Indrukwekkende roman, die naar mijn mening onterecht is aangemerkt als thriller, tenzij je de fragiliteit en de absurditeit van het menselijk bestaan wilt kenmerken als een 'dance macaber'

De mens fungeert ook in deze roman als speelbal van het lot en het toeval, dat schijnbaar volstrekt willekeurig ten uitvoer wordt gebracht. Punt is, daar kunnen de meesten niet zo goed tegen; en dus spelen we maar wéér 'mooi-weer', de carrière, het gezinsleven, vriendschappen, woonomgeving, alles moet vooral maakbaar en leuk zijn: het leven als één groot hosanna van plezier, en geluk en happy people, zij die 'pech' hebben in verbittering achterlatend.

Helaas bewijzen gebeurtenissen keer op keer dat ons verpozen hier op deze aardkloot niet altijd even aangenaam is, en dat wij ervan uit moeten gaan dat wij bestaan door een samenloop van bijzondere gebeurtenissen en toevalligheden, welke het leven ieder moment en volstrekt willekeurig soms op dramatische wijze kunnen beïnvloeden.

Zo ook in deze roman van Nathalie Pagie: Ijsengel, waar het pad van een verbitterde dakloze jongeman, teleurgesteld in een vader die zijn belofte niet hield, op bijzondere wijze het levenspad kruist met een gezin dat alles lijkt te hebben, en dat eerst een groot drama moet ondergaan om te ervaren waar het in het leven pas écht om draait, als ook dat van een meisje dat afgezonderd op een onbewoond eiland opgroeit, en er uiteindelijk een familie bij krijgt.

Motto is om het leven maar te omarmen, en dat wat op je pad komt, te accepteren, omdat men zelden krijgt waar men meent recht op te hebben.