In deel 1 wordt het leven geschetst van het hoofdpersonage Winston. Winston denkt dat hij leeft in het jaar 1984, maar zeker weet hij het niet. De maatschappij wordt zo nauwkeurig in het oog gehouden, het verleden wordt constant herschreven, er is geen naslagwerk om tegenstrijdigheden te kunnen aantonen. Iedereen leeft in constante angst om verboden gedachten te hebben zoals is het nu wel beter leven dan voor de revolutie en dat deze zichtbaar zouden zijn in hun ogen terwijl er net iemand anders naar jou kijkt en dit opmerkt. De kans is groot dat ze je dan aangeven. Eénmaal je je schuldig maakt aan verboden zaken (die niet expliciet verboden zijn), wordt je 's nachts uit je bed gelicht en verdwijn je voor een paar jaar. Iedereen weet instinctief dat je dan gedurende deze periode gefolterd wordt zodat je al jouw "zonden en overtredingen" bekent om dan publiekelijk geëxecuteerd te worden. Iedereen heeft een telescherm die altijd opstaat, je kunt alleen het volume regelen en die zowel de propaganda van de Partij uitzendt, als alles van beeld en geluid registreert in zijn gezichtsveld. Overal hangen posters van "Grote Broer" met zijn blik die je precies overal volgt. Taal wordt herschreven tot een nieuwe taal waarbij veel woorden geschrapt worden. Als je deze woorden niet meer gebruikt, dan ga je ze uiteindelijk ook vergeten. Zo houdt de Big Brother maatschappij iedereen onderdanig. De 3 leuzen van de Partij zijn:
* Oorlog is vrede
* Vrijheid is slavernij
* Onwetendheid is kracht

In deel 2 wordt Winston verliefd, maar jah, liefde is niet toegelaten door de Partij. Winston en zijn liefde dienen creatief om te gaan met hun liefde en hopen dat ze niet betrapt worden. Ook groeit bij Winston meer en meer het besef dat het verleden systematisch gewist wordt. Er bestaat ook een gerucht van een verzetsbeweging, maar niemand weet of ze effectief bestaan en hoe ermee in contact te komen.

Deel 3 beschrijft hoe het er aan toe gaat als iemand opgepakt wordt als verrader door de denkpolitie.

Gelukkig was het in 1984 niet zo erg als beschreven in het verhaal van George Orwell, maar we gaan er wel naartoe. Meer en meer verschijnen camera's in het straatbeeld.
De beschrijving van deze Big Brother maatschappij waar alles constant in de gaten gehouden wordt met teleschermen, waar constant propaganda uitgezonden wordt van hoe goed het wel niet is in dit tijdperk en dat het vroeger veel slechter was, terwijl de mensen wel degelijk in armoede leven, waar goederen bewust schaars gehouden worden, waar er haat-propaganda verkondigd wordt tegen een vijand waar ze mee in oorlog (zouden) zijn, waar je zomaar opgepakt kunt worden, waar er overal beeltenissen hangen van de "Grote Broer" met een blik in zijn ogen die je precies overal volgt, geschiedenis die constant herschreven wordt zonder dat er nog oorspronkelijke documenten beschikbaar zijn, geen vrije tijd, geen liefde toegelaten, autoritaire politiemacht,...
Het is pure manipulatie door middel van enkele psychologische principes: wij-zij, angstterreur, tunnelvisie, schaarste, paranoia,... De mensen worden ook letterlijk de mond gesnoerd met de woordenschat die systematisch geëlimineerd wordt uit de taal.
Deze beschreven Big Brother maatschappij doet mij toch veel denken aan landen zoals Noord-Korea. Ik denk dat sommige landen er niet ver vanaf zitten met hun maatschappelijke structuur.

Dit boek vond ik wel heel boeiend. Het was zelfs zo erg toen de trein op mijn bestemming was en mijn hoofdstuk nog niet uitgelezen, dat ik verder las terwijl ik te voet onderweg was naar huis. Ik kon niet wachten om verder te lezen tot ik thuis was. Dat is mij nu nog nooit overkomen. Het enige nadeel is dat de hoofdstukken niet gelijkmatig verdeeld zijn. Zo had ik blijkbaar een super lang hoofdstuk onderweg naar het werk en was de trein helaas al op bestemming voor ik het hoofdstuk uit had. In Mechelen neem ik niet het risico om onderweg verder te lezen want daarvoor is het veel te druk in het verkeer. Tijdens mijn middagpauze verder gelezen en dan was het hoofdstuk nog steeds niet uit, weeral wachten tot de werkdag erop zit om te kunnen verder lezen. Het verhaal leest als een psychologische thriller. Ik zat vaak op het puntje van mijn stoel van de spanning. Amaai, ik wil nooit in zo'n maatschappij terecht komen. Ik denk dat zelfmoord dan wel meer dan gerechtvaardigd is. Oef, 1984 is al lang voorbij, daar zijn we dus ook al weer vanaf.