Paul, een jongen van 11 jaar is de hoofdpersoon in dit boek. Het boek wordt verteld vanuit de jongen zelf. Zijn moeder overlijdt en Paul leeft met een schuldgevoel. Hij denkt dat het zijn schuld is dat zijn moeder overleden is. Hij zit vaak onder tafel en hoort dan ook gesprekken. Vreselijk om te lezen dat er mensen in zijn omgeving zeggen dat hij heimwee heeft naar zijn moeder, terwijl zij niet weten dat zijn moeder overleden is. Dat kwetst de jongen heel erg. Praten over zijn moeder wil hij niet. Maar hij is niet de enige die dat niet kan. Ook zijn vader kan er niet met hem over praten.
Een boek waarin de gevoelen van de jongen goed tot uiting worden gebracht. Zijn schuldgevoel. Zijn liefde voor zijn moeder. Emotioneel vond ik het stukje waarin verteld wordt over de laatste verjaardag van zijn moeder. Aan het bed werd: Lang zal ze leven gezongen. En dan het bezoek aan het graf van zijn moeder op haar eerste verjaardag na haar overlijden. Pfoe. Heftig wat de jongen zich daar herinnert.
Een boek wat veel indruk op mij gemaakt heeft.

Het boek krijgt van mij 4 sterren.