De cover past perfect bij de titel van het boek en is heel mysterieus. Een gezicht in het donker, wat is er te zien in het licht? De interesse wordt zeker en vast opgewekt door deze foto.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik eerst niet zo mee was met het boek. Het is een psychologische thriller en ik mis dat de eerste tien hoofdstukken. Ik vind het wel vlot lezen en heel beschrijvend maar toch traag vooruit gaan. Het hoofdpersonage Liv gedraagt zich ook nogal neutraal, haar gevoelens zijn niet erg uitgesproken.
En dan. Plots op dat moment draait het verhaal honderdtachtig graden. De gevoelens van Liv zijn toch meer uitgesproken en het verhaal krijgt vaart ook het psychologische aspect komt er nu bij te pas. Waarschijnlijk, achteraf bekeken was deze opbouw nodig en had ik het even niet begrepen.
Je wordt meegezogen in een stroom van gevoelens en emoties, angst, verdriet, wanhoop, onbehagen. Liv wordt geraakt op haar kwetsbare punten, dat komt hard binnen. Er groeit een schuldgevoel bij haar.
Jaye Ford heeft het hoofdpersonage zeer mooi neergezet. Eerst het onverschillige, dan het besef en dan de angst. Je voelt dat ze door bepaalde personen in een zienswijze komt en daarin moeilijk zelf nog helder kan nadenken. Buiten deze stalker maakt ze persoonlijk nog andere dingen door die haar doen wankelen. Het is een zeer complex gegeven maar helemaal niet onrealistisch.
Van in het begin van het verhaal wordt je als lezer geconfronteerd met een ander personage dat steeds opduikt en heel gedetailleerd is beschreven. Bepaalde zaken in zijn verleden lijken niet te kloppen. Leuk om dan als lezer zelf mee te redeneren.
Het plot zit zeer goed in mekaar en de spanning wordt van nul opgebouwd. Ook de vaart in het verhaal neemt toe. Deze twee botsen op het einde van het boek en dan ontstaat er vuurwerk waarvan je als lezer staat te kijken.
Een boek waar ik meer en meer van gaan houden ben tijdens het lezen. Dit was een hele mooie ervaring voor mij.