Bloed Is Dikker Dan Water, de debuutroman van Timo Bruijns, ik zeg het maar gelijk, is een heerlijk boek. Wat kan die man schrijven. Je leest, maar het is of je luistert naar een verteller. Een boeiend verteller. Bruijns schrijft voor de website en de sociale media van Ajax. Dat heeft waarschijnlijk zijn weerslag op zijn schrijfstijl: korte zinnen. Maar nergens in het boek wordt die manier van schrijven hijgerig of monotoon.
De zeventienjarige Tommy is de ik-figuur in deze roman, die speelt in een Tokkie-achtig milieu. Drank, drugs en kleine criminaliteit. Zijn ouders zijn gescheiden. Hij woont bij zijn moeder en mist zijn vader. Zijn ooms en tantes van moeders kant dragen hun steentje bij aan zijn opvoeding. Een schelmenroman pur sang geschreven met humor. Met humor bedoel ik niet flauwe grapjes, maar hoe Bruijns zijn personages en scenes neerzet, zoals de drankzuchtige oma verslaafd aan de bessenjenever en de alcoholcontrole met voorgewende inspanningsastma of het met drank overgoten feest na Tommy’s eindexamen.
Onder dat guitige ondeugende verhaal zit nog een diepere laag: de relatie van Tommy met zijn aan vrouwen, drank en gokken verslaafde vader. Ondanks alles houdt de jongen zielsveel van de man, hij blijft hopen dat hij weer bij hem, zijn moeder en zus komt wonen. De vader is gek op zijn zoon en wil dat ook wel, maar zijn gedrag en daardoor zijn ex, Tommy’s moeder, staan dat in de weg. Herinneringen van Tommy aan zijn vader zijn in cursief gedrukte hoofdstukken verdeeld over het boek.
De combinatie van het schelmenverhaal, het literaire vader en zoon verhaal en het ontroerende slot maken van dit boek een debuut waar Timo Bruijns mee voor de dag kan komen. Dat mij ook aan het denken zette over wat een scheiding met kinderen doet. En vraag ik me af, is het overvloedige drankgebruik en de vlucht in drugs in het boek over de top of een weerspiegeling van de werkelijkheid. Ik vrees het laatste, toename van comazuipers, zuipketen, indrinken, dronkenmansgeweld enz.
Lezen dit boek. Ook in Rotterdam.