Op de dag dat Alfie Summerfield vijf jaar wordt breekt de Eerste Wereldoorlog uit. Zijn vader meldt zich vrijwillig aan om zijn plicht te vervullen. In het begin schrijft hij regelmatig enthousiaste brieven naar huis, maar vier jaar later is deze stroom volledig opgedroogd. Alfie is inmiddels negen en draagt stiekem zijn steentje bij door schoenen te poetsen op het treinstation van King’s Cross. Een deel van het verdiende geld stopt hij in de portemonnee van zijn moeder en een klein gedeelte bewaart hij voor zichzelf. Hoewel zijn moeder vol blijft houden dat zijn vader niet meer schrijft omdat hij op een geheime missie is vermoedt Alfie dat dit niet waar is. Door een toevallige ontmoeting tijdens het werk ontdekt Alfie dat zijn vader in een ziekenhuis verblijft. Hoog tijd voor een eigen geheime missie: zijn vader moet weer naar huis komen, want alleen daar kan hij weer beter worden.

De jongen die zijn vader zocht is helemaal geschreven vanuit het perspectief van Alfie. Mede hierdoor is de schrijfstijl erg eenvoudig. Alfie is een heel voorlijk kind dat bij tijd en wijle behoorlijk scherpe observaties en ingewikkelde gevolgtrekkingen kan maken en dit is niet altijd helemaal geloofwaardig. Ook aan de kleine toevalligheden in de opbouw van de plot moet je als lezer maar niet te zwaar tillen. De Nederlandse titel lijkt na het succes van De jongen in de gestreepte pyjama een wat commerciële keuze om de verkoopcijfers te beïnvloeden. Dat is jammer want de originele titel van het boek, Stay Where You Are And Then Leave, is een goed passende titel die een ontroerende rode draad vormt in het boek.

Dit jaar is het honderd jaar geleden dat de Eerste Wereldoorlog uitbrak en daar sluit dit boek prima bij aan. Geen verhaal over loopgraven en veldslagen, maar over de hachelijke situatie waarin gezinsleden achterblijven en hoe moeilijk het is voor de mannen die gevochten hebben aan het front weer een plek te vinden in de “normale” wereld.

Als roman voor wat oudere kinderen is De jongen die zijn vader zocht erg goed geslaagd. Voor volwassenen mist het verhaal echter wel wat detail en diepgang; de personages blijven oppervlakkig en is er net wat te veel toeval nodig om het verhaal rond te krijgen. Dit neemt niet weg dat John Boyne alweer een boek heeft geschreven dat vlot wegleest en krachtige emoties oproept bij de lezer.