Dit boek gaat over twee soorten mensen in de Prehistorie: de jager-verzamelaars en de boeren. Alja is een jager en Erkin is een boer. Die mensen hebben echt bestaan! Wat ik dus heel er mooi vind aan dit boek is dat het gewoon op een mooi verhaal lijkt, maar dat je er ondertussen heel erg veel van leert. Iedere bladzijde staat vol met informatie over hoe die mensen geleefd kunnen hebben, hun tradities, wat ze aten, wat ze maakten en nog veel meer.
Achterin het boek heeft Linda een stukje geschreven over hoe weinig we eigenlijk van vroeger weten, maar ik vind het goed dat ze met de informatie die we hebben dit verhaal heeft kunnen schrijven. En de laatste zin: “ is gewoon magisch. Hierdoor stelde ik het me echt voor: Een jongen en een meisje, ze kennen elkaar niet, maar zijn zo nieuwsgierig naar elkaar dat ze bij de groep van de ander gaan leven. Een uitwisseling.

Het verschil tussen de persoonlijkheden van Alja en Erkin zijn goed te zien. Alja is trots en moet heel erg wennen aan de leefwijze van de boeren. Eerst voelt ze zich er te goed voor en ze voelt zich niet thuis. Erkin doet er echter alles aan om zich aan te passen, zelfs als dingen hem niet lukken. Waar Alja veel te snel opgeeft, blijft Erkin doorzetten. Ik zag mezelf wel een beetje in allebei. Ik zou er waarschijnlijk ook lang over doen om me thuis te voelen en zou niet snappen wat ik moest doen, maar ik zou niet te snel opgeven.

Het grootste probleem was taal. Alja en Erkin spreken allebei een andere taal, maar ze kunnen al een beetje met elkaar communiceren voordat de uitwisseling plaatsvindt. Daarom zijn zij degenen die worden geruild. Opeens was er een punt in het verhaal waarop ze allebei de andere taal konden verstaan. Op het ene moment hadden ze er nog heel veel moeite mee en moesten ze voor alles gebaren gebruiken en het andere moment begrepen ze alles. Misschien heb ik iets gemist, maar het viel me wel op.

Er is een moment waarop Alja denkt dat haar visioen is uitgekomen, maar alleen voor haar (als ze per ongeluk in haar arm wordt geschoten). Later blijkt dat dat niet waar is, dat het visioen nog niet is uitgekomen. Dat moet nog gebeuren. Nadat de strijd is afgelopen, zijn er nog heel veel bladzijden over. Vanaf daar verloor ik langzaam mijn aandacht. Het werd allemaal iets te langdradig en gebeurde nog maar weinig spannende dingen. Dat vond ik wel jammer, want tot daar vond ik het verhaal heel erg sterk.

Zomerwoud is een boek met een mooi verhaal waar je van kan genieten, maar waar je ook veel van kunt leren! Het wordt meestal onder jeugd ingedeeld, maar ik ben een Young Adult en ik heb er ook erg van genoten. En volwassenen vinden het misschien ook nog wel leuk!

Lees meer van mijn recensies op https://rabbitbookz.wordpress.com/