Als iemand me meteen had gezegd dat dit een mix zou zijn van Hans Christian Andersen en Damsel, had ik het boek waarschijnlijk al opengeslagen op de dag dat het hier op de deurmat gevallen is. Nu is het blijven liggen omdat ik eerlijk gezegd niet helemaal zeker wist of ik het wel leuk zou vinden en wel zou kunnen waarderen. De juiste informatie bij de juiste lezers krijgen lijkt in YA land nog niet altijd te lukken.

Het duurde wel even voor ik echt door begon te krijgen waar dit boek heen wilde en welke invalshoek dit boek gekozen had. Het duurt ongelooflijk lang voor Gaia de zee verruilt voor het land, tot bijna halverwege het boek, wat toch een moment is waar de lezer op zit te wachten. Maar, die hele opbouw van de wereld onder water, van de heerschappij van haar vader en van hoe het er daar aan toe gaat, is wel ongelooflijk belangrijk en leidt daadwerkelijk ergens heen.

Niet alleen verklaart het voor een groot deel Gaia's gedrag en acties op het land, het geeft ook de zeeheks een heel sterk motief om te doen wat ze doet. Hierdoor ontstaat een heel grijs verhaal waarbij er eigenlijk geen goed of slecht meer bestaat en alle karakters wel een aantal lagen hebben. Dit maakt het verhaal naar mate het vordert en alle puzzelstukjes langzaamaan op hun plek beginnen te vallen heel interessant.

Wat razend knap is, is de subtiliteit van de onderliggende thematiek, die eigenlijk pas tegen het einde steeds verder aan de oppervlakte komt drijven en mij in de laatste hoofdstukken omver blies. Ik wist niet dat ik dit verhaal wilde en nodig had, maar ik kan je verzekeren: Ik wilde het en ik had het nodig. Vooral het bevredigende einde was ongelooflijk fijn om te lezen.

Wie denkt dat hij een schattige retelling gaat lezen van Disney's the little Mermaid komt bedrogen uit. Wie, net als ik, veel meer houdt van de versie zoals Andersen hem vertelde zal aan dit boek wel eens veel meer plezier kunnen beleven dan van te voren gedacht!