De laatste getuige is een boek van de schrijver Frank Krake, die eerder al Menthol op zijn naam had geschreven.
In de laatste getuige schrijft het levensverhaal van de Amsterdammer Wim Alosery.

Frank Krake neemt je mee vanaf het jonge leven van Wim Alosery, die op Kattenburg in Amsterdam opgroeit in huis bij zijn moeder, stiefvader waarvan je nooit weet op wat voor manier die uit de kroeg kwam, zus en broertjes.

Wim leert op deze manier plekken vinden waar hij zijn stiefvader kan ontvluchten, maar leert ook werken, op die manier draagt hij een steentje bij en ontvlucht hij het huis.
Als Wim Alosery de oproep krijgt voor de Arbeidseinsatz om te gaan werken in Duitsland , vertrekt hij naar Duitsland, hier gaat hij aan de slag, maar na een paar maanden als de situatie daar slechter wordt, vlucht hij samen met een andere Hollander terug naar Nederland.
Hier duikt hij in de polders van Noord Holland onder bij een boer, Op een dag komen daar de Duitsers en wordt hij gearresteerd, en komt hij uiteindelijk in kamp Amersfoort terecht.
Na kamp Amersfoort komt hij in kamp Neuengamme in Duitslans terecht, waar hij ook dwangarbeid moet doen.
Het motto van het kamp was Vernichtung durch Arbeit - vernietiging door arbeid, iets wat al genoeg zegt.
Hij wordt ook in het buitenkamp Husum te werk gesteld,
Een paar dagen voor de bevrijding worden ze naar het voormalig cruiseschip Cap Arcona gebracht waar hij een van grootste scheepsrampen van de geschiedenis meemaakt.

Dit boek laat niemand onberoerd, de foto's in het boek, geven je een goed beeld over hoe het leven in die tijd was, maken het verhaal nog heftiger ook.
Door de manier waarop Wim in het leven stond/ staat, zo vol levenslust en wilskracht, maar vooral ook een enorme zin in het leven.
Zo positief, wat een mooi moment in het boek waardoor het toch op een positieve werd afgesloten kwam door dat Wim jaren na de oorlog een Duits gezin met autopech, ze hielp, een rondleiding door de bollenvelden gaf en ze uiteindelijk terug naar Duitsland reed.

"je bent hier op aarde om elkaar lief te hebben en te helpen. Niet om elkaar te haten"

Een heel mooi motto die we allemaal in acht zouden moeten nemen.
Ondanks de heftige geschiedenis van Wim Alosery is het door de manier waarop Wim het verhaal aan Frank Krake een boek die je toch op een positieve manier afsluit, mede door de enorme levenslust en wilskracht die Wim had en nog steeds heeft als je de beelden in de media van hem zag.
Zeker een boek wat vooral ook de jeugd zou moeten lezen, waar ze mooie lessen voor op school uit zouden kunnen halen, omdat de oorlog toch nooit vergeten mag worden!