Een oude wielrenner die nog één keer zijn kunsten wil vertonen en een groep jonge journalisten die aast op de plek van ‘De Mart’. Voldoende ingrediënten voor een nieuw verhaal. Gert Jan de Vries en Joost Heyink bundelden hun krachten en schreven een tweeluik. De satirische roman Tour de Wobbe vormt de achterkant van de satirische roman Tour de Farce. Beide auteurs weten met hun verhaal een vermakelijk boek neer te zetten. Echter, wie op zoek is naar een literair hoogstandje, zal op zoek moeten naar een ander verhaal. ‘Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen!’

In Tour de Wobbe gaat wielrenner Wobbe nog eens meedoen aan de Tour de France. De verwachting is dat hij bij de laatste deelnemers gaat eindigen, maar de Tour is de Tour; verrassingen zat. Na een paar ritten blijkt hij verrassend genoeg heel goed te scoren. De gele trui lijkt zelfs in zicht. Gaat hij het redden of gaat hij ten onder aan de drugs, seks en complotten?

Tour de Farce laat alles ‘achter de schermen’ van de Tour zien. Het verhaal toont de verhalen van drie journalisten. Alle drie de journalisten zijn op rooftocht. De buit? Het felbegeerde plekje van ‘De Mart’. De drie journalisten begeven zich in de wereld van de wielersport, met alles er op en er aan. Het geluk wil dat ze de Tour 2015 moeten beschrijven; de Tour waarin Wobbe opvallende dingen toont. Wie wint er? Wie gaat er ten onder?

Beide verhalen zijn aantrekkelijk geschreven. Gert Jan de Vries maakt in zijn boek, Tour de Farce, veelvuldig gebruik van quotes en gebeurtenissen uit het verleden. Menig volwassen lezer zal ze herkennen. De verwijzing naar de hand van de burgemeester op de onderrug van Maxima zal de lezer dan ook zeker niet ontgaan. Ook de beroemde uitspraak ‘Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen’ maakt het verhaal herkenbaar. Het koningslied, verwerkt in de tekst, zorgt voor de nodige humor. Joost Heyink maakt in Tour de Wobbe minder gebruik van deze elementen. Het verhaal moet het daar ‘zelf’ doen. Dit vergt van de lezer een kleine schakeling, maar wekt de interesse ook. De bekende namen – die Joost Heyink overigens wel gebruikt – zorgt voor herkenning. Het verhaal leeft en kan geplaatst worden. Echter, over de hoeveelheid kan getwist worden. Dit verhaal is niet tijdloos; over twintig jaar is het dopingschandaal van Armstrong minder bekend en doet ‘De Mart’ er niet meer zo toe.

Wobbe – de hoofdpersoon in het verhaal van Heyink – speelt een bijrol in het verhaal van De Vries, waardoor de link tussen de twee verhalen gemaakt kan worden. Wie wil gaan voor twee ‘nieuwe’ verhalen, zal bedrogen uitkomen wanneer hij eerst het boek van De Vries gaat lezen; het boek van Heyink is dan grotendeels ‘bekend’. Beide verhalen vullen elkaar aan, geven een compleet beeld van de situatie. Dat maakt het tweeluik aantrekkelijk.

De satire is – in beide boeken – soms wat naar de achtergrond gezet. Waar De Vries via de eerder genoemde quotes probeert zijn gram te halen, pakt Heyink het subtieler aan. Door Wobbe allesbehalve een doorsnee wielrenner te laten zijn, beschrijft hij de corrupte kant van het wielrennen en geeft hij daarmee zijn mening. Hij weet de lezer mee te sleuren in de wereld van Wobbe. Wobbe – de ongeïnteresseerde sporter – laat de keerzijde van de medaille zien. Hij toont de ‘echte’ wielerwereld. Subtieler dan De Vries, maar zeker niet minder effectief. Juist deze twee totaal verschillende stijlen zorgen voor de broodnodige afwisseling bij dit boek.

Helaas ontkomt mij de diepere laag in dit verhaal. Veel verder dan een mooi, af en toe grappig of schokkend verhaal over de wielerwereld kan ik er niet in vinden. Een boek voor de ontspanning – even tussendoor – is dit zeker! Wie op zoek is naar diepgang, literaire kunst en een prachtige schrijfstijl moet nog even verder zoeken. Wie op zoek is naar de realiteit binnen de wielersport heeft aan dit boek een mooi verhaal! ‘Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen!’