Froekje (10 jaar) en Mies (9 jaar) stellen zich voor waardoor je meteen weet in welke groep van basisschool De Springschans ze samen zitten, hoe de thuissituatie is en wat ze leuk vinden om te doen.
Al snel blijkt dat het dikke vriendinnen zijn en ze zijn op zoveel mogelijk momenten samen te vinden.
Op een van de momenten waarop ze niet samen zijn wordt Froekje door Kasper, een oudere schoolgenoot omgeduwd waardoor ze een pleister op haar kin nodig heeft. Omdat ze bang is dat ze daarmee gepest zal worden door een paar meiden in de klas vraagt ze haar vriendin om hulp.

Tessa is bij hen in de buurt komen wonen en wil graag de vriendschap van deze vriendinnen. Ze is een jaartje ouder, maar komt bij hen in de klas.
Als snel merk je dat de normen en waarden van de drie meiden niet hetzelfde zijn.
Doordat Froekje en Mies een ander niet voor het hoofd willen stoten, vertellen ze elkaar niet wat er met hen gebeurd is en slikken ze heel veel van Tessa, maar ook van Kasper.

Omdat de moeder van Mies voor haar werk langere tijd van huis is kan ze bij haar alleen telefonisch terecht met haar probleempjes. Dat lucht wel wat op, maar toch...
Bij Froekje thuis is geen vader in zicht en haar moeder zit daardoor alleen met de zorg voor Froekje en dat gaat niet vanzelf.
Hun leerkracht kan vanzelfsprekend ook niet alles in de gaten houden, hierdoor voelen ze zich, ieder voor zich, nog meer alleen staan.

Wanneer ze door allerlei gekonkel en leugens van anderen verder uit elkaar dreigen te drijven gaat het van kwaad tot erger met de gevoelens van deze meiden; jaloezie komt om de hoek kijken en daardoor wordt de relatie niet beter.

Het verhaal leest lekker en de omstandigheden waarin het een en ander zich afspeelt zijn geloofwaardig. Door de wisselende perspectieven is in dit meidenboek heel herkenbaar waar elk van de goed beschreven personages mee worstelt.
De leeftijd van de hoofdpersonen is een leeftijd waarop men nog net overal tussenin hangt; de een speelt nog met poppen terwijl de ander al meer aan jongens denkt. Onzekerheid is troef. Dat vooral deze onzekerheid de nodige spanning met zich mee brengt wordt in dit boek benadrukt.

Een duidelijke boodschap in dit boekje is dat meestal op je eigen oordeel vertrouwd kan worden en dat in twijfelgevallen hulp inroepen van je ouders of leerkracht zeker geen probleem moet zijn om tot een besluitvorming te komen.

'Ben je helemaal niet meer boos dan?'
'Heus nog wel. Maar ook op mezelf. Wij zijn stom geweest hoor, Froek.'
'Ja hè?'

De illustraties zijn lekker fris van kleur en ondersteunen het verhaal.
'Gemeen spel' is een geslaagd begin van de 'Froekje & Mies'-serie en maakt zeker benieuwd naar het volgend deel met de titel 'Op scoutingkamp'.