Dit boek maakt deel uit van een vierdelige serie Watersong. Ik had in eerste instantie het tweede boek mee naar huis genomen, maar kwam daar gelukkig wel op tijd achter. Het verhaal sprak me heel erg aan. Ik vind het ook heel erg cool dat dit boek door de schrijfster zelf is uitgegeven. Ze heeft op deze manier echt miljoenen exemplaren verkocht. Het lijkt me echt een droom, die uitkomt.

Gemma leeft een zorgeloos leven in een klein plaatsje Capri. Zwemmen maakt haar het gelukkigst, vooral ’s nachts wil ze graag zwemmen. Haar leven is perfect, wanneer ze verkering krijgt met Alex, haar buurjongen. Maar dan verschijnen er 3 bloedmooie meisjes in het plaatsje. Ze proberen steeds contact te leggen met Gemma. In eerste instantie wil Gemma niks met de meisjes te maken hebben. Tot op een avond. Deze brengt ze met de 3 meisjes door en de volgende dag wordt ze verward wakker op. Ze kan zich niks meer herinneren, maar wanneer ze eenmaal de waarheid ontdekt, wil ze weer terug naar haar oude leven. Maar is dat nog nodig of zit ze aan deze nieuwe wereld vast?

Eigenlijk was ik vanaf de eerste paar pagina’s al fan van dit verhaal. De proloog is zo spannend en mysterieus, dat je wel moet verder lezen. Je kunt het boek echt niet weg leggen. Het boek heeft meerdere perspectieven, waarvan ik vind dat het, het boek alleen maar interessanter maakt. Je maakt op deze manier mee wat er met Gemma gebeurt, maar ook hoe het op anderen overkomt. Het maakt het verhaal niet verwarrend, eerder logisch. Het voegt echt wat toe aan het verhaal.

Daarnaast ben ik er heel erg blij mee dat de familie er zo veel bij betrokken wordt. In de meeste verhalen, die ik lees komt de familie amper voor of verwaarlozen ze hun kind. Maar van iemand van 16 is een familie die hem of haar steunt erg belangrijk. Dat heeft invloed op de rest van zijn of haar leven en in dit boek is dat op de juiste manier aangepakt. Het gezin is dan geen doorsnee gezin, dat hoeft van mij ook helemaal niet, maar het is wel een liefdevol gezin, die elkaar steunt door dik en dun. Vooral de band tussen Gemma en haar oudere zus Harper vond ik leuk om te lezen. Het deed mij verlangen naar een zus. Ik heb zelf geen zus, maar door dit boek zou ik er wel graag een willen hebben, die mij zo zou steunen of beschermen als Harper bij Gemma probeert te doen.

Daarnaast heb je ook te maken met de normale puberproblemen, zoals verliefd worden en hoe ga je daarmee om. Harper lijkt wat dat betreft erg veel op mij.

Het boek houdt je echt de hele tijd op het puntje van je stoel. Het is echt zo spannend. Penn, Lexi en Thea zijn eigenlijk door het hele boek heen een mysterie. Je komt dan wel in de loop van het boek meer over ze te weten, maar net niet genoeg om te zorgen dat je niet meer nieuwsgierig naar ze bent. Je vraagt je het hele verhaal af wie ze eigenlijk zijn en waarom ze hier zijn of wat ze gaan doen en de schrijfster zorgt er voor dat je dat gevoel blijft houden. Ze beantwoorden wel vragen en laten er ook steeds net genoeg tijd tussen om je niet helemaal gek te maken, om vervolgens weer met nog meer vragen te komen. Echt om gek van te worden, maar je blijft er wel door aan het boek vast gekleefd. Daarnaast is het er fijn geschreven, met veel details en vlot leesbaar. Je bevindt je echt in hun wereld. Ook is het verhaal erg origineel, met mythes uit de Griekse oudheid, geloof ik. Voor een deel doet me ook terug denken aan mijn jeugd, een tv programma dat ik vroeger keek.

Het is wel jammer dat er zoveel in gemoord wordt. Dat had van mij niet zo gehoeven, ook al zorgt het natuurlijk ook weer voor spanning. Ik vond het verhaal ook nog eens realistisch, niet alleen met de liefdesproblemen, maar ook met dat elk gezin een eigen verhaal heeft. Een verhaal dat ieder gezin uniek maakt. En dat ze zich laten leiden door emoties.

Er zijn dan wel een paar dingen, waar ik het niet zo mee eens ben met wat er in het verhaal is gebeurt, maar ik kijk er heel erg naar uit om het tweede deel in de serie te lezen, Slaaplied. Kan niet wachten.