Deze roman speelt af in een voor ons bijna onbekende wereld: Noord-Korea. Dat was ook de reden dat ik dit boek wilde lezen, nieuwsgierigheid naar een land zo ver verwijderd van de rest van de wereld.

Het boek bestaat uit twee grote delen. In het eerste volgen we Jun-do, zoon van een verdwenen moeder en een vader die leider is van een kamp voor weeskinderen. Hoewel hij geen wees is, groeit hij wel op als zodanig op. Weeskinderen krijgen hun plek in de Noord-Koreaanse samenleving toegewezen, wat meestal leidt tot gevaarlijk en ondankbaar werk. Jun-do echter kent een redelijk vrij bestaan, waarbij zijn gelukkigste tijd aan boord van een schip is, dat missies uitvoert om mensen uit Japan te ontvoeren. Hij gaat zelfs mee naar een missie naar Texas, maar verdwijnt uiteindelijk in een strafkamp, voor de meesten de laatste plek voor de dood.

Het tweede deel van het boek gaat over Commandant Ga, waarin we al snel Jun-do herkennen. Hij heeft de identiteit van de commandant aangenomen, na hem gedood te hebben in het strafkamp. Het schizofrene van de Noord-Koreaanse samenleving toont zich door het feit dat een ieder deze gedaanteverwisseling accepteert, inclusief de Geliefde Leider en Sun-moon, de vrouw van Commandant Ga. Sun-moon is de nationale trots, de grote Noord-Koreaanse actrice en het liefje van de Geliefde Leider. Daardoor zijn Ga en vijanden, hoewel ze omzichtig met elkaar om gaan. Uiteindelijk is de plaatsvervangende Ga er op uit om de Geliefde Leider een hak te zetten, ten koste van zichzelf. In delen volgen we dat. Het wordt in het tweede deel van het boek afgewisseld met een verhaallijn van een ondervrager van divisie 42, die van gedetineerden een ‘biografie’ moet schrijven. Via die verhaallijn volgen we wat er met Ga gebeurt na zijn actie tegen de Geliefde Leider.

Gestolen Leven beschrijft een bizarre wereld. Een harteloze samenleving, waar persoonlijk geluk niet aan de orde is en waar alles in het teken staat van de Geliefde Leider. Personen worden rücksichtslos uit de weg geruimd als dat zo uitkomt. Martelpraktijken en hongerdoden zijn gewoon en worden zonder veel emotie beschreven. De bevolking lijdt, maar wordt voorgehouden in het mooiste en gelukkigste land ter wereld te leven. Het is een wereld met weinig licht ('s nachts letterlijk), zeer donkergrijs. Bijna iedereen schikt zich in zijn rol en positie. Het is niet verwonderlijk dat we in de hoofdpersonen toch de meeste ‘normale’ trekken zien, waarin enige afkeer van het bewind en de hang naar vrijheid is terug te vinden.

Door het bizarre is dit boek een bijzondere leeservaring. Persoonlijk had ik wel wat moeite om de beschrijving van Noord-Korea als geloofwaardig te beschouwen, waardoor de roman iets absurdistisch krijgt. Stilistisch was het boek zo nu en dan wat rommelig, waardoor het niet altijd prettig leest. Maar er wordt wel mooi toegewerkt naar een tevredenstellend einde en er is een mooie inhoudelijke koppeling tussen de twee delen in het boek, zowel via de hoofdpersoon als via het personage van Sun-moon.