Of je alleen vroeger kon lachen, zoals de titel suggereert, valt te betwijfelen, maar een aardige titel is het wel en lachwekkende situaties worden, zoals altijd, je deel bij het lezen van zijn boeken.
Gelet op de "ouderdom" van de boeken van deze in 1987 overleden chroniqueur van het dagelijkse leven gaat het uiteraard altijd over vroeger. Verhalen over gewone zaken in een wat gedateerde setting, dat wel, maar de schoonheid van zijn korte verhalen -beter bekend als Kronkels is ongekend.
Ook dit is één van de zeer vele boeken van de hand van de meester, Carmiggelt. Beroemd in heel Nederland waar enorm veel columns over het dagelijks leven uit zijn pen vloeiden. Een pen die gewone mensen interessant maakten door de wijze waarop hij hen beschreef. Alledaagse dingen; locaties en gebeurtenissen kregen door zijn manier van "beschrijvend vertellen" of "vertellend beschrijven" een zekere zwier. Hij gaf de wereld om hem heen weer door scherpe observaties gekoppeld aan het vermogen om alles bloemrijk te beschrijven en gaf hiermee steeds zo'n draai aan het verhaaltje dat het kleur krijgt en anekdotisch wordt. Bij Carmiggelt heb je de garantie op prachtige zinnen en woordspelige opmerkingen; daar staat ook dit boekje weer vol mee.
Simon Carmiggelt, waarlijk een weergever van de gewone dingen in zijn verleden, maar het zou ook in ons heden uit zijn pen hebben kunnen vloeien, en wat zou hij gevonden hebben van het nu? Carmiggelt moet je blijven lezen, opdat hij niet vergeten wordt en altijd een fenomeen zal zijn.