Een liefdesverhaal met katten, antibacteriële zeep en een robotarm. Het klinkt als een geflopt X-men film met een hoog clichégehalte. Maar het is niet geflopt, eveneens is het niet cliché. Het enige wat ik u nog kan zeggen is, wees optimistisch!

Petula, de hoofdpersonage, heeft haar zusje verloren. Ivan heeft zijn moeder verloren. Koula worstelt met een drugsprobleem en een alcoholverslaving. Alonzo onderging een zelfmoordpoging. Allemaal maken ze deel uit het therapeutische kunstklasje waar ze onder leiding van Betty kinderachtige kunstwerkjes maken. Naast haar ontelbaar vele katten, is de antibacteriële zeep Petula ’s beste vriend. Haar traumatische ervaring met haar overleden zusje zorgde ervoor dat ze zich heeft teruggetrokken in haar veilige cocon, waar ze ieder risico op gevaar onmiddellijk ontwijkt. Haar moeder troost zichzelf door ieder keer weer een nieuw kitten te adopteren en haar vader mijdt de situatie door zich telkens weer te overwerken. Op een bepaald moment komt er een nieuw lid bij in het kunstklasje. Jacob. Jacob met de robotarm. Jacob heeft net zoals de anderen ook problemen. Serieuze problemen waardoor hij uiteindelijk ook in het kunstklasje is beland. Naarmate de tijd verstrijkt, is Jacob erin geslaagd om de stevige muren van Petula af te breken. Terwijl Petula langzamerhand uit haar veilige cocon treedt, vlucht Jacob in zijn geheimen.

De enige reden waarom ik het boek heb vastgepakt op de boekenbeurs is omwille van de kleurrijke cover. Susin Nielsen mocht dan niet de cover gemaakt hebben, maar heeft wel het boek geschreven en dat heeft ze op een vrij geslaagde manier gedaan. Op een schaal van één tot tien was de schrijfstijl een dikke zes. Vlotte dialogen en korte hoofdstukken zorgden ervoor dat de 262 pagina’s als 100 pagina’s aanvoelen. Ook heb ik grote bewondering voor de originele namen waar de auteur steeds kan opkomen, zoals: Green Gables of Moominmamma. Maar ik mis de grote zucht op het einde van het boek. Ik mis de spectaculaire plot die de auteur zogezegd had aangekondigd. Ik mis de diepgang van en tussen de personages.

Van een pessimist een optimist maken, dat was waarschijnlijk het doel van de auteur. Van iemand die nooit buitengaat zonder een alarmbelletje tot iemand die door het rood licht durft stappen (niet dat je dat echt moet doen!). Van iemand die aan de dood denkt als die met kinderen speelt tot iemand die knutselwerkjes met hun maakt. Maar dat ben ik als lezer niet geworden. Ik was niet overtuigd van het optimistisch leven, integendeel dit boek bewijst zelfs dat het beter is op pessimistisch te blijven, maar in zekere maten. Wil je iemand bekeren in een pessimist of lees je graag kattenverhalen, dan is deze boek het geschikte boek voor jou.