Toen ik Dorthe Nors ontmoette op een literaire avond ik Brussel was mijn interesse voor Spiegel spiegel schouder meteen gewekt. Het boek gaat over de veertiger Sonja die probeert haar rijbewijs te halen. Ze voelt zich eenzaam in de grote stad, hunkert naar vrijheid en haar leven kan sowieso wel wat richting gebruiken. Haar vriendenkring blijft grotendeels beperkt tot een zweverige massagetherapeut en de kwebbelzieke rijinstructrice. In het dagelijks leven werkt ze als vertaalster van misdaadromans. Helaas wist Dorthe Nors mijn hoge verwachtingen niet helemaal waar weten te maken. Waar de schrijfster in Bozar vol humor en enthousiasme over haar boek vertelde, miste ik deze humor in het verhaal. De ietwat warrige vertelwijze sprak me wel aan, maar ik kreeg het gevoel dat Spiegel spiegel schouder niet echt ergens naartoe ging. Misschien ben ik ook gewoon te jong om me te identificeren met Sonja. Een mooi boek, maar ik verwachtte er meer van.
Sonja woont alleen in Kopenhagen. Haar vriend heeft haar gedumpt voor een jongere vrouw. Ze vertaalt de thrillers van de populaire Zweedse auteur Gösta Svensson. Eigenlijk vindt ze zijn boeken veel te gewelddadig en grof, maar het doet haar goed om tegen mensen te kunnen vertellen dat zij deze bekende schrijver mag vertalen. Wat mensen van haar denken is voor Sonja namelijk erg belangrijk.
Ze denkt veel terug aan het jeugd op het platteland in Jutland. Maar iedere keer als ze contact opneemt met haar oudere zus Kate, heeft die een excuus om de telefoon niet op te nemen. De brieven die ze schrijft naar Kate, blijven onverstuurd in haar appartement liggen. Terugkeren naar het Jutland is echter geen optie, dan zou Sonja immers gezichtsverlies lijden.
Op haar veertigste heeft Sonja beslist om eindelijk haar rijbewijs te halen. Eigenlijk mag ze vanwege haar draaiduizeligheid niet autorijden. Ze houdt dit syndroom dan ook angstvallig geheim. De titel Spiegel spiegel schouder verwijst naar de rijlessen die Sonja volgt om haar vrijheid te verwezenlijken.
Helaas gaat het autorijden haar niet gemakkelijk af. Jytte, haar kwebbelzieke rijinstructrice, heeft het tijdens de rijlessen veel te druk haar eigen leven te bespreken. Hierdoor leert Sonja maar niet hoe ze moet schakelen. Wanneer ze wisselt van rijinstructeur komt Sonja opnieuw in een lastig parket. Folke, de eigenaar van de rijschool, lijkt haar soms namelijk te willen versieren. Ondanks het feit dat hij getrouwd is.
Eigenlijk gebeurt er vrij weinig in Spiegel spiegel schouder. Als lezer volg je de alledaagse beslommeringen van Sonja. Het verhaal gaat van hot naar her, omdat je de wirwar aan gedachten van Sonka volgt. Het verhaal lijkt nergens echt naartoe te gaan. Je bent slechts deelgenoot van Sonja's leven.
Daarnaast vond ik het moeilijk om me in het hoofdpersonage in te leven. Misschien heeft het te maken met mijn leeftijd, maar ik vond geen raakvlakken met de veertigjarige Sonja. Dit kan echter ook aan de ietwat afstandelijke schrijfstijl liggen.
Spiegel spiegel schouder stond op de shortlist van de Man Booker Prize, waardoor mijn verwachtingen hoog gespannen waren. Ik vond het een amusant verhaal, maar ook niet meer dan dat. Het taalgebruik is bij vlagen prachtig, maar het plot lijkt nergens heen te gaan.
Portret van een vrouw op middelbare leeftijd ★★★
Deze recensie verscheen ook op Boekvinder.be.