De 18-jarige Alma wordt toegelaten tot de Toneelacademie. Ze krijgt een affaire met haar docent, een zonderlinge vijftiger. Alma stort zich vol overgave in de subcultuur van samengebalde ambities en frustraties. En in de relatie met haar docent.

Wie ik aan het zijn was, de titel zegt het al: dit is waar dit boek over gaat. Dat is niet eenduidig. Alma heeft grote moeite haar hoofd boven water te houden. Ze komt wat geobsedeerd over, zeker in haar claim op haar docent. Tegelijk is het moeilijk voor te stellen wat nu precies de aantrekking is van Peer op Alma. Is het feit dat haar ouders gescheiden zijn debet aan de aantrekkingskracht van een oudere man?

Ondanks dat het boek vol foutjes staat, is de schrijfstijl van Anne van Veen vlot. Korte zinnen, die hier en daar waarschijnlijk bewust onbegrijpelijk gemaakt zijn. Het boek komt daardoor verwarrend over. Toch is het een geslaagde kennismaking met Anne van Veen, omdat het boek een interessant inkijkje in de toneelwereld geeft.