Het feest, het nieuwe boek van Dimitri Casteleyn kon mij maar matig bekoren. In Het feest nodigt Maurits vier oude klasgenoten uit: Eva, Jacob, Thomas en Leonie. Ze worden alle vier uitgenodigd voor een exclusief feest bij Maurits, die vroeger door hen gepest werd en die het nu gemaakt heeft als succesvolle zakenman en overal bekend is. Maar het feest is niet zo maar een feest, ware het niet dat Maurits een aantal verrassingen voor hen in petto heeft. Het feest is een matig tussendoortje dat wel vlot geschreven is, maar het verhaal op zich wist me niet 100% te overtuigen.

In Het feest nodigt Maurits dus zijn vier klasgenoten van vroeger uit. Het lukt Maurits echter niet vanaf het begin om hen te overtuigen om te komen, want iedereen heeft zo wat zijn twijfels om te gaan. Om hen toch te overtuigen gooit Maurits er bij sommigen veel geld tegen aan en aan anderen doet hij beloftes. Dit was echter wel mijn eerste struikelblok, want dit zorgt ervoor dat het opzet van het feest wat gekunsteld en geconstrueerd overkomt, want het feest kan blijkbaar niet doorgaan als één van de genodigden ontbreekt. En is het nu niet eenmaal altijd zo dat bij een feest nooit iedereen aanwezig kan zijn?

Het boek is geschreven vanuit de verschillende standpunten van de personages waaruit snel blijkt dat Maurits de touwtjes helemaal in handen heeft, want de vier genodigden hebben geen flauw idee van wat er met hen zal gebeuren. Maurits zorgt er dan ook voor dat de gasten elkaar eerst per twee ontmoeten om hun reacties af te tasten, terwijl hij vanuit de controlekamer alles gadeslaat. Dit voelde ook wat geconstrueerd aan, omdat het nut hiervan mij wat ontglipt. Als lezer leer je zo wel de personages kennen en hoe hun onderlinge relaties zich tot elkaar verhouden, maar ook niet meer dan dat. Het geeft geen extra waarde aan het verhaal en in een ander opzet hadden we als lezer ook kennis kunnen maken met de personages.

Maurits heeft zo ook allerlei verrassingen in petto, want zo is er een verrassingsgast, maar Maurits wil hen ook, wat op het eerste gezicht zo lijkt, wat treiteren, maar uiteindelijk blijkt het toch niet helemaal zo bedoeld te zijn, want hij speelt vooral een psychologisch spel met hen door hen naar de dungeon van zijn kasteel te lokken om zo te tonen wie de macht in handen heeft. De daaropvolgende handelingen en ook de pesterijen van vroeger van de andere vier zijn van een dusdanige perversiteit dat het neigt naar een zeker Lize Spit gehalte. En neen, ik ben helemaal geen fan van Lize Spit. Maar zowel de perversiteiten als het einde van het verhaal lijken gekopieerd uit Het smelt van Lize Spit, maar dan met een eigen touch.

De personages zijn ook vrij stereotiep en blijven wat vlak. Zo is Jacob de branieschopper en leider van de bende van vier (vroeger althans, nu blijkt dat minder waar te zijn). Leonie is de knappe vrouw die de mannen rond haar vinger draait. Thomas is eerder passief en een volgeling, maar beseft dat wat hij doet niet correct is en Eva is eigenlijk de meest ontwikkelde persoon van hun vier die toch wat meer nadenkt over de dingen die gebeuren. Wat wel positief is, is dat de gasten op het einde van het verhaal als het ware een katharsis ondergaan bij het zien van Maurits eindverrassing. Dus misschien zijn de gasten misschien dan toch niet zo stereotiep?

Dimitri Casteleyn (Tielt, 25 december 1966) is niet aan zijn eerste waagstuk toe met Het feest dat dit jaar verscheen. Hij debuteerde in 2013 met zijn roman De verjaardag en in 2016 schreef hij zijn tweede boek Witte warmte. In 2005 schreef hij zijn eerste poëziebundel Omgekeerd en in 2017 verscheen zijn tweede poëziebundel Vanwaar kom je beeld. Naast schrijver is hij ook televisiemaker en theaterdirecteur. Als televisiemaker produceerde hij tussen 2010 en 2014 vijf tv-reeksen voor Canvas. En hij is ook nog ondervoorzitter bij Theater Malpertuis. Met zijn nieuwste boek, Het feest wordt Casteleyn getipt als opkomend literair talent in Vlaanderen. Het feest was het eerste boek dat ik van hem las. Het boek kon mij echter niet helemaal overtuigen, maar ondanks de negatieve punten had ik toch wel de indruk dat hij talent voor het schrijven heeft. Misschien toch eens een ander boek van hem lezen en wie weet kan dat mij overtuigen?