Mistroostig is het gevoel dat het lezen van 'Dit zijn de namen' bij me opwekte. Het begint heel sterk. Maar hoewel goed geschreven, kon het verhaal me gaandeweg steeds minder boeien. Ook het einde is mij te 'open'.

Het is het derde boek dat ik van Tommy Wieringa heb gelezen. En hoewel elke vergelijking mank gaat, haalt het niet bij het niveau dat hij met 'Joe Speedboot' bereikte. Niet voor niets staat dat boek ook in mijn toptien.