Doodverklaard brengt ons het verhaal van Isa Mendonk, een tiener die zich perfect gelukkig mag wanen. Ze heeft alles waar elke tiener van droomt : een goede band met haar ouders, een leuke schooltijd en een hecht groepje vrienden. Wanneer ze echter haar eigen toekomstige overlijdensbericht ontdekt op het internet is dit het begin van het einde. Haar ideale wereldje begint steeds grotere barsten te vertonen. En wat erger is, het ziet er steeds meer naar uit, dat het overlijdensbericht waarheid zal worden.

In de eerste tientallen pagina’s van het boek krijgen we aanvankelijk een resem tienerdramatiek die haast overdreven aanvoelt voor de volwassen lezer. (Wie tieners in huis heeft, weet precies wat ik bedoel) Wanneer na een vijftigtal pagina’s die dramatiek echter steeds minder aan de verbeelding en interpretatie overlaat, komt de vaart volop in het verhaal en neemt Verbruggen de lezer op sleeptouw in een angstaanjagend kat en muis spelletje. De auteur brengt de verhaallijn op een uiterst realistische wijze naar voren en weet handig al te technische diepgang bij het gebeuren te omzeilen zodat ten allen tijde het tempo blijft behouden. De wisselende diepgang waarmee personages in het verhaal voorkomen staat steeds ten dienste van de functionaliteit. We krijgen telkens weer net voldoende informatie om het verhaal vlot te kunnen volgen, maar krijgen op geen enkel moment een tipje van de sluier opgelicht.

Doodverklaard vertoeft als boek ergens op de fijne grens tussen jeugd en young adult, maar zal ook heel wat volwassen lezer weten te overtuigen. Het debuut van Verbruggen is een perfecte instap om jonge lezers te verleiden tot het thrillergenre. De schrijfster toont met dit boek aan dat een thriller voor jongeren niet per definitie moet onderdoen voor zijn volwassen tegenhangers.