Han Peeters begon eind 2009 aan het schrijven van zijn afscheidsbrief. De reden was dat hij alles wat hij in zijn leven door hard werken bijeen had vergaard was kwijtgeraakt. Zijn huis, vermogen, scheiding van zijn tweede vrouw, faillissement en een achteraf onterechte hoge OPTA-boete zorgden ervoor dat hij het leven niet meer zag zitten. Hij schreef een afscheidsbrief als de ongeschreven etiquette in het proces van zelfdoding, maar het werd een boek.

Tijdens het schrijven worstelt hij met zijn herinneringen aan zijn leven wat hij heeft geleid en gaat hij een gevecht aan met zijn demoon “sneeuwvlokje”, die hij een belachelijke naam gaf zodat hij er minder bang voor was. Sneeuwvlokje komt regelmatig voorbij en dit geeft het verhaal iets extra’s.

In eerste instantie heb je als lezer een bepaalde verwachting van dit boek maar het is meer dan zomaar een brief in boekvorm geworden. Het is een autobiografie en de auteur stelt zich zeer kwetsbaar op. Hij heeft zich een grote spiegel voorgehouden en zichzelf flink aangepakt door terug te gaan in zijn leven om het stukje voor stukje te kunnen ontleden. Het is niet allemaal triestigheid, want er is voldoende ruimte overgelaten voor humor en zelfspot.

Het heden en het verleden wisselt zich af. Soms is dit verwarrend, maar is wel overeenkomstig het gevoel van de schrijver toen hij dit boek met de dood op zijn hielen schreef.

Als lezer realiseerde ik me dat als je in een diep dal zit, er altijd mensen zijn die het nog zwaarder hebben.

“Afscheidsboek” is het debuut van Han Peeters, waarin hij in het schrijfproces zichzelf meerdere malen tegenkomt om uiteindelijk als winnaar uit de strijd te komen. Hij heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en is een carrière als schrijver begonnen. Inmiddels heeft hij twaalf boeken op zijn naam staan, zowel fictie als non-fictie, waarvan vier titels in het Engels zijn vertaald.