De moeilijkste beslissing die Luca d’Andrea ooit genomen heeft, is om zijn werk als onderwijzer aan de basisschool op te zeggen. Hij doceerde Italiaans, aardrijkskunde en geschiedenis. Hij deed dit om zich volledig te richten op het schrijven van boeken. Omdat hij opgroeide tussen de bergen heeft hij dit in zijn verhalen verwerkt. Hij debuteerde in 2009 met de fantasytrilogie Wunderkind en hij schreef het script voor de documentaire ‘Mountain heroes’, over een reddingsteam in de Alpen. Zijn debuutroman Het hart van het kwaad kwam in 2017 uit en een jaar later verscheen In de greep van de waanzin, zijn tweede roman.

Als de jonge Marlene, die getrouwd is met de Herr Wegener, een voormalige nazi, erachter komt dat ze zwanger van hem is, besluit ze te vluchten. Ze wil haar toekomstig kind beschermen en een betere toekomst geven. Onderweg krijgt ze een ongeluk, maar wordt door Simon, een bewoner van een afgezonderde boerderij in de Alpen, gered. Wanneer Herr Wegener merkt dat zijn vrouw verdwenen is, stuurt hij een huurmoordenaar achter haar aan. Deze komt steeds dichter bij haar verblijfplaats. Maar op de boerderij gebeuren ook vreemde dingen. Zijn Marlene en haar ongeboren kind er nog wel veilig?

In de greep van de waanzin begint met een hoofdstuk van maar vier woorden: ‘Lieve Lissy, kleine Lissy’. Deze vier woorden maken nieuwsgierig, ze triggeren, ze intrigeren. Want een boek dat met dit beperkte aantal woorden begint zou eigenlijk wel bijzonder moeten zijn. In ieder geval is het ongebruikelijk en dat heeft wat. Desondanks zijn de paar hoofdstukken daarna wat verwarrend en daardoor niet altijd even duidelijk. De lezer zal de aandacht er in het begin dus wel bij moeten houden. Maar als deze wat lastige horde achter de rug is, gaat het verhaal lopen en wordt het meteen boeiend. En dat blijft zo tot het einde van het verhaal, wanneer het eindigt met de woorden waarmee het begonnen is.

De auteur hanteert een beeldende schrijfstijl die, na een stroef begin, erg toegankelijk wordt. Daarbij maakt hij gebruik van mooie beeldspaken en dito zinnen. Verder weet hij de sfeer die er op dat moment heerst uitstekend neer te zetten. De ene keer is deze dreigend, de andere keer weer beminnelijk. De diverse plotwendingen zorgen ervoor dat de lezer regelmatig voor verrassingen komt te staan en dat het verhaal ook niet voorspelbaar is. Dat is goed voor een langzaam maar zeker groter wordend spanningsveld. Enkele bizarre voorvallen zijn er eveneens debet aan dat het boek nergens gaat vervelen.

Het aantal personages dat in het verhaal voorkomt, is beperkt en daardoor blijft het zonder meer overzichtelijk. Die personages zijn overigens prima uitgewerkt, stuk voor stuk interessant en het is niet moeilijk om je met de meeste van hen verbonden te voelen. Hierdoor wordt de beleving van het verhaal toch anders, het wordt er realistischer door. Hoewel de strekking ervan in feite onrealistisch is. Ondanks dat In de greep van de waanzin soms op een roman lijkt, is het wel degelijk een originele en ongewone thriller. Een die afwijkt van het reguliere. En dat is op zich al bijzonder.