Het verhaal begint wanneer Niza, de achterkleindochter van Stasia, woonachtig in Berlijn met de nodige ironie en humor aan Brilka, de dochter van haar zus Daria, hun dramatische familiegeschiedenis uit te doeken doet. Ze doet dit in een 1248 pagina’s tellend epos dat zes generaties omspant tussen 1900 en nu. Acht levens van één Georgische familie dat bovendien naadloos wordt verweven met de geschiedenis van de ‘rode’ twintigste eeuw.

In een klein stadje gelegen tussen Georgië en Azerbaidzjan woont een gerenommeerd patissier die zijn best doet om zijn vier dochters groot te brengen. Hij kent rijkdom en aanzien, zeker sinds hij rond de eeuwwisseling in het bezit kwam van een recept voor chocola.

De smaak was ongeëvenaard, het genot leek op een geestelijke extase, een bovenaardse ervaring. Je versmolt met de zoete massa, je werd één met die kostelijke ontdekking, je vergat de wereld om je heen en bespeurde een uniek geluksgevoel. Alles was zoals het moest zijn wanneer je die chocola proefde. – Hfst. Stasia, pg. 14

Alleen heeft de chocola ook een bittere nasmaak. Maar dat is voor later. Want op het ogenblik dat Anastasia of kortweg Stasia, de derde dochter van de patissier, het recept van haar vader meekrijgt heeft ze hiervan nog geen weet. Al drukt haar vader haar wel op het hart om ten alle tijde voorzichtig met het recept om te springen.

Stasia groeit dus op in wat je gerust de rijkere bovenlaag van de bevolking mag noemen. Nog vrij jong trouwt ze met de Witte Gardist, Simon Jashi. Hun onbezorgd samenzijn is maar een kort leven beschoren, Simon wordt immers aan de vooravond van de Oktoberrevolutie naar Petrograd overgebracht. Jaren later, tegen de tijd dat ‘de generallismo’ oftewel Stalin – al wordt hij door de auteur niet bij naam genoemd – aan de macht komt heeft het echtpaar twee kinderen: Kostya en Kitty. Beide echtgenoten zijn elkaar, als gevolg van die oorlogszuchtige jaren, beetje bij beetje kwijtgeraakt. Ver weg van Simon vindt Stasia met haar twee kinderen onderdak en bescherming in Tbilisi bij haar halfzus Christine. Christine, bekend om haar adembenemende schoonheid ondervindt echter dat schoonheid een ongekend hoge prijs heeft wanneer iemand als ‘de kleine grote man’ en in hem herkennen we niemand minder dan Laurenti Beria – al wordt ook hij door de auteur niet bij naam genoemd – zijn oog op haar laat vallen.

Nino Haratischwili is opvallend terughoudend wanneer het erop aankomt om sommige historische personages bij naam te noemen, ook al is het zonneklaar om wie het gaat. Een enkele keer rammelt ze welhaast een encyclopedische tekst af, zoals de gebeurtenis met de K 19, de eerste nucleair aangedreven onderzeeër. Ook de veelvuldig aangehaalde citaten, en begrijp me niet verkeerd want ze passen perfect in het plaatje, zetten soms een rem op de ‘flow’ van het verhaal. En dat in weerwil van Nino’s eigen beeldrijke taal.

Er waren talloze varianten van de waarheid en zodra je ze in de mond nam, veranderden ze van vorm, ze verkruimelden als oud brood en lieten alleen een laffe smaak op je tong achter. – Hfst. Elene, pg. 178

Meer dan eens bracht Nino Haratischwili me op het puntje van mijn stoel, joeg ze mijn bloeddruk de hoogte in of moest ik haast meehuilen met de personages. Zo deed Kostya me, al zijn goede intenties ten spijt, menigmaal steigeren van verontwaardiging. Kitty daarentegen kon op heel wat meer sympathie rekenen. In tegenstelling tot haar broer Kostya die naam en faam verwierf in het leger, werd zij geconfronteerd met de meedogenloosheid van het Sovjet Russische apparaat. Zwanger van een Georgische nationalist werd ze zwaar onder druk gezet om diens verblijfplaats prijs te geven. Wanneer ze te kennen gaf deze niet te weten deinsde men er niet voor terug om haar baby operatief te verwijderen. Deze ingrijpende gebeurtenis zal Kitty, zowel letterlijk als figuurlijk, tekenen en uiteindelijk een reeks gebeurtenissen in gang zetten met nefaste gevolgen voor zowel haar als mensen uit haar entourage. Kostya zag zich uiteindelijk genoodzaakt om haar met de hulp van een vriend het land uit te smokkelen. Kitty bracht dan ook het grootste deel van haar leven in ballingschap door in Londen waar ze als kunstenaar (lees: singer songwriter) furore maakte.

Het is uiteindelijk met de zoektocht naar haar muziek door Brilka dat de cirkel van deze meeslepende familiesaga zich sluit.