Wat een mooi boek is Een bijzonder jaar. Ik was aangenaam verrast door de prettige schrijfstijl van Lori Nelson Spielman en werd gegrepen door het verhaal (ik heb het boek in twee dagen uitgelezen). Het lijkt me nogal wat, als je na de dood van je moeder van haar postuum de opdracht krijgt om binnen een jaar de ‘bucket list’ die je ooit als tiener hebt opgesteld, af te werken. Daar zou ik zelf waarschijnlijk ook niet blij van worden. Het idee van het verhaal is misschien wel wat ongeloofwaardig, maar Spielman slaagt erin om het zo te schrijven dat je er volkomen in mee gaat. Natuurlijk komt alles wel erg mooi bij elkaar en is de plot van een paar opdrachten niet helemaal verrassend maar dat doet eigenlijk niet veel af aan het totale verhaal. Je leeft mee met de keuzes die Brett door nood gedwongen moet maken. En dat valt voor de met een gouden lepel in haar mond geboren Brett niet mee. Ze moet, nu ze in ieder geval voor een jaar geen gebruik kan maken van haar aanzienlijke erfdeel, haar eigen boontjes doppen. Haar beste besluit ooit is om die afschuwelijke alleen aan zichzelf denkende Andrew te dumpen. En langzaam zie je haar veranderen van een verwende, onzekere vrouw naar een vrouw die in zichzelf gelooft en belangeloos open staat voor mensen die het veel minder treffen. Zo wordt ze door het gedwongen afwerken van de bucket list een sociaal betrokken en veel gelukkiger vrouw dan de zichzelf wegcijferende vrouw die ze voor de dood van haar moeder was. Brad is echt een schatje maar ook de geheimzinnige ‘Burberry man’ en psychiater Garrett Taylor zijn niet te versmaden. Ik kreeg alleen een klein beetje de kriebels van de te lieve en te attente Dr. Herbert Moyer. Ik vond het een heerlijke feelgood roman. Het enige waar ik spijt van heb is dat ik het boek al niet veel eerder gelezen heb. Als ik niet had meegedaan aan de #leesuiteigenkast maand, stond het waarschijnlijk nu nog heel hard "Lees mij" te roepen in mijn kast.