Hoofdpersoon van dit boek is de bejaarde en gehandicapte August Brill, die in één huis woont met zijn dochter en kleindochter en lijdt aan slapeloosheid. Hij komt de doorwaakte nachten door met het bedenken van verhalen. Zoals die over Owen Brick, die bij kennis komt in een wereld die hij niet kent, een wereld waarin Amerika niet in oorlog is met Irak, maar met zichzelf. In een bizar plot dat misschien alleen Auster kan verzinnen, krijgt Brick de opdracht degene te vermoorden die deze hele toestand veroorzaakt heeft, alleen door deze te bedenken, namelijk August Brill zelf. En zo wordt hij teruggezonden naar onze parallelle werkelijkheid om hem te vermoorden.
Je zou op dit punt in het verhaal denken dat het boek zal leiden tot een climax waarin Brill en Brick tot een confrontatie komen. Echter, niet bij Auster, want op tweederde van het boek wordt het verhaal van Brick bruut beëindigd en focust het zich op Brill zelf. We lezen over hoe hij zijn gestorven vrouw mist en komen ook meer te weten over de al even ongelukkige liefdeslevens van zijn dochter en kleindochter Katya. August praat erover met de al eveneens slapeloze Katya. Deze vraagt op een gegeven moment veelbetekenend: ‘Why is life so miserable, grandpa?’. En de laatste pagina’s van het boek worden besteed om deze vraag uit te leggen, als Auster vertelt hoe Katya’s vriend Titus in Irak op een verschrikkelijke wijze zijn einde heeft gevonden. Een naargeestig einde van een niet al te vrolijk stemmend maar wel aangrijpend boek.
Mede op basis van ‘Invisible’, het boek dat ik eerder las, kun je concluderen dat Auster niet de schrijver is van boeken met mooie eenduidige en ronde plots. Hiermee zal Auster misschien niet iedereen aanspreken. Ik vond echter dit boek zonder meer de moeite waard.