Het debuut van Patricia Vlasman (in alles eenzaam) werd wisselend ontvangen. Ik was er erg van gecharmeerd. En onder de indruk.

Dit tweede werk is wel even iets heel anders: een autobiografisch verhaal over het zieke hart van de auteur. Haar schrijfstijl is net zo prettig als in haar debuut. Betrokken, inlevend, maar niet zielig of aandacht vragend. En de humor wordt niet vergeten. Wat vooral opvalt is de hechte, liefdevolle band tussen Patricia, haar man en hun zoon Anouar. Aan de laatste is het boek ook opgedragen.

Hoewel het de meesten van ons, die een ziekenhuis hebben moeten bezoeken, niet helemaal vreemd is, ben je toch weer verbaasd als je leest hoe onmenselijk het medisch personeel (niet allemaal!) kan zijn. Je bent gewoon galsteen 23 of tumor 399. Patricia is hartpatiënt nummer zoveel. De communicatie tussen doctoren en ziekenhuizen (onderling) is omgekeerd evenredig aan de competitiedrang, lijkt het wel.
Dat zoiets als geld ook een enorme rol speelt, blijkt wel als men bij Patricia een apparaat (ICD) niet wil inbrengen omdat het E. 35.000,-- kost. Het is goed als mensen de financiën van een instelling goed beheren en beheersen, maar het ging in dit geval wel om (de kwaliteit van) een mensenleven.
Natuurlijk, het is een gigantische open deur, maar het boek doet je wel weer beseffen hoe belangrijk en onbetaalbaar het is als je “gewoon gezond” bent en hoe dankbaar je daarvoor zou moeten zijn.
Het boek eindigt met het zicht op een nieuwe ingreep in Maastricht. In de twee ziekenhuizen in Amsterdam is Patricia er zelfs niet op gewezen. Ze verneemt het uit een nieuwsbrief van de Stichting Hartpatiënten Nederland en neemt dan zelf contact op met de specialist, via een e-mail. Niet te geloven, in 2012!
Inmiddels weten we (leve Facebook!) dat ze op 6 augustus 2012 de ingreep (van 8,5 uur) heeft ondergaan en doorstaan en dat ze aanwezig kon zijn bij haar eigen boekpresentatie op 4 oktober 2012.
Aan het hart van Patricia Vlasman mankeert (medisch, genetisch, technisch) van alles. Maar emotioneel zit het wel degelijk op de juiste plaats en heeft het haar man, haar zoon, haar ouders en familie nog heel veel te bieden. Laten we hopen dat ze dat nog tot in lengte van jaren mag doen.
Allemaal lezen dit verhaal, met de prachtige omslag.
Gewoon 5 duimen!