Ik had heel erg het gevoel alsof ik een verhalenbundel aan het lezen was i.p.v. de kroniek van dezelfde familie. De schrijfster had iets meer de personen in verhouding tot elkaar mogen brengen, nu leer je slechts een handjevol mensen kennen die toevallig uit dezelfde familie komen. In positieve zin was ik verrast door de bitterheid en de onaangename toon van het boek. Ze spaart de familie waar ze bij verblijft geenszins en laat elk aspect van hun leven zien: ook de dingen waar ze zich heel erg voor moeten schamen. Deze weinig verhullende manier van schrijven maakt dat de lezer nog meer meegenomen wordt in de uitzichtloosheid en de pijn van een leven in Afghanistan.