In dit verhaal zijn sprookjes en werkelijkheid nauw met elkaar verweven. De sprookjes van oma blijken meer met de waarheid van doen te hebben dan je zou verwachten. Ze bieden Elsa dan ook houvast in de moeilijke tijd na de dood van haar oma en leren haar ongemerkt ook veel over de werkelijkheid.

Al snel leren we ook de buren van Elsa kennen. Die blijken allemaal een eigen verhaal te hebben en hun verhalen blijken ook voor Elsa erg relevant te zijn. Samen met de sprookjes en de brieven vormt de geschiedenis van de buren een heel erg mooi geheel.

De karakters van de hoofdpersonen zijn heel mooi uitgewerkt. Ze beginnen allemaal als een soort stereotype en worden dan voorzien van een achtergrond zodat je langzaam beseft dat ze niet zo zijn als je eerst dacht. Een belangrijke les die Elsa leert is dan ook dat je nooit alleen op een eerste indruk moet af gaan, of in ieder geval niet iemand moet veroordelen op basis van een eerste indruk.

De brieven worden niet als een kant en klare stapel aan Elsa geleverd. Ze moet op een soort speurtocht om de brieven te vinden en ze bij de juiste persoon te bezorgen. Die speurtocht vond ik ook goed verzonnen, omdat die ervoor zorgt dat Elsa haar buren in precies de juiste volgorde beter leert kennen.

Wat ik ook grappig vond waren de referenties naar Harry Potter en de X-men die Elsa maakt. Als je deze boeken/films niet kent mis je niks cruciaals, maar als je ze wel kent zijn de referenties een leuk extraatje.

Ik had het gevoel dat alles klopte in het verhaal en alle verhaallijnen mooi in elkaar pasten. Ook vond ik Elsa een leuke hoofdpersoon, al is ze misschien iets te wijs voor haar leeftijd. De anekdotes over het gedrag van oma zijn ook hilarisch. Fredrik Backman heeft er bij deze een fan bij.