Laura woont in Londen en heeft een schoolopdracht. De vraag is wie ben je? Laura weet dat ze geadopteerd is maar wie haar biologische ouders zijn krijgt ze niet te horen. Als ze voor deze opdracht op de pagina vermiste kinderen neust komt ze iemand tegen waarvan ze vermoed dat zij het is. Maar hoe kan dat nu, zij woont in Londen en haar mogelijk biologische ouders in Amerika. Jam haar vriend, zonder bijbedoelingen, vind ook wel dat ze het recht heeft om te weten hoe of wat maar haar ouders blijven voet bij stuk houden en zeggen dat ze te jong is. Als Laura in de dagboeken van haar moeder leest vindt ze een naam van een mogelijke adoptief ouder en het adoptiebureau. Zij maakt samen met Jam en plan...
De spanningsopbouw zit er goed in. Al heb je twee spanningsbogen. Ik vertel niet wie of wat want dan is de spanning eruit. Het woordgebruik past goed bij een 14 of 15 jarige. Hoe een vast gegeven als adoptie op deze manier kan worden uitgewerkt vond ik als oudere zeer interessant om te lezen.
De karakters van Laura en Jam zijn levensecht. Deze worden goed weergegeven. Bijvoorbeeld dat een jongere van 15 jaar bij bijna alles vanuit zichzelf denkt en totaal niet begrijpt dat anderen daar misschien anders over denken. Ook de "bijrollen" van personages in dit verhaal worden zo neergezet dat ze aanvulling geven aan het verhaal en spanningsboog. De cover sluit goed aan bij het verhaal. Ik heb het dan ook met liefde 4 sterren gegeven. Mijn dochters van 15 en 17 jaar hebben hem ook graag gelezen.

recensie ook verschenen op Goodreads en bol.com