Ik had vooral het boek gekozen op basis van de cover en het zinnetje dat op de achterflap stond "ontroerend verhaal over een eenzame postbode die stiekem andermans brieven opent" en dit beschrijft zelfs nog niet half hoe mooi met een zekere triestheid dit verhaal geschreven is.

Dit zijn de woorden van de Frans- Canadese auteur Thériault. " Jaren geleden bekeek ik mijn post, direct nadat de besteller de brieven in de bus had gedaan. Een hoekje van een van de enveloppen was los, alsof iemand geprobeerd had om hem te openen. Gelijk zag ik een onderzoekende postbode voor me die bepaalde brieven een tijdje voor zichzelf hield, ze open stoomde, las en voor zijn archief kopieerde. Bilodo was geboren en zijn verhaal vormde zich razendsnel in mijn hoofd.” (bron:
https://www.bibliotheekarnhem.nl/interview/literatuurplein/ID/358.interview-met-denis-thériault.html)


27-jarige postbode Bilodo leeft een eenzaam bestaan in een volksbuurt. Post rondbrengen is zijn missie en al 5 jaar doet hij deze ronde. Wat niemand weet is dat Bilodo een geheim heeft, 's avonds opent hij stiekem enveloppen en leest hij de brieven, zoals hij een soap volgt, vooral de brieven van Ségolène aan Grandpré. Sélogène schrijft haiku's (Japanse poëzie), Bilodo heeft een blinde liefde ontwikkeld voor Ségolène, een liefde die hem vervult van verlangen naar elke brief. Tot op een dag..


Toen ik aan het lezen was, was het precies of ik een sprookje aan het lezen was, een sprookje over een blinde liefde en wat eenzaamheid te weeg kan brengen. En doorheen deze roman laat de auteur prachtige haiku's op je af wat eigenlijk bij heel het geheel past. Je loopt door een wereld van fantasie en werkelijkheid, een wereld die mij echt beviel al geloof ik dat je echt van dit soort verhalen moet houden.