Bij het zien van de schitterende cover en titel verwacht je een kookboek vol recepten met gerookte zalm te gaan lezen en verheug je je erop om een recept uit te gaan proberen. Helaas, niets van dat alles, er staat geen recept met gerookte zalm in, hooguit een idee waar je gerookte zalm mee kan serveren. Toch heeft de gerookte zalm wel degelijk een grote rol in dit boek, het is in dit boek een metafoor voor al wat verboden is.
Het boek leest als een kabbelende rivier, is beeldend geschreven. Soms is het wat langdradig, heb je het gevoel dat het wel wat vlotter mag, maar toch kan je ook weer niet stoppen met lezen omdat je benieuwd bent naar de afloop. Het einde is voorspelbaar, maar dat is in dit geval niet erg omdat het een roman betreft. Het is soms droefgeestig zoals bijvoorbeeld in het stukje dat een leerling een lied van Mozart zingt en dat Falentijn beseft waar het over gaat. Een andere keer moet je lachen om een stukje zoals hoe Falentijn een pakje zalm in iemands tuin wil leggen als blijkt dat de bewoner niet thuis is. Je merkt dat hij in een soort midlife crisis zit, omdat hij alles nogal zwartgallig ziet, maar tegelijkertijd ook reëel is, dat hij ergens ook wel een beetje gelijk heeft.
Veel mensen zullen zich in de hoofdpersoon kunnen herkennen. Het onzeker zijn over wat en hoe iemand denkt over jou, het niet weten om te gaan met gevoelens, hoe een gesprek aan te gaan met mensen, het beseffen dat je ouder wordt en of je nog wel het leven wilt leven zoals je het tot nu toe leeft, of het niet eens tijd wordt om het over een andere boeg te gooien.
Kortom; deze roman is leuk voor tussendoor voor als je een boek wilt lezen waar je niet teveel bij hoeft na te denken.