Ruth woont afgelegen, in een straat met maar enkele huizen, samen met haar vriend.
Tegen haar vriend is ze altijd terughoudend geweest over hoe haar ouders om het leven zijn gekomen, ook over de rest van de familie laat ze niet veel los.
Haar moeder leed aan waanideeën, extreme paranoïa en Ruth begint zelf na enkele voorvallen te denken dat ze aan dezelfde kwaal lijdt, dat het mogelijk erfelijk is.
De ziekte, het syndroom van Capgrass, wordt aan het begin van het boek uitgelegd, maar ook tijdens het lezen komt er nog geregeld uitleg terug.
Er zit niet heel veel vaart in dit boek, het is lang nagelbijten wat er nu eigelijk precies aan de hand is en wie welk geheim waarom heeft.
De auteur is erg goed in psychologische thrillers en dit is niet anders. Niet lezen bij een winderige avond in een krakend huis.