Dit boek. Dit rare boek. Het wordt verteld vanuit het perspectief van een vrouw in coma. Al lijkt het meer weg te hebben van locked-in syndroom.
Ook in dit verhaal is niets wat het lijkt. Het verhaal gaat van heden, naar paar dagen geleden en verder terug naar dagboekfragmenten als meisje van 11 .
Het is verbazend pakkend geschreven, zeker omdat in grote delen van het boek de hoofdpersoon alleen maar passief kan meeluisteren. Het deed me regelmatig denken aan een van de eerste films van Kate Winslet, 'Heavenly Creatures'. Ik denk dat ik het einde begrijp. Als van dit boek een film gemaakt zou worden, zou ik zeker naar de bioscoop gaan. Op Goodreads zag ik veel 5 sterren beoordelingen en misschien moet ik het nog even verder laten sudderen. Ik heb er zeker niet zo van genoten als van Harry Potter of andere boeken die van mij vijf sterren krijgen. Komt dat door het vervelende gevoel dat het boek regelmatig opriep of is het echt minder goed? Op een gegeven moment wilde ik zo graag de ontknoping horen dat ik trapsgewijs het boek steeds sneller ben gaan afspelen. Ik eindigde op de snelste stand 2x zo snel.