Je merkt tijdens het lezen zeker dat Judith het boek uit eigen ervaringen heeft geschreven. De situaties zijn zo beeldend beschreven dat ze alleen maar uit ervaring beschreven kunnen zijn. Dat maakt het boek ook meteen een kwetsbaar document.

Sommige beschreven situaties herkende ik heel erg. Ik heb dan geen Asperger, maar bijvoorbeeld wel migraine. Die aanvallen…ik kon ze gewoon voelen. Ook de opbouw naar een aanval is herkenbaar.

Ook ik ben in de jaren ‘80 opgegroeid, dus dat was een feest van herkenning. De muziek, de feestjes, ik was weer helemaal terug in die tijd.

Het meisje dat liever leest dan sociaal is herken ik ook. Ik was ook zo’n meisje. Liever lezen dan iets anders doen. Want waarom zou je iets anders willen doen, als je ook kan lezen?

Sommige dingen voel je aankomen in het verhaal. Bij het meest onoverkomelijke moment heb ik werkelijk tranen met tuiten gehuild. Ik voelde zo met Jasmijn mee…

Het is een boek dat je levendig meeneemt in de wereld van Jasmijn. Een complexe wereld. maar met humor en emotie beschreven. Waardoor het geen zwaar boek is geworden, maar een prettig leesbaar boek. En zeker een aanrader als je geïnteresseerd bent in autisme.

Mijn oordeel kan niet anders zijn dan: ADEMBENEMEND