Deze schrijver ving mijn aandacht omdat hij in een aflevering van Zomergasten zat. Diens laatste boek kreeg ook nog eens zeer lovende recensies.
En dat is terecht, moet ik constateren nu ik het boek zelf gelezen heb. Vanaf de eerste tot de laatste pagina blijft dit boek zonder meer boeien. Door de materie (Rusland heb ik altijd erg interessant gevonden), maar ook door de vaak kostelijke schrijfstijl van Waterdrinker.
Het boek is van alles tegelijk. Allereerst natuurlijk een relaas over de 100 jaar geschiedenis van Rusland na het revolutiejaar 1917, maar tegelijkertijd is het een boek óver dit boek en vertelt Waterdrinker volop over zichzelf en hoe dit boek tot stand kwam, in een soort meta-stijl dus, die we kennen van bijvoorbeeld Frank Westerman, Geert Mak of Laurent Binet. Bij dit laatste blijft bij mij steeds de vraag overeind: wat is fictie en wat is echt? en ik denk dat Waterdrinker dat bewust gedaan heeft (daarom staat er misschien ook wel zowel ‘Roman’ als ‘Autobiografische vertelling’ op de voorkaft!).

Waterdrinker schrijft in een nonchalante of zelfs enigszins chaotische stijl, vooral omdat hij alles door elkaar heen vertelt; de ene alinea bijvoorbeeld over de kat van zijn vrouw en de alinea later weer over de eerste dagen van Lenin. Dat stoort echter geen moment, want Waterdrinker heeft meer dan voldoende interessants te vertellen. Hij kenschetst het Rusland zoals hij dat kent in detail, in overvolle en vaak ellenlange zinnen die uitpuilen van de informatie. En hij laat niet na hier een daar wat van zijn politieke gedachtengoed te laten zien. Zoals de kern van zijn betoog: dat de geschiedenis zich niet herhaalt, maar rijmt…
Wat hij zelf meegemaakt heeft is daarbij wel soms zo onwaarschijnlijk, dat je je wel afvraagt of hij dat echt ooit zelf meegemaakt heeft. Maar ook dat slik je voor zoete koek, ook omdat het boek hiermee bij tijd en wijle zeer geestig wordt.
Hiermee is dit alles overziend een zeer interessant en boeiend boek dat ik in korte tijd heb uitgelezen. Kostelijk!