Carlo Groot vertelt in dit debuut op unieke wijze over de emotionele nachtmerrie waarin hij en zijn vrouw terechtkomen bij hun verlangen naar een kind. Waar Carlo zichzelf eigenlijk niet echt als vader ziet, wil zijn vrouw Lizette dolgraag een kind. Hij gaat overstag en ze gaan ervoor. Als ze dan niet zwanger raakt, komt het stel ongemerkt stukje bij beetje steeds dieper in de medische molen. Een proces wat al vaak is beschreven, maar meestal door vrouwen. Ik heb nog nooit eerder zo’n emotioneel en eerlijk verhaal gelezen over dit onderwerp, zeker niet vanuit een mannelijk perspectief.

De schrijfstijl is prettig met korte zinnen, korte hoofdstukken en leest daardoor als een trein. In het begin bevat het boek veel humor en heb ik regelmatig hardop gelachen. Later in het boek wordt het emotioneler en hoewel ik nooit eerder bij een boek gehuild heb, rolden de tranen regelmatig over mijn wangen. De schrijver weet in de verschillende scènes steeds de juiste toon aan te slaan en wisselt tussen humor en verdriet, geluk en berusting.

Ik weet niet of ik het boek zou aanraden aan stellen die op dit moment in hetzelfde schuitje zitten of binnenkort een kind verwachten. En als je het toch wil lezen: pak de tissues erbij. Voor iedereen die iets meer afstand heeft met het onderwerp is het zeker een aanrader. Ondanks de vele ziekenhuistermen is het goed te volgen en de vele humor en woordgrappen zorgen ervoor dat het niet te beladen wordt.