Het verhaal gaat over Marijo die vanaf haar negende is misbruikt door haar vader en broer. Dit heeft ze heel lang weggestopt. Op een gegeven moment ging dit niet meer en is ze haar herinneringen gaan opschrijven om ze te kunnen verwerken. Deze herinneringen heeft ze gebruikt voor dit boek en ze worden afgewisseld door aanvullingen van een volwassen Marijo. Dit maakt het verhaal heel leesbaar en het gaat soms ook dieper op een gevoel of ervaring in. Het verhaal is heel respectvol door Lineke Breukel tot een boek vertaald. Ik kan me heel goed voorstellen dat de gesprekken tussen Marijo en Lineke heel heftig zijn geweest. Het taalgebruik in het boek komt ten goede van het verhaal net zo goed als dat er geen fictief personage is gebruikt. Door het werkelijk om Marijo te laten draaien is het veel echter en geloofwaardiger dan dat er een fictief personage zou zijn gebruikt. Marijo wil met dit boek aandacht vragen voor slachtoffers van incest. Vooral om deze slachtoffers een hart onder de riem te steken en hoe moeilijk het ook is toch hulp te zoeken om uit het misbruik te komen. Dit doet ze heel erg duidelijk en expliciet. Ik kon me er, net als Marijo zelf, heel erg kwaad om maken dat ze geen liefde, steun en hulp van haar moeder kreeg. Dat ze zelfs constant werd afgewezen door haar moeder op de meest nare momenten in haar leven. En dan ook nog later de verantwoordelijkheid niet op je nemen over wat er in het gezin is gebeurd. Ik heb dit boek met heel veel interesse gelezen.