Over ‘De vergeten wals’ lees ik zeer uiteenlopende recensies – sommige lezers zijn laaiend enthousiast, andere vinden het boek een zoveelste middelmatige roman over overspel. Ik begrijp beide reacties.

Een terechte kritiek is dat het verhaal weinig spanning vertoont, heel voorspelbaar is, dat het vervalt in clichés. Je kan hiertegen inbrengen dat verhalen over buitenechtelijke relaties – fictief of werkelijk - nu eenmaal altijd via een soortgelijk stramien evolueren: ofwel verlaat hij zijn vrouw, ofwel verlaat hij haar niet en voordat het zover is heb je de geheimdoenerij, de spanning, de kick, de onzekerheid, het wachten...

Voor mij draait dit boek dan ook helemaal niet om wat er precies gebeurt maar om hoe Enright het vertelt en beschrijft. Ik vind dat ze een meesterlijk taalgevoel heeft en ik genoot echt van haar schrijfstijl en haar ironie. Ze heeft een onwaarschijnlijk oog voor de kleine details in deze dagdagelijkse liefdeslevens van mensen.

De personages vond ik zeker niet sympathiek – Gina vond ik af en toe ergerlijk hautain, dan weer zo hopeloos smachtend en Sean is gewoon zo’n typische man in zo’n typische situatie. Waarnaar de titel verwijst blijft bovendien, voor mij, een groot vraagteken. Ik vond geen enkel aanknopingspunt met het verhaal zelf. Tenzij de titel verwijst naar Chopin?

Dus ik heb getwijfeld tussen 3 en 4 sterren maar ik vind Enrights stijl zeer origineel en ik was vanaf de eerste pagina gefascineerd door haar manier van vertellen, vandaar dan 4 sterren. Literatuur is voor mij op de eerste plaats toch stijl.
Ik ben zeer benieuwd naar haar ander werk.