Naar huis is wederom een vlot en makkelijk leesbaar boek van Harlan Coben. Zijn thrillers zijn voor mij heerlijke tussendoortjes waar je echt doorheen vliegt. Toch is het wat mij betreft geen top boek. Het is een fijn boek wat je leest nadat je een zwaar boek gelezen hebt waar je even van bij moet komen.

Het boek vertelt het verhaal vanuit twee verschillende personages, Win en Myron. Dit duo komt in meerdere boeken van Coben naar voren. In dit boek wordt dan ook veelal gerefereerd naar eerdere verhalen (boeken?) door middel van terugblikken in het verleden. Dit zorgt ervoor dat het boek los (dus als in niet de volledige boeken reeks) minder fijn te lezen is.

Het verhaal op zich zit wel goed in elkaar. De schrijver houdt de spanning erin door steeds de hoofdstukken te eindige met plottwists en dan in het aansluitende hoofdstuk eerst verder te gaan met de andere hoofdpersoon. Dit zorgt ervoor dat je door wil blijven lezen en wil weten hoe het verder gaat. Tevens wordt in het verhaal veel omgevingsinformatie gegeven zodat je gemakkelijk alles in gedachte in beeld kan brengen en nog meer het verhaal meebeleefd.

Toch is het voor mij een boek wat je gauw weer vergeet nadat je het gelezen hebt. Ik, als veelvuldig lezer, mis de diepgaande psychologie in dit boek. Daarmee bedoel ik dat er wat mij betreft meer ingegaan mag worden op wat er omgaat in de hoofdpersonages tijdens hun handelingen en wat de ervaringen doen met de personen.

Al met al is het een fijn boek maar voor mij geen topper. Ik geef het boek 3 sterren (van de vijf totaal).