Ik begon aan dit boek met "Wat het hart verwoest" nog in mijn achterhoofd. Dit vorige boek was voor mij lastig om weg te leggen en hield me van begin tot einde geboeid. Bij "A Ladder to the Sky" was dit voor mij heel anders. In deel één van het boek leer je de schrijver Erich Ackermann kennen, die de jonge aspirant-schrijver Maurice Swift aanneemt als zijn assistent. Ackermann ontwikkelt gevoelens voor Swift. Swift maakt hier gebruik van door Ackermann te laten vertellen over zijn verleden, wat hij vervolgens gebruikt voor zijn debuutroman. Ik vond dit een soort origineel plot en ik vond vooral Ackermann een intrigerend personage in het boek. In de delen die volgen in het boek lezen we hoe Swift doorgaat met het gebruik maken van andermans verhaal. Swift is echter niet een personage waarin ik me kan inleven en naar mijn mening zijn de overige personages in het boek niet zo zorgvuldig uitgewerkt als het personage van Ackermann. Daarom wist een groot deel van het boek me minder te boeien. Ik vind het echter prachtig hoe Boyne een krachtig einde weet neer te zetten, waarin hij mij in ieder geval aan het denken heeft gezet over de vraag of de mens werkelijk kan veranderen.