Met het gevoel dat ik een echte kinderklassieker ging lezen, begon ik met dit boek. Het idee van een fantasie-hemelwereld is origineel, maar verder vond ik het niet zo'n goed boek. Alles dat de hoofdpersoon ziet en meemaakt is 'het allerverdrietigste/-mooiste/-engste' dat hij heeft meegemaakt en het zit vol o!'s en uitroeptekens, en hij huilt bijna constant (van verdriet of geluk). Ik kan veel hebben (zoals Goethes Leiden), maar dit gaat zelfs mij te ver.
Verder is het me onduidelijk wat Lindgren met het boek wil zeggen (vooral tegen kinderen): dat de harde werkelijkheid vol ellende zelfs in de hemel is doorgedrongen, ondanks de belofte van Jonatan dat dat niet zo zal/zou zijn?
Het is vast een klassieker, maar niet aan mij besteed.