Allards ouders zijn zo druk bezig met hun werk, dat ze voor de zomervakantie een oppas laten komen uit Rusland, Karenina. Als Allard samen met de oppas naar de kermis gaat, gaat Karenina liever een rondje lopen met de leerkracht van Allard...
Allard komt ondertussen een meisje tegen dat hem een zuurstok geeft. Dat is het begin van een spannend avontuur in een wereld vol betoverde dieren.

De auteur wilde dit verhaal schrijven over het thema pesten en buitensluiten, maar dan wel op een spannende en komische manier. Het verhaal is zeker spannend en komisch en het thema ligt er niet zo dik bovenop als in het andere boek dat ik van Fiona Hack (Kabouter Speurneus - De zaak van het verdwenen huisje) heb gelezen. Hierdoor word je als lezer meer meegenomen in het avontuur zelf. Het avontuur dat Allard meemaakt is echt een fantasie-avontuur, met pratende dieren en een zuurstok waarmee getoverd kan worden (wel met restricties). Doordat het een fantasiewereld is, kan er nog vanalles gebeuren, wat het voor de lezer spannend maakt. De grappige momenten worden vooral veroorzaakt door Flippo, het leukste personage van het hele verhaal!

Allard is een leuke hoofdpersoon, net als de dieren die hij tegenkomt, zoals Flippo en Nico. Zijn ouders besteden amper aandacht aan hem en daardoor gaat hij heel veel fantaseren om zichzelf bezig te houden. Toch heeft hij wel behoefte aan vriendschap en dat vindt hij bij de dieren. Hij is ook aardig, in tegenstelling tot de mensen in de fantasiewereld. Prins Frederick is heel apart en gaat vooral voor zijn eigen gemak en gewin, terwijl de koningin de magische krachten van de zuurstok alleen gebruikt om andere mensen te straffen voor het minste of geringste.
Het personage Isadora, de prinses, is verwarrend. Ze wordt beschreven als een klein meisje en ze lijkt jonger dan Allard (die op de basisschool zit), maar tegen het einde van het verhaal wordt gezegd dat ze bijna 18 is en moet gaan trouwen. Ze gedraagt zich echter wel vaak als een jong kind en niet als iemand die bijna volwassen is.
Allards ouders zijn wel cliché workaholics (en nogal overspannen, zeker zijn moeder). Het is geen verrassing dat ze aan het eind van het verhaal bijdraaien, maar soms komt hun gedrag best onvolwassen over.

De illustraties binnenin zijn gemaakt door Lydia Klop-Steendijk. De tekeningen staan als een soort foto's (in rechthoeken, met een witte rand en een schaduw) tussen de tekst. Ze zijn gemaakt met potlood (of iets anders dat dunne zwarte lijnen geeft), met gearceerde schaduwen. De afgebeelde scènes zien er precies zo uit als beschreven in het verhaal, al zijn de verhoudingen af en toe niet erg passend (een konijn is bijvoorbeeld net zo groot als een deur, of een hoofd van een personage is wat groot in vergelijking met het lichaam. De dieren, zoals de konijnen en wezels, zijn wel erg mooi en realistisch getekend.

Isadora, wiens gedrag en leeftijd in de tekst ook niet helemaal overeenkomen, ziet er op de illustraties ook uit als een kind met het lichaam van een volwassene. Heel verwarrend en dit lijkt ook niet expres zo gedaan te zijn.
Alleen Allard ziet er echt altijd uit als een kind.

De illustratie op de voorkant is gemaakt door Lenny van Broekhoven. Op de voorkant zit Allard op een grote hond, maar dat dit een hond is, wordt pas duidelijk nadat je het verhaal hebt gelezen. De uil die ernaast vliegt is heel bol en schattig, maar ziet er op de voorkant wel wat anders uit dan hoe hij in het boek zelf is getekend. Ook Allard heeft op de voorkant andere kleding aan dan op de illustraties in het boek, terwijl hij zich niet heeft omgekleed in het verhaal.

De zinnen zijn simpel en niet te lang. Het woordgebruik past ook bij de doelgroep.
Je leest wel van bijna alle personages de gedachten. Het is wel duidelijk als iemand iets denkt, dus dat geeft geen verwarring.

De redactie op taalfouten had echter beter gekund. Er wordt soms "die" geschreven wanneer "dat" gebruikt moet worden ("het meisje" geeft "dat meisje" en niet "die meisje", of "Geen antwoordt." i.p.v. "Geen antwoord.") en ook het gebruik van leestekens had een extra controle kunnen gebruiken (komma's teveel of juist missende aanhalingstekens). Bij het voorlezen heeft de luisteraar hier waarschijnlijk niet zoveel last van, dus is dit boek beter geschikt om voorgelezen te krijgen dan om zelf te lezen.