Zelfs als je niet beter weet is dit bekoorlijke boekje –magnifiek uitgegeven als luxe paperback (A6 formaat, met omslag) en verlucht met een tiental illustraties- in alle opzichten mooi. Het ingetogen verhaal tegen de achtergrond van de WOII, met als thema verlies, de nadrukkelijk kloeke taal. Voor wie wél inziet dat de ‘oude man’ die niet nader wordt benoemd in feite Sherlock Holmes is, zal de novelle een extra dimensie krijgen.
Holmes is hier een teruggetrokken imker die na bijna veertig jaar eindelijk weer zijn hersens tijdens een onderzoek laat kraken. Een mysterieuze, codes krassende papegaai, beste kameraad en troost van een getraumatiseerd Duits oorlogsslachtoffertje, wordt ontvreemd. Daarbij valt een dode. De oude man besluit de papegaai op te sporen. "Dit was het innigste genoegen dat het leven te bieden had, die deducerende kristallisatie, die uitbarsting van gissingen, en hij had het verschrikkelijk lang moeten ontberen."
De immer ongenaakbare Holmes is zelden zo menselijk neergezet met zijn frustrerende tekortkomingen, te wijten aan de ouderdom waaraan ook hij –en om precies te zijn kapitale geheugen- niet aan ontkomt. Deze wetenschap brengt hem tijdens zijn speurtocht meermaals aan de rand van paniek en de laatste oplossing ligt tenslotte niet in de vereniging van jongen en papegaai, maar in een helder inzicht in de mogelijke zin van het leven.
Chabon schreef dit verhaal al in 2004, dus niet in navolging van alle (contemporaine) Sherlock Holmes films en televisieseries die laatste vijf jaar zo populair zijn. Hij is duidelijk een Holmes- en Conan Doyle fan van het eerste uur. Mensen die bekend zijn met de verhalen van Arthur Conan Doyle kunnen met dit eerbetoon aan de ongeëvenaarde speurneus hun hart ophalen, want Chabon biedt knap op micro- en macroniveau typische Holmes elementen ‘ter deductie’ aan. Een bescheiden, maar bijzondere novelle die beslist niet over het hoofd gezien mag worden.