Er valt veel aan te merken op Frankensturm, na “De Tijdsvector” het tweede boek van de in Londen werkzame Antwerpenaar Werner Wieland. Zo is de titel wel een heel erg expliciete verwijzing naar het klassieke “Frankenstein” van Mary Shelley en het zal de lezer niet verrassen dat deze korte roman gaat over het scheppen van menselijk leven. Dat betekent in onze tijd natuurlijk dat het over klonen gaat. Ook de profilering van Frankensturm als briljante maar gekke wetenschapper, is wel erg klassiek – op deze wijze kom je ze niet eens meer tegen in B-films. Erg aannemelijk is Frankensturm dus niet, vooral niet wanneer hij gaat opereren met een Zwitsers zakmes. Dat zal misschien bedoelt zijn als onderdeel van de “ironisch-amusante verpakking” waarvan op de achterflap sprake is, maar omdat de toon en uitwerking van het verhaal klassiek en serieus is, schiet een dergelijk detail eventuele bedoelingen voorbij. Het past niet in het verhaal en zorgt vooral dat Frankensturm als wetenschapper niet overtuigd. Dat de geniale student Frankensturm voor zijn afstuderen op een kippenfarm werkt, is ook zo’n misser, al had een meer kundige uitwerking een betere balans tussen ironie en serieuze bedoelingen kunnen leveren. Want ook al is het misschien niet de bedoeling van de auteur geweest een overtuigende wetenschapper neer te zetten, het wringt met de serieuze aanpak van het verhaal in zijn geheel.
Ook op andere punten breekt de halfslachtigheid van de auteur zijn verhaal op. Zo bevat de beschrijving van de door internet overheerste 24ste eeuw in het begin van het verhaal, hoe schetsmatig ook, enkele leuke vondsten – zoals de begrafenis-site van de overleden echtgenote van Weber, de gepensioneerde leraar die al jarenlang geen leerling in levende lijve heeft gezien – maar lijkt de schrijver in de loop van het verhaal zijn eigen wereld te zijn vergeten: de vriend waarmee hij geregeld elektronisch contact had lijkt in het afgelegen dorpje niet over internet te beschikken. Dat komt natuurlijk wel mooi uit voor een verhaal waarin isolement de ontwikkelingen dramatisch moeten maken, maar erg consistent is het niet.
Zoals Frankenstein in zijn gure, geïsoleerde kasteel zijn experimenten uitvoerde, zo doet Frankensturm dat in zijn primitieve, geïsoleerde dorpje. Hij heeft van alle inwoners een kloon gemaakt, die hij als dieren, als niet-menselijk, huisvest in grotten onder zijn huis en die hij, met instemming van het gemeentebestuur, gebruikt als een orgaanbank voor de dorpelingen. Het ideale leven! Een ongeluk, een rotte lever door overdadig drankgebruik, het maakt niet uit want de vervangende organen staan klaar. Het stelt Weber de vraag waar de grens met de menselijkheid ligt, een moreel dilemma dat schrijnend wordt wanneer blijkt dat Frankensturm die grens ook naar eigen willekeur heeft gelegd.
Uiteraard loopt het uit de hand en nemen de klonen op een zeer menselijke wijze wraak.
Na deze korte roman volgt een essay waarin Weber stelt dat klonen de volgende stap is in onze ontmenselijking, die met de industriële revolutie is begonnen. Het werpt nog een extra schaduw over de roman, die blijkbaar niet overtuigend genoeg van zichzelf is.
Toch was “Frankensturm” een aangename kennismaking met deze auteur, ondanks de aanmerkingen die gemaakt kunnen worden. Het verhaal is met talent geschreven, is redelijk gecomponeerd, bevat humor en sfeer. Van Wieland mag nog wat verwacht worden.