In "La tresse", romandebuut van de Franse scenarioschrijfster Laetitia Colombani, geraken de levens van drie sterke vrouwen op een onvoorspelbare wijze met elkaar verbonden. Ogenschijnlijk hebben deze drie vrouwen, wonend op drie verschillende continenten, niets met elkaar gemeen, maar als de vlecht is gevlochten, als het werk af is, wordt er een mooi resultaat zichtbaar. Daar waar de delen die handelen over de drie vrouwen in de derde persoon verteld worden zijn de poëtische teksten die tussen de delen verweven zijn in de eerste persoon geschreven. Dit maakt dat de lezer zich wel vragen stelt naar de betekenis van deze lyrische uitwijdingen, maar uiteindelijk vormen zij een wezenlijk deel van de vlecht.
Volgens mij geen grote literatuur, wel een aangenaam tussendoortje met de boodschap dat er nog mensen zijn die willen en kunnen vechten om van hun leven het beste te maken.