'Tredjegraden' krijgt dan toch het levenslicht te zien in het Nederlands. Een jaar geleden stond het boek op stapel onder de titel 'Derdegraads', maar verscheen niet. En nu komt het alsnog uit als 'Bittere zonde'. Jammer van de titelaanpassing, 'Derdegraads' is de letterlijke vertaling van het origineel en dekt de lading aanzienlijk beter.

Inspecteur Magnus Kalo gaat in dit eerste deel van de Magnus Kalo-reeks op zoek naar de moordenaar van Erik Berggren. De verstandelijk beperkte Berggren is gruwelijk mishandeld, zijn dood een raadsel, er zijn geen aanknopingspunten. Tot Kalo begint te graven in het verleden van Berggrens vader ... Deze man bevond zich in de jaren zeventig van de vorige eeuw in Argentinië. Naarmate het verleden verder blootgelegd wordt, ontstaan er verbanden met het heden en wordt duidelijk waarom Erik gedood is en waarom op deze wijze.

'Bittere zonde' leest prettig weg, zoals dat heet. Eenvoudig taalgebruik, waarvan ik niet kan beoordelen of de vertaling daar al dan niet debet aan is. Korte hoofdstukken, te korte hoofdstukken: 135 stuks maar liefst. Sommige beslaan slechts een halve pagina, flink irritant. Het in zulke kleine porties opknippen en door elkaar husselen doet het ietwat magere verhaal wellicht gevulder lijken dan het is, maar per saldo is het zinloos. Als opvulling maakt Liselotte Roll daarnaast gebruik van niets toevoegende en onzinteksten, waar het boek niet beter van wordt. Bijvoorbeeld de scene in de bank, waar de baliemedewerkster vraagt: "Sorry dat ik het vraag, maar wie stuurt dat geld eigenlijk?" "Waarom wilt u dat weten?" "Ik ... ik weet het niet ..." De blik van de jonge vrouw (= baliemedewerkster) werd onzeker. "Dat is een privékwestie." "Neemt u me vooral niet kwalijk, mevrouw. Ik was alleen nieuwsgierig." Zowel de vraag als het gesprekje vallen onder de categorie nonsens.

Het verhaal op zich is in orde, maar niet over de hele linie even sterk. Heeft de auteur de Argentinië-lijn geschreven om haar kennis van de junta-tijd te etaleren? Anderzijds: zonder die verhaallijn, die een verdieping is, zou er niets van het boek overblijven. De finale is behoorlijk spannend, ondanks ingeslopen toevalligheden, nieuwigheden, zeg maar schoonheidsfoutjes.
De personages zijn nipt voldoende aansprekend. Kalo heeft twee kanten: geen zin meer in zijn werk, maar tijdens een onderzoek doorgaan tot het gaatje. Echtgenote Linn is een zeurpiet. Ze komen niet over als elkaars steun en toeverlaat.
Al met al: het kan beter, maar 'Bittere zonde' is zeker niet slecht.

[plot 3, spanning 3, leesplezier 3, schrijfstijl 3, originaliteit 2, psychologie 3]