Zero is een anonymous groep die met filmpjes waarschuwt tegen Freemee, een bedrijf dat data verzamelt.
Cynthia Bonasant is een journaliste die het genoegen heeft om smartglasses uit te testen. Wanneer haar dochter de bril meeneemt, gaat er iets fout en een vriend van haar dochter overlijdt. Vastberaden uit te zoeken wat er eigenlijk gebeurd is, komt ze bij Freemee terecht. Via haar dochter ontdekt ze zaken die Freemee uit de statistieken probeert te houden. Wanneer meer personen sterven en Cynthia opgejaagd wordt, blijkt hoe weinig er nog van onze privacy overschiet.
Op zich is het idee om data over jezelf te verkopen aan de hoogste bieder niet slecht want nu gebruiken bedrijven als Facebook, LinkedIn, Google, Apple, Twitter schaamteloos al onze data. Is het niet beter om deze data in eigen hand te nemen en zelf te bepalen wie erover mag beschikken?
Daarop ben ik geneigd om ja te zeggen.
Maar wat als er dan krachten aan het werk gaan die je manipuleren en proberen je over te halen om meer data verzamelen, je grenzen te verleggen, competitie aan te gaan? Dit gebeurt ook al, kijk maar naar allerlei sportapps waarbij je aan je vrienden op Facebook kan laten weten wanneer je hoe hard gesport hebt. Zonder dat er iets gezegd moet worden nemen velen de handschoen op en gaan dan ook sporten, liefst iets meer of harder dan jij. Waar ligt de grens?
Dit boek stemt tot nadenken, over hoe ver we al zijn doorgeschoten en hoe ver we nog zullen gaan. Is er een grens waar we niet over willen?