Dit boek werd me aangeraden door een Hebban Boekentipper, Angèle van Baalen, en ik werd van de beschrijving wel enthousiast, aangezien ik zelf ook graag piano speel. Ik heb het boek direct (tweedehands) besteld en dook in het verhaal.

Allereerst heb ik grote bewondering voor de taal van Dorothée Albers: ze implementeert veel muziek-gerelateerde vergelijkingen in het boek, ook waar het niet direct over de muziek gaat. Dit maakt het verhaal levendig en extra leuk om te lezen.

Het verhaal zelf bestaat uit een drieluik: het begint met het verhaal over Jet, een bedreven pianiste, die zwanger raakt van een kortstondige liefdesrelatie, maar het kind niet mag houden omdat ze niet kan trouwen met de vader, die een ander geloof kent dan zijzelf. Vervolgens lees je het verhaal over Jurre, het verloren kind van Jet die er ongeveer bij toeval achter komt dat de ouders die hem hebben opgevoed niet zijn biologische ouders zijn. Zelf speelt hij saxofoon en is bereid hiervoor veel op te geven. Als derde volgt het verhaal van Fine, de cello spelende dochter van Jurre. Zij heeft er veel moeite mee dat ze het idee heeft dat haar vader haar niet steunt en dat hij iets voor haar verbergt. Haar broer, Jelle, speelt ook op hoog niveau piano, maar heeft niet de ambitie naar het conservatorium te gaan.

Hoewel het intrigerend is om over deze drie generaties te lezen en ook te zien hoe de tijden veranderen, waardoor veel meer mogelijk is, maar wellicht ook meer druk van buitenstaanders wordt opgelegd. Het verhaal sprak me aan, maar het liet me toch onbevredigd achter: er zijn een aantal losse eindjes die niet worden uitgelegd.