Linwood Barclay is een Canadees auteur, geboren in de Verenigde Staten. Hij is de eerste internationale bestselling auteur van 13 romans, van onder andere Geloof je ogen, Een tik op het raam en Zonder een woord, het boek dat ik heb gelezen. Verscheidene boeken van Barclay kwamen in aanmerking voor film en televisie. Bovendien is hij ook journalist en tot voor kort columnist, waar hij een punt heeft achter gezet om zich volledig op zijn schrijverscarrière te kunnen concentreren.
De bestseller Zonder een woord, draait rond de 39-jarige Cynthia (vrouw van Terry en moeder van Grace) wiens ouders en broer 25 jaar eerder op wonderbaarlijke wijze van de aardbol verdwenen lijken te zijn. Geen getuigen, geen aanwijzingen, niets. De nacht van de verdwijning had Cynthia nog ruzie gehad met haar vader over haar foute vrienden en rebelse gedrag. Haar vader was streng en liet duidelijk merken wanneer hem iets dwars zat, haar moeder daarentegen liet het allemaal maar bezinken. Ze wilt nu eenmaal geen ruzie met haar kinderen. De volgende ochtend stond Cynthia op om naar school te vertrekken, maar haar huis voelde zo verlaten aan. Alsof er nog niemand had ontbeten, wat echter nooit het geval was. (Cynthia was altijd als laatste aan de ontbijttafel.) Haar moeder had ook geen briefje achtergelaten wat nochtans wel een gewoonte van haar was. 25 jaar lang heeft Cynthia met vragen gezeten, totdat ze in aanraking kwam met een soort opsporingsprogramma. De regisseurs van het programma willen natuurlijk alles publiceren over haar dramatische leven om zoveel mogelijk kijkcijfers te halen. Waar Terry helemaal niet mee opgezet is. Cynthia probeert zich optimistisch op te stellen want zij kan er misschien voordeel uithalen om via het programma aanwijzingen te krijgen over de nacht van de verdwijning. Na enkele weken komt er eindelijk schot in de zaak. De puzzelstukjes vallen stilaan stuk voor stuk mooi in elkaar.

Centraal in het boek staan de thema’s: pijn, verdriet, hoop dat je nooit mag opgeven en de miserie die mensen moeten doorstaan, doen alsof jij het slachtoffer niet bent (ten opzichte van de maatschappij) en toch gewoon verder moeten gaan met je leven. Wat een zeer moeilijke taak is. Het verhaal wordt verteld volgens het vertellende ik- perspectief. Het personage Terry vertelt het verhaal vanuit zijn standpunt, wat hij ziet en wat hij denkt. Het verhaal wordt wel verteld in de verleden tijd, maar het komt zodanig over dat de verteller het allemaal op de moment beleeft. Door de keuze van dit vertelperspectief voel je echt mee met het personage, je kan je helemaal inleven in de moeilijke situatie die hij moet doorstaan. Het verhaal begint met enkele grote flashbacks en verloopt verder chronologisch. Tussen het doorlopende verhaal komen hier en daar ook dialogen waar je aan het begin van het verhaal niets van kunt maken. Je weet niet wie het zijn of over wat ze het hebben, het is allemaal heel vaag. Op gebied van mijn levenservaringen leer ik wel veel bij uit dit boek, desondanks het boek niet gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Er zijn dan toch ergere dingen die mensen kunnen meemaken in hun leven bijvoorbeeld. Ik lees graag spannende thrillers waarin de protagonist veel erge gebeurtenissen ervaart, dit boek is hier een goed voorbeeld van.
Aan het begin van het boek komt meteen een spannende gebeurtenis waardoor ik dacht dat het boek zeer snel uit gelezen zou zijn, dit was echter niet het geval. Wanneer het eerste spannende deel voorbij was, had ik moeite om verder te lezen. Ik vond het verhaal wat saai worden, maar ik denk dat de oorzaak hiervan was dat ik te hoge verwachtingen had gekregen bij het begin. Enkele tientallen pagina’s verder werden mijn verwachtingen dan weer meteen ingelost. Dat gaf me dan weer moed om het boek verder te lezen. (Het leek wel een hele opgave voor mij om dit boek uit te lezen, ik lees nu eenmaal niet zo graag) Het boek las uiteindelijk wel zeer vlot. Ik heb het boek eerlijk gezegd met plezier uitgelezen, het zat vol verassingen en spannende scènes. Je probeert zelf uit te dokteren wat er juist met het gezin van Cynthia is gebeurd, maar na een tijdje kom je te weten dat je helemaal in de verkeerde richting aan het denken was. Ik vond enkel de laatste scènes minder goed, ze waren wat overbodig. Cynthia weet wat er allemaal met haar gezin is gebeurd maar toch is het verhaal nog niet beëindigd, er komt nog een heel deel om het boek gewoon wat aan te vullen.

Het boek heeft tot nog toe geen prijzen verdient, maar het is er zeker en vast wel enkele waard!