Santiago Roncagliolo heeft met Félix Chacaltana een hoofdpersoon gecreëerd die je als lezer direct in je hart sluit; hij is trots op zijn (saaie) baan als assistent-archivaris in het Paleis van Justitie, heeft zijn hart op de goede plek, heeft goede manieren, woont nog bij zijn, dominante, moeder en is daardoor enigszins, op een grappige manier, wereldvreemd. Buiten zijn werk heeft hij weinig contacten en zijn enige vriend lijkt hem nu ook te laten zitten; op hun wekelijkse afspraak komt Joaqím namelijk niet opdagen. Bovendien ligt er op zijn bureau ‘een aangifte wegens een administratieve onregelmatigheid betreffende reisbewegingen van grensoverschrijdende aard’. Echter deze is onvolledig ingevuld en dus kan de aangifte niet op de juiste manier worden gearchiveerd; voor de precieze Félix een drama. Lang kan hij er niet over piekeren want al snel komt Félix er achter wat er met zijn vriend is gebeurd en komt zijn tot nu dan rustige leven in een stroomversnelling. Tijdens zijn zoektocht, waarbij hulp uit onverwachte hoek komt, ontdekt Félix dat zijn vriend en de aangifte een verband met elkaar hebben. En zo is daar zondag 25 juni 1978, de dag van de voetbalfinale in Buenos Aires. In Lima (Peru) komt het die dag ook tot een finale, maar die heeft niks met voetbal te maken.
Hoewel er op de cover een voetbal prijkt, is het voetbal en dan specifiek het WK ’78, slechts de achtergrond van deze sterke thriller. Qua opbouw is het een echte whodunit: ieder hoofdstuk eindigt met een cliffhanger en de lezer krijgt stapje voor stapje meer informatie tot de finale in het laatste hoofdstuk. Het decor is in meerdere opzichten het WK ’78. Zo maakt de schrijver bewust gebruik van het feit dat de straten verlaten zijn tijdens de wedstrijden of juist afgeladen met feestvierende supporters ná een wedstrijd. Daarnaast staat het WK ‘78 natuurlijk synoniem met de junta onder leiding van Jorge Videla en zijn militair schrikbewind waaronder talloze Argentijnen zijn verdwenen. Ook dit deel van het WK is een belangrijk onderdeel van het verhaal.
Dus geen verhalen over het schot op de paal van Rensenbrink of de kanonskogels van Arie Haan, maar een meeslepende thriller die tot de laatste bladzijde boeit. En er is nog een Nederlands tintje, want, als we de schrijver mogen geloven waren alle Peruanen tijdens de finale voor Nederland: “Overal hingen Nederlandse vlaggen, louter omdat Nederland tegen de meest gehate natie speelde.”

Recensie verscheen eerder in de rubriek ‘Sport in Druk’ van het Friesch Dagblad.