Een alternatieve geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, waarbij vrouwen mee mogen vechten in het leger, dat klinkt als een onwijs toffe verhaallijn. Michael Grant, die je misschien wel kent van de Gone-serie (die ik overigens nog moet lezen), heeft met ‘In de voorste linie’ een veelbelovend eerste deel in deze serie geschreven. Nou veelbelovend is het zeker, maar of ik het geweldig vond?

Dan moet ik je teleurstellen. Het begin van het verhaal kwam maar langzaam op gang. Michael Grant heeft duidelijk zijn tijd genomen om de hoofdpersonen goed te introduceren, aangezien hij nog twee boeken in deze serie heeft gepland. Ik snap waarom hij hiervoor heeft gekozen, maar om eerlijk te zijn, duurde de introductie mij te lang.

Zodra de meiden in de oorlog zitten en in de Tunesische woestijn aan het vechten zijn, dan wordt het echt spannend. Je merkt aan alles dat de mannelijke soldaten niet gewend zijn met vrouwen te werken en niet bang zijn om daar opmerkingen over te maken. Daarnaast is een van de meisjes gekleurd en dat bevalt de mannen al helemaal niet. Die ontwikkelingen maken het lezen een compleet andere ervaring dan het begin van het boek, wat saai en soms zelfs langdradig aanvoelde.

Dat vind ik jammer. Michael Grant heeft er duidelijk voor gekozen om het verhaal langzaam op te bouwen en over drie boeken te verspreiden en dat is een gemiste kans. Het tweede deel van ‘In de voorste linie’ is zoveel beter dan het eerste deel dat ik het uiteindelijk een prima boek vond, maar het nodigt voor mij niet per se uit om verder te willen lezen.

‘In de voorste linie’ van Michael Grant heeft een veelbelovend thema: vrouwen in de oorlog. Toch komt het verhaal maar langzaam op gang en is het tweede deel zoveel beter dan het eerste deel. Jammer, want het heeft heel veel potentie.