40 jaar geleden als leeftijdsgenoot van het hoofdpersonage op school gelezen en danig onder de indruk. Anno 2018 opnieuw gelezen en opnieuw "gecapteerd" door het boek. Hoewel er 4 decennia tussen zitten. Ik kan begrijpen dat het boek vandaag saai overkomt. In een tijd waarin we dagelijks met alle verregaande details van de realiteit om de oren geslagen worden, is het normaal dat men moeilijk voeling krijgt met een verhaal dat een eeuw geleden werd geschreven. Maar het ligt er ook aan hoe je het verhaal ervaart of aanvoelt. Een rationele geest zal het boek opzij leggen, een gevoelsmens zal het weten te appreciëren. Zie het als een sprookje voor volwassenen. Zoals het TV-feuilleton "La demoiselle d'Avignon" destijds, dat net als het boek was opgebouwd rond het spel van aantrekken en afstoten, dat ook een sprookje voor volwassenen is en dat vandaag ook saai en naïef overkomt. En toch zijn beide op hun manier wonderlijk mooi in hun naïviteit.