Vanaf de eerste bladzijde tot de laatste had ik een grote glimlach op mijn gezicht. En ik ls ‘De meisjesmagneet’ in een recordtempo, want het boek is een groot feest. Het grote feest is dat voor mij he, voor de hoofdpersonen was het Vallen en Opstaan, verwijzend naar Van Larens eerder verschenen boeken.

‘De meisjesmagneet’ wilde ik heel graag lezen, want de schrijfstijl van Jackie van Laren is bijzonder. Zij heeft kennis van zaken rondom muziekscenes, schrijft met een zeer vlotte pen en haar personages zijn echte mensen. Reinout sloot ik vanaf het begin meteen in mijn hart, want ik zag hem zo voor mij.
En ik leefde zo met hem mee. Halverwege kwam er een switch die ik niet had zien aankomen, zo verrassend. Maar dat is de kracht van deze auteur. Door deze wending bleef ik maar lezen en lezen. En ziet U het voor U. De wereld om mij heen verdween, de middag ging over in de avond en ik had het niet door. ‘De meisjesmagneet’ nam ik mee naar de keuken toen ik koffie zette en las daar verder. Ik keek pas op toen ik het koud had gekregen, maar zette de elektrische deken aan en las weer door. Ik stond naast Reinout en keek er naar, de film ‘De meisjesmagneet’ speelde voor mijn ogen af, ik hoorde de muziek. Chapeau mevrouw Van Laren (oftewel Jacqueline Remmers) You did it. En bij deze, Uw boek verdient de volle mep, maar ik doe er graag een sterretje bij, 6……