Ik vond dit vervolg in de serie boeken met inspecteur Alan Banks weer erg goed en prettig lezen. Door de omstandigheid dat hij betrokken raakt bij de moord op zijn jeugdvriend Graham, 35 jaar geleden, komt de lezer veel meer te weten over het privéleven van Banks, waardoor hij steeds toegankelijker wordt.
Tijdens zijn vakantie in Griekenland leest Banks in de krant dat er menselijke resten zijn gevonden van een jongen die 35 jaar geleden is omgekomen. Vermoord? Daar lijkt het wel op. Het blijkt zijn jeugdvriend Graham te zijn, die 35 jaar geleden van de ene op de andere dag verdween en waarvan niets meer is vernomen. Uitgebreid politie-onderzoek mocht niet baten; het bleef een onopgelost mysterie wat er met Graham was gebeurd. Nu blijkt dat hij is vermoord en de plaatselijke politie begint met een onderzoek naar de achtergrond en indien mogelijk de oplossing van deze misdaad. Banks kijkt aan de zijlijn mee en gedurende het onderzoek komen er steeds meer herinneringen aan de toenmalige tijd boven en vraagt de volwassen Banks zich dingen af die het kind Banks voetstoots aannam.
In de huidige tijd wordt er in het werkgebied van Banks ook een jongen vermoord aangetroffen. Luke Armitage is een 15-jarige puber die met de nodige puberproblemen worstelt. Wanneer hij eerst verdwijnt en later vermoord wordt gevonden, richt Banks' collega Annie Cabbot haar onderzoek op de naaste omgeving van Luke: zijn ouders, vrienden en school. Maar waar ze het precies moet zoeken blijft lang onduidelijk. Ook hier bemoeit Banks zich niet daadwerkelijk met het onderzoek, maar stuurt vanaf de zijlijn zijn collega aan.
Prima politiethriller waarin we weer andere kanten van Banks zien dan in eerdere boeken. Het enige wat me op een gegeven moment irriteerde, was de constante verwijzing naar muziek en literatuur uit verleden en heden. Het is bekend dat Banks een fervent muziekliefhebber is, maar om daar op bijna elke pagina mee geconfronteerd te worden is echt te veel van het goede.