Ik heb nog nooit een boek gelezen, waarin ik me zo makkelijk in een personage kan verplaatsen als in Eliza & her monsters. Ik begrijp Eliza zo goed, omdat ze erg op mij lijkt, best apart. Haar kijk op de wereld, haar twijfels, het is allemaal logisch voor mij. Zelfs haar familie heeft iets weg van de mijne. Ik vond het fijn om een boek te lezen, waarin de familie betrokken is, met de typische problemen en ongemakkelijkheid, maar ook de steun.

Het was heerlijk om een creatieveling als hoofdpersonage te hebben. Het lijkt me echt geweldig om iets te creëren wat mensen inspireert. Ook al snap ik Monstrous Sea niet echt. Het creatieve proces, met de plezier en de twijfels, klopt goed. Als je een creatieveling bent, kun je je hier makkelijk in verplaatsen. Bij mij is de druk niet zo groot als bij Eliza, maar de onzekerheid blijft. Je legt iets van jezelf in je werk, waardoor het moeilijk is om te horen wat anderen ervan vinden, vooral als ze het niks vinden. Dat zorgt voor twijfels. Toch moet je ondanks dat blijven doen wat je leuk vind.

Het verhaal stelt niet superveel voor, wat voorspelbaar, niet echt spannend. Lekker ontspannen en begrijpelijk. Het fandom element was ook perfect. Het laat zien dat een verhaal meer is dan woorden of beelden. Het gaat om wat je beleeft, wat je voelt. Het brengt mensen dichter bij elkaar.
Ook al lijkt het me niet goed als je leven zich alleen online afspeelt. Daarom vind ik Wallace en Eliza samen zo leuk, behalve een moment bij het einde. Ze hebben direct een band, een eigen manier van communiceren, voor hun beiden is dit een kans in het leven.

Iedereen heeft zijn of haar eigen monsters, maar we zijn meer dan onze twijfels. Geloof in jezelf, en dan kun je alles bereiken. Het is niet erg dat je soms een adempauze nodig hebt, iedereen heeft dat. We zouden elkaar niet zo snel moeten veroordelen. Er zitten meerdere kanten aan een verhaal, een persoon. Dus praat, toon interesse, leer elkaar begrijpen.