Dit korte boek is een pareltje. De naïeve toon van de conversaties, de lichtvoetigheid waarmee alles schijnt te gebeuren, maakt de sfeer in het intrieste huis, waar vier kinderen alleen achterblijven na de dood van hun ouders, alleen nog maar beklemmender. Als lezer voel je je ongemakkelijk door de voortdurende aanwezigheid van het lijk van de moeder in de kelder. Briljant geschreven, geknipt ook voor theater. Geen wonder dat Peter Seynaeve er al een theatertekst op inspireerde: "Cement".
Overigens, Mc Ewan schrijft uiterst sober en simpel Engels, geen reden om naar een Nederlandse vertaling te grijpen.