waarbij de vele historische gegevens het een extra dimensie geeft.,Lewis Perdue kwam in Nederland enigszins in het middelpunt van de belangstelling toen vanuit Amerika de verhalen begonnen over te waaien dat de auteur een rechtszaak was begonnen tegen Dan Brown. Perdue was van mening dat Brown het thema van De Da Vinci Code van hem had gestolen, aangezien er teveel overeenkomsten waren tussen de meeste succesvolle thriller aller tijden van Dan Brown en de door Perdue geschreven The Da Vinci Legacy uit 1983 en Daughter Of God uit 2000. Hij eiste voor de rechtbank van New York dan ook 150 miljoen dollar van Dan Brown, maar de rechter besloot uiteindelijk dat Dan Brown geen plagiaat had gepleegd, aangezien de onderwerpen die centraal stonden in de boeken van Brown en Perdue, evenals de gelijkaardige historische achtergronden en personages, niet door copyright vastgelegd konden worden. Het ging teveel om historische feiten en wetenschappelijke stellingen en volgens rechter George Daniëls was alleen het idee achter de boeken identiek te noemen, terwijl de verwerking van deze gegevens tot de verschillende verhalen duidelijk afwijkend waren te noemen. Maar ondanks de uitspraak van de rechter waren de themas die Perdue in zijn boeken had gebruikt, dus wel degelijk vergelijkbaar met die van Dan Brown. Maar waar de laatstgenoemde zijn uiteindelijke verhaal vooral vanuit een populair wetenschappelijke hoek had benaderd, was Perdue jaren eerder meer de kant van Robert Ludlum opgegaan, en stonden zijn twee boeken vol met actie, geweld en moord en werden de religieuze elementen meer aan de zijkanten van het verhaal enigszins verklaard.



Na het lezen van Dochter van God is de stelling van Lewis Perdue absoluut te begrijpen en lijkt het er inderdaad op dat Dan Brown het boek van zijn collega minimaal een paar keer heeft doorgenomen. Maar ook de uitspraak van de rechter valt volledig te billijken, aangezien Perdue in dit boek voornamelijk een deel van de geschiedenis van de katholieke kerk behandeld en daarbij genadeloos aangeeft wat de onjuistheden zijn in de leer van het christendom. In tegenstelling tot Brown doet hij dat echter op een wat taaie manier en gebruikt hij de wetenschappelijke feiten enkel ter onderbouwing van de kern van zijn eigen verhaal. Centraal in Dochter van God staat de jacht op de lijkwade van Sophia, de tweede Messias, die rond het jaar driehonderd werd geboren. Kunstkenner Zoë Ridgeway en haar man Seth komen na de ontmoeting met een voormalige nazi in een wereld van moord en bedrog terecht. Zoë wordt in Zwitserland ontvoerd en als Seth Ridgeway, een voormalige politieman, zijn vrouw gaat zoeken komt hij in een web van ongekend geweld terecht. Zowel het Vaticaan, de CIA en de Russische maffia willen het reliek, dat de hele Westerse wereld op haar grondvesten zal doen schudden, in handen krijgen.



In zijn totaliteit is Dochter van God best wel een spannende thriller, waarbij de vele historische gegevens het een extra dimensie geeft. Maar de geloofwaardigheid is in het totale verhaal slechts met moeite te vinden, aangezien het echtpaar Ridgeway iedere keer weer in staat blijkt om de meest professionele moordenaars de baas te blijven. Het aantal doden is nauwelijks te tellen en de kogels uit allerlei verschillende wapens raken zowel criminelen als onschuldige passanten op de meest verschrikkelijke plaatsen in het lichaam. De speurtocht naar zijn vrouw brengt Seth Ridgeway onder andere naar Amsterdam, waarbij het opvalt dat de auteur een bepaalde sympathie voor Nederland lijkt te voelen. Maar ondanks het moeilijk te verklaren feit dat de Ridgeways steeds aan hun achtervolgers weten te ontsnappen, is het toch wel een meeslepend verhaal dat met veel genoegen gelezen mag worden. Al kan het de vergelijking met het werk van Dan Brown mijns inziens absoluut niet aan.