In Winternabijheid maken we kennis met Lola, een eigenzinnige jonge vrouw met een joodse vader en een Duitse moeder, die op zoek is naar zichzelf. Als ze afreist naar Israël, belandt ze midden in de Gaza-oorlog, wat een traumatische ervaring voor haar is.

Het boek geeft stof tot nadenken, allereerst over het Israëlisch-Palestijnse conflict, maar ook over antisemitisme of eigenlijk discriminatie in het algemeen. Het is helaas nog steeds zo dat op het eerste oog volledig geaccepteerde bevolkingsgroepen te maken hebben met hardnekkige vormen van discriminatie. In het tijdperk van de sociale media worden dergelijke vormen van discriminatie makkelijker geuit en verspreid dan ooit. De ideeën van de hoofdpersoon en de personages om haar heen geven je nieuwe inzichten en dat is toch uiteindelijk één van de belangrijkste functies van literatuur.

Het taalgebruik in deze roman (of in ieder geval de nog te corrigeren proefdruk die ik gelezen heb) is behoorlijk storend. Vaak worden er vreemde woorden gebruikt. Er wordt bijvoorbeeld “aan rolletjes getrokken” als er joints worden gerookt. Ook wordt de telefoon meerdere malen “opgelegd” (aufgelegt?) in plaats van opgehangen. Met “luidsterkte” (lautstärke?) wordt ongetwijfeld geluidssterkte bedoeld en waar “stortbeken” staat moet, denk ik, worden gelezen: stortregen. Andere voorbeelden van tenenkrommend taalgebruik: “Zijn tranen waren plaatsvervangend voor tranen die hij nooit had kunnen vergieten aan het graf van de jongen die hij voor altijd op zijn geweten zou hebben” of: “Je zou denken dat iemand die Koekiemonster goed kan nadoen, het hart zou breken als hij zijn dochter moest achterlaten.” En zo kan ik nog wel even doorgaan…

Winternabijheid is een eigentijdse roman, waarin, sites en apps als Facebook, Tinder en Instagram volledig geïntegreerd zijn in de dagelijkse gang van zaken (als je met een vliegtuig aankomt in een vreemd, ver land en je bent alleen is het eerste wat je doet via Tinder even iemand opsnorren om een hapje mee te gaan eten, dat is toch vanzelfsprekend…). Ook de aanwezigheid van gratis wifi op een van de meest afgelegen Thaise eilandjes wordt als de gewoonste zaak van de wereld beschouwd: verfrissend!

Mirna Funk heeft met Winternabijheid een interessant boek afgeleverd, sprankelend, origineel en fijn om te lezen, mits je je over het soms tenenkrommende taalgebruik heen kunt zetten. Mijn oordeel is dus: HOT!