Bij het zien van de cover heb je niet het idee dat je een aangrijpend boek gaat lezen. Eerder een grappig boek waarbij de hond het baasje een spiegel voorhoudt. Helaas is het geen grappig boek, maar een zeer aangrijpend boek. Een verhaal dat vele dieren-baasjes zullen herkennen omdat ze ook wel eens of meer keren in de schoenen van de auteur en zijn vrouw hebben gestaan. Dezelfde vragen gehad zullen hebben of misschien nu wel hebben omdat ze nu in deze situatie zitten.

Je krijgt niet alleen het verhaal over hoe de auteur en zijn vrouw de laatste jaren met hun hond zijn omgegaan, wat ze hebben doorstaan, wat ze voor hun hond hebben over gehad, hoe ze op ('nare') reacties hebben gereageerd en hoe ze uiteindelijk tot het het besluit zijn gekomen om hun hond een spuitje te laten geven en wat het met hen deed, maar ook een kijkje in de medische zorg.
Mocht je geen begrip hebben voor waarom veel artsen tegen euthanasie zijn, dan krijg je daar na het lezen van dit boek begrip voor en begrijp je (beter) waarom zoveel artsen er moeite mee hebben.
Het boek laat je nadenken over (huis)dieren en de dood. Het laat je anders kijken naar bepaalde zaken als het hiernamaals.

Bijna elk hoofdstuk begint met een kort gedicht en hoe het gaat met de hond van de auteur en zijn vrouw. Over wat de auteur dacht en wat hij las, waar hij dieper op ingaat. Zijn kijk erop geeft.
Het verhaal is op een indringende manier geschreven. Geregeld moet je een brok wegslikken omdat het erg verdrietig is, maar tegelijkertijd kan je alleen maar bewondering voor de auteur en zijn vrouw hebben omdat ze zolang voor hun hond hebben gezorgd. Hebben gezorgd dat hij de laatste jaren enigszins, voor zover mogelijk, een leefbaar bestaan had.

Minpuntje is dat de noten aan het eind van het boek staan in plaats van onder de bewuste pagina waardoor je naar achteren moet bladeren om de aanvulling te lezen.