De cover van Geen kind meer is mooi. De kleuren, de vlinders in een pot. Mijn eerste reactie was: wat mooi en lief. Om meteen daarna te denken: waarom zitten de vlinders opgesloten? Mijn aandacht was getrokken. Ik wilde antwoord op die vraag.
Het antwoord kwam, Dex en zijn familie zijn prachtige vlinders. Maar vliegen kunnen ze niet. Buiten hun huis wacht een wereld die in een split second 180 graden gedraaid is van veilig naar vogelvrij. Door meisjes die, ook in een split second, wat roepen en dan geen weg meer terug zien en blijven volharden.
Esther Boek omschrijft de hel waarin Dex en zijn familie terecht kwamen treffend, helder en invoelend. Het ging onder mijn huid zitten.
Mooi en uniek aan dit boek vond ik de afwisselingen in hoofdstukken. Om en om kon ik lezen over Anna en de meisjes. Anna chronologisch zodat ik precies kon volgen hoe het voor hen was. De meisjes weliswaar niet chronologisch maar wel heel goed zichtbaar waarom ze niet meer terug konden komen op wat ze bij de politie hadden beweerd. Juist door de verhalen van de meisjes niet chronologisch te schrijven blijft het boek tot het einde nagelbijtend spannend ondanks dat je vanaf de eerste letter in feite de afloop weet. Dit is door Esther Boek ongekend knap gedaan.
Een boek dat hierdoor niet weg te leggen was. Ik wilde doorlezen. Mijn nacht offerde ik er voor op.
Een voortreffelijk debuut. Het leest zeker als een spannende roman, ondanks dat je weet dat het autobiografische elementen heeft.
Een must read, voor pubers, ouders van pubers, politie en justitie. Maar zeker een must read voor de liefhebber van spannende pageturners.