De personages in dit boek van Anna Enquist hebben allemaal hun eigen gezin, hun eigen leven hun eigen huis; hun eigen kruis. Toch musiceren Heleen, Christien, Jochem en Hugo met elkaar. Ze vormen een kwartet en spelen voor hun plezier en ontspanning. Musiceren is wat hen allen op de been houdt, hoe moeilijk en oneerlijk het leven ook kan zijn. Enquist heeft er een muziekstudie aan het conservatorium en een psychologiestudie aan de universiteit op zitten en de kennis van beide vakgebieden gebruikt ze in haar schrijfwerk.
In Kwartet strijden beide disciplines met elkaar om de eer. Het doen en laten van de personages hangt af van hun liefde voor muziek en hun psychische toestand. Hoe staan ze in het leven? Welke (nare) dingen hebben ze meegemaakt? Welke karaktertrekken hebben ze?
Een studie romanschrijven heeft Enquist nooit gevolgd. Misschien wel cursussen dat weet ik niet. Maar haar vermogen om de dingen te beschrijven is bepaald hoog. Geen omslachtig geneuzel met woorden; geen onzinnig littieteratuur gewauwel om het boek onnodig dik te maken. Enquist geeft de juiste dosis emoties bij de gebeurtenissen. Voor ieder personage zijn dat een andere emoties, want ook al zijn het vrienden, alle vier zijn ze toch heel verschillend. In de partituur heeft iedereen een eigen partij; in het leven heeft ieder zijn/haar eigen rol.
Inspiratie haalt Enquist uit haar eigen leven en het nieuws. Alsof haar schrijfwerk een uitlaatklep is voor Enquist. Ze geeft een draai aan de werkelijkheid zodat dezelfde ellende ieder keer anders gebruikt kan worden en als terugkerend thema (verlies van dierbaren) steeds tot een nieuw boek leiden.
Het doen en laten van de personages en de (dagelijkse) beslommeringen leiden tot een climax. Dat is echter geen einde a la 'Olifant met een lange snuit'. Want vervolgens moet er nog het een en ander verklaard worden en afgerond worden.
Waarom je dit boek niet moet lezen: Als je het trucje van Anna Enquist nu wel kent, en er schoon genoeg van hebt. Als je de combinatie muziek en psychologie (op welke manier dan ook) niet meer ziet zitten, omdat het toch niet helemaal realistisch overkomt.
Waarom je dit boek wel moet lezen: Het leest werkelijk waar als een trein. De spanning wordt bijna ongemerkt opgevoerd. Bijna, want er sluimert iets, en dat weet je…