Dat is lang geleden dat ik tot tranen toe bewogen raakte bij het lezen van een boek.
Wat een ongelooflijk mooi boek heeft deze Murat ons 'geschonken'.
Van begin tot eind werd ik gegrepen hoe de jongen Metin innerlijke strijd moet leveren met wat hij voelt, graag zou willen zeggen, maar dan toch niet doet.
Maar na wat vreselijke beginjaren, gekenmerkt door pesterijen, op het voortgezet onderwijs komt langzaam maar zeker een einde aan het 'onzichtbaar zijn" met de komst van een jongeman die net als hij in Izmir geboren blijkt te zijn. Eindelijk zich verbonden voelen en weten met iemand; er ontstaat een heuse mooie vriendschap , een vriend in zijn leven bij wie hij zich beschermd voelt.

Diverse thema's komen aan bod, in deze prachtige roman: relatie vader/zoon, man/vrouw, zoon/moeder. Mensen die tot elkaar 'veroordeeld' zijn; zich dit terdege bewust zijn maar steeds weer 'roeien met de riemen' die ze hebben. En dan die woonwijk: die Bijlmer- van beschermende woning in de eerste jaren van het verblijf in Nederland tot de ondergang van deze wijk, het verval.
Murat weet op een mooie, ontroerende wijze te schrijven.
Mijn tranen waren er vooral bij de bijzonder schaarse momenten waarbij de vader/zoon verhouding toch positieve momenten kent.

Het is teveel om in eeen notedop te vatten. Ik ben onder de indruk van het boek en zou het zeker aanbevelen. Het is een hoopgevend verhaal, ondanks de ellende die de hoofdpersonen in dit boek met elkaar beleven/ondergaan.
De mens in al zijn veerkracht.