Het is 2033, 20 jaar geleden is door een nucleaire oorlog de mensheid voor een groot deel vernietigd, de overlevenden zijn de immense metro ingevlucht van Moskou aangezien er 'boven' niet meer te leven valt door alle straling die is vrij gekomen.

Artjom, onze hoofdpersoon, woont op station Volksvlijt, bij zijn pleegvader. Hier leeft hij prima totdat de 'zwarten' oprukken, (een soort mens met een soort leerachtige huid). Artjom komt een man tegen die hem een doel geeft mocht deze man niet meer terug komen van zijn missie.
Door dit doel maakt Artjom een reis door de metro en beleeft zo de meest vreemde dingen. Door alle straling zijn er mutanten ontstaan, waarvan een aantal de metro proberen binnen te dringen, de buizen in de metrotunnels maken vreemde geluiden waardoor sommige mensen spontaan verdwijnen.

Door dit hele avontuur leert Artjom veel over zijn leven, het leven in de metro en het leven van vóór de oorlog, toen hij nog te klein was om daar nog iets van te weten. Daardoor is dit boek niet alleen science fiction, zelf ga je ook over bepaalde dingen in het leven nadenken.
Doordat Artjom zo ontzettend veel meemaakt is het geen moment een saai boek, het begin is even inkomen, maar zodra Artjom op zijn reis gaat is de spanning niet meer weg te denken, iedere tunnel die hij ingaat, bij elk station waar hij komt vraag je je af wie of wat hij nu weer tegen gaat komen.

Metro 2033 is wat dat betreft een geslaagd boek, het is science fiction, maar wie zegt dat dit niet onze toekomst is?