Tijdens het verhaal voel je constant een soort dreiging; je bent je bewust van de angsten waar Elliot mee te maken heeft. Deze zijn angstaanjagend duidelijk beschreven door de auteur.
Wanneer Elliot gedwongen wordt naar buiten te gaan gebeurt er een heleboel en verandert het boek in een spannend avonturenverhaal met heel veel brutale acties. Deze acties hadden voor mij iets minder heftig mogen zijn als je kijkt naar de leeftijdsgroep waarvoor het boek geschikt is.
De gebeurtenissen worden beschreven vanuit verschillende, wisselende perspectieven en zijn goed te volgen. De enorm opgebouwde spanning wordt daardoor gelukkig onderbroken.

De angst van Elliot zie je veranderen in woede; een tijdelijke woede die hij eigenlijk niet kan plaatsen maar die hem toch goed uitkomt op dat moment.
‘Je kunt mij niet vermoorden’, zeg ik terwijl ik diep in zijn ogen kijk.
‘Ik ben al dood.’

Elliot beseft uiteindelijk dat hij is zoals hij is en dat dat niet erg is.
De vertelstijl verandert regelmatig, maar dat past prima binnen dit verhaal.
Dit is het eerste verhaal van Kevin Brooks waar ik mee kennismaak, maar ik kan deze bijzondere manier van vertellen erg waarderen.