Een debuut roman van de scenario schrijfster, producent en actrice Laetitia Colombani.

In De Vlecht maken we kennis met drie vrouwen. Onderling is er totaal geen connectie, maar allen staan voor een keuze die ze moeten maken om verder te kunnen.

In India is de onaanraakbare Smita die een beter leven wenst voor haar dochtertje en daarvoor een radicale beslissing neemt. In Italië is Giulia werkzaam in het pruikenatelier van haar vader als ze ontdekt dat het op het rand van een faillissement staat en ze een keuze moeten maken tussen liefde traditie en verstand. En in Canada gaat de top advocate Sarah Cohen de strijd aan met haar ziekte en de discriminatie die het tot gevolg heeft.

Drie sterke vrouwen die afwisselend in hoofstukken hun verhaal mogen vertellen. Tussendoor loopt er een gedicht, het is de weefdraad die de verhalen aan elkaar verbindt. Een originele wijze om het verloop van het boek logisch en kloppend te krijgen.

Aan het einde wordt duidelijk wat deze vrouwen bindt en het is mooi om te zien hoe de keuzes van deze vrouwen elkaar uiteindelijk samen komen.

Dat de schrijfster scenario’s heeft geschreven mag duidelijk zijn, in haar beeldende wijze weet ze de personages en de omgeving goed te beschrijven. Helaas gebruikt ze een wat afstandelijke vertelwijze, waardoor de lezer minder betrokken wordt en dat is jammer.
= Francesca mengt zich in het gesprek: ze is het met hun moeder eens, dit zal nooit werken.=
= Ze is weer thuis, en haar hoofd tolt. Haar gedachten schieten heen en weer als apen in een kooi, onmogelijk tot rust te brengen.=
= Plotseling wordt het kind wakker =

Ook het ontbreken van dialogen, op enkele korte zinnen na, zorgt er mede voordat het verhaal op afstand blijft. En dat is jammer. Was de schrijfstijl anders geweest, dan had het de lezer veel beter weten te bereiken.

Een mooi verhaal waar drie verhaallijnen op een originele manier zijn vervlochten, maar wat toch net niet weet te raken.