Het hoofdpersonage is Claudia (ontwerpster Vivian D) als kind en als volwassene. De delen wisselen elkaar af en je merkt ook een duidelijk invloed van de ene levensfase op de andere. Haar beste vriend en compagnon Marnix, haar grootouders, ... allemaal zijn ze verweven met haar huidige persoonlijkheid.
Esther Verhoef is vooral gekend om haar psychologische thrillers, maar dit was echt een mooi uitgewerkte roman. Het verhaal speelt zich af in de modewereld, een sector waar ik helemaal niets mee heb, maar dat stoort eigenlijk niet. Het gaat meer over hoe jezelf vinden, weten wat belangrijk is in het leven, ... En daar kan iedereen zich wel iets bij voorstellen, met of zonder mantelpakje van Chanel :)
Ik vond goed doordacht, subtiel en vlot geschreven. Het enige wat mij een beetje stoorde was dat de hoofdstukken soms extreem kort waren. Op sommige plaatsen maar 1,5 pagina of minder... Bij bepaalde gebeurtenissen in het verleden of in het heden is dat heel logisch, en zorgt het zelfs voor een verrassingseffect. Maar op andere plaatsen werkte het voor mij wel "vertragend": ik moest er telkens terug inkomen, even stilstaan bij het leeftijdsverschil tussen de flash back en flash forward.
Ik was helemaal mee, je snapt waarom Claudia bepaalde zware beslissingen heeft moeten nemen en waarom ze bijvoorbeeld twijfelt over de authenticiteit van haar modemerk na de vijandige overname. Hoe ze vertelt over haar verleden: over niet begrepen worden, nergens bij passen, als "anders" worden gezien door bijvoorbeeld als jong meisje een jasje van veren te maken voor haar opa, ... tot ze eindelijk haar roeping heeft gevonden en iedereen haar snapt. Je komt stukje bij beetje meer en meer te weten over Claudia. Ik vond dat ongelofelijk goed gedaan, herkenbaar, vol echte emotie zonder sentimenteel te worden.