Een mooi verhaal, ontroerend geschreven zoals alleen Alex Boogers dat kan. Rauw, maar met een fluwelen rand. Een verhaal over dromen en idealen, maar ook verlies van idealen en verlies van alles wat je lief is.

Alex Boogers staat op eenzame hoogte. Waar de vergelijking met Kluun vandaan komt snap ik werkelijk niet. In stijl, taalgebruik, verhaal technisch. Kluun staat geeneens in de schaduw van Boogers.