Het boek is een dikke pil met een heel mooie cover. De voorzijde beslaat een afbeelding van een schilderij van een dame en de achterzijde van een heer. Deze associeer je gelijk met de hoofdfiguren van deze liefdesgeschiedenis . Het boek is verdeeld in vier stukken. Voor mij had die verdeling wel weggelaten kunnen worden want eenmaal in het verhaal lees je toch door.

Het was even wennen aan de zeer uitgebreide schrijfstijl van Popa. Voor mijn gevoel af en toe teveel details, bijwoorden en sprongetjes waarbij je de draad af en toe weer op moest pakken. Voor mij zou het af en toe wat korter en bondiger gemogen. Het grove taalgebruik vond ik af en toe ook wat overbodig. Het heeft totaal geen meerwaarde voor het verhaal dus waarom zou je het dan zo verwoorden denk ik dan.

Na de kennismaking met de beide hoofdpersonen van het verhaal komt voor mij eindelijk op gang. Als ze dan elkaar ontmoeten en alles op alles zetten om samen voor hun toekomst te gaan zit je helemaal in het verhaal en wil je maar dat het allemaal goed komt. De opbouw van het verhaal is prima en het tempo ook. Halverwege het verhaal had ik wel het idee dat het weer wat afzwakte en kwam niet alleen het verhaal maar ook ik zelf een beetje in de mineur stand. Het einde vond ik nog wel wat vragen op roepen en dat vond ik jammer. Je zou verwachten van zo’n mooi verhaal, met zoveel mogelijkheden dat er ook een bevredigend einde zou zijn.

Ondanks mijn kanttekeningen hier vind ik het over het geheel een mooie roman, waarbij niet alleen een liefdesgeschiedenis wordt belicht maar waarbij je ook nog eens een stuk cultuur mee krijgt van de Roma, Roemenië in de jaren tachtig, het immigrantenleven en de overlevingsdrang van de beide hoofdfiguren.