De titel van dit debuut maakt de lezer nieuwsgierig. Wat maakt er niets uit? En waarom? Of maakt het net wel iets uit? Die toon wordt onmiddellijk versterkt door de quote aan het begin van het boek 'How I got into this predicament, I'll never know.' W. Allen

Het boek neemt je mee tijdens een deel van het leven van het hoofdpersonage. Je leeft mee met kleine en grote voorvallen, zijn relaties met andere mensen,... en dit alles leidt tot een climax, een levensveranderende gebeurtenis voor hem en zijn omgeving. Het hoofdpersonage wordt afgebeeld als een narcistisch iemand die z'n leven leidt zonder veel moeite te doen of rekening te houden met z'n naasten. Niet onmiddellijk de meest sympathieke persoon.

Je leest het boek vanuit het jij-perspectief. Dit is even wennen. Het creëert een gevoel van afstand. En laat vragen opborrelen zoals 'Wie is die jij?' en 'Wie is dan de schrijver/verteller van het verhaal?', ' Hoe komt het dat hij alwetend overkomt?'. Pas aan het eind van de roman wordt duidelijk waarom dit perspectief gebruikt werd. En dan kan ik alleen maar zeggen: 'Knap gedaan!'

Het boek is opgedeeld in korte en heel korte hoofdstukken die niet genummerd zijn, maar een zin of zinsdeel als titel hebben. Tussen elk hoofdstuk leek er een pauze te zitten. Dit gaf het gevoel van bedrijven van een theaterstuk. Hierdoor miste het soms wat vlotheid. Maar zo is het boek wel makkelijk weg te leggen en terug op te pakken indien nodig.

Bert Moerman gebruikt een duidelijke en eenvoudige taal. Er zijn enkele prachtige voorbeelden van beeldspraak in het verhaal te lezen.
Hij maakt gebruik van flashforwards waardoor je als lezer geprikkeld blijft om verder te lezen.
Er komen niet zo veel personages in voor waardoor het eenvoudig te volgen blijft.

Het is een verhaal dat na het lezen toch even blijft hangen en de lezer laat nadenken over het hoofdpersonage, het gebeurde en hoe het zover kon komen. Het boek slaat van in het begin z'n weerhaakjes in je vel en laat niet onmiddellijk los.