Ze woont al jaren in Zweden, maar de holocaust is nog elke dag in het leven van de joodse schrijfster Hédi Fried. Ze vertelt erover op middelbare scholen en bijeenkomsten omdat deze geschiedenis niet vergeten mag worden. Ze hoopt dat door haar verhalen te vertellen, mensen beseffen hoe met kleine veranderingen en ideeën zoiets als een holocaust kan ontstaan. En hoe we dat met zijn allen moeten voorkomen in de toekomst.
Antisemitisme en vreemdelingen haat bestaat nog steeds en wordt weer meer en meer in het nieuws benadrukt. Onbegrijpelijk, want we kennen allemaal de horror van de holocaust en we zijn het er allemaal over eens dat dit echt niet weer mag gebeuren.
Hédi Fried vertelt in dit boek openhartig over de vragen die zij krijgt tijdens haar lezingen over de holocaust. Haar antwoorden zijn verschrikkelijk en eerlijk, waardoor het persoonlijke verhaal achter de holocaust zichtbaar wordt. Er zijn natuurlijk ontzettend veel verhalen die een gezicht geven aan dit gitzwarte tijdperk. Fried maakt het toegankelijk voor iedereen. De schrijfstijl is helder en persoonlijk waardoor dit ook een goed boek is voor op de leeslijst van middelbare scholen.
Het is een boek dat je zo hebt uitgelezen, maar dat je niet zomaar loslaat. De honger, de manier waarop mensen behandeld werden, de angsten, de onwetendheid van de mensen in de kampen. Verschrikkelijk.
Het is absoluut geen boek waar je vrolijk van wordt en dat is ook niet de bedoeling. Het moet je aan het denken zetten.
Ook vandaag. Of eigenlijk juist vandaag, want hoe lang de holocaust ook geleden lijkt, zo actueel zijn de onderwerpen. Hédi geeft ook antwoord op de vraag "Herkent u zich in de vluchtelingen van nu?" Over haar antwoord moeten we allemaal nadenken en bij onszelf nagaan hoe we in het dagelijks leven kunnen handelen om zo met zijn allen te voorkomen dat er ooit nog zoiets verschrikkelijks kan gebeuren.