Er wordt vaak gezegd dat schrijven een kunst is.

Het is overduidelijk dat Floortje Zwigtman met haar boek Vlam bewijst dat ook zij deze kunst verstaat. Het grote nadeel van kunst is echter dat niet altijd iedereen de boodschap ervan zal begrijpen.

Vlam is een kunstig in elkaar geweven verhaal over Roxane Tron, dochter van dictator Dux Tron, en Christian Duse, een striptekende muzikant met een voorkeur voor muziek die in dictatuur Chimeria niet is toegestaan. Wanneer Roxane gaat studeren, ontmoet ze Christian en wordt verliefd. Vervolgens ontvouwt zich langzaam een verhaal over

En daar zit 'm nou juist de crux. Voor mij ontvouwt het verhaal zich te langzaam, worden er te weinig tipjes van de sluier opgelicht en wordt er teveel gesuggereerd. Het zal 'm wel aan mij liggen, maar soms is de suggestie zo sterk dat je prima begrijpt dat er iets anders wordt gezegd dan dat er letterlijk staat, maar ik kan het er niet uit pikken. Ik vind het jammer dat ik daardoor de hele tijd het gevoel had dat ik stukken van het verhaal miste.

Eenzelfde verwarring kwam bij mij op door de twee tijdlijnen die door elkaar lopen. De ene lijn vertelt over Roxane in 1986, als young adult, terwijl de andere verhaalt over 2012, waar ze een jaar of veertig is, Chimeria heeft verlaten en op zoek gaat naar de waarheid over een één of andere gebeurtenis die Chimeria voor goed heeft veranderd. In het begin vond ik dit erg spannend, want wat was er dan precies gebeurd? Maar helaas kan ik aan het einde van het verhaal de puzzelstukjes niet in elkaar zetten. Nu heb ik begrepen dat het hier een eerste deel van een trilogie betreft en dat nog niet alles aan het einde duidelijk hoort te zijn, maar ik vind het lastig op een rijtje te zetten wat ik eigenlijk heb gelezen.

Ben ik dan alleen maar negatief? Absoluut niet. Dat een literair boek kennelijk niet aan mij is besteed, wil nog niet zeggen dat dit niet knap geschreven is. Ondanks dat ik moest wennen aan de vele vergelijkingen, heeft Floortje Zwigtman een prettige schrijfstijl die aangenaam leest en je door het boek heen sleept. Ondanks alle onduidelijkheden - of misschien juist wel dankzij - zuigt ze je het verhaal in en laat je ook niet meer los tot je de laatste pagina hebt bereikt. Het verhaal brengt de constante angst waarin de personages leven onder het regime van Dux Tron levendig over. Ik vind het bijzonder dat Zwigtman een geloofwaardig land heeft verzonnen in onze eigen wereld, de puzzelstukjes kloppen allemaal.

Als ik dit boek een cijfer moet geven, zou ik het daarom een dikke 7 geven.

Ik heb dit boek gelezen voor de Young Adult Leesclub van Hebban. In een eerder stadium zei ik dat dit boek een cover had die ik in een boekwinkel hoogstwaarschijnlijk had overgeslagen, omdat ik meestal kies voor boeken met lichte kleuren op de kaft. Opvallend is dat ook nu ik de inhoud tot mij heb genomen, ik het boek er niet uit zou hebben gekozen. Toch vond ik het een welkome afwisseling voor alle draken, elfen, paranormale personen en veldslagen die anders op mijn leesmenu stonden. (Bedankt voor deze leuke deelname aan de Young Adult Leesclub, Hebban!)