Een bijzonder boek waarin de melancholie hoogtij viert. De triestheid wordt door Claudel zo beeldend, maar ook zo voelbaar beschreven. Het onvermogen van de personages om door te gaan met hun leven als hun geliefde er niet meer is. Tegelijkertijd komt de bruutheid van de oorlog en van de mens als persoon wreed naar voren. Toch zijn er ook lichtpuntjes van personages die toekijken en soms een helpende hand toesteken. Tegelijkertijd laat de schrijver zich soms ook wat filosofisch uit over het leven, in mooie metaforen neergeschreven. Zoals: "Het leven is merkwaardig. Het geeft geen waarschuwing. Alles zit erin vermengd en je kunt het niet uit elkaar halen; bloedige momenten volgen zomaar op momenten van genade. Alsof de mens een kiezelsteentje op een weg is, dat dagenlang op dezelfde plaats blijft liggen en dan ineens door een vagebond wordt weggeschopt en zonder reden door de lucht vliegt. En wat kan een steentje nou uitrichten?"
Mocht u van dit soorten teksten houden, dan is dit boek zeker aan te raden.