De bundel Waar ik weg waai is het resultaat van de poëziewedstrijd 'Het andere gedicht'. Die werd ingericht door Special Arts, een stichting die werkt aan de bevordering van kunst bij mensen met een handicap. Ze zorgen ervoor dat ook zij hun talenten kunnen ontwikkelen en brengen hun kunstuitingen voor het voetlicht. Ester Naomi Perquin, Vera Bergkamp, Erik Jan Harmens en Ted van Lieshout vormden de wedstrijdjury.

De teksten in het boek zijn intuïtief geordend. Ze spelen in op thema’s uit het leven en de directe leefwereld van de schrijvers. Er is een grote diversiteit aan stijlen, lengtes en onderwerpen. De gedichten zijn niet vormvast en op een paar uitzonderingen na wordt er niet gerijmd. Er wordt wel gespeeld met klank en vooral met taal.

Wie de bundel leest, zal meer dan gedichten zien. Het zijn kleine beschouwingen van het bestaan. De ene tekst is heel wat poëtischer dan de andere, maar uiteindelijk is het vooral van belang dat de dichters zich kunnen uiten en hun ervaringen kunnen uitdrukken. Door te schrijven krijgen ze de erkenning die ze verdienen. Op de ene bladzijde is te lezen hoe iemand onderweg naar de dagbesteding is en op de andere bladzijde wordt gedroomd over verre reizen. Er wordt geschreven over onbereikbare liefdes en verloren geliefden, over uitjes en dagelijkse rituelen. Er is een grote diversiteit en op hun eigen manier zijn al deze gedichten knap. Er is voelbaar over nagedacht. Soms wordt de lezer verrast door de eenvoud van het beeld en dan weer door het rijke taalgebruik.
Het voelt haast oneerlijk om te zeggen dat dit geen grootse poëzie is, dat er structuur en vormvastheid ontbreekt of dat ze eerder schetsen zijn van dagelijkse beslommeringen en wensen, want deze teksten gaan over voor de dichter grootse ervaringen. Soms worden ze klein omschreven en soms springen ze uit de band, maar het zijn pure woorden en hebben daardoor wel impact.

Waar ik weg waai komt voort uit een prachtig project dat mensen met een beperking leert dat taal iemand het vermogen biedt om gehoord te worden en dat ze door middel van taal kunnen groeien. De schrijvers uit de bundel gunnen het de lezer om even door hun ogen naar de wereld te kijken. Dat is, ongeacht de maatstaf die ieder individu naast de term poëzie houdt, bijzonder en een kans die het aangrijpen waard is.