Een alledaags, warm gezin, dat plots te maken krijgt met beladen thema’s als depressiviteit, dood en rouw heeft veel te verwerken. Iedereen gaat daar op zijn eigen wijze mee om en dit is ook niet anders in Wat je ziet als je valt. Moeder probeert vijf jaar na de zelfmoord van Kit, de oudste zoon nog steeds de schijn op te houden van een ‘happy family’ terwijl vader vlucht in zijn schuurtje en het creëren van houten objecten. Jamie de jongere broer is een na hevige ruzie verdwenen en Emma de jongste vlucht weg in een ‘bijbelclubje & God.’ Via flashbacks krijg je langzamerhand een beeld van de ware toedracht. Kit de avontuurlijkste voor wie het leven te saai is en steeds op zoek is naar de ultieme kick sleurt zijn broer hiermee vaak in de problemen. Na de dood van Kit vlucht Jamie voor wie de situatie thuis door de omstandigheden van de zelfmoord onhoudbaar geworden is weg zonder adres na te laten.
‘Het geheel’ kom je langzamerhand te weten via brieven die Jamie naar zijn vader schrijft waar hij overigens nooit antwoord op krijgt. Zijn vader zit te vol met haat en woede naar Jamie toe. De reden waarom kom je pas laat in het verhaal te weten. En meteen begrijp je ook de complexe relatie van de broer/zus relatie en de daarme gepaard gaande diepe pijn en de prijs van liefde.
Het is haast niet te vatten hoe Jamie zich in de vijf jaren na de zelfmoord van zijn broer heeft staande gehouden.
Rebecca beschrijft dit alles in een heldere en toegankelijke schrijfstijl zonder daarbij de grens van het melodramatische te overschrijden.
Een echte aanrader!
http://www.boekensite.gent/node/874