Het kinderliedje blijkt na lezen van dit boek eerder een herinnering te zijn aan een tijd vol misstanden en mishandeling dan een vrolijk liedje over een stoer meisje, die uit varen ging. Dit boek is een mooi verhaal, dat zich afspeelt tegen een achtergrond vol, voor mij, nieuwe, historisch onbekende feiten. Ton van der Lee heeft zich goed ingeleefd in de belevingswereld van de vrouw in een tijd zonder de hulpmiddelen en verworvenheden van nu. Niet alleen zie je hoe er misbruik werd gemaakt van vrouwen en kinderen, maar ook van slaven. Je leest over koloniale uitbuiting en hoe ‘nobel’ Jan Pieterszoon Coen in werkelijkheid geweest zal zijn. Op school leerde ik over de Gouden eeuw met de V.O.C en al zijn rijkdommen. Dit verhaal is gebaseerd op dezelfde feiten, maar toont een andere zijde van die medaille. Gelukkig voel je nergens in het boek een belerende vinger naar ons Nederlanders wijzen. Ik vind het wel belangrijk om te weten wie de tol hebben betaald voor onze welvaart van nu. Ton van de Lee heeft dat goed voor elkaar gekregen door het verhaal van een fictief gewoon meisje, Maeyken, af te zetten tegen het verhaal van machtswellusteling J.P. Coen. Knap staaltje vakmanschap!