Vol goede moed en plezier begon ik aan De meisjes. Een nieuwe hype, maar verdiend of niet? Het thema sprak me wel onmiddellijk aan... Jaren 60-70, hippies, flower-power, maar voornamelijk het sekte-gedeelte waar er naar Charles Manon verwezen werd. Dus mijn hoop was groot om een gelijkaardig boek als Helter Skelter te kunnen lezen...
Een perfect gekozen cover die geweldig goed bij het thema past van het boek. Achterflaptekst wekt ook de interesse op. Nu alleen de inhoud nog, wat eigenlijk een beetje tegenviel.
Emma Cline kan voortreffelijk schrijven, maar het verhaal van De meisjes kreeg geen vaart. Het kabbelde een beetje voort. De start van het boek vond ik niet heel duidelijk waarbij ik mijn idee moest aanpassen naar het midden toe. Waar het einde dan een sprankelend plot moest worden, bleef ik weer op mijn honger zitten.
Misschien was mijn verwachting veel te hoog voor ik begon te lezen maar De meisjes is voor mij zeker geen hype.
Je vraagt je misschien af waarom ik dit boek dan een 3,5 sterren geef... Het verhaal kon me dan misschien niet echt boeien maar de schrijfstijl van de auteur is niet niks. Misschien toch een aanrader voor de die hard-literatuurlezer maar ik had iets meer spanning in het ganse verhaal verwacht.