In het boek vertellen 8 personen hun verhaal. Al in het eerste hoofdstuk worden er wondermooie beschrijvingen en metaforen over rouw beschreven. De zinnen zijn zodanig dat ze soms even herlezen moeten worden om ze beter te laten landen. Het boek leest plezierig en het verhaal ontvouwt zich langzaam maar (tref)zeker. Bij elke nieuwe persoon is het weer even aftasten waar hij/zij in het verhaal past. Het boek eindigt mooi rond zonder dat het clichés bevat. Het laat de lezer nadenken over dood, rouw, verlies zonder dat het zwaarmoedig of somber wordt.