Het boek De reddingsboot heeft mij totaal overrompeld. Al in het eerste hoofdstuk wordt de toon gezet als meneer Hardie als een despoot de leiding neemt en antwoord op pogingen een kind te redden:
'Prima, en wie van jullie wil dan met 'm van plaats ruilen?'

Hij constateert dat de boot te vol is en alle ballast overboord moet.
Het wordt voor de schipbreukelingen die de explosie op de Empress Alexandra hebben overleefd direct duidelijk dat hun strijd om te overleven pas is begonnen.
De drenkelingen klampen zich letterlijk aan elkaar vast, ze proberen de ongemakken te trotseren en houden zich bezig met geruzie, geklets, geroddel en het uitwisselen van wetenswaardigheden, klimatologische waarnemingen en bedenkingen over God.
Ze worden blootgesteld aan honger, dorst, gekte en kou en ze zijn bang. Hun grootste angst is niet het eenzame gevecht tegen de natuurlijke elementen maar voor elkaar.
Het gaat er niet alleen om hóe te overleven maar vooral wíe er zal overleven.

De gevolgen van de verbijsterende keuzes die worden gemaakt, als de passagiers voor vrijwel onmogelijke dilemmas komen te staan, verwoord Rogan zo eenvoudig dat het bijna onopgemerkt blijft.
Schrijfster Charlotte Rogan beschrijft De Reddingsboot vanuit het perspectief van Grace, een jonge vrouw die samen met haar echtgenoot de grote oversteek maakt.
Het is de tijd net voor de Eerste Wereldoorlog en 2 jaar na de ramp met de Titanic. Charlotte Rogan geeft feilloos de dreiging op het Europees vasteland aan als meneer Nilsson opmerkt: 'Maar wie wil er nu nog naar Europa?
Zij tekent daarmee ook de gevaarlijke en onheilspellende sfeer die er op de boot is ontstaan waar mensen ontdaan van hun waardigheden en overgeleverd aan machteloze omstandigheden niet langer in staat zijn om oerinstincten te beheersen.

Met slechts 39 opvarende en een sloep heeft Charlotte Rogan met De Reddingsboot een formidabele roman