Het verbaasde mij zeer dat ik, als man, het verzoek kreeg om dit boek van Nicci Gerrard te recenseren. Niet dat ik zo vastgeworteld  zit in een orthodox man-vrouw rollenpatroon, maar toch heeft de naam Nicci Gerrard bij mij de klank van een schrijfster voor vrouwen. Evenals het bekende schrijversduo Nicci French (waarvan Nicci Gerrard de vrouwelijke helft is) bij mij het etiketje draagt van ‘thrillerschrijvers voor vrouwen’ Dat vooroordeel maakt het eigenlijk ook dat de boeken voor mij geheel onbekend zijn; ik had er nog nooit één van hun of haar gelezen… Dus, toch maar begonnen met lezen en het vooroordeel proberen uit te schakelen. De belangrijkste verrassing was eigenlijk al dat Nicci Gerrard solo geen thriller aflevert maar een psychologische roman… Het verhaal zelf is zeer pakkend en meeslepend. De hoogbejaarde oude moeder, Eleanor, gaat naar een verzorgingstehuis. Bij het uitzoeken van haar bezittingen stuit ze op een aantal geheimen. In eerste instantie wil ze die ook voor zichzelf houden. Uiteindelijk gaat ze toch een groot geheim, dat haar leven bepaalde, delen met een vriend, Peter, van haar kleinzoon. Dit gegeven leidt ertoe dat haar leven, als herinneringen,  verteld wordt en als het ware opnieuw beleefd wordt.

Zoals ik al aangaf, wordt het verhaal meeslepend en pakkend verteld, maar het is ook ontroerend en het bevat hele mooie dialogen. Het boek is wat mij betreft echt een aanrader, of je nu man bent of vrouw… Verwacht echter geen boek in de lijn van de bekende thrillers van het dus Nicci French, want het is simpelweg geen thriller. Ik weet zeker als je de moed hebt om dit boek te proberen, je ook andere boeken van Nicci Gerrard wilt proberen. Kortom, het smaakt naar meer!