Vorig jaar ontdekte ik De Selectie serie en werd ik verliefd op de wereld van prins Maxon en zijn prinsessen, waaronder natuurlijk America. Ik schreef recensies over de oorspronkelijke trilogie, en zou bijna vergeten dat ik het vervolg over America’s dochter ook datzelfde jaar las. De reminder kwam door een voorbijkomende cover van The Crown, die dit jaar uitkomt. Voordat dat zover is – en het deel vertaald is, waarbij ik niet op De Kroon als titel hoop, het klinkt me gewoon niet zo lekker in de oren – neem ik jullie nog even mee naar het vierde deel van de serie en het eerste deel over Eadlyn Schreave.

Twintig jaar geleden deed America mee aan de Selectie, nu is het de beurt aan haar dochter Eadlyn. Ze is maar zeven minuten ouder dan haar broer Ahren, en daardoor de eerste troonopvolger van Maxon. En daar lijkt Eadlyn helemaal niet zo op te zitten wachten, niet wanneer blijkt dat ze een partner aan haar zijde zal moeten hebben. Vrouwen kunnen onafhankelijk zijn, toch? Maar helaas blijkt dat niet de enige reden, er is namelijk opnieuw onrust en rumoer in het land ontstaan. De eerste keer hielp De Selectie om Illea tevreden te stellen, ditmaal lijkt dat de enige redding te zijn.

Om haar ouders te helpen gaat Eadlyn uiteindelijk akkoord, maar ze heeft haar eigen verborgen agenda: ze verwacht niet de liefde van haar leven te vinden, en hoopt De Selectie alleen lang genoeg vol te houden volgens Maxon’s afspraak om dan uiteindelijk alle mannen te laten gaan. Alleen al in de eerste ronde van afvallers zorgt het voor grappige situaties, maar oh zo zielig voor de mannen.

Anders dan America
Eadlyn is namelijk een stuk minder zachtaardig dan haar moeder America. In het begin moest ik echt even aan haar personage wennen. Om het maar eerlijk te zeggen: ik vond haar niet eens leuk. Ze deed me een beetje denken aan Emma van Jane Austen, voor wie ik in het begin ook totaal geen sympathie kon opbrengen. Ik miste America en herkende vrij weinig van haar in Eadlyn, die nogal een behoorlijke verwende dochter leek.

Gelukkig was America zelf daar wel, die samen met andere oude personages terugkwam in het boek. Maxon was er weer, maar ook May, Miss Lucy en Aspen – “Generaal Leger” – waren van de partij. Dat maakte weer een hoop goed! Wel ging je toch iets meer van de ouders van America en Maxon in ze herkennen, waaraan je ziet dat zij toch ook ouder zijn geworden, het meest vertrouwd was May.

En uiteindelijk werd Eadlyn dat ook. Ik moest haar echt even leren kennen, maar langzaamaan stelt ze zich meer open voor de 35 mannen, althans, de meest belangrijke, want net als in De Selectie heeft Kiera Cass een aantal zeer verschillende personages weer met hun eigen rol neergezet. Zodra Eadlyn de moeite neemt om wat aardiger te zijn voor anderen, ga je haar zelf ook aardiger vinden, en leer je dat onder die koele ijslaag een hartje en eigenlijk wel wat twijfel zit, want Eadlyn is beschermend opgegroeid met het doel om prinses te worden, maar nog voor dat gebeurt, neemt haar leven toch enkele heftige wendingen.

Plottwists?
Hoewel ik aan het einde van dit boek al een aardig gevoel heb van hoe het verder zal gaan met Eadlyn’s liefdesleven, ben ik toch benieuwd welke keuze ze uiteindelijk zal maken, en of ze een keuze gaat maken. Wie weet is er wel weer een plottwist, want ja, net als aan het einde van het vorige boek hou je aan het einde van dit deel ook je hart vast. Ik moest dus even aan het personage wennen en de tijd nemen om te zien wie ze echt was, maar nu ik Eadlyn eenmaal als De Prinses voor me zie, kan ik niet wachten tot het volgende deel!