"Angst voor pijn en de onderwerping is vele malen groter dan de pijn zelf, hoe betrekkelijk ook." ~ p67.

Wat een geweldig vervolg! En het werd ook echt steeds spannender... Je voelt de krachten opstapelen tijdens het lezen, en zonder dat je het door hebt zit je zelf bijna in de Schemerwereld!

"Wel ironisch dat ze hier het veiligst dacht te zijn voor haar omgeving, terwijl ze door zijn toedoen juist in deze situatie was beland." ~ p167.

Sluimergeest is het tweede deel uit de Drakenzieler triologie. Na het spectaculaire einde van het eerste deel, probeert iedereen zijn leven weer op te pakken. Fenna is dankbaar voor de nieuwe start, maar alles voelt anders. Kan ze met Arlen gewoon de draad weer oppakken? Durft ze ooit de schemerwereld nog in? En Gille, wat is zijn toekomst nu? In 1 bladzijde zit je gelijk weer in het verhaal, en ben je weer terug op de Drakenburcht. Het wordt zelfs nog spannender dan het eerste deel! Ook word het verhaal iets breder neergezet, doordat wat meer personages worden uitgelicht. Zo krijg je meer van o.a. Gilles, Meester Vorric en Eames te lezen, waarbij Eames toch absoluut mijn favoriet is, hoewel een bepaalde draak toch ook echt de aandacht trekt! Cocky weet de lezer ook nu weer te verrassen met de wending die het verhaal neemt, en ik vond het verhaal van Gille echt gaaf. Dat zwarte randje geeft het verhaal net dat beetje meer.

"Hij wist dondersgoed waar hij naar toe wilde, wat hij wilde bereiken, alleen het 'hoe' was nog niet helemaal helder." ~ p231.

Ondanks dat ik echt fan ben geworden van deze trilogie, kom ik ook met dit tweede deel niet boven de 4 sterren. Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar er zitten gevoelsmatig hier en daar nog wat harde randjes in het verhaal die wat meer gepolijst moeten worden voor de "dikke 5 sterren". Neemt niet weg dat het een geweldig boek is waar ik echt met volle teugen van heb genoten! En ik ben zó blij dat het laatste deel ook al klaar ligt om gelezen te worden, want dit is echt een serie die je in 1 ruk door wilt lezen.