Dat ik dit boek begon te lezen kwam vooral door de jubelende recensie over dit boek van mede-amateurschrijver Rik van Schaik op Bol.com. Veel van zijn observaties spraken me namelijk aan. Dat A.F.Th. van der Heiden zo’n schijver is, die de literaire regeltjes in dit land (‘Less is more’, ‘Doe maar gewoon want dan ben je al gek genoeg’, ‘puntigheid is heilig!’) overboord durft te gooien. Iemand die tenminste eens wat groter durft te denken en dat allemaal laat uitkomen in een pil van ruim 700 pagina’s; een pil die desondanks niet meer is dan een preluderend deel van de door A.F.Th. aangekondigde magalomane cyclus “Homo Duplex”.
Nu ik zelf “De Movo Tapes” heb uitgelezen moet ik zeggen dat ik slechts deels mee kan gaan in Rik’s jubelstemming. Laat ik benadrukken dat A.F.Th.’s schrijfstijl zonder meer fascinerend is en ook door de vaak prachtige volzinnen, het lezen waard is. Met name bijzonder vind ik de wijze waarop hij hoge en lage cultuur moeiteloos vermengt: het ene moment lees je een doorwrochte filosofische bespiegeling, het moment erna in volks taalgebruik dat de hoofdpersoon die hufter wel voor zijn mombakkes wil rammen. Of zoiets.
Dat is echt iets voor A.F.Th.: zijn fascinatie voor het volkse en de onderstromen daarin. Waren het in “De Tandeloze Tijd” nog de krakers, in dit boek doet hij hetzelfde, maar dan met hooligans. Tibbolt Satink, de hoofdpersoon ontpopt zich namelijk, in zijn queeste om Movo te worden, als belangrijke pion van de “Adamse” Kern, terwijl Tonnis Mombarg, die gevolgd wordt door de raadselachtige QX-Q-8, de naamloze Griekse god Apollo, de leider is van de Pit uit “Erdam”. Hiermee belicht ik overigens maar een klein deel van het verhaal, dat ook dermate breedvoerig en is, dat het moeilijk in twee zinnen samen te vatten is. Dat is meteen het manco van het boek, het verhaal lijkt wat uit focus en ongericht.
Waarmee ik tot mijn conclusie kom en dat is namelijk dat het een nogal dubbel gevoel bij me heeft achtergelaten. Ook ik ben, zogezegd, in dit geval een Homo Duplex. Enerzijds is het een boek dat intrigeert door het vaak prachtige inventieve taalgebruik, filosofische bespiegelingen en goede vondsten. Anderzijds is het verhaal toch wel wat magertjes en -daardoor- langdradig. Bij mij ontbrak een gevoel van urgentie (als in: Dit verhaal moet verteld worden!) en kwam het me toch wat te bedacht op me over.
Samenvattend: een boek met ontegenzeggelijk prachtige momenten, maar toch een hele kluif. Waarschijnlijk dus alleen een boek voor de echte fan…