In Waar je valt vertelt de twaalfjarige John Egan zijn verhaal. Als hij erbij aanwezig is wanneer zijn vader een nest jonge poesjes doodt en tegen John zegt dat hij daar niets verdrietigs aan vindt, geeft John plotseling over. Vanaf dat moment denkt hij de gave als leugendetector te bezitten en schrijft hij naar het Guiness book of records.
John is vanaf dat moment erg bezig met het feit of iemand de waarheid vertelt en ziet niet in dat het soms beter is om een leugentje om bestwil te vertellen.
Frappant is echter, dat John het zelf óók niet zo nauw neemt met de waarheid en aan zijn verhalen toch vaak een eigen draai geeft.
John is door zijn leeftijd nog een kind dat van knuffelen en spelletjes houdt, maar door zijn "volwassen" lichaam weet met name zijn moeder niet goed hoe ze met hem om moet gaan, wat hem weer aan het twijfelen brengt.
Het boek is zeer beeldend geschreven, waar ik persoonlijk nogal van houd. Toch bracht het mij niet helemaal wat ik ervan verwachtte.