Ik las dit boek ook al eens toen het in 2011 net was uitgekomen. En het is me altijd bijgebleven. Daarom wilde ik het graag eens herlezen. Ook dit keer raakte het verhaal van Victoria me zeer. Wat is het toch belangrijk om (moeder) liefde, hechting en warmte te krijgen in je jeugd. Victoria haar communicatie verloopt via de taal der bloemen. Op haar 18e komt ze na jaren in gezinshuizen gewoond te hebben op eigen benen te staan. Ze vind werk bij een bloemiste. En gebruikt haar kennis van bloemen en de betekenis er achter om de juiste bloemstukken samen te stellen. De hoofdstukken wisselen af met de situatie als ze op 9 jarige leeftijd terecht komt bij pleegmoeder Elizabeth. Van haar leert ze alles over bloemen. De verhalen komen steeds meer samen. En de tijd bij Elizabeth blijft een belangrijke rol spelen in het leven van Victoria. Ze bloeit op en leert om liefde te ontvangen van Grant. En groeit uit van een puber tot een jonge moeder die nog veel te leren heeft. Het einde van het boek vond ik erg bijzonder.