In zijn nieuwste roman Bluf, beschrijft Guy Prieels op zijn eigen humorvolle wijze het op waargebeurde feiten verhaal van een grote miljoenenfraude eind jaren ‘70/begin jaren ’80 in België. Het is het verhaal van Willem van Vugt, die verdacht wordt van de moord op zijn rivaal in de liefde Joris Lenaerts, de echtgenoot van zijn bloedmooie minnares Violet. Om veroordeling voor moord te voorkomen bekent hij de megafraude die hij gepleegd heeft als schaderegelaar bij een verzekeringsmaatschappij. Tijdens zijn gevangenisstraf raakt hij bevriend met de gewezen onderzoeksrechter Gijs Vespers, die zelf ook een straf uitzit voor moordpoging en miljoenenfraude. Als Willem vrijkomt slaat hij met de onbedoelde hulp van Vespers vrouw weer een grote financiële slag om daarna spoorloos te verdwijnen.

Prieels heeft slechts kleine wijzigingen in de namen aangebracht, zodat gemakkelijk terug te vinden is over wie het verhaal gaat. Even googelen leert dat hij zijn eigen interpretatie aan de feiten heeft gegeven, met als resultaat een uiterst boeiend inkijkje in de gedachtewereld van een in feite over lijken gaande crimineel. Prieels beschrijft Willem als een charmante, innemende man waar je ondanks dat hij gewoon heel erg fout is, toch sympathie voor krijgt. Tegelijkertijd komt de uitvoerende gerechtelijke macht er niet zo goed van af.

Ik werd opnieuw gepakt door de heerlijke schrijfstijl van Guy Prieels. Het is het ene moment feitelijk, bijna als een journalistiek verslag, om direct daarna mensen en situaties vol droge humor zo raak te typeren, dat je in een klap weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Bijvoorbeeld Willems’ buurmeisje Toria Devreese, die behalve dat ze als oppas voor zijn kinderen fungeert, Willem ook nog diensten van totaal andere aard aanbiedt:

‘De twee flinke knapen onder haar blouse - Vrijheid en Blijheid - enkel bedwongen door een nietig lapje textiel, dansen losjes voor haar uit’.

Dat zie je dan dus direct voor je. En zo beschrijft hij met zijn scherpe pen de diverse personages vaak in een enkele zin en vergroot hij de persoonlijke kenmerken van de werkelijke bestaande personen zodat ze een karikatuur van zichzelf worden. De nog levende personages zullen zich hier waarschijnlijk niet helemaal prettig bij voelen, denk ik zo.

Het enige minpuntje aan het boek, wat Guy Prieels zelf niet valt te verwijten, is dat het jammer is dat de uitgever besloten heeft een stuk tekst te schrappen aan het eind van het verhaal. Dankzij de leesclub heb ik het alsnog mogen lezen. Juist dit geschrapte deel maakt de epiloog een stuk sterker, en ik pleit er bij deze bij de uitgever voor om dit bij een volgende druk gewoon toe te voegen. Dus tip voor wie het boek nog moet lezen: bekijk de toevoeging op de leesclub als je het boek uithebt (https://www.hebban.nl/spot/leesclub-bluf/nieuws/feiten-vraag-9-de-oplossing).

Maar los daarvan is het een boek dat je eigenlijk in een ruk wilt uitlezen en door de fijne schrijfstijl van Prieels is dat geen straf. Ik heb ervan genoten! Op naar de volgende Prieels.