Een echtscheiding, een puberende dochter en een tweede huwelijk met nare gevolgen. Dat zijn de elementen die Pas op mijn dochter! vormen. Maar zijn die gevolgen wel het lezen waard?

Kate Easton woont gescheiden van haar man, met haar twee kinderen Roxy en Matthew. Verbitterd door de scheiding kan Kate niet zo goed omgaan met de puberperikelen van haar dochter. Daarnaast heeft ze ook moeite om elke maand rond te komen, en besluit daarom een deel van haar appartement te verhuren. De nieuwe huurder, Davis, trekt al snel de aandacht van Kate en ze besluiten na een half jaar al te trouwen. Kate lijkt echter helemaal verblind door deze nieuwe relatie want Davis is helemaal niet wie ze denkt te zijn.

Het verhaal op zich is niet super origineel. Als lezer hoop je op een interessante plotwending met een verrassend verhaal over wie Davis eigenlijk is. Spijtig genoeg kan je al bij zijn intrede in het boek vermoeden wat er zal gebeuren. Het ganse verhaal is heel voorspelbaar en hierdoor helemaal niet spannend.

Hoofdpersonage Kate is daarenboven ook nog heel naïef, waarbij je als lezer echt niet begrijpt hoe ze alles aanpakt. Halsoverkop trouwen met een onbekende, de omgang met haar puberdochter, … Het lijkt allemaal nogal onwerkelijk, tot soms irritant.

Toch heeft dit boek een pluspunt met de vlotte schrijfstijl van Louise Candlish. Ook al is het verhaal niet zo spectaculair, toch is het makkelijk om uit te lezen. Je blijft ook benieuwd naar hoe alles juist tot een einde zal komen. Al hoef je hiervan ook geen spectaculaire gebeurtenissen te verwachten. Lees dit boek als een “tussendoortje” van huiselijk drama, dan heb je een vlot lezend boek te pakken.