Madame Bovary is één grote liefdesverklaring aan wat de taal vermag in het schetsen van nieuwe werelden. Vorm en inhoud zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden in het schetsen van de subjectieve gedachtesprongen van een verveelde huisvrouw. Eindeloze uiteenzettingen over niks vormen een prettig contrast met het innerlijke romantische wereldbeeld van de eeuwig zoekende huisvrouw. Flaubert is een boefje in hoe hij zijn Emma Bovary tegelijk innemend, begerenswaardig én volstrekt pathetisch neerzet. Het ironische aantrekken en afstoten geeft de tragische titelheldin een psychologische gelaagdheid waar veel realistische tijdgenoten bij lange na niet in de buurt van konden komen. Werkelijk een vernieuwende roman, en dan óók nog op een manier dat het even fris en toegankelijk voelt als toen het ooit de literaire wereld kwam verrijken.