Ik las voor de Epic Reads challenge 2018: The loneliest girl in the universe van Lauren James.
De flaptekst en de cover spraken mij heel erg aan.
Toen het boek binnekwam bleek de cover anders te zijn dan ik dacht, maar eerlijk gezegd vond ik hem nog mooier.

Het verhaal gaat over Romy, die als enige overgeblevene leeft in een ruimteschip dat op weg is naar een nieuwe bewoonbare planeet. Het enige contact met andere levende wezens gaat via de computer. Ze kan praten met een psychologe op aarde. Als ook dat contact wegvalt, is ze helemaal alleen. Toch is er hoop. De aarde heeft een nieuw, sneller, ruimteschip, met bemanning, achter haar aangestuurd en dat zal haar binnen enkele maanden inhalen.

Het verhaal leest lekker snel weg en is heel plezierig geschreven. De e-mails en de fanfic verhalen, naast het lopende verhaal, maken het geheel lekker afwisselend.
Het verhaal wordt vrij rustig opgebouwd en mist misschien wat spanning aan het begin. Toch vond ik dit niet storend. Ik heb genoten van Romy en haar leven.
De schrijfster gaf steeds kleine stukjes weg over het verleden van Romy en haar ruimtereis en dat maakte dat ik steeds nieuwsgierig was naar hoe het verder zou gaan.

Heel diep gaat het boek niet. De gevoelens en gedachten blijven wat aan de oppervlakte, de eenzaamheid mocht van mij nog iets meer worden uitgediept en Romy is erg naïef. Dit laatste kan natuurlijk heel goed voortkomen uit het feit dat ze al vanaf een zeer jonge leeftijd helemaal zonder direct persoonlijk contact heeft moeten overleven en dus een heel andere ontwikkeling doorgegaan zal zijn dan haar leeftijdgenoten op aarde.

Halverwege het boek werd het een echte pageturner. Het verhaal slaat om van rustig naar een verhaal met enorme plottwists en dit maakte het erg spannend.

Ik denk dat heel veel jonge YA lezers dit boek met veel plezier zullen lezen.