Sjoetov, een Russische schrijver die in de steek is gelaten door zijn veel jongere vriendin, keert na twintig jaar in Frankrijk te hebben geleefd, terug naar Rusland. Hij zoekt Jana op, de vrouw waarmee hij dertig jaar geleden in Sint-Petersburg (toen Leningrad) door een herfstig park heeft gewandeld. Hij droomt ervan terug te keren naar dat idyllische moment, maar alles is veranderd. Sint-Petersburg viert op uitbundige wijze het driehonderdjarige bestaan en Jana heeft het druk met haar werk én met haar nieuw in te richten appartement. In een van de kamers ligt een oude man in bed. Jana legt uit wie het is en waarom hij daar ligt: "Ja, die oude man (hij is verlamd aan zijn benen, de arme ziel) die al tien dagen geleden in een bejaardentehuis zou worden opgenomen. [...] Nou ja, overmorgen wordt hij afgevoerd. Nee, ik zeg je, het is net als in dat toneelstuk van Ionesco, weet je nog, een flat waar een lijk ligt waarvan niemand weet hoe hij zich ervan moet ontdoen ??"
Sjoetov houdt de oude man tijdens zijn laatste nacht in het appartement gezelschap. De man vertelt Sjoetov over zijn leven en zijn grote liefde, Mila. Een leven dat zich voor het grootste deel heeft moeten afspelen 'tijdens de Sovjet Unie.'

De schrijver, Andreï Makine, is ook ten tijde van de Sovjet Unie geboren en opgegroeid, maar leeft sinds 1987 in Frankrijk. Het leven van een onbekende man is zijn twaalfde roman. Voor Het Franse testament (1995)ontving hij de Prix Goncourt, de Prix Goncourt des Lycéens én de Prix Médicis. Zijn werk is voor het grootste deel in het Nederlands vertaald. Makine schrijft kaal, zonder opsmuk en is wars van verhalen waarin, zoals hij Sjoetof laat zeggen: "de hoofdpersoon een cynische zenuwpees is die haast heeft om ons van zijn onsmakelijke innerlijke roerselen op de hoogte te stellen. Met dat soort 'innerlijke roerselen' houdt Makine zich inderdaad niet bezig."
Een opvallend kenmerk van zijn schrijven is het veelvuldige gebruik van het beletselteken (...), met name in het begin van het boek. Drie, vier, soms wel vijf keer op een pagina. Helaas werkt dat storend. Niet zozeer vanwege het gebruik - hoewel de meningen daarover nogal verschillen - maar omdat de pagina's er rommelig door ogen. En rommelige pagina's lezen domweg niet prettig. Toch mag het boek daarvoor niet aan de kant gelegd worden, want het verhaal is prachtig. Het is inderdaad niet ingewikkeld, niet qua inhoud en niet qua stijl. Het is mooi door de eenvoud en omdat het met oog voor detail en zorgvuldig verteld wordt. Bovendien heeft Sjoetov meer dan gelijk als hij aan het eind van het boek bedenkt:

"Dat is nu precies waarover geschreven zou moeten worden: over die onbekende vrouwen en die onbekende mannen die van elkaar hielden, maar wier verhaal nooit verteld is."

Tot nu toe, want Makine heeft dat met dit boek op fraaie wijze gedaan ...

Gelezen en gerecenseerd in maart 2012 voor Dizzie.nl