Simon, de hoofdpersoon en de beste visfileerder van Veendijk, had een droom: de wereld rond reizen. Het leven in de besloten dorpsgemeenschap had andere plannen met hem door gebeurtenissen in het gezin en een enorm verantwoordelijkheidsgevoel. In 2014: is hij getrouwd, heeft een zoon, een baan in de vis, gaat naar de voetbal en de kerk en woont nog steeds in zijn geboortedorp. Leeft zijn leven met een bepaalde gelatenheid.
‘Het zou een dag worden als alle andere, een dag waarop geen herinneringen gemaakt werden. Dat was een van de voordelen van een kleurloos leven in een doodgewoon dorp: je wist waar je aan toe was, elke dag weer.’
Totdat Neva, zijn jeugdliefde, weer opduikt in dit vissersdorp: ‘Neva was terug en schonk hem direct het derde litteken, zelfs zonder contact kreeg ze het voor elkaar. .. het was gedaan met het doodgewone dorpsleven van Simon van Wijk.’

Simon heeft Neva, het ene dropje in de verkeerde snoepzak, als 10-jarige ontmoet, ruziënd aan de haven. De haven voor de eerste ontmoeting, daar waar de vissersboot ligt, daar waar iemand verdrinkt, daar waar de aalscholver op een paalhoofd zit. Water, vis, tradities en gewoonten, mensenlevens, bedrog en eerlijkheid, eenzaamheid en schuldgevoel, liefde, haat en keuzes en toch is het zo rustig en gewoon in dit dorp. Lijkt het.

Het verhaal wordt gedoseerd verteld vanuit twee verhaallijnen. De ene vanuit 1998 en de andere speelt zich af in het heden van 2014. Over de vormgeving is duidelijk nagedacht. Op de omslag staat de naam van de uitgever ZL17. De opbouw van letters en cijfers zien we terug in de hoofdstukaanduiding. Symboliek speelt een rol in dit boek. Ook op de omslag staat een aalscholver. Deze vogel vangt vis vangt voor eigen voordeel, maar vliegt niet weg. De boekhandel waarin Simon zich graag zit in te lezen voor zijn reis, heeft de naam ‘De Specht’. Een specht heeft als een eigenschap zorgzaamheid. De zorgzame specht Simon en de aalscholver die niet uitvliegt. Daarnaast komt het getal drie een aantal keer voor. Drie keer een litteken, drie keer dat Neva naar het dorp komt, drie keer is er een ‘ongeluk’, drie keer is Simon eerste reserve.

De schrijfstijl is toegankelijk, een prettig perspectief in tijd en de hoofdstukken bevatten behalve korte ook mooie zinnen. Naarmate je verder komt in het verhaal komt er meer duidelijkheid over de verborgen gebeurtenissen in het verleden. Je vraagt je regelmatig af waarom bepaalde besluiten zijn genomen, waarom Simon niet meer daadkracht heeft getoond en eigen keuzes in zijn leven heeft gemaakt, waarom hij zijn droom niet heeft waargemaakt. Je zou hem als lezer willen toeroepen: Kies ook eens voor jezelf, dan kun je er juist beter voor een ander zijn! en dat lijkt ook precies de boodschap te zijn die de auteur mee wil geven, de achterflap vertelt: ‘Een leven dat niet het zijne is.’

Het verhaal leest vlot, met een verrassende ontknoping en een einde waarbij alle losse eindjes bijna onrealistisch bij elkaar lijken te moeten komen en worden uitgelegd. Een lezer kan het fijn vinden om na te denken over hoe een leven verder zou kunnen gaan, het leven over ‘De gewone Simon die voor de uitbundige Neva precies goed was zoals hij was.’ Een debuut voor een fijne (vakantie)leesdag en waardoor ik nieuwsgierig ben naar een volgend boek van deze auteur met een eigen literaire schrijfstijl.
3,5*