In Erfschuld wordt een alleenstaande oude man dood aangetroffen in zijn appartement in Reykjavík. Hij blijkt vermoord te zijn, verstikt met zijn eigen kussen. Op zijn bureau liggen een paar krantenknipsels uit de oorlogsjaren: achter het Nationaal Theater in Reykjavík, dat tijdens de Tweede Wereldoorlog dienstdeed als opslagplaats voor het bezettingsleger, werd een meisje gewurgd aangetroffen.

Konrad, een gepensioneerde politieman hoort van de moord op de oude man en zijn nieuwsgierigheid is gewekt. In zijn jeugd was dit een mysterieuze zaak die nooit is opgelost. De persoonlijke betrokkenheid van zijn vader, helaas niet in positieve zin, maakt het dat hij zich wil verdiepen in beide moordzaken. Want de moord op de oude man en het kleine meisje tijdens WOII lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Hij volgt het spoor van Flóvent en Thorson, de twee mannen die de moordzaak op het gewurgde meisje destijds onderzochten. Samen met Konrad vormen zij prachtige personages die Indridason wederom op een uitstekende wijze neer weet te zetten. Flóvent, de IJslandse rechercheur die samenwerkt met de Canadees Thorson die gelegerd is bij de militaire politie. Ze doen zeker niet onder voor Indridasons vaste personage Erlendur. Ze zijn menselijk, onzeker maar daarentegen ook zo vastberaden om de moordzaak op te lossen en de dader achter de tralies te zetten.

De verhaallijnen uit het heden en verleden wisselen elkaar in een aangenaam tempo af. Een ontdekking in het heden lees je terug in het verleden. Wat een verademing om een keer wat meer te lezen over IJsland tijdens de Tweede Wereldoorlog. De spanning, de druk maar juist ook de ‘ver-van-mijn-bed-show’ dat de oorlog eigenlijk was voor de IJslanders. Door de aanwezigheid van het leger kwam de oorlog ook voor hen in één klap een stuk dichterbij.

IJslandse volksverhalen

Maar niet alleen de oorlog blijkt een onderwerp te zijn dat dit verhaal zo intrigerend maakt. Het IJslandse volksgeloof en de verhalen over elfen, trollen en het verborgen volk blijken (in)direct met de moordzaken te maken te hebben. We lezen hoe deze verhalen nog steeds broeiden onder het IJslandse volk en hoe duister en afschrikwekkend ze kunnen zijn.

Op geen enkel moment wordt het écht spannend, maar Indridason weet op zijn gebruikelijke wijze zijn lezer zo te boeien dat je alleen nog maar wilt doorlezen. Ik kan niets anders zeggen dat Indridason met Erfschuld wéér een literaire thriller op topniveau heeft afgeleverd. Ik ben jaloers op mensen die zijn boeken nog niet kennen en zich nog kunnen onderdompelen in alle spannende prachtverhalen! Heel veel leesplezier!