Leuk verhaal over een dorpje waar de schrijver de helft van het jaar woont en waarover hij zegt:"Het thema van het boek: wij mensen zijn niet in staat tot herinneren. We denken alleen maar dat we het kunnen. In werkelijkheid herinneren we ons alleen ons eigen verhaal. En in ons eigen verhaal zijn we altijd beter dan in werkelijkheid. We vertellen onze verhalen net zo vaak tot wij ze zelf geloven.”
en
"Hoe meer mensen erbij zijn, des te meer werk het kost een gemeenschappelijke herinnering te maken, en des te waardevoller wordt zij, en des te kwader zijn wij wanneer iemand haar verstoort. In Courtillon doet Jean dat, de buurman van de verteller, en hij zal het bezuren. De waarheid is een afspraak. Daar mag hij niet aan tornen.”
(Bron: een interview met de schrijver uit het NRC, een artikel door Anneriek de Jong (12 mei 2010))
Ik heb me uitstekend vermaakt met het boek, en ik herinner me dat ik 'Het lot van de familie Meijer' voor de helft heb gelezen en het boek toen weg heb gelegd. Wellicht moet ik de tweede helft toch ook nog eens lezen.