Een intrigerende witte stofomslag, rastertekening en nauwelijks 142 pagina’s dik. Denkend dit neem ik er gauw even tussendoor, ’t lijkt me wel iets. Zat ik even ernstig op ’t verkeerde spoor! Ik heb dit boek letter voor letter, woord voor woord, zin voor zin gelezen. Het dwong mij om traag te lezen en dat betekent wat voor een veellezer die al wel eens durft speeddaten met zijn boeken. Witte honger beschrijft in een korte maar prachtige taal de overlevingsdrang van Marja, moeder die door de hongersnood in 1877 in Finland op de vlucht slaat. Een barre tocht naar Sint-Petersburg doorheen een desolaatheid en mededogenloosheid die wij ons in dat warme nest waarin wij ons begeven niet meer kunnen voorstellen. Ik was er bijwijlen niet goed van en moest dikwijls even ‘iets’ wegslikken. Het is niet zomaar een tocht die beschreven wordt het is terzelfdertijd een aanklacht tegen hardvochtigheid en als je dit transporteert naar onze huidige vluchtelingenproblematiek dan stemt je dit tot nadenken.
Het boek gebiedt je door zijn toch niet zo eenvoudige structuur maar ‘koude’ schoonheid op de leesknieën. Het is hard, agressief van emoties het pakte mij vast en schudde mij door elkaar.
Zie http://www.boekensite.gent/node/2479