Het diner - door Herman Koch, lijkt aanvankelijk een ietwat hilarische beschrijving van twee koppels - de mannen zijn broers - die in een heel chique restaurant gaan dineren op uitnodiging van broer Serge, die een politieke V.I.P is en er prat op gaat dat hij niet weken bij voorbaat hoeft te reserveren om het beste tafeltje in het restaurant te krijgen.
De tweede broer, Paul is een 'op rust gestelde' geschiedenisleraar voor wie dit allemaal niet zo hoeft en die liever in een gewoon café spareribs gaat eten.

Via het aperitief van het huis tot de koffie met grappa na, worden we door de verschillende gangen geleid. Dat gebeurt door een zeer humoristische beschrijving van de gerechten, geserveerd op grote borden met veel witte ruimte, en van de gerant die over elk blaadje sla en elk sausje een onnodige uitleg meent te moeten verschaffen.
Op het eerste gezicht: een zeer humoristisch boek dus.

Maar beetje bij beetje wordt een onderhuidse spanning voelbaar:
Zaken die moeten besproken - en afgesproken - worden over de zoons uit beide gezinnen - die samen hun toekomst op het spel hebben gezet - worden zijdelings vernoemd maar niet echt openlijk ter sprake gebracht.
De rode ogen van de echtgenote van de eerste broer, die erop wijzen dat zij gehuild heeft vóór ze kwamen dineren en een nieuwe huilbui na het voorgerecht, roepen vragen op.
SMS-jes en mobiele telefoongesprekken tussen moeders en zoons, die wel vernoemd worden maar die niet geciteerd worden wekken de nieuwsgierigheid van de lezer en bederven de lust tot eten
En stilaan wordt het duidelijk dat er met broer Paul ook al sinds lange tijd iets niet 'in orde' is.

Uiteindelijk komt het tot een climax, een niet verwachtte climax.
Het hele gebeuren speelt zich af in slechts enkele uren, van één avond - maar met enkele zijsprongetjes naar zaken die eerder zijn voorgevallen en die de spanning tijdens het diner verklaren. Die flashbacks zien we via broer Paul, die trouwens verteller is van alle gebeurtenissen, zowel in heden als verleden.

Dit alles - humor en spanning - heeft Herman Koch op een sublieme wijze met elkaar verbonden in een aangename leesbare schrijfstijl en met een steeds maar oplopende spanningsboog die uiteindelijk uitmondt in gebeurtenissen die het verleden toedekken voor altijd, zodat de schone schijn voor de gezinsleden kan blijven bestaan.... Alhoewel, niet voor elk van hen.