Best heel lastig te lezen vond ik, begon in de Engelstalige editie, schakelde over op de vertaling, begon opnieuw, maar dat maakte het eigenlijk niet gemakkelijker. Las uiteindelijk beiden een beetje door elkaar...
Je moet gewoon erg wennen aan de manier van schrijven, de ‘stream of consciousness’, je daar eigenlijk maar aan overgeven. Toen ik dat eenmaal deed, ging het prima.
Je volgt namelijk de gevoelens, gedachten, herinneringen en associaties van de diverse personages. Het springt dus voortdurend heen en weer (net zoals je eigen gedachten grillig zijn, soms ineens afbreken en een heel andere kant uitgaan), maar dat maakt het af en toe lastig te volgen. Door de herinneringen te volgen, ga je ook nog eens regelmatig mee naar het verleden, verspringt de tijd. Verder vloeien de gedachten van de een over in die van een ander dus is het soms onduidelijk over wie het gaat. Je leert de personages, en vooral Clarissa, Septimus, Lucrezia en Peter, ook alleen kennen door dit meekijken in hun gedachtenwereld.

Dan zijn er ook nog de klokken die een rol spelen, je hoort steeds de Big Ben en de St. Margarets (begreep pas na opzoeken dat dit ook een klok is) slaan. Wat daar precies de functie van is? Aangeven dat het hele verhaal zich op een dag afspeelt? De twee verhaallijnen met elkaar verbinden?

Tot slot over het titelpersonage: wel ontzettend goed beschreven maar Clarissa is niet bepaald sympathiek. Het is een wat zeurderig typje en je krijgt de indruk dat ze een leeg leven leidt, een society-leven in de Londense upperclass met lunches, parties, buitenhuizen, haardvuren, housemaids. Een man die lid is van The Houses of Parliament. Ze is niet echt liefdevol ten aanzien van de wereld, de mensen om haar heen. Ze twijfelt ook over van alles, over keuzes die ze in het verleden heeft gemaakt, over geluk in haar leven, was dat er wel en wanneer dan?
Aan het eind van Clarissa’s feest worden de twee verhaallijnen samengevoegd wanneer één van de gasten, tot Clarissa’s verontwaardiging, vertelt over de zelfmoord van een jonge man. Via Clarissa’gedachten lees je dan: “Dan (ze had het deze morgen nog gevoeld) was er de verschrikkelijke angst, de overweldigende onmacht, je ouders hadden het in je handen gelegd, dit leven, om geleefd te worden tot het einde, rustig geleefd te worden; in het diepst van haar hart was een verschrikkelijke angst.”

Een roman, het herlezen, ooit nog eens, waard. Al is het maar voor een beter begrip.