Ik moest aan het begin van ‘Hebzucht’ wel even weer in het verhaal komen, maar dat heb ik vaker met series. Vaak moet je lang wachten op het volgende deel en heb ik tussendoor al zoveel boeken gelezen dat ik niet meer zo goed weet wat er precies is gebeurd.

Maar, wat ik me wel herinnerde van het eerste deel in deze serie, is dat het me heel erg deed denken aan The Bourne trilogie. Ook dat was het geval bij dit deel, het is spannend, bizar, maar er zitten ook plottwists in waar je zelf niet op was gekomen.

Ik ben door dit boek heen gevlogen, Scott Bergstrom heeft ook hier het tempo flink hoog liggen. Dat past ook heel goed bij het verhaal, want Gwen gaat van de ene bizarre situatie naar de andere. Ik had wel een paar keer het gevoel van ‘Ja nu weet ik het wel’, want het blijft maar doorgaan.

Maar het einde van het boek is zo goed gedaan. Heel anders dan ik zelf had verwacht, maar het paste wel heel goed in het verhaal. De sfeer heeft Scott Bergstrom heel goed neergezet, hoewel het allemaal fictie is, kon ik me er wel een voorstelling bij maken. Ook de personages en omgeving waar het verhaal zich afspeelde, zag ik zo voor me. Ik heb dan ook opnieuw van begin tot eind genoten van deze Bourne-achtige thriller.

Scott Bergstrom heeft met ‘Hebzucht’ een goede opvolger van ‘Meedogenloos’ neergezet, waarbij je van begin tot eind op het puntje van je stoel zult zitten.