De verdenking had mijn onverdeelde aandacht - prettige stijl, humor, mooie beschrijvingen, beklemmend verhaal. Dus begon ik met hoge verwachtingen aan Het verlies. Ik vond het heel verrassend dat het vanuit een ander personage dan De verdenking werd geschreven, maar dat key-personages wel weer terugkwamen. Ook hier weer goed taalgebruik en een goed verhaal. Maar toch greep het me minder dan De verdenking. Het was hier en daar wat warrig, niet alleen qua verhaallijn (dat nog verklaard kan worden door het geheugenverlies van de hoofdpersoon), maar ook qua tempo. Het duurde me bij tijd en wijle allemaal wat te lang. Maar het eind was wel weer erg verrassend, vandaar toch 4 sterren.