Fatale liefdes zijn er in soorten en maten, en volgens mij is iedereen er weleens aan ten prooi gevallen. Zelden heb ik zo'n fatale liefde mooier en meer van binnenuit beschreven zien worden als in Grootser dan ik. Je voelt mee met hoofdpersonage Sara, wanneer ze vrolijk en optimistisch steeds meer verzuipt in het moeras van leugens en laffigheidjes van aartseikel Milan. En eigenlijk is het ook niemands schuld. Dat kan allemaal omdat dat studentenleven met een prachtig milde ironie beschreven is. Terwijl je zit te lachen om de ene passage vol domme bravoure, schiet een brok in je keel bij een volgend hartverscheurend beeld van eenzaamheid en vertwijfeling. Dat zorgt ervoor dat je het boek in een adem uitleest. Nu al voor de derde keer. En wat goed dat het motto die tekst van Irene Cara is. een hele generatie kunst- en theaterstudenten - ik was er zelf één - had Fame! in het hoofd toen ze hun studie kozen.