‘“Hoe is het om jou te zijn?” zei ze. Patrick was verbaasd. Niemand had hem ooit gevraagd hoe het was om hem te zijn, zelfs zijn moeder niet. Hoe was dat eigenlijk? Hij had zichzelf nog nooit eerder onderzocht. Was nooit gevraagd om een conclusie over zichzelf te trekken en die met iemand anders te delen. Meg had hem niet uitgescholden en ze joeg hem niet op, dus keek hij voor het eerst in zijn leven in zichzelf in de hoop dat hij daar iets zou vinden om haar te vertellen, iets om haar te laten zien… “Het is heel,” zei hij krachtig. “Heel, heel.”….
Meg knikte alleen maar. “Dat moet haast wel.”’

“Wat is dood” is meer dan een gewone thriller. Het is een bijzonder originele, overtuigende thriller die de lezer meer dan eens laat glimlachen. Thema’s zijn het syndroom van Asperger en de zintuiglijke waarneming van comapatiënten zonder dat zij in staat zijn om te communiceren.

In “Wat dood is” spelen twee verhaallijnen die uiteindelijk op een verrassende manier bij elkaar komen. De ene verhaallijn wordt verteld door een ik-figuur die een auto-ongeluk krijgt en in coma raakt. Hij neemt net te veel waar wat hij met de dood moet bekopen doordat hij niet in staat is om te communiceren. Hij zit gevangen in zijn lichaam. Zijn frustratie is voelbaar.

In de andere verhaallijn maken we kennis met Patrick, de hoofdpersoon in het boek. Patrick is anders dan anderen: hij lijdt aan het syndroom van Asperger, een vorm van autisme. Door middel van flashbacks vertelt Bauer over Patricks jeugd. Hij had een goede relatie met zijn vader. Hij ging regelmatig met zijn vader wandelen over de Beacons of mee naar het wedkantoor. Als hij acht jaar is overlijdt zijn vader doordat hij geschept wordt door een auto die vervolgens doorrijdt. Sinds die tijd is Patrick op zoek naar antwoorden die niemand hem ooit had willen of kunnen geven: wat gebeurt er precies als iets of iemand dood gaat? Dit wordt een obsessie voor hem. Hij verzamelt dode dieren en foto’s van overleden mensen. Zijn moeder begrijpt hem niet en wordt wanhopig van Patrick en zoekt troost in alcohol.

Door een plaatsingsprogramma voor mensen met een handicap en zijn bovengemiddelde intelligentie krijgt Patrick de kans om anatomie te gaan studeren op de universiteit. Met het ontleden van kadaver nummer 19 hoopt Patrick om eindelijk te ontdekken wat er gebeurt als iemand dood gaat. Zijn teleurstelling is voelbaar als hij geen doodsoorzaak kan vaststellen. De doodsoorzaak volgens de papieren kan volgens Patrick niet kloppen en hij gaat op zoek naar de echte oorzaak. Hij is vasthoudend maar reageert soms agressief wat hem in lastige situaties brengt. Wie gelooft hem? De spanning neemt langzamerhand maar zeker toe. De plot zit ingenieus in elkaar met een onverwachtse uitkomst. Dan volgt er nog een verrassende opheldering aan het einde van het boek.

Bauer beschrijft op een intelligente en nauwkeurige wijze hoe iemand in elkaar zit met het syndroom van Asperger. Ze beschrijft niet alleen de standaard zaken zoals het niet aankijken van mensen en het hebben van een sterkte voorkeur hebben voor vaste patronen. Het zijn de details zoals een bepaalde broek die Patrick irriteert op zijn huid en het sorteren van zijn voedsel op kleur en zijn frustraties die van hem een échte persoon met het syndroom van Asperger maken. Met Patricks onhandige communicatieve vaardigheden en omgangsvormen en de manier waarop hij dingen letterlijk neemt, brengt Bauer humor in het boek.

Patrick maakt een enorme ontwikkeling door: hij gaat steeds meer de emoties bij anderen herkennen en zijn empathisch vermogen ontwikkelt zich. Het is onroerend om te lezen hoe Patrick hier zijn best voor doet en graag “levende mensen wil leren begrijpen”. Eerst kan hij absoluut niet tegen aanrakingen, later raakte hij daar niet meer van in paniek. In het begin is hij geobsedeerd door de dood, later kan hij dit loslaten. Patrick heeft me geraakt door zijn oprechtheid, doorzettingsvermogen, zijn bijna kinderlijke enthousiasme en zijn vriendschap met medestudente Meg wie hij aan het lachen kan maken en wat “had bij hem een interessant gevoel opgeroepen en hij had even de tijd nodig gehad om het te identificeren als plezier”.