Dit is het tweede boek van Wessel De Valk, dat over Reizen gaat. Ik schrijf dat met een hoofdletter omdat het Reizen naar andere dimensies is. Er zijn niet heel veel mensen die kunnen reizen. Veel van deze mensen komen op jonge leeftijd op een speciale school van Limes terecht. Deze school doet ook onderzoek naar het fenomeen reizen. Maar probeert de studenten ook met het reizen om te gaan. Het Reizen zorgt voor snelle scenes, die soms in een flits over zijn. Er zit ook veel vaart in het verhaal. Het geeft een echt Science Fiction gevoel. Een echte SF-Thriller.

Osman Fissler is 15 jaar geleden zijn gezin kwijtgeraakt. Maar nu ziet hij ze ineens terug in Bangkok. Ze verdwijnen ook weer heel snel. Is het waar? Heeft hij ze gezien en leven ze nog? Shaun Doran is ook verdwenen rond dezelfde tijd. Het team gaat op onderzoek uit. Ze willen weten wat er aan de hand is. Er gebeuren meer vreemde dingen met andere Reizigers. Het patroon is niet meer te stoppen, maar ze gaan het toch proberen.
Wie zijn toch de leden van het anonieme reizigers gezelschap?

De personages die je nog kent uit het eerste boek nemen je mee op reis, door verschillende landen en steden. Ik zou ook echt willen aanraden om Bestemming Onbekend eerst te lezen. Hierdoor heb je meer binding met de personages en weet je ook hoe ze samen zijn gekomen.

Je moet je hoofd erbij houden, af en toe weten de personages ook niet meer waar ze terecht zijn gekomen. Het verschil tussen heden en verleden is flinterdun geworden. Het is verwarrend, maar je komt er altijd achter waar ze zijn en wat er aan de hand is. Je wordt meegenomen in een snel verhaal, waardoor je gaat twijfelen aan dingen zoals: Wat is nu echt? Wat is de werkelijkheid? Droom ik? Dit kan toch niet waar zijn?
De cover is in mijn ogen een scene uit het boek. Het speelt zich af op een kerkhof in Ierland.

De schrijfstijl is niet mijn favoriete manier om te lezen. Het leest dan ook niet vlot, ondanks dat het verhaal wel veel vaart heeft. Het is mysterieus en interessant.
Het was ook een beetje storend dat ze Osman Fissler de ene keer Osman noemen en de andere keer Fissler. Daar moet je echt aan wennen. In het begin dacht ik dat het twee personen waren.

Ik geef het boek 3,5 sterren!