Een positieve uitslag is een emotionele en een dappere relaas van de dertigjarige Evelien van den Akker over haar ziekte Multiple Sclerose(MS). Hoe ze haar ziekte beleeft, wat er allemaal bij komt kijken en welke beperkingen de ziekte met zich mee brengt.
Trillend zoek ik verder op de site. Ik zie links naar thuishulp. Thuishulp hoezo?Kunnen de patiënten niet meer voor zichzelf zorgen? Belanden ze in een rolstoel? Waarom staat nergens dat je alleen al door de spanning rondom zo’n diagnose de helft van de klachten tijdelijk kunt hebben? Stress zorgt toch ook voor kortstondig geheugenverlies, of wat dacht je van spierspanning? Waarom lees ik niet over mensen die een prima leven hebben met deze ziekte, zoals mijn tante of nicht? Misschien staat dat wel ergens, maar dan moet je wel goed zoeken. Geen relativerende intro op de hompage van de MS-vereniging. Alles voelt als drijfzand, waarin ik steeds verder wegzak. Het beeldscherm wordt wazig en ik pak een tissue. Er komt iemand de studio in en ik doe alsof ik mijn neus snuit, terwijl ik mijn linkerhand opsteek en daarna zo opgewekt mogelijk gedag zeg. Mijn mobiel gaat opnieuw: ‘Pap &mam.’Daarnaast een foto van twee lachende gezichten en Pien- de hond- tijdens een dagje varen met hun sloep. Ik neem op en loop het kantoor uit naar een afgezonderde hoek verderop in de loods.
‘Hoi lieverd. Hoe gaat het daar?’
‘Goed hoor. Ik ben al in de studio?’
‘O kijk eens aan. Wat goed. Lekker eruit. We wilden even horen hoe het nu is.’
‘Ach ja, wel oké. Maar ik word zo angstig door alles wat ik op internet lees over nare klachten.
‘Zou je dat niet even laten? Het is allemaal nog zo vers. Denk nou niet meteen dat jij ook alles hebt en krijgt wat er op dat internet staat.’
‘Nee, dat doe ik ook niet echt. Maar het is…’
‘Niet echt? Eef, je moet dat helemaal niet denken. Jij hebt een heel milde vorm en…
Weer gaan mijn gedachten naar het gesprek met de arts, toen ik vroeg of ik een milde vorm had en niet het antwoord kreeg waarop ik hoopte:’Sommige mensen hebben een of twee aanvallen in hun leven. Jij hebt nu relapse and remitting”, een emotionele stuk uit het boek.
Lees verder:
www.vbnow.nl