Het basisgegeven is eens wat anders: een aantal mensen van verschillend pluimage vormt samen de Vrienden van de perfecte misdaad. Elk lid heeft een bijnaam overgenomen van een gekende detectivereeks. De bekendste en onofficieel de leider van de groep is Paco Cortés, zelf schrijver van detectiveromans.

Trapiello besteedt erg veel tijd aan de introductie van de club en haar leden. Vooral Cortés krijgt veel aandacht, met de strubbelingen met zijn uitgever en de moeilijke relatie met zijn ex-vrouw Dora. Daarnaast is er Maigret, ook in het echte leven een politie-inspecteur, als link met de woelige buitenwereld. Het bewind van Franco is net ten einde gekomen, maar waar het nu naartoe moet, is nog ver van duidelijk. De prille democratie ligt nog geregeld onder vuur.

Na een goeie tweederde van het boek, met vooral veel gepalaver, valt er een dode. Een perfecte misdaad, want er kan geen bewijs gevonden worden dat deze of gene schuldig is. Dat feit op zich wijst echter in de richting van de Vrienden, reden waarom Paco Cortés zich geroepen voelt zelf de dader op te zoeken. Uiteindelijk krijgen we zo toch nog een aardige whodunnit, maar niet in die mate dat ik van een perfecte misdaad zou spreken. Intussen blijf ik zoeken naar de perfecte misdaadroman. In De vrienden van de perfecte misdaad heb ik hem alvast niet gevonden. Toch nog nipt drie sterren.