Misschien zou ik er zonder de leesclub nooit aan begonnen zijn, want het vorige boek van Driessen wat ik las, Rivieren – ECI Literatuurprijs Winnaar 2016 – viel als prijswinnaar bij mij wat tegen. Nu heb ik er zeker geen spijt van. Persoonlijk vond ik dit boek een stuk beter, wellicht mede omdat de roman maar één verhaal is en niet zoals in rivieren, 3 verhalen in 1 boek.
Het boek gaat vooral over, zoals Driessen het zelf zegt in het programma Boeken, over goed en kwaad en dat ook in dezelfde persoon verenigd en over liefde. De beide mannen Josip en Andrej in het verhaal zijn niet echt gelukkig in de liefde Andrej heeft is nooit de vrouw van zijn leven tegengekomen en Josip is ongelukkig getrouwd. Saillant detail is eigenlijk dat hij en zijn broer samen hun beider vrouwen voor het eerst ontmoeten en dat in eerste instantie Josip de andere vrouw (naam even vergeten) zou nemen tot zijn vrouw. Daar komt nog bij dat ze samen slechts één kind hebben wat geestelijk gehandicapt is.
Andrej, is postbode en maakt regelmatig post open, om er op die manier extra inkomsten te verwerven, dus voornamelijk uit winstbejag. Bij toeval betrapt hij Josip met zijn minnaar, waar Andrej foto’s van maakt en die gebruikt hij om Josip te chanteren.
Na verloop van tijd krijgt Andrej een zwaar ongeluk met zijn fiets en ligt weken in het ziekenhuis. In die tijd neemt o.a. Josip zijn taken als postbode waar en zorgt ook veel voor de hond Laika (die hij uiteindelijk ook mee naar zijn eigen huis neemt). In deze tijd ontdekt Josip dat Andrej de post openmaakt en besluit uit pure noodzaak om zijn chanteur nog te kunnen betalen, Andrej te gaan chanteren.
De twee mannen chanteren elkaar dus, uiteraard zonder dat ze het aanvankelijk van elkaar weten. Dit heeft mij de gedachte aan de kringloop van de economie erbij doen halen. Het geld wordt rondgepompt tussen de 2 chanteurs. Paradoxaal genoeg, worden het ook nog vrienden, weliswaar redelijk oppervlakkig, maar toch vrienden. Vooral naar aanleiding van de goede zorgen die Josip voor Andrej heeft gehad, tijdens en na het zware ongeval.
Na vele jaren komen beide heren onafhankelijk van elkaar achter de waarheid. Andrej wat eerder dan Josip, deze laatste komt er pas achter als ze zo ongeveer (Josip met zijn minnaar, nadat zijn vrouw is overleden) in een bejaardehuis zitten.
Het mooiste citaat uit dit boek (weet niet meer precies door wie het gezegd werd), is met dank aan Roosje: "Wie sterft , doet dat zoals hij is geweest."