Moet je wel voor in de stemming zijn. Heerlijk melancholisch verhaal over ouder worden. Beetje in de voetsporen van zijn schoonvader Ingmar Bergman. Voor die films moet je ook even gaan zitten of zoals wiki schrijft: Bergmans films hebben bij het brede publiek de naam zwaarmoedig, diepgravend en ontoegankelijk te zijn. In zijn films behandelde hij de grote levensvragen en hij weigerde steeds het publiek de gemakkelijkste weg aan te reiken. Film moest inspanning vergen en geen ontspanning bieden, omdat met kennis en inzicht gericht kijken verrijking biedt.

Nu wil ik zover niet gaan over Mankell: het grootste deel van zijn werk is natuurlijk puur amusement. Maar sommige gedachten die hij in dit boek op papier zet, zijn toch echt juweeltjes en dat biedt absoluut verrijking voor de lezer. Voor mij wel in ieder geval. Een aanrader.