Misschien dat mijn voorliefde voor oorspronkelijk Nederlandse literatuur wel voortkomt uit het feit dat ik het Nederlandse landschap goed ken en ervan houdt. Ook het noorden van Groningen, waar deze roman zich afspeelt. De plekken die de hoofdpersonen bezoeken en beschrijven kan ik me voor de geest halen en dan is het niet moeilijk je thuis te voelen in het verhaal en je mee te laten slepen.

Een van de hoofdpersonen in dit verhaal is Groningen, het land dat van stilte houdt. Net als de mensen die er al generaties wonen of zij die er heen trekken omdat ze verlangen naar die stilte. Dat stilte ook spanningen op kan roepen en voor onbegrip kan zorgen, ervaart bijna iedereen die een rol speelt in dit zich kalm maar gestaag ontwikkelende verhaal over eenzaamheid en hunkering.
(....)
Fieke Gosselaar heeft een lichte en heldere verteltrant, waarbij ze met heel weinig woorden veel zegt en het aan de lezer laat om aan te voelen wat er speelt. Daarnaast zit er genoeg onderhuidse humor in het verhaal. De randstedelijke B&B bezoekers worden neergezet als ramptoeristen die willen weten waar de half ingestorte boerderijen en huizen staan en die De Graanrepubliek hebben gelezen en nu het communistische bolwerk willen zien. Siebo heeft er plezier in ze voor de gek te houden. Maar in de textielzaak in het dorp worden de roddelende dorpsbewoners net zo goed op de korrel genomen.
(......).
Er zit een zekere spanning in het verhaal door het onderlinge zwijgen en het verhaal dat op de achtergrond speelt en dat heel langzaam duidelijk wordt. Maar de oplossing daarvan is voor mij niet doorslaggevend. Het is veel meer het verhaal op zich, dat erom vraagt minstens tweemaal gelezen te worden. Dat past in de traditie van andere verhalen waarin het landschap een belangrijke rol speelt, zoals West-Friesland bij Gerbrand Bakker.
Hele recensie lezen? Klik hier: https://mijnboekenkast.blogspot.com/2018/11/fieke-gosselaar-het-land-houdt-van.html