Fugitive Pieces (NL: Verborgen Verleden) van Anne Michaels heeft in 1997 Orange Prize for Fiction gewonnen en speelt zich gedeeltelijk af in Polen, Griekenland en Canada.

Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel gaat over een jongen die zijn ouders en zus verloor in Polen tijdens WWII en gered werd door een Griekse archeoloog. Na meegesmokkeld te zijn naar Griekenland verhuizen de jongen en zijn surrogaatvader uiteindelijk naar Canada waar de jongen opgroeit en probeert zijn trauma te verwerken d.m.v. het schrijven en publiceren van gedichten.

Het tweede gedeelte van Fugitive Pieces gaat over de zoon van een Joods echtpaar waarvan vooral de vader nog steeds worstelt met zijn gevangenschap in een concentratiekamp. De zoon is een bewonderaar van de dichter uit het eerste gedeelte van het boek en reist na de dood van de dichter af naar Griekenland op zoek naar de persoonlijke notitieboeken van zijn held.

Dit is een mooi boek. Mooi en gruwelijk. Van een gruwelijke schoonheid is misschien wel de beste omschrijving. Het is meteen duidelijk dat Anne Michaels voornamelijk een dichter is. Haar taalgebruik is vloeiend en beeldend. Het lezen van Fugitive Pieces is alsof je aan het wandelen bent op een pad dat bestrooid is met prachtige overpeinzingen, maar waar je soms ook onverwachts een Holocaust herinnering tegenkomt die daar schijnbaar achteloos is achtergelaten. Dood, wreedheid en onverschilligheid voor het lijden van anderen zijn hier geen grootse gebeurtenissen. Het zijn details die verweven zijn met het leven. Dankzij het poëtische proza, dat een bijna dromerige sfeer creëert, snijden de pijnlijke banaliteiten des te dieper. Bereid je voor op een boek dat je letterlijk de adem beneemt.