Titel : In dromen lieg je niet
Auteur : Malin Persson Giolito
Uitgeverij : De Geus


Het was niet zozeer de cover, maar de titel die me aantrok. Van de korte inhoud op de achterflap werd ik niet veel wijzer, maar na een tijdje wikken en wegen heb ik ‘In dromen lieg je niet’ toch maar gekocht. Heb ik daar nu spijt van ? Nee, nee, nee en nog eens nee !
Geweerschoten in een school. Slachtoffers liggen verspreid in haar klas. Enkel Maja heeft geen schrammetje. Op het eerste zicht kan het niet anders zijn dan dat zij achter de shooting zit, maar is dat inderdaad wel zo ?

‘Als ik iets zei, werd het uit het verhaal geknipt. Mijn woorden waren makkelijk te negeren, op wat ik zei hoefde niet gereageerd te worden.’

Maja’s hoofd … daar vertoef je als het ware 442 bladzijden lang in. Geen saaie monoloog, maar een mooie aaneenrijging van heden en flashbacks. Gaande van de hoorzitting tot de procesweek wordt je als lezer betrokken bij haar huidige situatie. Vertellend vanuit de ik-persoon en doorspekt met rake en directe conversaties kom je dichterbij de reden van haar arrestatie. Doorheen de gesprekken vallen de maskers van mensen uit haar omgeving af waardoor hun ware gelaat zichtbaarder wordt. Hoe verder in het verhaal hoe dichter je bij de personages staat.
Schuld of onschuld ? Hoe probeer je je onschuld staande te houden als iedereen jou reeds overtuigend aanduidt als schuldige ? ‘In dromen lieg je niet’ draait niet enkel om de afschuwelijke daad die plaats vond in het klaslokaal. Dit verhaal gaat zoveel dieper dan dat.

‘Mensen zijn niet geïnteresseerd in wat anderen zeggen of wat anderen vinden, wat ze hebben meegemaakt of tot welke conclusie ze zijn gekomen. Mensen zijn alleen geïnteresseerd in wat ze reeds menen te weten.’

Malin Persson Giolito schrijft inventief, niet zomaar een welles/nietes verhaal. Zij creëert niet een zoveelste thriller in de rij, dit verhaal zet de lezer tot nadenken. De schrijfster haalt er probleemloos enkele onderwerpen bij waardoor je stelselmatig de kritiek op onze huidige maatschappij voelt doorsijpelen. Velen nemen klakkeloos de informatie die de media (of derden in het algemeen) in onze strot stampt als te vanzelfsprekend aan. Kunnen, wij, mensen nog wel een eigen mening vormen ? Of durven we dat niet meer uit schrik om uit de kudde te stappen en met de vinger te worden nagewezen?
Ieder huisje heeft zijn kruisje. Of je nu rijk of arm bent, oud of jong, … iedereen heeft zijn/haar problemen. Soms zijn we, daar als buitenstaander, van op de hoogte maar al gretig grijpen we heel gemakkelijkheidshalve naar onze oogkleppen in plaats van een helpende hand te bieden.
Met enkele verrassende plot twists laat de auteur je gretig pagina na pagina omslaan. Hoe verder in het verhaal, hoe meer je een beter inzicht krijgt en hoe dichter je bij het proces komt. Persson Giolito heeft zeer sterke en uitgesproken personages gebruikt en deze beschreven zodat het lijkt alsof je soms naar een reconstructie kijkt. De 18-jarige Maria Norberg (Maja) komt uit een gegoede thuis, maar blijft ondanks het vele geld met haar voeten stevig op de grond staan. Haar denken en doen zijn realistisch beschreven. In het begin van het boek kreeg ik het gevoel dat ik een Young Adult las, maar gaandeweg verdwijnt deze insteek. Het aantal personages is redelijk beperkt en daar ze veelvuldig terugkomen krijg je nauwelijks de mogelijkheid één van hen te vergeten. Zelf vreesde ik een beetje dat het gerechtelijke deel tè saai of te technisch zou zijn, maar daar was geen sprake van.
Dit was voor mij een zeer verrassend boek dat enige tijd bleef nazinderen.

5*****