Wat ik nooit eerder heb gezegd is een heel mooie en bijzondere debuutroman. Centraal in het verhaal staat de dood van het 16-jarige meisje Lydia. Hoe gaan haar familie en vrienden om met het verlies en hun verdriet? Wat is er gebeurd met Lydia? Het verhaal gaat over het heden en het verleden..In het verleden worden onverwerkte trauma's beschreven, die uiteindelijk ten grondslag liggen aan de dood van Lydia. In het heden is ieder gezinslid met zijn of haar eigen verdriet en problemen bezig en vinden ze geen steun bij elkaar.
Het is een mooi geschreven, diepgaand en psychologisch goed uitgewerkt verhaal. Heel subtiel geschreven, krijg je als lezer informatie, zie je wat er gebeurt, terwijl de personages dit inzicht niet hebben. Het is pijnlijk om te zien dat ze elkaar niet kunnen bereiken, elkaar onbewust en ongewild pijn doen, waardoor het allemaal nog extra zwaar en verdrietig wordt. Het is confronterend te beseffen, dat gebeurtenissen uit het verleden generaties lang kunnen doorwerken. Het einde van het verhaal is heftig, misschien zelfs hard, maar ook liefdevol en met een vleugje hoop voor de toekomst.