Mooi, zeer mooi.
De woonplek van Julius in het bos, de natuur, het weer, de liefde voor zijn vader, zijn boeken, Claire en zijn onmacht om zijn liefde voor haar te uiten. Maar bovenal natuurlijk de liefde voor zijn maatje, de hond Hobbes, het wordt allemaal zo prachtig beschreven. Het vreselijke verdriet wat Julius heeft, zijn eenzaamheid,zijn gemis, nadat hij Hobbes begraven heeft is ook voor iemand die nooit een hond heeft gehad (zoals ik) helemaal voelbaar.
'Tegen de tijd dat ik weer binnen was en het vuur oppookte, miste ik hem voor de eerste keer, miste ik hem als een mokerslag tegen het hart, het afschuwelijke moment waarop je beseft wat de dood werkelijk betekent. Het betekent dat niemand ziet hoe je leeft,wat je doet'

Maar dan zijn wraakactie: 'Met het verdriet sloop er nog iets anders de blokhut in, een zweem van iets anders, bedoel ik. Het moest uit de houtstapel zijn gekomen of uit het bos naar binnen zijn gerend, want ik had zoiets nooit eerder gevoeld'

Donovan blijft er verschrikkelijk mooi over schrijven. Spreekt en denkt over zijn acties in de Elizabethaanse taal van Shakespeare. De woorden waarvan hij als kind per letter van het alfabet, van zijn vader, er drie moest opschrijven en leren. De lijst bewaart hij in zijn boekenkast.
Toch had ik hier wat moeite mee. De rusteloosheid van Julius, zijn gevoelens van wraak en het iets willen doen begrijp ik wel. Maar de onnodige doden, de beschrijvingen van het schieten deden me pijn met de beelden van Noorwegen vorige week nog op m’n netvlies… (edit: betrof aanslagen Anders Breivik)

'Wanneer we door de natuur reden, hij met zijn kop uit het raampje en zijn snuit in de wind, was hij intens gelukkig, want honden leven maar kort en hebben een extra zintuig voor elk moment dat verstrijkt. Ze eten met heel hun hart, spelen met heel hun hart, slapen met heel hun hart'