Er zijn een aantal opvallende dingen aan het boek. Natuurlijk het voor de hand liggende feit dat het allemaal moorden in de gayscene zijn. Wat mij bijvoorbeeld opviel is dat, naast Amsterdam, ook het oosten van het land goed vertegenwoordigt is. Niet direct een gebied waar je een woelige gayscene zou verwachten. ( oh vooroordeel! )

Een aantal van de moorden is al gelukkig opgelost, maar een aantal zijn cold-cases. Sommige krijgen af en toe nog aandacht in de media, anderen zijn helemaal vergeten. Terwijl een moord, op wie dan ook, nooit vergeten zou mogen worden.

Wat ik schokkend om te lezen vond was hoe vroeger, tot in de jaren 70, over homo’s gedacht en gesproken werd. Net als het feit dat de jongeren die bivakkeerden op de Dam eind jaren 60 voor de “lol” homo’s overvielen en in elkaar sloegen. Dat is iets wat ik nog niet eerder gehoord had.

Bij de Amsterdamse moorden zit een ieniemienie persoonlijk tintje. In die zin, gedurende een aantal van de moorden bevond mijn oom zich ook in de Amsterdamse gayscene. Hij moet daders en slachtoffers gekend hebben. Ik vroeg mij dit regelmatig tijdens het lezen af. Ik kan het helaas niet meer aan hem vragen.

Lezen over, waargebeurde, misdrijven vind ik altijd interessant. Dat het nu om een specifieke doelgroep gaat, vind ik alleen maar nog interessanter. Misschien ook omdat ik sinds kort uit de kast ben en nu dus ook bij de doelgroep hoor.

Moord is altijd fout. Altijd erg voor nabestaanden en zou nooit vergeten moeten worden. Op wie dan ook!