Het heft in eigen handen nemen. Dat is de duidelijke boodschap die schrijver Rijan van Leest de lezer mee wil geven met "Eerste reserve". Zij verpakt dit in hoofdpersonage Simon die door, naar later blijkt ongegronde, schuldgevoelens leeft naar wat anderen van hem verlangen. Een leven dat, kortom, niet het zijne is.
Als zijn jeugdvriendin terugkeert naar zijn dorp ontrafelen zich langzaam alle geheimen die zijn leven op zijn kop zetten. In andere recensies is al gedetailleerd op het verhaal ingegaan dus ik ga meteen verder met de zeer prettige schrijfstijl waardoor je onmiddellijk het boek ingezogen wordt. Geen moeilijkdoenerij; kort en bondig beschreven maar hier en daar ook mooie metaforen. Ik houd er van. Je merkt aan haar vertelling dat ze ervaring heeft met het optekenen van een goed verhaal.
Het enige waar ik aan af zou kunnen zien dat dit een debuut betreft is de manier waarop ze uiteindelijk de losse eindjes met elkaar wil verbinden. Daardoor kwam de geloofwaardigheid ietwat in het gedrang. Ik doel hiermee vooral op het feit dat drie jongens iemand het water in jonassen om hem een lesje te leren. Als later blijkt dat hij het niet overleeft lijkt het me onwaarschijnlijk dat geen van de jongens hierover uit de school klapt.
Dit is eigenlijk mijn enige kritiekpunt op een verder vlekkeloos, zeer verrassend verhaal. Vaak zie je al waar een boek heen lijkt te gaan maar deze climax zie je niet aankomen. Knap!
Tel daarbij dat er personages gecreëerd zijn die beklijven en voor je ogen gaan leven en je hebt het recept voor een zeer ge(s)laagde roman.