Het klinkt als een cliché, maar in dit boek waar ogenschijnlijk niet veel gebeurt barst het van de spanning.

Het verhaal speelt zich af op een eilandje tussen Groot Brittannië en Scandinavië. Op dat eiland wonen maar vier mensen. Een eenzame man Karl en een gezin bestaande uit een vader Birk, moeder en hun zoon Mikael. Centraal staat een alles beklemmende liefde en deze greep me, met op het achtergrond het eenzame decor van een eilandje, bij momenten echt bij mijn keel.

Wanneer de vader overlijdt zien we wat de gevolgen op lange termijn hiervan zijn. Voor de moeder is het verdriet van het verliezen van haar man onverteerbaar en het gemis van liefde op zo’n godverlaten eiland drijft haar naar waanzin. Het gaat zelfs zo ver dat er een onnatuurlijke band tussen moeder en zoon lijkt te ontstaat, waarbij de ontwikkeling van zo’n jongen op een verlaten eiland natuurlijk ook om problemen vraagt. Daarnaast speelt zich een andere verhaallijn met eenzelfde thematiek af. Namelijk de liefde die Mikael voor meeuwen heeft, naar mijn mening door gebrek aan vriendschap. Deze liefde is dermate ook beklemmend dat ik het hele verhaal met spanning gelezen heb, want dat dit zou nooit goed af kunnen lopen.

Knap geschreven, om zoveel spanning onderhuids te kunnen leggen in een verhaal dat op het eerste gezicht zoveel rust ademt.