De achtjarige Carmel is gek van verstoppertje spelen en regelmatig verstopt ze zich voor haar moeder. Als ze samen met haar moeder naar een verhalenfestival is gaat ze zich ook verstoppen maar dan raakt ze haar moeder echt kwijt. Als een man op haar afstapt en haar vertelt dat haar moeder een vreselijk ongeluk heeft gehad. Carmen gelooft deze man want hij zegt dat hij haar grootvader is. Carmen heeft haar grootvader nog nooit gezien, maar de man ziet er betrouwbaar uit. Samen rijden ze naar het ziekenhuis alleen komen ze daar nooit aan. Ondertussen is Beth wanhopig op zoek naar haar dochter…

‘Stel dat, stel dat…ik haar nooit meer terugzie? Nee. Nee, dat niet. Ik struikelde, stond weer op. Niet aan denken.
Ik probeerde nog eens te roepen, maar mijn stem was veranderd in een piepgeluid en een plotselinge golf van pure angst sloeg over me heen.‘

Vanaf de allereerste bladzijde werd ik het verhaal ingetrokken en het bleef mij continu intrigeren. Beth, een overbezorgde moeder, gescheiden, overkomt één van de ergste dingen die je als moeder kan gebeuren. Ondanks dat ze zo goed op haar kind lette, raakt ze toch vermist. Vanaf dat moment blijft Beth haar leven stilstaan. Het enige dat voor haar telt is de zoektocht naar haar dochter. Het is niet moeilijk om je in te leven in Beth haar gevoelens en haar verdriet en onmacht voor te stellen.

Afwisselend lees je het verhaal van Beth en haar dochter Carmen, allebei vanuit het perspectief van de eerste persoon. Carmen is geen gewoon kind. Ze is zeer intelligent en blijkt een speciale gave te bezitten. Ze is regelmatig dromerig en er niet helemaal bij en sluit zich dan af voor contact. Voor diegene die om haar heen staan niet altijd makkelijk om mee om te gaan en om Carmen goed te kunnen begrijpen. Carmen is uit zichzelf al heel zelfstandig waardoor ze zich in de periode dat ze gescheiden is van haar moeder goed kan handhaven en moed kan blijven houden. Het meisje in de rode jas is een verhaal waaruit blijkt hoe groot en intens de band tussen een moeder en een kind kan zijn.

‘Worden alle mysteries uiteindelijk opgelost of blijven sommige voor eeuwig bestaan? Wat er gebeurt als we doodgaan? Wat er van mijn kleine meid geworden is. Komt er een einde aan? Of kan onwetendheid voor altijd zijn?‘

Het meisje in de rode jas is een uniek geschreven verhaal dat de lezer steeds vragende houdt. Het heeft iets ongrijpbaars in zich, het is moeilijk om te bepalen hoe alles in elkaar zit en wat een mogelijke afloop zou kunnen zijn. Dit geeft het verhaal de kracht en zorgt voor het pakkende effect.
De auteur heeft een soepele schrijfstijl en weet de aandacht van de lezer goed naar het verhaal toe te trekken en dit vast te houden. Een klein minpuntje was dat tijdens een aantal tijdsprongen in dit verhaal de vaart iets verminderde. Maar dit gaf geen reden het boek weg te leggen. Ook was het lastig om dit boek in een bepaald genre te categoriseren. Voor een thriller vind ik de spanning niet afdoende, zelf zou ik deze categoriseren onder de noemer van een psychologische (spannende) roman.Maar dan wel een hele voortreffelijke psychologische roman.
Het meisje in de rode jas is meeslepend en ongrijpbaar, en zeker ook aangrijpend als het om de band tussen een moeder en haar kind gaat.

Kate Hamer heeft zich met haar debuut Het meisje in de rode jas bewezen als een nieuwe stem in de thrillerwereld. Nooit eerder werd een moeder-dochterrelatie op deze intense manier vanuit twee perspectieven geschreven.

4,5*