Als je de naam Sophie Kinsella hoort, ren je als feelgood lezeres al bijna direct naar de winkel. Toen ik hoorde dat Mijn niet zo perfecte leven verscheen, raakte ik wel nieuwsgierig. De cover, die simpel maar strak is, trok me over de streep om het boek te gaan lezen.

Katie Brenner wil het gaan maken in de reclamewereld, en wel in wereldstad Londen. Ze start in een ondergeschikte baan en is hier blij mee. Vanaf hier kan ze zich vast wel omhoog werken. Als haar bitchy bazin Demeter haar onverwachts ontslaat, keert ze terug naar het landgoed van haar vader. Ze stort zich daar op het opzetten van een glamping. Als Demeter een van de eerste gasten op de glamping is, zweer Katie wraak.

Katie wil hoe dan ook in Londen werken. Ze denkt dat ze het in de grote stad kan maken. Ze woont klein en lijkt er alles voor over te hebben om carrière te maken in de wereldstad. Waarom zij precies hier wil wonen en werken onder erbarmelijke omstandigheden, terwijl ze thuis in Somerset in een geweldige woont, is mij volstrekt onduidelijk.

Want Somerset is mooi, prachtig zelfs. Ik zou er graag wonen. De rust van het platteland. De dieren om me heen. Maar dan wel zonder glamping. Toch was de toevoegen van de opstart van de glamping een waardevolle toevoeging voor het verhaal. Je leert Katies vader en stiefmoeder beter kennen en ziet een kant van Katie die je niet verwacht had.

En dat viel in eerste instantie tegen. Het maakte Katie oppervlakkig. Ze gelooft gewoon alles wat haar gezegd wordt, gaat niet op onderzoek uit en is dan zo arrogant om er werk van te maken. Zo zonde! Dit wekte ergernis bij me op. Gelukkig veranderen er al snel dingen.

Want Katie doet een ontdekking en ziet in dat ze misschien wel een beetje naïef was. Door terug te slaan als een vamp, wist ze aan het einde van het verhaal toch nog een beetje mijn hart te winnen. Maar de absolute heldin van Mijn niet zo perfecte leven is toch echt Demeter!