Wat kan die Paolo prachtig schrijven, met zo veel gevoel en diepgang. En dat zonder sentimenteel of zielig te worden. Dit keer niet over eenzaamheid van de priemgetallen maar die van de liefde binnen een gezin. De huishoudelijke hulp van het gezin Signora A. krijgt kanker en heeft niet lang meer te leven. De aankondiging van de ziekte, de chemotherapie, de hoopgevende opleving: Paolo brengt alle fases op weg naar de dood in beeld en beschrijft daarbij de complexe mengeling van emoties.
Mooi bijvoorbeeld hoe hij onze vergankelijkheid beschrijft: wie heeft er tegenwoordig nog voorwerpen met een bijzondere herinnering in huis staan, wie heeft er nog foto's van geliefden op de kast of aan de muur? Een volgende generatie heeft zelfs geen fotoboeken meer; alles is digitaal en dus vluchtig als de wind ... 'alle herinneringen op het moederbord.'

De (naderende) dood van Signora A. zorgt voor reflectie binnen het gezin. De verteller waagt het om voor het eerst de relatie met zijn vrouw te onderzoeken. Zij is de optimist, hij is de pessimist ... vol met 'zwart levenssap'. Hij trekt een bittere conclusie: 'Uiteindelijk zijn we bijna nooit gelukkig of ongelukkig door wat ons overkomt, we zijn het een of het ander afhankelijk van het levenssap dat in ons stroomt, en het hare is vloeibaar zilver, het witste van alle metalen, de beste van alle geleiders, het metaal dat het felst weerkaatst.' Mooi! Dat gaat helemaal terug in de tijd naar Hippocrates: het menselijk lichaam is gevuld met vier lichaamssappen: slijm, bloed, gele gal en zwarte gal en elk sap vertegenwoordigt een temperatuur, een bepaald temperament. Onbalans veroorzaakt ziekte of stoornis. Tja...

Een zin die ik ooit ergens gelezen heb (maar waar ook alweer?) schoot me tijdens het lezen herhaaldelijk door het hoofd: soms kun je met zijn tweeën eenzamer zijn dan alleen. In dit boek worden we daar op subtiele wijze weer eens een keer aan herinnerd. En met een warmte die verder gaat dan in zijn eerste twee boeken.

Kortom: een schrijver om te blijven volgen!