Hans Croiset is beroepshalve betrokken geweest bij Vondel-opvoeringen. Hij heeft ettelijke zalen vol gekregen met aan de huidige tijd aangepaste opvoeringen van onspeelbaar geachte Vondel-treurspelen ook in de tijd dat Vondel saai werd gevonden. In deze fictieve autobiografie, komt Joost van den Vondel (1587-1679) aan het woord in zijn laatste levensjaren. Uit deze jaren zijn geen geschriften meer bekend. Croiset heeft deze ruimte opgevuld.
Vondel komt naar voren als een gecompliceerde persoonlijkheid die te midden van roerige gebeurtenissen zijn weg in het leven zocht. Vondel blijkt behept te zijn met trekken die vaak met elkaar in conflict zijn en hem onrustig maken. Zo is hij opvliegend en ook relativerend. Hij blijkt weinig achting voor zijn oude werk op te kunnen brengen, maar ontdekt daarin toch ook mooie passages. Hij is vast in zijn godsgeloof maar twijfelt veel , hij heeft een afkeer van bezoek maar kan daarvan ook wel opknappen.
Ik, Vondel is geen geschiedenisboek, maar het is een prachtige manier om de historie te beleven. Het was voor mij bovendien een manier om het oeuvre van Vondel beter te leren kennen.