Ik ben een grote fan van Jo Nesbo, dus misschien wel bevooroordeeld nu ik deze recensie schrijf maar ik kan het niet laten :) .
Zelf hanteer ik als auteur een geheel andere schrijfstijl, maar juist de stijl van Nesbo maakt mij een gelukkig lezer. De boeken van Nesbo lezen makkelijk, het is niet noodzakelijk om de gehele serie te lezen, maar het is wel aan te bevelen. In dit verhaal, De dorst, wordt wel een paar keer terug gegrepen naar het verleden zonder dat het tekort doet aan het huidige verhaal.
Vanaf het begin wordt je als lezer meegezogen in de problemen waar Harry tegenaan loopt. Mooi hoe zijn verslaving is omschreven, het lijkt haast autobiografisch maar ik weer inmiddels dat dit niet het geval is. Een mooie misdaadroman waarbij de feiten heel realistisch zijn, niet wordt overdreven met allerlei technologische hoogstandjes en waar er ook plaats is voor emotie en gevoelens. Tijdens het lezen betrapte ik mijzelf erop dat ik niet de rust nam om de woorden door te laten dringen en de behoefte had om erg snel door te lezen om maar meer van het verhaal te weten te komen. Spanning alom, tot het eind.
Zelfs aan het eind van het verhaal blijft er nog een opening voor een vervolg, ik ben dan ook erg benieuwd naar het vervolg. Voor de duidelijkheid, alle verhalen van Jo Nesbo over Harry Hole staan op zichzelf.