Deze Robert Goddard is mij zeer goed bevallen. In tegenstelling tot veel hedendaagse thrillers waarin alles moet flitsen, waarin personages zich pijnlijk hard tegenover elkaar opstellen, en waarin het bloed maar al te vaak van de muren druipt, is dit boek eerder traag en zacht te noemen. Dat is nu net de kracht. Er wordt zo ruimte gecreëerd om diepgang in het verhaal te stoppen. Personages krijgen de tijd om zich te ontwikkelen en hetzelfde kan gezegd worden over de ontwikkeling van het verhaal zelf. De auteur springt van 2010 naar 1968, weer naar 2010, dan naar 1984, enz. Op die manier krijgt het probleem waarmee hoofdpersonage Jonathan Kellaway in 2010 te maken krijgt, steeds meer invulling en word je als lezer ook steeds dieper meegesleurd in de geschiedenis van de familie Wren die sinds de 19de eeuw een bedrijf in handen heeft dat porseleinaarde ontgint.
De manier van vertellen van Goddard is bij momenten wat oubollig en naïef te noemen. Wie wel eens een roman vastneemt van minstens 40 tot 50 jaar oud, weet precies wat ik bedoel. Hebban-recensent Bert Peene schreef dat de boeken van Goddard soms wel wat weg hebben van een damesroman en dat was precies wat ik bij momenten wel eens dacht toen ik het boek aan het lezen was. Dat wil echter niet zeggen dat er nooit eens een moord gepleegd wordt of dat elk romantisch moment weggeplukt lijkt uit de Bouquet-reeks. Goddard is heus geen hopeloos verouderde schrijver. Het is eerder een verdienste dat een schrijver zijn lezers weet te boeien met een zich rustig afwikkelend verhaal dat toch spannend is. Goddard werkt met meerdere spanningsbogen. Elk uitstapje naar het verleden is bijna een apart verhaal op zich met een begin, midden en einde en de episoden in 2010 zijn als de rode draad die al die uitstapjes met elkaar verbindt.
Gezien de aard van het verhaal lees je dit boek beter als je de tijd en rust ervoor hebt. Wie tussen twee drukke afspraken tien minuutjes vrij heeft en snel snel nog een paar bladzijden wil lezen, of wie dagelijks op een drukke pendeltrein van en naar het werk zit en telkens slechts een paar bladzijden per keer kan omslaan daardoor, neemt voor deze ogenblikken beter een ander boek. Maar als je 's ochtends wakker wordt en weet dat je de hele dag niks anders omhanden hebt dan bladzijden omslaan, dan heb je met dit boek de perfecte vriend van de dag in handen. Als je de rust en traagheid van het boek de kans geeft om bezit van je te nemen, dan bezorgt Robert Goddard je met Voltooid Verleden een aangename leeservaring.