Hoe doe je dat? In een genre waar bijna alles al geschreven is, en waar elke invalshoek wel al een keer aan de beurt is geweest, iets schrijven dat zo vernieuwend en anders is dat je mij ermee uit mijn schoenen blaast?

Vraag het aan Jackie van Laren.
Toen ik begon met lezen dacht ik 'Wat een vreemd boek is dit.'

Reinout is compleet het tegenovergestelde van de feelgoodheld zoals ik hem ken. Niet stoer, niet gespierd, niet de ideale man, nee hij is echt een sukkel. Een nerd. Een kakker. Ik had er niet vreemd van opgekeken als het verhaal ineens toch over een ander bleek te gaan.

En dan, ineens, voor je het in de gaten hebt zuigt ze (Jackie) je erin. BAM! Je hebt niet eens in de gaten dat hij voor je ogen aan het veranderen is. Het begon als een missie om de aandacht van zijn buurmeisje te trekken, maar ineens zit de halve vrouwelijke bevolking achter hem aan en merkte ik dat ik ook een zwak voor hem kreeg.

De meisjesmagneet is anders dan andere boeken. Anders dan de zoveelste dertien in een dozijn feelgood. Met een verhaallijn die je zal ontroeren, verbazen, en misschien zelfs een traantje zal laten wegpinken. Je zult het niet weg kunnen leggen en als je de laatste bladzijde omslaat en het verhaal voorbij is, zul je zuchten en denken: 'Die Tamara had gelijk.'

De meisjesmagneet is uniek.
De personages, de opbouw, het verhaal, de locaties, de diepere laag in het verhaal: ik heb overal van genoten.

Meer van dit soort boeken alsjeblieft! <3