Ik vond het eerste deel van de Aardkinderen De vallei van de paarden geweldig. Daarom waren de verwachtingen van De vallei van de paarden ook heel hoog gespannen.

Ayla heeft de stam moeten verlaten en trekt nu in haar eentje rond, op zoek naar ´De anderen´.

Ik zal eerlijk zijn. Het viel tegen. Waar ik het net ontzettend leuk vond dingen te weten te komen over De Stam, heeft Ayla hen en haar zoon moeten verlaten en gaat ze op zoek naar de Anderen. De speurtocht is nogal lang en de beschrijvingen worden alsmaar langer, en het wordt afgewisseld met stukjes Jondalar, die ik persoonlijk een enorme eikel vind. Het leukste stuk vind ik het deel waarin Jondalar haar leert praten, want dat lijkt het meest op wat er veel in deel 1 zat. Verder groeit Ayla's intelligentie uit tot boven menselijke proporties, wat jammer is aangezien het zo weer een stuk minder realistisch is.