De flaptekst geeft het al aan. Dit boek bevat meerdere verhaallijnen waarin Kinsey Millhone de verbindende schakel zal gaan spelen. Op de een of andere manier weet zij zich altijd in duistere zaakjes te mengen. Ze doet mij dan ook altijd denken aan personage Stephanie Plum uit de boeken van Janet Evanovich.

Maar goed, in V staat voor Vergelding heeft Grafton meerdere verhaallijnen uitgezet die op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen hebben. Zo lezen we over een jonge jongen met gokschulden en de (zelf) moord van een oudere winkeldievegge. Het blijkt de winkeldievegge te zijn die Kinsey zelf op heterdaad heeft betrapt. De politie gaat uit van zelfmoord, maar haar man is vastberaden en overtuigd dat het geen zelfmoord is geweest. Hij huurt Kinsey in om de zaak verder te onderzoeken. Kinsey komt op een spoor van bende die op grote schaal diefstal pleegt en verhandeld. Lorenzo Dante blijkt deze bende aan te sturen. Maar wat heeft hij te maken met de gokschulden van de jongeman?

Het feit dat ik het boek al een tijdje gelezen heb gelezen en ik even moest teruglezen waar het ook al weer over ging, geeft al aan dat dit niet een verhaal is wat veel indruk maakt. Het is niet slecht, het is vermakelijk maar het is geen steengoed verhaal dat ervoor zorgt dat je op het puntje van je stoel moet zitten. Dat heb ik wel vaker met de boeken van Grafton, maar het lijkt alsof de boeken minder krachtig worden naarmate het einde van het alfabet nadert.

Het boek mist een beetje samenhang ondanks dat de verhaallijnen op het eind bij elkaar komen. Desalniettemin vind ik het wel weer erg leuk om een detective te lezen dat zich afspeelt in de jaren ’80. Met nog steeds dezelfde jonge Kinsey en haar oudere buurman. En dat is altijd genieten!

Lees meer op www.boekenz.nl