Obsessionele liefde, foute mannen, misbruikte maar onverwacht krachtige vrouwen en wraak  het zit er allemaal weer in, in Kift, de nieuwe Kamphuis.
Martine Kamphuis is erg goed in het manipuleren van de verwachtingen van de lezer door te spelen met wisselingen van perspectief in personen, tijd en gebeurtenissen. Hoewel: zijn het allemaal wel wisselingen? Dat blijft tot het einde ongewis. In haar vorige thriller Ex leidde dat tot een opwindende ontknoping. In Kift (lekker woord!) leidt Kamphuis de lezer langs twee elkaar afwisselende verhaallijnen weer soepel en met vaart naar een misschien wat minder spectaculair maar minstens zo origineel einde. We volgen de moeder van Annabel, die haar dochter zó in bescherming neemt tegen de boze literaire buitenwereld (Annabel staat op het punt te debuteren als thrillerschrijfster!), dat zij bereid is tot het uiterste te gaan. Crimezone-oude stijl krijgt daarin een belangrijke, grappige decor-rol. Parallel hieraan loopt het verhaal van Julia, die haar vriend vermoord uit wraak omdat hij het met haar 12-jarige dochter heeft aangelegd, maar gearresteerd wordt voor een ander moordgeval. Qua thematiek zit er verwantschap tussen beide verhalen, en je weet dat ze ééns bij elkaar moeten komen, maar waar, wanneer en hoe? Door deze opzet zat ik als lezer voortdurend scenarios te bedenken over hoe het allemaal in elkaar moest steken. Om toch weer te moeten constateren dat het nét weer even anders zit! Dit gedwongen meedenken bezorgde mij, tezamen met de vele geestige terzijdes over het thrillerwereldje, schrijvers en recensenten, enkele uiterst aangename uren.