Twee broers, een boerderij.
Een van de broers verlaat de boerderij en gaat op weg naar het “zevende continent” .
Hij gaat op stap, letterlijk, want hij gaat lopen.
De andere broer blijft achter, alleen met de koeien.
Omdat de broer die vertrekt loopt, gaat alles langzaam, een trekker die hem passeert gaat sneller.
Maar dat vindt hij helemaal niet erg, hij voelt de ruimte, het licht, de vrijheid en daar gaat het hem om.
Eigenlijk vindt hij het maar vreemd, dat het zo rustig is, dat er bijna niemand hier op het platteland loopt, maar dat de meeste mensen in de grote steden wonen.
Op zijn tocht komt hij een jonge vrouw tegen, ze is lesbisch en heeft een hanenkam, groen nog wel.
De tegenstelling tussen haar en hem kan niet groter zijn.
Niet alleen uiterlijk , maar zeker ook innerlijk.
De vrouw met de hanenkam is heel anders dan hij, ze is gevoeliger, terwijl hij meer afstandelijk is.

De auteur, Michiel Löffler, heeft al sinds de afronding van zijn studie biologie een boerderij in Lotharingen, om precies te zijn een geitenboerderij, waar internationaal gewaardeerde kaassoorten gemaakt worden. De boerderij is omgeven door mooie natuur.
Het is goed te merken dat Löffler uit eigen ervaring weet wat het boerenleven inhoudt.

Het boek doet me denken aan de boeken van Gerbrand Bakker, die ook mooie, sobere, ingetogen boeken schrijft.
Toch is de schrijfstijl niet te vergelijken, de zinnen van Michiel Löffler zijn kort, to the point, er staat geen woord teveel in.
In het begin is het even wennen aan de schrijfstijl, die soms bijna kinderlijk eenvoudig overkomt.
Maar als je door leest wen je eraan en dan soort het niet meer. En wordt het juist mooi.

De gedachten van de personages zijn meer korte overpeinzingen, zaken die hij in zijn omgeving opmerkt, een beetje op het ritme van de stappen die hij zet.
Welke broer er aan het woord is mag je als lezer zelf uitvinden. Ook dat is even wennen, maar maakt de schrijfstijl ook wel weer heel bijzonder.
Het komt de soberheid van het boek zeker ten goede.
Het betekent zo nu en dan wel goed opletten, maar dat past wel bij het boek en is niet storend, integendeel.
De hoofdstukken tussen de beide broers worden afgewisseld, zeker bevorderlijk voor het lees plezier .
Mooie beschrijvingen van de natuur, maar vooral ook mooie observaties van intermenselijke relaties maken dit boek bijzonder.
Een voorbeeld van zo’n mooie observatie staat op de achterflap : “s Morgens is het gras nat en hangen draden tussen de halmen en als je op je knieën gaat zitten zie je een zilveren zee. “
Die zilveren zee, tijdens het lezen zie je het beeld voor je.

Ogenschijnlijk simpel, mooi en goed geschreven boek in een stijl die onder andere Gerbrand Bakker hanteert.