Het eerste boek van Alice Sebold was De wijde Wereld, waarin ze een verhaal vertelde over de verkrachting (en de dood) van een jong meisje. In dit tweede boek durft ze te vertellen over haar eigen verkrachting en welke gevolgen dit voor haarzelf en haar vrienden en familie heeft gehad. Ik denk dat het eerste boek een soort oefening was voor het echte verhaal. Want het is nogal niet iets dat ze wil vertellen. Alles opnieuw terughalen waar je het redelijk veilig hebt weggeborgen.

In de eerste hoofdstukken verteld ze over de verkrachting zelf en hoe ze die overleefd heeft. In de andere hoofdstukken lees je hoe de omgeving en zijzelf verder moet leven met de verkrachting. Ze moet leren omgaan met angst en eenzaamheid. Haar vrienden en familie hebben het er erg moeilijk mee en haar moeder zegt tegen haar: kijk eens hoe moeilijk je zus het heeft, omdat jij verkracht bent. Ze mocht eigenlijk geen slachtoffer zijn. Zelf deelt ze ook haar leven in: voor en na de verkrachting. Een soort sterven en wedergeboorte. Ze heeft het na die verkrachting heel moeilijk, haat haar lichaam en draagt tentjurken, gaat zelfs heroïne gebruiken. Maar dan komt er een kentering: het proces. Door haar goede geheugen en haar doortastendheid wordt de dader berecht en kan ze eindelijk proberen de verkrachting een plaatje te geven en trachten verder te leven. Ze zegt in een van de laatste hoofdstukken: we zijn allemaal gevangenen; de een met en de ander zonder tralies.

Waarom de titel: Geluksvogel? Zij geeft daar door het boek heen antwoord op: ze heeft mensen om haar heen, ze is na de verkrachting niet vermoord zoals zijn andere slachtoffer en ze heeft de mogelijkheid gehad om de dader aan te klagen. Het is een hartverscheurend, aangrijpend en meeslepend verhaal.