De Duitse schrijver Daniel Kehlmann (1975) was mij volledig onbekend, en dat terwijl hij toch al enkele succesvolle boeken geschreven heeft.
Hij kwam onder mijn aandacht toen ik las over zijn nieuwste boek 'Je had moeten gaan' dat eind oktober 2016 in het Nederlands verschenen is en dat meteen op mijn ‘nog te lezen’-boekenplank is terechtgekomen.
Om alvast met zijn schrijfstijl kennis te maken, heb ik eerst 'Roem' gelezen dat in 2009 verscheen.

Het boekje telt slechts 194 bladzijden en is opgebouwd uit negen verhalen:
- Stemmen
- In de gevarenzone
- Rosalie gaat sterven
- De uitweg
- Oosten
- Antwoord aan de abdis
- Een bijdrage aan de discussie
- Hoe ik loog en stierf
- In de gevarenzone

Deze verhalen draaien telkens rond een ander hoofpersonage, maar zijn toch op een of andere (soms zijdelingse) manier met de andere verhalen verbonden. Dit maakt het geheel interessant en werpt soms een nieuw licht op hetgeen je leest.

De schrijver hanteert over het algemeen een zeer vlotte schrijfstijl en maakt zelfs de meest absurde situaties aannemelijk.
Zoals de achterflap reeds vermeldt: ‘In deze speelse roman schuiven de spiegelende verhaallijnen langzaam in elkaar. Geraffineerd goochelt Kehlmann met werkelijkheid en fictie, met waarheid en illusie.’ Misschien zegt je dit momenteel nog niet veel, maar eens je het boek gelezen hebt, begrijp je volledig wat hiermee bedoeld wordt.

Hoewel het boek ongelofelijk sterk begon en evolueerde, heb ik mij enorm geërgerd aan het stuk 'Een bijdrage aan de discussie'. Ik had de indruk dat ik een hoofdstuk aan het lezen was dat vertaald werd via ‘Google Translate’. Vermoedelijk is de Duitse tekst ook behoorlijk onleesbaar en wou men in de vertaling de oorspronkelijke sfeer overnemen. Maar voor mij stond dit in schril contrast met het hogere niveau van de eerdere teksten. Bovendien was dit hoofdstuk langer dan sommige andere, waardoor ik de indruk kreeg met zuivere bladvulling te maken te hebben.
Door deze teleurstelling geef ik een ster minder dan ik oorspronkelijk in gedachten had.

To be famous or not to be famous, that is the question.
Elk verhaal heeft wel iets te maken met het thema ‘roem’ wat meteen ook de titel van het boek verklaart. Van de grote roem van een filmster tot de five minutes of fame van een personage dat graag internetforums afstruint, alle vormen komen aan bod.
Zoek je een boek dat af en toe een glimlach op je gezicht tovert, dat verschillende verhalen aanbiedt die toch met elkaar verweven zijn en dat qua inhoud en opzet verfrissend is?
Dan ben je bij ‘Roem’ aan het juiste adres.