Simón en David zijn als bootvluchteling aangekomen in een Spaanstalig land. Welk land dat is, blijft onduidelijk. Simón heeft de zorg voor de jongen op zich genomen. Hij heeft de naam David gekregen van hulpverleners, zijn echte naam is onbekend, zijn leeftijd wordt geschat op 5 jaar. De brief waarin gegevens over zijn moeder stonden, is in zee verdwenen. Simón is ervan overtuigd, dat hij de moeder van David zal kunnen vinden.
Simón vindt werk in de haven als stuwadoor. Het nieuwe vaderland komt niet erg gastvrij over. Hij voert filosofische gesprekken met David - erg filosofisch voor zo'n jongetje.
Als Simón Inés ontmoet, besluit hij, dat dat David's moeder moet zijn en zij neemt die taak graag op zich. Eerst stoot ze Simón af - hij krijgt geen toegang meer tot het kind, maar ze heeft hem toch nodig bij de zorg voor en opvoeding van het kind. Hij wordt door Inés erg verwend, krijgt in alles zijn zin. Als hij naar school moet, omdat hij zes jaar is geworden, gedraagt hij zich onmogelijk. Hij doet alsof hij niet kan lezen of rekenen en niets begrijpt van die vakken. Dan moet hij naar een kostschool. Natuurlijk is Inés het daarmee niet eens.

Een bijzonder boek. Over de gesprekken van Simón en de andere hoofdpersonen blijf je nadenken. Hoe eenvoudig het besprokene soms ook lijkt. Steeds beter kon ik het verhaal van deze twee mensen, die helemaal opnieuw moeten beginnen met hun leven (volgens Simón het geweldigste wat er is), waarderen. Hoewel ik dat aanvankelijk niet verwacht had, wil ik het tweede deel toch ook graag lezen.