Riktor is een veertiger met een eenzaam bestaan, hij werkt in een geriatrisch verpleegtehuis. Wat niemand weet is dat hij een donker kantje heeft en de patiënten pijnigt. Hij gaat elke dag op een bank zitten in een park en daar legt hij contact met Arnfinn, een zwerver, eerst ziet Riktor in Arfinn een vriend. Tot hij Arfinn betrapt op stelen in zijn eigen huis. Riktor zijn tijdbom ontploft en daar start voor mij pas het verhaal. Ik zie dit boek in twee delen, het eerste deel vind ik nogal heel traag opbouwend, en op een gegeven moment wou ik het opgeven. Ik ben blij dat ik volgehouden heb want het tweede deel is echt knap geschreven, op dat moment zit je echt in de verdorven geest van Riktor, er komen meer personages aan bod, het trekt je volledig mee in het verhaal. Voor mij niet de beste van Karin Fossum maar toch blij dat ik ben blijven lezen.