Een goeie historische roman lees ik graag. Door een boeiend verhaal neer te zetten, leer je direct iets over de geschiedenis. Winterson doet daar een schepje bovenop: op magische wijze weeft ze de verhalen van de verschillende karakters in elkaar en geeft daarbij diverse invalshoeken van het centrale thema: passie.

Ook na het lezen van dit boekwerkje blijft 1 zin me achtervolgen: ‘Between fear and sex is passion’. Om zichzelf te redden moeten de hoofdrolspelers hun passie – die te pijnlijk is om te verdragen – van zich afwerpen. Prachtig en tegelijk … hoe moeilijk is het om los te laten, om afstand te scheppen ten opzichte van degene waar je zielsveel van houdt, omdat er geen andere oplossing is en omdat bij elkaar blijven alles kapot zal maken.

De scherp humoristische taal van Winterson vind ik eindeloos goed. Een voorbeeldje, ook over passie. Er is een pastoor (Patrick) met zulke goeie ogen dat hij later zelfs uitkijkpost wordt in het leger van Napoleon. Patrick wordt ervan verdacht naar binnen te gluren bij zich uitkledende dames. Hij moet zich melden bij de Bisschop en dorpsraad: ‘Though Patrick at first denied the charge and the men laughed and said women and their fantasies, the women looked at the earth and said they knew when they were being watched. The Bishop had taken them seriously, not because he believed the talk about Patrick’s eyes, but preferring the smooth shapes of his choirboys he found the affair exceedingly repulsive.’ Hoe actueel wil je het hebben?! En hoe "prachtig venijnig" op papier gezet. Een verhaal uit het verleden met tentakels in het heden.
Echt de moeite waard.
Gaat dat lezen!