Green bouwt verder op de gekende structuur van zijn vorige werken, al is het ritme in dit boek trager dan ik van hem gewoon ben. Dat past uiteraard bij de cirkels waarin Aza steeds draait en geeft een goed beeld van een psychische stoornis. Zowel de impact op de persoon zelf als op de omgeving komen uitgebreid aan bod. Ik denk dat de genuanceerde manier veel jongeren zal aanspreken. Green doet niet alsof hij alle waarheid in pacht heeft, hij geeft geen kant-en-klaar oplossingen én toont aan dat die er ook niet zijn.

Ik vond Schildpadden tot in het oneindige een aangenaam boek om te beluisteren, maar miste het scherpe, komische randje dat wel in andere Green-boeken terug te vinden is. De moeite waard als YA-roman, maar mijn favoriet is het niet.

Mijn volledige recensie lees je op mijn blog: https://www.hebban.nl/spot/smakelijk-lezen/nieuws/niet-mijn-favoriet-schildpadden-tot-in-het-oneindige-john-green