Het boek opent met een scène die veel moeders zullen herkennen: de vermoeidheid van gebroken nachten, de tweestrijd tussen slapen en voor je kind zorgen én de schuldgevoelens daarover. Vervolgens verschuift het verhaal van het huiselijk tafereel naar een verwarrende nachtmerrie; Ingeborg krijgt een epileptische aanval en wordt opgenomen in het ziekenhuis voor verdere onderzoeken. De hoop dat vermoeidheid aan de basis van de aanval ligt, blijkt ijdel: ze heeft een tumor in haar hoofd – zo groot als een tennisbal.

Ingeborg gaat haar situatie strijdvaardig tegemoet: "Natuurlijk heb ik verwachtingen en dromen over hoe het zou kunnen zijn: ik als moeder van twee puberende kinderen, ik op mijn vijfenzestigste, ik op mijn tachtigste, ik als oma. maar er zal niets gebeuren in de toekomst, het gebeurt allemaal in het nu. Er is alleen het nu. En verder niets. En ik ga het fucking mooi maken. "

Het boek is totaal niet wat ik ervan verwacht had. De vlotte stijl deed me wel lachen, maar kon me niet raken. Het is geen boek dat door mijn hoofd blijft spoken. Daar staat tegenover dat het wel een gedurfde autobiografie is die komaf maakt met heel wat clichés. Dat is zeker een meerwaarde en maakt het vrij uniek in het genre van verwerkingsliteratuur.

Mijn volledige recensie vind je hier: https://www.hebban.nl/p/smakelijk-lezen/nieuws/het-leven-zoals-het-is