‘Als je dit boek leest, zal ik je simpelweg vernietigen’. Dat is de eerste waarschuwing van auteur Liza Hyde, beter bekend onder haar pseudoniem: Unmani. Ze spreekt de lezer rechtstreeks toe en neemt daarbij geen blad voor haar mond: ‘Mijn doel is niet om je te helpen’. Het bijzondere van deze manier van schrijven is dat het juist aanzet tot doorlezen. De boodschap van dit Verlies jezelf in Liefde is behoorlijk radicaal, dus: ben je bereid te sterven voor het kennen van de waarheid?

Unmani betekent: voorbij de geest, en is de naam die in de ashram van haar inspirator Osho aan haar gegeven werd. Osho, de goeroe uit India die in het westen in de jaren zeventig bekend was onder de naam Bhagwan. De bereidheid om te sterven is een zeer krachtige metafoor om je ego op te geven. En dat is hard werken. Gelukkig krijgt de lezer genoeg bezinningsmomenten om af te haken. Op deze manier bereikt dit boek alleen degene die werkelijk de ware liefde wil vinden.

‘Het leven speelt het spel van zichzelf vergeten om vervolgens naar zichzelf te verlangen, zichzelf te zoeken en zichzelf te hervinden als bron van het spel zelf.’

Wij verlangen naar eenheid, maar vergeten dat dit telkens weer een pijnlijke of op z’n minst ongemakkelijke ervaring kan zijn. Hierdoor ontstaat rusteloosheid en de neiging de eindeloze leegte op te vullen met veelal verslavingen om onze pijn te verzachten. Alcohol, drugs, seks of welke verslaving dan ook geven een tijdelijk goed gevoel, daarna begint het verlangen weer. Een vicieuze cirkel. Veelal uit zich dit in een verlangen naar een perfecte liefde, iemand die jou gelukkig en compleet maakt. Wat je ook doet, er blijft iets ontbreken, er blijft een gevoel van gescheidenheid.

Dit gaat over de essentie van non-dualiteit*. De schijnbare afwezigheid van volledige liefde. In de verliefdheidfase, waarin we volledige eenheid kunnen ervaren, schuilt de herkenning dat de ik en de jij niet werkelijk gescheiden zijn. In liefde verdwijnt alle gescheidenheid. Wanneer er een geloof is dat iemand anders nodig is om dit verlangen te vervullen, is dat een waanvoorstelling die onvermijdelijk zorgt voor lijden, afhankelijkheid en verslaving. Niemand anders kan je heel maken, omdat je al heel bent. Liefde gaat niet over iemand buiten jezelf maar over het (her)kennen van de liefde die je al bent. Hetgeen voor lijden zorgt is ons denken dat aan alles een betekenis geeft. Het denken ziet niet dat alles wat hier en nu gebeurt al perfect is zoals het is. Ons denken gelooft in de dualiteit van wel/niet, goed/slecht. In werkelijkheid bestaat dit niet, dus kunnen we stoppen met geloven in wat we denken.

Iedere zin van Unmani klinkt als een mantra. Ze schrijft op zeer heldere wijze zonder goeroeachtige pretenties. De prima Engelse vertaling door Michel Meulpolder geeft de inhoud goed weer. Een boek geschikt voor een eerste kennismaking met non-dualiteit, echter ook zeer bruikbaar voor de gevorderde non-dualist vanwege de schat aan informatie die vooral door het te herhalen eigen wordt. Er zijn een paar voorwaarden nodig om dit boek volledig tot je door te laten dringen. Wees bereid om al je overtuigingen overboord te zetten, al je vooroordelen en vaste ideeën los te laten. Dan is dit het briesje op die hete zomerdag.


*Nondualiteit zet de wijze waarop we naar de wereld en onszelf kijken volledig op z’n kop. Waar het naar verwijst is dat zowel onze vrije wil als het idee dat je een IK bent, illusoir zijn. Non-dualiteit, ofwel advaita, betekent: geen-twee. Het verwijst naar dat alles één is en dat alles gebeurt zoals het gebeurt.