De Ijsmakers is een roman met twee facetten. Ten eerste de geschiedenis van de opkomst van de Italiaanse ijsmakers in Nederland, ten tweede het verhaal van Giovanni Talamina. Zoon in een familie van ijsmakers en eigenaars van de ijssalon Venezia in Rotterdam. Giovanni is voorbestemd om samen met zijn broer Luca het familiebedrijf voort te zetten. Echter zijn diepe liefde voor poëzie doet hem besluiten met de traditie te breken. Giovanni`s keuze zorgt voor een veranderingen in de familiebanden en laat hem leven met twijfel. Hij heeft nog steeds de liefde voor het ijs, maar er was een grotere liefde.

De in het Noorden van Italië, in de vallei van de ijsmakers, wonende familie Talamani – van wie overgrootvader Giuseppe claimt het ijs te hebben uitgevonden. Acht maanden per jaar woonachtig in Nederland, om in de winter voor vier maanden weer terug te keren naar de vallei. Ernest van de Kwast weet deze geschiedenis mooi te verwerken in het heden, als deel van het verhaal van Giovanni.

Ernest van der Kwast is erin geslaagd om me tijdens het het lezen tegelijkertijd medelijden als bewondering voor Giovanni te voelen. Hij heeft zeer treffend de worsteling van Giovanni beschreven. Zittend in zijn kantoor aan de overkant van de ijssalon en door zijn broer en in mindere mate zijn vader te worden genegeerd. Toch doet hij het werk waar hij ontzettend van geniet, de omschrijvingen van zijn bezoek aan Medelin, maken dat ik direct op het vliegtuig zou willen stappen.

Er zit ook goede humor in het boek, de vader van Giovanni, Guiseppe of “Beppi” en zijn liefde voor gereedschap bracht regelmatig een glimlach op mijn gezicht. Ik zag het oude mannetje zo`n beetje op mijn netvlies rommelen in zijn kelder met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht. Dit brengt een mooie balans tegenover de ernst in het boek.