Een jongetje van 9 jaar maakt een gruwelijke gebeurtenis mee: hij
verliest zijn vader bij de aanslag op 9/11. Ik kan niet in het
hoofd van een jongetje van die leeftijd kijken maar ik kan me heel
goed voorstellen dat een kind zich verliest in allerlei magische
gedachtes en handelingen om zijn verdriet een plaats te geven. Foer
heeft dit gegeven uitgewerkt in een misschien wat onwaarschijnlijk
en ietwat té geconstrueerde vorm. Dat is hem wat mij betreft
vergeven omdat hij er vooral in geslaagd is om mij mee te nemen in
de levensechte wanhoop en hoop van het jongetje Oskar.