J. Sharpe (Joris van Leeuwen) heeft zichzelf overtroffen en met ‘Reflectie’ niet alleen een spannend boek, maar ook zijn meest literaire boek geschreven tot nu toe.
Als eerste verdient de sinistere creatieve uitwerking van het motief duisternis een compliment. De auteur gebruikt het op verschillende manieren, waardoor het een bijzondere confronterende dynamiek krijgt, omdat het steeds een proces van (zelf)reflectie op gang brengt. Een heftig voorbeeld hiervan is Tiago die voor een Youtube filmpje zich levend laat begraven. De angst, eenzaamheid van dit personage in de kist onder de grond worden door Sharpe geloofwaardig en erg realistisch beschreven.
Daarnaast speelt individuele schuld een belangrijke rol in ‘Reflectie’. Net als in ‘Hex’ van Thomas Olde Heuvelt is individuele schuld een sterk motief in het leven van enkele personages. Bij Olde Heuvelt ontstaat dit gevoel vanuit handelen uit liefde en bij Sharpe zijn het een scala aan negatieve emoties die voor schuld zorgen. In ieder geval zijn beide schrijvers er in geslaagd om hiermee een diepgang te geven aan het verhaal.
Ook in dit boek zijn net als in zijn andere boeken ook verschillende elementen terug te vinden uit de filosofie van Arthur Schopenhauer. Net als voor de pessimistische filosoof is de werkelijkheid voor J. Sharpe schijn en gaat het hem om wat er zich achter de werkelijkheid bevindt. In ‘Syndroom’ wordt dit thema op constructieve wijze verkend en in ‘Reflectie’ consistenter en meer literair waardoor het beklemmender wordt voor de lezer.
Dus ‘Reflectie’ is een creatieve mustead, waarin het thema schuld op een duistere literaire wijze verkend wordt. Voor mij is dit het beste boek van J.Sharpe tot nu toe! #reflectie #jsharpe #uitgeverijzilverspoor