De grafschender wordt door de uitgever wat modieus als dark fantasy betiteld. Dat houdt in dat er nogal wat duistere gedrochten uit graven tevoorschijn kruipen, hetgeen voor een boek met deze titel niet zo verwonderlijk is. Toch kan dit eerste deel van een nieuwe reeks ook als Sword & Sorcery worden bestempeld, al voldoet de hoofdpersoon niet aan het oorspronkelijke beeld van de gespierde Conan-achtige barbaar. Geestelijk is Tars echter wel gespierd: koppig en eigengereid gaat hij op zoek naar het graf van de legendarische Vaqx, ver weg in de woestijn Nuwhé, en weet hij daar duistere dreigingen uit te bevrijden. Daarbij moet hij uiteraard een aantal gevaren trotseren, waarvan de ongebonden magiër Grachel en zijn demonische helpers niet de minste is.
Ondertussen raken de belangrijkste machten in de bizarre fantasy-wereld van Kuykhoven in de reis van de grafschender geïnteresseerd. De Nosferatu, geënt op de vampier, financiert de tocht, de paus van de IJzeren Kerk van Byzant, een godsdienst die de schamele restanten van een vervallen technologie, ‘gnologie genoemd, vereren, stuurt zijn rechterhand achter Tars aan, terwijl hij de uitroeiing van de orks voorbereid. Beiden worden daarbij nog beziggehouden door verraderlijke activiteiten in hun eigen kringen. De magiërs van Kla en de Keizerin blijven in dit eerste deel nog wat buiten schot, maar in het vervolg zullen zij ongetwijfeld hun rol opeisen. Want de grafschender lijkt krachten te hebben ontketend die zijn hele wereld op hun grondvesten zullen doen schudden.
De wereld van Tars is klein, met slechts een paar steden omgeven door woestenij en leegte, maar heeft een kleurrijke geschiedenis, vol van dode koningen en magiërs. Geesten, demonen en bizarre wezens als de Nosferatu zijn er en de priesters prediken een primitieve technologie. Ook al is maar een kleine wereld, tussen de eer uiteenlopende wezens en groeperingen bestaat een complexe en wankele machtsverhouding, en alleen dat is al voldoende voor een dynamisch verhaal. Daarbij weet Kuykhoven – een jonge, nog geheel onbekende Nederlandse auteur – zijn verhaal in het algemeen vaardig te vertellen, zonder af te glijden naar de wat banale humor van bijvoorbeeld David Eddings of Martin Scott. De diepte van zijn personages laat te wensen over, maar dat lijkt bij dit soort snelle fantasy te horen en het mag de pret niet drukken. Ook zou hij de spanningsbogen wat langer moeten maken, zodat Tars niet te snel achter elkaar hopeloos gevangen wordt en weer ontsnapt, zoals vooral aan het einde te snel achter elkaar gebeurd.
Desondanks een interessant en veelbelovend debuut!