De titel en het beeld op de cover maken nieuwschierig. Je wilt weten wat er met de titel bedoeld wordt, hoe het beeld eruit ziet en wat voor rol het beeld in het verhaal speelt.
Op een vlotte, beeldende, vaak poëtische manier is het verhaal verteld. Het is bezien vanuit Bernardo met af en toe een intermezzo van Ralph waarin zijn leven even wordt bekeken, hoe hij zich voelt en wat hij doet. Geregeld moet je lachen om bepaalde stukjes zoals op een gegeven moment dat Frans zegt dat hij weer op zijn praatstoel zit.
Op een gegeven moment heb je het idee dat je het plot wel kan raden, maar dan blijkt tegen het eind dat het verhaal een andere onverwachte wending krijgt waardoor het plot toch niet is wat je in eerste instantie dacht. Het verhaal kent sowieso diverse onverwachte wendingen die je niet aan ziet komen zoals bijvoorbeeld de waarde van een bepaalde lamp en de reactie van Alfred erop en het bezoek van Bernardo aan Spanje, die anders verloopt dan je dacht. Door de omschrijving van de plaatsen waar Bernardo is, waan je jezelf ook op die plaatsen en wil je ook naar Barcelona om het met eigen ogen te aanschouwen. De hoofdpersonen zijn stuk voor stuk uniek met hun bijzondere karakters. De een kan je beter volgen dan de ander, maar dat maakt ze zoals gezegd, juist uniek. Aan sommige personen heb je een hekel, maar tegen het eind ben je wat milder over ze.
Het is een verhaal over vriendschap, liefde, omgaan met teleurstellingen en over kunst en muziek. Je komt te weten wat het beeld moet voorstellen dat op de cover staat en wat voor rol die speelt in het verhaal, maar je komt ook meer te weten Barcelona, Gaudi en Frank Lloyd Wright. Daarnaast lees je een handige tip over hoe je een oude lamp kan schoonmaken.
Kortom, dit is een heerlijke feelgood roman vol liefde en kunst.

Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2018/01/de-architectuur-van-de-liefde-leon.html.