Naast zorgmanager in Nederland is Marieke Woudstra (1960) ook schrijver. Ze combineert haar baan in de zorg met het wonen en werken op het Portugese platteland. Woudstra weet veel van Portugal af: ze studeerde Portugees en werkte als tolk en vertaler. Haar debuutroman Thuis in Portugal (2014) gaat over Marjolein, een alleenstaande moeder met twee puberdochters. Ze ontmoet Bart en neemt hem mee naar haar geliefde Portugal. Wanneer ook Bart voor het klimaat, de mensen en de natuur van Portugal valt, durft Marjolein te dromen over een toekomst samen. Ze maken plannen om een boerderij in Alentejo te kopen en ze wagen de stap om biologische olijfolie te maken en te verkopen. Ze nemen afscheid van Nederland en kiezen voor een zelfvoorzienend leven, maar dit gaat natuurlijk niet vanzelf. Er komt van alles bij kijken en zo’n grote droom gaat niet zonder de nodige tegenslagen. Door het succes van Thuis in Portugal kon een vervolg niet uitblijven.

In Een Portugese droom (2017) komt de lezer meer te weten over hoe het gaat met Marjolein en Bart in Portugal. Hebben ze hun draai kunnen vinden op het Portugese platteland? Lukt het hen om zelfvoorzienend en duurzaam te leven? Als je in een ander land gaat wonen, is het belangrijk om een band op te bouwen met de lokale bewoners. Bart en Marjolein hebben daar geen problemen mee en raken al snel bevriend met de dorpelingen met wie ze van alles ondernemen, zoals zingen, koken, feesten en werken. Voor advies over het land en de streek hoeven Marjolein en Bart dus niet ver te zoeken. Toch verloopt niet alles goed, want op een kwade dag verschijnt een vreemdeling met slechte bedoelingen. Kunnen Marjolein en Bart hun Portugese droom voortzetten?

Het tijdbestek van Een Portugese droom is ongeveer een jaar en het verhaal begint bij de herfst en eindigt in de zomer. Het verhaal komt helemaal tot leven door de rijke en beeldende schrijfstijl van Woudstra. Je merkt dat ze veel over het land weet en de liefde spat van iedere bladzijde af. De lezers die weinig weten over het leven in Portugal worden op deze manier op hun wenken bedient. Woudstra beschrijft tot in het detail hoe je bijvoorbeeld een bekend Portugees gerecht kan maken of ze legt de verschillen tussen het leven op het platteland en een toeristische stad als Lissabon uit. De lezer bevindt zich dus bijna zelf in Portugal.

Het boek moet het echter niet hebben van de spanning. De vreemdeling die Bart en Marjolein lastig valt, moet enige spanning in het verhaal brengen. Maar door de manier waarop Woudstra het verhaal heeft geschreven, is het einde van de roman eigenlijk geen verrassing. Het gemis van een spannende verhaallijn maakt de roman echter niet saai, maar meer afwisseling tussen de mooie dialogen, de gedetailleerde beschrijvingen en de opsommingen van feiten had het verhaal spannender en op momenten minder langdradig gemaakt. De positieve sfeer van het verhaal betekent echter niet dat er geen vervelende gebeurtenissen in het boek voorkomen. De Portugese wetgeving maakt het leven op het platteland niet gemakkelijk en ook de natuur kan soms vervelende verassingen brengen.

Het is ook bijzonder dat Woudstra in haar luchtige roman toch een aantal maatschappelijke thema’s heeft verwerkt. Denk bijvoorbeeld aan het wegtrekken van de jongeren uit de streek en de gevolgen daarvan voor de economie, maar ook voor de (eenzame) achterblijvers. Er is weinig werk en de kleine ondernemers zijn soms genoodzaakt hun geliefde onderneming te sluiten omdat er weinig mensen in het dorp wonen en de toeristen naar steden als Lissabon gaan. Deze zaken geeft stof tot nadenken over de situatie in sommige Europese landen.

Een Portugese droom van Marieke Woudstra vraagt dus weer om een vervolg. De schrijfster heeft haar eigen ervaringen op een bijzondere manier in het verhaal verwerkt. Het is een goed boek als je meer te weten wilt komen over het leven in Portugal of als je een boek zoekt die je naar de zon en avontuur brengt.