Op een dag stort in Prabhadevi een gebouw in. Akhila, prankster en neurochirurg in opleiding, snelt er naar toe. Ze treft er een man aan onder het puin. Door een smalle tunnel kan ze tot bij hem komen om hem te verzorgen. Tijdens het praten mompelt hij iets over een terroristische aanslag.
Het verhaal over de verzorging van de man wordt afgewisseld met enerzijds de verhalen van professor Vaid (recensie van een pattriarch) waarin vooral de pranks van miss Iyer en het cynisme over India aan bod komen en anderzijds met het verhaal over de achtervolging van de terreurverdachten. Dit wordt vanuit verschillende perspectieven verteld, waardoor het boek (voor mij althans) redelijk ingewikkeld en afstandelijk wordt.
2 van de vele quotes uit het boek die me zijn bijgebleven:
"het is geen hoop, want hoop is niet meer dan een gesprek met jezelf"
"hoop is voorgevoel van mislukking"