De trilogie van de Rat eindigt met Dans, dans, dans. Eerder al las ik Luister naar de wind en Flipperen in 1973 en De jacht op het verloren schaap. In dit laatste boek droomt de mannelijke hoofdpersoon -die ook nu naamloos blijft- van het Dolfijnenhotel. Hij droomt over iemand die voor hem huilt, en zijn gedachten schieten terug naar zijn verblijf daar, alweer vier jaar geleden met zijn ex-vriendin.

Het gevaar van trilogieën is dat ze, naarmate de reeks vordert, aan kwaliteit kunnen inleveren. Gelukkig gold dit niet voor Murakami’s magnus opus 1Q84, maar voor deze Trilogie van de Rat geldt dit helaas wel. Dans dans dans is een boek waarin veel wordt verteld, maar weinig wordt gezegd. Murakami voert weliswaar vele bijzondere en merkwaardige personages op, maar het tempo ligt erg laag. Hele passages gaan verloren aan de dagelijkse beslommeringen van de hoofdpersoon, waarbij het hoogtepunt van de dag een rondje lopen door de wijk blijkt te zijn. Of een gekochte elpee. Bovendien worden de lijntjes pas op een laat moment in het boek met elkaar verbonden. Als lezer blijf je dus lang gissen naar de bedoeling van Murakami.

Het gebrek aan verteltempo wordt echter goed gemaakt door de verscheidenheid aan personages en de wonderlijke gedachtestroom van het hoofdpersonage. Een gedachte aan een zwemles wordt uitgebreid met scenes uit een Egyptische film met beroemde film- en popsterren en een verhoorscène bij de politie wordt vergeleken met Franz Kafka’s Het proces. Wat bijzonder is aan Dans dans dans is dat Murakami niet alleen inzoomt op -voornamelijk Westerse- muziek maar ook op (Westerse) films. En dan de personages. Hiraku Makimura is een schrijver die hij typeert als een schrijver die na zijn huwelijk met een beroemd fotografe niks meer bakt van het schrijven, en wiens boeken ‘hopeloze rommel’ zijn. Het is een fraaie knipoog naar zichzelf, en de toekomst die hij ten tijde van het schrijven wellicht voor zichzelf zag. Dans dans dans verscheen na de bestseller Norwegian Wood, en hoewel Murakami zelf wellicht gedacht heeft dat succes niet meer te kunnen evenaren bleek het een springplank te zijn voor zijn verdere succes, niet het einde van een creatief schrijfproces.

Dans dans dans is een bijzonder verhaal, waar Murakami helaas te lang de tijd voor neemt. In plaats van de ontwikkelingen vlot te laten opvolgen blijft hij hangen in het beschrijven van dagelijkse gebeurtenissen. Dit neemt echter niet weg dat het verhaal an sich, over een jongeman die op zoek gaat naar een versie van zichzelf die hij lange tijd geleden is kwijtgeraakt, niet de moeite waard is. Murakami weet als geen ander het alledaagse om te buigen in iets wonderbaarlijks. Er wordt gemoord, de liefde bedreven, vreemde maar diepzinnige conversaties gevoerd en natuurlijk barst het boek van de vreemde verhandelingen. Al met al een echte Murakami, minus het verteltempo. Gelukkig kwam dat in latere boeken helemaal goed en eindigt Murakami niet als Makimura.

Deze recensie verscheen eerder op tessaheitmeijer.com