Een YA-‘roman met een boodschap’… Daar is de gemiddelde lezer niet zo dol op. Denk ik.
Maar toch is dit een zeer lezenswaardige ‘roman met een boodschap’.

Ed Kennedy is 19 jaar oud, en woont in een voorstad, samen met zijn koffiedrinkende hond ‘de Portier’. Over de Portier zegt Ed: Zijn oude ogen glanzen. Hij glimlacht. […] Ik hou sowieso verdomde veel van hem. Maar jezus, wat stinkt-ie. […] Hij ruikt alleen maar alsof hij dood is. De Portier was eerder van zijn vader, die zes maanden geleden is overleden.
Ed’s leven is saai. Overdag is hij taxichauffeur en zijn avonden brengt hij meestal door met het spelen van kaartspelletjes met zijn vrienden Marv, Ritchie en Audrey. Ed heeft heimelijk een oogje op Audrey, maar zij niet op hem. Ze vertelt Ed altijd ‘dat ze hem te leuk vindt om het mee te doen’.

Nadat Ed – onbedoeld – ervoor gezorgd heeft dat een bankovervaller opgepakt en veroordeeld werd, vindt hij een speelkaart in zijn brievenbus. Het is ruiten aas, en daarop staan drie adressen en tijdstippen geschreven. Wat moet hij daarmee? Hij besluit de adressen op de genoemde tijdtippen te bezoeken, en uit te vogelen wat de bedoeling is. Zo begint hij aan een puzzel, een uitdaging, want als hij op ieder adres een probleem heeft opgelost, ontvangt hij de volgende kaart. Klaveren aas, met een cryptisch geschreven boodschap erop.
Uiteraard volgen na deze twee azen de andere azen, en tot slot de joker. En op iedere kaart staat een opdracht, elke keer in een andere vorm. Aan Ed de twijfelachtige eer telkens weer te bedenken wat de opdracht is, en welke uitvoering hij vergt. De ene keer volstaat het een vrouw een ijsje te geven, en de andere keer moet hij zo ver gaan dat hij een man met een pistool bedreigt.
Gaandeweg groeit Ed. En hij verandert. Hij ziet in welke ellende sommige mensen leven, en wat een beetje begrip en een klein of een wat groter gebaar kan betekenen. Voor die ander… Maar ook voor jezelf.

Het enige minpuntje aan het boek is de clou. Als uiteindelijk duidelijk wordt wie er achter de opdrachten zit, en waarom. Het is helaas toch een beetje cliché, en daardoor niet sterk en misschien zelfs overbodig. Wellicht had Zusak er beter aan gedaan om gewoon niet te onthullen wie Ed de kaarten stuurde.
Maar verder is het een heel vermakelijk boek. Het is onderverdeeld in korte hoofdstukken, die goed herkenbaar zijn aan hun titels en het symbool van de kaart waar Ed mee bezig is in die hoofdstukken. Net als De boekendief is het fris en beeldend geschreven, en met flink wat humor. De gesprekken die Ed voert met zichzelf en de Portier zijn hilarisch en innemend, en toveren regelmatig een glimlach op je gezicht. Je raakt gesteld op die twee wonderlijke wezens.

Vertaald door Eefje Bosch, die het waarschijnlijk ook een leuke uitdaging zal hebben gevonden. Er zitten leuke woordgrappen in het boek.