Eindelijk worden mijn verwachtingen ingelost. Na 2 boeken die ik als ongeloofwaardig ervoer, komt dit verhaal terug op het niveau van het eerste boek van de Wallander-reeks: een politieroman van het zuiverste soort, met een geloofwaardig hoofdpersonage, die ondanks vele twijfels, een gedreven speurder is.

In het begin van dit verhaal is Wallander vastbesloten zijn politiecarriere op te geven, maar de moord op een kennis van hem maakt dat hij terugkeert naar zijn collega's. Hier vindt hij een ook een nieuwe pientere collega, waar hij het professioneel zeer goed mee kan vinden, en hun zoektocht naar de moordenaar wordt door de schrijver aangegrepen om een paar pijnpunten van de maatschappij onder de aandacht te brengen: de onderbezetting van het politie-apparaat; de globalisering van de economie; de organenhandel en de bijna onschendbaarheid van de rijke weldoener passeren de revue.

Dit alles wordt gebracht in de typische Mankell stijl, die enerzijds, als een journalist, bijna klinisch, verslag uitbrengt van het onderzoek, op een manier alsof je zelf rondloopt op het politiebureau, en anderzijds erover waakt dat zijn personages menselijk blijven. Het blijkt telkens maar weer dat ze één voor één wel wat problemen uit het verleden meedragen, en dat dit verleden hun handelingen beïnvloed. Deze diepgang valt je waarschijnlijk niet zo op als je de reeks niet in volgorde leest, wat trouwens zonder probleem kan, maar deze evolutie doorheen de serie geeft toch een meerwaarde aan het geheel, die maakt dat de personages mensen uit de straat zouden kunnen zijn.

Dit boek - voor mij een waardig afsluiter van leesjaar 2005 - is een maatstaf in het genre, een juweeltje, een boek dat je moet gelezen hebben. Ik kijk al uit naar het volgende verhaal in de reeks.