Toen ik de flaptekst las van ‘Drie meter onder nul’ van Marina Heib, werd ik benieuwd. Waarom koos deze jonge vrouw om moordenares te worden? Dat intrigeerde mij en ik wilde het boek lezen. Maar het begin was zo ontzettend vaag dat ik bijna in staat was om het boek opzij te gooien. Ik snapte er niks van en alleen het feit dat ik wilde weten waarom zij moordenares wilde worden, zorgde er voor dat ik bleef lezen.

Tot ik op een punt kwam waarbij Marina Heib eindelijk de geschiedenis onthult en snap je een beetje waarom de hoofdpersoon ervoor kiest om moordenares te worden. Nou ja, snappen, nee dat gaat me wel te boven, maar goed, de motivatie begreep ik wel een beetje. Let wel, tegen de tijd dat Marina Heib dit onthult ben je ruim halverwege het boek. Het is dus wel een beetje doorbijten.

En dan komt de ontknoping, waarbij Marina Heib een bizar feit zo even bijna tussen neus en lippen door in je gezicht smijt. Met die ontknoping zat ik wel even met mijn mond open, want dit had ik echt totaal niet aan zien komen. En dat is dan ook de reden waarom het boek toch nog drie sterren krijgt. Als die onthulling er niet in had gezeten was het geen memorabel boek geweest en had ik het denk ik of niet uitgelezen of met een onbevredigend gevoel dichtgeslagen.

Het verhaal van ‘Drie meter onder nul’ is even worstelen, het begin is traag en niet heel logisch. Tot je meer te weten komt over de hoofdpersoon, dan wordt het wat boeiender. Het einde heeft Marina Heib goed in elkaar gezet en daardoor is het beter dan je in het begin verwacht.