Pombo is volgens mij niet zo bekend, wat toch jammer is. Ook dit is weer zo'n mooi, vreemd en grillig, 'typisch Pombo' boek. Matilda Turpin is de hoofdpersoon, die het leven van alle personages stuurt en bepaalt: zonder haar zijn zij niets. Maar ja, zij is wel dood. De personages doen weinig anders dan worstelen met de leegte die zij heeft achtergelaten. Vooral fascinerend is hoe haar weduwnaar, een professor filosofie, totaal doordraait in allerlei diepzinnige, ingewikkelde, soms krankjoreme denkbeelden. Alles is bij hem onderwerp voor reflectie en voor eindeloos filosofisch doordenken, waarbij hij een consistente maar ook perverse logica volgt, en de moraal geleidelijk helemaal uit het oog verliest. Hij maakt eigenlijk alle moraal ondergeschikt aan (overigens intrigerende) gedachtenexperimenten, waarbij hijzelf en de medemens proefkonijnen zijn. Het rigoureuze denken is een grote kracht van deze professor, want hij komt tot briljante conclusies, maar ook zijn zwakte, want hij richt veel schade aan bij anderen en zichzelf. Lezers moeten wel geduld hebben, houden van grillige logica, interesse hebben voor eindeloos gefilosofeer en ver doorgedreven gedachtenexperimenten. Niet iedereen houdt kortom van dit soort proza. Maar ik wel, dus!