Toen ik de roman zo'n tien jaar geleden las, was ik erg onder de indruk. Wieringa is vooral erg goed om in een of twee zinnen een personage tot leven te wekken. Soms is dat door een rake beschrijving van het personage, maar vaker nog door zo'n personage bepaalde woorden in de mond te leggen.

Je leert de denkwereld van Joe Speedboot bijvoorbeeld al aardig kennen door zijn blik op de genezing van Fransje nadat die een jaar in coma heeft gelegen. Is het een wonder van Maria zoals Fransjes moeder gelooft? Gezien de manier waarop Fransje verder door het leven moet, is het eerder een straf volgens Joe.

Nu tien jaar later, heb ik de roman opnieuw gelezen. Zie ook mijn recensie 'Alles beweegt, maar zonder vooruitgang', op www.rodemuur.nl/joe-speedboot . Het plot had uiteraard weinig verrassingen meer. Toch blijft de roman juist door de karakteristieke personages een genot om te lezen.

Het dorpsleven is ook mooi beschreven denk ik. Aan de ene kant heerst er een redelijke strikte visie op wat normaal is en hoe je je moet gedragen. Er wordt snel geoordeeld over mensen die anders zijn. Aan de andere kant zul je het met elkaar moeten doen. Dit maakt dat vriendengroepen vaak diverser zijn dan in een grotere plaats of stad, waar je veel gemakkelijker vrienden kunt kiezen die op jou lijken.