In "De geniale taal" behandelt Andrea Marcolongo, een Italiaanse docente Grieks op een middelbare school, allerlei aspecten van de Oudgriekse taal die je in de moderne talen niet of nauwelijks terugziet. Aan de hand van deze taalkundige aspecten beschrijft ze ook hoe de oude Grieken hun wereld beleefden en op welke manieren je dat terugziet in hun taal. De auteur geeft een goed beeld van hoe het Oudgrieks gebruikt werd in het dagelijks leven. Met dit boek maakt ze het oude Grieks eigenlijk weer een beetje levend.

De hoofdstukken in dit boek zijn: Voorwoord bij de Nederlandse vertaling, Inleiding, Wanneer? Nooit. Het aspect, De stilte van het Grieks. Klanken, accenten en spiritus, Drie geslachten, drie getallen, De naamvallen, of: een geordende chaos van woorden, Een modus genaamd verlangen . De optativus, En hoe vertaal je dat? en Het Grieks en wij, een geschiedenis.

De Italiaanse auteur Andrea Marcolongo heeft zelf een voorwoord geschreven bij de Nederlandse vertaling, wat natuurlijk ook vertaald is. Hierin schrijft ze een aantal dingen die speciaal voor de Nederlandse lezer interessant zijn, zodat het wel wat toevoegt aan het boek. Ook verderop in het boek beschrijft de auteur dingen speciaal over Nederland, zoals in het hoofdstuk over de klank van het Oudgrieks. Daar heeft de auteur het onder andere over waarom wij in Nederland (en Italië) het Oudgrieks op een bepaalde manier uitspreken, en in andere landen niet.

In de inleiding beschrijft Marcolongo waarom ze dit boek heeft geschreven en hoe haar idee van het Grieks over haar leven heen veranderd is. Ze haalt vaak de vervelende Griekse lessen van de middelbare school aan en ze beschrijft dit alsof iedereen uit haar omgeving deze mening deelt, maar of Grieks een leuk vak was, ligt natuurlijk heel erg aan de docent (net zoals bij alle andere vakken op de middelbare school). Wel vertelt ze dat je in Italië alleen werken van proza-auteurs vertaalt op het gymnasium, wat in Nederland natuurlijk anders is. Het einde van het hoofdstuk over vertalen is een soort pleidooi voor het leren van Grieks op de middelbare school. Erg grappig en herkenbaar!

Ze noemt dit boek een "oefening in het denken op z'n Oudgrieks", wat natuurlijk ook leuk is voor mensen die nooit Grieks hebben gehad op school. In het hoofdstuk over de naamvallen staat bijvoorbeeld ook een leuk stukje over kleuren in het Oudgrieks, waaruit blijkt hoe anders de oude Grieken over kleuren dachten (ook al zagen ze ze wel op dezelfde manier als wij).

Er staan ook een aantal hoofdstukken in die ingaan op de grammaticale kanten van de taal, maar het wordt nergens een lijstje regeltjes. Ze legt de naamvallen bijvoorbeeld uit aan de hand van waar ze voor gebruikt worden, heel duidelijk en zonder allerlei grammaticale regels op te stellen.
Het hoofdstuk over Griekse werkwoorden is voor iedereen met een interesse in talen boeiend: Het Grieks heeft werkwoordstijden, maar de Griekse werkwoorden leggen juist de nadruk op hoe iets verloopt en het effect van een handeling op de spreker.

Het laatste hoofdstuk gaat over de geschiedenis van de taal Grieks, wat heel interessant is. Van een aantal woorden beschrijft ze waar ze vandaan zijn gekomen en hoe woorden in het huidige Grieks terecht zijn gekomen. Omdat niemand nu nog het Oudgrieks echt spreekt, vertelt ze ook wat over de geschiedenis en hoe het eigenlijk kan dat we nog zoveel Oudgriekse teksten tot onze beschikking hebben.

Op momenten dat de auteur echter een "moeilijke taal" nodig heeft om mee te vergelijken, gebruikt ze Japans: "Het had net zo goed Japans kunnen zijn.", bijvoorbeeld bij de uitleg over het werkwoord "kijken", wat erg onregelmatig is in het Grieks. In dit geval had het dus geen Japans kunnen zijn, want dit werkwoord is in het Japans juist heel regelmatig qua vervoegingen!
Haar vergelijkingen met het Japans, wat ze dus meerdere malen doet als ze een "onbegrijpelijke taal" nodig heeft, lopen spaak als je het tegen iemand hebt die wel Japans begrijpt.

Op enkele uitzonderingen na, worden Griekse woorden in de lopende tekst niet in onze letters weergegeven, maar enkel in het Griekse alfabet. Als je Grieks kan lezen is dit geen enkel probleem, maar anders kun je voorin opzoeken hoe elke letter uitgesproken moet worden. De vertalingen van de woorden worden wel altijd gegeven en voor passages uit Griekse teksten, worden bestaande Nederlandse vertalingen gebruikt (waarvan de bronnenlijst achterin het boek staat).

Als gymnasiast zul je wel veel herkennen in dit boek, niet alleen de voorbeeldteksten die Marcolongo aanhaalt. Wel merk je een aantal verschillen op tussen de gymnasia in Nederland en Italië. Er worden best veel dingen besproken die niet zo direct en duidelijk in de leerstof voor het Griekse eindexamen op de middelbare school zitten. Het zal van je docent afhangen of je hier dan van hebt gehoord of niet.
Wat een klein beetje storend is, is dat de auteur regelmatig aanneemt dat mensen die Grieks leren op het gymnasium, hier een hekel aan hebben. Aangezien dit toch vaak aan je docent ligt en ze zelf ook docent Grieks op een middelbare school is, hoop ik dat zij toch wel één van de docenten is die het vak wél op een leuke manier geeft!

Dit is sowieso een fijn boek om erbij te hebben als je nu Grieks doet op de middelbare school, maar het is ook erg leuk om te lezen nadat je je eindexamen al hebt gedaan, omdat het nieuwe inzichten toevoegt aan hetgeen je al hebt geleerd.
Voor (voormalig) gymnasiasten biedt het boek dus genoeg nieuws, maar ook voor mensen die interesse hebben in hoe talen in elkaar kunnen zitten en die het niet storend vinden dat de Griekse woorden niet getranscribeerd zijn, maar alleen in Griekse letters worden weergegeven, is het een interessant boek.