De stad van spiegels… Het laatste deel van de Oversteektrilogie.

Nadat de viralen zijn verdwenen, is de mens weer bezig zijn leven langzaam aan op te pakken en op te bouwen. Er wordt weer gedroomd, er is weer hoop voor de toekomst.
Voorzichtig aan vinden mensen hun eigen weg in de Nieuwe wereld om daar een eigen plek te creëren.

Alicia is niet een van hen. Zijheeft zich teruggetrokken uit het normale leven en maakt de moeilijkste periode van haar leven mee.
Ondertussen is zij op zoek gegaan naar de Nul. Hij was niet vernietigd en Alicia krijgt zijn verhaal te horen.
Michael heeft ook zijn leven buiten de groep. Als hij een schip vindt, Bergensfjord genaamd, begrijpt hij dat het gevaar nog niet is geweken. Hij begint aan een nieuwe missie in zijn leven. Een die belangrijker dan wat dan ook zal zijn.

Onze oude vrienden zijn weer degenen die het moeten gaan opnemen tegen het gevaar, die anderen moeten gaan redden.
Lukt hen dat? Of is de mensheid gedoemd om uit te sterven?


Cronin heeft met de Oversteek trilogie een waar meesterwerk afgeleverd.
Ook dit derde deel is weer subliem. Het las zo enorm snel weg.
Waarschijnlijk omdat ik nog helemaal in het verhaal zat, de personages al kende , maar zeker door de manier waarop Cronin schrijft en beschrijft.
Cronin weet een verhaal geweldig op te bouwen. Het begint met het langzaam aan introduceren van de personages met hun eigen verhaal en de situatie waarin men zich bevindt, langzaam aan komen verhaallijnen samen en vormt het meer een geheel om vervolgens tot een climax te komen en een redelijk snelle afbouw ( mijn optiek)

Het deel over Fanning, de Nul, was in het begin heel erg wennen, het leek wel een boek in een boek, maar al snel zat ik daar ook helemaal in. Achteraf een geweldig stuk, het verklaart veel over Fanning, hoe hij de Nul is geworden, maar ook waarom hij doet wat hij doet. Zo intens geschreven met zo veel liefde en ontreddering. Maar dat proef je door alle 3 de delen heen.

Cronin is en blijft meester in het beschrijven van de diepe emoties. Ik heb meerdere malen kippenvel gehad, ben diep ontroerd geweest, heb een lach op mijn gezicht gehad, proefde de angst en heb meegeleefd met totale ontreddering

En na deel 3, besef je: De cirkel is rond...