Het was alweer even geleden dat ik het vierde deel van team Mortis gelezen had, maar na alle Engelse romantische sprookjes, was ik wel weer toe aan iets anders. En dus was het vijfde deel van deze serie het perfecte boek om op te pakken!

Net als zijn voorgangers kent Kristalkinderen een heerlijk hoog tempo. Vanaf het allereerste hoofdstuk worden we het nieuwe avontuur ingetrokken en het is alsof we op een rijdende trein stappen die maar blijft doordenderen tot zelfs ver voorbij het einde. En net als de eerdere vier boeken is ook dit boek geschreven in een heerlijk filmische en beeldende stijl. Elke scene komt zonder problemen tot leven en het voelt bijna alsof je zo een internationale blockbuster bent ingestapt en er voor even onderdeel van mag zijn.

Ook dit boek kent een hele sterke balans tussen de zaak die opgelost moet worden en de karakters en hun emotionele en relationele ontwikkeling. De zaak staat hierin eigenlijk vooral ten dienste van de karakters, de lessen die ze moeten leren en de wegen die ze moeten bewandelen om sterker te worden, beter te leren wat ze belangrijk vinden en hun weg te zoeken. De emotionele laag die de boeken perfect zou maken, ontbreekt wat mij betreft nog altijd een beetje, maar dat mag de pret eigenlijk niet drukken.

Ik ben benieuwd hoelang het duurt voor ik deel zes op ga pakken. Waarschijnlijk niet al te lang ;-)