Kort geleden herlas ik jubelend Dusk and other stories, meteen daarna herlas ik Last night even jubelend. Wat een geniale korte verhalen wederom, wat een onnavolgbaar poëtische stijl, wat een prachtige zinnen. Verhalen vol weemoed, passie, verlangen, lyriek, teleurstelling, nostalgie naar wat nooit is geweest, en spijt. En soms dat alles tegelijk in één alinea.

Zoals in de volgende. Daarin moet een man, die zich zwakjes verweert tegen verwijten omdat hij ooit zijn vorige vrouw in de steek liet, ineens denken aan de onbezonnen 'amour fou' waarvoor hij indertijd zijn vrouw verliet: 'None of them could know, none of them could visualize Mexico City and the first unbelievable year, driving down the coast for the weekend, through Cuernecava, her bare legs with the sun laying on them, her arms, the dizziness and submission he felt with her as before a forbidden photograph, as if before an overwhelming work of art. Two years in Mexico City oblivious to the wreckage. It was the sense of godliness that empowered him. He could see the neck bent forward with its slender nape. He could see the faint traces of bones like pearls that ran down her smooth back. He could see himself, his former self'.

Prachtig hoe hier lyrische vervoering wordt vermengd met weemoed omdat het allemaal voorbij is. Prachtig hoe daarbij zowel de weemoed als de vervoering in alle intensiteit voelbaar blijven, en hoe ze tegelijk elkaar versterken. Prachtig hoe twee jaar van een leven worden samengebald in één alinea. Wat een juweeltjes zijn die korte verhalen van Salter toch. Ik zal ze nog vaak herlezen.