De stem van de viool was mijn eerste boek van Andrea Camilleri. Ik had deze Italiaanse thriller voor een leuk probeerprijsje op een boekenmarkt op de kop getikt. Aanvankelijk kon het boek me niet bekoren maar naarmate het verhaal vorderde en ik aan de schrijfstijl begon te wennen, kreeg ik er steeds meer plezier in.
Het is vrij losjes en luchtig geschreven en ik vind thriller dan ook een te sterke benaming want de echte spanning ontbreekt. Oké er wordt een lijk gevonden en het blijkt moord te zijn maar het onderzoek wordt op zijn Italiaans gedaan. Rangen en standen zijn importante maar ook de famiglia speelt op de achtergrond een grote rol. Het is een typische Europese roman met idem speurwerk; verwacht geen overdreven achtervolgingsscènes, schietpartijen en hard-boiled speurders maar een commissaris van vlees en bloed.
Ik vond het een sfeerrijk met humor geschreven boek, ook wat rommelig, op zijn Italiaans zeg maar (het was niet altijd duidelijk wie wat nu zei en de overgangen waren af en toe wat vreemd). Er werden veel namen opgevoerd wat soms ook verwarrend was maar al met al ben ik niet ontstemd geraakt en vond ik
De stem van de viool een stemmig werkje om te lezen.