Adam Silvera stal vorig jaar al mijn hart met Op het einde gaan ze allebei dood. Ik huilde bij het lezen van dat boek op de terugweg naar Brugge en bij zijn nieuwste vertaling Vroeger is alles wat ik van je heb, huilde ik weer. Silvera weet hoe hij verlies en de donkerste emoties op papier moet zetten en dat maakt hem een van mijn meest favoriete hedendaagse schrijvers.

Griffin moet in dit boek het vreselijke verlies van zijn favoriete mens weten te overkomen en dat gaat niet zomaar. Theo was alles voor hem en zijn liefde voor hem ging heel ver, ook al had Theo ondertussen al een ander vriendje. Adam Silvera is bekend om zijn treurige, maar tegelijk hoopvolle boeken en deze keer was dat niet anders. Ik heb verliefdheid, woede, teleurstelling en blijdschap gevoeld tijdens het lezen van dit boek.

Dit boek is best wel heftig. Het is rauw, emotioneel en het snijdt zware thema’s aan. Oké, dat kennen we wel van Silvera, maar toch komt dit boek inzwaaien als een mokerslag. Ondanks dat het boek vaak heftige dingen vertelde, slaagde het er toch in om me heel vaak aan het lachen te brengen. Er zitten in dit boek zoveel grappige scènes die best wel herkenbaar zijn. Loved it.

Adams personages zijn altijd net een tikkeltje anders. Of misschien niet anders, maar gewoon echt. Ieder mens heeft unieke kantjes en de schrijver heeft die zo goed op papier weten te zetten. De personages zouden mijn eigen vrienden kunnen zijn en daarom heb ik ze als lezer ook in mijn hart gesloten.

Ook moet ik weer zeggen dat Lies Lavrijsen en Tine Poesen geweldig werk hebben geleverd bij deze vertaling. Het is niet Hollands (wat ik echt ben gaan haten in vertalingen) en ze wisten precies alles emoties van het boek te vangen. Daardoor vind ik dus dat de schrijfstijl heel aangenaam was om te lezen.

Vroeger is alles wat ik van je heb is een topper. Een super megatopper. Soms hou ik wel van diepere boeken waar je eens moet over na denken en dit is er zo eentje. Als je een boek zou mogen kopen dit jaar, laat het dan deze zijn.