Commissaris Liese Meerhout, de schepping van Toni Coppers, is in Iris was haar naam het lijdend voorwerp maar dat woord kan ook met e-i geschreven worden. Want vanuit haar perspectief is het volledige verhaal geschreven.

Ze komt in actie als boswachter Dirk Raes het lichaam vindt van de NAVO kolonel, René Molenveld. Het lijkt toeval als korte tijd later een tweede lichaam in hetzelfde bos wordt gevonden en ook door de boswachter. Liese gaat samen met hoofdinspecteur Sura Droste aan de slag maar het onderzoek wordt doorkruist door de plotselinge verdwijning van de 12-jarige Iris Degreef.

Alle ingrediënten lijken aanwezig voor een spannende politieroman. Maar daar ontbreekt het een beetje aan, spanning komt nauwelijks in het verhaal voor. Er wordt wel tijdens verhoren over bedreigingen gesproken maar niet echt in het verhaal meebeleeft.
Coppers besteedt meer aandacht aan de relatie van Liese en Simon. Tja, dat kan wel in een thriller maar moet niet gaan overheersen. Dus een tip voor Toni Coppers; in een volgend verhaal de schijnwerper toch meer op de misdaad richten en de spanning flink laten toenemen. Succes verzekert en dat maakt van een goed boek een heel goed boek!