Over de schrijver
Fred Vargas, pseudoniem van Frédérique Audouin-Rouzeau, (Parijs, 7 juni 1957) is een Franse historicus, archeologe en schrijfster. Als pseudoniem voor haar boeken koos ze de naam "Fred Vargas". Vargas is archeozoöloge en geschiedkundige van opleiding en is gespecialiseerd in dierlijk gebeente. ( Bron: Wikipedia)


Over het boek

De knappe 50-tiger Mathilde, lijdend aan de ziekte van de zevende dag en de mooie blinde, Charles Reyer genaamd, wiens blindheid veroorzaakt is bij het ontleden van het voortbewegingssysteem van een katachtige, in dit geval een gore leeuwin, raken met elkaar in gesprek op het terras van Café Saint-Jacques ( what's in a name). Wat blijkt, haar minnaar is vertrokken na een aanval van een haai op haar been.
Fred Vargas zet direct de toon in het eerste hoofdstukje.

Hoofdpersoon in het boek is Jean-Baptiste Adamsberg, benoemd tot commissaris in Parijs, in het 5e arrondissement. Adamsberg heeft niet de trekken van de commissarissen zoals we gewoon zijn aan te treffen in reguliere thrillers. Hij krabbelt tekeningetjes op zijn knie,draagt geen horloge, is altijd te laat ( dat was hij al bij zijn geboorte, zestien dagen), denkt nooit grondig na maar heeft een geniale oplossingsgave. Zijn ongestructureerde geest en dwaallust leiden tot niet-rationele oplossingen. En in de liefde heeft hij geen geluk. Camille, zijn grote liefde, wil hij nog een keer zien, al is het maar voor een uur.

Zijn adjudant is Danglard, een rationalist, die zich in de loop van de dag verliest in een alcoholische loomheid, in de regel 's middags na drieën. Danglard gaat gebukt onder de zorgen voor zijn kinderen nadat zijn vrouw er vandoor is gegaan met haar minnaar.

Het boek is bevolkt met bizarre figuren met dito karakters zoals daar zijn Clémence, de oude aan contactadvertenties verslaafde alleenstaande met spitse tanden, die nog nooit gescoord heeft; Charles, de mooie blinde, die, vals als een kat, een grote mate van tegendraadsheid aan de dag legt. Met name bij het helpen oversteken van oude vrouwtjes. En natuurlijk Mathilde Forestier, die diepzee onderzoekster die er ook ettelijke, niet nader te duiden, gewoonten op na houdt en aangeduid wordt met koningin Mathilde.

Waar draait het verhaal om?
Een man tekent cirkels met blauw krijt op de trottoirs van Parijs, perfecte cirkels, op èèn na, en in het midden van die cirkels bevindt zich een onbenullig voorwerp, een ijscohoorntje,een krulspeld, een wattenstaafje.
Adamsberg laat de cirkels en objecten fotograferen. Hij vermoedt naderend onheil. Hij krijgt gelijk. Er wordt een moord gepleegd – een vrouw met een doorgesneden keel- met het slachtoffer in de cirkel, gevolgd door een tweede slachtoffer en een derde.

De cirkels roepen vragen op.
Waarom betreurt Adamsberg het dat zijn verdachte geen suikerziekte onder de leden heeft?
Wat zijn dat voor kronkels, gespeend van enige betekenis, wat zijn dat voor zinloze ondervragingen en banaliteiten?
Waarom heeft Danglard, de byzantinist en witte wijndrinker pur sang ( er is overigens geen verband tussen beide feiten) , zo genoeg van Augustin-Louis Le Nermord dat hij het verdomd ook maar een letter te lezen van diens 'Ideologie en Maatschappij onder Justinianus'? En dat Adamsberg, die woord voor woord leest, juist wel gebiologeerd is door dit boek?

Voor de niet-lezer, de niet-ingewijde, zijn dit chaotische zinnen, zonder enige betekenis.
Bent u niet gesteld op een zekere chaos en gaat uw voorkeur uit naar een rechtlijnig verhaal? Dan kunt u dit boek beter niet lezen, het lezen ervan zal leiden tot irritatie en meer ernstigere aandoeningen van de geest.
Wilt u wel meegaan in de chaotische maar doeltreffende geest van Jean-Baptiste Adamsberg, dan wacht u een humorvol avontuur met vele zijlijntjes, dialogen en introspecties die soms niet maar meestal wel te volgen zijn.
Want natuurlijk lost Adamsberg de moorden op, maar het motief van de moordenaar? En dan komt de aap uit de mouw en verrast Vargas de lezer met een fraaie ontknoping in deze onorthodoxe thriller met uitbundige, extravagante figuren, die je niet gemakkelijk vergeet. Ach, wat zou ik graag van een consumptie genieten met Mathilde Forestier op het terras van Café Saint-Jacques.!

4,5 sterren

Ps: Mes compliments à Rosa Pollé, qui a produit une très belle traduction à mon avis. Merci bien.