Je kunt er niet omheen: Game of Thrones is een topserie die je overal wel tegenkomt en nu ook in een poëziebundel. Möhlmann, Deckwitz en Heytze begonnen enkele jaren geleden bij elke aflevering een gedicht te schrijven en wat begon als een hobbyproject eindigde als een boek dat sinds kort overal verkrijgbaar is. Deze bundel wordt beschreven als “een onontbeerlijke bundel voor iedereen die iets heeft met Game of Thrones, met de beste Nederlandse poëzie, of met allebei.”

Jammer genoeg ben ik het niet helemaal eens met deze uitspraak. Aan het begin van het boek schrijven de auteurs dat ze in hun gedichten geen samenvatting geven van elke aflevering, maar een belangrijke gebeurtenis of een voor hun belangrijk moment uitlichten. Dit is geen slecht gegeven omdat er op het internet genoeg samenvattingen en “recaps” te vinden zijn, maar sommige elementen die ze in hun gedichten waren gewoon zo klein dat je ze als lezer amper kon herkennen. Toch niet zonder de uitleg bij de aflevering, die elk gedicht vergezeld, te lezen. Doordat er vaak op zulke kleine gebeurtenissen gefocust, verloren de gedichten deels de algehele sfeer en het gevoel dat je krijgt bij het kijken naar de afleveringen. Dit vond ik persoonlijk erg jammer, omdat gevoel zo’n belangrijk element is bij poëzie.

De gedichten zelf bevatten zelden een echte Game of Thrones-sfeer, maar in de beschrijvingen van de afleveringen was deze nog verder te zoeken. Deze beschrijvingen bestaan meestal uit een korte beschrijving wat er in de aflevering gebeurde en hoe dit in het gedicht terug komt, maar vaak ook kritiek op de aflevering of de serie in het algemeen. Ik heb al deze beschrijvingen gelezen, hoewel ik liever de gedichten apart las, en aan het einde van de bundel stelde ik me echt de vraag of de auteurs eigenlijk wel graag naar Game of Thrones keken. Hun commentaar was soms zo negatief en er werd zoveel kritiek gegeven dat ik er zeker van ben dat ik de serie niet eens verder gekeken als ik er ook zo over dacht.

Ook vind ik het jammer dat de gedichten zo goed als nonsens zijn of niet GoT-gerelateerd lijken, als je de beschrijvingen NIET leest. Wat ik leuk vind aan poëzie is dat je erover na kan denken en er een eigen interpretatie aan kan geven, maar dat was bij de meeste gedichten in de bundel niet mogelijk. Veel gedichten lijken een opeenstapeling van referenties waarbij geen andere interpretatie mogelijk is dan die gegeven in de beschrijving. Bij andere gedichten waarbij je als lezer wel meer inbreng kan geven, zou je dan eigenlijk moeten lezen voordat je de beschrijving leest om er echt van te kunnen genieten, maar dat weet je natuurlijk niet op voorhand.

De schrijfstijl op zich vond ik ook niet heel erg opmerkelijk. Je merkt dat de gedichten door verschillende dichters geschreven zijn, omdat er een sterke variatie is in de stijl. Sommige gedichten vond ik erg zwak, doordat de schrijfstijl me niet aansprak of naar mijn mening iets miste. De stijl van andere gedichten vond ik dan weer wel goed en de beeldspraak die erin gebruikt werd was zeer interessant, maar dit was een sterke minderheid. Ik denk dat de stijl in veel van de gedichten leed onder het feit dat er vaak referenties opeen gestapeld werden, zonder echt verbanden te leggen of de referenties echt een betekenis te geven binnen het gedicht.

Doordat de gedichten in deze bundel sterk in de minderheid waren, kan ik deze bundel niet meer dan 3 sterren geven. Over het algemeen was ik niet erg onder de indruk van deze bundel en had ik er meer van verwacht. Toch wil ik de schrijvers credit geven voor de gedichten die me wel wisten te raken, me aan het lachen maakten of me met grote ogen lieten opkijken van mijn boek. Als er meer interessante beeldspraak en minder opeenstapeling van losstaande referenties in het deze bundel zaten, ben ik er zeker van dat mijn oordeel richting de 5 sterren zou gaan.