Als er een moord wordt gepleegd in een Antwerpse kerk op een pastoor worden rechercheur Susanne en Raoul op deze zaak gezet. Zij krijgen hierbij hulp van wetsdokter Tom.

Wat opvalt aan de moord is dat de dader de pastoor met ontzettend veel messteken om het leven heeft gebracht. Buiten de vele messteken is er nog een ander zeer opvallend verschijnsel: Op het kruis op het altaar is met letters van bloed het woord Pan geschreven.

Pan is een figuur uit de Griekse mythologie. Hij is de god van het woud, het vee en het dierlijk instinct. Zijn onderlijf en hoorns zijn die van een geit, maar zijn bovenlijf is van een mens. Hij heeft een smal gezicht, een grote neus en gele oogjes.

Naarmate het verhaal vordert en er meerdere moorden gepleegd worden krijg je het gevoel dat je met een beestachtige, meedogenloze seriemoordenaar te maken hebt. De wijze waarop hij zijn slachtoffers toetakelt is ontzettend wreed.

Als je denkt te weten wie het gedaan heeft komt er toch weer een andere verdachte in beeld, en dan toch weer een andere. Of zou het nou toch die eerste verdacht zijn? Je wordt continu op het verkeerde been gezet en wilt continu door blijven lezen.

Het verhaal nadert in een sneltreinvaart zijn ontknoping terwijl je in je hoofd maar probeert uit te vinden hoe het in elkaar steekt. Hoe dichter bij de climax hoe meer je in het boek gezogen wordt en de slotscene is van grote klasse en bevat een geweldige twist die mij compleet verraste!

Het boek krijgt van mij dik verdient 4,5*