Pernilla is in paniek, haar dochter Julia is verdwenen en ze durft geen contact opnemen met de politie en autoriteiten. Ze zoekt een privé-detective om naar haar dochter op zoek te gaan. Kouplan schiet haar te hulp en gaat op originele wijze op zoek naar Julia.

De verdwenen dochter begint enigszins twijfelend met korte stukje tekst over de verschillende verhaallijnen in het boek. De tekst is enigszins staccato geschreven. Toch boeit het verhaal van de verdwenen dochter Julia van Pernilla. .Vooral de vraag wie Pernilla en Julia toch zijn en zeker ook de detective Kouplan? Wat is hun verhaal voor de personen die ze nu zijn?

Sara Lövestam speelt met het feit dat Pernilla en Kouplan gelijken van elkaar zijn, maar toch ook zeker weer niet. Ze weet je als lezer een aantal keer te verassen in het verhaal. De toevoeging van een extra verhaallijn in de zoektocht brengt spanning in het verhaal en geeft haar de mogelijkheid tot een mooie verrassend twist in het plot.

De verdwenen dochter is een boek geschreven op basis van gevoel en dat is niet gebruikelijk, maar zeker weten boeiend. Na een aarzelende start is het een boeiend boek en het roept nieuwsgierigheid om naar de verdere ontwikkeling van het personage Kouplan in de volgende delen van de reeks.