Voor in het boek lees je in een voorwoord van vertaler Annemarie Smit meer over Varg Veum, over het tot stand komen en de betekenis van de naam.
Bovendien vertelt ze over de economische omstandigheden waarin het verhaal zich afspeelt, de locatie en de groeiende criminaliteit.

Gunnar Staalesen heeft een prettige, rustige schrijfstijl die heel beeldend is. Je ziet de omgeving voor je ogen verschijnen, alsof je naar een foto kijkt.
‘De dorpjes lichtten als oases op in het zwarte, laag begroeide landschap. Platgedrukte boerderijen verschansten zich achter keienmuurtjes en door de wind vervormde bomen, die de zee de rug toekeerden en zich naar de huizen bogen als ze zich wilden warmen.’

“Rustig aan… dan breekt het lijntje niet” is het gezegde dat bij me opkomt na het lezen. Ik het werkelijk kunnen genieten van ‘De vrouw in de koelkast’.

De karakters en de sfeer worden goed beschreven en de dialogen zijn realistisch te noemen. Maar het was ook leuk om ook over een pleebank te lezen, die kom ik niet vaak tegen.

Ik zie de hoofdpersoon Varg Veum als een grote, warme, melancholische knuffelbeer die een zwak heeft voor het vrouwelijk geslacht maar helaas weinig geluk heeft in de liefde.
Hij heeft mijn hart gestolen en ik wil graag meer over zijn avonturen lezen in de reeks Varg Veum-thrillers waarvan het volgende deel al over een paar maanden verschijnt bij Uitgeverij Marmer.