Ik weet niet meer hoe De droomwet van Peter Behrens in mijn boekenkast terecht is gekomen, blijkbaar had ik hem al die tijd over het hoofd gezien. Vol verbazing las ik op de achterflap dat dit boek gaat over een Ierse jongeman ten tijde van de Aardappelhongersnood, interessant! Zeker omdat ik afgelopen augustus in Ierland ben geweest en daar een klein beetje geschiedenis van dat schitterende land met een zwaar verleden heb meegekregen.

Fergus O'Brien is 15 jaar als de aardappeloogst mislukt, er zijn geen reserves en al snel is hij en zijn familie de hongersdood nabij. De zwarte koorts (Tyfus) versnelt dat proces. Hij overleeft als enige van het gezin en dan staat hij aan het begin van een haast uitzichtloze zwerftocht. Via een werkhuis en het veen naar Dublin, van Dublin per schip naar Liverpool, de stad van steen. In Liverpool maakt hij wat vrienden en voelt hij zich even veilig, maar alles heeft een prijs en hij besluit verder te trekken; werken aan het spoor in Wales daar valt wat verdienen. Daar treft hij Rode Molly en 'de blauwe', het kribbige paard. Het verlangen naar een toekomst - waarin vee niet meer waard is dan een Ier - waar alles mogelijk lijkt, groeit. Zodra de kans zich voordoet om met Molly ervandoor te gaan trekken ze terug naar Liverpool voor de overtocht naar Quebec. De overtocht duurt weken en het is nog maar de vraag of alle passagiers het zullen overleven…

Het boek valt zeker niet tegen, Fergus heeft een compleet eigen stem, ietwat rauw en ongepolijst, en ondanks het feit dat het leven hem soms zo hard om de oren slaat, is het niet alleen maar somberte wat je leest maar ook hoop. De hoofdpersoon belandt van de ene uitzichtloze situatie in de ander maar het leven drijft hem voort en de overlevingsdrang blijft. De droomwet gaat over het belang van in beweging blijven, doorgaan, het overwinnen van ziekte, honger en verraad.

Maar toch is er iets…op de één of andere manier is het toch wat voorspelbaar, haast als een film die je jaren geleden al eens hebt gezien maar die je vergeten was en waarbij je ineens vanaf een bepaalde scene het verdere verloop weer te binnenschiet. Toch jammer.

Ben erg benieuwd wat andere lezers trouwens van het einde vinden….