De Ommegang is een kunstige schets van de late middeleeuwen met al zijn politieke intriges en kerkelijke corruptie. Voor lezers met een affiniteit met geschiedenis en theologie een feest der herkenning. Het zeer intellectuele en ook behoorlijk narcistische hoofdpersonage bleef wel ontzettend op afstand. Verblind door zijn zucht naar kennis en macht heeft hij in 628 pagina’s vrijwel geen interpersoonlijke relaties van betekenis. Ik snap die keuze van de schrijver wel – zo werkt dat nu eenmaal bij mensen met nietsontziende ambitie - maar daardoor was het soms echt bladzijden tellen om door het boek heen te komen. Ik denk dat dit boek me minder lang bij zal blijven dan De Valse Dageraad, die ik nog wel eens wil herlezen.