Het idee om binnen de regio waarin Zorg & Zekerheid actief is, korte verhaaltjes te verspreiden die zes minuten leestijd vragen, is goed gevonden. De stresskip die (of het stresskonijn dat) gehaast van bus naar trein naar tram holt, heeft zo wat om handen om het zenuwachtige wachten tijdens deze verloren reistijd te verzachten. De stress gaat omlaag en daar is het de zorgverzekeraar om te doen. In 2017 werden de eerste acht ‘Six Minute Stories’ – waarom niet gewoon ‘Zesminutenverhalen’? Er zijn ook mensen die stress krijgen van al dat overbodige Engels – verdeeld. Dit jaar werden nummers negen tot en met zestien in omloop gebracht. Meteen schieten de verzamelaars natuurlijk in de stress want wie ze allemaal wil, moet op jacht. Gelukkig zijn er die alarmerende signalen over het leesgedrag van de medemens. Steeds minder mensen lezen, zo blokletteren de (geschreven!) media. Prima toch? Zo is de kans groter dat deze hebbedingen nog ergens voor het grijpen liggen.

De acht auteurs zijn geen lokale amateurs die snel even duizend woorden neerpenden in schabouwelijk Nederlands, maar “echte” schrijvers. Herman Koch, Marieke Lucas Rijneveld en Thomas Olde Heuvelt zijn enkelen onder hen. Tim den Besten mag de kop eraf bijten met ‘De kinderpopster’, waarin hij de commercialisering van kinderen op een ludieke manier hekelt. Koch schreef een mogelijk autobiografisch geïnspireerd verhaal over een jongeman die aan zijn dienstplicht wil ontkomen. Of net niet? Niña Weijers voert in het derde boekje een vrouw op die alles heeft wat ze wil maar daar niet tevreden mee is. Een wat vol verhaal voor zo weinig woorden dat beter uit de verf was gekomen als het meer ruimte had gekregen. Het voelt niet echt helemaal af nu. Elfie Tromp slaagt er beter in om de lezer een afgewerkt geheel voor te schotelen met twee varkens als ongewilde onderwerpen van commotie.

De tweede helft van het setje boekjes wordt afgetrapt door Mano Bouzamour. In ‘De corrector’ bespeelt een man een er gevaarlijk uitziende, getatoeëerde dertiger. Dit verhaal begint grappig maar eindigt flauw. Marieke Lucas Rijneveld, die met ‘De avond is ongemak’ een romandebuut afleverde dat onder de huid van de lezer kruipt, schrijft dit keer over ‘Rikki’, waarmee ze aantoont dat een goed in elkaar zittend verhaal schrijven met heel weinig woorden echt niet onmogelijk is. Thomas Olde Heuvelt heeft een nieuw boek in voorbereiding dat in mei 2019 behoort uit te komen. Hij schrijft tussendoor wel eens een kortverhaal en ook voor de ‘Six Minute Stories’ schreef hij er eentje. ‘Balora met het Grote Hoofd’ heet het. Zo goed als ‘Hex’ en zijn korte verhalen doorgaans zijn, zo tegenvallend is dit absurde niemendalletje. Dit is het enige verhaal dat ik echt niks vond. Anna Drijver mag het hek weer sluiten met een origineel verhaal over een Oekraïense vrouw die de familie opzoekt van een slachtoffer van de MH17 vliegtuigramp.

Welke boekjes de moeite waard zijn, hangt voor een stuk af van wie ze leest. Het is dan ook niet onlogisch als de gemiddelde lezer uit blijkt te komen op een gemiddelde driesterrenwaardering voor alle acht de verhalen samen. Voor mij persoonlijk mogen Elfie Tromp, Marieke Lucas Rijneveld en Anna Drijver samen op het schavotje van de eerste plaats. Deze verhalen waren het meest compleet. Is het toeval dat net die drie verhalen de lezer op het verkeerde been zetten, of ben ik het type lezer dat hierdoor aangesproken wordt?

Of ik minder stress had na dan voor het lezen van een van deze boekjes, durf ik te betwijfelen. Ik denk dat de impact nihil was. Verhaaltjes van zes minuten zijn voor mij persoonlijk toch wat te mager om een invloed te hebben. Het dikke boek dat ik steeds mee heb op de trein, ontspant me veel meer, ondervind ik. Werkt het misschien beter bij een publiek dat doorgaans niet leest? Als de boekjes niet-lezers aansporen om toch eens een dikker boek te proberen, dan is de missie geslaagd. Behalve voor de verzamelaars van deze ‘Six Minute Stories’ natuurlijk want volgend jaar is de concurrentie dan groter...