Nabokov heeft een heel bijzondere schrijfstijl, die op zich de moeite waard is. Maar hij laat ook veel dingen nogal raden. En veel zinnen heb ik, mee daarom, ook een paar keer over moeten lezen, ook al omdat ze, hoewel mooi, qua constructie vaak erg ingewikkeld zijn.

Er komen veel personen in het boek voor, die later weer aangehaald worden, maar op een manier waarin vaak geen terugverwijzing te bespeuren is. Meestal heb ik geen problemen met veel personen in een boek, omdat ik het wel onthoud. Een enkele keer moet ik terugzoeken. Maar in dit boek lukte me dat niet en heb ik nogal eens lang terug moeten zoeken omdat over een persoon maar één of een paar regels geschreven waren en later weer over zo'n persoon werd geschreven alsof het heel vanzelfsprekend was dat de lezer wist om wie het ging.

En dan het dubbele in het boek: hoewel de hoofdpersoon, Humbert, regelmatig zijn gevoelens voor Lolita op een mooie en bijzondere manier beschreef, was hij gewoon bezig het kind haar jeugd te ontnemen en haar gevangen te houden. Dat speelt dus het hele boek door. En dat doet het hele boek door iets met je. Knap trouwens, want...tja...je hebt steeds de behoefte afstand te willen blijven houden en het niet mooi te vinden en dat valt soms niet helemaal mee. Het doet dus iets met je.

Ook Humbert's voortdurende sarcasme irriteert. Bijzonder dat Nabokov die emotie dus echt weet te bewerkstelligen. Het past namelijk ook helemaal bij de situatie en de persoon.

Ik was nieuwsgierig geworden naar het boek en vond het zeker de moeite van het lezen waard; maar of ik het nou mooi vind...bijzonder, boeiend en mooi geschreven vind ik een betere omschrijving van mijn ervaring.