Het boek maakt deel uit van een serie verhalen over Van Opperdoes en Jacob, die later in Bureau Raampoort weer komen opdraven. Het stramien van het verhaal is hetzelfde als dat van de serie over De Cock en Vledder, dat alleen door Baantjer werd geschreven. Binnen dat stramien doet het boek wat je ervan kunt verwachten: geen literaire hoogstandjes, geen verhaal om je hartslag omhoog te helpen, geen psychologische analyses of iets dergelijks.
Een verschil met de reeks over De Cock is dat, waarschijnlijk door invloed van De Waal, het taalgebruik iets losser is en er hier en daar taalgrapjes instaan. Ook zijn de mensen in de Jordaan wat moderner dan in het aloude bureau op de Warmoesstraat. Boeiend is bijvoorbeeld het gesprek met de kunsthandelaar.

Waar de titel op slaat: geen idee. Alle titels in de serie lijken spreekwoorden te zijn.

Zoals de introductie al aangeeft, wordt er een mobiele telefoon gevonden in de Jordaan. Iemand belt ernaar, waarna er van een vermissing sprake is. Een schaakspel tussen de rechercheurs en de misdadigers en de verdachten begint.
Opvallend vond ik dat de 'dader' ergens gezocht moet worden waar dat bij De Cock vermoedelijk niet gevonden zou worden. Hier en daar heeft het verhaal zelfs trekjes van het werk van Thomas Ross. Op zich zag ik het wel aankomen, volgens mij is hetzelfde idee een keer gebruikt in een van de afleveringen van Baantjer.
Toch moet dit verhaal -of überhaupt een verhaal van Baantjer- het niet hebben van de spanning. Vrijwel alle verhalen van Baantjer gaan over menselijkheid, menselijkheid in het politievak, over menselijke relaties en menselijke gevoelens. Verdachten en slachtoffers hebben ook in dit verhaal een verleden dat tot keuzes dwingt. Een mooi voorbeeld hiervan is de omgang tussen Van Opperdoes en verdachte Harry.

Omdat beide schrijvers uit het politievak komen, kun je als lezer wat opsteken van de werkwijze van de politie - met name de technische kanten ervan.

Een nadeel van het boek vond ik dat het steeds over lekker eten ging, daar krijg je trek van...