Het boek vertelt het verhaal van Marit. Zij lijkt het prima voor elkaar te hebben, ze ziet er leuk uit, woont op kamers in Amsterdam, cum laude afgestudeerd, maar ze heeft een probleem. Ze heeft een probleempje met eten. Afstuderen en cum laude slagen was niet voldoende controle over je gewicht was veel belangrijker.
Uiteindelijk als ze op een dag in elkaar stort wordt ze opgenomen in een kliniek voor patienten met eetstoornissen, zoals in dit geval annorexia. Het belangrijkste daar weer op een gezond gewicht zien te komen en dat doe je door eten. 1 dag in de week kreeg je friet, een kwelling in het begin. Het lukt ook niet iedereen om het hele programma te doorlopen. Marit kost het veel moeite en strijd maar het lukt haar om de anorexia onder controle te krijgen.
Het boek leest makkelijk weg, simpele eenvoudige taal voor iedereen goed te begrijpen. Het behandeld niet de oorzaken van de ziekte, maar wel volg je het hele proces van ziek zijn en hoe je ermee omgaat. Anorexia blijft. Voor mij miste het wat diepgang, maar aan de andere kantis het nu juist toegankelijk voor een groot publiek. Als je zelf anorexia hebt zeker in de beginfase weet ik niet of je dit boek serieus leest, vaak zit je dan nog in de ontkenningsfase. Het is denk wel goed om te lezen voor de mensen die om zo iemand heen staan, verhelderd het boek.
Voor mij maakte het een heleboel dingen duidelijk, van enige afstand maar toch aardig dichtbij meegemaakt hoe het was en nog steeds is. Controle en beheersing is een sleutelwoord hierbij. Het heeft voor mij meer begrip opgeleverd.