Het boek gaat over de liefde tussen de jonge Elio en de Amerikaanse student Oliver, die is uitgenodigd om enkele weken te verblijven in het zomerhuis van Elio’s ouders in Italië. Ik werd meteen als het ware in het verhaal getrokken. Dit komt vooral, denk ik, omdat vanaf de eerste pagina alle aandacht is gefocust op alle heftige, verwarrende en tegenstrijdige gevoelens die Oliver bij Elio, de ik-persoon oproept. De schrijver besteedt vrijwel geen aandacht aan beschrijvingen van omgevingen, situaties of andere karakters, maar gaat in plaats hiervan heel diep in op het gevoelsleven van Elio en de innerlijke strijd die hij voert. Dit maakt het boek wel indringend, maar misschien wel wat moeilijk leesbaar voor de gemiddelde lezer, als die weer verzeild raakt in een beschrijving van de gedachtenstorm in Elio’s hoofd. Aciman’s soms wel erg geëxalteerde schrijfstijl maakt het er ook niet makkelijker op.
Het boek beschrijft hoe de twee jongens uiteindelijk elkaar vinden en hoe gepassioneerd hun relatie is. Tegelijkertijd weten ze hoe gedoemd hun relatie zal blijken. Ze leven al op geleende tijd, bedenkt Elio zich meermalen. En als Oliver weer terug moet naar Amerika, splitsen hun wegen zich toch, ondanks hun nog steeds heftige gevoelens.
Concluderend kun je spreken van een zeer indringend boek, dat heel nauwgezet de opbloeiende liefde tussen deze twee jongens verbeeldt. Zo levensecht dat je nauwelijks kunt voorstellen dat Elio en Oliver nooit bestaan hebben.