De Ronde van Vlaanderen is zoveel meer dan een wielerkoers alleen. Ze raakt de Vlamingen tot in de ziel. Het gure klimaat geselt het peloton op de eerste zondag in april als het over de weerbarstige kasseien trekt. Ze trekken lucht uit de banden, benemen renners de adem. Steeds weer andere heuvels dagen uit. Paterberg, Koppenberg, Kwaremont, Berendrues, Taaienberg, Kruisberg, Knokteberg, Eikenberg en aan de eind als opperste kwelgeest  de Muur van  Geraadsbergen.

In De Ronde van Vlaanderen ontdoet Edward Pickering de klassieker veel van haar geheimen. Aan de hand van de editie 2011 verstrekt hij gedetailleerde gegevens over landschap, parcours en renners. Dat gebeurt in gesprekken met de winnaars uit heden en verleden. Nooit eerder was er iemand die de Ronde vaker dan drie keer won. De enige die dat misschien ooit klaarspeelt, is Peter Sagan. 

Pickering laat het aan de lezer over om te oordelen wie de grootste was: Museeuw, Merckx of toch Cancellara. Hij is het in ieder geval die in deze editie een hoofdrol vervult, samen met Chavanel. Wanneer een uitgedunde groep op hen neerstrijkt, gaan ze er even later opnieuw vandoor. En passant geeft de auteur een stuk geschiedenis mee. Je leert de klassieker van binnen en van buiten kennen. Heroïek en dramatiek vechten om voorrang. Nooit langer dan enkele jaren staat er een ander dan een Belg op het podium.

Spijtig voor de Hollanders: de kans dat Vlaanderen zich bij Nederland voegt is een stuk kleiner dan dat de Walen zich tot Frankrijk bekeren. De passie voor hun Ronde is één van de oorzaken. Die kunnen de kaaskoppen van nog iets lager nooit in hun gevoel krijgen. Religie speelt een voorname rol. Vroeg in het voorjaar moet ook meneer pastoor het hoofd buigen. Je zult ze de kost geven, de geestelijken die zelf op de pedalen staan.

Dat het ook nog eens mooi opgeschreven is, vermengd met kostelijk wielerjargon, is van toegevoegde waarde. Je leert het ploegenspel, de tegenstrijdige belangen die persoonlijk glorie aan banden leggen. De tactische manoeuvres uit het zadel en van achter het stuur van de ploegleiderswagen. Nick Nuijens wint de ronde, waar de verhalen omheen draaien. De oplettende lezer heeft dat waarschijnlijk al snel door. Hij duwt de neus de hele koers niet aan het front, maar zijn naam valt net even te vaak als coureur op de achtergrond.

Nuijens, de trait d’union tussen de oude en de nieuwe ronde, tussen het woeste bonken en het slimme koersen. Pickering schrijft met de pen van de liefhebber. Plant de goesting over. Maakt duidelijk waarom deze klassieker het wielerhart zoveel sneller doet kloppen dan andere klassiekers. Het verhaal gaat tot en met de editie van 2017. Laat nou net de prachtige winst van Niki Terpstra erbuiten vallen. Het proza van hem zet die prestatie wel in een stralenkrans. Wie de impact van de Ronde van Vlaanderen écht wil begrijpen, kan niet om dit boek heen.