De meeste jaren koop ik tijdens de boekenweek ook het boekenweekessay om het vervolgens op de boekenplank neer te zetten. Ik heb kort geleden besloten om mijn leven te beteren door tussen twee romans in een van deze vergeten essays te lezen. Ik heb nog een behoorlijk aantal te gaan maar het begin is gemaakt. De eerste twee die ik las ( Jelle Brandt Corstius en Connie Palmen) vielen mij tegen. Zij wisten geen echte essays te schrijven, maar ik had goede hoop bij het uitkomen van het nieuwe boekenweekessay van Jan Terlouw.

Jan Terlouw heeft mooie jeugdboeken geschreven maar is ook wetenschapper en politicus in ruste. Deze drie beroepen heeft hij in dit schitterende essay weten te verenigen. Het is een subtiel pleidooi voor het beter omgaan met de natuur geworden waarbij hij persoonlijke ervaringen op een mooie manier met wetenschappelijk bewijs weet te vermengen. Daardoor komt de boodschap des te duidelijker binnen alhoewel ik me wel afvraag of hij niet preekt voor eigen parochie want ik heb het gevoel dat mensen die dit essay kopen en lezen voor een groot deel toch al bewuster leven, stemmen en meer hun best doen om de natuur te ontzien. Maar goed, wanneer ik naar mezelf kijk dan kan het altijd beter. Ik wil mijn verwarmingssysteem verbeteren (wij stoken hier op het Ierse platteland op kerosine) en wil binnen twee jaar een nieuwere, efficiëntere verbrandingsketel laten installeren en het huis beter laten isoleren etc. Terlouw weet met dit pleidooi mij in ieder geval te enthousiasmeren omdat hij genuanceerd is en niet verwacht dat mensen zich luxe ontzeggen maar dat we er naar kijken hoe we bij onze afwegingen zoveel mogelijk kijken naar hoe het schoner en beter kan. Hij omarmt moderne technologie omdat we met die technologie juist heel veel goeds kunnen doen en naar een schoner en beter milieu kunnen toewerken. Het moet echter wel nu gebeuren want sommige veranderingen zijn al niet meer terug te draaien en de klok staat op vijf voor twaalf: dat wordt uit dit goedgeschreven essay wel duidelijk.