‘Vuursteens vleugels is een meeslepende roman over eenzaamheid en zuiverheid, over muziek en liefde.’ Zo belooft de achterflap.

Hoofdpersoon is Erik Vuursteen, een wat wereldvreemde man van midden veertig, van beroep pianostemmer. Terwijl zijn klanten hun heil buitenshuis zoeken, stemt hij de piano. Daarnaast legt hij in het geheim het interieur en de bezittingen van de klant op foto vast. Deze foto’s gebruikt hij voor een boek wat hij aan het schrijven is. Het boek zal nooit af zijn, zo heeft Vuursteen besloten. Het is een open boek, zonder begin en einde.

Tijdens een van zijn stem- en opnamesessies ontmoet hij Pluis: ‘Klik doet het toestel, klik doet de deur, en de fotograaf vraagt zich af of het gezichtje dat plotseling in de zoeker is opgedoken net wel of net niet in digitale code is opgeslagen.’

Terwijl Vuursteen in een seksclub een piano stemt, ontmoet hij Pluis opnieuw en raakt dermate gefascineerd dat hij haar opnieuw opzoekt. Vervolgens ontstaat er langzaam een intieme vriendschap tussen hen.

Als een verhaal mij na zo’n 50 pagina’s niet weet te pakken, leg ik het boek meestal weg. Geen idee waarom ik in dit geval toch heb doorgelezen. In ieder geval was het op bladzijde 203 dat het verhaal eindelijk ging boeien. Vuursteen is aan het fietsen, zijn telefoon gaat, het is zijn nichtje waarmee hij een gesprek aangaat. Ondertussen kijkt hij naar een ruziënd stelletje en nadat hij vermoedt dat de man in kwestie de vrouw zal aanvallen, komt hij in beweging. ‘Voordat Vuursteen weet wat hij doet, heeft hij in één gebaar zijn telefoon op de grond gegooid, zijn tas geopend en zijn stemhamer eruit gehaald, waarna hij koud van woede en misselijk van angst op de man afrent, die nietsvermoedend met zijn rug naar hem toe staat.’

Resumerend vond ik de eerste 200 pagina’s vooral eerder vermoeiend dan meeslepend. De schrijver wist mij daarna dan weer wel tot aan het einde van het boek mee te slepen, waarbij hij in plaats van Vuursteen Pluis in het derde deel aan het woord laat. Dit loopt overigens zoveel soepeler dan de eerste twee delen, dat ik me afvroeg waarom de schrijver niet eerder voor dit vertelperspectief heeft gekozen.