Dit boek begint helemaal aan het begin der tijden. De eerste mens, Adam, wordt door God geschapen en moet helaas later het paradijs weer verlaten. Jos Palmen beschrijft dit als de eerste blunder van de eerste man. Eeuwen later beschrijven de Spanjaarden hoe ze het Paradijs hebben teruggevonden met daarin de mens die het dichtstbij het beeld van Adam komt. Ze kunnen echter niet wachten om deze mensen tot slaaf en Christen te maken. We kennen allemaal de verhalen die daarop volgden. En zo is het eigenlijk met alle verhalen in het boek. De strekking van de verhalen zijn bij iedereen die een beetje geschiedenis heeft gehad op school of heeft gelezen in de vele boeken die erover geschreven zijn bekend. Wat Jos Palmen heeft gedaan is dat hij de gewone man uit deze verhalen gehaald heeft, een schijnwerper erop gezet en hij vertelt hoe deze geschiedenisfeiten deze man beïnvloed hebben.
Door de eeuwen heen verandert de man, hij bekijkt de wereld om zich heen en speelt erop in. Er staan ook een aantal afbeeldingen in het verhaal die dit illustreren.
De manier van schrijven is heel bijzonder, hij schrijft dit verhaal alsof hij de verteller is, en dat terwijl hij ook een gewone man is die nieuwsgierig werd naar zijn eigen soort.
Het verhaal kwam door de afstand niet echt bij mij binnen. Ik vond het leuk om gelezen te hebben maar had het leuker gevonden als de gewone man een naam zou hebben gekregen. Nu is het wachten op het boek over de gewone vrouw.