Mooi, aangrijpend geschreven boek, over een bergbeklimmer die na het bereiken van de top van een berg in het Andes-gebergte, tijdens de afdaling in een spleet valt en zijn knie breekt. Zijn medeklimmer denkt dat hij is overleden en gaat alleen terug naar het basiskamp aan de voet van de berg. De hoofdpersoon overleeft het avontuur. Het is goed geschreven, soms ook vanuit het gezichtspunt van zijn klimmaatje.
Ik heb al meer boeken gelezen over klimexpedities en ook de nodige films en documentaires gezien. Het viel mij op dat het leek alsof deze expeditie wat amateuristisch was aangepakt. De berg die ze gingen beklimmen(Siula Grande) was nog niet zo vaak beklommen, maar als je het vergelijkt met bv. expedities naar de Mount Everest of de K2, weten de klimmers meestal van te voren al waar ze hun kampen op willen slaan en doen ze hoogtestages, voordat ze daadwerkelijk naar de top gaan.
Deze mannen zijn in twee dagen naar de top geklommen, zonder zuurstof, op 6.344 meter hoogte. Ook hebben ze geen rekening gehouden met de weersomstandigheden. De vraag die mij ook bezig houdt is of de twee klimmers al vaker samen hadden geklommen en echte klimmaatjes waren of min of meer per toeval samen deze berg hebben beklommen. Het boek is een klassieker onder de bergbeklimmers, en het is ook verfilmd ('Touching the Void').