Het debuut van de Vlaamse dichter-performer Andy Fierens, waarmee hij in 2010 de Herman De Coninckprijs voor beste debuut won. Verwacht je niet aan klassieke, zwaar op de hand liggende gedichten, maar aan een wervelende roes waarin je hardop moet lachen, alles wordt gerelativeerd en vooral de dichter zichzelf, en de lol die hij hieraan beleeft. De gedichten zijn als een soort 'trips' waarin je je als lezer helemaal kan verliezen. (als je daarin wil meegaan natuurlijk)
Niet iets wat mijn vroegere lerares Nederlands zou aanraden vanwege de vulgariteit en de spot erin, maar wel zeer origineel en wat ook meer de richting van 'poetry slam' of 'spoken word' uitgaat (zijn verleden uiteraard). Het beste van Fierens ligt dan ook in zijn performance. Neergeschreven hebben zijn gedichten net iets minder kracht.