Het boek begint eigenlijk gelijk spannend, want er is iemand uit het raam gevallen en de meest voor de hand liggende dader is de echtgenoot, Vittorio Puig, die “toevallig” pas na het voorval bij zijn huis aankomt. Volgens de politie wijzen alle bewijzen richting hem en hij wordt dan ook direct meegenomen voor verhoor.

De enige die hem wil en kan helpen is een van zijn patiënten (Eva Maria) en zij krijgt de toegang tot een aantal opnames waaruit  moet blijken wie iets met die moord te maken heeft. Je kunt daaruit wel opmaken dat opeens iedereen op die bandjes verdacht is, terwijl die mensen gewoon hun problemen uiten tegen hun psychotherapeut.

Die geluidsopnames vind ik heel sterk opgezet, het aantal verdachten wordt er heel klein door en de manier waarop Eva Maria hen bespreekt met Vittorio is heel realistisch. Zij verdenkt hen en hij verdedigt hen. Bij iedereen zijn bewijzen en argumenten te vinden, waardoor Eva Maria net zo in het duister tast als de politie en Vittorio zelf. Daarbij komt ook nog eens dat Eva Maria zelf met een probleem loopt, wat in zekere zin op het onderzoek geprojecteerd wordt.

De personages zijn allemaal heel verschillend van elkaar, maar met allemaal kon ik me identificeren. Dat vind ik best knap gedaan, juist omdat het echt allemaal totaal andere figuren waren.

De schrijfstijl vond ik zo nu en dan storend want  op sommige momenten worden er erg veel korte zinnen achterelkaar gebruikt. Als dat tijdens het lezen opeens opvalt, zie je ze overal waardoor je niet lekker meer in het verhaal zit. Het mooiste is als korte en lange zinnen elkaar afwisselen en dat was in sommige stukken helaas niet het geval.

Wat ik ook minder aan dit boek vond, was het einde. Dat is in twee delen te splitsen en het ene deel vond ik heel goed. Het andere deel niet. Dat komt vooral omdat het boek zelf heel creatief is en je hebt geen idee waar het heen gaat. De ontknoping zie je dan ook niet echt aankomen, maar daarna geeft Hélène Grémillon nog een aantal antwoorden op vragen die ze heeft opgeroepen. Die antwoorden vond ik een beetje voor de hand liggend en dat vind ik ontzettend jammer. Voor mij deed het heel erg af aan het verhaal, de complexe zaak en alle mysteries.

Maar afgezien van die twee punten, vond ik het een leuk boek om te lezen.