Wanneer Rose op haar nieuwe fietsje een stukje gaat fietsen, gaat alles prima tot ze ineens in een gat valt. Een gat dat ook nog een licht blijkt te geven. Wanneer de brandweerlieden die haar uit het gat hebben gered, haar later foto's laten zien, blijkt dat het gat een afdruk van een gigantische hand is. De gaten schijnen gemaakt te zijn door inmens grote metalen lichaamsdelen en 17 jaar later is er in het geheim een team bezig om deze vraagtekens te ontrafelen. De zoektocht naar de resterende lichaamsdelen wordt voortgezet om het ding weer in elkaar te krijgen. Wat is dit ding? Waar is het voor?

Sylvain Neuvel heeft er bij Sleeping Giants voor gekozen om het verhaal te vertellen door middel van dagboeken, blogs en interviews. Ondanks dat we dit vaker hebben gezien, zorgt dit toch voor een vrij unieke insteek. Alhoewel het vrij afstandelijk overkomt, leren we toch de personages bijzonder goed kennen. Misschien zelfs wel meer dan wanneer het verhaal op de reguliere manier verteld zou zijn... Juist in de dagboeken en blogs leer je de ware gedachtes en gevoelens van de personages kennen. De dwang, de onmacht, de manipulaties, de geheimen... Helaas is het keerpunt ook dat sommige delen wat saai zijn.

Gelukkig zijn de hoofdstukken niet al te lang en lees je er alsnog vlotjes doorheen. Het verhaal blijft interessant omdat je constant over een ander personage leest en elk personage heeft zijn eigen doel in dit traject. De onbekende interviewer is reuze slim, maar ook ergens achterbaks en erg goed in chantage. Buiten deze eigenschappen heeft hij gelukkig ook humor en dat zorgde ervoor dat hij mijn favoriete "personage" uit het boek werd.

De schrijfstijl is vrij technisch, maar niet op een vervelende manier. Ik heb zelf niet zo heel veel ervaring met het scifi-genre, maar het was absoluut interessant om te lezen en het bijzondere einde maakt me erg nieuwsgierig naar het volgende deel. 3,5*.