Ik kwam dit boek toevallig tegen bij de bibliotheek en het verhaal sprak me wel aan. In het begin moest ik er wel even doorheen komen. Er zijn verschillende verhaallijnen. Maar naarmate je verder leest verweven deze steeds meer met elkaar. Erg bijzonder hoe de verpleegkundige Stella haar patienten in het hospice helpt met het schrijven van brieven aan naasten, die ze dan pas verstuurd na hun overlijden. Een zwaar onderwerp zou je denken, maar het is geen zwaarmoedig boek. En er zitten ook levenslessen in: genieten van de kleine dingen in het leven en het is nooit te laat voor een tweede kans. Zeker een aanrader om te gaan lezen. Ik ben ook erg benieuwd naar haar andere boek "Boek voor mijn dochters"