Maarten 't Hart (en dus niet Van 't Hart zoals hij iemand toevoegt) blijft een vreemde eend in het collectief van Nederlandse auteurs. Ook in dit op het oog autobiografische boek vent hij zijn anders zijn, uit. De verhalenbundel lijkt doorspekt te zijn met autobiografische ervaringen, maar is natuurlijk vanwege de vrijheid die de schrijver neemt, menigmaal aangedikt. Op de een of andere manier kan dit overdrijven, ja bijna zeuren je als lezer aanstaan of juist tegenstaan. Persoonlijk, kan ik het wel hebben, maar vernieuwend is het zeker niet en eerlijk gezegd dreigt zijn bekende navelgestaar soms over te hellen naar irritatie. De verhalen zijn ook niet altijd even sterk en enkele verhalen stoppen soms te abrupt.
Het alwetende toontje van de schrijver is weliswaar zijn handelsmerk, maar kan me toch ook niet altijd bekoren. Toch, blijft er voor de lezer die Maarten 't Hart eerder al wist te waarderen, genoeg over om van te genieten. Elementen als kritiek op het vrome kerkvolk, aanlokkelijke dames met krullend haar, wetenswaardigheden over Bach en bepaalde natuurverschijnselen zijn ook in dit boek aanwezig.
Ik vraag me intussen wel af of Maarten 't Hart zich als auteur nog zou kunnen vernieuwen. Nu lijkt het er ook met dit boek op, dat hij dezelfde 't Hart ingrediënten die hij al jaren gebruikt, wederom opdient. De ' t Hart formule kan gaan vervelen.