(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Boy 7 (op Librarything, op Hebban.nl)
Auteur: Mirjam Mous
Taal: Nederlands
Serie: nee
Soort uitgave: hardcover
Aantal pagina's: 287
Uitgever: Uitgeverij Van Holkema & Warendorf, Unieboek BV
Jaar van publicatie: origineel maart 2009, mijn editie juni 2009 (2e druk)
ISBN-nummer: 9789047505945
Trefwoorden: geheugenverlies, Amerika, corruptie, macht, computerchips
Waarom ging ik het lezen: Ik vond dit boek in de minibibliotheek in de Pauwstraat (Utrecht) en het leek me wel interessant, zeker omdat ik het al eens in de boekhandel heb zien staan en het me toen ook wel een leuk boek leek (maar toen had ik het niet gekocht).
Aanrader: Als je science fiction leuk vindt en even een makkelijk boekje tussendoor wil lezen is dit heel geschikt!

Korte samenvatting:
Een jongen wordt wakker op een grasvlakte in Amerika, zonder dat hij zich ook maar iets kan herinneren. Al snel komt er een auto langs en kan hij meerijden naar de dichtstbijzijnde plaats, vanwaaruit hij de speurtocht naar zijn verleden begint.

Achterkanttekst:
Een jongen komt bij in een snikhete, kale grasvlakte. Hij weet niet hoe hij daar terechtgekomen is, waar hij vandaan kwam en zelfs niet meer hoe hij heet. Tot zijn opluchting vindt hij een rugzak met daarin een mobiele telefoon. Hij wil het alarmnummer intoetsen, maar ziet dan dat hij een voicemailbericht heeft ontvangen. Tot zijn verbijstering hoort hij: Wat er ook gebeurt, bel in geen geval de politie. En hij weet één ding zeker: dat is zijn eigen stem.

Met behulp van de spullen in zijn rugzak, gaat hij verbeten op zoek naar zijn verleden. Maar zolang hij zich niets herinnert, durft hij niemand te vertrouwen. Zelfs Lara niet. Stapje voor stapje komt hij achter de verschrikkelijke waarheid.

Over de achterkanttekst:
Hij komt bij ¨in een grasvlakte¨? Lijkt me eerder dat hij ¨op een grasvlakte¨ bijkomt...

Eerste pagina:
Zonder parachute uit een vliegtuig geduwd worden. Met een rotvaart in een auto rondscheuren, die je met geen mogelijkheid kunt besturen. In het diepe gegooid worden, terwijl je nooit zwemmen hebt geleerd. In een vreemde stad verdwalen en aan niemand de weg kunnen vragen omdat iedereen Japans spreekt.
Zo voelde het. Maar dat dan allemaal tegelijk.
Ik wist niet wie ik was, waar ik was en hoe ik op deze verlaten plek terecht was gekomen. Mijn kop deed barstens zeer, dat wist ik wel. Het was alsof iemand er met een hamer alle herinneringen uit had geslagen - en hoe hard ik het ook probeerde, ik kon ze niet meer terugvinden. Alles was ineens volkomen onzeker, geheimtaal en niet te vertrouwen. Ik was er wel maar toch ook niet en dat gaf een behoorlijk creepy gevoel. Meer dan creepy. Eerlijk gezegd deed ik het bijna in mijn broek - een jeans met rafelige broekspijpen die me ook al niet bekend voorkwam - van angst.

Over de eerste pagina:
Zelfs in Japan zijn er altijd wel mensen die wat Engels spreken :P En zeker bij stations (waarvan er daar ontzettend veel zijn) staan de plaatsnamen ook in gewone letters opgeschreven.
Maar goed, het is maar een vergelijking...

Recensie:
Verhaal:
De hoofdpersoon weet zijn naam niet meer, maar zijn kleding is gemerkt met labeltjes waarop ¨Boy 7¨ staat. Zo noemt hij zichzelf dus ook maar.
Als lezer weet je net zo weinig als de hoofdpersoon. Omdat hij steeds meer ontdekt, kom je als lezer ook meer te weten. Op ongeveer 1/3e van het boek (pagina 80) begint het mysterie echter al opgelost te worden. Doordat de auteur gebruik maakt van een dagboek, krijg je als lezer (net als de hoofdpersoon) een grote ¨infodump¨ van wat er gebeurd was voordat de jongen wakker werd op de grasvlakte. Aan de ene kant vind ik het jammer dat de hoofdpersoon zo achter alle informatie komt en dat er daarna nog maar een paar dingen opgelost moeten worden (redelijk grote dingen, dat wel), aan de andere kant is dat dagboekverhaal ook interessant en spannend om te lezen. Er blijven dingen onbekend tot het einde en de gebeurtenissen volgen elkaar snel op, waardoor je toch verder wilt blijven lezen en het boek zo uit hebt.

Het is wel een kinderboek (voor tieners), wat waarschijnlijk verklaart waarom het allemaal makkelijk op te lossen lijkt. Alle puzzelstukjes passen uiteindelijk perfect in elkaar.
De gebruikte techniek wordt niet zo diepgaand beschreven en wat er beschreven wordt, is ook niet echt mogelijk met het genoemde type chip en hoe deze aangekoppeld is. Toch is het een interessant idee, wat net genoeg is uitgewerkt voor dit verhaal om het spannend te maken.

Wel apart is dat dit verhaal zich in Amerika afspeelt, terwijl het door een Nederlandse auteur is geschreven. Dat dat zo is, blijkt echter wel duidelijk uit de epiloog... Ineens speelt Nederland een belangrijke rol!
Er worden wel allerlei Amerikaanse winkel- en restaurantketens genoemd en er is een woestijn/grasvlakte, maar voor de rest had het verhaal zich net zo goed in Nederland af kunnen spelen. Toen ik begon met lezen dacht ik ook dat het zich in Nederland afspeelde, maar zodra de auteur met Walmart en Pizza Hut aan kwam zetten, was het wel duidelijk dat dit Amerika moest zijn.

Schrijfstijl:
Het verhaal wordt verteld door ¨Boy 7¨, dus je volgt zijn gedachten en acties. Er worden ook af en toe wat Engelse woorden gebruikt, maar alleen woorden die ook wel bekend zijn bij Nederlandse lezers. Er wordt dus niet overdreven veel Engels gebruikt omdat het verhaal zich in Amerika afspeelt.

Conclusie:
Een leuk science fiction verhaal voor tussendoor, maar het mysterie wordt net te makkelijk opgelost. Het is wel een verhaal dat spannend blijft tot het einde, maar erg geloofwaardig is het helaas niet.

Herleesbaarheid:
Ik ga het niet nog een keer lezen.

Links:
- Deze recensie op mijn weblog.