Kay Scarpetta heeft nog steeds haar eigen praktijk maar ze werkt tijdelijk pro bono in New York. Het is koud en akelig weer, de week voor Kerstmis. Zij en Wesley Benton hebben een tijdelijk appartement in New York maar echt gelukkig zijn ze daar niet. Dan wordt het lichaam van Toni Darien binnengebracht. Toni is pas 19 en zo te zien neergeslagen terwijl ze aan het joggen was. Eigenaardig genoeg ontdekt Kay al snel dat Toni al minstens een paar dagen dood moest zijn toen ze gevonden werd. Daarbij speelt nog het feit dat Kay af en toe gast is in een tv-show over forensisch onderzoek, maar de gastvrouw van die show maakt er een puinhoop van en dus wordt Kay gevraagd haar plaats in te nemen. En verder krijgt Kay te maken met de verdwijning van Hannah Starr, een jonge rijke financieel adviseur, Hap Judd, een acteur met een duister verleden en Warner Agee, de nemesis van Benton, duikt ook weer op.
De verhalen rond Kay Scarpetta worden ingewikkelder en ingewikkelder. En hier en daar naar mijn smaak een beetje te veel voorzien van onverwachte en vreemde plotwendingen. Verder is niet alleen het weer slecht, ook de humeuren van de hoofdpersonen worden er niet beter op. Kay en Wesley zijn eigenlijk niet gelukkig in New York. Lucy begrijpt niet waarom Jaime Berger, haar vriendin, zo afstandelijk doet. Marino heeft nog steeds problemen met Wesley en iedereen draait dus om elkaar heen.
Pas halverwege het boek wordt min of meer duidelijk wat Lucy nou precies te maken had met Hannah Starr en waarom dat zoâ€™n invloed heeft op haar verhouding met Jaime. Tot die tijd verdrink je als lezer min of meer in de vage toespelingen en onduidelijkheden. Veel van de genoemde personen doen dingen of hebben dingen gedaan die pas veel later een betekenis krijgen, en zelfs die betekenis wordt niet altijd helemaal duidelijk. Helaas kan ik hier niet te veel over uitweiden zonder te veel van de plot weg te geven.
Het zou fijn zijn als Kay gewoon weer eens Kay kon zijn, de vakvrouw die geconfronteerd wordt met een eigenaardige zaak die ze met de haar kenmerkende scherpte en intelligentie weet op te lossen. Veel van wat er nu gebeurd wordt veel te laat duidelijk in het boek en de manier waarop alle hoofd- en bijfiguren met elkaar te maken hebben komt helaas geforceerd over.
Natuurlijk blijf je lezen in dit boek want Cornwell schrijft nog even goed en op een gegeven moment wil je toch wel weten hoe het zit. Hoe het allemaal uiteindelijk zit was echter deze keer dus een beetje een teleurstelling. Jammer.