Aan het begin van het boek maakt Nanna de thematiek van haar gedichten duidelijk: "Aan de lichtpunten in mijn leven". En dat is ook precies waar de gedichten over gaan. De bundel begint donker. Over iemand die aan het zoeken is. ("Dobberen.") Maar langzaam zijn/haar weg vindt. Dit maakt een kunstwerk van gedichten over de liefde, de breekbaarheid die daarbij gepaard gaat, de liefde voor jezelf, voor je vrienden, je geliefde, maar voornamelijk de liefde voor het leven die door alles heen bruist. Voor mij waren de gedichten "Vergeten licht", "Als jij de tijd bent", "Deken", "Een begin", "Eenheid", "Heelal" (dat weer verwijst naar het citaat voorin de bundel, "Zielenkijker" en "Van de dag" hoogtepunten. Anna heeft het vermogen de kleinste en microscopische observaties groots neer te zetten. Dit is wat dichters dienen te doen. Mijn complimenten.