De cover van De Laatste Zes is best minimalistisch, en toch trok hij me aan. Misschien was het net die rust op de voorkant, of die prachtige achtergrond van een donkere hemel gevuld met sterren die de doorslag gaf. Ik weet het eigenlijk niet en het maakt ook niet uit, want ik werd zeker niet teleurgesteld zodra ik dit boek in handen hield.

De Laatste Zes deed me een beetje denken aan andere sciencefiction verhalen: jongeren die naar een onbewoonde planeet worden gestuurd om de aarde te redden. Op het eerste gezicht lijkt dit verhaal dus een beetje cliché, als het typische ruimteavontuur waarbij de mensheid gered moet worden. Ik kreeg dat typische, onbehagelijke gevoel als je leest over stormen, woestijnen, overstromingen en aardbevingen. Toch hield het boek mijn aandacht vast en ik besloot verder te lezen.

In De Laatste zes worden de Italiaanse wedstrijdzwemmer Leo en de Amerikaanse Naomie uitgekozen om te strijden voor een plaats aan boord van het ruimteschip dat hen naar een maan van Jupiter zal vliegen - en nee, dus géén planeet. Dat vind ik best interessant. Meestal worden deelnemers naar planeten zoals Mars gestuurd en het idee van een leefbare maan is eigenlijk wel intrigerend. Het verhaal leest vlot weg en wordt ondersteund door wetenschappelijke termen en materiaal, maar dat hindert je leestempo niet. Onbekend jargon wordt ook nog eens extra uitgelegd (omdat onze wedstrijdzwemmer Leo eigenlijk niet veel afweet van wetenschap, haha).
De afwisseling tussen Naomi en Leo loopt soepeltjes en hun karakters zijn goed uitgewerkt. Je merkt hoe hard ze verschillen en wat de gevolgen daarvan zijn. Soms zijn ze echter net ietsje te goed in wat ze doen. Een heerlijk pluspunt is wel dat Naomi zo verzot is op wetenschap en zowat de slimste van de groep is: girl, you rock!
Ik vond Naomi in het begin van het verhaal zelf een beetje zielig, maar zij maakte een positieve evolutie door en uiteindelijk moest ik mijn mening herzien! Wacht maar af...

De verhaallijn steekt logisch in elkaar - misschien soms ietsje te logisch. De selectie van de kandidaten was best voorspelbaar en de gevolgen daarvan ook. Wel vond ik het plot - omtrent een geheim dat niet aan het licht mag komen - wél heel goed gevonden. Het was niet het typische: o, er is iets misgegaan met het ruimteschip, of zo. Dat ga ik natuurlijk niet verklappen ;). De spanningsopbouw zat ook lekker. Op sommige momenten kon ik het boek gewoon niet wegleggen: ik moest weten wat er ging gebeuren!

Al bij al heb ik genoten van De Laatste Zes en ik kijk zeker uit naar het volgende deel. Het is een beetje cliché, maar de auteur wist wel originele wendingen aan het verhaal te geven. Ik dank Agora voor hun vertrouwen!