De graphic novel Kraut was Peter Pontiacs grote doorbraak. Logisch dus dat er ook een volgend werk zou komen. Een boek over de dood was vanaf het begin het idee. Als Peter Pollmann (Pontiacs echte naam) te horen krijgt dat hij aan Hepatitis C lijdt, komt een deadline ineens wel erg dichtbij. Postuum is Styx uitgegeven; deels graphic novel en deels een inkijkje in Pontiacs eigen lijdensweg en het ontstaan van zijn laatste werk door middel van zijn e-mailcorrespondentie.

Styx bestaat dus uit twee delen. Het eerste deel is Pontiacs graphic novel over dood. Na de diagnose Hepatitis C besluit hij zijn eigen strijd tegen de dood te beschrijven en niet de dood als fenomeen. Het autobiografische verhaal heeft weinig tekst maar de afbeeldingen zeggen genoeg. 81 pagina’s zijn uitgewerkt, deze worden gevolgd door schetsen die de auteur nooit helemaal heeft kunnen afmaken. De graphic novel wordt postuum vervolgd. Broer Joost Pollmann schrijft over zijn broer en Styx. ‘Styx stopt op een hoogtepunt’, laat hij weten. Vervolgens krijgt de lezer een inkijkje in de e-mailwisseling die Pontiac met verschillende vrienden en collega’s had over zijn ziekte en zijn laatste project.

Beeldtaal
De beeldtaal die Pontiac gebruikt is overvol, woorden zijn bijna overbodig. Keer op keer ontdek je als lezer nieuwe symbolen en betekenissen in de platen. De prenten bevatten talloze verwijzingen, bijvoorbeeld naar vanitasschilderijen en spreekwoorden. De gestalte van Magere Hein/ De Dood is alom aanwezig. Pontiac beschrijft de aanloop naar het maken van zijn werk. Opvallend hierin zijn ook de gesprekken met uitgever Joost Nijsen. Het boek over de dood wordt langzaam urgenter, Pontiac is vastbesloten het te maken. ‘Ondertussen had het boek over de dood aan belang gewonnen… De uitgever juichte alvast’.

Persoonlijk
De mailwisseling maakt het boek tot een nog persoonlijker document dan Pontiacs eigen werk al was. De mails geven inzicht in het ziekteverloop en de wording van Styx en zijn verrijkt met schetsen die Pontiac voor zijn boek maakte. De berichten lezen bijna als een dagboek, Styx kan daarom ook eigenlijk niet als fictie gezien worden. Het is een indrukwekkend en persoonlijk document dat daarnaast ook een uniek inkijkje geeft in de werkwijze van de auteur.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]