De vijfde brief van Nicola Moriarty is een redelijk spannend en vermakelijk boek over vier vriendinnen en hun perikelen. Het boek leest vlot en prettig. Gaandeweg het verhaal leef je steeds meer mee met de vier vriendinnen, waar dit boek over gaat.

Op de middelbare school worden Joni, Deb, Eden en Trina vriendinnen, door een ludieke actie van Joni: Ze brengt de meisjes bij elkaar, omdat ze allemaal schorpioen zijn én hun achternaam met een C begint. Zo begint een vriendschap, die jaren zal duren. Ook na hun middelbare schooltijd houden ze contact en gaan minstens één keer per jaar een weekend weg. Ook als dit lastiger wordt, doordat Deb, Eden en Trina relaties en kinderen krijgen.

Tijdens hun laatste weekend besluiten ze allemaal anoniem een brief schrijven, zodat ze een geheim kunnen delen, zonder dat de anderen weten van wie dat geheim is. Dan blijkt er een extra brief te zijn geschreven, die niet gedeeld wordt. Joni vindt deze brief, die bijzonder hatelijk is. Angstaanjagend zelfs. Ze probeert er achter te komen, wie hem geschreven kan hebben, en alle drie lijken ze een reden te kunnen hebben.

Door gebeurtenissen in het verhaal, gaat je sympathie nog al eens van de één naar de andere vriendin. Andere keren lijkt het of de dreigementen in de brief op het punt staan uitgevoerd te worden. Uiteindelijk is vooral de reden, waarom de brief geschreven werd, een verrassing. (of de schrijfster het is, laat ik liever in het midden)

Een grappige wending is ook dat de priester, bij wie Joni haar dilemma over de brief biecht en aan wie ze de gebeurtenissen van dat weekend vertelt, op het laatst nog eens terugkomt in het boek.

Het verhaal is met zekere humor en zelfspot van Joni geschreven en is een plezier om te lezen.