Twee zaken: een in het heden en een uit het verleden. Al is dat heden relatief want het verhaal speelt zich ergens in 1979 af. Dat is vooral te merken omdat er geen mobiele telefoons zijn.
Het verhaal uit het verleden gaat over een vermist meisje waar nooit meer iets van vernomen is, dus ook geen lijk. Op vraag van een tante gaat een inspecteur er toch nog eens naar kijken, niet echt officieel en hij heeft ook niet echt goed hoop dat hij nog iets zal vinden. Het is tenslotte al 25 jaar geleden en getuigen vergeten dingen. Trouwens, als iemand toen niet naar voor kwam als getuige, waarom dan nog na zoveel jaar?

De andere zaak gaat over een lichaam dat gevonden wordt in wat volgens mij nu The Blue Lagoon is, het warme helende water. Het lichaam is zwaar toegetakeld, zowat alle botten zijn gebroken. Wat is deze man overkomen en wie is hij? Gelukkig meldt zich iemand die haar broer als vermist komt opgeven. Hij werkte op de Amerikaanse vliegbasis op IJsland. Echte IJslanders hebben iets tegen het leger daar, maar het is de tijd van de koude oorlog en de Russen kunnen zowat ieder moment een kernaanval lanceren. Wat er op die basis allemaal gebeurt, is voor veel IJslanders een raadsel, ze hebben het maar te tolereren.

Het IJsland van de oude verdwijningszaak is een land in armoede. Er is aan vanalles een tekort, de oorlog is nog niet zo heel lang geleden afgelopen.
IJslanders op zich zijn wantrouwig naar buitenlanders toe, stug. De dingen die ze in die tijd aten daar draait mijn maag van om alleen al door het te lezen, vet en ranzig.
Bovendien is er veel drank, zelfs al is die moeilijk te krijgen. Ook drugs maken hun intrede.
Ik ben zelf in IJsland geweest en dan is het wel plezant wanneer je bepaalde plaatsen herkent.