ik vond het een boeiend boek. het gaf me wel een gevoel van leegte.

hoewel het in de ik-vorm geschreven is, is het ook afstandelijk geschreven. té afstandelijk, vind ik, voor de ik-vorm, te beschouwend misschien. bijvoorbeeld een zin als deze: ""toen het donker werd en het echt tijd was om naar huis terug te keren, stapte ik met open mond en holle ogen de tram in."" duidelijk niet overdrachtelijk bedoeld. maar hoe kun je zien of je holle ogen hebt? bovendien schrijft ze over een persoon die in een stadium van een soort gevoelloosheid leeft; gevoelloosheid om haar eigen pijn niet te hoeven voelen. nou was het niet zo dat het daardoor niet te volgen was. maar het was meer een verhaal over belevingen als een verhaal vanuit belevingen. ik denk zomaar dat het daarom beter was geweest als het in de 3e persoon geschreven was. want het voelde hier en daar een beetje als onecht. té beschouwend, té afstandelijk voor de ik-persoon.

maar de moeite van het lezen waard.