Eva, een negenjarig meisje verhuist van Wenen naar Amsterdam, samen met haar ouders en oudere broer,omdat het te gevaarlijk werd voor Joodse mensen , de oorlog en de dreiging kwamen te dicht ...

Wat volgt is hoe het hun verging in Amsterdam. Eerst was het daar veel veiliger, maar al vlug kwam daar ook de verdrukking van de joodse gemeenschap,  en daarna het onderduiken en het verraad,de deportatie en de concentratiekampen

Eva schrijft haar levensverhaal, haar herinneringen met zoveel gevoel en emoties, op indringende en directe wijze dat  een heel aangrijpend boek is geworden,

 Dat het levensverhaal verbonden is , met het leven van Anne Frank is ,(Eva was een vriendinnetje en later het stiefzusje van  Anne ) is een interressant gegeven! Je leert ook een beetje Anne uit een ander perspectief kennen.
Het mooie aan het boek vind ik dat de schrijfster ook haar volledig verhaal vertelt, naast de ellende van de oorlog en de gruwel in de concentratiekampen, de talloze ontberingen, het verdriet, laat ze ons ook een blik in haar leven voor  én  na de oorlog. Hoe ze een gezellig, hecht gezin vormde...Hoe ze  na de oorlog stilaan hun leven terug hebben opgebouwd , en zowel zij als haar moeder terug gelukkig konden worden
Het verslag is geschreven uit het oogpunt van Eva.

Maar het is géén verslag geworden van een gruwelperiode, het is een levensverhaal geworden met iets extra. De schrijfster heeft haar emoties weergegeven en soms zelf eens een leuke anekdote! Er was naast de ellende ook plaats voor de gewone dingen.

Ik vond het een boek dat je laat stilstaan bij de oorlog van zo lang geleden, maar dit mag niet vergeten worden. Dit was ook de bekommernis van de schrijfster en de reden om eindelijk na  zoveel jaren het boek te schrijven.

 Omdat ik enkele jaren geleden een rondreis met de trein gemaakt heb in Polen en talloze steden en  dus ook Auswitz en Birkenau  bezocht heb, was dit  voor mij zeer speciaal. Ik herkende de plaatsen die beschreven worden, ik kreeg een beeld van de gruwel,de ellende...