Allereerst vond ik het prachtig om voor in het boek een kaart te vinden, waar op te zien is
hoe de ligging van Sandhamn is, ten opzichte van de andere eilanden.
Je gaat er meteen even kijken zodra een bepaalde plaats op het eiland genoemd wordt of wanneer er sprake is van een naburig eiland in de Baltische Zee. Hier is goed over nagedacht. Je raakt steeds meer betrokken. Het hele verhaal wordt steeds meer 'eigen' en vertrouwd.

De twee verhaallijnen lopen mooi langs elkaar tot ze elkaar tegenkomen op het eind van het boek.
Er is sprake van een familie-tragedie waar je tijdens het lezen getuige van bent. Meer en meer kom je te weten wat er gebeurd is en waarom dat gebeurd is.
Liefde, haat, mishandeling, alles komt aan bod in dit boek. Een liefde die niet heeft kunnen
doorgroeien. Iemand blijft achter, zonder te weten waarom.
Na een bepaalde gebeurtenis denk je dat je weet wie het gedaan kan hebben, nog niet hoe en waarom, maar je voelt je steeds zekerder worden.
Daarna blijkt snel dat je helemaal op het verkeerde been bent gezet. Heel knap gedaan van deze schrijfster.

Haar manier van schrijven bewonder ik heel erg. Je ziet de winters voor je ogen overgaan in de zomers, op dit eiland in Zweden.
Het lijkt alsof je op het eiland aanwezig bent, een bewoner als het ware. Het zijn vrij korte hoofdstukken, waardoor het heel fijn leest. Er zijn geen moeilijke woorden gebruikt. Ook de combinatie met de andere verhaallijn voelt heel goed.
Hierdoor kijk je steeds weer uit naar het verhaal over Thorwald en wil je verderlezen.
Het is zeker geen keiharde thriller.