De maatschappij is verdeeld in twee klassen: de genetisch gemanipuleerde Volmaakten (jawel, met hoofdletter!) en de natuurlijk geboren onvolmaakten. Het draait in de wereld natuurlijk om de Volmaakten en dit wordt benadrukt door de Grote Talentenshow, waarin de meest Volmaakte persoon gezocht wordt. Hera V, Maat V en Adon V zijn alle drie uitverkoren om aan deze show mee te doen. Hun genen staan garant voor hun succes, maar als de proeven vorderen, wordt het voor hen steeds lastiger om te verbergen dat ze misschien toch niet zo volmaakt zijn als iedereen denkt.

De tv show, de proeven in de Globe, de coach die de deelnemers begeleidt en die de suggestie doet om te doen alsof er iets speelt tussen Adon en Hera: Het doet direct aan de Hunger games denken. Alleen dan niet zo gewelddadig. [on]volmaakt zet echter wel duidelijk zijn eigen toon. Het stelt de vraag aan de orde of we wel moeten proberen om steeds volmaakter te worden en hoe het is om in zo’n maatschappij te leven als je zelf wel gebreken hebt. Dit levert interessante gedachten op.

Dat de hoofdpersonen niet compleet volmaakt zijn, wordt al snel duidelijk. Een gemiste kans, want doordat het snel duidelijk is wat er mankeert aan Hera, Adon en Maat, verliest het verhaal aan spanning. Hera en Maat worden hierdoor al snel minder interessant. Adon, die als onvolmaakte een missie voor het Verzet probeert te volbrengen, boeit wat dat betreft een stuk meer. Vooral doordat hij heen en weer geslingerd wordt tussen zijn sympathie met het Verzet en die voor de Volmaakte wereld. Doordat hij in beide werelden opgegroeid is, kijkt hij anders naar de wereld. Waar anderen gedachtegangen klakkeloos als juist aannemen, durft hij een kritische noot erbij te plaatsen:

“Even werd Adon V heel erg boos. Niet zozeer omdat hem steeds weer gevraagd werd om te glimlachen, maar wel omdat de Regie het woord repareren had gebruikt. En door de logica die erachter zat. Kinderen repareer je niet, dacht hij”.

[on]volmaakt gaat in op de steeds verdergaande (technische) vooruitgang in de wereld. Met dit dystopisch verhaal laat Luigi Ballerini ons nadenken in hoeverre we de wetenschap boven alles moeten stellen en wat er kan gebeuren als we rationaliteit absoluut boven emotionaliteit plaatsen. Daarnaast is het een boek in een moderne setting, bijvoorbeeld doordat de proeven gebruik maken van virtual reality. Dit alles maakt het een actueel en eigentijds boek.