In ‘Onheilig’ lopen twee verhaallijnen door elkaar. Zo heb je enerzijds Miguel wiens omzwervingen we door de ogen van een alwetende verteller kunnen mee volgen. Niet alleen in zijn doen en laten maar ook zijn denken. En hij denkt heel wat. Miguel heeft zijn moeder al twee jaar niet gezien – en hij geniet van de rust. Zijn nieuwe leven in het slaperig Duitse stadje Nieheim bevalt hem uitstekend. Al heeft hij wel zijn handen vol aan Jorge, een simpele jongen die tot Miguels vreugde en frustratie nooit van zijn zijde wijkt. Maar wanneer hij hoort dat zijn moeder ernstig ziek is, kan hij niet anders dan contact zoeken.

‘Ze ligt daar niet speciaal voor hem te sterven. Ook zal ze niet wachten met het uitblazen van haar laatste adem tot hij hem kan voelen, of met het plengen van haar laatste traan tot hij die kan vangen, maar ze had op zijn minst even kunnen blijven liggen tot hij langskwam.’ – pg. 170

Anderzijds heb je Miguels moeder Angelique, zij woont op enkele honderden kilometers van hem vandaan in Amsterdam. Angelique is terminaal ziek en is in opdracht van haar therapeute, Jacoba, een dagboek beginnen bij te houden. Dit blijkt precies de uitlaatklep die ze nodig heeft: scherp fileert ze niet alleen zichzelf en haar therapeute, maar iedereen die ook maar een rol van betekenis heeft gespeeld in haar leven. En anders dan haar naam doet vermoeden heeft Angelique maar weinig van een engel weg.

‘Jacoba. Het is bijzonder dat alles nog lijkt te werken, behalve dat ik af en toe verschrikkelijk moe ben, of een beetje kortademig, soms zeurt er iets in mijn bekken. Ik kan nog klaarkomen. Ik schrijf dit op en voel me direct smerig, daarom zeg ik het niet als ik bij je ben. Je zult vreemdere dingen horen, daar niet van, maar ergens dringt het beeld van mijn oude tantes op familiedagen zich aan me op, dames met kant langs hun lellende halzen en lippenstift in de plooien rond hun mond, vlekken van de rode wijn op hun tanden, een adem die ruikt naar douchegordijn en alcohol. Vieze grapjes die pas afschuwelijk worden bij gratie van de gore lach die erachteraan knarst. Jij hebt appelwangen en drie frisse kinderen.’ – pg. 12

In het begin voelt deze manier van vertellen bevreemdend aan maar ergens is het wel passend. Het creëert een zekere mate van afstandelijkheid en tegelijkertijd voel je ook de wil om gezien en gehoord te worden. Wat ook het centrale gegeven is in deze roman. Want hoewel de band tussen moeder en zoon danig verstoord is wanneer Angelique haar zoon per brief om de hoogte brengt van haar toestand reist deze samen met Jorge af naar Amsterdam niet wetend dat zijn moeder op datzelfde moment op weg is naar Nieheim. Wat volgt is een open einde van wel willen en toch net niet of wel?

Zoals de auteur in de leesclub zelf aangaf schreef ze deze roman niet met de bedoeling om een boodschap over te brengen. De auteur vond het eerder interessant om te onderzoeken hoe mensen met verschillende situaties om kunnen gaan en hoe ze zich tot elkaar verhouden, ook als de verhoudingen ongelijk zijn. Iets waar ze grandioos in slaagde. Het eindoordeel is, met vier sterren, dan ook overwegend positief. De afwisseling in perspectief zorgt voor een heel leesbaar boek dat nergens verveelt. Met uitzondering van een tweetal repetitieve zinnetjes die soms op je systeem werken maar die zonder meer hun functie hebben. De taal die de auteur hanteert is zowel poëtisch elegant als sober als bij wijlen zelfs vlijmscherp te noemen. Nergens wordt het verhaal dat ze brengt, ondanks de toch wel zware thema’s, zwaarmoedig. Met dank aan het weglaten van de al te grote miserie, wat allicht door sommigen als een gebrek aan diepgang kan worden bestempeld, die geleid heeft tot het ontstaan van de onveilige hechting tussen beide personages. Mensen die vertrouwd zijn met het gegeven en/of wat van het menselijke psyche afweten zullen zonder twijfel, hier en daar tussen de regels, de echo van de miskenning die Angelique voelt horen. Als ze het al niet letterlijk zegt: ‘Ik ben gedoemd om familiebanden te hebben die niet goed voor me zijn.’ – pg. 26