'Een feelgoodschrijfster die ineens thrillers gaat schrijven? Oh jee dat kan nooit goed gaan!' Dat was eigenlijk het eerste dat ik dacht toen ik las dat Gaby iets totaal anders ging doen. En toen las ik het boek zélf.

Muurbloem bestaat uit twee 'delen' .
Je hebt aan de ene kant Meneer Stevens die bij de psychiater zit (En die Stevens is echt compleet van het pad af, de weg kwijt, koekoek.) en aan de andere kant Daantje, die een soort van undercover gaat onder de naam Muurbloem om een artikel te kunnen schrijven over datingsites en vreemdgaan. Die twee hebben natuurlijk iets met elkaar te maken al heb je in het begin geen idee wat en kom je daar pas heel laat achter. Té laat.

Het boek is een rollercoaster. Net als je denkt dat je het door hebt, komt er weer iets dat je op het verkeerde been zet. Als je denkt, 'Nu weet ik zeker hoe het zit' kom je weer van een koude kermis thuis, en als je dan eindelijk nagelbijtend en op jezelf scheldend roept 'Waarom heb ik dat niet eerder gezien' volgt er een climax waar je tranen van in je ogen krijgt.

Schoenmaker, blijf bij je leest noemen ze dat toch? Dat iemand moet doen waar hij goed in is (In Gaby's geval dus feelgood schrijven, zou je denken.) Van mij mag ze gewoon ook thrillers blijven schrijven hoor, want dat kan ze óók.