Jackie van Laren ’s schrijfstijl is doorspekt met een massa vergelijkingen en een erg jeugdig taaltje. Sommige van die vergelijkingen brengen me aan het lachen, maar een heel deel uitdrukkingen ken ik dan weer niet. Het jonge taalgebruik lijkt met momenten een afstand te vormen. Ik ben niet standaard tegen afkortingen maar van sommige snap ik echt het nut niet. Dit is ongetwijfeld ontzettend ouderwets van me, maar die ‘Je weet’ ergert me bijvoorbeeld mateloos. Op zo’n moment voel ik me meteen een pak ouder.

Sommige dingen zijn dan weer net helemaal anders in dit boek. Zo luisteren beide personages meer naar hun verstand in plaats van enkel hun hart te volgen en zo in een wervelstorm terecht te komen. Die overdondering proberen ze nu te voorkomen door alles veel rustiger aan te pakken. Een nog grotere verandering is Q.

Een gevoelsmatig voorzichtige Q, die plots kan relativeren maar tegelijk ook speelser is en hierdoor een pak jonger lijkt. Oh … én hij spreekt. Veel zelfs. We kunnen dus wel stellen dat we in dit boek een heel andere Q te zien krijgen. Hij komt uit zijn schulp, is duidelijk op zoek en voorzichtig aan het aftasten vermits hij het niet nog eens wil verpesten.

Nog een verschil met de vorige boeken is dat ‘Ziel’ aanvoelt als een uitbol-boek. In plaats van op de ontknoping af te racen slenter je er in een heel gemoedelijk tempo naartoe. Voor mij was dat wel even wennen vermits ik een snellere vaart gewoon was dankzij de twee voorgaande boeken. Onbewust was ik ook de hele tijd op alweer een ‘onverwachtse’ tegenslag aan het wachten. Ik kan echter niet zeggen dat er iets nieuws gebeurt in dit afsluitende deel. Eigenlijk bestaat dit boek hoofdzakelijk uit de zoektocht van beide hoofdpersonages, het overwinnen van hun twijfels en angsten én het beantwoorden van eventuele onbeantwoorde vragen uit de vorige twee delen. Geen onverwachtse plotwendingen dus én dit keer gelukkig met een positief einde.