Met De Rode Planeet, brengt Bertina Mulder een buitenbeentje naar het thrillergenre. Door het dunne laagje science-fiction-inslag krijgt deze klassieke who-dunnit een extra dimensie. De auteur slaagt er wonderwel in om de beklemmende atmosfeer van een ruimtereis en de constante dreiging van eco-terrorisme weer te geven zonder verloren te lopen in een bos van technische beschrijvingen en bijhorende termen. Ze weet probleemloos haar lezers te sturen in de richting van sympathie of afkeer voor de diverse personages en weet ons zo meermaal opzettelijk op het verkeerde been te zetten. Door de verhaallijn vanuit verschillende perspectieven aan te brengen, wordt de beperking van een kleine speelruimte met een minimaal aantal spelers handig omzeild. En ook al is de identiteit van de uiteindelijke dader even na halverwege al relatief voorspelbaar, blijft het verhaal voldoende onderhoudend om de lezer tot het eind te blijven boeien. De korte hoofdstukken helpen het leestempo de hoogte in, zodat de gemiddelde lezer aan één vrije dag voldoende heeft om het boek achter de kiezen te hebben. Mulder brengt ons een originele kijk op een klassiek genre en weet met haar hoogst toegankelijke schrijfstijl te overtuigen.