In dit boek wordt het leven belicht van een jonge, vriendelijke en zachtaardige jongen Horace en die van een oudere, vriendelijke en zachtaardige man meneer Reese. Zonder meneer Reese had ik het verhaal niet mooi gevonden. Hij belichaamt de wijsheid en ervaring in zijn liefde voor het leven. Hij neemt het leven precies zoals het komt, maakt er het beste van en houdt zich aan de goede principes. Hij laat iedereen in zijn of haar waarde. Eigenlijk, om bij de titel te blijven, laat hij niemand vallen en meestal laat hij ook zichzelf niet vallen. Niet dat zijn leven daarom happy ever after is geworden, maar hij bleek sterk genoeg om ‘zichzelf te zijn’.
In een dialoog met Horace zegt hij: “Ik zou ook moe zijn als ik jou was. (...) Het is zwaar om elke dag een hekel aan jezelf te hebben, en het is zwaar om te proberen iets te zijn wat je niet bent.” Horace heeft het in deze roman duidelijk moeilijk met zijn jong volwassen zelf. Zijn opvoeding zat hem niet mee en dat is nog te zwak uitgedrukt. Hij had zichzelf zo goed en zo kwaad mogelijk opgevoed met de zelfhulpboeken, die zijn oma - bij wie hij inwoonde- verslond. Aan de reactie van Horace kan je zien dat er ook een gevaar kan schuilen in dit soort boeken. Ze leveren formules om succesvol te zijn, maar een negatief zelfbeeld verandert niet zolang je je vast blijft klampen aan de formule: fake it till you make it. Horace probeert tevergeefs een uitweg te vinden voor zijn zelfschaamte door de b.o.o.t. formule toe te passen uit zo’n boek van zijn oma: “Je moet je eigen b.o.o.t. bouwen. Je moet hem bouwen zodat je naar het volgende niveau komt. Zodat je de persoon kunt worden die je zijn kunt. Zodat je een kampioen kunt worden.” Horace is talentvol, maar door paniek verkrampt hij op elk moment dat het er toe doet om een prof te worden.
Meneer Reese heeft de essentie van deze succesformule goed begrepen en vertaalt dat voor Horace als: “Het herinnerde me eraan, dat ik, door wie ik ben, moet blijven bouwen.” De oude man adviseert Horace tevergeefs: “Het kan je soms een hoop verdriet besparen als je meer op daden dan op woorden afgaat.”
Het mooie van dit boek is dat Vlautin de tegenstelling toont tussen oud en jong en tussen de rol van levenswijsheid en boekenwijsheid. Aan beider perspectief is niets mis mits je geen hekel hebt aan jezelf. Laat allereerst jezelf niet vallen en daarna de ander natuurlijk niet. Dan ziet de wereld er een stuk beter uit voor ons allemaal.