Het is zeker een wonderbaarlijk reis die wordt beschreven in dit boek. Ajatashatru reist vanuit India naar Parijs om een spijkerbed te kopen. Omdat die pas de volgende ochtend kan worden geleverd, blijft hij slapen in de Ikea. Als hij zich moet vertoppen (in een Ikea kast) gaat hij ongewenst op reis (transport) naar Engeland, samen met Sudanese vluchtelingen. Aangezien voor een vluchteling wordt hij op transport gezet naar Barcelona, komt wederom ongewenst in een koffer terecht en reist naar Rome. wordt daar rijk, belandt in Libie, om tenslotte weer terug te keren naar Parijs.

De mensen die hij onderweg treft helpen hem, soms geheel onbewust, en maken van hem een man die vervolgens eerlijk door het leven wil gaan.
Het verhaallijnen zijn knap verweven, zoals de verhaallijnen van een aantal mensen die hij kort treft en die elders in het verhaal zijn leven opnieuw kruisen. Het maakt nog iets van een mager verhaal met veel herhalingen en veel flauwe grappen.

Ik had moeite om in het boek te komen. De vergelijking met "de 100-jarige man die uit het raam klom en verdween", is snel gemaakt, maar dit boek is een flauw aftreksel.
Eenmaal halverwege het boek was ik gewend aan de schrijfstijl en kon het verhaal me alsnog redelijk boeien, maar een geweldig boek is het niet.
Ik had een boek verwacht waar ik enorm om zou moeten lachen, maar helaas, dat was het niet. Het enige wat ik leuk gevonden vond, was de naam van het Ikea spijkerbed: "Passoputprykt".