Twintig jaar geleden verloor Julia haar zoontje Jens. Hij klom over de tuinmuur van het vakantiehuisje van zijn grootouders, verdwaalde in de mist en werd nooit teruggevonden. Vanaf die dag staat Julia’s leven stil. Ze is haar kind kwijt, ontloopt haar ouders die niet goed genoeg op haar zoontje pasten, stoot andere familieleden af door haar langdurige rouw. De onzekerheid over het lot van haar zoon maakt haar eenzaam, depressief en afhankelijk van alcohol. Op een dag wordt ze gebeld door haar vader Gerlof. Hij woont nog steeds op Öland, het eiland waar zijn kleinzoon verdween. Door lichamelijke ongemakken moest hij zijn vissershuisje inruilen voor een kamer in het bejaardenhuis, maar hij is geestelijk nog helemaal bij. Hij ontving een postpakketje met daarin de sandaal die Jens droeg bij zijn verdwijning. Het bracht Gerlof op wat ideeën. Hij wil graag dat Julia naar Öland komt om samen met hem en een paar oude vrienden de zaak uit te pluizen.

Als Julia op Öland aankomt, is het herfst. De kustdorpjes zijn zo goed als verlaten, de zee beukt op de keienstranden, het landschap is in grijstinten gehuld en de wind rukt aan de jeneverbesstruiken en het dorre gras. Gerlof neemt Julia mee naar verschillende oude bewoners van Öland. Tot haar teleurstelling brengen ze haar geen stap dichter bij duidelijkheid over het lot van haar zoontje, al is het wel de eerste keer dat ze hoort vertellen over Nils Kant. Kant kwam uit een rijke familie op Öland. Hij liet een spoor van doden achter zich toen hij vlak na WOII Öland halsoverkop moest verlaten. In het begin van de jaren zestig werd zijn lijk terug naar Öland gebracht. Hij was dus al dik tien jaar begraven toen Jens verdween. Toch vertellen Ölanders elkaar in het schemeruur verhalen over Nils Kant, over zijn gewelddadige jeugd, en over het feit dat hij nog regelmatig op Öland gezien wordt. Heeft Nils Kant iets te maken met de verdwijning van Jens? Gerlof denkt van wel… maar hoe kan hij dat na twintig jaar bewijzen?

Schemeruur is het eerste deel van wat een kwartet rond de vier seizoenen op het eiland Öland moet worden. Debutant Theorin neemt de tijd om zijn karakters goed neer te zetten en hij gebruikt daarvoor twee verhaallijnen. De eerste gaat over Nils Kant, zijn opvliegend karakter en moorddadige trekjes. In de tweede komt het uit elkaar gegroeide gezin van Gerlof aan bod. Heimwee naar de tijd voor Jens verdween, verdriet en schuldgevoel strijden om de boventoon. Terwijl de karakters voor de lezer gaan leven, doseert Theorin de spanning. Enkele strategisch geplaatste cliffhangers houden de lezer op het puntje van zijn stoel. Tegen een herfstige achtergrond, met een ijskoude wind en een bulderende zee, dendert het verhaal naar zijn ontknoping. Die is verrassend, origineel en bovendien dubbelop. Dit debuut smaakt naar meer. Hoe sneller de volgende delen van het Ölandkwartet verschijnen, hoe liever! (deze recensie verscheen eerder op ezzulia.nl)