Het is zonder meer een boeiend verhaal van Elena Ferrante over Elena en haar aartsvriendin Lila (officiëel Raffaëlla, door vele Lina genoemd). Twee opgroeiende meiden die elkaar alles vertellen en het beide geweldig goed doen op school. Lina zelfs nog beter dan Elena. Omdat ze deel uitmaken van de lagere klassen is doorleren niet vanzelfsprekend, zeker niet omdat dat in die tijd voor meisjes al helemaal bijzonder was. Uiteindelijk gaat Elena (gelukkig) toch naar het gymnasium, waar ze na wat aanpassingsproblemen een superleerling wordt. Lina, die niet naar een middelmare school gaat is nog intelligenter, ze is volkomen autodidactisch en legt regelmatig uit aan Elena hoe ze de stof tot zich moet nemen.
Kalverliefde en echte liefde komt ook uitgebreid aan de orde en het boek eindigt dan ook met een huwelijk voor één van de meiden (lees zelf maar wie).
Het is meer een vrouwenboek dan een mannenboek, als je dat tegenwoordig nog mag zeggen ;-) Ik ben wel enigszins nieuwsgierig hoe deze jonge dames zich verder ontwikkelen, dus wie weet komt het vervolg toch nog een keer op mijn lijstje te lezen te staan.