Arend groeit in zijn eerste levensjaren op bij zijn liefdeloze moeder, die haar zoon alleen als last ziet.
De jongen wordt al heel vroeg alleen thuis gelaten, want zij (de moeder) moet geld verdienen, zIjn vader komt in het verhaal niet in beeld, hij moet zichzelf alles aanleren.
Hij blijft buitenproportioneel groeien en dat vormt later de aanleiding tot pesterijen op school, die hij lijdzaam ondergaat evenals de vele slagen van zijn moeder.
Hij heeft wel al snel een obsessie, hij is geinteresseerd in alles wat kan vliegen, dat is wat hij ook wil, vliegen.
De enige waar hij zijn verhaal kwijt kan is zijn oude buurman Hans, die zich min of meer over hem begint te ontfermen en de rol van vader probeert over te nemen, maar dat voortdurend gedwarsbooomd ziet door de moeder.

Dit is het in en intrieste verhaal van Arend, de jongen die eigenlijk niet geboren moest worden, en eerlijk gezegd was dat voor hem ook beter geweest, prachtig beschreven door Stefan Brijs, in het begin denk je nog met een hilarisch boek te maken te hebben, maar al snel is duidelijk dat het een ontroerend boek is die me toch behoorlijk wist te raken.