Drinkende doden, schakende skeletten. Het kan allemaal in de nieuwe roman van Yu Hua: De zevende dag. Het nieuwe boek van China’s meest gelezen auteur is humoristisch en geeft een kritisch inkijkje in de Chinese maatschappij.

Als Yang Fei omkomt bij een brand in een restaurant, is er niemand die om hem rouwt. Omdat hij geen graf heeft blijft hij gedwongen rondzwerven tussen twee werelden. Hij is dood maar kan niet naar zijn laatste rustplaats. Op zijn reis komt hij veel lotgenoten tegen, die elk hun eigen verhaal vertellen.

Geestig
Hua neemt de lezer mee en maakt de meest bizarre zaken aannemelijk. Als Yang aankomt op de plaats voor de doden zonder graf, maakt hij daar kennis met verschillende interessante figuren, in verschillende staten van ontbinding. ‘Twee skeletten die op de grond zaten te schaken versperden ons de weg, als een deur waar we niet door konden. […] De twee skeletten waren net ruzie aan het maken; het ene beschuldigde het andere ervan een gedane zet te hebben herroepen.’ Als je door die bizarre ontmoetingen heen kijkt, blijken ze al snel een wrange ondertoon te hebben.

Maatschappijkritiek
Hua brengt kwalijke gebeurtenissen aan het licht. Deze zullen voor de Chinese lezer waarschijnlijk herkenbaarder en urgenter zijn dan voor de Nederlandse, maar ze zijn daarom niet minder schokkend. Zo wordt het officiële dodenaantal van een brand in een warenhuis niet bekendgemaakt om de gemeente gezichtsverlies te besparen en worden kleine baby’s door het ziekenhuis afgevoerd als medisch afval. ‘De zeventwintig babylijkjes, zo verklaarde hij, waren medisch afval, en hij was van mening dat het ziekenhuis geen enkele fout had gemaakt, want afval diende nu eenmaal te worden weggegooid.’

Hua slaagt erin de gruwelijkheden niet de overhand te laten krijgen in zijn verhaal en daarom kan De zevende dag ook gemakkelijk als een vermakelijk en bizar boek gelezen worden, niet alleen als kritiek op de Chinese overheid.

[Deze recensie verscheen eerder (2016) op CLEEFT]