Hij is dit jaar 70 geworden, Brusselaar Geert van Istendael. Hij is veelzijdig: schrijver, vertaler, essayist en dichter. Ooit was hij een bekend gezicht op de BRT, de toenmalige Vlaamse televisie, waar hij actief was als nieuwslezer en journalist. Intussen heeft hij al heel wat afgeschreven, toch is ‘Het lijk in de boomgaard’ zijn misdaaddebuut. Met 'Een Brusselse satire' als ondertitel is het logisch dat je als lezer niet alles even serieus moet nemen… Nog voor het einde van dit jaar verhuist hij naar een dorp, naar Sint-Joris-Weert, in de buurt van de studentenstad Leuven.

Koppel een norse, corpulente en kettingrokende Brusselse commissaris aan een allochtone adjunct die eveneens rookt als een (dit keer echte) Turk die dol is op operamuziek. Het resultaat hiervan is een duo protagonisten waar veel muziek in zit. Raar maar waar, zelfs in Brussel (Neerpede, om precies te zijn) vind je een rijk gevulde boomgaard vol met appelbomen. De ideale locatie om er een lijk achter te laten van een succesrijke zakenman met doorgesneden keel. Meteen ook de start van een speurtocht doorheen de Belgische hoofdstad. Precies: wie heeft het gedaan? Waarom? Wat volgt is een opmerkelijk, chaotisch en soms dolkomisch onderzoek.

‘Het lijk in de boomgaard’ is een onvervalste misdaadroman die je heel wat uurtjes leesplezier gaat bezorgen. Commissaris Kluft en inspecteur Demir, geholpen door de collega’s van het korps Brussel-Zuid, hebben een vette kluif aan het moordonderzoek. Een hele parade van verdachten komt aan de beurt; van de bloedmooie echtgenote van het slachtoffer tot een fundamentalist. Van Istendael doseert gecontroleerd de spanning en maakt zijn verhaal wat luchtiger met humor en af en toe met hilarische situaties. Die worden dan meestal veroorzaakt door Kluft en Demir, maar ook door de andere politiemensen. De moordende terreuraanslagen van Parijs en Brussel komen niet uitdrukkelijk ter sprake, het spookbeeld ervan voel je echter wel duidelijk opdoemen tijdens het lezen.

De auteur hanteert een erg toegankelijke taal en stijl; zijn dialogen zet hij rechttoe rechtaan neer. Geen overbodig geleuter. De belangrijkste karakters krijgen een gezicht en een ziel. De Brusselse hoofdstad wordt, hoe kan het ook anders met een rasechte ‘Brusseleir’ als schrijver, beeldend weergegeven. Kom maar op met een tweede speurdersverhaal, Geert van Istendael!