In dit boek komt de vraag naar voren of je elkaar in een relatie altijd moet vertellen wat je allemaal hebt meegemaakt. Is dit nodig om tot elkaar te komen, of kun je dingen verzwijgen.
Het is een boek wat voor meerdere lezers herkenbaar zal zijn. Je lange tijd afvragen of je iets wel of juist niet moet vertellen. En hoe je daar dan mee gaat.
In die verhaal zien we Emilia vanaf het moment dat een vriend een klein geintje uithaalt en daarmee een oude gebeurtenis naar het oppervlakte doet drijven, tot het moment waarop ze er echt doorheen zit en niet meer weet wat te doen. Een vrij korte periode, die heel heftig is. Niet alleen voor Emilia zelf, maar ook voor Bruch, haar echtgenoot.

Het is een boek met een open einde. We weten alleen dat het water bij Emilia letterlijk aan de lippen staat. Zowel letterlijk als figuurlijk. Maar hoe daar verder in de tijd mee omgegaan wordt, weten we helaas niet.

Het is een herkenbaar noodweer. Niet voor iedereen, maar voor diverse lezers wel. Niet voor precies dezelfde gebeurtenis, maar ik denk dat vele gebeurtenissen voor soortgelijke reacties kunnen zorgen. Het is een boek wat je tot denken aanzet. Het leest vlotjes weg en heeft her en der een mooie passage.

Aan "het metronomisch zwiepen van haar ruitenwissers" zal ik nog wel eens terugdenken wanneer ik in een regenbui rond rijd.

Het verhaal krijgt van mij 3 sterren.