Na het lezen van haar debuutroman ‘Duizend stukjes van jou’ kon ik niet wachten om aan deze nieuwe Lucy Dillon te beginnen! De langzame schrijfstijl past goed bij het verhaal. Het meisje dat voor hun deur wordt aangereden, herinnert zich niets meer en net zoals haar blijf je je afvragen waar ze vandaan komt, wat er is gebeurd, waarom zat het adres van het hotel in haar zak? Het geeft een mysterieuze sfeer aan het verhaal en terwijl het verhaal zich langzaam ontvouwd, wil je alleen maar doorlezen.

Net als in haar vorige roman, heeft ook dit verhaal weer een sterke vrouwelijke hoofdpersoon die haar best doet om het beste van een situatie te maken. Eerlijk gezegd begreep ik niet zo goed waarom ze het opknappen van het hotel geheim moest houden van haar vriendinnen. Ze leek me juist meer een persoon die daar niet zo veel om gaf. Het is bewonderingswaardig hoe ze altijd voor iedereen klaar staat, ook al doet ze haarzelf daarmee te kort.

Ik stoorde mij een beetje aan de schoonmoeder van Libby. Uit de beschrijvingen over de schoonmoeder leek het een vreselijke vrouw te zijn die nooit iets goed vond, maar Libby vond het toch een schat van een vrouw en doet van alles voor haar. Dat vond ik elkaar een beetje tegenspreken.

Dit tweede boek van Lucy Dillon stelde niet teleur! Ik heb er net zo veel van genoten als haar vorige verhaal. Ze heeft echt een eigen schrijfstijl waarbij ze op een wat trage manier het verhaal laat ontwikkelen, zonder dat het saai of langdradig wordt. Het houd je in spanning en daagt je uit om door te lezen. Dat gecombineerd met een indrukwekkende vrouw als hoofdpersoon maakte ook deze roman voor mij tot een groot succes!