Soms vallen de actualiteit en de inhoud van een boek samen, waardoor fictieve elementen door de ruimere maatschappelijke context angstaanjagend realistisch worden. Terwijl ik in Lucky Boy de pogingen volgde van de Mexicaanse Soli om de grens met Amerika over te steken, kondigde Trump met veel bravoure aan dat er een muur tussen Amerika en Mexico moet gebouwd worden. Ik volg de levensgevaarlijke pogingen van de 18-jarige Soli en andere vluchtelingen om de grens op alle mogelijke manieren over te steken en heb sterk mijn twijfels of een muur haar zou hebben tegengehouden.

Soli's tocht – die met vallen en opstaan verloopt – wordt aanvankelijk afgeschilderd als een waar avontuur waarin spanning en romantiek centraal staan. Tijdens het verdere verhaal wordt er echter subtiel naar terugverwezen en blijkt dat traumatische gebeurtenissen zich niet zomaar laten verdringen. Wanneer Soli uiteindelijk Californië bereikt, is niets zoals ze had verwacht.
Now that she had arrived, her happiness had time to establish its landscape. And it was not pure. Her happiness was terrain pitted with melancholy. The end of her journey brought with it the realization that Santa Clara Popocalco was behind her, perhaps forever, and that she would never again be the Soli she’d once known so intimately.

Het verhaal van Soli wordt afgewisseld met dat van de 35-jarige Kavya en haar man Rishi. Beide zijn tweede generatie immigranten en worden op een geheel andere manier dan Soli geconfronteerd met de eisen die de maatschappij en hun familie hen opleggen. De wisselwerking tussen de tradities die ze meekregen van hun ouders en de invloed van hun Amerikaanse jeugd leidt tot grappige, maar ook pijnlijke situaties. Haar Indische familie wacht sinds Kavya’s huwelijk ongeduldig op een baby. Maar wat voor haar omgeving zo vanzelfsprekend is, zorgt bij Kavya voor een breuk in haar zelfvertrouwen. Wanneer het niet lukt om zwanger te raken, neemt het gewenste kind steeds meer plaats in en duwt het koppel uiteen.

De opbouw en schrijfstijl zijn voortreffelijk, maar het is vooral de inhoud die de aandacht trekt. Shanthi Sekaran brengt actuele, relevante thema’s op een genuanceerde manier. De verhaallijnen van Soli en Kavya vullen elkaar aan en tonen verschillende invalshoeken van waaruit immigratie, ouderschap, verantwoordelijkheid en tradities bekeken kunnen worden. De drie hoofdpersonages worden met evenveel empathie beschreven, er zijn geen good guys/bad guys, de grijze vlakte tussen goed en kwaad is zo oneindig groot dat eraan ontsnappen onmogelijk is. De vragen die opgeworpen worden, hebben geen definitief, correct antwoord, aan de eindstreep zijn geen winnaars. De auteur laat het terecht aan de lezer over om zelf conclusies te trekken. Dat ze het voor mekaar krijgt dat je als lezer gelijktijdig voor twee tegenstrijdige kanten supportert, bewijst haar schrijftalent.

Mijn volledige recensie lees je op mijn blog: https://www.hebban.nl/spot/smakelijk-lezen/nieuws/actueel-intelligent-indringend-lucky-boy-shanthi-sekaram