Later als ik dood ben is het tweede boek van Ilse Ruijters. Na zes maand sterft iemand, we weten niet meteen wie, we weten niet waarom en ook niet wie de moordenaar is. Dan begint Elin haar verhaal vanaf dag 1. De eerste dag in de tbs-kliniek, Elin gaat daar aan het werk om redenen die we niet meteen kennen. Ze is haar hele leven voorgelogen door haar ouders en nu gaat ze op zoek naar de waarheid. Al snel wordt Jürgen haar collega verliefd op haar. Maar ook Elin krijgt een steeds betere band met Eddy, Arthur en Rem, drie van haar patiënten. En dan heb je nog tante Toos en tante Will.
Veel familiegeheimen worden aan het licht gebracht, intriges en complotten. Maar ook de achtergrond van de tbs’ers komt sterk aan bod. Een mooie mix van spannende en psychologische elementen. Er wordt dan ook veel nadruk gelegd op de gedachtegang van Elin. Dit kan de auteur goed zonder ze het verhaal langdradig maakt
Het verhaal is fragmentarisch opgebouwd, je krijgt eerst te zien hoe het zit, dan komen de dagen, en tussendoor zijn ook flashbacks en flashforwards, die als ‘later’ worden aangegeven.
Door deze manier van schrijven en indelen krijgt het verhaal veel spanning en komen er vragen in je op waar je zo snel mogelijk antwoord op wilt. Je bent in het begin niet meteen mee, maar uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes op hun plaats.
Ik vind dat het hoofdpersonage Elin haar gedachten heel mooi worden weergegeven, ook al doet ze soms vreemde dingen en reageert ze impulsief, de auteur legt mooi uit waarom ze zo denkt.
Zoals in vele boeken ontwikkelt ze zich verder doorheen het verhaal.
Enerzijds begint ze tbs'ers niet puur theoretisch, zoals ze geleerd heeft, te bekijken maar ook als de mensen die ze achter hun zieke geest zijn. Dit laat ook zien dat ze een eigen mening krijgt en niet automatisch overneemt wat de mening van anderen is. Waardoor ze een sterker karakter ontwikkelt.
De andere personages worden ook uitgewerkt waardoor ze meer diepgang krijgen. Maar het is moeilijker om met een tbs-personage een band te krijgen als lezer. Hun karakter kan natuurlijk ook intrigerend werken. Toch kan ikzelf als lezer geen sympathie opbrengen voor een pedofiel of een moordenaar.
Toch kan Ilse Ruijters ervoor zorgen dat je de tbs-patiënten niet meteen gaat haten.
De schrijfstijl zelf van Ilse Ruijters is zeer goed. Het boek leest vlot en aangenaam door, de spanning zorgt ervoor dat je verder wilt lezen en het einde is zo goed en onverwacht. Dit boek is minstens 4 sterren waard en zeker een aanrader!