Zojuist het boek dichtgeslagen, na het in (bijna) een ruk te hebben uitgelezen. Dat heb ik met alle boeken van Fred Vargas, of ze nu Louis Kehlweiler of Jean-Baptiste Adamsberg in de hoofdrol hebben. Maar het prettige is dat wat daarna komt. Ik laat eerst het verhaal bezinken en begin dan opnieuw te lezen, langzaam en op de trage manier van Adamsberg. Dan pas geniet ik van de poëzie van de zinnen, de onthaasting, de fantastische wendingen en de plot in het verhaal. Alle boeken van deze schrijfster vragen erom om steeds opnieuw te worden gelezen.
De omgekeerde man vond ik een heel mooi boek. Op dit moment is het heel warm en zonnig weer en ik heb het boek gelezen in mijn tuin. Daardoor begon het verhaal ook nog zintuigelijk te leven.
Daarom, letterlijk en figuurlijk, zeer warm aanbevolen.