Als je heel graag een keer een fantasy boek wilt lezen, maar je niet weet met welk boek je het best kunt beginnen, dan is Smaragd het perfecte boek.

Tijdreizen, tovenaars, verborgen werelden, een gemene koning, een ziener en voorspellingen, alle elementen voor goed fantasy verhaal zijn aanwezig. Ik hou wel van de fantasy sfeer in dit boek, vooral het ontstaan van de werelden met de boeken vond ik erg interessant.

In het begin had ik wel wat moeite met het verhaal. De personages vond ik oppervlakkig, het plot onduidelijk en simpel. Dit komt allemaal doordat het zo mysterieus word gehouden. Het tijdreizen helpt hier ook niet bij. Je krijg heel weinig info, alles moet je in de loop van het verhaal ontdekken en wanneer het dan duidelijk word, dan kom je er pas achter hoe slim dit verhaal wel eigenlijk niet in elkaar zit.

Het verhaal draait om vriendschap, loyaliteit, dapper zijn en samenwerken. Je angsten leren beheersen en om wonderen te kunnen verrichten. Het boek kent vele leuke personage, maar ook een paar die ik nog niet kan plaatsen.
Kate is duidelijk de oudste en de verantwoordelijkste, maar daar hebben de ouders ook wel voor gezorgd, voor zo’n grote last op haar schouders. Emma is de vechter, de doorzetter en de koppigste. Michael is de nerd, de ontdekker. Ik vond het leuk om te lezen over hun band als broer en zussen, elkaar beschermen, het gekibbel. Ze komen alleen een stuk ouder over dan ze zijn. Ik had niet verwacht dat ze zo vaak gescheiden van elkaar zouden zijn.

Abraham en Mevrouw Sallow vond ik apart, maar grappig. De gravin is een goed voorbeeld van een “slechte” schurk, samen met Cavendish, die is zo irri. De dwergen, te verwachten, vond ik het leukst, vooral Wallace en Robbie.

Wat het boek zo interessant maakt is dat iedereen een eigen rol heeft om te volgen, een eigen lot, en langzaam word duidelijk hoe ze die moeten vervullen. Ik vond wel dat sommige stukken een beetje te veel herhaalt werden. Wat me het meest bij is gebleven van het verhaal is dat je dapper moet zijn. Dan kun je alles aan.