Onruststokers is een boek waar ik al van had gehoord (op YALC deze zomer), maar eigenlijk links had laten liggen omdat de beschrijving me niet aanstond. Maar toen werd ik door Hebban gevraagd voor een Hot-or-Not van het boek en toen kon ik de verleiding niet weerstaan. Ik stap eens graag uit mijn comfortzone en ik ben toch blij dat ik dat gedaan heb.

Deze roman wordt een beetje gepitcht als een boek over terreur. Aan de ene kant zou je zeggen dat het boek spannend maakte, maar dat was niet zo. Naar mijn gevoel was die terrorist – de East End-bommenlegger – een grote bijzaak in het verhaal. Het ging eigenlijk meer om familie(drama), vriendschap en geheimen. Daardoor was ik in het begin wat misleid en miste ik doorheen heel het verhaal wat spanning.

Alena is eigenlijk wel een onruststoker. Ze is een doodgewoon meisje, maar ze wil de geheimen van haar verleden ontrafelen en is helemaal niet bang om daarvoor door het vuur te gaan. In het begin kon ik haar niet echt uitstaan. Ze is een beetje egoïstisch, beseft niet welke geweldige familie ze heeft en is ook een beetje naïef. Ook kon ik door de manier waarop ze op papier was gezet niet echt een band met haar krijgen.

Maar zoals ik al zei, in het begin (eigenlijk tot aan de laatste 50 pagina’s) kon ik haar niet uitstaan. Oké, ze is jong en dat was misschien wel de grootste reden. Ze deed veel dingen zonder erbij na te denken en toen ze de gevolgen moest aanzien, weigerde ze de verantwoordelijk op te nemen door te zeggen dat ze niet wist waarom ze had gedaan en welke gevolgen haar daden zouden hebben. Toch heeft ze doorheen het boek een opmerkelijke groei doorgemaakt en dat is echt wel geweldig. Van een klein meisje is ze uitgegroeid tot een jongvolwassene.

In het begin van deze recensie kon je al lezen dat ik de spanning in het verhaal wat miste. Daar wil ik nu graag op terugkomen. In het boek kon je inderdaad merken dat er wat spanning werd opgebouwd, en ik had verwacht dat er eigenlijk een gigantische climax ging aankomen, waardoor ik helemaal van mijn zetel werd geblazen. Helaas was dat niet zo en beleefde het boek een klein hoogtepuntje om dat op een rustige en vredige toon het verhaal af te sluiten. Ik wou wat meer actie, want tja, waarom zetten ze dan op de achterflap dat die bommenlegger zo belangrijk zal zijn?

Het gebrek aan actie en het ietwat irriterende hoofdpersonage waren dus eigenlijk mijn enige minpunten aan het boek, want het boek had eigenlijk heel wat goede dingen in zijn mars. Het was anders dan anders. Het was niet cliché of achterhaald. Nee, het was leuk en het boek heeft heel wat goede boodschappen verborgen zitten tussen de regels.

Ook was het leuk dat er zoveel diversiteit in het boek zit zonder dat je daar als lezer bij stil hoeft te staan. Het was echt een representatief boek die een levensechte wereld beschreef. Sommige bijpersonages konden ook behoorlijk irritant zijn, maar dat was omdat ze zo echt waren dat je jezelf erin herkende en besefte dat je ook heel erg irritant kan zijn.

Onruststokers van Catherine Barter is het soort boek dat je eens moet lezen als je wat anders wilt. Het is niet de cliché romance of thriller. Het is een beetje van beide. Het boek zit boordevol liefde, een mooie boodschap en levensechte personages. Bovendien leest dit boek zo vlot dat je het in no time uit hebt.