De buitenkant, knalroze, vormt al een indicatie van de binnenkant. Opspelende hormonen, buitensporig verdriet, glamour met kleine spuitjes botox, veel inname van alcohol en drugs.
Anne wil haar knappe vriend niet loslaten en bestrijdt pijn met pijn. Dat gaat gepaard met een agressie, die haar vertrouwd voorkomt. haar zus is verslaafd, haar vader was agressief... Zij was degene van de familie die het gemaakt had, maar nu kan ze haar carrière en kinderwens wel schudden. Het wordt steeds erger en het is moeilijk om mee te voelen met iemand die zich zo laat gaan. Het boek doet modieus aan door de beschrijvingen van optredens bij DWDD, Pauw en Umberto en je krijgt een mooi inkijkje in dat wereldje waarin mensen hun pokerface opzetten, maar daardoor krijgt het boek geen diepgang.
Aan het einde wordt het spannend, maar dat is nogal ongeloofwaardig.

Het lezen ervan is als het eten van een zak chips. het hapt lekker weg, maar achteraf vraag je je af waarom je daar je tijd en energie in hebt gestopt.