‘Blitzsucces voor thrillerdebuut Paula Hawkins’, ‘Een geweldige thriller’, ‘Eng als een treinongeluk… en net zo adembenemend!’, ‘De hype van 2015’… Enkel lovende commentaren over de debuutthriller van Paula Hawkins. Die natuurlijk niet onterecht zijn.

Het meisje in de trein is de nummer 1 bestseller uit Engeland en Amerika en er zijn wereldwijd meer dan 1,5 miljoen exemplaren van verkocht. Ze doet het niet slecht, die Paula Hawkins. Na lange tijd over financiële zaken te schrijven, scheert de 42-jarige schrijfster hoge toppen met haar eerste thriller. Ook in België verdwijnt het boek vliegensvlug uit de rekken. Het boek verscheen midden 2015. Hawkins haalde inspiratie uit de dagelijkse treinritten naar Londen. Het boek is een psychologische thriller, fantasielevens en duistere gedachten spelen de hoofdrol in het verhaal.

Het verhaal wordt verteld door drie vrouwen: Anna, Rachel en Megan. Rachel speelt de belangrijkste rol in het verhaal, zij is het meisje in de trein. Ze heeft veel fantasie. Rachel is verslaafd aan alcohol door de breuk met haar ex-man Tom. Rachel zit diep in de put, ze vult haar dagen met op de trein naar Londen rijden en drinken. Elke dag stopt de trein op dezelfde plek, Rachel heeft dan een prachtig zicht in het leven van Megan en Scott. Elke dag ziet ze hen op hun terras zitten. Ze heeft hen zelfs tot Jess en Jason gedoopt, aangezien ze hun namen niet kent. Rachel beeldt zich elke keer weer in hoe perfect hun leven is. Op een dag verdwijnt Megan op een heel mysterieuze manier. Rachel verneemt dit en gaat naar de politie omdat ze informatie heeft, maar door haar alcoholverslaving kan ze zich niet meer herinneren wat er juist gebeurd is.

Megan is de tweede verteller in het boek. Ze lijkt het perfecte leven te leiden, maar eigenlijk weet ze zelf niet wat ze wil. Op een dag verdwijnt Megan, ‘Jess’ zoals Rachel ze noemt. Zij ziet Megan als een perfecte vrouw met een mooi leven, maar eigenlijk is ze een persoon met een duister verleden en dit achtervolgt haar nog tot op de dag van vandaag. Ze speelt overspel, haat kinderen, maar toch is ze babysit bij Anna en Tom.

Zo komen we terecht bij Anna, zij vertelt haar deel in het boek. Anna is de vrouw van Tom, wiens minnares ze was toen Tom en Rachel nog getrouwd waren. Anna is niet het belangrijkste personage uit het boek. Ze geeft haar visie op Rachel die altijd belt wanneer ze gedronken heeft en op Megan, die de babysit was van haar kind.

Door de drie verschillende personages die afwisselend vertellen, is het verhaal soms moeilijk te volgen. Dit zorgt er wel voor dat we altijd met ons hoofd bij het boek blijven en dat we intensiever meeleven met het verhaal. Doordat elke vrouw een ander verhaal verteld, wordt het boek nog spannender. We weten niet wie de waarheid spreekt, of er dingen worden achtergehouden of dat er dingen verdraaid worden.

Rachel lijdt aan geheugenverlies door haar alcoholmisbruik. Soms komen er herinneringen over de bewuste avond terug in haar op en dit zorgt voor spannende flashbacks. De waarheid komt stap voor stap aan het licht en dit maakt het boek net zo mysterieus en spannend.
De drie verhalen van de vrouwen staan eerst voor een groot deel apart van elkaar. Ze hebben amper iets met elkaar te maken. Op het einde van het boek wordt duidelijk dat de verhalen van de vrouwen allemaal samenhangen.

Het boek draait rond duistere gedachten en psychische stoornissen. Deze geven de werkelijkheid goed weer. Zo is geheugenverlies een logisch gevolg van alcoholmisbruik. Rachel is hier duidelijk een slachtoffer van. Ze is depressief en lusteloos, wat ook een gevolg is van een overmatig gebruik van alcohol. Ook Megan heeft het psychisch moeilijk. Ze heeft de drang om vreemd te gaan, zo wil ze controle hebben. In haar huwelijk heeft Scott de controle want hij leest haar e-mails. In haar affaire wil zij de controle hebben, ze kickt op vreemdgaan. Al deze verhoudingen vormen een rode draad in het verhaal, dus ook de afloop heeft hier mee te maken.

Het meisje in de trein is een vlot geschreven thriller die me helemaal op het verkeerde spoor zette. De personages zijn alles behalve perfect, wat het boek zo realistisch maakt. ‘Een geweldige thriller’ is dus helemaal terecht.