De mensen willen gaan bouwen in de vallei in Schotland waar de draak Long woont, samen met een groep andere draken. De andere draken willen zich verstoppen, maar Long gaat op zoek naar een andere plaats waar ze zouden kunnen wonen. In oude verhalen wordt een plaats beschreven waar draken wonen en de mensen niet kunnen komen, dus daar gaat hij naar op zoek. Samen met de kobold Zwavelkopje vertrekt Long uit zijn vallei en onderweg komt hij een aantal medereizigers tegen zoals de jongen Thomas, die geen familie meer heeft, maar ook vijanden zoals de Gouden Draak Netelbrand.

Als je op zoek bent naar een verhaal vol fabeldieren, is dit het goede boek! Naast pratende ratten en raven, komen de drie hoofdpersonen op verschillende plaatsen in de wereld bekende en minder bekende wezens tegen. Op zoek naar hun einddoel, reizen ze namelijk de halve wereld rond. Het verhaal is daardoor echter wel heel rechtlijnig en helaas ook niet de hele tijd interessant. Sommige stukken zijn spannend, andere delen zijn best saai om te lezen, ook al zou het spannend moeten zijn. Dat komt omdat het af en toe gewoon wat te voorspelbaar is.

Er zijn best wel veel personages in dit verhaal.
De gouden draak Netelbrand is echt een gemene draak, die op de zilveren draken jaagt. Hij kan ook andere dingen dan gewone draken en daardoor zijn de scènes waar hij een rol in speelde, wat onvoorspelbaarder. Hij is één van de weinige personages die echt slecht is, maar hij heeft daar wel een hele goede reden voor! Andere personages zijn juist slecht door omstandigheden of door hebzucht, en van weer andere personages zijn ze gewoon "goed" omdat dat nou eenmaal zo moet van het verhaal. Die personages hebben dan helaas wat minder diepgang. Bij de personages die door omstandigheden slecht zijn, is dat wel mooi uitgewerkt en is het niet vreemd als ze "overstappen" naar de "goede kant".
De helpers van Netelbrand (betoverende raven, een homunculus en een dwerg) zijn soms een beetje vervelend om over te lezen, al wordt het tegen het einde van het boek interessanter. De karakters van de mensen in het verhaal blijven redelijk oppervlakkig, ook al is één van de hoofdpersonen (Thomas) een mens. De ratten, die overal ter wereld te vinden zijn, zijn leuker om over te lezen dan de mensen...

Het verschil tussen verhaal en dialogen is heel duidelijk en er is voldoende afwisseling. Er zijn geen grote lappen tekst waarin alleen maar dingen worden verteld, maar de personages leggen ook dingen uit.
De zinnen zijn niet overdreven lang, maar er worden af en toe wel wat "moeilijke" woorden gebruikt (wat wel bij de personages past).

Cornelia Funke heeft de illustraties zelf gemaakt, dus ze heeft de kobolden, draken en andere wezens precies zo kunnen tekenen als ze zich voorstelde bij het schrijven!
De tekeningen zijn "ingekleurd" door middel van arceringen, maar verder redelijk realistisch getekend (behalve de mensen, die er een beetje cartoon-achtig uitzien).
Aan het begin van elk hoofdstuk staat een klein vierkantje getekend met daarin de personages die een belangrijke rol spelen in dat hoofdstuk. Af en toe weet Cornelia Funke er zelfs een hele scène in te tekenen.
Af en toe staat er ook een grote tekening in het boek, die op dezelfde manier met lijnen en puntjes is getekend en "ingekleurd".

Na het lezen van de "Inkt"-serie, waren mijn verwachtingen van dit verhaal helaas een beetje te hoog. De verhaallijn van dit boek is ook veel simpeler en de personages zijn minder uitgewerkt dan in de "Inkt"-serie. Aan de andere kant zit dit boek wel weer vol met draken en andere fabeldieren! Meer dan een simpel verhaal over een draak die een halve wereldreis maakt en daarbij allerlei wezens tegenkomt, moet je niet dus niet verwachten.