De Beer en de Nachtegaal, een duister en magisch sprookje voor volwassenen, volgens de tekst op de meer dan prachtig geïllustreerde cover. Wat heb ik van dit boek genoten!

In het vroegere Rusland, in een klein dorp woont Pjotr Vladimirovitsj met zijn gezin. Zijn vrouw is overleden. De min, Doenja, die vroeger al voor zijn vrouw had gezorgd en nu voor de kinderen van Pjotr woont bij hen in. Doenja vertelt de kinderen oude verhalen over magische wezens. Maar zijn dit alleen maar vertelsels of is er toch meer dan het gewone oog kan zien. Vasja, een van de kinderen, weet in elk geval dat er meer is; zij beschikt namelijk over de gave om deze wezens, deze geesten te zien én om met ze te communiceren. Zij trekt haar eigen plan en weigert te voldoen aan de eisen die in die tijd aan de vrouwen werd gesteld: trouwen, veel kinderen krijgen en gedwee zijn. Zij is het tegenovergestelde: wild, roekeloos en meer een van jongens als zij de kans krijgt.

Als op zekere dag na het overlijden van de priester, de nieuwe priester in het dorp aankomt, verandert er een hoop. De nieuwe priester verbiedt de dorpsbewoners nog langer offerrandes neer te leggen voor de beschermgeesten in en om hun woning. Hij predikt angst en verdoemenis. De meeste dorpsbewoners laten de beschermgeesten in de steek, met alle gevolgen van dien.

Katherine Arden weet de sfeer in het koude Rusland van weleer goed te vangen. Zij weet treffend het geïsoleerde bestaan te omschrijven, alsmede het leven van alledag.
Door Vasja maak je kennis met de wezens in en om het huis en in de bossen. Arden weet sympathie op te roepen voor deze wezens, ook al moeten zij in barre tijden hun toevlucht nemen tot minder vriendelijke maatregelen. Ik merkte dat mijn sympathie meer uit ging naar de meeste van deze wezens dan naar de mensen in dit verhaal.

Ik heb met volle teugen genoten van dit sprookje: soms duister soms lief maar bovenal prachtig!!!