In een appartementengebouw in Stockholm, Zweden, wonen drie eenzame mensen: Elisabeth, die depressief is en zich voor alles en iedereen afsluit, Elias, een illustrator met dyslexie en Otto, een weduwnaar en voormalig eigenaar van een boekwinkel.
We maken één voor één kennis met de 3 hoofdpersonen uit het boek. We maken kennis met de eenzaamheid, de depressiviteit en de afsluiting van alle drie personen. Op een dag wordt er een pakketje bezorgd bij Elias, maar zijn buurvrouw Elisabeth, had de ontvanger moeten zijn. Beide personen hebben dezelfde achternaam. Dit pakketje zorgt ervoor dat de 3 personen langzamerhand met elkaar in contact komen.
Weduwnaar Otto worstelt met zijn overleden vrouw Eva. Zij komt steeds als een vorm van een beeld bij hem in gedachten. Nooit als een levend wezen.
Elias, de illustrator, kan prachtig tekenen, maar weet niet hoe hij een verhaal bij de tekeningen moet maken. Otto helpt hem met het opstellen van de teksten.
Elisabeth is depressief en door het contact met Elias en Otto komt ze weer in aanraking met de buitenwereld.
Ongeveer halverwege het boek wil het verhaal niet echt vlotten, maar dan plotseling, op het einde heeft het boek een verrassend einde!
Het verhaal is in duidelijke en begrijpelijke taal geschreven. Als lezer ben je geneigd om mee te leven met alle drie hoofdpersonen. Het boek kent ontroerende, emotionele en prachtige momenten. Volgens de achterflap is het een bitterzoete roman over drie mensen, verbonden door eenzaamheid en verlangen. Hiermee kan ik het helemaal eens zijn!