‘Vergeet het maar’ is de naam van het hotel waar de hoofdpersonen in dit boek naar toe gaan voor een weekendje klaverjassen voor alleenstaanden. Eerste reactie; wat moeten deze jonge, vlotte meiden met zo’n weekend? Ga naar een wellness hotel of Ibiza! Klaverjassen is toch wat oudere mensen doen? Nou, daar kom je snel achter, want vooral Irene steekt niet onder stoelen of banken dat ze niet voor de kaartspelletjes komt, maar voor de mannen achter de kaarten. Saskia is een jonge vrijgezelle meid, haar collega Marleen is gescheiden en ook meegegaan om afleiding te zoeken. Het verhaal wordt door Saskia verteld en ze neemt gelijk haar twijfels en gedachten mee in het verhaal. Ze rijden met een bus naar het ‘verre Friesland’ en leren zo al een aantal deelnemers kennen. Tijdens het kaarttoernooi leer je ook de rest van de medespelers kennen. De een kan wel tegen zijn verlies en de ander niet. Er wordt gesjanst en gemopperd en je ligt soms in een deuk.  

Het lijkt een mooi weekend te worden, totdat blijkt dat een van de gasten niet aankomt in het hotel maar verongelukt in de buurt. Dat legt de eerste schaduw over het weekend. Dan wordt er ineens van alles gestolen uit de hotelkamers en blijft er van een kaartweekend niets meer over. Het wordt een verhaal á la Agatha Christie maar dan zonder een moord. Saskia neemt het voortouw in het onderzoek, de hoteleigenaar onderneemt namelijk te weinig actie, vindt ze. Ondertussen wordt ze toch nog verliefd, maar ook deze man verdenkt ze van de diefstallen. Lastig. Het is een hele puzzel in het hotel met alle aparte kamers en gangetjes. Er zitten namelijk gasten bij met vreemde trekjes. Ze worden allemaal geobserveerd door Saskia. Als een echte miss Marple.  

Alle groepsleden proberen tussen het versieren van elkaar door te ontdekken wie de dader is. Soms is het hilarisch, soms een tikkeltje spannend. Feit is dat het niet helemaal realistisch overkomt, maar dat stoort niet. Het is een heerlijk vlot verhaal dat je ondanks het aantal pagina’s (223) gemakkelijk in een middagje in de tuin of op het strand uit kunt lezen.  

Vergeet het maar is een van de boeken die na het overlijden van Hetty Luiten is verschenen. Hetty Luiten overleed namelijk op 7 maart 2013. Het postuum publiceren van verhalen gebeurt vaker als auteurs overlijden en er nog van alles op de planken ligt. Dat pakt niet altijd goed uit, maar bij deze boeken wel. Het is bijzonder dat ook dit verhaal helemaal in de stijl van Hetty is geschreven, alsof ze er nog is.