Oei, helemaal nog geen reactie bij dit boek!!! Wellicht omdat de eerste druk uit 1994 stamt?????

Nu goed.....
"Luister, Paula, ik ga je een verhaal vertellen, zodat je je niet zo verloren voelt als je wakker wordt."
Dit is de beginregel van een verhaal/brief die Isabel voor/aan haar dochter Pauline schrijft die in coma ligt. Ze heeft heel lang de hoop dat ze hieruit zal ontwaken en in de tijd van wachten (bijna een jaar)schrijft ze haar herinneringen op. Isabel vertelt vanuit haarzelf uitgebreid over de familie, voor hen belangrijke personen, de politiek en maatschappelijke achtergrond ten tijde van Allende en Pinochet in Chili, maar vooral over zichzelf. Een levensbeschrijving van 50 jaar zo uitgebreid dat het lijkt of je zelf ook al tijden meedraait met de familie.
Ze reflecteert ook haar eigen handelen, gedachten en gemaakte keuzes in het leven. Een sterke, moedige, eigenzinnige feministische vrouw met veel gevoelens en vertwijfelingen die toch uiteindelijk altijd dat doet waarvan ze denkt dat het het juiste is - dat zijn soms opmerkelijke keuzes.
Daarnaast is er het verhaal van afscheid nemen van je stervende dochter, opgeven en laten gaan, de worsteling om te accepteren dat na het leven de liefde blijft.

Het verhaal gaf mij grotendeels een beeld van het leven van Isabel maar ook wie Paula was. Bij levensbeschrijvingen neig ik me nog wel eens te vervelen maar deze heeft een vlotte manier van lezen, doorspekt met dialogen, anekdotes, tragiek en humor. Het afscheidsverhaal was niet te emotioneel, eerder gevoelig, omdat het niet de eerste verhaal lijn is. Daarentegen zijn de laatste zinnen van het boek wel haar echte afscheidswoorden.

Mooi boek.

Als eerbetoon aan haar dochter Paula starte isabel in 1996 een stichting, ter voortzetting van haar werk.
http://www.isabelallendefoundation.org/iaf.php