Ik had nog nooit iets van Ruth Rendell gelezen en was altijd al nieuwsgierig naar haar boeken. Hoewel ik toen nog niets wist dat Vermist al veertig jaar oud is, heb ik het toch meegenomen. Het maakt deel uit van een reeks, maar ik had niet het idee dat het erg was als je niet bij het begin begint te lezen.

Een jongetje raakt vermist. De zaak doet denken aan de verdwijning van een twaalfjarig meisje enkele maanden eerder. Is er een seriemoordenaar actief. Inspecteur Wexford en brigadier Burden gaan op zoek naar het kind, en naar de dader. Maar ze moeten zich niet door persoonlijke gevoelens laten leiden.

Het was een aardig boek. Niet meer en niet minder. Het verhaal was niet echt spannend of meeslepend maar ook niet saai. Het verhaal is hier en daar een beetje gedateerd, maar dat had nog veel erger gekund. Waar ik me wel aan ergerde was het einde van het boek. Het is raar en onduidelijk. Een slecht einde als je het mij vraagt. Haar schrijfstijl is ook een beetje gedateerd, maar wel prettig om te lezen. Een aanrader? Nee, maar misschien een ander boek van haar wel.