Vincent beredeneert, verklaart en berekent alles. Dwangmatig haast. Hij houdt niet van verrassingen en gelooft niet in toeval. Toch wil het toeval dat hij zijn doodgewaande broer Menno ziet op een foto in een reisgids met bestemmingen in Spanje. Vincent reist naar Spanje af om Menno te zoeken en niet - zoals het plan was - om er de wittebroodsweken door te brengen met zijn geliefde Kim. Het huwelijk kan wachten, Menno niet. A-typisch voor Vincent trouwens, om halsoverkop te vertrekken in plaats van te kiezen voor het pad dat uitgestippeld was.

Bij de zoektocht in Spanje wordt Vincent bijgestaan door straatartieste Rosana. Zij doet hem ontwaken uit zijn gebruikelijke doen en laten en leert hem te leven. Preciezer gezegd: te leven als Menno. In Menno's huid kruipen zou de enige manier zijn om hem te vinden. De zoektocht duurt langer dan verwacht. Vincent is Kim niet vergeten, maar denkt het later weer goed te maken en alsnog met haar te trouwen.
'Ik zag Menno' kent ook een verhaallijn over vroeger: vakantie in Spanje en ene Sara, die destijds smoorverliefd was op Menno, terwijl Vincent stiekem verliefd was op Sara.

Sandra Bernart heeft een heerlijk verhaal geschreven in een uitermate prettige stijl. Rechttoe rechtaan, humoristisch, invoelend (vooral de briefwisseling met Sara), diepmenselijk. Mooi om te zien hoe een mens kan veranderen, hoe Vincents gedrag verandert. Je voelt sympathie voor hem, ook al houdt hij niet altijd rekening met anderen. Integendeel, hij kiest voor zichzelf en hoe. En hij kiest voor Menno. Het thuisfront is een bijkomstigheid. Of toch niet?
De personages om Vincent heen blijven aan de vage kant. Van Rosana, Sara, Kim en de overige karakters komen we vrijwel niets te weten. Dat is enerzijds jammer, omdat ze een rol spelen in Vincents leven. Anderzijds is er ook iets voor te zeggen dat de auteur de aandacht juist alleen op Vincent richt. Compact, overzichtelijk, geen overbodige teksten.
De afloop van 'Ik zag Menno' is verrassend!