Dit boek is zeker niet het beste boek van Elizabeth George, maar zo slecht als sommige recensies bij Crimezone je willen doen geloven is het zeker niet. Ik heb het boek in 3 dagen uitgelezen, meestal had ik grote moeite het 's avonds weg te leggen om nog even wat slaap in te halen.
De grootste moeite die ik met het boek had is het 'geneuzel' van de hoofdrolspelers. De belangrijkste figuren zijn nu eens niet Thomas Lynley en Barbara Havers, hoewel de eerste nog zijdelings langs komt. De speuractiviteiten worden verricht door Simon en Deborah St.James, oude bekenden weliswaar, maar wel een stel met een lijvige gebruiksaanwijzing. Ja, Deborah heeft ooit een relatie met Lynley gehad en ja, Lynley is veranwoordelijk voor het ongeluk van Simon waarbij hij gehandicapt raakte. Maar na een huwelijk van zo'n 5 jaar (de exacte tijd is wat vaag, omdat de tijdslijn van het verschijnen van de boeken en de verlopen tijd tussen de verschillende verhalen vanaf boek 1 waarin Simon en Deborah trouwen en het laatste boek door George bewust niet gelijk is gehouden - logisch, want anders zou er inmiddels 20 jaar verstreken zijn en dan is het niet meer realistisch dat Lynley niet meer carrière gemaakt heeft en zou het kinderloos zijn van de St. James's inmiddels ook beter verwerkt moeten zijn) is het geneuzel en het wantrouwen tussen de geliefden wel wat vermoeidend. Ook de wijze waarop Simon Deborah soms als een kind in het duister houdt en haar 'beschermt' tegen te veel kennis of de laatste wendingen in het onderzoek vond ik wel wat irritant.
Ook vermoeiend zijn de hoofdverdachte China en haar broer Cherokee. Wat een stelletje vervelende nesten vond ik dat voor het grootste deel van het boek! OK, waarschijnlijk zou ik ook niet op mijn best zijn als ik in een vreemd land voor een moord wordt opgepakt waarvan ik niets weet, maar toch...
Maar dat alles terzijde, is het toch wel weer een klassiek George: vele personages worden opgevoerd die allemaal midden in hun eigen beslommeringen zitten, en op één of andere manier hebben die beslommeringen toch mooi te maken met óf de moord, óf de vermoorde man, óf met zijn nalatenschap. Dit bevalt mij altijd erg goed aan George: dat zij laat zien wat de ontijdige dood van één iemand voor desastreuze uitwerking heeft op anderen, en hoe anderen daarbij vaak maar een klein stukje van de werkelijkheid zien of willen zien.
Het boek eindigt met het bevredigend afsluiten van een paar verhaallijntjes en het openlaten van anderen, en ook dat is een mooi beeld van het echte leven: niet alle levens hebben op hetzelfde moment een 'slotakkoord', belangrijke gebeurtenissen voor de één zijn gewoon een voetnoot voor een ander.