Vogelman, De Behandeling en Tokio waren thrillers waarmee Mo Hayder mij uitermate verraste. Zij blonk daarin uit door haar originaliteit, door het quasi langs de neus beschrijven over de gruwelijkheden die in de boeken plaatsvonden en natuurlijk door de perfecte opbouw van de spanning. Dit zijn ook boeken die bij het herlezen rechtovereind blijven.
Duivelswerk stelde mij teleur, helaas. Ik raakte niet betrokken bij het boek, het boeide niet erg en, eigenlijk het ergste, de spanning was ver te zoeken. Het verhaal zit op zich wel redelijk in elkaar, maar de twee verhaallijnen van de hoofdpersonen maakten voor mij het geheel wat rommelig. Ik weet niet wat Hayder voor ogen had, toen ze dit boek schreef, maar ze had er misschien veel meer uit kunnen halen. Volgende keer beter, Mo?