De eerste gedachte was kostschool, Engeland, de leer?? Waar heb ik dat eerder gelezen maar hierna houdt alle vergelijking op met andere boeken over kostscholen. De vader van Max draait ze gelijk de nek om met een grapje.
Het schooljaar begint en iedereen krijgt een eigen kleur, vernoemd naar het element dat bij je past en laat ook zien waar je nog aan moet werken. Aarde, lucht, water en vuur.
Tijdens het schooljaar zijn er een aantal gebeurtenissen die steeds terugkomen in elk boek, beschreven vanuit de persoon waar het boek over gaat. Je kunt het echter lezen zonder dat je het gevoel hebt dat je in herhaling valt, want waar een gebeurtenis voor bijvoorbeeld Wollebrandt een grote impact heeft, is het in het verhaal van Max maar een klein verhaal.
Er komen verschillende puberproblemen aan de orde zoals eten/niet eten, verliefd worden, homosexualiteit, roken, schamen voor je ouders enz. en daarnaast kunnen de kinderen echt als pubers uit de hoek komen. Stukjes waar ik heerlijk om kon lachen. Het lijkt alsof de schrijvers zelf nog jong (van geest) zijn om zich zo in de wereld van pubers in te kunnen leven.
Je kunt de boeken los van elkaar lezen maar het mooiste is om ze vlot na elkaar te lezen. Dan heb je het gevoel dat je een verhaal hebt gelezen met verschillende lagen, en dan in 4 boeken.
De verhalen vloeien qua schrijfstijl zo in elkaar over alsof het lijkt alsof er door 1 persoon is geschreven. Het moet wel een hele goede samenwerking zijn geweest om dit zo voor elkaar te krijgen. Je hoeft dus niet bij elk nieuw boek aan een nieuwe schrijfstijl te wennen.
Ik ben benieuwd hoeveel schooljaren deze kinderen nog door gaan maken want ik hoop op een vervolg.