Een alleenstaande moeder in hartje Londen die na lange tijd besluit om terug aan het werk te gaan. Het klinkt gemakkelijker dan het is, zo laat de Schotse Louise Millar in haar debuut Kom je spelen? blijken. In het boek ontdekken we het wel en wee van drie buurvrouwen: Callie, Suzy en Debs, die elk op hun eigen manier hun leven leiden dat samengeweven zit met dat van de anderen. Callie gaat na een lange tijd terug aan het werk maar wat dan met haar dochtertje Rae? Wie kan er beter voor haar zorgen dan beste vriendin en tevens overbuurvrouw Suzy en lerares Debs? Toch? Veel andere opties heeft Callie niet want aan de schoolpoort wordt ze genegeerd door de andere moeders met als resultaat dat Rae nooit wordt gevraagd om te komen spelen, tot haar grote spijt. Ook Suzy’s leven loopt niet van een leien dakje, al doet ze er alles aan om dat achter gesloten deuren verborgen te houden. Debs heeft dan weer te maken met problemen uit het verleden die steeds weer opnieuw opduiken. Is het dus wel zo verstandig om je kind achter te laten bij deze mensen en kan vertrouwen, of het gebrek daaraan, ons blind maken voor de werkelijkheid?

Kom je spelen? is een typisch vrouwenboek, vooral vrouwen met kinderen zullen zich goed kunnen inleven in de hoofdpersonages, al kan iedereen dat wel omdat de hoofdpersonages erg gedetailleerd en volledig zijn uitgewerkt. Het boek wordt afwisselend vertelt vanuit het standpunt van de drie vrouwen, zo krijg je een compleet beeld van hun leven en gedachten. Debs is een personage waarrond een heel mysterie hangt, haar psychische gezondheid en haar verleden, het is allemaal één vage bedoening en juist dat maakt haar zo’n interessant personage die je als lezer laat twijfelen of wat zij denkt de waarheid is of dat het toch anders zit. De wisselende vertelstandpunten zorgen vooral op het einde, na de ontknoping voor extra spanning, hoe gaan ze op dit voorval reageren? Hoewel het wisselen van vertelperspectief in sommige boeken voor verwarring zorgt, gebeurt het hier op een heel vlotte manier die het verhaal mooi door laat lopen. De spanningsopbouw begint subtiel met enkele hints hier en daar, die je pas op het einde van het verhaal pas echt snapt, en bouwt op naar het einde toe, vooral na de ontknoping gaat de spanning met je aan de haal. Al gaat het er in het begin wel heel erg traag aan toe, de eerste 200 pagina’s had ik niet het gevoel een thriller te lezen maar een gewone roman en verslapte mijn aandacht. Daarna was het wel opeens alle hens aan dek en moest je gewoon verder lezen, de ene cliffhanger was net verteerd of daar was de volgende al.

Millars schrijfstijl is zeer aangenaam en verveelt niet. De persoonlijkheden van de vrouwen worden mooi weergegeven en evolueren ook doorheen het verhaal naarmate je ook meer over hen te weten komt. Elk van de personages heeft een mooi uitgewerkte achtergrond waardoor je mening over hun wel eens kan veranderen. Niemand is wie ze in het begin lijken te zijn. Het verhaal is altijd duidelijk, gedetailleerd en gestructureerd. Al bestaat de basis van het verhaal uit twee wel heel erg toevallige gebeurtenissen. De ene al plausibeler dan de andere want je kan je beginnen afvragen: “Hoe groot is de kans?” bijna nihil zou ik zeggen. En juist daar is de zwakte van het boek, de geloofwaardigheid. Ook op het einde van het verhaal worden alle toeters en bellen uit de kast gehaald, het is nog maar de vraag of dat niet een beetje te veel van het goede is, de geloofwaardigheid komt het in ieder geval niet ten goede.

Diegene die vinden dat moeders thuis moeten blijven om te zorgen voor hun kinderen zullen dit boek lezen met de nodige dosis leedvermaak. Millar lijkt te willen aantonen dat het als alleenstaande moeder niet makkelijk is in een grote stad, rekeningen stromen binnen maar inkomsten doen dat niet. In zo’n hectische situaties durven we dan al wel eens overhaaste beslissingen te nemen met alle gevolgen vandien. We denken sommige mensen te kunnen vertrouwen, maar is dat wel zo? Wanneer ken je iemand goed genoeg om diegene je kind toe te vertrouwen?

Een debuut dat in meer dan 10 landen wordt verkocht is er één om “u” tegen te zeggen, het is dan ook een boek dat erg vlot leest en makkelijk te volgen is. Niets is wat het lijkt en bedrog, verwarring, leugens en geheimen liggen altijd op de loer. Al wordt er ook gestrooid met enkele wel heel toevallige gebeurtenissen hier en daar, waardoor het verhaal erg gemaakt en in scène gezet lijkt, dit wordt echter gecamoufleerd door de vlotte schrijfstijl waardoor je hier tijdens het lezen niets van merkt maar pas achteraf beseft dat het niet toevallig was.

Een boek waarbij je onderuit moet zakken, niet nadenken maar gewoon lezen en genieten, dat soort boek is dit. Het was leuk voor zolang het duurde, maar spijt dat het over is? Nee, dat niet.