Let op! Deze recensie bevat spoilers voor de eerste drie delen van deze serie: De Selectie, De Elite en De One. Voor het boek zelf: De Prinses, is deze recensie zo goed als spoiler-vrij.

Ik vind het leuk om de personages van de trilogie weer tegen te komen in De Prinses. Maxon is precies zoals ik hem had voorgesteld, maar America lijkt qua manier van doen toch wel erg op koningin Amberly, en ik vind haar een beetje afstandelijk, veel minder warm dan ze in de eerste drie boeken was. Ik zie daardoor opeens ook heel iemand anders voor me, een veel strengere vrouw dan in De Selectie, De Elite en De One. Dan hebben we ook nog Lucy en Aspen, maar op hen wordt niet zo ingegaan. En Marlee! Met twee kinderen! Ik vind het nog steeds moeilijk te geloven dat Marlee’s kinderen, met name Josie, zo irritant zijn. Marlee is juist heel lief, en Josie is echt zo’n arrogante drama queen! Nog erger dan Eadlyn! Want Eadlyn kan er ook wat van!

Eadlyn lijkt chagrijnig en arrogant. Ze is belangrijk, maar denkt dat iedereen haar bewondert en dat ze echt een soort godin is. Ik hoorde verhalen van anderen dat ze echt een afschuwelijk iemand was. Deels ben ik het daarmee eens, want ze is echt niet heel aardig, maar ik hou daar wel van. Ze is alle behalve perfect, al weet ze dat zelf eerst niet. Ze doet onaardig en boos tegen iedereen. Toch is ze lief. Ze heeft een goed hart, houdt enorm van haar familie, en uiteindelijk krijgt ze ook wat échte gevoelens voor de geselecteerden.

Want dit was echt een omgekeerde wereld! Eerst was het Maxon, een man, die uit allemaal vrouwen moest kiezen, maar nu is het Eadlyn, een vrouw, die uit allemaal mannen moet kiezen. Daar zit toch wel een verschil tussen. De jongens zijn eerst natuurlijk wel verlegen, maar ze krijgen wat sneller praatjes dan de dames uit de eerste drie boeken. En als je de meisjes al agressief vond… De jongen zijn VEEL erger, haha! Ze gaan echt met elkaar op de vuist, en er zitten aardig wat rare types tussen. Maar een paar zijn ook heel lief, en het is leuk om te lezen hoe Eadlyn daar ook langzaam achter komt.

Ik hou van de wereld van de Selectie serie. En dan vooral van het leven in het paleis. Bewakers, jurken, make-up, sieraden… Ik ben zelf niet zo’n modepopje, maar ik vind het echt heel leuk om over dat soort dingen te lezen. Hier wordt de kleding van Eadlyn wat minder uitgebreid beschreven dan die van America, omdat het voor Eadlyn vanzelfsprekend is dat ze de mooiste jurken draagt, maar mijn fantasie gaat dan echt helemaal los!

Wat ik wel jammer vind aan dit boek is dat het een beetje hetzelfde is als de voorgaande delen. De Selectie zelf is anders, want er hangt een andere sfeer en er komen een heel ander soort personages in voor, maar de situatie in Illea is een beetje hetzelfde liedje als in deel 1, 2 en 3. De kasten zijn weliswaar afgeschaft, maar er zijn opstanden die de kop in gedrukt moeten worden, en bla bla bla. Jammer! Maar de jurken blijven fantastisch! ;)

Het einde as gewoon fantastisch. Eerst de teleurstelling en de pijn van Eadlyn als Ahren weg blijkt te zijn. Ik voelde al een beetje iets onheilspellends, alsof er iets ergs zou gaan gebeuren. En toen kreeg ik gewoon die klap. America is de hoofdpersoon van de eerste drie delen van deze serie, en ook in De Prinses speelt ze een belangrijke rol, vooral omdat ze zo belangrijk is voor Eadlyn. Als er met America iets gebeurt… Ik hou mijn mond verder maar dicht!
En daarna neemt Eadlyn echt een besluit: ze wil serieus verdergaan met de Selectie. Dat vond ik erg mooi. Vooral omdat zij, en ik ook niet trouwens, volgens mij nog totáál niet weet wie ze gaat kiezen. Spannend, dus!

De Prinses vind ik een heerlijk boek. Eadlyn is misschien een beetje een trut, maar van binnen is ze lief en aardig. Ik hou van het prinsessengevoel dat ik krijg door het lezen van dit boek, en ik kijk enorm uit naar De Kroon!