De ik-figuur is de ‘ personificatie ‘ van de zoekende mens. Alsof hij leeft om te zoeken, ... te reizen, ...
Samen met zijn ‘ soulmate ‘ H. reist hij om te leren, ...
Een dramatische politieke gebeurtenis in Italië en een vreemde oogkwaal die zijn gezichtsveld steeds smaller maakt ( alsof hij naar een podium kijkt waarbij het doek langzaam dichtschuift ) zorgen voor een onverwachte wending in zijn leven. Zijn oogkwaal stuwt hem haast ‘ dwangmatig ‘ om op zoek te gaan naar ‘ schoonheid ‘. Met de hulp van een gadget, een kleine bolle lens met een zwart vlak, de Claude-spiegel, hoopt hij die te vinden in landschappen en landschapsschilderijen van o.a. Claude Lorrain. In de voetsporen van de ‘ decadente ‘ Engelse adel onderneemt hij zelfs een soort ‘ Grand Tour ‘.
Maar, ... is dit werkelijk de grote drijfveer van de ik-figuur?, ....
Ook het dramatische verlies van zijn geliefde H. speelt een belangrijke rol in zijn doen en laten.
H. is nooit ver weg: als een serpentine kronkelt zij zich in en doorheen het verhaal en in het diepe geheugen van de ik-figuur. Er hangt zelfs een zweem van geheimzinnigheid omheen H., maar door de ontmoeting met zijn onbeantwoorde jeugdliefde vindt hij een vaag spoor.
Een totaal onverwachte gebeurtenis brengt hem vlakbij H., .... Of deze gebeurtenis een bevredigend en verlossend gevoel voor hem is valt echter te betwijfelen, ..
Het boek is een nooit verminderde zoektocht van een eenzame ik-figuur naar warmte en genegenheid die hij hoopt te binden in ‘ schoonheid ,... maar vooral in menselijke relaties, ...

Peter Delpeut is een begenadigd romanschrijver en verteller. Dat merk je aan de manier waarop hij personages weet neer te zetten. In deze context is niet alleen het uiterlijke belangrijk, maar vooral het karakter, het innerlijke, ...
De plastische beschrijvingen van de omgeving spreken tot de verbeelding. Niet alleen “ de-op-een-schildersdoek-met-verf-en-penseel-aangebrachte-landschappen, maar ook de plaatsen waar de ik-figuur zich op een bepaald moment in het verhaal bevindt zijn tot in de finesse uitgewerkt.
Aanvankelijk loopt het verhaal wat stroef en traag, maar eenmaal je in het ritme van het verhaal zit is dit een zeer vlot leesbaar boek.
Je kan echter al zeer vlug de neiging krijgen dat dit een ‘ kunstboek ‘ is. Daar zorgen dan de lange beschrijvingen van diverse schilderijen en gebruikte technieken voor.
Het boek is echter zoveel meer dan dat. Verhalen die eerder belangrijk waren in de ‘ privé-sfeer van de ik-figuur, H., Jasmijn, ..., zijn op een sublieme, niet-chronologische manier doorheen dit toch wel merkwaardige verhaal geweven. Het veelvuldig gebruik van flashbacks geeft dit boek zijn kracht: door een terugblik in het verleden de problematiek van het heden begrijpen.
De auteur weet zijn verhaal naadloos te kaderen doorheen de eeuwen heen: kunst, politiek, historische personages en hun entourage, architectuur, geschiedenis, relaties, ...
Al deze elementen worden samengebracht tot een mix die uitgegoten werd in een boek en gestold is tot een mooi afgerond geheel.
Daar draagt ook een vlotte vertelkunst, een vloeiende pen waaruit prachtige passages vloeien, eenduidige zinnen waarin de gepaste woordkeuze vaak primordiaal is, zeker toe bij.