Allereerst maar the elephant in the room: ik snap niet waarom niemand noemt dat dit boek gaat over een jong meisje dat een relatie aangaat met een honderd jaar oudere man. Dat is toch wel even een dingetje waar ik de reden niet van snap. Het speelt amper een rol in het verhaal en had zonder moeite weg gelaten kunnen worden. De draak is een chagrijnige oudere mentor en had dat prima kunnen blijven. Hoewel in het verhaal duidelijk wordt waarom de draak steeds nieuwe jonge meisjes in zijn toren opneemt, vond ik dat toch wel een dubieus en onnodig deel van het verhaal.

Als je je daar eenmaal overheen hebt gezet, kom je terecht in een toch wel erg spannende en meeslepende geschiedenis . Ik houd soms wel van duistere sprookjes waarin het kwaad om zich heen grijpt en de natuur een macht blijkt om rekening mee te houden.

Hoewel het boek volgens mij als young adult wordt weggezet, is het absoluut niet zoetsappig. Tegenover elke kleine of grote overwinning staat een nederlaag waarin het woud weer verder oprukt en uiteindelijk de touwtjes in handen blijkt te hebben. Links en rechts blijven de lijken achter en zelfs een bijna verkrachtingsscène blijft je aan het begin niet bespaart. Dit boek is zeker niet voor jonge tieners. Op de achterkant van mijn boek wordt genoemd dat het lijkt op een sprookje van Grimm en dat vond ik wel treffend.

Mooie momenten vind ik vooral als blijkt dat er een lange voorgeschiedenis is van bijvoorbeeld de vorige toren die vergaan is, of de oorsprong van het woud. Op het einde wordt in een soort betovering heel veel duidelijk gemaakt over het verleden en ik vond de melancholische manier waarop dat gedaan werd erg mooi. Je wordt meegenomen in een soort stroom van emoties.

Dat is denk ik ook wel even waar het verhaal je aan het nadenken zet: wil je net als het woud zijn en alle woede over onrecht in je opnemen, opbouwen en verspreiden of wil je juist vergeven en groeien?

Al met al vond ik het een verhaal dat je van begin tot het einde geboeid houdt en dat je in één keer wilt uitlezen.