Ik moet bekennen dat ik sinds ik kan heugen geen krant meer gelezen heb, zelfs niet online. Heb ik er spijt van? Kan volmondig ja zeggen na het lezen van: En alweer bleven we ongedeerd. Het is het laatste en derde columnbundel van Hanna Bervoets welke zij voor het Volkskrant Magazine schreef. Met veel humor en op een interessante, intrigerende schrijfstijl neemt zij je mee naar herkenbare dagelijkse dillema's.

De cover is simpel gehouden maar het trekt meteen naar het eerste column van Bervoets, namelijk: Attractie, hoe komt het zo dat wij ons het ene moment helemaal top voelen en het andere moment depri, ofwel de rollercoaster gevoel wat wij allemaal wel eens mee maken. Bervoets weet moeilijke topics zo goed te beschrijven dat het je aan het denken zet, eigenlijk wordt er een spiegel voorgezet zodat je na het lezen van een column er automatisch over na gaat denken en dan opeens het bekende 'o ja' gevoel je aanvalt. Denk maar eens aan het gedeelde laatste hapje, waarom hebben wij altijd het gevoel deze beleefd af te willen slaan terwijl wij zelf nog wel een stukje willen of waarom dragen wij graag een huispak terwijl anderen het vaak zien als een dagelijks outfit welke jouw persoonlijkheid weerspiegeld? Zo en nog veel meer interessante columns zijn er te lezen in: En alweer bleven we ongedeerd.

Het is geen boek welke je in één keer uit moet lezen, het beste zal zijn zo bijvoorbeeld in de ochtend, middag en voor het slapen gaan een column te lezen, maar pas op, het werkt verslavend want zelf had ik door de interessante onderwerpen de neiging om aldoor te lezen omdat zoveel dingen herkenbaar zijn. Heb in ieder geval weer wat over mijzelf geleerd en dat kan ik van weinig boeken zeggen. Het boek blijft je intrigeren en vraagt erom herlezen te worden. Ik heb met zeer veel plezier de columns gelezen vooral omdat het mij een glimlach op het gezicht toverde.