De wereld waarin dit verhaal zich afspeelt was niet zo moeilijk. Een prachtige onderwaterwereld, met zeemeerminnen en meermannen. Al na enkele hoofdstukken kom je erachter dat hun vader, de koning, een vreselijk mens is. Hij verwacht dat zijn dochters over ‘Ja en Amen’ op zeggen, nooit een weerwoord geven en alles doen wat hij verlangt. Maar Gaia, de jongste van zijn dochters, denkt daar anders over. Op haar vijftiende verjaardag mag ze voor het eerst naar boven zwemmen, de mensenwereld verkennen. Iedereen heeft dat gedaan, maar alleen om te kijken. Gaia wil weten wat er precies met haar moeder is gebeurd die op haar eerste verjaardag niet aanwezig was op het feest en daarna nooit meer is gezien.

Het verhaal begint wat langzaam, de wereld wordt geïntroduceerd, de personages een beetje uitgewerkt, maar het draait voornamelijk om Gaia, die met ontzettend veel vragen zit, die ze niet dient te stellen en dus ook geen antwoorden krijgt. Als ze boven water is geweest verandert ze. Ze wilt terug, meer weten over die jongen die ze gezien heeft, gered heeft. Maar ze wacht tot de tijd rijp is. Dat duurt dan enkele hoofdstukken waarin de tiran, haar vader, steeds verder gaat in het uitoefenen van zijn macht over zijn dochters. Gaia wordt uitgehuwelijkt aan een man die haar vader kon zijn en ook hij verwacht van haar dat ze alles doet wat hij zegt, zonder vragen te stellen. Vanaf het moment dat Gaia besluit die wereld achter zich te laten, begint het verhaal vreemder te worden.

De Zeeheks en de Salka’s, de andere wezens die onder water leven zijn nog redelijk te volgen, maar de wereld waar ze boven water in terecht komt is veruit vreemd. Door de vreemde opmerkingen, vragen en gesprekken van de mensen krijg je het idee dat ze meer weten dan ze laten blijken, maar dat blijft erg lang onduidelijk. Als blijkt dat de wereld die Gaia verlaten heeft niet heel veel verschilt van de wereld waarin ze terecht is gekomen, neemt het verhaal een iets andere wending. Het gaat meer om de macht van mannen en de onderdanigheid van vrouwen. Iets wat ik niet echt bij dit verhaal over een 15-jarige zeemeermin vind passen.
De vraag naar wat er met haar moeder is gebeurd, blijft lang onbeantwoord. Uiteindelijk komt pas heel laat de aap uit de mouw. Die plotwending was niet echt verrassend.

Desondanks was het verhaal snel te lezen. De schrijfstijl was soms wel wat langdradiger, door de lang uitgewerkte gedachtes van Gaia. Er stonden soms zelfs zinnen tussen haakjes, wat ik niet gewend ben in een boek. Op de een of andere manier was het verhaal intrigerend maar daarnaast ook verwarrend en soms onafgemaakt. Dat neemt alleen niet weg dat de cover uitzonderlijk mooi is en perfect bij het verhaal past.

Qua verhaal, opbouw en uitwerking zou ik het verhaal geen hoge beoordeling geven. Maar ik bleef toch een beetje benieuwd naar de uiteindelijke clue.