Een prachtig en aangrijpend boek, over hoe je te relateren aan een vader, een moeder, een broer, je vrienden, een ondraagbare situatie, en tegelijkertijd niet uit het oog te verliezen dat je zelf moet léven. Platteel schrijft hierover zonder opsmuk en kauwt niets voor. Je wordt daardoor gedwongen om bij jezelf te raden te gaan welke gevoelens in jou leven en daarbij komt alles voorbij: verdriet, de schaterlach, eenzaamheid. Platteel doet wat de Amerikanen ook zo goed kunnen en is wat mij betreft daarmee de Nederlandse equivalent van (mijn favoriet) Raymond Carver. Hij geeft woorden - en gevoel - aan het ongemak, de pijn, en zeker ook de schoonheid die het mens-zijn met zich meebrengt, en raakt daarmee vol in het hart.