"Final Girl is a film-geek speak for the last woman standing at the end of a horror movie."

En een horrorfilm.. It was!
We leren Quincy kennen, een 30-er die tien jaar geleden in Pine Cottage iets vreselijks heeft meegemaakt. Terwijl ze daar was met vrienden, werden ze aangevallen en Quinn overleefde dit als enige van de groep. Door de media werd ze bestempeld als Final Girl. Dit zorgde ervoor dat ze in contact kwam met Lisa en Samantha, 2 meiden die al eerder gruwelijke dingen hadden meegemaakt en door de media ook als Final Girls werden bestempeld.

Het verhaal vertelt zich vanuit Quin en de spanning bouwt zich heel langzaam op. Ondanks dat het langzaam gaat, is er cónstant iets onheilspellends aanwezig, waardoor je nekharen soms goed omhoog gaan staan. Door middel van flashbacks naar de gruwel van Pine Cottage wordt de sfeer nog beklemmender en word je razend nieuwsgierig naar wat er precies is gebeurd.

In eerste instantie dacht ik dat ik de clue doorhad, maar iets verder in het boek brak dat stuk. Vanaf dat punt wist ik echt niet meer waar het heen ging. Ik heb werkelijk bijna iedereen beschuldigd. En toch ook weer niet. En toch weer wel! Mééén, it was killing me! De ontknoping had ik dus ook niet aan zien komen, al was de dader wel al in mijn lijstje verschenen. Goed gedaan, Riley Sager!

Halverwege is er ergens een hoofdstuk waar er een vreemde beslissing wordt gemaakt en waardoor ik de typisch Amerikaanse meid uit een horrorfilm voor me zag. Je kent het wel: lang, blond, loopt rond in haar ondergoed en rent naar boven om te kunnen "ontsnappen". Op dit moment werd het leesplezier voor mij echt even vergald en had ik moeite om weer terug in het verhaal en vooral om terug in de spanning te komen. Gelukkig duurde dit maar een hoofdstuk of twee en zat ik er daarna weer helemaal in. Op het eind gaat de spanning echt los en kon het boek ook niet meer wegleggen tot ik eindelijk de laatste bladzijde had bereikt. Ik heb genoten!

Ik geef 4* voor het verhaal maar ook nog een halve ster voor de onwijze mindtwists. "Wellus, nietus, oooooooh, ohnee toch niet, ja! ja!, huh, ja maar... dat gedoe zeg maar :D. Samen 4,5*.

En nog even een eervolle vermelding van de fantastische layout van de UK hardcover. De zijkanten zijn zwart en het boek spát gewoon van je plank af. Dus mocht je 'm willen aanschaffen: absoluut de UK hardcover doen, het is echt een pareltje en een aanwinst in je boekenkast!