Op Twitter is de Ierse bestsellerauteur Marian Keyes een opvallende verschijning met haar hilarische opmerkingen en scherpe reacties. In haar boeken is ze eigenlijk niet anders. Door haar vlotte schrijfstijl en haar typische droge humor weet ze lezers van alle leeftijden te bereiken en aan zich te binden. Haar boeken zijn succesvol in maar liefst 33 landen. Begin jaren negentig stuurde de schrijfster vrij impulsief een kort verhaal naar een uitgeverij. Volledig verrast was ze, toen deze uitgever vrijwel direct belangstelling toonde voor de roman waar ze op dat moment aan werkte. Deze chicklitroman, in Nederland verschenen onder de titel Watermeloen, werd een groot succes. Net als de titels die volgden. Anders dan in de gemiddelde chicklit schuwt Keyes gevoelige en persoonlijke onderwerpen niet, die ze in haar romans op de haar inmiddels kenmerkende wijze aansnijdt.

In Met een knipoog kruipt Keyes in de huis van schoonheidsspecialiste Stella Sweeney. Stella is zevenendertig jaar, getrouwd met badkamerkunstenaar Ryan en moeder van twee pubers, als ze wordt getroffen door een ernstige, zeer zeldzame auto-immuunziekte; het Guillain-Barrésyndroom. Deze spierverlammende ziekte haalt haar volledig onderuit, ze kan zelfs niet meer op eigen kracht ademhalen. Uiteindelijk heeft Stella op zeker moment alleen nog controle over haar ogen. Tijdens haar ziekbed maakt ze kennis met de charmante neuroloog Mannix Taylor. Geduldig als hij is, leert hij haar dat ze door met haar ogen te knipperen toch kan communiceren met onder andere haar chaotische familie, maar natuurlijk ook met hem. Opgesloten in haar lichaam geeft ze Mannix al knipperend de ene na de andere opgewekte en inzichtelijke uitspraak door. Na een moeizame herstelperiode van maanden sneuvelt het huwelijk van Stella en de wispelturige Ryan. En op dat moment verrast Mannix haar met het boek dat zij met haar ogen in haar ziekteperiode heeft ‘geschreven’. Mannix heeft Stella’s ‘uitspraken’ al die tijd verzameld en gebundeld tot een verzameling inspirerende citaten en boodschappen en dit in eigen beheer voor Stella uitgegeven. Door toeval wordt dit zelfhulpboek opgemerkt door de Amerikaanse media. En dan wordt Stella in mum van tijd een ster en bewoont ze met haar kinderen én Mannix een duur appartement in New York. Met Mannix als haar manager wordt ze meegesleept in een gekmakend circus van flitsende boekpromoties, snelle talkshows, hyperactieve stylisten en perfectionistische assistenten, totdat ze uiteindelijk de grip op haar leven dreigt te verliezen.  

Vanwege haar eigen jarenlange strijd tegen alcoholverslaving en depressies heeft de auteur zelf lange tijd publieke optredens vermeden. Vermoedelijk vormen haar eigen ervaringen de grondslag voor de invoelende wijze waarop Keyes de wanhoop en eenzaamheid, die Stella tijdens haar ziekte ervaart, weet te beschrijven. Net als de gevoelens van verbazing en overweldiging die haar overkomen gedurende de korte periode als beroemdheid en het daarbij horende leven onder constante druk. Maar als lezer schiet je regelmatig in de lach, want de spitsvondige humor waarmee Keyes zelfs de meest trieste gebeurtenissen weet te relativeren is opmerkelijk en geestig. Naast dit alles is er ook ruimschoots aandacht voor de liefde, die zich gedurende het verhaal op een ontroerende manier ontwikkelt.

Het eerste deel van het boek springt voortdurend heen en weer tussen heden en verleden. Dit kan in eerste instantie wat verwarrend en rommelig overkomen, maar later wordt de bedoeling hiervan duidelijk. Bovendien zorgen de komische, soms cynische opmerkingen vanuit het ik-personage ervoor dat de aandacht geen moment verslapt. Je blijft je verbazen over de verrassende wendingen in het leven van de hoofdpersoon. De auteur heeft Stella Sweeney neergezet als een sympathiek en gevoelig personage; iemand die niet alleen leeft met een knipoog, maar met hart en ziel, waardoor je niet anders wilt dan verder lezen in dit ontroerende en vermakelijke boek.