Met een diepe zucht heb ik Zwart Water dicht geslagen. Wat een práchtig en indrukwekkend verhaal. Alweer!

De inhoud:
Inspecteur Kees-Jan van Aerendonck is een ervaren politieman maar deze keer is hij, mede door privé-omstandigheden, niet helemaal bij de les.
Hij wordt geconfronteerd met drie verdachte sterfgevallen en het enige dat de slachtoffers met elkaar verbindt is… water. En zij waren allen werkzaam in de medische wereld.
Mede daardoor valt na speurwerk de verdenking van Van Aerendonck op Frederique van Ostende en haar man Davide Vianello. Zij hebben hun dochtertje Isabelle twee jaar geleden verloren en de drie slachtoffers zijn elk verbonden met de behandeling en het overlijden van Isabelle. Bovendien is Davide, door zijn werk aan het Mose-project, gefascineerd door water.
Het is wel duidelijk dat de ouders niet over hun verlies heen zijn gekomen; Davide laat zich opslokken door zijn werk, net als Frederique, een wereldberoemde violiste. De laatste heeft nog steun aan Minke, een goede vriendin die ze heeft leren kennen bij een praatgroep van ouders met overleden kinderen. Maar desondanks is haar leven, dat daarvoor zeker al niet makkelijk is geweest, na de dood van Isabelle veranderd in overleven.
Er stroomt nog heel wat water langs (en over) het San Marcoplein, voor Van Aerendonck (en jij met hem) eindelijk duidelijk heeft hoe, door wie en waarom de moorden zijn gepleegd.
Het verhaal wordt overigens voornamelijk verteld door/vanuit Frederique.

Mijn mening:
‘Hartman wordt steeds sterker’ aldus de VN thrillergids. Dat heeft ze met Zwart Water voor mij opnieuw bewezen.
Een goed begin is het halve werk, zal Hartman hebben gedacht, en ze maakt de belofte meer dan waar. Direct het eerste hoofdstuk is nagelbijtend spannend, je leest het letterlijk en figuurlijk ademloos. Zo benauwend. En de eerste dode laat niet lang op zich wachten.
Het verhaal is niet chronologisch in zijn opbouw. We vliegen heen en weer in de tijd maar dat stoort helemaal niet. Je bent iedere keer weer nieuwsgierig naar meer informatie, dus wegleggen - als je die gedachte al zou krijgen - is geen optie.
De hoofdlijn in het verhaal is onvoorwaardelijke liefde (bijzonder genoeg bij een thriller) en is weer prachtig uitgewerkt. Daar is Hartman ijzersterk in: de beschrijving van de relaties tussen mensen en waar en hoe ze ontsporen.
Daarnaast heb je nog de zijlijnen van de ouders en de tante van Frederique, de sores van Van Aerendonck en het verhaal rond het overlijden van Isabelle.
Pittige kost, emotioneel gezien. Maar Hartman weet, als altijd, de juiste balans te vinden tussen spanning, emoties en humor. Voeg daarbij haar prachtige taalgebruik, de soepele zinnen, de mooie constructies, en je weet dat je weer een parel in handen hebt.

Natuurlijk start het boek met het herfstsonnet van Vivaldi. Dat kan alleen maar betekenen dat we nog een wintersonnet kunnen verwachten. Ik betreur het dat we maar vier jaargetijden hebben.