Bij het zien van de cover van Mijn begraven boek van Mauro Libertella heb je gelijk het gevoel dat je een persoonlijk relaas van de auteur gaat lezen. Je wilt weten van wie die hand is die naar de baby grijpt en van wie de hand is die iets wil typen. Dat laatste geeft een nostalgisch gevoel van verlangen naar tijden van weleer toen men boeken nog op de typmachine typte. Ook wil je weten wie die baby is. De titel maakt nieuwsgierig. Je wilt weten wat ermee bedoelt wordt. Het is alleen jammer dat de naam van de auteur zo moeilijk te lezen is. Als die een stuk lichter was geweest, was het beter leesbaar geweest.
Het voorwoord door Carlos Fonseca maakt je nieuwsgierig. Je wilt het verhaal van Mauro Libertella lezen, weten hoe hij het een en ander heeft ervaren.
Mijn begraven boek van Mauro Libertella is een heel persoonlijk, intiem, aangrijpend verhaal. Tijdens het lezen voelt het een beetje dubbel; enerzijds wil je het verhaal lezen en je weet dat het mag, want anders had Mauro Libertella het nooit gepubliceerd. Anderzijds voelt het ook wel een beetje raar, alsof je een verhaal leest wat je eigenlijk niet zou mogen lezen omdat het heel erg persoonlijk is.

Lees verder op https://surfingann.blogspot.com/2018/09/mijn-begraven-boek-mauro-libertella.html.