Na nieuwe maan gelezen te hebben, kreeg ik een tip om "een" te lezen. Waar ik nog even moest aanpassen aan de schrijfwijze in nieuwe maan, was ik nu totaal mee en werd ik direct in het verhaal meegetrokken. Sarah Crossan heeft een zeer unieke schrijfwijze, korte hoofdstukken, met telkens een titel die terug komt in het hoofdstuk.


*De Siames tweeling Grace en Tippi groeien op onder het waakzame oog van moeder, hun zus Draak en vader die werkloos is en zijn troost in alcohol is gaan zoeken. Ze hebben altijd thuisonderwijs gehad, als ze 16,5 jaar zijn beslist moeder en vader dat ze naar een lokale school moeten. Met een klein hartje en toch wel wat angst voor pesterijen en gestaar, hebben ze geen ander keuze. Wat ze niet weten, is dat ze voor hartverscheurende keuzes komen te staan.


Hier zet Sarah Crossan weer een heel mooi verhaal neer, met weeral een uniek thema, een young adult die tevens veel volwassen lezers zal bekoren. Heel het verhaal zien we door de ogen van Grace, op een soort vers wijze, krijgen we een totaal beeld van de personages, zoals ik bij nieuw maan al ondervond kunnen kort zinnen en simplistische woorden veel te weeg brengen. Een aangrijpend verhaal over overleven.