De flaptekst belooft een “hilarische en sprankelende roman over doodsangst”. Ondanks de inderdaad vele hilarische scènes, sprankelde het verhaal niet voor mij. Begrafenisondernemer Paddy vertelt de lezer over zijn laatste vier dagen, maar doet dit nogal beschrijvend, droog met weinig gevoel. Het zorgt voor een afstand. De emoties en pijn (want ja, lijden zal hij, na het doodrijden van de broer van de beruchtste maffiabaas in Dublin) worden niet echt invoelbaar gemaakt, waardoor mijn hoofd wel maar mijn hart niet betrokken raakte. De gebeurtenissen in het verhaal lijken daardoor wat vergezocht en krijgen absurdistische trekjes.

Maar soms, ineens, is er een intieme scène vol gevoel. Bijvoorbeeld als Paddy vertelt over het verlies van zijn vrouw, over de rouwperiode erna. Plotseling ben ik hem heel dicht genaderd. Helaas zijn deze scènes schaars, en lijkt het alsof het verhaal even uit zijn eigen stijl is geschoten. Ook zijn er een paar mooie esoterische momenten, zoals Paddy’s herinnering aan zijn vader die hem leert Autonoom Kanaal 24 te gebruiken, een plek in zijn hoofd die pijn laat verdwijnen. Maar net als de intieme scènes zijn deze esoterische momenten spaarzaam.

Ondanks deze punten van kritiek vind ik het een vermakelijk verhaal. Een verhaal met potenties…


Met dank aan Not Just Any Book en Uitgeverij Brandt voor het recensie-exemplaar.