Achterkanttekst:
Vrouwen houden van mannen. Telkens weer vallen we voor de brede schouders, die jongensachtige lach, de belofte van liefde. Het is maar de vraag in hoeverre mannen van vrouwen houden.
In haar nieuwste boek onderzoekt Yvonne Kroonenberg de innige relatie die de Nederlandse man met zijn eigen ego onderhoudt.

Over de achterkanttekst:
Het is niet echt een 'onderzoek', want het boek bestaat meer uit korte stukjes (paar pagina's) over mannen/vrouwen. Meer een soort columns die je in de krant tegen kan komen.

Eerste alinea van het eerste stukje, 'Verliefd':
Ik had een liedje in mijn hoofd dat ik maar niet kwijt kon raken. Het was in het Duits en ik kende maar één regel, die nog een leugen was ook: das Schönste in der ganzen Welt, das ist die Liebe tralala tralala.
Het kwam doordat ik net met Manja had gesproken en zij is verliefd. 'Ik ben zó gelukkig!' jubelde ze en maakte er een gebaar bij alsof ze een groot applaus in ontvangst aan het nemen was.
'Leuk voor je,' zei ik. Ik meende het maar een beetje.

Recensie:
Inhoud:
Het zijn allemaal korte stukjes van een paar pagina's over dingen die mis kunnen gaan in de relatie tussen mannen en vrouwen, vooral tussen gehuwden. De auteur zelf is niet gehuwd, maar heeft wel een relatie (en ook verschillende relaties gehad). Je gaat wel een beetje denken "wat een gedoe, getrouwd zijn" :P en je vraagt je af hoe het tot zo'n situatie kan komen (bijvoorbeeld een vrouw die altijd moppert op de man, allebei gaan ze vreemd, man zegt nooit meer iets...). Misschien moet je, als je getrouwd bent (of sowieso samenwoont), allebei wel wat moeite blijven doen om het leuk te houden en niet "in een sleur terecht te komen". En vreemdgaan in een kast op je werk lijkt me echt vet onhandig :P Zeker als er al andere mensen bezig zijn (zoals in een verhaaltje in één van Yvonne's stukjes). Redelijk wat dingen die Yvonne beschrijft zijn wel grappig om over te lezen, maar als je dan na gaat denken hoe het zou zijn als je zoiets echt mee zou maken, wordt veel toch al een stuk minder grappig. Er zitten echter ook wel echt grappige stukjes tussen en ik heb ook een paar keer hardop gelachen (dat doe ik alleen als ik het echt grappig vind!), maar ik merkte wel dat ik het bij de eerste keer lezen leuker vond dan nu bij het herlezen.
Ik vond de stukjes eigenlijk wel geschikt voor in de krant, als iets-langere columns (zoals op de achterpagina van het NRC ofzo). Het is niet vervelend om alle stukjes achter elkaar te lezen, zoals bij sommige verzamelingen van columns die ik heb gelezen, daarom zijn deze stukjes ook wel geschikt om als een boek uit te geven: je KAN ze achter elkaar doorlezen zonder dat het gaat vervelen.

Schrijfstijl:
Makkelijk geschreven, op een humoristische manier, zonder dat het "expres grappig" is. De zinnen vond ik wel redelijk kort, maar ze zijn ook niet superkort. Alleen niet heel lang, wat opvalt omdat de andere boeken die ik op dit moment lees wel lange zinnen hebben (want dat zijn wetenschappelijke teksten en bevatten bovengemiddeld lange zinnen...).

Spelfouten/Typefouten:
blz. 93: liefdeleven >> liefdesleven

Conclusie:
Leuk boekje om een keer tussendoor te lezen.
Ik denk dat het maximum aantal keer herlezen 2 of 3 keer is, maar eigenlijk zou ik het bij 1 keer laten, want bij de tweede keer is het al minder leuk.