Gelezen april 2007.
Wat een prachtig boek! Door de wijze van schrijven en de vele flashbacks had ik af en toe wel even moeite met de volgorde van de verhalen. Sommige dingen vind ik niet erg geloofwaardig, zoals wanneer Maria vanwege de gemoedsrust van hun moeder Carlota min of meer dwingt te doen alsof haar huwelijk met Fernando nog intact is.
Het geschetste tijdsbeeld is zeer herkenbaar; ik was toen zelf eind tiener/begin twintiger. En je kunt niet anders dan sympathie voelen voor de moeder en de zussen en hun strijd om het bestaan. Een ander gevoel wat me af en toe bekroop was medelijden; wat konden ze het zichzelf en anderen toch af en toe moeilijk maken! Het einde vond ik persoonlijk erg abrupt en totaal niet ter zake doende; het is net of de schrijver niet goed wist hoe hij het boek af moest sluiten. Wat mij betreft had hij het laatste hoofdstuk niet hoeven te schrijven.
Al met al vond ik het een leuk boek om te lezen en heb ik van harte meegeleefd met de moeilijke jaren van Maria, Carlota en Paloma.