"Doe eens normaal zeg, je bent toch niet bang in je eigen huis!?" Ik heb mezelf wel vaker moed moeten inspreken wanneer ik 's avonds, na opnieuw een stukje Beckett, nog eens naar het toilet moest. Waakzaam en met gespitste oren liep ik door de donkere gang. Dit boek heeft wat met me gedaan.
Samen met de hoofdpersonages word je als een sneltrein door het boek geloodst. De spanning bouwt zich op een opvallende maar ergens ook subtiele manier op. Ze stijgt automatisch wanneer de verteltijd op bepaalde momenten door de manier van schrijven opgedreven wordt. Maar doordat het lijkt alsof je doorheen het verhaal zelf meewerkt aan het onderzoek op het gevonden verbrande lichaam en alle opeenvolgende gebeurtenissen, is er ook een soort onderhuidse spanning die zich ontwikkelt. Ik stond versteld van de uitgebreide fantasie van de schrijver. Hoe hij de steeds nieuwe verwikkelingen in het verhaal aan elkaar linkt en hoe hij je telkens opnieuw op het verkeerde been zet, is op zijn minst bewonderenswaardig. Bij iedere nieuwe ontdekking van dr. Hunter en zijn gevolg sta je samen met hen aan de grond genageld. Je legt zelf verbanden en ontdekt of je het al dan niet bij het rechte eind had.
De zwakke vertaling was voor mij geen storend element, maar het is wel jammer voor de auteur van het boek. Het is precies alsof niemand de moeite genomen heeft om het nog eens te herlezen. Dit, samen met de soms wat ongeloofwaardige en overdreven uitgesproken personages, zorgt voor mijn vier- in plaats van vijfsterrenbeoordeling.
Blijkbaar is de inhoud van Simon Beckets debuut nogal vergelijkbaar met zijn sequel, maar aangezien ik die nog niet gelezen heb, speelt dit bij mijn beoordeling geen enkele rol.
Hiervoor is eigenlijk nog geen enkele thriller aan mijn kritische blik onderworpen geweest, maar deze heeft me wel kunnen bekoren. Wie weet loop ik in de bib wel nog eens langs de thrillerkast...