Dit verhaal gaat over twee vrouwen die opgroeien in onveilige situaties.
Cover
Dit is de eerste keer dat ik de cover meeneem in mijn recensie en de reden is dat deze zéér goed doordacht is. Er staan twee vrouwen op die elk een andere kant opkijken en daarbij zie je ook een lichtere en donkere kant, dit is overeenkomstig met de karakters in het boek.
Samenvatting
Nelleke de moeder van Helena haar jonge leven is gekenmerkt door mishandeling, liefdeloosheid en een zekere mate van misbruik. Zij heeft zich tot doel gesteld om een beter leven, het liefs met financiële zekerheid en status voor zich te realiseren. Dit lukt haar door een jongen uit een welgestelde familie haar zwanger te laten maken en hem tot een huwelijk te pushen. Helaas is de werkelijkheid totaal anders door allerlei invloeden dan ze in haar hoofd had, ook haar verleden haalt haar in. Door al die omstandigheden vervalt ze in het patroon van eerst zelf slachtoffer naar dader. De neerwaartse spiraal is duidelijk aanwezig in haar leven.
Helena is dan dit slachtoffer van haar moeder door diens alcoholmisbruik. Heel erg kenmerkend is (quote): Als papa thuis is, is mama bijna de beste moeder die ze zou kunnen hebben. Bij Helena vallen de blauwe plekken wel op in tegenstelling tot haar moeder waar alles voor de buitenwereld verborgen bleef. En is er iemand opgestaan om aan de bel te trekken, mijn held Janneke van Dijk. Hierdoor wordt ze tijdelijk uit huis geplaatst bij mensen waar ook niet alles pais en vree is maar waar ze wel liefde en positieve aandacht krijgt. Ze is altijd op haar hoede, mede door de gebleken onvoorspelbaarheid van haar moeder en het heen en weer verplaatsen van haar in haar jeugd. Dit alles verandert na haar moeders overlijden en door Isabeau de nieuwe vriendin van haar vader die nooit onverwachte dingen doet, daar kan ze moeilijk mee omgaan, de basis is al gelegd. Quote: ‘En dit is voor nieuwe herinneringen. Je moeder vergeet je nooit en ik kan haar ook niet vervangen. Maar ik hoop dat je me de kans geeft om met jou een nieuw boek te maken.’ Ook voor haar geldt hetzelfde als voor de meeste kinderen, ze houdt (in de tegenwoordige tijd) onvoorwaardelijk van haar (goedgemutste-)alter ego moeder. Verlatingsangst is haar grootste struikelblok en alles is beter dan verlaten te worden.
Mijn mening
Het was even wennen, in korte hoofdstukken wisselen de karakters en de tijdlijnen elkaar af. Daarna greep het verhaal mij erg aan. Het eerst gehuild heb ik bij hoofdstuk 51, de laatste alinea. Zoveel liefde voelde ik, brok in mijn keel. Kon niet stoppen met lezen. Esther geeft kinderen die vaak niet beter weten een stem. Dat ze het verhaal vanuit twee perspectieven en keuzes geschreven heeft doet me goed. Zelf nu ik dit aan het schrijven ben staan de emoties me in de weg en ben ik aan het vechten om niet in huilen uit te barsten. Voor mij was dit verhaal: confronterend, pijnlijk, emotioneel, zeer geloofwaardig en uitermate realistisch. Ik had dit verhaal voor geen goud willen missen.
Conclusie
Esther heeft met dit verhaal de vinger op zere plekken gelegd. Het laat je niet onberoerd en geeft je redenen om na te denken en je ogen niet te sluiten wanneer je iets vermoedt. Het boek is geschreven voor moeders en gaat over moederliefde, verdriet, onveilige situaties en al of niet de kracht hebben om ermee om te gaan. Ze heeft dit verhaal geschreven zonder zelf een oordeel te vellen enorm krachtig.
Extra: Een gedeelte van de opbrengst van het boek gaat naar de Stichting Het vergeten kind.