Gerben Colster is het literair pseudoniem van Hans Dijkhuis ( Heiloo,1952), filosoof en schrijver. De lezer kruipt in het hoofd van de redacteur van het sufferdje De Luisterpost. Had ik als lezeres aanvankelijk wat moeite om me in die hoofdpersoon te verplaatsen, naarmate ik verder in het boek kwam werd ik steeds enthousiaster, meer ontroerd en geraakt door de detaillistische beschrijving van de op het eerste gezicht onbenullige situaties. Humor en satire wisselen elkaar af. “Je kunt een dorp wel verbouwen, veel verandert er niet”, zong Maarten van Roozendaal in zijn lied Postbode. In een interview met Joost Zwagerman in Vrij Nederland (2005) zegt hij: ‘Die regels zijn geïnspireerd op Heiloo, mijn geboortedorp. Heiloo was groen en keurig, in mijn ogen chic. Een aangeharkt dorp. Verslaggever en hoofdredacteur Falentijn woont in zo’n dorp en zijn leven speelt zich daar af. Op de vierkante centimeter. De gêne, het ongemak, de onhandigheid van de hoofdpersoon worden mooi beschreven. Hij is een uiterst fatsoenlijke man met voor hem op het verkeerde moment een aantal ongemakken, die Colster via Laurel en Hardy-achtige beelden weet te beschrijven. Ik heb erg moeten lachen. Het taalgebruik dat Colster Falentijn toedicht is dat van een uiterst fatsoenlijke man, zeer verzorgd, bijna archaïsch aandoend. De vele woordspelingen die refereren aan de gerookte zalm, zoals het neusje van de zalm, het Forellenkwintet van Schubert, de oranjeroze nachtmerrie zijn vermakelijk. De gerookte zalm is vooral smakelijk en is inderdaad de rode draad in het boek. Het gebruik van Franse woorden en uitdrukkingen is expres over de top. Na hoofdstuk 12 volgt hoofdstuk 12 ½, een mooie vondst. Twee finales. De dood, de ouderdom, eenzaamheid, het opgesloten zitten in jezelf en daardoor moeite hebben met contacten, de liefde: thema’s die op subtiele wijze in het boek verwerkt zijn.