De Opwindvogelkronieken leest als een trein, maar staat vol bizarre dingen. Zo heeft de hoofdpersoon heeft opeens een vlek op zijn wang, vrouwen likken eraan, en hij komt opeens klaar? Sorry, maar wat heb ik zojuist gelezen?

Verder staat het boek weer vol met interessante historische anekdotes, sommige zijn echt te lang bij me blijven spoken (het verhaal van luitenant Mayima, brrrr). Toen wilde ik een paar dagen niet verder lezen omdat steeds die gruwelijke scene bij me terugkwam. Had ik het eindelijk losgelaten, had de hoofdpersoon er zelf een nachtmerrie over!!

Het knappe van De Opwindvogelkronieken is dat het doorspekt is van de absurditeiten en anekdotes, en het toch de aandacht weet vast te houden. Murakami's romans staan vaak vol met puzzeltjes en raadsels die niet opgelost worden.
Toch bekroop mij het gevoel dat Murakami bij dit boek zelf ook niet helemaal meer volgde wat er uit zijn toetsenbord kwam.