Een boek van een Nederlandstalige auteur, YAY. Als YA-fantasy liefhebber kon ik dat niet aan mij voorbij laten gaan. En het is ook nog eens het eerste boek dat ik op vakantie las. (Vakantieboeken hebben gewoon iets speciaals).
Dan over op de recensie: aangezien ik normaal gesproken heel chaotisch allerlei dingen door elkaar type - mijn gevoelens bij boeken zijn altijd zo verwarrend - heb ik besloten om deze recensie op te breken in kopjes, want daardoor zit er toch een beetje structuur in.

WAARSCHUWING: Er komen milde spoilers in deze recensie voor.

De schrijfstijl:
Daar kan ik vrij kort over zijn; de schrijfstijl maakte dat het boek vlot weglas. Vanessa Gerrits had ervoor gekozen om het boek vanuit de ogen van Lucy & Max (in de Ik-vorm) te schrijven. Normaal gesproken hou ik er niet van, vooral niet als dit in de eerste persoon gedaan wordt, want ik vind de 'stemmen' dan altijd te veel op elkaar vond lijken, maar ik moet bekennen dat ik me er bij dit boek niet echt bij stoorde. Da's een pluspunt!

De personages:
Al vanaf de eerste pagina schemerde de persoonlijkheid van ieder personage duidelijk door de woorden heen. Tegelijkertijd vond ik ze een beetje... oppervlakkig? JJ is een gentleman, Lucy schattig en naïef, Max de badboy-die-eigenlijk-een-klein-hartje-heeft, enzovoorts. Meer waren ze niet. Waarschijnlijk kwam dat doordat er relatief weinig personages in het verhaal voorkwamen (waardoor er minder dynamiek is) en daarnaast werd er ook heel weinig achtergrondinformatie gegeven over ze. Zo is mij nog steeds niet duidelijk wat Max' geschiedenis nu is - waarom is hij Kraai geworden? Hoe is het gebeurd? - en hetzelfde geldt eigenlijk ook wel voor Luxy. Bij Lucy stoorde me ook wel een beetje hoe zoetig en naïef ze af en toe was. Van een engel die heel wat levensjaren heeft versleten, verwachtte ik toch meer. Ik begrijp wel dat engelen nu eenmaal langer nodig hebben om op te groeien, maar alsnog kwam ze soms als een veertienjarige op mij over.

Wordbuilding:
Sommige dingen vond ik heel leuk gedaan. Zo vond ik het leuk om te weten dat de Engelen in eivormige witte gebouwen leefden en dat er geen balkonnetjes waren, gezien ze zo in en uit het raam konden vliegen. Tegelijkertijd miste ik toch wel wat achtergrondinfo. Zo leek het mij interessant om meer te weten te komen over hoe de (bescherm)engelen opereerden. Welke organisaties zijn er allemaal? De raad van zeven kwamen op mij over als personen die zaken beslechten, zoals rechters, maar waren ze ook leiders die regeerden? En de kraaien, het zijn wildebrassen, maar zij zijn ook afhankelijk van bijvoorbeeld de dokters die de vleugels en dergelijke bij hen implanteren. Zijn er bepaalde organisaties bij hen? Vochten ze ooit samen tegen de engelen? Waren er eigenlijk ooit überhaupt fysieke conflicten geweest tussen de twee groepen?

Plotlijn:
Ik zal het eerlijk zeggen: ik vond de plotlijn net zo zoetig als Lucy. Op zich hoeft een verhaal ook niet donkere personages en oorlog te bevatten. Maar ik ben wel gewend dat YA-fantasy wat duisterder en complexer is, wat ik in dit boek een beetje mistte. Desondanks kan ik ook niet zeggen dat ik het slecht vond. Het was wel schattig.

Wel moet ik toegeven dat ik de misverstanden tussen Lucy en Max niet heel geloofwaardig vond. Max had het erover dat ze misschien maar hun relatie verborgen moeten houden, al reageert Lucy hier niet erg op. Als JJ hen ontdekt, liegt Lucy over Max (ze zegt dat ze hem niet kent) en hij gelooft dat? Ik bedoel maar.

Tot slot; de kraaien en engelen mogen elkaar absoluut niet - wat ik kan begrijpen - maar ik zie daar niet echt iets terug van als Lucy en Max een relatie hebben? De zus van Lucy was er vrij snel overheen en JJ ook wel, gezien zijn persoonlijkheid.

Eindoordeel:
3 sterren ! Al met al was het boek dus wel leuk en las het vlot weg, maar niet echt memorabel voor mij. :)