Wat een geweldig boek. De waanzin van de Vietnamoorlog verteld aan de hand van de berg, die de naam Matterhorn, heeft gekregen.
De eenheid van de 21 jarige luitenant Waino Mellas heeft boven op de berg , kamp Matterhorn gebouwd. Zijn Bravo compagnie krijgt bevel om de berg te verlaten om in de jungle op verkenning te gaan. De verkenning is een aanslag op het moreel.  Dagenlang en langzaam vooruitkomend in de vochtig, warme jungle zonder een glimp van de vijand te zien zorgt ervoor dat de spanningen, en met name de raciale spanningen binnen de eenheid enorm oplopen. Tijdens hun afwezigheid neemt de vijand kamp Matterhorn in. De waanzin van deze oorlog wordt nog eens verduidelijkt als ze uiteindelijk hun zelfgebouwde kamp weer moeten heroveren op de vijand. Verloren zonder een schot, maar terugwinnen gaat niet zonder slag of stoot. De vietnamveteraan Karl Marlantes heeft de waanzin van de Vietnamoorlog beklemmend goed beschreven. De politieke spellen, de jongemannen (gemiddeld 19 jaar) die hun leven op het spel zetten in een oorlog waar de jungle, de onzichtbaarheid van de vijand en het racisme binnen de eigen gelederen voor een onmenslijke ervaring zorgen liet mij na dagen nog rillen. Marlantes schrijft zo indringend, zo beeldend, dat ik de klamheid van de Jungle kon voelen, de emoties van de soldaten ervoer als mijn eigen. Voor mij is dit de beste oorlogsroman die ik tot nu heb gelezen en ik ben fan van het genre.