De vorige roman van Douglas Kennedy "Een liefde in Parijs" viel
me helaas wat tegen omdat het boek op een bepaald moment onrealistisch
en zweverig werd. Dit past totaal niet bij Kennedy omdat hij juist altijd
zo meeslepend en realistisch schrijft.

"Aan het einde van de wereld" kwam wat traag op gang en even was ik bang
dat ik voor het eerst een boek van Douglas niet uit zou lezen. Gelukkig
heb ik doorgezet en werd ik weer meegesleept door het aangrijpende leven van de hoofdpersoon Jane.
Het is ongelooflijk knap dat een man zo boeiend kan vertellen over een vrouwenleven. Douglas Kennedy is hier echt een ster in.

Sommige gedeeltes over klassieke muziek en literatuur vond ik wel wat saai maar een paar subplots in dit boek die ik totaal niet zag aankomen en die bij mij insloegen als de bliksem maakte dit weer helemaal goed.
Ook al begon het boek wat traag de laatste 100 bladzijdes werden ineens super spannend waardoor de roman ineens veranderde in een thriller die las als een rit in een supersnelle achtbaan.

Gelukkig Douglas Kennedy is weer terug.