Justine is het debuut van de Vlaamse Anne-Laure Van Neer. Justine is een vrouw van 75 jaar, woonachtig in een appartement in een appartementencomplex. Haar zoon en schoondochter wonen op de verdieping boven haar en vinden dat zij naar een bejaardentehuis moet verhuizen. Justine is het daar niet mee eens en besluit daarom naar het politiebureau te komen om een moord te bekennen. Inspecteur Verbeke heeft de eer haar langdradige verhaal aan te horen.

In het begin is het boek zeer lachwekkend: een vrouw met een hoedje op en een boodschappentrolley in een verhoorkamer met de melding dat ze een moord komt opbiechten, omdat ze niet naar het bejaardentehuis wil. Echter blijft dit een beetje te lang doorgaan en net als inspecteur Verbeke krijg je moeite om je aandacht vast te houden. De toevoeging van het zandmannetje trekt wel weer meer aandacht. Justine is verbaal sterk en weet het knap te vertellen. Als de opzet van het boek verandert van de verhoorfase, naar meer vertellend, wordt het verhaal prettiger om te lezen.

Origineel is het verhaal zeker, een soort Hendrik Groen meet Miss Marple, maar toch wordt het verhaal nooit erg spannend. Anne-Laure Van Neer is sterk in het neerzetten van haar karakters, Justine spat van de bladzijden en de frustratie van Verbeke is duidelijk voelbaar.