Mitch Albom beschrijft zijn veertien bezoeken bij zijn 'coach' Morrie op de laatste veertien dinsdagen van diens leven. Natuurlijk is dat ontroerend en natuurlijk levert dat veel wijze lessen op. Maar of het nou allemaal zo nieuw is? Ik bedoel dat we allemaal wel iemand in onze ongeving hebben meegemaakt in de laatste fase van zijn leven, die dan op bewonderenswaardige wijze zijn einde kan relativeren. Daarvan leer je dan veel. Of je er ook wat mee doet is een tweede.
Literair is het boek geen hoogstandje. Ander werk van Albom dat ik heb gelezen kon me wat dat betreft meer boeien. Maar goed, het thema maakt veel goed, ook al vind ik de ophef die over het boek in de Amerikaanse media werd gemaakt tamelijk overdreven. Hhoeveel bewondering ik voor Morrie ook heb.