Dit is het verhaal over een bodemloze ambitie. De provinciale acteur Hendrik Höfgen heeft één doel en dat is de top bereiken in Berlijn. Alhoewel hij zichzelf soms, voor een ogenblik, wijs maakt dat hij zijn hart en geweten op de juiste plaats heeft, offert hij met gemak alles en iedereen op die voor hem een obstakel kunnen zijn. Zijn ambitie is zo schaamteloos dat hij zich verbindt met de nazi-top, terwijl hij ze feitelijk ordinaire bruten vindt. Met name raakt hij zeer bevriend met Göring. Klaus Mann weet de nazi's zeer scherp te treffen, zoals Göring, de man in de glimmende operette-uniformen met versierselen, terwijl zijn schoenen waden door het bloed. Hitler, die keffende trekhond. Goebels die bij zijn intrede in een zaal een koude lucht met zich meebrengt. Klaus Mann is in tegenstelling tot zijn vader zeer fel in zijn observaties en oordeel van mensen. Hij geeft ook geen lange filosofische uiteenzettingen zoals Thomas Mann. Hij schrijft, wat mij betreft, wel even goed als zijn vader. Ik vond dit boek een meesterwerk. Een zeer verontrustend boek ook. Het duurde een week voordat ik uit die diabolische sfeer van dit boek los kon komen. Lees dit geweldige boek!