Bitterzoet van Miranda Beverly-Whittemore werd in de Verenigde Staten door Daily News uitgeroepen tot Book of Summer. Bij het lezen van Beverly-Whittemores derde roman waant de lezer zich inderdaad in een vakantieoord maar het zomerse familiedrama is allesbehalve een zonnig weekje weg.

Als lezer wordt je meteen opgenomen in het wereldbeeld van Mabel Dagmar. Wanneer zij gaat studeren krijgt ze Ev Winslow, dochter van een van de rijkste families in de regio, als kamergenote. Samen met Ev brengt ze haar zomervakantie door op het paradijselijke oord Winloch dat eigendom is van de Winslows. Al snel blijkt dat achter alle luxe en glamour een dubieuze wereld schuilgaat. Mabel moet kiezen: de leugens waarop de rijkdom van de familie Winslow gebaseerd is bekendmaken of een van hen worden.

Filmische stijl
De schrijfstijl van Beverly-Whittemore is erg beeldend. Hierdoor krijg het boek een filmisch karakter en leest het, ondanks de vele gedetailleerde beschrijvingen, makkelijk weg. De cliffhangers aan het einde van elk hoofdstuk zorgen ervoor dat je niet anders kan dan doorlezen. De auteur slaagt erin om haar verhaal meer dan vierhonderd pagina’s lang spannend te houden. Mabel vertelt het verhaal nadat het gebeurd is en weet dus meer dan het ik-personage waarin de lezer zich op Winloch verplaatst. De verwijzingen naar een toekomstige gebeurtenis zijn sporadisch maar wekken nieuwsgierigheid. ‘[…], waarna ik een laatste blik wierp op dat geheim – zonder te weten dat het er een was – en me naar buiten haastte.’

Bitterzoet
De lezer zit dus constant op het puntje van zijn stoel. Maar steeds wanneer je alle geheimen, intriges en verzwegen daden op een rijtje denkt te hebben, zorgt de auteur er met een onverwachte wending voor dat alles toch weer anders is dan het leek. Er staat constant iets te gebeuren. ‘Ik herinner me die avond met Ev, gewoon wij tweeën, gewoon gelukkig. Ik herinner me hem omdat het onze laatste was.’ Je wil steeds sneller doorlezen om meer te weten te komen, zoals je bij een spannende dramaserie ook steeds de volgende aflevering wil kijken om te zien hoe het afloopt.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]