Schuld voel je over wat je anderen hebt aangedaan. Schaamte voel je over wat je jezelf hebt aangedaan. Met schuld valt te leven. Met schaamte niet.

Ewert Grens is al jaren rechercheur, eigenwijs, moeilijk om mee te communiceren. Hij draagt een enorm verlies met zich mee, een andere politievrouw en zijn geliefde is tijdens een actie jaren geleden zwaar gewond geraakt en zit daardoor in een rolstoel, ook haar hersenen zijn geraakt tijdens die actie.
Ewert neemt het niet altijd zo nauw met de regels. Hij probeert de beerput die open gaat wanneer zijn vriend en rechercheur bij een gijzelingsactie omkomt, dicht te houden door het bewijs te laten verdwijnen. Hij vindt dat de weduwe al genoeg verdriet heeft. Verder is hij nog altijd zeer gericht op het ten val brengen van de dader die verantwoordelijk is van de actie waarbij zijn vriendin zo zwaar gewond is geraakt, ook daar schuwt hij het misbruik niet.
Dat dit niet kan blijven goedgaan is wel duidelijk.

De laatste pagina van dit boek is echt wel een verrassend einde.