Meg Evans wordt wakker op een vreemde plaats, een kamer zonder ramen en deuren. Ze kan zich niets meer herinneren, tot ze langzaam maar zeker beseft dat ze is ontvoerd. Maar waarom? En door wie? En waarom gelooft niemand haar wanneer ze weer terug is in de bewoonde wereld? Is ze werkelijk gek aan het worden? Meg gaat koste wat het kost op zoek naar de waarheid.
 
Dit is in grote lijnen het verhaal van Wisselspel, het debuut van de Nederlandse Mary Morgan. En helemaal niet onaardig. Sterker nog, Wisselspel is een psychologische thriller van een behoorlijk niveau, dat een klein beetje doet denken aan de vertellingen van Nicci French. Morgan heeft een eenvoudige, pakkende stijl en wist mij met haar verhaal te boeien. Maar toch heb ik lang zitten twijfelen voor het schrijven van deze recensie. Enerzijds is Mary Morgan erin geslaagd een bijzonder plot te bedenken en op papier te zetten, anderzijds was het lezen van Wisselspel ook weer niet één langdurig genot. Na een zeer krachtig begin, laat de schrijfster de touwen een beetje te veel vieren, waardoor de subtiel opgebouwde spanning langzaam uit het verhaal wegebt. Een verrassende ontknoping zou in dit geval redding bieden, maar dat krijgt Morgan helaas niet helemaal voor elkaar. Haar afsluiting miste wat mij betreft dat doel volledig. Een beetje een koude douche op een verhaal met in de basis grote potentie.
Maar voor alle duidelijkheid: Mary Morgan heeft zeker talent en is een welkome aanvulling op het Nederlandse schrijversfront. Ik kan alleen maar hopen dat ze in haar volgende boek de tijd neemt en krijgt om haar verhaal naar een waardige ontknoping toe te schrijven. Wisselspel is bij vlagen erg goed en over het geheel genomen een geslaagd debuut.