Philomena roept de schande van de familie op zich af als ze in de jaren 50 als jong meisje ongehuwd zwanger raakt. Haar familie is streng katholiek en stuurt haar naar een klooster in Ierland. Zoals te verwachten is het leven daar zwaar en allesbehalve liefdevol. Uiteindelijk bevalt ze daar van een gezonde zoon. Ze noemt hem Anthony en aanbidt haar kleine man. Toch weet ze dat ze na 3 jaar afscheid van hem zal moeten nemen. Deze driejarige periode is schrijnend, emotioneel en hartverwarmend beschreven. Geregeld staan de tranen me in de ogen. Uiteindelijk wordt Anthony geadopteerd en komt bij een Amerikaans echtpaar terecht en krijgt de naam Michael. Hij groeit daar op wetende dat hij is geadopteerd. Hij neemt zich voor zijn biologische moeder te gaan vinden. Helaas zonder succes.
We volgen het leven van Michael en niet zozeer dat van Philomena. Ik heb het gehele verhaal gewacht op het verhaal van haar. Ze heeft indruk gemaakt en als lezer wil je weten hoe het haar is vergaan, wat zij met haar leven heeft gedaan. Het moet een traumatische ervaring zijn geweest om als jonge vrouw je kind af te moeten geven, dat kan niet anders. Vooral omdat het een waargebeurd verhaal is blijf je jezelf dat afvragen. Pas op het allerlaatst komt zij weer terug in het verhaal. Jammer.
Het is raar dat de vertaler/uitgever van het boek heeft gekozen voor de titel 'Philomena' in plaats van ‘Het verloren kind van Philomena’ zoals de oorspronkelijke titel is want dat zou een betere keuze zijn geweest. Het boek is namelijk een weerspiegeling van het leven van Anthony, de zoon van Philomena. Zijn gevecht met het leven, zijn identiteit. En niet zozeer van dat van zijn biologische moeder wat naar mijn mening een gemiste kans is. De cover van het boek belooft ‘de hartverscheurende zoektocht naar haar gestolen kind’. Dat is dus pertinent niet het geval. Alleen in het begin van het boek is daar sprake van maar de rest gaat toch echt alleen over Michael. En dat is niet wat ik had verwacht en had gehoopt.
In de film krijgt Philomena veel meer aandacht, en dat is terecht. Het completeert het verhaal dan volledig. Helaas is dat in het boek dus niet zo. Neemt niet weg dat het een indringend verhaal is, maar dat van Michael. De manier waarop het is geschreven is mooi maar had nóg mooier kunnen zijn. Ik mis diepgang, nog meer emotie. Een waargebeurd verhaal met dit gegeven had veel meer ruimte moeten krijgen, had nog meer tranen moeten trekken bij de lezer. Het begint zo veelbelovend maar uiteindelijk was ik toch teleurgesteld. Vooral omdat ik de film heb gezien en ik het aandeel van Philomena mis. Zo zie je maar weer hoe verschillend die twee kunnen zijn, hoe ze uiteen kunnen liggen. Niet voor niets dat ik ervoor kies óf het een te lezen óf het ander te kijken. Gelukkig heb ik in dit geval de film wel gezien, die was naar mijn mening vele malen mooier dan het boek. Wat niet wegneemt dat het boek erg lezenswaardig is. Tip; ga dan niet de film kijken! 'Philomena' is verfilmd met in de hoofdrollen Judi Dench en Steve Coogan. In de film heeft Philomena gelukkig een veel groter aandeel waardoor het verhaal voor mij persoonlijk nóg mooier wordt.