Christophe Bell en zijn vriend Mattias Van Der Stighelen zitten tijdens hun jeugdjaren bij de scouting waar ze gouden tijden beleven. Hier krijgen ze de bijnamen ‘de luipaard’ en ‘de Brulaap’. Ook tijdens hun studietijd delen ze mooie momenten, maar dan gaat het gruwelijk mis. Tijdens een noodlottig ongeluk vallen Christophe en Mattias in een keldergat. Mattias overleeft dit niet, Christophe raakt ernstig gewond maar herstelt in het ziekenhuis.
Deze voorkennis is geen overbodige luxe voor je aan het boek begint. Er is geen introductie of enige uitleg over het ongeluk. Zonder je even in te lezen zijn veel passages moeilijk te plaatsen en zijn verwijzingen naar het ongeluk gemakkelijk te missen.

Prachtige poëtische beschrijvingen geven het boek extra lading. In plaats van simpel een zonsondergang te beschrijven, schrijft de auteur:
'Langzaam worden onze schaduwen dunner en langer en vager. Uiteindelijk gaan ze volledig op in de schemer die uit het oosten komt aandrijven'.
Ook het verdriet, de angst, verwarring en leegte die de hoofdpersoon voelt zijn door de poëtische stijl mooi en puur beschreven en laten een grote indruk achter.

Maar verwacht geen verhaal met een rode draad. Het boek is opgebouwd uit losse fragmenten bestaande uit jeugdherinneringen, overpeinzingen, gedetailleerde beschrijvingen van de omgeving van de hoofdpersoon en gesprekken met een psycholoog. De gouden tijden voor het ongeluk staan in schril contrast met de zwarte tijd na het ongeluk en dit contrast vertaalt zich ook in de stijl en leesbaarheid van het boek. De beschrijvingen, maar vooral de overpeinzingen zijn soms onsamenhangend, van de hak op de tak en moeilijk te plaatsen. De bijna filosofische gedachtes van de hoofdpersoon zetten de lezer aan het denken, zonder soms goed te begrijpen wat er precies mee bedoeld wordt. Daarentegen geven de jeugdherinneringen dit verder sombere boek juist wat kleur en zijn gemakkelijker te lezen en te begrijpen. Af en toe komt er zelfs een klein beetje humor in deze stukken naar voren.

Het is een boek over verlies, rouwverwerking, schuldgevoel en vergane gouden tijden waarin de hoofdpersoon zoekende is om de zwarte dood van zijn vriend een plek te geven binnen al zijn kleurrijke jeugd- en studentenherinneringen. Geschreven in een poëtische stijl is dit een prachtige ode aan de overleden Brulaap maar ook aan de goede tijd van vroeger. Zeker geen vlotlezend boek dat je in één adem uit leest, maar een zwaar en somber boek dat de aandacht vereist en even moet bezinken.