Beeldschoon is ze, Masha Kirilenko. Én ze is politieagente. Een combinatie die niet altijd even handig is en bij haar collega’s direct voor een aantal aannames zorgt. Want nog maar koud binnen en kennis gemaakt met haar collega´s moet ze samen met routinier Felix Debie op pad. Er is een vrouwelijk lichaam gevonden onder zeer verdachte omstandigheden. Ter plaatse blijkt het om een moord te gaan. De nieuwe samenwerking verloopt ietwat stroef. Debie blijkt een aparte te zijn. Dit belooft nog wat te gaan worden. Terwijl ze nog volop in het onderzoek zitten overlijdt er iets later weer een vrouw onder dezelfde omstandigheden. Hebben ze hier te maken met een seriemoordenaar? In Hasselt?

De eerste paar hoofdstukken moet je even goed opletten. Het gaat snel en ietwat chaotisch. Veel personages komen voorbij en er gebeurt veel. Het zet meteen de snelheidsmeter op hoog en dat blijft. Het verhaal verzwakt niet en blijft tot bijna het einde uptempo. De personages krijgen volop de ruimte, zijn bovenal heel herkenbaar en menselijk. Ik zou graag nog meer lezen over Joris Bockstael, wát een figuur is dat! Rondom hem hangt nog wel het een en ander aan mysterie. Maar ook de nodige humor.

De wisselwerking tussen Bockstael en Kirilenko is er eentje die bol staat van spanning, cynisme en wantrouwen. Wat is er met hem aan de hand, behalve dat hij een seksist is en doet wat hij goeddunkt? En wat moet ze in vredesnaam met die rare impulsieve Debie die zoveel inzicht en ervaring heeft dat Masha hem zowat alles vergeeft wat hij uitvreet? Als dit voor samenwerking moet doorgaan weet zij het ook niet meer.
Persoonlijke intriges volop, heerlijk! Maar laten we niet vergeten waar het verhaal ook om draait. Want dat is toch behoorlijk pittig. Een moordenaar die zijn slachtoffers selecteert met een ideaalbeeld in zijn gedachten en ze vervolgens met heel subtiele aanwijzingen dood achterlaat. Het is allemaal onduidelijk, wat wil hij zeggen, wat is zijn drijfveer? Voor de dader is het zo klaar als een klontje maar de politie tast nog wel even in het duister. Met hulp van het onderzoeksteam en de voelsprieten van Bockstael komen ze steeds een stapje dichterbij. Wat volgt is de jacht op de vermoedelijke dader, in de hoop op tijd te zijn eer er nieuwe slachtoffers vallen. De druk die dit met zich meebrengt is goed voelbaar wat de spanning vervolgens weer behoorlijk verhoogt en ten goede komt. Masha trekt uiteindelijk het initiatief naar zich toe en daarmee meteen ook groot gevaar. Ze begeeft zich op dun ijs, maar of dat nu wel zo verstandig is?

De sfeer rondom de arrestatie van een allochtone man is op het randje, niet zozeer qua feit maar qua vooroordeel wat er best een beetje omheen hangt. Het past natuurlijk wel in de toon van het geheel, zo schrijven deze twee, dit soort humor is er nu eenmaal. Typisch Deflo? Of toch ook de inbreng van Liefrink? Of lijken deze twee schrijvers meer op elkaar qua stijl dan ik vooraf had gedacht/verwacht? Hoe dan ook, het is voor mij herkenbaar in Deflo. Rauw, woest en scherp. Dit weet je vooraf, dit is te verwachten. En het leest geweldig! Conclusie is dat “Onderhuids” een lekker (ont)spannend boek is en omdat het een geheel nieuwe verhaallijn betreft een ideaal moment om kennis te maken met deze auteurs. Ik kan het van harte aanbevelen!