De proloog van ‘Het lied van de feniks’ kun je gerust een knallende opening noemen. De nachtmerries van Autumn die daaruit voortvloeien zijn levendig en vol angst. Dit is ook precies de reden dat ze niet aanwezig wil zijn bij de herdenkingsdienst. Paul is therapeut en heeft het zwaar. Nu komt daar de sterke wil van zijn eigenzinnige dochter nog eens bovenop en hij weet niet hoe daar mee om te gaan. Haar handelen is te verklaren, sinds het verlies van hun moeder hebben beide kinderen veel moeten verwerken. Reese doet dat door brieven te schrijven maar de gevolgen daarvan wil Paul niet onder ogen komen.

Wanneer de paden van Paul en Autumn elkaar kruisen zijn ze zich meteen bewust van wat hen bindt. Een afschuwelijke gebeurtenis die zowel aangrijpend als onvoorstelbaar is maar hun leven voor altijd heeft veranderd. Hoe dan ook zullen ze allemaal een manier moeten vinden hier een weg in te vinden. De auteur heeft zich duidelijk verdiept in deze materie. Ze is namelijk zeer gedetailleerd en zorgvuldig in de sfeersetting maar daarbij met vlagen ook onnodig omslachtig. Door het gebruik van veel bijzinnen en namen is het soms best veel en neigt het iets langdradig te worden, jammer want op zich heeft de auteur wel een prettige penvoering en weet ze alles goed te verwoorden. Schuldgevoel, angst, kleine dingen die onoverkomelijk lijken maar ook de grote problemen die worden aangepakt komen geloofwaardig over. Maar dat niet alleen. Ook de relativiteit van het leven op zich, rouwverwerking voor jong en oud, het geloof – wel of niet in iets te moeten geloven nadat je een geliefde bent verloren- en vooral het oppakken van je leven na een dergelijke heftige gebeurtenis zijn integer en mooi beschreven.

Reese is een sterk personage, wijs voor haar leeftijd en vastbesloten. Haar boosheid en frustratie uit ze in een hulpvraag die Paul niet goed inschat waardoor hij de grip verliest. Daarmee geconfronteerd worden, en daarmee met zijn eigen tekortkomingen is heel menselijk en herkenbaar. Broertje Tate komt nauwelijks aan bod, het verhaal gaat niet over hem.
De kinderlijke onbevangenheid die Reese door haar verdriet laat zien zorgt voor een mooi en geloofwaardig accent in het verhaal. De combinatie tussen Reese en Autumn maakt dit verhaal aannemelijk en heel fijn om te lezen.

Centraal staat de vraag: hoe vind je de weg terug wanneer deze onder je voeten is weggeslagen? Hoe hervind je jezelf, hoe geef je alles een plek en vooral, hoe stel je je weer open voor emoties? Vooral omdat deze ondraaglijk verdoofd lijken te zijn en iedere vorm van confrontatie uit de weg wordt gegaan. Want niets is meer hetzelfde. Wat voorheen normaal was behoort nu tot een vorig leven, ver weg en onaantastbaar. Het nieuwe nu is moeilijk en verwarrend. Grenzen verleggen en maken van een nieuwe start klinken gemakkelijk maar dat is het niet. Geloof houden in je eigen oordeel en kunnen. Geloven in iets dat sterker is dan jijzelf is de onderliggende boodschap in ‘Het lied van de feniks’.

Een mooi verhaal met personages die heel oprecht en authentiek aandoen. 3 stevige sterren, dat geeft aan dat dit boek een welgemeende aanrader is.