Donker verhaal. Ik kreeg medelijden met het hele gezin, werd kwaad op de broer, wilde de ouders dooreen schudden... Doorheen het hele boek weet je dat dit niet positief kan uitdraaien. Maar hoe het dan eindigde, was wat zwakjes voor mij. Niet echt origineel. Of is het de gewenning na Het smelt van Lize Spit en Vele hemels van Griet Opdebeeck? Hoewel ik de stijl van beide laatsten beter apprecieer. De talloze vergelijkingen van Lucas Rijneveld zijn van het goede teveel. Beetje beter gedoseerd zou ook goed zijn. Eéntje vond ik toch grappig genoeg om te onthouden: “Hoe onze ouders elkaar hebben gevonen, blijft een raadsel. Vader kan namelijk niet zoeken. Als hij iets kwijt is, zit het meestal in zijn zak en als hij boodschappen moet doen, komt hij altijd met iets anders terug dan wat op het lijstje stond: moeder is het verkeerde pak yoghourt, waar hij genoegen mee heeft genomen en zij andersom ook”