Met dank aan Overamstel uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Over de auteur:

Ilse Ruijters (24 juni 1979) maakte met De onderkant van sneeuw haar debuut.
Deze huiveringwekkende psychologische vrouwenthriller kwam uit bij The House of Books en werd bekroond met de Hebban Thriller Debuutprijs.
Op dit moment schrijft Ilse voor verschillende media en werkt ze als freelance dagvoorzitter en presentatrice. Later als ik dood ben, lag vanaf 1 oktober 2016 in de schappen.

Cover:
Prachtig vormgegeven en passend bij het verhaal naar zal blijken. En wat een titel ook zeg. Ik zou hem direct oppakken, maar ook omdat ik na De onderkant van sneeuw sowieso al bijzonder nieuwsgierig was naar dit boek!

Achterflap:
Ik kan niet ruiken, niet horen, niet proeven, laat staan voelen.

Ik zie alles.
Ik zie niets.
De stoel, de keuken, zijn benen, het pistool in zijn handen.

Elin denkt alles te hebben. Een leuke vent, fijne ouders, een vaste baan. Maar dan ontdekt ze dat haar verleden één grote kluwen leugens is. Wie zijn haar echte ouders? En wie is zijzelf eigenlijk? Er is maar één plek waar ze deze antwoorden kan vinden: in het criminele circuit. Ze zegt haar vertrouwde leven op, accepteert een baan in een tbs-kliniek en ontdekt veel te snel dat aan elk antwoord een prijskaartje hangt.


Mening:
Sodeju wat een verhaal. Hoe word je van je sokken geblazen? Nou zo dus!
In de ik-vorm start de proloog. Indringend, spannend, moord.. Vanaf nu steekt de wind op en volg je Elin vanaf dag 1 dat ze begint te werken in een tbs-kliniek.
Door middel van switchen tussen het heden en het verleden leer je Elin en alle bijkomende personages kennen. Wie is haar familie, hoe kwam Elin groot? De verhaallijn met tante Will is ontroerend, grappig, en toch ben ik op mijn hoede.
En wat bracht haar tot de beslissing om in een tbs-kliniek te gaan werken? Over tbs’ers en collega’s gesproken! Wát een personages, het is origineel, het is pakkend en de storm trekt aan om vervolgens weer even te gaan liggen.
De meerdere lagen in het verhaal: de moorden, de tbs-kliniek en het verleden van Elin, met de daarbij horende meerdere personages én tussenstukjes van de moordenaar weten optimaal te intrigeren.
En te irriteren, Elin maakt af en toe de onmogelijkste beslissingen, geweldig hoe ver dit van je af kan staan.
De schrijfstijl is bijzonder fijn, het switchen soms even too much, maar het leest als een trein. Seksuele spanning, gezond vs. ongezond en gewelddadig, het is een extra dimensie en gruwel in het complete gebeuren.
Dan waar de storm ging liggen kun je je richting einde op een tsunami gaan voorbereiden….wat een einde! Wat een plot! Kippevel op het laatst, hoe onverwacht, verrassend en nasudderend.

Later als ik dood ben is een indrukwekkende psychologische thriller. Een indringende start, een onderhoudend midden en een einde waarbij je niet alleen op het puntje van je stoel zit, maar er uiteindelijk achterover vanaf mietert.

Conclusie:
Schrijfstijl: 4
Plot: 5
Spanning: 4
Leesplezier: 5
Originaliteit: 4.5
Psychologie: 4.5

Vier en halve sterren voor Later als ik dood ben.

Karin Meinen.