Harlekino is een boek van 552 bladzijden en ik moest me door de eerste driehonderd heen worstelen voordat het me echt ging boeien. Zo vroeg ik me af wat de zin was van het begin van het boek, maar het eind van het boek gaf me daar antwoord op.
Ook het imaginaire Saïdi-Hassanië kwam me wat overdreven en overbodig voor, maar bleek later het lijntje te vormen naar het geloof. Saïd, Hassan en Aziza gaven hun verbeelding vorm door een koninkrijk te ontwerpen met alles erop en eraan en later zegt Saïd tegen Harlekino: "Ik denk dat geloven voornamelijk een kwestie van verbeelding is. Zonder een minimum aan verbeelding kun je je geen voorstelling maken van God, of van het paradijs."
Het boek gaat over de zoektocht van een jongen naar zijn vader, maar vormt ook een zoektocht naar zichzelf. Naar verbeelding en realiteit, naar geborgenheid en vrijheid, naar leven en laten leven en naar het lijden om verlost te worden.

Zoals Caartje al schreef: Sommige stukken hadden zéker korter gekund. Mocht je het boek willen lezen, worstel je dan door die eerste driehonderd bladzijden heen en bedenk dat (al is het dan wat langdradig geschreven) alle stukjes op het eind op hun plaats zullen vallen.