“Vandaag is de eerste dag van de rest van je leven.” Voor Tess voelt het letterlijk zo wanneer ze op één dag hoort dat ze geslaagd is voor haar examens, de vakantie van haar leven afsluit én de meest aantrekkelijke jongen ooit ontmoet: Gus. Helaas wordt ‘de rest van haar leven’ anders ingevuld dan ze vooraf had gehoopt. Wanneer ze thuiskomt, hoort ze dat haar moeder snel zal overlijden aan kanker en wanneer dat gebeurt, besluit Tess niet te gaan studeren. Ze neemt de zorg voor haar bijzondere zusje Hope op zich. Langzaam maar zeker valt haar toekomst in duigen.

Naast het verhaal van Tess, neemt Kate Eberlen je ook mee in het leven van Gus. Nadat zijn broer Ross overleed bij een ski-ongeluk is Gus' leven veranderd. Ross was het lievelingetje van zijn ouders en hoe hard Gus ook probeert een goede jongen te zijn, hij heeft het gevoel dat zijn ouders hem de schuld van het ongeluk geven. Hij heeft het idee dat ze liever hadden dat hij in Ross’ schoenen had gestaan. Gepusht door zijn ouders gaat hij, net als Ross deed, geneeskunde studeren in Londen. Daar probeert hij een nieuw leven op te bouwen en werkt hij zich in het keurslijf dat hem opgedragen wordt.

Kate Eberlen werd voor haar debuut Omdat ik je mis geïnspireerd door de vraag ‘wat als de persoon die je slechts een paar seconden zag de persoon is met wie jij eigenlijk de rest van je leven zou moeten delen?’ De gebroken en gesloten Gus tegenover de pittige, maar eerlijke Tess moeten het antwoord geven. Eberlen vroeg zich af wat de personages tot deze mensen had gemaakt en hoe hun toekomst eruit zou komen te zien. Het gevolg? Twee levensverhalen, overladen met affaires, ellende en af en toe een sprankje hoop.

Eberlen vertelt in het vijfdelige Omdat ik je mis de verhalen van jongeren Gus en Tess. Ze begint in het jaar 1997 wanneer de twee jongeren elkaar een paar minuten zien in Florence. Vrij direct en overdreven aangezet maakt ze de lezer duidelijk dat deze twee jongeren echt bij elkaar horen, om ze vervolgens – geheel naar verwachting – te scheiden. Ze laat de lezer achter met de vraag of Gus en Tess elkaar ooit terug zullen vinden. Het antwoord volgt, bijna zestien jaar later.

In het boek waarin de gebeurtenissen een overduidelijk belangrijkere rol spelen dan de onderliggende thematiek, creëert Eberlen een bijzondere vertelsituatie door te spelen met tijd. Grote tijdsprongen geven haar de mogelijkheid de hoofdpersonages in beschrijvende trant te laten vertellen over de periode die de lezer gemist heeft. Deze beschrijvende verteltrant combineert de schrijfster met prachtige, realistische dialogen waarin ze weergeeft wat Gus en Tess op dat moment beleven. Daarbij typeert ze beide jongeren in de eerste delen van het boek helder en geloofwaardig. Het verdriet waar Gus en Tess mee kampen wordt duidelijk weergeven, hun gedrag lijkt daarbij heel acceptabel en ook hun gedachtegangen passen bij de typeringen: “Ik vroeg me af waarom Ross niet gewoon een graf kon hebben, op een plek die van zichzelf al droevig was, in plaats van dit hele eiland, met zijn zonnige jeugdherinneringen aan ijsjes en zandkastelen, te transformeren tot een regenachtig oord waar we nooit meer gelukkig zouden kunnen zijn.”

Helaas hebben die tijdsprongen ook een keerzijde. De grote sprongen creëren een oppervlakkig verhaal en veroorzaken een afnemend begrip voor Tess en Gus en hun manier van handelen. Gevoelens worden niet meer echt gevoeld en emoties worden steeds minder begrijpelijk. Je raakt ze kwijt, begrijpt ze niet écht meer. Hun levens lijken je te ontglippen. Daarbij lijkt het verhaal louter gebaseerd op affaires en ongelukkige liefdes, iets wat ongeloofwaardig aandoet.

Met een bizar, maar vertederend einde sluit Eberlen Omdat ik je mis af en geeft ze antwoord op haar eigen vragen. Niet diepgaand, een tikkeltje overdreven neergezet en soms wat voorspelbaar, maar door de aantrekkelijke schrijfstijl toch zeker de moeite van het lezen waard!