Tomas Ross beschikt over een uitstekend gevoel voor nieuwswaarde. Zo speelde hij tijdens de meest recente Balkanoorlog met Koerier voor Sarajevo in op de actualiteit en kort na de moord op Pim Fortuyn leverde De Zesde Mei hem een Gouden Strop op. Zelfs als zijn boeken niet actueel maar historisch zijn – zoals de recente trilogie over Prins Bernhards rol in WOII - weet hij altijd de krantenkolommen te halen.
Na de rituele slachting van zijn vriend Theo van Gogh – nota bene de bedenker van de plot van De Zesde Mei en bovendien de verfilmer ervan – moest Ross dus bijna wel aan de haal gaan met de Hofstadgroep, Hirsi Ali en de gespannen situatie rondom uitstekend ingeburgerde terroristen. Het resultaat werd De Hand van God, een pittig boek waarin Ross’ favoriete Haagse milieu een hoofdrol speelt.
Een roman over de Hofstadgroep is het echter niet geworden. Wie een kernachtige analyse van extremistisch fundamentalisme verwacht komt bedrogen uit. Het voor de doorsnee burger ontraceerbare feitenmateriaal beperkt zich grotendeels tot de werking van politiediensten en hun acties tegen terrorisme. Uit welke kringen in en rond de AIVD Ross zijn informatie ook peurt, lekke moslimtolken zitten daar kennelijk niet tussen. Het is een van de weinige zwakke punten in de methode Ross.

De Hand van God vertelt het verhaal van een huurmoordenaar die kil en berekenend een uitgezette koers volgt die moet leiden tot een aanslag op Ayaan Hirsi Ali. We volgen zijn nietsontziende jacht op de voet. Tegelijkertijd zijn diverse politiediensten bezig de toedracht van een aanslag in de nieuwjaarsnacht te reconstrueren. Blunderwerk van de Hofstadgroep? De ‘Nederlandse CIA’ zet intelligente stappen en jakkert zodoende enkele stappen achter de huurmoordenaar aan.
Het boek heeft dus de bouw van de Dag van de Jakhals van Frederick Forsyth, waarnaar Ross dan ook door middel van een motto verwijst. Een huurmoordenaar en een politiedienst die haasje over spelen tot aan de finish die bij Forsyth bestond uit De Gaulle en bij Ross uit Hirsi Ali.