In Alleen dapper te zijn volgen we Simone, die wegens depressieve klachten bij een zelfhulpgroep terecht gekomen is. Naar aanleiding van een sessie in die groep, neemt ze de nogal impulsieve beslissing om een paar weken in Afrika te gaan reizen, met een groep (en de inbegrepen nodige irritaties) en met heel beperkt comfort. Om zichzelf beter te leren kennen. Of om weg te vluchten van haar problemen thuis.

De schrijfstijl van Edith Tulp is heel vlot, het (nochtans 476 pagina’s tellende) boek leest als een trein.

Het verhaal speelt zich eerst af in Nederland, dan weer in Afrika, dan terug in Nederland en dan opnieuw in Afrika. De stukken zijn qua lengte niet evenwichtig opgebouwd. Simone trekt zeer snel naar Afrika en het laatste stuk Afrika heeft heel veel inhoudelijke gebeurtenissen, maar beslaat toch een kleiner deel van het boek. Niettemin weet de auteur wel te boeien met de belevenissen van Simone en met de interactie tussen Simone en anderen.
Hoewel de setting en de belevenissen in Afrika een belangrijk deel van het boek vormen, zijn het toch de gedachtegang en ontwikkeling van Simone die de hoofdrol spelen in het boek. Ze heeft bovendien een destructief patroon wat betreft mannen en dat wordt een paar keer heel duidelijk. Ze maakt gedurende het verhaal wel een mooie evolutie door en naar het einde van het boek toe gaat ze erg besluitvaardig handelen. Wat op dat moment ook nodig is.

Wat meer diepgaand mocht uitgewerkt worden is het personage en de gevoelswereld van Simone zelf. Hoewel ze een bepaalde evolutie meemaakt doorheen het boek, mochten er verschillende aspecten van haar persoonlijkheid meer aan bod komen. Het is moeilijk haar te begrijpen en daardoor soms ook een uitdaging om met haar mee te leven. En net dat is essentieel om helemaal in een boek te kunnen verdwijnen, waardoor de lezer nu dus eerder een toeschouwer is die vanop de zijlijn meekijkt, dan echt een deelnemer die in het midden van het verhaal zit.

Conclusie: het boek leest heel vlot, is erg interessant om meer te weten te komen over Afrika, maar de lezer blijft een beetje op zijn honger zitten wat betreft de emotionele kant van de personages.