De laatste tijd lees ik vooral (psychologische) thrillers en af en toe een roman. Geheel andere koek dan dit waar gebeurde verhaal.

Isabelle Aubry omschrijft in welke hel ze leeft als kind en jongere. Haar vader maakte vanaf haar 6de haar leven tot een hel. Haar moeder was vooral afwezig. Ze slaagt erin om deze gruwelijke werkelijkheid tot leven te brengen zonder een eindeloze opsomming van feiten te vermelden.

Het boek toont aan dat je ondanks alles je vader graag kan blijven zien, hoe doortrapt plegers zijn, hoe lang het kan duren voor iemand aan de alarmbel trekt, hoe verschillend de wetgeving hierrond is,...

Isabelle geeft ook aan wat een inpakt het heeft op haar leven, op welke vlakken en tot vele jaren na datum. Ze voelt zich in de kou staan als slachtoffer door haar familie, justitie,... Tegelijkertijd is ze heel sterk en vecht terug!