Lilian is een vrouw wier leven zich, na vijf verschillende studies niet te hebben afgerond, nu hoofdzakelijk online afspeelt. Zoals de meeste Grunberg hoofdpersonages is ook Lilian een sociaal buitenbeentje. Zij kan niet aarden in de echte wereld.

De vergelijkingen blijven zeer prettig om te lezen en brengt een luchtigheid in dit bizarre verhaal:
- ‘Hij loopt weg zoals mensen weglopen die frisse noten eten en die zelf ook fris zijn'.
-‘Lillian heeft geen auto, wel een racefiets die ze nauwelijks gebruikt. Lang heeft ze geloofd dat ze een oosterse prinses was, oosterse prinsessen zitten niet op een racefiets. Helemaal losgelaten heeft ze dat geloof niet. Je laat een geloof ook niet los, hooguit laat het jou los, vaker moet je het uit je lichaam trekken als een teek.’

Blij word je nooit van Grunbergs boeken, en dat is niet erg aangezien zijn boeken namelijk meestal absurd, intelligent en sterk zijn. Helaas gaat dat niet helemaal op voor Het bestand. Hierin worden teveel ideeën losgelaten op de lezer, zonder dat het vervolg of de consequenties worden uitgewerkt. Het lijkt dat Grunberg te veel taboes en ongemakkelijke ‘waarheden’ tegelijk over de lezer wil uitstrooien en die kort houdt door ze soms samen te vatten.

‘Als je de mensen intens verachtte en diep haatte, om God mag weten wat voor reden, dan werd je hulpverlener’; ‘Geloven in continuïteit, maar continuïteit is een illusie’; ‘Staren is koeioneren’.
Maar ook extreme scènes; zoals het vermoorden van katten of de sneue seksscènes voor de webcam.
Het is een echte Grunberg; choqueren om het choqueren.