Dit buitengewoon ongewone boek begint ijzersterk. Er wordt een naamloze hoofdpersoon opgevoerd (dertiger, Londenaar, man), die revalideert van een ongeluk (iets wat even nevelig blijkt, het viel uit de lucht in ieder geval). Dat heeft hem bepaald niet onberoerd gelaten, niet alleen moet hij alles opnieuw leren, maar ook geestelijk lijkt hij helemaal van het padje. Hij voelt zich alsof hij niet langer meer deel uitmaakt van de werkelijkheid, alsof alles om hem heen ‘tweedehands’ is.
In een geluk bij een ongeluk krijgt hij een kolossale schadevergoeding van 8,5 miljoen pond, maar hij besluit al snel dat geldt op een niet erg rationele manier te besteden. In een wanhopige zoektocht iets te beleven wat ‘echt’ aanvoelt, besluit hij een levendige droom die hij heeft gehad na te spelen. En dit loopt al snel geheel uit de hand...

McCarthy heeft met dit boek een uiterst prikkelende ideeënroman geschreven, die zeker in het begin zeer meeslepend is. Maar verderop in het boek begint zich steeds meer te wreken dat een echt plot, of een echte ontwikkeling, ontbreekt. Hierdoor blijft het boek een beetje een experimenteel, abstract karakter houden. Daarom vond ik het toch niet een volledig geslaagd boek. Interessant was het echter zeker!