Dit verhaal begint als Anna bezig is om een donkere kamer in te richten. Ze is op dat moment heel praktisch bezig met aluminiumfolie om echt geen licht door te laten in de kamer. Ondertussen blikt ze terug naar de begin van haar allergie. De allergie die in dit boek centraal staat begint heel klein. Het is vervelend als je op je werk zit en een brandend gevoel hebt in het gezicht.
Na even puzzelen komt Anna erachter dat het van het computerscherm komt. Daarna heeft ze het ook als ze niet achter de computer zit. Het komt van het kunstlicht. Het boek groeit met de allergie mee, beiden worden groter en groter. Op een gegeven moment wordt de pijn zo erg en onverdraagzaam dat ze moet stoppen met werken. Als de diagnose lichtallergie oftewel Chronische Polymorfe Licht Dermatose, valt, valt Anna ook in een diepe put.
Anna kan overdag niet meer naar buiten, niet meer werken en zelfs bijna niet buiten haar donkere kamer verblijven. Elk straaltje licht geeft langere tijd extreme pijnen over haar hele lichaam.
Ze vraagt haar vriend Pete of ze bij hem mag wonen omdat ze bang is om altijd alleen te zijn. De invloed die de ziekte op alles heeft is benauwend, zelfs voor de lezer. Wat zij en haar man allemaal moeten doorstaan en welke oplossingen ze hebben bedacht voor allerlei praktische problemen kan alleen maar een diepe indruk maken op de lezer.
Anna bedenkt allerlei woordspelletjes om de tijd in de donkere kamer te doden. Deze staan uitgebreid beschreven in het boek en zijn leuk om zelf ook te doen. Een prettige positieve afwisseling in dit verhaal.
Anna wordt heel depressief en overdenkt zelfs een euthanasiewens of dat Pete maar bij haar weg moet gaan. Deze kant van het verhaal is moeilijk en ook confronterend, de auteur bespreekt een heel moeilijk onderwerp. Anna uit haar gedachten tegen Pete en haar moeder. Ze laat zien hoe ze de ziekte ervaart en hoe veel ze tegen de toekomst opziet.
Haar geluk is dat ze een groep familie en vrienden om zich heen heeft staan die haar helpt, ook met andere chronisch zieken heeft ze ondertussen een goed contact opgebouwd. Ze bellen elkaar regelmatig en hebben aan een half woord genoeg.
Lichtallergie kan op een gegeven moment minder worden en Anna merkt dat ze in remissie gaat. Helaas wordt dit weer gevolgd door een ernstige terugval.
Anna’s verhaal is een verhaal over een ziekte waarvan je hoopt dat het jou nooit zal overkomen, ze is echter niet de enige met deze allergie en voor velen zal dit boek ook een eye opener zijn want je kunt het vertalen naar meerdere chronische ziekten.
Veel mensen moeten noodgedwongen thuisblijven en Anna’s verhaal zou mensen kunnen motiveren om oplossingen te zoeken om te voorkomen dat je geïsoleerd raakt. Ze kopen zelfs een caravan en maken een speciale hut in de auto zodat ze op vakantie of ’s avonds gewoon weg kunnen. Anna en Pete hebben een goed huwelijk dat erg bepaald wordt door de ziekte van Anna. Het is knap om te zien hoe ze met deze situatie omgaan. Het verhaal is nooit saai, het is een goudeerlijke documentaire en roman over voor- en tegenspoed. In het donker.