Het begint al bij de cover: een duidelijke punt komma. Dit is het internationale symbool voor bewustwording van depressie en zelfmoord. En dit past zeker bij de inhoud en het doel van deze Rode Neuzendag.

Ook ik was een jongere met psychische problemen. Alleen kon dat in die tijd helemaal nog niet. En werd het ook niet onderkend. Toch was mijn middelbare school geen drama. Ik zat op een leuke school en ervoer dat ook zo. Ik werd niet gepest, al was ik wel meer een eenling. Maar dat kwam door de muur die ik zelf had opgebouwd.

Dit verhaal gaat dus over pesten. Ik kan niet uit ervaring spreken hoe het is. Gelukkig maar. Maar wat ik er tot nu toe over gelezen heb en gehoord heb in gesprekken met bv vriendinnen die wel gepest zijn, is het iets dat je je levenlang met je mee blijft dragen. Een levenlang. Probeer je dat maar eens te bedenken. Dat is lang. Erg lang.

In dit verhaal wordt het verhaal verteld van Kato. En Kato wordt gepest. Met vergaande gevolgen. Tijdens het lezen voel je dat het niet zomaar een verhaal is. Je voelt de pijn erachter. Het verbaasde me dan ook niks om aan het eind te lezen dat Sandra vroeger ook een Kato was.

Hoe kort het verhaal ook is, ik zou bijna zeggen dat het verplicht uitgedeeld zou moeten worden op middelbare scholen.

Het voelt verkeerd om aan zo’n belangwekkend boekje een waardering te hangen.