Hoewel ik echt wel houd van het genre 'christelijke thrillers' en Ted Dekker lekker spannend en meeslepend kan schrijven, heb ik er spijt van dat we dit boek hebben aangeschaft.

De setting van het boek, twee parallelle werelden waartussen de hoofdpersoon heen en weer reist door in slaap te vallen, borduurt verder op de Cirkel-serie van Dekker; Rood, Zwart, Wit en Groen. Dit verhaal, dat ook gerust onder 'christelijke fantasy' geschaard kan worden, staat bol van beeldspraak, psychologische suggesties en zgn. betekenisvolle boodschappen; iets waar ik niet vies van ben maar die mij in dit verhaal een naar gevoel gaven. Dit begon al snel en werd steeds erger. Terwijl Dekker in de cirkel-serie in beeldspraak nog wat over het verlossende werk van Christus vertelt, lijkt zijn levensvisie inmiddels veel meer richting het naar new-age riekende, softe en vooral mystieke 'christendom' van deze tijd te zijn verschoven.
De hoofdpersoon, Rachelle, moet leren dat zijzélf het Licht van de Wereld is, dat Christus ('inchristi') in alles is en alles in christi, zijzelf goddelijk is en meer van dit soort vreemde, zeer onbijbelse verzinsels.

De drie sterren zijn vooral vanwege de toch fijn opgebouwde spanning en het fantasierijke verhaal. Maar theologisch gezien vind ik 'nummer 49' een gevaarlijk boek (vergelijkbaar met 'de Uitnodiging' (the Shack) van W.Paul Young) dat claimt een nieuwe waarheid te bevatten waarvoor iedereen zou moeten 'ontwaken' (??)

Ted Dekker heeft, naast een volgend deel (Rise of the Mystics) nog een boek met devotionals geschreven (The Way of Love) waarin de lezer dezelfde weg van ontwaken kan volgen als Rachelle uit de boeken. Wat mij (als christen) betreft smaakt dit teveel naar New Age / boeddhisme.
Heel jammer! Zeker gezien de toch flinke schare trouwe lezers van deze schrijver. En jammer, omdat het genre (zeker in Nederland) al zo schaars is.