Een sterk punt van Donna Leon is haar maatschappijkritiek; ze beschrijft de Italiaanse sociale structuur als een broeinest van corruptie. Dat maakt het werk van Brunetti en de zijnen niet gemakkelijk; er is altijd wel een invloedrijk familielid of een machtige politicus die verhindert dat de echte criminelen worden opgepakt.
Ook in Droommeisje gebeurt iets dergelijks en is de "ontknoping" niet meer dan de conclusie dat de echte boeven wederom buiten schot blijven.
Daar is niks mis mee: ook in het echte leven gaat lang niet alles volgens het boekje. Wat wel sterretjes kost, is de uiterst trage opbouw van het verhaal, en vooral het feit dat de nevenintrige over een priester die aan het hoofd staat van een dubieus kerkgenootschap, als een nachtkaars uitgaat.
Wat blijft, is een heel behoorlijk verhaal. Met een triest einde.