Het komt niet vaak voor, dat ik een boek uit wil hebben voor ik ga slapen, maar nu had ik er toch weer een.
Wat een spannend boek. De beklemming en de vermoeidheid van de politiemensen slaan uit de pagina's.
Een meisje wordt gevonden, opgehangen, met een bordje om de nek 'ik reis alleen'. Ze heeft een schooltas bij zich: ze was bijna oud genoeg om naar school te gaan. Het meisje draagt op haar maat nagemaakte poppenkleren.
Mia, een van de speurders, ontdekt een cijfer, gekrast in de nagel van het meisje. Zij is nummer 1. Het lijkt er daarom op, dat er meer zullen volgen.
Dat gebeurt dan ook.
Het begint er langzaam maar zeker op te lijken, dat de moordenaar zijn of haar acties speciaal richt op Mia en Holger Munch, leider van het onderzoeksteam.
Hij wordt intussen geplaagd door zorgen om zijn kleindochter Marion en om zijn moeder, die in een verzorgingshuis zit en alles wil nalaten aan een fanatieke leider van een kerkgenootschap in het bos. Daar wonen ook meisjes, die zo te zien niet vrijwillig in het kamp wonen. Als een jongetje uit de buurt op onderzoek uitgaat, wordt ook hij opgesloten.
Scandinavië heeft er een nieuwe naam bij om te onthouden.