In Ons soort mensen staat het dorp Unterleuten centraal, een klein dorp in de deelstaat Brandenburg, gelegen in de voormalige DDR.
In de buurt van het dorp wil het bedrijf Vento Direct een windmolenpark bouwen, maar niet iedereen heeft daar belang bij. Al gauw ontstaat er grote onrust in de kleine gemeenschap, die uiteindelijk uitmondt in geweld.

Onder de dorpse gemoedelijkheid schuilt een diepere laag, waarin oude vetes worden uitgevochten.
De machtsstrijd die in het dorp worden uitgevochten, is een verbeelding van Nietzsche's gedachtegoed: Wille zur Macht. – het antwoord op wie wie beweegt-.

Gombrowski is de machtigste man van het dorp. Hij is manipulatief, maar doet ook veel dingen voor het dorp. Hij vindt dat alles geoorloofd is in het leven: liegen, stelen, bedriegen, doden, maar je gezin verlaten, dat deed je niet.
Kron is zijn tegenspeler, hij kent alles en iedereen, de verhoudingen, de intriges. Hij is nooit boos of verontwaardigd over de keuzen die anderen maken. Echter, niemand heeft sympathie voor mensen die alles onthouden. Hij weigert te vergeten, en betaalde dat met eenzaamheid. Kron ziet zijn slechte been en zijn slechte humeur als een pedagogische methode die anderen laat zien dat het hele leven tot maar één grote kutzooi is.

Ons soort mensen is geschreven door Juli Zeh, geboren in Duitsland. Zij studeerde in Leipzig, Krakau en New York, alwaar zij zich specialiseerde in internationaal recht. Juridische vraagstukken zijn een terugkerend thema in haar romans. Ze zet zich ook actief in voor dierenrechten. Tevens schreef zij een open brief aan bondskanselier Merkel naar aanleiding van de arrestatie van klokkenluider Snowden. Haar vader was eerder directeur van de Bondsdag.

De roman doet aan als een zedenschets, waarbij de lezer wordt meegezogen in de absurde wereld van 'Unterleuten' , dat niets meer is dan een waar rariteitenkabinet, een glazen kooi met een kudde mafketels, waarbij het de lezer is die meekijkt naar het lijden van anderen.

Vóór- en tegenstanders, allemaal hebben zij hun eigen ideeën over hoe het moet (komen). Oud zeer wordt tijdens dit steekspel opnieuw blootgelegd, om uiteindelijk te leiden tot de onvermijdelijke slotscène van dit hele theaterspektakel. Men strijdt, maar men respecteert elkaar., want ieder van hen streeft tenslotte een eigenbelang na.

De vele perspectieven, meer dan tien, geven een beeld van de motieven van de spelers in het veld: hun zwakheden, hun angsten, wie ze zijn, en hoe ze gezien wilden worden. Unterleuten als 'strijdtoneel, waarbij iedere speler zijn rol speelt en ieder zijn deel krijgt.
Dader-slachtoffer, winnaar-verliezer, schuldig-onschuldig, alles lijkt zonder logica en zonder natuurlijke wetten van plek te kunnen wisselen.

De vele verwijzingen naar onder meer Nietzsche, Goethe ('t goede tracht, maar het foute bracht', red.), de grens tussen goed en kwaad, Sartre, maken dit een heerlijk gelaagd boek; daarnaast de tweespalt, aan de ene kant de absurditeit van het leven, en aan de andere kant de prachtige filmische beschrijvingen van de natuur, de omgeving, de emoties en de bijkomende 'deals' die onderdeel waren van het wonen in de voormalige DDR, waar 'alles over een potje bier of een kop koffie besproken of opgelost werd, dit in tegenstelling tot 'wessies' , die brieven en advocaten stuurden, bezwaarschrift na bezwaarschrift schreven, schreeuwden, jankten, maar praten, … ho maar, waarmee Zeh heel subtiel de verschillende werelden aangeeft tussen (ex) 'ossies' en (ex)'wessies', 'import' en 'de vaste kern van bewoners', winnaars en verliezers.

Niet iedereen in Unterleuten heeft een uitgesproken doel, maar ze willen allemaal wel ergens bij horen, bijdragen, en dat beetje éxtra doen en ervaren.

Dit is een prachtig, scenarisch boek over zin en onzin, over waarheid en on-waarheid, maar ook over hele gewone mensen. Want tijdens het lezen wordt het al snel duidelijk: de mensen van Unterleuten, die wonen gewoon bij u om de hoek!!

***** (5 sterren)