Toen ik hoorde over een ‘kerstleesclub’ rond het boek van Mara Li was ik onmiddellijk enthousiast. Ik had nog niets gelezen van deze auteur maar de titel van deel 2 sprak me aan: ‘De roep van Avalon’. Zou de serie gaan over de legendes en mythes die we kennen over Avalon, Koning Arthur, etc… ? Ook de cover van het boek roept dezelfde mystieke mysterie bij mij op. De cover prikkelt enorm om te weten waarover het boek gaat. Het ziet er mysterieus uit en prikkelt de nieuwsgierigheid van de lezers.
Mara Li, een synoniem voor Marieke Veringa, studeerde Theologie en wordt geïnspireerd door volksverhalen, legendes en mythes van over de wereld. Beide elementen zijn goed merkbaar in de ‘De stem van de Zee’. Gekende ‘godsdienstige’ gebouwen en heiligen komen erin voor en er zijn heel wat verwijzingen naar legendes. De namen van personages verwijzen bijna allemaal naar een legende: Nimue (‘de vrouwe van de zee’), Rona (is in de Maori legende de dochter van de zeegod), Arthur (de welgekende verhalen over ‘koning Arthur), Mirna (zeemeermin), Katell (verwijst naar een Bretoense legende), Finola (verwijst naar een Ierse legende), … . Ook plaatsnamen komen uit legendes, vooral uit Bretoense legenden, zoals bijvoorbeeld Gwennec.
Het verhaal speelt zich af in een ‘’futuristisch Europa’’. Ze stelt zich de wereld voor zoals tijdens de ‘’industriële revolutie’’, de mensen op het platteland verpauperen en moeten alles manueel doen, hier tegenover staan de mensen van de stad zij hebben wel nog alle technologie.
Door een vloedgolf wordt het huis van Nimue en Arthur verwoest en Nimue vindt het dagboek van haar verdwenen moeder Rona. Hieruit vernemen ze dat hun moeder geneeskrachtige gaves had om de ‘zwarte griep’ te bestrijden. Samen met Arthur besluiten ze haar te gaan zoeken, richting Rome, waar hun oom Benji de Aksleipos congregatie heeft opgericht, en waar hun moeder waarschijnlijk ook zal zijn. Tijdens hun zoektocht komen ze steeds meer te weten over deze congregatie en wat ze doet met ‘kinderen’. Ook ziet Nimue regelmatig een schim, wie is deze schim die haar blijkt te volgen? Zullen ze hun moeder vinden?
Het verhaal is geschreven vanuit het personage Nimue. Die op zoek gaat naar haar moeder. De schrijfstijl van deze auteur bevalt mij wel. Het is heel beeldend waardoor het ook zeer levendig is. Je bent precies ‘’in’’ het verhaal. Maar ik geraak er maar niet aan uit of het een young adult boek, jeugd – of volwassen boek. Het is niet overal op hetzelfde ‘niveau’ geschreven, bepaalde delen van het boek heeft een eenvoudige schrijfwijze en andere delen dan weer niet, bijvoorbeeld ‘’lethargisch’’, ‘’geconsumeerd door verlangen’’, vind ik minder simplistisch taalgebruik, die dan in de rest van het boek wel toegepast wordt. Voor mij is het ook niet echt een ‘’futuristisch’’ boek, het lijkt meer op een ‘dystopie’ vermengd met oude mythes en legendes. Het is mij niet goed duidelijk waarom deze mythes en legendes erbij ‘’gesleurd’’ worden. Tijdens het lezen was het mij soms ook niet duidelijk, ben ik in het verleden, ben ik in de toekomst? Indien het in de toekomst is, en er zijn auto’s en andere technologieën, waarom spreekt men dan plots van ‘’glazen kassen’’ het woord ‘’serre’’ zal dan zeker reeds gekend zijn. Het is allemaal nogal warrig, zijn we in het verleden of zijn we in de toekomst, waarom worden de legendes erbij gesleurd,… Het concept is origineel en er kan veel meegedaan worden, maar hier heeft het nog verdere uitwerking nodig.
Ergens heeft het wel mijn nieuwsgierigheid geprikkeld naar boek en ergens twijfel ik. Vandaar mijn drie sterretjes, als middelmatig.