De cover met de Schelde op de achtergrond en een lijk op de kade, is treffend. De Schelde is de rivier die de hoofdrol speelt in dit boek. Het boek gaat niet simpel over de wraak op een pedofiel, zoals misschien de verwachting zou zijn na het lezen van de samenvatting. Het gaat over onderwerpen die je als lezer absoluut niet zou verwachten en dat is natuurlijk een goede verdienst van de schrijver om de lezer op het verkeerde been te zetten.
Liese Meerhout is zo’n typische hoofdpersoon die je vaak in thrillers tegen komt. Een ambitieuze vrouw met een moeizame relatie die niet goed voor zichzelf zorgt en volledig voor haar werk als rechercheur gaat. In die zin niet heel origineel. Er lopen verschillende zaken door elkaar heen; de dood van een ex-prostituee en de vermissing van een pastoor. Zijdelings raken ze elkaar wel en dat is in het begin van het boek wat lastig te volgen. Naarmate het verhaal vordert, worden beide zaken duidelijker. Een grote hoeveelheid personen passeert de revue. Ze komen niet allemaal even goed uit de verf en dit betekent dat het soms lastig is om bij te houden over wie gesproken wordt in het boek.
Ondanks dat dit de zevende thriller is over Liese Meerhout, kan dit boek ook zonder enige kennis van de voorgeschiedenis prima gelezen kan worden. Een grote plus, want dat betekent dat de boeken niet in volgorde gelezen hoeven te worden. Hoewel ik in de toekomst wel vaker naar een boek van Toni Coppers zal grijpen. Hij schrijft vlot, onvoorspelbaar en de combinatie van het persoonlijk leven van politiemensen vervlochten met een zaak, maakt het compleet.