Louis de Bernières bracht vier maanden door in het Britse leger, zijn bestseller Kapitein Corelli’s mandoline over WOII werd verfilmd met Nicolas Cage en Penelope Cruz in de hoofdrollen. De nieuwe roman van De Bernières vertelt het verhaal van een Engelse familie in WOI. Oorlogsverhalen kennen we in alle soorten en maten. Het stof dat van dromen valt is een lijvig werk, waarin De Bernières opnieuw laat zien wat een bijzondere verhalenverteller hij is.

Filmisch is ook het verhaal van de familie McCosh, een welgesteld gezin dat in de countryside ten zuiden van Londen woont. Rosie groeit op met haar drie zussen en buurjongens. De Eerste Wereldoorlog doorbreekt hun zorgeloze leven en wanneer deze na tijden in de loopgraven, luchtgevechten en veldhospitalen eindelijk voorbij is, begint het moeilijkste pas: opnieuw leren liefhebben.

Filmisch
Het verhaal neemt de lezer mee van de zorgeloze tijd voor de oorlog naar de erbarmelijke omstandigheden midden in de oorlog en ten slotte naar de innerlijke en uiterlijke ravage die de oorlog heeft aangericht. Oorlogsverhalen zijn er dertien in een dozijn, maar De Bernières weet hoe hij een verhaal moet vertellen. Vanaf de eerste bladzijde proportioneert hij anekdotes, dialogen en details zo dat het verhaal op geen enkel moment langdradig wordt, maar wel zoveel vertelt dat je bijna niet anders kunt dan het verhaal zo voor je geestesoog te zien afspelen.

Perspectieven
De Bernières speelt ook knap met verschillende perspectieven. Vooral in het begin zijn deze heel duidelijk van elkaar gescheiden, ook waar het de schrijfstijl betreft. Ieder personage krijgt op die manier letterlijk een eigen stem. Ook spelen gedichten een grote rol in het leven van Rosie en daarmee in de roman. Complimenten voor de vertaler zijn hier dan ook op zijn plaats, de verschillende stemmen zijn goed behouden. Waar de moeder van Rosie praat alsof ze het tegen de koning zelf heeft, houdt Ashbridge, buurjongen en verloofde van Rosie, zijn correspondentie aan het front kort en krachtig: ‘Erbarmelijke geluiden, hartverscheurend. Kogel achterkant hoofd weggerukt, nergens om hem goed neer te leggen.’ Als je dan toch nog één oorlogsroman leest, laat het dan Het stof dat van dromen valt zijn.

[Deze recensie verscheen eerder (2016) op CLEEFT]