Meer een boek voor vrouwen, zei iedereen. Eigenwijs als ik ben, toch gelezen en geen spijt van gekregen. Alea is een karakteristiek verhaal met goede spanningsopbouw, wat humor hier en daar (vooral kletskous Mrs Hardcastle is grappig) en mooi beeldend taalgebruik.
Voorbeeld: ''Ze slaat het opengeslagen dekbed weer dicht en trekt het tot onder haar kin op. En over haar mond. En over haar neus. En over haar ogen. Ze probeert haar verdriet trapsgewijs te smoren, maar het heeft zich ver voorbij haar zintuigen genesteld.''
Het blijft lang raden of Alea wel of niet bestaat en ook of ze wel echt ziek is. Dat is knap gedaan en maakt het verhaal extra spannend.
Dan is er ook nog de persoonlijke ontwikkeling van Odiel. Ook als je niet mee kan gaan in de denkwijze van Odiel dan nog blijft het boeiend te volgen hoe zij de antwoorden ontdekt die ze nodig heeft om zichzelf te hervinden. Het thema licht en donker en zien en blind zijn (voor bepaalde dingen) vond ik ook goed uitgewerkt. Normaal is Odiel iemand van eerst zien dan geloven, maar pas als ze haar gevoel laat spreken gloort de oplossing aan de horizon. En zo leert ze haar les: Eerst geloven en dan zien. Alea is zo'n boek dat je gelezen moet hebben om er daarna heerlijk over na te praten. Ideaal voor een leesclub.