Het heeft toch even geduurd vooraleer ik me kon inleven in het verhaal van Bregje Hofstede – ik zat met mijn gedachten nog te veel bij een ander boek met een compleet andere thematiek en was niet helemaal voorbereid op een intiem liefdesverhaal.
Na ongeveer 100 pagina’s kwam de klik met het boek dan toch en nu begrijp ik ook waarom veel lezers zo enthousiast zijn over ‘Drift’.

Het is een heel herkenbaar verhaal - een verhaal waarmee veel mensen zich waarschijnlijk kunnen identificeren: dat de Eerste, Grote liefde ook onze Enige en Eeuwige liefde zal én moet zijn en het gevoel van falen als dit niet zo blijkt te zijn.
Het is ook een verhaal dat confronteert: in welke mate kan/wil je in een relatie eerlijk zijn tegenover jezelf en tegenover de ander? In welke mate kan je in een relatie nog vrij zijn? In welke mate ben je bereid offers te brengen en compromissen te sluiten?

En wat als je jezelf echt bent kwijtgeraakt in die relatie? Het onderbewustzijn zendt noodsignalen uit naar het lichaam: je slaapt niet meer, je ligt ’s nachts te woelen en te piekeren, je krijgt vreemde huiduitslag, je lichaam bouwt een spanning op die niet vol te houden is en dan moet je écht weg of je wordt compleet gek. Herkenbaar is ook het moment waarop Bregje haar haar kort laat knippen – niet lang daarna vlucht ze het huis uit.

Ik las ergens dat een lezer het personage Bregje onsympathiek en irritant vond – maar als je je losscheurt van de persoon die je tien jaar lang was, kan dat bijna niet anders. ‘Er zijn niet veel manieren om te zeggen dat het voorbij is’ en er zijn vooral weinig sympathieke manieren. Haar ‘niet-sympathiek zijn’ maakt haar in mijn ogen vooral heel menselijk.

De lezer weet dat dit boek gebaseerd is op de relatiebreuk van de schrijfster maar ‘Drift’ overstijgt dit gegeven en maakt er een literaire werkelijkheid van. Met ‘Drift’ is Hofstede er goed in geslaagd om haar herkenbare verhaal om te zetten naar literatuur.

Toch ben ik niet helemaal mee op de golf van lofbetuigingen over dit boek: de fragmenten uit het onuitgegeven ‘De welp’ hadden voor mij weinig meerwaarde, af en toe had ik ook wel moeite met de chronologie die nodeloos complex lijkt en de romanconstructie vond ik persoonlijk te gekunsteld. De beeldtaal vond ik soms vergezocht, de taal te bestudeerd.

Al bij al heb ik wel genoten van deze roman en vind ik ‘Drift’ zeker de moeite waard om te lezen!