Ze vallen niet mee, de problemen waarmee de jongen Wolf en de andere bewoners uit zijn dorp in (voormalig?) België te maken krijgen in een postapocalyptische wereld. Toch gaat hij vol optimisme en met veel energie aan de slag met datgene dat hem te doen staat: zijn volk redden van een dreigende hongersnood, uitzoeken welke ramp er nu precies heeft plaatsgevonden (niemand weet dat precies) en uitzoeken hoe de in puin liggende wereld weer opgebouwd kan worden. Daartoe heeft hij de beschikking over zijn vliegtuigje Zwerver, waarmee hij steeds weer het vrije luchtruim kiest om andere plaatsen op de wereld te bezoeken.

Dat doet Wolf niet alleen om hulp te zoeken voor zijn eigen volk dat bezig is weg te kwijnen onder een ernstig slinkende voorraad voedsel, waar toch al te weinig bouwstoffen en vitaminen inzaten. Overal ter wereld waar hij komt, begint hij goedmoedig met zijn hulp aan te bieden aan de mensen die hij ontmoet en die ook problemen hebben. Dat werkt goed voor hem, want meestal lukt het hem om te helpen en krijgt hij vervolgens waardevolle hulp terug. Natuurlijk wordt ook Wolf wel eens moedeloos van alles dat hij tegenkomt, maar meestal zit hij vol aanstekelijke hoop, optimisme en daadkracht. Wie zegt er dat een postapocalyptisch verhaal grim en grauw moet zijn?

Dit boek is trouwens postapocalyptisch in zijn meest elementaire vorm. Er is een vernietigende wereldwijde ramp gebeurd en nu moeten de overlevenden de rommel opruimen en uitzoeken hoe ze weer een volwaardige samenleving kunnen opbouwen. Er is dus geen sprake van een dystopisch regime dat de situatie in zijn voordeel probeert uit te buiten of iets dergelijks. Hier leven kleinere groepen mensen, meestal aangeduid als ‘een volk’, in plukjes verspreid over de wereld. Wolf zorgt met zijn vliegtuigje in toenemende mate voor een luchtbrug tussen al die groepjes.

Ondertussen is dit boek ook leerzaam, want het vertelt op een speelse wijze het een ander over ons ecosysteem, over allerlei verschillende biotopen op onze aarde en over datgene dat mensen letterlijk nodig hebben om te overleven. Zaken waar de auteur beslist kaas van heeft gegeten, behalve blijkbaar niet als het aankomt op bananen. Die laat Wolf gewoon hangen als hij ze krijgen kan. Onbegrijpelijk! De banaan is de meest voedzame vrucht ter wereld, zoals kan worden beaamd door menige topsporter.

Al met al is dit een leuk, sympathiek en zeker ook avontuurlijk jeugdboek. Jammer genoeg zijn er toch nog wat punten om over te klagen, al zijn dat allemaal dingen die ik absoluut niet vreemd vind voor een debuterend auteur. Zo stuurt de auteur het verhaal soms een haar welgevallige kant op, ook als dat niet zonder meer logisch is. Verder wordt er te weinig gezegd over de herkomst van de brandstof die Wolf nodig heeft voor Zwerver en is brandstof en het belang daarvan in een postapocalyptische wereld sowieso een onderbelicht thema. De ontknoping vervolgens komt nogal uit de lucht vallen in relatie tot de rest van het verhaal, hoewel de lezer het tegelijkertijd ook wel ziet aankomen. Er zit genoeg spanning in ieder avontuur dat Wolf beleeft afzonderlijk, maar de centrale verhaallijn over Wolfs dorp is wat mager. Tenslotte lijken sommigen verwikkelingen vooral gericht op een vervolgdeel en niet op dit verhaal. Vandaar dat dit boek bij mij is blijven steken op 3, 5 sterren.

Maar toch, mijn complimenten aan de auteur. Leen Lefebre is duidelijk een getalenteerde schrijfster met leuke ideeën, wiens volgende boek ongetwijfeld nog beter zal zijn.