Het begin van dit boek deed me voor het eerst in tijden denken aan Amber van Roger Zelazny. En dat is best bijzonder want die serie las ik meer dan 20 jaar geleden en na die tijd ben ik nooit meer een boek dat er op leek tegengekomen. Amber was een soort ruimtesoap met een familie die zich door parallelle werelden bewoog, waaronder de huidige aarde. In duizend stukjes van jou wordt het gelukkig geen soap, maar in plaats daarvan meer een sci-fi driehoeksverhouding. En dat blijkt nog verrassend leuk te zijn om te lezen.

Hoewel het geen hoogstaande literatuur is vond ik het tot ver richting het einde best spannend blijven wie nou uiteindelijke slechterik is. Is het nou Paul of Theo? En welke versie dan? Leuk om in drie compleet verschillende settingen te lezen hoe het verhaal zich ontwikkelt.

Er zitten wel wat hiaten in het verhaal, want waarom dwingt Marguerite in haar functie in hemelsnaam die generaal niet gewoon om de vuurvogel terug te geven? Dan hadden we heel Rusland gelijk over kunnen slaan (wat trouwens verder wel weer jammer geweest was). En waarom wil Paul uiteindelijk toch Theo redden in de duikboot? Wordt dan de versie uit de onderwaterwereld gered, of de versie die alle problemen heeft veroorzaakt?

Het einde voelde wel heel erg gehaast, alsof er nog een vervolg gepland was wat er uiteindelijk toch niet doorgekomen is. Want welk probleem is er nou uiteindelijk opgelost als er nog een andere dimensie wacht die elk moment alle personen kan overnemen? En wat gaan ze daaraan doen?

Al met al een boek dat je lekker even snel wegleest, maar niet teveel over nadenken.