Als elfjarig knulletje speelt Boris - tijdens de Tweede Wereldoorlog - met zijn vrienden 'verzet'. Samen willen ze de Duitsers, die net buiten hun dorp gelegen zijn, een hak zetten en op die manier geschiedenis schrijven. Maar de ene na de andere poging mislukt en dit tot grote ergernis van Boris. Als hij met een zoveelste plan afkomt, lijken zijn vrienden enthousiast, maar als puntje bij paaltje komt haken ze een voor een af. Boris besluit om het heft in eigen hand te nemen. Ongelukkigerwijs verloopt ook deze actie niet zoals hij had voorzien. Zonder dat hij het weet wordt dit kwaad toeval een cruciaal gegeven voor zijn verdere levenswandel.

"Ik vond het grappig dat moeder mijn kameraden 'dorpscrapuul' noemde, terwijl vooral ik die eretitel verdiende"

Tijdens zijn studie ontmoet Boris Mathilde, zijn grote liefde. Door onvoorziene omstandigheden moet hij een einde maken aan dit sprookje. Iets wat hij liever niet had gedaan. Maar het leven gaat verder. Boris trouwt, krijgt drie mooie dochters, werkt zich op en wordt een gefortuneerd man.

"Alles in mij schreeuwde dat Mathilde de vrouw van mijn leven was"


Het verhaal heeft een subtiele rode draad. Zoals het meestal gaat met een proloog vertelt die de lezer in eerste instantie niet veel. Dit is ook zo in dit boek, maar al vrij vlug kun je dit doorzien. En dat is zo leuk aan de boeken van Strobbe: die kleine subtiele hintjes. De 'poortjes' die je als lezer kunt ontdekken. Mede daardoor vervelen zijn boeken geen moment. De auteur kent de kunst om zijn lezers te blijven boeien.

Strobbe neemt je niet alleen mee in het leven van hoofdpersonage Boris Bastarache, maar laat je ook meekijken in het denken en doen van deze psychopaat. Op een realistische manier omschrijft de auteur de gedachtekronkels van Boris. Want kronkels zijn het! Er is iets goed mis met Boris. De manier waarop hij in zijn leven slachtoffers maakt lijkt zo vanzelfsprekend. Doordat de kronkels op een heel geraffineerde manier neergezet zijn door de auteur, word je meegetrokken in het verhaal en wel op een manier dat je verdikke nog sympathie voelt voor die psychopaat ook.

Het verhaal draait om Boris. Al de andere personages zijn bijzaak. De verhaallijn is sterk. Strobbe heeft hier een goed opgebouwde psychologische misdaadroman neergezet. Tenenkrommende spanning moet je niet verwachten, maar er is een geladenheid die je als lezer aan het verhaal gekluisterd houdt. Het verhaal kent verscheidene wendingen en veranderlijkheden, waardoor de vraag 'wat heeft Boris nu wel of niet gedaan' verschillende keren door je hoofd gaat. Het verhaal prikkelt je. Het boek laat zich niet makkelijk aan de kant leggen en zoals eerder aangegeven lokt het vragen uit. Ook na het te hebben dichtgeslagen blijft het je bezig houden. ‘De tragische eindes van Boris Bastarache’ zit heel vernuft in elkaar. Chapeau Koen Strobbe!

De cover is een 'specialeke' en schetst volledig wie/wat Boris Bastarache is en waar hij voor staat. Ook de titel is goed gekozen. Ja, cover en titel sluiten bij elkaar aan en zijn een mooi geheel.

Met ‘De tragische eindes van Boris Bastarache’ heeft Strobbe maar weer eens bewezen dat hij geen eendagsvlieg is. Het verhaal is toegankelijk en beeldend neergezet. Bovendien heeft het diepgang waardoor het - ondanks dat het om een psychopaat gaat - menselijk is. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar je moet het lezen om dit te ontdekken. Ik geef dit verhaal graag 4,5 ster!

Ik mocht het manuscript lezen. Koen Strobbe en Angèle hartelijk dank voor jullie vertrouwen!