Zodra Willows vader sterft, krijgt ze een document in handen waarin ze leest wie haar echte moeder is. Die schijnt in Palm Beach te wonen, dus Willow neemt een pauze van haar studie en gaat op onderzoek uit. Daar komt ze terecht tussen de superrijken van Amerika en merkt ze hoe verschillend zij tegen het leven aankijken.

Ik ben nogal fan van de serie "Buffy the Vampire Slayer" en daarin zit een personage genaamd "Willow" met rood haar. De Willow op de voorkant van dit boek (de uitgave uit 2004) lijkt heel erg op de Willow uit Buffy, dus daarom kocht ik het boek... Ook al wist ik dat het geen Buffy-boek was, het verhaal klonk toch wel interessant. In 2004 was ik echter op driekwart van het boek gestopt met lezen. Omdat ik dat toch wel lang vond voor een boek om onuitgelezen in mijn kast te staan, heb ik het nu helemaal opnieuw gelezen.
Dat ik in 2004 na driekwart van het boek ben gestopt met lezen, was niet heel vreemd. Op dat moment lijkt het namelijk of de grote problemen al opgelost zijn en verdwijnt de vaart wat uit het verhaal. Deze keer heb ik echter wel doorgelezen en worden de losse eindjes nog aan elkaar geknoopt. Omdat dit het eerste deel van een serie is, wordt er ruimte gecreëerd om het verhaal in deel 2 verder te laten gaan, maar in principe is dit wel als los boek te lezen.

Het verhaal wordt verteld door Willow, en is dus geschreven in de ik-persoon. De zinnen zijn niet erg lang, alleen af en toe merk je dat het uit het Engels vertaald is. Ook worden er erg veel "standaard uitdrukkingen" gebruikt (waar de eerste alinea een goed voorbeeld van is). Dat wordt gelukkig wel iets minder in de rest van het boek.

Eerste alinea van de proloog:
Aarzelend liep ik door de gang van de Universiteit van North Carolina naar mijn tweedejaarscollege Engels alsof ik al wist welke moeilijkheden me te wachten stonden. Ik begon over mijn hele lijf te beven, ik kreeg hartkloppingen en onder in mijn rug verspreidde zich een kleine ijsklomp. Zodra ik vanmorgen wakker werd, voelde ik dat er iets heel erg mis was thuis. Het was of er een donkere onweerswolk voorbij was gedreven en lang genoeg boven ons was blijven hangen om een kille regen in mijn hart te laten dringen. Zodra ik vanmorgen mijn ogen opende wilde ik al mijn vader bellen, maar ik deed het niet. Mijn vriendje, Allan Simpson, die rechten studeerde, plaagde me altijd als ik kreeg wat mijn Portugese nanny Isabella Martino de angstkriebels noemde - de sombere, onheilspellende gevoelens die langs je rug omhoogkruipen zoals kwik in een thermometer.
'Niet te geloven dat je je zo laat beïnvloeden door een bijgelovige oude vrouw,' zei hij. 'Angstkriebels? Het vermogen om komende moeilijkheden aan te voelen? Werkelijk, Willow, je bent bijna negentien. Je bent geen kind meer.'

Willow haalt ook vaak wijsheden aan die ze van haar nanny of haar vader gehoord heeft, maar omdat haar nanny Portugees was, zijn die uitspraken ook in het Portugees. Ik kan zelf niet controleren of de vertalingen (die gelukkig gegeven worden) kloppen, maar het lijkt erop van wel.

De wereld van de rijken waarin Willow belandt, is aan de ene kant interessant om over te lezen, maar aan de andere kant vraag je je toch af wat de auteur allemaal niet vertelt over deze omgeving. De beschrijvingen blijven redelijk oppervlakkig, omdat alleen beschreven wordt wat Willow ziet en meemaakt. Ook Donald Trump (die nu president is) wordt erin genoemd (op pagina 138/139). Daar zie je een beetje in wat voor omgeving hij toen verkeerde.

Willow is geen vervelende verteller, maar ze twijfelt erg veel. Hierdoor kun je je goed inleven in waarom ze bepaalde dingen doet, maar denk je ook af en toe "Schiet nou eens op!". Ook is het jammer dat ze een smoesje heeft verzonnen over een opdracht van de universiteit, wat eigenlijk een supergoed idee is, en dat dan niet uitvoert (maar misschien komt dat nog in boek 2 of 3).
Willows vader is psychiater en daardoor kan Willow ook de andere personages (maar haarzelf ook) analyseren aan de hand van wat haar vader zou vinden. Dit is echter niet heel erg storend, omdat het goed in het verhaal verwerkt is.
De personages zijn op zich wel interessant. Iedereen heeft zowel goede als slechte eigenschappen en soms is het lastig te beoordelen of iemand helemaal eerlijk is. Dat past natuurlijk goed in de "rijke wereld", waar ook benadrukt wordt dat mensen liever een leugen horen dan een vervelende waarheid.

Conclusie: Koop geen boeken waarvan de kaft op een andere serie lijkt, terwijl je weet dat het die serie niet is.
Het was geen slecht boek, maar gewoon niets voor mij.