Indridason lezen was voor mij deze keer een extra stimulans. Onlangs enkele dagen in IJsland (Reijkjavik) geweest, dus dacht ik komt dit hier naar boven. Ik ben waarschijnlijk niet genoeg Ijslander om me er in te herkennen (cfr Deflo in Mechelen en Aspe in Brugge), maar het zegt wel iets over de universaliteit van de schrijver.

Wat mij opviel, en dit tekent het karakter ten volle van Erlendur, is zijn 'goed gevoel' bij de lange donkere seizoenen. Toen ik ter plekke met Ijsjes praatte was dit voor hen wel anders. Het gaf hun een mistroostig en geen goed gevoel. Zij wilden eerder de zomerperiodes beleven. Een tweede element voor zijn universaliteit is de enorm waarheidsgetrouwe inleving en beschrijving van het brute geweld van Grimur. En ja, dit bestaat!!! Duizende verklaringen waarom de vrouw ondanks alles er toch niet onderuit wil, kan, durft is geen enkel argument om die vrouw dan nog als extra 'medeschuldig' aan te geven.

Waarom bleef de sociale controle uit? dit in een zo beperkte leefgemeenschap als Ijsland is. Een goede tekening dus van het gesloten noordelijk karakter. De beschrijving van de wereld van de kinderen is ook echt doorleefd. Hoe pijnlijk het voor de moeder ook is, welke trauma's moet de jeugd daar niet ondergaan? De plot is ook zeer eenvoudig wanneer je het boek dichtklapt. De manier waarop alles ontrafeld wordt is een hoogstaand literair meesterwerk. Alleen de tussenkomst van de geoloog-archeoloog laat een te langdradig gevoel achter. Blijkbaar denkt men een noordelijk Troje of Pompeiji terug te vinden.

Erlendur is ook echt menselijk neergezet. Niet de bullebak van andere schrijvers, niet de superspeurder. Enkel door hard werken komt hij tot resultaat. Zijn eigen persoonlijk drama dat er tussendoor loopt maakt het nog realistischer. Inderdaad is er vandaag een opkomend drugsprobleem bij de jongeren. Wil Indridason hier ook een boodschap meegeven? Vlot te lezen, spannend ondanks zijn eenvoud, menselijk en schrijnend. Het boek blijft bij. Vijf sterren.