Dit boek had dikker gemogen. Vaak is het met dikke boeken zo dat het wat langdradig wordt. Vooral de Amerikanen hebben daar met hun 750+ bladzijden wel eens last van.
Maar in Helsinki Noir vliegt Thompson er wat te rap overheen. Hij neemt nauwelijks de tijd om karakters uit te werken en het plot te laten bezinken. De wirwar van namen helpt in dit tempo ook al niet om de juiste sfeer te scheppen. Het vertelperspectief in de ik-vorm maakt die verwarring bij tijden nog wat groter.
Het plot is spannend genoeg, dat zeker (al komt ook dat traag op gang). Thompson heeft een vaardige thrillerhand. Maar het zwarte kantje uit de andere twee boeken zou hier eigenlijk groter moeten zijn, terwijl het kleiner is. Puur door een soort onverschilligheid. Alsof hij eigenlijk geen zin had om een thriller te schrijven, maar eerder zijn punt wilde maken als het over extreemrechts gaat.
Dat punt is gemaakt, alleen vind ik het jammer dat het ten koste is gegaan van de spanningsbogen. Allebei - spannend én je politieke visie ontvouwen- gaat prima samen, alleen is dat in Helsinki Noir niet in balans.
Niets goeds te melden dan?
Nuja, de geweldsscènes zijn levensecht beschreven, er zit vaart in, de dialogen zijn realistisch. Prima thriller, kortom. Maar dat beetje extra dat ik in de eerste twee Thompsons meende te ontdekken, komt hier niet uit de verf.