Ik heb dit boek vrijwel achter elkaar uitgelezen. De ietwat vreemde
titel maakte me al nieuwsgierig en eigenlijk vind ik alles wat
mevr. Dijkzeul tot nu heeft geschreven prettig leesbaar. Het boek
is opgebouwd uit vrij korte hoofdstukken. Het verhaal wisselt nogal
eens van perspectief (heden en verleden van Charlotte) en dat is
soms wat lastig. Zelf vind ik het prettig als er dan een vermelding
boven een stuk staat dat schakelt makkelijker, aan de andere kant
draagt het wel bij aan het verhaal. Charlotte is een eenzame,
verwarde getroebleerde vrouw en doordat het verhaal over haar wat
hakketakkiger is, is dat voor de lezer soms ook verwarrend. Het
verhaal binnen het verhaal over Vegter en collega's is weer heel
leuk om te lezen en ik hoop dan ook dat er nog meer boeken komen
waarin zij voorkomen. Kortom een leuk boek, niks meer en niks
minder.