In Ravenzwart dropt Ann Cleeves je meteen in de actie.
Er is geen eenvoudig inleidend hoofdstukje waarin de auteur eventjes de situatie en de omgeving schetst. Deze informatie is over het volledige boek verspreid, weliswaar op een heel toepasselijke en aangename manier. Zo krijg je vele interessante weetjes over Shetland, de inwoners en hun gebruiken te lezen. De passages die het "Up Hella Aa" feest beschrijven zijn hiervan de mooiste voorbeelden.
Erg bewonderenswaardig, want in een interview, dat ook achteraan in het boek te vinden is, vertelt de schrijfster dat ze dit feest echter nooit zelf heeft meegemaakt. Toch slaagt ze erin het feest op zo'n manier te beschrijven, zodat het net is alsof je zelf op "Up Hella Aa" aanwezig bent.

Per hoofdstuk is telkens een ander personage aan het woord, wat mij meestal erg stoort. Maar in Ravenzwart ergerde dit mij allerminst,
het zorgde ervoor dat het boek tot op de laatste bladzijde spannend bleef. Doorheen het verhaal wordt de lezer ook verschillende keren op het verkeerde spoor gezet. Het ene personage vertelt iets waardoor je denkt Aha, die heeft dus de moord gepleegd. Maar in het volgende hoofdstuk vertelt een ander personage over dezelfde gebeurtenis of wordt er dieper ingegaan op de feiten, waardoor het al snel blijkt dat je vermoeden verkeerd was. Zo neemt het verhaal toch een drietal keer een verrassende wending. Ook het feit dat Ann Cleeves aanvankelijk dacht dat het een kort verhaal zou worden (wat ze ook in het interview vertelde) speelt volgens mij een rol. Ze zegt dat het verhaal onder haar handen groeide en dat ze helemaal nog niet wist hoe het zou aflopen.

Doorheen het verhaal leer je de personages ook echt beter kennen. Dit valt volgens mij ook te wijten aan het feit dat per hoofdstuk een ander personage in de schijnwerper staat. De auteur laat ze vertellen over hun verleden en ook de gevoelens van de personages worden uitvoerig beschreven.

Ravenzwart is een echte aanrader voor wie graag eens een spannend boek leest!