Een echte Jodi Picoult wat zich ook uit in het plot (dat ik in een eerder boek op een soort zelfde manier heb gelezen); dat helaas dus niet echt als een verrassing kwam. Een tweede kleine verhaallijn liet mij even onthutst achter. Het onderwerp stemt inderdaad, net als de andere boeken van Picoult tot nadenken en even stilstaan bij een ziekte die heel wat mensen treft en waar je eigenlijk weinig over hoort. De 20 laatste bladzijden van het boek heb ik snel doorgelezen en eigenlijk overgeslagen; voegt, mijns inziens, niets toe.