Zelden heb ik een boek in zo'n korte tijd uitgelezen als 'Ik geef je de zon' door Jandy Nelson.

Het is het verhaal van een tweeling, een jongen en een meisje, Noach en Jude, die niet zonder elkaar kunnen maar af en toe ook niet mét elkaar.
Het gaat erover hoe zij het ervaren om zonder moeder op te groeien en zichzelf te ontdekken in hun beginnende eerste stapjes naar sexualiteit - Noach met zijn gevoel voor jongens en Jude, op weg naar haar eerste zoen met een jongen - en hoe zij leren om zichzelf te aanvaarden en te begrijpen waarom hun ouders niet samen zijn gebleven.

De hoofdstukken zijn om en om verteld vanuit het standpunt van Noach op 13-14jarige leeftijd en van Jude op 16jarige leeftijd.
Op het eerste zicht dus een boeiend gegeven maar toch niet echt uitzonderlijk.

Maar....... dan is er de taal! De woorden en zinnen zijn zó sprankelend dat ze als het waren van de pagina's af dansen en buitelen en schitteren, zodat het bijna onmogelijk is om dit boek dicht te slaan vooraleer alle woorden de kans hebben gekregen om vanuit het boek jouw hoofd en hart binnen te dwarrelen en daar heel wat gevoelige snaren aan het trillen te brengen.

Ik ben het er dus helemaal mee eens dat dit boek een Hebban Award heeft gekregen. Een aanrader die van mij 5 sterren krijgt!