Bij het lezen van het voorwoord weet je: Met Strikken van Domenico Starnone heb je een juweeltje te pakken. Het zit in een doosje en bij elke bladzijde gaat er iets open, waardoor de verblindende straaltjes van dit drama, dit verhaal, vergezeld met woede en verstikking verder naar buiten komen. Alsof de doos van Pandora opengaat en weer dichtgaat. Ik ben diep onder de indruk van de opbouw, het taalgebruik, de symboliek en de prachtige manier waarop Strikken ontrafeld wordt. Hoe verstrikt kun je raken in je leven, je ideeën en je emoties? Hoe verstrikt kun je raken in je eigen keuzes en die van anderen? Strikken laat de bijzondere knopen zien, de manier waarop andere strikken worden gelegd en hoe dat doorwroet bij de achtergebleven vrouw, de man en de gekwetste kinderen.

Het boek begint met de brieven die de vrouw schrijft aan haar echtgenoot, die het gezin heeft opengebroken voor een jongere vrouw. Je leest haar strijd tussen redelijkheid, verleiding die verder vanuit onmacht verwordt tot woede. Ze probeert zich aan te passen, hem terug te krijgen, ze stelt vragen maar strooit steeds meer met verwijten. In het tweede deel kijkt de man terug op deze periode nadat iemand het appartement overhoop heeft gehaald. Alles ligt open, leeggehaald, verwaaid en soms kapot. Wie is het huis binnengedrongen en waar is de kat Labes? Is het het jonge meisje dat hem teveel liet betalen voor de elektrostimulator? Of de man die hen oplichtte met een nepleren jas? Hij beschrijft zijn motieven en duidelijk wordt welke doosjes hij heeft geopend, welke hij weer heeft toegedekt en het geheime doosje dat hij koestert. Het boek eindigt met het gesprek tussen hun beide kinderen, over hun pijn en schade, toegebracht door ouders die handelden vanuit eigen ideeën en gekwetstheid. En het eindigt met hun zoektocht.