“Vanaf juli van zijn tweede jaar aan de universiteit tot januari van het jaar daarop leefde Tsukuru Tazaki met constante gedachten aan de dood. Gedurende die tijd werd hij twintig en dus officieel volwassen, maar die gewichtige dag had geen speciale betekenis voor hem. Al die dagen kwam het idee om zelf een eind aan zijn leven te maken hem voor als het meest natuurlijke en logische wat hij kon doen. Ook nu begrijpt hij nog niet goed waarom hij op het laatste ogenblik die beslissende stap nooit heeft gezet.”

Met deze woorden begint het boek De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren van Murakami. Je wordt meegenomen naar Tokyo, waar Tsukuru werkt voor de spoorwegmaatschappij. Hij is gek op stations en het kijken naar vertrekkende en aankomende treinen, dus dit is zeker een droomjob voor hem. Toch is onze protagonist niet zo gelukkig als je zou denken, want hij draagt een enorm verdriet met zich mee..

Langzamerhand wordt de reden van dit verdriet ontrafeld, een mysterie dat me tot de laatste bladzijde bleef boeien. Er zitten een aantal zijsporen in het verhaal die er minder toe lijken te doen, maar toch dezelfde onderliggende boodschap met zich meedragen.

De schrijfstijl van dit boek vond ik echt fantastisch. Er zitten zoveel mooie quotes in. En ergens is het ook een soort van aanklacht tegen onze Facebook-maatschappij, als je tussen de regels door leest. Daarnaast zitten er ook veel grapjes in, bijvoorbeeld wanneer Tsukuru denkt dat alle Finnen die hij ontmoet met one-liners over het leven zullen komen. Wat ik ook erg tof vond, waren de vele verwijzingen naar kleuren (en dus eigenlijk de manier waarop de titel in het verhaal verwerkt is).

Ondanks dat het boek aan het einde niet helemaal ‘af’ lijkt (want hoe zit het nou met die geliefde van Tsukuru?), heb ik er ontzettend veel plezier aan beleefd. Een mooie schrijfstijl en ook een mooie boodschap; blijf niet hangen in het verleden, treur niet om wat had kunnen zijn en leef voor de volle 100%. Ik ga zeker nog meer boeken van Murakami lezen!