"That which we call a rose by any other name would smell as sweet."

De roman "En we noemen hem" van Marjolijn van Heemstra beschrijft de zoektocht van de zwangere hoofdpersoon naar een naam voor haar kind. Een naam met een verhaal. Afkomstig uit een familie met een traditie van vernoemen en een rijkdom aan geschiedenissen, lijkt de naam op voorhand al gegeven. Aan de ring die de hoofdpersoon als 18 jarige van haar grootmoeder kreeg, kleefde een naam (van de voormalige eigenaar) en een verhaal. Onzekerheid over de zwangere situatie, hormonen en een nuchtere partner halen de vanzelfsprekendheid van deze keuze onderuit. Uit behoefte naar een geruststellend verhaal waarmee ze haar kind de wereld kan laten betreden, gaat de hoofdpersoon op onderzoek naar de geschiedenis van de naamgever.
En dan blijkt niets vanzelfsprekend. Net zoals een zwangerschap alles wat bekend was, omgooit en verwart, zo veroorzaakt het onderzoek naar de waarheid over een familiegeschiedenis chaos en onzekerheid. Het verhaal is niet geruststellend. Elk verhaal heeft verontrustende kanten.
Wat het onderzoek de hoofdpersoon uiteindelijk brengt, is relativering. En een naam. What’s in a name...