Stephen King heeft mij al vanaf mijn elfde jaar weten te boeien. Als kind ging ik al naar de volwassenboeken om daar de eerste stappen naar zijn droomwerelden te zetten. Soms vond ik de voorkanten iets te eng (zoals bij Carrie), dus begon daarom bij boeken als Het, Salem's Lot en Christine.

Lisey's verhaal is een totaal ander verhaal en ik vraag me af of ik het op mijn elfde een plaats had kunnen geven. Maar nu, inmiddels bijna 20 jaar ouder, raakt het boek mij diep in mijn ziel. De wijze waarop King het verdriet van het verlies, maar ook de kracht van liefde door alle barrieres heen beschrijft is prachtig. Het duurt inderdaad even voordat het boek je grijpt, voordat je meegenomen wilt worden naar de purperen wereld achter het gordijn dat zijn wereld van de onze scheidt. Maar als het dan eenmaal begint wil je niet anders dan meegevoerd worden naar die andere wereld. Terwijl je jezelf continu afvraagt: is dit wat deze man ziet, is dit waar hij zijn inspiratie vandaan haalt?
De slotscène is zo beeldend in beeld gebracht dat je meevoelt met alle emoties van Linsey en haar man. Als ik even mijn ogen van het boek los trok voelde ik tranen over mijn wangen stromen.

Dit boek ís een bool, van de schrijver voor de lezer. Prachtig in zijn grootsheid, hartverwarmend in zijn herkenbaarheid. Bedankt Stephen.