Het achtste boek in de serie waarin we politievrouw Helen Grace volgen. Oh, ik was zooo enthousiast.. Ik volg Helen al trouw sinds haar debuut in Iene Miene Mutte.  Elk boek kon ik amper wegleggen, dus vol vertrouwen en gepaste enthousiasme stapte ik ook dit boek in. Ik zal niet ontkennen dat ik ook van dit boek genoten heb. Dat ik het weer moeilijk weg kon leggen. De korte hoofdstukken maken dat ik elke keer tegen mezelf zeg, oké nog een hoofdstuk, zo zit je onbedoeld toch uren langer te lezen. Een talent dat  M. J. Arlidge overigens al eerder bewezen had in zijn vorige boeken. De spanning bouwt goed op en is soms echt zenuwslopend. Arlidge weet je vaak op het verkeerde been te zetten. En toch… Ondanks al het positieve word ik er een beetje moe van. Het is toch te voorspellen wat het boek gaat doen. Helen word neergezet als een onverslaanbare heldin. Ik had haar graag kwetsbaarder gezien. Ze word platonisch neergezet, meer diepgang zou ik willen  in haar karakter. Andere karakters vind ik sterker naar voren komen dan Helen, maar Helen was de hoofdpersoon toch?