Dick van den Heuvel heeft al heel wat scripts geschreven voor films en tv-series zoals bijvoorbeeld de dramaserie â€˜Missie Warmoesstraatâ€™. Hij schreef ook jeugdboeken en romans, maar vooral bekend zijn de thrillers die hij schreef in de serie Wulffers en de zaak vanâ€¦. Bij het verschijnen van een nieuw boek van deze bekende auteur zijn de verwachtingen dan ook telkens hoog gespannen.
De gepensioneerde bibliothecaris Gijsbert Versteeg wandelt iedere ochtend van de Plantage Kerklaan naar het Van Gogh Museum in Amsterdam, waar hij zijn dagen slijt als suppoost. Op een zondagmorgen, tijdens zijn ronde door het museum, vindt hij het lijk van een man op de vloer, de vooraanstaande kunsthandelaar Arend-Jan Frankendael. Rechercheur Susan Scheffer heeft zo haar eigen problemen en heeft weinig zin in het onderzoek. Versteeg, met zijn leven van veertig jaar tussen de boeken achter zich en alle kennis op zak, en met veel zin om de dagelijkse sleur te doorbreken, begint aan een eigen queeste op zoek naar de oplossing van deze moord...
Het verhaal wordt onderbroken door brieven van iemand die zich voordoet als Van Gogh. Gijsbert Versteeg krijgt de brieven in handen en reist af naar het adres waar de post aankomt: Parijs. Met zijn luisterend oor, traag tempo en oneindig veel geduld probeert hij de moordenaar te ontmaskeren. Tijdens deze zoektocht groeien rechercheur Scheffer en hij langzaam naar elkaar toe.
De kracht van De kraaien van Van Gogh is de traagheid. Het verhaal is doorvlochten met prachtige zinnen als: â€˜Zelfs de tranen â€“ zo had hij zichzelf verzekerd â€“ waren parels aan een zware, maar mooie ketting.â€™ Mooi opgetekend in het portret van Amsterdam biedt dit verhaal een kijkje in de raadselachtige kunstwereld.
Heb je eerder een boek gelezen van Van den Heuvel, dan past De kraaien van Van Gogh perfect in het rijtje. De taal, opbouw en spanningsboog zijn nagenoeg hetzelfde. Geen scheurende wagens of gruwelijke moorden, maar slimme en doordachte handelingen. Een Nederlands misdaadverhaal, prettig om te lezen. Geboeid sla je de bladzijden om omdat je het hoe en waarom van de dader wilt weten, maar echt spannend wordt het niet.