Liane Moriarty laat in dit boek zien dat ze ontzettend goed is in het schetsen van onderlinge verhoudingen. Dit deed ze overigens in “Het geheim van mijn man” ook al. Ze laat precies zien hoe roddels ontstaan en hoe makkelijk er allerlei verkeerde conclusies kunnen worden getrokken. Ook de rivaliteit tussen bepaalde ouders is meesterlijk beschreven. Vaak beschrijft Moriarty erg pijnlijke situaties, maar af en toe zijn die ook best grappig. Natuurlijk is er ook het nodige drama aanwezig, maar dit keer op een subtiele en geloofwaardige manier.

Er zijn vrij veel personages en daar moest ik even aan wennen, maar omdat ze allemaal een goed uitgewerkt karakter hebben kon ik ze toch al gauw goed uit elkaar houden. De karakters zijn allemaal zo beschreven dat je je zo kunt voorstellen dat je ze echt op een schoolplein tegenkomt. In het echt zul je ze waarschijnlijk nooit allemaal tegelijk tegen komen, maar voor het verhaal komt het goed uit dat al deze typen karakters op hetzelfde feest belanden.

De spanningopbouw is erg goed. Via een reeks onthullingen, die qua impact steeds groter worden, wordt duidelijk gemaakt wat er nu precies gebeurd is. Het uiteindelijke slot is logisch, maar slaat in als een bom. Ik had al wel enige vermoedens opgebouwd tijdens het lezen van het boek, maar toen ik de ware toedracht van wat er gebeurde zwart op wit zag staan, was ik toch overdonderd.

De loop van het verhaal beviel me ontzettend goed. Heel langzaam loopt de spanning op en de ene situatie sluit goed aan op de volgende. Werkelijk alle verhaallijnen maakten indruk op me. Soms bleef de schrijfster wel iets te lang hangen in een bepaalde situatie, maar aan het einde van het boek wordt dat ruimschoots goed gemaakt. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik dit een fantastisch boek vind.