Dit was echt weer zo’n boek waarvan ik niet wilde dat het zou stoppen. Wat een prachtig, maar zeker ook heftig en ontluisterend verhaal.
Je zou zeggen dat het onderwerp Tweede Wereldoorlog inmiddels wel voldoende uitgemolken is. Niets is minder waar als je dit boek leest. Het is een verhaal waar je helemaal in kan verdwijnen, waarin je meeleeft en soms zelfs meehuilt.
Het verhaal gaat over 3 verschillende vrouwen die alle drie op de een of andere manier te maken krijgen met de oorlog.
Caroline, vooral door haar vrijwilligerswerk op het Franse consulaat. En later met haar inspanningen voor de meisjes uit Ravensbrück.
Kasia, die in het Poolse verzet zit en samen met haar moeder en zus wordt gedeporteerd naar Ravensbrück.
Herta, als idealistische arts gaat ze aan het werk in Ravensbrück.
De verhalen van de gebeurtenissen in Ravensbrück snijden door de je ziel, zeker als je bedenkt dat ze gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen. Wat kunnen mensen elkaar vreselijke dingen aandoen. Het pijnlijk, verdrietig en beklemmend.
Daarnaast vind ik het ook een verhaal over de veerkracht van vrouwen. Zeker de vrouwen die Ravensbrück en de experimenten ( de zogenaamde Konijnen ) hebben overleefd. Ze laten zich letterlijk niet klein krijgen!
Van de 3 vrouwen spreekt Caroline in het verhaal mij het minste aan. Dat is waarschijnlijk omdat Kasia en Herta in veel heftiger en moeilijker situaties zitten dan Caroline met haar luxe leventje in New York.
Herta kun je moeilijk sympathiek vinden, maar ze is daardoor wel geloofwaardig als kamparts. Ik vind het knap hoe de schrijfster haar overtuiging beschrijft. Haar overtuiging dat wat Hitler doet, goed is.
Kasia is de echte hoofdpersoon van het boek. Zij is de verbinding tussen de andere twee dames. En zij is ook degene die de meest vreselijke dingen ondergaat.
Seringenmeisjes is een boek waar je wel echt voor moet gaan zitten, maar dat is het boek ook zeker waard!