Als lid van de Kernjury voor de NS Publieksprijs heb ik eind vorige maand o.a. dit boek ontvangen om te lezen, en mijn eerste reactie op dit boek is: Wauw, wat een verhaal.

Hoewel er qua stijl/redactie best het een en ander op dit boek valt aan te merken (dat het verhaal niet chronologisch verteld wordt, maakt het bijvoorbeeld soms wat verwarrend), had ik moeite dit boek neer te leggen. Heel bijzonder hoe Astrid vertelt over haar leven en dan met name over het gezin waarin ze opgroeide en hoe haar broer met haar en met anderen omging. Het is eigenlijk niet voor te stellen hoe zoiets moet zijn, maar je krijgt door Astrids verhaal wel een klein beetje een idee van de angst waarmee zij en anderen in haar omgeving leven, en van de tweestrijd waarin ze verkeerde wat betreft het wel of niet getuigen tegen haar broer.

Astrid en haar zus komen in het boek over als heel sterke vrouwen en op basis van wat ik in dit boek gelezen heb, hoop ik dat zij en de andere slachtoffers toch gauw weer een normaal leven kunnen leiden (hoewel ik vermoed dat dat helaas niet zomaar het geval zal zijn).

Als je ook wilt stemmen voor de NS Publieksprijs, dat kan nog 1 dagje, t/m 22 november 2017.