Tirade is een Literair tijdschrift dat 5 keer per jaar verschijnt. Nummer 468 stond in het teken van Sciencefiction. Ik hield mijn hart vast. Literatuur en Sciencefiction gaan meestal niet samen. In het verleden heb ik het boekje Toekomend jaar 3000 gelezen, dat ook een poging deed om Sciencefiction en Literatuur bij elkaar te brengen en dat jammerlijk mislukte.

Ik begon dan ook met een sterk vooroordeel aan dit tijdschrift. Dat de verhalen saai en niet doordacht waren. Deze aflevering bestaat uit een negental verhalen, vijf essays en een aantal gedichten. Verschillende verhalen bevestigen mijn mening dat Literaire schrijvers geen Sciencefiction kunnen schrijven. Zomaar een idee van een ondergrondse samenleving droppen aan het einde van het verhaal roept alleen maar vragen op. Je maakt het vluchtelingen probleem niet aannemelijker als je de vluchtelingen een op een op de maan plaatst en er buitenaardsen van maakt of zomaar zonder uitleg een hek tegenkomt in Nederland voor vluchtelingen voor het rijzende water. Of een arts in een geboortekliniek in een toekomstige wereld die graag zijn zaad overal en nergens laat. Deze verhalen missen wat Sciencefiction schrijven inhoudt. Een verhaal een sausje van Sciencefiction geven betekend nog niet dat het Sciencefiction is. Ze liepen mank omdat er niet over nagedacht was hoe de Sciencefiction elementen invloed hebben op het verhaal of de hoofdpersonen.
Maar aan de andere kant werd ik ook verrast. Natuurlijk is het verhaal van Martijn Lindeboom een goed Sciencefiction verhaal. Dat had ik niet anders verwacht van een SF&F schrijver, maar andere literaire schrijvers hebben ook een goede poging gedaan. De sfeer in Woud van Wytske Versteeg was goed getroffen. Het verhaal van Daan Doesborgh, Willem, die koetsier is in een toekomstig toeristische Amsterdam is treffend weergegeven. Met de hoofdpersoon in De draagster van Fiep Bodegom leefde je mee.
Over de gedichten en de essay kan ik kort zijn. hierover kan ik niets zeggen. Ik bezit een blinde vlek en begrijp en voel niets bij het lezen van gedichten.
Verder staat er een informatief essay in over de geschiedenis van Sciencefiction en een leuk reisverhaal van Auke Hulst over zijn zoektocht naar plekken waar Phillip K. Dick heeft gewoond. Het essay over het schrijven van verhalen door robots mocht van mij meer wetenschappelijker benaderd worden. Het blijft nu niet meer dan een gedachte en gevoel hierover.

Deze Tirade krijgt van mij dan ook net 3 uit 5 sterren.
Overal gezien is dit een niet geheel geslaagde poging geworden om Literaire schrijvers Sciencefiction te laten schrijven. Hiervoor zouden ze veel meer hun horizon moeten verbreden om te kunnen tippen aan de beste Nederlandstalige schrijvers van het fantastische genre. Er waren een paar die een goede poging hebben gewaagd, en zelfs niet zouden misstaan in een bundel met Sciencefiction verhalen, maar zelfs zij zouden nog een stuk moeten groeien om het fantastische genre te kunnen omarmen.