S is een ware liefdesbrief aan het fysieke boek, een fantastische manier van verhalen vertellen en in letterlijke zin een ware belevenis om te lezen.
We worden als lezer meegetrokken in een verhaal in een verhaal in een verhaal. Het eigenlijke verhaal ‘Ship of Theseus’ is geschreven door de mysterieuze V.M. Straka, inclusief vreemde voetnoten van de vertaler van het boek, Caldeira. In de kantlijn van het boek ontrolt zich een tweede verhaal, te lezen als handgeschreven aantekeningen van twee studenten Eric en Jen. Door om beurten het boek van de bibliotheek te lenen en op elkaars notities te reageren, proberen ze de werkelijke identiteit van Straka en Caldeira te achterhalen. Zonder elkaar te zien, groeien de twee langzaam naar elkaar toe en zo ontstaat het derde verhaal in dit boek. Aan de kleur van de aantekeningen kan de lezer zien om welk verhaal het gaat. En nog wel het meest opmerkelijke van dit boek: er zijn een kleine dertig bijlagen toegevoegd. Oude brieven, ansichtkaarten, krantenknipsel en zelfs een servet met een getekende plattegrond.

Hoe heb ik het aangepakt? Op internet zijn er vele pagina’s over geschreven, zowel met tips voor de beginnende lezer als vele spoilers voor degene die het boek al een keer helemaal gelezen hebben. Afgaande op de ervaringen van anderen kwam ik tot de volgende aanpak. Ik heb het boek zittend aan tafel gelezen zodat de bijlagen er niet uit konden vallen plus dat ik me zo optimaal kon concentreren op alle details. Ik heb telkens 1 hoofdstuk gelezen inclusief de allereerste aantekeningen van Eric in potlood. Daarna heb ik van dat hoofdstuk de aantekeningen van Eric en Jen in zwart gelezen. Plus de betreffende bijlagen bekeken. Plus waar nodig nog eens wat op internet (easter eggs) gezocht. Toen ik het boek uit had, heb ik alle aantekeningen in oranje en groen en Erics/Jens laatste notities in paars en rood gelezen.

Laat ik nogmaals benadrukken: het is een schitterende idee en ook prachtig uitgewerkt. Niets dan lof. Daarom had ik het ook aangeschaft en verheugde ik mij op de leeservaring. Tja … en dat viel helaas een beetje tegen. Overigens ligt dat meer aan mijzelf dan aan het boek. Je moet er echt de tijd voor nemen en dus ook de tijd voor hebben. Verder moet je er geestelijk aan toe zijn (rust in je kop) en bovendien in staat zijn om afstand te nemen van al je (jarenlange en vastgeroeste) bestaande leespatronen. Het drukt je tegelijk met de neus op de feiten … hoe (intensief) lees ik eigenlijk normaal gesproken een boek? Neem ik er wel de tijd voor? Hoe vaak komt het voor dat je een hoofdstuk leest en dan bedenkt … huh?... waar zat ik met mijn gedachten, wat heb ik net gelezen?

Voor wie het boek nog moet lezen: laat je door dit alles vooral niet afschrikken. De echte boekenwurm moet hier kennis mee maken en het zelf ondergaan. Dit kunstwerkje krijgt een ereplaats in mijn boekenkast en ik zal het uitgebreid aan iedereen laten zien.
Tot het moment dat ik wat meer rust heb in mijn kop … wie weet … ooit … an experience revisited.