Erik Jan Harmens, zonder streepje en met k, spreekt tegen de muur. Over zijn mislukte leven vooral.
Het heeft veel weg van dronkenmanspraat want Erik Jan drinkt veel, heel veel. Al is hij dan anderhalf jaar gestopt met drinken, het gaat hem niet goed af. Zijn huwelijk kapot, geen of amper contact met de kinderen, enkele van zijn vrienden overleden, zijn vader en ex-schoonvader overleden, zijn dichtbundels verkopen voor geen meter. Hij durft geen relatie aan te gaan uit schrikt dat het terug uit gaat.

Het boek leest heel vlot en het lijkt alsof dit iets heel simpel is, iets dat ik zelf ook zou kunnen schrijven, maar het gaat er in dit soort gevallen dikwijls om dat je als eerste iets goed doet, vandaar dat Erik Jan Harmens dit boek heeft geschreven en niet ik :-)