Dik is slecht, mager is goed. Einde verhaal. Dat is de visie die ons van kleinsaf is ingeprent, en dat is wat we ook onszelf voorhouden. In Knap voor een Dik Meisje kaart Tatjana Almuli dit topic aan. Zelf is zij iemand die al van kinds af dikker was dan de norm, en bij wie de strijd met gewicht steeds haar leven heeft gedomineerd. In haar boek getuigt ze heel eerlijk over hoe dit haar als mens heeft gevormd. Hoe opmerkingen haar hebben geraakt, welk gevoel afvallen haar gaf, hoe ze in het reality programma Obese terecht kwam, hoe ze liefde en erkenning zocht, hoe ze zichzelf saboteerde, hoe ze langzaam haar lichaam heeft leren aanvaarden.

Ik vind het positief dat vandaag de dag de ruimte bestaat om dit verhaal te vertellen. Almuli vertegenwoordigt een belangrijke stem in een debat waar er toch vaak nog over de hoofden van de betrokkenen heen wordt gepraat.

Als ik puur naar de opbouw van Knap voor een Dik Meisje kijk, moet ik wel toegeven dat ik het gevoel kreeg dat men te veel heeft willen doen op te weinig pagina’s. Dit boek is enerzijds een memoire, maar naar het einde toe werden ineens ook enkele experten aan het woord gelaten, kwamen er getuigenissen van andere dikke mensen tussen gefietst en werd ook wat wetenschappelijk onderzoek op tafel gelegd. In mijn ogen heeft Almuli hier te veel geprobeerd om alles tegelijkertijd verteld te krijgen, en verdween daardoor de focus. Dit neemt niet weg dat wat wel verteld wordt enorm van belang is. Het boek lijkt me dan ook een goed startpunt voor iedereen die zich wil inlezen in dit thema.