Dit boek heeft een paar jaar op mijn "nog te lezen" plank gestaan, ik kwam er niet aan toe om het te lezen, maar toen ik eenmaal begon was ik verkocht. Wat een hartverscheurend maar mooi boek! Rivka wordt door haar ouders in de oorlog weggebracht naar een onderduikadres. Het meisje heeft haar broertje op dezelfde manier zien vertrekken, maar verder geen idee wat er gaat gebeuren: ze gaat met haar vader naar een man, die haar overdraagt aan een "tante" die haar naar Zeeland brengt naar een dominees-gezin. Op de vlucht heeft Rivka de naam Anneke gekregen en is haar ingeprent dat haar ouders zijn omgekomen bij een bomaanslag. Het meisje is op dat moment vier jaar. Anneke groeit op in Zeeland, waar ze de watersnood meemaakt, en christelijk wordt opgevoed. Haar Joodse komaf is onbespreekbaar voor haar pleegouders, die er alles aan doen om haar na de oorlog te mogen "houden". Anneke is een opstandige puber, iemand die niet mee wil gaan in de massa. Ze touwt uiteindelijk en krijgt tegen haar wil kinderen.
Persoonlijk herken ik veel in Anneke, nee, ik ben niet Joods, en ik heb de oorlog niet meegemaakt. Ik herken de opstandigheid. Daarnaast ben ik buitengewoon geïnteresseerd in ware oorlogsverhalen, en ik denk dat dit een waargebeurd verhaal zou kunnen zijn. Minpuntje aan het boek vind ik dat sommige dingen wel erg toevallig zijn, bepaalde ontmoetingen bijvoorbeeld. Maar een boek moet natuurlijk ook aantrekkelijk blijven om te lezen. Ik las het boek in één adem uit en sloeg soms hardop kreten van ontzetting. Een aanrader wat mij betreft!