“Twee meisjes in het blauw.” Dit krijg je in het boek vaak te horen, het refereert naar een liedje van 1893 dat naar de eeneiige tweeling verwijst. Kathy en Kelly worden op een gewone avond ontvoerd van hun thuis wanneer er een oppasser is. Zo begint dit verhaal en trekt de auteur gelijk je aandacht. Je kan het niet echt een sterke thriller noemen, aangezien alles een beetje voor de hand liggend is.
De Amerikaanse Mary Higgins Clark is de auteur van dit boek. Ze is een zeer beroemd misdaadschrijfster en daarom trok het de aandacht. Het boek was hiervoor al eens onder een andere naam uitgegeven, namelijk “Two little girls in blue.” De schrijfster heeft geprobeerd om het verhaal zo meeslepend te maken als mogelijk. Maar na een tijd begon het boek langdradig te worden en ging de zin om het lezen weg.
Het verhaal begint wanneer de oppasster op de eeneiige tweeling moet passen en de ontvoerders het huis binnensluipen en de kinderen meenemen. Vanaf dan gaat het verhaal aan het rollen, iedereen is bezorgd om de kinderen en de ouders van de tweeling zijn er helemaal kapot van. De ontvoerders zijn uit op geld en hebben dan ook een geniaal plan om dit te bemachtigen. Het meesterbrein achter dit plan is de Rattenvanger, deze persoon wordt vaag gehouden om de spanning er in te houden. Hij komt niet veel in beeld, maar dit hoeft ook niet. De ontknoping op het einde was dan ook een totale verrassing want niemand zou het kunnen hebben zien aankomen wie de Rattenvanger was.
De ‘echte’ ontvoerders waren iets gedetailleerder aangezien je hier wat meer achtergrondinformatie van kreeg. Zo wist je hoe ze elkaar kenden en waarom ze de ontvoering juist hadden ondernomen. Je begrijpt wel waarom ze het doen, maar je kan er toch geen sympathie voor opbrengen aangezien ze twee kinderen van drie hebben ontvoerd. Eenmaal de kinderen ontvoerd waren, werd het eerder langdradig en dus niet meer zo interessant om te lezen. De schrijfsters bleef continu hetzelfde zeggen in andere woorden en dit begon te vervelen.
De tweeling in dit verhaal heeft een telepathische band, ze kunnen voelen wat de ander voelt en horen wat de ander zegt zonder dat ze bij elkaar zijn. Dit voelde zeer onnatuurlijk aan, aangezien het eerder ongeloofwaardig is dat dit in het echte leven zou kunnen. Het verhaal verliep zo een beetje stuntelig, aangezien het gewoonweg niet geloofwaardig was en je dus eerder een andere verhaallijn had verwacht.
In de rest van het boek komen er heel veel personages voor, dit waren er eigenlijk te veel. Er werd veel aandacht besteed aan nevenfiguren en dit was niet nodig voor de rest van het verhaal. De schrijfster had zich dus eerder moeten beperken tot de hoofdpersonages en hier een groter verhaal rond maken.

Om deze redenen was het boek niet zo geslaagd. Mary Higgins Clark is een goede auteur en heeft veel boeken geschreven, maar dit was geen aanrader. Het verhaal was te langdradig en er waren teveel personages die onnuttig waren. De verhaallijn leek zeer onnatuurlijk en daardoor las het ook niet makkelijk, omdat je je altijd bedenkingen maakt dat dit eigenlijk niet kan. Haar andere boeken daarentegen zijn zeker wel aan te raden.