Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen.   De rest is stilte wordt verteld door de 12-jarige Tommy, zijn vader Juan en zijn stiefmoeder Alma. Om de beurt vertellen over zij, door middel van flashbacks over hun verleden vaak naar aanleiding van gebeurtenissen in het heden. Tommy komt er op een huwelijksfeest achter dat zijn echte moeder, Soledad, niet is gestorven aan een hersenbloeding zoals hem altijd verteld is, maar zelfmoord heeft gepleegd nadat ze was opgenomen in een psychiatrische kliniek.
Hij vraagt zich vervolgens af wat er dan nog meer voor hem verborgen is gehouden en neemt zich daarom voor om nog tien dingen over zijn moeder te ontdekken.

Ook Juan wordt gedwongen om zich die gebeurtenissen te herinneren. Niet omdat Tommy hem daarom vraagt, want dat doet Tommy nou juist niet, maar omdat hij een jongetje behandelt dat aan dezelfde hartkwaal lijdt als Tommy. De wijze waarop die familie omgaat met de ziekte en behandeling van hun zoon, zorgt ervoor dat hij die periode met Tommy en Soledad ongewild zelf ook weer doormaakt.

Bij Alma worden de herinneringen aan haar familie, met name aan de wijze waarop haar moeder zich gedroeg, opgerakeld doordat plotseling haar jeugdliefde Leo weer opduikt.

Zowel Juan als Alma hebben zich tegen pijn, teleurstelling en verdriet geleerd te wapenen, door zich zoveel mogelijk af te sluiten voor emoties. Juan beschermt Tommy door alles wat vervelende of pijnlijke consequenties zou kunnen hebben, van hem weg te houden. Hij maakt zich zorgen over het feit dat Tommy een fantasievriendje heeft en vertelt Tommy keer op keer dat hij daar mee moet uitscheiden.

In dit gezin moet Tommy, ook al een buitenstaander op school in zijn eentje de ontdekkingen die hij doet over zijn moeder zien te verwerken. Hij ontdekt bovendien niet alleen dingen over zijn moeder, maar ook over de andere gezinsleden en familie. Noch Juan, noch Alma hebben door wat Tommy doet en wat de gevolgen daarvan zijn. De stilte heerst. De enige die de stilte verbreekt, is Alma's dochter Lola, maar zij is nog te jong om te beseffen wat er aan de hand is.

De rest is stilte is een aardig verhaal, maar de opzet werkt niet mee. De flashbacks in het begin van het boek, zorgen voor een teveel vertraging. De herinneringen van Juan en Alma, maken dat de lezer beter begrijpt waarom ze zo in het leven staan, maar zó uitgebreid is niet nodig. Soms voelt het boek aan als een Amerikaanse soap, waar elke minuut in het nu wordt uitgesponnen tot een aflevering van een half uur. Verderop in het boek, als de flashbacks verdwijnen, wordt het verhaal interessanter en leesbaarder.
Wat mij, ondanks die uitgebreide terugblikken, toch niet duidelijk is geworden, is wat de joodse achtergrond van Soledad en Tommy er nou eigenlijk toe deed. Hoeveel heeft dat meegespeeld bij zowel de zelfmoord van Soledad, als Tommy? Lag dat 'voor de hand', vanwege hun joodse achtergrond of droegen de reacties daarop van bv. de vader van Juan er alleen maar aan bij. En zijn dat soort reacties tekenend voor Chili en de Chilenen? De bedreigingen en het gescheld in de afschuwelijke e-mails die Tommy ontvangt, de wijze waarop zijn opa ermee omgaat en het feit dat zijn vader ook dat voor hem verborgen heeft gehouden, duiden daar wel op.