Mats en Sarah beklimmen samen een deel van de la Dent Blanc, hun doel is een ‘vergeten’ hut. De beklimming valt niet mee, Mats houd totaal geen rekening met Sarah, maar straks in de hut zal alles goed komen…
Helaas de hut is niet leeg, en dat is het begin van het einde.
18 jaar later moeten ze terug en wel direct!

Een goede debuutroman, waarin vooral de omgeving zeer goed wordt omschreven. Als lezer waan je je in de sneeuw en in de bergen, je voelt de sneeuw in de schoenen druppen.

De hoofdstukken zijn verdeeld over heden en verleden, waar langzaam aan wordt duidelijk gemaakt wat er 18 jaar geleden is gebeurt op de berg. Regelmatig zitten er in tekst al aanwijzingen naar de clou van het verhaal, en dat maakt het leuk, maar verraad ook wel al snel de twist die moet komen.
Behalve de proloog wordt het nergens echt spannend. De afwisseling tussen heden en verleden maakt het wel boeiend om te lezen. Wat is er toch gebeurd op de berg? En waarom is het zo belangrijk dat ze terug moeten?

De verhouding tussen Mats en Sarah is vaag, duidelijk is dat ze een verleden hebben samen, maar die blijkt complexer te zijn dan in eerste instantie wordt gedacht. Langzaamaan ontvouwd zich een verhaal over twee mensen die ooit een keuze hebben gemaakt die hun al 18 jaar achtervolgd.

De schrijver weet nog te verrassen met een laatste hoofdstuk. Zal de geschiedenis zich herhalen?

Een mooie roman, personages die echt overkomen in een origineel verhaal.