Een boeiende mengeling van wetenschappelijke en historische feiten met een persoonlijk reisverslag. Dit is niet alleen een fysieke maar ook een geestelijke reis. Knap hoe de schrijver informatie van eerdere Ararat reisverslagen mengt met zijn persoonlijke ervaringen. De manier van schrijven is beeldend met ruimte voor vragen m.b.t. religie. Zoals in het verhaal stilgestaan wordt bij de geologische opbouw van de Ararat, kun je in het verhaal ook meerdere lagen ontdekken. Volgende fragment is om te laten zien dat de inhoud van het boek zeer divers is en de auteur op een intense manier naar situaties kan kijken.
“In het museumrestaurant lagen vruchtentaartjes met een laagje marsepeinglazuur onder een glazen stolp. Vera koos frambozen. We gingen aan een tafeltje zitten bij het raam en drie slokken appelsap borrelde er een nieuwe vraag op: “Papa, weet jij wat geluk is?” Ik lepelde het schuim van mijn cappuccino. Dit moment, wilde ik zeggen, maar ik zei: “Nou?” Met haar gedachten elders trok ze het rietje uit het glas, waardoor er druppels sap in de rondte spatten. “Geluk is… als je op de crèche bent…en je wilt de roze drinkbeker, dat je die dan ook krijgt!”