Aafke is enig kind en sleutelkind. Haar ouders werken allebei hard en kijken niet naar haar om. Aafke heeft haar ouders gevraagd naar een belangrijke tenniswedstrijd te komen kijken. Ze heeft hard voor deze finale getraind. Haar ouders hebben beloofd daar tijd voor vrij te maken. Maar op het laatste moment gaat het niet door, als Aafke zoals gewoonlijk met anderen was meegereden, had ze wel kunnen tennissen. Ze is vastbesloten haar ouders eens te laten voelen, hoe het is om haar te missen. Ze meld zich stiekem af voor school en verstopt zich in de kelder. Boven haar hoofd gaat de dagelijkse gang van zaken gewoon door. Het lijkt wel of niemand Aafke mist. Zelfs ver na schooltijd klinkt er nog geen rumoer van zoekploegen. De volgende dag is Aafke jarig, ze zullen haar op haar verjaardag toch wel missen? Ook dan wordt het middag, bijna tijd voor haar partijtje of zijn haar ouders dat soms ook vergeten?

Inge Bergh, de auteur, is erin geslaagd mij de eenzaamheid van Aafke te laten voelen. Misschien had ik niet vlak voor mijn bedtijd in dit boekje moeten beginnen. Ik werd er best triest van en de beelden van Istock Images hebben daar aan bijgedragen. Mooie beelden vol ruimte voor je gevoel als lezer. Op het dieptepunt van Aafke gingen wij slapen. De volgende dag het boekje weer opgepakt, verdergelezen in het avontuur van Aafke. Word ik verrast door een wending en loopt alles nog goed af.

Dit alles in 79 pagina's vormgegeven door Leen Depooter. In deze barre tijden een heel herkenbaar boek voor kinderen en hun drukke ouders. 'Zie me dan!' uitgegeven door Uitgeverij De Eenhoorn in 2015.

/Lmcmr