De stille zonde is het thrillerdebuut van Lieneke Dijkzeul. Zij heeft haar sporen verdiend als schrijfster van kinderboeken, maar de vraag is uiteraard bij de publicatie van haar eerste misdaadroman of ze ook met dit genre uit de voeten kan.
Eric Janson wordt vermoord tijdens een schoolreünie. Hij was leraar Engels en tijdens het feest waren veel oud-leerlingen aanwezig. Maar wie is de dader? Een moeilijke opgave voor Paul Vegter, rechercheur. Een paar mensen vallen meteen op waaronder David Bomer en Eva Stotijn, een alleenstaande moeder met een dochtertje. Ligt de oplossing in het verleden? Was er een insluiper?
Lieneke Dijkzeul heeft een Nederlandstalige misdaadroman afgeleverd die mooi in balans is. Vakmanschap is meesterschap en een schrijfster met ervaring. Dat waren gedachtes na het lezen van De stille zonde.
Het verhaal is goed opgebouwd, het wringt nergens, doet niet geforceerd aan en is nergens schreeuwerig of effectbelust.
Lieneke Dijkzeul maakt van rechercheur Paul Vegter een man van vlees en bloed.
Andere dragende personages krijgen eveneens lichaam en ziel. Het zijn gewone mensen, gevormd door hun portie levenservaringen die ze met zich mee dragen. De schrijfster belicht dit gegeven zonder dat het zwaar of klagerig wordt. Het is er nu eenmaal en het geeft diepte aan personages. De relatie van Eva Stotijn met haar omgeving en haar dochter wordt indringend en gevoelig beschreven. Grote woorden of overdrijvingen kom je niet tegen. De kracht schuilt in het kleine.
De spanning van het verhaal zit hem niet in een denderend plot of een spectaculair einde. De spanning zit hem in de mooie opbouw, de diepgang en het benieuwd zijn naar de ontknoping en het lot van personages. Een mooi, klein debuut voor de thrillerwereld. Klein betekent in dit geval een groot compliment.