‘Lief van je’ is de tweede roman van journaliste en antropologe Roanne van Voorst. Net als haar voorganger ‘De Verhuizing’ is ook dit een boek dat de maatschappelijke problemen niet schuwt. In ‘Lief van je’ beschrijft ze hoe soldaten een oorlogssituatie overleven en wat de gevolgen kunnen zijn voor degenen die oorlogsgeweld aan den lijve ondervonden. De schrijfster weet dit dramatische verhaal goed en gedoseerd te brengen. Vanaf het begin tot het eind blijft ze je nieuwsgierigheid prikkelen zodat je tot de laatste snik aan het boek gekluisterd zit.

Rêve is een tweedejaars studente wanneer zij samen met haar jongere broertje een avondje gaat stappen. Maar Rêve is de enige die terugkeert. Haar broertje is gestorven en zij weet er meer van maar houdt een en ander geheim. Wat is er nu gebeurd die nacht? En wat houdt ze verder nog geheim? En waarom wil ze het leger in?

Het boek begint met een proloog waarmee Rêve ons meteen in het diepe gooit. Meteen in de eerste zin slaat ze ons knock out door te melden dat haar broertje een half uur na zijn eerste zoen te pletter sloeg op het watervlak onder de van Marelbrug. Ze blijkt in Syrië gevochten te hebben en nu zelf terecht te staan voor het plegen van een gruwelijke daad.
Na de proloog kijkt ze terug en vertelt ons haar geschiedenis maar ze is niet erg scheutig met haar informatie waardoor ze iedere keer maar een tipje van sluier licht. Dit houdt de spanning erin en de lezer geboeid.
Gaandeweg ontstaat een beeld over een introverte en verlegen jonge vrouw die de dood van haar broertje niet kan verwerken en steeds opstandiger wordt. Ze voelt zich eenzaam, wordt depressief en ziet maar een uitweg: het leger in.
‘Ik had iets nodig wat me uit dit drijfzand van lafheid en lamlendigheid zou trekken’

Tijdens haar tijd in het leger voelt ze zich in haar element. De schrijfster weet ons met beeldende zinnen duidelijk te maken waarom het leger zo’n aantrekkingskracht op Rêve heeft en hoe zij de oorlog beleeft.
‘Mettertijd kreeg de oorlog steeds minder betekenis, tot hij helemaal geen betekenis meer had, en werden andere soldaten steeds belangrijker, tot ze het belangrijkst van alles waren’.
Wanneer zij terugkomt uit Syrië valt ze in een gat. Ze vereenzaamt, mist de kameraadschap en het gevoel van veiligheid en dat heeft grote gevolgen.

In de epiloog geeft Rêve ons antwoord op de nog openstaande vragen. De cirkel is nu rond, de lezer begrijpt het hoe en waarom en blijft verpletterd achter: wat een eenzaamheid, wat een drama. De conclusie luidt dat wij mensen behoorlijk machteloos, kwetsbaar en ontoereikend zijn. Niet alles valt op te lossen.

Van Voorst zet met dit boek een heftig en geloofwaardig drama neer over verlies, rouw, angst, eenzaamheid, oorlog en kameraadschap. Dit diep doordringende verhaal laat je nog even nadenken over onze samenleving.