In afwachting van haar aanstelling als aspirant-politeagente in Ystad, woont Linda Wallander bij haar vader in. Omdat ze nu voor langere tijd terug in de stad is, en niets anders om handen heeft beslist ze om de banden met haar jeugdvriendinnen terug aan te halen. Als wat later één van die vriendinnen, Anna, spoorloos verdwijnt, en Linda haar vader niet kan overtuigen dat de verdwijning onrustwekkend is, gaat ze zelf op onderzoek uit. Al snel blijkt dat Linda de goede neus voor politieonderzoeken heeft geërfd. Als later de verdwijning van Anna toch serieus genomen wordt door de politie, heeft Linda het voorrecht het officiële onderzoek van nabij te volgen.

Met dit boek blijft de schrijver trouw aan zijn kwalitatief hoogstaande vertelstijl die zo typerend was voor de Wallander serie en zijn vorig boek De terugkeer van de dansleraar. Eigenlijk kunnen we stellen dat dit de tiende Wallander is, want al speelt Linda nu de hoofdrol, er zijn toch grote rollen weggelegd voor Kurt en zijn collegas. Zelfs het Stefan Lindman, het hoofdpersonage uit De terugkeer van de dansleraar zien we terug. En de interactie tussen vader en dochter zorgt ervoor dat er nog veel nieuwigheden uit Kurt Wallanders verleden boven water komen.

Als dit boek het begin inluidt van een nieuwe reeks avonturen van het politiekorps van Ystad, dan biedt dit perspectieven, want Lindas relatie met sommige collegas doet vermoeden dat er ererzijds nog veel kamaraderie en anderzijds nog een hoop strubbelingen zitten aan te komen. Na mijn ontgoocheling over De jonge Wallander, en mijn lichte teleurstelling over zijn vorig boek, kijk ik nu al uit naar de opvolger van Voor de vorst.