Boek van de maand van de Facebookgroep Literatuur uit het hoge noorden was afgelopen maand mei “Het zevende kind” van Erik Valeur, een Deens schrijver. Ik had al wel van het boek gehoord, omdat een goede leesvriendin van Watleesjij.nu (Anneke Gieling) er een mooie recensie over geschreven had voor Crimezone. Ook heeft ze hem geïnterviewd. Dus ik was wel heel benieuwd. Het boek stond al een tijdje op mijn nogtelezen-lijst. Nu zou het er van komen.

"Het zevende kind" is de debuutroman van de journalist Erik Valeur en werd direct een groot succes. Maandenlang beheerste het boek de bestsellerlijsten en de roman werd onderscheiden met verschillende prijzen. Het is een politieke thriller en het verhaal gaat over een Deens kindertehuis in Kongslund, dichtbij Kopenhagen, waar baby's ter adoptie worden aangeboden. Het kindertehuis wordt financieel gesteund door de overheid. De directrice kent de minister voor Nationale Zaken nog uit de tijd van het verzet tegen de Duisters in de Tweede Wereldoorlog. Als het dan in 1961 25 jaar bestaat, worden er zeven baby’s opgevangen in de zgn. `olifanjeskamer. Ze zijn allemaal afgestaan ter adoptie. Binnen een paar maanden krijgen alle kinderen een nieuwe identiteit. Alle sporen die naar hun herkomst leiden, moeten worden uitgewist, want het was een schande. Geheimhouding van de namen van de biologische ouders is essentieel.

Het verhaal begint als er in 2001 een onbekende vrouw wordt gevonden op het strand. Omdat de mensen ten tijde van 9/11 wel ergens anders mee bezig waren, was het bijna vergeten. Als er dan zoveel jaren later, bij het zestigjarige jubileum van het tehuis een anonieme brief wordt gestuurd waaruit blijkt dat één van de kinderen een geheim met zich meedraagt, brengt dit grote opschudding teweeg in het kindertehuis, maar daar niet alleen. Een journalist gelooft dat er iets in de doofpot gestopt is in het verleden, wat te maken heeft met leden van de regering. De verdenking wordt steeds sterker dat het kindertehuis misbruikt werd om misstappen van de elite te verhullen. Dan overlijdt de vorige directrice van het tehuis, die al met pensioen is. Wat heeft dat te maken met de doofpotaffaire? Heeft de moord uit 2001 hier ook mee te maken? Dat zou wel eens een primeur kunnen worden.

Het is een knap boek, met een intrigerende plot die de lezer in spanning blijft houden. Het tempo ligt erg laag. Toch past dit tempo wel bij het karakter van dit verhaal. Het is een verhaal wat beetje bij beetje antwoord geeft op de vragen, die door je hoofd spoken. Het is een bijzondere zoektocht, verteld door het kind dat haar hele leven in het tehuis bleef als pleegkind van de directrice. Zeven kinderen doen hun verhaal via haar. Langzaamaan vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Af en toe vond ik het verhaal dan ook weer wat langdradig, ging het me te langzaam. Het boek onderzoekt het thema van adoptie, nature versus nurture wordt uitgebreid uit de doeken gedaan. Dat vind ik een boeiend thema, aangezien ik erg geïnteresseerd ben in psychologie m.n. van het kind. Ook de taal, die Valeur gebruikt is mooi. Valeur laat zien hoe politici mensen manipuleren en de publieke opinie bespelen. Het deed me denken aan de filmserie “Borgen”, waar ook de politiek een heel belangrijk aandeel heeft. Het zou me niets verbazen als dit verhaal nog eens verfilm wordt. Valeur vindt de details van het verhaal belangrijk, vooral de personages. De lezer moet geduldig zijn (wat ik soms niet was) en zien, dat de lagen langzaam worden onthuld om zo de waarheid te achterhalen.

Ik zat steeds te twijfelen tussen vier en vijf sterren, maar nadat ik er over na gedacht had en er een recensie over geschreven had, vond ik het boek steeds beter worden. Dus voor mij 4,5 ster.