Als 12 jarig jongetje heeft Arun Gandhi 2 jaar bij zijn opa ‘Bapuji’ gewoond, beter bekend als Mahatma Gandhi. Hierover schrijft hij in “het boek van wijsheid”.
Aan de hand van 11 lessen gunt hij ons een uniek inkijkje in zijn leven bij zijn Bapuji. Hij laat zien hoe Gandhi hem zijn wijze lessen leerde, of meer nog liet ervaren, en hoe zijn leven er uit zag. Erg bijzonder om het in dat tijdsbesef, midden 20e eeuw, en die cultuur, van India en zuid-afrika, te zien en tegelijk te beseffen hoe toepasbaar het nu vaak nog is. Arun probeert die vertaalslag naar onze hedendaagse maatschappij ook te maken. Op zich een mooie poging, maar her en der hapert dat en zijn de schoenen die hij probeert te vullen toch echt een paar maten te groot.
Ik heb vooral genoten van de stukken waar hij schrijft over de tijd bij zijn opa, laat zien hoe hij leefde, hoe zijn gedachtegoed vorm kreeg en hoe hij het toepaste en, heel leuk, dat ook Gandhi niet perfect was en zo zn foutjes had en wat voor man hij was. Dit geeft een heel intiem en uniek verhaal weer van een man die we allemaal van z’n daden en wijsheden kennen. Dat had voor mij het hele boek mogen vullen.
Door het hele boek merk je hoe Arun naar zijn opa opkijkt, zelfs als volwassen man, en komt zijn beleving als 12 jarige redelijk autenthiek over. Dit maakt het makkelijk leesbaar voor een breed publiek.