De zevenjarige Poppy verdwijnt wanneer ze in haar eigen huis verstoppertje aan het spelen is met haar moeder Melanie, die nog net de deur hoort dichtslaan. De politie vermoedt dat Simon, Poppy's stiefvader, het meisje heeft meegenomen, want erg goed ging het niet tussen Simon en Melanie.

Op dat moment begint een lange flashback, slechts nu en dan onderbroken voor een stand van zaken in het onderzoek. Maar wat vroeger gebeurd is, dat is veel interessanter. Er blijkt al veel gebeurd te zijn waar de lezer slechts bij mondjesmaat achter komt. Zo houdt Gardner er de spanning goed in tot de laatste bladzijden, wanneer er nog een hedendaagse ontknoping volgt.

Bij momenten is de sfeer in het nog onafgewerkte huis waar Melanie en haar gezin wonen ongemeen griezelig. Toch zijn er ook opmerkingen te maken: dat onbezorgde spelletje verstoppertje in het begin van het boek is natuurlijk erg misleidend. Later wordt duidelijk dat het gelukkige gezinnetje dat Gardner voorstelt dan allang niet meer bestaat. Het is ook niet het enige moment dat Gardner uitdrukkelijk op het gemoed werkt. Het verhaal over de ontmoeting tussen Melanie en Simon kan je zelfs bijna sentimenteel noemen. Gelukkig maakt de spanning verderop nog veel goed.