Vanaf de eerste zin was mijn aandacht getrokken, dit is één van de meerdere expliciete scenes die door het hele verhaal voorkomen. De 11 jarige, naamloze hoofdpersoon wordt volledig geclaimd door haar vriendin Vicky en er ontstaat een duistere vriendschap tussen de twee meiden. Ze blijven loyaal aan elkaar ondanks het protest van haar ouders.

"Vanaf nu worden we dus steeds meer één stuk allebei".

Vicky is een jaloers, sadistisch en manipulatief meisje met een vreemde zweverige moeder, die in een andere wereld lijkt te leven en niet naar haar om kijkt. Verschillende hulpverleners komen regelmatig bij Vicky thuis maar niemand lijkt grip op haar te hebben.


"Ze reikt me haar joint aan, die rook je net als sigaretten maar dan met hoesten"

De korte hoofdstukken worden afgewisseld door fragmenten uit een autopsierapport. Je weet direct dat er iemand dood gaat, alleen nog niet om wie het gaat. Dit geeft het boek wat spanning.

Er zijn veel herkenbare gebeurtenissen en muziek uit de jaren 90 in het verhaal verwerkt en het is erg meeslepend geschreven. Tijdens het lezen vroeg ik me af, wat als je dochter zo beïnvloed wordt door een verkeerde vriendin. Erg heftig!


Door de poëtische schrijfstijl moest ik me soms door de vele woorden heen worstelen, ondanks dat het heel mooi was, iets minder was wat mij betreft duidelijker geweest. Ik merkte dat mijn aandacht soms wat verslapte hierdoor.

Na het lezen had ik nog wel wat vragen maar ik denk dat het de bedoeling van de schrijfster is dat je deze op je eigen manier invult.