Als lezer merk je meteen dat je met een ervaren schrijver te maken hebt. Zowel schrijfstijl als inhoud zijn gedurfd en vernieuwend. Geen alledaags boek! Johan de Boose toont zijn kennis over geschiedenis, godsdienst, kunst... mooi verweven in een origineel verhaal. Het Vloekhout is dan ook terecht genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2019!

Het omslagbeeld toont een werk van Vincent van Gogh, Olijfgaard. Zeer passend, want het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van een stuk hout, beginnend als een olijfboom in Palestina. Daar start de reis door de geschiedenis!


'Ik smeek de god van de olijfbomen – een heer die ik mezelf tegen beter weten in verzin – om mij hiervandaan te halen, om me desnoods toch maar op te stoken, me neer te bliksemen bijvoorbeeld, want mijn intuïtie zegt dat joelende menigten niets goeds voorspellen. Hoe meer ik de god van de olijfbomen aanroep, hoe meer hij er het zwijgen toe doet. Zwijgen is iets waar alle goden sterk in zijn.'


Olijfboom, houten kruis, broodplank, icoon, brief,... Het Vloekhout wordt als middel gebruikt om door de tijd te reizen. De gedachten van het hout zijn vaak zeer verruimend en origineel. Wat ervaart en denk het hout over bepaalde gebeurtenissen? Opvallend is het telkens wederkeren van oorlog en vrede, slechte en goede momenten, het verlangen naar het begrijpen van het leven... en zo zal de evolutie altijd verder gaan, altijd de herhaling, altijd de vragen maar nooit de antwoorden. Mooi weergegeven is bijvoorbeeld de ontmoeting tussen het Vloekhout en het Zwarte Vierkant, een schilderij van Malevitsj.


'We kijken naar elkaar, het Zwarte Vierkant en ik. Hij vol sprakeloze bewondering, ik bijna geschokt.
Hij ziet de tragische schoonheid van de geschiedenis. Ik zie de zuigende afgrond van de moderne tijd.
We zijn elkaars spiegelbeeld. We laten zien wat er zich in de loop van een millennium in de mens heeft voltrokken.
Ik weerspiegel zijn natuurlijke oorsprong. Hij weerspiegelt mijn bestemming.
We kijken naar elkaar, het Zwarte Vierkant en ik, als door een raam. Hij kijkt door het raam van het weelderige ver­leden. Ik kijk door het raam van de cryptische toekomst.
Ik ben voor hem het onbevredigde verlangen. Hij is voor mij de onverzadigbare hoop.
Allebei zijn we einde en begin, duisternis en licht, doem en bron.'


Johan de Boose schrijft zowel op een humoristische als zeer kritische wijze over het geloof. Het verhaal kan op verschillende niveaus worden gelezen, oppervlakkig of heel uitgediept. Kennis van geschiedenis, godsdienst en kunst is een pluspuntje bij het lezen van dit boek. Bij het lezen van het e-book kan je snel iets opzoeken, maar je hoeft echt niet alles uit te pluizen. De lezer kan het verhaal ook gewoon over zich heen laten komen en genieten, een beetje mysterie mag best wel.