Voor het derde jaar op rij bundelt Edge Zero een aantal speculatieve verhalen. Het opzet is niet gewijzigd: auteurs kunnen hun verhalen inzenden met als voorwaarde dat het verhaal al deelnam aan een andere wedstrijd. Vaak verlangen wedstrijden net het omgekeerde, zodat er niet te veel herkauwd wordt. Maar herkauwd voelen de Edge Zero bundels nooit want de inzendingen worden grondig door een jury beoordeeld en alleen de beste komen in de bundel. De organisatie streeft naar ongeveer 100.000 woorden. Dit keer werd dat aantal behaald na 15 verhalen.

Omdat het de bedoeling is zoveel mogelijke schrijvers een kans te geven, wordt alleen het beste verhaal van een schrijver in de bundel opgenomen. Pech voor een aantal uitzonderlijke talenten/veelschrijvers zoals Mike Janssen, die maar liefst 9 verhalen niet gepubliceerd weet die nochtans alle hoger scoorden dan diegene die als 15de aan het boek toegevoegd werd. Ook Anaïd Haen, die tweede werd, ziet 3 verhalen daarom niet gepubliceerd. Anderzijds wordt zo een mix aan auteurs en stijlen wel gegarandeerd, al krijg je niet noodzakelijk de best mogelijke bundel bij elkaar. Tais Teng is de enige die het systeem een loer heeft gedraaid. Door zowel solo en als co-auteur deel te nemen, haalt hij de bundel twee keer. Mazen in het net: we love them! Immers, de beste speculatieve fictie ontstaat vaak doordat een auteur gaten in logica gaat exploreren. Isaac Asimov heeft er een schrijverscarrière op gebouwd.

Wie de vorige bundels las en nu deze, zal verschillende namen zien terugkeren. Mike Janssen, Anaïd Haen en Tais Teng werden al genoemd, maar ook Tom Thys, Jack Schlimazlnik, Jorrit de Klerk en Jaap Boekestein haalden al eerder minstens een van de beide vorige edities. Deze mensen hebben voldoende talent in huis om hoog te scoren in wedstrijden, wil dat zeggen, of ze chanteren de jury. Met auteurs die over tijdreizen en artificiële intelligentie schrijven, weet je immers nooit.

De bundel is opnieuw divers, met sciencefiction, fantasy en horror, ook al is dat laatste genre zoals steeds amper aanwezig. Omdat overlaps en subgenres binnen speculatieve fictie vaak voorkomen, hebben de mensen achter Edge Zero de 15 verhalen onderverdeeld in fantasy (6), horror (1), magisch realisme (4), sciencefiction (9), slipstream (1), tijdreis (2) en ziltpunk (1). Dat de optelsom niet klopt heeft natuurlijk alles met die overlap te maken. Nogal wat verhalen passen in 2 of zelfs 3 categorieën.

Een gevarieerde bundel sterren geven, is moeilijk en sterk afhankelijk van persoonlijke smaak. Net als de vorige twee maal heb ik elk verhaal afzonderlijk sterren gegeven tussen 1 en 5, en vervolgens een gemiddelde gemaakt dat ik noodzakelijkerwijze heb moeten afronden. Anders dan vorige keren heb ik dit keer ook gebruikgemaakt van halve sterren. En zo kwam ik tot de vaststelling dat ik het dit keer minder eens was met de jury dan andere jaren. 'Rassenhaat in vijf gangen' van Tijs de Jong kreeg van de jury een negende plaats en is nu net mijn nummer één. Dit verhaal kreeg als enige de volle vijf sterren van mij. Het idee van een magiër die met zijn magie alleen maar bijzondere gerechten in zijn restaurant wil creëren en ongewild te maken krijgt met rassenhaat, kon mij zeer bekoren, inhoudelijk, maar ook qua opmaak. 'Fluxloos' van Mike Jansen en 'De vrouw van een halve eeuw' van Anaïd Haen, de nummers 1 en 2 van Edge Zero, waren met vier en een halve ster mijn beide nummers 2, dus hier was ik het met de jury eens. 'Fluxloos' had een erg voorspelbaar einde en daarom is het niet mijn persoonlijke winnaar, ook al is het verder goed opgebouwd binnen een interessante toekomstige wereld, die mij erg deed denken aan de wereld waarin Jansen eerder al 'De Ariadne Singulariteit' situeerde. Dat verhaal stond in de bundel van vorig jaar. 'De vrouw van een halve eeuw', over een vrouw die zichzelf tot in het extreme laat verbouwen, is sterk in de beschrijving van hoe haar man pijn lijdt hierom.

Sophia Drenth, Debby Willems en Jorrit de Klerk vond ik met hun verhalen vier sterren waard. Alle drie deze verhalen eindigden vrij onderaan in de top 15 van Edge Zero nochtans, maar ik denk er anders over. Ook nog heel goed waren de verhalen van Jaap Boekestein & Tais Teng, Tom Thys, Jack Schlimazlnik en Maarten Luikhoven die ik drie en een halve ster gaf. Tom Thys levert het enige horrorverhaal van de bundel.

De resterende vijf verhalen konden mij minder bekoren. Vier ervan zijn nochtans niet slecht maar ze zijn ofwel voorspelbaar of de ontknoping viel tegen. Eén verhaal vond ik echt niks en gaf ik daarom maar 1 ster. Dat kreeg van de Edge Zero jury echter wel een vierde plaats toebedeeld. Zo zie je maar dat speculatieve smaken erg kunnen verschillen.

Als het niet zou betekenen dat ik dan alwéér een jaar ouder was, had de volgende Edge Zero bundel van mij al mogen verschijnen. Globaal gezien was dit weer een aangename leeservaring en soms een kennismaking met toch weer enkele onbekende namen om in de toekomst te volgen. Van dit soort initiatieven kunnen er niet genoeg zijn.