Het ongrijpbare van poëzie is voor veel mensen een hoge
drempel om er zelfs ook maar aan te beginnen. Moeilijk en
verwarrend, het levert meer vragen op dan antwoorden, de vaagheid
is zelfs ergerniswekkend te noemen. Juist dan wordt het tijd voor
deze jukebox van Ingmar Heytze waarin hij veertig van zijn meest
geliefde gedichten van anderen heeft samengebracht als 'briljant
debuut van mijn eigenhandig in elkaar genaaide Dichter van
Frankenstein'. Over de gedichten valt veel te zeggen, vooral dat ze
stuk voor stuk de eenvoud in taalopzet en de verrassing in
bijzondere beeldspraak laten zien. Ze belichamen de dichter die
Heytze zelf is, zonder ooit een woord van hem gelezen te hebben.
Nog boeiender zijn de begeleidende tekstjes waarin hij met
verhalende pen de ruimte schetst die het gedicht voor hem geopend
heeft. Niet als verklarende allesweter maar gewoon als
gepassioneerde poëet die graag wil vertellen hoe het allemaal zo
gekomen is. Wat mij betreft: dit prachtige boekje lezen en
afwisselen met Komrij's Canon, dan kom je in de
poëzie al een heel eind.