Als romanliefhebber en muziekliefhebber, begon ik gelijk in dit romantisch boek. Het boek begon wat onverwachts en de eerste paar bladzijdes begreep ik niet zo goed waar de schrijfster heen wilde. Van Laren gebruikte zowel de ik-vorm als de zij-vorm en dat vond ik eerst wat verwarrend. En soms ging het wat van de hak-op-de-tak-. Maar op een gegeven moment was dát juist mooi aan haar schrijfwijze. Hierdoor leefde het verhaal en bleef het niet te veel hangen.
Het mooiste vond ik hoe Van Laren iedere dag die Anne beleefde tijdens het tournee beschreef, en dan vooral de dagen waarbij Anne en Rory met elkaar optrokken. Bij de laatste 100 bladzijdes ging het verhaal erg snel en kwam de worsteling waarmee Anne zat erg naar voren. Nieuwsgierig naar hoe ze haar tweestrijd ging oplossen tussen het oude leven zonder Rory en het nieuwe leven met hem, zorgde ervoor dat ik gauw bij de laatste bladzijde kwam!