ohan Zonnenberg is een ervaren auteur, die al vele boeken op zijn naam heeft staan. Van korte verhalen tot gedichten, en van romans tot non-fictie. Met zijn werk is hij al menigmaal in de prijzen gevallen en tot ‘lijstjes’ doorgedrongen; zo bereikte hij met z’n roman Stella A-Z in Libelle’s Spannendeverhalenwedstrijd van (2009) de top-20 ranglijst. In 2014 werd hij winnaar van de Paul Harland Debuutprijs voor Fantastiek met de vertelling ZeroKelvin en met Legoland werd hij genomineerd voor het beste reisverhaal Boekenweek 2014.

September 2017 verscheen zijn roman De schaduwbokser bij Futuro Uitgevers.

Victor zijn relatie met Amy is stukgelopen. De enige die hij nu nog heeft is zijn dementerende moeder. Victor is dertig jaar en geboortefotograaf. Om Amy te vergeten gaat hij uit wanhoop daten maar velen monden uit tot een totale mislukking.

In De Schaduwbokser kijkt Victor terug op zijn leven. Zijn relatie met Amy, zijn vriendschap met Rolf toen hij naar de Havo ging en hoe deze op dramatische wijze tot een einde kwam. Het verschrikkelijke ongeluk met zijn vriendje Maarten. En dan dat levenslange conflict dat hij met zijn moeder heeft.

“’Je was altijd al een verschrikkelijk lastig kind.’
Victors moeder kijkt hem met een heldere blik aan. Ze glimlacht naar hem alsof ze eraan toe wil voegen: maar trek het je niet aan, hoor.”

De eerste zinnen van De Schaduwbokser, zinnen waarin veel rancune spreekt. Meteen vraag je je af, waarom? Wat is er in het verleden allemaal gebeurt dat een moeder dit tegen haar kind zegt. En toch bezoekt Victor wekelijks zijn moeder die nu vanwege haar dementie in een verzorgingstehuis zit. Bezoeken waar hij niet veel wijzer van wordt en het levenslange conflict alleen maar aanscherpen.

“De blik die hij daarbij toegeworpen kreeg, zei genoeg: Jij hebt dit op je geweten. Heel je leven zit je me al dwars. Denk maar niet dat je hier zomaar mee wegkomt!”

De Schaduwbokser is een roman waaruit veel eenzaamheid spreekt. We worden meegenomen in het verleden van Victor, een somber verleden. De woorden en zinnen in dit boek voelen alsof ze, voordat ze op papier werden gezet, eerst voorzichtig werden afgewogen totdat er de perfecte samenstelling onstond. Opvallend is het veelvuldig gebruik van metaforen waardoor er een intenser beeld wordt geschapen. Alles in het leven van Victor is donker behalve als hij aan het werk is. Maar zelfs de geboortefotografie geeft hem niet genoeg kleur. Victor heeft geen kleur in zijn leven en iets in zijn verleden heeft dit veroorzaakt.

“Wat is een moeder? Victor heeft zich die vraag talloze keren gesteld en is steeds bij hetzelfde antwoord uitgekomen: een moeder is iemand bij wie je schuilt als het donker je bedreigt. En deze moeder? Iemand die je met het donker bedreigt, je erin opsluit, ook letterlijk.”

Victor mist het vermogen om op een normale, vrije manier met mensen om te gaan. Zelfs een gewoon gesprek over koetjes en kalfjes trekt Victor uit naar een niveau van filosofische algemeenheden. In plaats van hiermee mensen naar zich toe te trekken, stoot hij de mensen juist van zich af.Tijdens zijn wekelijkse bezoeken aan zijn moeder hoopt hij op een helder moment en dat zij verder praat over vroeger. Want daar in zijn verleden zit iets en zolang hij niet weet wat het precies is, kan hij niet verder. Ooit had Amy hem geadviseerd om alles van zich af te schrijven. Als hij eenmaal zover gekomen is om dit te doen en een verhaal te schrijven, dat in dit boek cursief gedrukt staat, komt hij dichter bij de waarheid dan hij denkt.

“Dan stommelt hij doodvermoeid zijn slaapkamer in, in het besef dat hij nog net niet verloren is voor de wereld, maar wel even de wereld in zichzelf kwijt is.”

Tijdens het lezen van De Schaduwbokser is het oppassen om niet meegezogen te worden in de somberheid en eenzaamheid van Victor. Door af te wisselen met humoristische fragmenten, is het donkere even los te laten en is er ruimte voor wat luchtigheid. Hierdoor wordt je geregeld weggevoerd van het soms sombere gevoel dat deze roman geeft en dit geeft dan ook de kracht weer van deze roman. Dat een auteur de woorden en zinnen op zo’n manier op papier weet te zetten dat het verhaal onder je huid kruipt. Een roman die soms even weggelegd moet worden om het hoofd weer even leeg te maken en niet samen met Victor ondergedompeld te worden. Totdat zijn moeder eindelijk dat ene heldere moment krijgt en aanschouwelijk maakt wat dat ene is dat Victor al zijn hele leven mist. En waarom er dat levenslange conflict is ontstaan. Dan is er plaats gemaakt voor een ontroerende afsluiting, alles maar dan ook alles is helder, en heeft dit verhaal zijn indruk achtergelaten.