Op een dag komt er een vreemde, houten laptop uit de lucht vallen in de buurt van Oeds, Ella en Adje. Ze komen erachter dat ze hiermee in contact staan met Bram, die in een vreemde kamer met drie ramen opgesloten zit. Hij is zijn geheugen kwijt en weet niet waarom hij daar zit. Samen proberen ze erachter te komen wie Bram is en waar hij zich bevindt, zodat ze hem kunnen gaan redden.

De wereld waarin het zich afspeelt is totaal niet realistisch: drie kinderen die in een verplaatsbaar huis wonen, waarvan er eentje een jas heeft met allerlei zakken waar de andere twee kinderen in kunnen gaan zitten en ze dan overal naartoe kunnen reizen, die eigenlijk van een andere planeet komt, en plaatsen in een soort niet-bestaand Nederland die er soms wel, soms niet zijn.
De schrijfster heeft duidelijk haar fantasie de vrije loop gelaten, maar als je aan het begin niet teveel op de wereld let waarin het zich afspeelt, is het verhaal beter te volgen.
Want het verhaal draait eigenlijk om de communicatie met Bram, de jongen die de andere laptop heeft. Ze schrijven verhalen en brieven aan elkaar om erachter te komen wie Bram precies is en waar hij opgesloten zit.

Ook al spelen "computers" een hoofdrol in het verhaal, is het totaal geen technisch boek. De techniek in dit verhaal is bijna allemaal onzin (zeker omdat er aliens, tijdreizen en een soort magie bij komen kijken) en de computers worden vooral gebruikt om tekstberichten heen en weer te sturen (al is de "zoekfunctie voor de echte wereld" wel een superhandig idee!). Die tekstberichten zijn gewone brieven, korte verhalen en gedichten, maar het is duidelijk dat de auteur veel beter is in het schrijven van verhalen dan in gedichten. De gedichten waren een stuk minder gestructureerd en interessant om te lezen dan de korte verhalen.
De korte verhalen en gedichten zijn gelukkig zo'n belangrijk onderdeel van het grote verhaal, dat ze de vaart er niet uithalen en dat het alsnog interessant is om ze even te lezen.

Alles gaat zo makkelijk in deze wereld, dat er in de wereld zelf amper uitdaging zit. De moeilijkheden komen van het raadsel waar Bram zich bevindt. Dit is inderdaad een groot raadsel. Je komt er pas tegen het eind achter, net zoals de hoofdpersonen Oeds, Ella en Adje.
Terloops wordt er in het verhaal genoemd dat de drie hoofdpersonen al een eerder avontuur hebben meegemaakt: Het Nietse Nergens, wat wel genoemd wordt in het verhaal, maar nergens anders blijkt in Spiegelink dat dit eigenlijk een "deel 2" is. Op de site van de auteur staat inderdaad dat dit boek in 2015 is verschenen! Hier is echter niets over terug te vinden in mijn uitgave van "Spiegelink", waardoor je als lezer in eerste instantie denkt dat dit een losstaand boek is, behalve in de code-tekst op de voorkant (wat in binary geschreven staat, dus dat moet je eerst zelf nog converteren naar ASCII, eventueel via Hex). Maar ja, dat lezen de meeste mensen niet zo makkelijk, en zeker niet voordat je het boek koopt.
De samenvatting van het eerste boek maakt duidelijk dat je daarin leest hoe Adje, Ella en Oeds elkaar zijn tegengekomen en waarin je ook kennis maakt met de vreemde wereld waarin ze zich bevinden, waardoor "Spiegelink" misschien ook leuker is om te lezen.

Er worden veel flauwe woordgrapjes gebruikt voor namen, zoals "indepuree" voor een soort puree (om op te eten). Er zit wel een prettige afwisseling tussen dialogen en beschrijvingen.

Het thema "familie gaat boven je werk" komt wel een paar keer terug (bij twee families in het boek), die dat dus juist niet hebben gedaan. Het verhaal laat zien wat de gevolgen hiervan zijn, maar de personages missen helaas wat diepgang omdat de focus blijft liggen op het raadsel van Bram. De personages die de hoofdpersonen tegenkomen, zijn grappig, maar vooral omdat ze allemaal een soort karikatuur zijn van een bepaald type: hacker, zweverig, timmerman, ... Dit wordt ook versterkt door de tekeningen.
Elke keer dat de drie hoofdpersonen een nieuw personage tegenkomen, staat er een afbeelding van in. Van de drie hoofdpersonen en van Bram krijgen we geen afbeelding te zien.
De tekeningen zijn vrolijk gekleurd en de personages bevinden zich op foto-achtige achtergronden. De hacker Hack van der Dam staat bijvoorbeeld in een kamer van uitvergrote printplaten.

Dit boek is niet aan te raden als je graag een beetje logische wereld hebt waar niet zomaar vanalles mogelijk is, maar wel leuk als je alle logica even los wil laten en samen met de drie hoofdpersonen erachter wil komen waar Bram zich bevindt.