Dit eerste, vertaalde boek van schrijfster Susan Crandall neemt de lezer mee naar een tijd waarin blank en zwart elkaar niet in de ogen konden en wilden kijken. Op een eenvoudige manier wordt het leven van de negenjarige Starla beschreven vanuit haar eigen ogen. Opgroeiend bij haar oma, voelt ze zich niet erkend. Dit thema speelt het hele boek een zekere rol, want ook Eula, de donkere vrouw die Starla een lift geeft tijdens haar vlucht, zoekt onbewust naar een stuk erkenning. En wie niet? De schrijfster weet het leven van deze twee mensen met elkaar te verweven. Het lukt Crandall je mee te nemen en ze geeft je een inkijk in een bijzondere tijd, waarin naar onze huidige maatstaven discriminatie aan de orde van de dag was.
Starla's negenjarige leeftijd is niet altijd terug te vinden in haar gedachtes. Ze komt soms eerder over als een jongvolwassenen. Mijns inziens is Sudan Crandall niet helemaal geslaagd om de denkwereld van een meisje van deze leeftijd weer te geven. De wereld van de donkere vrouwen is mooi en ontroerend weergegeven. Ook heeft de schrijfster een goede balans weten net te zetten wat betreft het geloof. Zonder dat het al te zweverig overkomt, laat ze de personen hun geloof beleven op een authentieke manier.