Deze roman begint spannend. De ik-persoon, een student, is geïntrigeerd door de oudere Sensei en zoekt toenadering tot hem. Sensei zelf houdt het contact in eerste instantie af. Hij is schuw, zwijgzaam en afstandelijk. Er lijkt een schaduw boven hem heen te hangen, iets in het verleden te zijn gebeurd waarover hij sporadisch iets loslaat, wat de ik-persoon alleen maar nieuwsgieriger maakt.
Ook de lezer vraagt zich af van welk noodlot hier sprake is, maar moet wel veel geduld hebben. Na het eerste deel volgt een tweede waarin de hoofdpersoon in zijn ouderlijk huis verblijft, wachtend op de dood van zijn vader. Dat vertraagt enorm. Deel drie bevat een lange brief van Sensei waarin hij alles uit de doeken doet. Hij stelt zijn leven ter beschikking voor wie ervan kan leren.

Deze roman stamt uit 1916 en ademt de sfeer van het Europese naturalisme uit, met de noodlotsgedachte. Er gebeurt weinig, maar hangt een onheilspellende schaduw over de personages, die besluiteloos en zwijgzaam zijn. Het melancholische proza is goed te lezen in deze moderne vertaling door Luk van Haute, ook door de verdeling in korte hoofdstukken, maar voor de gemiddelde lezer is de roman waarschijnlijk te langdradig, Wie echter houdt van het proza van andere Japanners zoals Kawabata en Mishima, zal ook deze roman waarderen.