De aangifte van een onrustwekkende verdwijning van Michiel Lambrechts, een journalist, maakt dat Pieter Van In weer op pad moet. Het levenloze lichaam wordt gevonden in een volledig overhoop gehaalde flat. Uit onderzoek blijkt dat de journalist nog zich nog altijd verdiept in het dossier van de Bende van Nijvel, en als er wat later dood en verderf gezaaid wordt op de parking van een supermarkt, zit bij de Brugse politici de schrik er diep in. Maar kan het dat de bende, die actief was in de eerste helft van de jaren 80, uit de as is opgestaan? Van In, Martens en Versavel moeten, op gevaar van eigen leven, alles uit de kast halen om deze golf van geweld een halt toe te roepen.

De schrijffabriek Pieter Aspe heeft met dit boek weer een Van In, de achttiende al, afgeleverd met alle vertrouwde ingrediënten: een dode in het eerste hoofdstuk; linken naar de politiek; en de verplichte aanslag op de op alcohol en sigaretten levende hoofdfiguur en zijn entourage.

De schrijfstijl van Aspe blijft echter aantrekkelijk, en maakt dat ook dit boek weer een plezier is om te lezen. Zijn rechttoe rechtaan schrijfwijze zorgt ervoor dat je de bladen in een recordtempo kan omslaan, zodat lezen een absolute ontspanning wordt.

Dertien in een dozijn, vraag je je dan af. Nee, want Aspe verrast in dit boek toch wel op twee manieren: enerzijds creëert hij een speciale sfeer in dit boek, door een ingrijpende gebeurtenis te laten plaatsvinden in het privé-leven van één van de hoofdpersonages. En anderzijds slaagt hij erin mij te verbazen met het einde van het boek. Daar wordt, out of the blue, iets gesuggereerd wat mij even stil deed worden. Dat was gewoon briljant.

Even terzijde: voor de tweede keer op korte tijd heb ik weer eens moeten vaststellen dat de tekst op de achterflap inhoudelijke fouten bevat t.o.v. het boek: de journalist die de verdwijning komt aangeven is Jens Vermeire. André Broes is de vriend van de vermoorde journalist, en werkt in de reissector. Lezen de achterflapschrijvers de boeken niet?