Wat een triest verhaal over een indirect slachtoffer van de ramp met de kerncentrale van Tsjernobyl! Ivan was zelf niet direct betrokken bij de ramp maar is geboren uit een moeder die tijdens de zwangerschap met hevige straling in aanraking is gekomen. Dat kan niet anders, hoewel dat niet direct uit het boek blijkt. Het ziekenhuis, In het Mozir Ziekenhuis voor Ernstig Zieke Kinderen, waar Ivan ligt vanaf zijn geboorte liggen alleen maar slachtoffers van de ramp. In de eerste bladzijdes wordt je keihard met de afwijkingen van Ivan geconfronteerd, zeer aangrijpend, zeer heftig. Daarna ontwikkeld het verhaal zich langzaam en wordt de schok van de eerste pagina’s wat naar de achtergrond gedreven. Ivan blijkt achtergelaten te zijn door zijn moeder bij de deur van het ziekenhuis, dus is er geen exacte geboortedatum en naam bekend. Het ziekenhuis, dat trouwens in het hele boek consequent met de volledige naam wordt genoemd, geeft hem daarom zijn naam. Later, veel later, in het boek wordt dit nog gecorrigeerd; hoe kan ik niet vertellen, dan verklap ik teveel van het verhaal. Ivan blijkt een bijzonder intelligente jongen van 17 jaar te zijn. Zeer belezen, vele klassiekers uit de Russische literatuur – wat geen eenvoudige literatuur is – en ook medische literatuur die hem meer over zijn ziekte en over die van zijn medepatiënten leert heeft hij gelezen en begrepen. Zelden komt Ivan buiten, heel veel van zijn tijd tussen de maaltijden, brengt hij in zijn kamer door. De verzorging in het ziekenhuis is zeer matig, ondanks de goede wil van vooral enkele verpleegsters. Uit verveling masturbeert Ivan gemiddeld 2 keer per dag. Hieruit blijkt hoe openhartig Ivan zijn verhaal doet. Halverwege komt er een nieuwe patiënt, Polina, die leukemie heeft in het ziekenhuis. Ivan wordt smoorverliefd op Polina, maar heeft het aanvankelijk zelf niet door. Ze beleven dan samen toch nog een relatief mooie periode door. Polina wordt steeds zieker, mede door alle chemokuren, waardoor de verliefdheid alleen maar toeneemt. De romance beslaat ongeveer de helft van het boek, wat het verhaal weer een wat vrolijkere kant geeft. Overbodig te zeggen dat het verhaal met 2 dodelijke zieke mensen een dramatisch einde heeft. Bewondering voor Ivan dat hij in zijn verhaal geen enkel direct verwijt naar de kernramp heeft beschreven.
Ook grote bewondering voor de auteur, Scott Stambach die van alle aantekeningen van Ivan een roman gemaakt heeft en het verhaal zo authentiek mogelijk gelaten heeft!