Het buikbandje en de achterflap winden er geen doekjes om: de uitgever ziet in Lars Kepler de nieuwe Stieg Larsson. En eerlijk is eerlijk, er zijn inderdaad overeenkomsten te vinden tussen de twee Scandinaviërs. Net als Larssons bestsellers is Hypnose een dikke pil met een strak vormgegeven duister omslag. Ook de Scandinavische setting en sfeer komen vergelijkbaar over, en de rustige, bedachtzame en soms ronduit trage schrijfstijl van Kepler doet hier en daar aan Larsson denken.
Qua verhaal en personages verschillen de twee echter behoorlijk van elkaar. In Hypnose draait alles om Erik Maria Bark, een arts die jaren geleden tamelijk succesvol hypnoseonderzoek deed, maar daar om de een of andere reden abrupt mee is gestopt. Sinds die tijd heeft hij nooit meer iemand gehypnotiseerd en ook gezworen dat niet meer te doen.
Hij houdt zich aan die belofte, tot hij door inspecteur Joona Linna voor het blok wordt gezet. Linna onderzoekt de gruwelijke moord op een gezin, waarbij de enige overlevende wellicht over cruciale informatie beschikt. Bark laat zich overhalen om deze jongen te hypnotiseren, maar daarmee lijkt hij de Doos van Pandora geopend te hebben.
Een hele serie gewelddadige en onverklaarbare gebeurtenissen rolt als een lawine over Bark en zijn gezin, en hij wordt gedwongen in zijn geheugen op zoek te gaan naar de oorzaak van alle ellende. Dat is bepaald geen gemakkelijke opgave, en Bark moet diep gaan om zijn gezin te beschermen. Hoewel het verhaal traag begint, word je steeds meer gegrepen door de problemen waarmee Bark worstelt. Langzaam maar zeker sleurt het verhaal je mee en ga je begrijpen waar de oorzaak van alle problemen zou kunnen liggen.
Pas als je het boek dichtslaat begint er wat te knagen. Want Kepler probeert zijn lezers een aantal keer op een verkeerd spoor te zetten, zonder dat voldoende uit te werken. Bepaalde sporen worden niet meer opgepakt, eindigen zonder verklaring of lossen in het niets op. Dat kan sterker.
Wanneer je die ontevredenheid over de losse eindjes echter opzij zet, blijft er vooral nieuwsgierigheid over. Nieuwsgierigheid naar hoe het verder gaat met de sympathieke inspecteur Linna, en of het uiteindelijk allemaal goed zal komen met Erik Maria Bark en zijn gezin. Hopelijk wordt die vraag ooit nog eens beantwoord, want over het algemeen genomen smaakt Hypnose naar meer.