Het is natuurlijk een vreemd gegeven: een hoofdpersoon die gesprekken aangaat met 'hem', zijn (grootgeschapen) penis. Voor de meeste mannen is het echter herkenbaar dat hun penis soms een eigen leven lijkt te leiden, door op een (prikkelende) situatie anders te reageren dan je zou willen, anders dan past bij de situatie c.q. de conventies. En bekend is dat er mannen zijn die hun penis een naam hebben gegeven. In hoeverre er mannen zijn die gesprekken voeren met hun geslacht die zo ver gaan als in Moravia's roman is giswerk.
Uiteindelijk gaat deze roman (waarin verrassend weinig seks voorkomt) niet zo zeer over de strijd tussen het primair erotische en het verstandelijke, maar is eerder een licht-filosofisch relaas over het bereiken van een goede geestelijke balans. Hoofdpersoon Rico maakt veelvuldig onderscheid tussen twee groepen mensen, de gesublimeerden en de ongesublimeerden. Hijzelf behoort tot de tweede categorie. Sublimatie zit in het uitstralen van zelfvertrouwen, in sociale situaties de bovenliggende partij zijn, in balans zijn. Rico streeft er naar om te sublimeren, dus de staat van gesublimeerd zijn te bereiken. Zijn primair reagerende penis staat hem daarbij in de weg. In zijn pogingen om tot sublimatie te komen ontmoet hij meerdere vrouwen. Ondanks zijn dwingende penis heeft hij uiteindelijk geen seks met hen. Eigenlijk alleen met zijn vrouw, waarvan hij gescheiden leeft.

De roman beschrijft, ondanks het vreemde gegeven, herkenbare situaties. Ook de gesprekken van Rico met zijn penis zijn niet te overdreven. De worstelingen van Rico zijn deels herkenbaar, deels wat achterhaald. De schrijfstijl van Moravia is fraai, hij kan echt goed schrijven. Met het pikante gegeven er bij is deze roman zeker het lezen waard. De ontknoping is daarbij ook voldoende verrassend om de roman waardig af te sluiten.