Allereerst was ik aangenaam verrast door de schrijfstijl van Tess Geritssen. Heb ooit eerder wel een boek gelezen, maar niet echt onthouden doch opgeslagen.
Dit verhaal greep me vanaf het eerste moment. Hoe gedetailleerd de safari beschreven was, was echt subliem. Voelde even alsof ik ook op safari was en met Millie en Richard in het tentje lag. Ook het verhaal in Boston is op een prettige manier gedetailleerd beschreven, je snapt aan het begin niet waarom deze twee verhalen vertelt worden maar uiteindelijk lopen ze foutloos in elkaar over. Vanaf dat moment wekte het helemaal mijn interesse. Nu wordt het spannend dacht ik. En niet is minder waar. Wat is dit belachelijk goed geschreven, totaal onvoorspelbaar en vooral de laatste 15 bladzijdes zat ik met m'n hart achterin m'n keel "als dat maar goed gaat."