Met de basismodules van de opleiding Redactie bij de Schrijversacademie nog maar nauwelijks achter de rug waagde ik me aan het veelbesproken debuut van Oek de Jong, dat ik in mijn vaders boekenkast ontdekte. Ik vond de omslag minstens zo intrigerend als het gebrek aan een achterflaptekst of een inleiding.

Al vanaf de eerste pagina's ervoer ik een feest der herkenning. Oek de Jong maakt overvloedig gebruik van al die stijlmiddelen, die ik tijdens de opleiding juist had geleerd. Juweeltjes van stijlmiddelen, prachtige beschrijvingen.

Maar naarmate ik vorderde in het boek, nam ook mijn gebruikelijke leestempo af. Diezelfde juweeltjes van stijlmiddelen kunnen bij veelvuldig gebruik ook gaan vervelen en dat is precies wat ik ook ervoer. Bovendien kon ik maar nauwelijks sympathie opbrengen voor de gekwelde en gecompliceerde hoofdpersoon en werd ik in verwarring gebracht door het afwisselen van vertelperspectief en het veelvuldig heen en weer springen in de tijd.

Gemengde gevoelens dus: hoewel ik wel waardering kan opbrengen voor de mooie schrijfstijl, vond ik "Opwaaiende zomerjurken" vooral een frustrerend boek.