In Dood van een maestro blijft commissaris Brunetti tot op het laatst op zoek naar het doorslaggevende motief en de dader van de moord op de wereldvermaarde dirigent Wellauer. Wellauer was als mens een zedenpreker, als musicus een genie.

De prettige sfeer, het relaxte tempo, de niet zo uitgesponnen en gestresste zoektocht naar motieven, alibis en waterdichte bewijslast is een verademing. Natuurlijk is Brunetti daar uiteindelijk wel naar op zoek. Het blijft een misdaadrechercheur. Maar het wordt niet zo één op één uitgekauwd. Het is meer een beschouwelijk, zich rustig voltrekkend proces, waarin de context van Brunettis eigen leven voor een huiselijk sfeertje zorgt. Dit alles zonder banaliteiten of gezochte aangeefconstructies à la: de huisvrouw morst terloops tomatensaus over haar schort, waarop de commissaris de definitieve oplossing van het moordverhaal invalt. Hier gaat het meer om de Italiaanse en de specifiek Venetiaanse sfeertekening. Die is eerder een verrijking dan dat ze leidt tot overbodige bladvulling. Je krijgt zin om te ontwaken in een mistig Venetië, de boot te pakken naar het prachtige eilandje San Michele, rond te struinen door het labyrinth van steegjes en bruggetjes die Venetië rijk is en je in een volkse trattoria te laten trakteren op een heerlijk Italiaans maaltje en een grappa.

Die sfeer maakt de technische foutjes - het is bijvoorbeeld moeilijk om s ochtends een verslag te lezen in de avondkrant Corriere della Sera van een op de avond tevoren gepleegde moord - en de minder ambitieuze plot, zeker goed. Met Brunetti blijft de lezer tot laat in het boek van zekerheid verstoken omtrent de uitkomst, zonder dat de lezer geforceerd essentiële informatie wordt onthouden. Wel doet auteur Donna Leon erg veel water in de wijn om de menselijke kant van schurkenjager Brunetti te benadrukken. In feite zet zij hem in de afhandeling van de moordzaak Brunetti op de stoel van de rechter. Opzettelijk achterhouden van essentiële onderzoeksinformatie is voor een politiebeambte toch een doodszonde. Een geloofwaardige commissaris van politie, hoe menselijk dan ook, zou dat in deze vorm toch nooit doen?

Tenslotte vraag ik mij af waarom de bazen van misdaadrechercheurs toch altijd ijdele, niet al te slimme mediageile freaks zijn die de hoofdpersoon immer weer van zijn taak dreigen af te halen. En dat terwijl die hoofdpersoon toch zo goed bezig is. Gelukkig zijn de meeste thrillercommissarissen slim genoeg hun meerdere op een voor de lezer aantrekkelijke manier te weerstaan.

Wie in zijn jeugd met plezier het speurwerk van Simenons geesteskind commissaris Maigret volgde, kan niet anders dan genieten van Maigrets Italiaanse collega Guido Brunetti. In deze tijd, waarin thrillerauteurs elkaar met gedetailleerde en complexe plots lijken te overtroeven, is het heerlijk weer eens een betrekkelijk eenvoudig en rustig ontrollend misdaadverhaal te lezen. Niet vreemd, want dit boek is dan ook in oorsprong al weer 13 jaar oud. Maar Guido Brunetti is still alive and kicking. Het laatste boek van Donna Leon waarin commissaris Brunetti de hoofdrol speelt, Vertrouwelijke zaken, is dit jaar uitgekomen en wordt algemeen als Heel goed gekarakteriseerd op deze site. Dit ouwetje verdient naar mijn smaak dezelfde waardering.