Het begin en het einde met "Ik getuig dat er geen god is behalve God en ik getuig dat Mohamed Zijn boodschapper is. De Shadada, een zin waar wij westerlingen niets mee hebben, eerder bang voor zijn.
Wat goed om dan dit boek te mogen lezen, het laat je kennis maken met iemand die juist wel in onze maatschappij past, we leren hem kennen als Afwasser, geen echte naam, maar dat past wel bij
een onbekende Marokkaan, nietwaar? Stefaan en Eva beheren het restaurant waar Afwasser werkzaam is, een stressvol en druk geheel. Toch is er ook het sociale aspect, als afwassers werken er ook
een zeventig jarige dame Rosette en de zwakbegaafde Hendrik.
Als op een avond Hilde, een serveerster, verkracht wordt door een vriend van Stefaan en voor oud vuil buiten wordt achtergelaten, is het de Afwasser die haar vindt en de politie waarschuwt.
Dat neemt Stefaan hem heel kwalijk, maar Eva waardeert het wat hij heeft gedaan, maar is woedend over de houding van Stefaan die zijn vriend verdedigt.
Als Eva en Afwasser op een avond laat het restaurant verlaten, heeft Eva een lekke band. Afwasser probeert het wiel te verwisselen, maar verwondt zijn been met de zware steeksleutel.
Eva verzorgt de wond aan Been en wordt naar huis gebracht door Afwasser. Thuis beseft Eva dat de liefde voor Stefaan definitief voorbij is, hij wil Filip, de verkrachter, weer aannemen.
Op bezoek bij vriendin Hannah krijgt Eva van Afwasser sms-jes over Been, en Hannah suggereert dat hij verliefd op haar is.
Als Rosette niet goed wordt in de keuken is het Afwasser die haar met respect en liefde helpt en als zij later instort is hij weer degene die handelend optreedt en Rosette reanimeert.
Een zeer ingrijpende ervaring voor Afwasser, hij vlucht weg en helaas overlijdt Rosette.
Dan gaat Eva naar hem op zoek en komen we de naam van Afwasser te weten, Ayoub. Die als hij het nieuws over Rosette hoort de Arabische woorden van de Shahada uitspreekt.
Ayoub keert niet terug naar het restaurant, hij "proeft " nog steeds Rosette. Eva maakt ruzie met Stefaan en zegt te willen stoppen met het restaurant.
Met Hannah heeft Eva gesprekken over Ayoub, over een bekering tot moslim en of een relatie mogelijk is met hem.
Ondertussen sijpelen er ook nieuwsberichten binnen over aanslagen door op politie en op politici, o.a. in Brussel, angst en haat ten aanzien van moslims wordt groter en de kans dat Eva als zij
de vriendschap met Ayoub voortzet zij er ook op aangekeken wordt.
En toch de liefde van Ayoub en Eva wordt steeds sterker, ze kunnen niet meer zonder elkaar. Eva kan als journaliste aan het werk komen, voor Ayoub lukt het nog niet zo.
Langzamerhand dringt door dat er steeds meer aanslagen gebeuren. Mensen gaan protesteren, Eva probeert er verslag van te doen voor haar krant.
Tijdens een demonstratie en een rede van de minister van Asiel en Migratie, merk je de ommekeer, de tolerantie is verdwenen, de haat tegen de islam groot.
De Koran wordt vergeleken met Mein Kampf en mag niet meer worden verkocht. Religieuse hoofddoeken en moskeeën worden verboden. Moslims die terugkeren naar hun land krijgen een premie.
Indrukwekkend is het interview dat Eva heeft met een gezin dat gaat vertrekken naar Marokko, geboren en getogen in België, opa en oma waren jaren geleden als gastarbeiders hier naar toe gekomen,
hebben hun kinderen en kleinkinderen hier gekregen, hun hele leven heel hard gewerkt, zijn zelfs hier begraven en nu vertrekken hun kleinkinderen met hun kinderen terug naar Marokko.
Als de vader van Ayoub op het vliegveld uit Marokko terugkeert gebeurt er weer een aanslag.................................
Als je dit boek leest en er rijdt weer een vrachtwagen in op mensen, dit keer op een Kerstmarkt, vraag je jezelf af, wanneer krijgen we weer respect voor elkaar, wanneer leren we elkaar begrijpen,
wanneer kunnen we in vrede naast elkaar leven???
Dit boek vertelt een verhaal over gewone mensen, die graag net als wij in een maatschappij met respect en liefde voor elkaar in alle vrijheid willen leven.


Hartelijke groet, Ria