"Grote literatuur van Julie Myerson", kopte De Standaard der Letteren op 9 oktober van dit jaar. Volgens recensent John Vervoort "verdient dit boek zeker het label literaire thriller. Dat is eigenlijk nog veel te weinig gezegd. Deze roman voldoet aan alle eisen die ik stel aan indrukwekkende literatuur." Smaken verschillen. Voor mij is Hier gebeurt nooit wat gewoon een boek waarin nooit wat gebeurt. Laten we wel wezen, een psychologische thriller is ook mij liever dan een actievehikel, maar er zijn grenzen. Vooreerst twijfel ik al aan het label "thriller". Het is niet omdat een boek een moord bevat, hoe gruwelijk ook, dat je van een thriller kan spreken. In de eerste pagina's wordt ene Lennie dood aangetroffen op een parking, het hart weggesneden. De moordenaar (en de zoektocht ernaar) verdwijnt al direct naar de achtergrond, om nooit meer te verschijnen, noch in levende lijve, noch als rondwarende dreiging. Eerder wordt gefocust op het rouwproces van Lennies man Alex en vooral van het gezin van Tess, een vriendin van Lennie. Het duurt een kleine 300 pagina's voor er daadwerkelijk wat gebeurt, en dat is dan nog eerder tragisch dan spannend. Een einde dat Myerson wegens erg aangrijpend wel nog een tweede ster oplevert.

Ook over het predikaat "literair" moet ik helaas van mening verschillen met de heer Vervoort. Myerson schrijft liefst in zich voortslepende dialogen. Een voorbeeld: "Mijn God, zeg ik. Ik weet het, zegt hij. Dat is een schok, hé. Hoor 'es, zeg ik, is het nodig dat je hier blijft? Hij kijkt me aan. Hoezo nu? Ja, nu. Nee, zegt hij, eigenlijk niet." Het doet me ergens denken aan de Vlaamse films van weleer. Twee Vlaamse boerkes leunend op de toog, verwikkeld in een diepzinnig gesprek waarin vooral de stiltes spreken.

Misschien las ik Hier gebeurt nooit wat op het verkeerde moment. Misschien kan ik me niet genoeg inleven in de moederziel. Maar is dat niet net de eigenschap van grote literatuur, de lezer meesleuren en onderdompelen in de ziel van een personage dat mijlenver van hem afstaat? Wat mij betreft, lukt dat Myerson niet. Wie zich geroepen voelt zich in de discussie te mengen, weet mij te vinden.