Boaz is een slimme jongen, te slim eigenlijk voor zijn klas. Wanneer de juf hem in het bijzijn van zijn ouders laat weten dat hij een klas over mag slaan is iedereen blij en trots. Behalve Boaz, hij is kwaad en wil helemaal niet naar een andere klas, maar hij moet zegt de juf en dat vinden zijn ouders ook. Dus loopt Boaz weg, weg van school, weg van huis. Maar misschien was het handig geweest van Boaz om dan wel een warme jas mee te nemen en een zak brood. Maar gelukkig zijn er in de duinen altijd nog de wilde pony’s, waardoor hij zich toch een beetje veilig voelt in het donker. Wanneer hij dan toch wat angstig wordt denkt hij terug aan Aïsha, een nieuw meisje uit zijn klas. Als hij aan haar denkt dan voelt hij zich meteen een stuk prettiger, zou Aisha ook aan hem denken?

‘Het probleem bij van huis weglopen is: Wanneer ga je weer terug???` – Erna Sassen

Een indiaan als jij en ik bevat een pakkend verhaal over een getraumatiseerd meisje en een gevoelige jongen. Een jongen die zichzelf kan vinden in de stilte en geniet van kleine dingen. Die de schoonheid van de natuur en de dieren om zich heen ziet en onder de indruk is van een bloedmooi meisje uit zijn klas. Hoewel hij normaal graag alleen is en daar helemaal geen problemen mee heeft zou hij nu toch graag Aisha bij zich hebben.

Een vertederend boek dat is Een indiaan als jij en ik zeker, slim geschreven door Erna Sassen die zich exact lijkt in te kunnen leven in de gedachtegang van een jongen als Boaz. Een prachtig kwetsbaar verhaal over vriendschap, vluchtelingen en taalbarrières waar kinderen vaak weinig hinder van lijken te ondervinden.

Het verhaal verloopt in elk geval heel vloeiend en komt natuurlijk en geloofwaardig over. De gedachtegang van de jonge Boaz is vaak erg vermakelijk en voor veel mensen waarschijnlijk ook wel herkenbaar. Boaz denkt dat Aïsha een indiaan is en laat Boaz nu, vanwege een film die hij ooit samen met zijn oma keek, helemaal weg zijn van indianen! Maar dat is niet het enige wat Boaz aantrekt aan Aïsha hij vindt haar mooi, bijzonder en ze is stil en daar houdt Boaz van. Bovendien kan ze erg mooi tekenen. Hij en Aisha communiceren dan ook vooral via plaatjes uit boeken en tekeningen en dat gaat prima. De illustraties van Martijn van der Linden sluiten daar goed op aan, ze lijken op afbeeldingen uit de oudheid en tonen, net als het verhaal, dat communicatie niet altijd via woorden hoeft te gaan.

Hoewel de thema’s Indianen en oude culturen als een rode draad door het boek heen lopen gaat het verhaal hier nauwelijks over en toch misschien ook weer wel. In elk geval leert de (jonge) lezer er naast het mooie verhaal nog een hoop bij over oude culturen dankzij de in het rood afgedrukte leerzame teksten die je her en der in het boek zult tegenkomen. Teksten waarin telkens leuke wetenswaardigheden staan over oude culturen.

)