Ahhh wat leest dit boek heerlijk weg! Het was veel te snel uit naar mijn zin.

Tweedehands Vleugels vertelt het verhaal van Lucy, een Beschermengel, wiens leven nooit meer hetzelfde zal zijn nadat haar vleugels haar ontnomen worden door een Kraai.
De manier waarop alles beschreven wordt, maakt dat je het verhaal niet alleen leest, maar ook ZIET. Het is een verhaal dat wat mij betreft meteen op het witte doek mag verschijnen en ik zou er meermaals naar gaan kijken.
Vanessa schrijft heel duidelijk, vlot en vergeet geen enkel detail, maar beschrijft deze details niet op een manier waarop je denkt “dit is teveel info op te weinig regels”, zoals je dat wel vaker hebt. Haar schrijfwijze laat ook ruimte om je eigen fantasie de vrije loop te laten. Zo wordt het erg makkelijk om je in te leven in de personages en hun belevingen. Ik moet toegeven dat ik behoorlijk vaak met een krop in mijn keel zat, maar net zo vaak met een glimlach om mijn mond én zelfs met vlinders in mijn buik.
De spanning in het boek wordt goed opgebouwd en goed weergegeven. Niet zozeer dat je het boek even moet wegleggen vlak na een spannende scène, maar wel genoeg om je jezelf te laten verplaatsen naar het puntje van je stoel (of in mijn geval zetel).
Voor de mensen die weten dat Vanessa een Twi-hard is, merk je dat haar affectie voor die serie ook subtiel terugkomt in dit verhaal en ik vind de manier waarop ze dit gedaan heeft, enorm mooi.
Tweedehands Vleugels is een emotionele rollercoaster waar je maar niet af wilt. Naarmate ik dichter bij het einde van het boek kwam, ging ik telkens trager lezen om toch maar langer samen te kunnen zijn met Lucy en Max en alles daar omheen. En dat terwijl ik goed genoeg weet dat je hoe dan ook toch bij dat gevreesde einde komt… Het is maar goed dat ik het vervolg Zilveren Vleugels ook in mijn bezit heb, want ik ben er zowat 99,9% zeker van dat ik het niet ga kunnen laten om ook daarin heel snel te beginnen.