De dochter van de generaal van Nelson DeMille heb ik drie sterren gegeven (goed). Volgens mij is dit boek een goed voorbeeld dat mannen en vrouwen anders naar een verhaal kijken en ook beoordelen. Mijns inziens zullen mannen dit verhaal hoger waarderen. Ik vond het een goed verhaal maar hier en daar werd het wat langdradig omdat alles wat er gebeurd was en nog gebeurde enorm geanalyseerd werd en daardoor de snelheid van het verhaal verminderde. Tot bijna het einde toe vraag je je af wat het slachtoffer nu precies overkomen is.
Als vrouw vond ik het moeilijk om me te verplaatsen in de hoofdfiguur Paul Renner en hij geeft zelf al een paar keer een beetje een verklaring met de woorden: Ik ben een echte man. Ik denk te veel met dat kleine koppetje en niet genoeg met mijn grote kop. Het boek geeft een goed beeld van de discriminatie die binnen het leger bestaat t.o.v. vrouwen. Ook laat het zien hoe het toneelstukjes van the good and the bad cop zijn effecten kan hebben. Als het boek een afspiegeling is van de realiteit binnen het Amerikaanse leger dan vraag ik me af hoe groot de doofpotten daar wel niet zijn. Kortom, een goed verhaal om te lezen, maar DeMille komt niet op mijn lijstje van geliefde schrijvers.