De voetbalanalyticus, schrijver en columnist Hugo Borst heeft in zijn columns voor het AD regelmatig verslag gedaan over de achteruitgang van de geestelijke vermogens van zijn moeder , die lijdt aan de ziekte Alzheimer.
Samen met zijn broer is hij al drie jaar mantelzorger voor zijn moeder, een woord waar hij eigenlijk een hekel aan heeft.
Deze columns zijn door Uitgeverij Lebowski gebundeld tot een boek, met de simpele titel: Ma.

In het begin van het boek woont Ma nog thuis, maar door het voortschrijden van de ziekte moet zij uiteindelijk opgenomen worden in een verpleeghuis, omdat het thuis echt niet meer gaat.
Deze situatie roept voor de auteur, Hugo Borst , veel gemengde gevoelens op.
Want naast de beslissing tot opname, genomen samen met o.a. zijn broer en de huisarts, spelen er ook grote twijfels, of die opname echt nodig is.
Hugo Borst en zijn broer weten, hoe slecht Ma tegen verkassen naar een andere omgeving kan en bovendien raken zij ook nog eens hun ouderlijk huis kwijt.
Het leeghalen van het huis van zijn moeder met daarbij het afscheid van zijn moeders spulletjes, waaraan voor de auteur veel herinneringen kleven is ook heel goed en mooi beschreven.
De auteur geeft in het boek een schrijnende, ontroerende, maar ook ontluisterende inkijk in het proces van de alles verwoestende ziekte , maar af en toe is er ook wat “humor”, waardoor het lezen niet te zwaar wordt.
Zo nu en dan beseft zijn moeder wat er aan de hand is en dat maakt de ziekte nog schrijnender.
Met zijn moeder deelt Hugo de liefde voor kunst en literatuur, maar dat is nu niet meer mogelijk.
In het boek lezen we ook regelmatig over de jeugd van Hugo met zijn moeder, over de vrouw die zij toen was.
Heden en verleden lopen daardoor mooi in elkaar over.
Ook deelt Hugo met de lezers zijn angst zelf ooit nog eens aan deze ziekte te gaan lijden, omdat Alzheimer veel in zijn familie voorkomt.

Ik vind Ma een prachtig portret van een liefdevolle moeder zoon relatie, die verandert onder invloed van de mensonterende ziekte Alzheimer.