De zwarte Dahlia heb ik gelezen naar aanleiding van de (meesterlijke) verfilming, en het was tevens mijn eerste kennismaking met de boeken van Ellroy.
De film wordt omschreven als een "film noir", en het boek valt dan ook te omschrijven als een "roman noir", waarbij corrupte flikken, mooie vamps (bijvoorbeeld Scarlett Johansson, hoewel haar uiterlijk niet strookt met de beschrijving van Kay uit het boek), krakerige jazz en bloedige moorden zorgen voor een prachtige mix.
De taal van Ellroy is gevarieerd en soms nogal barok, en hij schuwt geen vloeken of andere scheldwoorden, maar dit past perfect bij het (git)zwarte sfeertje dat Ellroy tracht te scheppen.
Er is eigenlijk geen sprake van één enkel verhaal; er zijn verschillende verhaallijnen die naast en door elkaar lopen, maar dit kan de pret helemaal niet drukken, integendeel zelfs.
Dit was tevens de kritiek die vele recensenten op de film hadden; hij was namelijk niet coherent genoeg. Ikzelf daarentegen vind die complexiteit eerder een voordeel, want het moet niet allemaal rechtlijnig en hersenloos entertainment zijn. Wat inspanning van de kijker kan geen kwaad, en het zorgt ervoor dat de film na verschillende kijkbeurten interessant en boeiend blijft.
Terug naar het boek nu. Het is een fascinerend verhaal, geschreven in een zinderende stijl en een zeer aangename kennismaking met het werk van Ellroy. Boek en film zijn beiden pareltjes!!!