De titel van het boek verwijst zowel naar de strandtent Parnassia in Bloemendaal, waar dochter Sandra en moeder Anneke (Rivka) elkaar steeds ontmoeten, als naar een vrij zeldzame plantensoort die sterk in aantal is afgenomen en ten slotte naar een instelling die mensen begeleidt die psychische problemen hebben, waarmee hij dus precies de lading van het boek dekt.

Het boek is verdeeld in twee soorten vertellingen om en om en zijn voor de lezer duidelijk te onderscheiden: De hoofdstukken die over de ontmoetingen tussen Sandra en haar moeder gaan heten steeds Dezelfde zee. De andere hoofdstukken vertellen in chronologische volgorde het levensverhaal van Anneke en hebben ieder een titel en een datum die die periode aangeeft.

Dat mensen erg onder de indruk zijn van het boek kan ik me voorstellen, maar ik miste de emotie in het verhaal. Ik vond het allemaal erg "droog" beschreven en het maakte daarom niets in mij los. Dat is ook de reden dat ik het boek drie duimen geef, wat voor mij "redelijk" betekent.