Maakt geld nou echt gelukkig? Volgens Joan, de moeder van William Wilton is dat zelfs het enige dat gelukkig kan maken. Ze heeft sinds hun scheiding nooit het einddoel uit oog verloren en al jaren haar zinnen gezet op de rijkdom en het landgoed van haar ex-man, de vader van haar kinderen….. Hun zoon stoomt ze klaar om landheer te worden, geheel in de lijn van de tradities, er is niets anders dat belangrijker is dan dat. William zal de nieuwe heer des huizes worden en daarmee onmetelijk rijk. Dat hun dochter daar zwaar onder lijdt neemt Joan dan ook voor lief. Joan is niet de vrouw die enige emotie toont of zaken in overweging neemt, ze lijdt aan tunnelvisie wanneer het op ‘haar’ rechten aankomt. Wanneer George onverwacht komt te overlijden ziet Joan haar kansen dan ook schoon.

William is klaargestoomd voor het opvolgen van zijn vader. Hij leeft al van kleins af aan in de veronderstelling dat hij in de voetstappen van zijn vader zal treden en heer en meester zal worden van het enorme landgoed en het fortuin dat daarbij hoort. Hij is gewend om op zijn wenken bediend te worden en veel geld uit te geven. Precies de levensstijl die bij hem en zijn status als erfgenaam past. In de jaren waar zijn ouders gescheiden zijn is zijn binding met het landgoed en zijn vader verloren gegaan. William heeft dan ook geen idee wat er voor nodig is om een huis te bestieren. Vader George heeft daar jarenlang de hulp gehad van de ongekroonde vrouw des huizes. Na het overlijden van George maakt William kennis met haar en beseft ineens wat er allemaal bij komt kijken. Tijdens het voorlezen van het testament valt William van de ene verbazing in de andere. Alles is totaal anders dan verwacht. Maar niet alleen hij wordt verrast. De uitslag van het testament is echter niet discutabel en iedereen zal zich moeten schikken naar de bijzondere voorwaarden die George heeft gesteld aan zijn erfgenamen.

Het achtste boek van het schrijversechtpaar Jan en Rachel van der Lee is een moderne roman met historische elementen geworden. Weer heel anders dan de voorgangers en daar ligt precies de charme van dit schrijversechtpaar. Ze weten je elke keer te verrassen met lekker lezende verhalen. In taalgebruik eenvoudig, helder en bovenal herkenbaar. Ze hebben geen poespas nodig om hun verhaal te vertellen. Ze zijn inmiddels erg bedreven in het uitwerken van strakke dialogen, een aansprekende verhaallijn en kloppende details. Deze auteurs zoeken geen overdreven en moeilijke situaties maar maken kleine en menselijke aspecten tastbaar en brengen deze tot leven. Dat is precies de kracht van hun verhalen. Een lach en een traan liggen op de loer. In dit verhaal valt op dat ze eeuwenoude details en tradities hebben verwerkt in een modern jasje. De hebberigheid en de moderne manier van leven die het moeten opnemen tegen de normen en waarden van weleer. Mooi bedacht en de setting is ook beeldend.

Deze keer is er sprake van een klassieke Engelse uitstraling wanneer de scènes zich afspelen op het landgoed met een snufje geschiedenis. De personages die je ontmoet in het verhaal zijn heel divers en zoals altijd in hun boeken, authentiek. Emoties zijn herkenbaar, heel menselijk en oprecht. Het verhaal van ‘Het testament’ is best bijzonder te noemen. Een waar familiedrama dat bolstaat van hebzucht en waar de echte zaken in het leven tijdelijk over het hoofd worden gezien. Het verhaal is daardoor meeslepend, intrigerend en met vlagen roept het boosheid bij je op. Wat kunnen mensen kortzichtig zijn! Gelukkig zijn er ook een aantal hartverwarmende ontwikkelingen die het verhaal weer mooie wendingen geven. Hierdoor betrekken de auteurs elementen als vriendschap, respect en waardering ook in het verhaal. De roman met spannende aspecten is wederom geslaagd hoor! Alles klopt gewoon en je hebt het boek in no time uit. Wat mij telkens weer aanspreekt in de boeken van Jara Lee, het pseudoniem waaronder Jan en Rachel schrijven, is de eenvoud. Verhalen zijn daardoor, ook al zijn ze fictie, laagdrempelig, heel herkenbaar en voorstelbaar. Ik houd daarvan. In dit genre absoluut een aanrader.
4 welgemeende sterren voor “Het testament”!