Saai, somber en sober. Maar daar ligt toch ook wel weer de grote kracht van dit boek: het toont eigenlijk zinloosheid en geestelijke armoede aan, een leven waarin bijna niets gebeurt en de hoofdpersonen er ook geen enkele invulling aan lijken te willen geven. En ook: Zo moeder, zo dochters; het leven van de moeder wordt geruisloos door de dochters op dezelfde wijze ingevuld.
Toch eens een ander boek van Helle lezen: zit er meer 'leven' in haar andere romans?