Steeds vaker worden boeken uitgegeven waarbij de auteur zich niet zomaar vasthoudt aan de krijtlijnen van één genre, maar die diverse genres met elkaar gaat mengen en waarbij een haast gloednieuw tussengenre ontstaat. Terrence Lauerhohn drijft deze mengelmoes nog wat op de spits met Zielenmenners. Het boek is niet meteen het meest toegankelijke verhaal op de markt en is daarom ook niet voor elke lezer weggelegd. Wie echter over een sterke maag beschikt en niet bang is om iets nieuws te ontdekken, zal met deze crossover zijn of haar hartje kunnen ophalen. Wat aanvankelijk aanvoelt als een thriller, wordt druppelsgewijs geïnfuseerd met fantasy-elementen en evolueert naar een horrorplot, om uiteindelijk uit te monden in een hardcore fantasy-setting met zelfs enkele schaarse scifi-gegevens. De schrijver hanteert een haast lyrisch woordgebruik, waarbij de schrijfstijl bij momenten als een waar kunstwerk aanvoelt. Alhoewel dit af en toe het verhaaltempo afremt biedt het ook een zekere meerwaarde voor de lezer. Lauerhohn voorziet zijn personages niet alleen van diepgang door de tekstuele inhoud en de beschrijvingen binnen de verhaallijn, maar doet dit ook door variaties in de schrijfstijl. Terwijl de gebeurtenissen met de antagonist in de hoofdrol vol chaos in de dialogen en zinsconstructies verlopen, overheerst tijdens verhaalmomenten met de heldin in de hoofdrol een strakke structuur en een zekere rust. Wanneer deze twee elementen echter samenkomen, onstaat een uiterst interessante mengvorm van de twee. Ben je op zoek naar een makkelijk te verteren brokje lectuur, dan laat je beter dit boek links liggen. Sta je echter open om ondergedompeld te worden in een keiharde maar kunstige verhaallijn, dan is deze titel een must.