Verbijsterend, beklemmend. Dat zijn de woorden die boven blijven drijven na het lezen van Iedereen kan schilderen, de debuutroman van Emma Curvers. Hoe een heel gezin gevangen zit in de psychische afwijkingen van de vader. En dan kan het ook haast niet anders: ook moeder en de twee dochters krijgen een klap van de molen.
Iris Kostons ( de ik-figuur) en haar zus Mia verzinnen zelfs een nieuw woord voor één van de afwijkingen van vader Hans: destructofobie. Hans heeft er geen moeite mee als spullen van een ander kapot gaan (daar werkt hij overigens regelmatig aan mee), maar als er iets met zijn eigen spullen aan de hand is, worden die meteen waardeloos. Dat geeft hem weer een reden om van alles en nog wat aan te schaffen.
Je voelt voortdurend de spanning in het gezin, de angst om Hans in de weg te lopen. Heel bijzonder, knap geschreven. Wil je meer weten over mijn leeservaring? Op mijn boekenblog staat de blogpost "Langs de rand" voor je klaar.