Dit boek had ik al in oktober gekocht, maar nog steeds niet gelezen. Er is al heel veel publiciteit geweest rondom dit boek. Het is in veel talen verschenen en enorm goed ontvangen. Het is het debuut van de Australische Graeme Simsion. De aanleiding dat ik het nu gelezen heb, was da t ik kaarten gewonnen had voor het bijwonen van een feestavond met Graeme, waarbij hij geïnterviewd zou worden door Marion Pauw. Reden dus om het boek snel te gaan lezen. Van te voren had ik wel een lichte aarzeling of ik het boek echt wel zo leuk zou vinden. Het werd namelijk erg grappig bevonden door voorgaande lezers, maar ging over de autistische Don Tillman. Ja, dacht ik… leuk hoor, lachen om een autist. Vind ik dat wel zo leuk? Nou, laat ik je verklappen. Ja dus. Het boek is geschreven vanuit Dons perspectief. En dat is echt heel mooi. Het heeft mij laten inzien hoe zijn gedachtegang is, waarom hij op een voor de meeste mensen vreemde manier reageert. Don is op zoek naar een echtgenote en doet dat in de vorm van een enquete, waarbij de toekomstige echtgenote vragen moet beantwoorden zoals: rook je? Kom je op een afspraak te vroeg/op tijd/ te laat? Hij ontmoet dan een kandidate die totaal niet voldoet. Rosie. Maar Rosie heeft een probleem. Ze is op zoek naar haar echte vader. Don gaat haar hierbij helpen. Het Vaderproject. Ook Gene en Claudia, 2 hele goede vrienden van hem helpen Don met het echtgenotenproject. Gene is getrouwd met Claudia, maar is haar niet trouw. En hij helpt Don. Gaat dat goed?
Het boek heeft mij van begin tot eind erg geamuseerd, is heel vlot leesbaar, maar heeft mij ook een inzicht gegeven in het leven van een willekeurige man die autistisch is. De auteur heeft dit boek met respect geschreven. Dus al mijn twijfels zijn weggenomen.
Een boek wat ik zeer kan aanraden en ik kijk uit naar het volgende boek van Graeme Simsion. Het Rosie Effect, wat in oktober 2014 uitkomt.