Na een redelijk overbodig boek achter de kiezen te hebben, biedt De Jagers terug wat meer vooruitgang. Het verhaal wordt afgerond, weer op een erg originele en doordachte manier, en doorspekt met humor.
Opvallend, eigenlijk, maar Thorn doet mij denken aan een Grijze Jager, zoals hij ook zo stil kan rondsluipen en koffie drinkt - of zuipt, hoe je 't ook bekijkt. Een grappige overeenkomst, noem ik dat.
De aanwinst van Lydia in het vorige boek heeft duidelijk ook een positief effect op het verhaal. Ze biedt een beetje meer afwisseling tussen al die rauwe mannelijke Skandiërs.
Flanagan heeft zich de wereld van de Skandiërs duidelijk eigen gemaakt, na drie boeken, en ze ook meer diepgang gegeven dan zelfs alle avonturen met de Araluenen deden.
8,3/10