Een jonge vrouw, Gabriëlle Deman, heeft een droom. Zij wil wetenschapster worden en zij wil Kongo gaan verkennen.
Dat is een quasi onuitvoerbare droom, want Gabriëlle leeft in een tijd waarin vrouwen niets doen, of beter gezegd niets mogen doen. (rond 1900)
Zij gaat studeren, maar de universiteit is een echt mannenbolwerk en ze houdt het daar snel voor bekeken. Daarna werkt ze in de zaak van haar vader.
Daar ontmoet ze Albert, een militair die vaak naar Kongo reist, in dienst van Leopold II.
Ze verlooft zich met Albert, en zo, na heel veel geduld en doorzettingsvermogen, kan ze uiteindelijk toch mee reizen naar Kongo.
Gabriëlle is de eerste vrouw die diep in het wilde onontgonnen gebied van de Kongo-Vrijstaat (“Eigendom” van Leopold II) doordringt. Gabriëlle Deman heeft echt bestaan!
Haar avontuurlijke reis wordt in dit boek zeer mooi en gedetailleerd beschreven.
De schrijfster heeft heel veel opzoekingswerk verricht in het Afrikamuseum van Tervuren.
Het boek is mooi geschreven, met veel verwijzingen en anekdotes, maar de inleiding (met brieven van Albert, uit Kongo) is naar mijn gevoel veel te lang.
Misschien is het de bedoeling om de lezer ongeduldig te laten zijn naar het eigenlijke verhaal, zoals Gabriëlle een oneindig geduld aan de dag heeft moeten leggen, vooraleer ze daadwerkelijk naar Kongo kon afreizen.
Ik vond het heel interessant om zo veel te vernemen over het Kongo van die jaren, en ik was verbaasd toen ik in dit boek las hoeveel Belgische nederzettingen er toen al waren langs de Kongostroom, met Europese huizen en plantages. Het koloniseren ging blijkbaar in een sneltreinvaart...!
Een roman die heel traag op gang komt, maar die mij in de tweede helft volledig in zijn greep had.