zevenentwintig jaar geleden zag ik je voor het laatst, moeder, en vandaag zie ik je terug. Getroffen door deze eerste zin in het boek:" Laat mij gaan, moeder" lees ik in een dag de autobiografische roman van Helga Schneider. Een dochter en een moeder, gescheiden van elkaar doorleven zij de Tweede Wereldoorlog. De moeder als kampbewaakster van het concentratiekamp Birkenau, de dochter als het kind wat in de steek gelaten werd. Eenmaal zien zij elkaar weer na WO2. De dochter zoekt de liefde die een moeder haar kind toedraagt, de moeder leeft haar leven voort zonder enige vorm van spijt met een onthutsend oorlogsverleden. Op de grens van de dood is er het laatste tweede weerzien tussen moeder en dochter. Het boek is een uitermate pijnlijk relaas van deze ene ontmoeting.