Bloedengel van Roselynd Randolph is een verhaal dat je als lezer meesleept naar beeldend beschreven plaatsen met veelzeggende namen zoals het Capitolium en het Purgatorium. Ook kwam ik namen tegen die ik al kende uit haar trilogie over de Varulven, zoals het Grienderbosch, Oud-Sleuvink en Vinkdam. Omdat ik daar al een voorstelling van had, was de wereld heel herkenbaar. Net zoals de motivaties van de personages heel menselijk en herkenbaar waren. Zuster Agnes die als vrouw in de rooms-katholieke kerk nooit kardinaal zal kunnen worden en daar flink kwaad over is. Robin die als half-incubus vecht tegen zijn demonische helft en het liefst een man zou willen zijn die lief kon hebben als een mens, zonder alle nare consequenties van het onder de plak zitten bij zijn moeder. En dan heb je Ellen die een heuse beschermengel heeft. Maar wat is dat voor een figuur? Zal hij haar wel beschermen? Of moet ze een relatie aangaan met Robin, omdat hij degene is die haar troost? Achter alles wat er gebeurt zit een spanning, een zoektocht naar de ware aard van dingen. Kun je er wel op vertrouwen dat je de juiste keuzes maakt? Hoe weet je of je het pad naar de hemel volgt en dat het niet naar de hel leidt?
Dit is een boek waarin de mysteries van het leven aan bod komen. De dualiteit die in alle mensen aanwezig is kan ervoor zorgen dat je soms dingen doet die grote consequenties hebben. Waar doe je goed aan? En als je een weg kiest, heb je dan wel juist gekozen? Brengt het verlichting of zorgt het juist voor je eigen ondergang?
Een prachtig boek voor wie tegen een stootje kan en fantasy met een donker randje niet schuwt.
Ik kijk al uit naar nog een boek van Roselynd want haar verhalen prikkelen heel erg de nieuwsgierigheid. Ze zetten je aan het denken en slepen je op een geweldige manier mee in haar prachtige verbeeldingswereld rond het Grienderbosch en andere plaatsen waar haar bijzondere personages leven. Lekker vervreemdend en toch ook weer niet, want niets menselijk is ons vreemd, ten slotte.