Tanne en ik - Lieve Hoet

Ketters, terechtstellingen en bastaardkinderen; Lieve Hoet beschrijft in haar boek - Tanne en ik - een geschiedenis in Brugge, in de zestiende eeuw. Ze schrijft hiermee een YA-boek over de geschiedenis, meestal niet zo'n geliefd onderwerp. Weet zij dan met haar boek toch de interesse van de lezer te wekken? Weet zij door de lezer mee te nemen in het leven van Josine toch iets meer van de geschiedenis bloot te leggen? Lieve Hoet schrijft met "Tanne en ik" een mooi, boeiend, maar bekend geschiedenisverhaal.

Josine en Tanne wonen in Brugge, in de zestiende eeuw. Beide meiden zijn bastaardkinderen. Josine woont bij haar vader en Tanne is 'geadopteerd'. Beide 'vaders' zijn bekende schilders. Tanne en Josine trekken samen op, wanneer ze Symoen, een knappe jongen, ontmoeten. Josine is op slag verliefd op hem en deze liefde lijkt wederzijds. Maar dan blijkt Symoen een dief; hij wordt verbannen. Redt Josine het zonder Symoen? En wat gebeurt er wanneer Tanne gaat trouwen? Moet Josine haar leven als bastaardkind alleen voortzetten?

Lieve Hoet bespreekt in haar boek een tiental opmerkelijke thema's, waardoor het boek waardevol wordt. Allerlei belangrijke onderwerpen uit de geschiedenis passeren de revue. De bastaardkinderen, ketterij, uithuwelijking, verbanning en armoede worden besproken. Daarbij berust Hoet zich op de geschiedenisfeiten; alles is waar. Dat maakt het verhaal geloofwaardig.

"Wachtjevier is al lang geweest..." Lieve Hoet maakt gebruik van 'oude woorden' om de geloofwaardigheid van haar verhaal te sterken. Dat laat zien dat ze zich in de geschiedenis heeft verdiept. Het past bij het verhaal. De lezer maant zich in de periode waarin Josine leeft. Daarbij maakt ze gebruik van Vlaamse uitdrukkingen, om het Belgische karakter van het boek te versterken; een zeer passende keuze!

Lieve Hoet neemt de lezer mee in het leven van Josine. Dat begint op het moment dat Josine een jaar of vijftien is en het eindigt wanneer ze een vrouw van ongeveer veertig is. Sommige delen van het leven worden overgeslagen, andere delen worden uitvoerig besproken. De lezer wordt meegenomen in de emotionele periodes, de gelukkige periodes, de zware periodes en de makkelijke periodes. Je krijgt, als lezer, sympathie voor Josine; je kunt haar begrijpen. Hoet creëert hiermee een belangrijke voorwaarde om het boek mooi te vinden.

De gelaagdheid in het boek is niet zo uniek. Meer dan een geschiedenisverhaal over het leven van Josine (en in mindere mate van Tanne) lijkt dit boek niet te zijn. Echter, dit element is voldoende om een mooi verhaal neer te zetten. De geschiedenis van Josine bevat genoeg elementen om het boek boeiend te maken. Hoet laat zien dat het leven in die tijd niet makkelijk was, maar ze laat ook zien dat doorzettingsvermogen een essentiële eigenschap is. Josine heeft geen makkelijk leven, menig lezer zal het hierover eens zijn. Heeft Hoet hiermee dan het doel niet bereikt?

"Tanne en ik" is al met al een mooi geschiedenisverhaal over het leven van Josine. Het legt het leven in Brugge in de zestiende eeuw bloot, laat alles zien; niet mooier, niet minder mooi. Hoet wisselt beschrijvingen af met mooie dialogen en weet de lezer zo mee te slepen in het leven van Josine. "Ik sta op en leg mijn hand op haar borst, ik voel niets meer. Alleen een hevige kou die heel mijn lichaam inpalmt. Dan neem ik Gillis in mijn armen."