Sjongejonge wat zet Burley hier in vijf fantastische delen een ijzersterke psychologische thriller neer zeg. Na een knap en een wat zwaarder geschreven intro over Menaker, de kliniek, rol je de wereld van Dr. Lise Shields in en het is of je de heuvel afgaat want je gaat steeds harder tollen.

Jason Edwards arriveert en wat is dit voor man joh? Hij oogt eigenlijk best sympathiek, maar is dit wel zo… Je voelt op je klompen aan dat er een flink staartje aan gaat zitten komen. Dat die staart dit allemaal zou brengen kon ik gewoonweg niet bevroeden. We hebben een moord, een psychiatrisch patiënt zonder dossier en er ontstaat een behoorlijk enge dreiging van buitenaf waarvan je niet weet uit welke hoek die komt.

Burley is in het bezit van een hele mooie schrijfstijl en weet de (belevings) wereld beeldend neer te zetten. Zo ook de personages; je ziet ze, je voelt ze. De hoofdpersonen worden prachtig neergezet en de passages in de derde persoon over Jason geven niet alleen steeds meer achtergrondinformatie, ze maken indruk.

Er vallen uiteraard doden en een stukje bloederigheid wordt niet uit de weg gegaan. Dit verhaal draait echter om wie heeft wat gedaan, waarom, en welke gevolgen heeft dit? FBI, ontvoeringen, spannende achtervolgingen; het komt allemaal voorbij en dat er dan ook nog uiteenlopende thema’s als homoseksualiteit en terrorisme op sublieme wijze in verweven worden, ja dan heb je me.

Vervolgens komt dan het moment daar dat je denkt ‘Hmm klopt dit allemaal nog wel..’ Nee, natuurlijk klopt dit niet en het einde zelf zorgt dan weer voor een ‘ Mien God zeg, jaaaa natuurlijk!’

Wat een plot, wat een verhaal, wat een geweldig boek.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Spanning: 4

Vier en halve sterren voor Een plek om te vergeten.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker