Schrijven wilde hij altijd al. Maar de Zuid-Afrikaan Deon Meyer heeft nooit een bepaald genre in gedachten gehad. Hij wilde, en dat doet hij nog steeds, alleen maar een verhaal vertellen. Gezien zijn succes, zijn boeken worden in meer dan twintig talen vertaald, is hij daarin geslaagd. Zijn eerste werk, een kort verhaal, werd in 1992 in het Afrikaanstalige magazine Huisgenoot gepubliceerd. In 1999 verscheen zijn debuutthriller Feniks en de televisieserie Cape Town is in 2016 op dit boek gebaseerd. In 2012 verscheen Duivelspiek, het eerste deel uit de Bennie Griessel-serie.

Hoewel hij hem nog wel beschermt, wordt Tobela Mpayipheli’s zoon Pakamile bij een roofoverval doodgeschoten. Dat is voor hem het teken om het recht in eigen hand te nemen en brengt hij een pas uit de gevangenis vrijgelaten pedofiel om. Omdat hij hierbij een assegaai heeft gebruikt, krijgt hij de bijnaam Artemis. Inspecteur Bennie Griessel wordt op de moordzaak gezet, maar kampt ook nog eens met zijn eigen problemen. Dan krijgt Griessel ook nog te maken met de verdwijning van het driejarige dochtertje van callgirl Christine. Lukt het hem om beide zaken tot een oplossing te brengen?

Duivelspiek bestaat uit een viertal delen, waarvan het laatste vrij kort is. Hoewel ieder deel de titel heeft van het personage dat daarin centraal staat, wordt aan de overige personages ook ruim voldoende aandacht besteed. Het verschil is echter dat die centrale figuren in hun deel meer uitgediept worden, de lezer komt meer dan voldoende over hen te weten om zich een goed beeld van hen te kunnen vormen. Het boek heeft daardoor diepgang en de personages gaan er ook meer door leven, je krijgt als het ware een band met hen. Waar Meyer ook sterk in is, zijn de realistische dialogen en de beeldende beschrijvingen, van zowel de omgeving als de diverse situaties. De lezer kan zich zonder problemen in de diverse personages verplaatsen.

De beeldende beschrijvingen zij inherent aan de schrijfstijl van Meyer. Die is levendig en doet erg prettig aan. Tevens lukt het de auteur om de lezer vanaf bladzijde één aan zich te binden, het verhaal boeit van begin tot eind en al in het eerste hoofdstuk is er een spanningsboog voelbaar. Zonder dat het overigens nagelbijtend spannend wordt, wordt hierdoor wel de nieuwsgierigheid van de lezer opgewekt en dat duurt tot ongeveer het eind van het verhaal. Gedurende de plot zijn er wel enkele tempoversnellingen en vooral aan het eind van het tweede deel komt het verhaal, zij het kort, in een stroomversnelling. De spanning neemt toe en vanaf dan doen zich enkele verrassende ontwikkelingen voor.

Op het eerste gezicht lijkt Duivelspiek uit drie verhalen te bestaan die niets met elkaar te maken hebben. Naarmate de plot vordert, wordt steeds duidelijker dat er wel degelijk een verband tussen die afzonderlijke verhaallijnen bestaat. Ze vloeien, heel subtiel en kundig, steeds meer samen en vormen in de ontknoping één geheel. De auteur schuwt er ook niet voor om maatschappelijke thema’s aan de kaak te stellen. In dit boek is dat het vele geweld tegen kinderen, in Zuid-Afrika komt één op de drie kinderen daarmee in aanraking. Zonder details en ook zonder er veel woorden aan te besteden, weet hij over te brengen dat dit in dat land een groot probleem is.

Meyer overdrijft niet als hij zegt dat hij alleen maar een verhaal wil vertellen. Ondanks de licht clichématige Griessel slaagt hij daar in dit boek met verve in. De serie met deze aan alcohol verslaafde inspecteur heeft met Duivelspiek een erg sterke start gekregen.