Nadat ik Zomaar een moord in Lissabon verslonden had, behoorde Robert Wilson tot mijn persoonlijke top tien van thrillerauteurs. Toen ik Tot zwijgen gedoemd zag liggen, stond voor mij dan ook vast dat ik dit boek moest lezen.
Tot zwijgen gedoemd komt traag op gang, ook al vallen er al onmiddellijk twee doden. Het lijkt alsof de auteur in het begin teveel gedachtenlijnen in het verhaal wil proppen (oorlogsmisdaden, terrorisme, Russische maffia, mensenhandel, kinderporno ...) en daardoor wat vaart uit het geheel haalt.
Maar eens het boek op dreef komt, zit de vaart er dan wel echt in. De laatste 100 bladzijden heb ik op één avond uitgelezen, omdat ik moest weten hoe het afliep.
Dit boek haalt wat mij betreft niet het topniveau van Zomaar een moord in Lissabon, maar blijft een uitstekende politieke thriller met een schat van een hoofdinspecteur. Robert Wilson behoudt dus zijn plaatsje in de top tien.