Veertig jaar lang heeft de verteller in figuurlijke zin geen zoon gehad. Hij was er wel maar speelde geen rol van betekenis. Er ontstaat pas werkelijk enig contact aan het sterfbed van de zoon en dan blijft de verteller letterlijk achter zonder zoon. In een leven vol oppervlakkige relaties en op zoek naar eenzaamheid krijgt de verteller uiteindelijk een zeer kortstondige band met zijn zoon. Pas dan is hij er voor hem.
Al lezende kun je een redelijke inschating maken van de naderende confrontatie tussen vader en zoon. Waar een zoon aan het sterfbed van zijn vader kan worden verwacht is het nu de omgekeerde situatie.