'Wanneer is iets eigenlijk een boek?' vraagt Katinka aan Lidwien. Daarop komt Lidwien met een boekje schrijfles. "In een verhaal komt iemand tot een inzicht. Hoe klein ook. Hij denkt iets, dan gebeurt er wat en dan denkt hij iets anders."

Deze defnitie zou je ook kunnen omdraaien. In een verhaal komt de lezer tot een inzicht. Hij denkt iets, dan gebeurt er wat en dan denkt hij iets anders. Een verhaal beroert de lezer. Dat is in dit verhaal zeker gelukt. Het grondmotief is afscheid nemen en dat passeerde bij mij niet zonder dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Met een kleine dochter en een tweede op komst ben ik toch wat meer hormonaal dan gewoonlijk denk ik. Maar jeetje, Katinka die door de oude kleren van haar moeder speurt. Ik zag dat voor me, het zoeken naar iets tastbaars van degene die je mist, het dwalen door een lege kamer in de hoop dat je iets kunt maken van de afwezigheid die je voelt. Katinka die haar moeder voor het eerst terugziet op video wat een hysterisch verdriet losmaakt, de opluchting om nog steeds echt te kunnen voelen dat je iemand mist ook al is het lang geleden.

De bijzondere stijl met twee ik-vertellers zorgt er voor dat alle gebeurtenissen met een zekere afstand worden beschreven. Daarbij heeft het verhaal een hoog tempo en is opgebouwd uit een verzameling anekdotes die Katinka bij wijze van schrijfoefening laat lezen aan Lidwien. Uiteindelijk komt het allemaal goed en is het einde dichtgespijkerd met dikke planken. Maar blijf ik wel met een gelukkig en verzadigd gevoel achter.

Oh ja, er wordt dus ook verteld hoe je een boek schrijft. Dat prikkelde wel de cognitieve lezer in mij. 'Hey, ik heb wat geleerd.' Het is de perfecte aansporing om zelf te gaan schrijven.

Als kritische noot, mijn waardering van dit boek hangt heel erg op het kunnen identificeren met het gemis van Katinka. Ik weet niet hoe ik het 10 jaar geleden had gevonden.