"Zijde" is een sprookjesachtig verhaal. Of nee...
Baricco zegt in een soort voorwoord dat het geen roman is en ook geen verhaal, maar een geschiedenis.
"Je zou kunnen zeggen dat het een liefdesgeschiedenis is. Maar als het niet meer was dan dat, zou het niet de moeite waard zijn haar te vertellen. Er komen verlangens in voor, en pijnen, die je heel goed kent, maar je hebt er geen echte naam voor om ze mee aan te duiden. Maar het is in ieder geval niet liefde (Dat is al van oudsher zo. Als je geen naam hebt om de dingen mee te benoemen, dan gebruik je er een geschiedenis voor. Zo werkt dat. Al eeuwenlang)."

En dan volgt meteen daarop in het voorwoord het stukje dat Maria hieronder citeert: "iedere geschiedenis heeft haar eigen muziek"...enz.
Dat is dus zoals Baricco zelf deze "geschiedenis" wil typeren en omschrijven.

Ik heb geen beleving bij de woorden "witte muziek" . Ik heb wel een eigen beleving bij het verhaal. En ik weet nog niet zo zeker of die beleving dezelfde is als die van Baricco als schrijver; of hetzelfde als de (weliswaar mooie) woorden waarmee hij deze "geschiedenis", die volgens hem haar eigen witte muziek heeft, omschrijft. Ik heb niet helemaal dat gevoel. Dus ik geef er mijn eigen woorden maar aan.

Een poëtisch aandoend verhaal, compleet met herhalingen als een terugkomend refrein. Zoals ik schreef: sprookjesachtig, en dromerig ook. Vreemd, mooi wel. Bijzonder vooral. Met veel ruimte voor eigen fantasie.

Ik kan me niet goed voorstellen hoe een verfilming dit boek goed weer kan geven. Maar ik ga het ervaren.