"Een spin in zijn eentje is stil. Ze cultiveren de stilte. Zelfs de spinnen die geluid kunnen maken, houden zich meestal zo stil mogelijk en wachten. Spinnen houden zich vooral bezig met wachten".

Neil Gaiman heeft met het boek De bende van Anansi (Anansi Boys) zich wederom verdiept in de oude legendes en mythes. Dit keer zoekt hij het in de diepe krochten van Afrika waarin “trickster” spinnegod Anansi wordt aangehaald. “Alle verhalen zijn Anansiverhalen en geen tijgerverhalen. Tijger in al zijn kattenhoedanigheden is de concurrent van Anansi, mythologisch gezien. Tijger zal altijd de spin willen uitdagen en willen winnen, op welke manier en in welke verschijning ook.”.
“In een tijd dat de dieren tegelijkertijd mens en dier waren, was Anansi de spin ze allemaal te slim af, vooral Tijger, want hij wilde dat alle verhalen naar hem vernoemd werden. Verhalen zijn net als spinnen, met al die lange poten, en verhalen zijn als spinnenwebben waarin iemand helemaal verstrikt kan raken, maar die er zo mooi uitzien in de morgendauw onder een blad, door de gracieuze manier waarop ze met elkaar zijn verbonden, het ene web met het andere”.

Anansi neemt in dit boek de gedaante aan van een zwarte man en vader van Fat Charlie Nancy. Fat Charlie is niet dik, al twintig jaar niet meer, maar hij wordt wel nog zo genoemd. Na de dood van zijn vader leert Charlie, mede door de hulp van een aantal buurvrouwen dat hij een broer heeft, Spider genaamd. Samen raken ze verstrikt in een web rondom de curieuze zaken van Grahame Coats, liefdesproblemen met Rosie, intriges, St. Andrews en de verwerking van de dood van hun vader.
Gaiman laat via Fat Charlie een magische reis zien langs de oude mythes, verpakt in menselijke gedaantes. Er komen magische elementen in voor, dode mensen die komen spoken na de dood, dierlijke figuren die kunnen communiceren met mensen, de mysterieuze vogelvrouw en haar navolgers .

Net zoals zijn grote broer American Gods, komt dit boek in het bizarre, onverklaarbare terecht, maar wel op een luchtige en toch realistische manier. Alle verhaallijnen passen zo mooi in elkaar en er staan weer prachtige beschrijvingen in: “Onze vader leeft niet meer. Ons haart weegt zwaar in onze borst. Smart daalt neer als stuifmeel in het hooikoortsseizoen. Duisternis is ons lot en rampspoed ons enige gezelschap”.

Het is niet zo dik en geëerd met veel prijzen als American Gods, maar het is wel weer in dezelfde stijl, met nadenkwerk achteraf en geleerde informatie over oude fabels en sagen. Alleen daar al om, de moeite waard om te lezen.