Het schooltje van Auschwitz verteld het verhaal van Helene Hanemann en haar gezin nadat ze vrijwillig naar Auschwitz wordt gedeporteerd omdat ze haar kinderen en man weigert in de steek te laten.

Het verhaal wordt chronologisch verteld en naar het einde toe zitten er ook stukjes in dat uit het dagboek van Helene komen. Daarin schrijft ze al haar gevoelens en gedachten op. Ze gebruikt het dagboek om naar haar man, Johann, te schrijven. Een paar hoofdstukken vanuit het standpunt van Johann had misschien nog meerwaarde aan het boek kunnen geven. Want wat is er nu eigenlijk met hem gebeurt?

De schrijfstijl die gebruikt wordt is luchtig, maar de heftigheid van Auschwitz is toch zichtbaar. De nadruk van het verhaal licht dan ook eerder op hoe er toch hoop kan blijven bestaan in een plaats zoals Auschwitz dan de wreedheden die er hebben plaatsgevonden. De wreedheden die we wel te zien krijgen, tonen ons dan ook hoe moeilijk het moet geweest zijn om ergens hoop te vinden.