Harold White is niet alleen een kenner van Canon Doyle, hij is geobsedeerd door de vader van Sherlock Holmes. Hij is net een dag lid van de meest prestigieuze club der Sherlockianen wanneer Alex Cale, de beroemdste expert waar het op Canon Doyle aankomt, vermoord wordt aangetroffen op zijn hotelkamer. Deze moord vind plaats op de vooravond van zijn bekendmaking van de vondst van het vermiste dagboek van Canon Doyle. Het vermoeden is dan ook dat de moord te maken heeft met deze vondst.

Harold, die nog nooit eerder werd geconfronteerd met een echte dode, probeert met al zijn Sherlock Holmes-kennis de waarheid te achterhalen, bijgestaan door Sarah die ook op de bijeenkomst van de club aanwezig is.

Als tweede verhaallijn volgen we ook Canon Doyle zelf die in een onverkwikkelijke moordzaak terecht komt.

Het leuke van de bibliotheek vind ik altijd dat ik dan vaak met andere boeken thuiskom dan wanneer ik van een boekhandel kom. Je wordt in een boekhandel hoe dan ook toch min of meer gelokt naar de nieuwste en meest populaire boeken, ook al besef je dat zelf op dat moment misschien niet.

Dit boek uit 2011 is niet erg populair. Ik moet ook zeggen dat ik het bestaan er niet van wist. Ik zag het staan in de bibliotheek, en ook al ben ik geen Sherlock Holmes fan, de achterkant triggerde mij om het mee te nemen.

Nu, na het lezen van het boek, kan ik me er wel iets bij voorstellen dat het niet de bestsellerslijsten haalt. Het boek is prima om te lezen maar een hoogvlieger is het niet. De verhaallijn van Canon Doyle vond ik nog het leukst om te lezen, maar Harold White is toch een saai personage in een hier en daar saai verhaal, dat zo nu en dan ook wel wat vreemd van de hak op de tak gaat. Gelukkig is de schrijfstijl prettig en redelijk vlot waardoor het op zich geen moeite kost om het toch uit te lezen.

Naar aanleiding van dit boek ben ik eens op internet gaan struinen en ik ben gewoon verbaasd over de, soms zeer exclusieve, verenigingen van Sherlock Holmes fans. Mensen kleden zich als hem, willen op hem lijken, in zijn voetsporen lopen, en dat is naar mijn idee toch wel bijzonder. Zo’n heel erg prettig karakter is het tenslotte niet. In het echte leven zou ik niet graag een Watson zijn die altijd in de schaduw van de zegevierende, stronteigenwijze en betweterige Holmes moet staan.