Wat een hoop reacties al!
Dit lezend in mei met de vele documentaires op TV is het heel verfrissend en tegelijkertijd indrukwekkend om de Tweede WO vanaf een ander punt te benaderen: de Dood en een negenjarig meisje.

Na een bijna irritant begin met vele-vele tussen uitlegjes van de Dood tussen een soort van blaadjes, wordt je losgelaten en ga je werkelijk "in" het verhaal.
Het vooraf vertelde einde is niet het werkelijke waarmee je achtergelaten word:
de verteller de Dood heeft het laatste woord en geeft je daarmee je een laatste (maar zeker niet je enige) overdenking.
De personages zijn hartverwarmend, het beschreven leven meer dan hard.
En laat je niet weerhouden door de dikte: het leest (na de eerste 100 ofzo bladzijden) ontzettend snel, bijna jammer.