Het is bijna niet te geloven dat ik Harlan Coben nu pas ontdekt heb, aangezien het een schrijfstijl is waar ik daadwerkelijk van smullen kan. Bovendien ben ik na het lezen van De onschuldigen tot de conclusie gekomen, dat ik de pocketversies van Niemand vertellen en Geen tweede kans ten onrechte, ongelezen twee jaar in mijn boekenkast heb laten staan.
"What a waste!" Het wordt tijd voor een inhaalslag!
De onschuldigen is een goed opgebouwde thriller, die je vanaf de proloog weet te fascineren. Met zowel de openingszin als de laatste zinnen van zijn proloog: "Je hebt hem nooit willen doden (" In 2e persoon!"); Je heet Matt Hunter. Je telefoon rinkelt opnieuw. Dan neem je op...." weet Coben op slag je nieuwsgierigheid te wekken. Hoe heeft het zover kunnen komen en hoe gaat het verder?
Het vervolg van het verhaal is misschien bij vlagen ver gezocht, maar Coben maakt dat met zijn manier van schrijven ruimschoots goed.
Resume: boeiend verhaal met verrassende wendingen, geschreven in een "lekker" leesbare (thriller)stijl.