In de nu al flinke reeks boekjes waarin Arend van Dam zijn lezers in korte verhaaltjes ongemerkt wat geschiedenis bijbrengt, zijn dit keer de oude Egyptenaren aan de beurt. Van Dam brengt echter niet enkel de bekende verhalen, over de vloek van Toetanchamon bijvoorbeeld, maar vertelt ook over gewone mensen en zelfs katten. Dit boekje leest heel vlot zodat het educatieve aspect ervan netjes verstopt zit onder boeiende en zelfs herkenbare verhaaltjes.
Arend van Dam reist graag, maar dan vooral in de tijd: de Vikingen, de Romeinen, maar ook de geschiedenis van Nederland kwamen al aan bod in de reeks ‘Verhaal halen’. De ‘archeoloog van het immaterieel erfgoed’ sprokkelde eerder al verhalen uit heel Europa en zelfs de wereld. In Het land van de farao’s! (met een onnodig en wat misplaatst uitroepteken) wil hij zijn lezer warm maken voor het oude Egypte, alsof het daar nog niet warm genoeg is…
De korte verhalen – die de ideale lengte hebben om zowel voorgelezen als zelf gelezen te kunnen worden – vertellen onder meer over koningin Hatsjepsoet, de Sfinx of de allereerste farao, Narmer. Van Dam let erop zijn hoofdpersonages steeds toegankelijk te maken voor zijn lezers: zo heeft hij het over de jeugd van Narmer. Of verzint hij een heel leven (dat weliswaar kort was) voor het meisje Sensaos, dat op haar zestiende overleed en van wie de mummie bewaard is gebleven.
Interessant is ook hoe Van Dam, waar hij kan, de link met het hier en nu maakt. Zo is de mummie van Sensaos te bekijken in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Kinderen die de mummie er gaan bekijken, zien die dankzij Van Dams verhaaltje allicht met andere ogen. In het museum staat ook een beeldje van een schrijver: wat Van Dam meteen doet fantaseren over de schrijver. Ook in het verhaaltje over de mysterieuze dood van de beroemde jonge farao Toetanchamon citeert hij een archeoloog uit het museum.
Dit verhaal is ook een mooi voorbeeld van hoe Van Dam steeds weer afwisselt in zijn manier van vertellen. Soms een klassiek verhaal met een begin, midden en einde, maar hier is het bijvoorbeeld een korte reeks fictieve interviews met de hoofdrolspelers in de dood van Toetanchamon: de eerste minister, de generaal, de schatbewaarder en de echtgenote. Een ander verhaal, dat over de schrijver, laat hij in de ik-persoon vertellen door het zoontje van de schrijver.
Ook het gebruik van veel dialogen maakt de verhalen erg toegankelijk en vlot leesbaar. Het zijn allerminst saaie geschiedenislessen. Bovendien worden ze luchtig opgesmukt door de frêle, maar kleurrijke pen- en aquareltekeningen van Georgien Overwater, die sinds kort zijn boekjes illustreert en duidelijk ook in het Oudhedenmuseum haar huiswerk is gaan maken. Uiteraard zijn de boekjes slechts fragmentarisch en geen wetenschappelijk verantwoorde uitgaven, maar ze wekken gegarandeerd bij de lezer de interesse om er later meer over te gaan ontdekken en wie weet zelfs ooit het land van de farao’s zelf te gaan bezoeken.