Ruth Rendell is een Britse schrijver van misdaadromans, en kreeg hiervoor zelfs de bijnaam ‘Queen of Crime’. Het is dan niet meteen verrassend dat de misdaadthriller die ze in 2003 schreef inhoudelijk een goed boek is. Het boek zelf gaat over verschillende mensen waarvan het merendeel in éénzelfde appartement in Londen woont. Het merkwaardige aan deze mensen is dat ze bijna allemaal een dubbelleven lijden, het een al gevaarlijker dan het ander. De Engelse titel van het boek is ‘the rottweiler’, dit is de bijnaam die gegeven wordt aan de seriemoordenaar. De seriemoordenaar is een van de personages uit het appartement, en zijn leven als seriemoordenaar is een dubbelleven dat zijn gewone leven bijna heeft verdrongen.
Het begin van het verhaal is vrij opbouwend, er is geen grote actiescene aan de gang maar de personages worden geleidelijk aan voorgesteld. Het boek wordt verteld vanuit een personele verteller, maar het standpunt waaruit de verteller personeel is veranderd wel. Zo kom je bijvoorbeeld in een bepaald hoofdstuk iets maar half te weten omdat het personage waar dat deel zich rond afspeelt het zelf niet zo goed weet, terwijl je tien pagina’s verder plotseling te weten komt wat er echt speelt en waarom alles zo in elkaar zit enkel en alleen omdat het “hoofdpersonage” van dit deel dat wel weet. Dit geeft wel een leuk effect aan het boek, maar sommige scenes zijn wel verpest juist doordat je dingen te vroeg te weten komt door dit gegeven. Zo kom je ongeveer in een derde van het boek al te weten wie de seriemoordenaar is, wat toch wel teleurstellend is.
De personages van het boek zijn ‘round characters’, ze evolueren doorheen het verhaal en er is vooral ook veel meer aan hen dan je in het begin kunt zou kunnen denken. Naar het einde van het boek toe voelt het alsof je de personages écht goed kent. De ruimtes die weergeven worden in het boek zijn vooral karakteriserend voor de personages. Veel symboliek is er op het eerste zicht niet te bespeuren aan deze ruimtes, er wordt echter wel gebruik gemaakt van ruimtes om sfeer te scheppen. Op vlak van de tijd is er een versnelling, de vertelde tijd is groter dan de verteltijd. Hoe groot de vertelde tijd precies is, is niet bekend. We kunnen er echter wel van uitgaan dat deze groter is dan een maand. Het boek verloopt ook chronologisch, met enkele flashbacks doorheen het verhaal.
De bovenstaande verhaalaspecten maken dat het boek qua opbouw niet anders is dan de meeste romans. Er wordt echter wel een hoop spanning gecreëerd door het gebruik van enkele eenvoudige technieken, zoals het veranderen van personeel vertelstandpunt wanneer er iets gaat gebeuren of door het gedachtengoed van bepaalde personages gedetailleerd weer te geven op cruciale momenten. Door dit laatste is er ook de mogelijkheid om je enorm in te leven met de personages en te voelen wat ze meemaken.
Over het algemeen was de schrijfstijl van het boek vrij goed dus maar er zijn echter vrij veel inhoudelijke aspecten die minder goed uitgewerkt zijn. Zo zijn er bepaalde momenten in het boek waar de spanning wordt opgebouwd, maar dat het ook direct erna weer wordt weggenomen door het onthullen van een bepaald gegeven. Op sommige momenten in het verhaal had ik het gevoel dat het geen zin had het boek nog verder uit te lezen, omdat zowat alles al bekend was gemaakt aan de lezer in de eerste helft van het boek. Uiteindelijk bleek wel dat er nog meer te ontdekken was, maar dat kan je niet weten als je in de helft van het boek zit en denkt alles al opgelost te hebben. De neiging om het boek neer te leggen en iets anders te gaan doen was voor mij dus zeer groot.
Dit alles bij elkaar opgeteld vond ik het boek dus niet bepaald goed. De spanning was gewoonweg niet genoeg aanwezig doorheen het boek en er waren te veel pagina’s waar gewoon geen nut voor het verdere verhaal te bespeuren is. Na het boek uitgelezen te hebben blijkt het echter wel een mooi en goedgeschreven verhaal te zijn, dus bepaald slecht kan je het ook niet noemen. Om dus toch een duidelijke evaluatie te geven zou ik willen zeggen dat het wel een goed boek is, maar je moet soms toch wel wat op je tanden bijten om het uit te lezen.