De Twaalf begint met een zeer beknopte beschrijving van de gebeurtenissen in De Oversteek.
De samenvatting is handig, maar mijn inziens niet voldoende om echt te begrijpen wat er allemaal in deel 1 is gebeurd. Je mist anders toch zaken die belangrijk zijn.

In de twaalf word je, na de samenvatting, mee terug genomen in de tijd. De periode waar het allemaal begon, waar het experiment dat is uitgeschreven in de Oversteek, mis ging. Het jaar van Nul.
Personages worden verdiept en we maken kennis met andere, zeer belangrijke personen.
Ik moest wennen aan de sprong terug in de tijd. Ik wilde weten hoe het verder ging na deel 1 en was helemaal klaar om verder te gaan daar waar het verhaal in deel 1 was opgehouden.
Maar ik hou er wel van als er verassende elementen in zitten zoals die sprong terug. Daarna kabbelt het verhaal eventjes en dan komt het weer op stoom en zat ik er weer vol in.

In de twaalf gaat het meer om het overleven na de outbreak. Maar ook de vraag hoe kunnen de overige viralen van de twaalf worden vernietigd.
De voor ons bekende personages komen weer in beeld en allen maken ze een bepaalde ontwikkeling mee.
Amy ontwikkelt zich van meisje tot vrouw en ze wordt mentaal sterker en stabieler. Peter blijft wat stil staan, een beetje saai. Je wil bij hem juist dat hij sterk blijft en dingen blijft meemaken. En Alicia, het virus heeft haar veranderd en ze heeft leren omgaan met die veranderingen.
Het verhaal maakt veel tijdsprongen, wat soms wat verwarrend kan zijn als je er met je hoofd niet helemaal bij bent.

Ik vind Cronin een meester in het matchen van zijn schrijfstijl bij persoonlijkheid. Dat vond ik in De Oversteek ook al. Hij heeft een bepaalde manier van schrijven die je aandacht onmiddellijk vasthoudt. Heel soms moet ik iets even teruglezen, maar over het algemeen leest het heerlijk. Het leeft echt omdat er verschil zit in het schrijven. Hij kan zo gevoelig schrijven en dan weer heel rauw. Alsof er meerdere aan mee hebben gewerkt.
Cronin weet met zijn opbouw je aandacht vast te pakken en dat komt door hoe hij de personages neerzet.
Hetgeen wat mij echt raakte was het moment waarop Alicia brak en haar verdriet en frustratie tot uiting kwam. Kippevel... Deze man weet heel mannelijk te schrijven, maar zeker ook vol gevoel en zacht.

Voor mij waren er 3 hoofdthema's: Geloof, persoonlijk groei en onvoorwaardelijke liefde ( in welke vorm dan ook)

Ik had wel een ander einde van het boek verwacht en vondst een kleine deceptie.
Desondanks is het een fantastisch boek, weliswaar iets minder dan zijn voorganger, maar zeker de moeite waard.
Het is jammer dat ik geen 4,5 ster kan geven, daarom is dit deel afgerond op 4 sterren omdat het toch ietsje minder is dan deel 1.
Nu snel verder met deel 3.

Cronin zet je echt aan het denken, zou zoiets kunnen gebeuren? Wat als een experiment zo uit de hand loopt zoals in zijn verhaal, wat zou ik dan doen?
Lastig dilemma...