Deze roman is gebaseerd op de werkelijkheid. De personages zijn in de verbeelding van de schrijfster een eigen rol gaan spelen en de ontwikkeling van de plot is heel fictief.

Elsa is altijd maar bezig. Of ze is aan het werk, of haar huishouden aan het doen of zorgen voor haar man en kinderen. Ze krijgt pijnen in haar spieren vooral haar armen doen ontzettend zeer. Na een bezoekje aan de huisarts blijkt dat ze een burn-out heeft en meteen moet stoppen met werken en rust gaan nemen. Zijn advies is om naar een herstellingsoord te gaan om daar alles even los te laten. Elsa kiest voor Icarus, een voormalig klooster dat is omgebouwd tot een herstellingsoord. In het herstellingsoord onderzoekt Elsa haar verleden. Ze vraagt zich vooral af wat ze haar zoontje heeft aangedaan. Hoe heeft het zover kunnen komen dat hij zich alleen maar van zich afkeert? In het herstellingsoord ontwikkelen zich tussen haar en de groepsgenoten vriendschappen en de liefde voor een andere patient is niet te bedwingen. Maar ze is kwetsbaar en het is makkelijk misbruik te maken. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op en Elsa wordt gedwongen een keuze te maken…

“Haar bewustzijn bevond zich in het midden van het gapende gat dat zich als een glooiende kom om haar heen strekte.“

Op de achterflap van De handen van de geliefden staat ‘de draaikolk van gebeurtenissen’ en zo voelt het ook tijdens het lezen. Als een draaikolk komen de gedachten en gevoelens van Elsa op je af en al haar verwarring is tastbaar. Het komt chaotisch over maar juist dit geeft een goed beeld van Elsa haar innerlijk. Ze is opgebrand, uitgeput maar vooral ontzettend in de war. Een personage dat een goede diepgang meekrijgt en haar verwarring is begrijpelijk. Tijdens haar verblijf schrijft ze in een dagboek, brieven aan haar vader die cursief weergegeven zijn, en die veel over Elsa vertellen.

“Hoe kan ik nou aan mezelf rapporteren, terwijl ik niet weet wie ikzelf ben? Veel te lastig. Dus wil ik mijn verhaal aan jou richten."

De auteur zet in dit boek een aantal personages neer die weinig sympathie meekrijgen. De man van Elsa vindt het allemaal maar lastig, nu moet hij alleen voor de kinderen zorgen, een man die veel te veel verwend is door zijn vrouw en gewend is dat alles voor hem klaar staat. Een man met weinig zelfstandigheid. En dan hebben we Paul, die samen met Elsa in het herstellingsoord zit. Iemand die alleen maar aan zichzelf denkt en die zich op zeer egoïstische wijze opdringt aan Elsa. Een man die zich gedraagt als een kind. Zo weet de auteur elk personage wel wat eigenaardigheden mee te geven en ze typerend neer te zetten. In De handen van de geliefden draait het om Elsa maar ook de andere personages krijgen hun kans hun eigen ik te laten zien.

“Hij roffelde zijn staccato ritme, doorspekt met cynisme en sarcastische humor. Hij verwachtte haar naast zich meelopend in de pas.“

In de tijd dat Elsa in het herstellingsoord zit moet Elsa vechten voor elk klein beetje geluk en er zijn dagen dat ze geen uitweg ziet. Het contact met haar kinderen minimaal en ook haar man keert zich van haar af. De dingen die ze in het herstellingsoord doet zijn begrijpelijk, ze is gewoon op zoek naar die ene steun, iemand die haar op een voetstuk zet waardoor zij zich weer iemand voelt. En vooral wil ze zichzelf weer terugvinden. In De handen van de geliefden weet de auteur op haar eigen wijze goed te verwoorden hoe iemand zichzelf kan kwijtraken en dat het een zware weg is om jezelf weer terug te vinden. Om te durven voor jezelf te kiezen. Haar eigen ervaring maakt dat ze de emoties heel sterk en indringend neerzet. Het herstellingsoord zelf is opgezet door mensen die maar wat doen en het is dan ook geen wonder dat de verwarring van Elsa eerst maar groter en groter wordt. Toch zal die tijd die ze voor zichzelf heeft genomen ervoor zorgen dat Elsa voor zichzelf de juiste keuze maakt. En of deze keuze begrijpelijk is is aan de lezer om te bepalen.

De handen van de geliefden is poetisch en vloeiend geschreven al maakt de verwarring het soms wat minder makkelijk te lezen en is even terugbladeren noodzakelijk. Toch…als het boek uitgelezen is, is er heel veel duidelijk…