In 2004 kwam in Noorwegen Berlinerpoplene op de markt, het eerste deel van wat een trilogie zou worden rond de gebeurtenissen op een varkensboerderij. Anne B. Ragde had op dat moment al een mooi oeuvre bij elkaar gepend, maar werd met dit boek meteen een beroemdheid in eigen land. De Deense verfilming van de trilogie werd een kijkcijferkanon en een landelijke elektriciteitsstoring op het moment van uitzenden zorgde voor zoveel teleurstelling dat de Noorse staatstelevisie onmiddellijk een heruitzending inplande. Vorig jaar bracht uitgeverij De Geus de vertaling van Berlinerpoplene op de markt onder de titel Het leugenhuis.

In Het leugenhuis ligt Anna Neshov, een oude boerin, op sterven. Haar oudste zoon Tor, die met veel liefde voor de varkens op de boerderij zorgt, verwittigt zijn twee broers Margido en Erlend. Die laatsten zijn in geen jaren nog thuis geweest en komen op vraag van Tor met de nodige weerzin naar huis. Tor heeft een verrassing in petto: hij, de verstokte vrijgezel, de man die geacht wordt alleen maar aandacht te hebben voor zijn varkens, blijkt een dochter te hebben. Ze heet Torunn, is volwassen en komt kennismaken met haar vader, ooms, grootvader en grootmoeder. Het onvergetelijke van Het leugenhuis is de botsing tussen de familieleden die intussen zo’n verschillende levens leiden. Die confrontatie is door Anne B. Ragde meesterlijk neergezet, met veel mededogen en empathie, maar ook met veel humor en hilariteit.

Het tweede boek van de trilogie, door De Geus vertaald als Het wenshuis, sluit naadloos aan op Het leugenhuis. Zo naadloos dat het echt zonde zou zijn om de boeken niet op volgorde te lezen. Eigenlijk willen alle protagonisten na de dood van Anna hun oude leventje terug opnemen. Boer Tor wil terug naar zijn varkens, begrafenisondernemer Margido naar zijn doden, etaleur Erlend naar het bruisende leven in Kopenhagen. Het lukt niet. Ze kunnen elkaar niet los laten. Dat levert heel andere emoties op. Tor heeft moeite om de eindjes aan elkaar te knopen op de varkensboerderij. Moeder Anna nam in stilte een heleboel werk op zich, nu Tor er alleen voor staat is hij niet langer de wat wereldvreemde, lieve man, maar wordt hij een knorrige binnenvetter. Zijn vader blonk al die jaren uit in vooral niet opvallen, maar hij wordt er niet jonger op. Na het schokkende familiegeheim dat hij op het einde van Het leugenhuis aan zijn zoons vertelde, wil hij naar een bejaardenhuis. Hij wil eindelijk eens verzorgd worden. Margido vraagt zich af of hij zich nog zou kunnen vinden in een relatie. En Erlend, de vrolijke, onbezorgde, extraverte Erlend, moet afrekenen met een grote ommezwaai in zijn relatie. Hij was altijd de overbeschermde, maar krijgt nu de rol van beschermer. Iets gelijkaardigs overkomt Torunn. Haar immer sterke, optimistische moeder vraagt plots veel aandacht. Ze kan zich maar moeilijk verzoenen met het feit dat Torunn er ook is voor Tor, die vader die zich nooit als vader gedroeg.

Met al deze met elkaar verbonden maar o zo verschillende personages wervelt Anne B. Ragde door een meer dan genietbaar boek. Ze schrijft erg beeldend en met veel inleving. Het boek eindigt met een paar cliffhangers van formaat. Nu is het ongeduldig wachten op het laatste deel van de Neshov-trilogie. (deze recensie verscheen eerder op ezzulia.nl)