Een vrouw met een uitermate goede pen, een vrouw die kan boeien, een vrouw aan wiens lippen je hangt tot de allerlaatste bladzijde, dit alles in een pakketje is helemaal Pam Lewis. Haar thrillerdebuut, Spreek zacht, werd wereldwijd met open armen ontvangen. Ze schrijft ook voor The New Yorker en andere literaire tijdschriften. Ze woont in Connecticut, eveneens de plek waar het verhaal stapje voor stapje betekenis krijgt.
De eerste breeklijn in de perfecte familie komt er wanneer Pony, de beeldmooie jongste dochter van het gezin Carteret dood in het meer bij hun zomerhuis (Fond Du Lac) wordt aangetroffen, onbegrijpelijk nieuws aangezien Ponny een geweldige zwemster was. Een harde, ongelovige waarheid komt onvermijdelijk als een boemerang op William, de oudste zoon, af. Ook de andere zussen Mira en tinker en uiteraard de vader krijgen het hard te verduren. De moeder die jaren geleden een rustige dood stierf en waarvan iedereen dacht het grote verlies wel verwerkt te hebben staat nu mee in het middelpunt van de mysterieuze werkelijkheid. De familieleden, met ieder hun specifieke karaktereigenschappen, kijken op hun eigen manier tegen de tragische gebeurtenis aan. William kan de dood van zijn lievelingszusje maar niet vatten, en gelooft in geen geval in een ongeluk. Hij zoekt naar antwoorden op alle mogelijke plekken en op alle mogelijke manieren. Zijn familie is het niet altijd eens met wat hij doet en de manier waarop hij dat doet, maar voor hem bestaat er geen woord als ophouden, hij wil alles te weten komen wat ook voor hem soms op enorm moeilijke momenten uitdraait maar na lange tijd wordt hem alles duidelijk
Om precies halfvier parkeerde William Carteret zijn auto naast die van Pony bij het huis aan het meer. Dit is de openingszin van het boek en typeert ook meteen de schrijfstijl van Lewis. Het verhaal wordt in de tegenwoordige tijd verteld wat de spanning versterkt, vanaf het begin ben je mee, je zit als het ware meteen in het verhaal. In elk hoofdstuk staat één persoon van het gezin centraal, als lezer raak je op die manier verstrikt in die gedachtegang, wat het heel leuk maakt want zo weet jij meer dan de personages zelf. Deze vaste structuur is ook een motivatie om steeds weer verder en dieper in te gaan in de verhaallijn.
Een literaire thriller is het mijns inziens niet, wat uiteraard niet wil zeggen dat ik niet genoten heb van het verhaal. Ik zou het eerder een familieroman met opbouwende spanning noemen.
Het doolhof is in de loop van het boek een labyrint geworden en wij hebben als lezer kunnen meegenieten van de evolutie hiervan. Zelfs de familieleden die stuk voor stuk met een aantal gebroken gevoelens achterblijven, komen op hun pootjes terecht. De wereld van de woorden is er weer maar eens in geslaagd ons van het begin tot het einde in spanning te houden.