'Spechten zijn de leukste, mooiste, de interessantste vogels die er zijn. Ze zijn een beetje de gekken van bos. Ze timmeren de hele dag gaten in bomen waar ze zelf in passen.'

De ik-persoon woont samen met zijn vrouw in de Franse stad Metz. Zij is post-doc en werkt in Saarbrucken. Aangezien de hoofdpersoon voor geen goud in Duitsland wilde wonen, zijn hij en zijn vrouw tot een compromis gekomen en woont het stel nu in Metz. Zij reist iedere dag op en neer en is daardoor zelden nog thuis.
Ik is schrijver van beroep. Zelf vindt hij dat maar niets: drie boeken en een onvoltooid essay heeft hij op zijn naam. En schrijven over het leven, in plaats van het te doorstaan? Hij vindt het een bizar beroep: 'heb je één keer iets goeds geschreven, brengen ze zelfs je gebruikte pleepapier nog naar de drukker.' Bovendien is de plaats van een schrijver binnen: kijk maar eens naar Steve Irwin, die is ook dood. Net als Micheal Jackson.

De Jacksons, vogels en Franse les: dat is zo'n beetje wat hem bezighoudt in Metz. Getrouwd met een schim, een fantoomvrouw, voelt hij zijn huwelijk onder zijn handen wegglippen. De vogels worden zijn leven, zijn dagelijks vermaak. En dan is er nog Celeste, docente Frans, die stiekem een beetje verliefd op hem is.
Gewapend met een vogelboek, een verrekijker en een afvinklijkst, trekt hij iedere dag de bossen in op zoek naar weer een exemplaar die hij kan afvinken als gezien, zo zijn noodlot tegemoet.

'Het was uiteindelijk allemaal de schuld van de fucking vogels'. De natuur had hem deze streek geleverd. Die kutnatuur. En nu lag hij daar. Alleen, tussen de bomen, en de vogels. definitief uitgeschakeld: zwaargewond en stervende.

Deze novelle is zijn persoonlijke afscheidsbrief, waarin de schrijver terugkijkt op zijn leven, zijn teleurstellingen, zijn verdriet. Ca suffit. Het is genoeg, het is over. Hij weet dat hij gaat sterven. Met alleen de vogels en de bomen als getuige.

Ik had nog nooit eerder van Owen Donkers gehoord, Ik nam het boek puur mee door de prachtige cover: een grote zwarte specht.
Ik ben zelf geen vogelaar, woon wel in een bos en krijg dan ook regelmatig bezoek van spechten in mijn tuin, met als constante factor het gehamer van deze bos timmerman.
Het is een korte roman, waarin de hoofdpersoon een ongeluk krijgt, en het al snel duidelijk wordt dat hulp niet op tijd zal komen.De hoofdpersoon weet dat hij gaat sterven en baalt. Hij is pas 33, en er niemand om zijn hand vast te houden.
Dit boek zijn zijn laatste woorden aan de wereld.

Een bijzonder verhaal, met een ironische schrijfstijl die een lach en een traan tevoorschijn tovert. Korte zinnen, gespekt met ironie en sarcasme, citaten van sinterklaasliedjes, Nederlandse gedichten, Hannibal Smith die even komt vertellen waar de vogels zitten.....
Ik vind en vond het prachtig allemaal en heb het boek met spijt en een diepe zucht uiteindelijk dichtgeslagen, Wat een prachtig proza!!
Een verhaal dat nog lang zal nagalmen hier in het bos....