Met dank aan uitgeverij De Kring en Boekenfans dit boek kunnen lezen.


De cover is prachtig door de vrouw die erop staat met rood gestifte lippen,  de blik, je krijgt er een goed gevoel bij, je wil weten wie de vrouw is.


Het verhaal begint in 1945 een moeilijke tijd met het einde van de tweede WO II.  Anna Harper is dan vier jaar. Haar moeder lijkt geen echte moederliefde te kunnen tonen,  ze wilt haar dochter vooral klaarstomen tot een dame van de wereld die trouwt met een diplomaat. Anna is eenzaam en staat veel door het raam te kijken naar de spelende kinderen in de straat.  Wanneer ze een beer cadeau krijgt en hem omdoopt tot Bruin, heeft ze onmiddellijk ook een maatje en is de eenzaamheid verdraagzamer.

Ondertussen probeert ze om haar eenzaamheid en gebrek aan liefde met een droomwereld te verdringen.  

Zo overleeft ze de levenslessen van mammie en het doodzwijgen wanneer ze naar mammie haar zin weer iets verkeerd gedaan heeft. Op latere leeftijd wil ze komaf maken met de illusies van het verleden en kiest ze voor een avontuur in Italië.


Mijn Italiaanse moeder is een roman waar eenzaamheid centraal staat.  Gedurende gans het verhaal worden we meegenomen in het leven van Anna en haar ouders. Ze mist de liefde en genegenheid die ze bij andere kinderen in de straat ziet,  niets lijkt goed genoeg te zijn voor haar Mamie ze voelt zich soms een bediende of opstakel in plaats van een dochter.


Anna maakt gedurende het verhaal een echte groei mee,  je voelt haar groeien. Ze is slim en weet bepaalde situaties Hierdoor in haar voordeel te draaien. Het plot zit goed in elkaar en het leest vlot. De schrijfster weet ook heel goed de leeftijden van Anna weer te geven.  Je voelt wanneer Anna jong is dat het kinderlijk geschreven is, zo groeit de schrijfstijl mee naar mate Anna ouder wordt. Mijn complimenten hiervoor.


Het is een bijzonder boek. Een aanrader.  Een echte feelgood roman vind ik het niet door het thema eenzaamheid.  Maar prachtig neergezet, waardoor je de gevoelens van Anna als lezer echt voelt.