Toen ik op zoek was naar een handig boekje om mee te nemen op vakantie, vond ik "Het Grote Misschien" van John Green als dwarsligger. Ideaal qua formaat en ik kende de auteur al van "The fault in our stars" (of in het Nederlands "De weeffout in onze sterren"). Het verhaal draait opnieuw rond jonge mensen die geen perfect leven leiden en die elkaar in de waanzin van de dag vinden om samen een unieke vriendschap op te bouwen. Dit keer is er niemand (fysiek) ziek, maar gaat het eerder over geestelijke problemen, onder meer bij het vrouwelijk hoofdpersonage Alaska. Het boek las heel vlot en was ook wel grappig, ik hou wel van de schrijfstijl van de auteur.
Het gaat ook wel wat dieper en is voor mij veel verrassender dan wat de platte tekst op de achterflap doet vermoeden: "Vanaf het moment dat de spannende, intelligente, supersexy, totaal verknipte Alaska zijn leven binnenwandelt, is Miles verloren." De pesterijen op school, de slimme grappen die Miles en zijn vrienden uithalen, hoe het groepje elkaar toch steunt... Het enige wat mij stoorde en wat ook een half puntje kost, is de mentale zoektocht aan het einde van het boek. Daar werd heel vaak hetzelfde herkauwd naar mijn gevoel. Wat en waarom ga ik niet verder vertellen, om geen spoilers mee te geven.