Een aantrekkelijk verhaalgegeven, korte zinnen, met veel vaart geschreven, humor, herkenbaarheid: ziehier de ingrediënten van Ik zag Menno, de debuutroman van Sandra Bernart. Op zoek naar Menno boeit vanaf de eerste bladzijde. De herkenbaarheid is groot en de duidelijke afwisseling tussen het verleden en het verhaalheden maakt het verhaal overzichtelijk. Toch is dat ook gelijk een van de zwakheden van dit boek: het wordt de lezer te gemakkelijk gemaakt. Bernart neemt ons aan de hand, zoals een moeder haar kinderen aan de hand meevoert en loodst ons door het boek. Nergens hoeven we te twijfelen, ons af te vragen wat de drijfveren van de hoofdpersonen zijn en hoe de hoofdpersoon denkt en voelt: het staat er allemaal letterlijk. En mochten we per ongeluk iets over het hoofd hebben gezien: geen nood: als het echt belangrijk is, wordt het wel een keer herhaald.

Het verhaalgegeven is interessant: Menno, die verdronken is tijdens het surfen, lijkt ineens op te duiken op een foto in een reisgids. De hoop die al vervangen was door een keihard besef dat Menno nooit meer terug zou komen, laait weer op. Vincent, die gewend is om alles te berekenen (zelfs zijn geluk in de liefde), gaat een chaotische tijd tegemoet als hij probeert zijn broer te vinden. De tegenstelling tussen beide broers maakt het interessant, maar tegelijkertijd ligt een cliché op de loer. Ook deze valkuil ontloopt Bernart niet. Vincent is eigenlijk echt op zoek naar de vrijheid (maar hij had het blijkbaar niet door) en maakt een complete karakterverandering door. Hij eindigt op de trampoline, waar hij helemaal los gaat: “Ik spring door als een duveltje uit een doosje dat te lang op spanning heeft gestaan en eindelijk vrij is.” “Als ik hoog genoeg spring, kijk ik recht in het felle zonlicht dat tussen twee kalende eiken door schijnt. Het verblindt me een moment.” Bernart schudt het vat met clichébeelden helemaal leeg.

Ondanks de voorspelbaarheid en de clichébeelden is Ik zag Menno een mooie en geslaagde debuutroman. Bernart laat zien dat ze oog voor een goed verhaalgegeven heeft. Ze combineert het met een plezierig taalgebruik en mooie zinnen, die de lezer wel aan het denken zetten.