Dit is het eerste boek van Suzanne Vermeer dat ik lees, dat komt vooral omdat Nederlandse thrillerschrijvers me niet zo kunnen boeien en me niet aantrekken. Op de een of andere manier vind ik hun boeken vaak een beetje knullig – een enkele uitzondering daargelaten.
IJskoud blijkt echter een prettige verrassing. Wie de auteur is achter het pseudoniem, weten we niet (dat weet alleen de uitgever en de auteur zelf), maar dit is een fijn boek met genoeg spanning en overtuigende personages, al is Olivia hier en daar misschien een beetje té bijdehand om geloofwaardig te blijven.

De boeken van Vermeer zijn geschreven als zogenaamde vakantieboeken, afwisselend zomer- en wintervakantie – en dat klopt wat mij betreft ook wel. Een aangenaam geschreven verhaal, spannend, met onverwachte wendingen en cliffhangers aan het eind van hoofdstukken. Maar over het geheel is het niet heel diepgaand, het verhaal verloopt in een te hoog tempo en de plot is niet echt heel verrassend of onverwacht zoals een plot soms hele nieuwe dimensies met zich mee kan brengen. Om situaties en karakters mooi uit te diepen, zou dit boek zo’n 100 pagina’s dikker moeten zijn.
Daarnaast zijn de er net teveel toevallig- en onwaarschijnlijkheden; een in het ook springend voorbeeld van de laatste is het blijkbaar perfecte Engels van Olivia, Bente en Mette, vol lastig idioom, als ik de Nederlandse weergave van het gesprek moet geloven.

Een lekker weglezende thriller, met verrassende aspecten, niet in de laatste plaats door de maatschappelijke vraagstukken die Vermeer erin verwerkt heeft. Dit maakt het verhaal rijker. En het plot mag dan misschien niet zorgen voor vuurwerk, maar wat helemaal aan het einde nog gebeurt, is zeer verrassend.

Afgaand op bepaalde beschrijvingen, zoals die van het genieten van chocolademelk met slagroom, denk ik trouwens dat er nu een vrouw schuilgaat achter het pseudoniem. Ik ben nu toch nieuwsgierig naar de andere Suzanne Vermeer-boeken. Goed idee voor de komende vakantie.