In 40 columns neemt Martin Bril ons mee door Nederland. Door steden, kleine, soms pittoreske dorpen en gehuchten, door hun wijken, straten en wat men noemt, de publieke ruimte. Hij doorkruist in deze bundel in willekeurige richtingen het land over 's Heren wegen. Observeert wat zich er afspeelt.
Wat hij waarneemt en opmerkt legt hij vast.
Van de liefde tot de dood; van winkelaanbod tot voorjaarsschoonmaak; van rustige, weemoedige landschappen tot nieuwsgierigheid van dagjesmensen; van opbouw tot verval. Hij beziet, overdenkt en schrijft het in zijn eigen bewoording op.
Menselijk handelen staat binnen zijn beschouwende blik vaak centraal. Maar ook de leegheid van een verlaten landschapstafereeltje die door hem, als oplettend schilder, voor ons in alle weidsheid op schrift, als ware het een figuurlijk doek, vastgelegd wordt. Ons klimaat krijgt hierin een opvallende plek toebedeeld.
Met zijn meewarige blik en somber gevoel kijkt hij in beeldend taalgebruik naar onttakeling en registreert hij de droefheid van veel alledaagsheid. Maar niet zonder humoristische accenten en pareltjes van zinnen en juweeltjes van vondsten om het beeld voor de lezer te creëren.

De helaas te jong overleden Bril kon het als geen ander (nou ja, Carmiggelt kon er natuurlijk ook wat van). Op een speciale manier kijken naar zijn omgeving en de mensen die het bevolken. Het was in veel gevallen eigenlijk niet meer dan constateren wat de lezer, net als hij, zelf had kunnen zien, maar Martin Bril was wel in staat om er een aandoenlijk, smeuïg, vrolijk of besmuikte column van te maken die met plezier door velen gelezen werd. Moest ik even kwijt opdat zijn prachtige verhaaltjes niet vergeten worden.