Toen de dijken braken is een historische liefdesroman tijdens en na de watersnoodramp in 1953. Op de avond van de verjaardag van haar broer ontdekt de 21-jarige Marrie dat ze verliefd is op Frits, de vriend van haar broer. Ze gaat met een verliefd gevoel naar bed. Dit geeft haar veel steun en kracht blijkt later. Tijdens die nacht breken de dijken en volgen een aantal zeer spannende emotionele dagen en nachten voordat ze gered worden. In die tijd wordt er door de diepgelovige ouders regelmatig teruggegrepen op de Bijbel. Zij putten hier veel kracht en troost uit, terwijl de jongere generatie daar genuanceerder tegenover staan. Tenauwernood overleven ze allen de ramp en komen terecht in opvanggezinnen. Marrie vraagt zich regelmatig af of Frits het ook heeft overleefd. Uiteindelijk krijgt ze hierop haar antwoord.
De roman is heel beeldend beschreven. Je voelt de wanhoop, kou, ontberingen en spanning tijdens die onheilsdagen. Ook de tijd na de ramp is heel goed beschreven. Eerst het aanschouwen van wat het water heeft aangericht, de mensenlevens, vee en materiële zaken die verloren zijn gegaan. Daarna de onzekerheid en het voorzichtig opbouwen van het leven. De schrijfster is er goed in geslaagd om een beeld te schetsen van deze grote watersnoodramp, een gebeurtenis die altijd in herinnering zal blijven.