Het was nog niet zo heel lang geleden dat bekend werd dat Josef Fritzl in Oostenrijk zijn dochter jarenlang had vastgehouden in een kelder onder zijn huis toe bekend werd dat er in Amerika drie jonge vrouwen waren gevonden die jarenlang waren vastgehouden in een huis.

Niemand begreep hoe dit had kunnen gebeuren, ook ik niet.
Zo dicht bij je huis, en ineens van de aardbodem verdwenen.

Amanda Berry en Gina DeJesus zijn twee van de vrouwen die jarenlang opgesloten zaten, Michelle, de derde, als eerste onvoerde vrouw, heeft niet meegewerkt aan dit boek: zij schrijft haar eigen verhaal.

Dit boek kenmerkt zich door de openheid waarmee het geschreven is. Vanuit verschillende gezichtspunten word je meegenomen in een andere wereld, de wereld waar Ariel Castro heer en meester was, tot groot drama van de vrouwen. Amanda beschrijft haar gevoelens voor Castro openhartig, zoals wanneer ze zich beseft dat ze ook om hem geeft op een bepaalde manier, en dat dit zeer moeilijk te begrijpen en uit te leggen zal zijn.

Michelle was de eerste die ontvoerd werd, daarna Amanda en als laatste Gina, drie jonge vrouwen, pubers eigenlijk nog die ontvoerd zijn, en gebruikt als seksslavinnen. Ariel Castro was naar eigen zeggen seksverslaafd en harteloos. Hij heeft de meisjes ontvoerd en opgesloten in zijn huis, waar hij ze keer op keer verkrachtte, vastketende aan verwarmingsbuizen, zeer slecht te eten gaf, geestelijk en lichamelijk mishandelde.

Dit boek dringt je poriën binnen, of je wilt of niet.
Hoe vreselijk moet het zijn om opgesloten te zitten met een man die je vader had kunnen zijn, vastgebonden, verkracht te worden, beelden op tv te zien van je familie, de zoektocht naar jezelf en je mede gevangenen. Tegelijkertijd zijn het de beelden uit de buitenwereld geweest die de meiden in leven hielden. Door de beelden hielden ze hoop, hoe slecht het er ook voor ze uitzag.

Ik heb het boek gelezen met rillingen en kippenvel over mijn hele lichaam. Zoals wanneer Amanda beschrijft dat ze in haar dagboekje bijhoudt hoe vaak hij zich aan haar vergrijpt.
Het moment waarop Amanda weet te ontsnappen leef je enorm met haar mee. Ik werd boos op de dame die duidelijk maakte dat de redder zich niet met de zaak moest bemoeien, en de tranen liepen over mijn wangen toen Amanda buiten stond en de andere vrouwen ook buiten kwamen, doodsbang dat Ariel eraan zou komen en ze zou vermoorden.

Een bijzonder openhartig boek, vol hoop, kracht, geloof en vertrouwen.
Een pageturner, een must-read, alleen al om je bewust te worden dat er iedere dag opnieuw kinderen vermist raken, en dat niet alles zo vanzelfsprekend is als we vaak denken.