Vijf jaar geleden is Jacob in het klooster getreden. Hij functioneert daar als conciërge, waarbij hij af en toe taken van een koster vervult. Jacob is gehandicapt: de linkerkant van zijn gezicht is mismaakt, de rechterkant van zijn gezicht is als van een fotomodel. Gedurende zijn hele leven is hij gepest en in het klooster vindt hij eindelijk een maatschappij die hem accepteert zoals hij is. Ooit is Jacob getrouwd geweest, met Elise. Enige emotie bij lichamelijke omgang heeft hij nooit ervaren. In het klooster komt hij dan ook ‘thuis’.

Jacob heeft innerlijke rust bereikt, tot het moment dat Henry Holman zich aandient in een van de gastenverblijven van het klooster. Henry, staatsecretaris van financiën, heeft het een en ander op zijn kerfstok. Tevergeefs probeert Jacob de man te ontwijken. Holman zoekt juist Jacob op, omdat deze de man is die hem niet naar de mond praat, maar afstoot. Langzaam ontstaat een band tussen de twee, waarbij Jacob zich voor het eerst in zijn leven gezien voelt. Edolaat is hij op zeker moment van Henry Holman. Hij bruist van energie. Jacob duidt Holman de Bijbel, Henry acteert als een discipel, als een zoon. Er ontstaat een innige vriendschap tussen beide mannen, die wordt onderbroken door Annelie, een andere gaste die in een van de verblijven een retraite houdt. Dan pleegt Henry een gruwelijke daad. Mag Jacob dat aan de grote klok hangen?

Ten slotte wordt Jacob ‘gered’ door de abt van het klooster. Deze voert hem mee van het heidense Paasvuur dat Jacob heeft bezocht en waar hij sinds tijden een moment van intens geluk heeft beleefd. En Henry? Zoals gewoonlijk ontspringt hij de dans, als een VVD-er in een verantwoordelijke functie. Hij weet zijn schuld(gevoel) over te dragen op Jacob, de man die niets heeft misdaan, maar daarna gebukt gaat onder wroeging.

De trooster is een heel ander boek dan Gerritsens voorgaande. Haar terugkeer naar ‘het’ geloof weerspiegelt zij in dit boek over normen en waarden. Belerend is het geenszins. Een (h)eerlijke aanrader!