Dit debuut vertelt het verhaal van een Jehovah’s getuige en is één van de betere in zijn genre. De schrijver heeft gepaste afstand genomen door een personage te creëren, en ondanks dat het verhaal vrij biografisch is toch voor het voordeel van fictie gekozen.

Mario is een jonge man die uitkijkt naar 1 januari 1975 (even vertellen trouwens dat JG niet geloofden in Armageddon op 1 januari, maar in de herfst van 1975) want dan zou het goddeloos samenstel van dingen verdwijnen en zou Gods rijk beginnen. Mario is een puber die het zichzelf niet gemakkelijk maakt. Maanden voor deze eindtijd wordt hij zelfs nog uitgesloten voor te blowen en omdat hij niet zeker wist of hij ontucht met een meisje had bedreven, wist deze jonge knaap van 15 veel. De schrijver neemt je mee in de opluchting die de protagonist voelt, maar ook in de angst en vertwijfeling van het hoofdpersonage. Zo is hij verliefd op een meisje uit “de wereld” die met Armageddon zal vernietigd worden als zij zich niet bekeert.

Het boek is onderverdeeld in twee delen. Enerzijds een deel net voor 1975 dat eindigt met de teleurstelling en het gezichtsverlies van het hoofdpersonage als de verwachtingen uitblijven, en anderszijds een deel dat zich afspeelt in 1995, de eerste keer dat het idee rond “Dit geslacht” (die niet zou eindigen voordat Armageddon komt) gewijzigd werd en de hoofdpersoon zijn geloof verliest. Mooi is de indeling dat hij maakt van het idee dat eeuwigheid hun deel zal worden, naar de sterfelijkheid waarmee ze als veertigers in de jaren ’90 worden geconfronteerd wanneer zijn zuster kanker blijkt te hebben. Het idee dus dat ze noot oud zouden worden en de realiteit waarin juist blijkt dat ze oud aan het worden zijn.

Als theoloog boeit mij dit verhaal uiteraard. Zeker omdat het ook vertelt over de tijd van 1975, die door JG de dag van vandaag vaak wordt ontkend. De schrijver die de schrijversvakschool heeft gevolgd kan duidelijk schrijven. Hij heeft een aangename manier van de dingen te beschrijven en je voelt mee met Mario; zijn angst, zijn verlangens, zijn hoop, maar ook het verlies daarvan. Perspecieven beperkt hij uitsluitend tot die van Maria, maar juist door de tweedeling krijg je zowel een blik in het hoofd van iemand die gelooft als iemand die niet (meer) gelooft. Naar het einde van het boek lijkt het verhaal iets te snel geschreven te zijn, waardoor het iets teveel opsommend wordt en te weinig beschrijvend.

Of ik denk dat het boek een groot publiek beschoren is? Dat weet ik eigenlijk niet. Jehovah’s getuigen is een onderwerp die weinig mensen nog warm maakt, iedereen kent ze als die vervelende mensen die je ’s morgens uit je bed bellen, maar zien ze zelden als werkelijke mensen waarmee je ook in andere situaties betrokken kunt geraken. Die net zo goed je vrienden of familie kunnen zijn. Toch zou ik het boek iedereen aanraden. Alleen al voor de schrijfstijl. Ik hoop in ieder geval dat ik van deze schrijver nog meer mag horen.