Met de Womens Murder Club heeft James Patterson in 2001, naast Alex Cross en consorten, een succesvol tweede groep hoofdfiguren het levenslicht doen aanschouwen. Lindsay Boxer speelt in De vijfde vrouw, het vijfde boek in deze reeks, wederom de hoofdrol in een zeer spannend verhaal.
In de typerende Patterson-stijl, ontwikkelen zich twee verhaallijnen die volledig los van elkaar staan en die een zware wissel trekken op het vermogen van de sympathieke Lindsay om de misdaden die zich aandienen te ontrafelen. In de eerste verhaallijn worden jonge meisjes op een speciale wijze vermoord. In de tweede verhaallijn overlijden in een vooraanstaand hospitaal onverwacht patiënten die in eerste instantie helemaal niet terminaal leken te zijn. Deze laatste lijn doet in het begin heel even denken aan een medische thriller van Robin Cook.
Lindsay Boxer heeft heel wat problemen om in beide zaken lijn en structuur te ontdekken. Meerdere keren stelt ze zichzelf de vraag of ze verkeerde dingen onderzoekt of dat ze zich zelfs helemaal vergist. Tot een onverwacht aanknopingspunt haar dat ene noodzakelijke lichtpuntje biedt, waarmee ze haar onderzoek in een stroomversnelling kan doen belanden.
Anders dan in eerdere verhalen speelt de vriendinnenclub van Lindsay een ondergeschikte rol in het geheel, maar de dames zijn wel degelijk aanwezig. In de bekende korte hoofdstukken en met een minimum aan woorden weet Patterson weer een maximaal verhaal neer te zetten..
Natuurlijk zou Patterson zichzelf niet zijn als hij op het einde niet voor een verrassing zou weten te zorgen. Er blijkt zich nog een derde verhaallijn ontwikkeld te hebben met een scherpe plotwending. Plotseling blijkt niet alles te zijn waar het in eerste instantie op lijkt.
Een meesterlijk zet, in een wederom meesterlijke thriller, doen Patterson vier sterren verdienen. Het is bovendien een prettige gedachte dat de Womens Murder Club de potentie heeft om een stel aardige boeken voor de Patterson-fans op te leveren.