Mensen die echt alles over zich heen laten komen en denken dat alles aan hen ligt. Ik ken ze, maar ik word er niet vrolijk van. Daarom krijg ik ook bij ieder hoofdstuk steeds meer de neiging om Mona - hoofdpersoon in dit boek - wakker te schudden: KOM OP NOU !!! DOE WAT !! ZEG ER WAT VAN !!

Maar helaas, ze luistert niet...

En omdat het ook echt geen enkel moment beter gaat, vind ik het steeds moeizamer om door te lezen. Dat resulteert in een relatief laag leestempo voor deze roman. Bovendien blijf ik ook nog met een kwalitatief uitermate teleurstellend gevoel zitten als ik de laatste regels gelezen heb. Bah ...

Van de andere kant: wat is kunst? Kunst is iets dat emotie opwekt, en dat kan ook negatieve emotie zijn. Mijn waardering hou ik dus voorzichtig op drie sterren. Ik weet het gewoon niet zo goed.