Het achterplat van Noorderveen vermeldt dat Indridason de veelvoudige bekroonde nummer één van IJsland is. Omdat ik bitter weinig over IJsland weet, en al helemaal niks over het IJslandse schrijversgild, betekent die vermelding niets voor mij. Het waren de lovende recensies van collega-recensenten en bezoekers die me over de streep trokken en daar ben ik erg dankbaar om.

In Noorderveen lossen hoofdcommissaris Erlendur en zijn collega’s Sigurdur Oli en Elinborg de moord op een oude man op. Stukje bij beetje wordt het monsterachtige verleden van de man blootgelegd, want Erlendur denkt dat daar de oplossing voor de moord zit. Elinborg meent dat ze het niet zo ver moeten gaan zoeken, en dat leidt -zolang er geen resultaten geboekt worden- tot frustraties binnen het team. Intussen maakt Erlendur zich erge zorgen om zijn dochter Eva Lind. Buiten is het herfst en uitzonderlijk nat: het water valt met bakken uit de hemel.

Indridason creëerde mensen van vlees en bloed, waar je bij momenten erg mee meeleeft. Zijn verhaal is spannend, realistisch, goed onderbouwd. Ik kijk al uit naar de volgende vertaling en hoop dan nog meer over Erlendur, zijn collega’s en dochter te vernemen.

Een kleine opmerking naar de uitgever: ik vroeg me twee bladzijden lang ongerust af wat ‘incastreerders’ waren. De context: twee ongure mannen waren op zoek naar Erlendurs dochter... Ik vond het een erg beangstigende term, maar toen ‘incasseerders’ viel, viel ook meteen mijn frank. Zo waren er nog andere zinnen waar ik een tijd op heb moeten staren, om dan tot het besef te komen dat ze inderdaad niet klopten. Als Indridason ook in ons taalgebied tot IJslandse hoogten klimt, moet dat soort foutjes vermeden worden, vermoed ik. Als ik afga op deze site en mezelf, is hij goed op weg!