Eerst en vooral, omdat ik dit toch belangrijk vind, wat verstaat men onder suspense.

Definitie van suspense of spanning in een verhaal volgens Wikipedia:
• Informatie achterhouden en die stukje bij beetje vrijgeven
• De lezer nieuwsgierig maken naar de afloop
• De lezer telkens net genoeg nieuwe informatie geven, zodat die zich steeds weer een andere afloop van het verhaal kan voorstellen
• De lezer informatie geven die hij in feite niet nodig heeft en hem zo op het verkeerde been zetten.

Dus Justine valt onder de juiste noemer, en om met de deur in huis te vallen, verdient Anne-Laure Van Neer de nominatie van de Hercule Poirotprijs dubbel en dik.

Justine is geen alledaags boek maar het is wel het eerste boek (en ik heb er al heel wat gelezen) waarbij ik geregeld zat te schaterlachen. Nee, dit is geen chicklit of dergelijke, maar wel een misdaadboek.
Het verhaal gaat voornamelijk over Justine en inspecteur Verbeke. Deze laatste krijgt Justine over de vloer om een moord te bekennen. Er van uitgaande dat dit een practical joke van zijn collega’s of overste is, speelt hij in eerste instantie het spel mee, maar het wordt hoe langer hoe gekker tot op een moment dat het verhaal niet meer te geloven valt.

Justine is met heel veel humor en kleur geschreven. Deze kranige 75-jarige dame deed me eerst denken aan Jessica Fletcher uit Murder she wrote, maar zelfs Jessica had niet zoveel fantasie.

Justine is een boek dat je gelezen moet hebben. De vindingrijkheid spat van iedere bladzijde af en je vraagt je af waar de auteur de ideeën blijft halen.
Qua originaliteit blinkt het boek uit en krijgt het een 10/10 en het ganse boek, spijtig dat het uit is, verdient een dikke 5 sterren.

Anne-Laure Van Neer is al met ideeën bezig voor een ander boek en ik sta op de eerste rij als dit uit komt. Proficiat en ik hoop dat je je nominatie binnenhaalt!