Wanneer ik aan Libanon denk, denk ik vooral aan burgeroorlog, Tripoli, Beiroet, Syrië en Israël, Sabra en Shatila, aan het kruitvat van het midden-oosten.
Een boek dat zich grotendeels in dit land afspeelt of met hoofdpersonages uit dit land, heb ik nog nooit gelezen.
De zoon van de verhalenverteller gaat over Libanon en het is een meeslepend boek dat moeilijk weggelegd kan worden.
Samir groeit op in Duitsland waar zijn ouders naartoe gevlucht zijn na de burgeroorlog in 1982 in Beiroet. Ze leven er eerst in een tentenkamp, wachten op goedkeuring om in Duitsland te blijven. Al in het tentenkamp ontpopt de vader van Samir zich als verhalenverteller aan de kinderen in het kamp, maar ook als iemand die dingen kan regelen. Hij is graag gezien. Wanneer ze eindelijk naar een flat kunnen, weg uit het kamp hopen ze een nieuw leven te beginnen. Dat lukt niet zo gemakkelijk want ze zien dat de Duitsers niet op hen zitten te wachten. Te vergelijken met wat nu met de Syriërs gebeurt. Wanneer ze naar een echt huis kunnen, begint het leven pas echt, weliswaar tussen andere mensen van Libanon waardoor ze we in een enclave blijven. 's Avonds vertelt de vader van Samir verhalen, met een dromedaris in de hoofdrol. Op een dag kijken ze dia's en plots gritst zijn vader een dia weg die er niet tussen had horen te zitten. Die avond hoort hij zijn ouders ruzie maken en zijn vader verandert. Op een dag vertelt zijn vader een laatste keer een verhaal, de ochtend erna is hij verdwenen, Samir is 8 jaar en moet verder zonder vader.
Hij blijft in alle mannen zijn vader zien en dat duurt zo jaren, hij kan het niet loslaten, moet weten waarom zijn vader vertrokken is en waar hij dan wel naar toe is.
De zoektocht brengt hem als man van achtentwintig naar Libanon, waar zijn vader opgegroeid is, waar zijn moeder ook woonde. Beetje bij beetje komt hij achter de waarheid.

Er zijn verschillende godsdiensten in Libanon en wanneer er een aanslag of incident is, krijgt iedere geloofsgroep een andere versie van de feiten voorgeschoteld. Dat woekert de haat naar elkaar toe alleen maar aan, terwijl er bij die aanslagen toch eigenlijk alleen maar verliezers zijn. De ene burgeroorlog is nog maar amper voorbij, of de kiem voor de volgende wordt al gezaaid. Het helpt ook niet dat omliggende landen zich bemoeien met Libanon en de macht daar wel eens even zullen inpikken of herverdelen. De vraag is of alle problemen van het midden-oosten ooit opgelost geraken? Er zal altijd een bevolkingsgroep of religie het niet eens zijn met eender welk vredesakkoord waardoor de spiraal van geweld blijft bestaan.

Zeer tevreden dat ik dit boek gelezen heb.