Nu moeten we het toch eerst en vooral eens over die covers hebben. Grote liefde! Ik ben meestal niet zo opgezet als Nederlandse uitgeverijen besluiten niet de oorspronkelijke covers te gebruiken, want meestal is het resultaat niet zo goed als het origineel. Voor mij dan toch.
Maar dit is een van de weinige uitzonderingen, en wat voor een ook! Deze kaften zijn verschrikkelijk knap, echt met een ontzettend mooi grafisch ontwerp. Ik ben ook zo blij dat Gottmer ze nooit veranderd heeft, want ze blijven bij elkaar passen. Dus als er Gottmer-mensen dit lezen: doe zo voort, en als je van plan bent om ze aan te passen, doe dat dan alsjeblieft pas als de hele reeks gepubliceerd is, zodat alles mooi bijeen blijft passen. Groetjes van een grote coverfan! (Zeker ook trouwens omdat de naam van de uitgeverij er nooit opstaat. Dat is zo'n pluspunt. Ik bedoel, ik begrijp het aan de ene kant wel dat je als uitgeverij reclame wilt maken, maar aan de andere ontsiert het dikwijls ook zo. En in het Engels doen ze het meestal niet, eigenlijk.)
Er is een kaart! Heel erg plezant, jammer dat die er niet in het eerste boek al bijzat, maar ja, da's maar een klein puntje.
We hebben een paar nieuw personages, een paar van de grote favorieten, denk ik wel, en da's heel erg terecht. Flanagan weet duidelijk hoe hij langzaam maar zeker de vaste cast moet introduceren. Zijn stijl ontwikkelt zich ook; je merkt dat er meer grapjes in beginnen te komen zoals ze later echt zullen worden. Nu zijn ze nog in de maak, zo lijkt het wel, en dat is zo weer eens iets anders dan een vaste stijl.
Ook de lay-out in dit boek is echt mooi, vind ik trouwens. Een aangenaam lettertype, niet alledaags, en toepasselijk.
Dit boek is meer actie dan in het eerste. Waar De Ruïnes van Gorlan duidelijk nog bedoeld was om de personages te leren kennen, is dat hier veel minder het geval (en ook minder noodzakelijk). Je zit meteen midden in het verhaal, en dat blijf je ook, 285 bladzijdes lang. Het verveelt geen moment. Op naar het volgende!
7,5/10