John Verdon wou altijd al anders zijn. Hij heeft gewerkt als stuntman en zich volledig toegelegd op vechtsporten. Hij heeft dure sportautos en brommers gekocht maar niets hielp. Verdon heeft vroeger enkele topfuncties in de reclamewereld gehad maar is nu op pensioen. Hij is met zijn vrouw naar het platteland verhuist en is gestopt met het zoeken naar zijn idee van anders zijn. Hier begon hij meer en meer te lezen en ontdekte zijn passie voor detectiveboeken in alle vormen. Hij las Conan Doyle, Ross Macdonald en vele andere werken van uiteenlopende schrijvers. Hij praatte hier vaak over met zijn vrouw en zij gaf hem het idee om zelf een misdaadthriller te schrijven. Twee jaar later kwam zijn eerste thriller uit, Ik weet wat jij denkt.
Zowel het grote succes van zijn boek en de goede kritiek die hij op zijn eerste werk kreeg had hij niet verwacht. Zijn agent en uitgever zette hem aan om een nieuw boek te schrijven. Het resultaat hiervan was het boek Sluit je ogen. Dit werk werd opnieuw een internationale bestseller, vertaald in meer dan 20 talen. Dit motiveerde hem om nog een 3de boek in de reeks te schrijven, Let the devil sleep.
De schrijfstijl van John Verdon is soms nogal ingewikkeld. Hij maakt gebruik van vaktaal en heeft daarnaast soms lange en ingewikkelde zinsconstructies. Het boek geeft wel een volwassen gevoel. Hij schrijft op een traditionele manier en gebruikt meestal de achternamen van de personages.
Het verhaal begint met een anonieme brief waarin staat dat de ontvanger aan een willekeurig getal moet denken. Wanneer de ontvanger dit doet staat in een bijgevoegde brief dat getal.
Gepensioneerd inspecteur Dave Gurney houdt zich bezig met fotos bewerken van seriemoordenaars om deze fotos in een tentoonstelling te verkopen. Plots krijgt Gurney een telefoontje van een oude vriend die hij leerde kennen op de universiteit, Mark Mellery. Mellery verteld Gurney over deze mysterieuze en raadselachtige brief. Gurney gaat eerst, deels tegen zijn zin, een kijkje nemen bij het psychologisch instituut dat Mellery heeft opgestart. Gurney raadt hem aan om naar de politie te gaan maar Mellery wil dit niet om zijn zogenaamde patiënten niet te storen. Gurney laat zich niet helemaal meeslepen door Mellery en houdt zich afzijdig, totdat Mellery zelf vermoord wordt. Gurney verdiept zich, tegen de wil in van zijn vrouw, in het mysterie en komt tot de ontdekking dat er meerdere moorden op deze manier gebeurd zijn. Hij gaat op onderzoek uit naar de plek waar Mellery werd vermoord en ontmoet daar een oude vriend die bij zijn afdeling werkte. De merkwaardige sporen en feiten van de moord intrigeren Gurney en hij is van plan zich volledig toe te leggen op dit raadsel om te weten wie de moord op Mellery en de anderen heeft gepleegd. Tijdens zijn onderzoek wordt Gurney opnieuw geconfronteerd door zijn vrouw Madeleine met de dood van zijn zoon.
John Verdon begint elk deel van zijn boek met een vreemd kort hoofdstuk. Dit geeft het boek een mysterieuze schijn. Ook de proloog kan zeer vreemd overkomen op de lezer. Met behulp van deze vreemde hoofdstukken kan de lezer geleidelijk aan een beperkt beeld vormen van de moordenaar. Als je volledig mee bent met het boek zou je in deze hoofdstukken ook kunnen zien in welke fase de moordenaar zit van zijn plan.
Zoals ik al eerder heb vermeld in deze recensie is de stijl van Verdon redelijk klassiek. Hij maakt gebruik van het vakjargon en heeft soms lange en ingewikkelde zinsconstructies. Hij gebruikt de achternamen van de personages wat bijdraagt tot een meer volwassen sfeer in het boek.
Verdons vertelperspectief is dat van een auctoriële verteller. Je zou kunnen stellen dat de verteller over de schouder van het hoofdpersonage meekeek. De gedachten van het hoofdpersonage zet hij niet in de ik-vorm wat sommige schrijvers dan weer wel doen. Sommige lezers vinden deze afwisseling te ingewikkeld of te rommelig.
De structuur is chronologisch opgebouwd dit heeft als gevolg dat je het verhaal gemakkelijker kan volgen. De chronologische structuur wordt maar enkele keren doorbroken door het korte hoofdstukje waar je een handeling van de moordenaar kan lezen.
Persoonlijk vond ik het een goed boek. Het had ook een mysterieuze en raadselachtige kant wat ik wel kan appreciëren in een boek. Ik vond het ook goed dat hij het seriemoordenaar genre een nieuw kantje probeerde geven door er de moordenaar onvindbaar te maken. Veel boeken die over seriemoordenaars gaan hebben dezelfde cliché
Een aspect dat ik minder goed vond aan het boek was dat het een zeer lange aanloop nam naar de climax toe. Het boek had momenten dat ik het langdradig vond en het lezen zelfs beu was. Daartegenover gebeurde het spannendste deel van het boek in een snel tempo. De lezer zit een heel boek te wachten op de spannendste gebeurtenissen maar het blijkt dat deze snel afgelopen zijn.