Hof van Doorns en Rozen werkte als magie voor me. Meteen werd ik meegesleurd in de prachtige werelden van de hofjes en door dit boek kwam ik erachter dat fantasy toch niet zo vreselijk is als ik dacht. Hof van Mist en Woede had zo'n gigantische aantrekkingskracht op me dat ik in een ruk heb doorgelezen. Hof van Vleugels en Verwoesting had beide factoren niet...

En ondanks dat...

Heb ik genoten! De eerste helft had voor mijn gevoel wel wat teveel herhaling (view spoiler), was soms over-the-top klef en was wat langdradig en overvloedig beschreven. Maar ook mede door die beschrijvingen werden de karakters mooi uitgediept en kwam er weer veel sympathie los voor de personages.

Ik heb in mijn gedachtes geschreeuwd, gehaat, verdriet gehad maar ook liefde voor personages gehad (Rhys mag hier nog steeds een nachtje komen hoor