Airys is de erfgenaam van een land dat zeven jaar geleden werd vervloekt. Na zeven jaar in dienst van de koningin zou ze haar land terugkrijgen, maar iets anders gebeurt: ze wordt tot heerseres aangewezen van Myrdin, wat bij iedereen bekend staat als spookeiland. Wat nu?

Young adult fantasyboek De Vrouwe van Myrdin is de debuutroman van Cathinca van Sprundel, die hiermee de Scelta Manuscriptenwedstrijd won. Tot haar eigen verrassing, want - zo vertelde ze tijdens de presentatie van het boek - ze moest ineens haar idee uitwerken tot een volwaardige roman. En dan ook nog een debuut, en binnen enkele maanden. Dat is geen sinecure voor welke auteur dan ook... maar als het gaat om een debuut, heb je daarbij nog extra druk. Je moet een goed verhaal vertellen, je doelgroep weten te pakken, én meteen je eigen stempel drukken op je verhaal. Lezers moeten jouw stem herkennen, en niet die van talloze andere schrijvers in jouw genre. En dat zijn er nogal wat. In het rijke palet van young adult fantasy begeeft Van Sprundel zich met haar onderwerp op het terrein van schrijvers als Renee Ahdieh, Marie Rutkoski en Rosamund Hodge.

En het moet gezegd, dat doet ze niet eens onaardig.

Wat allereerst opvalt is de rijkdom aan mythen en sagen die Van Sprundel door haar verhaal heeft geweven. Ze geeft aan geïnspireerd te zijn door verhalen uit de Keltische landen, en dat is goed merkbaar - en toch slaat ze de lezer er op geen enkel moment mee om de oren. Haar wereld is heel vanzelfsprekend; er is nu eenmaal magie en een Andere Wereld, en niemand trekt dat in twijfel. En gelukkig weet de auteur de valkuil te vermijden van scènes waarin personages elkaar gaan uitleggen hoe deze wereld werkt. In plaats daarvan schetst ze met enkele flashbacks de contouren ervan, en laat het aan de lezer zelf om die gedurende het verhaal verder in te vullen.

Het boek heeft een luchtige stijl, passend bij het genre en bijzonder geschikt voor jonge lezers. Er ligt een bepaalde ongedwongenheid in het verhaal, wat het aantrekkelijk maakt om door te lezen.

Helaas ligt daar ook wel een van de grootste minpunten van het boek: door de luchtige stijl blijft het verhaal op bepaalde punten wel erg aan de oppervlakte. De personages krijgen weinig achtergrond en dus ook weinig diepgang, waardoor onthullingen in bepaalde scènes minder goed uit de verf komen dan had gekund. Schokkende momenten kent het boek dan ook bijna niet, hoewel dat waarschijnlijk wel de bedoeling was.

Bovendien is het einde van het boek vrij abrupt. Van Sprundel neemt ruim de tijd om het verhaal te beginnen, spanningsbogen aan te zetten, personages aan elkaar en de lezer te introduceren... en wikkelt dan plotseling in ongeveer 60 pagina's - eenvijfde van het boek - razendsnel alle plotlijnen af. Het lijkt alsof het hele boek bestaat uit begin, met nog wat einde erbij. En dat is jammer, want daardoor is er weinig tijd voor de diepgang en voorafschaduwing die ervoor zorgen dat bepaalde onthullingen niet uit de lucht komen vallen - en dat je als lezer ook wat meer meeleeft. Door deze opbouw met abrupt einde heeft een lezer geen kans om zelf een idee te ontwikkelen over wat er aan de hand is, of te bedenken wat er zou kunnen gebeuren.

Wat dit boek beslist goed had gedaan, is het verder uit te werken en op te splitsen in meerdere delen. Er is meer te vinden in het verhaal van Airys en haar ongebruikelijke hofhouding dan Van Sprundel heeft beschreven. Had ze iets meer tijd genomen met de personages, dan was ze misschien bekender geworden met hun motivaties. Dat had het verhaal krachtiger gemaakt.

En toch: hoewel Van Sprundel met dit debuut niet het perfecte young adult fantasyboek heeft geschreven, heeft ze zeker een heerlijke young adult opgeleverd waar menig lezer deze vakantie perfect in weg zal kunnen dromen.