Met In de val schreef het schrijversduo S.L. Grey een spannende post-apocalyptische thriller waar menig lezer claustrofobisch van werd. Lukt het Sarah Lotz en Louis Greenberg opnieuw de lezer te doen gruwelen met Het appartement?
Deze keer speelt het verhaal zich af in Kaapstad en Parijs, in plaats van ondergronds. Mark en Steph vormen een relatief gelukkig gezinnetje samen met hun jonge dochter, tot het moment dat gewapende mannen met bivakmutsen hun huis in Kaapstad binnenvallen. Beide zijn getraumatiseerd en angstig en hebben moeite terug te keren naar hun normale leven. Om er even tussenuit te gaan zetten ze een huizenruil op met een artistiek koppel uit Parijs. Zodra ze in de stad van de liefde aankomen, realiseren ze zich echter dat niets is zoals geadverteerd. Wat volgt is een horrorvakantie, waardoor de scheuren in hun huwelijk steeds groter worden. Als de donkere geheimen uit Marks verleden dan ook nog naar boven komen is de gruwel compleet. Een verhaal waarvan je een ongemakkelijk gevoel in je maag krijgt.
Het appartement wordt afwisselend verteld uit het perspectief van Mark en Steph. Hierdoor zie je altijd twee kanten van het verhaal en begin je beiden op een gegeven moment te verdenken de vakantie te saboteren. Bovendien krijg je door het wisselende perspectief een uniek inkijkje in de wankele relatie van Mark en Steph. Het is duidelijk dat er iets speelt waardoor de liefde steeds meer op de achtergrond raakt. Welke rol hun jonge dochter Hayden hierin speelt is nog maar de vraag. Het perspectief wisselt overigens vaak precies op het moment dat er iets spannends staat te gebeuren, waardoor je moet wachten hoe het verder gaat en de spanning extra wordt opgebouwd. Zo lijkt ieder hoofdstuk een mini cliffhanger te bevatten.
De spanning zit daarnaast ook in het feit dat de auteurs veel informatie voor je achterhouden. Mondjesmaat wordt je geïnformeerd over de overval in Kaapstad, over de tekortkomingen van het appartement in Parijs en het verleden van Mark. Je wilt weten wat er aan de hand is, hoe het verhaal in elkaar zit en vooral ook wat er nog zit aan te komen. Zeker Steph blikt soms vooruit in haar hoofdstukken, waardoor je het naderend onheil voelt aankomen als een nachtmerrie waaruit je niet wakker kunt worden.
"Ik weet nog steeds niet wat hem die dag overkomen is. Hij heeft het me nooit verteld, ook niet toen hij niets meer te verliezen had."
Waar In de val heel beeldend geschreven was en de rillingen over het lijf deed lopen, blijft Het appartement toch afstandelijker, met name omdat het verhaal ietwat onrealistisch aanvoelt. De verklaring van alle gruwel is te paranormaal om de lezer écht bang te maken. Desalniettemin vormt er zich soms een knoop in je maag, bijvoorbeeld wanneer Mark een vreemde ontdekking doet in de kledingkast van het gehuurde appartement. Bovendien blijven de vreemde gebeurtenissen zich maar opstapelen, waardoor je voortdurend met een ongemakkelijk gevoel zit te wachten op de volgende verschrikking. Ook het einde is een onaangename verrassing. Laten we zo zeggen: dit is geen boek dat je zin geeft om op vakantie te gaan.