De Brulaap is een verhaal over het omgaan met verlies, over schuldgevoel. Maar het is ook een eerbetoon aan een goede vriend.

In verschillende passages, fragmenten leef je mee met de ik-personage, de Luipaard, die rouwt om het verlies van zijn goede vriend De Brulaap. Christophe Bell’s schrijfstijl doet me denken aan de verteltechniek 'stream of consciousness '. Het is de innerlijke monoloog van de ik-persoon. Het verhaal leest als poëzie. Af en toe is het handig zinnen zachtjes hardop te lezen.

Het is geen gemakkelijk leesvoer. Af en toe moest ik een zin twee keer lezen om te begrijpen wat er werd bedoeld. Maar lees ‘De Brulaap’ niet te snel. Laat de mooie zinnen op je inwerken. Zoals bijvoorbeeld deze mooie zin: “Het geheim van het leven. Genieten van de tijd die passeert”.

De Brulaap is een verhaal die niet vrolijk stemt. Het is een somber verhaal die niet iedereen zal aanspreken. Je voelt het verdriet van de hoofdpersoon: “Geen dag gaat voorbij waarin ik Jou niet tegenkom, Vriend, Jouw beeld niet voor me zie opdoemen”.

Een prachtig debuut over jonge levens die te vroeg zijn geknakt.