Ja, ik vond dit een goed boek. Dik, niet erg vlot geschreven. Je moet je er in het begin wel even in vastbijten.
Maar wel heel erg MOOI geschreven en wat de schrijver uiteindelijk wil bereiken (tenminste; wat ik vermoed dat hij wil bereiken) lukt. De beschrijvingen van de jeugdherinneringen van twee opgroeiende broers in een gehucht in Noord-Holland met strenge, idealistische ouders, is pakkend en je voelt oprecht mee. Het verschil in karakter tussen de twee is ook heel goed uitgewerkt. Doordat van Beijnum zoveel aandacht besteedt aan zijn personages, blijft het heel boeiend en wil je gewoon weten wat er nu precies is voorgevallen. Na een pagina of 100-120 raak je steeds meer 'in het boek' en leest het ook vlotter.
Een aanrader!