Intrigerend, anders kan ik dit boek niet noemen. Veltman neemt mij mee naar een eiland in de Stille Oceaan waar twaalf sloepen met schipbreukelingen zijn gestrand. De kans dat zij op korte termijn gered worden blijkt na verloop van tijd minimaal te zijn en zo goed als zo kwaad bouwen zij een soort van nederzetting op waarin iedereen weer zijn eigen taak heeft. Het boek is vlot geschreven en leest soepel weg. De karakters en verhaallijnen komen met horten en stoten. Soms wordt er heel erg op situaties ingegaan en daarnaast wordt over, naar mijn inziens, best belangrijke gebeurtenissen zo overheen gestapt. Daarnaast zijn er wel wat kanttekeningen te plaatsen bij het verhaal over wat logisch en haalbaar is op zo’n onbewoond eiland en met een groep mensen van verschillende pluimage. Maar juist dat aspect had voor mij een stukje charme, hierdoor bleef ik meeleven, nadenken en leemtes invullen. Al met al een vermakelijk boek, een soort van Utopia meets Expeditie Robinson!