Eerder las ik van Jan van Hout de spionageroman Dummy. Een verrassende kennismaking met een mij onbekend talent van Nederlandse bodem. Met Frontstore begeeft hij zich op het pad van de financiële thriller. Toen ik dat te horen kreeg op het moment dat ik het boek in mijn handen geduwd werd, vroeg ik me af of ik het wel zou kunnen waarderen als Dummy. Ik heb namelijk net zoveel gemeen met financiële processen als de gemiddelde eskimo met kangoeroes.

Een frontstore is een accountantskantoor geleid door politiefunctionarissen met de bedoeling vat te krijgen op illegale geldstromen. Kit Holman is een politieofficier die leiding geeft aan zo'n frontstore in Emmen. Kort nadat hij de baan heeft gekregen, wordt het lichaam van een van de medewerkers bij de geopende kluis gevonden. Hij is vermoord. Ook komt Holman erachter dat zwart geld dat door de frontstore is aangenomen, in geheime potjes is verdwenen met als gevolg dat er van gedupeerde criminelen dreigementen binnen komen die hun geld terug willen zien.

Jan van Hout laat met Frontstore zien dat hij met hetzelfde gemak waarmee hij een spionageroman schrijft, een financiële thriller neer kan zetten. Hij slaagt met name in de eerste helft van het boek er goed in het droge financiële aspect krokant te houden met subtiele actie. Van Hout hanteert daarbij een prettige schrijfstijl waardoor Frontstore lange tijd gemakkelijk leest.

Maar het boek bevat ook een complex plot. Het financiële gegoochel gaat me op het eind pas echt duizelen. De auteur heeft me dan al voldoende overtuigd van zijn kwaliteit om de laatste hoofdstukken vol te houden hoewel ik niet goed begrijp hoe de afloop mogelijk is. Daarom ben ik uiteindelijk wel onder de indruk van de bekwaamheid van de auteur, maar niet van dit boek. Zou dat soms liggen aan mijn gebrek aan affiniteit met het onderwerp?