Kim van Kooten heeft bij de lancering van Lieveling alvast kunnen genieten van flink wat mediabelangstelling. Dat haar debuut dan ook uitgegroeid is tot een bestseller, het is geen verrassing. Een roman, geïnspireerd op echte feiten, het verhaal van Pauline Barendregt.

Puck is vijf als ze met haar moeder intrekt bij ‘Ome meneer’, de nieuwste aanwinst van ma. Weg uit die Rotterdamse rotbuurt. Het is echter niet de niet zo bijster intelligente moeder maar het kleine meisje dat in de smaak valt bij deze “tweede” vader. De viespeuk misbruikt haar dagelijks, jarenlang kan hij niet van zijn lieveling blijven. Dit terwijl moederlief zich te goed kan doen aan de weelde die haar wordt aangeboden. Negen jaar later komen deze verschrikkelijke feiten bovendrijven. Einde verhaal, denk je dan. Niets is minder waar, het onmogelijke wordt waarheid…

Door de ogen van de kleine en onschuldige Puck slaagt van Kooten er mooi in de lezer in te palmen. Is dit verhaal uitsluitend pure dramatiek en hartenleed? Neen, de auteur brengt haar verhaal op een luchtige manier. Toch is het een diep snijdende weergave van een bijzonder duister thema, waarbij de humor zorgt voor een lichtstraal in die donkere en vieze tunnel die kindermisbruik is. Je sluit als lezer maar al te graag kleine Puck in je armen om haar voortaan te beschermen.

In vooral korte dialogen vertelt Kim van Kooten de story van Pauline Barendregt. Dit valt al snel op, de dialoog draagt echt deze roman. Niet alleen het karakter van Puck wordt ontleed, ook de andere personages komen aan bod. Moeder die de lichtheid van haar bestaan ondergaat, met dank aan de luxe en vooral veel drank. Oma doet het onmogelijke om mee te kunnen profiteren van ‘Ome meneer’. Het uitermate volkse karakter van deze familie wordt benadrukt door het platte taaltje. Deze lezer twijfelt sterk of alle gebeurtenissen wel helemaal waarheidsgetrouw zijn… de onzekerheid blijft. Heeft van Kooten haar fantasie de vrije loop gelaten? Lieveling is en blijft, zelfs met twijfels, een verschrikkelijk verhaal.