Ijs als vuur is het tweede deel en in de Sneeuw als As trilogie. Meira is nu de Koningin van Winter, en is nog aan het uitvogelen hoe 1. je een Koningin moet zijn, 2. wat haar gevoelens tegenover Mather en Theron zijn 3. hoe zij van Noam, de Koning van Cordell af gaat komen. Als dan de mijnen zijn gevonden waar de oorsprong van magie zich bevindt, komt Meira in een lastig parket: Noam gaat haar nu nooit meer met rust laten. Door een visioen die Meira in de mijnen krijgt weet ze wat ze moet doen…

Meira gaat op bezoek bij de Koning van Zomer, de Koningin van Yakim en de Koning van Ventralli. In deze rijken zouden de sleutels tot het antwoord moeten liggen dat Meira zo haastig zoekt. Samen met de prins van Cordell en de zoon van Noam gaat zij op pad en laat Winter in handen van Meneer en Mather.

Die twee hebben echter zelf hun eigen demonen om verder uit te vechten. Mather is van bijna-Koning naar Jonkheer gegaan en Meneer is weer terug in Winter, waar hij vele herinneringen heeft die hem niet altijd positief beïnvloeden… En, is het wel zo verstandig dat Meira op reis gaat nu Noam de touwtjes zo strak in handen wil hebben?

Ijs als Vuur is voor mij het typische deel twee boek: een groot gevaar is overwonnen, het is alleen nog niet klaar, er moeten dingen gezocht en opgelost worden voor we bij de ontknoping komen. Ik heb lang over dit boek gedaan. Niet omdat het geen goed boek is, maar omdat ik het te makkelijk weg kon leggen. Ik miste de spanning, de actie uit deel 1. Meira is nu vooral haar leven en emoties op een rijtje aan het zetten terwijl ze op een soort van speurtocht is (die haar naar mijn idee ook iets te makkelijk af gaat).

Wat wel opvalt, is dat Sara wel echt de tijd neemt in dit boek om de personages verder te laten ontwikkelen. Zij struggelen met van alles, en Sara laat het verwerkingsproces van dit alles heel natuurlijk verlopen. Meira is Koningin maar nog steeds een puber, Mather heeft zijn eigen verantwoordelijkheden maar ligt ook regelmatig met een kater in bed. Heerlijk.

Tegen het einde aan wordt het echt spannend… Toen kon ik het boek niet wegleggen. Sommige dingen had ik al aan zien komen, maar ik heb vooral met open mond zitten lezen. HOE KAN DIT ALLEMAAL? En dan die cliffhanger aan het eind. You did it again, Sara!

Ondanks dat ik een beetje een deel twee dip had bij dit boek, is het verhaal nog steeds steen goed. Ikzelf vind de emotionele kanten die erg worden aangepakt in dit boek erg goed en realistisch beschreven en verlopen. Er zijn heftige tijden geweest die je niet 1, 2, 3 vergeet en dat geeft Sara mooi weer. Ik hoop dat de actie en de snelheid van deel 1 weer terug te vinden is in het laatste deel, want wauw die cliffhanger! En de cover. Die is weer zo prachtig!