zit er weer allemaal in. Toch spreekt 'Het sanatorium' iets minder aan dan de eerste twee delen van de David Hunterreeks. Dat zit hem in de sfeer. Hunter voelt zich kennelijk niet op zijn gemak in Tennessee en dat lijkt over te slaan op de lezer (althans op mij). De forensische beschrijvingen zijn wel heel erg uitvoerig en gedetailleerd beschreven. Vrijwel alle personages zijn onsympathiek en vlak. Een dode meer of minder doet er niet toe, zelfs als het om collega's gaat is er amper verdriet. De dader zie je ver voor het einde aankomen.

Ik hoop dat David Hunter in deel 4, 'Niets blijft verborgen', gewoon een thuiswedstrijd speelt en niet ergens in verweggistan. Het boek staat inmiddels op mijn e-reader (op deel 1 na zijn de papieren boeken helaas nieuw niet meer te koop). Ik lig mooi op schema voor deel 5, 'Watergraf', dat 22 mei a.s. verschijnt.