Aangezien ik zelf werkzaam ben in de psychogeriatrische zorg, kwam dit boek wel binnen! Aan echte spanning ontbreekt het, psychologisch vind ik het wel ok. Wel verslapte mijn aandacht zo nu en dan, als de gedachtenspinsels van Pieter werden beschreven; soms te langdradig. Het gedrag van de ontvoerders wekte weerzin bij mij op, maar uiteindelijk kregen zij wel mijn begrip. Het zou zelfs maar zo een waargebeurd verhaal kunnen zijn, nadat Emma haar kant belichte.
Wat mij wel is opgevallen, is dat Lieneke 'eten geven aan mensen' meerdere keren heeft omschreven als 'voeren'. Dit irriteerde mij. De eendjes voer je, mensen zeer zeker niet! Die geef je eten.