Arnold, een ex-leraar woont met zijn hond op de berg in een hut en probeert zijn verdriet te vergeten, zijn verdriet dat is gevoed, door het feit dat zijn zoon gesneuveld is in de oorlog, en daarna zijn alcoholistische vrouw verloor toen zij de hond probeerde te redden die door het ijs was gezakt, maar hij weet beter, het was andersom de hond probeerde haar te redden toen zij zichzelf poogde van van het leven te beroven, ze kon kennelijk niet meer met het verdriet leven.

Hij slijt zijn dagen dus met zijn enige metgezel, de hond.
Als er op een gegeven ogenblik bij hem wordt ingebroken en zijn hond wordt beschoten gaat hij op oorlogspad en zint op wraak tegen een onbekende vijand, een vijand die ook altijd onbekend zou blijven, maar die hij wel weet te overmeesteren.

Een ongelooflijk pakkend verhaal dat ook spannend is, maar ook doordrenkt is met het verdriet van een zoon, een verlies waar rekening moest worden gehouden, maar o zo onverteerbaar is, maar ook komt hier een ommekeer, het lijkt een druppel op een gloeiende plaat, maar toch.

Ik vond het prachtig.