Gezien de feiten gaat over Olivia, de ik-persoon, wiens echtgenoot Ludo net is overleden. Haar dochter Roos is er het hart van in. Olivia daarentegen zag in Ludo niet de zo geweldige man die Roos zag. Ze is dan ook van plan om nu eens eindelijk alles te doen in haar leven en niets meer te laten.
Dit boekenweekgeschenk was heel aangenaam om in te lezen, er zitten verschillende lagen in het verhaal waardoor je zo diep kunt graven als je zelf wilt. Toch is het een echt literair werk. De korte dialogen lijken weinig te zeggen, maar zoals zoveel in het leven draait het soms ook over wat er niet gezegd werd. De inspelingen, de gedachtengangen en wat er op de achtergrond gebeurt tijdens de dialogen zijn zo goed op elkaar afgestemd. Verder is Olivia mooi uitgewerkt wat wel een hele uitdaging is voor zo een dun boekje. De andere personages krijgen minder uitwerking en blijven eerder oppervlakkig.
Het verhaal zelf geeft stof tot nadenken maar wordt wel heel kort afgewimpeld op het einde. Dit is jammer aangezien er voor andere scènes dan meer uitwerking werd voorzien.
Je mag een gegeven paard nooit in de muil kijken, maar dit is niet nodig, zelfs na het lezen ben ik nog steeds blij met het boekenweekgeschenk van 2018.