Deze Claudel komt binnen. Na het dichtslaan blijf je beduusd achter.
Intens, rauw, scherp, woedend en toch ook mooi en melancholisch. Een aanklacht tegen de maatschappij. Een rouwproces. Een overleden lief, achterblijven met een baby. Wanhoop. Een allesomvattend verdriet. Een gevecht met het leven.
'Ik ben niet langer in staat mijn dagen door te brengen met andermans tranen en mijn nachten met de mijne.'

In één adem zonder hoofdstukindeling, zonder namen te noemen. In één werkmoment van de hoofdpersoon worden vele gedachten, observaties en herinneringen gedeeld. Claudel geeft summier informatie waardoor je steeds iets meer bekend wordt met het innerlijk van de hoofdpersoon.
De man leeft alleen nog voor zijn dochtertje. Zijn werk als 'hyena' met al jaren dezelfde collega lukt niet meer. Een collega die veel anders beziet en hem aftuigt.
De man werkt in een ziekenhuis, moet mensen bijna onmogelijk nieuws vertellen, dat wat hijzelf ook heeft meegemaakt. Afwachten en dan een vraag stellen, totdat er een moeder voor hem zit waarvan een dochter is omgekomen.
'Vanochtend ben ik bij je weggegaan. Ik weet nog precies hoe het ging, want toen ik wegging had ik een besluit genomen dat het moment in mijn ogen onvergetelijk maakte. Nu weet ik het niet meer zo zeker. Deze vrouw en ik zijn bezig van rol te verwisselen. Ik stap binnen in haar pijn. Zij brengt mij dichter bij jou.'

Het boek telt vele bijzondere zinnen. Teveel om allemaal te delen. Dit viel extra op: 'Ik bedacht dat haat een collectief voedsel is, een soort universeel mestvoer..' of '..elkaar uitscholden in hun taal van zand.'
tot: '..liefde kan heel mooi of heel nietszeggend zijn, als een kanten randje dat een stofje opfleurt en schitterend maakt.'