C.J. van Ledden Hulsebosch zou nooit de grondlegger van de forensische wetenschap in Nederland geworden zijn, als hij het bij één zaak had gelaten. Vandaar dat ik nu de opvolger van Moord in Tuschinsky uit heb. In de periode tussen de twee wereldoorlogen waren politiek gekuip en spionagepraktijken meer regel dan uitzondering (is er intussen wat veranderd?). Dat daarbij doden vallen is een gegeven. Dat die moorden bij voorkeur als zelfmoord aangekleed worden, mag niet verwonderen. Dat er een speurder als C.J. voor nodig is om door deze maskerade heen te kijken, levert een boek op dat prettig leest.

Na het eerste avontuur van VLH en Saltet maakte ik mij wat zorgen over de gelijkenis met o.a. Poirot van A. Christie. Maar intussen hebben de auteurs hun personage voldoende eigen karakter meegegeven om hem staande te houden. Dat er gelijkenissen blijven bestaan is onvermijdelijk vanwege de plaatsing in de tijd. Maar ze zijn minder opvallend aanwezig dan in het eerste boek. Misschien heeft het te maken met het feit dat ik het boek las tijdens een verblijf in Amsterdam, maar de sfeer en de karakters zijn steviger verankerd. Het verhaal leest vlot weg en er zitten een paar onverwachte wendingen in. Wat ik altijd erg waardeer in een boek zelfs in een spannende thriller- is humor. Dat hoeven geen dijenkletsers te zijn. Maar af en toe een knipoogje naar de grauwe werkelijkheid mag best. Voor liefhebbers van het Poirot- en Sherlock Holmesgenre mogelijk een nieuwe verslaving. Met de feestdagen in het verschiet, ook voor andere thrillerfanaten een hebbeding, als afwisseling met het zware werk.