In tegenstelling tot wat de naam laat vermoeden, zijn het geen broers Wagenaar die dit boek hebben geschreven. Achter dit pseudoniem gaat de samenwerking schuil van twee schrijver-vertalers: Gerd Jan de Vries, die ook al Het dode kind op zijn palmares heeft staan en Auke Leistra, die al menig vertaalwerk op zijn conto heeft.
De titel is al even misleidend als de auteursnaam, want het Pieterpad  een bijna 500 km lange GR of LAW dat Nederland, vertrekkende in Pieterburen, van noord naar zuid doorkruist om te eindigen op de Sint-Pietersberg in de buurt van Maastricht  speelt maar een kleine rol. De hoofdrol wordt toebedeeld aan de romantisch dichter A.C.W. Staring, die rond de jaren 1800 leefde en werkte in Vorden, waar het Pieterpad doorheen loopt.
Hoogleraar Historische Letterkunde Lubbert Klein Eggink nodigt een aantal medewerkers uit om samen een stukje van het Pieterpad af te wandelen. Op het eindpunt van hun tocht, in Vorden, doet Lubbert een mededeling die bij het gezelschap inslaat als een bom, en de volgende ochtend wordt hij dood  vermoord  teruggevonden. Jaro van Campen kan zich met de beste wil van de wereld bijna niets meer herinneren van die nacht, en besluit de groep te verlaten om te proberen zijn onschuld voor zichzelf te bewijzen, en hopelijk tegelijkertijd ook nog de moordenaar te kunnen ontmaskeren.
Moord op het Pieterpad is een zeer a-typisch werk binnen het genre van het spannende boek gebleken. In plaats van een verhaal vol actie na te streven, dat zich in een razende vaart voor de ogen van de lezer afspeelt, kiezen de auteurs, geheel volgens het wandeltempo, voor een gezapige schrijfstijl, die resulteert in een bijna gezellig voortkabbelend verhaal. De nadruk ligt voor één keer eens niet op de zoektocht naar de daders of het achterhalen van het motief, maar op de band die elk van de wandelaars heeft met de plaatselijke poëet Antoni Staring.
Ook hebben de schrijvers veel ruimte gelaten voor, en aandacht besteed aan, de humor in het boek. Hun woordkeuze, taalkundige spitsvondigheden en zinsconstructies zorgen voor een sappig muniscript, waardoor er meerdere keren de zweem van een glimlach rond de lippen van de lezer zal spelen. Maar ook de droge humor waarmee de interactie tussen, en de conversaties van, de twee politierechercheurs overgoten wordt, maakt dit boek een plezier om te lezen. En dat alles zo goed gedoseerd, dat we toch niet kunnen spreken van een humoristische boventoon.
Natuurlijk knabbelt de humor aan de geloofwaardigheid van het verhaal, maar voor één keer stoort dit totaal niet. Voor één keer is het etiket literaire thriller eens gerechtvaardigd toegekend.
Hoewel dit boek is aangekondigd als het begin van eens reeks thrillers rond het Nederlandse erfgoed, is het tweede deel tot op heden niet verschenen. En dat is jammer, want dit sympathieke buitenbeentje is een aangename literaire verrassing dat naar meer smaakt. Liefhebbers van de werken van Jos Pierreux en Toni Coppers mogen dit boek dan ook niet links laten liggen en de anderen moeten Moord op het Pieterpad zeker in hun achterhoofd houden voor het geval ze even uitgekeken raken op de klassieke spannende boeken en ter afwisseling eens wat anders willen lezen