Guy Prieels is voor mij geen onbekende en in zijn faction-boeken weet hij de feiten te verpakken in een boeiend verhaal, dat altijd een diepere laag heeft. Hij weet spanning en ‘ontspanning’ perfect af te wisselen en zijn sappig taalgebruik, doorspekt met Vlaamse uitdrukkingen, zorgt ervoor dat je zijn boeken leest als pageturners. In Vlaanderen wordt hij gezien als een van de laatste grote verhalenvertellers en wordt hij als auteur bijzonder gewaardeerd. Hopelijk gebeurt dat ook in Nederland. ‘Bloedbroeders’ is wat dat betreft voor de lezers een uitstekend boek om kennis te maken met Prieels.

Het boek geeft inzicht in de leefomstandigheden in Vlaanderen van net na WO I. Er is bittere armoede. Juist dan steekt de criminaliteit de kop op: mensen moeten immers in leven blijven. 'Bloedbroeders' laat ook een falende magistratuur zien en de oorzaken daarvan. Je begrijpt beter wat de achtergrond van de spanningen tussen Vlamingen en Walen is. Het boek kun je ook lezen met de ogen van nu. Wat is er veranderd? Of is er een parallel te trekken?

'Bloedbroeders' begint in 1978 als de 83-jarige René Verstuyft terugblikt op zijn terdoodveroordeling in 1921. Hij heeft een politiecommissaris en 13 andere moorden had gepleegd. “Berouw? Niemand heeft me gevraagd berouw te tonen toen ik verplicht werd mensen dood te schieten aan het front. Berouw is komedie om minder straf te krijgen.” Wat een statement!

René vocht aan het front in WOI, deed het vuilste werk, zag de verschrikkingen. Zijn heldhaftigheid wordt geroemd. Er wordt echter nauwelijks omgekeken naar de soldaten aan het front, voornamelijk Vlamingen. Er is niets te eten. “Wat mij knaagt zijn luizen, vlooien en honger(…) Hogerop (bij de officieren, vooral Franstaligen) bleef de schapraai goed gevuld.” Hij deserteert en in Gent aangekomen wil hij samen met zijn broer Edmond, Rosse Mon, 'iets beginnen'. René is ‘driemaal zo sluw, viermaal zo sterk en vijfmaal zo verstandig als zijn broer’. René wil terughalen wat hem ontzegd is ‘omdat hij vier jaar lang zijn vel geriskeerd had terwijl sommige thuisblijvers zich schaamteloos bedienden'. Zie daar de basis voor het ontstaan van de bende.

In Café de Raspe, de ‘buik van de Gentse onderwereld,' ontmoeten René en Rosse Mon bendeleider Raymond van Hoe. Al snel neemt René de leiding over en beginnen lukraak kleine overvallen en berovingen. Guy Prieels volgt de misdaden van de Bende Van Hoe/Verstuyft en heeft zich uitvoerig gedocumenteerd. Hij beschrijft ze chronologisch, op beeldende wijze in een meeslepend verhaal. Hij gebruikt het perspectief van de slachtoffers én dat van de daders en weet in zijn dialogen die personen scherp neer te zetten. Je ziet het voor je hoe bendeleden met de fiets op rooftocht gaan. In het begin is het een en al knulligheid en amateurisme, maar in de drang naar buit wordt de bende steeds driester en worden moorden gepleegd. De bende is niet strak georganiseerd. Bij iedere overval kunnen steeds weer andere criminelen aansluiten. René, Rosse Mon en Raymond van Hoe zijn bijna altijd van de partij. Niets lijkt de bende tegen te houden. En de vrouwen? Die spelen een ondergeschikte rol en ‘dienen zich vooral te schikken naar wat de heren willen.’ Als is er wel Maria, het lief van René. Die relatie zorgt voor een romantisch element in het boek.

Pas als een politieagent wordt vermoord kantelt de zaak. Dan neemt men maatregelen en wordt Michel Moors commandant van een nieuwe politiedienst, die aanvankelijk op de nodige tegenwerking kan rekenen. Aanvankelijk lukt het hem niet de roofovervallen te stoppen. Tot een van de bendeleden een fout maakt. Een groep van 30 tot 40 man wordt opgepakt en voorgeleid in wat men destijds het proces van de eeuw noemde.

Guy Prieels zuigt je mee in een spannend verhaal dat je niet loslaat voor je de laatste bladzijde hebt gelezen. En het zindert daarna nog lang na. Wat een boek, wat een verhaal!