Hoe komt het toch dat Grunberg de emoties zo hoog op moet laten lopen en de drama zo zwaar aan moet dikken, terwijl hij dat helemaal niet nodig heeft?!

Pas halverwege het boek lijkt hij er vertrouwen in te hebben dat het boek iets kan worden, en dat hij voldoende aandacht getrokken heeft om zijn lezers het boek uit te laten lezen. Dat terwijl er zat “Hofmeesters” rondlopen, die teleurgesteld in het leven zijn, waarmee Grunberg, met een subtielere aanpak, het verhaal aannemelijker had kunnen maken.

Ik ben het met Anne Marie en anderen eens dat Grunberg kan schrijven,….maar waarom zo overdreven?