Norman Jansen geeft met De stilte van het water een inkijk 'achter de schermen' vanuit een kant die je zelden tot nooit hoort. Zijn schrijfstijl is mooi, heel integer en met zekere gepaste 'afstand' schrijft hij over de gruwelijkheden die plaatsvinden na de aardbeving op Haïti, die in een directere vorm 'ongeloofwaardig' hadden kunnen over komen. Het verhaal van Ladymia begint haast idyllisch, hetgeen al snel ontaard in een dramatisch verloop. Zijn woordkeuze is zeer respectvol, waardoor je als lezer wél meekijkt en meevoelt, maar niet meegezogen wordt in de verschrikkingen die de arme bevolking van Haïti treft. Wat voor mij in het boek meespeelde is dat ik zelf familie daar heb wonen, en al enigszins wist hoe zwaar het leven op Haïti is, maar de drijfveer voor keuzes die Ladymia maakt, en velen met haar, troffen mij in mijn hart. Halverwege het boek verandert het perspectief; een verrassend effect en het maakte het boek compleet. Mooi en indrukwekkend verhaal vanuit de 'binnenkant'. Voor een ieder die begaan is met het wereldleed, wil begrijpen hoe men uit armoede en wanhoop bepaalde keuzes maakt, is het zeer de moeite waard dit boek te gaan lezen.