Peter Zantingh heeft een mooie, nuchtere schrijfstijl met bondige zinnen die toch veel details toelaten. Hoewel er weinig gebeurt in dit verhaal, verveelt het geen seconde. De afstandelijke stijl past perfect bij het hoofdpersonage en geeft een inkijk in het leven van een persoon met ernstige dwangneuroses. Tegelijk zorgt deze vervreemding ervoor dat het verhaal niet tot op het bot gaat en daardoor niet lang blijft nazinderen. Conclusie: een mooi, ingetogen boek