In het afsluitende deel van deze duologie geeft Descamps antwoord op alle vragen die er omtrent de mythologie nog waren na deel één. Zo verkennen de karakters in dit boek het derde kwadrant en komen we uiteindelijk ook te weten wat er in het onbekende en verborgen vierde kwadrant is en waarom het zo lastig te vinden is.

Net als alle andere boeken van Descamps leest ook dit boek weer heerlijk vlot weg. Ik vraag me soms wel af of het taalgebruik niet iets te eenvoudig en simpel is om het nog echt een young adult te laten zijn. De thema's van het verhaal zijn echt wel typische thema's voor jongeren en ik kan me voorstellen dat een boek als dit wel heel motiverend is. Ook al oogt het op het eerste zicht dik, je vliegt er als lezer zo doorheen en door de ruime opmaak is het heel overzichtelijk.

Wat ik in dit verhaal een beetje miste was de echte emotie. Ik kan me herinneren dat ik dat ook in deel één had. Het is een vrij gecompliceerd verhaal dat zich afspeelt in een ingewikkelde wereld. Dit betekent dat Descamps veel stukken wereld moet bouwen en dat doet hij heel goed, zonder dat er storende infodumps aan te pas komen. Maar bij vlagen gaat het plot zo snel vooruit, dat ik het gevoel krijg dat de laag die dit verhaal echt een trap hoger zou kunnen tillen, de laag van de pure emotie en de show don't tell, ontbreekt.

En nu heb ik alle Descamps boeken in mijn kast gelezen. Is het al tijd voor een nieuwe?