Een gruwelijk verhaal die onomwonden in de "ik'-vorm is geschreven. Judith die er half voor kiest om naar het pensionaat te gaan op een Franse school. Haar doel is aan de Sorbonne te kunnen studeren, maar het verloopt alweer niet zoals ze het voor ogen had. Na de dood van haar moeder keert ze terug naar haar vroegere school, maar bemerkt dat ze er niet meer bij hoort. Gelukkig is er samen met haar een nieuwe leerling waarmee ze vriendschap sluit. Matteo is een vriend die geen vragen stelt en dit is nu net wat ze nodig heeft. Wanneer Matteo het efkes druk krijgt in zijn eigen leven gebeurt er in het leven van Judith iets zeer aangrijpends die haar verdere leven een totaal andere wending geeft. Kort maar krachtig en met goed gekozen woorden schrijft Diane Broeckhoven dit onmenselijke verhaal neer.