In dit climate fiction vervolg op het turbulente Planet Paradroid is de AI-therapeut VDR Imojiman geworden - naast rekenkracht beschikt hij nu over het vermogen emoties waar te nemen en emotioneel te reageren. Er zijn, ten opzichte van PP, meer panelen verschoven. Planten, met hun bijzondere onderlinge communicatie en insecten (mieren) met hun groepgedragen intelligentie en bijzondere samenlevingsvorm, reiken metaforen aan, die het boek zachter maken dan PP. Je doet er goed aan een papiertje in te steken bij bladzijde 549. Daar wordt een overzicht gegeven van de personages in dit boek. Omdat er simultaan nogal wat verhaallijnen worden ontwikkeld, is dit behulpzaam om die goed te kunnen volgen. Na verloop van tijd komt alles samen en valt op zijn plaats. Je bent inmiddels verwend met mooi proza, dat de omstandigheden - variërend van de droge zonovergoten Spaanse woestijn tot de vochtige ambiance van ondergrondse laboratoria - heel voelbaar maakt. Een interessante extra is de mogelijkheid om, al lezend, de soundtrack te beluisteren die voor dit boek is ontwikkeld. Dit maakt de leeservaring nog indringender.