Met De zussen Van Gogh heeft kunsthistoricus Willem-Jan Verlinden een zeer leesbaar non-fictie werk geschreven. Anders dan de titel doet vermoeden, beschrijft de auteur niet alleen de levens van de zussen van Vincent van Gogh, maar ook van diens broers en ouders. De auteur heeft drie jaar onderzoek gedaan om dit boek te schrijven. Op iedere bladzijde van het boek kun je merken, dat het met grote interesse, liefde en zorgvuldigheid is geschreven. Op verhalende wijze wordt het verhaal over het gezin Van Gogh in chronologische volgorde verteld.

Vooral voor mensen die al enigszins op de hoogte zijn van het wel en wee van Vincent is dit boek een aanrader; het geeft nog meer achtergrondinformatie over de jeugd en familierelaties van de geniale kunstenaar. Daarnaast is het boek een prachtig tijdsbeeld over de periode van eind 19e, begin 20e eeuw. Een tijd waarin mensen elkaar volop brieven schreven, waarin meisjes op jonge leeftijd het huis uitgingen om een opleiding te volgen, waarin over psychische ziektes en hun behandeling nog weinig bekend is, maar ook waarin familiebanden tijd en afstand weten te overschrijden.

Het boek is daarom ook interessant om te lezen vanuit historisch oogpunt, maar ik vraag me wel af of het tot een breed publiek zou kunnen doordringen zonder de beroemde broer, die toch de kapstok vormt waar dit verhaal min of meer aan opgehangen is. De ontwikkeling van Anna, Lies en Wil krijgt gaandeweg het boek steeds meer gestalte, maar toch komen ze niet uit de schaduw van hun beroemde broer. Ze zullen altijd De zussen van Van Gogh blijven. Dat ligt overigens niet aan de schrijver, hij heeft zich gebaseerd op de feiten die uit brieven bewaard gebleven zijn. Maar het is zeer zeker een aangename gewaarwording om bijna een eeuw met deze familie te kunnen meelopen.