In het deel De portrettentrekker volgen we vooral grootvader Henri Vlaminck en een zus van deze grootvader, Virginie, vanaf hun kindertijd. Er wordt enorm veel gesprongen tussen de periodes van zowel de kleine opgroeiende Erik samen met zijn vader en/of grootvader naar de opgroeiende én de volwassen Henri en Virginie. Een ankerpunt in het verhaal is zeker Virginie die in de jaren '70 in een rusthuis terecht komt en haar herinneringen van lang geleden dan levendiger voor de geest kan halen dan wat er gisteren naast haar bed gebeurd is.

Henri en Virginie groeien op met heel wat broers en zussen die allemaal uitzwermen als hun moeder na het baren van een veertiende kind, sterft. Ook drie kinderen hebben na al die tijd het leven gelaten. Hun vader is een magere maar tirannieke pater familias. De familie blijkt heel wat geheimen te hebben die ook naar het einde toe nog niet helemaal opgeklaard geraken en wat twijfel blijven zaaien. Als ze volwassen zijn, leidt/lijdt Henri een zwaar armzalig leven met zijn gezin in Diest, en wordt zijn gezin ook betrokken bij de twee wereldoorlogen, terwijl Virginie als meid voor een rijke vrouw in Brussel het veel gemakkelijker zal hebben. Met Erik verplaatsen we ons in zijn leven als opgroeiend kind bij zijn ouders thuis, en als volwassene als hij voor de begrafenis van zijn grootvader zorgt en zijn groottante in het rusthuis zal bezoeken.

In het deel Houten schoenen staat zijn vader Georges centraal die zich in een opwelling uit frustratie voor de wachtrijen die staan aan te schuiven voor de rantsoenen, vrijwillig meldt om te gaan werken in Duitsland. Daar krijgt hij later in het verhaal dan ook spijt van hoewel hij er ook een eerste liefde beleeft en zijn verlangens voor het meisje in kwestie voor het eerst zo diep gaan. Hij zal er vrienden mee verliezen en de dood in de ogen kijken. Gekende verschillen tussen diegenen die zich willens nillens door de Duitse bezetter laten meeslepen en anderen die zich bij de weerstand hebben aangesloten, slaan weer bressen in relaties. Ook hier gaat het spel met de tijd uiteraard verder.

Het Vlaamse gemeenschapsleven wordt in beide delen weer enorm goed geschilderd. Er wordt verteld over Diest, Lokeren, Brussel en Kapellen. Je wordt meegezogen in de levens van de personages en je hebt geen moeite om volledig mee op te gaan in de verschillende tijdsperiodes, ook al wordt er continu over en weer gesprongen.

Enerzijds besef je dat het verhaal grotendeels verzonnen is door de schrijver en anderzijds wordt dit zoveel gespekt door belevenissen en herinneringen van het personage Erik Vlaminck dat je 100% kan geloven in het verhaal. Dat spelen met verschillende feiten en fictie maken deze romancyclus ook zo charmant zowel als realistisch.