Ginny Moon is 14 jaar oud, woont bij adoptieouders Maura en Brian in het blauwe huis. Ze is autistisch en heeft in haar eerste levensjaren bij haar biologische moeder Gloria (die verslaafd was) heftige dingen meegemaakt. Wat allemaal, daar komen we tijdens het lezen van het boek stukje bij beetje achter. Waarom Ginny contact blijft zoeken met Gloria en waarom zij verschillende keren de afspraken en regels overtreedt, het is te begrijpen als je weet hoe Ginny denkt en waarom Ginny doet zoals ze doet. Met andere woorden we moeten als volwassene/leerkracht/moeder/lezer de autistische wereld van Ginny eerst ‘ontdekken’.

De auteur, Benjamin Ludwig, heeft zich uitstekend weten te verplaatsen in de belevingswereld van dit 14-jarig autistische meisje. Hij beschrijft op een duidelijke en speciale manier en gedachtengang van Ginny. “Ik kom uit mijn hersenen”; “Ik doe mijn mond dicht, want dan kunnen ze mijn gedachten niet lezen”; Ik begin aan mijn vingers te pulken” en “Dat is geen vraag, dus ik hoef hierop niet te antwoorden” zijn voorbeelden van het autistische gedrag van Ginny, die regelmatig terugkomen in het boek. Door deze herhaling krijg je als lezer een duidelijk beeld van de simpele gedachtenspinsels van Ginny en leer je haar denkwijze te begrijpen. Je krijgt zelfs sympathie voor haar foute handelwijze.

Dit boek is een prachtig debuut over het leven van en het leven met een autistisch meisje. In begrijpelijke en duidelijke taal beschreven en het is ondanks de vele herhalingen in het boek, op geen enkel moment saai. Voor de liefhebbers van “Het Rosie Project” van auteur Graeme Simsion is dit boek zeker een aanrader, maar ook voor de neutrale lezers!

Ik geef het boek 4,5 sterren.