Een must voor fans van ‘Het Bureau’. Een feest van herkenning: de misverstanden, de rituelen, de dialogen en hilarische ruzies in deze roman over Maarten, Nicolien en hun buurmannen. Ik heb er weer erg van genoten.
Met humor beschreven maar in wezen natuurlijk dieptriest.
Het onbegrip tussen de echtelieden loopt huizenhoog op als het over de homoseksuele buurmannen gaat. Nicolien, altijd opkomend voor de underdog, eigent ze zich toe: ‘het zijn mijn vrienden’ en wordt boos als Maarten met ze in discussie gaat of iets kritisch over ze zegt. Maarten houdt regelmatig zijn opmerkingen voor zich om ruzie te vermijden, toch raakt Nicolien regelmatig overstuur en wordt er hevig gesnikt.
‘Ik verdraag het niet’, dat zinnetje duikt steeds weer op, door beiden gebruikt.
Het onbegrip tussen de twee komt voort uit hun uiteenlopende benadering van situaties en mensen, Nicolien reageert puur vanuit haar gevoel, Maarten beredeneert en relativeert. Beiden houden vast aan de eigen mening maar tasten wel voortdurend bij elkaar af wat de ander ergens van vindt. Ook over de pietluttigste dingen zoals de keuze van de kerstkaart en of ze meteen na terugkeer van vakantie bij de buren gedag moeten gaan zeggen of dat ze tot de volgende dag kunnen wachten. Je krijgt dan zoiets:
‘ M. Het lijkt me beter dat jij dat regelt.
N. Maar daarom kun jij er toch ook wel over denken?
M. Wat schiet ik daar nou mee op? Als ik iets anders zou denken, zouden we ruzie krijgen. Regel jij dat nou maar. Ik vind het allemaal best.
N. Dus jij hebt iets anders gedacht?
M. Ik heb niets gedacht.
N. Dan gaan we niet!
M. Natuurlijk gaan we.
N. Nee, want ik wil het niet allemaal regelen! Ik wil dat jij het ermee eens bent!
M. Ik ben het ermee eens´
En zo gaat dat dan nog 2 bladzijdes door! Soms wordt je er wel wat moe van…

Er valt nog veel meer over dit boek te zeggen maar ik wil het hier maar bij laten.
Een aanrader voor de Voskuilliefhebber!