Een oude man ligt wakker in zijn bed op de zolder van het vervallen huis waaruit hij weigert te vertrekken. Hij wacht met opstaan totdat de duif, zoals elke morgen, landt op het dak: "Het gebeurt vaak terwijl hij wacht, zoals nu, in alle rust. Het is geen diep overdenken, eerder het oproepen van taferelen, stemmingen, zoals je in een album bladert, het zijn geen analyses of beschouwingen, het ligt allemaal achter hem en alleen in zijn leven heeft het een rol gespeeld, niet de loop van de wereld bepaald, dat was zo van meet af aan, diepe gedachten daarover zijn verspilde energie."

Zomaar een oude man. Zo'n man die je dagelijks zijn krant ziet kopen bij de kiosk, zijn kop koffie ziet drinken in het café en die je door de straten ziet kuieren om zijn boodschappen te doen. Wellicht ken je hem al wat langer en weet je dat hij zijn dementerende vrouw, Simone, jarenlang liefdevol thuis heeft verzorgd. Totdat het niet meer kon en zij naar een verpleeghuis moest. Toen liep hij dagelijks naar het verpleeghuis om uren met Simone door te brengen. Totdat zij overleed.
Misschien herinner je je zelfs Erna nog wel. De vrouw uit zijn eerste huwelijk, overleden aan kanker, die hij net zo toegewijd heeft verzorgd als later Simone. Of - heel, heel misschien - weet je dat hij die vrachtwagenchauffeur was die midden jaren zestig de pas geopende Sint-Bernardtunnel in het duister zette door alle plafondlampen kapot te rijden.

Zomaar een oude man. Maar wie de vorige boeken van Elvis Peeters kent, weet dat Dinsdag niet een dag uit het leven van zomaar een oude man zal zijn. Net zomin als Wij een roman over zomaar een paar adolescenten was. Deze oude man heeft een groot deel van zijn leven doorgebracht in Congo. Hij wordt daar als zestienjarige door zijn ouders naartoe gestuurd om te voorkomen dat hij wordt opgepakt en gestraft voor zijn eerste verkrachting. Hij werkt daar op plantages, in een zagerij, leert vliegen en varen, doet mee aan een Stockcar Race en werkt als drukker. Nadat Congo onafhankelijk is geworden sluit hij zich bij diverse milities aan en doet mee aan hun moordpartijen en verkrachtingen. Het doet hem allemaal niet zoveel. Ook later niet: "Dat ik hier door deze uithoek van Brussel struin als het goed weer is, en anders voor het venster naar de regen zit te kijken en mijn longen zwart rook, draagt er niet meer of minder toe bij dan de daden die ik in Congo verrichtte."

Niet zomaar een oude man dus en niet zomaar een roman. Dinsdag is een bijna kubistisch portret van een mens die het leven laat gebeuren en daarin zonder enige gewetenswroeging meegaat. Is het liefde, of is het de ouderdom die de empathische kant van hem bovenhaalt? Of is het geen empathie en zorgt hij voor Simone en Erna zoals hij de non in de parochie verkracht: "het hoort erbij, het wordt verwacht, dus ik doe het." Het schrijversduo Jos Verlooy en Nicole Van Bael, dat schrijft onder de naam Elvis Peeters, geeft daarop geen antwoord, oordeelt en veroordeelt niet. Dat wordt aan de lezer overgelaten. Mocht die daaraan behoefte voelen.

Gelezen en gerecenseerd voor Dizzie.nl in maart 2012