Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen. Een boek als een gedachte-experiment over een boek over een gedachte-experiment. Welkom in de wereld van de gedachten of - zoals Thomas Lumas het genoemd heeft - de troposfeer. Niet te verwarren met de huidige troposfeer, omdat Lumas deze term eerder heeft geïntroduceerd. Lumas is echter zodanig in de vergetelheid geraakt, dat Léon Teisserenc de Bort de term zonder probleem aan één van de twee lagen van de aardatmosfeer heeft kunnen toekennen.

Ariel Manto werkt op de universiteit onder leiding van Saul Burlem, professor Literatuur, aan een proefschrift over gedachte-experimenten. Burlem heeft ze leren kennen op een conferentie in Greenwich. Hij gaf daar een lezing getiteld 'De vloek van Mr. Y.', waarin hij betoogde dat het gerucht dat er een vloek rust op het boek The end of Mr. Y. waarschijnlijk niet klopte. Na afloop is ze met Burlem in gesprek geraakt en het einde van het liedje is dat ze nu al enige tijd op 'zijn universiteit' aan het werk is.
Burlem zelf is echter inmiddels met stille trom vertrokken en Ariel heeft geen idee waar hij is gebleven of waarom hij is verdwenen. Als er op een dag één van de universiteitsgebouwen instort en Ariel gedwongen wordt om lopend naar huis te gaan, omdat ze niet bij haar auto kan komen vanwege dat ingestorte gebouw, komt ze langs een tweedehands boekwinkel en kan (natuurlijk) de verleiding niet weerstaan om daar rond te neuzen. Tot haar grote verbazing treft ze daar het tot dan toe onverkrijgbare boek The end of Mr. Y. van Thomas Lumas aan. Hoewel de aanschaf haar bankroet maakt voor de rest van de maand, aarzelt ze geen ogenblik en schaft het aan. Groot is haar teleurstelling dan ook, als ze er thuis achterkomt dat er een pagina verdwenen is uit het boek. Toch gaat ze het boek lezen, vloek of geen vloek, ontbrekende pagina en al. Als ze is aangeland bij die pagina, blijkt dat daar (natuurlijk) zeer essentiële informatie op staat. Hoe essentieel die is, wordt later nog duidelijker als Ariel's (gedachten)leven op het spel komt te staan, omdat zij niet de enige is die op zoek is naar die pagina, maar een stel ex-CIA agenten er ook jacht op blijken te maken. Niet alleen in de fysieke wereld, maar ook in de troposfeer. Ariel zoekt hulp en denkt die te kunnen vinden bij Burlem. Gelukkig wordt ze in de troposfeer geholpen door Apollo Smintheus, muisgod en beschermer van mensen die muizen helpen.

De verdwijning van Thomas Lumas lijkt een soort thrillerachtig magisch verhaal, maar bevat daarvoor eigenlijk ook weer teveel andere elementen zoals discussies over en verwijzingen naar Derrida (Ariels favoriete filosoof) en Butler's Erewhon en Notebook, kwantummechanica (met een heel mooie uitleg over het 'ineenstorten'), parallelle werelden, postmodernisme en deconstructivisme. Dat moet je ook maar willen lezen, zo tussen neus en lippen door. Het maakt het voor mij in ieder geval een beetje lastig om er een goed 'oordeel' over te vellen, omdat ik het magisch thrillerachtige van de troposfeer een te hoog fantasygehalte vond hebben en het filosofische karakter een tikje te uitleggerig.

Het is nu voor de tweede keer in korte tijd, dat ik, omdat ik een reactie bij een boek vastleg en daarvoor de eerste pagina's weer doorneem, opnieuw geconfronteerd met de eerste regels van het boek, iets ontdek, dat ik anders totaal gemist zou hebben. Je hoeft daardoor niet eens meer te weten dat Ariel's volledige (aangenomen) naam een anagram is. Dat is toch een heel erg leuk bijeffect van het schrijven van reacties, nietwaar?

Je hebt nu één keus. Je...