Moordzomer draait rond Eliane, bijgenaamd Elle, de dochter van een Oostenrijkse die emigreerde naar Frankrijk. Fiorimondo Montecciari, alias Sirene, een dertigjarige automekanieker, weet na een dansavond haar hart te veroveren. Maar wordt Elle nu gedreven door liefde of door haat? Ik prijs mezelf gelukkig dat ik niet eerst de flaptekst van Moordzomer las, of hoogstens vluchtig. Want de charme zit hem net in het geleidelijk opbouwen van het verhaal, waarin de nieuwsgierigheid op gezette tijden wordt gewekt. Met zinnetjes, een paar woorden maar, die aangeven, of net niet, wat nog komen moet. Door elk hoofdstuk te laten vertellen door een van de personages in de ik-vorm, personages die uiteraard zelf niet alles weten. En door de hoofdstukken intrigerende titels te geven, te beginnen met De beul en Het slachtoffer, titels die in eerste instantie niet lijken overeen te komen met de vertellers.

Sébastien Japrisot schreef Moordzomer in 1977. Het heeft nog niets aan kracht ingeboet. Je kan je zo het Zuid-Franse dorpje voorstellen, zinderend in de zon, de oudjes die met de pastis in de hand commentaar leveren bij het jeu de boules. Een ogenschijnlijk rustige vakantiesfeer. Maar Japrisot brengt al snel de broeiende onderhuidse spanning tot leven. Spanning die blijft bestaan tot aan de verrassende plot, en die van Moordzomer een voortreffelijke suspense-roman maakt.