In het boek Wolfskinderen van Paul Dowswell volg je het leven van een groep Duitse kinderen net nadat de Russen Berlijn zijn binnen gemarcheerd. Paul Dowswell beschrijft duidelijk en krachtig hoe de kinderen gedurende hun leven zijn geïndoctrineerd. Hoe ze nu ze alles zijn kwijt geraakt door de oorlog een nieuw bestaan aan het opbouwen zijn. Met angst en onzekerheid maar zeker ook hoop.

Paul Dowswell gebruikt pakkende taal maar schuwt de moeilijkere woorden niet. De beschrijvingen hoe Berlijn er uit zag in de maanden na de oorlog is beeldend. Je kan erg goed meevoelen met de kinderen. De vraag die heel gemakkelijk in je op komt is wat zou ik gedaan hebben.

Quote “Wacht nog vijf minuten.’ Hij wilde hen niet laten gaan. Hij wilde publiek bij zijn explosies; wat had het anders voor zin?’

Ik vond het erg fijn eens een andere kant van het leven na de oorlog te lezen. Ik heb veel gehoord en gelezen over de bevrijding van Nederland. Maar met het lezen van Wolfskinderen ben ik me bewuster geworden wat het betekende voor de kinderen die niet werden bevrijd maar overwonnen.