Vriendendienst gaat over de welig tierende corruptie in de immobiliënsector in Venetië. Donna Leon wordt door Italiaanse critici wel eens bekritiseerd omdat ze Italië in een slecht daglicht zou stellen, terwijl ze de situatie in feite weergeeft zoals die werkelijk is. Achterpoortjes en vriendjespolitiek zijn nu eenmaal eigen aan de Italiaanse cultuur, de critici ten spijt. Vriendendienst is het negende boek in rij over de alomgeprezen commissario Brunetti en het eerste boek uit de reeks dat ik heb gelezen. Eens geen commissaris die een liederlijk leven leidt of een onverzadigbare seksdrang heeft. Wel integendeel, Brunetti woont samen met zijn vrouw die professoressa is, dochter en zoon in een knap appartement waar heerlijk wordt getafeld, gemonopolied en de kinderen vrijwillig de vaat doen. Het is eens wat anders. De plot is vrij eenvoudig en enkele verhaallijnen die oorspronkelijk nodig zijn om een situatie te verklaren, worden niet verder uitgewerkt. Daarom ook dat de ontknoping ietwat flauw aandoet: ik had verwacht dat alle elementen hun rol zouden spelen en op het einde zouden samenvloeien. Ook de alwetendheid van signora Elettra kan storen en misschien laat Donna Leon hier wel enkele mooie cliffhangers liggen. Een slecht boek dan? Neen, het enthousiasme van de commissario, de aangename setting, de Italiaanse woorden en cultuur en het onderwerp maken Vriendendienst tot een leuk boek. Daarom 3 ***. Misschien nog een tip voor wie Venetië al heeft bezocht: met een stadsplan erbij voel je je zo weer op vakantie.