Een bijzonder boek dat ik mocht lezen voor de #Hebbanbuzz
Wat als eerste opvalt is de kaft van dit boek. Geniaal bedacht want ik wilde telkens de krijtvlekken wegvegen.

Het verhaal is een echte puzzeltocht die je van het heden mee terugneemt naar het verleden en je geregeld op een verkeerd spoor zet. Soms denk je het helemaal uitgevogeld te hebben en dan gaat het net weer anders dan je dacht. Ik zat volledig in het verhaal, had echt het gevoel dat ik bij Eddie en de anderen hoorde. Ik wilde meer weten over de achtergronden van de gebeurtenissen en ook hoe het verder zou gaan met ze.

Door de manier waarop het boek geschreven is kon ik het verhaal voor me zien en ervaren, bijna alsof je een film kijkt. Dat zijn de beste boeken, degenen die je meetrekken die je laten meeleven met de gebeurtenissen. Er waren dan ook momenten dat ik vol verontwaardiging wilde ingrijpen, momenten dat ik de tranen over mijn wangen voelde lopen en momenten dat ik het boek wilde wegleggen omdat ik de situatie die beschreven werd te aangrijpend vond maar echt wegleggen kon ik heb boek ook niet.

Het gebruik van de krijtjes en de tekeningen vind ik een erg origineel idee. Het is iets wat ikzelf op die leeftijd met mijn vriendinnen ook had kunnen doen. Zo’n simpel iets wat is uitgegroeid tot een heerlijk spannend verhaal.

Het verhaal blijft boeien van begin tot eind al baal ik er wel van dat sommige van de vragen die ik tijdens het lezen gekregen heb niet beantwoord worden. Ik hoop dat ook dat er nog een deel 2 komt die alle vragen beantwoord en net zo boeit. Of misschien een boek vanuit het oogpunt van Meneer Halloran geschreven want hij is in mijn ogen een erg interessante persoon die in dit boek toch iets te ongrijpbaar blijft.

Dit boek is zeker de moeite van het lezen waard!