Ik vond dit een bijzonder boek!
De setting is origineel, het speelt zich af in een uitvaartcentrum.
Dit maakte mij gelijk nieuwsgierig. Je krijgt niet elke dag de kans
om achter de schermen te kijken. Voor mensen die niet in die branche werken
is het toch wel een ver van je bed show.
Ik vond de schrijfstijl pakkend, de schrijfster nam mij mee op haar werkdag, ik zag het voor me en voelde mee. Ook eigen ervaringen popte boven...

Tootje is een liefkozing voor haar zus Margot die zelfmoord heeft gepleegd.
Dit speelt constant door het verhaal heen...of eigenlijk is dit de hoofdlijn verpakt in de ervaringen en werkzaamheden in dat rouwcentrum.
Ik vind dat de schrijfster dit mooi verweeft met elkaar. Ze verteld haar ervaringen respectvol, eerlijk en met humor.

Het verhaal van de rode sokken maakte me aan het lachen, het meezingen en dansen in de aflegkelder deden me eerst schrikken (haar ook trouwens) en later dacht ik `tja die mensen doen dit elke dag, de doden zijn hier aanwezig als een normale gang van zaken, het is niet eng of altijd verdrietig het hoort erbij, dus ja mogen ze ook een liedje meezingen?!´

Richting het einde van dit boek is ze aanwezig bij een dienst van een jonge vrouw die ook zelfmoord heeft gepleegd. Hier gooit ze rauw haar woede eruit omtrent de zelfgekozen dood en wat de zelfmoordpleger de nabestaanden aandoet. Geen lieve woorden en vergeving maar pijn en woede komen eruit in haar hoofd.
Het eeuwige schuld gevoel `had ik maar...´
Dit kan hard overkomen maar ik vond het zo eerlijk, ook deze emoties, juist deze emoties mogen er ook zijn!