Schemerspel speelt zich af in 1972 tegen een achtergrond van Koude Oorlog en de schaakkamp tussen Boris Spassky en Bobby Fischer. In een bioscoopzaaltje wordt een jonge knaap met een mes doodgestoken en het is aan politie-inspecteur Marion Briem om de zaak op te lossen.

Laten we beginnen met een misverstand uit te weg te ruimen. Marion Briem is geen vrouw, tenminste, niet noodzakelijk. De bewering van de Hebban recensent dat het hoofdpersonage "een lichtelijk contactgestoorde, lesbische rechercheur [is] die rookt als een schoorsteen", is dus niet correct. Indridason houdt het geslacht van Briem bewust onbekend en dat blijkt ook uit de manier waarop alle zinnen in elkaar gedraaid zijn. Er is nergens sprake van "hem", "haar", "hij" of "zij" in de zinnen die betrekking hebben op Briem. Er zijn ook interviews met Indridason verschenen waaruit dat blijkt. In het boek zelf wordt de vraag expliciet gesteld aan Marion, waarop Marion vaag antwoordt: "Het is de naam die mijn moeder me heeft gegeven." Alhoewel IJsland het meest vrouwvriendelijke land van de wereld wordt genoemd, is het maar de vraag of een vrouwelijke politie-inspecteur er al mogelijk was in 1972 en of Marion wel een vrouw kan zijn. Maar Indridason is naast IJslander ook nog eens historicus en zal dit daarom ongetwijfeld wel correct hebben ingeschat. In enkele andere boeken over Erlendur Sveinsson blijft de sexe van Marion ook bewust onvermeld.

Afgezien daarvan kan men over het boek niets anders zeggen dan dat het een typische Indridason is. Hoofdstukken speurwerk worden afgewisseld met hoofdstukken "iets anders" dat de lezer een beter inzicht geeft in het hoofdpersonage. Dit keer keren we telkens weer naar het verleden van Marion die als kind naar het sanatorium moest omwille van tbc. Die hoofdstukken zijn in feite de meest interessante van het boek. De moord en de weg die de politie aflegt om ze op te lossen, zijn op zich weinig wereldschokkend maar de manier waarop alles is verweven in de lopende schaakkamp en waarop elementen uit Marion Briems verleden verweven worden (inclusief de mooie beschrijvingen van IJslands natuur zoals die in elk boek terugkomen), maakt dat dit boek de moeite waard is om te lezen.

Dit boek is er een uit de reeks van Erlendur Sveinsson (die helemaal op het einde een gastrolletje mag spelen) maar het zou me niet berouwen moest Marion Briem een op zichzelf staande reeks krijgen.