‘Een lucht vol Franse dromen’ van Michelle Visser was het eerste boek dat ik na mijn operatie las. Het was het perfecte boek om weer in het lezen te komen. Niet al te ingewikkeld, maar wel een leuk verhaal. Voor mij was het echt heerlijk om te kunnen lezen en dit boek was een goed begin.

Dit boek is een vervolg op ‘Het huis met de blauwe luiken’, deze heb ik niet gelezen en dat is helemaal geen probleem. Michelle Visser laat tussendoor genoeg informatie los om het verhaal goed te kunnen volgen en dat vind ik echt heel erg fijn.

Ondanks dat ik het boek fijn vond, het is lekker makkelijk weglezen, vond ik de schrijfstijl van Michelle Visser niet altijd even prettig. Loes heeft soms acties die ik niet helemaal begrijp, ze is een flinke bemoeial, maar vooral het feit dat de ene keer een hoofdstuk een dag beslaat, ben je ook soms ineens een maand of wat verder in het leven van Loes. Die ongelijke sprongen in de tijd waren soms wat verwarrend en zorgde ervoor dat ik regelmatig uit mijn leesflow raakte.

Behalve die rare sprongen in de tijd was het verhaal prima weg te lezen en waande ik me regelmatig in Frankrijk. Met het weer tijdens het lezen had ik dat wel echt nodig, het regende namelijk de hele dag.

‘Een lucht vol Franse dromen’ van Michelle Visser is een heerlijke zomerroman waarbij je je gelijk in Frankrijk waant. Het verhaal maakt af en toe rare sprongen in de tijd, maar het verhaal is prima weg te lezen.