Dit is mijn eerste blog, dus ik ga maar schrijven over boeken die ik heel goed ken. Die ik bijna uit mijn hoofd ken, om precies te zijn. De Harry Potter boeken. Iedereen kent ze wel (dat hoop ik ten minste, en als je ze nog niet gelezen hebt, moet je dat maar heel snel doen!! ;)). Ik heb ze vier keer in het Nederlands gelezen en een keer in het Engels. Ik vind het nog steeds niet saai en waarschijnlijk lees ik ze over een half jaar nog allemaal een keer… O ja, pas op, want er komen nogal wat spoilers in dit bericht, dus als je de boeken nog niet gelezen hebt (wat je hopelijk wel hebt gedaan, anders moet je je schamen :d) moe je het NIET lezen!! Anders is het hele verhaal wel een beetje HEEL erg verpest…

Het moet echt een enorm karwei geweest zijn om die hele tovenaarswereld te bedenken en alle stukjes van het verhaal in elkaar te laten passen voor J.K. Rowling. Ik vind het echt geniaal bedacht!

Ik vind het heel lastig om een favoriet boek aan te wijzen, aangezien ik ze allemaal heel leuk vond, maar ik kan wel mijn favoriete en minst favoriete stukken aanwijzen.

Dat Harry erachter komt dat Sirius zijn peetvader is, bijvoorbeeld. Ik had het echt niet verwacht toen ik de gevangene van Azkaban las. Ik dacht wel dat wel dat er iets niet klopte, dat Sirius toch niet de seriemoordenaar was waarover de hele tovenaarswereld praatte. Dat hij de zwarte hond was die Harry de hele tijd zag en waarvan hij dacht dat het de Grim was, leek me achteraf echt heel logisch. Des te erger vind ik het einde van deel 5, de Orde van de Feniks. Dat vond ik het minst leuke boek, er gebeurde gewoon niet zo veel in. Oke, er gebeurde wel veel in (de aanval van de dementors en de hoorzitting, de komst van Omber, de SVP), maar het was niet heel erg spannend!! Tot het einde. Het einde was spannend, maar ik vond het afschuwelijk!! Harry had eindelijk een soort vader gevonden, en dan verliest hij hem na twee jaar weer. Ik snap wel dat niet alle goede personages kunnen blijven leven, maar waarom Sirius?!Ook vond ik de stukken dat Harry meeging met Perkamentus in de herinneringen van Perkamentus om meer van Voldemort te weten te komen interessant. Zo kwam je erachter hoe Voldemort vroeger was en dat hij eigenlijk altijd al een soort monster was. Ook het idee van Gruzielementen vind ik heel slim. Het lijkt onmogelijk: in plaats van één iemand moet je zes stukken van diegene vernietigen, maar het houdt het verhaal op gang, laten we maar zeggen… En het einde van 6!! Eerlijk gezegd had ik wel verwacht dat Perkamentus het niet tot het einde van de reeks zou halen, maar hij wordt vermoord door Sneep!! DOOR SNEEP!!!!! Ik vertrouwde Sneep altijd wel. Oke, hij was een beetje een rare gozer, maar Perkamentus vertrouwde hem, dus iedereen kon hem wel vertrouwen, toch? Hij was gewoon een dubbelspion. En dan blijkt opeens dat hij een dubbel-dubbelspion is. Ten minste, dat moet je denken…

Want een ander mooi stuk vind ik dat Sneep via een herinnering het hele verhaal vertelt aan Harry, vlak voor zijn dood (die van Sneep). Hij hield van Lily en daarom haatte hij James. Logisch, maar het is zijn eigen schuld, want de kans was groot dat Lily voor hem had gekozen als hij niet met toekomstige dooddoeners was omgegaan, denk ik. Dat vroeg Perkamentus dus aan Sneep vlak voor hij werd vermoord. Hij smeekte niet om genade, hij wilde niet dat Sneep hem toch niet zou vermoorden, want door de vloek van de ring (een Gruzielement van Voldemort) zou hij toch bijna sterven. Hij vroeg Severus om Harry het verhaal te vertellen; hem uit te leggen waarom Harry moest sterven, dat Voldemort hem zelf moest vermoorden. Hij vroeg Sneep ook te vertellen waarom hij Harry altijd had gehaat, hoewel ik denk dat hij diep van binnen van Harry hield, omdat hij ook zo van Lily had gehouden.

Maar het allerergste vind ik Fred. Mijn hart was echt gebroken. Fred en George horen bij elkaar en ze horen niet dood te gaan. En al helemáál niet één van de twee. Ik dacht dat George aan het begin van het boek al dood zou gaan, maar uiteindelijk verloor hij alleen zijn oor. Niet zo erg dus. Maar Fred gaat dóód!! Ik snap eigenlijk niet waarom ik het zo erg vind, maar het hoort gewoon niet…

Zoals je ziet ben ik al die vijf keer dat ik de boeken heb gelezen echt in het boek gedoken en leef ik heel erg mee met de personages. Dat heb ik met veel boeken. Ik heb ook een lievelingspersonage. Eigenlijk twee. En je zult de eerste waarschijnlijk raar vinden…

Bellatrix van Detta. Ja ik weet het, ik vond het heel erg toen Sirius doodging, zij is de moordenaar, en ze is m’n lievelingspersonage. Ik vind haar gewoon cool :d O ja, ze heeft ook Dobby vermoord, en dat vind ik nog steeds erg, maar toch. Ze is gek (niet dat ik gek wil zijn ofzo) en ik ben het eens met haar dood, want ze was door en door slecht. Maar ze is een goede heks (qua toverkunst) en ik hield van haar opvliegende karakter. Ik heb ook nog een ander personage dat ik heel gaaf vind, en dat is Loena. Iets onschuldiger, toch? Ze was altijd in haar eigen wereldje en trok zich nooit iets aan van anderen. Ze bleef zichzelf. (Heeeeeel zoetsappig allemaal.) Ik heb gelezen dat ze uiteindelijk niet met Marcel is getrouwd, wat ik wel jammer vind, maar dat is niet zo heel erg. Iedereen denkt dat omdat ze een beetje raar is ook dom is, maar ze is echt wel slim!! Ze heeft Harry zelfs geholpen met het vinden van het diadeem van Ravenklauw, een Gruzielement. Handig toch?

Ook heb ik de drie extra boeken gelezen: Fabeldieren En Waar Ze Te Vinden, de vertelsels van Baker de Bard en zwerkbal door de eeuwen heen. Het was grappige extra informatie, maar ik vond ze eigenlijk niet heel boeiend. Ze waren kort, maar ik heb er voor mijn doen lang over gedaan om ze uit te lezen (een week, als je ze gelezen hebt weet je dat dat best lang is). Het zijn dan ook geen avontuurlijke verhalen ofzo, al was dat waarschijnlijk ook niet echt de bedoeling. Misschien ben ik gewoon verwend? Ik heb de films ook drie (of vier?) keer gezien, dus daar zal ik vast ook wel een blog over schrijven.

Lees meer van mijn recensies op https://rabbitbookz.wordpress.com/