God in Sovjetrusland bevat vier verhalen van auteurs, wiens verhalen gepubliceerd mochten worden van de autoriteiten. Hoewel religieuze verhalen in de Sovjet Unie over het algemeen niet gewaardeerd werden, zijn deze verhalen door de censuur gekomen. De verklaring is waarschijnlijk dat, met uitzondering van het derde verhaal, religie geen echt positieve rol speelt in de verhalen.

In De zondares, het eerste en langste verhaal, geschreven door Jevdokimov, staat Ksenija centraal. Zij is enig kind van een echtpaar dat lid is van een religieuze sekte. Ksenija wordt verliefd op Aleksej, een vrachtwagenchauffeur en geen lid van de sekte. Die verliefdheid komt slecht uit, omdat de leider van de sekte een andere man voor Ksenija op het oog heeft. Een jongeman uit Siberië, die bereidt is het nodige af te dragen aan de sekte in ruil voor een huwelijk met Ksenija. Hij is zelfs al overgekomen voor het huwelijk. Door zich schandelijk te gedragen, zorgt Michaïl, er tot opluchting van Ksenija voor dat hij huwelijkskandidaat af is. Helaas komen de leden van de sekte op de hoogte van de tot dan toe verborgen liefde tussen Ksenija en de atheïstische Aleksej. Dat heeft grote gevolgen voor de twee geliefden.
Het tweede verhaal, Een onwelgevallig offer, vertelt over het bezoek van een aartsbisschop (in latere versies van het verhaal een gewone bisschop geworden) aan een kerk in het dorp Majgorod. Deze (aarts)bisschop is bepaald geen sympathieke figuur: corrupt tot op het bot, net als zijn hulpje. Hij rijdt rond in een limousine en is gehuld in luxe en vooral warme kleren. Hij arriveert bij de kerk en wordt ontvangen door de priester en een aantal bestuursleden van de kerk. In tegenstelling tot de (aarts)bisschop druipt de armoede van hen af. Na afloop van de door de (aarts)bisschop geleidde dienst, heeft deze ook nog eens het lef om, via zijn hulpje, de priester en bestuursleden om geld te vragen. En niet een beetje, maar een voor hen nauwelijks op te brengen bedrag. En dat terwijl hij zich al een en ander had toegeëigend.
Een potige kerel is een kort verhaal geschreven door Sjoeksin. Het vertelt over een onaangename man, die de leegstaande kerk in een dorp omver haalt, omdat hij de bakstenen ervan wil gebruiken De hoofdonderwijzer uit het dorp komt tegen hem in opstand. Hij heeft daar geen religieuze redenen voor, maar wel historische. De vrouwen (!) in het dorp zijn het er – wel op religieuze gronden – ook niet mee eens, maar echt verzetten doen ze zich niet. Het einde van dit verhaal suggereert dat deze potige kerel alsnog gestraft wordt voor zijn onbeschofte optreden.
Tot slot wordt in De pelgrim van Kazakov, nog een zwerver opgevoerd die zich uitgeeft voor een pelgrim, maar waar al gauw van duidelijk wordt dat het godsdienstige laagje heel dun is.

De meeste religieuze personages worden niet als slecht, maar als behoorlijk naïef neergezet in de verhalen. De leiders zijn echter zonder meer slecht en zien er ook zo uit. Verder is het opvallend dat de in de verhalen voorkomende gelovigen die geen lid zijn van een kerk of sekte, altijd vrouwen zijn. De niet-gelovigen zijn ook al geen helden; ze zijn onhandig, aarzelend en zeker niet effectief. Opvallend is ook de bedrijvigheid waarvan in elk verhaal sprake is. Er rijden vrijwel continue vrachtwagens met bakstenen heen en weer, tractoren rijden af en aan, oogsten worden binnen gehaald en ga zo maar door. Men leeft, tenminste als je geen lid bent van een sekte of kerk, eenvoudig maar wel van alles voorzien.

Ik kan me voorstellen dat bovenstaande nauwelijks uitnodigt tot lezen van dit boek en toch was het geen opgave om het te lezen. Rekening houdend met de tijd (jaren '60), de plaats, de omstandigheden en het doel van de verhalen, krijg je een mooie indruk van de Sovjet Unie zoals het misschien wel ooit bedoeld was.