Zo een jaar of vijf geleden ontdekte ik een bijzonder Youtube-kanaal waar iemand geschiedenis benaderde op een manier die ik nooit eerder gezien had. Die elke historische gebeurtenis wist te brengen als een parabel voor onze moderne tijd, zonder de historische feiten te kort te doen. De presentator van dat kanaal was John Green en John Green is een Verteller.
Het heeft lang geduurd voordat ik een boek van John Green oppakte. Een weeffout in onze sterren is zijn meest gelauwerde en gelezen werk, waardoor ik het verhaal al aardig kende. Er was weinig aan dat verhaal wat mij aantrok om het te gaan lezen. Ik ben niet de doelgroep voor boeken over tienermeisjes met kanker. Maar wat ik niet verwachtte is dat het zo fantastisch geschreven is. De hoofdpersonen Hazel en Augustus zijn cynisch, ironisch, filosoferend, moraliserend, kwetsbaar, nooit saai. Het plot van Een weeffout in onze sterren is niet verrassend, maar functioneel. Het zijn de kleine scenes, de verrukkelijke dialogen vol met metaforen en verwijzingen naar literatuur waarvan ik het meest genoot.
Het briljante van dit boek en dat is ook waarom het volgens mij zo populair is, is dat het op veel verschillende niveaus gelezen kan worden. Ik heb een leerling van 13 in de burgklas mavo die dit boek ook met veel plezier leest, hoewel ze er hard voor moet werken. Dan is het een ontroerend verhaal over verliefdheid, ziek zijn, afscheid nemen en waardigheid. Hazel en Gus zijn rolmodellen voor jongere lezers in hoe slim en gevat ze zijn. Daar omheen zijn de bijrollen die elk een aspect van het leven met kanker vertegenwoordigen. De praatgroep voor kinderen met kanker is briljant, de jongeren die daar in zitten laten alle fasen en variaties van lijden zien. De liefdevolle ironie waarmee ze elkaar helpen om dit te weerstaan is ontroerend en hilarisch. De ouders hebben een kleine rol, maar beetje bij beetje geeft Green hun rol in dit verhaal weer en de oudere lezer krijgt alle ruimte om zich in hun schoenen te verplaatsen. Tot slot is Hazel een lezer, ze studeert Engelse literatuur. Haar gesprekken met Gus zitten vol glorieuze metaforen en verwijzingen. Verwijzingen naar boeken en naar literaire begrippen zoals mijn favoriet: de hamartia, het noodlottig gebrek.
Een weeffout in onze sterren is een ijzersterk boek met heerlijke ironie en ironie is het levenssap van de moderne mediacultuur. Gebracht door liefdevolle en ontroerende personages in een goed te volgen plot met een lekker tempo. Het heeft absolute dijken van zinnen en is daarom zeer herlezenswaardig. Eentje om te kopen dus!