De bidsprinkhaan van Jacob Vis werd genomineerd voor De Gouden Strop, de welbekende prijs voor de beste Nederlandstalige misdaadroman. In de VN thrillergids kreeg dit boek in 1995 3 sterren. Later werd dit opgewaardeerd naar 4.

We ontmoeten Ben van Arkel, de welbekende inspecteur. Het verhaal begint op oudejaarsavond. Een paartje zit in een auto te vrijen als een vrouw op de dak van hun auto valt. Het is Linda, ze is dood en was de geliefde van Carlo van Beuningen - de directeur van het slachthuis van IJsselmonde. De politie vindt ook hem, neergeschoten, in de flat van de overleden vrouw. Het lijkt op zelfmoord, maar was het dat wel?

Het verhaal wordt geconstrueerd rondom deze vraag. Daarnaast maken we allerlei uitstapjes. Naar hormoonpreparaten die een bedreiging vormen voor de volksgezondheid, naar een man die van de weg raakt en gevaarlijke bagage in zijn auto heeft en naar de weduwe  Helga - van Carlo van Beuningen, de directeur van het slachthuis. Jacob Vis vertelt het verhaal vanuit wisselende perspectieven. Vanuit Ben van Arkel en vanuit Helga - de weduwe. Ook het tijdsperspectief wisselt. Knap hoe dit boek is opgebouwd.

De schrijver zet een interessant verhaal neer met gewone mensen in een dorp met een herkenbaar Nederlandse sfeer. Het is een boek met vaart, het verveelt geen moment en de aandrang om verder te lezen was groot. Het verhaal leest plezierig en is toegankelijk. Over de plot heb ik een poosje nagedacht en teruggebladerd? Kan het zo gegaan zijn? Maar ik zie geen reden waarom niet. De ontknoping kwam voor mij overigens niet echt als een verrassing. Toch was dat deze keer geen punt van kritiek, dit heeft te maken met de opbouw. Het lijkt alsof de schrijver er naartoe werkt. Jacob Vis heeft kennis van de zaken waarover hij schrijft. Dit uit zich in een soort gedrevenheid die op mij als lezer overkomt. Vrij Nederland heeft het boek ooit opgewaardeerd naar 4 sterren. Terecht, vind ik.