Het is geen roman, het is geen dagboek, Connie Palmen koos voor de omschrijving logboek. Toch beschrijft ze bijna chronologisch haar 'annus horibilis', het jaar na het sterven van haar grote liefde en man , Hans Van Mierlo.
In directe stijl, lezen we wat het verdriet met haar doet, als het ware in haar gaat zitten, moet bevochten worden als een vijandig monster, maar tevens ook gevoelens van liefde en intens gemis zijn. Ze zoekt hoe de rouw te vatten, voort te leven zonder de aanwezigheid van, in literatuur over afscheid, geschreven door schrijvers die zelf een groot verlies leden.
Ondertussen gaat het leven verder, onverdraaglijk veel vrienden sterven, het verdriet kan er nauwelijks bij, dringt niet meer door. Als haar stiefdochter gediagnosticeerd wordt met terminale kanker, gewaagt ze van een zich 'herpakken', ze drinkt en rookt teveel, maar wil er nu zijn voor die ander.
Het boek wordt dan ook opgedragen aan vader en dochter.
Dit logboek laat zich lezen in stukjes, teveel is nauwelijks draagbaar. Mooi en inspirerend toch de gekozen fragmenten uit boeken, mails en brieven ook.
Dit werk verdraagt geen literaire kritiek, het is één grote rauwe schreeuw van ellende, ongeloof.
Met respect te lezen, herkenning is er voor ieder van ons.