Teksten op de voorkant van een boek kunnen verwarrend en afleidend van de titel zijn of ze kunnen mij nieuwsgierig maken. De teksten op Voor je weggaat maken me nieuwsgierig. Bovenaan staat Hartverwarmend maar de tekst onderaan maakt me nieuwsgierig “Elk einde is een nieuw begin”. En dat samen met de tekst op de achterzijde maakt dit een boek wat ik wil lezen.

Zoe en Ed worden met vallen en opstaan volwassen, allebei volgen ze hun eigen pad. Maar dan, na jaren vol uitzichtloze baantjes en chaotische huisgenoten, vinden ze elkaar. De toekomst lacht hun toe… En dan gebeurt het ondenkbare. Op een ochtend, op weg naar zijn werk, komt Ed om bij een verkeersongeluk. Zoe moet leren leven zonder hem. Maar ze kan de herinneringen niet loslaten. Hoe kan ze de gelukkige momenten, hun eerste kus, alles wat ze samen hebben opgebouwd, achter zich laten? Ze moet Ed iets vertellen. Alles wat ze nog nooit eerder heeft gezegd. Nu is het te laat. Of toch niet…?

Voor je weggaat is een mooi verhaal waarin je leest dat het belangrijk is om te zeggen wat je wilt tegen de mensen die je lief hebt, niet weg te gaan met ruzie en niet zonder zoen. In de categorie Jojo Moyes past dit boek perfect. Het begint heel triest met het overlijden van Ed. Hierna krijgt het verhaal een aparte draai, hier moet ik even aan wennen maar wanneer ik eenmaal aan het lezen ben is het mooi om het leven van Zoe en Ed op deze manier te beleven. Clare Swatman heeft goed de frustraties, pijn en het verdriet neergezet maar ook de leuke en mooie momenten weet ze goed neer te zetten. Maar door de frustraties, pijn en het verdriet leef je mee met Zoe. Ondanks dat je ongeveer weet hoe het gaat eindigen is het een mooi boek om te lezen met een boodschap waar we allemaal bij stil mogen staan. Het einde heel cliché maar dat stoorde me totaal niet.

De inzichten van Zoe zetten me ook aan het denken zou ik dingen anders gedaan hebben? Gelukkig kan ik daar bij de mensen die ik verloren heb nee op antwoorden maar ik kan begrijpen dat soms dingen niet gaan zoals je wilt en daar is dit boek een goed voorbeeld bij. Een gedicht van Toon Hermans die ik heel mooi vind past perfect bij dit boek.

Ga nooit weg zonder te groeten,
ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten,
kan het morgen niet meer doen.
Loop nooit weg zonder te praten,
dat doet soms een hart zo pijn.
Wat je ’s morgens hebt verlaten,
kan er ’s avonds niet meer zijn.

Een mooi boek over liefde en doen en zeggen wat je wilt voor het te laat is