Drie maanden na zijn 80ste verjaardag, 18 juli 1998, de dag dat hij trouwde met Graça Machel, begon Nelson Mandela (Madiba) te schrijven aan dit boek, wat het vervolg moest worden op zijn autobiografie "De lange weg naar de vrijheid". Vier jaar lang nam het schrijven een dominante plaats in in zijn leven. Maar de eisen die de wereld hem stelde, zijn hoge leeftijd en allerlei gebeurtenissen zorgden ervoor dat hij de tot dan toe geschreven tekst opzij legde. Hij wilde het manuscript graag afmaken, maar dit lukte niet meer. Uiteindelijk is het voltooid door Mandla Langa, die de oorspronkelijke tien hoofdstukken en veel andere geschriften en aantekeningen samenbracht tot dit boek, waar je de stem van Mandela duidelijk kunt horen.
De jaren dat Mandela president van Zuid-Afrika werd in 1994 tot het moment van zijn aftreden in 1999 zijn enerverende jaren. Dat geldt zeker ook voor de jaren na zijn vrijlating van Robbeneiland in 1990 tot het begin van zijn presidentschap, deze periode komt ook aan bod in het boek. Net als de jaren nadat hij president was tot zijn dood in 2013.
De lange weg die Nelson Mandela heeft afgelegd, was niet alleen voor zijn eigen rechten en vrijheid, maar voor de vrijheid en rechten van alle Zuid-Afrikanen. Democratie en de overwinning van het ANC kwamen niet zomaar tot stand, die hebben een uiterst intensieve voorbereiding gevergd. Hiervoor heeft Mandela samengewerkt met de toenmalige president De Klerk, want gelijke rechten en democratie voor alle Zuid-Afrikanen houdt in dat het onafhankelijk is van ras en afkomst.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat toen hij in 1993 de Nobelprijs voor de vrede ontving, het samen met president De Klerk was voor "hun inspanningen voor het vreedzaam einde van het apartheidsregime en het leggen van de funderingen voor een nieuw democratisch Zuid-Afrika".

“De presidentiële jaren” is het politieke testament van Mandela, die wel eens de meest geliefde en bewonderde man van de afgelopen decennia zou kunnen zijn. Wat niet wil zeggen dat hij perfect was.
Het boek gaat in dertien hoofdstukken op een keur van onderwerpen in, die met Mandela en zijn presidentschap te maken hebben en met zijn visie op Zuid-Afrika..
Op zijn begrafenis sprak Barack Obama over hem: “Mandela erkende dat hij niet perfect was. Toch hielden we allemaal van hem. Hij was geen man van marmer, hij was een man van vlees en bloed. Daarom leerde hij ons zoveel en kunnen we nog altijd veel van hem leren.”
Het is niet overal een makkelijk leesbaar boek, maar het is zeer inspirerend. De 27 jaar gevangenschap heeft niet geleid tot haat, maar tot overwinning van dit gevoel door liefde voor de medemens. Zijn verzoeningspolitiek werd hem niet door iedereen in dank afgenomen. Vooral studenten vonden dat hij boog voor blanke racisten.

Het boek is uit het Engels vertaald door Merel Leene, Marianne Palm en Nicole Seegers.