In het tweede boek volgen we wederom Hugo. Vooral zijn bezoekjes in het verpleegtehuis worden regelmatig beschreven. Zijn Ma staat centraal waarbij de keiharde ziekte Alzheimer steeds meer weg neemt. Praten lukt niet meer en alles vervaagt steeds meer. Hugo strijdt in dit boek tegen het bestuur van het verpleegtehuis, tegen het personeelstekort en de bezuinigingen.

Hugo gaat daarbij in op actualiteiten in de zorg. Zelf ben ik werkzaam in een andere tak in de zorg, maar de bezuinigingen en personeelstekorten zijn zeer herkenbaar.

Ook in dit boek beschrijft Hugo zijn wanhoop. Wanneer is het klaar? Hoeveel leed moet er nog komen en waar gaat de weg naar toe? Ik ben gegrepen door dit boek!