Verrassend leuke opvolger van haar roman 'Niets weerstaat de nacht' (2011). Het loont de moeite om die titel eerst te lezen omdat de verwijzingen en het zelfonderzoek in dit werk pas reliëf krijgen ten opzichte van de voorganger. Thematisch zijn de twee werken met elkaar verwant omdat de romancière wederom het spanningsveld opzoekt tussen het autobiografische en het gefictionaliseerde, maar de uitkomst ervan is beduidend speelser en minder emotioneel geladen. Ditmaal schrijft Delphine de Vigan zichzelf in de rol van een ik-verteller die worstelt met de overweldigende reuring rond haar roman met autobiografische elementen. De onzekere bestsellerauteur wordt er continu aan herinnerd hoe werkelijkheidsgetrouw haar publiekslieveling wordt ervaren door het grote publiek, terwijl zij zelf van mening is dat het meest waarachtige in de roman door haarzelf is geconstrueerd.

De patstelling tussen hooggespannen verwachtingen voor haar literaire opvolger en de nieuwe autobiografische route die zij in haar schrijverschap heeft gevonden, brengt de ik-verteller tot een 'writer's block'. Valt ze terug op een volbloed fictieroman, of moet ze dieper graven om nieuwe inzichten over zichzelf te krijgen? Dan dient er zich een fictief personage (L.) aan dat de Vigan verleidt om de macht uit handen te nemen met een web van leugens. Er volgt een paranoïde, schizofrene situatie van zelftwijfel en onduidelijkheid over de mogelijk vergiftigende intenties van het verzonnen karakter. Het thriller-uitgangspunt is te zelfreflexief om spannend te worden, maar het vormt een onderhoudende aanzet tot een aantal rake kritische beschouwingen: over authenticiteit, over de wurggreep van een publieke persona tegenover irreële lezersverwachtingen en over hoe 'het waargebeurde' in de westerse cultuur onterecht een hogere status krijgt toebedeeld dan de verbeeldingskracht.