Zeven perfecte dagen van Rosie Walsh, heeft een veelbelovende achterflap. Een mix tussen lichte spanning en romantiek. Namelijk Sarah ontmoet de liefde van haar leven, Eddie, na zeven dagen gaat Eddie op reis en laat hij nooit meer van zich horen. Sarah is er dan ook van overtuigd dat er een reden is dat Eddie niet belt of haar berichtjes negeert. En inderdaad er is een reden, maar die reden is Sarah zelf.
Na de achterflap te hebben gelezen was ik er meteen van overtuigd dat dit een must-read was en had dan ook hoge verwachtingen. Jammer genoeg zijn deze verwachtingen niet uitgekomen. Allereerst is het een boek dat een zeer lange aanloop neemt voordat er ook echt dingen gebeuren. Pas nadat je over de helft bent begint het verhaal op gang te komen. Dit maakt het nogal saai en eentonig waardoor ik meermaals het boek naast me heb neergelegd. Verder is het verhaal daarna niet zo mooi en is de wending toch licht voorspelbaar. Ook de schrijfstijl van Rosie Welsh is niet spectaculair.
Het is geen boek waar je uren aan een stuk in weg kunt lezen. De uitwerking van de personages was dan weer wel erg goed. Maar dit kon het saaie eerste deel niet meer goedmaken. Een roman met zo een lange aanloop, zonder dat het einde het niet helemaal waard maakte, krijgt slechts drie sterren.