Caraval, daar gonsde het al flink over rond. Vertaald als Het zwarte hart en bij Luitingh-Sijthoff uitgebracht in september vóórdat de Engelse editie verscheen, maar met een veel minder mysterieuze titel en cover.

Caraval is het verhaal van twee zusjes, Scarlett en (Dona)Tella, die samen met hun hardhandige en wrede vader op een eiland wonen. Ontsnappen aan hun gewelddadige en liefdeloze leven doen ze maar al te graag, alleen hebben ze daar beiden een andere aanpak voor bedacht. De wat bravere, een jaar oudere zus Scarlett, heeft een keurig huwelijk ingepland op haar 20e, met een graaf door haar vader goedgekeurd. Ze kent hem niet, heeft hem zelfs nog nooit ontmoet, maar hoeveel erger kan het zijn dan leven op dit eiland met hun vader. Tella heeft een heel andere methode in gedachten en haar aanpak slingert de beide zussen een groot avontuur in.

Caraval doet denken aan Het nachtcircus van Erin Morgenstern of de Shakespeare-bewerking Midzomernacht van Chris Adrian. In Caraval, een feest, een avontuur, een puzzel, een wedren, is niets wat het lijkt. Alles is toneelspel, bedrog, magie of toch gewoon een goocheltruc. Dit mysterieuze gebeuren is sfeervol neergezet door Garber. Je hart gaat harder kloppen tijdens het lezen, en dat staat niet helemaal los van de uitstekende tot leven gewekte romance tussen een zus en een ...

Het einde van het boek heeft Garber wat hoofdbrekens gekost ongetwijfeld. Hoe haal je je lezer weer uit die droomtoestand van het festival, en knoop je al je verhaallijnen samen, zonder de magie te verliezen. Dat is de auteur niet helemaal gelukt. Er moet het een en ander geopenbaard en uitgelegd wordt en dat werkt een beetje zoals een toffe uitgaansavond waar ineens rond sluitingstijd de tl-buizen aanfloepen. De opmaat die daarna volgt en vooruit hint naar een vervolg maakt deze enigszins houterige afsluiting deels goed.

Een vermakelijke YA fantasyroman, die je mee zwiept magische sferen in. Het is allemaal niet heel onthoudenswaardig, maar vermakelijk is dit boek absoluut.