Op de cover: 8 veren. Zouden die staan voor de 8 personages die in dit boek aan het woord komen?
Grote veren en kleine veren, die lijken op een haardos.
Sommige personages hadden veel met Mattias te maken; andere kruisten maar heel toevallig zijn pad.
Elke persoon heeft zijn/haar eigen hoofdstuk om aan het woord te komen. Dat is is niet echt origineel maar het leest wel prettig, vind ik, en het zorgt voor vaart in het verhaal.

Je voelt als lezer de leegte die Mattias achterlaat, bij zijn vriendin en bij zijn beste vriend, bij zijn moeder en bij zijn grootouders.
Het is de sfeer die het hem doet.
Mensen die rouwen, ...en die toch verder moeten.
Er zijn ook personages, die echt weinig met Mattias te maken hebben, zoals de verhuurder van het strandhuisje.
Dat personage lijkt een beetje overbodig. Maar volgens mij geeft het de schrijver de gelegenheid om eens goed te lachen met zo'n “cursus voor het werk”. Voor velen onder ons is zo'n cursus (helaas) erg herkenbaar. Dat stukje breekt ook een beetje de spanning. Het is een adempauze in het boek.
Anderzijds is daar dan het alcoholisme van die man.
Nog een probleem erbij.
Ook de blinde loper en zijn begeleider worden goed beschreven.
Ik heb zo'n loper gekend, en zo'n begeleider. Niet makkelijk om een looptraining af te werken, als je zo aan elkaar vastzit. De schrijver moet dat ook al gezien of zelf gedaan hebben; anders weet je daar niks van.

De lezer komt er, naar het einde toe, eindelijk achter wat er precies gebeurd is.
Vreemd dat er geen sprake is van woede of haat, na die feiten.

Het boek staat vol met mooie zinnen.
“Zij sorteerde de losse onderdelen, kreeg hem op orde.”
“Meisjes die een mintgroene beker thee in hun schoot zouden houden als een ei dat elk moment uit kon komen.”
“Toen kwam Zoë met omzichtig plonzende stappen dichterbij en vouwde zich om me heen.”

Het was een fijne leeservaring.