Jonas Milk heeft een tweedehandsboekenwinkeltje en een veel te jonge vrouw. Die vrouw is hem half opgedrongen, laten we zeggen voor de eer van haar familie. Ze blijft wel eens een nachtje van huis en dat is ook het geval als het boek begint. Uit verlegenheid verzint hij voor haar een excuus, maar als zijn vrouw langer wegblijft worden zijn verklaringen het begin van verdenkingen tegen hem. Langzaam krijg je dan meer informatie, en kom je te weten dat Milk net niet 'van hier' is. Hij heeft het grootste deel van zijn leven in deze kleine provinciestad gewoond. Daar heeft hij nu zijn winkeltje naast andere kleine winkeliers aan de rand van een overkapt marktplein. Het ademt de hele sfeer van een hechte dorpsgemeenschap met de gezelligheid van marktdagen of van spelende kinderen op het marktplein, én met de onderhuidse spanningen.
Jonas wil niets liever dan gewoon erbij horen. Gewoon bescheiden aan de zijlijn meedoen is al genoeg. Hij neemt voor lief dat men hem half als een schlemiel beziet. Maar nu ineens lukt het niet meer. Er is een aanleiding, er ontstaat wantrouwen en ineens blijkt hij een vreemde. Hij wordt uitgekotst. Dat gaat anoniem, zonder uitleg en zonder enige bereidheid om hem zelfs maar het voordeel van de twijfel te gunnen.
De verstikking en het gelaten afwachten van Jonas bepalen het boek.