'Beter worden zal ik niet. Er is liefde die ik niet kan verdragen maar die mij er wel voor heeft behoed om helemaal af te glijden.' Eenzaam tot op het bot. Hartverscheurend eerlijk, intens verdrietig en tegelijkertijd ontroerend liefdevol. Denk me weg van Adam Haslett komt weliswaar wat traag op gang, maar laat je vervolgens niet meer los.

Nieuwsgierig naar de complete recensie? Op chicklit.nl kun je hem helemaal lezen.