Het boek van Nico Verbeek, een Nederlander in den vreemde, is een verademing in de reeks van Nederlandse (vrouwelijke) crimeschrijvers. Nu eens geen vinexlocatie en onsmakelijke sex. Deze schrijver heeft een scherpe pen, een geheel eigen stijl en is duidelijk zeer goed ingevoerd in de absurde wereld van de Colombiaanse maffia in het algemeen en de sicarios in het bijzonder. Opmerkelijk dat een land dat zo doordrenkt is van moord en doodslag vrijwel nooit in dit genre - crimeboeken - beschreven is. Een gat in de markt dat Verbeek kundig vult.
Waar Verbeek zich in zijn vorige boek, een biografie over Escobar, soms verloor in een overvloed van feiten en namen - Verbeek is van origine een historicus - heeft hij het hier strikter aangepakt, al is het gebruik van de vele Spaanse woorden mij stilistisch een raadsel.
Verbeek probeert de argeloze Nederlandse lezer, middels de ogen van de Amerikaanse journalist Bard, een inkijkje te geven in het dagelijkse leven (en de dood) van de sloppenbewoner. Verbeek is op zijn best als hij beschrijft hoe de jongens uit Medellín bijna nonchalant de meest wrede moorden en overvallen laat plegen, terwijl ze de nichten-muziek van de Pet Shopboys bespreken. De plot van het verhaal (komt Bard vrij of niet?)is duidelijk ondergeschikt aan de thematiek, maar die is al absurd en spannend genoeg.
Een laatste opmerking; het boek is geen aanbeveling voor een visite aan Medellín. Tenzij men levensmoe is...
Ik kijk uit naar zijn volgende boek.