Deel 3 van zijn trilogie. Die ik zeker nog eens lezen zal, straks in februari, omdat je dan verlangt naar de lente en juist dan zulke mooie woorden en beelden en ook traagheid zo mooi zijn.

"... we merken dan dat het leven geen ononderbroken draad is, maar dat het soms door toeval wordt bepaald dat even gruwelijk als mooi kan zijn. Sommige voorvallen gaan dwars door ons heen en zijn verdwenen zonder iets achter te laten, maar vervolgens zijn er andere die we voortdurend opnieuw beleven, omdat wat gebeurd is in ons zit, de dagen kleurt, overgaat in dromen. Het verleden is zo verweven met ons heden dat het niet altijd mogelijk is de twee van elkaar te onderscheiden, woorden die je vandaag zegt komen je na vijf jaar weer opzoeken, komen op je af als een bos bloemen, als een troost, als een bloedig mes. En wat je morgen hoort verandert een vroegere, hartstochtelijke kus in de herinnering aan een slangenbeet."