Hédi Fried, °Sighet (Roemenië) in 1924 is schrijver en psycholoog.
Zij overleefde Auschwitz en reist al dertig jaar langs scholen en universiteiten om over haar ervaringen van de Holocaust, over antisemitisme en over racisme te vertellen.
In het boek beantwoordt ze 46 vragen die ze van leerlingen en studenten over deze onderwerpen kreeg.

De vragen konden ook door u en ik gesteld zijn. Daarom schreef ze ook dit boek, om duiding te geven en vragen, twijfels te beantwoorden en weg te nemen.

Hédi Fried beschrijft in haar voorwoord hoe zij de oorlog ervoer en hoe zij, haar
familie en landgenoten in 1944 door de Duitsers werden afgevoerd naar Auschwitz waar haar ouders bij aankomst onmiddellijk werden vergast en zij en haar zus de “selectie” overleefden.
Later werden ze naar drie werkkampen gestuurd, die ze ook overleefden.

De lezingen zijn haar manier om de gebeurtenissen te verwerken en te plaatsen, maar vooral ook om de jeugd te doen inzien en diets te maken in wat er werkelijk is gebeurd.
Het grootste trauma dat haar blijft achtervolgen is de dood (vergassing) van haar ouders.

Na de bevrijding heeft zij een nieuw leven opgebouwd in Zweden, waar ze de bevolking ervan probeert te overtuigen of te doen inzien dat wat in 1939-1945 gebeurde, zich morgen opnieuw kan voordoen. Eén oproerkraaier, één manipulator, één mooiprater...en de geschiedenis herhaalt zich.
Ze blijft zich inzetten voor de democratische waarden en de bestrijding van racisme. (© achterflap)

Het is een erg interessant, pakkend en leerrijk boek. De schrijfstijl is vlot en integer. Ondanks het onderwerp blijft Hédi Fried sereen en laat ze haat en afkeer niet de boventoon halen.
Het boek blijft nazinderen bij de gruwel en de ontberingen die deze slachtoffers ondergingen.
De auteur verbloemt niets en is steeds openhartig. “Luchtig” geeft ze een inkijk in de gebruiken, gewoontes, beslommeringen van het kampleven en de overlevingsdrang van allen.

Dat het boek ook actueel is, bewijst zij door haar een verwijzing naar de huidige vluchtelingenproblematiek. Geen enkel individu vlucht toch zonder reden weg uit zijn geboorteland? Hebben we dan toch niets geleerd uit het verleden?

Ondanks alles blijft/bleef zij geloven in het goede van de mensen en benadrukt dat haar geschiedenis het verhaal is van velen en dit mag nooit vergeten worden en moet generatie na generatie worden overgeleverd.

Het boek zet zeker aan tot nadenken over waarden, normen en democratie.

Dit boek moet gelezen en uitgedragen worden!