Nadat geen enkele uitgever geïnteresseerd bleek in het eerste boek dat Anthony Ryan (1970) schreef, besloot hij het in eigen beheer als e-book uit te geven. Blood Song, het eerste deel van The Raven’s Shadow trilogie, werd daarna alsnog snel opgepikt en in mei 2012 had hij een 'echte' deal beet voor de publicatie van de volledige trilogie waarvan sinds 2013 elk jaar een deel verscheen. In 2016 verscheen het eerste deel van zijn tweede trilogie, Draconis Memoria I: The Waking Fire, ondertussen in het Nederlands vertaald als Het Vuur van de Draak.

Het Vuur van de Draak speelt zich af op het continent Arradsia waar vier verschillend gekleurde drakensoorten leven. Ongeveer 1 op 1000 mensen - de Bloedgezegenden - kunnen het drakenbloed drinken zonder eraan te sterven en krijgen er bepaalde krachten door die afhankelijk van de kleur anders zijn:
Bloedgezegenden worden geregistreerd en opgeleid, doorgaans in het verdedigen van de belangen van de IJzerschip Handelsmaatschappij die op Arradsia gevestigd is.

Het continent dreigt echter in een crisis terecht te komen. Na twee eeuwen onophoudelijke jacht wordt de drakenpopulatie schaars en daarmee ook het kostbare drakenbloed. Bovendien staat Arradsia aan de rand van een oorlog met het Corvantijnse Keizerrijk. Drakenbloed is dringend nodig om het continent te verdedigen tegen de Corvantijnen. De IJzerschip Handelsmaatschappij ziet geen andere uitweg dan de mythe van de witte draak te achtervolgen. Deze vijfde soort draak wordt geacht de sterkste van alle draken te zijn. Zijn bloed zou ook meteen alle tekorten opheffen. Of hij werkelijk bestaat, is echter nog maar de vraag. Cleemond "Clee" Torkreek, een ongeregistreerde Bloedgezegende die zich bezighoudt met onfrisse zaken, diefstal voornamelijk, wordt min of meer gechanteerd om de gevaarlijke zoektocht te ondernemen naar deze witte draak.

Het minste wat men van Anthony Ryan kan zeggen, is dat hij bijzonder boeiend schrijft. Al vanaf de eerste bladzijden trekt hij de lezer binnen in een wereld die doet denken aan onze eigen 19de eeuw. Anthony Ryan heeft een diploma middeleeuwse geschiedenis en maakt dankbaar gebruik van zijn historische kennis om een aantrekkelijke wereld te bouwen die klopt. Ryan schrijft ook met oog voor details, ongeacht of hij nu een omgeving, een situatie of een persoon omschrijft. Het gevaar bestaat erin dat details een verhaal onnodig vertragen, maar dat is hier absoluut niet het geval. Ryan vertraagt de afrol van zijn scenario op geen enkel moment maar weeft de vele details er naadloos tussen. Er is daarom veel te onthouden. De twee landkaarten die vooraan in het boek staan, en de dramatis personae die achteraan zit, blijken tijdens het lezen dan ook meermaals zeer nuttige instrumenten te zijn.

Drie verhaallijnen worden door elkaar verteld. We volgen niet alleen Clee, maar ook Lizanne Letriet die is opgeleid als spionne in dienst van de IJzerschip Handelsmaatschappij, en Corrin Heilmoer, tweede luitenant op het ijzerschip 'Veelbelovende Onderneming'. De verhaallijnen van Clee en Lizanne kruisen elkaar geregeld. De verhaallijn van Heilmoer past minder uitgesproken in het verhaal. Dit boek had perfect gekund zonder Heilmoer, ook al zijn zijn belevenissen eveneens de moeite van het volgen waard. Het boek eindigt na 700 bladzijden bovendien met de belofte van een razend spannend vervolg waarin Heilmoer en Clee samen een belangrijke rol zullen spelen.

De magie die in het boek gebruikt wordt, is geloofwaardig. Ryan maakt niet de fout om onverwachte magie uit zijn hoed te toveren om losse eindjes aan elkaar te knopen of de verhaallijnen een draai te kunnen geven. De beschikbare magie is volledig afhankelijk van het drakenbloed. Als het bloed op is, is de magie dat ook. Op die ogenblikken zijn de hoofdpersonen aangewezen op zichzelf en hun vindingrijkheid. Het draagt bij aan de kracht van dit over de ganse lijn uitstekende boek.