In de jaren zestig volgde ik intensief de venijnige colums van Piet Grijs en Battus, ofwel Hugo Brandt Cortius in de Volkskrant en Vrij Nederland. Toen zijn zoon Jelle op tevisie verscheen met zijn reportages over Rusland vroeg ik mij af hoe zo’n aardige, wat sullige, maar enthousiaste jongeman paste bij de boosaardige vader die ik meende te kennen.
In het boekje As in tas dat Jelle Brandt Cortius schreef is me dat nu duidelijk geworden. Hij beschrijft een fietstocht met een deel van de as van zijn vader naar de Middelandse zee, waar hij de as uitstrooit Iedere etappe van de fietstocht geeft aanleiding om heel tedere herinneringen op te halen aan de activiteiten die hij met zijn vader ondernam. De fietstocht was een vorm van rouwverwerking voor hem.
Het is een bijzonder aardig boekje geworden dat veel zegt over de vader en de zoon en hun bijzondere relatie.