Grace en Tipi zijn een Siamese tweeling. Nou heb ik me best weleens beeldend afgevraagd hoe dat zou zijn, maar nu ik dit boek heb gelezen heb ik daar veel meer gevoelens bij. Want die meiden zijn samen een. Wat doet dat met je identiteit? Als je zelf iemand bent met wensen en een persoonlijkheid, maar samen ook een uitstraling, doelen en een gedeeld lichaam hebt. En wie ben jij dan zonder de ander? Ik denk ook weleens iemand goed te kennen maar vergeleken met hoe een Siamese tweeling elkaar kent is dat niets. Zij kennen elkaar alsof ze Een zijn. En toch ook anders, want samen een.
Je ziet, het zet me aan het denken. Het boek is prachtig. Apart ook, omdat het leest als een poëtisch verhaal. Kunstig en knap hoe dit me raakt!