‘Er is iets gebeurd, een paar dagen geleden. Iets bizars. Iets prachtigs. Maar daar kom ik nog op terug.’ De ik is hier Bo, die hoort wat mensen denken. ‘Er staat een deur open naar mijn hoofd. Zonder het zelf te weten komt iedereen die deur door. Ze gaan mijn hoofd binnen, zijn ongenode gasten die mijn interieur bevuilen.’ Bo is een jeugdvriend van de ontslagen televisiepresentator Aram. Op de middelbare school eindigde die vriendschap abrupt. Ze hebben het nooit uitgesproken. Praten en elkaar begrijpen, lijkt onmogelijk in dit boek. Dat Aram zijn vriendin Liz ziet vertrekken, ondergaat hij gelaten. Een relatie met Femke, door wie Aram weer in contact komt met Bo, blijft leeg. De gesprekken die hij voert met zijn therapeut vindt hij zinloos. En zelfs de hond Hubert, een allemansvriend volgens zijn baasje, luistert niet naar hem. ‘Hij keek naar Aram met zijn doffe, zwarte ogen en reageerde niet op de rukjes aan de leren riem.’

Onbeholpen en soms wanhopig proberen de personages contact te leggen. Voelt Bo zich onbegrepen door zijn ‘gave’, het meisje Pandora kan (of wil) niet spreken. Wel kunnen we haar gedachten volgen en de manier waarop zij in haar hoofd (de kamers) haar belevenissen rangschikt. Door de snelle opeenvolging van hoofdstukken, verteld vanuit de hoofdpersonages, krijgen we een indringend beeld van Aram, Bo en Pandora. De verwarring die de lezer daarbij ervaart, vertoont overeenkomsten met de verwarring, de onmacht en het onbegrip bij de personages. Toch komen de verschillende verhaallijnen – in goed gedoseerde spanningsbogen - als vanzelf bijelkaar. In de werkelijkheid, en in de gedachtewereld…