Met veel plezier las ik 'De genen van mijn vader' van Martine Letterie, over de geschiedenis van (een deel van) de familie Letterie. Het verhaal begint in de Gouden Eeuw en sluit af met een beschrijving van de zoektocht van de schrijfster naar de verhalen van haar voorouders.
'De genen van mijn vader' is een boeiend boek, want Martine vertelt zoveel meer dan feiten. Ze schetst ook een tijdsbeeld, legt verbanden, probeert bepaalde keuzes van haar voorouders te verklaren door op maatschappelijke kwesties in te zoomen. Dat lukt in de tweede helft van het boek beter, wat logisch is omdat over de verre geschiedenis minder te vinden is.
De beschrijvingen en verhalen vanaf pakweg 1900 vond ik daarom het boeiendst, met als 'hoogtepunt' de belevenissen van opa Martinus aan het begin van WOII. Erg heftig en intens, ik moest het boek daarom ook even wegleggen.
Aan het einde maakt de schrijfster het verhaal mooi rond en je sluit het verhaal met een glimlach af. En met opgewekte interesse naar je eigen familiegeschiedenis.