Ze was er. Dat is de openingszin van Gebroken wit. Zij is Yara Burger, een weduwe en ze is op Ile d’Oussant, een klein ruig eiland ver van de kust van Bretagne, in de Atlantische oceaan. Met die paar woorden trekt schrijfster Marianne Witvliet mij mee in haar roman op reis.
Yara Burger mag dan wel zijn aangekomen op de bestemming, het doel heeft zij nog niet bereikt. Waarom trek je terug, voor onbepaalde tijd, op een eiland, buiten het bereik van je kinderen, zonder mobiel met alleen pen en papier? Na het overlijden van haar man Jeff leek zij de sterke vrouw, maar Yara weet dat ze het verdriet om zijn onverwachte dood nog moet verwerken. Dat en de andere geheimen in haar leven, de vragen waar zij geen antwoord op weet.
De combinatie van rouwverwerking en de genezende kracht van de natuur op het eiland, de ontmoetingen met de eilandbewoners maken dit een fijne roman om te lezen. Marianne Witvliet is goed in het scheppen van sfeer tussen de regels, door de omschrijvingen van het sobere vakantiehuisje en weersomstandigheden. Steeds wordt er iets uit het verleden uit de doeken gedaan, waarbij de scheidslijn tussen toen en nu, niet haarscherp is. Herinneringen kunnen niet chronologisch worden opgediept. Toch is dat niet verwarrend om te lezen. Het draagt bij aan de spanningsboog in het verhaal, omdat je als lezer wilt weten wat Yara moet verwerken.
‘Dat is een heel leven samengevat in enkele regels’
Deze conclusie trekt Yara als zij geluisterd heeft naar het levensverhaal van Louise, de vrouw van wie zij het huis op het eiland huurt. Waarop de vrouw zegt: “Het duurde lang voor ik het in een paar zinnen kon zeggen. Ik neem aan dat jij nog in de fase bent dat je aan een paar honderd bladzijden nog niet genoeg hebt.” Zulke zinnen doen mij glimlachen, pareltjes in het verhaal waar ik een bookmark bij zet. De gesprekken met eilanders zijn belangrijk voor het verwerkingsproces van Yara, maar de dialogen zijn soms wat geforceerd, alsof alles wat er gezegd wordt, inhoud moet hebben. Vanaf het begin is het duidelijk dat Yara een lange tijd op het eiland door zal brengen. Daarmee is zij geen standaardvakantieganger, dat had ook in de opbouw van de gesprekken kunnen blijken. Bovendien lijkt het verloop van tijd helemaal geen rol te spelen in deze roman. Aan het eind van het verhaal worden details over het moment van de terugreis niet waargemaakt.
In Gebroken Wit speelt geloof een belangrijke rol. Yara worstelt met God, die haar gebeden niet heeft verhoord, maar tegelijkertijd blijft ze anderen op God wijzen. De eilanders geloven in de kracht van de natuur. Yara beweert in een van de eerste ontmoetingen stellig dat zij gelooft dat rust in God te vinden is. Dat dit dan ook gebeurd tijdens deze roman is niet verrassend wel bemoedigend.

Ik kan geen halve sterren geven op hebban, drie is te weinig vanwege het leesplezier, maar vier is te veel.