De cover van het boek sprak me onmiddellijk aan en past ook heel goed bij het verhaal.
Voor haar grote passie -piano spelen- verhuist de Britse Stella naar Wenen. Haar moeder kent daar een gezin waar Stella gedurende haar studie bij een gerenommeerd leraar en musicus kan verblijven.

Al snel geraakt Stella bevriend met Anneliese, die haar wegwijs maakt in het mooie Wenen. Eén van de plekjes die Stella zeker moet bezoeken, is de Kunstgalerie. Daar ontmoet ze Harri, waar ze op slag verliefd op word.
Harri is Joods, maar daar maakt Stella geen enkel probleem van. Volgens haar zou niemand daar een probleem van mogen maken. Helaas davert Wenen intussen op zijn grondvesten, in aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. Joden worden overal verjaagd en gehaat.
Stella gaat tot het uiterste om Harri en zijn familie veilig te stellen. Maar is dat wel genoeg?

Van begin tot einde zat ik vastgekluisterd aan dit boek. Ik vond het heel erg moeilijk om het weg te leggen. Het intrigeerde me dat iemand bereid is om zoveel te doen voor de liefde van haar leven, en dat in tijden van oorlog.
Dit boek is een aanrader voor iedereen die graag oorlogsromans leest en voor wie gelooft in de ware liefde.

Ik vind persoonlijk dat er toch nog enkele losse eindjes zijn op het einde van het boek en ik vraag me af of Margaret Leroy van plan is om een vervolg aan het boek te schrijven.