Ayoub van Fikry El Azzouzi

Als we in het eerste deel van de bundel Ayoub, het boek Het Schapenfeest, kennis maken met Ayoub is hij 11 jaar. Hij is zoon in een Marokkaans moslimgezin. Ayoub vertelt in dit eerste deel over zijn leven. Een leven dat zich hoofdzakelijk in het gezin en in de moskee afspeelt. Ayoub kijkt kritisch naar de wereld om hem heen. Hij ziet dingen gebeuren waar hij het zijne over denkt. Met de bijnamen die hij voor de personen in zijn omgeving heeft, geeft de schrijver aan hoe Ayoub over bepaalde zaken denkt. Ze geven ook aan dat hij met zijn twee zussen, zijn juf op school, zijn moeder en zijn vader nou niet bepaald een innige band heeft. Of is hij een pestkop?

Ayoub leeft in zijn eigen wereldje. De ouders leven traditionele moslimnormen en -waarden na. Ayoub kijkt hier met een kritische Westerse blik naar. In het gezin is geen ruimte om over deze verschillen te spreken.

De titel van deel een geeft aan dat ze het schapenfeest gaan vieren. Het boek beschrijft hoe Ayoub met zijn vader op pad gaat om voor het feest een schaap te slachten. Ayoub saboteert de slachting op verschillende manieren. Raakt uiteindelijk met het schaap in gesprek en bevriend.
Als Ayoub besluit weg te lopen komt hij op straat in aanraking met oudere (Marokkaanse) jongens. Aanvankelijk bevalt hem dit helemaal niet.

In het tweede deel is Ayoub aardig gewend geraakt aan een leven op straat met zijn vrienden. Ze hebben hun eigen gewoontes en taaltje. De schrijver beschrijft in dit deel de verveling en het aan diggelen vallen van mooie grote toekomstdromen. De jongens zoeken hun weg in het leven. Niet altijd op een structurele manier. Uit dit tweede boek spreekt weinig hoop en in dit boek passeren herkenbare vooroordelen de revue.
Groot verschil tussen boek een en twee is dat de ontwikkeling van Ayoub in Het Schapen feest hoopvol is. Hij kijkt kritisch naar de volwassenen om hem heen en heeft hier zoal zijn eigen gedachtes bij. Het Schapenfeest doet qua sfeer denken aan de film Amarcord van Fellini.

In Drarrie in de nacht is deze hoop vervlogen. Ayoub is met zijn kameraden aan het overleven. Verveling vult hun dag. Mooi zaadje is wel dat Ayoub begint te schrijven.... Vooral de rol van de vader is opmerkelijk. Waar zijn de vaders om deze jongens op te voeden, welk rolmodel zien ze?

In het derde boek, Alleen zij, is Ayoub jong volwassen en werkt hij als afwasser in een restaurant als hij Eva leert kennen. Dit derde boek is het meest relevant en actueel herkenbaar. Hierin mengt de schrijver politiek religieuze problemen die onze maatschappij kenschetsten door het verhaal. Ayoub en Eva krijgen een relatie. Wederom beschrijft dit deel cultuurverschillen en vooroordelen. En wederom is de rol van de ouders en de familie opmerkelijk te noemen.

Deze bundel van drie boeken over Ayoub is een must voor iedereen die met jonge mensen met een allochtone achtergrond te maken heeft. De drie delen lezen makkelijk, zijn prettig geschreven, je leest lekker door. Je krijgt inzicht in hoe de generatieconflicten doorwerken in het dagelijks leven en in de ontwikkeling van de jongeren. En in de rol die de ouders hierin spelen. De bundel beschrijft dit wrang en verontrustend. Ayoub is geen domme jongen, maar door de omstandigheden kan hij dit niet in een opleiding omzetten. Hiermee geeft de schrijver volgens mij een problematiek aan die we zouden moeten oppikken en aanpakken. Daarom geef ik het boek 4 sterren