Vincent is geslaagd in het leven, heeft een prima baan en leeft tevreden samen met Kim met wie hij binnenkort zal gaan trouwen, omdat de berekeningen aantonen aan dat het reëel is te veronderstellen dat hij met haar gelukkig oud zal worden. Vincent is niet zonder reden zo 'berekenend' vertelt hij tijdens een gastcollege statistiek: “Na de dood van mijn broertje was ik gestopt met me druk maken om dingen die ik niet in de hand had. Bovendien nam het druk maken om dingen die ik wel in de hand had al mijn tijd in beslag.”
Menno, zijn jongere, stoere broertje, verdwijnt tijdens een familievakantie in Spanje surfend van het toneel, maar zijn lichaam wordt nooit gevonden. Vincent heeft diep in zijn hart nooit geloofd dat Menno is verdronken, al was het maar omdat Menno zich altijd onttrok aan alle ge- en verboden om het leven spannend te houden. Echt verbaasd is Vincent dan ook niet als hij een foto van Menno tegenkomt in een reisgids en hoewel de kans miniem is dat Menno nog leeft, besluit Vincent naar Peñíscola af te reizen op zoek naar zijn broer. Miniem is niet nul, tenslotte.

Sandra Bernart zet met Vincent een geloofwaardige en aantrekkelijke hoofdpersoon neer waarmee velen zich verbonden zullen voelen. In hoofdstukken waarin Vincent afwisselend over de gebeurtenissen in het heden en het verleden vertelt, tekent zich langzamerhand de man af die zich noch bij leven, noch bij dood van zijn broer los heeft kunnen maken van diens invloed. Maar wat moet je ook als je al zo vroeg leert dat huilen niet helpt en dat lege ruimtes altijd opgevuld moet worden? Dan huil je niet, dan zoek je geen troost en vul je die lege ruimte vanzelfsprekend op. Zo goed en zo kwaad als je kan.

Bernart schrijft zonder veel opsmuk, zelfvertrouwen en met gebruik van enkele schitterende metaforen over verlies, leven, liefde, dood en de onvoorspelbaarheid alles, in het bijzonder dat van geluk en levert daarmee een uitstekend debuut op.

Gelezen ihkv de Hebban Debuutprijs 2016