De illustraties (mèt Gouden Penseel) van Sylvia Weve vind ik echt geweldig met de gedichten van Bette Westera, die een kind net zo hard of zacht als een volwassene raken. 12 Oude mensen in een verzorgingshuis met een karakter: vriendelijk, uitzonderlijk ondernemend, op zichzelf of knorrig... – ieder zijn/haar gedicht en achter elke bladzijde schuilt weer een gedicht over wie ze vroeger ooit waren. Ik vond sommige gedichten oprecht ontroerend.
De uitgave die ik had (ik weet niet of de uitgave die bij Hebban is afgebeeld net zo mooi is uitgevoerd als de eerste druk) zit ook grafisch en technisch mooi in elkaar, met uitklapbare bladzijde op mooi mat papier.