In dit tweede deel van de epische fantasytrilogie “Schaduwmeesters” vervolgt Peter Schaap de wederwaardigheden van de halfelf Baldin, van het groepje vrienden en medeleerlingen en van de ex-kaper Ocke Smidszoon.
Baldin blijft in de wereld, in de ‘werkelijkheid’ van Schaap’s fantasywereld, en probeert daar samen met zijn vriend en leermeester Omaric de kwade krachten van de Schaduwmeesters te weerstaan. Zijn vrienden worden echter verplaatst naar Bondoes Maan, de schaduwwereld die is ontstaan toen de kwade magie van de wereld werd verjaagd en die om de zoveel tijd de Aarde nadert en daar aardbevingen en stormvloeden veroorzaakt. Het blijkt de wereld van de Schaduwmeesters te zijn, vanwaar zij hun duistere web weven, er op gericht terug te keren naar de wereld waarvan zij werden verjaagd door de onmagiërs, die er nu de touwtjes in handen proberen te houden, om zo de kwade magie uit het verleden van de wereld vandaan te houden. Baldin’s vriendin Lona lijkt aan de greep van de Schaduwmeesters te ontsnappen, om in het gezelschap van enkele dwergen en een magisch zwaard weer een andere draad van het verhaal te vormen. En dan is er ook nog Ocke Smidszoon, die in het vorige deel zijn dood probeerde te ontlopen door zich te verplaatsen naar Baldin’s lichaam, maar in plaats daarvan naar het verleden werd geslingerd en in een ander lichaam terecht blijkt te zijn gekomen. Zijn aandeel in het geheel van de gebeurtenissen blijft ook in Schaduw & Dwergenstaal nog duister, evenals het effect van de tijdparadoxen die hij lijkt te creëren.
Na een proloog volgen tweeëntwintig hoofdstukken die elk in cursief beginnen met de gedachten en conversaties van de Schaduwmeesters. Die structuur is noodzakelijk voor het spanningsveld tussen het kwaad en het zo menselijke goede. Ze vormen tegelijkertijd de zwakste schakel in het verhaal omdat ze pogen te concreet, misschien wel te begrijpelijk te zijn, maar hebben op een aantal punten juist een tegengesteld effect. Ook de ontknoping komt, ook al probeert Schaap deze ontwikkeling voor te bereiden, toch te veel als een deus ex machina uit de lucht vallen.
Peter Schaap vierde in 2002 met “Schaduw & Dwergenstaal”, zijn veertiende fantasyroman, zijn vijftiende verjaardag als fantasyauteur. In die jaren heeft hij een degelijk vakmanschap opgebouwd en dat is te lezen, ondanks de kritiek die het boek ook oproept. De verschillende lijnen van het verhaal wisselen elkaar gedoseerd af en houden het verhaal bijna voortdurend in beweging. Het is dan ook stukken beter dan menig ‘wereldsucces’ dat in vertaling wordt genomen. Maar in vergelijking met de echte topauteurs uit het genre, blijft zijn werk toch tekort schieten, vooral in het opzicht van de stilistische intensiteit en de overtuiging van zijn personages.
Maar de fantasyliefhebber zal van “Schaduw & Dwergenstaal” echter best wel genieten. Hij zal ook nieuwsgierig zijn naar het einde, het in februari 2003 geplande “Schaduw & Drakenstof”.