Ondanks de enthousiaste reacties van mijn leesclubleden, heb ik toch minder met dit boek. Ik vond de dystopie te ongeloofwaardig en te extreem, waardoor ik vanuit filosofisch oogpunt alleen kan zeggen dat de mensen in Huxley's maatschappij inderdaad allemaal gelukkig zijn (behalve de wilde en de mutant). De 'schrikbeelden' ontstaan alleen vanuit het perspectief van de lezer, de schrijver, de wilde en de mutant, omdat deze zich niet een aangenaam leven kunnen inbeelden zonder de geliefde eigen waarden zoals vrijheid, kunst, wetenschap en (eventueel) religie. Maar deze waarden zijn geen waarden meer voor de 'mechanische' mens van Huxley, waardoor het voor hen, en dus de gehele maatschappij, niet als gemis wordt gezien. Het systeem gaat ook niet ten koste van andere mensen, in elk geval als de wilden in het reservaat er niet zouden zijn.
Toch stonden er wel tal van ideeën in die stemmen tot nadenken. Het eerste gedeelte van het boek vond ik wat saai geschreven, maar daarna kwam er gelukkig meer verhaal in.