Jane komt oorspronkelijk gezien naar huis, omdat ze samen met haar zus Sylvie moet beslissen wat er gaat gebeuren met hun moeder. Hun moeder heeft alzheimer en is door het vallen slecht ter been. Daarnaast heeft Jane nog een andere reden om terug te komen naar Rhode Island: Haar dochter Chloe. Je zou verwachten dat je voornamelijk uit het oogpunt van Jane leest, maar dat is niet zo. Je leest vanuit alle belangrijke personages wel een gedeelte: moeder Margaret, zus Sylvie, dochter Chloe, Dylan, de oom van Chloe en Jane zelf.

Moeder Margaret was in haar jongere jaren directrice van een school en elke eerste vrijdag van de maand wordt er nog steeds een etentje gehouden met de huidige docenten en oud-docenten. De moeder van Dylan is docent geweest en zo leren Jane en hij elkaar kennen tijdens dat bewuste etentje. Hij vertelt over zijn nichtje Chloe. Langzaam maar zeker komt Jane steeds vaker langs en maakt kennis met Chloe. Ze vertelt er echter niet bij dat ze haar echte moeder is. Zo blijft haar geheim in stand, maar leert ze wel haar dochter kennen. Hoe lang blijft dit zo volhouden en wat gebeurt er als het geheim ontrafelt wordt?

Het is een ingrijpend verhaal die je emotioneel gezien raakt in het diepste van je hart. Het is natuurlijk niet niks om jong moeder te worden om het vervolgens af te staan en niet meer te zien. Omdat haar dochter in haar geboorteplaats woont, is het niet meer dan logisch dat ze na al die jaren terug keert. Chloe is op zoek naar haar moeder, maar komt daar niet ver mee, omdat ze nog maar vijftien is en je daar minimaal 21 voor moet zijn. Ze wil haar echte moeder dolgraag ontmoeten. Bij sommige stukken heb ik wel even moeten slikken. Het is zo ontroerend, maar wel realistisch geschreven. Hoewel ik niet vaak romans lees, vond ik dit echt een prachtig verhaal.