De altijd vrolijke en levenslustige Paula is gevallen voor de knappe en ietwat stille advocaat Marcel. Haar soulmate en vriendin van het eerste uur Jolijn vindt hem maar niks maar accepteert de keuze van haar vriendin. Wanneer Paula na een maand kennis gaat maken met de ouders van Marcel komt ze van een koude kermis thuis. Maar ja, ze vindt hem zo leuk en wil het wel een kans geven, ongeacht de verschillen die er duidelijk zijn. De verschillende achtergronden tussen de twee zorgen voor spanning maar ook voor uitdagingen. Paula besluit het een kans te geven en accepteert zelfs zijn huwelijksaanzoek. Van thuis uit is Marcel orthodox-gereformeerd en wat Paula ook doet, het is niet goed. Na de huwelijksnacht is er niets dan teleurstelling en het gevoel dat ze een vergissing heeft gemaakt. Uit schaamte speelt ze naar de buitenwereld poppenkast, zij heeft nu eenmaal voor hem gekozen en ach, hij heeft echt wel zijn zorgzame momenten. Totdat ze in het ziekenhuis komt te liggen. Dan is de schijn niet meer vol te houden naar haar familie en vrienden toe en komt de waarheid aan het licht.

Waanzin(nig). Dat is hét woord voor dit verhaal. In het eerste deel van het boek lees je een onwaarschijnlijk horrorscenario waarin de jonge Paula terechtkomt. Op een indringende en heftige manier beschreven trekt Thomson je het verhaal in en er is dan geen andere optie dan het ineens uit te lezen, wat dus ook gebeurd is. Bizar…. Wanneer de schokkende feiten zo op papier staan is het zo nu en dan wel even slikken. Heftig en oh zo realistisch neergepend in een heerlijke schrijfstijl. De zwarte kousen bestaan immers, het is zeer zeker niet ondenkbaar dat een dergelijke situatie plaatsvindt. Mensen slaan nu eenmaal door, overtuigd van hun gelijk, hun visie op alles. En dat daar weleens een andere mening of mogelijkheid tegenover staat is voor hen vaak ondenkbaar, zo ook in dit verhaal.

Het tweede deel van het verhaal is minstens zo indrukwekkend maar totaal op een andere manier. Hier lees je het leven ná de ellende, althans dat zou je denken. Ook hier zit je zo nu en dan letterlijk op het puntje van je stoel, wegleggen is nog steeds geen optie. De personages dwingen sympathie bij je af, vooral de twee hartsvriendinnen en de familie. Het stilzwijgend begrip van de moeder van Paula is zo moeder eigen. Het is haast ondenkbaar dat deze emoties, sowieso eigenlijk het gehele boek, door een man zijn beschreven. Dat laatste is een welgemeend compliment! Erg mooi en menselijk neergezet.
Thomson heeft een indrukwekkende roman geschreven die écht bij je binnenkomt. Spannend, emotioneel, verwarrend maar ook verbazingwekkend. Een verhaal dat niet snel loslaat. Een verhaal dat je echt zou moeten lezen.