Youssouf ‘Mbassa wordt geboren in de binnenlanden van Afrika. Een negerkindje maar dan één met een melkwitte huid en rode ogen; een Albino. Zijn ouders moesten hem verstoppen voor de buitenwereld omdat Albino-kinderen in hun land niet geaccepteerd worden.
Toen Youssouf twaalf jaar werd, besloten zijn ouders om met hem te vluchten naar het land van de vrijheid Frankrijk. Maar zijn erbarmelijke jeugdjaren hadden Youssouf gevormd en hadden zijn twee belangrijkste karaktereigenschappen al vormgegeven: een meedogenloze slimheid en totale onverschilligheid voor andermans lijden.
In Frankrijk ontwikkelde Youssouf zich als de dopekoning van Frankrijk en veranderde zijn naam in Edelweiss, wat passend was bij zijn uiterlijk. Edelweiss wilde meer dan alleen Frankrijk en verlegde zijn grenzen naar Zuid-Amerika. Zijn imperium groeit en hij is ongenaakbaar.

Leonie Fougard is journaliste bij de oudste krant van Frankrijk “Le Figaro”. Tijdens een vakantie met haar grote liefde Sergio op Corsica breekt er een bosbrand, waarschijnlijk aangestoken door project-ontwikkelaars, uit. Serge komt hierbij op tragische wijze om het leven.
Leonie raakt in een depressie en besluit om tijdelijk haar intrek te nemen bij Serge’s goede vriend Alain Briard op zijn wijnchateau “Chateau Briard Pere & Fils”. Alain probeert samen met zijn vader Didier het chateau draaiende te houden door de verkoop van wijnflessen. Het zijn slechte jaren voor hun. Financieel kunnen ze amper het hoofd boven water houden.

Alain vertrekt naar een grote beurs in Parijs om hun wijnen te promoten. Tot zijn verbazing wordt hij op de beurs benaderd door een bloedmooi meisje die, in opdracht van haar werkgever, zijn hele wijnoogst plus die van de komende jaren wil kopen voor een gastronomisch bedrag. Alle zorgen zijn in een klap voorbij! Verdoofd van ongeloof tekent hij het contract in het bijzijn van de afnemer. Een opmerkelijk witte neger; Edelweiss!

Met alvast een flink voorschot van 1 miljoen op zak keert Alain huiswaarts. Didier is “not amused” met de gesloten deal. Zijn hele levenswerk in één keer verkocht! Met klem verzoekt hij Alain om Edelweiss op te sporen om het contract te laten ontbinden. Alain gaat op zoek naar Edelweiss maar dat blijkt nog niet zo eenvoudig.

Als Didier een paar dagen elders gaat jagen verblijft Leonie alleen op het chateau. Midden in de nacht schrikt ze wakker van sinistere geluiden. Met het “vreemde” verhaal van de wijnkoperij in haar achterhoofd is ze op haar hoede. Het antieke jachtgeweer vindt ze in de kast van Didier en hiermee weet ze de insluiper te overvallen; Casse- Tete, een deserteur uit het vreemdelingenlegioen.
Casse- Tete werkt in opdracht van Edelweiss.
Er ontstaat een verbond tussen Casse-Tete en Leonie. Samen besluiten ze op zoek te gaan naar de duistere praktijken van Edelweiss en deze te ontmantelen.

De zoektocht brengt vele gevaren met zich mee en de ene gebeurtenis na de andere volgen zich in rap tempo op totdat het tot een explosieve confrontatie komt en alle eindjes bij elkaar geknoopt worden.

Ilja Gort heeft een opmerkelijke schrijfstijl; korte zinnen, directe taal en aparte zegswijzen, zoals een auto die rijdt als een tijger of je voelen als een gebakken ei.
Het verhaal is daardoor wel heel makkelijk leesbaar met grappige “snufjes” voor de oplettende lezer erin verborgen. “Hij vertoonde een treffende gelijkenis met een gorilla die ooit in het nieuws was geweest omdat hij over het hek rond zijn verblijfplaats was gesprongen om een vrouw aan te vallen.”
Ook de naamgeving van de vele personages in het boek spreken voor zich; Dekhengst, Wezel, Vossenkop, Halfie etc.

De hoofdpersoon Leonie Fougard speelt eerst nog een ietwat timide meisje maar groeit in het verhaal uit tot een ware Lara Croft.

Chateau Fatale is een snelle actie-thriller, tijd om adem te halen is er zeker niet. De ene scene na de andere volgen zich in snel tempo op. Het is bijna filmisch te noemen.
Gort schuwt grof taalgebruik, veel (schiet-)geweld en bloedvergieten niet. Het gehele arsenaal aan wapens wordt uit de kast getrokken, van uzi tot Glock, van Kalasjnikov tot Benetta.
Het is zo “overdone” dat het gewoon komisch is. En dat is zeker de bedoeling van Gort: een thriller met een knipoog.

Tijdens het lezen van Chateau Fatale speelt de gehele tijd de tune van een bekende commerciële televisiezender door mijn hoofd:
Alleen voor mannen…
Hieraan kun je aan toevoegen….en voor stoere vrouwen.
Chateau Fatale is absoluut geen boek voor softies.

Het verdient aanbeveling, om het leesgenot van Chateau Fatale te vergroten, een glas Slurp! of La Tulipe erbij te nuttigen.

3,5 ster.