Het vervolg op 'doder dan..' bevat nog meer van hetzelfde in de gebruikelijke licht gestoorde leefwereld van Lauryssens.
Het politiewerk is weerom ondergeschikt aan de verpakking. De ontknoping (die eerder aanleiding geeft te veronderstellen dat we nog een derde deel te goed hebben) baadt in een surrealistisch sfeertje om U tegen de zeggen zou zo in een film van Tom Barman kunnen.
Lauryssens is niet verteerbaar voor de doorsnee lezer. Ik vraag me zelf af of je dit nog crime kunt noemen, dan wel stijloefeningen rond 'cops and robbers'. De absurde wereld waarin alles zich afspeelt is bevolkt met de raarste kwibussen die niet zouden misstaan in een Vlaamse versie van Twin Peaks. Grote verdienste van deze man: hij durft eens iets anders binnen het genre dan Aspe en andere rechtdoor rechtaan crimepenners. En dat alleen al maakt dit boek 'goed'. Nu misschien het verhaal en het plot zelf aanpakken, want dat blijft toch nog altijd een rammelend allegaartje.