In Zweden is Torgny Lindgren één van de belangrijkste auteurs op dit moment. Hij werd in 1938 geboren in de streek Västerbotten (Noord-Zweden) waar zijn romans zich meestal afspelen.

De bijbel van Doré is het persoonlijke relaas van een jongen – intussen een man – die ondanks hard werken en veel aanmoediging nooit leerde lezen en schrijven. Vreemd genoeg is uitgerekend een boek, de door Doré geïllustreerde bijbel, voor hem van levensbelang. Hij groeit op met de verhalen, wordt totaal bevangen door de prenten en als het boek – door omstandigheden – een tijd uit zijn leven verdwijnt, dan ervaart hij dat als een groot gemis. Precies omdat Doré zo belangrijk is in zijn leven, vraagt een Dorégezelschap hem op latere leeftijd om zijn leven te vertellen. Een Sony MZN zevenhonderdtien registreert zijn woorden en De bijbel van Doré is het resultaat. De ikpersoon vertelt chronologisch over zijn leven, met veel uitweidingen, zijstappen en hersenkronkels. Het is een warm en positief verhaal, over een geborgen jeugd, een lang verblijf in een instelling, de dood van ouders en het op eigen benen staan. De verteller komt over als een intelligent iemand met slechts één default: het onvermogen om te lezen en schrijven.

Torgny Lindgren schrijft met veel verbeelding en met veel vaart. Hij verweeft cliffhangers doorheen de tekst die stimuleren tot verder lezen. De belangrijkste is ongetwijfeld de brief die de vader aan het ikpersonage geeft. Hij weet dat zijn zoon de inhoud nooit zal kunnen lezen, maar het luchtte hem op de brief te schrijven. De verteller/zoon houdt de gesloten envelop jaren bij zich, terwijl de lezer zich afvraagt of de inhoud ervan nog verteld zal worden. Ja dus, en die legt de relatie tussen vader en zoon messcherp bloot. (deze recensie verscheen eerder bij ezzulia.nl)