Het boek is vanuit de ik personage Leo beschreven. Leo is een vijftiger wiens vrouw op jonge leeftijd is overleden. Door bemiddeling van zijn enige dochter heeft hij de zorg voor een autistische jongen, Martino genaamd, op zich genomen.
Leo is journalist en neemt de beslissing met Martino vanuit Milaan naar de de bergen van Piëmont te verhuizen. Dit was een droom van zijn overleden vrouw. Hij besluit de oude vervallen hut te kopen waar zijn vrouw ooit haar oog op had laten vallen en deze te laten verbouwen.
Dit blijkt een goede keuze voor de ontwikkeling van Martino te zijn.
Martino sluit al snel vriendschap met boer Augusto die net als Martino zelf ook niet spraakzaam is. Hij ontwikkeld liefde voor diens dieren en de natuur om hem heen. Op zijn nieuwe school maakt Martino vrienden en kan hij zichzelf zijn. Het leven gaat er veel rustiger aan toe.
Leo's leven kabbelt voort met de seizoenen, en langzaam komt weer plek in zijn leven voor de liefde. Ook de relatie tussen Martino en Leo verbeterd en leert Leo omgaan met het autistische gedragspatroon van Martino.

Faggiani beschrijft beeldend de natuur en het verstrijken van de seizoenen
Faggiani heeft zich goed verdiept in het syndroom van Asperge, door dit te combineren met zijn liefde voor en kennis van de bergen heeft hij hier een prachtig debuut neergezet. Het was een fijn boek om te lezen.