Het laatste boek van de reeks sloeg bij mij in als een bom. De schrijfstijl, de gedetailleerde beschrijvingen, de zelfkastijding… zijn uiteraard herkenbaar, maar toch wijkt dit boek behoorlijk af van de vorige delen. Knausgård gaat niet alleen in op het schrijfproces, maar ook op wat de publicatie van de vorige delen voor hem en zijn gezin betekend hebben. De uiteenzetting over Mein Kampf was naar mijn gevoel te uitgebreid (400 pagina’s!!!) en niet altijd to-the-point. Dit onderdeel deed me even twijfelen om door te lezen. Mijn doorzettingsvermogen werd gelukkig ruimschoots beloond. Knausgårds strijd vindt zijn hoogtepunt in de laatste 150 pagina’s van dit boek. Dit onderdeel is wat mij betreft het beste van het toch al indrukwekkende geheel. Woede, verdriet, hoop, liefde, ambitie en falen, het komt allemaal samen in een adembenemend en hartverscheurend slot. Hij laat er geen twijfel over bestaan dat de ‘mijn strijd’-episode in zijn schrijverschap voor hem afgesloten is, maar ergens hoop ik toch dat er ooit een zevende deel komt.