Ik was enigszins teleurgesteld over 'Alweer een bestseller', maar gedurende het lezen veranderde mijn emotie in dezen. Jaren geleden heb ik een cursus bij Paul en Willem mogen volgen: Debuteren. Willem was toen een beginnend agent. Toen was al duidelijk dat de twee (kwa)jongens een uitstekend team vormen, en dat proef je uit dit - in die zin - verrukkelijke boek. De toon van Paul, altijd in overdrive, de nuance van Willem. En dan een stukje lezen over mijn tegenlezer (ik doe niet aan meelezers): de man die het verhaal aanbiedt over zijn vader die in WOII als dwangarbeider in Duitsland is ingezet. Ik ben nota bene de tegenlezer van dat werk geweest! Ik ken zijn verhaal, ik ken zijn bezoek aan het agentschap en het vervolg. Als ik dan het verslag daarvan lees in 'Alweer een bestseller' lig ik krom. Natuurlijk heeft Paul - Willem is in dezen veel realistischer - het hele gebeuren zwaar overdreven, maar dat is voor mij juist de "jeux" van dit boek. Daardoor leest het zo lekker weg. En hoe ervaren je ook denkt te zijn, het kan nooit kwaad weer eens gewezen te worden op veel voorkomende fouten. Ik heb genoten! (sorry, Paul, ik weet dat ik uitroeptekens moet vermijden) Dank, heren, en de hartelijke groeten.