Alle jubelende recensies waren voor mij aanleiding om dit boek te gaan lezen. Maar het viel me tegen. Het zal persoonlijk zijn, ik zie dat ook veel Hebban-lezers enthousiast zijn. Maar ik niet echt dus, al is het ook weer geen slecht boek.

Het boek heeft goede kanten:
- De structuur van door elkaar vervlochten verhalen en het heen en weer springen in de tijd geven het een literair karakter.
- Het verhaal geeft een tijdsbeeld van de corruptie in Mexico eind zestiger en begin zeventiger jaren door politie en katholieke kerk. Ik ga ervan uit dat het een realistisch beeld is.

Maar waarom het mij toch tegenviel:
- De stijl is die van een stoere-mannenthriller. Geen ontwikkeling van karakters, nadruk op het harde leven in de stadsjungle van Mexico en de ijswereld van Yukon. Normen, waarden en karakters die in het genre passen.
- In tegenspraak met het thrillergenre zijn de ontwikkelingen traag. Al heeft Arriaga's handigheid in het plaatsen van cliffhangers, als rechtgeaard scenarioschrijver, er voor gezorgd dat ik toch wel in een stuk bleef doorlezen.
- Schrijfstijl is kaal en feitelijk. Bij mij roept de stijl in ieder geval geen sfeerbeelden, geuren of emoties op.
- Ik vind het eind zwak. Van de opgebouwde spanning rond de wolf in het verhaal had ik meer verwacht. Eerlijk gezegd durf ik zelfs te stellen dat het verhaal doodbloedt.