Om met de deur in huis te vallen : het boek is een èchte eyecatcher ! Een adembenemend, naar de keel grijpend kaft. Naald en draad dat zelfs steken laat zien in de rug van het boek. Zoiets beloofd niet veel goeds en straalt direct iets lugubers uit.
De proloog start met het proces van Naguib Khalid ofte ‘De crematiemoordenaar’ een naam die hij verkreeg omdat hij jonge prostituees in brand stak.
4 jaar later wordt Wolf opgebeld door zijn overste. Aan de overkant van Wolfs appartement bungelt een lichaam, een lichaam dat samengesteld is door 6 aan elkaar genaaide lichaamsdelen. Het is aan het Londense team om te onderzoeken wie de 6 slachtoffers zijn. In no-time staan ze onder druk door zowel hun oversten als door de media. Het is dan ook door Andrea, journaliste èn tevens de ex van Wolf, die in het bezit komt van een pakket met een foto van de menselijke lappenpop. Tevens zit er een lijst in met namen en data … de volgende slachtoffers zijn bekend en de race tegen de klok kan beginnen.
Het is met momenten ‘smullen’ voor de thrillerliefhebbers, de soms zeer ingenieuze moorden geven het boek een speciaal tintje. En toch is het door de uitgeweide beschrijvingen, de plotse verandering in vertelperspectieven en de vele personages met momenten iets te chaotisch en te onoverzichtelijk waardoor je even de draad dreigt kwijt te geraken. Sommige passages dienen af en toe te worden herlezen omdat je bang bent nuttige informatie te missen. Doch in Coles debuutthriller zit er af een toe een ironische of met sarcasme beladen kwinkslag waardoor je tussen de moorden door af en toe eens glimlacht. En eerlijk … zijn fantasierijk, luguber denkvermogen is toch ook wel een enorme plus.
Samengevat een ‘aangenaam’ debuut dat van mij een welverdiende 3.5 sterren krijgt. Volgende keer nog iets meer bloed, inventieve moordpartijen, minder clichématige commissariaat-conversaties en dan gooi ik gegarandeerd met de sterren in het rond.

Ten slotte wens ik nog Luitingh-Sijthoff te bedanken voor dit toch wel prachtige vooruitexemplaar.