Ik ben gek op dit soort thrillers, waarbij je aan het begin in een verhaal komt, dat intrigerend is, maar waarvan je langzamerhand ontdekt wat er precies gebeurd is. Dat is precies wat er gebeurt in ‘Ik weet alleen mijn naam nog’ van C.J. Cooke. Je leest afwisselend vanuit het perspectief van Eloise, die op een eiland zit en dan ook nog vanuit het perspectief van haar man die tot de ontdekking komt dat zijn vrouw weg is en hun kinderen alleen thuis zijn gelaten.

Die twee perspectieven zorgen ervoor dat je langzamer zeker het verhaal van Eloise en wat er precies gebeurd is ontdekt. Dat maakt het vanaf het begin al intrigerend en houdt je nieuwsgierig. Hoewel er niet echt een onwijze spanning in zit, zorgen de ontwikkelingen en onthullingen er wel voor dat je door wilt blijven lezen.

C.J. Cooke heeft dit verhaal dan ook heel goed opgebouwd, je ontdekt als het ware samen met Eloise wat er aan de hand is en de sfeer op het eiland wordt dan ook langzamerhand steeds grilliger, tot het tot een ontknoping komt. En die ontknoping is behoorlijk verrassend en zeker origineel. Ik had deze ontknoping echt niet aan zien komen en dat maakt het voor mij zeker origineel.

Ik vond het niet de beste thriller, vooral omdat het verhaal wat mij betreft wel iets meer tempo had mogen hebben, maar met 3,5 ster ben ik zeker van mening dat het een fijne spannende roman is die zeker tot het eind vermakelijk en intrigerend is.

De spanning is in ‘Ik weet alleen mijn naam nog’ van C.J. Cooke niet heel hoog, maar toch is het boek intrigerend. De ontknoping is verrassend en goed uitgewerkt.