Een boek waar je even stil van blijft als je het uit hebt. Robbert is echt onder mijn huid gaan zitten en bleef nog wel een paar dagen in mijn hoofd hangen. De zin “ik hoorde onze familie in twee scheuren” vond ik één van de mooiste (en pijnlijkste) zinnen uit het boek en zou als zin een mooie samenvatting van het boek kunnen zijn.
Het boek begint als Robbert zes jaar is. Hij is een beetje het buitenbeentje binnen zijn gezin. Met zijn moeder heeft hij een moeizame relatie, met zijn vader daarentegen een hele warme. Het boek is heel vlot geschreven en wat ik prettig vond is dat er na een tijdsprongetje vermeld wordt hoe oud hij op dat moment is. Ik vond het een vrij tijdloos boek, pas aan het eind van het boek kwam ik erachter dat hij in 1960 geboren is. Het ‘tijdloze’ maakte het boek voor mij nog prettiger leesbaar. De actualiteiten doen er hierin ook niet toe.De korte hoofdstukken wekken door hun kortheid een bepaalde extra spanning op. Waar het boek om draait is Robbert en zijn familiebanden en hoe deze banden zich ontwikkelen. De pijnlijke momenten met zijn moeder sneden door mijn ziel en de zeldzamere mooie met haar raakten mij echt, net als de één-op-één momenten met zijn vader. Dat de schrijver een Vlaming is speelt misschien mee in dat sommige zaken niet heel expliciet besproken worden, maar dat je wel goed voelt wat er achter zit. Het einde vond ik onverwacht. De titel in combinatie met de tekst op de achterflap hadden bij mij hele andere verwachtingen gewekt. Die nog steeds waar zouden kunnen zijn, maar dat zal ik waarschijnlijk nooit weten. Het verhaal bevat veel autobiografische elementen, dit hoorde ik nadat ik het boek had gelezen. Dat maakt het geheel nog pijnlijker en schrijnender en nog knapper geschreven.