Dit boek is de opvolger van Mijn naam is niemand, de eed van Odysseus, die over de strijd met Troje gaat. Dit deel gaat over Odysseus’ thuisvaart en -komst. Maar ook over uiteindelijk de open, slechte afloop. Manfredi als geen ander mag van mij het verhaal van Odysseus, eens bedicht door Homerus, opnieuw vertellen. Het is alsof je weggezogen wordt uit de 21e eeuw en uitgespuugd wordt in de tijden van weleer toen Europa nog bevolkt werd door primitieve volkeren met een animistische geest en de vindingrijke geest van de mens geboren werd in de Koning van Ithaca. Odysseus, zoon van Laërtes. Hij leerde sluw te zijn, te liegen en te bedriegen. Uit tactische overwegingen. Het verhaal is tegelijkertijd een verslaggeving van de wederwaardigheden van de koning en leider Odysseus, de teloorgang van een grote Griekse beschaving als de individualisatie van de mens, die diep in zijn ziel niet meer dan ‘Niemand’ is. De bewustgeworden angst van de mens en de confrontatie met zijn eigen sterfelijkheid. Uiteindelijk zijn wij allen slechts een speelbal van de Goden. Echt prachtig verteld en Manfredi blijft trouw aan wat we over deze tijd te weten zijn gekomen, maar voornamelijk aan het overgeleverde gedicht van Homerus. Na dit boek gelezen te hebben kan ik niet ontsnappen dat hier de geestelijke strijd van de mens getoond wordt om de angst voor zijn sterfelijkheid te overwinnen. Best wel een zwaar boek om te lezen, maar ook heel mooi.