Bart Debbaut (° 8 september 1971) begon aan zijn carrière in het bankwezen in 1993. Debbaut begon met schrijven door de lovende kritieken op zijn financiële artikels en columns in enkele magazines. In 2003 werkte hij mee aan de publicatie van een managementboek Hoe word ik een winnaar en hoe blijf ik het?. In 2008 startte hij met een thrillerreeks rond de Leuvense speurders John Leyssens en Mieke Van Cattendyck. Zijn debuutroman Scherven, verscheen in 2008. Een jaar later volgde Tralies en in september 2010 verscheen bij uitgeverij Manteau De Facebookmoorden. Het boek won nog geen prijzen. Wat wel opmerkelijk is aan dit boek is dat de naam van het hoofdpersonage verbonden was aan een wedstrijd. Enkele maanden voor dat het boek werd uitgegeven postte hij de eerste bladzijde van het boek op zijn website www.bartdebbaut.be en mocht iedereen fantaseren over het vervolg. De persoon die met zijn tekst het dichtst in de buurt zat van het plot dat Debbaut in gedachten had won de wedstrijd. De winnaar was Hans Devriendt. Hij werd hoofdpersonage van dit boek. Het boek is zeer actueel aangezien het gaat over kindermisbruik binnen het katholicisme. Ook geeft Debbaut een moderne toets aan zijn verhaal door de immens populaire sociale website facebook te gebruiken.

Het boek begint met een proloog waarin het hoofdpersonage aan het woord is. De proloog eindigt met Mijn keuze is gemaakt. Deze keuze is wraak nemen. Hans Devriendt, vader van twee kinderen en medewerker in een cultuurcentrum wordt op een huwelijksfeest geconfronteerd met dat wat hem al heel zijn leven achtervolgde en wat hij nog steeds niet volledig heeft kunnen verwerken. Na deze confrontatie maakt hij de keuze om wraak te nemen en daarna een heel nieuw leven te starten. Hij wil dat iedereen zijn daden kan volgen en daarom richt hij de facebookpagina wraak is de enige uitweg op. Hij gebruikt deze facebookpagina als zijn persoonlijke blog waarin hij zijn daden aankondigt en stap voor stap over zijn motief vertelt waarom hij dit doet. Met boeiende teksten probeert hij sympathie te winnen voor zijn daden. De federale politie in Leuven heeft de pagina al snel ontdekt maar het team van hoofdrechercheur John Leyssens wil nog niet meteen een onderzoek starten. De kans dat dit een flauwe grappenmaker is, is volgens hen groter dan dat het om een echte moordenaar gaat. Na de eerste moord op kunstenares Ellen Maenhout zien inspecteurs Reynders en Creten en hoofdinspecteurs Mieke Van Cattendyck en John Leyssens de ernst van de zaak in. Het aantal volgers van de facebookpagina stijgt enorm. Devriendt had immers nog iets op zijn pagina gepost vanuit het atelier van Ellen Maenhout nadat hij haar gewurgd en verminkt had. Het onderzoek wordt opgestart maar het enige wat de politie heeft is de facebookpagina. Jammer genoeg is deze niet traceerbaar want Devriendt maakt gebruik van TOR een programma waarmee de locatie van je IP-adres continu wisselt en waardoor het dus onmogelijk is voor de Computer Crime Unit wie de eigenaar van de facebookpagina is. Kort daarna volgt de tweede moord op Thomas Maenhout, de broer van Ellen. Ook hij wordt verminkt. Wat ik persoonlijk jammer vind is dat je pas laat in het boek te weten komt wat de link is tussen moordenaar Hans Devriendt en slachtoffers Ellen en Tom Maenhout, terwijl dit van het derde slachtoffer meteen wordt toegelicht. Waarschijnlijk doet Debbaut dit opzettelijk om de spanning op te drijven maar dit mislukte in mijn ogen. Het maakt het verhaal langdradig, het duurt te lang voor de lezer een nieuwe aanwijzing kreeg om de link tussen de familie Maenhout en Hans Devriendt te kunnen leggen.

