De schrijfster weet de gevoelens van de mannelijke personages bloot te geven. Vanuit hun eigen perspectief blikken zij terug op hun jeugd, opvoeding en hun vriendschap en liefde voor Jude. Het levensverhaal van Jude blijft lange tijd mysterieus en tegelijk voel je dat het afgrijzelijk moet zijn geweest. Het trekt de lezer de duisternis in, of je nou wilt of niet. Ondanks Jude zelf niet met zijn gevoelens om kan gaan, worden er tal van gevoelens losgemaakt bij andere pesonages maar ook bij de lezer. Uit een gevoel van onmacht, bescherming en veiligheid willen bieden, haat en woede uitleven op diegene die pijn veroorzaken in iemands leven, liefde en vriendschap bieden om te laten zien dat er ook goedaardige mensen op de wereld zijn die het beste met je voor hebben. Terwijl het verhaal veel ruimte biedt voor de goedaardigen blijft het tot het eind de vraag of dit genoeg is om de demonen uit het verleden uit te schakelen. Is het too much drama? Voor een fictie verhaal zeker niet. Door de storm van dramatische gebeurtenissen is relativeren niet meer mogelijk en is voelen het enige wat voor de lezer overblijft. Dit verhaal raakt je diep in je hart!