Ik heb eerder twee thrillers gelezen van Judith. Stuk en Oversteek. De eerste vond ik wel goed, over de tweede was ik, vooral door de plot, een stuk minder te spreken.
Ik had vooraf geen hoge verwachtingen. Ik wilde me laten verrassen. En dat gebeurde.

Laat ik starten met de cover van het boek. Een gouden greep. Dat jonge meisje, met die veer: dat komt rechtstreeks uit het verhaal. Mooie kleurstellingen, goede lettertypes. Mooie ondertitel, die perfect weergeeft waar het boek over gaat.
De titel is heel goed gekozen en dekt de lading precies.
Een ander gewaagd en positief uitgepakt punt vind ik de moed van Judith om, na een aantal thrillers, voor een roman te kiezen. Weg van het bekende pad: een hele nieuwe weg inslaan. En wat mij betreft blijft ze voorlopig op deze weg.
Ik vind vooral de beschrijving van de zieke moeder zo raak. Het is allemaal zo mens onterend, al die behandelingen, al dat overgeven, die kaalheid. Je weet het meeste natuurlijk, als lezer, maar het wordt zo duidelijk beschreven dat het er behoorlijk inhakt. Ik had me bijvoorbeeld niet gerealiseerd dat er door de chemo ook een bepaalde geur rond de zieke blijft hangen. Door het boek róók ik hem bijna.
En wat een afschuwelijk afstandelijke opstelling van de medici in Nederland, zeg. Echt of ‘tumor 345’ binnenstapt en niet een vrouw van vlees en bloed met haar angsten en pijnen. De kliniek in België geeft een heel ander beeld: zo kan het dus ook!
Een nadeel van dit alles is wel dat ik erg somber werd van het verhaal en de derde avond ook echt besloot: nu moet (!) hij uit. Maar dat is in feite een compliment aan de auteur.
Ook was ik erg gecharmeerd van de beschrijving van de relatie van de moeder met haar ex-echtgenoot, de vader van David.
Dan nog een compliment over sommige pareltjes van zinnen, twee voorbeelden:
… een plek waar de lucht dik was van radeloosheid. (pag. 45)
Door alles precies te houden zoals het altijd was geweest, zou alles ook weer worden zoals het moest zijn. (pag. 179)
Zo zijn er ook een aantal mooi gevonden en omschreven metaforen gebruikt.

Waarom dan maar 3 sterren uit mijn koker?
Om met het laatste te beginnen: er zijn veel té veel metaforen opgenomen. Dat gaat de lezer, althans mij, erg tegenstaan.
Verder vind ik het verhaal over de moeder, en haar verleden, goed en mooi beschreven, maar ik vind het wel vreemd dat de moeder nooit iets daarvan aan haar zoon David heeft verteld. Dit is des te vreemder, nu zij toch een heel hechte band hebben. Dat en hoe David vervolgens iets uit het verleden van zijn moeder ontdekt, vind ik ook niet erg logisch en integer. In het bijzonder verbaasde ik me er over dat David het vervolgens met zijn moeder op haar sterfbed bespreekt. Je zou toch denken dat ze het niet voor niets in die 34 jaar nooit aan David heeft verteld, dus laat haar dan in de waan dat haar geheim veilig is gebleven. Dat David het met de beste bedoelingen vertelt maakt het voor mij niet anders.
Ten slotte vind ik de hele verhaallijn over Penny, de eerste liefde van David en Yvanka (een meisje van 12 jaar oud) en haar vriendin Chantal erg ongeloofwaardig. Die lijn had voor mij geschrapt mogen worden.
Daarom dus drie (dikke) sterren. En de hoop dat Judith nog een keer voor een roman zal gaan, zodat zij zich nog kan verbeteren.