“Ze denkt aan het doodsbange gezicht van Lady Hind en beseft dat de pijn voor de familieleden van de vermiste eruit bestaat dat ze niets hebben wat ze onder ogen kunnen zien: niet de afgrond van de dood, geen hoop, maar een afgrijselijk heen en weer bewegen tussen die twee. Als er een vagevuur bestond, dan is dit het”
Na 72 uur vertelt het verhaal van een vermissing van Edith Hind, het is totaal onduidelijk wat er met haar gebeurd kan zijn en waar men zoeken moet. Het politieteam van Cambridge start het onderzoek en een hoofdrol is daarin weggelegd voor Manon Bradshaw. Een alleenstaande vrouw van tegen de 40 die via internet probeert een man te vinden, dit en nog meer van haar privéleven wordt omschreven in het boek.
De schrijfster neemt de tijd om alle personages uit te diepen, met het oog op een vervolg en ik vond het niet storend maar juist wel interessant. Het maakt de politiebrigadier menselijk en niet de harde getrainde tante die meestal opgevoerd wordt in thrillers.
De oorspronkelijke titel Missing, Presumed doet meer recht aan het boek dan de Nederlandse titel en het zou niet omschreven moeten worden als een thriller maar meer als een spannende roman, want de gebruikelijke spanning die een thriller biedt mist het wel een beetje.
Al met al een goede roman met een tikje spanning, wie weet wordt een volgend deel over Manon Bradshaw spannender….?