Wat een heftig, maar soms ook irritant boek. Het is zo moeilijk om een oordeel te vellen over dit boek. Er zijn 2 belangrijke factoren in dit boek en die wil ik dan ook aanstippen. De humor is een drijfkracht van Izzy en omdat je haar verhaal volgt via haar blog, komt deze binnen zoals die zou schrijven. Deze humor is rauw en rechtdoorzee. Dit kan ik over het algemeen erg waarderen, maar soms is genoeg, genoeg. Er waren momenten waarop ik het niet prettig en ook teveel vond.

Het onderwerp slut-shaming is heel actueel. De manier waarop vrouwen door het slijk gehaald worden is echter niet alleen van nu, maar door de jaren heen alleen makkelijker openbaar te brengen. Vroeger gebeurde het vooral met bekende mensen, via de roddelpers, maar tegenwoordig kan het iedereen overkomen. Tenminste, als je niet goed oplet en er foto's in de verkeerde handen vallen. Wat onveranderd lijkt te blijven is de manier waarop er wordt gekeken naar een seksueel actieve vrouw en man. Een vrouw wordt al vrij snel een hoer, maar een man krijgt een high five voor zijn (vele) veroveringen.

Op tv zie je genoeg voorbijkomen over het weer hacken van een cloudserver en dat er foto's online worden geplaatst van bekende en onbekende vrouwen. In programma's als gestalkt komt slot-shaming ook voorbij. Vrouwen van wie een ex sexfoto's gebruikt om hun voormalige vriendin of vrouw terug te pakken, denk ik. Dit is dan weer een punt waarop ik het boek dus fantastisch vind. Dit boek laat zien hoe dun de lijn is waarop je als vrouw soms kunt bewegen als je seksueel actief bent. Je moet oppassen wie je wat toe vertrouwt en waar je wat doet. Met de digitale wereld zijn de camera's altijd maar een paar passen verwijderd.

Voor mij was de balans van de humor van Izzy en de boodschap van het boek af en toe zoek. Naar mate het boek vorderde en het verhaal zich meer ontwikkelde, kwam de humor minder op de voorgrond te staan en kreeg ik ook meer respect voor Izzy. Ze werd kwetsbaarder en dat kon ik wel waarderen. Dit heeft voor mij het cijfer dan ook opgekrikt.