Een kantoor op stand- Hans Veeken

Ron Vegter, die jarenlang als tropenarts in Afrika en Latijns-Amerika heeft gewerkt, en daarna verhalen schreef over zijn avonturen, wordt aangenomen als hoofdredacteur bij het Medisch Tijdschrift. Een baan waarvoor zijn vrienden hem al waarschuwden… : “wat heb je te zoeken bij dat stofnest, dat instituut is blijven steken in de vorige eeuw…”. Toch gaat Vegter met frisse moed aan de slag. Hij gaat samenwerken met Lunstroom, een hoofdredacteur die al meer dan 20 jaar voor het Tijdschrift (met hoofdletter T) werkt.

Vanaf het begin wordt je het verhaal ingetrokken, en je voelt ook de beklemming en formele sfeer die in het gebouw hangt. Alles gebeurt op totaal inefficiënte wijze, computers zijn nog nauwelijks in gebruik, alles gebeurt met hangmappen en plakkertjes (die door iedereen worden meegezeuld). Tevens voel je aan den lijve de moeite die Vegter moet doen om als nieuwe collega, die moderner wil werken, moet opvechten tegen het bastion vertegenwoordigt door de hoofdsecretaresse Greet, en zijn collega-hoofdredacteur Lunstroom. Zij werken al jarenlang volgens dezelfde stromen, zelfbedachte regeltjes, en oh wee als je daar tegenin gaat.

Daarnaast is het moeilijk voor te stellen dat het tijdschrift financieel nog stand houdt. Het kantoor is namelijk gevestigd in een enorme villa, met tapijt dat vervangen wordt om het vervangen, mensen die zeer goed betaald worden en zeer goede arbeidsvoorwaarden hebben, veelvuldige etentjes en snoepreisjes enz enz. Begrijpelijk dus dat mensen beginnen te bokkken zodra er getornd wordt aan deze verworvenheden.

Het boek is een relaas over de moeizame tocht van Vegter om zich een plek te bemachtigen, het gedwongen vertrek van collega Lunstroom dat tot minzame blikken en opmerkingen leidt van het achterblijvende langzittende personeel, en uiteindelijk de finale met een modernisering door een interim (ideeën die Vegter allang geopperd had, maar waarvoor toen geen draagvlak was), met verstrekkende gevolgen voor Vegter.

Een bij tijd en wijle hilarische roman die doet voelen alsof je erin zit, en je regelmatig gefrustreerd doet denken “dat zoiets nog bestaat!!”. En ik denk dat het nog vaker voorkomt dan je zou denken…