Een aangrijpende autobiografie van Judith wat zich afspeelt in de midden jaren vijftig. Na overlijden van haar vader wordt ze door haar moeder ondergebracht in een katholiek weeshuis. Ondertussen gaat haar moeder op zoek naar geschikte woonruimte. In dit weeshuis worden de kinderen mishandeld door de nonnen. Deze mishandeling en psychische terreur zijn tekenend voor het verdere leven van Judith. Ze blijft hangen in een schaamte- en schuldgevoel. De gebeurtenissen kan ze niet meer vergeten. Jaren later raakt ze in een kibboets bevriend met een vrouw die de holocaust heeft overleefd. Ze vinden in elkaar de wederzijdse herkenning van leven in angst. Stukje bij beetje kan Judith haar traumatische jeugd gaan verwerken.
Het boek heeft me zeer aangegrepen.