't Jagthuys vertelt de geschiedenis van drie nogal vreemde en geïsoleerde personen. Vera is sociaal dienstverlener. In deze hoedanigheid komt zij thuis bij Binnert, een volwassen man die nooit buiten de tuin van het Jagthuys komt, nauwelijks mensen ontmoet en de wereld voornamelijk kent via muziek en boeken. Vera komt in zijn leven op initiatief van Binnerts moeder Neeltje en raakt geobsedeerd door deze man.
Het boek heeft een intrigerende plot. Voor een literaire roman is dit boek bijzonder boeiend geschreven in de stijl van een psychologische thriller. De lezer blijft voortdurend nieuwsgierig naar de afloop, waarbij het gevoel overheerst dat het wel fout moet aflopen.
Tot zover niets dan lof. Toch zijn er ook een aantal minpunten te noemen.
De hoofdpersonen zijn stuk voor stuk niet alledaags. Er is voldoende stof aanwezig om de karakters meer uit te bouwen en daardoor ook geloofwaardiger te maken. De overgang bij Vera van iemand met een Oxford graad in geschiedenis naar een "sociaal" dienstverlener is maar matig verklaard. En hoe komt Neeltje ertoe om haar zoon helemaal van de buitenwereld te isoleren als gevolg van een slechte heup? En waarom wil zij hem maar in één opzicht volwassen maken? De roman had gemakkelijk twee keer zo dik kunnen zijn.
Het boek is geschreven in de ik-figuur vanuit het perspectief van Vera. Vera is natuurlijk een vreemde figuur, maar in haar blik op de wereld en haar gedachten valt weinig vrouwelijks te herkennen.
De beschrijving van de eerste ontmoeting van Vera en Neeltje is erg humoristisch. Deze humor ontbreekt vrijwel in de rest van het verhaal.
De laatste drie hoofdstukken voegen niets mee toe aan het verhaal.
Deze minpunten zouden minder zwaarwegend zijn als het boek als een satire gelezen zou moeten worden. Dan zou er minder verklaard hoeven worden. Maar uit niets blijkt dat de roman als satire opgevat zou moeten worden.
Al met al een boeiend boek met minpunten: drie sterren.
#hebbanbuzz