Het gezin bestond voor de opname van Juliette uit mama Sophie, papa Steven, zusje Manon en Juliette zelf. Juliette is 2 maanden (bijna 3 maanden) wanneer ze opgenomen wordt in het UZ in Gent. Ze begint aan een hele reeks chemo's. Alsof dat nog niet genoeg is, krijgt ze nog de ene virus na de ander. En alsof dat nog niet erg genoeg is, moet ook zus Manon opgenomen worden in het Klina met een nierontsteking. In april 2010 wordt Juliette genezen verklaard, maar amper 3 weken later is ze hervallen. Ze krijgt weer een hele reeks chemo's en vlak voor haar eerste verjaardag krijgt ze een beenmergtransplantatie. Haar eerste verjaardag viert ze in het ziekenhuis. Begin november is het dan eindelijk zover: Juliette mag naar huis. Juliette mag haar leven terug gaan opbouwen en dat doet ze wonderbaarlijk goed!

Het boek is in dagboekvorm. Het was dan ook oorspronkelijk een blog. In de spannende week van de beenmergtransplantatie had de blog zo'n 17 000 hits per dag. Wat mij vooral opgevallen is, is de manier van schrijven van Sophie. Ze probeert zich recht te houden met humor en met cynische opmerkingen. Natuurlijk lukt dat niet altijd, maar ik vind dat Sophie en Steven zich redelijk goed gehouden hebben. Ook zus Manon heeft er zich blijkbaar redelijk goed doorgeslagen. Beenmergpunctie voor de zus? Geen probleem! Bloed laten trekken voor de zus? Geen probleem!

En nog steeds sta ik versteld van de kracht van kinderen met kanker. Ze vechten en blijven vechten om te overleven. Soms is de kanker te sterk (zoals bij Marie), maar soms zijn de kinderen veel sterker dan de kanker.

Het is een heel mooi boek, met veel ups and downs, maar met een happy end. :-)