Ik praat graag hardop tegen mezelf, tegen denkbeeldige vriendjes, tegen celebrities die aan de andere kant van de oceaan wonen of tegen wie er maar wil luisteren. En tijdens het lezen van dit boek vroeg ik me ineens af wie er nog meer mee zouden luisteren. Zou mijn opa zo af en toe eens komen luistervinken? Gewoon, omdat het kan. Of misschien mijn oppas, van toen ik klein was? Of misschien gewoon iemand, die mij ooit heeft horen brabbelen en toen eens is blijven hangen?

Al vanaf de allereerste bladzijde voelde ik dat het boek een voltreffer zou worden. Bij sommige zinnen sprongen de tranen zomaar ineens in mijn ogen en bij de diverse gedichtjes, geschreven door Jonas zelf, moest ik onbewust glimlachen. Het was in alles een boek met een lach en een traan, een boek dat het leven vierde en tegelijkertijd een plek gaf aan de dood.

Tijdens het boek voel je continu de oprechtheid, de echtheid, het feit dat elk woord, elk verhaal, elk detail recht uit het hart komt. Je voelt dat het boek meer is dan gewoon een verzonnen verhaal van een schrijver, die achter zijn bureau is gaan zitten en zijn fantasie aan het werk heeft gezet. En juist dat maakt dat het boek enerzijds heel hard binnenkomt en anderzijds ook heel rustgevend en kalmerend werkt.

Want ondanks het zware onderwerp, wordt het met een bepaald soort lichtheid gebracht waardoor je het boek uiteindelijk toch met een hele grote glimlach dichtslaat. Ik heb er eigenlijk geen seconde op gelet of het technisch allemaal wel in orde is, maar wat maakt dat uit als een boek je gewoon weet te raken? En dat laatste, dat lukt dit boek zonder enige moeite.