Het boek geeft je een beeld van het zendingswerk in Nederlands-Indie in de vooroorlogse jaren, de jaren in zowel als na de tweede wereldoorlog

Een bewogen leven heeft Jo gehad,een leven dat niet over rozen is gegaan.
Haar worsteling met haar huwelijk,het geloof,haar leven in het Jappenkamp met haar vier kinderen, zonder haar man.
Terug in Nederland is het moeilijk om hier weer te wennen,er worden nog twee jongentjes geboren en de verhouding tussen Jo en haar man wordt steeds slechter.
Het opvoeden van de kinderen komt op haar neer,ze is een sterke vrouw, die ondanks dat ze het vaak erg moeilijk had, blijft genieten van haar kinderen,de natuur en de kleine dingen.
Hunkerend naar de liefde van haar man,geeft ze zich zelf vaak de schuld van alles,terwijl in mijn ogen Wolter een grote egoist is,alleen aan zichzelf en zijn carriere denkend.
Uiteindelijk komt er een scheiding.

Haar dagboek is openhartig,ook de brieven naar Wolter toe en ik vind dat haar kleindochter er een geweldig mooi boek van heeft gemaakt!
Een ontroerend en indrukwekkend boek om te lezen.