De snelheid en vooral de gevatheid van Mireille Geus maken het aangrijpende relaas van de nauwelijks 17-jarige Woelie - hij vertelt over hoe hij de laatste dagen van het leven van zijn doodzieke vader met hem doorbrengt en beleeft - enigszins draaglijk. Je wordt als lezer namelijk onherroepelijk het verhaal ingezogen, er is geen ontkomen aan.
Alles gebeurt met een snelheid en een intensiteit die je soms buiten adem doen raken.
De roman heeft een merkwaardige tweedeling in kernverhaal en dagboekoverwegingen, flas backs zo je wil. Ook al blijft dan de vraag wat de flash backs zijn en wat het eigenlijke verhaal is. De dagboekdiscussie van Woelie met zichzelf én met degene aan wie hij zijn verhaal vertelt - jij dus - over hoe en waar zijn verhaal te beginnen en te eindigen, lijkt erbij gesleept en lijkt overbodige ballast. Maar toch moet je hoe dichter je bij het eind van het boek komt concluderen dat het verhaal niet zou kunnen staan zonder die welhaast filosofische randvertelling.
Het lijkt gekunsteld maar het is zó sterk. Mireille Geus heeft een zeer ongewone roman geschreven. Zij heeft niet alleen een razend vlotte pen, zij laat ook voortdurend zien een echte taalkunstenaar te zijn. Er is echter meer: zij pakt zaken beet bij kop en kont en benoemt ze: gewone dagelijkse dingen - ik zal bij voorbeeld nooit meer de was opvouwen zonder aan dit boek te denken - maar ook zware zaken waarover we nauwelijks praten maakt zij licht. Dat doet zij met de al eerder genoemde gevatheid en met een pracht soort humor zonder dat het verhaal daardoor aan zijn grip op de lezer en aan de onvermijdelijke ontroering inboet. Erg knap!