Het heeft weinig zin uit te leggen waar dit boek over gaat. Er zijn waarschijnlijk niet veel boekenreeksen die zoveel fans hebben die er een hele website aan wilden wijden als Schijfwereld. Vooral het Engelse trefwoord Discworld levert miljoenen hits op in Google. Er bestaan ondertussen ook spellen van (bord- en video-), een film, poppetjes en er is zelfs een hoorspel voor de radio van gemaakt. Hoog tijd dus om me er zelf ook aan te wagen, want dat was er nog nooit van gekomen.

'De Kleur van Toverij', het eerste boek van de reeks, lijkt wel een sprookjesboek met daarin drie sprookjes. In feite zijn het drie op elkaar aansluitende avonturen van de mislukte tovenaar Rinzwind en de toerist Tweebloesem, netjes verdeeld in evenveel hoofdstukken. Het is een beetje wennen in het begin. Pratchett heeft wat dingen uit te leggen en hij begint zijn boek bovendien met diverse personages die uiteindelijk naar de achtergrond verdwijnen, maar het heeft wel tot gevolg dat de start wat moeilijk is. Pratchett toont met het boek dat hij een enorm levendige fantasie heeft (nu ja, had, want hij is er natuurlijk niet meer). Het is precies de verbeeldingskracht die een sprookjesschrijver ook nodig heeft, vandaar de vergelijking.

Pratchett heeft humor. Hij vindt niet alleen de meest gekke situaties uit, maar weet ze bovendien ook op een humoristische wijze te beschrijven. De woordspelingen zijn meer dan eens van een bijzonder hoog niveau. Je kan dan ook niet anders dan bewondering hebben voor de vertaler, Venugopalan Ittekot, die het toch steeds maar moet presteren om een gelijkwaardig Nederlands equivalent te verzinnen. Venugopalan Ittekot is overigens niet de echte naam van de vertaler en zelfs niet speciaal uitgekozen voor deze boekenreeks, maar met deze naam zou de vertaler zelf een personage in de reeks kunnen zijn. (Wat ik niet begrijp is dat in het boek vermeld staat dat ook het omslagontwerp van zijn hand is, terwijl dat niet klopt want de omslag is die van het Engelse boek?)

Of de reeks nu echt zo fantastisch is als de superlatieven erover laten uitschijnen, daar ben ik nog niet over uit. Ik heb me met dit boek bij momenten geamuseerd, maar ik heb me bij momenten ook wel eens verveeld. Het eerste van de drie hoofdstukken was redelijk goed maar ik moest nog wat ik het verhaal komen. Vooral de woordspelingen waren hierin de charmerende factor. Bij een herlezing zou ik het ongetwijfeld beter vinden. Het laatste verhaal was bovengemiddeld goed, maar het middelste verhaal vond ik dan weer erg zwak. Interessante ideeën maar het verhaal kreeg geen vat op me. Globaal gezien krijgt het boek wel een meer dan voldoende score en ik wil in de nabije toekomst het tweede boek nog lezen, voor ik definitief oordeel of de reeks het waard is om verder gelezen te worden, of dat ik mijn tijd liever besteed aan die vele andere boeken die ik ooit nog wel eens wil gelezen hebben.