Identiteit is een lastig begrip. Verloren Taal is een zoektocht van de schrijver naar haar identiteit. Geboren en opgegroeid in Nederland, tot haar derde tweetalig opgevoed, kind van twee ouders die gevlucht zijn uit hun thuisland en uit een Joodse familie die door de Nazi’s grotendeels is uitgeroeid in de tweede wereldoorlog. Tel daarbij op de scheiding van haar ouders op driejarige leeftijd en de dood van haar vader door een twijfelachtig noodlottig ongeval op haar vijftiende dan zijn de kaders uitgezet voor een uitermate moeizame zoektocht naar die identiteit.
Verloren Taal laat zien hoe frustrerend het is wanneer je je moedertaal niet meer spreekt maar dat je wel elk moment bewust bent van de bloedband die je hebt met familie. Je buitengesloten voelen omdat je de taal niet machtig bent. De frustratie omdat je die taal als klein kind wel gesproken hebt.
Maar het is ook de zoektocht naar een stuk familiegeschiedenis. Van ouders en grootouders. Over de zinloze vernietiging van hele generaties, de vlucht uit onderdrukking, oude en nieuwe liefdes en alle onmenselijke beslissingen die daarbij gemaakt moeten worden. Over vernietigde idealen maar ook over liefde en over hoe gekleurd herinneringen kunnen zijn.
Dit alles legt de schrijver moeiteloos bloot, openhartig, zonder zichzelf of familieleden te sparen. Dat komt aan, soms voel je plaatsvervangende schaamte. Maar ook momenten dat je als lezer tot tranen toe geroerd bent. Het moment waarop de schrijver en haar moeder de brief van opa gericht aan haar moeder vinden waaruit blijkt dat opa wel degelijk afscheid heeft genomen waardoor een verhaal in een heel ander daglicht komt te staan.
Als derde generatie buitenlander in Nederland had ik ontzettend veel momenten van herkenning maar ook de historische achtergrond van de Praagse Lente, het communisme, vluchtelingen, de Shoah en hoe wij als Nederlanders omgaan met vreemdelingen maken het tot een lezenswaardig en leerzaam boek.