Het thriller debuut van Ronnie Rokebrand mocht ik lezen voordat het boek op 16 mei 2018 zou worden gelanceerd.

Heel benieuwd was ik naar dit debuut en of Ronnie op een andere manier de Al-Qaida oorlog kon neerzetten. Er is al veel over geschreven en gesproken, dus ga er maar aanstaan, een jammer genoeg nog steeds actueel probleem neer te zetten in een goed en spannend verhaal.

De cover is voor een thriller erg kleurrijk. Rose wolkendek vol met lichtjes boven een bosrijk gebeid. Heel apart maar ook heel aantrekkelijk en met een betekenis. Ronnie Rokebrand vertelde in zijn interview, dat wij van Mustreads or not met hem hadden, dat de sterren symbool staan voor de 900.000 mensen die op beestachtige wijze zijn vermoord.

Al meteen in het eerste hoofdstuk wordt ik mee gesleept. Mike die in zijn hotel de mooie Michelle ontmoet en samen met haar een fijne avond beleefd, maar wat een heftig einde van hun beginnende vriendschap, mijn maag draaide ervan om.

Het verhaal gaat verder een jaar na het heftige einde van de ontluikende relatie en Mike heeft constant nachtmerries van het voorval. Door deze gebeurtenis wil hij de wereld een stukje beter maken en kan hij zich aansluiten bij een organisatie die een geheime operatie voorbereid. Operatie Hanokmin.

‘Hij is de man met de perfecte achtergrond op de juiste plaats.’

Veel heftige gebeurtenissen komen ervoor in het verhaal waar je vaak even bij moet slikken. Op een gegeven moment zat ik er zo in dat ik het gewoon voor me zag en het boek even aan de kant schoof. Maar het verhaal had me zo in de ban dat ik het weer heel gauw oppakte.

Soms ook even Google erbij gepakt, want er kwamen veel gebieden en plaatsnamen voor en ik vind het fijn te weten waar het verhaal zich afspeelt. Ook werd het heel duidelijk dat de auteur in de reisbranche werkzaam is door de gedetailleerde beschrijvingen van de plekken die in het verhaal voorkomen.

Enkele leesfragmenten waren voor mij erg moeilijk te volgen door de vele namen van groeperingen en plaatsen die er werden gebruikt, ik zag soms door de bomen het bos niet meer. Ben wat gaan opschrijven, maar zou het niet na kunnen vertellen. Dit had voor mij iets minder gemogen.

Vind ik het vooral een mannenboek, is het toch voor de vrouwen onder ons, die niet terug deinzen voor heftige moordpartijen, een aanrader. Een heel knap debuut van Ronnie Rokebrand.

Een gezin lag vermoord in wat eens een keurig verzorgde tuin was.

Hutu’s, gewapend met machetes, stokken, stenen en geweren, renden lachend door de straten.

Lieve Leesgroet Caroline