Arthur Japin heeft met dit boek een flinke stoeptegel geschreven. En hij bewijst keer op keer bijzonder diepgaande research te hebben gepleegd. Ook het historische ware gegeven van de twee Ashanti-prinsjes die door de Hollanders worden meegevoerd naar Nederland, is zonder meer boeiend, net als de krachtige tragiek van hun beider levens.

Wat het boek echter een flinke kluif maakte, was de te grote omvang ervan, gecombineerd met de manier waarop Japin zijn verhaal vertelt. Herhaaldelijk had ik het gevoel in een geweldig goed verhaal te zitten, waarin echter steeds net niet de juiste dingen worden verteld. Wat er precies verkeerd ging, is moeilijk te zeggen, maar voor mij kwam vooral de persoonlijke ontwikkeling van beide prinsen, Kwasi en Kwame, onvoldoende uit de verf. Zo lijkt het wel alsof Japin geweldig materiaal voor een film had geschoten, maar in de regiekamer net steeds niet de beste scenes kiest.

Hiermee is het boek, naar mijn idee, niet zo sterk geworden als het kan zijn. Maar door zijn goede, On-nederlandse, onderwerpkeuze is Japin zeker een schrijver waarvan ik nog eens iets wil lezen.