In het prentenboek “Dunya” staat kort het complete leven beschreven van (hoe kan het ook anders) hond Dunya. Als Dunya op een lentedag geboren wordt en haar hondenmoeder niet genoeg melk heeft voor alle puppy’s, krijg ze een mensenmoeder die voor haar gaat zorgen: Moon. Het leven begint gezellig samen, meteen vanaf het begin hebben ze een hechte band. Naarmate het leven doorgaat, veranderen er langzaam aan een aantal dingen in de gezinssamenstelling. Dunya leeft een geweldig hondenleven, maar net als mensen worden honden ook ouder. En uiteindelijk moeten Moon en Dunya afscheid nemen. Iedereen is verdrietig, maar dankbaar voor de mooie herinneringen. Dunya heeft voor altijd een plekje in het hart van haar familie en op die manier is ze altijd een beetje bij ze!

Wat een ontzettend mooi, grappig, ontroerend maar vooral liefdevol verhaal. Iedereen die huisdieren heeft of ze heeft gehad kan zich herkennen in dit verhaal. Het raakt je echt in je hart. Het is echt, net zoals het leven. Er gebeuren leuke dingen, maar ook minder leuke dingen, dat maakt dit verhaal realistisch en herkenbaar. Een verhaal over een prachtig hondenleven, de liefde die je voelt voor een huisdier en het uiteindelijke afscheid. De herinneringen zijn voor altijd, dat laat dit verhaal goed zien.

“Dunya” is duidelijk, vlot en toch ook op een luchtige manier geschreven en ondanks het verdrietige einde toch ontzettend mooi. Het is ontroerend en tegelijkertijd enorm hartverwarmend. Voor kinderen die net of ooit een huisdier hebben verloren kan dit boekje helpen bij de rouwverwerking. Of voor kindjes die een huisdier hebben die al erg oud is, zou dit boekje kunnen helpen bij de voorbereidingen van het uiteindelijk afscheid. Zo kunnen ze het misschien beter begrijpen en een plekje geven.

De illustraties in “Dunya” zijn vrolijk, speels, grappig maar naar het einde toe ook serieus. Kinderen krijgen een mooie weergave van het verloop van een hondenleven. De illustraties versterken de tekst erg mooi, waardoor ze zich nog beter in kunnen leven. Achterin het boek staat ook een dubbele pagina met foto’s van Moon met Dunya en hun familie, persoonlijk vind ik dat een erg leuke toevoeging. Dat geeft het verhaal toch net even wat meer diepgang.