Griekse mythen en sagen zijn altijd al mijn ding geweest. Ik hou van dramatische ironie, ik hou van de Griekse Goden die zo menselijk zijn dat ze zowel likable als unlikable worden, ik hou van de vaste structuur van de Griekse verhalen en hoe ze in hun bekendheid toch altijd weer weten te verrassen.

Ik had al een tijd geleden gehoord van dit boek. Het wordt overal geprezen en met loftuigingen overladen, maar het was er nog nooit van gekomen het te kopen en te lezen tot nu. En ik weet niet of het is omdat ik er meer van verwachtte, of dat het komt omdat er toch veel verloren gaat in de Nederlandse vertaling, of dat het komt omdat ik het verhaal van de Ilias vanbinnen en vanbuiten ken, maar ik heb geen zakdoeken nodig gehad en me eigenlijk geen moment emotioneel geraakt gevoeld.

Maar laten we bij het begin beginnen. Het boek is heerlijk geschreven. De schrijfstijl past heel erg bij het karakter Patroclus en het is niet moeilijk hem sympathiek te vinden, alhoewel van mij zijn karakter nog wel wat verder uitgediept had mogen worden. Het verhaal van Achilles vertellen door zijn ogen is een hele goede keuze en het geeft een nieuwe kijk op gebeurtenissen die toch zo bekend zijn.

Ik had alleen persoonlijk wel wat issues met deze Achilles. Ik vond het moeilijk hem echt sympathiek te vinden. Het was duidelijk hoeveel Patroclus van hem hield, maar ergens had ik moeite met hetzelfde voelen de andere kant op. En zo waren er veel meer momenten waar ik Achilles eigenlijk helemaal niet zo leuk vond en Patroclus bewonderde omdat hij toch van hem bleef houden.

En voor mij was dat wel een dingetje. Hierdoor kwam het einde ook niet zo hard aan en ik vond dat zelf erg jammer. Ik had meer verwacht en gehoopt van dit verhaal, maar het was niet het epische liefdesverhaal waar ik zo naar uitkeek. Een prima boek, maar niet het uitzonderlijke en indrukwekkende epos wat ik verwacht had.