Bij sommige boeken die ik gelezen heb, is mijn mening over het boek direct helder. Bij De roep van de schettervogel heb ik dat niet.

Enerzijds vond ik het boek mooi. Niet bijzonder mooi, maar gewoon mooi. Tijdens het lezen had ik momenten dat ik gecharmeerd was door de manier van schrijven: de situatie in Zimbabwe, het rassenverschil, werd duidelijk neergezet maar niet dramatisch. Daardoor las het prettig, leerde ik wat over de situatie daar, maar was het nog wel luchtig.
Anderzijds, en dan vooral het einde, vond ik dat luchtige en niet diepgaande juist een minpunt. Ik miste een betere uitwerking over hoe de Veteranen werkten, hun aanvallen deden, meer informatie over de beweegredenen, maar ook over hoe de blanken ermee omgingen. Daar was het me juist te globaal en oppervlakkig.

Het luchtige en minder diepgaande in het eerste deel van het boek vind ik passend. Het geeft een manier van leven weer op een luchtige manier.Ik kon me wel met de hoofdpersonage identificeren, maar ook niet heel goed. Het tweede deel van het boek had wat mij betreft beter uitgewerkt mogen worden, meer connectie met de personages en een betere uitwerking van de situatie in Zimbabwe.

Ik denk dat ik over het algemeen vind dat het een oké boek is, maar dat het boek wel een afstand behoudt met de lezer (of in ieder geval met mij) waardoor het luchtig was, maar tegelijkertijd werd dit in de tweede helft van het boek een gemis.