I am I am I am (of Ik ben Ik ben Ik ben) zijn de interessante memoires van Maggie O'Farrell die ze vertelt aan de hand van 17 bijna-doodervaringen. Ik wist vooraf dat veel mensen dit boek echt geweldig vonden, dus mijn verwachtingen lagen hoog. En ook al was dit effectief een fijn boek, ik was er niet helemaal door weggeblazen omwille van een aantal redenen.

Zo vond ik het een beetje vervelend dat haar aanrakingen met de dood niet chronologisch werden verteld. Vooral één cruciale ervaring tijdens haar kindertijd werd pas helemaal op het einde verteld, terwijl alles zo veel beter in perspectief geplaatst had kunnen worden als dit deel wat vroeger aan bod was gekomen.

Ook had ik het gevoel dat een paar van haar bijna-doodervaringen gemakkelijk vermeden hadden kunnen worden: steek de straat niet over zonder te kijken, spring niet in het donker de zee in als je je vervolgens niet kunt oriënteren in het water, blijf niet zwemmen met een kind op je rug als dat kind zelf niet kan zwemmen... Zelf ben ik nogal een "seut" en neem ik heel weinig risico's, dus misschien verschilt mijn karakter gewoon iets te veel van dat van O'Farrell om haar keuzes volledig te begrijpen.

Ten slotte vond ik het eerder vreemd dat de auteur soms over zichzelf schreef vanuit de derde persoon. Dit creëerde voor mij nog meer afstand, wat het voor mij extra moeilijk maakte om helemaal meegesleept te worden door deze memoires.

Ik gaf het boek uiteindelijk 3 sterren.