In Het geheim van de thee, het debuut van de Italiaanse auteur Roberta Marasco, is, afgezien van de titel, een ding direct duidelijk: het hele boek ademt thee. Hoofdpersoon Elisa, die de kennis van thee door haar moeder met de paplepel heeft ingegoten gekregen, vergelijkt het karakter van mensen met theesoorten; bijna elke hoofdstuk begint met de beschrijving van een thee en in de cursief gedrukte hoofdstukken ‘De regels van de thee en de liefde’ wordt, hoe kan het bijna anders, een parallel getrokken tussen liefde en thee.

Het verhaal speelt zich af in vier verschillende tijdszones: het heden, 9 jaar eerder, 26 jaar eerder en 31 jaar eerder. De eerste drie perioden gaan over het leven van Elisa. Door het heen en weer springen in de tijd wordt de persoon van Elisa gekarakteriseerd en wordt duidelijk wat haar gevormd heeft tot de persoon die ze nu is. Ook de periode van 31 jaar eerder, waarin een kort maar ingrijpend gedeelte uit het leven van haar moeder Daria is beschreven, is daarop van invloed.

De schrijfstijl van Roberta Marasco is bijzonder prettig om te lezen en ook de parallellen die ze trekt tussen enerzijds de thee en anderzijds de liefde, karaktertrekken en het leven in het algemeen zijn origineel gevonden. Zeker in het eerste deel van het verhaal, waarin Elisa terugblikt op haar jeugd met een moeder die zich niet al te liefdevol opstelt en een tante die dit gebrek aan liefde probeert goed te maken, leef je met haar mee. Desondanks is het lastig om de soms bijzondere keuzes die ze in haar leven maakt te begrijpen. Het is toch vreemd te noemen dat ze van de ene op de andere dag haar grote liefde Daniele totaal uit haar leven bant zonder hem over de reden daarvan te informeren. Een besluit dat haar nog eens doodongelukkig achterlaat.

Dat gevoel van onbegrip wordt nog verder versterkt als ze tijdens de zoektocht naar het verleden van haar te jong gestorven moeder terecht komt in het pittoreske dorpje Roccamori. Een plaatsje dat zij onderop het blikje met de lievelingsthee van haar moeder heeft gevonden. Ze hoopt dat ze in Roccamori aanwijzingen vindt over zowel het verleden van haar moeder als over de vader die ze nooit heeft gekend en waarvan ze zelfs de naam niet weet. Maar als ze daar aankomt, is er van actief navragen geen sprake meer en laat ze alles een beetje op zijn beloop. Ze voelt dat er van alles speelt in het dorp maar toch verzuimt ze om daar haar licht verder over op te steken terwijl dat juist het doel van haar bezoek is. Dat maakt de persoon Elisa minder geloofwaardig. Hoewel ze lang in het duister blijft tasten naar haar afkomst, is dit voor de lezer al snel duidelijk. De aanwijzingen dat haar oorsprong in Roccamori ligt is voor ons als lezer misschien sneller te interpreteren omdat wij door de periode die zich 31 jaar geleden afspeelde meer weten dan Elisa zelf, maar ook zonder die voorkennis zou er toch al sneller een lampje bij haar moeten zijn gaan branden.

Maar los daarvan en ondanks dat het misschien een beetje voorspelbaar is, blijft het verhaal boeien. De beeldende beschrijvingen van de natuur en de bijzondere inwoners van Roccamori met hun persoonlijke achtergrondgeschiedenis spreken aan. En ook de informatie over de theesoorten zijn zeker voor theeliefhebbers leuk om te lezen. De gevoelens van Elisa zijn vaak prachtig omschreven en zorgen ervoor dat je geraakt wordt.
Dat is toch hartverscheurend? Dit soort mooie zinnen, de bloemrijke taal en het inkijkje in de belevingswereld van Elisa maken het een meer dan geslaagd debuut.