De Amerikaanse fabrieksbroodschrijvers zoals Dean Koontz, Lee Child, David Ballaci laat ik al vele jaren jaren links liggen. Hulk en Red-de-wereld-titels. Slappe verhalen, geen spanning, geen karakters etc. Hetzelfde geldt voor Karen Slaughter. Alleen ‘Triptiek’ bleef hangen. Maar goed, ieder z’n meug, zeg ik altijd. Het gaat ten slotte om je leesplezier. Daarom moest ik even nadenken met het advies om Gillian Flynn - ‘Teerbemind’ uit 2006 te gaan lezen.

Eerst en vooral de bouqetreeksachtige titel.’Teerbemind’ – versus de Amerikaanse titel ‘Sharp Objects’ . ‘Sharp Objects’ tegen de visuele achtergrond van een scheermesje, is natuurlijk dè (messscherpe) titel. Wat belangrijker is het boek, zie hieronder.

Camille Preaker (32) wordt er door haar hoofdredacteur op uit gestuurd om twee moorden te verslaan in haar geboortestadje Wind Gap. Camille komt terecht in de wereld die ze ontvlucht was. Familieverhoudingen, oude schoolvriendinnen, alles duikt op en komt naar boven. Met als toegift haar halfzusje Amma, een 13 jarig stuk vreten met een volwassen lichaam.

Is Gillian Flynn een kloon van Karen Slaugter, zoals ik vreesde? Neen, gelukkig niet. Verrassende ontboezemingen, scherpe waarnemingen met dito commentaar, in vele gevallen bitter humoristisch en met een venijnige, ironische ondertoon, maken ‘Teerbemind’ tot een plezierig boek om te lezen. Glasharde satire op het doelloze leven van de upperclass in het klein stadje in Missouri, uiterst vilein uitvergroot. Waar het leven draait om, in willekeurige volgorde , Oxycontin, drank en sex. En Flynn windt er geen doekjes om.
Een schijnwereld vol hypocrisie, roddel en achterklap. Het zal misschien al wel duizend keer beschreven zijn, maar Gillian Flynn weet er wél raad mee in haar debuut. Flynn is lekker venijnig en bitcherig bezig. Zoals vrouwen onder elkaar iemand kunnen afmaken. Haha. Of mannen dat ook zo onder elkaar doen? Ik betwijfel ‘t !

Geen echte superthriller, omdat de spanning enigszins ontbreekt. Zoals gewoonlijk werkt de ik-vorm waarin het boek is geschreven ook niet mee. Toch meer een thriller met psychologische diepgang, want Preaker neemt ook een vol rugzakje vol problemen mee uit het verleden. Tjonge, Tjonge. En, heel, heel verrassend, haar kritiek op het fokken en slachten van varkens.
Op basis van schrijfstijl en leesplezier:

Vier sterren.

Chicago