Het verhaal gaat over een man die een doorgang vindt terug naar 1958. “Wat gebeurt er als ik daar blijf tot 1963 om de moord op JFK te voorkomen?” is de kernvraag die de man zich stelt. Geen Vietnam oorlog bijvoorbeeld?
Er zit een veiligheidspal in het tijdreizen. Als je weer terug naar 2011 gaat is het daar maar twee minuten later, hoe lang je ook in 1958 gebleven bent. En als je weer naar 1958 gaat is alles wat je tijdens je vorige bezoek verandert hebt ongedaan gemaakt.

De hoofdpersoon blijft eerst een tijdje om op proef wat dingen te veranderen. Na kort terug te zijn geweest in 2011 gaat hij uiteindelijk voor het verijdelen van de aanslag op JFK. Hij blijft 5 jaar in de late 50’s en vroege 60’s. Hoe dat afloopt verklap ik uiteraard niet. Het sterkste deel van het boek is het begin en einde. Tussen (globaal) bladzijde 350 en 550 vond ik dat er niet erg veel gebeurde en dat stuk had wat mij betreft wel iets korter gekund. Toch ging het nooit echt vervelen, al was het maar omdat dat deel ook een aardig beeld geeft van het Amerikaanse leven in die tijd en ook van de achtergronden van zowel Lee Harvey Oswald als de mensen die om hem heen leefden. Maar de echte vaart zat vooral in het eerste en laatste deel van het boek. Hou je dus een bladzijde of 6 a 700 tempo over. Goeie deal dus.

Verwijzingen naar andere King boeken (enkele kinderen uit “It” komen er in voor als de hoofdpersoon in Derry, Maine terecht komt), het “butterfly effect” bij tijdreizen, de verwondering van een 35 jarige uit 2011 die in 1958 terecht komt, de vreemde effecten die zijn daden lijken te hebben, de voorbereiding op het voorkomen van de aanslag op JFK, liefde en vriendschap, gokken met voorkennis, overal tabaksrook, bewakers van het gat in de tijd en na vijf jaar terug naar je eigen tijd gaan om te ontdekken wat er gebeurd als je de geschiedenis een beetje verandert, dat is een deel van wat je krijgt in 22-11-1963. Ik vond het al met al een mooi verhaal, een zeer onderhoudend boek en ik heb er weer een dagdroom bij. Wat als ik terug in de tijd kon gaan en in het Dokkum (of Groningen om mijn part) van 1958 terecht kwam…