Wat hebben we lang moeten wachten op het (voorlopig weer) laatste verhaal over tovenaarsleerling Harry Potter.
Ondanks dat het boek een script is van het toneelstuk, in juli van 2016 in Londen in première gegaan, leest het ongelofelijk vlot en dus ook snel. Dit wegens de vele witruimtes in de tekst.
Het boek is opgesplitst in 2 delen, en elke deel bevat 2 'bedrijven'. De cursieve tekst, tussen de gewone tekst, laat ons weten hoe de acteurs zich moeten uitdrukken,
En aangezien we nu allemaal wel een gezicht kunnen plakken op Harry Potter en zijn vrienden, heb ik dus wel dikwijls moeten lachten tijdens het lezen. Je kan het boek u zo visueel voorstellen in uw gedachten.
Ron is zijn streken nog niet verleerd, en Hermelien is toch nog steeds haantje de voorste. Terwijl Harry zijn rustige zelf probeert te blijven.
Het verhaal gaat dus verder, maar dan 19 jaar later.
Op het einde van het zevende boek weten we dat Ron en Hermelien samen getrouwd zijn, en Harry met Ginny, de zus van Ron. Beide koppels hebben ondertussen ook kinderen, die op hun beurt ook naar Zweinstein gaan.
Die scene wordt meegenomen bij de start van dit achtste verhaal. De vraag is enkel: Keert Voldemort terug of niet? Zijn Harry en Draco nog steeds vijanden van elkaar? Speelt Perkamentus nog een rol, of is hij enkel een schilderij? En wat met Sneep? Betekent hij nog iets?
Ik heb enorm genoten van dit boek, en ook wel veel gelachen. De reeks zelf heb ik al 2 keer gelezen. Maar dankzij dit achtste boek, denk ik dat ik hem wéér eens ga lezen, voor de derde keer.
Harry Potter word je nooit beu.
Een 39-jarige HP fan.