Alan Furst wordt door de internationale pers gezien als een van de beste schrijvers van historische romans. In zijn nieuwste boek Onze man in Parijs beschrijft hij het aangrijpende verhaal van de Italiaanse ondergrondse in de Franse hoofdstad aan de vooravond van het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog.
Winter 1938. Honderden Italiaanse intellectuelen vluchten voor Mussolinis fascistische regering naar Parijs, waar hen een arm en moeizaam bestaan als emigrant te wachten staat Een groot aantal van hen vormt een verzetsbeweging die de illegale krant Liberazione produceert Via een netwerk van vrijwilligers wordt de krant naar Italië gesmokkeld. Wanneer de hoofdredacteur van Liberazione, Bottini samen met zijn maîtresse LaCroix (vrouw van een vooraanstaand politicus) vermoord wordt aangetroffen in een liefdeshotel ontstaat er grote beroering. De nieuwe hoofdredacteur Carlo Weisz, in dienst van persbureau Reuters, wordt benaderd door de Engelse geheime dienst die hem door middel van chantage dwingt de levensgeschiedenis van de Italiaanse kolonel Ferrara te schrijven. Doel: de fascistische regering van Mussolini in diskrediet brengen. Intussen krijgt de verzetsgroep van Weisz te maken met een groot aantal moedwilligeongelukken (roof, brand, geweld, verraad) en wordt in Berlijn de jonge verzetsstrijdster Christa, de vriendin van Weisz, gevangen genomen. Weisz vecht uit alle macht voor de goede zaak, maar de tegenstand is groot.
De eerste helft van Onze man in Parijs is voornamelijk beschrijvend van aard. De sfeer wordt uitvoerig beschreven: de omstandigheden waaronder de illegale krant tot stand komt, de karakterisering van de personages en een omschrijving van de grootste vijanden van het clubje illegalen. Maar ondanks het beschrijvende karakter, gebeurt er meer dan genoeg. Er wordt een moord gepleegd en er zijn tal van typische spionage-elementen die een sfeer van constante spanning en dreiging oproepen (achtervolgende voetstappen in de metro, geheime afspraken in een verlaten park, mensen die spoorloos verdwijnen, donker geklede vreemdelingen). Maar de spanning begint pas echt op te lopen in de tweede helft van het boek als het emigrantengroepje te maken krijgt met tegenwerking, verraad, intimidatie en geweld.
Onze man in Parijs is beklemmend en ongelofelijk meeslepend. Het is jammer dat Alan Furst zich af en toe heel gemakkelijk uit moeilijke en uitzichtloze situaties redt, door een verhaallijn gewoon af te kappen en welgemoed op een ander punt verder te gaan. Zo worden Weisz en zijn collegas in Praag achtervolgd door de Gestapo. Ze ontsnappen en houden zich schuil. In het volgende hoofdstuk zijn ze gewoon weer terug in Parijs. Deze verteltrant is tekenend voor de structuur van het boek. Waar in de eerste helft uitvoerig alle details worden beschreven, daar stapt Furst in de tweede helft met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis. Qua structuur dus wellicht iets minder, maar wat spanning en sfeer betreft doet het niets af aan het enorme intrigerende karakter van het verhaal.
De karakters in Onze man in Parijs zijn kleurrijk en, al naar gelang hun belang in het verhaal, goed uitgediept. Het zijn mensen van vlees en bloed met al hun twijfels en angsten die hun handelen beïnvloeden. Mensen die in verzet komen tegen het verfoeide fascisme, maar niet tegen elke prijs. Het zijn per slot van rekening maar mensen.
De sfeerbeschrijving is fantastisch, de hoeveelheid research gigantisch. Er zijn tal van schijnbaar achteloze historische tussendoortjes die de sfeer en de achtergrond van de handelingen erg realistisch maken. Het plot is doortimmerd en het aantal verrassingen talloos. Niemand is te vertrouwen. Iedereen kan een verrader zijn, zowel in eigen kring als daarbuiten.
Als tegenwicht tegen allee zorgen en moeilijkheden heeft Alan Furst een subtiele romantische lijn door het verhaal geweven (Weisz en Christa) die op haar beurt ook een flink aantal angstige en spanningverhogende momenten met zich mee brengt.
Alan Furst staat in Onze man in Parijs op gelijke hoogte met geniale spionagegrootheden als Graham Greene en John Le Carre. Het is een indringend portret van een verward Europa aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Een periode waarin eigen belang en landsbelang streden om voorrang. Ideologie, idioterie, paranoia, wreedheid en heldendom, hand in hand. Furst heeft het allemaal weten te pakken. Ronduit fascinerend.