Flora is vijf jaar geleden ontvoerd en heeft dat overleefd, maar ze is daarna nooit meer de oude geworden. Dan gebeurt het ondenkbare: ze raakt weer vermist. Rechercheur D.D. Warren en haar team gaan naar haar op zoek.

Het boek is opgebouwd uit 3 vertelperspectieven die elkaar afwisselen. In het deel over Flora’s eerste ontvoering is te lezen welke lugubere dingen ze heeft meegemaakt en hoe dat haar heeft veranderd. Wat Gardner vooral goed beschreven heeft is de psychologie achter de ontvoering: de band tussen Flora en haar ontvoerder, en de strijd die Flora met zichzelf voert als overlever na haar ontvoering. Je begrijpt hoe ze afhankelijk werd van haar ontvoerder en waarom ze niet ontsnapte wanneer ze daar de kans voor kreeg.

Het spannendste deel is de huidige ontvoering van Flora. Tijdens het lezen van deze delen is het onmogelijk het boek weg te leggen omdat je wilt weten hoe het verder gaat. Zal het Flora lukken zich hieruit te redden? Wie zit er achter de ontvoering en waarom?

Het minst interessante deel is geschreven vanuit het perspectief van rechercheur D.D. Warren. Haar karakter is toch wat cliché: de hardwerkende, wat eigenzinnige rechercheur die zich in haar zaak vastbijt en moeite heeft haar drukke baan met haar gezin te combineren. Hoewel het rechercheonderzoek bijdraagt aan de opbouwende spanning, verloopt het toch wat traaf en onderbreekt het de spannende delen geschreven vanuit Flora’s perspectief.

Hoewel je tijdens het boek af en toe op een dwaalspoor wordt gezet is het einde toch wat voorspelbaar. Daarnaast is het grote ‘eindgevecht’ niet heel origineel.

Ondanks het wat teleurstellende einde en het wat saaiere rechercheonderzoek, overheersen toch de spanning en de geloofwaardig beschreven gevoelens van Flora waardoor ik 4 sterren geef.