Het tweede boek dat ik van deze schrijver lees, en opnieuw is de introductie bladzijde een veelzeggende. Ik pak de zinnen mee die Ennie in de voorgaande reactie niet benoemd heeft:
"Iedere geschiedenis heeft haar eigen muziek. Deze geschiedenis heeft een witte muziek. Dat is belangrijk om te zeggen, want witte muziek is vreemde muziek, soms raak je ervan in de war: zij wordt zachtjes gespeeld, en er wordt langzaam op gedanst. Als ze haar goed spelen, is het alsof je hoort hoe de stilte gespeeld wordt, en als je kijkt naar degenen die erop dansen alsof hun leven ervan afhangt, lijkt het wel alsof ze stilstaan. Het is verdomd lastig, witte muziek."

Die drie duimpjes ligt geheel aan mij:
ik heb niet goed geluisterd, te gulzig gegeten, gepraat tijdens het proeven, de beleving is gedeeltelijk aan mij voorbij gegaan..... het was voorbij en ik realiseerde me dat het niet tot me was doordrongen..... het spijt me.
Want het was goed wat ik consumeerde, waarom nam ik daar nou niet even exclusief het moment voor, mezelf even totaal toegewijd en opengesteld??? Nee, teveel bezig met andere dingen, geen tijd genomen, zoals in deze snelle maatschappij ik wel vaker vergeet even te genieten van de stilte, het moment dat alles stilstaat en dan de dingen te bemerken die ontbreken.
Maar weten dat het goed was doe ik wel: de weemoed van het gemis van iets dat niet eens concreet en tastbaar was overvleugeld mijn eigen stemming.....

Gelukkig mag je een goed muziekstuk vaker "beluisteren", net zolang tot de stilte je ook wat zeggen, tot hetgeen dat weggelaten is belangrijker wordt dan het waarneembare. Ik kijk uit naar mijn volgende beleving met deze witte muziek, en mijn excuses voor mijn eigen onachtzaamheid.