Frank Tallis De ongeneeslijke Romanticus
Van de uitgever Atlas contact mag ik dit boek lezen en recenseren.

Frank Tallis is expert op het terrein van obsessies en dwangneuroses.
Als psychotherapeut schrijft hij over zijn werk, de alledaagse problemen van de liefde. Die mensen ziek maken en niet begrijpen waarom het hun leven zo beheerst.
Hij heeft een luisterend oor en probeerd te doorgronden wat er verder nog speelt, soms vloeit het gedrag voort vanuit hun kindertijd.

Wat een heel mooi verhaal was maar tegelijk ook triest over de vrouw die verliefd werd op haar tandarts. Wat ze al onderneemt om hem te zien en daar blijft het niet bij ze is ervan overtuigd dat hij dezelfde gevoelens heeft.
Ze gaat zelfs zo ver dat ze hem ervan probeert te overtuigen dat hij ook van haar houdt.
Frank stelde hele goede vragen zoals `Hoe wist je dat hij verliefd op je was? ` `Dat wist ik gewoon` Maar hoe dan? `Gewoon, dat wist ik`.
Frank weet op een goede manier de patstelling te doorbreken.
Uiteindelijk zegt ze, ik zag het in zijn ogen. En zo gaat het nog even door. Frank is er inmiddels van overtuigd dat zij er koppig ervan overtuigd is dat haar gevoelens worden beantwoord.
Helemaal erg werd het toen zij zijn vrouw belde en zij van haar te horen kreeg dat ze hulp moest zoeken. Uiteindelijk heeft de tandarts haar huisarts gebeld met alle gevolgen van dien.

Mensen die verliefd worden hebben allemaal de neiging om die te idealiseren ze plaatsen hun partner op een voetstuk en verliezen de realiteit uit het oog. Voor een psychotherapeut is het soms een lang proces om hem of haar te laten inzien dat een relatie uit twee personen bestaat.
En als één partij in de relatie niet verder wil, het voor de ander heel moeilijk is dit feit te accepteren.
Frank weet hier heelkundig mee om te gaan door soms ook met de partner een sessie te hebben en indien nodig ook met beide.
Een moeilijke casus met een pedofiel beschrijft hij ook maar geeft ook aan dat hij als psychotherapeut hem niet mag weigeren.

Het is een onverwachts mooi en leerzaam boek met vele herkenbare verhalen.
Waarin hij ook teruggrijpt hoe er vroeger over psychotherapie werd gedacht.
Hij had er geen moeite mee om eventueel een collega te raadplegen.
Niet iedereen is te genezen dat is ook niet het doel van de therapie, maar om er mee leren om te gaan.