Een Brits stel dat vanwege het ingenieurswerk van de man in Afrika heeft geleefd maar daar eigenlijk financieel niet veel aan over heeft gehouden, komen nu vanwege een goed betalend project in Saoedi-Arabië terecht. Het verhaal begint wanneer de vrouw, Frances, haar man achterna reist en in het vliegtuig al wat rare verhalen te horen krijgt van andere expats. Eenmaal in de havenstad Jeddah, waar ze zullen wonen, aangekomen, blijkt dat ze niet in met andere expats in een zogenaamde compound, zal komen te wonen maar in een gewoon appartementencomplex tussen de Arabieren en Pakistani. Als westerse vrouw moet ze al haar vrijheden inleveren en raakt steeds gefrustreerder al sluit ze wel vriendschappen met een aantal vrouwen in het gebouw. De culturele kloof is echter te groot en ze voelt zich steeds meer buitengesloten, vooral nadat ze uitvindt dat er allerlei dubieuze zaken plaatsvinden in het appartementencomplex terwijl ze daar tijdens de lange uren die ze opgesloten zit in het appartement, over na kan denken. Op een gegeven moment moeten zij en haar man zelfs voor hun leven vrezen.

Dit is een beklemmend verhaal over westerse expats in een land dat geregeerd wordt door de religieuze terreur van een koninklijke familie. Saoedi-Arabië is de bakermat van de Islam waar, onder druk van fundamentalisten de Shariah is ingevoerd. Vrouwen mogen alleen onder begeleiding van een mannelijk familielid over straat en moeten geheel bedekt zijn, mogen geen rijbewijs hebben, mogen in grote steden niet het openbaar vervoer gebruiken en het is een land waarin de doodstraf vrij gemakkelijk wordt toegepast voor overspel, homoseksualiteit, kritiek op de Koran, atheïsme en andere "vergrijpen" doormiddel van openbare exectuties. De koninklijke familie bestaat uit zo'n 5000 leden waarvan de meesten zich schaamteloos verrijken met het geld dat door de oliewinning wordt verdient. Het is namelijk een absolute monarchie hetgeen betekent dat de koninklijke familie geen verantwoording hoeft af te leggen aan het volk. Goed voorbeeld doet goed volgen en het wordt in deze roman goed duidelijk dat corruptie tot in de breedste lagen is doorgedrongen. Met subtiele humor weet Hilary Mantel de absurditeit van het leven in deze theocratie bloot te leggen maar er is ook steeds een dreigende onderlaag in het boek, wat het een interessant, maar ook ongemakkelijk verhaal maakt, vooral wanneer je bedenkt dat het op haar eigen ervaringen in het land is gebaseerd.