Wat een pracht boek en wat een mooie taal gebruikt Lidewij Martens om het verhaal van Nico en zijn dochter Geesje te vertellen. Het boek gaat over de band tussen vader en dochter en de onmacht die beiden ervaren om elkaar te helpen, te redden. Het lukt Geesje beter alleen gaat het ten koste van zichzelf.
In het boek volg je Nico die tegenwoordig op een pont werkt en daar een meisje ontmoet dat veel herinneringen bij hem losmaakt en zo kom je ook het verhaal te weten van Geesje en Lieke. Lieke is de vrouw van Nico en de moeder van Geesje. Als Lieke vertrekt en gaat samen wonen met een andere man kiest Geesje voor Nico. Liefdevol weet zij hem uit de put te trekken alleen verdwijnt zij zelf, letterlijk en figuurlijk. Nico zijn herinneringen springen heen en weer in de tijd daardoor leer je de onbezorgde en levendige Geesje kennen. Des de schrijnender zijn de herinneringen aan Geesje als ze 18 jaar wordt.
Het boek laat zien hoe sterk de band kan zijn tussen een vader en dochter maar tegelijkertijd laat het onze onmacht zien als we merken dat onze invloed niet voldoende is en het ons niet lukt om diegene te redden die ons het liefst is. Sommige stukken lezen als een gedicht die worden afgewisseld met de rauwe waarheid omtrent Geesje en haar anorexia. Ik had het boek in een keer uit kunnen lezen maar heb dat bewust niet gedaan het boek verdient het in alle rust te worden gelezen, gevoeld en verwerkt. Ik ben er even stil van. Een droomdebuut!