In het nawoord schrijft vertaler Hans van Pinxteren dat Flaubert zich in Madame Bovary distantieert van - en stelling neemt tegen - de romantiek. En ja, dat is zeker zo; echter ruim 150 jaar na de eerste publicatie komt het verlangen van Emma Bovary naar verrukking, passie en roes hedendaags over. Ook haar afkeer van de dagelijkse sleur is treffend modern: '... in alle hoeken van haar hart, weefde de spin van verveling stilzwijgend haar web.'
Dus laat Emma zich verleiden tot verboden liaisons en wordt daar steeds vindingrijker in. Ze veinst haar pianospel verleerd te zijn en doet dat zo gewiekst dat haar man aanbiedt lessen te gaan volgen in de stad. Emma gaat, maar niet voor de pianolessen al zorgt ze wel dat er een factuur is. Tijdloos!