Niceville: de terugkeer is het tweede deel in de trilogie die Carsten Stroud over Niceville schrijft. Voor wie het niet meer weet: Niceville is gebouwd aan de rand van een kalkstenen klif, met daarin een kratergat met oeroude kwade krachten. Deze krachten hebben lang geleden vier Amerikaanse families beïnvloed, waar de inwoners van nu nog steeds de nasleep van ondervinden. Alhoewel het eerste deel zich in enkele dagen afspeelt, heeft Stroud het bomvol personages en gebeurtenissen weten te proppen.
Dat wreekt zich in het tweede deel. Het is duidelijk waar Stroud naartoe wil met zijn verhaal, maar voor hij daaraan kan beginnen, heeft hij bijna honderd paginas nodig om de belangrijkste gebeurtenissen uit deel één aan te stippen, waarbij echter geen ruimte is om de onderliggende motieven uit te leggen. Je moet het eerste boek gelezen hebben om het tweede deel te kunnen begrijpen.
Na die lange introductie kan het verhaal daadwerkelijk beginnen. Stroud maakt een sprong van een half jaar. Rainey Teage, de jongen die in deel één verdween, daarna opdook in een graf en een jaar in coma lag, is geadopteerd door Nick en Kate Kavanaugh. Al gauw blijkt dat hij een slechte invloed op zijn omgeving heeft. Hij liegt dat hij wordt gepest en gaat samen met Kates neefje spijbelen. Het onderzoek naar de vreemde afkomst van Rainey gaat ondertussen verder. Kan het werkelijk zo zijn dat Rainey bijna honderd jaar geleden is geboren? Niceville is langzamerhand getuige van zoveel geestverschijningen, dat dat nog niet eens zon vreemde aanname is.
Niceville: de terugkeer komt niet echt uit de schaduw van het eerste deel. Wederom speelt het verhaal zich in enkele dagen af, maar Stroud heeft het aantal personages ditmaal behoorlijk beperkt. Voor een groot deel speurt de politie nog naar de bankovervallers uit het eerste boek die nog steeds niet gevonden zijn. Pas na de helft komen de eerste geesten tevoorschijn die zich willen bemoeien met allerlei zaken. Dat zijn de momenten dat Stroud zijn lezers meesterlijk bespeelt met suggestieve griezelelementen.
Verder is aan Niceville: de terugkeer te merken dat het een typisch tussendeel is. De gebeurtenissen uit deel één moeten afgerond worden en alles wordt in stelling gebracht voor de climax in het afsluitende deel. Achteraf zal dit tweede deel niet het beste uit de reeks blijken, maar wel nodig om de delen onderling te verbinden.