Op het sterfbed van haar oma Beatrijs krijgt kleindochter Tessa de opdracht om bepaalde mensen op te sporen. Ze krijgt hierbij wel hulp van dagboek-brieven die haar oma in de periode voor WOII heeft geschreven. Omdat de inhoud van deze brieven zo'n beetje driekwart van het boek in beslag nemen, was het misschien beter geweest om het boek anders op te stellen: met flashback-hoofdstukken ofzo. Nu vond ik de stukjes over Tessa tussen het lezen van de brieven in, niet zo heel boeiend. Pas als Tessa aan het einde van het boek de mensen daadwerkelijk gaat opzoeken, wordt haar verhaallijn pas weer boeiend. Ook vond ik het boek wel een beetje erg "gemoedelijk". Zowel in de familie-scenes (het is allemaal wel heel erg cosy-wosy bij Tessa thuis, al het kwaad komt van de "vreselijke tante Hillie", die natuurlijk aangetrouwd is en in de dagboekbrieven van de gemene moeder van Beatrijs). Ook wel lekker dat oma Beatrijs doodleuk schrijft dat Tessa haar favoriete kleinkind is en Mathijs haar favoriete zoon. Ook fijn voor haar andere zonen en kleinkinderen.
Tessa heeft deze naieve instelling van haar oma geerfd: ze vindt bijvoorbeeld dat Beatrijs en Leon perfect bij elkaar pasten, dus vond ze het ook heel normaal dat ze allebei hun hele leven verdriet hadden gehad. Ehm, ik vond dat nogal een wrede opmerking, die mensen hebben 50 of 60 jaar in een ongelukkig huwelijk vastgezeten, dan vind ik het wel lekker kort door de bocht, dat dat logisch was. Liefde op het eerste gezicht klinkt mooi, maar in dit boek draaft het misschien te ver door. Verder is het wel een mooi boek over liefde in oorlogstijden en leest het wel lekker weg.