De groene eend van Manu Causse vertelt het verhaal van de jongen Isaac, die autistisch is en in een kliniek zit. Zijn ouders zijn gescheiden. Zijn vader, Eric Dubon, in het boek meestal de vader genoemd, zoekt regelmatig zijn zoon op en neemt hem dan mee naar het park om naar de karpers in het meer te kijken. Hij merkt dat het zijn zoon plezier doet, maar verdere communicatie met hem is niet mogelijk. Tot de vader een groene eend erft van zijn oom. De zoon laat duidelijk merken dat hij er enthousiast van wordt en dan besluit de vader zijn zoon mee te nemen om samen op reis te gaan. Het wordt een ongeorganiseerde rit met allerlei vreemde belevenissen. Bovendien worden ze achternagezeten door de politie die ingeschakeld is door de moeder van de jongen, die in alle staten is en het absoluut oneens is met de handelwijze van de vader.
Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven. Commentaren op de situatie worden gegeven door de overleden oom, de oude man genaamd, en zijn kat die "meeliften" in de groene eend. De sfeer die op deze manier gecreëerd wordt, doet sprookjesachtig aan en de opmerkingen die geplaatst worden, deden me glimlachen om de humor die erin doorklonk. Aandoenlijk is dat de zoon langzamerhand tot meer contact in staat is dan in het begin van het boek aannemelijk was. Sommige fragmenten hadden voor mij wat meer uitgewerkt mogen worden. Af en toe was naar mijn inzicht de vaart er enigszins uit en was het moeilijk de draad van het verhaal vast te houden.
Al met al is De groene eend zeker het lezen waard. Af en toe laat het je lachen, soms een traan wegpinken. Ik waardeer het boek met drie sterren.