In 2006 kwam van James Twining het eerste boek met de voormalige meesterdief Tom Kirk, op de Nederlandse markt, onder de titel De roof van de Double Eagle. Op dit moment ligt De zwarte zon in de boekwinkels, een verhaal dat zich in het heden afspeelt maar zijn oorsprong vindt in 1945, aan het einde van de tweede wereldoorlog. James Twining heeft voor beide boeken waargebeurde feiten als basis voor zijn verhalen genomen. Twining werd in 1972 in Engeland geboren en had veel baantjes voor hij zich als schrijver van boeken ontpopte. Een carrière als profvoetballer bij Arsenal moest hij voortijdig stoppen vanwege een knieblessure. Op zijn CV pronken zon slordige 50 opstellingen in het basiselftal. Nu leeft hij, getrouwd en huisvader van twee dochters, in Noord Londen.
Tom Kirk en zijn vriend Archie Connolly worden op straat overvallen en opgepikt door William Turnball, een lid van de geheime dienst van buitenlandse zaken. Er zijn schilderijen van de relatief onbekende schilder Bellak gestolen.
In een andere stad wordt Andreas Weissman vermoord door een Duitse Neo Nazigroep waarbij zijn onderarm is afgehakt. Dit gebeurt in het ziekenhuis. Weismanns dochter Elena laat Tom fotos zien waarop Harry Rewick, een oude jeugdvriend door Tom wordt herkend. Ook vinden ze overblijfselen van het oude Nazi-tijdperk in het huis van Andreas. Wanneer er ook nog een poging wordt ondernomen om een enegma decoderingsmachine te stelen, blijkt er een direct verband te zijn tussen deze gebeurtenissen die teruggrijpen naar het geforceerde einde van het Nazi-regime in 1945. Genoeg voeding om te proberen deze puzzel op te lossen waarbij zelfs tekens en teksten in ramen moeten worden ontcijferd
James Twining eist door zijn schrijfwijze de volledige aandacht van de lezer op. Doordat er in korte tijd op verschillende locaties op de wereld een aantal gebeurtenissen plaatsvinden met steeds andere personen, is het van belang om de hoofd- en bijzaken goed van elkaar te scheiden. Tevens moeten de personen worden gekwalificeerd om de juiste verbanden te kunnen leggen. Voor de lezer is het te hopen dat het verhaal hem/haar grijpt en meezuigt, want als dat niet het geval is, dan is het gevaar van voortijdig afhaken een reële optie.
Het getuigt van fatsoen en inlevingsvermogen van de schrijver dat hij in zijn boek weergeeft welke delen en gebeurtenissen historische waarde hebben en wat fictie is.
Doordat hij de lezer informeert over achterliggende historie gegevens, neemt hij zijn lezers als het ware in vertrouwen en rangschikt hij hen onder de belangstellende vertrouweligen van de door hem beschreven onderwerpen. Daarmee schept hij een band met zijn lezers.
De zwarte zon vertoont overeenkomsten met Frederick Forsyth en Ken Follett, maar een oorlogsroman wordt het nooit.
Samengevat: De zwarte zon is een goed boek met veel spannende momenten en plotwendingen dat op het einde zelfs een beetje naar een Dan Brown-mysterie overhelt.