Drie jaar geleden verdween de toen vijfjarige Madison Culver. Privédetective Naomi is de laatste hoop van Madisons ouders om hun dochter te vinden. Naomi staat bekend als “the child finder”. Ze is de enige die zelfs lang vermiste kinderen weet op te sporen. Ooit was Naomi zelf een verdwenen kind. Ze kan zich niets meer herinneren van de tijd dat ze gevangen gehouden werd, maar haar verleden drijft haar om andere kinderen te vinden. De overeenkomsten tussen haar verhaal en dat van Madison en enkele gebeurtenissen in haar eigen leven zorgen ervoor dat ze de waarheid onder ogen moet zien over wat er met haar gebeurd is en wat de echte reden is waarom ze altijd op zoek blijft. Ze moet niet alleen Madison vinden, maar ook zichzelf.

‘The child finder’ is het tweede boek van journaliste Rene Denfeld. Ze gebruikte de kennis die ze bij haar onderzoeken opgedaan heeft over ter dood veroordeelden in haar debuut ‘The enchanted’. Net als in Denfelds eerste boek speelt in ‘The child finder’ het ontsnappen in een verzonnen wereld om te kunnen vergeten wat er daadwerkelijk aan de hand is een grote rol. De prachtige cover geeft dit goed weer. Voor Madison is de wereld van sneeuw een sprookje. Om te overleven overtuigt ze zichzelf ervan dat ze “the snow girl” is en dat de persoon die haar gevangenhoudt haar gemaakt heeft uit sneeuw. Ze vertelt zichzelf verhalen over een meisje, Madison, dat dingen meemaakt waar zij alleen maar van kan dromen.
Madison is een beetje té wijs voor haar leeftijd. Ze heeft veel meer inzicht in de situatie dan van een kind van haar leeftijd verwacht kan worden terwijl ze verder een heel gewoon meisje is. Andere dingen begrijpt ze echter nog niet. Voor haar is het seksueel misbruik wel iets waar ze bang voor is, maar ze ziet het als iets sprookjesachtigs, als takken die haar lichaam binnendringen. Juist doordat het niet expliciet beschreven wordt komt het des te schokkender over.
Verdwenen kinderen zijn een rode draad in het verhaal. Soms is het te vergezocht, vooral als ze als volwassenen niet herkend worden, maar omdat Denfeld het goed uitwerkt is het over het algemeen toch acceptabel. In verschillende fragmenten komen Naomi, Madison en de persoon die haar gevangenhoudt aan het woord. Hierdoor zie je hoe zij vanuit hun eigen achtergrond met de situatie omgaan en begrijp je waarom ze zijn zoals ze zijn. Aan het eind van het boek wisselen korte fragmenten elkaar in hoog tempo af waardoor de spanning over wat er gaat gebeuren wordt opgebouwd.
De zaak van de vermissing van Madison zelf is niet heel spannend. Lang van tevoren zie je al aankomen hoe alles in elkaar zit. Dat is echter niet heel erg. Je blijft je afvragen wat er precies gebeurd is waardoor het zover heeft kunnen komen en of Madison levend gevonden zal worden. Het gaat uiteindelijk meer om de personages en hun gevoelens dan om het plot. Toch is het jammer dat het einde een beetje ongeloofwaardig is. Het is allemaal iets te toevallig. Het laatste fragment is ook overbodig. Dit epiloogachtige stuk voegt niets toe.
Naomi’s eigen achtergrond speelt een belangrijke rol in het verhaal. Langzaam kom je meer te weten over haar geschiedenis en leer je haar beter te begrijpen. Ze is vrij goed uitgewerkt, maar ze had nog beter uitgediept kunnen worden. Het liefdesverhaal was niet nodig geweest. Dat leidt alleen maar af van waar het echt om gaat: de zoektocht naar verdwenen kinderen en het verwerken van een traumatisch verleden. Natuurlijk is dat laatste makkelijker als je weet dat je geliefd bent, maar de boodschap dat je daar een man voor nodig hebt past niet goed bij de rest van het verhaal en het is ook niet echt realistisch.
Denfeld is zelf pleegouder, net als de vrouw die Noami liefdevol opgevangen heeft toen ze werd gevonden, en ze weet duidelijk veel van hoe mensen die iets vreselijks meemaken of meegemaakt hebben kunnen denken. In dit boek werkt ze dat tot in de puntjes uit voor kinderen die verdwenen zijn. Ze belicht veel verschillende situaties. Denfeld maakt het niet mooier dan het is: zelfs als kinderen gevonden worden dan zijn ze niet meer dezelfde persoon als toen ze verdwenen en vaak lukt het ze nooit om echt te ontsnappen aan hun traumatische verleden. Het echte leven is duidelijk geen sprookje en het boek is dat zeker ook niet, maar het is wel mooi.

(3½ ster)

Met dank aan uitgeverij Harpers Collins US en Van Ditmar boekenimport voor het vooruitexemplaar.