Zoals de titel doet vermoeden spelen familiebanden een grote rol, al wordt de thematiek anders ingevuld dan ik aanvankelijk dacht. Het verhaal start met Dolf die zijn kindertijd samen met zijn moeder doorbrengt. Zijn verwekker heeft hij nooit gekend en pas wanneer weduwnaar Otmar in hun leven komt, wordt de vaderrol actief opgenomen. Dolf is in de wolken met zijn stiefvader, maar kan het minder vinden met diens dochter en zoon, die worden opgevoed als muzikale wonderkinderen. Tot overmaat van ramp heet zijn stiefbroer ook Dolf, wat tot zoveel verwarring leidt dat beslist wordt dat ‘de gewone Dolf’ maar beter Ludwig kan gaan heten. Na Otmars dood heeft Ludwig nog zelden contact met zijn vroegere naamgenoot, en ook met zijn stiefzus Tosca zit er een haar in de boter.
De sprongen tussen heden en verleden, en tussen de verschillende vertellers zijn ingenieus in het verhaal ingewerkt. Zo worden conversaties afgebroken door flashbacks die verschillende pagina’s in beslag nemen, om nadien zonder meer te worden hernomen. Of blijk je midden in een alinea plots in het hoofd van een ander personage te zitten en gaat de handeling de tegenovergestelde richting uit die je net nog opging. Het vereiste een alertheid die ik door de veelheid aan extreme gebeurtenissen met gemak kon opbrengen. De referenties aan literatuur, non-fictie, muziek en actualiteit maken het bovendien een feest voor de lezer die ervan houdt om de inhoud door eigen associaties een extra laag te geven.

Buwalda’s taalgebruik is onwaarschijnlijk goed, met name zijn rake, originele metaforen zorgen zelfs in de meest ranzige scènes voor groot leesplezier. Toch is het vooral zijn gevoel voor timing en ritme dat Otmars zonen opmerkelijk maakt. De manier waarop de plot tot ontplooiing komt, maakt van de roman een pageturner die denderend afstevent op een cliffhanger van formaat.