Als nieuwbakken moeder, veellezer en googelende vrouw bereiken advertenties mij van boeken 'die voor mijn doelgroep zijn geschreven'. Van deze reclamestrategieën was ik altijd wars, maar omdat ik me heb voorgenomen buiten mijn comfortzone te lezen, moet ik er toch aan gaan geloven. Omdat ik als klein meisje ontzettend trots was op Richard Krajicek, besluit ik iets van Daphne Deckers te gaan lezen. Als het dan toch buiten mijn comfortzone is, dan ook maar meteen met een niet navolgbare en onlogische redenatie. Toevallig kwam ik Typisch Nederlands tegen in een van de zwerfboekstations, dus de keuze voor het boek heb ik aan het lot overgelaten. En dan volgt de hamvraag: behoor ik inderdaad tot de doelgroep van dit soort boeken?

Het boek bleek een verzameling columns van Daphne Deckers, waarin zij haar rol als moeder, echtgenote en schrijfster met de nodige zelfspot beschrijft. In de columns komt opvallend vaak het onderwerp Nederlandse cultuur voorbij, wat linkt aan de titel. Met deze columns krijgt de lezer de indruk een inkijkje te krijgen in het leven van deze BN-er en haar gezinsleven.

Zoals het een goed columnist betaamd maakt zij gebruik van actualiteiten. Het nadeel daarvan is dat een paar jaar na dato de actualiteiten hopeloos zijn achterhaald. Deckers heeft echter een vlotte schrijfstijl, brengt zo nu en dan een scherpe analyse en gebruikt de nodige humor. Al met al heb ik dit boekje in een split second uitgelezen en denk dat ik aankomende zomer nog een boek van haar lezen. Maar dan wel een echt verhaal en, zoals het iemand uit de doelgroep betaamd, genietend van de avondzon in de tuin. Want ik heb moeten constateren dat ik inderdaad tot de doelgroep behoor.