Van deze bundel heb ik het derde verhaal al eerder gelezen. Ik beperk me daarom tot de eerste twee:

Sinaasappels

Een coming-of-age waarin een flinke hoeveelheid autobiografisch materiaal is verwerkt. Een zware jeugd wordt met de nodige humor op papier gezet, humor die soms zo zoet is als honing en vaak zo bitter als gif. Het is een pamflet tegen de absurditeit, de onmenselijkheid en de waanzin van religie waarbij een man niet van een man mag houden en een vrouw niet van een vrouw. Als de puberende protagonist Jeanette verliefd wordt op een meisje wordt de geloofsgemeenschap ontmaskerd en komt de pure hypocrisie tevoorschijn. Met de moeder van Jeanette voorop. Verbijsterend dat mensen op die manier dachten. En wat nog veel erger is: vandaag de dag zijn er nog steeds idioten die er zo over denken (Nashvillepapers! Belachelijk! Waar bemoeien die mensen zich eigenlijk mee?!). Nog steeds actueel dus ... lezen!

Kersen

Een verhaal dat zich beweegt tussen werkelijkheid en illusie, feit en fictie. Een sprookje en toch geen sprookje. Een verhaal dat wisselt in tijd van rond 1600 tot ergens in de jaren 90 van de vorige eeuw. Een verhaal dat ook nog eens verschillende vertellers kent. Vooral dat laatste vond ik lastig en zorgde ervoor dat ik zo nu en dan de draad kwijt was (lees ik zojuist in een andere recensie dat het afgebeelde fruit aan het begin van ieder hoofdstuk een aanduiding is van degene die op dat moment aan het woord is … damn it … nog een keer lezen!).

Nog een keer lezen is overigens geen ramp, ik vond Dog Woman een fantastisch mens. Een reus van een vrouw die haar moorddadige neigingen telkens op humoristische wijze probeert goed te praten. Zo is ze ervan overtuigd dat ze het bijbelse ‘oog om oog, tand om tand’ letterlijk moet nemen: ze stopt met moorden en verwijderd alleen nog ogen en tanden. “Ik had honderdnegentien oogballen, een ontbrak er want die man miste er al een, en meer dan tweeduizend tanden en kiezen ... de predikant verzocht mij om de komende veertien dagen wat minder ijverig te zijn of, als ik dat niet kon, in ieder geval mijn trofeeën thuis te laten.” Net zo vulgair expliciet zijn de seksscenes in dit verhaal. Er zijn nogal wat lezers die daarover vallen, maar dan mis je echt de context. Het hoort er gewoon bij, bij het leven, en is wat mij betreft op kunstzinnige wijze op papier gezet.

Winterson is een begenadigd auteur. Ze is als geen ander in staat om geloofwaardige karakters neer te zetten. In alle soorten en maten, maar altijd levensecht. En dan zitten er geheid een paar tussen die je lijkt te herkennen uit je eigen leven (niet Dog Woman hoor!).
En dat maakt haar verhalen zo tastbaar, invoelbaar en heel dichtbij.