Op een dakterras in Istanbul, het was in 2005, hoorde ik voor het eerst van dit boek. Van een Engelsman. Hij was enthousiast. Ik nam me die avond voor de titel te onthouden en het boek te gaan kopen. Lang lag het op de stapel nog te lezen boeken. En nu is het er eindelijk van gekomen. Ik heb het boek gelezen.

Na een toch wel wat moeizaam begin raakte ik steeds meer in de ban van het boek. Dit begon bij Pi's religieuze ontdekkingstocht. Ging vooral door tijdens zijn zware overlevingsstrijd op oceaan en eindigde op bijna de laatste bladzijde.

In het laatste deel van het boek bezoeken twee Japanners, die onderzoek doen naar de oorzaak van het vergaan van het schip de Tsimtsum, Pi. Pi vertelt hen het verhaal. Maar is dit het ware verhaal? De Japanners denken van niet. Pi vertelt hen een ander, wat meer geloofwaardiger, verhaal.

Maar is dit verhaal waar? De Japanners weten het niet. En Yann Martel laat de lezer eveneens in het ongewisse. Want welk van de twee verhalen is waar? Misschien is deze waarheid wel die, die je zelf wilt geloven. Al met al is Het leven van Pi een boeiend en interessant boek waabij ik, na het lezen ervan, het gevoel heb gekregen dat ieder volgend boek van Martel alleen maar kan tegenvallen.