Marianne is 60 jaar en zit al 41 jaar opgesloten in een verstikkend huwelijk als tijdens een reisje naar Parijs de emmer overloopt. Het is genoeg geweest en ze besluit van de Pont Neuf te springen om haar leven te beëindigen. Maar, ze wordt gered en naar het ziekenhuis overgebracht. Als ze daar de volgende dag de psycholoog weet te ontvluchten, besluit ze dat ze in elk geval de zee éénmaal in haar leven wil hebben gezien voordat het afgelopen is. Haar reis brengt haar naar Kerdruc in Bretagne waar ze een andere wereld leert kennen.

Marianne is een bijzondere vrouw. Ze heeft moed en de kracht om door haar diepste dalen te gaan en zichzelf daar te vinden. Langzaam komt ze tot inzichten hoe het allemaal zo heeft kunnen gaan. Ze is ook een vrouw met een groot hart. Ze heeft zoveel liefde en warmte te geven die nooit is erkend. En er is haar in haar huwelijk zoveel onthouden door haar alle levensruimte af te nemen.
De sprong in het diepe vanaf de Pont Neuf blijkt uiteindelijk een metaforische sprong te zijn. Want daar ligt voor haar een nieuw, zij het onduidelijk, begin.

Een heerlijke feel-good roman. Geschreven vol gevoel, menselijk inzicht en tegelijkertijd een goede dosis humor. En ook een roman waar de liefde van de schrijfster voor Bretagne uit spreekt, de cultuur en Keltische spirituele achtergrond.