Terwijl het hier, in mijn omgeving, nog maar geen winter wil worden, lees ik Wintergast van Jet van Vuuren, een boek uit 2013. Het is niet het eerste boek van deze schrijfster en zal zeker ook niet het laatste boek zijn dat ik van haar zal lezen. Zoals de titel aan weergeeft, speelt dit boek in de wintertijd; in het Groningse platteland.

Het is vooral een vrouwenboek; niet vanwege de stijl maar vanwege de personages die voorbij komen. Dat zijn vooral de vrouwen. Met Bea Versluis, getrouwd met Egge Havinga, als hoofdkarakter; zover je daar in dit boek over kan spreken.

Deze lerares brengt de kerstdagen door op de boerderij van Sicco Baak, een neef van haar man. Met hem deelt ze de passie voor genealogie. Zij gaat daar heen om meer van de familiegeschiedenis van haar Egge te leren. Maar zonder Egge zelf, want het is ook min of meer een vlucht voor haar man, die haar naar het leven heeft gestaan toen zijn bloedsuikerspiegel was gedaald.
Op de boerderij wordt zij welkom geheten door de gescheiden Sicco en zijn dochter Roos. Echt welkom voelt Bea zich niet altijd en dat komt door de andere vrouwen op de boerderij. Oma Antje, moeder Grietje en haar zuster Trijn. Die willen haar liever kwijt dan rijk zijn. Bovendien komt Sicco wel heel dicht bij haar, even voelt zij zich daardoor gevlijd en neemt het initiatief over, maar al snel gaan zijn avances tegenstaan.

De lezer wordt een paar keer op het verkeerde been gezet, mede door de dialogen van de manipulerende zussen. Op boerderij De Heerd vallen slachtoffers, zoals er ook voor de komst van Bea al slachtoffers waren. De speurtocht daarnaar kent ook enkele wendingen en het plaatje wordt naarmate het boek vordert duidelijker. Door autopech kon Bea niet eerder weg van de boerderij, door een taxi op te roepen doet ze wel een magere poging om te vertrekken. Door vermoeidheid overmand en overgehaald door Sicco blijft ze langer op de boerderij. Maar ze laat zich wel heel gemakkelijk overhalen, waarom? Dat wordt aan het slot duidelijk.