Als kind vraagt Nicolas zich af waarom hij alleen is. Hij ervaart een eenzaamheid die hij zelf niet kan verklaren. Pas wanneer hij dertien jaar oud is krijgt hij van zijn ouders te horen dat er een eeneiig broertje is geweest dat drie dagen voor hun geboorte is gestorven. Maar over de oorzaak van deze dood leest hij pas als volwassen man.

Waarschijnlijk mede door deze eenzaamheid blijft hij in de buurt van zijn wat oudere buurjongen Bruno die toch helemaal anders is dan hijzelf. Bruno is sinds kind uitgesproken geïnteresseerd in insecten en heeft ideeën waar hij niet zo gemakkelijk van af te brengen is. In tegenstelling tot Nicolas; hij is rustig, faciliterend voor anderen om hun geluk te vinden door vernieuwing in technologie en wordt na schooltijd een expert in informaticatechnologie.

Nicolas heeft geen relatie en geen kinderen. Bruno is getrouwd en heeft een kind, maar Miko is niet perfect en dat stoort hem. Nicolai is de peetoom van Miko waardoor er vaker contact is.
Bruno wordt bioloog en gaat veldwerk verrichten in de uitgestrekte en woeste wouden van Slowakije, zijn vrouw en kind ziet hij daarom niet vaak.
Ondanks de verschillen tussen Bruno en Nicolas blijven ze per e-mail en telefoon contact met elkaar houden. Soms bezoeken ze elkaar.

Nicolas heeft als kind karaktertrekken van Bruno gezien die hem ongerust maken. Deze ongerustheid groeit naarmate ze allebei ouder worden. Bruno kan er ook niet tegen wanneer iemand het niet met zijn zienswijze eens kan zijn. Wanneer hij met een professor Vanderbilt voor een keversoort op veldonderzoek gaat in de hoge Tatras, hoort Nicolas een verontrustend ongenoegen in de stem van Bruno als deze vertelt dat hij maar een paar dagen thuis is en ze elkaar daarom niet zullen ontmoeten op dat moment.

Nicolas verneemt dat professor Vanderbilt bij het veldonderzoek uit een boom viel en is overleden… Een onbestemde spanning bouwt zich op tussen de twee vrienden en de verschillen worden voor de lezer nog meer zichtbaar.
Nicolas kan de vroegere warmte van vriendschapsgevoelens voor Bruno steeds moeilijker opwekken en drukt Miko op zijn hart dat hij altijd op hem zal kunnen blijven rekenen.
Het verhaal eindigt in een climax waarbij niet alles duidelijk is, hierdoor wordt de fantasie van de lezer geprikkeld.

Erfelijkheid, vriendschap en verwachtingen zijn rode draden in dit verhaal.
Door de duidelijke beschrijvingen van de hoofdrolspelers blijf je goed op de hoogte van de ontwikkeling van deze personages. De auteur heeft een heerlijke schrijfstijl met lekker korte, heldere zinnen. Vantoortelboom heeft zich goed geïnformeerd over hetgeen hij schrijft, dat wordt duidelijk tijdens het lezen.
Nuchter, informatief, onderhuids opbouwende spanning en filmisch zijn de woorden die ik voor deze roman wil gebruiken.