Emma is jong, getalenteerd, bevlogen en gediagnosticeerd met Asperger. Bij aankomst voor een afsluitend gesprek met haar psychiater gaan er een aantal dingen niet zoals verwacht. Haar eigen psychiater is er niet, de vervangend psychiater weet niks van afsluiten van de behandeling en na één gesprek is Emma weer terug op de plek waar ze 2 jaar terug vertrok; de PAAZ. Met niet alleen Asperger als diagnose, maar ook een vermoeden van een manisch – depressieve stoornis. Tijdens haar opname moet Emma haar weg zien te vinden in de wondere wereld die een nieuwe diagnose met zich meebrengt.
Van der Meer heeft wederom een niet weg te leggen roman afgeleverd. Op bijzondere wijze geeft ze inzicht in haar ervaringen in de psychiatrie en dat raakt. Emma is een persoon waar je je mee kan identificeren, ook als je geen psychiatrische stoornis hebt. De overspoelende emoties die van der Meer beschrijft voelen zo reëel aan, dat je als lezer deze emoties ook echt kunt voelen. Voor mij als verpleegkundige in de psychiatrie maakt het eens te meer duidelijk hoe moeilijk het is om daadwerkelijk bij patiënten aan te sluiten, hoe goed je soms ook denkt dat te doen. En ben je niet bekend met de psychiatrie, kun je na het lezen van zowel PAAZ en UP waarschijnlijk wel iets meer begrip opbrengen voor iedereen die er wel mee te maken heeft. Net als PAAZ is ook UP een echte must-read, voor iedereen!