Onze club leesdames komen eens in de twee maanden bij elkaar en een van de dames stelt drie boeken voor waar dan uit wordt gekozen of de volgende keer te bespreken. Deze keer was de keuze gevallen op De Heilige Rita. Gisteravond het boek besproken. Er waren dames die genoten van de schrijfstijl van Wieringa maar over het algemeen werd het als een deprimerend, beklemmend boek ervaren.
Een boek over 2 mannen in krimpregio, wel een wolf maar geen pinautomaat. De een heeft alleen nog zijn supermarkt waar ze nog saroma verkopen. De ander woont bij zijn vader en inmiddels zorgt hij voor zijn vader hoewel het vroeger andersom was. Zijn moeder heeft een gat achtergelaten nadat ze met een neergestorte gevluchte rus was vertrokken uit dat kleine dorp. Als later een rus terugkeert in het dorp en deze rus betrokken is bij dubieuze zaken raakt Paul, de hoofdpersoon behoorlijk in de war. Voor mij was het een boek behoorlijk deprimerend maar de mooie zinnen van Wieringa sleepten me er doorheen. Heb jij ooit geweten dat gras naar bleekselderij kan ruiken. Toch eens opletten deze zomer! Een bijzonder boek, dat me deed denken aan een boek dat ik eerder gelezen heb over het platteland ook zo verstild, dat ging alleen over een vrouw. Ik weet helaas de titel niet meer.