Wat mij vooral bij zal blijven van deze roman zijn de nietsontziende beschrijvingen van armoede en hoe karakters gevangen zitten in een neerwaartse spiraal waar zij niet uitkomen. Het Iraanse platteland wordt dan ook op geen enkele manier exotisch gemaakt, maar het is een cynische plek waar menselijk lijden alleen maar tot exploitatie en scherts van de buren leidt. Daarbij moet het vrouwelijke hoofdpersonage alles eraan doen om haar eigen bezit en dat van haar gezin veilig te stellen, terwijl haar twee volwassen zoons een eigen pad gaan kiezen die radicaal afwijkt van de hare.

Bij vlagen is het een indringende en zeer pakkende roman, omdat het steeds naar beeldend beschreven fragmenten toewerkt waarin de uitzichtloosheid van de voornaamste personages duidelijk wordt. Tegelijk is het soms ook wat teveel van het goede. Wanneer je denkt dat het ergste al voorbij is, dan verzint de schrijver andere manieren om zijn personages genadeloos mee te tarten. Daarnaast verliest de roman ook spanning als het andere dorpsgenoten bij het verhaal gaat betrekken en het meer gaat over de ontwikkelingen van het dorp in het groot. De roman was sterker geweest als het meer bij de kern was gebleven.