Ali Mather, een 46 jarige getalenteerde violiste en Jeanne Cross, een 37-jarige secretaresse op Bridgeway Highschool leren elkaar als collegas kennen als Ali aan het begin van het nieuwe schooljaar als muzieklerares van start gaat. Ali leeft gescheiden van haar echtgenoot George. Ze is een brutale flirt die er een LAT relatie op nahoudt met Jack een eigenzinnige autoverkoper en heeft een kortstondige affaire met Brian, een collega leraar. Jeanne is het tegenovergestelde van Ali. Ze is braaf gehuwd met Gavin en haar leven draait volledig om hun 16 jarige zoon Jamie. De twee schijnbaar totaal verschillende collegas worden hartsvriendinnen. Toch hebben ze een ding gemeen: de vrouwen houden er beiden een dagboek op na waar ze hun geheime gedachten en verlangens in opschrijven.
De excentrieke Ali ontdekt per toeval dat Jeannes zoon Jamie een groot geheim met zich meedraagt en probeert Jeanne hiervan op de hoogte te brengen. Maar ook vader Gavin blijkt een geheim te hebben. Tijdens één van Gavins talrijke zakenreisje ontdekt Jeanne een geheime lade in zijn studeerkamer. Pas nu beseft ze dat ze veel te lang heeft gewacht met het zoeken van hulp en dat Jamie net als zijn vader een geheim en abnormaal leven leidt. Maar dan wordt Ali vermoord teruggevonden in de studio van haar huis. Alle sporen leiden naar Jamie. Hoe ver wil Jeanne gaan om haar zoon in bescherming te nemen?
De verhaallijn van Het leugendagboek is chronologisch opgebouwd via korte krachtige hoofdstukken. Patry Francis slaagt er perfect in het knagende gevoel van hulpeloosheid van beide hoofdpersonages geloofwaardig neer te zetten. Het geheim van Jamie wordt pas halverwege het boek onthuld, waardoor een aantal zaken pas dan perfect op hun plek vallen. De opbouw van het verhaal is dus beslist goed te noemen, al ontbreekt het nu en dan aan spanning. De lezer krijgt tijdens de eerste helft van het boek zelfs het gevoel meer een roman te lezen dan een literaire thriller. Een ondertitel waarvan naar mijn gevoel beide woorden iets te weinig de lading dekken. Oorzaak: te weinig spanning en te weinig fraai en esthetisch verantwoord taalgebruik.
Dat neemt niet weg dat Patry Francis zeker het potentieel heeft om uit te groeien tot een echte thrillerauteur, iets waar ze naar mijn gevoel met Het leugendagboek nog iets te weinig in slaagt.