'Ik heb twaalf jongens gepijpt in Magaluf. Tot nu toe hebben drieëntwintigduizend zesennegentig mensen me dat zien doen. Onder wie misschien mijn moeder, mijn vader, mijn zusje, mijn oma, mijn andere oma, mijn opa, mijn baas, mijn biologieleraar en James, mijn vriendje van de afgelopen zes weken.' (pg. 5)

De eerste regels vallen je direct rauw op je dak. Het boek begint met Su-Ju die vanuit haar perspectief, in de ik-persoon, vertelt wat er gebeurd is in Magaluf. Het volgende hoofdstuk wordt vanuit het perspectief van haar moeder Ruth, die een succesvolle rechter is, vertelt. En Ruth is woest en wil dat diegene die het filmpje online zette gestraft wordt. Al gauw blijkt echter dat er geen enkele wet overtreden werd en transformeert ze van een gerespecteerde Lady Sheriff in een op wraak beluste moeder. Ook naar Leah stelt ze zich, voor het aanmoedigen en achterlaten van Su, verwijtend op en haar altijd al moeilijke relatie met haar biologische dochter bereikt een nieuw dieptepunt.

'Ik heb geloof ik altijd al geweten dat Leah raar deed als het om mama ging, maar ik wist niet dat ze bang voor haar was. Wat een gezin, hé? Ik ben bang voor Leah en Leah is bang voor mama en mama is bang voor mij, en zo draaien we in een oestrogeenkringetje rond.' (pg. 129/130)

FitzGerald heeft een no-nonsense schrijfstijl waar je even moet aan wennen maar het werkt wel. Minutieus legt ze de pijnpunten, de breuklijnen en de kleinzielige jaloezie in een schijnbaar gelukkig gezin bloot. Het filmpje brengt immers niet alleen Su in de problemen, het heeft ook op de rest van haar familie een niet te onderschatten impact: Ruth's gezag in de rechtbank komt op losse schroeven te staan, haar anders zo beminnelijke vader raakt overspannen en haar zusje Leah wordt verteerd door schuldgevoel.

Jammer genoeg houdt FitzGerald deze lijn niet tot op het einde vol. Eens alles bloot ligt en alles eruit is gehaald wat er uit te halen valt knoopt ze alle losse eindjes aan elkaar in een weinig geloofwaardig plot. Wat ik ook mis is de moeizaamheid waarmee mensen na een dieptepunt weer overeind krabbelen, vooral het personage van Su heeft wat dat betreft te weinig diepgang.