De cover spreekt aan met zijn kleuren en lettertype. Wat meteen opvalt is de tekst die onder de titel staat. De tekst staat er niet zomaar dat is zeker, dus meteen benieuwd wat die tekst met het boek te maken heeft.

De schrijfstijl van Roos is heel apart en altijd weer genieten.
Prachtige filmische beschrijvingen soms in slowmotion, mooie woordspelingen, hele korte staccato zinnen die flitsen. Ze maakt veel gebruik van leestekens; klemtoontekens, gedachtenpuntjes en puntkomma. Het is zelfs leuk om zo een passage uit het boek hardop te lezen en daarbij rekening te houden met de leestekens.
De humor in het boek, smakelijke beschreven en soms echt wel subtiel, om vingers bij af te likken. Dit geldt ook voor de toch wel schokkende scènes in het boek, gruwelijk in detail beschreven.Er zitten ook heel wat gevoelige scènes in het boek waarbij ik toch even een krop moest wegslikken. Kortom het hele gevoelspallet.

De personages zijn heel tastbaar beschreven. Het is duidelijk wie ze zijn, wat ze voelen en wat ze doen. Ik kon helemaal meeleven in hun wezen. Prachtig om te zien hoe deze negen mensen meer met mekaar te maken hebben dan je aanvankelijk ziet. Als lezer weet je dat natuurlijk wel maar het is de kunst om het als auteur zo mooi neer te zetten.

Het plot is ontzettend sterk en er wordt niks teveel losgelaten. Ik vroeg me voortdurend af hoe ze op de wendingen in het verhaal komt. Ze probeert de lezers op het verkeerde been te zetten door de personages in het boek te laten twijfelen, erg goed gedaan. Puzzelstukjes vallen stilaan in mekaar en dan denk je slim te zijn als lezer maar dat is buiten Roos gerekend natuurlijk.

Ik hou van de schrijfstijl van Roos en ze heeft het weer eens een keer bevestigd met dit boek. Ik ben fan!