De Duivel-omnibus maakt pijnlijk duidelijk wat het probleem is met Nederlandse epische fantasy: het boek is omvangrijk, maar bevat een gehele trilogie, waar vertaalde epische fantasy zo'n omvang nodig heeft voor slechts één deel van een trilogie. En eigenlijk is deze omnibus pas het eerste deel, dat in de Rune-omnibus wordt afgerond.
De schrijver sprint dan ook door het verhaal heen. Hij beschrijft het leven van Marak Viervinger en de religieuze culturen waarbinnen deze zich beweegt. Er wordt, eigen aan epische fantasy, veel gereisd, maar daarbij wordt de wereld nauwelijks beschreven, daar is gewoon geen ruimte meer voor in deze turboversie van epische fantasy. Helaas wordt er ook niet zo heel diep ingegaan op de religieuze dilemma's van de beschreven wereld, dat is allemaal nogal zwart/wit gesteld, terwijl ik denk (aan de hand van interviews met Adrian Stone en dergelijke) dat zijn ideeën en overtuigingen veel dieper gaan dan dat.
Het eerste boek is eerder in eigen beheer uitgegeven, wat ik daarvan heb gelezen was een veel zwieriger schrijfstijl. Bij deze reguliere uitgave is de taal gestroomlijnd en geschikt gemaakt voor een breder publiek, gericht op jongeren en mensen die geen literatuur lezen. Dat is inderdaad ook het publiek dat geen boodschap heeft aan wereldbeschrijvingen of religieuze diepgang.
Desondanks is het boek leesbaar gebleven voor een wat kritischer publiek.

Boeiend is, dat het verhaal geen echte 'volkeren' kent of 'rassen' zoals die in de meeste epische fantasy voorkomen (elfen, dwergen, pseudo-vikingen en dergelijke), maar dat religie de maatschappij stuurt en deelt en conflicten oplevert, terwijl het feitelijk één geloof is.

Wat ik echter jammer vond (zie de Rune-omnibus) is dat de echte ontknoping pas in het laatste deel van de vijf boeken over deze wereld staat. Als ik de hele reeks zou moeten beoordelen, dat zou dat nog wel een ster meer hebben opgeleverd.