Het einde van de zomer door Anders De La Motte

Ik lees amper thrillers, maar deze kon me toch verleiden. Omdat ik op de achterflap las dat één van de hoofdpersonages (groeps)therapie geeft, omdat het een familiedrama is en ‘doet denken aan vroege wallanders’.

Ik heb er geen spijt van dat ik niet aan de verleiding kon weerstaan, al duurde het even eer het verhaal op gang kwam. Veronica haar vijfjarige broertje is twintig jaar geleden verdwenen en dat blijft een belangrijke rol in haar leven, en dat van haar familie, spelen. Zij heeft alles van toen achter zich gelaten, om opnieuw te beginnen maar makkelijk is dat niet.
Als er plots een blonde man met een verhaal als dat van haar broertje bij haar in de therapiegroep verschijnt wordt die zomer van toen weer brandend actueel. Er zijn nog zo veel vragen…

Door het verhaal af te wisselen tussen heden en de zomer van 1983 én ook de hoofdcommissaris van toen aan het woord te laten komen we meer en meer te weten, maar er komen ook extra vragen bij. De brieven die af en toe tussen de hoofdstukken staan wakkeren de verwarring alleen maar aan.

Hoe meer het verhaal vordert, hoe moeilijker het boek weg te leggen valt. Hoe traag het ook begint, al snel is het boek helemaal op gang. Tot aan het einde toe blijft het boeien. Met een ontknoping die maakt dat er op een bepaalde manier toch een einde kan komen aan die ellendige zomer van 1983.