In het eerste hoofdstuk word je al meteen in het verhaal meegesleurd, ik was er even door van slag en vond het moeilijk te volgen. Dit was gelukkig alleen de eerste bladzijden zo. Er was geen “voorstelrondje” van de personages, maar meteen volle bak het verhaal in. Het maakte bij mij een hoop nieuwsgierigheid los, wie is wie en wat is er gebeurd?
Stukje bij beetje leer je de personages kennen, dit gebeurt deels in het verleden, in de periode dat ze elkaar leerden kennen op de middelbare school en ze een “verbond” vormden. Het verhaal gaat over Merel, Jasper, Daniel, Karin en Timo, een extreem hechte vriendengroep, die uiteindelijk toch een hoop geheimen voor elkaar blijken te hebben. Twee van de vrienden krijgen een ernstig ongeluk en vervolgens komen die geheimen van zowel het ongeluk als van andere zaken stukje bij beetje boven tafel.

Inge Ipenburg switcht in het verhaal steeds tussen het verleden en nu. Dat was voor mij even verwarrend in het begin, ook door de turbulente start van het boek. Hoe verder het verhaal vordert, hoe meer je juist door deze switches, wat puzzelstukjes op zijn plaats kan leggen. Het boek begint met het ongeluk en langzaam maar zeker ontrafel je tijdens het lezen wat er nou precies gebeurd is en wat er allemaal aan de hand is, ik vond dat interessant en leuk en hield me in de greep.

Het is een boek met veel wendingen. Ik zat constant op een ander spoor met wie ik dacht dat de dader zou kunnen zijn, of wat er nou aan de hand was met een van de andere geheimen die de hoofdpersonen voor elkaar achter houden. Ik vond het een mooie schrijfstijl. Het is geschreven vanuit verschillende personages, maar ook vanuit zowel het heden als het verleden, knap gedaan want het is wel goed te volgen en maakt het in dit boek juist heel interessant! Als je voor een die-hard thriller gaat, dan is het wel even wat anders dan je verwacht. Het is een psychologisch verhaal over vriendschap waar af en toe wat spanning bij komt kijken, maar wat vooral verrassend en knap in elkaar gestoken is.