Zoals in bijna al zijn werk zoekt Gustav Meyerink (1868) naar de grenzen van het begrijpelijke. Der Golem (1915) is veruit het bekendste werk, maar in heel het oeuvre is Walpurgisnacht, de nacht van 30 april op 1 mei, het meest realistisch. De vertelling is in Praag, tijdens de Eerste Wereldoorlog gesitueerd. In de kern vertelt het verhaal over de ondergang van een volkomen gemankeerde en gedegenereerde adel, verzameld op een kaartavond in het Hradschin, de burcht boven Praag. Een stoet van bonte ogenschijnlijk onschuldige figuren trekt in de vertelling voorbij, en langzaamaan wordt duidelijk dat het verhaal daardoor feitelijk een pastiche van de Apocalyps is. De omwenteling van de oude gecorrumpeerde orde naar een nieuwe zuivere wereld. Meyrink gebruikt in dit boek een aantal oude Boheemse verhalen, waardoor hij heel geraffineerd geschiedenis met mythe vermengt.