Dina-Perla schrijft over haar jeugd in een gesloten joods milieu. Ze beleeft er trauma op trauma. Dat zou onverteerbaar zijn voor de lezer als er niet ook een heel hoopvolle boodschap in het boek zou klinken: ook het diepste duister kan veranderen in licht. Als je de moed kunt opbrengen om zaken onder ogen te zien.
Dina-Perla schrijft vanuit een fotografisch geheugen, dus ook jij als lezer ziet de beelden voor je. Dat is confronterend maar door Dina-Perla's moed en vermogen om te vergeven wordt het lezen tot een bijzondere ervaring.
Al met al een boek dat gaat over de bevrijding van het individu, dank zij het " innerlijk kompas".