Op de facebookpagina van mijn boekenblog constateer ik dat ik een blogpost heb geschreven over de bundel Alle verhalen van Leonora Carrington (te vinden via deze link: Absurde vertellingen ) en dat ik daarvoor 988 woorden nodig heb. Terwijl ik zou kunnen volstaan met de drie woorden in de titel van deze recensie.
Want oh wat zijn dit bijzondere en bizarre verhalen! Het zijn stuk voor stuk een soort morbide sprookjes, waarbij de dood (en sex) een prominente plaats innemen. Geen persoon is een gewoon mens, dieren kunnen heel menselijk doen en geen kleding zul je vandaag de dag in het straatbeeld tegenkomen. En toch is het een fantastische leeservaring. Misschien niet voor iedereen even geschikt, maar ik ben erg blij dat ik deze verhalen heb gelezen.