Een werkelijk prachtig getekende en tot in de puntjes verzorgde mooi vormgegeven graphic novel! Alles is in balans, een tekenstijl en lettertype die zich vormen naar de personages, mooi subtiel kleurgebruik, het juiste papier, van goed verdeelde witruimtes tot en met het gewichtige eindeloze gevoel van de 344 bladzijden en de kartonnen met linnen kaft aan toe. Mijn oog was gestreeld. Maar mijn geest ook.

Asterios Polyp is een man van vijftig, een succesvol architect, hoogleraar en echtgenoot. Vol van zijn eigen intellectuele vermogens en zekerheden verkondigt hij nietsontziend zijn onwrikbare visie op het leven. Wat is feit en wat is fictie, het rationele systeem tegenover de willekeurigheid der dingen en vele andere tegenstellingen in de kunst, muziek, het leven passeren de revue. En ja daar laat hij zich bij tijd en wijlen van een behoorlijk arrogante en onwrikbare kant zien.
Als zijn appartement in New York in vlammen opgaat, staat zijn leven op zijn kop en volgen we hem op de weg die hij dan inslaat. In flashbacks zien we zijn leven aan ons voorbijtrekken en de mensen die zijn pad kruisen. En hoe zit het met zijn wat verlegen, slimme, zachtaardige vrouw Hana met wie hij ooit zijn leven deelde? Waar en waarom raakte hij haar kwijt?

Het is een boek waar ik nu al naar uitkijk om te herlezen, want gaandeweg ontvouwt zich de wereld van Asterios Polyp en die zit nog zoveel mooier in elkaar dan ik in het begin dacht. Hoe verder ik in het boek kwam hoe meer ik zag dat alles tot in de kleinste details klopte. Tekst en beeld. Erg mooi. En dan de stof tot nadenken, want iedere ontmoeting in het boek leidt tot nieuwe standpunten die naast die van Asterios Polyp kunnen worden gezet. Wat is waarheid? Wat is wijsheid? Hoe zie ik zelf de wereld?

Quote - 'Leven is (voor zover ik heb begrepen) het bestaan binnen een besef van tijd. Maar herinneren is het loslaten van het besef van tijd. Iedere herinnering, ongeacht hoe ver het onderwerp ervan ook verwijderd is, vindt altijd 'Nu' plaats, op het moment dat ze weer in gedachten wordt geroepen. Hoe vaker een bepaalde herinnering terugkeert, des te meer gelegenheid de hersenen krijgen om de oorspronkelijke gebeurtenis te verfijnen. Omdat iedere herinnering een kwestie is van herscheppen, niet van terugspelen.'