Het is 1929, crisistijd in Amerika. Serena komt met Pemberton, haar kersverse echtgenoot, aan op het treinstation van de plaats waar ze hun intrek nemen in het houthakkerskamp van haar man. Op het station wordt Pemberton opgewacht door een man. Zijn jonge dochter is zwanger van Pemberton, voor Pemberton was het maar een avontuurtje.
De man is boos en gaat Pemberton te lijf. Die verweert zich en steekt de man dood.1001004007506575
De toon is gezet. Serena van Ron Rash is een boek waarin het er hard aan toe gaat. Vooral Serena ontpopt zich als ijskoude bikkelharde nietontziende zakenvrouw. Hele valleien wordt kaalgeslagen door het houthakkersbedrijf van Pemberton & Serena. Zowel de bomen als de hakkers vallen bij bosjes. Onthoofd. Of gestorven door ingeslagen schedels door het zware werktuig waarmee de kaalslag wordt voltooid of geplet door bomen die net iets anders vallen dan verwacht. Gebeten door ratelslangen die zich ophouden in kreupelhout. Het gevaar loert van alle kanten. En dan zijn er nog de ontberingen van de ijskoude winter in de Appalachen, de bergketen in North Carolina. Harde tijden in de bergen voor een paar dollar in crisistijd.

Hoog te paard rijdt Serena door de bergen om toezicht te houden op haar houthakkerskamp. Een door haar persoonlijk afgerichte arend op haar arm, die moet de slangen vangen en doden. Serena zet alles naar haar hand, ook de natuur.

Serena redt op een dag het leven van één van de houthakkers. Zijn hand wordt per ongeluk afgekapt, Serena komt op dat moment net langs en bind de arm af, de man blijft leven en is haar eeuwig dankbaar. Hij doet vanaf dan haar duistere klusjes. Hij veroorzaakt de ongelukjes waardoor iedereen die Serena in de weg zit verongelukt.

In een spiraal van geweld gaat de furie Serena verder en verder. Tot het bittere eind.
Natuurbeschermers proberen de kaalslag tegen te gaan door met hulp van de regering een Nationaal Park in de Appalachen te plannen. Tegen de zin van Serena en Pemberton.

In het kamp spreken de houthakkers bij kampvuur ’s Avonds over hen die verdwijnen. De dokter die een verkeerde inschatting maakte waardoor Serena een miskraam kreeg, de compagnon die een andere koers wilde volgen. Wie in de weg staat of ligt wordt opgeruimd. Verdwenen en dood terug gevonden, “een ongelukje”. Serena en Pemberton verdienen zoveel geld in de houthandel dat ze ook de wet naar hun hand kunnen zetten en probleemloos hun gang lijken te kunnen gaan.

Dan is er nog een andere verhaallijn. Dat van het door Pemberton bezwangerde meisje en haar zoontje. Door Pemberton aan haar lot overgelaten de eindjes moeizaam aan elkaar knopend. Waar mogelijk geholpen door inwoners van het stadje nabij het houthakkerskamp. En door de enige politieman die niet in de greep van Serena is.
Dat meisje heeft wat Serena niet kan krijgen, een zoon van Pemberton. Hetgeen Serena uiteraard niet zint. In het laatste deel van het boek ontstaat een kat en muisspel wat aan het drama ook nog een element van spanning toevoegt.

Serena is een uitstekend boek, ruw en schokkend met vele memorabele personages.
Gesitueerd in een natuur die even koud en onverbiddelijk is als Serena.