Over het boek

Bij het voorbijflitsen van de titel was de eerste gedachte en dat zijn meestal de beste : als kinderen rugnummers hebben in plaats van namen dan denk je als simpele lezer maar aan een ding: een totalitair regime is bezig met een bizar broedprogramma. Het bekendste voorbeeld is Lebensborn. In 1935 startte SS-leider Heinrich Himmler het programma Lebensborn (Levensbron). Het doel was om kinderen met het juiste arische uiterlijk, met blauwe ogen en blond haar, op te voeden tot de toekomstige leiders van het Duitse rijk. (Bron:Wikipedia).
Of is er een of andere nutty professor aan de gang? Enfin, het ligt gelukkig allemaal een beetje genuanceerder in dit boek. Het verhaal begint in Oostenrijk, 1978 duister en onheilspellend met de argeloze Magdalena Hoos die gesolliciteerd heeft bij een weeshuis. Je weet als lezer dat het eerste hoofdstuk betrekking zal hebben op gebeurtenissen die later zullen plaats vinden.

En jawel, de schrijfster maakt een sprong naar het heden. In een afgelegen vallei wordt een lijk ontdekt, een man, ontkleed. Er volgen nog een paar slachtoffers. Het is volstrekt onduidelijk wat het verband is tussen de doden, het motief en wat de dader bezielt. Commissaris Teresa Battaglia leidt het onderzoek. Teresa is een wat oudere vrouw, die kampt met overgewicht en diabetes. Teresa is verreweg de meest interessante figuur in het boek.

Conclusie
In een poëtische en empathische schrijfstijl voert de schrijfster ons mee , diep in de geest van Teresa maar ook die van de moordenaar, die in zekere zin ook als slachtoffer gezien kan worden. De plot is  een ongeloofwaardig rariteitenkabinet. De warme en serieuze schrijfstijl van de auteur overstemt dit met gemak, maar laat geen ruimte voor wat humor of een relativerende one liner. Tuti haalt er Freud nog bij met wat opmerkingen over de oermens, maar het draait toch vooral om de reis door de geest bij Teresa en de moordenaar. Met recht een psychologische thriller, waarin, in navolging van Bernard Minier, de wrede en machtige natuur een tweede hoofdrol speelt.
Ik miste wat scherpte, met name in de dialogen tussen Teresa en de nieuwe inspecteur Massino Marini. Tevens zijn er vele vraagtekens te zetten bij de hoofdrolspelers. Het ligt voor de hand dat een vervolg antwoord geeft op deze vragen.

Tot slot. Waarom moest de mooie, mysterieuze titel ‘Fiori sopra l’inferno’ wat zoiets betekent als ‘Bloemen boven de hel’ vertaald worden in het botte ‘Kind 39’?

Ee van de betere thrillers met hetzelfde thema is in 1976 geschreven door Ira Levin: The boys from Brazil. Twee jaar later indrukwekkend verfilmd.