De cover van het boek is mooi rood, met een tekening van een jongedame, ze komt een beetje eigenwijs over zoals ze aan dat tafeltje zit.
Er overheerst wel weer een gevoel van nostalgie, de tekeningen van Fiep Westendorp heb ik als jong meisje al leren kennen en ook samen met mijn zoon bewonderd. Ik was benieuwd wat Joyce Roodnat ermee wilde gaan doen.

100 illustraties en 100 versjes die er door Joyce bij geschreven zijn. Dat vertelt de inhoud van dit boek.
Het is geen boek met schattige kinderversjes, ja die zitten er wel tussen maar dat is denk ik ook niet de insteek. Joyce laat je nadenken en anders kijken bij tekeningen waarvan je er vaak al vele denkt te kennen.
Geweldig hoe ze de afwas beschrijft bij een tekening van een man die de afwas aan het doen is. En ze heeft gelijk:

Aan de afwas werd nog echt gepraat
Lekker zonder oogcontact
Mam, ik geloof dat ik zwanger ben…….

Of van de dame op de weegschaal, ze staat erop maar ziet lekker niets….

Want ik kan mijn bril niet vinden
En dat houd ik maar eens zo

Ze heeft een beetje de stijl van Annie MG Schmidt vind ik, die kon ook door leuke versjes mensen de waarheid vertellen. Ik genoot daar toen al van en nu weer. Het past gewoon bij de illustraties die Joyce uitgezocht heeft.
Ze maakt er ook een modern boek van, met een gedicht over rustgevende DVD’s bij de tekening die volgens mijn herinnering uit Puck van de Petteflet komt, Ja, denk je dan, zo kun je de tekening ook zien.
Volgens Fiep is heerlijke nostalgie met een mooie knipoog naar de tijd van nu. Je blijft erin lezen!