Het hoofdpersonage is Alice, die vooral in gesprek met haar overleden man over haar emoties en hun gezamenlijk verleden praat. De buurjongen David komt ook een aantal keer "logeren" en zijn autismespectrumstoornis past perfect in dit verhaal. Vlot geschreven, zonder poeha of overdreven sentiment.
Ik begrijp perfect waarom Alice tijd nodig heeft om afscheid te nemen van haar man. Het enige waar ik zowat op mijn honger bleef zitten: soms maakt Diane een vergelijking tussen de vader van Alice (gewelddadig) en Jules (wel wat seksistisch). Maar het is niet helemaal duidelijk of haar herinneringen aan haar man nu voornamelijk positief of negatief zijn.