Met 'De Man Die Haast Had' (2015) ging Vantoortelboom qua stijl al een beetje weg bij zijn meer traditionele streekverhalen als 'De Verzonken Jongen' (2011) en 'Meester Mitraillette' (2014). Minder uitvoerige beschrijvingen van de bitterzoete plattelandsidylle van weleer, maar zijn proza werd in die korte roman al compacter, zakelijker en kernachtiger. In 'De Drager' (2017) zet hij die tendens voort en laat hij impressionistische sfeertoetsen versmelten met ideeën over moderne technologie. Over een jeugdvriendschap waarin Nicolas een passie ontwikkelt naar de overzichtelijkheid van computersystemen, terwijl Bruno aangetrokken wordt tot de onverbiddelijke eerlijkheid van darwinistische biologie. Deze roman is alleszins complexer opgezet dan eerder werk in hoe hij bijvoorbeeld met zijn metaforen overlap suggereert tussen natuur, techniek en mens. Ik mis echter een tikkeltje het speelse en het luchtige uit zijn vroegere romans, want Vantoortelboom nieuwe stijl trekt een bak ellende open om het leven van zijn personages tot een noodlottig tranendal te maken. Tot op het punt dat de zwaarwichtigheid soms wat geforceerd of bedacht voelt en niet per se bijdraagt aan de geloofwaardigheid van zijn romans.