Op een gegeven moment besluit een vrouw die vroeger droomde om Pippi Langkous te worden, een moordenares te worden. Ze was een succesvolle IT-specialiste, maar volgt een jaar lang allerlei trainingen om haar masterplan te gaan uitvoeren. Wie zij is en wat haar beweegredenen zijn blijft heel lang een vraag voor de lezer. Waarom kiest ze deze slachtoffers?

Het aantal vragen stapelt zich steeds meer op. Marina Heib geeft maar heel langzaam meer informatie over de vrouw in de hoofdrol prijs. Tijdens het lezen groeit het ongeduld steeds meer. Het idee van Drie meter onder nul is origineel, van dromen om Pippi Langkous te zijn als kind tot het transformeren in een moordenares. Het doet je beseffen dat mensen heftige, traumatische gebeurtenissen in hun leven meemaken en deze kunnen een alles overheersende uitwerking hebben op de psyche.

De vorm waarin Marina Heib Drie meter onder nul echter heeft geschreven is niet de juiste, voor haar originele idee had ze een veel betere uitwerking kunnen kiezen. Als ze het hele boek geschreven had als de laatste 70 bladzijden, was de waardering een stuk hoger geweest. In deze bladzijden schrijft ze vlotter en meer betrokken, je wordt als lezer eindelijk in het verhaal getrokken en slaat het boek uiteindelijk met een zucht dicht. Haar twist op het einde is verrassend en sterk.