Freya komt na jaren van buitenland terug op haar grondgebied.
Ze is weduwe geworden elders en heeft besloten op IJsland terug te komen.
Men kijkt zijn ogen uit, want de komst van Freya is een revolutie op het eiland.
Zij wordt omschreven als een exotisch exemplaar dat in het moedernest is teruggekeerd.
Dit boek is wat frivoler, aardser dan de andere vertaalde boeken van Baldursdottir, maar prima te lezen. Alle gebeurtenissen worden verteld door een jong meisje uit de gemeenschap, door haar ogen en perspectief nemen we als lezer het dagelijks leven waar. Dit gebeurt met een mengeling van verbazing en zeker ontzag.
De strakke sociale controle op IJsland (waar ook hedendaagse schrijvers als Stefánsson regelmatig over berichten in zijn boeken) is heel beklemmend, maar wordt humoristisch verteld, lijkt daardoor minder bekrompen. Heel veel hoedanigheden van Freya komen langs: haar uiterlijk, kleding, handel en wandel, bewegingen en onbewust houdt zij hen daardoor steeds een spiegel voor.