Op leven en dood is het laatste boek van de Loriën kronieken. Het is een sci fi serie over aliens, die vechten tegen een ras, die hun eigen planeet vernietigd heeft en nu dus de aarde wil vernietigen. Voor mij is dit een boek, dat ik wel leuk vind om te lezen, maar niet echt bijzonder vind. Het is grappig, spannend en je vermaakt je er mee, maar ik zou het niet snel een van mijn favorieten noemen, niet dat het slecht is of zo. Ik moest wel even weer in het verhaal komen, het is lang geleden dat ik de voorgaande delen gelezen heb. Ik vond het ook moeilijk om er achter te komen wie het verhaal vertelde, want dat verschilt per hoofdstuk, tot ik er achter kwam dat steeds wisselend tussen John en Zes is. Wat ik leuk aan deze serie vind, is de kracht van een team, de vriendschap en het familiegevoel. Ze vechten samen, als één groep, in overleg en met elkaars hulp. Zonder elkaar zou het heel anders gelopen zijn, denk ik zo. Je leert de personages ook best goed kennen doordat elk boek het achtergrondverhaal van een personage vertelt. Je leest ook goed alle ontwikkelingen van de personages. Vooral John verandert veel, maar dat is wel weer logisch. Er komen veel vecht scenes, goed omschreven, niet te detailleert, in voor en best veel doden, waarbij je je afvraagt waarom. Ik vond de eindstrijd simpeler gegaan dan verwacht, maar ik was wel weer blij met epiloog. Ik lees graag hoe het afloopt met ieder van de personages. En ik ben gewoon dol op de erfgaven, niet vergeten de chimaera. Ook vind ik het fijn dat in dit boek naar voren komt dat overal, in iedereen wel wat goeds te vinden is, als je maar goed kijkt, kijk maar naar Adam.