Levenslucht is geen boek in de ik-vorm, maar in de wij-vorm. Het wordt door een groep personen verteld.
Deze groep bestaat uit tbc patienten die moeten kuren in een sanatorium.
Zij vertellen over Leo Marburg, vanaf het moment dat hij aankomt, en de mensen met wie hij allemaal te maken krijgt.
Zij vertellen over elkaar, over de eentonige dagen en over trouw en schuld.
Het boek begon een beetje saai. Het duurde eventjes voordat het me toch wel kon interesseren.

Het speelt in de eerste wereldoorlog en het is leuk om te lezen over de toen nog nieuwe wetenschap over de werking van röntgenstralen.
Achterin het boek een stamboom, die mij liet zien of het nog 'goed' is gekomen met Leo en zijn liefde.