De vader van de Carlo is geweldig, althans in de ogen van zijn elfjarige zoon. Waarom zijn moeder zijn grote held uit het huis heeft gegooid is dan ook een groot raadsel. Na de scheiding is zijn vader teruggereisd naar zijn geboorteland Italië. Carlo mist zijn vader verschrikkelijk. Na vijf maanden, twee weken en zes dagen zijn vader gemist te hebben vindt de jongen met de grote mozzarella-buik het mooi geweest. Hij wil zijn vader zien. Van de beloftes van zijn vader om langs te komen en leuke dingen te doen komt steeds niets terecht. Carlo besluit het heft in eigen hand te nemen. Hij gaat zijn vader verrassen met een bezoek. Het enige probleem is dat zijn vader in Palermo woont en Carlo in Bochum, Duitsland. Zijn vertrek is een groot geheim. Zonder paspoort maar met een rolletje spaargeld, een gesigneerd voetbalshirt van zijn favoriete club en een foto die zijn vader hem stuurde van zijn huis in Palermo stapt de jongen zonder geldig kaartje in de nachttrein. Helemaal alleen. Wat volgt is een reis vol bijzondere ontmoetingen, moedig blufpoker en gewaagde bokkensprongen.  

Het reizen is niet altijd eenvoudig maar Carlo redt het. Palermo is precies zoals hij het zich voor had gesteld en zijn vader is enorm verrast hem te zien. Maar al snel komen er scheurtjes in het ideaalbeeld dat Carlo heeft van zijn vader. De man blijkt charmant en royaal, maar bijzonder onbetrouwbaar wanneer het aankomt op afspraken. Hij blijkt een praatgrage handelaar en een verkoper van dromen. Wanneer Carlo genoeg heeft van alle teleurstellingen zoeken de vader en zoon samen naar een oplossing om elkaar minder te hoeven missen.  

Niemand houdt Don Carlo tegen is een roadtrip. De onhandige Carlo rolt van de ene onverwachte situatie in de andere maar geeft nooit op. Zijn missie is duidelijk en zijn eerlijkheid en positiviteit brengen hem verder dan hij had kunnen voorzien. Met zijn onschuldige verlangen leert het kind zijn ouders om hun geschil terzijde te leggen. De oplossing is echter in uitvoering iets te rooskleurig en simplistisch weergegeven. Dat is jammer, maar maakt het verhaal niet minder avontuurlijk.  

Auteur Oliver Scherz (1974) weet zich goed in te leven in de belevingswereld van een gevoelig kind dat het onderspit delft bij een vechtscheiding. Met veel humor zet hij met Carlo een echte elfjarige neer. Het onvermogen van de jongen om zaken in een groter perspectief te kunnen plaatsen is ontroerend. Het verlangen naar een complete familie zal voor veel kinderen van gescheiden ouders herkenbaar zijn. Ondanks dat het thema wat zwaarmoedig klinkt is het een zuiver optimistisch verhaal, een die je doet geloven dat liefde voor elkaar de grootste kloof kan overstijgen.