Na ‘Voor jou‘ kon voor mij Jojo Moyes alleen maar tegenvallen. Want, bij dat boek huilde ik de tranen uit mijn hoofd. Gedeeltelijk was dat waar, want van ‘Dans met mij’ vond ik zo tegenvallen. Ik was dan ook een beetje huiverig om weer een boek van haar te lezen.

Maar ik had me geen zorgen hoeven maken, want ik vond ‘Dicht bij jou’ echt heerlijk. Het is wel wat voorspelbaar, maar ik verloor me in het verhaal van Mike, Liza, Hannah en Kathleen. Er zitten wat kleine geheimpjes in wat het net wat interessanter maakt en de personages maken grote ontwikkelingen door.

De grote lijn is natuurlijk dat het een romantisch verhaal is en dat duurt eventjes voordat alles op gang komt. Maar de weg er naartoe is helemaal niet saai, het is vermakelijk, lief, spannend en soms zelfs verrassend. Ik heb het hele boek door genoten, hoewel ‘Dicht bij jou’ natuurlijk niet eens in de buurt komt bij ‘Voor jou’. Ik heb zeker aan het eind van dit boek een traantje weggepinkt en Mike en de rest van de personages in mijn hart gesloten. Er zat alleen een klein stukje in wat me een beetje irriteerde, waarvan ik dacht dat Jojo Moyes ineens wat spanning erin kwijt wilde, maar wat ik niet helemaal vond passen in het verhaal.

‘Dicht bij jou’ is dan misschien niet zo goed als ‘Voor jou’, maar ik heb toch zeker wel genoten. De personages heb ik in mijn hart gesloten en aan het eind van het boek heb ik een traantje weggepinkt. Heerlijk genieten dus.