De goede zoon is een krachtig geschreven, sterke, fictieve roman over een wereld in de (nabije) toekomst, waarin auto's zelfrijdend zijn en praten met de passagier. In deze wereld zit het verhaal verweven van de naamloze hoofdpersoon, die door een 'vriend' cq 'baas' niet geheel vrijwillig ergens naar toe gebracht.

Hoewel het boek goed geschreven is, met mooie, talloze verwijzingen naar naar o.a. de Bijbel en de mythologie raakt de lezer niet geïntrigeerd. Het verhaal boeit niet genoeg, gaat te langzaam, en lijkt nergens naar toe te gaan. Er wordt een beetje in het wilde weg gebabbeld. Wanneer komt de clou? Het gaat zo traag... Er gebeurt te weinig en dit wordt niet goed gemaakt door bijvoorbeeld uitgebreide karakterbeschrijvingen. Dit is echt een manco; want dat had heel gemakkelijk wel gekund. We lezen namelijk over de hoofdpersoon die een nogal getroebleerde relatie had met zijn ouders, maar wel trouw elke week zijn moeder in het bejaardenhuis bezoekt, twintig jaar lang! Hoe hij zich hier echter bij voelt en wat hem drijft komt slechts zijdelings aan bod, evenals de relaties met vrouwen die hij heeft gehad. Jammer, want hier had de lezer graag meer over willen weten.

Omdat de stijl wel degelijk overtuigt en het verhaal knap in elkaar steekt is het toch een goed boek geworden. Helaas moet je je dan wel even door het saaie begin- en middenstuk heen worstelen.