De schrijfster Monica Vanleke kent haar klassieke jeugdverhalen goed en bewijst dit door er haar eigen geheel mee te maken. De tovenaar van Compostela is in essentie een sprookje dat afstand neemt van de klassieke structuur waarbij de “Er was eens…”-aanpak of “ze leefden nog lang en gelukkig”-eindes heel resoluut uit de weg worden gegaan. Het voelt wat alsof Pippi Langkous zelf haar avonturen heeft opgetekend. De grootse hoeveelheden kindse energie van het hoofdpersonage worden treffend in de tekst verwerkt en de (hyper)actieve verbeelding spat van de pagina’s. Vanleke durft het aan om moeilijke thema’s zoals verlies, ziekte, onzekerheid en opgroeien op kindermaat naar voor te schuiven en slaagt wonderwel in haar opzet om deze serieuze onderwerpen met een knipoog bespreekbaar te maken. Het verhaal dat overduidelijk mikt op een jeugdig tienerpubliek zal bij deze doelgroep zeker op heel wat bijval kunnen rekenen, al is het einde net wat te verwarrend om op een hoogtepunt af te sluiten. Ook worden bepaalde overgangen tussen de gebeurtenissen in het verhaal als vanzelfsprekend beschouwd en weggelaten, waardoor het af en toe wat natte vingerwerk is om je opnieuw in het verhaal te wentelen. Omwille van de vele tekeningen die de auteur bij ieder hoofdstuk heeft voorzien en de structuur met korte hoofdstukken, is dit boek een ideaal tussendoortje voor wie ervaring heeft met lezen. Voor jongeren die niet gewoon zijn om te lezen, is dit een leuke manier om de eerste stapjes in boekenland te zetten.