De vierde gestalte is het derde boek van Aspe dat ik na Het vierkant van de wraak en De midasmoorden las. In deze topdrie staat dit boek voorlopig op een tweede plaats, want zijn debuut vond ik wel beter. De spanning ontbreekt wat in het verhaal, de gebeurtenissen die op je afkomen riepen bij mij gevoelens op als: Ja, tuurlijk. Van In raakt meer met persoonlijke dan met professionele problemen opgezadeld en daardoor wordt het verhaal wat in horten en stoten op je afgevuurd, met constante afwisseling tussen werk en privé. Daarom raad ik de lezers aan het boek liefst in één ruk uit te lezen. Toch is het verhaal zeker interessant genoeg door het niet-alledaagse onderwerp, satanisme. De humor ontbreekt ook nu weer niet en het einde steekt, ondanks het naar mijn zin ik-heb-maar-tien-bladzijden-over-om-een-deftig-einde-te-verzinnen-principe goed in elkaar. Het wordt uitkijken naar Het Dreyse-incident, dat nu reeds op me ligt te wachten, maar waar er nog geen recensie over te vinden is op deze site. Wordt vervolgd.