***Wat doe je als iemand je, na één dag samen doorbrengen, een open ticket stuurt naar de andere kant van de wereld? ***

Mijn samenvatting:
Suzan 24 jaar en druk bezig met haar kappersopleiding, ont moet in het park de Amerikaanse Steve. Suzan woont in Amsterdam en in het Vondelpark ontmoet ze iemand in een Hawai-shirt en een joint. Hij ploft naast haar neer en maakt een praatje. Het voelt voor Suzan heel vertrouwd met deze 40-jairge Steve uit Oklahoma. Hij lijkt alsof ze elkaar al jaren kennen. Hij zou snel weer vertrekken en hij vraagt haar of ze elkaar de volgende dag kunnen ontmoeten. Ze zien elkaar en wisselen de adressen uit. ( Het is dan 1993). Na een aantal brieven te hebben gestuurd, missen ze elkaar zo, dat hij een ticket stuurt en Suzan gaat naar Oklahoma. Ze heeft de kappersopleiding dan net afgerond, en heeft in principe niets te verliezen.
Het leven in Oklahoma is best anders als die van uit Amsterdam. Het is best leuk met Steve, maar in het begin is er nog geen echte klik. Pas als ze samen op reis gaan is de sfeer wat losser. Maar er is nog geen romantiek.
Dat is niet volgens de zin van Steve. Steve wil graag een meegaande vriendin. En Suzan kijkt nog even de kat uit de boom.
{ “‘S-avonds kropen we in bed dicht tegen elkaar aan. De passie van het begin was weer terug en soms ging dat ten koste van onze nachtrust. Hij klaagde niet.”}
Soms lijkt het wel alsof Steve dingen te verbergen heeft. Hij overlegt ook niet zo veel met Suzan. Het leven is toch echt anders, dan in Nederland. Steve gaat zijn gang, hij moet geld verdienen. Maar laat Suzan helaas veel aan haar lot over.
Wat is dat toch met Steve? Passen ze niet zo goed bij elkaar? Of is er meer aan de hand?
{ “‘Je bent van mij,’ fluisterde hij in mijn verwarde haren. Ik schrok even van zijn woorden, de toon was dwingend en stellig. Ondanks de beklemming die het opriep wilde iets in mij van hem zijn, alles loslaten, me overgeven”}

De elementen:
De cover is kleurrijk, en bijzonder te noemen. Vooraf weet ik niet exact wat er te verwachten valt. De titel Wervelstof, Oklahoma is ook een soort verrassing. De schrijfstijl is in de ik-vorm. Het verhaal leest vlot weg. Er wordt ook vanuit Steve vertelt, ook dit is in de ik-vorm. Bij een ik-boek vrees ik altijd voor de vele zinnen of stukken die beginnen met het woordje -ik-. Wat hier helaas ook het geval is. Het boek is een mooie vertelling met name vanuit Suzan d’r perspectief. Suzan is een lieve meid, zelfstandig en weet wat ze wil. Maar ze ook eenzaam. Ook twijfelt ze aan de beslissing die ze nam door naar Oklahoma af te reizen. Ze had zo de behoefte aan iemand die om haar gaf.

{ “Mijn verlangen naar verbinding deed meer pijn dan de acceptatie van eenzaamheid.”}

Mijn mening over het boek:
Dit boek Wervelstof heb ik gelezen met gemengde gevoelens. In de 1e plaats is het een verhaal over 2 eenzame mensen die meer gemeen hebben dan ze denken. Met name de nare dingen uit het verleden. Het is een mooie vertelling. Want wat zou je doen, als je 1 dag iemand ontmoet die je een ticket stuurt voor een reis naar Oklahoma? Suzan heeft het hier maar druk mee, maar neemt een besluit en gaat. Maar als 2e mis ik een soort diepgang. Ik vind het verhaal nogal oppervlakkig. De karakters worden goed beschreven, maar het had voor mij ietsje meer gemogen qua uitwerking.

Neemt niet weg, dat je als lezer toch erg benieuwd wordt Naar het verdere verloop van het verhaal.

Als lezer hoop je toch wel op een Happy End, maar Suzan is mijns inziens dit toch niet helemaal.

Na het lezen:
Het is een verhaal over 2 eenzame personen, over liefde, verdriet en teleurstelling. Mooi verhaal. Goed voor 3 sterren.

{ “Wat je niet kent, kun je ook niet missen. Maar iets wat je hebt gekend en verliest, wel.”}