Met dit verhaal treedt Linda Wallander in de voetsporen van haar vader. Eigenlijk betreft het een ‘overgangs’boek waarbij de lezer ruimschoots de tijd krijgt om ‘af te kicken’ van de Kurt Wallanderreeks en te wennen aan de nieuwe protagonist: dochter Linda. Henning Mankell laat Linda in dit verhaal bij haar vader inwonen. Dit stelt niet alleen Kurt en Linda in staat hun vader-dochterrelatie op te krikken, maar zo kan ook de lezer geleidelijk aan afscheid nemen van Kurt. Bovendien vertelt Linda de lezer ook druppelsgewijs enkele minder fraaie trekjes van haar vader (woedeuitbarstingen, ...) waardoor de ware Wallanderaanbidder hem van zijn heldensokkel kan halen en hem weer een gewone sterveling kan laten worden. Een nieuwe held(in) dient zich immers aan ...

Hoewel in Voor de vorst Kurt Wallander officieel nog steeds dé speurder is, krijgt Linda van haar vader de kans om actief deel te nemen aan het onderzoek omdat ze er via haar vriendinnen rechtstreeks bij betrokken raakt. Linda zelf zal echter pas binnen enkele weken haar uniform aantrekken ... Deze techniek kenden we al uit De terugkeer van de dansleraar waar Stefan Lindman ‘buiten dienstverband’ toch een hele zaak oplost. Heel mooi is trouwens dat diezelfde Stefan Lindman in dit verhaal op de proppen komt en deel uitmaakt van het speurdersteam (bovendien blijkt het zelfs bijzonder goed te klikken met Linda). Omdat het uiteindelijk om een nieuwe reeks gaat rond dochter Linda is zij het uiteindelijk die haar vader de sleutels aanreikt die tot de opheldering van de zaak leiden.

Verder besteedt Mankell veel aandacht aan het tot uiting laten komen van de verschillen tussen Linda en Kurt, maar nog veel meer aan de gelijkenissen tussen beiden. Zo laat hij ook Linda op eigen houtje opereren en was dat nu precies niet het handelsmerk van Kurt? Knap is wel dat hij het verhaal een ‘vrouwelijke’ toets weet mee te geven omdat de lezer geacht wordt Linda’s denkpatroon te volgen.

Na een wat dralend begin, komt het verhaal uiteindelijk nog van de grond maar wordt mijns inziens te veel afgeremd door de aandacht die Mankell wil besteden aan de rolverdeling tussen Linda en Kurt. De aandachtige lezer vindt in het plot al vlug verwijzingen naar “Al Qaida” en “9/11” waar aan het einde van het verhaal ook expliciet naar verwezen wordt. Alleen zijn de terroristen hier sekteleden en wordt het WTC vervangen door 2 kerken.

Al bij al blijft Voor de vorst een “Wallander” maar dan gezien door de ogen van Linda. Benieuwd of Kurt in de volgende banden helemaal op de achtergrond verdwijnt ...