Een romantisch verhaal tegen de achtergrond van een belle-époque-Wenen.
Wat het boek interessant maakt is de naturalistische stijl. De hoofdpersoon is een straatarm meisje, dat ploetert om niet aan armoede en eenzaamheid ten onder te gaan. Hartlieb beschrijft genadeloos het uitzichtloze leven van het arbeidersgezin waarin hoofdpersoon Marie opgroeit. "Meisjes waren overbodig, alleen maar extra monden om te voeden." Er is wel een sjiek en stijlvol Wenen, maar dat is voor deze Marie ver weg. Gelukkig is er nog een oma die in haar gelooft.
Dat Marie de weg omhoog vindt, is dankzij die oma en haar baantje als kindermeisje bij het gezin van Arthur Schnitzler. Nóg een aspect dat het boek interessant maakt: de blik van 'onderaf' op het huwelijk en werk van de gevierde auteur en toneelschrijver.
Tot slot vindt Marie ook nog de liefde bij een schuchtere boekhandelaar. Zoet? Ja. Maar ook sfeervol, en vaardig geschreven. Bijfiguren als de kleine Heinrich komen goed uit de verf.
Net als je denkt 'nu komt het verhaal goed op gang' is het afgelopen, dat wel.