Niet alles is wat het lijkt. Hoe een gruwelijke ontvoering van een moeder uitdraait op een hechte band met haar indringer, de waarheid van haar man en de rede van haar ontvoering is opmerkelijk in dit verhaal. Een voortdurende afwisseling tussen de rol van dader en slachtoffer binnen de drie protagonisten.

Angstaanvallen die werkelijkheid worden. Voor moeder Claire was het een nachtmerrie die uitkwam. Ze beschermde haar dochtertje en wordt, op een nacht wanneer haar man op zakenreis is, ontvoerd. Nadien wordt duidelijk dat het niet gaat om een gewone ontvoering maar eerder een actie uit wraak en verdriet.
Het boek heeft tot op de dag van vandaag nog geen prijzen gewonnen. Kelly Simmons schreef naast De Indringer (Engelse titel: Still Standing) ook nog The Bird House en One More Day. De drie boeken zijn, psychologische, thrillers. Het favoriete schrijfthema van Simmons ligt er vingerdik op.
Ze startte vijftien jaar geleden met boeken schrijven, voordien was ze journaliste. Naast het neerpennen van haar romans is ze ook bezig met het maken van een tv-serie en het schrijven van een autobiografie.

Naast ontvoeringen wordt ook het thema van vrouwen- en kinderarbeid in kaart gebracht, die in slechte werkomstandigheden en tegen een laag loon uitgebuit worden met vaak ernstige gevolgen. Toch hebben we het hier niet om een ontvoering zoals we ze ons zouden voorstellen. In de loop van het verhaal krijg je zelfs medelijden met de ontvoerder en ook Claire voelt zich steeds beter bij hem meer nadat ze de waarheid kent van haar man en weet waarom ze ontvoerd werd. Dit maakte voor mij het boek speciaal omdat je een ander beeld krijgt van de werkelijkheid doorheen het boek.
Simmons gebruikt vaak ook flashbacks waarin we meer te weten komen over de personages en op het einde van het boek ervaar je een ‘aha’ gevoel. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van Claire, we zien alles vanuit haar ogen en weten niet meer dan zij weet, dit noemen we een belevende ik-verteller. Dit maakt het boek tegelijk ook een rollercoaster van gevoelens omdat we in iedereen wel een dader zien of een slachtoffer, net als in het hoofd van Claire geeft dit ons een gevoel van chaos.

De titel van dit boek sprak me meteen aan en is gezien de verhaallijn zeker niet slecht gekozen. Het is een boek waar je in kan blijven lezen, een boek dat je aandacht opslorpt, zelfs bij een minder gepassioneerd lezer als ik. Ik denk dat vooral de vele geheimen die in het boek zitten je aanzetten om verder te lezen. Je krijgt vanaf het begin allerlei tips die je al doen vermoeden dat het niet zomaar een alledaagse ontvoering is. Het deel net voor het slot vond ik iets minder boeiend en werd wat langdradig omdat we al wisten waarom ze ontvoerd was en dat de ontvoerder haar verder geen pijn meer zou doen na die slag in haar gezicht. Het einde van het boek werd dan weer wel goed omdat het tegendraadse beeld werd bevestigd met het ‘pijnlijk’ afscheid nemen van haar ontvoerder. Het boek eindigt met een open einde wat ik persoonlijk wel fijn vind om de rest van het verhaal zelf nog in te vullen.

De Indringer is een boek dat je doet nadenken over de twee kanten van een gebeurtenis. Simmons neemt je mee in een ontvoering die niet alleen angst opwekt….