Inspecteur Bobby Dees heeft naam gemaakt op het gebied van het terugvinden van vermiste kinderen. Des te wranger is het dat zijn eigen tienerdochter al een jaar vermist is zonder een spoor te hebben achtergelaten.
Op een ochtend wordt zijn hulp gevraagd bij de verdwijning van de dertienjarige Elaine Emerson. Zo op het eerste gezicht lijkt Elaine de bekende redenen te hebben om weg te lopen: een verhuizing naar een nieuwe school waardoor ze haar vrienden moest achterlaten, een twijfelachtige stiefvader, de armoede bij haar thuis, een oudere zus die op verschillende terreinen al het slechte voorbeeld heeft laten zien.
Dees ontdekt dat er wellicht een andere factor in het spel is: iemand die zich ElCapitan noemt heeft via internet contact met haar opgenomen en heeft waarschijnlijk een ontmoeting met haar geregeld, waarna ze verdwenen is. De kans is groot dat die ElCapitan nog meer verdwijningen op zijn geweten heeft. En om het nog erger te maken: het lijkt erop dat ElCapitan meer bekendheid wil en daarom nog meer acties gaat ondernemen.
Doodsangst gaat over de gevaren van gegevens over jezelf publiceren op internet, een onderwerp dat al vaker gebruikt is in thrillers. Hoffman heeft haar inspiratie opgedaan als officier van justitie, toen zedelijke misdrijven via internet steeds meer voorkwamen. Tegelijkertijd kwam ze er via haar eigen dochters achter dat er een digitale kloof ontstond tussen ouders en kinderen. Ouders wisten vaak niet wat hun kinderen op internet aan het doen waren en welke informatie ze over zichzelf aan iedereen aanboden.
In Doodsangst volgt de lezer in eerste instantie Elaine Emerson en hoe ze langzaam in het web van ElCapitan wordt gelokt, tot haar ontvoering aan toe. Vervolgens gaat het spotlicht naar Bobby Dees die mag gaan onderzoeken wat er gebeurd is, terwijl op de achtergrond de verdwijning van zijn eigen dochter en het effect dat dat gehad heeft op zijn relatie meespeelt.
Het resultaat is een beklemmende thriller waarbij de vraag voorop staat of Dees in staat is om op tijd de slachtoffers te bevrijden. Hoffman stevent daarbij af op de vier sterren, maar de laatste bladzijde, hoe begrijpelijk ook, zorgt toch voor een punt aftrek. Voor een mooier eind had ze die beter achterwege kunnen laten.