Hier heb ik naar uitgekeken, deel drie van de Noordzeemoorden van Isa Maron.
Voor wie de eerste twee delen gelezen heeft is de auteur geen vreemde.

In de tuin van een indrukwekkend huis, eigendom van de familie Narcing, wordt door de tuinman, tijdens werkzaamheden, een schedel gevonden.
Maud Mertens van de Amsterdamse politie wordt er, samen met collega Niels Bingsten, direct bijgeroepen.
Ook Kyra, woonachtig in de buurt, komt de vondst ter ore en ook zij verschijnt bij de kapitale villa.
Vanwege de verdwijning van haar zus Sarina, een verdwijning die nog steeds niet is opgelost, is ze zeer geïnteresseerd.

Via de vorige eigenaresse van het huis, de dementerende Ina Demsterwold, probeert Maud er achter te komen wat er gebeurd is.
Veel verder komt ze niet met haar vragen.
Dan komt het onderzoek in een stroomversnelling, wanneer op het terrein van het huis meer schedels gevonden worden.
Blijft het bij deze vondsten of gaan er meer slachtoffers vallen?

Het boek is goed geschreven, met boeiende personages, van wie met name Maud en Kyra steeds verder groeien en daardoor steeds beter te begrijpen zijn.
Ook de verstandhouding tussen Maud en Kyra wordt steeds beter.
De tamelijk korte hoofdstukken zorgen er mede , samen met de prettige schrijfstijl, voor dat je door het boek heen vliegt. Eigenlijk jammer, omdat het op die manier veel te snel uit is.
Ook de toenemende spanning en diverse plotwendingen en verhaallijnen zorgen ervoor dat de aandacht geen moment verslapt.
Niets van het verhaal wordt te vroeg weggegeven, al had ik op een gegeven moment wel zo mijn vermoedens.
Dit derde deel van de serie de Noordzeemoorden vind ik nog beter geschreven dan de vorige delen, Isa Maron groeit in haar schrijven en wordt steeds beter.
Ritueel vind ik tot nu toe dan ook het beste en spannendste deel.
Ik zie uit naar het lezen van deel vier.