Ik had aanvankelijk wat tegen op de wat plechtstatige stijl die Susan Smit in Giselle gebruikte maar na verloop van het verhaal paste dat heel goed.

"Ze waagde zich in zijn armen, ademloos. Het was een heldhaftige sprong. Een die hen naar het kleed voor de haard voerde, waar hij haar uitkleedde met een behoedzaamheid alsof hij een baby in bad deed. Toen hij haar opwinding bemerkte, bleef er van die behoedzaamheid weinig over. Onomwonden nam hij bezit van haar. Nadien lagen ze naakt naast elkaar, eerst in de voldane indolentie van minnaars, maar al gauw was er de onvermijdelijke klap van de landing na de sprong. De snelheid waarmee alles was gegaan, verbaasde haar en de kou die ze op haar huid voelde werkte ontnuchterend."