Op een literaire Molukse middag zie ik Elvira, de schrijfster van dit boek, voor het eerst en op het moment dat ze gaat spreken, gaat er in mijn hoofd een luikje open en de tranen stromen over mijn wangen. Ik herken wat Elvira zegt en vertelt, over het tussen wal en schip vallen, er net aan beide kanten niet bij horen als "halfbloedje" , kind van een gemengd huwelijk. Haar boek gaat hier dieper op in en vertelt het verhaal van een jong meisje/vrouw in verwarring, waar hoor ik bij, wat moet ik doen om er bij te horen? Het leidt tot anorexia, verkeerde vrienden en alles wat daarbij hoort. Na een lange weg vindt ze zichzelf in de kerk en het geloof, dat en de onvoorwaardelijke liefde van haar man maakt haar tot de sterke vrouw die ze nu is. Het boek is herkenbaar voor halfbloedjes of mengelmoesjes zoals zij ze noemt en hopelijk leert ook de gemeenschap wat van dit boek, acceptatie van deze steeds grotere groep mensen, acceptatie aan beide kanten.