Een duistere satire met in de hoofdrol Max Schulz, SS-er, massamoordenaar, een 'kleine vis' met een mankement in zijn bovenkamer. Na de oorlog neemt hij de identiteit aan van zijn jeugdvriend Itzik Finkelstein want: hij was op dezelfde dag geboren. Hij kende zijn verleden. En hij had hetzelfde beroep Van een nazi wordt hij jood en nog later zionist. Hij laat zich besnijden, laat 'n Auschwitznummer in zijn arm tatoeëren, bezoekt de synagoge en vertrekt uiteindelijk op een illegaal vluchtelingenschip naar Palestina. Na wat rondzwervingen gaat hij weer aan het werk als kapper. Houdt in de kapsalon hele redevoeringen over de Joodse ballingschap, de Balfourdeclaratie, Dreyfus etc. Wordt gevraagd zich aan te sluiten bij een terreurgroep en werkt op deze manier mee aan het ontstaan van de staat Israël waarna hij een gerespecteerd burger wordt. Tegen het eind van zijn leven voelt hij toch de behoefte om zijn verleden met iemand te delen en vertelt alles aan een klant van de kapsalon, tevens rechter. Vraagt hem een vonnis te vellen, een oplossing die zijn slachtoffers genoegdoening biedt. De conclusie is dat dat onmogelijk is: "Denk eens na, Wolfgang. Wat ik heb gedood, dat kan ik niet teruggeven. Al zou ik het willen. Maar ik kan het niet......Dat willen ze toch. Mijn doden. Mijn slachtoffers. Hun leven terug! Ze willen niet dat ik word opgehangen. Of doodgeslagen. Of doodgeschoten.' Op zijn sterfbed spreekt hij nog éénmaal met de rechter en deze draagt hem over aan en ander gerecht: de lieve Heer! Max sterft tenslotte met de angst van zijn slachtoffers voor ze stierven.

Dit was een boek wat je wel even bijblijft, er waren hoofdstukken bij die me vreselijk stoorden, vooral kort na de oorlog wanneer hij bij Veronja en later Vrouw Holle is. Uiteindelijk sloeg de balans voor mij toch om naar boeiend en knap geschreven. Er zit heel veel in, maar om het eruit te halen, kost veel tijd en moeite.(Is mij ook allemaal niet gelukt, wat best frustrerend is) Noem alleen het bos met de bomen, de blauw-witte banken, de kappersstoelen met nummers, de dode majoor, de zak met gouden tanden .
Wil nog één passage citeren en dat is wanneer Max/Itzik na het uit elkaar vallen van de terreurgroep besluit zich aan te sluiten bij de Hagana, het Joodse verzetsleger.
Zei bij mezelf: 'Max Schulz! Destijds, in 1933, heb je de verkeerde keuze gemaakt! En verloren! Denk eraan: geen man kan het zich veroorloven om twee keer te verliezen! Of twee keer een verkeerde keuze te maken! - Je zult verder strijden voor de Jodenstaat. Met hart en ziel. En als er geen ziel bestaat, dan alleen met je hart! - Max Schulz! De Joden kunnen op je rekenen!'