“En hij legde Thomas uit dat hij met hem graag een contiguiteitsrelatie wilde waarin ze elkaar zouden toebehoren, maar niet bezitten. Dat hij liever alleen wilde blijven, maar tegelijk aan hem dacht als aan zijn uitverkoren liefde, de favoriet van de eeuwige verloving. Dat ze niet bang moesten zijn voor hun eenzaamheid, maar die moesten beleven als het meest complete resultaat van hun liefde. Want al leefden ze dan apart, ze behoorden elkaar toe en hadden elkaar nog steeds lief” (161-162).

De roman Gescheiden kamers van Pier Vittorio Tondelli gaat over de vraag hoe je met verlies van een geliefde om moet gaan. De Italiaanse schrijver Leo onderneemt een reis naar de plekken die hij met Thomas, zijn overleden Duitse ex-geliefde, heeft gedeeld om het antwoord op deze vraag te zoeken. Met een prachtige beschrijvende schrijfstijl neemt de Pier Vittorio Tondelli de lezer mee in de geschiedenis van de romance tussen deze twee mannen.

Het succes van deze roman is te danken aan de melancholische en eerlijke stem van Leo die de lezer op de hoogte brengt van zijn emoties en de zoektocht naar acceptatie om zonder je geliefde door het leven te moeten. De roman deelt niet alleen het lief en leed van deze twee geliefden, maar het verhaal geeft ook haarscherp aan hoe het er in de jaren tachtig aan toe ging. De vrijheid-blijheid was niet zo vanzelfsprekend meer en bracht ook een hele hoop problemen met zich mee.

Het einde van de roman laat veel vragen over en helaas kan de overleden schrijver Pier Vittorio Tondelli deze vragen niet meer beantwoorden. Met Gescheiden kamers heeft de schrijver bewezen dat hij goed kan inspelen op de tijdsgeest van de jaren tachtig, maar dat hij ook een vooruitziende blik had als het bijvoorbeeld gaat om het bevorderen van de emancipatie van homoseksualiteit. Daarnaast maakt de roman indruk door de goed uitgewerkte thematiek en personages. De roman is echter niet voor iedere lezer geschikt. Dit komt omdat de rode draad van de roman soms lastig is te volgen door de wisselingen tussen heden en verleden. Een goed oplettende lezer zal hier echter geen moeite mee hebben. Gescheiden kamers is dus geen makkelijke roman, maar zeker een literair kunstwerk en de moeite waard om te lezen.