Hoofdpersoon van dit boek is de jonge Nick Guest, die heeft gestudeerd aan Oxford en inmiddels zijn proefschrift schrijft en inwoont bij de familie van zijn studievriend Toby Fedden. We spreken Londen in de jaren 80, de tijd van de ‘Iron Lady’, Margaret Thatcher. De heer des huizes Gerald Fedden is een opkomend Brits parlementslid, en net als iedereen mag hij de altijd voorkomende, brave en nette Nick graag. Echter, weinigen weten dat Nick homoseksueel is, en dat hij al snel diep in de Londense gay-scene duikt.
De spanning die hierdoor ontstaat, is het hoofdthema in Hollinghurst’s boek. Enerzijds speelt Nick de voorkomende studievriend van Toby (waar hij stiekem verliefd op is) en weet hij zich goed te handhaven in het hogere society-wereldje, vol feestjes, etentjes en dergelijke, waar Hollinghurst uitgebreid verslag van legt. Anderzijds kost het Nick steeds meer moeite zijn escapades in de gay-scene (waar Hollinghurst eveneens soms uitgebreid verslag van doet) verborgen te houden, zeker als hij een relatie krijgt met nog een andere ex-studiegenoot van hem, Wani, de zoon van een puissant rijke Libanese ondernemer. En hiernaast is er diep verstopt achter de façade, ook nog Nick’s strijd om zich te ontworstelen aan zijn lage komaf.
Het leidt allemaal uiteindelijk tot een slecht einde. Nick wordt geconfronteerd met het Aids-spook als zijn eerste vriendje overlijdt. Hiernaast ondervindt hij steeds meer de gevolgen van zijn ruime cocaïne-gebruik (de titel slaat onder meer op het lijntje coke dat klaarligt om weggesnoven te worden). Ook realiseert Nick zich dat hij al die tijd door Wani als ‘toyboy’ is gebruikt, want Wani kan uiteindelijk niet weerstaan aan de sociale druk, en verraadt Nick om gewoon keurig een meisje te trouwen. En ten slotte komt de familie Fedden achter zijn homoseksualiteit en gooit Gerald Fedden (zich afvragend wie het nu eigenlijk was die al die tijd bij hem heeft ingewoond) hem het huis uit.

Hollinghurst vertelt het verhaal erg goed, met messcherpe observaties van zowel Nicks innerlijke worstelingen als het hele wereldje van de hogere society. Echter, aan het einde van het toch wel erg dikke boek, verslapte toch wel enigszins mijn aandacht, als je leest over de zoveelste dinner party.