Wat het lezen van een Luc Descamps boek zo heerlijk maakt, is dat Descamps als geen ander weet hoe hij de spanningsboog strak gespannen kan houden. Als laatste deel in de serie kende dit boek een bijna onwaarschijnlijk hoog tempo. Op elke bladzijde gebeurde wel wat en de karakters en het verhaal waren continu in beweging. En als al die bewegende karakters aan het einde ook nog eens samen komen voor een epische finale, dan is dat alles wat ik me van dit boek kan wensen.

In de voorgaande delen had Descamps de wereld gemaakt en beschreven en de karakters steeds meer kleur gegeven. Al die voorbereiding, planning en het klaarleggen van de puzzelstukjes betaalt zich in dit deel uit. De diverse elementen en persoonlijkheden klikken op een prachtige manier in elkaar. En ondanks het feit dat het een jeugdboek is, schuwt Descamps de gruwelijkheden waar fantasy om bekend staat geen enkel moment.

Toch verliest Descamps zijn doelgroep geen enkel moment uit het oog. Het verhaal is makkelijk geschreven en leest daardoor lekker weg. De bladzijdes met plaatjes, die een deel van het verhaal nog net iets levendiger maken, voegen niet per definitie wat toe, maar zijn wel ongelooflijk tof geworden. En het verhaal kent een bepaalde mate van voorspelbaarheid en een nog sterkere mate van goed tegen slecht. In een jeugdboek mag dat wat mij betreft allemaal.

Het enige wat ik persoonlijk wel jammer vond is dat de epiloog maar twee bladzijdes beslaat, terwijl er volgens mij ruimte was voor meer. Ik had persoonlijk nog net iets meer willen zien van het begin van de lang en gelukkig.

Maar, dat is slechts een minor detail.