Er is ook een 2de verhaallijn in het boek. Mieke Van Cattendyck en John Leyssens hebben beiden problemen thuis. Ze vinden troost bij elkaar en al snel wordt duidelijk dat ze op het einde van het boek een affaire zullen starten. Het is een beetje voorspelbaar en heel cliché. Ook werkt Debbaut deze verhaallijn niet helemaal goed uit. Er wordt slechts een van de 39 hoofdstukken aan een ruzie tussen Mieke en Joris, haar echtgenoot, gewijd. Een concreet conflict tussen John en zijn vriendin Julie wordt zelfs nergens beschreven, ze zijn gewoon uitgekeken op elkaar. Naar mijn mening had hij deze verhaallijn niet moeten gebruiken of had hij ze grondiger moeten behandelen in zijn boek. Het is een beetje saai en voorspelbaar.

Het derde slachtoffer van Devriendt is François Vangronsveld. Zijn relatie met de dader wordt al duidelijk gemaakt alvorens hij wordt vermoord. Vangronsveld was een leraar op de school waar Devriendt verbleef. Het was zijn vertrouwenspersoon en een goede man, dat schreef Devriendt ook op zijn facebookpagina. Hierdoor vraagt de lezer zich af waarom hij Vangronsveld dan vermoordt als hij toch zon goed man was. Hij had iets misdaan waardoor hij ineens geen goede vriend meer was van Hans. Op dit moment weet de lezer dat het motief van de moorden te zoeken is in het verleden van de dader en wel meer bepaald op het internaat waar Devriendt verbleef tijdens zijn schoolcarrière. Je voelt als lezer dat de ontknoping nabij is en ik heb de laatste 9 hoofdstukken dan ook in één trek door gelezen want ik moest gewoon weten wat er gebeurd was in het internaat.
Na de moord op Vangronsveld vertelt zijn vrouw aan de speurders dat hij een collega was van Pierre Maenhout, de vader van de eerste twee slachtoffers. Ze hadden beiden lesgegeven in de Sint-Jan-Berchmansschool. Ook wist de vrouw dat Maenhout plots werd overgeplaatst naar het Sint-Pietersinstituut. De speurders gaan graven in het verleden en komen terecht bij Pater André, directeur van de school in de tijd dat Devriendt er les volgde. Pater André wil aanvankelijk niets lossen over de echte reden waarom Pierre Maenhout werd overgeplaatst. Op hetzelfde ogenblik van het gesprek tussen Pater André, Reynders en Creten is Hans Devriendt op weg naar zijn laatste slachtoffer Pierre Maenhout. Hij slaat Pierre Maenhout bewusteloos, bindt hem vast en kleedt hem uit. Wanneer Maenhout wakker wordt probeert hij Devriendt te overtuigen hem niet te vermoorden. Maenhout geraakt los en hij kan Devriendt in het gezicht treffen. Net wanneer je denkt dat het spannend wordt en er een gevecht gaat beginnen, en je nog twijfelt of Hans Devriendt het wel zal overleven schrijft Debbaut: Toen sloegen bij Devriendt de stoppen door. En hij begint een nieuw hoofdstuk, weg spanning. Dit vind ik zeker jammer, het heeft iets weg van een deus ex machina. Plots is het Devriendt toch gelukt Maenhout te vermoorden. Vervolgens post Devriendt zijn hele verhaal op facebook. Dit is het enige wat ik niet kan vertellen om nog enige spanning voor jullie over te laten, als we al van spanning kunnen spreken. Het is meer een psychologische thriller.
Ik vind dat Debbaut het zichzelf nogal makkelijk heeft gemaakt. Op sommige momenten springt hij van de hak op de tak en slaagt hij de spannende momenten over. Ook komt er nergens een technisch kantje aan te pas, hiermee bedoel ik dat er nergens wordt verteld hoe Hans Devriendt het klaarspeelt geen sporen achter te laten. Ook komt er nergens een labo-onderzoek van de crime scene aan te pas. Verder vind ik de plot van het verhaal wel goed maar niet zo origineel. Ook slaagt hij er niet in veel spanning te creëren. Kortom, in het verhaal zit veel potentieel, jammer dat hij het niet beter heeft uitgewerkt.