Dit is een gouden boekje uit de jaren vijftig, de kinderen van nu zullen er een beetje raar van opkijken hoe alles anders ging. Het hele boekje ademt nostalgie en de sfeer die je verwacht in de jaren vijftig. De tekeningen zijn net allemaal kleine schilderijtjes, leuke details en het past heel goed bij het verhaal. De kleding van de mensen, het uiterlijk, de treinen zelf….Het was een hele andere tijd. Molly gaat op reis naar oma en dat is een lange reis waarin ze zich zal moeten vermaken met wat ze heeft, geen mobieltjes of ander beeldscherm waarmee je in de trein gaat zitten en je je van de wereld afsluit. Molly gaat samen met haar moeder op ontdekkingstocht, kijkt haar ogen uit en beleeft de reis als een heel avontuur. Wat een mooie, luxe trein! Ze kan er alles in doen. Het verhaal is heel positief. En dat mag bij een kinderboekje, zo kun je heerlijk samen lezen.
Ze ontmoet Matthew die hun koffers opruimt en die ze kunnen bellen met een knopje aan de muur als ze wat nodig hebben, ze gaan eten in de restauratiewagen en bellen haar vader via een vaste telefoon. Het geduld waarmee haar moeder overal mee naar toegaat, zie je dat nog? En de mensen die ze ontmoet hebben allemaal een aardig woordje voor het meisje met de mooie haren.
Ze mag zelfs bij de machinist op schoot.
Ik vond het een heel mooi verzorgd boekje, net zoals ik gewend ben bij de gouden boekjes. Ik hoop dat kinderen ervan leren dat de wereld er vroeger heel anders uitzag en dat het ook zonder beeldschermpje in de trein ook heel leuk kan zijn.