Douglas Preston begeleidde aanvankelijk publicaties bij het American Museum of Natural History in New York. Lincoln Child maakte snel carrière bij St. Martin's Press, waar hij o.a. auteurs begeleidde en bundels spook- en horrorverhalen samenstelde. Toen Child bezig was met een boek over het American Museum of Natural History in New York, leerde hij Douglas Preston kennen en ze besloten te gaan samenwerken. Hun eerste (gezamenlijk geschreven) thriller, De vloek van het oerwoud, verscheen in 1995 en werd meteen een succes. Hierna volgden al negen succesvolle thrillers, waarvan het dit jaar verschenen Dance of death, waarvan nog geen Nederlandse vertaling bestaat, de laatste is. Opvallend is dat het American Museum of Natural History in New York als een soort van rode draad door al hun thrillers loopt. In september verschijnt in Nederland De Codex, het eerste boek dat Preston alleen heeft geschreven. Ook Lincoln Child is solo gaan schrijven; zijn tweede thriller, Utopia, ligt sinds deze maand bij de Nederlandse boekhandels.

De gruwelkamer was het eerste boek dat ik van Preston & Child heb gelezen. De gruwelkamer vond ik van begin tot eind echt superspannend en was tussendoor eigenlijk niet weg te leggen; daarom de maximale score van vijf sterren waard!

Een miljardair koopt bij veilingshuis Christie’s in New York de grootste meteoriet die ooit is gevonden, welke het pronkstuk moet gaan worden van zijn nieuwe museum. Deze meteoriet bevindt zich nog waar deze een half jaar eerder is ontdekt; op een van de Kaap Hoorneilanden. Een bedrijf dat gespecialiseerd in het oplossen van zaken die onoplosbaar lijken, krijgt de opdracht om samen met een meteorietenexpert de meteoriet op te halen. Het onvoorspelbare weer en ijzige kou, een Chileense marinecommandant en raadselachtige eigenschappen van de meteoriet zorgen ervoor dat hun expeditie ernstig bemoeilijkt wordt. Enkel als alle problemen het hoofd geboden wordt en als op alle raadsels een oplossing gevonden wordt, heeft de expeditie kans van slagen.

IJsgrens gaat in zijn totaliteit over de hierboven beschreven expeditie en is daarmee absoluut geen doorsnee thriller. In feite is het een avonturenverhaal met daarin verweven een mengeling van reisverhaal, spionage, wetenschap, psychologie en techniek. Preston & Child zorgen voor een goede beschrijving van de belangrijkste karakters die voorkomen in IJsgrens. Deze beschrijvingen zijn niet uitgebreid, maar wel altijd precies voldoende om de personages echt te laten ‘leven’. Hetzelfde geldt voor de voornaamste locaties in het boek. Alle beschrijvingen zijn exact voldoende om de fantasie van de lezer de rest te laten doen. Het gevolg is dat je gevoelsmatig zelf meegenomen wordt op de expeditie in IJsgrens.

Feitelijk is het boek in tweeën te verdelen. In de eerste helft van het boek kabbelt het verhaal rustig voort. Mede dankzij de vlotte verteltrant van het schrijversduo en het niet-alledaagse leest deze helft weliswaar lekker weg, maar spannende elementen zijn ver te zoeken; met een thriller heeft het eigenlijk niets van doen. Qua spanning verandert het boek halverwege als een blad aan een boom; nadat je je eerder een paar keer afvraagt of er nog iets gaat gebeuren, merk je als je over de helft bent ineens, dat het boek toch aangenaam spannend begint te worden. De vlotte verteltrant, nu geholpen door de goede opbouw en onverwachte plotwisselingen zorgen ervoor dat je helemaal wordt meegezogen in het verhaal. Het verhaal houdt je vervolgens gevangen tot het eind en ook daarna laat het verhaal je niet meteen los.

Het boek zit prima in elkaar en is aangenaam leesvoer, maar de term ‘thriller’ past enkel bij de tweede helft van het boek en is zeker vier sterren waard. Echter, daar IJsgrens als thriller bedoelt is, denk ik dat deze ook als zodanig beoordeeld dient te worden. Omdat ik een spannend gedeelte van 50% voor een thriller te weinig vind, is IJsgrens wat mij betreft maar drie sterren waard. Jammer, want als er in het eerste gedeelte een klein beetje spanning had gezeten, had IJsgrens een ster meer verdiend.