Itialaanse schoenen heb ik als boekentip gekregen via Hebban. Het was mijn eerste kennismaking met Mankell en eigenlijk vond ik saai. Frederik die al 12 jaar zich terugtrokken heeft op een eilandje nadat hij een fatale fout heeft gemaakt als chirurg. Zijn oude liefde Harriet komt hem op zoeken, Hij heeft haar meer dan 30 jaar geleden zonder iets te zeggen in de steek gelaten. Dat lijkt mij ook al een fatale fout. Frederik is de verteller en het boek wordt spannender als je ontdekt, dat hij een onbetrouwbare verteller is. Maar er komt nog een personage, waardoor je ontdekt dat ook Harriet, niet even eerlijk is geweest. Het winterse landschap in Zweden lijkt optimaal bij de thema’s dood, eenzaamheid, mensen die bij elkaar komen om weer uit elkaar te gaan, te passen. Er zijn prachtige citaten. Deze heb ik opgeschreven:
“wat je niet ziet, is wat je te laat ontdekt. Dat geldt niet alleen voor ongemarkeerde vaarroutes op zee, dat geldt ook voor mensen.” (blz 154)
Misschien geldt het zelfs voor boeken. Er is genoeg maatschappijkritiek, maar het heeft mij niet kunnen boeien.