Sjongejonge wat een aftrap! Sharpe begint met het levend begraven worden van Tiago door zijn vrienden en mien god dit is eng en spannend. Zoals de achterflap al vermeld gaat er vervolgens veel bijzonder en gruwelijk mis.

De ene na de andere personage doet zijn intrede en langzaam maar zeker rol je een totaal bizar geheel in. Het zet je keihard aan het denken hoe het onverklaarbare te verklaren en dat is ook weer zo mooi aan dit verhaal. Het kan niet maar het gebeurt, je verzint mee hoe dit dan kan en waar je de ene keer binnen de bochten overeind blijft, ga je bij de volgende afslag flink onderuit. Ge-wel-dig.

Sharpe hanteert weer een zeer prettig te lezen stijl en er wordt in die zin ook nergens moeilijk gedaan. Het leest makkelijk weg, het is soms ietwat traag, maar zowel de ontwikkelingen van de personages als de gebeurtenissen an sich blijven je als lezer nieuwsgierig houden. De personages worden dan ook prima uitgediept en een enkeling verandert mij net even te abrupt in gedrag. Dat is heel even schakelen en vervolgens is een Jenny dan ook ‘gewoon’ weer Jenny.

Al met al wil je de hele tijd maar één ding en dat is zeker weten hoe dit toch zit. Die antwoorden volgen gelukkig en deze opbouw met afronding wordt zo fantastisch neergezet, wat een geniaal plot! Ik ben uiteraard op mijn hoede wanneer het einde daar is en er een meer dan gaaf nawoord volgt. Godsamme jaaaa hoor, daar is de epiloog. Neeeeeeee hè!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 3.5

Psychologie: 3.5

Leesplezier: 4

Vier stralende sterren voor Reflectie.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker