In Bonuszoon vormt Lauren samen met Mark en hun kinderen uit vorige relaties een samengesteld gezin. Hoewel Lauren en Mark gek op elkaar zijn, begint de relatie tussen hen barsten te vertonen. Wat daarbij niet helpt, is dat Mark zich als vaderfiguur opwerpt voor de zoon van de buurvrouw, Bart, die vaak bij hen over de vloer komt. De moeder van Bart, Ellen, is een wat aparte vrouw die het contact met Lauren afhoudt, maar wel een zwak heeft voor Mark. Lauren is jaloers op de aandacht die Mark voor Bart heeft en de ‘bonuszoon’ is steeds vaker de aanleiding voor ruzies in huis. Op een dag verlaat Lauren boos het huis en als zij in haar auto wegscheurt, blijkt opeens dat ze iemand heeft aangereden. Die iemand blijkt Bart te zijn en hij heeft het ongeluk niet overleefd. Vanaf dat moment komt Lauren in een nachtmerrie terecht, waarbij zij wordt beschuldigd van het met opzet doodrijden van een kind.
Overmand door ongeloof en schuldgevoel probeert Lauren overeind te blijven, terwijl ze aan alles merkt dat er meer aan de hand moet zijn. Het verhaal klopt niet. Maar hoe bewijst ze dat? En hoe kan ze voorkomen dat ze in de tussentijd haar gezin en zichzelf kwijtraakt?
Bonuszoon houdt je vanaf de eerste paar bladzijden in zijn greep. Er wervelen duizend-en-een vragen door je hoofd waar je het liefst meteen antwoord op zou willen krijgen, maar de auteur vraagt het uiterste van je geduld door op een zeer geraffineerde manier steeds een tipje van de sluier op te lichten. Ondertussen neemt zij de tijd om de achtergronden van Lauren en Ellen er doorheen te weven en uit te diepen, waardoor je steeds beter leert begrijpen waarom de vrouwen zijn zoals ze zijn. Het verhaal wordt om en om verteld door Lauren en Ellen en hun verschillende karakters komen heel natuurgetrouw over, zodat je op een gegeven moment al weet wie het woord voert zonder dat je hoeft na te denken over wie het hoofdstuk gaat. Omdat je ze zo goed leert kennen, ga je met ze meeleven; wat bijzonder is, aangezien beide vrouwen niet echt hoog scoren op de sympathieladder. Lauren is echter wel heel menselijk en herkenbaar, terwijl Ellen vooral afstand probeert te houden en daar goed in slaagt.
De auteur is verbonden aan de Thrilleracademie en dat is goed te merken. Elke zin heeft een functie, de puzzelstukjes komen langzaam bij elkaar en de spanning wordt tot aan het eind toe vastgehouden. Het realiteitsgehalte in Bonuszoon is hoog. Het proces van aanhouding, de gesprekstechnieken bij justitie en de sfeer in de rechtszaal worden waarheidsgetrouw weergegeven en ook zo gedetailleerd beschreven dat het is alsof je erbij aanwezig bent. Ik heb geprobeerd om wat opbouwende kritiekpunten aan deze recensie toe te voegen, maar het enige wat ik kan bedenken is dat ik graag nog meer pagina’s had willen lezen. Wat ik vooral mooi vind aan dit boek is de onderliggende laag, die eigenlijk gaat over het verlangen naar liefde en hoever je bereid bent hier voor te gaan. Bonuszoon zit qua schrijfstijl, afwisseling, spanning en psychologie zo goed in elkaar, dat ik alleen maar heel benieuwd ben naar het volgende boek van deze auteur. Vijf sterren voor Bonuszoon!
Carlita van Rossum
De Perfecte Buren