Abdelkader Benali beschrijft in "Brief aan mijn dochter" de wereld waarin zijn dochter, die nog geboren moet worden, terecht gaat komen. Hij doet dat op een heel poetische wijze en erg persoonlijk. Zoals alle jonge ouders hoopt hij dat zijn dochter niet of in mindere mate de problemen die hij zelf heeft ondervonden hoeft mee te maken. Hij schetst heel beeldend zijn eigen afkomst en zijn eigen leven. Ouders die van een klein dorpje in Marokko naar Nederland zijn gekomen en hun kinderen proberen te beschermen tegen alle kwaad hier. Hij beschrijft uitvoerig de moeizame relatie met zijn vader en zijn moeder met de intentie het anders te doen omdat hij zelf nu ook in een andere positie verkeerd dan zijn ouders. Door de bibliotheek te bezoeken en alle boeken die hij kon krijgen, te lezen werd zijn wereld breder. Die wereld en die van alle ‘nieuwkomers’ veranderde drastisch door 9/11. “Het geloof, dat tot dan toe als een bijzaak was gezien, werd van de ene op de andere dag gepromoveerd als de dominante factor in de omgang met mensen.”
Aan het einde van het boek wordt de langdurige bevalling van zijn dochter beschreven.
Ik had nog niet eerder iets van deze auteur gelezen en moest erg wennen aan zijn schrijfstijl. Hij verhaalt erg indirect, meer omschrijvend dan beschrijvend. Dat maakt het wel tot een interessant boek.