De auteur van Hertstranen schreef naar eigen zeggen een boek dat twee keer gelezen dient te worden. Na eerste lezing moet ik toegeven, dat om de puzzelstukjes die uitgestrooid zijn over het verhaal op de juiste plaats te krijgen, een tweede leesgang onvermijdelijk lijkt. Gelukkig kunnen lezers die niet elk detail verklaard willen zien, van dit boek genieten. Sterker nog, de vele symbolen dragen onverklaard waarschijnlijk nog sterker bij aan de mysterieuze, soms sinistere, maar bovenal intrigerende sfeer waarin Hertstranen is gehuld.

En die sfeer is misschien wel de belangrijkste reden om dit boek te lezen. Van der Meulen is erin geslaagd om een beklemmende roman af te leveren waarvan je slechts met moeite losraakt. Het zijn dikwijls geen prettige beelden die hij ons voorschotelt. Maar in de barokke, opera-achtige scènes schuilt ook een liefde voor een zekere abjecte esthetiek die eigenlijk wel verslavend werkt.

Het is moeilijk, zo niet onmogelijk om Hertstranen in een hokje te stoppen. Is het een coming of age roman? Een thriller? Een symbolistisch epos? In ieder geval is het een boek dat het aardse tracht te verbinden met het hemelse, het prozaïsche met het poëtische en het vergankelijke met het eeuwige. Flink ambitieus dus. Koppel dat aan een heldere, bijna staccato schrijfstijl en je krijgt al snel een eigenzinnig en wonderlijk boek dat zijn eigen plek in de Nederlandse literatuur inneemt.