Ik had tranen in mijn ogen en een dikke keel toen ik de laatste bladzijde omsloeg. Het was alsof ik er bij was op dat moment in het verhaal. Ik was van deze man gaan houden tijdens het lezen. Wat een prachtige roman over iemand die weet dat zijn dood op de loer ligt. Je ziet zijn leven voorbijkomen wanneer hij terugdenkt. Je maakt kennis met de mensen die belangrijk waren in zijn leven en die hem maakten tot wat hij geworden was. Zelf had hij daar natuurlijk ook de nodige inbreng in. Op sommige momenten was ik blij mét hem om iets dat hij (onbedoeld) tot stand bracht en andere keren was ik verdrietig met hem. Je wordt als lezer enorm in het verhaal getrokken door de prettige schrijfstijl van de auteur, die de personages werkelijk tot leven brengt. Je leert ze kennen met al hun eigenaardigheden, die samengevoegd het verhaal maken tot wat het is: een prachtige roman over leven met de dood op de hielen. Het is een verhaal dat je na laat denken over de mens achter zijn buitenkant. Wat je ziet wanneer je naar iemand kijkt is niet altijd dat wat je aanneemt dat het is. Het is vaak zoveel meer dan dat. Dat leert dit verhaal.
De karakters zijn goed beschreven, waardoor het leven van de personages dichtbij de lezer kan komen. Je weet over wie je leest.

Een gedicht van Adriaan Roland Holst is bijzonder goed gekozen bij een passage waar hij met zijn vriend aan zee is en zich ook fijne dingen uit zijn jeugd herinnert:

'In zicht al van de dood werd zijn oud leven
helder en in de verte werd het lied
van toen hij nog een kind was aangeheven,
het blijde lied van lang voorbij verdriet.
Zo werd het nu vanuit de dood gezongen
uit jonge kelen: het lied van wel en wee.
Hij werd er luisterend van doordrongen;
eindelijk lag hij weer alleen aan zee.'

De titel van het gedicht is: 'Het oude lied' uit de bundel: Een winter aan zee.

Ik ben enorm onder de indruk van dit boek en waardeer het met 5/5 sterren.