Titel : Ik ben Hendrik Witbooi
Auteur: Gonny Braam

Dit is het onthutsende verhaal hoe van de oorspronkelijke bevolking van het in Zuid- West Afrika gelegen Namibië. Een nomaden volk, puur en levend van wat het land hen bied, op gewelddadige wijze hun grond wordt afgenomen en de bevolking zo goed als uitgeroeid.

Hendrik Witbooi ( Kapitein van de Witbooi,s ) is volop bezig met de voorbereidingen om met zijn Nama- volk van Gideon naar het noorden te reizen voor water, voedsel en land voor mens en vee, om de droogte te ontvluchten. Hij moet daarvoor over het land van de Herero,s ook een nomaden volk. De relatie met de Herero,s is heel fragiel en dat brengt grote spanningen met zich mee. De communicatie gaat via brieven. Hendrik Witbooi kan lezen en schrijven en houd er zelfs een dagboek op na waarin hij alles opschrijft over het wel en wee van zijn volk. Hij doet dit nauwgezet en met een grote precisie. Deze brieven zijn eerlijk, gevoelig en je voelt de pijn en het verdriet van het Nama volk
Overal in Namibië zijn Duitse zendelingen actief om het Christendom te verkondigen en de volken te bekeren.
Dan besluit de Duitse Keizer Wilhelm 1 dat het tijd wordt om Zuid -West Afrika als kolonie op te eisen. De Britten, Belgen, Spanjaarden, Portugezen hebben ook zo hun koloniën in Afrika en zij kunnen niet achterblijven. Het is 1885 als er een delegatie van landbouwkundige, mijningenieurs en militairen bij Walvisbaai aan land komen.
Langzaam maar zeker proberen de Duitsers op een slinkse manier het land in handen te krijgen en de bevolking voor hen te laten werken en onder het gezag van Duitsland te plaatsen. De Witbooi,s strijden jaren op allerlei manieren om hun zelfstandigheid te behouden.
Maar na duizenden doden, hongersnood en andere ontberingen geeft Hendrik zich 9 september 1894 over. Hendrik is een groot man en vrijheidsstrijder met liefde voor het oude volk de Khoisan.
Het volk wordt in een kamp gezet met nauwelijks of heel geen eten. kleding, vee of hut. Velen sterven de hongerdood of bezwijken door het harde werken en de uitbuiting. Bij het lezen van wat dit volk heeft moeten ondergaan voel je een plaatsvervangende schaamte.
Als het volk na tien jaar het kamp mag verlaten is er niets meer over van het zo trotse en prachtige volk wat zij waren.
Door de dagboeken van Hendrik, die door een journalist al eerder waren gevonden is dit boek mede tot stand gekomen.
Het is beschreven zoals het is geweest eerlijk en zonder opsmuk.
De auteur heeft veel onderzoek gedaan en er is een indrukwekkend stuk geschiedenis van Zuid- West- Afrika beschreven.
Pas in 1995 wordt Namibië onafhankelijk met een ( Hendrik Witbooi ) als vice President.
Dit boek heeft mij diep geraakt.