Het verhaal heeft twee verhaallijnen: Aline en de buurvrouw. Doordat de buurvrouw lijdt aan dissociatieve identiteitsstoornis, is haar verhaallijn gesplitst in twee personages: Guusje en Jacqueline. Soms vind ik het verwarrend als een boek meerdere verhaallijnen heeft, maar bij dit boek had ik daar geen last van. In dit geval maakte het verhaal alleen maar spannender!

Het verhaal is op zo’n manier verteld dat je de spanning gelijk al vanaf het begin merkt. Je wordt steeds nieuwsgieriger naar wat er te wachten staat en of de dingen die de buurvrouw beweerd wel waar zijn. Doordat het zo spannend was heb ik het boek in een zucht uitgelezen! Ik vond het zelfs jammer dat het boek maar zo dun was! Van mij had het boek wel iets dikker gemogen, zodat ik er nog wat langer van had kunnen genieten.

Door dit dunne boekje ben ik in ieder geval getriggerd om meer van Loes den Hollander te gaan lezen. Ik ben erg benieuwd geworden naar haar boeken, dus wie weet kom ik een keer een boek van haar tweede hands tegen. Maar voorlopig heb ik even een no buy wat boeken betreft, aangezien ik de afgelopen tijd flink heb ingeslagen en genoeg te lezen heb.