Het verhaal speelt zich af in een dorp in het voormalig Joegoslavië. Het maakt een wat desolate indruk. De schijnwerper richt zich op twee inwoners van het dorp Andrej en Josip. Andrej is de lokale postbode die de verleiding niet kan weerstaan om post open te maken. In het geval de envelop geld bevat, drukt hij het achterover. Tot op een dag hij ontdekt, uit de opengemaakte post, dat Josip, de chauffeur/conducteur van de kabelspoorweg een affaire heeft met een vrouw uit Zagreb. Andrej ziet zijn kans schoon en zet Josip onder druk. Wanneer Andrej een ongeval krijgt en Josip hem geholpen heeft, belandt Andrej in het ziekenhuis. Josip ontfermt zich over Laika, de hond van Andrej en ontdekt in diens appartement de fraude met de post. Op zijn beurt begint Josip met de chantage van Andrej. Dat leidt tot soms kolderieke, maar soms ook heel indringende en emotionele momenten. Dat alles tegen de achtergrond van de spanningen tussen Serven en Kroaten. Tevens resoneert de Tweede Wereldoorlog mee in de verhaallijn.

Driessen snijdt grote thema's aan als: eenzaamheid, levensdrang, opoffering voor de ander. Ook gaat het op het scherp van de snede over goed en kwaad handelen. Dan blijkt dat de grens daartussen heel vloeiend kan zijn. Een worsteling die we allemaal doormaken en waarin we keer op keer keuzes moeten doen. Zijn we in staat om ons te geven aan de ander, of speelt er telkens weer iets van eigenbelang doorheen? Daarover heeft de pelikaan, als symbool van opofferingsgezindheid en ook van bloedtransfusie ons iets te vertellen. Maar hoe lang blijft dat houdbaar in een wereld die onder onze ogen en door onze handen verwoest dreigt te worden. Op soms rauwe en indringende wijze tekent de schrijver de dreiging maar ook de ondergang van waar we krampachtig onze hand in willen houden en in stand willen houden.

Driessen schrijft in een toegankelijke, prettig leesbare stijl. Hij neemt je mee in het verhaal, en als theatermaker weet hij op prachtige wijze sfeer en decor neer te zetten. Het leest als een (kabelspoor)trein. Driessen weet grote thema's in het kleine, alledaagse leven te plaatsen en ook behapbaar te maken. Door het boek heen speelt ironie en humor een belangrijke rol. Niet voor niets geeft Driessen zijn boek ook de ondertitel ' komedie' mee.

Daar zit hem nu net de kneep. Het is soms inderdaad lachwekkend hoe Andrej en Josip elkaar in de tang hebben en houden met hun wederzijdse chantagepraktijken. Maar of de ondertitel 'komedie' de lading van het boek dekt is de vraag. Het zet de lezer (te) gemakkelijk op het verkeerde been. Het boek bevat namelijk ook heel wat passages die ernstig of zelfs tragisch te noemen zijn, en zich niet laten vangen onder het kopje komedie. Blijkbaar brengt de keuze voor het genre ook met zich mee dat de personages niet helemaal uit de verf komen. Ze missen daardoor ontwikkeling. Ze blijven een beetje een karikatuur van zichzelf. Maar dan had het een heel ander boek geworden.