Mijn collega-recensenten, driekwart van onze bezoekers en de pers in Vlaanderen en Nederland: iedereen is vol lof over Patrick De Bruyn. Het maakte mij enorm nieuwsgierig naar het werk van deze sympathiek ogende vijftiger en via Verminkt leerde ik dat eindelijk- kennen.
Verminkt heeft een enorm aangrijpend begin. De scène waarin de dochter van de hoofdpersoon verminkt wordt, is één van de sterkste die ik afgelopen jaren las. Hartkloppingen, overvloedig zweten en het absoluut afgesloten zijn van de echte wereld waren het gevolg. Ik lag niet in mijn bed, nee, ik stond er bij in die keuken en geloof me, ik lag liever in mijn bed! De spanning die De Bruyn in die scène creëert, is bijna ondraaglijk en zegt veel over zijn schrijverschap. Dat laatste blijft in het hele boek overeind, De Bruyn kàn schrijven, hij sleurt je mee in zijn verhaal en het boek leest als een trein.

Toch bedeel ik Verminkt maar met drie sterren. Enerzijds omdat ik de karakters niet geloofwaardig uitgewerkt vind. Zeker met de loftuigingen elders op deze site ben ik me er van bewust dat het helemaal aan mij kan liggen. Maar ik begrijp niet dat zon angsthaas als vader Peter Bressing niet opgelucht is als hij hoort dat de homejackers omkwamen in een ongeluk. Hij vindt het jammer omdat hij ze eigenhandig de nek had willen omdraaien. Ja-ha! Vast omdat hij van in het begin zo dapper was. Ik begrijp ook niet waarom hij zich tijdens de traumatische homejacking zo druk maakt om wat er in zijn vrouws auto ligt. En het is jammer dat de zielenroerselen van vrouw en dochter Bressing niet meer aan bod komen.

Anderzijds zijn er delen in het verhaal die niet kloppen. Waarom verdenkt de politie Peter zo lang? Dat had in principe toch maar moeten duren tot zijn dochter uit de coma ontwaakte? Verder komt het toeval net iets te vaak om het hoekje kijken.

Conclusie: De Bruyn loste mijn verwachtingen niet helemaal in. Maar ik geef ruiterlijk toe dat die ook erg hooggespannen waren.