Na de Da Vinci Code was ook ik geintrigeerd door zowel de titel als het onderwerp van Een Venetiaans Geheim. Wat betreft het onderwerp moet ik zeggen dat, net zo als in de boeken van Dan Brown, de wetenschappelijke achtergrond zeer interessant was. Ook in dit verhaal staat de macht van de kerk en de angst voor de wetenschap en kunst centraal, dus op dit vlak zijn er duidelijk raakvlakken met de bestsellers van Brown. Maar wat betreft de verhaallijn moet ook ik toegeven dat ik het boek vele malen heb weggelegd, vooral tijdens het lezen van de eerste helft. Het ik-perspectief maakt het moeilijker om je te identificeren met de hoofdpersonen, je krijgt immers al een visie opgelegd. Het door de tijd heen springen was verwarrend, soms kon je alleen aan de werkwoordstijd zien of het om een terugblik ging of om een voortzetting van het verhaal. De wetenchappelijke achtergrond was wat mij betreft vaak te hoog gegrepen. En het meest teleurstellende: de oplossingen van de codes werden keer naar keer zomaar even uit de mouw geschud. De spanning van het meedenken ontbrak volkomen. De enige spanning in dit verhaal zat dus in de vraag: wie zat wie nu dwars? En dat deel van het verhaal was nu juist niet boeiend geschreven. Hoewel het historische onderwerp weliswaar moeilijk maar heel intrigerend was, denk ik dat het hele boekwerk meegelift heeft op het succes van de DaVinci Code. Het mist de vaart, de spanningsopbouw en de beeldende omschrijvingen van Dan Brown.