Bij wijn spreekt men over 'body'. Als ik dit toepas op Aquamarijn zou ik zeggen dat het boek te weinig body heeft. Ik mis de stevigheid van de plot, de volheid van de personages. Ik stoorde me aan details die het verhaal vertragen. Er had naar mijn mening heel wat meer in het boek gezeten moest het grondiger uitgediept zijn. Dan had het boek letterlijk waarschijnlijk ook meer body gehad want voor een thriller is het een schraal exemplaar. Het leest goed weg maar laat geen tranen na zoals een goede wijn moet doen. De scènes die een hoger spanningsniveau zouden behoren te hebben blijven aan de oppervlakte. Daar zouden de personages meer psychologische diepgang kunnen krijgen. Daar zat ik op te wachten tijdens het lezen en ik bleef tot het einde op mijn honger zitten. De afwikkeling komt rommelig over en de ontwikkeling op de laatste bladzijde komt over als erbij gesleurd en daardoor zinloos.
Er staat op de omslag literaire thriller al begrijp ik niet zo goed waarom. Ik hou van mooie beschrijvingen maar hier vond ik eerder koele bijna politieverslag beschrijvingen terug over dingen die de personages doen of over de omgeving.
Is het een slecht boek? Nee, zeker niet, al had ik het manuscript nog wat langer laten rijpen. Het is te jong tot een boek gemaakt.