Een sobere zwart/wit cover met een biddend meisjesgezicht, bijgestaan door een goudkleurige titel staan garant voor een bijzonder verhaal.
Het boek van Emma start met brieven, opgesteld in 1969, wanneer Emma een kleuter is. De eerste brief van drieëntwintig die het wel en wee van Emma, haar zusje Helena en haar broertjes vertelt.
Het leven van deze kinderen gaat zeker niet over rozen, eerder over de doornen dan.
Nadat mevrouw Maria hen niet verder kan opvoeden (wat dan al onder opvoeden verstaan kan worden), worden ze gedumpt in een klooster waar ze, desondanks hun jeugdige leeftijd, moeten werken voor de kost.
Het boek van Emma toont hoe flexibel kinderen kunnen zijn, zelfs in de meest erbarmelijke omstandigheden. Emma is een naïef meisje maar door al hetgeen ze meegemaakt heeft, ook sterk.
Het boek van Emma is een mooi verhaal dat desondanks de aparte schrijfstijl (briefvorm) mij zeker wist te boeien en me meesleurde in de meestal moeilijke dagen maar ook in de spaarzame zonnige momenten die het jonge kind in haar leven heeft gekend.
Weeshuizen en kloosters waren schering en inslag in de eerste helft van de twintigste eeuw. Mijn eigen moeder heeft van haar negende levensjaar tot haar meerderjarigheid in een weeshuis gezeten. Nooit heeft ze daar iets over verteld buiten dat ene zinnetje dat ze waarschijnlijk heel dikwijls te horen kreeg van een non: vrouwenhanden en paardentanden mogen nooit stille staan. En terwijl stond ze zelf met haar handen in de mouwen.
Wat ze er juist mee bedoelde, kan ik haar niet meer vragen, maar steeds moest ik tijdens het lezen van dit boek hieraan denken. En hoop dat mijn eigen moeder toch met iets meer liefde behandeld is geweest dan Emma.