Het boek “Zaira” vertelt het levensverhaal van Zaira, een vrouw uit een grootgrondbezitters-familie in Roemenië. De tweede wereldoorlog, later de communistische overheersing en tevens haar intense relatie met de poppenspeler Traian bepalen voor een groot deel Zaira’s levensloop. Uiteindelijk vlucht ze met haar man en haar dochter naar Amerika, , maar keert aan het eind van haar leven terug.. Zaira vertelt op haar beurt het levensverhaal van enkele anderen die in haar levensverhaal voorkomen..

De schrijver gebruikt veel metaforen en allegorieën. Het boek doet (mee daardoor) wat magisch realistisch aan. De schrijfstijl op zich, maar ook het verhaal: fantastisch, dromerig, mystiek. In de bijzondere relatie van Zaira en Zizi die met elkaar communiceren via capitan Spavento, de dottore, Pantalone en Pagliaccio; in het poppenspel van Tairan en Zaira dat volwassenen en kinderen betovert; de parels van tranen die de soep van Zsusza kruiden. Dimitru, uit Zaira’s geboorteplaats, met zijn duivelse gedrag en plannen. Daar tegenover Zaira die de mannen betovert met haar poppenspel, haar kookkunst en haar persoonlijkheid.

Het boek heeft een vervreemdend effect door het fatalistische in het levensverhaal van Zaira en haar familie en door de vele personen in het boek die eigenlijk niet samen lijken te vallen met de wereld om hen heen : Zizi, grootmoeder, Zsusza, Zaira’s moeder, Ioana, de zwervende Donovan, de chauffeur Eugene, de professor.

Ondanks het fatalistische en vervreemdende is dit boek niet somber. Integendeel het bevat veel humor, al meteen vanaf het begin. Ook de vele dialogen zijn aantrekkelijk.
Het verhaal zakt naar mijn mening even wat in na de aankomst in Amerika. Maar vanaf de ontmoeting met Donovan gaat het weer leven zoals daarvoor.
Het is een mooi boek, niet in de laatste plaats door de schrijfstijl en de humor, die bijzonder te noemen zijn. Ik heb er van genoten.