Wat een pareltje. Een novelle waarin een gewone vrouw haar levensverhaal vertelt aan haar al lang geleden overleden vriendin. Ze vertelt over haar leven, hun leven, haar liefdes, hun liefdes. Ze doet dat met zulke prachtige zinnen dat dat eigenlijk niet kan. Een gewone vrouw kan niet zulke verheven literaire taal gebruiken in haar brieven, haar dagboek. Natuurlijk is het de taal van de schrijver en hoewel hij weet dat hij met beperkingen te maken krijgt als hij een personage continu aan het woord laat, heeft hij zich daarvan niets aan getrokken en laat hij haar zijn woorden schrijven. Je kunt dat storend vinden, maar het heeft wel dit juweel opgeleverd.
Ik ben vooral geraakt door de fase waarin de vrouw over haar moeder vertelt: het geeft een volledig andere kijk op wat men 'moffenhoeren' pleegde te noemen. Het hele verhaal zit trouwens vol met respect voor allerlei menselijk gedrag, wijze levenslessen en vergaande tolerantie. Het maakt je een beter mens. Het is gewoon heel erg mooi!