In “Na de Winter” geeft Guadaloupe Nettel haarfijn het leven weer van twee nogal individualistisch ingestelde mensen, te weten Claudio en Cecilia.

In het bijzonder Claudio, Cubaan, en werkend in New York, is een klassiek voorbeeld van een persoon met nogal wat autistische trekken. Alles in zijn appartement is keurig geordend en de dagelijkse handelingen worden in een vaste volgorde verricht. Claudio is het liefst alleen; hij wenst geen enkele inbreuk op zijn levenspatroon. Wèl onderhoudt hij een knipperlicht – relatie met een oudere vrouw, die hij van tijd tot tijd opzoekt.

Cecilia, Mexicaanse, studeert in Parijs, is minder mensenschuw. Ook zij is graag alleen, maar zoekt van tijd tot tijd enkele kennissen op en observeert graag mensen. Zij heeft een moeizame relatie met een buurman, die ineens voor langere tijd naar zijn geboorteland (Italie) vertrekt.

Een ontmoeting bij gemeenschappelijke kennissen in Parijs leidt tot een hevige, hartstochtelijke relatie tussen Claudio en Cecilia.

De verhaallijnen in deze roman zijn duidelijk. Er wordt goed weergegeven hoe moderne jonge mensen in grote steden over relaties denken, zeker wanneer deze worden vertroebeld door persoonlijke instellingen die in feite samenleven onmogelijk maken.

Een boeiende roman.