'De Slembroucks' van Peter Theunynck leest als een trein(tje). Het verhaal is niet bijzonder origineel, maar dat is niet belangrijk. De stijl die de auteur hanteert, is vertellend van aard maar terzelfdertijd op bepaalde momenten doorspekt van mooie, poëtische beschrijvingen. Zo bijvoorbeeld: 'Zeulend met zijn reiskoffer loopt Gust Duiverkerke uit. Urenlang volgt hij de smalle meanderweg langs de Ijzer, richting zee. De kale populieren stutten als Dorische zuilen het staalblauwe hemelgewelf. De rietkragen wiegen in de wind en de meeuwen drijven als papieren vliegers landinwaarts. Hij voelt zich log en zwaar, niet alleen door die ellendige reiskoffer, maar ook door de rugzak vol onzekerheid die hij overal met zich meesleept. Hij zou alle ballast overboord willen gooien....'
Dit is een oerdegelijke Vlaamse roman, beknopt maar waar ook geen ballast in staat. Alles gaat goed vooruit en humor ontbreekt zeker niet. Alle personages zijn echte archetypes en na enkele hoofdstukken kan je bijna hun reacties voorspellen. Mooi toch ?
Ik mag alleen hopen dat Peter Theunynck het hierbij niet laat en dat we nog meer romans van hem mogen verwachten.