Het gegeven van personen in een zelfde file leek me een leuk gegeven voor een roman en geeft de verwachting dat ergens in de roman de personen elkaar ontmoeten of dat de verhalen met elkaar samen hangen.
Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van de drie hoofdpersonen, je leest mee met de gedachten en mijmeringen van Sjors, Malines en Henri, die alle in een file op de A27 staan. Afwisselend komen de drie aan het woord en bekijk je de wereld vanuit hun ogen. Het kan gebeuren dat je al snel een hekel krijgt aan een of meerdere van de hoofdpersonen, desondanks wil je verder lezen. Sommige mensen zullen zich juist snel kunnen vereenzelvigen met een van hen.
Het boek is vlot geschreven en voelt aan als spreektaal, met weinig woorden wordt er direct wat gezegd. Het citaat op de achterkant dat hij treffend het egoïsme, hedonisme en de sociale leegte illustreert van de hedendaagse wereld, klopt helemaal.
Doordat de schrijfstijl mij persoonlijk minder aanspreekt en de personen mij minder boeien door te weinig diepgang , sprak het boek mij minder aan, maar dat is voor iedereen anders.
Ik kan goed begrijpen dat anderen het boek prijzen.