Verbluffend! En het verhaal én de verteltrant zijn meeslepend. Met een schrijfstijl waar vaart achter zit vertelt de auteur het verhaal van Jelmer, een werkloze veertiger (ex-leraar) die volledig vervreemd is van zijn echtgenote Paula (een arts die er een buitenechtelijke relatie op nahoudt met een collega-arts). Bovendien wordt Jelmer door een samenloop van omstandigheden (en a.h.w. ‘op uitnodiging’) opnieuw verliefd op een jeugdliefde, Daphne (operazangeres) en echtgenote van zijn studievriend, Nico Sibelijn. Terwijl Nico Sibelijn een blitzcarrière maakt als paleontholoog (en zodanig door zijn beroepsbezigheden opgeslorpt wordt dat hij niet ziet wat onder zijn ogen gebeurt), slijt Jelmer, eveneens paleontholoog van opleiding, zijn dagen thuis op zijn woonboot. The “winner” versus the loser (hoewel Nico de absolute look van de nerd heeft). Er volgt een hele periode waarin Jelmer en Daphne elkaar heimelijk d.m.v. brieven en telefoongesprekken het hof maken. Deze balts wordt tot een hoogtepunt gedreven wanneer Daphne en Jelmer elkaar ontmoeten in een hotel. Alhoewel er helemaal niets opzienbarends gebeurt, betekent deze ontmoeting het keerpunt in het boek. Zowel voor de heimelijke platonische relatie tussen Jelmer en Daphne (die vanaf dat moment serieus verwatert) als voor de beide huwelijken (Jelmer en Paula gaan uit elkaar; Nico krijgt lucht van de affaire en wordt hartstochtelijk jaloers terwijl diens carrière erdoor gebroken wordt). Merkwaardig genoeg komt Jelmer gesterkt uit deze geschiedenis alhoewel zijn buitenechtelijke ‘relatie’ met Daphne hem op alle vlakken heeft geknakt: “Ik was niet gewond. Niet lichamelijk althans” (slotzin), terwijl het voor de 2 protagonisten een waar neergangsverhaal wordt: Nico schiet zijn echtgenote neer en wordt vastgezet.

Geheime kamers is een absoluut meesterwerk! Een roman in de echte zin van het woord. Geen intellectualistische hoogdraverij, geen spielerei, maar een meesterlijk verteld epos van (een) onmogelijke liefde(s).

Winnaar gouden Uil 2001.
Multatuliprijs 2001