Het boek neemt je meteen mee door het sterke begin: een rouwbericht van Claire, het hoofdpersonage. Doorheen het boek ben je steeds voorbereid op het ergste... Claire leidt haar perfecte leventje, in een idyllische omgeving, dit in schril contrast met haar woelige verleden. Je leeft echt mee in haar wens om dit verleden voorgoed achter zich te laten. Als haar geliefde uit het verleden plots opduikt in haar huidige leven, ben je als lezer zeker mee in het verhaal dat zij zich laat meeslepen door haar herinneringen en geen oog heeft voor het foute... Wat opvallend was, was het moment waarop Harald beschrijft hoe hij Marius ziet, als de crimineel die hij zonder twijfel is, tegenover de beschrijvingen van Marius vanuit het oogpunt van Claire. Het is duidelijk dat dit verhaal leidt naar een spannende climax. Zonder veel te willen loslaten was ik heel blij met de verrassende ontknoping... Wat het "af" maakte, waren de kleine citaten uit het liedje Supergirl van Reamonn. I'm a supergirl, and supergirls don't cry...