Dit intrigerend boek is het verslag van McNamara’s obsessieve zoektocht naar de East Area Rapist, of de door haar genoemde Golden State Killer; een seriemoordenaar en verkrachter die tussen 1974 en 1986 verantwoordelijk zou zijn voor meer dan 13 moorden en 50 verkrachtingen en die al die tijd uit handen van de politie is gebleven. Hier wilde McNamara verandering in brengen. 5 jaar lang heeft ze dag en nacht gewijd aan haar onderzoek. Het werd haar missie om deze man te identificeren. Ze publiceerde blogs en uiteindelijk werkte ze aan dit boek om zoveel mogelijk mensen zoveel mogelijk informatie te kunnen geven, zodat uiteindelijk de verantwoordelijke man van deze werkelijk gruwelijke gebeurtenissen gepakt zou worden.

Tijdens het lezen moest ik mezelf er soms aan herinneren dat je niet leest over een personage bedacht door Stephen King, maar dat er werkelijk iemand heeft rond gelopen die in staat was tot deze gruweldaden. Het gaf mij hetzelfde gevoel wat ik ook heb wanneer ik langs een aflevering van Opsporing Verzocht zapp; eigenlijk wil ik liever niet weten dat dit gebeurt, maar wanneer je eenmaal begonnen bent met lezen (of kijken), word je er in meegezogen en lukt het niet om het weg te leggen of naar een ander kanaal te zappen. Ongelooflijk dat mensen tot zulke dingen in staat zijn. En ook al kan ik niet begrijpen dat McNamara zo geobsedeerd was door deze zaak dat haar gezondheid en gezinsleven hieronder hebben moeten lijden, heb ik wel heel veel respect voor de schrijfster alsmede voor alle rechercheurs die met zoveel toewijding gewerkt hebben om dit soort figuren te pakken te kunnen krijgen. Al helemaal in de tijd dat DNA-onderzoek nog van weinig betekenis was.

McNamara overleed toen ze halverwege het schrijven van het boek was. De betrokken hoofdonderzoeker en onderzoeksjournalist hebben de laatste hoofdstukken van het boek geschreven. Daardoor kent het boek verschillende schrijfstijlen, waar je even aan moet wennen, maar die het voor mij nog dichter bij de werkelijkheid brachten. Als lezer gun je zo dat de dader in het boek uiteindelijk toch wordt gepakt. Maar dat is niet het geval. Het boek eindigt zeer sterk met een brief van McNamara gericht aan de dader waarin ze hem oproept in het licht te komen. Dat leest heel anders nu je weet dat na 40 jaar – 2 jaar na haar dood – er eindelijk iemand is opgepakt. Misschien wel mede veroorzaakt door haar zoektocht. Ervan uitgaande dat bewezen wordt dat deze oud-politieagent ook de werkelijke moordenaar en verkrachter is vraagt het boek in herdruk om minstens een extra hoofdstuk waarin de vragen over de moordenaar worden beantwoord en we ook uitvinden in hoeverre McNamara het in haar obsessie bij het rechte eind had.

Dit boek en haar inhoud heeft me tijdens en na het lezen echt gegrepen, en dat is wat ik zoek in een leeservaring. Ik kon ook niet anders dan op internet naar meer informatie zoeken over deze zaak. Toen ook in de media het nieuws de doorbraak in de zaak over Nicky Verstappen kwam, bleef het belang van DNA-onderzoek me bezighouden. Zou het met behulp van DNA in de toekomst niet mogelijk zijn dat we dit soort gruwelijke gebeurtenissen werkelijk alleen nog kennen in fictie als van Stephen King?