Het is bijna niet te geloven dat dit een debuutromans is. Scott Stambachs eerste boek is meteen ongelofelijk raakt; het raakt mij ook ongelofelijk. De ramp met de kerncentrale in Tsjernobyl is al weer zo lang geleden dat we er niet meer aan denken. Door deze roman zal er altijd iemand zijn die er wel aan denkt, simpelweg door dit boek te lezen. Een ziekenhuis vol met ernstig zieke kinderen waarvan Ivan de hoofdpersoon is. Ivan is lichamelijk zeer beperkt is, maar geestelijk zeer scherp. Hij leest veel boeken, uiteenlopend van de Russische klassieken tot wetenschappelijke boeken. Dit maakt hem bijdehand en kritisch op zijn omgeving. Daarnaast is het ook nog gewoon een puber met zijn eigen handleiding. Hij schetst een mooi beeld van de medepatienten in het ziekenhuis, waar hij helemaal geen band mee heeft. Alleen met zuster Natalja heeft hij een soort moeder-zoon-relatie die heel warm is. Met de beperkte middelen die ze heeft probeert ze zijn leven aangenamer te maken. Dan komt Polina in het ziekenhuis. Zij heeft leukemie en voor Ivan is het al snel duidelijk dat ze een 'driemaander' is en dus niet lang meer te leven heeft. Toch ontspint zich langzaam een liefdesrelatie tussen deze twee, waarvan je weet dat die snel zal eindigen door haar ziekte.
Haar overlijden wordt niet uitgemolken, wordt niet melodramatisch gemaakt, maar is gewoon ontroerend.
Uiteindelijk brengt haar overlijden hem naar een nieuw leven; hij gaat bij Natalja wonen en daarmee lijkt het toch nog een ' en ze leefden nog lang en gelukkig'. Maar in het Nawoord blijkt dat Ivan niet lang meer van dit geluk heeft mogen genieten.
Door de combinatie van roman en soms bijna documentaire-achtige teksten werd het verhaal voor mij werkelijkheid. Mooi, maar verdrietig.