Dit boek heeft me verrast!

Ik dacht aan een lekker 'tussendoor' boek te beginnen. Je weet wel, zo'n boek wat je niet echt heel bijzonder lijkt, maar waarvan je zeker weet dat het heerlijk wegleest en binnen een paart uurtjes uit is. Daar ben ik echter wel van terug gekomen want dat beeld doet dit boek geen recht. Ik vind dit namelijk een heel goed in elkaar zittende psygologische misdaadroman. (Ik kan me niet helemaal vinden in het labeltje literaire thriller dat dit boek gekregen heeft.)

Het boek is ingedeeld in hoofdstukken waarin afwisselend Iris en Ray hun verhaal vertellen. Buitengewoon interessant om de leefwereld van Ray te ontdekken! De personages hebben diepgang en het verhaal leest soepeltjes. Ronduit briljant vond ik de dialoog in de kroeg tussen Iris en Biennie aan het begin van het boek. Dit staaltje onderkoelde humor maakte mijn dag!

Het is echt waar: Marion Pauw wordt steeds beter!