Voor liefhebbers van het genre 'prachtige sfeertekening en setting, traag verhaal in mooie schrijfstijl'.

De meest indrukwekkende verhaallijn is die van Aron Fredh. Met zijn stiefvader Sven vertrekt hij in de jaren dertig van de vorige eeuw van Öland naar het beloofde land, het paradijs voor arbeiders. In de praktijk pakt dat anders uit: de man en de opgroeiende jongen werken aan de Moermanskspoorlijn, kappen hout in gebieden waar het meer dan twintig graden vriest. Velen hebben de werkkampen niet overleefd, zijn gestorven van honger of kou of hebben de kogel gekregen. Aron weet zich, sterk en intelligent als hij is, te handhaven. Wat hij meemaakt is schrijnend. Zijn langdurige verblijf in 'het nieuwe land' maakt van hem een ander mens. Gaandeweg het verhaal komen we erachter waarom hij als oude man alsnog terugkeert naar Öland.
(Het is interessant om tijdens het lezen aanvullende info te googelen, want de geschiedenislessen op school volstaan niet, het is 'ver van ons bed'. In de epiloog licht Johan Theorin deze periode in de geschiedenis van de voormalige Sovjet-Unie kort toe.)

De oude Gerlof Davidsson en de jongen Jonas Kloss zijn de hoofdrolspelers in het heden. Gerlof kent Aron van vroeger, van de begraafplaats, waar ze allebei geklop gehoord hebben vanuit het verse graf van Edvard Kloss ...
Een spookschip, een grafheuvel, doden, een geest, verhalen van vroeger, verweven met gebeurtenissen van nu. Alles komt uiteindelijk bij elkaar.

Niet puntje-van-de-stoel-spannend, maar toch ... Johan Theorin heeft van dit vierde deel in de Ölandreeks wederom een feestje gemaakt. Zijn mooie stijl van schrijven, de manier waarop hij de diverse verhaallijnen door elkaar heen laat lopen en met elkaar combineert, het voortreffelijk doseren van de brokjes info, daar kan (haast) geen collega-auteur aan tippen.
Spijtig, dat de reeks hiermee afgelopen is.

[plot 5, spanning 3, leesplezier 5, schrijfstijl 5, originaliteit 4, psychologie 4]