Schrijfster Sarah Ladd las de boeken van Austen en de zusters Bronte altijd graag en ze wilde nu zelf proberen of ze in soortgelijke stijl zelf een boek kon schrijven, spelend in dezelfde periode. Dat werd de Erfgename van Winterwood.
De poging is redelijk geslaagd. Het boek leest vlot, de tijdgeest, bekend uit de boeken van haar voorgangsters komt ook in dit boek goed naar voren.
Toch prefereer ik nog steeds de boeken van die voorgangsters. Het verhaal was niet altijd geloofwaardig, de personages niet altijd. De uitkomst was al van afstand te voorspellen.
De uitvoering van het Nederlandse boek was wat slordig: letters waren weggelaten,. zodat er een heel ander woord kwam te staan, of een woord werd herhaald - geen goede correctie uitgevoerd? Tja: hiertegen helpt geen computer-spellingcorrectie.
Nog even een korte inhoud:
Hoofdpersoon Amelia Barrett is de erfgename uit de titel. Ze is verloofd met Edward, neergezet als een onbetrouwbaar sujet, vanaf het begin. Hij wil na hun huwelijk, dat aanstaande is, niet, dat Amelia blijft zorgen voor het dochtertje van haar vriendin, die overleden is. Amelia weigert deze zorg op te geven. Ze zoekt contact met de vader van het kind, kapitein Graham Sterling en vraagt hem ten huwelijk. Ze moet namelijk getrouwd zijn voor een bepaalde datum om de erfenis te kunnen opeisen. Graham is stomverbaasd door dit aanzoek van de hem onbekende Amelia en weigert in eerste instantie. Hij wil weer zo spoedig mogelijk terug naar zijn schip, dat voor reparatie even in Engeland is.
De oom van Amelia wil, dat ze trouwt met Edward, die hij tot zijn zakenpartner heeft benoemd. Oom en tante wonen bij Amelia in, net als hun dochter, Helena.
Dan wordt Lucy, het kind waar Amelia voor zorgt, ontvoerd en een losgeld wordt via een slordig klein briefje gevraagd. Er volgen wat lang uitgesponnen en vervelend om te lezen beschrijvingen van de zoektocht.