Bij het lezen van Judas ben ik door een achtbaan van emoties gegaan. Waar ik in het begin mijn twijfels had over de oprechtheid van de schrijfster maakte die gevoelens al snel plaats voor walging, medelijden en bovenal een groots respect voor de moed die Astrid Holleeder en haar zus hebben getoond. Beide dames weten dat hun verklaringen niet zonder gevolgen zullen blijven. Astrid sluit het boek af met een open brief aan haar broer waarin zij uitlegt waarom zij haar verklaringen bij justitie heeft afgelegd.
Astrid Holleeder is een sterke vrouw die gebukt onder de terroristische invloed die haar broer op haar leven heeft alles heeft opgegeven om zijn criminele gedragingen een halt toe te roepen. Zij is haar baan, haar huis en haar vrijheid kwijt. Zij moet dagelijks leven met de wetenschap dat haar leven niet lang meer zal duren want op praten met de politie staat de doodstraf. Haar boek is haar testament.Het boek is prettig geschreven en leest daardoor ook lekker weg. De hel waarin de familie leeft is heel duidelijk op te pikken. Het geeft een heel duidelijk beeld van de familie Holleeder en laat ook zien door welke hel deze mensen zijn gegaan. Boosheid en verdrietige gevoelens wisselden elkaar af bij mij. Je voelt echt de woede en de angst die Astrid had op het moment dat Holleeder een geladen pistool op het hoofd van haar 7 jarige neefje zet. Maar ook het intense verdriet van zus Sonja bij het zien van haar overleden man in het mortuarium in het ziekenhuis is voelbaar. Daar heb ik wel even moeten slikken.