Een verhaal van Rene Appel leest altijd makkelijk weg, maar uit de vele (26) titels zijn er maar een paar piekers. Deze titel plaats ik helaas bij de mindere. Gebaseerd op actualiteiten worden hier de topics `hervonden herinneringen``psychotherapie` `MPS` volop uitgewerkt, wat mij begon te storen - wellicht omdat ik er al genoeg over gelezen heb in de media. Natuurlijk word je op een vertrouwde manier dicht bij de hoofdpersonen gebracht en is het zo uit de realiteit gegrepen maar ergens op 3/4 was ik in een stadium van irritatie met de hoofdpersonen, ik kreeg een hele slechte vibe van de negatieve houding. Iedereen lijkt erop uit te zijn elkaar te wantrouwen, zwart te maken, achterdocht en achterklap, ook de karakters die een hulpverlenende positie innemen zijn bezig met hun eigen persoonlijke agenda (Kohlmann en Milena). Realiteit in tijden van absurde gebeurtenissen (die voor komen) maar dan alleen maar 2000% negativiteit. Dit wrange gevoel wist ik ondanks een aardig plot niet meer kwijt te raken.