En dat was weer een Ishiguro. "Toen wij wezen waren" heeft ongeveer dezelfde opbouw als "De rest van de dag": het verhaal is geschreven als een stroom van herinneringen van één persoon.

Het eerste gedeelte van dit boek waren losse fragmenten die nog niet veel samenhang hadden. Ik voelde toen niet de behoefte om door te lezen. Dat verandert later, als de hoofdpersoon Christopher Banks zelf weet waar hij zijn zoektocht naar zijn ouders moet voortzetten.

Daar zit de kracht van Ishiguro: de lezer weet absoluut niet méér van het gebeurde dan wat Banks oproept in zijn geheugen. Uiteindelijk wordt het toch een boek dat je tevreden dichtslaat.