Na Korte verhalen van Hilde Vandermeeren kwam nu Stille grond aan de beurt. Als ze mij met haar 2 kortverhalen al positief verraste, bevestigt ze nu met dit boek.
Het boek begint met een flashback van 30 jaar geleden als we in de kamer meekijken van de Schotse eeneiige tweeling Ruby en Rosie. Tijdens een stormachtige winternacht verdwijnt Ruby uit het leven van haar tweelingzusje, haar ouders en haar kleinere zusje Eve.

30 jaar later: Eve Thompson is een succesvolle wiskundedocente geworden aan de universiteit van Glasgow. Samen met Rosie blijkt ook Ruby te zijn verdwenen in de nevelen van de tijd en haar tijd door te brengen in een psychiatrisch opvangtehuis. Haar moeder is overleden, en haar vader woont in een flatje en wordt ouder en hulpbehoevender. Plots krijgt ze het bericht dat in een kleine kapel in een biechtboek een boodschap is geschreven die met de verdwijning van haar zusje te maken heeft. Ook met deze nieuwe tip komt het politie-onderzoek echter niet verder, en Eve besluit zelf op onderzoek te gaan in plaats van haar carrière na te jagen in Harvard.

Tegelijkertijd leven we mee met een gezin dat is opgenomen in een sekte die niet toelaat dat Carol en haar dochter de buitenwereld in trekken. Op bepaalde manier haalt de buitenwereld echter Carol ruw in, en wordt zij overspoeld met nieuwe gevoelens van onzekerheid en angst binnen haar eigen wereldje. Met de moed der wanhoop zoekt Carol dat 'beetje lef' waardoor bepaalde zaken in beweging komen...

Natuurlijk blijken deze twee zaken met elkaar verband te houden en worden we meegesleurd in een zinderend en beklemmend verhaal dat de spanning opbouwt waardoor je steeds verder wilt lezen en je aandacht zelden verslapt. Het is een vlot te lezen boek met heel wat psychologie in en degelijke personages die goed omschreven zijn en een interessante evolutie ondergaan. Met heel wat aandacht voor de eigenheid en de psychologie van een eeneiige tweeling. Hilde Vandermeeren is nl zelf de helft van een eeneiige tweeling.

Dit verhaal net zoals haar Korte verhalen die net uitgegeven zijn en aan geen geld te krijgen trouwens, hebben bovendien een internationale allure die de Vlaamse klei zeker overstijgen (zie ook het artikel over Vandermeeren in een Amerikaans thrillermagazine: https://www.hebban.nl/artikelen/vlaamse-siert-cover-amerikaans-thrillermagazine).
Bij de weinige Vlaamse thrillers die ik al gelezen heb, krijgt Vandermeeren alvast een mooi plaatsje toebedeeld.