Op zijn 27ste maakt de hoofdpersoon van 'De verliezer' een testament op van zijn leven tot dan toe. Hij - zijn naam komen we nooit te weten - mijmert over zijn persoonlijke leven en heeft een duidelijke visie op de manier waarop de samenleving in elkaar zit of zou moeten zitten.
De hoofdpersoon conformeert zich niet aan de normen en waarden van onze maatschappij, zondigt op alle mogelijke gebieden (cfr 7 zonden). Niettegenstaande hij door anderen als een loser, een verliezer, wordt aanzien, lijkt hij zichzelf heel wat te vinden. Als lezer kan je weinig sympathie voor hem opbrengen, al vond ik zijn karakter wel heel "menselijk" beschreven. Hij deed me meer dan eens denken aan mensen in mijn ruimere omgeving.
Het verhaal speelt zich af binnen de tijdspanne van één dag, met heel wat flashbacks waardoor de lezer de verteller beter leert kennen. Doorleefde herinneringen worden afgewisseld met theoretische politieke uiteenzettingen, die deels tot nadenken stemmen, maar even vaak té theoretisch en afstandelijk zijn.

Ik vond 'De verliezer' prettig om te lezen. Beklijven deed het echter niet.