Het verhaal begint goed met een aparte hoofdpersoon: een lesbische vrouw die overhemden en pakken draagt, whisky drinkt, sigaren rookt en ergens in het boek van zichzelf zegt: nog even en ik lijk op een meisje. Er zit ook spanning in, maar al snel zakt die spanning weg. Er worden vaak zijwegen ingeslagen die niet direct te maken hebben met het vinden van de dader. Heel vaak wordt terug gegrepen naar het overleden zusje van de hoofdpersoon, meer dan voor het verhaal nodig is. Het was voor mij geen verhaal dat ik in een ruk uit kon lezen.