'De mannen van Raan' gaat over de bijna obsessieve verliefdheid van Per op Raan. Dit meisje heeft echter van alles te verbergen, een soort van dubbele agenda, en een nogal gecompliceerd karakter, waardoor hun relatie alles behalve soepel verloopt. Per blijft echter aanvankelijk onvoorwaardelijk van haar houden en naar haar verlangen, maar wil gelukkig uiteindelijk ook de waarheid weten.

Door de eenvoudige, korte zinnen en vele dialogen leest het boek makkelijk weg. Het karakter van Raan wordt goed en diepgaand uitgewerkt, wat ervoor zorgt dat je als lezer steeds meer medelijden krijgt met Per. Haar nukken en grillen en leugens en bedrog worden steeds groter en duidelijker. Je wilt Per waarschuwen, nogmaals waarschuwen, en op een gegeven moment het liefst door elkaar schudden zodat hij eindelijk eens voor zichzelf kiest en haar verlaat, in plaats van alles maar accepteert. De lezer voelt immers vanaf het begin al aan dat er in deze relatie geen toekomst zit. De auteur weet deze gevoelens goed bij je op te wekken, ook de haat en ergernis die je jegens Raan voelt wordt steeds groter. Wat een vervelend meisje!

In het boek wordt de spanning (te) langzaam opgebouwd, tot het moment waarop je leest wat er nu precies aan de hand is met Raan, wat 'het geheim' is waarop vanaf het begin al wordt gezinspeeld. Als dat moment van de onthulling eindelijk aanbreekt, wordt dit heel snel 'afgeraffeld' en dat is jammer. Daarna dooft het verhaal snel uit en zakt alles als een kaartenhuis in elkaar. Het einde komt dus te abrupt, te plotseling. Overigens had ik door de titel ook een ander idee over de inhoud van het verhaal. Het blijkt niet zozeer om de 'mannen' van Raan te gaan, maar eigenlijk maar om één man.