In dit boek worden 2 verhaallijnen gecombineerd die moeiteloos in elkaar overvloeien.
Je hebt de verhaallijn rond Elizabeth "Lizzy" Koster. Na een trip naar het buitenland blijkt haar koffer spoorloos te zijn. Even later krijgt ze de koffer thuis aan, maar het blijkt niet haar koffer te zijn. Ze opent te koffer en treft daar de naam van de echte eigenaar (Monika) én een boek, "Das vergessene Gesicht", aan. Ze besluit de koffer terug te brengen naar Duitsland. Daar ontmoet ze de man van Monika. Monika blijkt al meer dan een jaar vermist te zijn...
Dan heb je nog de verhaallijn rond Sylvi. Zij is het personage uit het boek dat Lizzy vond in de koffer. Als lezer lees je dus ook het verhaal dat Lizzy leest.
Deze twee verhaallijnen blijken op het einde van het boek samen te komen en ontdek je als lezer een triestige familiegeschiedenis.

De hoofdstukken zijn kort en afwisselend. Het ene hoofdstuk gaat over Lizzy en het andere hoofdstuk is het verhaal van "Das vergessene Gesicht". Dit wordt duidelijk aangegeven door het cursieve lettertype.

In "Das vergessene Gesicht" bekijk je het leven vanuit de kant van de SS'er, de slechte kant dus. Maar misschien ook wel de kant die het fysiek goed had. Mentaal is een ander verhaal want ook de oorlog hakt in op een SS'er.

De schrijfstijl is vlot en meeslepend. Door die korte hoofdstukken vlieg je doorheen het boek.
Het einde had voor mij niet gehoeven. Het is een extraatje, maar voor mij persoonlijk geen meerwaarde. Het ging ook meer in de richting van thriller.

Al bij al vond ik dit een heel mooi boek. De afwisseling van heden en verleden vond ik mooi neergeschreven en uiteindelijk vloeit dit ook mooi in elkaar.