Wat ben ik een grote fan van Cassandra Clare! Haar schrijfstijl leest zo lekker weg, waardoor ik het steeds moeilijker kreeg om haar boeken weg te leggen. Na de Stad van Glas (deel 3) was het tijd voor het vierde boek in de reeks genaamd Stad van Gevallen Engelen.
Aangezien het actiegehalte nu wat lager lag dan gewoonlijk bleef het toch een ge-wel-dig verhaal. Alle theorieën die ontstaan werden in de voorbijgaande boeken, werden in dit boek met kleine stapjes verduidelijkt. Wat me opviel was dat Cassie ook andere rollen meer aanbod liet komen. Zoals Maya, Alec en Isabelle. Zo kreeg ook de vampier Simon, aka beste vriend van Clary, een grote rol. Hij zit nog steeds in de knop met zijn bestaan als 'Daglichteling' en zijn bloeddorst terwijl de oudste vijand nog eens achter hem aan zit ook. De relatie tussen Jace en Clary is op en top actief, al is dat van korte duur als blijkt dat de krachtigste demon aller tijden iets kwaadaardig heeft gedaan met Jace, waardoor dromen en realiteit heel dicht bij elkaar liggen.
De actie miste ik wel enorm maar het gevoel dat Cassie steeds gebruikt heeft bij het weergeven in haar verhaal en de personages zorgde ervoor dat ik weer met plezier het boek heb gelezen. Maar nu begin ik me wel stilaan te realiseren dat ik nog maar twee boeken te gaan heb voordat ik definitief afscheid moet nemen van de schaduwjagers.