'Het Uur van de Ster' (1977) is een feministische ideeënroman rond een vilein incestueuze relatie, waarin een mannelijke verteller zich moet verhouden tot zijn zelfgecreëerde vrouwelijke protagoniste. Geeft Rodrigo S.M. (de interne verteller) werkelijk om het volksmeisje Macabéa (zijn schrijfsel) dat hij liefdevol tergt met al het leed in de wereld? Vol compassie of sentimenteel en larmoyant? Of is Macabéa als een blank canvas waar een mannenbrein zijn eigen frustraties, verlangens en beperkte wereldbeeld op projecteert, terwijl zijn muze misschien alleen de schim is van ervaringen uit een vrouwenleven? En wat zegt dat eigenlijk weer over machtsverschillen in klasse en maatschappelijke privileges tegenover hoe de verhalen van een onderklasse vorm krijgen? Clarice Lispector legt met sardonisch plezier zowel de schrijver als zijn schrijfsel bloot als pathetische personages in dezelfde klucht: de almacht van een mannelijke blik als de norm der dingen.