Met het achtereen lezen van enkele boeken van Peter Robinson krijg je toch een iets completer beeld van de hoofdpersonen Alan Banks en Annie Cabot. Twee mensen die niet zonder elkaar maar ook niet met elkaar kunnen leven. In Vuurspel zet zich dit patroon natuurlijk uitgebreid voort.
En volgens mij is dit ook een belangrijke basis voor de boeken van Robinson.
Ik heb geprobeerd om de persoonlijkheden en overige terugkerende relaties weg te denken en houd dan eigenlijk maar een flinterdun verhaal over.
Vuurspel spant hier een oneervolle kroon in. Al voor je de eerste helft van het boek achter je hebt liggen, kun je met een vrij grote zekerheid al een voorspelling doen wie de dader is van al het onheil.
En ik had bij die voorspelling gelijk, jammer vind ik dat.
Een tweede teleurstelling is het open einde dat het verhaal als slot neerzet.
En toch blijven de personages mijn belangstelling prikkelen.
Dus weet ik zeker dat zijn opvolger ook wel weer een plaatsje zal krijgen in mijn boekenkast, ondanks de waardering die ik voor dit boek over heb. Blijft voor mij de vraag hangen of vaste karakters belangrijk zijn voor succes... het antwoord is natuurlijk ja, mits ze goed zijn neergezet, En dat zijn Alan Banks en Annie Cabot, dus op naar de volgende.