Eerste indruk: Prachtig. Het boek is net iets groter dan normaal, maar heeft nog steeds een groot aantal bladzijden. Perfect dus. De dustcover haalde ik er de hele tijd af, omdat ik hem te mooi vond om te beschadigen. En ik kon de hele tijd naar het boek blijven kijken. Die letters, die gewoon glimmend geel op een grijze matte achtergrond waren, leken net te gloeien! Toen ik het boek opensloeg zag ik dat de regels erg ver uit elkaar stonden. Ik dacht dat ik me daaraan zou gaan storen, maar ik had er geen last van. Eigenlijk leest dat best fijn.

Het boek werd vanuit twee perspectieven verteld: vanuit Laia en vanuit Elias. Bij sommige boeken heb je soms twee hoofdstukken achter elkaar van dezelfde persoon. Dat was bij dit boek niet zo. Overzichtelijk, maar soms werd ik echt helemaal gek! Ieder hoofdstuk eindigde op een moment wanneer je het echt even niet kon hebben. Het enige wat ik dacht was dan: En nu moet ik een heel hoofdstuk lezen voordat ik weet hoe het met Elias verdergaat! Of met Laia, natuurlijk! Toch bleef ik rustig lezen (met veel moeite), want ik wilde ieder detail opzuigen.

Er zit een hele vage liefdesdriehoek in dit verhaal. Wat zeg ik? Twéé hele vage liefdesdriehoeken! En ze zijn met elkaar vermengd. Je hebt Elias die in de war raakt door Laia en Helene, maar Laia heeft het gevoel dat ze moet kiezen tussen Elias en Keenan. Wat ik zou kiezen? Geen idee. Wat ik wel weet is dat met je beste vriend echt vriendschap-verwoestend is (Hermione en Ron zijn gewoon te fabulous, kan ik niks aan doen), dus Elias en Helene valt af. Elias moet dus voor Laia kiezen. Maar Keenan is gewoon cool, dus Laia moet voor Keenan kiezen. Oké, ik maak van twee vage liefdesdriehoeken één onmogelijke. Laat ook maar… :’D Maar gelukkig speelt de romantiek geen hele grote rol. Nou, het speelt wel een grote rol, maar omdat de personages zelf over het algemeen niet willen toegeven wat ze voor elkaar voelen schopt de liefde niet het hele verhaal door de war.

Het einde was fantastisch, maar nu moeten we nog… *zoekt het op* …tot april 2016 wachten. Volgens mij. Valt wel mee, toch? Op 29 april ben ik jarig, dus ik weet al een prachtig cadeau voor mijn 14e verjaardag: A Torch Against The Night. En ik hoop dat we het verhaal van Helene kunnen blijven volgen, want ik wil natuurlijk wel weten wat ze gaat doen, nu ze vastzit aan Marcus, die engerd!

Ik weet niet of je het al doorhad, maar ik vind dit boek fantastisch. Echt prachtig, gewoon. En ik kan geen slechte dingen bedenken. Een prachtige wereld, personages waarbij ik me heel erg goed kon inleven, niet al te veel romantiek, mooie cover, veel bladzijden… Gewoon perfect!

Lees meer van mijn recensies op https://rabbitbookz.wordpress.com/