Ik vind dit een prachtig boek. Het bevat voor de oplettende lezer een hele reeks onderwerpen en (flarden van) verhalen, die soms tussen de regels door verteld worden. Het boek voelt echter niet vol, het geeft juist rust. Er worden belangrijke thema’s uitgelicht, maar zonder bombarie.

De meest opvallende elementen in het boek zijn Gustaaf en Fanny die elkaar kwijtraken, Gustaaf en Fanny die beiden zichzelf kwijtraken en Gustaaf die zichzelf weer probeert te vinden. Kwijtraken en vinden zijn sowieso nogal belangrijke thema’s in het boek.

De verhalen van Gustaaf en Fanny worden zeer indringend beschreven. Beide verhalen worden in de derde persoon verteld, maar toch lijkt het alsof je als lezer in hun hoofd zit. Hun gedachten voelden voor mij levensecht en ik kon me goed in hun standpunt inleven.

De herinneringen van beide hoofdpersonen komen heel levendig over. Wel merk je dat die van Fanny een heel andere lading hebben dan die van Gustaaf, hoewel ze nooit ver uit elkaars buurt waren. Misschien is dat ook wel hetgene dat ervoor zorgde dat ze elkaar kwijt raakten.

Dit is een novelle, wat betekent dat het verhaal vrij kort is. Toch lukt het de schrijver in mijn ogen heel goed om alles te zeggen wat er te zeggen is. Ondanks het drama, komt het verhaal toch hoopvol over. Naarmate ik meer te weten kwam over wat er precies was gebeurd, kon ik het beter accepteren. Tegelijkertijd gebeurt er bij Gustaaf hetzelfde, wat ik erg mooi vond.

Ik vind dit een bijzonder geslaagde debuutroman en heb erg genoten van het lezen van dit verhaal.