Drie heel jonge vrouwen die het leven, met hun tot dan toe betrekkelijke beslommeringen, zo lief hebben worden ontvoerd en tien jaar gevangen gehouden, zo geïsoleerd en afgesneden van de buitenwereld.
Gevangen door een man die er plezier in schept mensen te tergen, te straffen en hun privileges ontneemt. Hij bepaalt wanneer ze eten, wat ze zien, wat ze horen.
Slechts hun gedachten zijn vrij.
En dus proberen ze zich steeds te concentreren op positieve dingen om te voorkomen dat ze in de ellende wegzakken.
En dan het relaas van de ouders. Hun woede, onmacht en onbegrip. Het niet weten of ze nog in leven zijn of wat er met ze gebeurd is.
Toch is er altijd die hoop en toch ook het geloof in God.
Het verhaal eindigt met de arrestatie van de ontvoerder en zijn kijk op deze periode en zijn eigen leven.
De drie vrouwen zijn de sterksten gebleken en hebben hun vrijheid heroverd en proberen hun leven weer op de rails te krijgen.
'Het is waar wat ze zeggen: je weet pas wat je mist als je het kwijt bent'