Wat moet je doen om je boek direct een succes te laten worden in maar liefst 28 landen? Dan moet je iets héél speciaals schrijven. Jed Rubenfeld deed het, met The interpretation of murder. Hij studeerde maar liefst én filosofie, én rechten, én toneel en is momenteel verbonden aan de Faculteit Rechten van Yale. Voorwaar dus, alle ingrediënten zijn aanwezig om dit debuut eens goed te bekijken.

Het verhaal speelt zich af in 1909 en de hoofdpersoon is Sigmund Freud. Tijdens zijn bezoek aan Amerika wordt er een mooie jonge vrouw vermoord, en een andere mooie jonge vrouw wordt op brute wijze aangevallen en verminkt. Aangezien de tweede mooie vrouw, Nora, haar geheugen heeft verloren is er maar één manier om achter de naam van de dader te komen: psycho-analyse. Handig dus dat Freud in Amerika is, al geeft hij het echte werk, de analyse, aan zijn jonge collega Dr. Stratham Younger, want Freud zal maar een weekje in Amerika zijn.
De psycho-analyse stond in 1909 niet in de kinder- maar in de babyschoenen in Amerika. In Europa werden Freuds ideeën aarzelend bekeken, en eigenlijk moest men er in Amerika niets van hebben. Ook de burgemeester van New York, die zich persoonlijk met het moordonderzoek bemoeit, en de man die de leiding krijgt van het onderzoek – gek genoeg de lijkschouwer – hebben niets op met Freud, zijn ideeën en zijn collega’s.
Dit verhaal is gebaseerd op werkelijke personen en gebeurtenissen, maar het is leuker het boek eerst te lezen en dan te zien hoe de auteur uitlegt wat nu feit en fictie is in het verhaal. Net als bijvoorbeeld ‘Critique of criminal reason’, waarin Emmanuel Kant een hoofdrol speelt (van Michael Gregorio) is dit boek niet alleen spannend en leuk maar ook nog leerzaam. Met vaardige pen worden Freud, de rijke families van New York, Shakespeare én standsverschillen (om niet te zeggen racisme) samengevoegd tot een boek dat moeilijk weg te leggen is. Voor de komische noot zorgt de jonge rechercheur Jimmy Littlemore, die ijverig maar soms heerlijk klunzig door het verhaal loopt.
En als de lezer eindelijk denkt de plot door te hebben, komt er nog een staartje…

(Door: Jannelies Smit)