Iedere dag neemt Zoë Walker de trein en metro naar haar werk. Op een dag ziet ze in de krant een foto van zichzelf bij een seksadvertentie. Ze heeft deze natuurlijk niet geplaatst. Ze laat dit aan haar man en kinderen zien zodra ze thuiskomt. Zij denken echter dat het iemand is die heel hard op Zoë lijkt. Zoë heeft toch haar twijfels en gaat op onderzoek uit. Zo ontdekt ze dat een vrouw die ook met haar foto in de krant stond en iedere dag de trein nam, gewurgd teruggevonden werd. Ze begint nu ook voor haar leven te vrezen. Wie heeft de advertentie gezet? Wie weet haar dagelijkse routines? Ze neemt contact op met Agent Kelly Swift. De enige die haar echt serieus neemt.

Je leest dit verhaal uit standpunt van Zoë, die geobesedeerd geraakt in haar zoektocht en paranoia is bij iedereen die ze ziet of hoort, en van Kelly, de agente die om al de vrouwen geeft en haar persoonlijke reden om deze ook te helpen. Je krijgt ook stukken te lezen van de dader, deze staan in cursief, die wel angstaanjagend zijn.

De schrijfster heeft het verhaal vlot neergeschreven. Je wordt meegesleurd door het verhaal. Je gaat als het ware zelf mee op zoektocht naar de dader. Ze laat je ook iedere keer denken: ‘Ha, dat is de dader’ maar het boek heeft toch een heel verrassend einde dat niemand had kunnen denken.