Van Marissing gebruikt in deze roman heldere taal, daardoor is het een vlot leesbaar boek. Maar vergis je niet. In de rake conversaties schuilt wel degelijk een diepere laag. Deze wordt ook aangeboord in de associatieve beelden en scenes die ze ‘achteloos’ neerzet.
Tijdens het verhaal worden gebeurtenissen vermeld waarvan je denkt “Hmm. Waarom staat dat hier?” Dit intrigeert je en je wilt doorlezen. Pas later heb je de impact door.
Jasper en Karlijn zijn een stel en hebben een zoon Lucas. Al vrij snel lees je in subtiele bewoordingen de kleine irritaties binnen deze relatie. De spanning is al voelbaar.
Karlijn is een kunstrecensent, zij ‘vlucht’ graag in het museum naar de Beanery, een installatie van Kienholz. Ook deze installatie is niet toevallig!
Zij filosofeert over Sigmunds Wife van Dumas over deze kunstenaar. Maar Was will das Weib? Lees je hier de twijfels van Karlijn? Of de beweegredenen van Dumas.
In haar werk maakt zij portretten van jonge kunstenaars. Laura, die door haar wordt geïnterviewd, is omringd door mensen en toch alleen. Karlijn voelt de spanning van Laura als zichzelf dwingt in de wereld mee te doen. Staat Laura symbool voor Karlijn?
Al lezend merk je de besluiteloosheid van Karlijn tov Laura, maar ook tov zichzelf na de geboorte van Lucas, tov haar relatie met Jasper.
Karlijn kan als een astronaute heen en weer pendelen van de reëel buitenwereld naar haar fantasiewereld, haar binnenwereld. In deze wereld (oa in the Beanery?) ontmoet ze levende, sprekende, coachende, spiegelende personages. Zij zetten haar weer op haar pootjes, Ga wandelen, heb de moed, onderneem iets, gooi je haren los, ga leven!
Kortom het is een heldere observatie van het leven van Karlijn, hoe ze haar werk ervaart, hoe ze omgaat met haar zoontje. Ze ontleedt haar relatie met Jasper en registreert de spanningen die daar ontstaan. Momenten die verkeerd aflopen. “Treurig is dat” zegt de ik-figuur Maar ook de momenten waarop alles goed is, wanneer de liefde wordt gevierd.
Quote: (165-166) “Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar het moet voorwaarts worden geleefd.”