"In een poging haar ellendige verleden in Nederland te laten rusten, vluchtte zij halsoverkop naar het zinderende Italiaanse eiland, ver van al haar zorgen."
Dat maakt me nieuwsgierig. Voor wie of wat is ze op de vlucht, wat probeert ze zo wanhopig te vergeten?
Jelmer Jepsen bedient zich van een aangename beeldende schrijfstijl. Je ziet het beschrevene zo voor je. De dialogen lopen lekker en de beschrijvingen van het leven op Elba zijn heel sfeervol. Toch kan ik niet echt volledig meegaan in het verhaal. De humor is me iets te voor de hand liggend en ik heb gemengde gevoelens waar het de heldin van deze roman betreft. Margriet Alberda runt met haar man Hans in Nederland een slechtlopend pannenkoekenhuis en als ze ontdekt dat hij de ernst van het financiële debacle voor haar verborgen heeft gehouden, stapt ze uit de toch al liefdeloze relatie en vlucht met zoon Pim naar Elba. Ik bewonder haar moed om het heft in eigen handen te nemen en zich te bevrijden uit een slechte relatie en financiële puinhoop, maar ze toont geen enkel berouw als ze haar beste vriendin beroofd heeft, sterker nog, ze noemt haar een zeur als ze daar later over klaagt. Ook neemt ze geen verantwoordelijkheid voor haar aandeel in de dood of eigenlijk de moord op circusartiest Bruno. Aan de andere kant maakt dat haar wel tot een levensecht personage en is het verhaal daardoor minder voorspelbaar. Dat het schuurt, is wellicht precies de bedoeling.
Enkele mooie passages:
'Nog voor er een boek over werd geschreven was taal al echt mijn moeders ding. Ze schudde haar worden altijd net zo lang tot ze in een keer goed in een zin vielen.'
'Er langer over nadenken kan wel, maar doe ik niet. Wil ik niet. Denken erodeert mijn impulsen.'
'Herinneringen zijn er om herbeleefd te worden, niet om weg te drukken, hoe schrijnend of pijnlijk ze ook zijn, en ze dienen altijd een doel. Herinneringen zijn de kussens waarop je je gedachten te ruste kunt leggen.'