Een boek waar je absoluut niet vrolijk van wordt; het gaf mij als lezer zelfs een heel ongemakkelijk gevoel.

Wat de kinderen doormaken terwijl de ouders alleen maar aan zichzelf denken wordt pijnlijk goed beschreven: Andri, het slimme pubermeisje, voelt zich verantwoordelijk voor haar 2 kleine halfbroertjes en doet haar best hen een gevoel van geborgenheid te geven en ze op te voeden als moeders het weer eens laat afweten. Chiem, Andri's oudere broer, kan maar beter uit de buurt blijven van zijn stiefvader en vlucht weg in dagdromen en joints. De 2 kleintjes, Donnie en Reggie, zijn soms bezorgd om hun ouders en snappen het allemaal niet zo. Als de ze volgende keer maar beter luisteren, of als ze de volgende keer maar beter meehelpen of meewerken dan komt het allemaal wel goed....

Sommige mensen zijn niet voor het ouderschap weggelegd en de ouders van Chiem, Andri, Donnie en Reggie illustreren dit, het verdriet en de pijn van de kinderen komt luid en duidelijk over. Jammer alleen dat de schrijfstijl soms wat warrig is (zo moest ik sommige dialogen een paar keer lezen voordat mij duidelijk was wie wat zei).

Wat als je als ouder zijnde je best wel doet, maar je best doen niet goed genoeg is?