De laatste tijd heb ik steeds minder interesse in chicklits en new adults. Nu is dit natuurlijk een young adult boek die nog net geen new adult is te noemen en dus zag ik er wel een beetje tegenop om in dit boek te beginnen. Ik had hem meegepakt uit de bieb en hij moest maar eens terug en ik kon het niet over mijn hard verkrijgen om hem ongelezen terug te brengen dus toen ben ik er toch maar in begonnen en ik had het nog erger verwacht dan het is.

Wat op het eerste gezicht begon als een langzaam boek bleek heel erg mee te vallen. Ik had het boek namelijk zo uit! De gebeurtenissen zijn niet echt verrassend of spraakmakend en de karakters handelen er niet diep genoeg naar. Hiermee bedoel ik dat als er iets ergs gebeurd ze op een of andere manier niet depressief genoeg reageren. Wat er gebeurt is best heftig maar is dus op een verkeerde manier beschreven waardoor het in mijn idee minder heftig lijkt.

Ondanks alle erge dingen die Echo en Noah meegemaakt hebben is het boek in een best wel vrolijke en vlotte schrijfstijl geschreven. Dit geeft het al eerder genoemde idee dat het minder erg lijkt dan het eigenlijk is. Wat ik dus wel storend vind. Uiteindelijk heb ik nooit een heel erg depressief gevoel gehad bij het lezen van dit boek. Dit kwam vooral door de vrolijke personages die me steeds een lach op mijn gezicht gaven. Ashley, James en Tyler, Mevrouw Collins en Beth en Isaiah maakten het verhaal leuk om te blijven lezen. Ik merkte wel dat de schrijfster steeds in de herhaling blijft vallen. Zo wordt een de beste vriendin bijna iedere keer als ze als het ware op het toneel verschijnt beschreven als de goede heks Glinda en houdt Noah maar niet op met denken over hoe lekker Echo wel niet ruikt. Dit werd na enige tijd ook wel irritant.

Uiteindelijk was het boek dus wel vlot geschreven en heb ik het toch met enig plezier gelezen. Ik zou het boek niet echt aanraden want het is nu ook weer niet zo dat je het alleen moet gaan lezen vanwege een paar leuke karakters terwijl er in het verhaal zelf diepte ontbreekt.