Op het net, op een site, gewoon recensies aan het lezen en uit het niets daagt er ergens in een hoekje op mijn scherm een afbeelding van het boek ''de boekhandelaar van Kaboel". Ik wist aanvankelijk niet goed of ik het al dan niet zou aanklikken, maar het was precies een magneet waartoe ik werd aangetrokken en "ja" ik klikte het aan. Ik las de recensie en het hield me vast. Ik klikte weg en werkte af waar ik mee bezig was. De dag nadien, dacht ik hieraan terug en ging ik op zoek naar dit boek. Opnieuw las ik de recensie en opnieuw was het als een magneet die me aantrok om dit boek te lezen. Totaal iets anders dan wat ik gewoonlijk lees en toch had ik iets van "dit wil ik lezen".
Het boek heeft me toch wel aangegrepen. Iedereen kent al wel verhalen van hoe erg het moet zijn om in Afghanistan te leven. Hoe erg het moet zijn om daar als VROUW te leven, maar alles blijft toch wel een beetje ver van je bed. Toen ik las dat de Noorse journaliste haar verhaal deed in dit boek, wou ik dit echt lezen. Ik ga niet veel van het verhaal neerschrijven, je moet het echt lezen. " Het leven zoals het is...." Wie is Soeltan? Wie is zijn familie? Hoe leeft die familie? wie is gelukkig? of zijn ze allemaal gelukkig? of juist niet? het alledaagse leven in een verwoest land... mij heeft het toch wel aangegrepen, jou ook? Ondertussen staat het boek op mijn boekenplank.

De journaliste Äsne Seierstat, die dit boek schreef, werd door de boekhandelaar voor de rechtbank getrokken. Äsne Seierstat mocht bij hem inwonen met de belofte hun persoonlijke leven niet neer te schrijven in het boek. Hij wou geen herkenning zien van zijn leven in haar boek. Zij dacht hieraan te hebben voldaan, maar schoot toch ik het verkeerde keelgat bij de boekhandelaar. Hij trok dit voor de rechtbank en dit proces hangt nog steeds als het zwaard van Damocles boven haar hoofd.