Inspecteur Alan Banks geniet van een welverdiende vakantie op een Grieks eiland als hij in de krant leest dat in zijn geboortedorp het skelet is opgegraven van zijn jeugdvriend. Graham was vijftien toen hij meer dan 35 jaar geleden verdween. Banks, in die tijd zelf ook nog een tiener, had dingen verzwegen voor de politie en worstelt nu nog steeds met een schuldgevoel. Hij besluit daarom terug naar huis te keren en een poging te doen iets aan het onderzoek, dat geleid wordt door Michelle Hart, bij te dragen. Tegelijkertijd wordt in Yorkshire zijn collega Annie geconfronteerd met een nieuwe onrustwekkende verdwijning van een vijftienjarige jongen.

Dit boek vertelt het verhaal van drie inspecteurs en wisselt voortdurend tussen twee totaal verschillende verhaallijnen.
De schrijver steekt niet onder stoelen of banken dat hij een verwoed muziekliefhebber is. Het boek staat namelijk bol van verwijzingen naar muziek uit (vooral) de jaren zestig. Daarnaast brengt hij ook deze woelige jaren tot leven. Robinson heeft zich terdege gedocumenteerd, de moeilijke verhaallijnen komen aan het eind perfect samen, en toch kon het mij niet echt boeien. De herhaalde verwijzingen naar songs, compleet met titel en uitvoerder begonnen mij op de duur oeverloos te vervelen.

Ik kon mij niet vinden in de personages, ze blijven mij allemaal wat tè oppervlakkig. Alan Banks roept bij mij geen enkele emotie op, niet positief en niet negatief. Een kleurloos man vind ik hem. Misschien komt het omdat ik de reeks, waarvan dit tenslotte toch al het dertiende deel is, niet in volgorde gelezen heb. Ik heb lang getwijfeld over het aantal sterren dat ik dit boek zou toekennen. Afgaande op mijn gevoel zou ik 2 sterren geven, maar het is niet omdat het mij niet echt bevalt dat het een slecht boek is, daarom krijgt het er één ster bovenop, 3 dus.