Sonja Barend (1940) was televisiepresentatrice en werd ook wel de Koningin van de Talkshow genoemd. Ze was meer dan veertig jaar op de televisie te zien. Beroemd werd haar slotzin, ook in televisiekijkend Vlaanderen, waarmee ze ieder praatprogramma afsloot: ‘Voor straks lekker slapen en morgen gezond weer op.’

Zeggen dat ik zo’n grote fan was/ben van Sonja Barend dat ik ‘no matter what’ haar boek wou lezen zou kort door de bocht zijn. Maar toen Hebban een luisterclub organiseerde met haar boek, dat ook nog eens door haarzelf werd ingelezen aarzelde ik geen moment.

Vanaf de eerste zinnen al pakte Sonja Barend me in met haar aangenaam warme, enigszins breekbare stem. Ze begint, heel openhartig, te vertellen over haar ontmoeting met A., over de stiefkinderen die ze zomaar kado kreeg, over haar verleden, over haar strijd tegen kanker en over haar werk voor de televisie. Al komt dat laatste veel minder aan bod dan mensen misschien zouden willen, het is meer in functie van, als deel van het geheel.
Haar verhaal is weinig chronologisch opgebouwd, iets wat me niet echt stoorde. Toch niet als luisterboek, integendeel. De ene vertelling brengt gewoon de andere met zich mee. Rode draad doorheen alles is de afwezigheid van haar vader, David Barend. Ze heeft hem nauwelijks gekend en leert hem, tot haar grote spijt, doorheen de jaren ook niet beter kennen. Veel van de vragen immers waarmee ze worstelt durft zij, die anders geen enkele vraag uit de weg gaat, niet te stellen. En de vragen die ze wel stelde werden dikwijls met een ‘Kind, dat is al zolang geleden’ door haar moeder beantwoordt. Dat maakt natuurlijk dat je ook als lezer met heel wat vragen blijft zitten. Al weiger ik wel om het boek daarop te beoordelen. Sowieso vind ik het heel wat moeilijker om een non-fictie boek een beoordeling te geven dan een fictief verhaal. Het verhaal is wat het is, en je kan dat moeilijk mooier of spannender maken dan het is zonder de waarheid geweld aan te doen.