Het eind van de wereld of een leven zonder liefde? Hmm, goede vraag, wekt direct interesse voor dit boek.

Het voelt misschien een beetje aan als een cliché verhaal, dat is het waarschijnlijk ook wel een beetje, maar het zorgt voor een goed gevoel. En dit boek heeft een interessant en originele twist. Het is een grappig en lief boek.

Poppy is een geweldig personage om over te lezen. Ze is nuchter, denkt logisch en is sarcastisch, ook kan ze nog kinderlijk enthousiast zijn. Noah daarin tegen is stoer, grappig, soms wat opvliegend, maar ook kwetsbaar. Hij is schattig en bedoelt het allemaal goed.

Hij en Poppy zijn geen standaard stel. Hun ontmoetingen zijn grappig, ze hebben altijd het perfect weerwoord tegen elkaar. Ze zijn eerlijk, praten makkelijk over alles. Ze zijn er echt voor elkaar. Dit boek is lief romantisch. Je wilt er zelf door verliefd worden, net zo als Noah en Poppy, voor hun lees ik dit verhaal. Hun liefde is misschien wat extremer dan in het echt, maar het heeft ook wel wat realistisch. De onzekerheid, het verlang. Liefde heeft zoveel invloed op ons.

Dit boek geeft er een interessante kijk op, wetenschappelijk en verklarend. Het lijkt me echt vreselijk om die onderzoekers te zijn, volgens mij word je daar echt hard van en voel je je schuldig. Het boek draait grotendeels om Poppy en Noah, zij zijn de kern, de ouders en vrienden zijn wel aanwezig, maar oppervlakkig.

Het boek eindigt anders dan je zou verwachten. Ik vond het emotioneel, maar ook inspirerend. Liefde is iets moois.