Het tweede boek van de auteur van de bestseller Het Familieprotret.
Toen ik zag dat Jenna Blum een tweede boek uit zou brengen, zette ik deze meteen op mijn lijstje. Ze had een kanjer van een debuut geschreven, dus dit boek bracht wel hoge verwachtingen met zich mee. Dat bleek enigszins tegen te vallen.

Het boek gaat over een tweelingbroer en zus die elkaar uit het oog verliezen door een gebeurtenis in het verleden. De jongen heeft last van Manische depressie, en heeft vele episodes waardoor hij in de problemen kan raken en zichzelf en zijn omgeving in gevaar kan brengen. Zijn zus komt hem na jaren op het spoor, en samen duiken ze terug in het verleden en wat er toen gebeurd is.

In het boek komt veel terminologie tevoorschijn over het tornadojagen, de schrijfster probeert het daarentegen wel zo te brengen dat het te begrijpen is. Toch voelde ik me een complete vreemde in het wereldje, omdat ik niets met ernstig onweer en buien van doen heb. Ik vind het totaal niets, en als dit in een boek voorkomt, kan ik me ook niet inleven in mensen die dat wel geweldig vinden, en zichzelf daarmee in gevaar kunnen brengen. Dat deel viel me dus al tegen.

Toch wil je graag weten wat er nu in het verleden gespeeld heeft dat de tweeling elkaar niet meer spreken. Dat maakt het verhaal aantrekkelijk. De schrijfstijl doet dat eveneens.
Toch had ik het idee dat het verhaal niet op de goede manier is gebracht. Het had beter vertelt kunnen worden, zodat het beter zou pakken. De familiebanden zijn wel mooi uitgewerkt, het beeld van manische depressie misschien te oppervlakkig. Wel heeft ze dit verweven met de rest van het verhaal, maar het had dieper gemogen. Het blijft wat aan de oppervlakte.
Al met al leest is het een goed leesbaar geheel, maar het eerste deel van het boek kan voor sommige mensen niet zo interessant blijken. En op bepaalde punten heeft ze dingen laten liggen wat erg jammer is.
Toch 3 sterren, omdat ik het een voldoende waard vind.