Esther Boek debuteerde het aangrijpende boek Geen kind meer (2017), gebaseerd op waargebeurde feiten binnen haar eigen gezin. Ze heeft een nieuwe roman geschreven, De perfecte moeder (2019), waarin verwaarlozing en mishandeling van kinderen centraal staat.

Het verhaal heeft een bijzondere opbouw: 90 korte hoofdstukken die constant verspringen in tijd en tussen twee personages. Eerst lijkt er geen touw aan vast te knopen, maar na het opschrijven van de titels en data kwam er een logische lijn in. Het boek is mooi geschreven, korte zinnen helder en duidelijk.

Esther Boek besteed aandacht aan kinderen die thuis problemen hebben. Verwaarlozing en mishandeling door ouders die zelf problemen hebben, mede ontstaan door hun eigen jeugd en/of door drankmisbruik. Het is een heftig verhaal, maar door de constante afwisseling en de gedoseerde wijze waarop de informatie wordt gegeven is het een meeslepend verhaal.

Mooi is de afwisseling tussen de kleine Heleentje en de volwassen vrouw Heleen. Het geeft heel goed weer hoe groot de impact van verwaarlozing en mishandeling tijdens haar jeugd was en hoe dat nog doorwerkt in haar opgroeien en haar volwassen leven.
Wat het boek interessant maakt, is dat naast deze verhouding ook de kant van de moeder wordt getoond. Ook haar leven liep niet zoals ze het zou willen en dat heeft (in dit geval) ook weer een basis in het onstabiele gezin waarin zij opgroeide.

Esther Boek heeft verschillende facetten van opvang van uit huis geplaatste kinderen weergegeven. De kinderrechter en de voogd komen aan bod evenals de crisisopvang en de langere opvang bij pleegouders. Maar alles begint bij de alertheid van de omgeving. Heleentje heeft een juf van Dijk die ziet dat het niet goed gaat en aan de bel trekt. Elk kind zou een juf van Dijk moeten hebben.

De perfecte moeder is een boek dat iedereen zou moeten lezen, want het neemt veel weg van de onwetendheid over kinderverwaarlozing en kindermishandeling en de gevolgen ervan. Een boek met goed uitgewerkte personages, een indrukwekkend verhaal en tot slot nog een verrassend einde.