Niet voor iedereen weggelegd, dit boek. Het is buitengewoon veelzijdig en gelaagd, maar vooral ook erg uitgesproken. Uitgesproken van mening én uitgesproken wat betreft beschrijvingen. Onderwerpen waar vaak een sfeer van taboe om heen hangt pent Despentes schaamteloos en bloemrijk op papier. Treffend voorbeeld is de groep lesbische dames die lijntjes snuivend her en der in groepjes op de vloer al fistfuckend wordt gadegeslagen door een hetero dame. Beschreven op zo’n droogkomische wijze dat het nét niet absurdistisch of belachelijk wordt. Die onverbloemde, confronterende toon klinkt door heel de roman. Het werkt vaak humoristisch – getuige de voortdurende glimlach tijdens het lezen- maar tegelijkertijd is het eigenlijk schrijnend.

Parisienne Lucy is een maatschappelijk en sociaal ‘mislukt’ figuur. Ze heeft een rotbaan, maar ze kan het zich niet permitteren die te op te zeggen. Ze houdt probleempubers in de gaten in opdracht van bezorgde ouders die willen weten wat voor ongein hun kroost uithaalt. Wanneer het pubermeisje Valentine verdwijnt, roept Lucy de hulp in van een ‘echte’ detective. Een stoere lesbienne die in diverse kringen bekend staat als De Hyena. Deze neemt onmiddellijk het voortouw, waar Lucy aanvankelijk weinig rouwig om is.
Van Parijs belanden de twee in Barcelona, de stappen die het verdwenen meisje heeft genomen volgend. Behalve de strubbelingen tussen vrouwengek Hyena en tutje Lucy wordt afwisselend (in derde persoonsvorm) de situatie vanuit alle betrokken personages geschetst. De vader van Valentine, de oom, de moeder, haar kennissen (vrienden had ze niet), verre familieleden. En anderen, zoals De Hyena. Allemaal hebben ze hun eigen visie, diep gekleurd door hun persoonlijke verleden. Ellende alom. Ieder huisje heeft zijn kruisje, zo blijkt. Tot slot komt ook Valentine zelf aan het woord en pas dan wordt duidelijk hóe vreselijk ontspoord dit meisje is en hoe ontvankelijk ze is voor de (karakter)verwoestende invloed van bijna elke willekeurige passant in haar leven.

Het komt tot een dramatisch einde. Het laatste hoofdstuk is een soort epiloog die verduidelijkend is voor de strekking van de roman. Het gaat dan ineens wel heel erg snel en de dingen ‘sluiten’ niet helemáál waardoor het slotstuk een beetje inboet aan overtuigingskracht. Toch is de finale ronduit schokkend. Geeft stof tot nadenken. Over de huidige maatschappij met het internet en het voortdurend dreigend terrorisme, maar ook over deze roman zelf. In dit laatste stuk bekent Lucy dat zij een verhaal heeft verteld waarin zij zelf kan geloven, omdat zij de waarheid toch nooit zal weten. Hiermee geeft zij min of meer toe dat zij de visies en achtergronden van alle personages (immers in derde persoonsvorm geschreven) zélf ingevuld heeft om voor zichzelf een acceptabel verhaal te creëren. Om te kunnen leven met het verleden. Het verklaart een boel, maar maakt de uitkomst niet minder schrijnend. Uitermate boeiend boek.