Gruwelijk, afschuwelijk, naargeestig. Zo maar wat termen die van toepassing zijn op de roman De kinderen van de kolonel, geschreven door Mahmud Doulatabadi. Maar ook: indringend, treffend, verbijsterend. En: geweldig geschreven.
Echt zo'n boek waarvan ik vind dat iedereen het zou moeten lezen. Vanwege de prachtige stijl, de bijzondere wisselingen in perspectief (soms na enkele zinnen, soms in hoog tempo in één en dezelfde zin) en de meeslepende manier van vertellen. Maar met name vanwege de inhoud, het historisch perspectief in combinatie met de reflectie dat ook in onze eigen tijd de invloed van toen nog merkbaar is en het belang dat wij met elkaar een evenwichtige samenleving moeten blijven vormen.
Mijn leeservaring is terug te vinden op mijn boekenblog onder de titel Afscheid van Iran.