Eurydice, oftewel Edie voor intimi, werkt al zo'n vijf jaar in het Elysisch Instituut. Ze werkt daar als “Body”.
Een Body kan door het slikken van een soort drug, de zogenaamde Lotus, een tijdje de persoonlijkheid aannemen van iemand die gestorven is. Het werkt zo: Iemand wil in contact komen met een overleden dierbare, hij of zij brengt wat foto's mee en een voorwerp dat de overledene droeg of gebruikte. De Body “leest zich in”, bekijkt foto's en draagt het meegebrachte voorwerp. Dat kan van alles zijn, van armband tot parfum of lipstick, noem maar iets op.
Dan slikt de Body een Lotus en kan de klant praten met de dierbare overledene die door de Body dus tijdelijk tot leven is gekomen.

Wat zouden veel mensen er goud-geld voor over hebben om nog eenmaal met een geliefde overledene te praten, ikzelf incluis. Maar aan de andere kant, is het wel verstandig om te doen denkt de realist in mij. Het lijkt me verslavend en wil diegene die is overleden wel “terugkomen”?
Aan het aantal klanten dat het Elysisch Instituut heeft lijkt het me dat de behoefte erg groot is voor sommige mensen om nog antwoorden te krijgen op een aantal vragen.

Het boek lijkt twee verhaallijnen te hebben in eerste instantie maar al snel kom je er achter dat er een derde is die moeiteloos in de andere twee overvloeit.
Edie's persoonlijke leven stelt wat haar betreft niet veel voor, misschien dat ze het daarom al zo lang volhoudt om met de doden te werken. Maar als ze Patrick ontmoet die zijn vrouw Sylvia wil spreken, lijkt ze te wankelen en is haar flegmatische aard ineens ver te zoeken. Het mysterie rond Sylvia's dood is door kranten opgepikt en uitgebreid in het nieuws geweest.
Als Edie dan ook door haar Lotus met Sylvia contact krijgt lijken de schimmenwereld en het gewone leven elkaar te raken, komt alles dichtbij voor Edie. Ze raakt geobsedeerd en verlegt haar grenzen, rekt ze op tot het onbetamelijke en dreigt er in te verdrinken.

De politie onderzoekt intussen de mysterieuze dood van een onbekende vrouw, die ze Hopeful Doe noemen. Het Elysisch Instituut lijkt hierin een hoofdrol te spelen, maar hoe? Wie is deze Hopeful?

Een schuingedrukte verhaallijn neemt je mee in een gedachtewereld, van wie is nog niet meteen duidelijk maar dat maakt het verhaal ook spannend.
Het boek heeft de noemer “Roman” gekregen maar ik zou er persoonlijk 'literair' of 'psychologisch' aan toe hebben gevoegd.

Dieper gelaagd dan de doorsnee roman en wel een heel erg origineel geheel!

De prettige schrijfstijl maakt dat je op je gemak de zinnen leest waarbij je je niet aan het idee kunt ontworstelen dat elke zin meerdere betekenissen kan hebben. Of dat uiteindelijk zo is ligt echt aan de interpretatie van de lezer denk ik. De een zal het boek als gewoontjes bestempelen daar waar de ander het een geniale mindfuck zal vinden (excusez le mot ;-)).

Een debuut; hoe vaak moet ik het nog zeggen, lees eens buiten je standaard hokjes ;-)
Je weet soms niet wat je aan zult treffen, maar dat je verrast zult worden is een feit!

Kortom: Een origineel verhaal met een bijzonder slotstuk.
De cover alleen al heeft iets magisch, je wil steeds in dat oog blijven kijken, op zoek gaan naar de diepte.
https://josesprakeloos.blogspot.nl/2018/02/sara-flannery-murphy-onder-de-huid.html