Als ik Nico Dijkshoorn bij DWDD zag, schakelde ik altijd snel over naar een andere zender. Ik vond het een onsympathieke man en zijn manier van voorlezen bezorgde me grote irritatie.

Toch maar aan dit boek begonnen, omdat ik er enthousiaste verhalen over had gehoord. Als het een verzonnen verhaal was geweest had het me nog wel kunnen bekoren, maar dat iemand zó negatief schrijft over zijn ouders (hoewel moeder er wel wat beter vanaf komt), kan ik me niet voorstellen.

Inderdaad: Klaas is erg met zichzelf ingenomen (of verbergt zijn onzekerheid door zich op deze manier te gedragen), maar dat is toch geen reden om iemand zó neer te sabelen. Ik begrijp niet waar Nico het lef vandaan haalt om alles belachelijk te maken wat zijn ouders leuk vinden.

Er zit dan ook veel waarheid in de uitbarsting van zijn vader: Nico voelt zich duidelijk verheven boven zijn ouders. En om dat ook nog eens publiekelijk kenbaar te maken door er een boek over te schrijven vind ik ronduit misplaatst.