Bij het zien van de cover verwacht je een reisverhaal te lezen, maar niets is minder waar. Evengoed past de cover bij het verhaal.
Het boek is geschreven vanuit de hoofdpersoon, waardoor je eigenlijk maar een eenzijdig beeld krijgt. Toch is dat niet erg, want door de informatie die hij probeert te krijgen van anderen krijg je een redelijk beeld van wat er gebeurd kan zijn in zijn jeugd. Maar evengoed heb je aan het eind het gevoel dat het verhaal niet af is, dat je een gedeelte van het verhaal mist. Als je tussen de regels doorleest, dan kan je wel raden wat er echt is gebeurd. Enerzijds wil je dat bevestigd zien en anderzijds is het misschien maar beter van niet omdat de waarheid misschien wel te gruwelijk voor woorden is. Evengoed had er nog wel een hoodfstuk of meer bij gemogen waarbij het verhaal vanuit de ouders wordt verteld. Dan was het verhaal af geweest. Nu blijf je toch met een soort van kater zitten.

Het is een verhaal waarbij je te doen hebt met de hoofdpersoon omdat je merkt dat hij probeert achter bepaalde dingen uit zijn jeugd te komen. Of hij daar ook achter komt, dat laat ik in het midden, dat mogen jullie zelf gaan lezen. Je voelt in ieder geval zijn eenzaamheid, zijn desinteresse voor zijn uiterlijk, zijn verdriet, maar anderzijds ook weer de liefde voor zijn hond.

Het verhaal is op een indringende manier geschreven, maar hier en daar is het ook monotoon geschreven waardoor je op moet passen dat je niet in slaap valt tijdens het lezen, maar over het algemeen leest het boek vlot weg en heb je het in een paar uur uit.
Het plot is een verrassing, daar moet je echt even over nadenken voor je het door hebt.