Vergeten Dagen. Eveline Vanhaverbeke

 

 

Eveline Vanhaverbeke. Een geval apart… Zij laat zien dat een thriller absoluut een literair jasje kan krijgen, ook in het Nederlands, ja.

Toen ik het boek las, had ik van bij het begin het gevoel in het verhaal te worden getrokken. Een Vlaams dorp, de setting wordt prachtig beschreven, de iets oudere Vlaamse lezer herinnert zich vast nog die prachtige reeks ‘De bossen van Vlaanderen”? Dat was het gevoel dat ik had. Het gevoel van een Vlaams dorp zoals het nu waarschijnlijk niet meer bestaat, maar dat nog niet zo heel lang geleden nog erg levendig was.

 

Het verhaal is ondertussen genoegzaam bekend. Een dorp ergens in Vlaanderen, dat een geheim met zich meedraagt, of beter een driedubbel geheim. De politiecommissaris die met pensioen gaat en die zijn carrière overloopt, denkt aan die éne zaak die hij niet heeft kunnen oplossen, een driedubbele verdwijningszaak nog wel. Een veertigjarige professor, een zestienjarig meisje en de zoon van de graaf, een tienjarige jongen op het ogenblik van de feiten.

Alle drie de slachtoffers waren aanwezig op het verjaardagsfeest van de graaf. Nooit werd nog iets van de slachtoffers vernomen. De onderliggende angst en dreiging worden perfect beschreven.

Direct na de verdwijningen is het populaire café van de nu zeventigjarige Annette gewoon leeggelopen, zij zoekt troost in het verzorgen van haar rozen. Charles, beste vriend van de zoon van de graaf is zwaar getekend, de dokter komt er nu pas achter dat zijn vrouw al die tijd wist van zijn aandeel in deze zaak. Charlotte, de zus van het meisje, is het verlies nooit helemaal te bovengekomen.

Stukje bij beetje, draadje voor draadje ontwart de auteur de kluwen en komt de lezer erachter welk drama aan de basis ligt van deze verdwijningszaak. Tot zover het spannende element.

De beschrijving van de feiten, maar vooral het proces dat alle betrokkenen doormaken, ieder op hun manier, vanuit hun eigen standpunt, met reacties die eigen zijn aan het karakter en de leeftijd van de personages, is prachtig gedaan, geloofwaardig en tegelijkertijd in een erg mooie taal gegoten. En toch leest het erg vlot. Een van de weinige spannende boeken die je gewoon nog een keer kan lezen omwille van de mooie zinnen, de aangehouden spanningsbogen in de zinnen, die nergens ‘inzakken’ of overdadig worden. Haar twee eerste boeken waren al pareltjes en dit is de derde parel aan de kroon. Geen twijfel mogelijk. Haar bloemrijke stijl doet niet overdadig aan, wat soms bij auteurs met een barokke stijl, zeker in het Nederlands wel het geval is.

Het is een boek dat blijft hangen, waar je over nadenkt, dat iets met je doet. Geen tussendoortje, geen boek dat je vergeet zodra je na het te hebben gelezen weer een ander boek vastneemt.

Erg mooi Nederlands dat toch nooit gekunsteld aandoet. Een absolute topper en dikke aanrader.

Meestal zeggen we na het lezen van een goed boek: kijk uit naar het volgende boek, hoop dat het gauw verschijnt. In dit geval zou ik zeggen: Eveline, neem je tijd, mooie dingen hebben tijd nodig. Een nieuw boek van jou is het wachten meer dan waard.

 

Enne aantal sterren? Zes. O nee, dat mag niet… jammer, want het is het absoluut waard, maar oké, vol overtuiging dan VIJF sterren!!!!