Het ronde huis was mijn kennismaking met het werk van Almar Otten. Als je een auteur leest, die enkele jaren geleden bekroond werd met de Diamanten Kogel (2012), verwacht je natuurlijk een kanjer van een verhaal.
Het boek heeft me werkelijk geboeid, voornamelijk omwille van de inhoud. Een minpunt is toch wel de zwakke spanningsboog doorheen het verhaal. Pas op het einde was er sprake van enige spanning; maar toen was het me zo ongeveer duidelijk hoe de vork aan de steel zat. Nooit ben ik gedwongen geweest om op het puntje van mijn stoel te gaan zitten.
Je staat tijdens het lezen wel even stil bij het verleden; er is blijkbaar het een en ander in dat ronde huis gebeurd.
Almar Otten beschikt over een vlotte pen. Hij is duidelijk een verteller met ervaring. Ik zag zo het ronde huis voor me, zodat ik de plaats waar het ooit heeft gestaan wel eens wil bezoeken.
Dit is het vierde boek met het hoofdpersonage Lineke Tesinga, dat probleemloos je sympathie opwekt. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen, dat het personage van de Spaanse furie Isabel me meer aansprak.