Barbara is 15 als zij van huis wegloopt. Thuis en op school waren er al lange tijd problemen en het lijkt er op dat de tiener er met iemand van door is gegaan. Vier jaar lang is Barbara nu onvindbaar.
Moeder Núria is langzaam gek geworden van verdriet. Vadert Pep en inspecteur Lozano hebben al die jaren alles gedaan om Barbara te vinden. Er waren 2 verdachten, maar alle sporen liepen dood.
Inspecteur Lozano staat op het punt om met pensioen te gaan en draagt al zijn zaken over aan zijn jonge opvolger. De verdwijning van Barbara kan hij niet van zich afschuiven. Zelfs op zijn laatste werkdag speelt het in zijn hoofd. Dan plotseling raakt de zaak in een stroomversnelling als vriendin Eva een telefoontje krijgt van Barbara. Het telefoontje blijkt afkomstig te zijn van de mobile van vader Pep.
Alle puzzelstukjes vallen voor Lozana, moeder Núria en vriendin Eva op zijn plek. Hoe konden zij zo blind kunnen zijn? Barbara had de afgelopen maanden dat ze nog thuis was genoeg signalen afgegeven aan haar moeder, vriendin en leerkrachten maar deze werden steeds niet opgemerkt of verkeerd begrepen.
Zouden zij nog op tijd zijn om Barbara te redde?

Toen het verhaal van Elizabeth Fritzl naar buiten kwam was ik vreselijk kwaad. Hoe kon dit gebeuren? Hoe kon een vader zich ontpoppen tot vreselijk monster? En waarom had een moeder niet gemerkt wat er in haar gezin gebeurde? Het leek mij onmogelijk. Na het lezen van dit boek werd het mij duidelijk dat het inderdaad mogelijk is dat een kind jarenlang misbruikt wordt zonder dat ook maar iemand in de naaste omgeving iets in de gaten heeft. Het verhaal wat Carranza vertelt is echt heel geloofwaardig geschreven. Ik heb het in 2 avonden verslonden en het heeft mij een nacht lang uit mijn slaap gehouden. Ik denk dat het ook de bedoeling van de schrijfster was om iedereen eens flink wakker te schudden!