De Schotse misdaadliteratuur wordt vaak gemakshalve op een hoop gegooid onder de noemer 'tartan noir': Schots en zwartgallig. Dat hiermee veel schrijvers onrecht wordt aangedaan, zal duidelijk zijn, maar als er één boek het predicaat 'noir' verdient, dan is het Donker water wel, de nieuwste thriller van Caro Ramsay. Donker water is naargeestig en eng, bloederig soms ook, maar bovenal verschrikkelijk spannend. En dat is toch het belangrijkste wat je van een thriller mag verwachten.

Op een koude ochtend in februari vindt een jong stel dat op zoek is naar een nieuwe woning, op de zolder van een leegstaand appartement een zwaar verminkt lijk. Het blijkt het lichaam van Stephen Whyte te zijn, die jaren geleden verdacht werd van verkrachting en poging tot moord op de jonge studente Emily. Door gebrek aan bewijs was het echter nooit tot een veroordeling gekomen. Whyte zou ook een medeplichtige hebben gehad, maar daarvan ontbreekt tot nu toe elk spoor. Voor de politiemensen zijn er niettemin genoeg aanwijzingen om deze tien jaar oude 'cold case' opnieuw onder de loep te nemen. Ze ontdekken dat er meer slachtoffers zijn die hetzelfde is overkomen als Emily. Ze ontdekken ook een patroon: steeds blijkt het om twee mannen te gaan, van wie de een de misdaad pleegt, terwijl de ander op afstand blijft. De dader, nummer één dus, wordt uiteindelijk vermoord zoals Whyte. Wie is die geheimzinnige tweede man? Is hij degene die telkens weer zijn mededaders om het leven brengt? Die vragen houden de rechercheurs van het bureau Partickhill steeds meer bezig. En dan is er nog de onverklaarbare aanval op de zwakbegaafde Itsy, het zusje van de voormalige Miss Caledonia, ergens in de nachtelijke onherbergzaamheid van de bergen buiten Glasgow. De modus operandi lijkt op die van de andere misdrijven, maar heeft deze zaak inderdaad iets met al die andere te maken? Of heeft zich binnen de muren van het landgoed Strathearn een eigen drama afgespeeld?

Vreemd genoeg is Caro Ramsay tot nu toe steeds buiten de belangrijke prijzen gevallen. Ik kan daar maar één verklaring voor bedenken: het aanbod in Groot-Brittannië is enorm en gewoon goed is daar vaak niet goed genoeg. Maar goed is ze en dat bewijst ze opnieuw met deze derde thriller. Een prima plot met overtuigende personages, en een groot vermogen om tergend langzaam maar uitstekende gedoseerd spanning op te bouwen. Daardoorheen loopt nog een aantal andere verhaallijnen, minder belangrijk maar daarom niet minder boeiend. Die van de bijna gepensioneerde hoofdinspecteur Quinn bijvoorbeeld, die per se nog één grote zaak tot een goed einde wil brengen omdat de reputatie van haar team op het spel staat. Of die van inspecteur Colin Anderson, wiens huwelijk zo goed als voorbij is maar die gaandeweg tot de ontdekking komt dat er eigenlijk geen beter alternatief is dan het toch nog maar een keer met zijn vrouw Brenda te proberen... Hoe 'noir' wil je het hebben?