Voor de liefhebbers van romantiek en drama is dit ook weer een geweldig boek. Ik vind het vaak te voorspelbaar en de liefdesperikelen nemen ook wel veel pagina’s in beslag, zowel in het heden als in het verleden. Toch weet Lucinda Riley mij aan het eind weer te verrassen met een onvoorspelbaar slot, daar heb ik dan eerst toch wel zo’n 400 pagina’s voor moeten lezen.
Irritant vind ik de Noorse woorden die in het boek worden gebruikt zoals froken, kjaere en her. Het creëert voor mij in elk geval niet meer Noorse sfeer. Ook in dit tweede deel vind ik het deel dat in het verleden speelt het leukst om te lezen.
Ondanks al mijn kritiek en het feit dat ik toch wel enig doorzettingsvermogen nodig heb om door alle zoetsappigheid heen te lezen, ben ik toch benieuwd naar het volgende deel: Schaduw.