Ten eerste mijn complimenten voor de cover. Ik zou dit boek zeer zeker oppakken in de winkel vanwege de felle kleur geel met zowel boven als onder op de cover zwarte bomen. Het boek trekt direct je aandacht.

De openingszin is heel sterk en pakt je direct. J. Sharpe heeft, net als in zijn andere boeken, een aangename en vlotte schrijfstijl. Als je eenmaal begint te lezen, kun je nauwelijks stoppen. De sfeer wordt beeldend beschreven, soms heb je echt het gevoel erbij te zijn. Daarnaast hebben enkele hoofdstukken prachtige cliffhangers, waardoor je snel verder wilt met het verhaal. Het tempo blijft gedurende het verhaal hoog. Gelukkig zijn er met regelmaat rustige scènes, een soort van adempauzes, zodat je een moment krijgt om je gedachten te ordenen over wat er aan de hand zou kunnen zijn. Maar ook gedurende deze scènes blijf je een onbehaaglijk gevoel houden, de spanning is continu aanwezig.

Je leest het verhaal vanuit het perspectief van meerdere personages. De vreemde en beangstigende gebeurtenissen worden alleen maar spannender tot aan eng toe. Geen enkel moment zakt het verhaal in. Hoe vreemd de gebeurtenissen in de loop van het verhaal ook worden, het wordt niet té bizar. In het begin spelen vooral de vreemde gebeurtenissen een grote rol en blijven de personages wat vlak. In de loop van het verhaal leer je hen echter steeds beter kennen en worden hun karakters goed verdiept. Je begint dan ook langzamerhand een idee te krijgen wat er zich zou kunnen afspelen.

Wat ik erg knap vind is dat J. Sharpe mij compleet mee wist te slepen in het verhaal. Hij wist mijn aandacht goed vast te houden en mij een unheimisch gevoel te geven tijdens het lezen. Alles voelt zo onwerkelijk, net als voor de personages met wie ik enorm meeleefde. Ik ben gek op verhalen met enge en onverklaarbare zaken en ik kreeg af en toe echt rillingen van dit boek. Je vraagt je continu af wat er nou toch aan de hand kan zijn. De angst, paniek en het ongeloof van de personages zijn goed voelbaar, ik kreeg het regelmatig zelf benauwd tijdens het lezen. Het verhaal is zó ongelooflijk spannend en mysterieus. Ik ben niet gauw bang, ik lees graag horrorverhalen voor mijn plezier, maar er was één bepaalde scène in dit boek waar ik toch even flink kippenvel van kreeg en die mij niet losliet. Waarschijnlijk vanwege het feit dat ik dit stuk 's nachts heb gelezen, in een donkere slaapkamer met alleen een nachtlampje aan. Ik was aangenaam verrast dat de schrijver mij zo een onaangenaam gevoel wist te geven, ik heb ervan genoten dat ik zo de kriebels kreeg. Het is lang geleden dat ik dat tijdens het lezen heb gehad.

Reflectie heeft mij enorm in zijn greep gehouden en ik had het boek in no time uit. Wat een geweldig spannend verhaal, een absolute aanrader. Dit boek heeft iets dat me niet losliet tijdens en na het lezen. J. Sharpe heeft mij daarna zelfs nog weten te verrassen met de epiloog en even was ik stil.