Dit is het aangrijpende, ontroerende verhaal van Emma, die met een zware depressie wordt opgenomen op de Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis (PAAZ). Haar worsteling om te accepteren, dat ze echt ziek is, tegen de pillen, die haar suf maken, tegen de psychiaters, die die pillen voorschrijven. Haar angst voor haar medepatiënten en vooral ook voor zichzelf.
Met bewonderenswaardig veel humor beschrijft Van der Meer hoe ze zich weet te handhaven op deze afdeling. Ze sluit vriendschap met andere patiënten, krijgt waardering voor haar therapeuten en de verpleegkundigen.
Steeds meer durft ze haar eigen persoonlijkheid te laten zien.
Dit grotendeels autobiografische verhaal vervult de lezer met medelijden, begrip, niet alleen met en voor Emma, maar ook voor haar medepatiënten en bewondering voor het geduld en de toewijding van hun verzorgers op de PAAZ.