In dit alweer zevende deel in de reeks, krijgt Max Winter de opdracht van Arin Reider Bodosian, een rijke Armeense weduwe, om het hart te zoeken van haar overleden dochter Rosa Siroun, een meisje van 18 van wie het hart na een dodelijk auto-ongeluk naar een hartpatiënt is gegaan. De moeder van het meisje droomt van haar dochter omdat haar hart nog leeft. Zij hoopt dat het meisje dat het hart heeft gekregen met haar een project in Armenië wil opzetten. Groot is echter haar teleurstelling als Max Winter met het bericht komt dat de persoon die het hart heeft gekregen geen meisje is maar een jongen, genaamd Victor de Vries. En dan vertelt hij maar niet dat Victor een crimineel verleden heeft en de veroorzaker van het auto-ongeluk was. Victor is spoorloos verdwenen. Bij zijn zoektocht naar Victor stuit Max Winter op een moord op ene Dufour, een zonderlinge oude man in Otterlo. Het blijkt dat Dufour van plan was om samen met Abraham Kars, een aan lager wal geraakte journalist die nog wat inkomsten genereert in het lezingencircuit, het tijdschrift Europa op te zetten. Kars heeft een buitenechtelijke relatie met de mooie Betty, de zus van Victor. Heeft de spoorloze verdwijning van Victor iets te maken met de moord op Dufour en wat is de rol van Kars in het geheel?

Zoals alle andere Max Winter mysteries is ook Rosa het lezen waard: de roman heeft vaart en humor en  anders dan de meeste Nederlandse thrillers  zijn de karakters redelijk uitgewerkt en zijn de dialogen realistisch. Rosa is echter niet het beste deel uit de Max Winter-reeks. Wat tegenvalt is de grote rol die het toeval speelt in het boek. Zo zijn het auto-ongeluk en de harttransplantatie die daarop volgt belangrijk voor de plot, maar wordt door Thijssen geen plausibele verklaring gegeven voor de toevalligheid dat juist deze personen betrokken waren bij het ongeluk.