Corina Bomann was voor mij een onbekende schrijfster, niet eerder had ik een boek van haar gelezen.
De kaft en de inhoud boeiden met wel. Toch begon ik eerder twijfelend aan het boek, want historische feiten zijn niet echt mijn ding.
Al vanaf de eerste pagina werd ik meegezogen in het verhaal.

Het is een vlotte mix van heden en verleden. Als lezer zit je na elk hoofdstuk op het puntje van je stoel, en kan je het niet laten om toch al het volgende hoofdstuk te lezen. Verschillend met andere romans is dat het boek zeker geen voorspelbare volgorde heeft. Telkens ik dacht te voorspellen wat er ging volgen, kon de schrijfster me telkens weer verrassen. Je bouwt ook een zodanige band op met de Nicole en Marianne, dat het einde je zeker niet onberoerd laat.

De details in het boek zijn zo beschreven dat je doorheen het lezen, je ook alle natuurelementen en gebouwen kunt verbeelden. Het is een mooie samenvatting van verboden liefde en de vooroordelen die verschillende culturen met zich meebrengt. Het heeft ook een prachtige band weer tussen moeder en dochter.
Ik zou het boek zeker aanraden aan iedereen die op een koude winteravond een hartverwarmend verhaal nodig heeft.