Het Knekelhuis is een verzameling verhalen over zijn jeugd en opvoeding of wat daar voor moet gaan maar de rode lijn zijn de onoplosbare moorden - met name de moord op Stephanie Gorman -  en onbereikbare vrouwen te weten Donna Donahue.

Wie het boek na afloop verdwaasd weglegt, vraagt zich zonder enige twijfel af, is dit fictieve realiteit of realistische fictie. Want bij Ellroy weet je het nooit. Is het nu fictie of realiteit?

In een wereld met het fascistoïde politiekorps van Los Angelos, rondlopend door de riolen van Holywood en L.A. en alles vertrappend wat onder zijn hakken komt, baant de hoofdpersoon zich een weg. Af en toe wordt hij gebeten door een rat, die hij achteloos fijn stampt. En hij slaat terug. Een wereld vol schoften en schurken aan de onder- en bovenkant van de samenleving en binnen het corps. Een wereld vol drugsgebruikers en snuivers, misdadigers, hoeren, oplichters,  freaks op allerlei gebied , hard slaande politieagenten, verdorven detectives en zieke klootzakken wordt door Erroll neergezet in een stijl , die  wel wordt omschreven als “kaal”, “staccato” en “gecontroleerd.” Zoals een recensent het treffend beschreef: “Ellroy schrijft alsof hij letterlijk door de duivel op de hielen wordt gezeten.”

Zijn schrijfstijl is fascinerend en kan met niemand vergeleken worden. Jens Lapidus doet wel een poging, ook qua thematiek, maar komt toch niet in de buurt van de schrijver die zijn toetsenbord als mitrailleur gebruikt.