Net zoals bij elke thriller dat ik lees, had ik even tijd nodig. Ik gaf mezelf de kans om de spanning in het verhaal te ontdekke, maar vooral om op zoek te gaan naar onbeantwoorde vragen. (Die ik natuurlijk beantwoord wilde zien.)

Wat ik het fijnste vond aan het boek? Dat je als lezer zelf mee kon denken. Er is geen enkele moment geweest waarop ik zeker wist wie de dader was. Hoewel ik altijd wel een nieuw personage aanduidde als verdachten, zat ik er altijd naast. Zelfs toen je wist wie de dader was, wist je het niet. [ Aangezien Elize iemand totaal anders bleek te zijn. (hide spoiler)]
Ik voelde me bijna een detective die de misdaad moest oplossen. Op die manier wordt je als lezer mee het verhaal ingesleurd en krijg je ook de kans om er een eigen draai aan te geven.
Daarnaast geeft het je ook de kans om bewust te lezen. Je moet nadenken over wat er gaat gebeuren, wat er dus eigenlijk allemaal kan fout lopen, maar vooral wie de dader is.
Hierdoor leesde het boek als een sneltrein. Ondanks mijn examens en lange dagen gevuld met studeerwerk, las ik vaak grote blokken per keer.

De personages hadden allemaal wel iets uniek, en dan ook weer zoveel gemeen.
Artur was mijn minst favoriete personage. Het was gewoon zo'n kerel waar je liever niets mee te maken wilt hebben. Op zich is hij geen slecht uitgewerkt personage, maar ik vond het moeilijk een band met hem te scheppen.
Ook het feit dat zowat elk personage in verband stond met hem, bracht me tot de conclusie dat dit geen personage voor mij is.
Het hoofdpersonage vond ik heel goed uitgewerkt. Je merkte dat er goed nagedacht was over haar persoonlijkheid, die op zijn beurt mooi wordt weergegeven in het verhaal.
Mijn favoriete personage is Scarlett. Oh jeetje wat vond ik haar boeiend. Mijn terechtwijzende vinger heeft vaak op dit personage gestaan. Ze keerde telkens met de wind. Er was iets bijzonders aan haar dat ik niet kon plaatsen. Daarnaast had ze ook weer zoiets zieligs, waardoor ik [(na het gedoe met de foto en camera, en beschuldigd werd van stalking) (hide spoiler)] medelijden met haar kreeg.

Het einde had voor mij twee kanten. Alle vragen werden netjes beantwoord, maar langs de andere kant ook weer niet. Het is niet duidelijk wat er met het hoofdpersonage gebeurd is. [Of ze nu wel of niet dood is. Al hoop ik dat ze het overleefd heeft, want ik had het haar een lang en gelukkig met Artur best gegund. (hide spoiler)]
Als lezer moet je het einde zelf in elkaar puzzelen. De tussenstukjes zorgen ervoor dat je van pagina één de antwoorden hebt op al je vragen. Toch zie je die antwoorden niet. Je wordt meegesleept door alle emotie en vergeet eigenlijk dat de dader zichzelf verraad.
Je zal niet te weten komen wie de dader is, maar wel wat zijn/haar motief voor alles is. Daarnaast maak je ook persoonlijk kennis met de dader. Wat ik uniek vond omdat het toch een andere kijk op het verhaal geeft.

Ik zit de komende paar weken nog met het liedje 'womanizer' in mijn hoofd. Maar het past dan ook gewoon perfect bij dit boek.