Een verdrietig maar prachtig ontroerend boekje van de taalvirtuoos Mortier. Een verhaal over sterfelijkheid, over liefde, over herinneringen aan een liefdevol opgroeien. En natuurlijk over verlies en dat alles in prachtige poëtische bewoordingen.

‘Wat me nog het meest bij haar opvalt, wat me de meeste treurnis bezorgt, dat is de dubbele stilte van haar zijn. De taal heeft de koffers gepakt en is over de reling van het kapseizende schip gesprongen, maar er heerst ook een andere stilte in haar of rond haar.’

Een kippevelboek!