Vanaf de eerste bladzijde had het verhaal mij te pakken. Een verhaal waarbij drie mannen die door radioactieve straling zijn besmet, gevolgd worden in hun ziekteproces. Het blijft spannend of zij het wel of niet gaan redden. Tegelijkertijd hartverscheurend om te lezen over hoe zij vechten tegen hun isolement, hoop proberen te houden en vechtend tegen de radeloosheid en hun ziek zijn. Jos Vandeloo is goed in het geven van beschrijvingen, waarbij hij verrassende vergelijkingen maakt. Hierbij een voorbeeld uit het verhaal:
“Hij spreekt langzaam. Elk woord staat afzonderlijk even te trillen in de open ruimte tussen de gezwollen lippen. Als een parachutist in de open deur van een vliegtuig. Even wachten voor hij in de ruimte springt.”