De proloog zorgt al meteen voor de spanning. Wie heeft dit op zijn geweten?

In 'Beschadigd' lees je over het ontstaan van vriendschappen, hoe en of ze stand kunnen houden ondanks of dankzij pesterijen. Je leest over de hoofdpersoon Kirstin die je mee laat kijken; afwisselend in vrij korte hoofdstukken over haar leven als kind en puber, en haar latere leven als volwassene.

De auteur heeft de personages duidelijk beschreven, voor zover mogelijk was op dat betreffend punt in het verhaal. Hoe pubermeisjes soms met elkaar omgaan, maar ook hoe de verhoudingen binnen een volwassen vriendschap of huwelijk kunnen zijn, is realistisch neergezet.

Er is een spanning door het hele verhaal heen voelbaar, omdat je sommige dingen niet écht zeker weet. Bovendien komen steeds nieuwe feiten boven water waardoor je aan bepaalde zekerheden gaat twijfelen.

'Het bleef stil. Veel te stil. Ik opende de deur… en huilde al voor ik haar had gezien. Daar lag ze, op de twijfelaar, met wijd open ogen starend naar het schuine balkenplafond.'

Ika Gerritsen wist me een paar keer op het verkeerde been te zetten, zonder dat dit afbreuk deed aan de spanning.
Na het lezen van deze thriller zou je jezelf af kunnen gaan vragen of je wel met zekerheid kunt kunt zeggen dat je iemand door en door kent.
Bijna onbegrijpelijk dat dit het debuut is van deze auteur. Het doet me denken aan het werk van Alfred Hitchcock; Suspicion (1941).
De epiloog zal je nog meer versteld doen staan…