Het verhaal gaat over Rachel, die elke dag voor haar werk met de trein reist. Ze fantaseert over het stel dat aan het spoor woont en waar ze elke keer op uit kijkt. In deze straat heeft ze gewoond met haar ex-man Tom. Ze noemt hem Jason en haar Jess, ze weet hun echte namen niet. Het lijkt in haar ogen het perfecte stel. Als ze op een dag iets vreemds ziet in de tuin van Jason en Jess en Jess (Megan) vermist blijkt te zijn, gaat ze naar de politie met haar verhaal. Geloven ze haar? Ze is immers alcoholiste en spoort niet helemaal.. Ze raakt verwikkeld in allerlei gebeurtenissen. Wie kan ze vertrouwen?
Het verhaal wordt verteld door de drie vrouwelijke karakters uit het boek, die elke vanuit de ik-vorm hun verhaal doen wat erg lastig en onplezierig leest. In het begin raak je steeds de draad kwijt. De hoofdstukken zijn kort en het lettertype is ook prettig maar de opbouw van het boek, in een soort dagboekvorm is minder. De verhaallijnen lopen niet naast elkaar en ook niet doorelkaar, waardoor je echt het niet goed kan volgen. Veel spanning zit er niet in het boek , het is tot ver over de helft ronduit saai, daarna komt er iets meer vaart in. De laatste 60 pagina’s zijn de beste van het boek.
Rachel is een persoon waar je je wel in kan verplaatsen maar omdat ze alcoholiste en niet helemaal fris is, heb ik er niks mee. Met Anna kon ik me het best identificeren. Het is niet echt een spannende thriller, meer een psychologisch verhaal met thrillerelementen erin.
Het plot is anders dan ik had gedacht, dat dan weer wel. Daar heeft de schrijfster me om de tuin geleid..
Ik begrijp eerlijk gezegd de hype rond dit boek niet. Heel lang zat ik op 2,5 sterren maar door het plot zijn het er net 3 geworden.