Het ontrafelen van de inhoud van de mobiele telefoons en de communicatie tussen de twee hoofdpersonen heb ik veel humor in gevonden. Ik zou hem niet volledig onder een thriller willen scharen, daar gaat hij pas op een later moment in het boek naartoe. Verrassende wendingen, vlot weg te lezen, met een einde zonder vraagtekens. Op misschien één na, voor mij is het onduidelijk waarom één van de karakters tegen het einde eruit moest en wie er nu precies achter zat. Desondanks, zeker aan te raden!
Overigens, leuke bijkomstigheid: elk hoofdstuk begint met een citaat en één ervan is "Luctor et emrgo" het wapenspreuk van de (mijn) provincie Zeeland!