Een tijdje terug had uitgeverij Atlas Contact een leuke win-actie. Ze plaatsten omslagen in een gehaakte versie waarna volgers mochten raden welk boek het was. Ik was een gelukkig rader en niet veel later viel deze verhalenbundel met een bloederige Jerry Hormone in mijn brievenbus. Eigenlijk kan ik helemaal niet tegen bloed, misschien dat ik daarom meteen wist om welke bundel het ging, maar er is nog altijd het cliché dat je een boek niet moet beoordelen op de buitenkant.

Ik kan iedere hematofoob geruststellen: de verhalen zijn een stuk minder bloederig dan het omslag doet vermoeden. Vrolijk is daarentegen ook geen goede omschrijving voor de inhoud van de korte verhalen. Ze gaan vaak over mensen die we direct of indirect kennen, zoals kinderen met autisme, alleenstaande moeders of alcoholisten. Maar ook onderwerpen waar een groter taboe op rust, bijvoorbeeld het eten van cavia’s en kinderen die zich aan elkaar vergrijpen, komen voorbij in "Het is maar bloed". En dit allemaal met een vleugje humor, waardoor je soms voor een dilemma komt te staan: mag ik hierom lachen of niet?

In plaats van een korte samenvatting over de verhalen staan er twee foto’s met een korte tekst op de achterkant van deze bundel. De zinnen van normale boeken worden vergeleken met spaghettislierten, terwijl de zinnen in Het is maar bloed als spijkers zouden zijn. Hormone maakt inderdaad geen gebruik van overbodige woorden of poëtische zinnen en de verhalen zijn dan vaak ook kort, maar krachtig, zoals de gemiddelde spijker dat ook is.

Deze verhalenbundel is Hormones, die in het dagelijks leven gewoon Jeroen Aalbers heet, eerste bundel voor volwassenen. Hiervoor schreef hij al de Borre-serie voor kinderen en is hij muzikant. Dit zie je terug in "Het is maar bloed": rock-‘n’-roll in jip-en-janneketaal.

Er is één ding dat je wel moet doen bij deze op het eerste oog nihilistische verhalen over de ellende van de mens: tussen de regels door lezen. Een goed kort verhaal zegt namelijk meer dan wat er letterlijk staat en dat is precies wat de vijftien verhalen in "Het is maar bloed" doen.