De Engelse William Wilton wil wel wat, op termijn: de erg mooie erfenis van vader George. Het verwende rotjong woont nog bij zijn stiefvader en moeder; hij heeft nog een oudere zus, Christine. Zij moet buigen voor de aloude familietradities; ze gaat immers niks erven na het overlijden van George. Moeder Joan – al sinds lang gescheiden van haar man – wil ook wel meer dan alleen maar haar graantje meepikken. Dan is het zo ver, pater familias George overlijdt… Nu komt in het testament pas echt de aap uit de mouw; de overledene heeft alles heel keurig vooraf georkestreerd. Lang niet alle familieleden zullen hiermee tevreden zijn.

Het schrijversduo (en tevens echtpaar!) Jan en Rachel van der Lee – Jara Lee – brengt met ‘Het testament’ zijn achtste boek uit. Dit keer een Engels, levensecht familiedrama, gekoppeld aan een misdaadroman. Rijk zal Jara Lee er wellicht niet van worden, maar dit vinden deze twee zeker niet erg. In tegenstelling tot het hoofdpersonage William Wilton. Hij wil zijn schaapjes helemaal op het droge, ten koste van alles en iedereen, als het echt moet.

Een unieke familie zijn de Wiltons zeker niet, ze vormen evenwel een bonte mengelmoes van totaal verschillende karakters. William heeft nog een halfbroer, Glenn, als zijn perfecte tegenhanger. Precies de duidelijk weergegeven typering van de belangrijkste personages maakt het boek zo aantrekkelijk. Voor William en zijn emotieloze moeder draait het allemaal om een potentiële, gigantische erfenis van vader George. Christine daarentegen heeft een grondige hekel aan rijkdom, statussymbolen en uiterlijk vertoon. Glenn is erg sociaal ingesteld en helpt waar hij maar kan.

“De oude schilderijen van haar voorouders hingen nog boven langs de trap. De streng kijkende mensen hadden haar als klein kind altijd een beetje bang gemaakt. Ze had het gevoel dat de ogen haar overal volgden. Waar ze ook ging staan.”

De lezer krijgt alweer een erg toegankelijk verhaal voorgeschoteld, neergeschreven in een ongecompliceerde taal. De korte hoofdstukken en heldere verhaallijn verhogen de leessnelheid. Ook merk je meteen de duidelijke dialogen op. Wat vooral opvalt in ‘Het testament’: de dingen van elke dag. Ook is er – anders zou het geen echte Jara Lee zijn – ruimte voor een portie romantiek.

Een verhaal, waarin de oude tradities keurig worden geprojecteerd op het heden. Tradities, daar kent men in Engeland wel wat van; daarom ook is de setting erg goed uitgekozen. ‘Het testament’ komt eerder traag op gang, de auteurs willen eerst en vooral het kader schetsen en hun personages voorstellen en - waar nodig – meteen ook uitdiepen. Nefast voor de spanning, daarom ook kun je het boek niet bestempelen als een thriller. Triomfeert het geld, de hartstocht, of de pure hechtheid van een familie?