Ik vind dit een heel liefdevol boek. Er wordt prachtig beschreven hoe het is om ouder te worden. Florence loopt tegen de nodige problemen aan die ik me meteen levendig voor kon stellen. Ook het privéleven van een aantal personeelsleden van het tehuis waar Florence woont wordt op een heel respectvolle manier onder de loep genomen.

Florence was voor mij een heel levendige hoofdpersoon. Ze is rebels en eigenwijs, maar ook best onzeker. Bij het achterhalen van de waarheid over wat er zestig jaar geleden is gebeurd, werkt haar brein niet echt mee. Haar worsteling hiermee vond ik heel goed beschreven. Maar met behulp van Elsie en medebewoner Jack komt ze gelukkig een heel eind.

Het verhaal wordt zeker tegen het einde ook behoorlijk spannend. De gebeurtenissen van zestig jaar geleden hebben gevolgen die nu zichtbaar worden en Florence, Elsie en Jack moeten alle zeilen bijzetten om deze gevolgen weer ongedaan te maken. Daarvoor moeten ze wel eerst weten wat er is gebeurd en dat blijft tot op het laatst onzeker.

Dit boek bevat een aantal boodschappen. Het laat je nadenken over onder andere het belang van leven in het moment, het eren van de gewone dingen en de vraag of fouten uit het verleden definiëren wie je nu bent.

Ik vind dit een bijzonder boek. Het is spannend, leerzaam en het zet je aan het denken. En Florence heb ik ondertussen in mijn hart gesloten. Ik zal dit boek niet snel vergeten.