Ik heb het boek uitgelezen, omdat ik er naar snakte dat iets goed zou gaan of komen. Er waren genoeg hoofdrolspelers. Roxane schrijft met zeer veel inlevingsvermogen. Wat er gevoelsmatig gebeurt spat (vaak gruwelijk plastisch) van de bladzijden af recht je hart in. Ze is dus een schrijfster pur sang. Drie sterren heb ik dit boek gegeven, omdat ik zoveel ellende en slecht aflopende losse eindjes niet in een boek zoek. Daarom vermijd ik juist thrillers, spanning, oorlogsverhalen en horror. Dit boek staat ingedeeld als roman en literatuur. Ik zou het categoriseren als ‘histoire noir’ of ‘histoire macabre’. Het is natuurlijk mooi dat Roxane het ‘schuim der aarde' een podium geeft, maar als ik dat schuim zou zijn zou ik het heel prettig vinden om te lezen over een goede afloop. Schrijvers biedt mij een sprankje hoop, wanhoop is voor iedereen ondraaglijk! Goede porties wanhoop zie ik genoeg om mij heen en op het nieuws.