Na zoveel kritiek te hebben gelezen, wat ik al eerder laster begon te vinden, pakte ik het boekje vast en liet alles op me afkomen, zonder vooroordelen, zonder hoge verwachtingen. Wel in mijn achterhoofd dat dit een kort verhaal is (mogen we zeker niet uit het oog verliezen) en wetend dat ik een fan ben van het eerste uur, al haar boeken hebben mijn hart weten te veroveren.

Olivia zit op de afscheidsplechtigheid van haar man Ludo. Roos haar dochter ogen gezwollen, heeft het zeer moeilijk en Olivia voelt een stuk opluchting, vrij van het verstikkend huwelijk, vrij om haar eigen leven eindelijk te leiden. En daar gaat dit kort verhaal over, Olivia die keuzes begint te maken, Olivia die al jaren geleefd heeft in functie van haar huwelijk, in functie van andere. Olivia die een deur sluit en haar eigen deur opent voor een nieuwe wereld. Maar wordt deze verandering goed onthaalt door dochter Roos?
Is dit een origineel verhaal? Nee, zo zijn er duizend in een dozijn. Wat het voor mij dan weer origineel maakt, is de schrijfstijl van de auteur.
- Hij was overal. In de schaduwen op straat, in de bomen in bloei, in het drukke verkeer. In alles wat verdween en in alles wat bleef.
-Al die jaren was ze haar eigen schuilkelder geweest, maar nu stonden alle ramen en deuren open, nu wist zij wat er ook nog kon.
En zo kan ik blijven opsommen, citaten die ik prachtig vond, de conversaties tussen moeder en dochter, het onbegrip, mij had Griet direct mee!