Freelance journalist Matthias wordt gecontacteerd en krijgt ´een uitzonderlijk voorstel dat hij moeilijk kan weigeren´, aldus zijn gesprekspartner. Zijn journalistieke nieuwsgierigheid is onmiddellijk gewekt en hij gaat in op de uitnodiging tot een gesprek. Matthias zit vervolgens tegenover een kranige dame op leeftijd, duidelijk van betere afkomst en welgesteld. Ze vertelt hem dat ze twijfels heeft bij het politieonderzoek naar aanleiding van de dood van haar petekind Kevin. Deze zou zelfmoord hebben gepleegd maar Alberta gelooft daar niets van. Ze vraagt aan Matthias of hij dit voor haar wil uitzoeken, zonder hiervan iets te publiceren en met uiterste discretie, ze wil zekerheid, gemoedsrust. In ruil daarvoor zal zij hem rijkelijk belonen.

Het aanbod is inderdaad moeilijk te weigeren en Matthias neemt de opdracht dan ook aan, maar al heel snel is het geboden geld niet meer de belangrijkste reden dat hij doorzet. Matthias heeft namelijk ontdekt dat Kevin niet zomaar iemand was en dat hij behoorde tot een van de rijkste –en meest afgeschermde- families in België. Net nu hij deze vette vis heeft gevangen mag hij er niets over publiceren, hoe gek wil je het hebben? Toch houdt hij zijn woord, dat doet hij immers altijd, en zet hij zijn zoektocht voort. Tijdens zijn onderzoek en eerste gesprekken merkt hij dat er zaken niet kloppen, dat er dingen worden verzwegen en dat men duidelijk huiverig is om met hem in gesprek te gaan. Waarom is dat? Niets wijst toch op iets geheimzinnigs? Er zijn wel wat vragen die beantwoord dienen te worden, wat gaten gevuld, maar meer toch niet? Dan ontdekt hij iets merkwaardigs: de vriendin van Kevin is onder behoorlijk aparte en minstens zo verdachte omstandigheden overleden, zou dat de reden voor zijn zelfmoord zijn? Zit Alberta verkeerd met haar vermoedens en is alles simpel te verklaren als ‘zelfmoord, naar aanleiding van een gebroken hart’? Matthias is nog niet overtuigd, vooral door dat ene rare gesprek met de buurvrouw draaien zijn hersenen overuren. En dus zet hij door, dat heeft hij immers beloofd.
Stap voor stap komt Matthias dichter bij een antwoord maar telkens wanneer hij denkt het te hebben gevonden is daar behoorlijk wat tegenwerking en krijgt hij het niet voor elkaar om bewijs te verzamelen. Gevoelsmatig weet hij zeker dat hij in de goede richting zit maar hard bewijs heeft hij niet. En dan sommeert Alberta hem te stoppen met het onderzoek naar de dood van Kevin. Zomaar ineens. Waarom? Komt hij te dichtbij? En vooral, wáár komt hij dan te dichtbij? Matthias krijgt, wederom, geen sluitend antwoord waardoor zijn journalist-zijn de controle overneemt. Hij zet alles op alles om achter de waarheid te komen want het verhaal wordt steeds gekker, steeds onwaarschijnlijker én het wordt steeds heter onder zijn voeten. Hij moet en hij zal achter de waarheid komen, mét óf zonder bewijs!

Soetewey is een genie op het gebied van het aan de kaak stellen van, vaak onder de oppervlakte liggende, maatschappelijke kwesties. In eerdere boeken hebben we dat al kunnen lezen en in ‘Bewijs het maar’ is het de voedingsindustrie die dit vuurtje laat smeulen. Op een mooie subtiele manier doet de voedingspreparatie haar intrede in dit verhaal. In het begin lijkt dat geen plaats te hebben, vraag je je af waar dat heen gaat, maar zoals altijd in zijn boeken heeft alles áltijd een reden en is dan ook van toegevoegde waarde. We gaan er met z’n allen vaak maar van uit dat alles dat we eten goed is, het is door Europa ‘gekeurd’ en dus is dat in orde. Maar is dat wel zo? Alle E-nummers en antibiotica die worden toegevoegd aan ons dagelijks voedsel kunnen toch niet goed voor ons zijn, of wel? Bewijs maar eens dat dat niet het geval is. Soetewey zorgt met dit boek, in een waanzinnig spannende setting, in ieder geval voor twijfel. Waarom? De hoge mate van aannemelijkheid en research is duidelijk voelbaar, hij weet waarover hij het heeft en dit onderwerp wordt niet zomaar aangesneden. Er is geen speld tussen te krijgen, iedere verwijzing komt terug, de cirkel is ronder dan rond. Maar laat u niet voor de gek houden, dit is een thriller mét een reden. Om de bibbers van te krijgen.

Met Matthias heeft Soetewey een innemend, volhardend en sympathiek hoofdpersonage neergezet. Hij moet in onwaarschijnlijk moeilijke omstandigheden rechtop blijven staan. Met als gevolg dat je met hem meeleeft, meedenkt en voelt. Hij is zo levensecht, het verhaal is zo realistisch beschreven, je gaat er volledig in mee. Natuurlijk zijn het Vlaams taalgebruik hier en daar en de heerlijke schrijfstijl daar ook debet aan -dat is een feit- dat merk je vanzelf wel wanneer je dit verhaal leest. De humor en zelfspot zijn uiteraard ook nu aanwezig, typisch voor Soetewey’s schrijfstijl, die omschreven kan worden als Bourgondisch; lekker en het smaakt naar meer.

Hoe dan ook is ‘Bewijs het maar’ een boek geworden dat ons allemaal betreft, althans de rode draad in het verhaal dan toch. Tel daarbij op de drang naar macht, de leugens, achterdocht en het gekonkel in combinatie met intrigerende en diverse personages en voilà. Je hebt een lekker boek in handen, dat niet alleen minutieus goed is geschreven maar vooral ook verdomd goed –en lang ;-)- over is nagedacht. Soetewey is en blijft een geval apart in dit genre.