Indrukwekkend boek. beklemmend ook. Het boek Parnassia is gebaseerd
op historische feiten. Een klein joods meisje wordt in de oorlog
van '40-'45 ondergebracht bij Zeeuwse pleegouders (zonder kinderen)
waarvan de man dominee is. Na afloop van de oorlog krijgt de echte
vader zijn kind niet terug, ze krijgt een christelijke opvoeding.
Wanneer de vrouw 70 is vertelt ze aan haar oudste dochter, die ze
al heel lang niet meer heeft gezien, haar verhaal m.n. waarom zij
afstand heeft gedaan van haar kinderen. Iedere week spreken ze af
in strandpaviljoen Parnassia. Als jongvolwassene werd ze verliefd
op een joodse man die in het concentratiekamp gezeten bleek te
hebben. Zij praat niet over haar verleden maar de geboorte van hun
kinderen maakt bij hen beiden heel veel los. De kinderen worden
verwaarloosd en mishandeld. Hij keert zich steeds meer tot het
Joodse geloof. Het lukt haar niet om voor de kinderen te zorgen en
van ze te houden. De kinderen worden uit huis geplaatst. Na het
overlijden van de vader zien dochter en moeder elkaar weer. Aan het
eind bewegen de dochter, die sinds kort weet dat haar beide ouders
van Joodse komaf zijn en de moeder die haar hele leven niets van
het Joodse geloof wilde weten, zich ook tot de Joodse tradities.
Wel vaker heb ik gelezen en gehoord van mensen die zo
getraumatiseerd zijn, hier wederom ook aangrijpend en
indrukwekkend beschreven.