Het schijnt in de mode te raken, van die kortverhalen die zich tussen twee andere boeken in afspelen en die dienen als warmmaker. Of bezighouder, het hangt er maar vanaf of je al fan bent of het nog moet worden. Karin Slaughter doet het ook steeds vaker.

Kortverhalen schrijven is een kunst op zich. Je moet het aantal personages beperken, je kan ze weinig diepgang meegeven, je moet je beperken tot een hoofdplot want er is geen ruimte voor nevenplots, enz. Kortverhalen hebben hun eigen schare fans. Het is immers een andere manier van lezen.

Wat het aantal personages betreft voldoet dit kortverhaal niet. Het zijn er te veel voor het aantal bladzijden. Wie nooit eerder een boek van Isa Maron las, loopt meteen verloren tussen de onbekende namen. Ik behoor daar zelf ook bij. De plot zelf is oké met een mooie twist op het einde, maar overstijgt het oké-niveau niet. Met minder personages was het verhaal - alhoewel nog korter dan - beter geweest. Ook zonder tussenkomst van Maud, Kyra, Tom en Roos, had dit verhaal immers gewerkt. Zij doen totaal niet ter zake, maar worden duidelijk uitsluitend opgevoerd om het verhaal te laten passen in het concept van de Noordzeemoorden.

Het tweede deel van dit e-book bevat de eerste hoofdstukken van Galgenveld, deel 1 van deze Noordzeemoorden-reeks. Zelfde hoofdpersonages, eindigend met een mini-clifhanger, bedoeld om je nieuwsgierig te maken. Dat lukte niet echt. Twee hoofdstukken slechts, en ik had al een hekel aan Kyra. Missie niet geslaagd.