Milan woont in het afgelegen dorpje Hoven. Als bovennatuurlijke ziener heeft hij, ondanks zijn jonge leeftijd, de taak op zich genomen de verloren geesten in het dorpje te ondersteunen. Wanneer een duisternis over Hoven valt, vermoedt Milan dat een pas in het dorp verschenen meisje er iets mee te maken heeft. Eva is net in Hoven komen wonen en vanaf het allereerste moment vindt ze het een hel. Het dorp is suf, de mensen zijn saai en ze mist al haar vrienden, die ze door de verhuizing achter heeft moeten laten. Maar als zij overal vreemde schaduwen ziet, beginnen haar problemen pas echt. Milan en Eva ontdekken al snel dat ze de handen ineen moeten slaan als zij de dreiging van hun vijand, de Hellehonden, willen tegengaan. Ze zoeken contact met mensen en geesten en raken steeds dichter betrokken bij de mysterieuze geestenwereld en zijn vreemde bewoners. Zijn ze nog op tijd om meer slachtoffers te voorkomen? Of zullen ook zij ten prooi vallen aan de Hellehonden?
Milan helpt al jaren dolende geesten die door onafgemaakte zaken nog aan de aarde gebonden zijn. Tevens heeft hij een vos die kan praten aan zijn zijde en samen gaan ze de strijd aan om deze zielen te helpen. Zo helpen ze klopgeesten, maar ook geesten die dreigen een klopgeest te worden. Als ook hun vriend hieraan ten prooi lijkt te vallen en alle andere zielen ineens spoorloos verdwenen zijn, weten ze dat er iets goed mis is in Hoven.
Eva vindt het vreselijk om te moeten verhuizen, vooral als zij ineens overal schaduwen ziet en later een soort wolven. Iedereen denkt dat ze gek is, maar ze weet wat ze ziet en dat er iets niet klopt aan deze wezens. Voor Milan, die inmiddels meer af weet van de hellehonden, is dit het teken dat Eva meer met de hellehonden te maken heeft dan ze beweert. Hij besluit haar in de gaten te houden. Als Eva op een avond voor het eerst geconfronteerd wordt met de hellehonden beseffen ze beiden dat ze aan dezelfde kant staan en verantwoordelijk zijn voor de mensen en dolende geesten in Hoven. Want dat het dorp in groot gevaar verkeert is een feit.
Daniel Warmoeskerken heeft met Hellehonden een spannend en intrigerend verhaal weten neer te zetten. Hij schuwt het niet om een blik mythologische wezens open te trekken en deze op originele wijze te introduceren in zijn verhaal. Hierdoor is een verrassend geheel ontstaan, waarbij je door de plotwendingen vaak op het verkeerde been wordt gezet. Heel af en toe kabbelt het geheel een beetje voort, maar al snel weet de auteur je weer te raken met een nieuwe ontwikkeling in het verhaal.
De auteur heeft zich op prima wijze weten in te leven in de personages en gebeurtenissen. Het geheel zit goed doordacht in elkaar, maar heel soms hadden de karakters iets meer uitgediept mogen worden. Toch doet dit niets af aan het verhaal, want dat staat als een huis. Al met al een spannend en origineel YA-debuut van een auteur die de mythologische wereld een geheel nieuwe betekenis geeft.