Bij het zien van de cover verwacht je een soort reisboek over een strand te gaan lezen. Misschien zelfs wel de geschiedenis van dat kleine stukje strand. In zekere zin is dat ook zo, maar het is dan niet letterlijk over het strand, eerder wat iemand daar heeft meegemaakt, waarom hij daar graag komt.
De titel verraadt dat het geen verhaal gaat worden over een simpele recht-toe-recht-aan weg, maar dat er eerst diverse andere wegen met obstakels wordt ingegaan alvorens de weg terug gevonden wordt. Het is inderdaad een zoektocht voor bepaalde personen. Niet letterlijk, maar figuurlijk. Een zoektocht naar bepaalde gevoelens of die wel echt zijn, een zoektocht naar verwachtingen die een bepaald iemand eerst had en of die misschien niet beter bijgeschaafd kunnen worden, een zoektocht naar het verleden om die goed af te sluiten. Een zoektocht naar jezelf.
Op een vlotte, beeldende en humorvolle manier kom je achter het verhaal uit het verleden van bepaalde personen. Je gaat een bepaalde persoon anders bekijken. Misschien is die toch niet zoals die altijd wordt afgeschilderd, maar blijkt die persoon een gevoelspersoon te zijn. Ook die persoon schrikt af en toe van wat die voelt. Zou het wel echt zijn? Waarom doe ie wat ie doet? Een ander persoon worstelt met andere vragen: Is goed wat er gebeurt? Weet je zeker dat je het wilt? Maak je niet de verkeerde keuzes? Doe je het voor jezelf of omdat een ander dat wilt? Dat die beter weet wat goed is voor jou dan dat jij dat weet?
Het is een heerlijke feelgood roman waar het einde voorspelbaar is, maar eigenlijk is dat niet erg met romans. Als het verhaal maar goed is en dat is het in dit geval ook. Heel langzaam wordt je naar het plot toe gebracht. Begrijp je bepaalde personen en erger je je geregeld aan een bepaald persoon omdat die te lang een hoop koestert. Anderzijds is dat ook wel weer mooi dat die persoon dat doet, dat die persoon dat niet zomaar opgeeft.
Ondanks dat het een mooi einde is, vond ik het toch wel een beetje ongeloofwaardig. Van mij had er nog wel een hoofdstuk bij gemogen i.p.v. het op een 'makkelijke' manier te laten eindigen, er hadden nog wel een paar obstakels in mogen zitten.