“De Kamers” is het romandebuut van Lucas de Waard.
Een uitnodiging om dit boek te gaan recenseren, triggerde mij.

We ontmoeten Aram, eens bejubeld nu verguisd, een tv-presentator. Typisch Nederlands, één fout en alles is voorbij.
De kamers zijn de bovenkamers van de drie hoofdpersonen. Naast Aram zijn dat Bo en Pandora.
Bo hoort gedachten, behalve die van Aram. Pandora kan niet praten, maar Bo hoort haar gedachten wel en interpreteert ze anders dan bedoeld. Daar gaat het mis.

Jaap Robben, noemt het boek spannend. Dat haal ik er niet uit. Goed geschreven en daardoor voor verwarring zorgend, zijn de gedachten van de drie hoofdpersonen. Verwarrend omdat je soms niet door hebt wie er nu tot je komt.

Het verhaal kabbelt rustig voort, soms zelfs zo rustig dat ik het boek even terzijde heb gelegd. Door gaan met lezen en lezen tot dat je weet hoe het in elkaar steekt, was er niet bij. Ook omdat al vrij snel duidelijk is wie de dader is. Maar uiteindelijk is de dader slachtoffer en kruipt het echte slachtoffer in zijn hoofd.
Een bijzondere ontknoping.

Lucas de Waard is er goed in geslaagd om een beeld te schetsen van wat er zo al in het hoofd van de mens kan omgaan.