Het allereerste wat opvalt aan dit boek is de, in mijn ogen, prachtige omslag. De kleurencombinatie, de eenvoudige afbeelding: een aantrekkelijk geheel!
Het tweede wat opvalt is als je begint met lezen: de manier van schrijven en vormgeven is heel bijzonder. Het lijkt een soort gedicht… Kennelijk heet dat een “vrije versvorm”. Ik kende het nog niet, maar het is mooi en het leest onverwacht prettig!

Het onderwerp van dit boek is óók heel bijzonder, want wie heeft er al eens een verhaal gelezen over een Siamese tweeling? En dan ook nog eens vanuit het perspectief van één van de twee.
In dit geval zijn Tippi en Grace de hoofdpersonen. Grace is degene die het verhaal vertelt. Je merkt algauw dat, ondanks dat ze van onderen één zijn, ze toch echt twee hele verschillende persoontjes zijn. Tippi is wat temperamentvoller en egoïstischer en Grace is de rustige en meegaande van de twee.

De meiden maken wat mee als ze naar een privéschool gaan als hun ouders geen geld meer hebben voor thuisonderwijs. Alles wat ze willen is “normaal” zijn, maar ze worden veel nagestaard en krijgen de naarste opmerkingen naar hun hoofd. Toch vinden ze vrienden in Yasmeen en Jon, ook twee buitenbeentjes. Grace krijgt zelfs gevoelens voor Jon. Maar is liefde wel weggelegd voor een Siamese tweeling die nooit oud zal worden?

Wat is dit een onwijs mooi verhaal! Je leeft helemaal mee met Grace en krijgt een kijkje in een wereld die vrij uniek is. Je leert de meiden kennen alsof het je vriendinnen zijn, gewoon twee meiden van vlees en bloed, die toevallig bijzonder zijn. De auteur heeft het verhaal heel realistisch weten te vertellen, alsof het een biografie is die leest als poëzie…

Dit boek heeft me echt geraakt en liet me achter met tranen in mijn ogen en een wow-gevoel. Wat was ik gegrepen door dit unieke en intense verhaal wat eenvoudig gezegd gaat over één ding: liefde.
Ik wil iedereen aansporen om dit verhaal te lezen! Zo’n pareltje vind je niet gauw nog een keer. Als ik sterren zou geven aan boeken, zou ik dit boek een dikke 5* geven!