Louise Veldman is een opportunistische dame van 90 jaar oud die in een verpleeghuis woont en hard werkt aan haar definitieve verdwijning. In deze laatste levensfase is haar grootste plezier om zo lastig mogelijk te zijn voor de verpleging behalve voor haar favoriete verpleger Fabio.
Na de dood van haar van man, 2,5 jaar na de geboorte van haar zoon Oscar (nu 45 jaar), heeft ze haar zoon alleen opgevoed. Oscar schrijft al jaren maar is nog niet zo succesvol. Op een dag worden haar oude dagboeken bezorgd. Onduidelijk is wie deze dagboeken naar haar heeft gestuurd. In eerste instantie wil Louise niets weten van deze dagboeken maar Fabio haalt haar over om ze te lezen. Ze spreken af dat Fabio iedere dag een stukje uit de dagboeken komt voorlezen. Aan de hand van de dagboekenfragmenten wordt duidelijk hoe Louisa's leven is verlopen vanaf haar jeugd, als jonge vrouw in de 2e Wereldoorlog en na de 2e Wereldoorlog. De keuze's die ze heeft moeten maken en de gevolgen van deze keuze's voor haar latere leven. Verrassend is het eind van het verhaal als duidelijk wordt wie de dagboeken naar haar verstuurd heeft.
Dit boek is gebaseerd op het leven van de moeder van Marcel Vaarmeijer. De opbouw van het boek is luchtig maar met de introductie van de dagboekfragmenten wordt het verhaal dramatischer. Naarmate het boek vordert, krijg je als lezer meer sympathie voor Louisa. Hoe zou Louisa's leven zijn verlopen als er geen 2e Wereldoorlog was geweest. Een fijn boek om te lezen.
Ik ben erg blij dat Marieke Scheers mij dit boek heeft aanbevolen en ik heb het ondertussen zelf ook al aan anderen aanbevolen.