Dit keer heb ik me niét laten afleiden door een ongelukkig gekozen titel en ik heb er geen spijt van.

Het trio dat iets te vieren had is een vlotlezende, evenwichtige thriller. De personages zijn levensecht (op een wat karikaturale baas na), de dialogen en situaties realistisch. De spanning is niet echt om te snijden, maar wordt wel ogenschijnlijk moeiteloos volgehouden tot op het laatste.

Pierreux vindt voor zijn speurders ook het goede evenwicht tussen werk en privéleven. Niemand kan "thuis" volledig uitschakelen op het werk of omgekeerd. Maar in vele thrillers gaat algauw één van beide zó overheersen dat je met een schertsfiguur achterblijft. Hier is dat niet het geval.

Ik ben nu dus nieuwsgierig geworden naar wat ik in het verleden aan anderen te lezen overliet én naar het volgende boek van Pierreux. Ik hoop alleen dat hij eindelijk eens van die stripverhaaltitels afstapt. Máteloos irritant, vind ik ze.