Marjolein is een jonge moeder die wat vastgelopen lijkt te zijn in haar relatie en de dingen in haar leven. Haar jeugd heeft niet aangevoeld als een warm nest en de band met haar bemoeizuchtige, oordelende en kille moeder is niet onvoorwaardelijk te noemen..

Ze is zwaarmoedig en staat niet al te positief in het leven, wat er toe leidt dat ze regelmatig in conflict komt, niet alleen met anderen maar ook met zichzelf. "Doemdenken" is het woord wat haar personage regelmatig oproept. Dit gedrag leidt bij de lezer soms tot wat irritatiegevoelens jegens de hoofdpersonage.

"Ze sluiten me buiten".
Zelf heeft Marjolein het gevoel dat ze wel degelijk optimistisch is.
"Dat kan er ook nog wel bij, denk ik moedeloos. Houdt het nou nooit op? [......] Het blijkt dat ik ondanks alles erg optimistisch van aard ben[.......] Het past wel weer in de gebeurtenissen van de laatste tijd, weer iets dat volkomen mis gaat, bedenk ik me".

Wanneer haar partner bij een ongeval om het leven komt, ze bij zichzelf, tot overmaat van ramp, een verdachte plek in een borst ontdekt, haar financiën ontoereikend blijken en ze van baan gaat veranderen, lijkt alles om haar heen in duigen te vallen.
Ze komt in een rollercoaster van gevoelens terecht en dreigt de controle over haar leven te verliezen.

Omdat er in eerste instantie aan borstkanker wordt gedacht, gaat Marjolein op zoek naar oplossingen en neemt daarin een drastische keuze. Ondanks dat ze van haar omgeving hier niet al te veel steun bij ondervindt, gaat ze hierin toch dapper haar eigen weg en komt ze tot de conclusie dat ze zelf een keuze heeft gemaakt, waar ze volledig achter kan staan.

Het verhaal eindigt in een spannende apotheose.
Het boek is geschreven vanuit personale perspectief. Het is een vlotlezend verhaal.