Ik ben ik ben ik ben, zeventien keer rakelings langs de dood door Maggie O’Farrel

Een memoir staat er op de cover. Dat klopt. In feite komt dit boek neer op 17 verhalen door O’Farrel geschreven dus ergens zou je het ook een verhalenbundel kunnen noemen. Ik liet me wel eens verleiden tot verhalenbundels, geschreven door mijn favoriete auteurs, en geen enkele keer viel dat mee. Kortverhalen zijn mijn ding niet. Waren mijn ding niet. Tot Ik ben ik ben ik ben.

Maggie O’Farrel heeft een meesterwerk afgeleverd. Elk verhaal is puur en echt en het zindert en bruist, verveelt geen letter noch seconde. Met een memoir over een beperkt onderwerp ben je ook aan dat onderwerp gebonden, je kan geen ervaringen schrappen, noch toevoegen. Je doet het met de feiten die vast staan, een soort van recept met een beperkt aantal ingrediënten, aan het einde dan toch nog een 5-sterrengerecht op tafel zetten is enorm indrukwekkend.

Naast geweldig geschreven is dit boek ook volledig in overeenstemming met de inhoud vormgegeven. Een passend geheel dat je zal overrompelen, wiegen, wurgen, ontroeren.
Het doet je nadenken over je eigen bijna-dood-ervaringen; bewust meegemaakt, vergeten of zelfs nooit geweten. O’Farrel laat je voelen hoe broos het leven is maar ook hoe sterk een mens is. Hoe groot de kracht van hoop, geloof en liefde is.
Ik ben ik ben ik ben laat je op het puntje van je stoel gekluisterd lezen lezen lezen, tot je het helemaal uit hebt. Daarna wil je dansen, zingen, kussen, huppelen, lachen en huilen. Dan wil je stilzitten, bezinnen en misschien zelfs al direct opnieuw beginnen op pagina één.

Ik ben geraakt, ik ben ontwaakt.