In 'Alle doden vliegen hoog' schrijft Joachim Meyerhoff op een grappige, openhartige en gevoelige manier over zijn eerste liefde, zijn beleving in het buitenland, verlies, rouw, familie en uiteindelijk zijn eigen weg in het leven. Dit doet hij door middel van de inmiddels voor hem zo bekende snelle schrijfstijl met personages die gekenmerkt worden door onhandigheid en aanleg voor drama.
Toch lijkt het alsof er in dit boek minder samenhang is, dat het meer een opsomming is van feiten en gebeurtenissen en daardoor ontbreekt de daadwerkelijke emotie. Of is het omdat putten uit eigen bron op een gegeven moment voor zowel schrijver als lezer een grens bereikt heeft?
Ook sneeuwen beide verhaallijnen een beetje onder, want je wilt als lezer heel graag weten hoe zijn uitwisselingsprogramma gaat verlopen maar het verhaal van zijn overleden broer trekt je telkens terug naar het verleden. Deze verhalen hadden beter los van elkaar verteld kunnen worden in plaats van door elkaar heen.
Toch is ook dit zeker weer een vermakelijk en fijn boek om te lezen maar haalt het niet bij het eerste en tweede deel.