Lars Kepler is een psuedoniem van het Zweedse echtpaar Alexander Ahndoril en Alexandra Coelho Ahndoril. Ze debuteerden in 2009 met “Hypnose”. Het eerste deel met Joona Linna in de hoofdrol.

In Zweden en Europa vinden een aantal brute, zeer geweldadige moorden plaats.
In Duitsland vindt een rechercheur een briefje met het telefoonnummer van Joona Linna daarop. Joona haast zich naar deze moordzaak en denkt na het zien van het lichaam dat er een verband is met de seriemoordenaar, en aartsvijand Jurek Walter.
Maar Jurek is dood, denkt hij… Toch vindt hij aanwijzingen dat dit niet het geval is en hij moet zijn collega’s hiervan zien te overtuigen.

De toon van het verhaal wordt gezet met de zin :
“Karen houdt een oprisping tegen. Het is een soort voorschok vooradat het middenrif in paniek raakt en de maaginhoud door de keel naar buiten duwt.”

De situaties worden heel erg levendig beschreven en en de personages en gebeurtenissen spelen zich voor je ogen af. Zelfs de gezichtsuitdrukkingen zie je voor je. Kepler is een kunstenaar in het beschrijven van voedsel. De bereidingen van het eten kan je haast proeven, en de smaak van een appel laat het water in je mond lopen.
Lazarus is een boek dat je niet meer loslaat. De hoofdstukken zijn niet te lang en eindigen met een cliffhanger waardoor je door wilt naar het volgende hoofdstuk.
Wel moet je eerst de andere zes delen lezen, want anders mis je een deel van het verhaal.
Ik had Jager, het deel voor Lazarus nog niet gelezen en dat vond ik wel jammer. Op volgorde lezen dus, dan komt het verhaal goed tot zijn recht.
Seriemoordenaar Jurek Walter wordt echt steengoed neergezet en zijn karakter wordt nog grimmiger dan in andere boeken. Klein minpuntje is dat hij soms helderziend lijkt te zijn, en dat is hier en daar wat overdreven.
Soms was ik buiten adem van het lezen zo snel wisselen de gebeurtenissen en plotwenigen zich af.
Natuurlijk mag de romantiek ook niet ontbreken in een boek van Kepler, en is dan ook aanwezig zonder overdadig te zijn. Ook de andere personages, zoals bijvoorbeeld dochter Lumi, komen goed tot hun recht en zijn goed uitgewerkt. Je leert de karakters nog beter kennen en het is een echte vanzelfsprekendheid dat ze in het verhaal aanwezig zijn.
De sfeer is duister;

“ Als je in een afgrond kijkt, kijkt de afgrond tegelijkertijd naar jou.”

Deze passage geeft dat goed weer.
Het plot drukt je samen, trekt je uiteen en laat je verbijsterd achter!
Ik kan niet wachten op het volgende deel van Kepler want er is nog een lijntje niet helemaal dicht…