Ik heb helemaal niets met Hugo Borst, vind zelfs dat hij (mijn persoonlijke mening) een te groot ego heeft. Daarom heb ik eerst getwijfeld of ik deze boeken zou gaan lezen. Uiteindelijk toch Ma opgepakt en daar heb ik geen spijt van gehad. Wat een prachtig boek, met liefde en respect maar ook met veel humor geschreven. Herkenbaar, zowel in de geschiedenis van mijn oma (vooral het telefoonverhaal, bijna letterlijk zo ook meegemaakt) als recentelijk in de laatste maanden van mijn schoonvader. Hugo toont hoe moeilijk het is om met alzheimer om te gaan, zowel voor de persoon zelf als voor de familie. Prachtig, in één woord. In één ruk uitgelezen en onmiddellijk boek twee, Ach moedertje gepakt om verder te lezen.