Ik zag het boek liggen tijdens een signeersessie van (onder andere) Esther, en toen ik het oppakte op de achterkant las over 'Hersentumor' had ik eigenlijk zoiets van , dat wil ik helemaal niet lezen. Ik had het bijna teruggelegd. Maar Esther was aardig, leek me leuk, en ondanks dat ik normaal geen NA en YA lees, heb ik het toch meegenomen. En daar heb ik geen spijt van gekregen. Na de eerste paar pagina's werd ik in het verhaal gezogen en toen het etenstijd was, baalde ik dat ik moest stoppen met lezen.

Het verhaal bestaat uit verschillende korte hoofdstukken over Daan (Hersentumor) en Nadia (Depressief), De ene wil een eind aan haar leven maken, de ander vecht om te blijven leven. Bij de een is het glas half vol, bij de ander half leeg. Ene donker, de ander licht. Elkaars tegenpolen, en zoals dat heet: Opposits attract en dat is ook in dit boek het geval. Hoe een kort moment twee mensen bij elkaar brengt en hoe die twee mensen steeds dichter bij elkaar komen. Gaandeweg het boek zat ik hardop te roepen "OH NEE!" en hoopte ik steeds op een wonder, op een ommekeer. 'Nog de helft van het boek, Tijd zat.' 'Nog een kwart. Nu moet ze gaan opschieten.' 'Nog een paar bladzijdes. Het zal toch niet?'

Uiteindelijk liet het boek me achter met een kater. Niet omdat het slecht was, niet omdat ik teleurgesteld was, maar omdat ik meer wilde weten. Omdat de tranen over mijn wangen liepen en omdat ik niet kon geloven dat het 'uit' was, in die paar uurtjes dat ik het in mijn handen had. Ik huil niet vaak om een boek maar bij dit boek heb ik brokken uit mijn keel weg moeten slikken.

Ik hou niet van YA, en nu nog steeds niet, maar voor dit boek ben ik blij dat ik een uitzondering heb gemaakt.