Pensioen gaat over de overleden Willem en zijn betrokken moeder. En dat kan vrij dubbelzinnig worden opgevat.
Mijns insziens is dit geen roman dat gelezen moet worden om de kracht van het verhaal, want dat is simpel en deprimerend. Inhaligheid staat centraal, en ook dat je best ver mag gaan om iets te krijgen. Uiteindelijk komt de aap nog wel uit de mouw: Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel.

De schrijfstijl is spitsvondig, origineel en intellectueel. Er staan verwijzingen in het boek die het verdienen te worden nagezocht en hoe meer je over dit boek gaat nadenken, hoe meer je het gaat waarderen.

Pas echter op, dit boek is zeer zeker geen 'tussendoortje', al zou je dat gezien de omvang misschien denken. Het werk is complex en verdient de volledige aandacht.