Het Geheugenboek kreeg ik onverwachts als vooruitexemplaar toegestuurd. Omdat ik het een aantal maanden voor de releasedatum kreeg, liet ik het nog even op mijn tbr-stapel liggen. Uiteindelijk vond ik toch de moed om de voorspelde huilbuien te trotseren en me helemaal open te stellen voor dit boek. Het was in minder dan een dag uit. Zo snel gaat dat, verliefd worden en breken.

Samantha McCoy is wellicht het eerste personage dat ik tegen ben gekomen dat zoveel op mezelf lijkt. Nee, echt serieus. Ze is precies een beetje zoals ik. De eeuwige optimist ook al weet ze dat ze dat soms beter niet is. Ze is zo’n sterk personage, waar ik oprecht naar op kijk. Ze is dat meisje naar wie je opkijkt en blijft opkijken. Je gelooft het of niet: maar ik heb haar gebruikt in mijn Franse opstel over mijn helden. Ik bedoel maar… Ze is een ijzersterk en geloofwaardig personage die me heeft geïnspireerd en nog steeds in mijn hoofd zit.

Ik hield er ook van dat het boek zo’n originele invalshoek had. Echt waar. Ik hield van de dagboekstijl waarin het was geschreven en was ook echt verbaasd dat ik het zo leuk vond! Het was indrukwekkend om de evolutie van Sammie (of hoe je het ook bekijkt) te kunnen merken aan haar schrijfsel. Het was echt alsof je in haar gedachten aan het kuipen was en zeker toen het slecht ging kon je als lezer dat écht ervaren. Maar tegelijkertijd voelde ik wel dat dit het zwakke punt van het boek was. Misschien heeft het wat uitleg nodig…

Sammie typt haar geheugenboek uit op een mini-computer. Maar als je dan stilstaat wanneer je staat te typen, lijkt het voor mij soms dan een beetje erover. Ik bedoel: ga je echt een heel verhaaltje typen op je gsm of zelfs maar je computer als je met een vriend weg bent? Zo waren er wel nog wel een paar situaties die ik wat verdacht vond. Toch was dat mijn eigen ervaring omdat ik niet zo’n gsm-persoon ben, want ik heb echt bijna nooit mijn gsm bij. Dat was misschien wel een groot minpunt voor me, denk ik dan…

Ook vond ik het einde vond ik een anticlimax. Misschien lag dat aan de dagboekstijl, aangezien Sammie op het einde niet echt meer in staat was om haar eigen dingen te typen omdat ze er zo slecht aan toe was. Toch merkte ik dat hoewel ik verder wou lezen, dat ik minder voelde op het einde. Want tja, Sammie was niet aan het woord. Desondanks is dit niet echt een minpunt, want het einde heeft hoe dan ook mijn hart weten te breken. Het was een mooi einde en best wel confronterend als je over alles twee keer nadenkt.

Met duizend hartjes sluit ik deze recensie af. Ik weet dat sommige mensen dit boek niet zouden kunnen appreciëren, maar toch is dit echt de moeite! Het breek je hart, zorgt ervoor dat je een nachtje of twee best wel onrustig slaapt en toch werd ik gelukkig van dit boek. Het is hoopvol ondanks dat je weet dat het slecht zal aflopen. Het Geheugenboek draagt een mooie boodschap met zich mee die iedereen moet lezen. Dus ren, ren en ren naar je favoriete boekhandel om dit boek met de pakkende cover en een nog meer pakkende inhoud. Je zult er geen spijt van hebben, bloggerserewoord…

En PS: DE JONGENS IN DIT BOEK ZIJN ZO GEWELDIG! Meisjeserewoord!