Bij boeken van Paul Auster hoef je doorgaans zeker geen ‘gewone’ leeservaring te verwachten: zijn verhalen zijn over het algemeen zeer verrassend en staan vaak vol van de dubbele betekenislagen en zijn plots zijn altijd op het minst heel bijzonder. Ook de onscherpe scheiding tussen de werkelijkheid en alles daar buiten alsmede de vele subplotjes en mini-verhaaltjes in het verhaal, zijn constanten in zijn werk.
Dit wetende van Auster, is diens laatste worp voor zijn doen wat ‘gewoontjes’. Niet dat het geen herkenbare Auster is natuurlijk, daarvoor is diens schrijfstijl te kenmerkend, maar wel is het verhaal wat conventioneler en eenduidiger dan normaal, aangezien het zich beperkt tot het verhaal van Miles Heller en de mensen direct om hem heen.
Eind-twintiger Miles reist al zeven jaar het land door, bezwaard als hij is over de toedracht van de dood van zijn halfbroer, waar hij al dan niet schuldig aan is. Als hij dan terugkeert naar zijn geboorteplaats New York is het tijd een streep onder het verleden te zetten. Hij weet een kamer te krijgen in het kraakpand van Bing, Alice en Ellen, die allemaal zo hun eigen moeilijkheden hebben. Stuk voor stuk krijgen de zoekende jongvolwassenen het woord van Auster, die hun ‘hopes and fears’ messcherp onder woorden brengt. Maar hij beperkt zich niet tot de bewoners van ‘Sunset Park’, ook de beide ouders van Miles komen aan het woord.
Al met al is dit boek een prachtig gecomponeerde psychologische roman. Bijzonder is verder het volledig ontbreken van dialoog. De gesprekken die Auster aan de orde laat komen, vat hij kernachtig samen. Dit werkt verbazend goed. Verder kan Auster het laten enkele op het eerste oog niet zo relevante details te bespreken, zoals de film ‘The best days of our lives’ waarover Alice een dissertatie schrijft en gekke honkbalanekdotes.
Concluderend is ‘Sunset Park’ gewoon weer een uitstekende Auster, alhoewel misschien niet zo spectaculair als gebruikelijk.