Odiel beseft dat het verlies van haar vader het signaal is om afstand te nemen van haar omgeving. Met haar nieuwe status als wees, kan ze maar moeilijk aarden in haar huidige situatie. Ze besluit dat verandering van omgeving haar beste medicijn kan zijn en reist af naar het Schotse eiland Hoy. Daar komt ze terecht in een omgeving waar de natuur haar opneemt in een ruimte van pure bezinning. De woeste kust en liefelijke bloemenvelden zijn voor haar als kunstenaar een lust voor het oog. Toch lukt het Odiel niet om zich volledig te distantiëren van haar omgeving. Tijdens een aantal ontmoetingen met dorpsbewoners vangt ze het verhaal op van het tienermeisje Alea dat waarschijnlijk een verzinsel vormt van de warrige dorpsbewoonster Debbie, die zegt haar moeder te zijn. Het meisje is nooit door iemand gezien, wat de mythe alleen maar kracht bijzet.

Odiel, gegrepen door het verhaal, besluit een nieuw doel voor ogen te hebben tijdens haar verblijf op het Schotse eiland. Ze wil Alea vinden en niets kan haar daar nog voor in de weg staan. Maar daarnaast worstelt ze ook het verlies van haar dierbaren en de aanvaarding van het intense verdriet dat in haar schuilt als een demon.

Ria Schopman debuteert met de roman ‘Alea’ en schreef hiermee een prachtige psychologische roman die de lezer meevoert in de worsteling van het hoofdpersonage Odiel dat struikelt op de weg van aanvaarding en loslaten. Ik heb het voorrecht gehad om Ria in januari 2014 vol passie te horen vertellen over haar debuut tijdens een schrijfevenement. De manier waarop ze sprak over het schrijfproces en de totstandkoming van haar verhaal liet passie en wilskracht zien en horen. Op Manuscript in september 2014 ontmoetten we elkaar opnieuw, waarna er enkele dagen later een pakketje op mijn deurmat landde. Voorzien van een prachtige boodschap die ik meer dan koester, begon ik aan mijn zoektocht samen met Odiel.

Het was een zoektocht voorzien van een lach en traan. Schopman heeft het precies in de vingers om te spelen met emoties en laat haar lezer lachen om de onhandigheid van Odiel, maar ook huilen als de bittere pijn van het verlies van dierbaren zo duidelijk wordt beschreven dat het bijna voelbaar is.

Maar het was niet alleen Odiel waar het verhaal om draaide, maar ook het sterke personage Alea die de beschermengel van Odiel genoemd mag worden. Want is haar verschijning werkelijk of speelt ze met de geest van Odiel? De spirituele connectie waarin duidelijk wordt dat er meer is tussen hemel en aarde laat de lezer reflecteren over de vergankelijkheid van het leven, maar ook inzien dat hoewel onze dierbaren zich niet meer onder de levenden bevinden, ze altijd dichtbij ons zullen blijven.