Ik heb nog niet zoveel boeken gelezen die de liefde proberen te beschrijven vanuit het perspectief van de man. Wat is er trouwens zo eigen aan de liefde beschreven door een man die anders zou zijn dan de liefde beschreven door de vrouw? Wat mij vooral opvalt is een iets grotere nadruk op het lichamelijke, al kunnen ook veel vrouwelijke auteurs het perfecte mannelijke lichaam beschrijven. Haruki beschrijft geen perfectie of volmaaktheid… Meer nog de meeste vrouwen die hij in Mannen zonder vrouw beschrijft zijn juist niet uitzonderlijk aantrekkelijk. Ook interessant is dat het niet uitsluitend over seks gaat, al komt seks dan veelvuldig voor… Soms in vreemde settings; zoals een vrouw die ter hulp komt van een gehandicapte man door eten voor hem te kopen en vervolgens met hem naar bed te gaan. De meeste vrouwen in deze roman zijn dan ook geen vrouwen die nog single zijn, terwijl dat juist wel het geval is van de man. Terwijl het de tendens is in onze westerse maatschappij dat de man vreemdgaat, lijkt het in dit boek juist omgekeerd te zijn. Meestal houdt de vrouw er meerdere liefjes op na, zelfs met toezegging van hun vriendjes.

In zekere zin is Mannen zonder vrouw dan ook een beetje bevreemdend, maar het staat buiten kijf dat het goed, tot heel goed geschreven is. Een groot nadeel is natuurlijk dat het weer om korte verhalen gaat. Het is dus geen roman. Verder grijpt Murakami je wel steeds mee in het verhaal, iets sneller dan in vele korte verhalen het geval is, en dat maakt het wel goed.

Zeker de moeite van het lezen waard.