Voor de kust van Bretagne ligt het idyllische eilandje Île de Croix. Samen met haar vriend Clovis runt Kim daar Maison de la Presse. Sinds het overlijden van haar moeder is de band met haar oma heel intens. De schok is dan ook groot wanneer oma een beslissing neemt waardoor Kim totaal uit het veld is geslagen en het leven tot dat moment in twijfel trekt. Om haar gedachten op orde te krijgen en ademruimte te creëren besluit ze tijdelijk een baan aan te nemen als gezelschapsdame van een bejaarde vrouw in Antibes. Bij kennismaking met Gilonne en Côme is er meteen sprake van een klik. Hij is charmant en zorgzaam, zij is een praatgrage glamoureuze dame op leeftijd met een uitgesproken karakter. Door haar dementie is het niet langer verantwoord haar alleen te laten en Côme wil graag dat Kim bij zijn moeder blijft. In de weekenden komt hij zijn moeder opzoeken en hun band is hartverwarmend. Hierdoor beseft Kim ook wat ze mist en heeft achtergelaten thuis. Een telefoontje van een vriendin van Gilonne gooit ineens alles om.

Door wat er met haar oma is gebeurd krijgt Kim ongevraagd een spiegel voorgehouden. Was haar oma soms bang om ouder te worden en voor alles wat daarbij komt kijken? Waarom heeft ze niet meer rekening gehouden met Kim, of heeft ze dat juist wel gedaan? Door de baan bij Gilonne aan te nemen hoopt ze niet alleen wat rust te krijgen maar ook antwoorden op deze vragen te vinden. Maar behalve dat vindt ze echter zoveel meer. De flamboyante Gilonne en de raadsels rondom haar persoon houden Kim flink bezig. Ze is nieuwsgierig geworden naar het leven en de geschiedenis van Gilonne en tegen beter weten in duikt ze in het verleden.

De auteur heeft een basaal vraagstuk uitvergroot en gaat samen met jou als lezer en Kim op zoek naar een aantal antwoorden. Vragen die we allemaal wel hebben op zijn tijd. Hoe worden we ouder, kunnen we voor onszelf blijven zorgen of zijn we aangewezen op de zorg van anderen? En is het van belang wie die zorg dan op zich neemt, zolang er sprake is van houden van, maakt dat dan iets uit? Eenvoudige en menselijke vraagstukken waarop we vaak geen kant-en-klaar antwoord hebben, voor Kim geldt dat net zo. Dát menselijke aspect maakt dit boek, ondanks een aantal opmerkelijke invalshoeken, heel herkenbaar en laagdrempelig. De basisbehoeften in het leven, de drang naar liefde en warmte, zijn mooi neergezet. Dat Kim deze omweg nodig heeft om antwoorden te vinden op haar vragen en weer verder te kunnen heeft de auteur op een originele manier in een verhaalvorm gegoten.

Aan originaliteit dus geen gebrek in dit boek. De auteur beschrijft bijzondere anekdotes vanuit perspectieven die alleen in sprookjes voorkomen. Aan het woord komen namelijk een koffiezetapparaat en koelkast, hal, spiegel en De Lippenstift. Raar? Nee. Deze gebruiksvoorwerpen zijn al jaren in het leven van Gilonne en delen met haar een bewogen geschiedenis. Het gaat dan ook over hun ‘persoonlijke’ band met haar en ze geven daardoor op een opmerkelijke wijze nog meer verdieping aan haar personage en het rijke leven van Gilonne. Wat ook verfrissend was waren de gebeurtenissen in het verzorgingshuis. De humor die de auteur daar heeft toegepast is filmwaardig, je ziet het zo voor je. Hoe de ouderen elkaar naar het leven staan als het om een vaste zitplaats gaat in de eetzaal. Maar ook dat elitair gedrag zich staande weet te houden ondanks dementie geeft lucht aan het verhaal en doet je glimlachen. Het is zowel vertederend als triest, grappig als wreed. De typische Franse details die continu aanwezig zijn maken het geheel compleet.

De flashbacks voeren je naar Epernay en naar het verhaal van een jongetje dat het allesbehalve gemakkelijk heeft. Deze verhaallijn is integer en indringend maar het is wel meteen duidelijk om wie het gaat. De mooie metaforen en het vloeiende taalgebruik maken het lezen hiervan echter tot een prachtige aanvulling op het verhaal. De kleuren van het leven laat de pijnlijke kant van liefde zien, van afwijzing en het hunkeren naar bevestiging vanuit het kinderlijk perspectief. Iets dat een leven lang blijft hangen en het karakter van het jochie vormt. Later wordt duidelijk hoe zich dat heeft geopenbaard en dat is weer hartverwarmend.

Zo op het oog hebben de levens van de hoofdpersonages niet direct iets met elkaar van doen maar daar komt mede door de flashbacks verandering in en het effect is verrassend. Dit verhaal zet je aan het denken, het besef waar het over gaat in het leven maakt je haast nederig. Niemand wil eenzaam zijn maar gevonden en vooral gezien worden. Je denkt na over je eigen sterfelijkheid en vrede hebben met leven en de dood. Maar vooral is het een verhaal waarin de zoektocht naar de kern van het leven centraal staat. Zonder zwaarmoedig te worden heeft de auteur dit gegeven mooi vastgepakt.

De kleuren van het leven is een beklijvende en bijzondere roman. 4 sterren.