Callie en Tilda zijn tweelingzussen en een helder voorbeeld dat tweelingzussen heel verschillend kunnen zijn. Hun karakters zijn totaal verschillend waardoor de band onderling niet zo hecht is als je zou verwachten. Maar toch verandert er wat als Tilda Felix leert kennen. Normaal gesproken hield ze Callie op grote afstand maar nu betrekt ze Callie ineens in haar leven. Tilda is een aanstormende actrice en haar vriend Felix is bankier. Het lijkt de perfecte relatie totdat Callie erachter komt dat Felix een controlfreak is en regelmatig woedeaanvallen heeft. Sinds Tilda Felix kent laat zij zich door hem overheersen en is zichzelf niet meer. Ze is gestopt met werken en haar eetlust is minimaal.
Callie maakt zich zorgen en sluit zich aan bij een forum op internet voor slachtoffers van mishandeling. Ze hoort heftige verhalen op dit forum en als een van haar onlinecontacten het slachtoffer wordt van haar gewelddadige man komen er twijfels. Wat moet ze doen? Moet ze iets ondernemen? En dan krijgt ze het bericht dat Felix is overleden, vermoedelijk aan een hartaanval. Of heeft er iemand actie ondernomen en is Felix vermoord?

Witte lichamen wordt vanaf het begin overheerst door een wat donkere setting. Voortdurend overheerst er een naargeestig gevoel. Het ziet ernaar uit dat Callie een obsessie heeft. Een obsessie voor haar zus. Ze wil continu dichtbij haar zus zijn en de band voelen die tweelingzussen horen te hebben. Ze ziet Tilda wegkwijnen sinds ze een relatie heeft met Felix en het enige dat voor haar telt is dat ze haar zus wil redden. Maar op de een of andere manier is haar zus ongrijpbaar. Er zijn hoofdstukken die teruggrijpen naar het verleden waar de karakters van Callie en Tilda iets meer uitgediept worden en waar je de zussen beter leert begrijpen. Maar er blijven nog genoeg vragen over.

Robins wekt door de obsessie van Callie een bepaalde verwachting en het is continu wachten op dat moment dat alles opengegooid wordt. Het is lang wachten op dat moment en als het eenmaal zover is worden alle verwachtingen en vermoedens weggevaagd. Er was al voortdurend een gevoel dat er iets was dat niet te voorzien zou zijn, maar de gedachten zijn geen moment die ene richting op gegaan. Robins weet met haar schrijfstijl voortdurend een beklemmend gevoel op te roepen en het verhaal een goede aantrekkelijke sfeer mee te geven. De spanningsboog is niet hoog en er had iets meer vaart in mogen zitten maar alles is toch voldoende om de lezer te blijven intrigeren en de wijze waarop de lezer op het verkeerde been wordt gezet is een complimentje waard.