"Spannende liefdesroman" staat er op de cover. Ellen Lina kennende is dit ook precies waar ze je mee om de oren gaat slaan? En ja hoorrr, Koningslaan is precies dat en wat een gaaf boek is dit!

De proloog begint met het element spanning. Moord, een vermissing, een dode, je zit direct op het puntje van de stoel en vanaf nu is het alleen nog maar meegesleept worden en leesverslaafd zijn. In de ik-vorm beleef je dit verhaal vanuit Charlie van Amerongen en de schrijfstijl voelt direct weer als thuiskomen. Lina schrijft beeldend, tot the point, en de dialogen lijken soms gewoon uit het eigen leven gegrepen. Het voelt allemaal natuurlijk aan en de Engelse tikjes horen hier ook helemaal in thuis. Love it!

De overgang van ‘Wat gaat dit fijn en goed’, naar ‘Het glijdt allemaal lelijk tussen de vingers door’ is prachtig en wordt her en der heerlijk extra spectaculair uitgevoerd. De liefdesscènes zijn hot maar sjiek en wanneer de ellende goed uitbreekt weet Lina de spanning er zo in te brengen dat de nekharen je overeind gaan staan. De stukjes over het slaapwandelen ook, brrr eng gewoon. Twijfel slaat toe, kloppen mijn verdenkingen? Het is hard hopen geblazen dat hier de uitweg in gevonden gaat worden. De personages worden subliem neergezet en Finn krijgt me zelfs nog onverwacht tot een brok uit de keel wegslikken alleen maar door de zin: “Hij huilt geluidloos, de tranen zakken langs zijn gezicht richting kussen.”

Het einde zelf vormt de prachtige afronding van dit gevarieerde en veelzijdige verhaal. Elke rol is duidelijk, ik heb me gewoon geen seconde verveeld en sla met een diepe zucht, dik voldaan, het boek dicht.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot 4.5

Leesplezier: 4.5

Psychologie: 4.5

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor Koningslaan.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker