Mening:
Erika Foster is terug en hoe! Vanaf de eerste regel is het thuiskomen met deze eigenzinnige rechercheur. Bryndza hanteert net als in Het meisje in het ijs een vlotte pen en door middel van korte hoofdstukken ga je als en trein door het verhaal.
Origineel vond ik de chat berichten tussendoor die je hersens aan het werk zetten. Van de ene persoon weet je wie het is, maar toch ook weer niet en de gesprekken zijn bijzonder confronterend. En wat heeft die andere persoon er allemaal mee te maken?
De slachtoffers lijken random gekozen, je blijft redelijk lang in vertwijfeling en als daar dan het antwoord komt vind ik dat echt mooi gedaan. Bryndza weet je te overrompelen met een kleine twist hier en een andere twist daar. Hij laat je Erika en de side-kicks weer wat beter kennen en je sluit ze nog wat meer in je hart.
De uiteindelijke dader wordt al redelijk ver voor het einde duidelijk voor mij als lezer, maar de zoektocht van Erika en haar team en de iets wat voorspelbare machtsstrijd tussen haar en haar baas en andere rechercheurs laten je je toch afvragen hoe Bryndza dat geloofwaardig aan elkaar gaat breien. Maar geloof me dat is meer dan prima gelukt.
Conclusie:
Een ijzersterk tweede deel met Erika Foster in de hoofdrol. Vlot, meeslepend en met de nodige wtf-momentjes op het juiste moment. Robert Bryndza weet mij als lezer weer te verrassen. Minpuntje? Waar ik in deel één omver werd geblazen door het spectaculaire einde was dit deze keer iets minder. Maar uit kijken naar de volgende doe ik voor 100%