De bundel ‘Als ik naar jou kijk, zie ik mezelf’, dringt door in de poriën van de huid (welke kleur deze ook is). Korte indringende verzameling verhalen uit de geschiedenis van de Afro-Amerikaanse wereld. Ik moest tijdens het lezen van deze bundel terug denken aan de vakantie in Amerika (2017), samen met mijn vrouw liep ik langs het National Museum of African American History and Culture in Washington DC. Opvallend en trots staat het museum, met een wachtlijst van maanden, als enig donker gekleurd gebouw, op loop afstand van het witte huis, en tussen alle “wit” gekleurde overheidsgebouwen en musea, in het midden van de politieke hoofdstad van Amerika. Rondom het musea bevonden zich honderden mensen voornamelijk Afro-Amerikanen; liggend in het gras of met elkaar discussiërend (zoals alleen Amerikanen dat kunnen, al etend, lachend en zingend).
Al lezend op de bank, in 'Als ik naar jou kijk, zie ik mezelf', luisterend naar muziek van John Coltrane, viel bij mij een aantal zaken op zijn plaats. Volledig Amerika begrijpen zal mij waarschijnlijk nooit lukken, maar Christine Otten geeft met deze bundeling verhalen een inkijk in zijn gecompliceerde geschiedenis en het rumoerige heden.

I believe in human beings, and that all human beings should be respected as such, regardless of their color (bron Malcom X).