Een grappig, maar vooral ook ontroerend verhaal. Of eigenlijk… een sprookje…

Een sprookje over Elsa, een zevenjarige meisje, dat wijs voor haar leeftijd wordt genoemd, verslaafd is aan Wikipedia, een voorliefde heeft voor Harry Potter, weinig vriendjes heeft omdat ze ”anders” is, maar wel een oma heeft die haar allerbeste vriendin is.

Een sprookje over oma, 77 jaar, en knettergek. Oma haalt allerlei, meestal erg grappige, streken uit waardoor ze regelmatig in aanraking komt met de politie. Oma leeft niet altijd in de werkelijkheid en houdt er haar eigen waarheid op na.

Maar wat oma ook heel goed kan is sprookjes vertellen. Samen met Elsa knijpt ze haar ogen bijna helemaal dicht en zo gaan ze naar Bijna-Wakkerland. Een prachtige wereld die bestaat uit zes koninkrijken die oma heeft bedacht. Alle sprookjes zijn afkomstig uit het koninkrijk Miama. Oma vertelt vaak over de 99 sneeuwengelen, warsen, de schaduwen en over de Oorlog-Zonder-Einde.

Maar dan overlijdt Elsa’s geliefde oma…. Ze laat Elsa achter met een bijzondere opdracht: brieven bezorgen. Maar het zijn niet zo maar brieven. Het zijn brieven waarin oma ‘het spijt me’ zegt voor hetgeen ze de ontvanger van de brief heeft aangedaan. Elsa gaat op avontuur, gewapend met oma’s brieven. En zo leert Elsa de waarheid kennen achter de zo geliefde sprookjes van haar oma.

Fredrik Backman heeft mij diep geraakt met dit prachtige verhaal. Hij liet me mee kijken in een wereld van sprookjesfiguren die eigenlijk helemaal niet zo verzonnen waren als Elsa dacht. Hij liet me lachen om de sarcastische opmerkingen van de vroegwijze Elsa, en om de prachtige streken van oma. Maar hij liet me ook huilen, om het verdriet bij het afscheid van een goede vriend, maar ook bij de mooie momenten die Elsa meemaakt tijdens haar avontuur.

Wat mij betreft…. Het allermooiste sprookje dat ik ooit heb gelezen.

Oktober 2014