Ik las het voor de challenge categorie: 'een boek zonder mensen' en wist niet wat ik er kon van verwachten.
Wat een heerlijk boekje! Het heeft al mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen.

Het is van begin tot einde pure poëzie waarin zich in elke regel een filosofische gedachte verbergt; een gedachte die je wilt grijpen, waar je bij stil wilt staan maar wat niet lukt omdat je verder wilt naar de verte, alsmaar verder, ook al weet je niet wat die verte is. Elke gedachte glipt door je denken als woestijnzand door je vingers.

Het boek bestaat uit drie delen:
1. waar alle dieren - ter zee, in de lucht en op het land - zich vragen stellen over de mier die 'weg' is zonder zelfs maar te begrijpen wat dat nu eigenlijk is: 'weg
2. dat vertelt over de reis van de mier die zich van alles afvraagt over haar tocht naar de verte en over wat de andere dieren wel over haar zouden denken
3. dat allemaal kleine nota's bevat met gedachten die mier heeft opgeschreven en begraven in het zand van de woestijn. Elk van die nota's is als een gedicht

Eén zo'n nota om te proeven:
Als ik mijzelf eindelijk eens zou inhalen,
dan zou ik mijzelf vastgrijpen, mijn armen om mij heen slaan
en mij laten weten dat ik wél van mijzelf houd,
echt waar! ik moet het geloven!
 
maar ik weet dat ik me van mij af zou duwen
en zou zeggen:
‘Je weet toch wel wat ik ben?’
‘Ja. Ongrijpbaar.’
 
Ik zou heel verdrietig zijn,
verdrietiger dan nu,
maar dat zou mij koud laten.

5***** voor Het vertrek van de mier.