Robert Walter zet meteen al de toon wanneer hij heel omstandig begint uit te leggen waarom hij zowel zijn vrouw als zijn dochter fictieve namen toekende in dit verhaal. Om dat hun ‘echte namen’ niet van hier zijn en omdat wij, met onze vooroordelen, maar dingen zouden gaan denken over hen. Mensen verbinden immers van alles aan landen van herkomst.

Niet dat Robert Walter, burgemeester van Amsterdam, zelf van enig vooroordeel gespeend is. Wel integendeel, alleen vergoeilijkt hij die van zichzelf door te stellen dat hij zonder zijn vooroordelen niet eens de persoon zou zijn die hij is.

En hij denkt wel meer. Dat zijn vrouw vreemdgaat met Maarten van Hoogstraten, de wethouder van milieu, bijvoorbeeld. Niet dat hij zijn vermoeden met bewijzen hard kan maken, en net dat sterkt hem in zijn geloof dat er wel degelijks iets aan de hand moet zijn tussen die twee. Het zorgt voor een welles/nietes spelletje in zijn hoofd dat als een rode draad, bijna tergend traag en uitstellend, doorheen het verhaal loopt.

In andere omstandigheden zou ik het hoofdpersonage waarschijnlijk een ongelofelijke hufter vinden met zijn uitgesproken mening over alles en iedereen: windmolens, de afwezigheid van charisma bij François Hollande, vuurwapens,… ware het niet dat Koch hem diepmenselijke kantjes geeft waardoor je nooit echt geërgerd raakt, integendeel. Koch zou Koch niet zijn mocht hij er niet in slagen om van zijn personage zowel dader (figuurlijk gesproken dan) als slachtoffer te maken. Je zou welhaast medelijden met hem krijgen wanneer niet alles loopt zoals het zou moeten lopen. Heel de discussie rond euthanasie en ‘voltooid leven’ komen heel akelig dichtbij wanneer zijn hoogbejaarde ouders plannen maken om samen uit het leven te stappen. Wanneer de uitvoering ervan niet helemaal volgens plan verloopt is het hek helemaal van de dam en komt langzaam het besef dat er nu eenmaal dingen zijn waarop je geen invloed kan uitoefenen.

Het boek zit boordevol actuele thema’s maar wie verwacht om een antwoord te vinden komt bedrogen uit. Koch reikt aan, doet nadenken op een heel intrigerende en vooral leesbare manier.