Na Rafe’s verhaal lijk je als lezer perfect te kunnen voorspellen wat je te wachten staat. Toch zorgen de stommiteiten en misverstanden tussen beide botsende én koppige karakters voor onspannend vertier. Ik hou van haar vlotte schrijfstijl en haar mooie omschrijvingen zoals bijvoorbeeld deze quote …

” Als je te ver in de toekomst kijkt struikel je over het heden”

Maar ook van het gekibbel tussen de broers, de hechte kliek die ze samen lijken te vormen, het dorpje waar iedereen elkaar kent, … Allemaal elementen die heel herkenbaar zijn bij Nora Roberts haar verhalen én het zijn tegelijkertijd ook die elementen die er voor zorgen dat je dit boekje in sneltempo uitleest.

Ik heb alleen een beetje een dubbel gevoel bij de luchtigheidsgraad van dit boek. Langs de ene kant is het erg leuk om je verstand even op nul te kunnen zetten en aan niets te moeten denken. Het zijn echter net de meer omvangrijke verhalen van Nora Roberts, waar alles wat geleidelijker tot stand komt, die ervoor zorgen dat ik steeds weer een nieuw boek van deze schrijfster wil lezen.