Het zusje van Rani, hoofdinspecteur bij de politie van Mechelen, is al vier weken vermist. Al snel verdwijnen er nog meer tienermeisjes. Rani wordt van de zaak gehaald wegens een te grote persoonlijke betrokkenheid, maar ze kan zich niet neerleggen bij de gang van zaken in het dossier en bij haar vervanger Stefaan Derkinderen. Daarnaast is er topadvocaat Eli Hellings die een druk leven leidt door te werken aan een belangrijk strafproces, zijn minnares onderhoudt en zijn vrouw leugens blijft voorschotelen. Op een avond neemt hij een zeer foute beslissing die zijn leven voorgoed zal veranderen…

Een moord, een man die vreemdgaat, bezorgde pakketjes met verborgen boodschappen, bloemen met een lugubere betekenis, dreigtelefoontjes die verzwegen worden… Bij de aanvang van dit tweede boek van Sterre Carron zijn er grote gelijkenissen met haar eerste boek ‘Mara’ terug te vinden. De in eerste instantie gelijklopende verhaallijn zorgt dan ook voor weinig vernieuwing.

De beschrijvende schrijfstijl van Sterre Carron zorgt er wel voor dat je onmiddellijk met het verhaal mee bent en dat je bepaalde personages al snel wat leuker vindt dan andere. Rani maakt met haar pittige, temperamentvolle karakter een arrogante eerste indruk. Waar ze in het eerste boek al snel mijn sympathie verkreeg, werkte ze me nu een beetje op de zenuwen: zo ga je niet tekeer tegen collega’s of ongeruste ouders. Gelukkig is er haar politiepartner Bert Simons die haar wat in toom kan houden en voor het nodige evenwicht zorgt. De gevoelige kant van Rani is naar mijn mening niet voldoende uitgewerkt in dit verhaal: ik voel haar pijn om Romy niet echt, of haar verliefdheid op Frederik. Het personage van Eli Hellings is een fascinerende factor in het verhaal. Wat drijft iemand om vluchtmisdrijf te plegen, zeker iemand met zoveel aanzien?

Waar de verhaallijn van ‘Tirtha’ veel dezelfde elementen bevat als die van ‘Mara’, is deze keer de plot veel verrassender. Opnieuw een goede politiethriller om de tijd mee te verdrijven.