In "Leuk, hè?" begint auteur Michael Foley met zich af te vragen waarom mensen het leuk vinden zich in een grote groep te bevinden. Zelf vindt hij het helemaal niet leuk en zou hij grote massa's het liefst ontwijken maar wil erachter komen waarom een meerderheid van de mensen zegt het wel leuk te vinden.
En daarbij: wat is "leuk" eigenlijk? Bedoelt iedereen hetzelfde als ze iets leuk vinden? Als een soldaat oorlog leuk noemt, kan je je daar dan als niet-militair iets bij voorstellen?
In het inleidende hoofdstuk legt Foley uit wat de oorsprong en geschiedenis is van leuk en kan je lezen dat het een vrij recent begrip is.
Om "leuk" te kunnen begrijpen, behandelt de auteur een keur aan onderwerpen, die in verband kunnen worden gebracht met "leuk". Van rituelen en transcendentie, via de groep en verveling naar zonde en hedonisme. Ook hier blijkt dat leuk niet eenduidig valt te omschrijven. Toch geeft het wel meer inzicht in wat en waarom mensen dingen leuk vinden. Of juist niet.
In het volgende deel wordt ingegaan op de kunst van het plezier hebben. Zo kan de een dansen alleen leuk vinden als hij helemaal los kan gaan en zich niet aan regels hoeft te houden en een ander zal dansen juist alleen leuk vinden als er strak aan regels van danspassen gehouden wordt.
Hetzelfde geldt voor humor. Ook daar is geen definitie voor te geven en het heeft zich door de tijd ontwikkeld. Wat vroeger leuk gevonden werd, vindt men nu niet meer leuk. Daarnaast is humor ook persoonlijk en cultuurgebonden. En is seks leuk? Of moet het dan aan bepaalde voorwaarden voldoen?

Net als Michael Foley ben ik geen liefhebber van grote massa's mensen. Of kan ik na het lezen van dit boek beter zeggen dat ik dat niet was?
Een voor mij opvallende zin, die dit goed omschrijft, staat in het laatste hoofdstuk:
De mensenmassa in de binnenstad, die ooit als een bedreiging werd gezien, heeft als de meest losse en vluchtige groep onbekenden nu vaak juist een geruststellende werking.

"Leuk, hè?" is een filosofische bespiegeling op het begrip leuk dat op humoristische wijze, waar hij zo sterk in is, besproken wordt door Michael Foley.
Het boek zet je aan het denken over verschillende gebruiken en waarom je geacht wordt die leuk te vinden, ook al vind je dat niet, en hoe het komt dat iemand anders dit juist wel heel leuk zal vinden. Op die manier krijg je begrip voor de beleving van anderen.
De pakkende schrijfwijze boeit elke bladzijde en leest dan ook erg vlot. Door de veelheid van onderwerpen en de manier waarop daarop ingegaan wordt, nodigt uit tot verder lezen.
Omdat het volgende onderwerp weer een nieuw facet van leuk aan het licht brengt.