De meesterlijke oplichterij van de echte protagonist uit Bluf zet België op stelten. De jaren 70 en die van begin 80 betekenen zijn topjaren. Nadat deze levensgenieter en mooiprater uit het Gentse - als opwarmertje - zijn werkgever oplicht voor zo’n 100 miljoen Belgische Frank, belandt Willem Van Vugt in de gevangenis. Tevens blijft hij ook nog de hoofdverdachte in een mysterieuze moordzaak. Vijf jaar later, na zijn vrijlating, doet hij zijn eerdere krachttoer nog eens lekker over. Dit keer is zijn bank het doelwit van zijn oplichterspraktijken. Met een buit van (slechts) 75 miljoen op zak, zoekt Willem de anonimiteit op en verdwijnt van de radar.

“Hij zit op de rand van het bed en vergaapt zich aan die hemel op stelten. Hij kijkt toe en ziet hoe ze de knoopjes van haar blouse los vingert, een voor een, traag, een beetje tergen, ze van haar rug op de grond laat glijden, haar ok uittrekt, haar beha dropt en de weelde van haar borsten prijsgeeft. Ze staat pal voor hem, op een ademtocht, zijn ogen ter hoogte van de gevarendriehoek in rood satijn.”

Doe het hem maar eens na; het is precies alsof de Vlaamse Guy Prieels het hele gebeuren filmt met een loepzuivere camera. Met een uitermate scherpe en kleurrijke pen diept hij zijn belangrijkste personages uit. Zijn maturiteit zet hij optimaal in, om waargebeurde feiten (op zijn typische wijze) te verwoorden en romantiseren. Kritisch koppelt hij de echte feiten aan zijn onbegrensde fantasie en subliem gevoel voor humor. Dit alles zet hij neer in een sprankelende en charmante Vlaamse, beeldende taal. De schrijfstijl kan je omschrijven als amusant, helder, creatief en vooral vertellend.

“De twee flinke knapen onder haar blouse – Vrijheid en Blijheid – enkel bedwongen door een nietig lapje textiel, dansen losjes voor haar uit.”

Een ruim palet aan thema’s snijdt hij aan: megafraude (oplichterij ten top), moord, waarde en macht van het geld, vrouwen (liefde?), de gordiaanse knoop als een kluwen van ingewikkelde constructies en situaties, grootheidswaanzin… Al deze onderwerpen werkt de schrijver kundig uit en geeft die weer als een echte vakman en geboren verteller. Op een doodernstige manier als het moet, met gekruide humor als het even kan. De auteur gaat niet over een nacht ijs, hij heeft zich letterlijk vastgebeten in het researchwerk voor het verhaal.

Het maakt hem allemaal niets uit; of hij nu een roman schrijft, een boevenepos of een misdaadroman: Guy Prieels blijft steeds die vinnige en schalkse meesterverteller. Met Bluf bewijst hij dit nog eens met verve. Het is geen opschepperij: Bluf is zijn beste boek tot nu toe. Het is pure faction, waarvan je als lezer verstomd blijft staan. Tevens word je enorm getriggerd om zijn eerdere boeken te gaan lezen. Of je smacht naar een volgend nieuw verhaal…
Vier en een halve ster.