Het verhaal start met een naar ongeluk op de kermis in 1986 waar de hoofdpersoon Eddie is met zijn vrienden; Garv, Hoppo, Mickey en Nicky. De roodharige Nicky is de dochter van de dominee en de moeder van Eddie runt een abortuskliniek. Dit levert een flinke ruzie op tijdens de verjaardag van Garv tussen deze ouders. Garv krijgt een flinke emmer krijtjes voor zijn verjaardag maar weet deze pas tegen het eind van de zomervakantie op waarde te schatten wanneer de vrienden elkaar boodschappen sturen waarbij ze krijtpoppetjes en andere krijtsymbolen gebruiken. Iedereen in zijn of haar eigen kleur.
Op de kermis ontmoet Eddie ook ‘de Krijtman’. Ze noemen hem zo omdat hij een albino is en een krijtwitte huid heeft en krijtwit haar. Later in het verhaal komt Eddie er ook achter dat de krijtman graag portretten tekent met krijt.
Op een dag volgen de vrienden met wit krijt getekende krijtmannetjes het bos in en vinden daar het in stukken gehakte lichaam van een meisje.
30 jaar later, in 2016, ontvangt Eddie post: een enveloppe met daarin een wit krijtje en een tekening van een stokmannetje. De geschiedenis lijkt zich te herhalen en Eddie ontdekt dat die oude zaak van het meisje dat hij en z’n vrienden vonden in het bos nog lang niet afgesloten en opgelost is.....
Tudor bouwt het verhaal zorgvuldig op. Er wordt voortdurend geschakeld tussen 1986 en 2016 en langzaam wordt er steeds een tipje van de sluier opgelicht. Eigenlijk had ik al vrij snel in de gaten welke kant het verhaal op ging. Er waren wel wat verrassende wendingen maar ik zat nergens op het puntje van m’n stoel met een versnelde hartslag. Jammer eigenlijk want dit verhaal heeft alle elementen om dit wel zo te laten zijn. Het verhaalidee is sterk en origineel en de personen zijn voldoende uitgewerkt. Waarom het boek me toch niet in haar ban kreeg kan ik dan ook niet verklaren. Ik weet zeker dat vele thriller liefhebbers van dit boek gaan smullen