Ik ben een redelijk idolate fan van Joseph Roth, en ook deze novelle vond ik weer prachtig. Het verhaal laat zich lezen als een soort sprookje, of als een soort religieuze parabel waarin niet een zondaar of een heilige verlossing vindt, maar een dakloze dronkaard die zijn Silezische thuis heeft verloren en op de dool is als clochard in Parijs. Hoewel, verlossing..... eigenlijk is het alleen maar een redelijk pijnloze dood, met tenminste nog de troost van een paar mooie momenten en een kort ontroerend inzicht in kinderlijke (of heilige?) zuiverheid.

De stijl is, zoals altijd bij Roth, enorm trefzeker: elk woord is raak, en elke zin roept moeiteloos hele werelden van melancholie en ontroering op. Bijna ongelofelijk dat hij dit ook in deze novelle weer voor elkaar kreeg, want tijdens het schrijven ervan was hij druk bezig zich helemaal dood te drinken. Misschien boodt het schrijven van dit verhaal hem voor even een bron van troost? Ik had wel lichte twijfels bij de uitgave. De vertaling is prachtig, daar niet van, en de tekeningen zijn zeker niet verkeerd. Maar aan de andere kant namen die tekeningen voor mij ook wel een deel van het mysterie weg: in het verhaal bijvoorbeeld weet je niet helemaal zeker of een bepaald klein meisje lijkt op een heilige die in een droom verschijnt, maar in de tekeningen wordt dat zonneklaar. Ook in andere gevallen is het jammer dat bepaalde geheimzinnige personages nu ineens een gezicht krijgen. En verder vind ik het jammer dat er nu een enkele novelle apart wordt uitgegeven, en niet een bundeling van novellen.

Maar eigenlijk doet dit er allemaal niet zo veel toe: er is weer een Roth vertaald, en dat is goed nieuws. De vertaler in kwestie is helaas overleden, wat natuurlijk triest is, maar mooi is dan weer dat hij nog wel de vertaling van deze novelle heeft afgekregen en dat hij daarvoor diverse romans van Roth prachtig heeft vertaald. Iedereen in Nederland kan dus een stapeltje Roth kopen en lezen. Ik hoop dat iedereen dat ook doet!