Memento of in het Zweeds 'Gemerkt voor het leven', de versie die ik namelijk las, is het debuut van Emelie Schepp dat in Zweden al een hele tijd terug uitgekomen is. Het verhaal is origineel: een onderzoeksrechter, Jana Berzelius, krijgt een zaak op haar bord, die haar doet terugdenken aan haar vroegere leven, waaraan ze vanwege een ongeluk geen herinneringen meer heeft, en ze voert dan ook naast het officiële haar eigen privé-onderzoek om te weten te komen waar ze nu eigenlijk juist vandaan komt. Mij lijkt het echter niet echt de hoogvlieger die het volgens de beschrijving zou zijn. Het eerste deel komt maar traag op gang, de verhaalperspectieven wisselen elkaar zo snel af dat je jammer genoeg veel personages nog niet echt leert kennen, de dialogen bevatten veel korte zinnen. Dat brengt natuurlijk wel vaart in het verhaal en vanaf het tweede deel word je eindelijk wat meer gegrepen door het verhaal. De misdaden zijn eigenlijk zo gruwelijk, een moord die in de schoenen van een kind wordt geschoven, vluchtelingen, ontvoerde kinderen, dat je toch ook wat meer psychologische onderbouwing en emoties zou verwachten. Het is een spannend verhaal, maar het einde lijkt wat snel afgehaspeld te zijn en zelfs wat ongeloofwaardig? De aanzet is er, maar hopelijk kan Emelie Schepp toch beter in de volgende boeken van deze reeks.
En even een wistjedatje: Ik heb even enkele termen vergeleken tussen Nl, België en Zweden: De functie van Jana is in de Zweedse versie een 'åklagare', die de 'förundersökningsledare' wordt van deze zaak. 'Aklagare' wordt in Nederland 'Officier van Justitie' en in België de 'Procureur des Konings', die de dossiers doorkrijgen nadat het onderzoek is afgerond. Echter, de beschrijving van de functie 'förundersökingsledare' komt in feite meer overeen met wat een onderzoeksrechter doet in België of een rechter-commissaris in Nederland. Ik wou jullie dit maar even meegeven. :-)