'Elke stad heeft zijn eigen zwarte kat. In Rosewood heette hij Toby Cavanaugh.' En Toby? Hij veroorzaakt in het tweede deel van de ‘Pretty Little Liars’-serie voor voldoende problemen door slechts aanwezig te zijn. Sara Shepard zet het verhaal dat ze in Vriendschap opende door en maakt van Vertrouwen, het tweede deel in de serie, wederom een aantrekkelijk, maar zeer clichématig verhaal. Wie geniet van een flinke portie leedvermaak, jaloezie en leugens kan zijn hart ophalen. Hoe paradoxaal het ook klinkt: Vertrouwen ademt het!  

Met een ronduit verwarrende, maar zeker ook intrigerende beginsetting opent Shepard haar verhaal. Wederom zijn Ali, Hanna, Aria, Emily en Spencer bij elkaar tijdens een slaapfeestje. Direct ontstaat de vraag waar in de tijd dit plaatsvindt. Ali was toch dood? Gelukkig laat het antwoord niet lang op zich wachten: je gaat terug in de tijd naar het ‘Jenna-verhaal’. Shepard geeft eindelijk inzicht in het grote geheim dat de meiden met zich meedragen. Ze neemt je mee, toont wat er gebeurde met Jenna en introduceert de bron van alle vervolgproblemen: Toby.  

Vervolgens gebruikt ze het welbekende concept uit het eerste deel van de serie om het verhaal in Vertrouwen te vormen. Zonder ergerniswekkende verhandelingen over hetgeen er in Vriendschap gebeurde en met behoud van de prettige schrijfstijl en het wisselende perspectief vertelt ze het verhaal van de vier overgebleven meiden. Los van elkaar leven de meiden hun eigen leven. Allemaal worden ze bedreigd door A en allemaal dragen ze geheimen en weltschmerz met zich mee. Hanna dealt nog steeds met haar anorexia, Emily worstelt met haar geaardheid, Spencer gaat er vandoor met de vriend van haar zus en wordt verwaarloosd door haar ouders en Aria’s vader krijgt opnieuw een relatie met een andere vrouw. Allemaal leven ze toe naar Foxy, het benefietbal waar de dames elkaar, natuurlijk, weer zullen ontmoeten. Menig lezer weet bij voorbaat al dat ‘het’ daar moet gebeuren: de climax zal daar liggen.  

Toch weet Shepard nieuwe elementen aan het verhaal toe te voegen, waardoor ze enigszins verrast. Ze laat de berichtjes van A steeds dreigender worden en ze toont de lezer meer inzicht in de levens van de hoofdpersonages. Mooie terugblikken naar het verleden van de meiden maken het verhaal spannend en de vele, soms bizarre, plotwendingen zorgen voor een hoog verhaaltempo. Door de samenkomst van de dames tot op het einde uit te stellen behoudt Shepard de broodnodige spanning in het verhaal.  

Hoewel de zeer verschillende personages enerzijds zorgen voor een verrassend, boeiend en een interessant verhaal, zorgt de oppervlakkigheid van deze personages er anderzijds voor dat de lezer niet écht verrast wordt. Hun naïviteit, voorspelbare maar tegelijkertijd ook ongeloofwaardige gedrag veroorzaakt een blokkade: je kunt ze niet helemaal begrijpen. Shepard brengt discontinuïteit aan in de handelingen van de personages waardoor de meiden hun geloofwaardigheid verliezen. Zo lijkt Aria heel discreet met haar geheim om te gaan, maar dreigt ze direct alles te vertellen aan de voor haar onbekende Sean. Hanna heeft een enorme hekel aan haar vader, maar is ze direct om te kopen met een verblijf in een luxe hotel: ergens wringt de schoen.  

'Maar Wren was de ware.' Vertrouwen staat bomvol clichématigheden en het verhaalverloop is allesbehalve onverwacht. Toch boeit het boek van de eerste tot de laatste bladzijde. Regelmatig zorgt het gedrag van de meiden voor een bron van jaloezie, leedvermaak en plaatsvervangende schaamte. Ook al is de thematiek niet diepgaand en zijn de personages verre van volledig uitgewerkt, het lijkt het verhaal niet saai of onaantrekkelijk te maken. Wellicht zorgen de filmische schrijfstijl en de grote hoeveelheid weltschmerz er juist wel voor dat Vertrouwen niet weg te leggen is. Het onheilspellende einde zorgt er in ieder geval voor dat Perfectie, het derde deel, niet ongelezen kan blijven!