Het begint allemaal met de flaptekst, die al verklapt dat ze een lijk vonden. Wat moet de lezer dan nog verwachten? Ik was niet meteen overtuigd, maar toch ergens benieuwd.
En dan krijg je het boek in handen. Just feel it! Wat een originele cover! Ik bleef maar wrijven om de krijtvegen weg te krijgen.
De proloog en het eerste hoofdstuk zijn in dezelfde lijn als de flaptekst geschreven. “Lang geleden ontdekten een groepje vrienden een lichaam, een deel ervan toch.” Je weet dat het een verhaal in het heden én verleden zal zijn, maar toch vond ik de opbouw redelijk irritant. Of irritant spannend, dat kan ook. Je weet dat er een lijk gevonden is, maar geen details, geen identiteit, niets. Beetje bij beetje laten ze een stukje meer los, maar dat duurde naar mijn gevoel te lang. Dan word er ineens losjes een extra detail meegegeven, gewoon, alsof we (de lezers) dit allang wisten.
Er worden een paar ‘maatschappelijke’ thema’s aangesneden en er gebeuren dramatische dingen waar heel luchtig over gegaan wordt. Omdat het na al die jaren allemaal vervaagd is of om een bepaalde sfeer te creëren? Toegegeven, quasi iedereen stond op mijn verdachtenlijstje, dus er werd succesvol een zekere sfeer geënsceneerd. (Te) geleidelijk aan, kon ik verdachten schrappen. Al was mijn eerste indruk niet juist, ze bleek niet zo ver gezocht, zeker na de laatste pagina.
Nu het boek uit is, weet ik ook niet of ik het goed vond, of gewoon ok.
Wat ik meteen al vreemd vond, was een vrouwelijke auteur die in de huid van een 12 jarig jongetje en een 40 jarige man kruipt. Dan stel ik mij bij voorbaat al vragen.
Er worden steeds nieuwe voorvallen uit de doeken gedaan, die er eigenlijk niets mee te maken hebben. Achteraf gezien, blijf ik ze overbodig vinden die geen meerwaarde aan het boek bieden.
Het is wel een boek dat je op bepaalde momenten niet kan wegleggen, maar soms had ik er ineens genoeg van. Op momenten waar er eigenlijk niets gebeurd, of als het allemaal te vaag word, of omdat ik het tempo te traag vond.
Tenslotte vond ik dat (te) veel delen eigenlijk serieus bij de haren getrokken waren. Vooral het einde, en dus ook het begin. Dat hoefde voor mij niet.
Kort, het is een zeer atypisch boek, maar je moet het zelf gelezen hebben om een oordeel te vellen.