Lastig, zo niet onmogelijk, om dit boek weg te leggen. De vaart, de spanning en de plotwendingen zijn daar zeker debet aan, maar de historische feiten met betrekking tot kunst en religie, die met zon ogenschijnlijk gemak en speelsheid door het verhaal zijn geweven, maken De Da Vinci code tot een uniek boek. Nergens worden de historische weetjes opdringerig of belerend, integendeel. Als lezer wil je maar één ding: door! De vondsten van Dan Brown zijn meesterlijk, de verhaallijnen lopen vlekkeloos. Nergens een witte pater (op het gevaar af zelf belerend te worden, maar de anekdote is nu eenmaal prachtig: een witte pater - hoe toepasselijk - is een signaal in boek of film, dat niet wordt ingelost. Jaren geleden werd een Nederlandse speelfilm opgenomen in een dorp in het zuiden des lands. Nabij het dorp stond een klooster waarvan de paters witte pijen droegen. De speelfilm had met de paters niets van doen, zij hoorden toevallig bij de gekozen locatie. Toen de film werd uitgebracht waren de kritieken weliswaar lovend, maar men wilde vooral weten wat die witte paters steeds op de achtergrond deden).

Geen witte paters dus in De Da Vinci code. Of het moet de verdachtmaking van Bezu Fache zijn. Ik heb Fache telkens van iets anders verdacht dan alleen een fanatieke politieman. Misschien ligt het aan mij en is het een bewuste, zeg maar Agatha Cristie-achtige manier van de schrijver geweest om de lezer op het verkeerde been te zetten. Wat mij betreft is dat wat doorgeschoten (ik kan mij niet voorstellen dat een Franse politieman op zon korte termijn bijna Carte Blanche kan opereren in Engeland, zonder dat hij onderdeel vormt van een machtiger organisatie dan de politie).

Brown heeft bijna een jaar research gepleegd voor dit boek. Dat lees je er ook aan af. De balans vinden tussen historische feiten en het te vertellen verhaal is moeilijk geweest. Naar eigen zeggen zijn er voor elke gepubliceerde pagina tien in de prullenmand (of onder de delete-kop) verdwenen. Naar mijn mening is Brown uitermate geslaagd in het vinden van die balans.

Zijn er dan geen minpunten? Jawel. De karakters zijn flat, worden niet uitgediept. Van elke persoon die wordt opgevoerd weet je als lezer net zoveel bij zijn of haar entree als bij het einde van het verhaal. Dat is jammer. Daarnaast, het is al eerder opgemerkt, is het mij een raadsel waarom het gehele verhaal zich binnen 24 uur moet ontspinnen. Het houdt de vaart erin, maar wordt daardoor op sommige punten ook een tikkeltje ongeloofwaardig. Los daarvan is De Da Vinci code een zeer spannend en intrigerend boek. Wat mij betreft de hoofdprijs: 5 sterren!