Dominic Felse en het zwarte hart, originele titel 'Black is the Colour of My True Love’s Heart', is een who-don-it, waarbij folkmuziek zich als een rode draad door het verhaal heen weeft. Niet alleen de titel van het boek verwijst hier naar, maar ook het huis waarin het verhaal zich afspeelt kan zo uit een folklied zijn gekropen evenals de omgeving en de verhaallijnen die zich ontvouwen tot een ware sage.
De zoon van Dominic Felse is aanwezig bij een cursusweek folkmuziek op landgoed Mollyhead. Als blijkt dat Liri Palmer, een beroemde folkzangeres zich als niet aangemeld, onder de cursisten bevind, wordt haar gevraagd of ze een lied ten gehore wil brengen. Na enige twijfel omdat ze de hele week liever anoniem was geweest, betreed ze uiteindelijk toch het podium en brengt het publiek zodanig in vervoering met haar zang, dat men niet merkt, dat ze 'Black is the Colour of My True Love’s Hair', (een lied dat gaat over een meisje wiens geliefde niet is teruggekeerd) zo zingt als de originele titel van het boek aangeeft. Al gauw blijkt dat over en weer teksten van liedjes als boodschap worden gebruikt tussen haar en Lucien Galt, een beroemde folkzanger. Die ook bij deze week aanwezig is, enkel niet als cursist maar door zijn medewerking die hij heeft verleend aan dit weekend. Als op een gegeven moment zowel Lucien als de directeur van Mollyhead onder verdachte omstandigheden verdwijnen blijkt dat er naast de muzikale, ook andere noten gekraakt moeten worden. Tijd om Dominic Felse in te roepen.

Gaandeweg het verhaal leer je tussen de zijlijnen wat meer over de achtergrond van folkmuziek en liedjes waarover de auteur vol passie uitweidt. En ontvouwd het verhaal zich naar een echt bekend Schots folklied dat een hoge ouderdom claimt.

Vooral in het begin had ik er door lange zinnen moeite mee om in het verhaal te komen. Het lijkt er dan op of de auteur alles tot in het detail wil beschrijven om tot een plotvorming te komen.

"Neonverlichte etalages, een en al glas en chroom, maakten plaats voor de lange, harmonieuze rij gevels in ‘Georgian-style’ van Crane Place en die op haar beurt voor de twee nevelige rijen heggen die als sluier langs gleden, overdekt met het dunne laagje groen van het nieuwe gebladerte, en voor de sterke stammen van beuken waarop metalen reflectoren bevestigd waren."
Blz. 7

Gaande weg het verhaal worden de zinnen korter, waardoor ik in een stroomversnelling van opgebouwde spanning terecht kwam. De spanning die het hoofdpersonage in deze roman voelt, werd daarmee mijn ‘allesverterende nieuwsgierigheid die maar steeds niet wordt bevredigd’ (blz 182) waardoor ik, voor ik het wist, het boek uit had en bleef zitten met een gevoel, getuige te zijn geweest van een prachtig ten gehore gebracht folklied.

Door een twistbare continuïteitsfout op bladzijde 12, waarbij Arundale, Liri Palmer nog maar net een half uur geleden heeft ontmoet en ze voor Mollyhead staan:

" ‘Indrukwekkend, hè?’ zei Arundale, zich bewust van het feit dat ze er een hekel aan had onder de indruk te worden gebracht door louter steen, cement en glas. Hij voelde hoe heftig ze zich ertegen verzette."

Ze kennen elkaar nog geen half uur en toch weet hij hoe zij zich voelt. Het zou op een algemene basering kunnen berusten dat de meeste bezoekers zich tegen het gebouw verzette vanwege het sinistere uiterlijk , maar dan toch blijft het me storen als dat het neergezet wordt als een feit.

En ook dat het diverse malen voorkomt dat dubbele woorden of halve zinnen worden gebruikt, op bladzijde 75 was dit zelfs vlak achter elkaar:

"‘Ik voel me verschrikkelijk verloren zonder hem, dat zult u wel begrijpen.’ Ze stond in haar eigen roze-met-witte zitkamer, zelf een witte roos die nauwelijks merkbaar haar stralendste bloei achter zich had, knap, bang en dapper, verschrikkelijk verloren zonder Edward."

Of zoals op bladzijde 62:

"De kleine lichtplas van de zaklantaarn gleed aandachtig over de hele plek, een oog van warmere bleekheid in de koude bleekheid van de maan."

Waar het naar mijn mening mooier was geweest als de eerste bleekheid zou zijn vervangen door het woord warmte.


Maakt dat ik dit boek vier sterren geef waarbij het plot, de opbouw van het verhaal, alsmede de leeservaring met de vaak prachtige proza zinnen het boek zeker gered hebben van de val naar een twee of drie sterren waardering.