Na de trilogieën IJsblauw en Vluchtspel is Lineke Breukel een gevestigde waarde in het thrillergenre. Dit bewijst ze nogmaals met haar nieuwste boek Boeman.
Op de cover een meisjesgezicht en een gestrande zwaluw op een strand. Naarmate je in het verhaal komt is het thema op de cover heel duidelijk.
Raven Winter is een jonge getraumatiseerde vrouw die getuige is geweest tijdens haar kinderjaren van de gruwelijke moord op haar ouders door haar broer. Hetgeen ze zich nog van hem herinnert is de belofte dat hij haar zal vinden en dat zij zijn volgende slachtoffer zal zijn.
Jaren heeft Raven hier nachtmerries over en wanneer ze kennismaakt met haar therapeut Jonathan, die later haar verloofde wordt, denkt ze door middel van roze keitjes te verzamelen ze een begin maakt aan haar genezing. Maar haar boeman blijft haar geregeld geestelijk bezoeken.
In het dorpje dat praktisch eigendom is van Jonathan (en zijn familie) verdwijnt er ieder jaar een vrouw. De ordediensten maken er niet veel ophef over en Ras Mus, een misdaadjournalist, wil dit uitzoeken. Hierbij krijgt hij enkele nuttige tips van Britta, de hotelhost. Maar snel volgt een liquidatie van een voorname getuige die Ras wou interviewen. En verdwijnt Britta. Ondertussen denkt Raven dat ze in de villa van haar verloofde gestalkt wordt door haar grootste nachtmerrie, haar broer.
Waar gaat dit allemaal eindigen? Wie speelt met wie een psychologisch spelletje? Wat bedoelen ze met de witte zwaluwen?
Boeman is een ingenieus uitgewerkte thriller waarbij je soms jezelf afvraagt of Raven ze nog allemaal op een rijtje heeft. Maar niets is minder waar. Boeman is een gruwelijk kat-en-muisspel, angstvallig georchestreerd door een psychopaat die geleid wordt door religieuze overtuigingen. Wie is er te vertrouwen in het dorp en wie speelt er mee een spel?
Alles valt gaandeweg netjes in elkaar maar zodra dat zo is, lees je verder tot de laatste letter zonder amper adem te halen.
Boeman is voor mij een geslaagde psychologische thriller die best mag verfilmd worden.