Kun je iemand serieus nemen die méérmaals tegen zichzelf zegt dat het dit keer ‘menens’ is?
Cum laude advocaat met dissidentenverleden Leon besluit na de geboorte van zijn dochtertje dat er iets in de wereld radicaal moet veranderen. En wel door de misleidende media aan te pakken (“Dingen gaan mis door verkeerde communicatie”). Hij ontvoert een krantenbaas met het uiteindelijke doel hem te doden. De van de media afhankelijke staat waarin de samenleving verkeert rechtvaardigt volgens hem automatisch zijn middelen van verzet.

Hoe onverzettelijk en overtuigd van zijn eigen overtuigingen hij ook beweert te zijn, gaandeweg gaat het er steeds meer op lijken dat zijn innerlijke uiteenzettingen en terugblikken op zijn verleden vooral bedoeld zijn om zichzelf tot De Daad te zetten. De ontvoerde Douwes Derkstra blijkt onverzettelijker dan hijzelf en slaagt er op subtiele wijze in Leons bedoelingen tegen te werken. Douwes begrijpt niets van de beweegredenen van zijn onbekende vijand, zij zijn immers niet in staat van oorlog. Als lezer is het boeiend gaandeweg in te zien dat de redenen die Leon opvoert om zijn daden te rechtvaardigen eigenlijk drogredenen zijn; tegenover zichzelf. Aan al zijn tentoongespreide redelijkheid komt uiteindelijk een einde wanneer Douwes hem de oorlog verklaart en Leon zo tot een fatale actie drijft.

Intrigerend verslag van een vanaf het begin tot mislukken gedoemde ontvoering die in de verte doet denken aan de ontvoering van Freddy Heineken - maar dan met een totaal ander uitgangspunt.