Het zal je maar gebeuren: ten onrechte beschuldigd worden van drugssmokkel en dan terecht komen in een gevangenis waar gevangenen niet als mensen gezien en daarom ook niet als dusdanig behandeld worden. Verschrikkelijk om te weten dat er niet naar je geluisterd wordt door degenen die je vasthouden. Dit overkwam deze auteur.

Frank heeft op zijn eigen, nuchtere manier beschreven wat hem overkwam en hoe hij daar mee om heeft kunnen gaan. Soms werd alles hem wat te veel. Niet alleen wat anderen hem aandeden was moeilijk om mee om te gaan, maar de emoties die daardoor bij hem opgeroepen werden waren soms voor hem onverwacht. Hierdoor heeft hij ook beter zichzelf leren kennen.

'Achter de tralies schijnt de zon', is een titel die niet uit de lucht is komen vallen; tijdens de eerste maanden van zijn gevangenschap verwachtte hij dat de duur van zijn verblijf misschien nog mee zou vallen en hij leerde veel over de mens en menselijk zijn. Dat zag hij als een pluspunt. Vandaar deze persoonlijk variant op 'achter de wolken schijnt de zon'. Uit het hele verhaal spreekt een enorme positiviteit.
'De zon schijnt in mijn gezicht en ik ruik en voel de vrijheid gewoon. Al die tijd wist ik allang hoe het eruit zou zien wanneer is eindelijk weer vrij zou komen.'
Dat is toch hartverwarmend, nietwaar?

'Achter de tralies schijnt de zon' heb ik graag gelezen.
3,5/5*