Het moet nog blijken of de jonge Nigeriaanse Chibundo Unuzo een nieuwe Chimamanda Ngozi Adichie gaat worden, maar ze schreef met 'Welcome to Lagos' (2017) een alleraardigste roman over haar thuisland. Bitterzoet met een licht ironische bite en heerlijk speelse dialogen in Nigerian Pidgin, een creoolse verbastering van het Engels. Unuzo lijkt beïnvloedt door Amerikaanse televisieseries als The Wire en Treme in hoe ze een dwarsdoorsnede toont van verschillende perspectieven van mensen uit verschillende lagen van zowel de Nigeriaanse bevolking als van buitenlandse journalisten. Ook leuk gevonden dat ze bij elk nieuw hoofdstuk passages uit een fictieve krant (the Nigerian Journal) gebruikt om de sociaal-maatschappelijke context te schetsen waarin haar personages zich bevinden. Al voelt het hierdoor net iets te vaak als een ietwat moraliserend lesje 'Nigeria voor beginners', omdat Unuzo tegelijkertijd kraakhelder is over tegen welke problemen haar verschillende personages aanlopen. Haar personages zijn ook bijna zonder uitzondering leuke, lieve mensen die - ware het niet dat de machtsstructuren in hun thuisland door en door corrupt zijn- zelf eigenlijk het beste met hun medemens voorhebben. Ik hoop dat Chibundo Unuzo in toekomstige romans wat meer ambiguïteit en durf met haar schrijven durft te tonen.