Een fietser wordt geschept door een auto. Dat is het simpele gegeven van dit verhaal. Maar wat een impact heeft dit ongeluk op veel mensen. De bestuurder, het slachtoffer en haar familie. Bovendien blijkt niets wat het lijkt  maar dat zijn we van Hartman wel gewend. Net als de (zwarte) humor, die nooit ontbreekt. Een thriller waar je met een brok in je keel kennis van neemt: ze deed het vaker. Ik had me, na het Italië-kwartet, weer erg verheugd op een verhaal in Nederland. En ik ben niet teleurgesteld. Het verhaal leest als een trein en zo komt het ook bij je binnen!
alle personages, of het nu slachtoffers zijn of daders, leef je intens mee. Je voelt de wanhopige strijd van Sophie, je leeft mee met de egocentrische Eduard, je voelt hoe Paul wordt verscheurd en zelfs Lonneke kruipt je onder de huid. Maar het meest zijn de wanhoop, razernij, onmacht en wraakgevoelens van Emma goed in te voelen. Een boek van Hartman dichtslaan na de laatste pagina, is daarom  althans voor mij - als afscheid nemen van een goede vriendin die emigreert.
Na drie misdaadromans, is dit haar 5e thriller. Dat Hartman thrillers kan schrijven is inmiddels zonneklaar. De personages, hun verleden, hun onderlinge band, de intriges, hun emoties: ze zet het allemaal zo geweldig goed neer dat ik me afvraag: wanneer kunnen we een roman van haar hand tegemoet zien?