'Wraak is zoet, totdat het lot zich tegen je keert.'

Dertien jaar geleden verdween de vijfjarige Suze en werd haar lichaampje terug gevonden in de tuin van haar oppas Kim. Een afgrijselijke tragedie, die iedereen destijds bezig hield.

'Ze dacht aan haar schrijverij. Had ze haar dagboeken indertijd maar nooit zo open en bloot laten rondslingeren… Hoe anders zou haar leven dan zijn gelopen.'

Sindsdien is het leven van de jonge Kim en Max volledig veranderd, in de meeste negatieve zin van het woord. Max verloor zijn zusje en Kim werd als dader aangewezen en verdween voor vijftien jaar achter de tralies.

'Twee jaar vervroegd vrij, dat was mooi, maar voor haar maakte het geen verschil. Haar leven was toch al voorbij.'

Sindskort is Kim vervroegd op vrije voeten, dertien jaar gevangenschap hebben een ander mens van haar gemaakt. Al die tijd heeft Kim beweerd onschuldig te zijn. Maar inmiddels heeft het woord onschuld zijn betekenis voorgoed verloren voor haar. De tijd in de gevangenis was een regelrechte hel, een gevangene die de dood van een kind op zijn geweten heeft, gaat een vreselijke tijd tegemoet.

'Ook al had hij alleen de eerste regels gehoord, het deuntje liet hem niet meer los. Het was als bij een zomerse tekenbeet. Als zo’n kreng zich eenmaal had vastgezet op je huid moest je hem er met kop en poten uittrekken, anders werd het leed alleen maar groter.'

Het is tijd voor een nieuwe start, maar dat is onmogelijk zonder het verleden af te sluiten. Om alles een plekje te kunnen geven, keert Kim tegen alle adviezen in, terug naar haar oude buurt. Wat oude herinneringen terug naar boven brengt. Kim is vastbesloten de waarheid te achterhalen en haar onschuld te bewijzen.

'Zeven woorden die haar leven voorgoed hadden veranderd.'

Wat is er daadwerkelijk gebeurd die vreselijke dag dertien jaar geleden?

'Ze was als gif. Langzaam vrat het zich door je heen.'

Recent verscheen alweer de zevende thriller De oppas van Jet van Vuuren. Voor mij alweer het vierde boek van Jet wat ik gelezen heb. Ik kijk altijd weer uit naar een nieuwe thriller van haar hand. Begin dit jaar las ik met veel plezier Bed & Breakfast en was dan ook weer benieuwd naar haar nieuwste.

De oppas telt een heleboel korte hoofdstukken, die een datum als hoofdstukaanduiding hebben en onderling onderbroken worden met een *. Het verhaal speelt zich af in wisselende tijdspanne, september en oktober en neemt ons mee terug in de tijd, naar de vreselijke gebeurtenis dertien jaar geleden. En is geschreven in wisselend perspectief vanuit de hoofdpersonages Dorien en Anton Steenkamer, Kim en Max.

Jet van Vuuren heeft een fijne vlotte schrijfstijl. Op gedetailleerde wijze weet zij de omgeving en personages te beschrijven.

De oppas bestaat uit meerdere goed uitgewerkte verhaallijnen, die uiteindelijk allemaal samenvloeien.
Het verhaal gaat van start met een kinderversje, gaandeweg het lezen valt vanzelf op zijn plek waarom. Om vervolgens verder te gaan met een spannende proloog, die zich afspeelt in een sinistere setting. Dat begint alvast goed. Daarna moest ik even in het verhaal komen, maar al vrij snel zat ik er helemaal in. Jet neemt ons mee terug de tijd in, naar die vreselijke dag dertien jaar geleden, de dag waarop de kleine Suze verdween en dood wordt terug gevonden. Langzaamaan komen we te weten wat er die dag daadwerkelijk gebeurde. Ontdekken we de ware toedracht van deze afschuwelijke tragedie. Wie heeft Suze vermoord? Was het Kim? Of zat zij ten onrechte dertien jaar lang gevangen? Wie vertelt de echte waarheid?
Helaas is het niet gelukt om het verhaal, de spanning van het begin, de proloog, gedurende het verhaal vast te houden, wat resulteerde in een matige onderhuidse spanning. Gaandeweg het einde in zicht komt, wordt de spanning opgevoerd en wordt het verhaal afgesloten met een mooi einde.
Doorgaans ligt de kracht van van Vuuren in het gegeven dat zij haar lezers in verbazing weet achter te laten met een geniaal verrassingsmoment wat betreft de dader en de plottwist. Deze ontbreekt helaas voor mij in De oppas. Het is Jet van Vuuren dit keer niet gelukt om mij te shockeren, waardoor het verhaal voor mij helaas voorspelbaar werd.

De karakters zijn zoals we inmiddels van Jet gewend zijn, weer heel goed uitgediept en herkenbaar en voelbaar neergezet. Vooral Dorien werkte veel ergernis bij mij op, wat een irritant, zeurend mens. Met Kim leef je als lezer mee, heeft zij echt al die jaren onschuldig vast gezeten, of blijkt zij een wolf in schaapskleren te zijn? En dan Max, hilarisch om te lezen hoe ze elkaar het leven zuur maken.

Dorien Steenkamer, een immobiele vrouw van begin veertig. Dorien lijdt aan Artrose, waardoor zij veel zenuwpijnen heeft en de meeste tijd van haar leven in bed doorbrengt. Dorien is ruim twintig jaar getrouwd met tuinman Anton, die eigenlijk niet goed genoeg was voor de rijke familie van Dorien. Hun huwelijk kent ups maar vooral veel downs. Wanneer haar man zomaar opeens spoorloos verdwijnt tijdens hun vaste bridgeavondje, is Dorien volledig op zichzelf aangewezen. Ze schakelt de politie in, maar die lijken geen haast te hebben. Waar is Anton gebleven?

Kim, dertien jaar geleden werd zij opgepakt voor de moord op haar oppaskind, de vijfjarige Suze. Het verhaal verscheen breeduit in de media, iedereen had er een mening over, was Kim wel geschikt als oppas? Kim werd veroordeeld tot vijftien jaar gevangenisstraf. Inmiddels is Kim halverwege de dertig en sindskort vervroegd vrij. Dertien jaar lang vast zitten onder erbarmelijke omstandigheden, een gedetineerde die de dood van een kind op haar geweten heeft, gaat door een hel in de gevangenis, hebben een ander mens van haar gemaakt. Het woord onschuld heeft voor haar, voorgoed zijn betekenis verloren. Het is tijd om een nieuwe start te maken, maar dat is onmogelijk zonder het verleden af te sluiten. Kim is vastbesloten de waarheid te achterhalen en haar onschuld te bewijzen.

Max, dertien jaar geleden werd zijn zusje Suze vermoord teruggevonden. Destijds was Max zeven jaar, inmiddels is hij uitgegroeid tot een twintigjarige man, maar zijn kleine zusje is hij nooit vergeten. Niemand wilde hem indertijd geloven, zijn ouders hadden geen tijd voor hem en gingen kapot van verdriet. Max is vastberaden om af te rekenen met wat hem als kind is overkomen. Het is tijd voor gerechtigheid.

Inmiddels schrijft Jet alweer hard aan haar achtste thriller die de titel Eindfeest gaat krijgen en waar ik als vanzelfsprekend weer erg benieuwd naar ben.

De oppas, goed uitgewerkte verhaallijnen en karakters, het welbekende verrassingselement ontbreekt helaas, wie heeft de dood van de kleine Suze op zijn geweten?