Een bitterzoete tragedie over een vrouw van in de veertig die zich meer en meer verliest in haar zelfdestructieve gedrag. Ik ken eigenlijk maar weinig romans waarin het zo expliciet gaat over een vrouwelijk personage dat zichzelf ongegeneerd naar de klote helpt. (Zegt misschien ook wat over de boeken die ik zelf uit zoek...?) Jean Rhys weet net die goede balans te vinden tussen hartverscheurende triestheid en een soort relativerende ironie. Het hoofdpersonage is een gelaagde figuur die sympathie opwekt, maar die tegelijkertijd ook continu de vraag afdwingt: doet zij dit alles zichzelf aan, of is zij echt een slachtoffer van haar situatie? Schrijnend!