Vuurkind is het tweede boek van S.K. Tremayne. Erg origineel is het niet want wie IJstweeling heeft gelezen, zal veel plotkenmerken weer tegenkomen. Zo is daar weer een gezin dat op een geïsoleerde plek woont waar het weer ruig kan zijn, is er weer iemand in de diepte gevallen (ongeluk of niet?), is er weer een moeder met psychische problemen en een vader met een agressief kantje. En zo zijn er nog wel meer kenmerken die ik hier omwille van spoilers niet zal beschrijven.

Voor wie Vuurkind het eerste boek is dat van Tremayne gelezen wordt, zal het zeker wel een prettige leeservaring zijn.
Er wordt veel tijd gestoken in sfeerbeschrijving. En, zoals bij een psychologische thriller gebruikelijk, wordt de spanning langzaam opgebouwd. Wel is de balans een klein beetje zoek tussen sfeerbeschrijving en spanning opbouwen. Het wordt op den duur wat langdradig om over de ruige kliffen, de kolkende zee en de dreigende mijnen te lezen.

Toch is Vuurkind over het geheel genomen geen slecht boek. Het heeft alleen jammer genoeg iets van een herhaling van zetten in een nieuw jasje.