De roman nooit meer, geschreven door Colleen Hoover, gaat over Lilly. Lilly heeft geen makkelijk verleden gehad maar blijft vastberaden om er te komen in haar leven. Wanneer ze neurochirurg Ryle leert kennen en gevoelens voor hem krijgt lijkt alles eindelijk goed te komen. Maar dan komt hun relatie onder druk te staan…
Wat me vanaf het begin opviel tijdens het lezen is dat de personages in het boek zeer goed zijn uitgewerkt. Er zijn een zestal hoofdpersonages die elk hun karakter hebben en ook diepgang. Doordat aan elk personage zoveel belang wordt gegeven leest het boek weg en komt het verhaal tot leven. Het verhaal zelf komt op je over, het is een meeslepend verhaal waarin je wil blijven verder lezen. De emoties lopen soms hoog op en ik hield het niet steeds droog. Maar sommige elementen in het verhaal komen ‘te toevallig’ over, waardoor niet elk detail zo realistisch lijkt. Dat terwijl de personages toch realistisch overkomen.
Verder heeft Colleen Hoover een vlotte pen en blijft de spanning er het hele verhaal in zitten. Ook dankzij plottwisten wil je niet stoppen met lezen. Doorheen alle gevoelens weeft ze moeiteloos andere verhaallijnen met flashbacks. Deze combinatie maakt het een niet weg te leggen boek vol met wijsheden: “slechte mensen bestaan niet, we zijn allemaal alleen maar mensen die soms verkeerde dingen doen.”
Door de blik van Lily ontdek je hoe sterk ze is. Dankzij haar gedachtegang kan je de situatie leren begrijpen en inbeelden hoe zwaar ze het soms heeft. Hierdoor wordt de gevoelige snaar nog harder geraakt.
Kortom, Nooit meer is niet een doorsnee feelgood, het is veel meer dan dat, namelijk een roman met diepgang en vol emoties.