Over de grens is een aangrijpende roman van een verloren Duitse jeugd. Gebaseerd op een duister hoofdstuk uit de Duitse naoorlogse geschiedenis: kindertehuizen in de jaren vijftig

De elementen

De cover is pakkend. Een jong meisje staat op het perron. Er staat een trein, gaat die vertrekken? Waar gaat hij dan naartoe? De flaptekst geeft teveel weg, naar mijn mening. Ik heb deze ook niet doorgenomen, voor het lezen. De titel is op meerdere vlakken te duiden.
In de prettige vertelperspectief van 3e persoon lezen we over Hennie en wat zij allemaal heeft meegemaakt. De jaren na de oorlog waren erg zwaar. Om wat bij te verdienen gaat de 17-jarige Henni meedoen aan de koffiesmokkel. Al dan niet zonder gevaar. Met de opbrengst hiervan kan zij goed en beter voor haar broertjes en zusje zorgen.

Het verhaal over Henriette, oftewel Henni wordt verteld door verschillende personages. Haar jeugdvriendin Elsa vertelt een groot gedeelte. Daarnaast lezen we over Thomas, hij is hovenier met een grote passie voor schilderen. Ook hij is verbonden aan Henni. Doordat de personages heen en teruggaan in de tijd, wordt steeds duidelijker wat de moeilijke tijden heeft gedaan met de karakters. Door het noodlot kan het gezin helaas niet bij elkaar blijven en moeten er 2 broertjes naar een kindertehuis. Henni vecht als een leeuw om het gezin bij elkaar te houden, maar helaas loopt dit anders.

Mechtild Borrmann vertelt het verhaal over Henni in een zeer meeslepende schrijfstijl. De cover deed mij denken aan de boeken van Diney Ciosteloe, maar de schrijfstijl is totaal anders. Borrmann weet de juiste sfeer neer te zetten, al dan niet grimmig zo na de oorlog. Het is een pittig verhaal in een moeilijke periode uit de geschiedenis. Het leven van Henni gaat zeker niet over rozen. Er komt veel onrechtvaardigheid op haar levenspad. Maar zij geeft niet op.

Conclusie

Over de grens beschrijft een stuk uit de geschiedenis van de na-oorlogse periode in de Duits-Belgische grensstreek. De familie van Hennie Schöning
staat daarbij in de spotlights. Door de smokkelroute te nemen, moet Henni letterlijk "over de grens". Hij boek heeft mij werkelijk gegrepen. De schrijfstijl van Borrmann is overtuigend. Hoe men in de kindertehuizen met elkaar omging is schrijnend en zeker geloofwaardig.

Ik geef het 5 dikke sterren, het boek greep mij enorm aan.
Hartelijke groeten, Annette Overvoorde, Birdy's Boeken
https://birdysboeken.blogspot.com/2019/03/mechtild-borrmann-over-de-grens.html