In Dierenbrein & mensenlijf neemt Barbara Natterson-Horowitz je mee in de wereld tussen de "menselijke geneeskunde" en "dierlijke geneeskunde". Zij is er van overtuigd dat deze disciplines meer samen moeten gaan werken. Mensenartsen kunnen leren van dierenartsen en visa versa.

In het eerst hoofdstuk Mensen en andere dieren word je meteen gebombardeerd met feiten en vragen waar Barbara mee zit. Je leest mee met haar reis naar het zelf ontdekken van de overeenkomst tussen de geneeskundes. Ze heeft er een naam voor bedacht, voor de samenwerking: zoöbiquity. 

Flauwvallen, zelfmoord, zelfverminking, verkeerde diagnoses, seksualiteit, drugs, hartaanvallen, obesitas, eetstoornissen, soa's en puberteit worden besproken in dit boek. Ik heb bijna twee weken er over gedaan om dit boek uit te lezen. Op bijna elke bladzijde heb ik iets nieuws geleerd. Sommige hoofdstukken, zoals over de soa's moest ik mij door heen worstelen, maar de hoofdstukken over obesitas en eetstoornissen waren juist weer heel erg interessant en vloog ik door heen. 

Ben je geïnteresseerd in de diergeneeskunde en/of mensengeneeskunde, dan is dit boek echt wat voor jou. De schrijfstijl is alsof Barbara het verhaal aan je staat te vertellen. Ze neemt je echt mee in haar ervaringen.