"[...] Maar niemand had mij ooit laten zien wat de juiste manier was om je leven te leiden, en al had ik door de jaren heen mijn best gedaan, ik wist gewoon niet hoe ik het beter moest doen."

Ik denk dat deze quote een mooie samenvatting geeft van het boek.
Eleanor Oliphant, een vrouw van 30 met een bijzonder leven. Ze doet haar werk, houdt van routine, drinkt in het weekend 2 flessen vodka weg en kent geen sociaal leven, op het wekelijkse telefoonkwartiertje met haar gestoorde moeder na. Tot op een dag haar computer op het werk kapot is, ze contact opneemt met de IT-afdeling en Raymond haar computer komt maken...

Ik heb me echt door de eerste helft van het boek heen moeten worstelen. Overal las ik positieve reviews en opmerkingen als "grappig, humor, wat leuk, etc.", maar zo ervaarde ik Eleanor dus helemaal niet niet. Eerder zielig dan grappig. Eerder vervelend dan leuk. Vreemde vrouw met een zeer bijzondere woordenschat. Ook vond ik het vrij vervelend dat de reden van haar isolement zo lang werd uitgesteld. Het is al vroeg duidelijk dat er iets is gebeurd, maar de "ontknoping" hiervan laat erg lang op zich wachten. Waarom gedraagt ze zich toch zo? Hoe komt ze aan dat litteken in haar gezicht?

Raymond is echt een ontzettend leuk personage: Simpel, zichzelf en bovenal een goede vriend die door vreemde muurtjes heen kan prikken. Wanneer er een vriendschap groeit tussen hem en Eleanor, wordt de wereld van Eleanor anders. En vanaf dat moment kreeg het boek vat op me.

En goed vat. Stukje bij beetje wordt Eleanor uit haar isolement getrokken en krijgt ze ervaringen van een normaal leven mee. Stukje bij beetje groeide de sympathie voor Eleanor vanaf daar voor mij.

Uiteindelijk blijkt het dus echt een prachtig boek te zijn en kreeg de moeizame eerste helft ook een mooie plaats in het verhaal. Maar dat was dus pas achteraf, en niet tijdens het lezen. Vind het daarom erg moeilijk om een cijfer te geven, twijfel tussen 3,5 en 4* Denk dat ik het op 3,5* hou.

Het is absoluut een bijzonder en uniek boek!