Als ik de ziel van deze korte, meeslepende roman zou willen benaderen zou het zijn met de typering: 'Liefde in tijden van integratie'. Terwijl je betrokken raakt bij het ontstaan van een ongewone liefdesrelatie schemert vanachter de afstanden in leeftijd, cultuur en persoonlijke geschiedenissen meer en meer de onontkoombaarheid door van het lot. Zo gaat het en tegelijk kan het zo niet gaan. Het verhaal heeft elementen van een Griekse tragedie zoals Oidipous, maar het plot biedt meer verrassingen. Een leeservaring met een palet aan emoties.
Bovendien: als Ilja Leonard Pfeijffer betoogt dat het geheim van een goede roman schuilt in het decor, dan heeft de schrijfster van 'Wilde tulpen' zichzelf een uitstekende dienst bewezen. Eigentijdse locaties (Amsterdam, Beverwijk, Corfu, Erbil) worden met gevoel voor kenmerkende details gepenseeld. Zodat je als lezer achterblijft met het gevoel: daar ben ik zojuist geweest. En ook: deze tragisch voor elkaar bestemde mensen heb ik zélf gekend. In een tegelijk zo compact geschreven boek is dat een hele prestatie.
De dilemma's van het opnemen van vluchtelingenstromen in een zelfgenoegzame westerse samenleving anno 2016 zijn onnadrukkelijk verpakt in een persoonlijk verhaal. Ook dat is een literaire prestatie van formaat, die nieuwsgierig maakt naar het volgende werk uit deze bron. Dat Hennie Harinck twee jaar 'embedded' is geweest om 'Wilde tulpen' te kunnen schrijven zegt alles over haar toewijding en is een extra reden om uit te kijken naar haar volgende roman. Maar eerst beslist deze lezen!