Wanneer Faith met haar vierjarige dochtertje 's avonds laat naar huis rijdt, knalt er opeens iemand op haar auto: vanuit het bos is een meisje in paniek de weg op gerend. "Help me!' schreeuwt ze, maar Faith is in blinde paniek: een donkere weg, niemand in de buurt… ze besluit door te rijden. In haar achteruitkijkspiegel ziet ze hoe het meisje door een man het bos in wordt gesleurd. Wanneer steeds meer jonge vrouwen verdwijnen en er "Vermist'-posters opduiken met daarop het gezicht van het meisje, blijkt dat Faith's dochtertje die bewuste avond helemaal niet sliep op de achterbank. Ze heeft alles gezien. En vertelt dat ook. Aan de politie. In plaats van getuige is Faith opeens schuldig aan het feit dat ze iets had kúnnen doen. En de dader? Die heeft haar misschien wel gezien en nu hij weet wat zij weet…

Meteen meegesleurd in het verhaal. Een familiedrama dat op meerdere fronten finaal uit de hand loopt. Naarmate ik verder las hoe spannender het werd. Als lezer zat ik in het hoofd van Faith en dat vond ik knap gedaan!
Zelfs als bekend wordt wie de daders zijn blijft het boek spannend tot de laatste bladzijde. De vergelijking met Karin Slaughter vind ik best wel terecht. Een aanrader! Gelukkig liggen er nog een paar!