Het verhaal pakte me al vanaf de eerste bladzijde en het las heerlijk vlot. Het was meteen meeslepend en heel erg aangrijpend en het had een beetje een duister sfeertje. Ik leefde ontzettend mee met Laura, die zoiets vreselijks mee heeft moeten maken, na ook al niet echt een fijne jeugd te hebben gehad. Dreun na dreun… En dan wat ze meemaakt in de kliniek er nog bij, want ook daar gaat niet alles van een leien dakje natuurlijk. Begrijpelijk dat ze in de war is… Gelukkig heeft ze haar nieuwe vriendinnen en Joritt!

Echt heel erg spannend werd het boek pas op driekwart ongeveer, en toen dreunde het ook nog wel even flink na kan ik je vertellen!
En ik vond het niet eens erg dat mijn verwachting niet klopte en het niet vanaf het begin een hele spannende thriller was, want ik heb me geen moment verveeld en was gewoon de hele tijd al in de ban van het verhaal.
Wat een ontzettend knap debuut is Eén waarheid! Nadine komt meteen met een flinke knaller binnen. Ik ben nu al heel benieuwd naar wat er hierna gaat komen!