Als ik mijn keuze maak welk boek ik ga lezen, heb ik niet de gewoonte na te gaan waarover het boek gaat. De factoren die het zwaarst doorwegen bij het nemen van deze beslissing zijn de auteur, de cover en de titel. Ik lees bijna nooit de achterflap en boekbesprekingen pluis ik pas uit nadat ik een boek gelezen en de recensie afgehandeld heb. En meestal worden de zo gecreëerde vermoedens, wat inhoud betreft, min of meer bevestigd.

Deze keer was ik toch even verrast toen ik tot de vaststelling kwam dat dit een verhaal was over de jacht op de schat van een beruchte 17de-eeuwse zeerover. Mijn eerste gedachten waren dan ook "The goonies meet Pirates of the Caribbean", en ik kan niet ontkennen dat ik dit onderwerp echt niet verwacht had van Preston & Child.

En zo ook het verhaal: de eerste 250 bladzijden is er van spanning niet veel te merken, maar is het een onvervalste avonturenroman, een genre dat ik ontgroeid blijk te zijn. In de laatste 100 blz, als de ontknoping nadert, komt er eindelijk wat vaart in het verhaal, maar het is te laat om het boek nog op een niveau te tillen dat ik van dit schrijversduo verwacht.

Natuurlijk blijven Preston & Child begenadigde vertellers, en dat uit zich hier in hun beschrijving van de typische dorpsmentaliteit van het niet zo welvarende vissersdorpje Stormhaven en ook is de evolutie van sommige karakters door het verhaal, naarmate ze dichter bij de schat komen, goed getypeerd.

Kortom, het is een originele poging om eens iets anders te schrijven, maar het resulteert in één van hun mindere boeken.