Boven mijn eerder blog over deze thriller schreef ik "Hoe actueel kan een verhaal zijn?"
Vanaf de eerste bladzijde heeft het verhaal over een jihadistisch complot me door de spanning aan zich gebonden gehouden. Ik las het boek in een dag uit.

"Zijn voetstappen weerklinken in de donkere steeg. Die oogt minder sfeervol dan daarnet. Het lijkt wel of de duisternis een voorbode is van wat hem te wachten staat."

Niet alleen de spanning is wat me aan het verhaal gebonden hield, maar ook het benadrukken van de manier waarop jonge, onzekere mensen gevangen worden door de radicalen. Vaak zien ze dan uiteindelijk toch de waarheid, maar dan is het al te laat om hun eigen leven te redden.

"Tien minuten lang schreeuwt hij de woede uit zijn lijf. Zijn stem is schor, zijn keel kurkdroog, zijn nekvel schuurt van irritatie. Met tranen in zijn ogen hangt hij willoos in de stoel. Hij kan niet meer schreeuwen, hij heeft geen energie meer. Niks meer."
De personages worden heel geloofwaardig beschreven en je kunt je voorstellen waarom op deze manier gereageerd wordt.

"Twee blanke mannen uit Den Haag raken elk op hun manier betrokken bij een jihadistisch complot om het populairste extreemrechtse partijkopstuk van het land, Gust Dewilde, te vermoorden."
Bovenstaande lees je op de achterflap. Het is de auteur goed gelukt om beide mannen hun verhaal te laten vertellen in 'De aanslag die moest gebeuren'.

De epiloog is kort maar krachtig en hier worden alle puntjes op de i gezet.
Ik heb 'De aanslag die moest gebeuren' graag gelezen en kijk uit naar een volgende thriller van Michiel Janzen.