Een psychologische roman over onverwerkte (jeugd)trauma’s en hoe de impact daarvan nog lang kan nazinderen. Meer zelfs … het kan bij een volgend trauma of rouwproces de scheidingslijn tussen werkelijkheid en fictie doen vervagen en de angst om zelf gek te worden met de dag reëler maken.

Na de dood van haar moeder raakt Eva, het hoofdpersonage, danig de weg kwijt. Ze ontwikkelt zich van heel gestructureerd naar iemand die langzaam maar zeker haar grip op de werkelijkheid dreigt te verliezen. Ze verlaat, tijdelijk weliswaar, haar gezin, laat haar werk in de kundige handen van haar medewerkers achter en gaat op zoek naar haar vader. Een vader die ze zich maar nauwelijks weet te herinneren omdat hij al meer dan dertig jaar op de gesloten afdeling van een psychiatrische inrichting verblijft.

De personages krijgen elk een deel in het boek waardoor het heel gefragmenteerd is van opbouw. Anderzijds is het ook de enige manier om elk van de personages goed tot hun recht te laten komen doordat ze elk hun verhaal, vanuit hun eigen invalshoek, kunnen doen. Het maakt dat je als lezer ook zelf aan het puzzelen moet om het plaatje compleet te krijgen. Let wel, het verhaal wordt hierdoor nergens onoverzichtelijk.

In fraaie, beeldende beschrijvingen schakelt de auteur tussen heden en verleden en verbindt zo Eva’s herinneringen aan haar kinderjaren met haar verwarring en permanente gevoel van onveiligheid in het heden.

Neem bijvoorbeeld Eva’s herinnering van een, in haar ogen, stukje onbezorgde kindertijd. Met een papa, toen nog werkzaam als piloot, die haar optilde en haar liet vliegen als een vliegtuig terwijl zij schreeuwde ‘Wij zijn een vliegtuig’ … Wie van ons herkent dit spelletje niet? Alleen Eva’s moeder die van op het gazon voor het huis het tafereel gade sloeg stond doodsangsten uit. Want welke vader laat er nu zijn dochtertje vliegeren over de reling van het balkon op het eerste verdiep…

Met dit boek schreef de auteur, in korte en heldere zinnen, een warm pleidooi voor meer openheid over psychiatrische stoornissen - met vooral oog voor de impact ervan op de kinderen die opgroeien in een gezin met een labiele ouder. Omwille van zijn maatschappelijke relevantie kreeg dit debuutboek in 2018 mijn voorkeur.