Met pil nummer dertien van het Rad des Tijds begint het eind van de serie echt te naderen. De verschillende schaakstukken op het wereldtoneel worden tijdens dit boek langzaam verplaatst richting de posities die ze tijdens de Laatste Slag zullen innemen, wat opnieuw gepaard gaat met een hoop schokkende gebeurtenissen. Brandon Sanderson heeft de schrijfteugels van Robert Jordan nu echt duidelijk overgenomen, wat opnieuw resulteert in een vlot lopend verhaal. Waar je in het begin van deel 12 nog regelmatig het idee had dat hij “er even in moest komen” merk je dat er in dit boek al meer ontspanning in zit. Vooral de stukken met Mart, in deel 12 nog grotendeels afwezig, zijn erg humoristisch en luchtig geschreven, waardoor het enorm lekker wegleest. “De Torens van Middernacht” heeft wel een klein beetje last van het “Twee Torens”-probleem, namelijk dat het het middelste deel is van een trilogie, waardoor de plot af en toe lijdt onder de voorbereidingen die getroffen moeten worden voor het derde deel van het drieluik. Dit komt met name tot uiting in de verhaallijnen van Perijn en Elayne, die af en toe een beetje inkakken, maar dan volgt er vaak weer een verrassende plotwending waardoor je als lezer toch weer aangehaakt blijft.

Een klein minpunt aan dit boek (en dat geldt ook voor eerdere delen in de serie) vormt voor mij toch wel het gedrag van de “bad guys”: ja, ze krijgen regelmatig een rol en ja, ze voeren ook daadwerkelijk wat snode plannetjes uit, maar van de Verzakers krijg je als lezer toch vaak het idee dat ze vooral bezig zijn om elkaar af te troeven dan dat ze daadwerkelijk actie ondernemen om de hoofdpersonen het leven zuur te maken. Een groot deel van de groep heeft zich inmiddels naar de slachtbank laten afvoeren en de rest houdt zich vooral bezig op de achtergrond. Waarschijnlijk zullen ze in het laatste deel daadwerkelijk in actie moeten komen, maar het voelt toch allemaal een beetje statisch. De andere grote “intelligente” antagonisten – de Seanchanen – zijn in dit boek grotendeels afwezig, al hangt hun aanwezigheid wel voortdurend als dreiging over de wereld. Blijven over de Trolloks en Myrddraal die wederom een rol vervullen als ontembare zwerm kanonnenvoer, maar erg vernieuwend is hun aanwezigheid niet. Pluspunt is de nieuwe verhaallijn van Androl en Pevara die zich volledig afspeelt binnen de Zwarte Toren. Deze personages staan volledig op het conto van Sanderson en komen erg goed uit de verf.

Het grootste verschil in de schrijfstijlen van Jordan en Sanderson is dat de
laatste zich vooral focust op actie, gevoelens en dialoog, waar Jordan ook uitgebreide beschrijvingen gaf van de achtergrond van de situaties. Dat laatste zou je als fan van het eerste uur jammer kunnen vinden, maar ik vind het persoonlijk een verademing dat er hierdoor eindelijk weer een hoop voortgang is in het verhaal. Zoals ik al aangaf bij mijn recensie van deel 12 is het voor het eerst dat ik ’s avonds echt weer moeite heb om de boeken weg te leggen voor ik ga slapen. In zekere zin is het dan ook jammer dat de serie bijna afgelopen is, al zijn er genoeg voortekenen dat dat gepaard gaat met een hoop spektakel in het laatste deel.