In 1959 worden op de Djatlovpas in het Oeralgebergte in Rusland de lichamen gevonden van negen studenten die de pas beklommen. De staat van de kleding en de verwondingen roepen allerlei vragen op. Latere onderzoeken en de geheimhouding rondom deze onderzoeken roepen meer vragen op dan dat ze antwoorden geven. Op internet is hierover de nodige informatie te vinden.

Het gebeuren is voor Olivier Willemsen het aanknopingspunt voor een verhaal over een Russisch meisje dat als 12-jarige kennismaakt met de groep studenten voordat deze naar de pas vertrekken. Zij heeft dan door iets wat ze toevallig hoort voorgevoelens dat er iets ernstigs staat te gebeuren. Door deze kennis komt ze in gevaar en moet met haar vriendje Boris vluchten. Uiteindelijke komen ze aan in Wladiwostok aan het einde van de TransSiberische spoorlijn. Deze vlucht wordt in het eerste en verreweg grootste hoofdstuk van het boek beschreven. De auteur roept het beeld op van een Rusland waar veel geheim gehouden moet worden en waar voortdurend gevaar dreigt voor diegene die iets weet.
In een tweede hoofdstuk spoelt Roza aan op de kust van de Verenigde Staten en wordt daar gevonden en opgevoed door een vuurtorenwachter. Het derde hoofdstuk gaat over een onderzoeker ( de auteur zelf ?) die op bezoek in Jekaterinenburg van het gebeuren op de Djatlovpas hoort en vervolgens in aanraking komt met iemand die een zoon van Roza zou kunnen zijn en hem vertelt over wat Roza is overkomen. In het laatste hoofdstuk is deze mogelijke zoon de verteller.

Het verhaal is heel vlot geschreven en leest makkelijk. Het zit echter vol ongerijmdheden en open einden. Over het algemeen zijn open einden wel prettig omdat het de lezer de ruimte geeft om zelf verder te fantaseren. In dit boek is dat echter niet het geval. De lezer blijft met allerlei vragen over onderlinge verbanden tussen de hoofdpersonen zitten die niet opgelost worden. De auteur kan dit bedoeld hebben om de geheimzinnigheid op te roepen die in Rusland heerste en misschien nog wel heerst en waar niets is wat het lijkt. De lezer krijgt blijft echter met veel onbeantwoorde vragen zitten en krijgt soms de indruk dat de auteur verschillende verhaallijnen heeft proberen samen te voegen tot een geheel en daarin niet is geslaagd. Dat kan voor de lezer teleurstellend zijn.