Een stadsverhalengids. Een mooi (nieuw) woord en ook passend bij de vorm en inhoud. Met een, qua opmaak en illustraties, eerste indruk van een reisgids biedt het boek een verzameling verhalen uit de stad, met als doel: de lezer de stad te leren kennen. Op verschillende plaatsen in de verhalen wordt een onderscheid aangebracht tussen Istanbulminnaars en Istanbulhaters. Omdat ik zelf nooit dichter in de buurt van Turkije geweest ben dan de huiskamer van mijn oude buren, de familie E, en natuurlijk de lotgevallen van Pierre van H en Dirk K, kon ik redelijk onbevangen de losse verhalen in me op nemen, zonder direct tot een van beide categorieën toe te moeten treden.
Heb ik Istanbul nu leren kennen? Als kind van de stad heb ik in ieder geval de drukte kunnen herkennen. Het leven in de stad wordt mooi uitgebeeld. In kleine portretjes worden diverse figuren uit de stad aan ons voorgesteld. We maken kennis met R, Y, X en vele anderen. Het is me duidelijk geworden dat er in verschillende delen van Istanbul eigenlijk verschillende werelden bestaan. (Wat kan je ook anders verwachten wanneer er meer dan 15 miljoen mensen bij elkaar wonen.) De stroperigheid van instanties, de cultureel bepaalde gewoontes van (groepen) mensen maar zeker ook de individuele invullingen van de dagelijkse beslommeringen worden bloemrijk geschetst. In zo nu en dan complex geconstrueerde, duidelijk op een academische achtergrond gebaseerde en taalkundig vast en zeker correcte en dus toch ook naar alle waarschijnlijkheid altijd kloppende, maar niet immer even makkelijk leesbare zinnen gaan we als vanzelf mee met de tochten van de schrijver, laten we hem G. noemen, door zijn stad I (maar ook zo nu en dan A). Het herhaald gebruik van initialen voor mensen is toch wel een storend element in de tekst. Het maakt het niet makkelijk ook voor die personen een gevoel te ontwikkelen. Maar in een stadsverhalengids is dat wellicht ook net iets te veel gevraagd. Omdat alles in het boek zeer uitgebreid van achtergrond informatie voorzien wordt, zou je juist ook de bijrol spelers meer invulling gunnen. Al met al een zeeronderhoudend en leesbaar verhalen boek van een goed verteller. Wel ben ik na alles benieuwd wat bijvoorbeeld Geert Mak en Dirk Kuyt van het boek zullen vinden. Het grapje van de schrijver dat hij in een van zijn verhalen een woord te kort kwam, is voor mij wel erg herkenbaar.