Ligt je leven voor je uitgestippeld of kan je je lot zelf bepalen? En wat zou jij doen als je beslissende momenten in je leven kon overdoen, zou je het lot dan een handje helpen en je voorkennis gebruiken om de toekomst naar je hand te zetten? Die vragen staan centraal in het debuut van Clare Swatman. Zoe en Ed kennen elkaar al sinds hun 18e, wanneer ze in hetzelfde studentenhuis terecht komen. Zoe heeft al snel gevoelens voor Ed, maar bij hem is het alles behalve liefde op het eerste zicht. Wat volgt is een bijna eindeloos aantrekken en afstoten. Wanneer Zoe uiteindelijk alleen achter blijft, gaat ze al snel gebukt onder vraag wat ze anders had kunnen doen om de relatie te redden.

Swatman beschrijft een aantal cruciale momenten in de relatie van Zoe en Ed. Het eerste deel van die relatie speelt zich af in de jaren ’90. Aan de hand van muziek en nostalgische elementen wordt de tijdsgeest erg herkenbaar weergegeven. De groepen en liedjes die vermeld worden helpen om je te situeren in de tijd waarin de relatie zich afspeelt en dragen bij aan de nostalgische sfeer die opgeroepen wordt. Stukje bij beetje komt de lezer erachter welke hindernissen Ed en Zoe overwonnen hebben en wat fout gelopen is in hun relatie.

Aanvankelijk kon ik niet stoppen met lezen, nieuwsgierig stormde ik doorheen de pagina’s. Maar naarmate het verhaal vorderde begon ik me aan een paar dingen te ergeren. Zo vond ik het een gemiste kans dat de personages behoorlijk vlak blijven. Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van Zoe, dus je komt vrij veel te weten over haar. Ondanks haar fascinatie voor Ed, krijg je echter weinig mee over zijn karakter. Zijn uiterlijk wordt daarentegen regelmatig beschreven, volledig volgens de regels van de romantische literatuur: “Af en toe gaat hij met zijn tong langs zijn lippen: zijn slanke gespierde armen rusten op de tafel; zijn huis is gebruind van het fietsen, de kleine zachte haartjes op zijn armen zijn gebleekt door de zon. Mijn blik wordt getrokken naar zijn lange, slanke vingers terwijl hij met zijn vrije hand een zachte beat trommelt op het tafelkleed.” Ook haar beste vriendin Jane blijft hinderlijk op de achtergrond.

Omdat de personages vlak blijven, is het soms moeilijk om te begrijpen waarom ze bepaalde beslissingen nemen. Dat is vervelend, maar niet onoverkomelijk. Wat me echt stoorde was het repetitieve taalgebruik, zo wordt er te pas en te onpas gegrijnsd (al bijna veertig keer in de eerste honderd pagina’s!) , voelt Zoe bij elke verrassing een stomp in haar maag, en wordt er heel wat afgefronst. Humor had deze minpunten kunnen maskeren, maar de ernst waarmee het verhaal verteld wordt, laat weinig ruimte voor ironie. Op het einde had het boek me opnieuw in z’n greep, maar deze punten zorgden er wel voor dat het boek minder memorabel is dan het had kunnen zijn.

Clare Swatman werkt al gedurende lange tijd als journalist voor verschillende vrouwenmagazines. Haar affiniteit met de doelgroep van deze tijdschriften blijkt ook uit haar debuut. Voor je weggaat is een roman voor lezers die houden van romantische feel good verhalen. In deze niche is het een vlot leesbaar verhaal, dat gegarandeerd voor een aantal ontspannende uren zorgt. Het einde is zo verrassend dat het voelt als een stomp in de maag en je grijns meteen vervangen wordt door een frons :-).