Ik heb dit boek in etappes gelezen. In stukjes gesavoureerd. Daartussendoor las ik menig ander boek. Om dan weer terug te gaan naar het intens trage van 'My year of rest and relaxation'. En dat trage, dat hoorde zo. Iets sneller had niet gepast.

Het verhaal gaat over een jonge vrouw in haar twenties. Ze heeft haar beide ouders verloren. De een aan kanker, de ander door zelfmoord. De liefde zoekt ze in een man die haar overduidelijk misbruikt, maar die ze desondanks maar op blijft zoeken. Zelfs als ze in haar zelfverkozen 'tussenjaar' verkeert, waarin ze met hulp van door een niet-zo-okéje psychiater voorgeschreven medicijnen van bedenkelijk soort zoveel mogelijk 'out' probeert te zijn. In die periode doet ze van allerlei dingen die ze zich na afloop niet meer kan herinneren. Dat leidt dan weer tot een bizar soort beslissing, die tegelijk ook weer heel begrijpelijk is en ervoor zorgt dat ze een einde kan maken aan deze zelfverkozen 'sabbattical van het leven'.

Toen ik de titel van dit boek las, moest ik meteen denken aan 'The woman who stayed in bed for a year' van Sue Townsend. Ergens zit er wel een vergelijking in, in het willen vluchten voor de werkelijkheid, het willen nemen van een pauze 'van alles'. Toch wint 'My year of rest and relaxation' met verve, waar het gaat om de indringende toon, en het ongemakkelijke gevoel dat het verhaal achterlaat. In een wereld van onmetelijke rijkdom en ongekende mogelijkheden mag eigenlijk niks misgaan. Maar er gaat wel iets mis. En er gaat nog veel meer mis wanneer we dat nog langer weigeren te zien...