Het was een verassing voor me toen ik las dat Viviane Gerits haar tweede roman had uitgebracht, haar eerste feelgood heb ik met veel plezier gelezen maar ik had nooit gedacht dat deze dame zich nogmaals aan hetzelfde avontuur zou wagen. Vaak zoek ik naar een rustpunt in mijn lezen en dit boek was net wat ik nodig had. Witte zwanen, grijze zwanen maakt dan ook weer de noemer feelgoodroman meer dan waar. De personages uit haar debuut ‘Hond in een kegelspel’ komen in dit boek terug zonder dat het een vervolg is dus beide boeken zijn naast elkaar te lezen. Maar het voelt vertrouwd aan, in het debuut wist Mevr.Gerits mij al te overtuigen van haar empathisch vermogen en haar kracht om dit over te brengen aan de lezer, en in dit boek doet ze dat des te meer. De manier waarop ze haar personages tot leven brengt zijn vrij uniek, in het begin van het boek voel je je misschien een beetje overrompeld door de kennismakingen maar dat verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra je verder leest. Het zijn mensen van vlees en bloed die best in jouw leefwereld zouden passen. Het plot van het boek is ook uit het leven gegrepen: iemand gaat op zoek naar zijn of haar roots. Als je alles bij elkaar neemt heeft de auteur hier een boek geschreven over het leven, simpel en complex als het is maar met een eenvoud die het mooi maakt. Eenvoud in zijn mooiste vorm! Echte een boek om te lezen op een gure of mooie herfstdag. De typerende ritmische schrijfstijl van Viviane Gerits maakt het moeilijk om het boek weg te leggen, het leest echt al een trein! Een aanrader.