Op het eerste gezicht een eenvoudig verhaal. Een vrouw verdwijnt spoorloos. Haar vriend 'ontvlucht' hun huis om bij een vriend zijn verdriet te verwerken. En ook haar zus Sandra wordt gevolgd in de tijd die volgt op de verdwijning van Sabrina, zoals haar van de aardbol verdwenen zus heet.
Al vrij snel wordt duidelijk wat er gebeurd is met Sabrina, maar wat dan volgt is - voor mij dan toch - onverwacht en ik ga er (daarom) dan ook niet teveel over vertellen, omdat ik - voor één keer - denk dat het goed is om vooraf zo weinig te weten over de inhoud van dit boek. Ik beperk me ertoe te zeggen dat het de familie en vrienden van Sabrina niet gemakkelijk wordt gemaakt om haar verlies te verwerken, dankzij allerlei virtuele idioten.

Wat Sabrina, mocht dat nog nodig zijn, absoluut duidelijk maakt, is dat dit medium (comic, graphic novel, beeldroman, hoe je het ook wilt noemen) niet(s) onder doet voor boeken met alleen letters. De tekeningen van Drnaso zijn bedrieglijk simpel, en bijzonder effectief in het scheppen van sfeer. Sommige gedeelten bestaan uitsluitend uit frames met tekst, maar dat klopt (dan) precies met het medium dat op dat moment verbeeld wordt. Andere delen bevatten geen tekst, omdat de afbeeldingen alles vertellen.
Of Sabrina terecht op de longlist van de Booker is opgenomen durf ik niet te zeggen. Het is niet de uniekste, beste, origineelste, enz-ste graphic novel die ik ooit gelezen heb, maar het is wel een uitstekend verteld verhaal over - onder andere - de donkere krochten van wat om de een of andere reden nog steeds sociale media genoemd wordt.


Vulture publiceerde in mei 2018 een interessant interview met Nick Drnaso waarin onder andere bovenstaande afbeelding is opgenomen.