“Niks” is het debuut van Koen Gubbels. Gubbels haalde zijn inspiratie voor “Niks” uit een schrijfopdracht "schrijf een spannende scène". Gubbels is bedrijfskundige en heeft een jarenlange loopbaan achter de rug als eigenaar van een vertaalbureau. Hij is onder andere de bedenker van de Woord van het jaar-verkiezing.

In “Niks” staat Nik Speelman centraal. Niks relatie met Rita is op de klippen gelopen en zijn zoon Sean heeft het contact met hem verbroken. Nik verwaarloost zijn werk, kwijnt weg in zelfmedelijden en zoekt gezelschap in alcohol. Dan vindt hij een dubieuze e-mail in zijn inbox van Mr HongZhang, Sales Director van een ingenieursbureau in China. Uit balorigheid besluit hij al lurkend aan een fles banjer hierop te reageren. Nik reist af naar China en hoopt hier een nieuwe start te kunnen maken. Maar dan wordt hij wakker op een plek en weet niet hoe hij daar terecht gekomen is en doet hij een gruwelijke ontdekking. Hij heeft niet veel tijd om een oplossing te vinden.

“Het elastiek van de tijd dat zich op de gekste manieren uitrekt. Ik heb geen tijd. Mijn lijf dwingt me tot traagheid terwijl de klok steeds sneller tikt.”

Het verhaal zit vol met flashbacks waarin Nik terugdenkt aan Rita, Sean en aan zijn vader. In een onderliggend verhaal gaat het over de relatie tussen vader en zoon. Sean die denkt dat zijn vader hem niet ziet, dat zijn vader er nooit was. Nik die op zijn beurt ziet hoe hij op zíjn vader lijkt maar denkt dat zijn vader nooit naar hém keek, hem nooit begreep.

“…kijk nou eens naar me.
Laat me meer zijn dan niks.
Er zit veel van jou in mij.
Je kijkt alleen nooit.”

“Niks” gaat over iemand die iets van zichzelf kwijtraakt en misschien ook iets van de ander.
Het boek is beeldend geschreven in korte, rake, krachtige zinnen en vol met levensechte dialogen, soms (sarcastische) humor en dan ineens ook heel mooie zinnen of zelfs stukjes poëzie die ontroeren. “Niks” leest soepel. Je vliegt door de bladzijden, er gebeurt genoeg om de aandacht goed vast te houden. De epiloog is heel aangrijpend, het mooiste gedeelte uit het boek.

“Ben ik de man geweest die ik dacht dat ik was? Vader, echtgenoot. Soms denk ik dat ik niks ben.”

Op de cover prijkt het etiket “literaire thriller”; vanwege de verkoopcijfers? Dat heeft deze roman helemaal niet nodig. Voor een thriller heeft dit boek een dun plot, maar als roman is het pakkend tot ná het einde.

“Wat hou je vast? Wat laat je los? Wat geef je door?”