Jill Mansell is met recht een bestsellerauteur te noemen. Alleen al in Nederland heeft ze meer dan twee miljoen boeken verkocht. Eind 2016 verscheen haar nieuwe roman Lang leve de liefde. In dezelfde periode verscheen deze feelgood-omnibus met twee eerder uitgegeven boeken. Kaper op de kust werd voor het eerst uitgegeven in 1994. Scherven brengen geluk in 2008.
Janey is een bloemiste die treurt om haar man die twee jaar geleden is verdwenen. Ze weet niet of er iets met hem is gebeurd of dat hij gewoon is vertrokken omdat hij genoeg van haar had. Maxime, haar zus, blaakt van het zelfvertrouwen. Zij gaat er dan ook vanuit dat ze de knappe fotograaf, Guy Cassidy, binnen no-time om haar vinger kan winden door zich op te werpen als oppas voor zijn kinderen. Guy moet echter niets van haar hebben, hij heeft een relatie met een beeldschoon fotomodel. Maxime moet dus op zoek naar een ander slachtoffer en dat gaat haar eigenlijk best goed af. De arme Janey heeft de nodige problemen bij het vinden van een leuke man, wanneer ze besluit dat twee jaar treuren genoeg is. Tel hier nog een aantal andere personages bij op, zoals de charmante Bruno en de ondeugende kinderen Cassidy en je hebt een heel fijn feelgood-verhaal.

Dat het verhaal al bijna twintig jaar geleden is geschreven, maakt voor het leesplezier nauwelijks uit. Contactadvertenties worden tegenwoordig niet meer in de krant geplaatst en foto's hoeven niet meer vanaf een rolletje ontwikkeld te worden, maar over dat soort zaken is makkelijk heen te lezen.

Een terugkerend fenomeen in dit boek is de foute, onbetrouwbare man in combinatie met een onzekere, maar (zonder dat ze zich hiervan bewust is) aantrekkelijke vrouw. Daarnaast spelen gelukkig ook een aantal minder conventionele karakters mee in dit boek.

Jill Mansell weet als geen ander een heerlijk sfeertje neer te zetten met haar humoristische schrijfstijl. Zo laat ze de egoïstische, maar hartelijke Maxime op een wel heel onconventionele manier met Guys kinderen omgaan. Als ze niet luisteren dreigt ze hen kaal te scheren of vieze pap te laten eten en wanneer de zoon des huizes aan zijn limiet voor videospelletjes zit, pakt ze zijn gameboy af om er doodleuk zelf de rest van de middag mee te spelen.
Lola is onhandig, maar hartverwarmend lief en goed voor de mensen van wie ze houdt. Op zeventienjarige leeftijd heeft ze het hart van haar vriendje gebroken. En niet alleen het zijne, ook zijzelf heeft daarna nooit meer hetzelfde gevoeld voor een ander. Jaren later komt ze hem opnieuw tegen. Hij is nog net zo aantrekkelijk al vroeger, maar helaas is zijn vriendin dat ook.

In dezelfde periode leert ze haar biologische vader kennen, iets wat ze nooit had verwacht. Gelukkig heeft ze vrienden die haar steunen door dik en dun en met wie ze de nodige hilarische belevenissen deelt.

De personages in de romans van Jill Mansell hebben duidelijke imperfecties, waardoor je ze snel in je hart sluit en met ze meeleeft. Zo voelt Lola al snel als een lieve, ietwat onhandige vriendin, die je af en toe zou willen toeschreeuwen dat ze beter andere keuzes kan maken.  Door de verschillende verhaallijnen en de vaart waarmee het verhaal is geschreven wordt het nooit saai, al is de afloop wel enigszins voorspelbaar.

Beide boeken zijn met recht feelgood-boeken te noemen. Humor en romantiek zijn vaste ingrediënten in het oeuvre van Jill Mansell. Deze verhalen vervelen geen moment en zijn ideaal als je een opkikkertje kunt gebruiken.