Ragdoll is meer dan zomaar een spannende thriller, het is dankzij de hoogwaardige afwerking en het kunstige coverwerk een lust voor het oog geworden. Zoiets spreekt natuurlijk tot de verbeelding van de potentiële lezer en nodigt uit tot een leesbeurt.
Het verhaal wordt meteen hoog op de spanningsboog geopend en bouwt stelselmatig het jagende tempo nog hoger op, zonder aan geloofwaardigheid in te boeten. Als lezer wordt je vanaf de eerste pagina in het verhaal gezogen en de schrijver laat je niet meer los tot de laatste pagina. Af en toe worden stukjes achtergrondverhaal van de personages voorgesteld, die zorgen voor de nodige rustmomenten in de verhaallijn. Dankzij een paar ingenieuze plottwists blijft het plot ten allen tijde onvoorspelbaar en wordt de aandacht van de lezer bij het verhaal gehouden.
De goed uitgebouwde personages worden versterkt door de strakke dialogen die zo uit het leven gegrepen lijken. Het helpt de lezers natuurlijk ook, dat de protagonisten niet worden voorgesteld als superbegaafde speurders, maar mensen zoals u en ik die elk wel hun eigenheden en gebreken kennen.
Op drie kwart van het boek, neemt het hoofdpersonage enkele dubieuze beslissingen, worden de gebeurtenissen wat minder gedetailleerd weergeven en lijkt de logica wat zoek, maar dan weet Cole zijn tempo weer te hervinden en razen we de finale tegemoet. En om eerlijk te zijn is dit ook het enige minpunt dat ik binnen de verhaallijn wist te ontdekken.
Als debuut kan Ragdoll tellen en weet Cole zich perfect staande te houden tussen gevestigde waarden als Peter James, John Sandford en andere goden van het thrillergenre.