Ik ben er nog stil van. Wat een verhaal. De hoofdpersonen zie je helemaal voor je. En het einde: de mailer heeft volkomen gelijk. De waarheid is te verschrikkelijk. Maar mag je iemand de waarheid onthouden. En wie bepaalt voor wie wat goed is voor een ander om te weten. Je blijft na het lezen van dit boek met heel wat vragen zitten. Niet, omdat het verhaal hierin niet volledig is, maar wel, omdat het verhaal je aan het denken zet.

Het lijkt me zo verschrikkelijk als je in onzekerheid zit als je kind verdwenen is en je niet weet of het nog leeft of dood is. Het is niet te bevatten wat die ouders doormaken. En je moet nog verder zien te leven ook.

Wat ook in dit boek naar voren komt is dat je erachter komt dat een vreemde en familie meer weten dan jij. En ze willen niet zeggen wat ze weten Het lijkt me zo frustrerend.

Er spelen veel onderwerpen een rol in dit boek: mensen die niet met elkaar maar ook niet zonder elkaar kunnen leven. Mensen die jarenlang een geheim met zich meedragen die zo zwaar op hen drukt dat ze op een gegeven moment er bijna aan onderdoor gaan.