Een uitzonderlijk warme augustusmaand in Zweden plaatst Kurt Wallander en zijn ploeg voor een al even uitzonderlijk dossier. Een seriemoordenaar die het niet hebben kan dat mensen gelukkig zijn, vermoordt drie jongeren die het midzomerfeest vieren. Wanneer ook Wallanders collega Svedberg één van de slachtoffers wordt, zijn de speurders meer dan ooit van plan de dader te snappen. De man die ze zoeken is hen echter telkens een stapje voor. Meer zelfs, meerdere keren heeft Wallander het gevoel dat de man hén in de gaten houdt ... Wanneer later ook een trouwpaar en hun fotograaf worden vermoord, lijkt Wallander de trappers in het onderzoek te verliezen en is zijn zelfkritiek aan zijn leiderschap groter dan ooit. Op slechts 100 pagina’s voor het slot - het boek telt 602 bladzijden - slagen de speurders erin de dader -die een in vrouw verklede man blijkt te zijn - te ontmaskeren, maar hem effectief te pakken krijgen, lukt hen nog steeds niet. Knap denk- en speurwerk lijkt hen bovendien geen stap verder te brengen. Uiteindelijk is het Wallander die de dader als bij toeval in de armen loopt en hem in een bijzonder boeiende passage op zijn eentje inrekent. Na een uitzonderlijk warme augustusmaand begint het eindelijk te regenen in Skane en kondigt de herfst zich aan.

Mankell weet Wallanders gedachten ook in dit 6de boek haarscherp te verwoorden. Als een rasecht misdaadauteur weet hij net dié informatie op de lezer (en bij nader inzien eigenlijk op Wallander) los te laten die nodig is om telkens een stapje verder te komen. Met een perfect gevoel voor timing houdt Mankell het verhaal spannend. Na elk afgewend gevaar, gluurt alweer een nieuw noodlottig feit om het hoekje.

Ook de persoonlijke verhaallijn van het personage Wallander houdt iets onheilspellends in: zal hij zichzelf en zijn gezondheid blijven verwaarlozen? Zal Wallander de politie uiteindelijk dan toch de rug toekeren? Hoelang houdt hij het allemaal nog vol? Dit gevoel wordt ten top gedreven wanneer Wallander de volgende prooi van de seriemoordenaar blijkt te zijn.

Mooi zijn ook de verschuivingen binnen zijn speurdersploeg. Met het verlies van Svedberg kunnen Martinson en Nyberg op meer sympathie en waardering van Wallander rekenen. Ook Ann-Britt wordt steeds vaker Wallanders gesprekspartner. Steeds meer ziet hij hen als collega’s en niet als ‘medewerkers’ die aan hen moeten gehoorzamen. Het feit dat Baiba Liepa hem in het boek blijkbaar definitief de rug toekeert, zijn ex zal hertrouwen en het gebrek aan tijd voor zijn dochter Linda en receptioniste Ebba, geven Kurt Wallanders personage nog dat beetje extra ‘eenzaamheid’ waarin hij zo al baadt. Als lichtpuntje verschijnt echter een nieuwe vriend aan de kim: postman Lennart Westin.

Heel mooi is de epiloog waarin Wallander spreekt als mens en politieman en de Zweedse maatschappij analyseert. Benieuwd hoe het Wallander in zijn volgende avonturen zal vergaan ...