Kom je spelen? is het debuut van de in Schotland opgegroeide Louise Millar die nu in Londen woont met haar familie. Millar werkte jaren lang als journaliste voor onder andere Marie Claire, Red en The observer. Tijdens een reis die ze maakte naar de Verenigde Staten begon ze korte verhalen te schrijven en in april 2012 verscheen de literaire thriller Kom je spelen?. Een jaar later volgde haar tweede boek Een goede moeder dat net als haar debuut zeer goed ontvangen werd.
Het boek speelt zich af in Londen, het hoofdpersonage is Callie, een alleenstaande en werkloze moeder met een dochter Rae. Callies overbuurvrouw help haar geregeld met de opvang van haar dochter. Suzy is moeder van 3 kinderen Peter, Otto en Henry en vrouw van jez. De twee buurvrouwen zijn uit noodzaak vrienden omdat ze allebei genegeerd en afgewezen worden door de andere moeders op de school van hun kinderen, ook krijgen hun kinderen nooit uitnodigingen om te komen spelen bij andere kinderen. Als Callie een aanbieding krijgt om terug te komen werken bij haar oude werkgever gaat ze daar op in omdat ze zo uit haar armoede kan raken en denkt geaccepteerd te worden door de andere ouders op de school. Terug gaan werken betekend wel dat ze haar dochter soms noodgedwongen moet achterlaten bij Suzy. Callie voelt zich hier niet goed bij, ze denkt dat alleen zij goed kan zorgen voor haar kind en ze voelt zich onrustig als haar dochter niet bij haar in de buurt is.
Op een dag trekt de vreemde Debs met haar man Allen in het huis naast dat van Suzy en Jez. Callie probeert een vriendschap aan te knoppen met Debs, die werkt als juf op de school, in een poging minder afhankelijk te zijn van Suzy maar ze ontdenkt steeds meer over Debs mysterieuze verleden. Callie weet niet meer wie ze kan vertrouwen en ze maakt zich zorgen om Rae, dit blijkt terecht.
Het boek bevat drie verhaalperspectieven, het eerste verhaalperspectief in de hoofdstukken van Callie zijn in de ik-vorm, de andere twee verhaalperspectieven in de hoofdstukken van Debs en Suzy zijn in de hij-vorm. De hoofdstukken zijn kort en veranderen steeds van persoon, dit zorgt voor spanningsopbouw en voor de ontrafeling van de geheimen van de drie vrouwen en dus de drie werelden. Doordat je steeds meer te weten komt over de gedachten, de gebruiken en de handelingen van de vrouwen wordt je in het boek gezogen en kan je het moeilijk neer leggen. In het boek zijn er veel onverwachte wendingen die ervoor zorgen dat je als lezer geboeid blijft lezen, dit maakt het boek zeer interessant en goed. Het verhaal en thema zijn in het begin vaag en verwarrend, vooral door het snel wisselen van hoofdstukken, maar naar mate je vordert met lezen wordt het duidelijker dat het boek gaat over leugens, geheimen en bedrog. Kom je spelen? is vooral geschreven voor vrouwen en moeders, dat merk je aan de personages en het thema. De relatie tussen het thema, bedrog en het achterlaten van je kind bij iemand, en de tijd waarin we leven is passend. De meeste moeders gaan nu ook werken, net zoals hun man, waardoor ze een opvang voor hun kind(eren) moeten voorzien als ze gaan werken. Dit kan beangstigend zijn voor veel ouders die bezorgt zijn om hun kind als zij er niet zijn. Het personage Callie is zo een vrouw die zeer ongerust is over haar kind als ze er niet is omdat Rae aan coarctatio van de aorta lijdt. Louise Millar wil met dit boek niet zeggen dat het slecht is om te gaan werken en/of je kind naar bijvoorbeeld een buurvrouw te brengen als je even geen tijd hebt, maar ze vraagt zich vooral af hoe mensen beslissen aan wie ze hun kind toevertrouwen. Wat zijn criteria hiervoor in een zo geïndividualiseerde samenleving als de onze, waarin het contact met andere veelal oppervlakkig is?

Dit boek is een echte aanrader voor iedereen die graag literaire thrillers leest, het is meeslepend en spannend. Het thema is zeer toegankelijk en aangrijpend, ook als je geen moeder bent. Door de schrijfstijl die Louise Millar gebruikt kan je jezelf vinden in de personages en leef je met hen mee. Elk personage heeft iets herkenbaars, maar er hangt rond elk van hen toch nog mysterie tot op het einde van het verhaal. Je krijgt door de manier waarop Millar schrijft in het begin het gevoel dat je al weet wat er gaat gebeuren, maar naarmate je vordert in het boek merk je dat dit niet het geval is.
Millar zet je op het verkeerde been en dat is wat dit boek bijzonder maakt.