8 dec 2012


In Eus word ik meteen in een Turks gezin gesleurd met alle in's en out's van de 80tiger jaren in Nederland, het onheil ligt op de loer.

De vader van de kleine Eus, die drinkt en liever lui is dan werkt geeft het voorbeeld hoe de staat te beduvelen, hoe vrouwen behandeld moeten worden en verder hoe alles te doen wat ooit een God verboden heeft.

Die God bestaat niet in het leven van Eus en daarmee onderscheid hij zich van de andere Turkse kinderen in zijn omgeving, niet dat het wat uitmaakt want Eus doet alleen dat wat hij zelf wil.

Özcan Akyol beschrijft de vroege jaren van de Turkse jongen Eus. Het is een verhaal vol eigentijdse, oude maar vooral rauwe woorden. Zij geven de toon aan; brutaal, wraakzuchtig, onbetrouwbaar en respectloos, met zelden enig mededogen. In de rooftocht door zijn leven spaart Eus behalve zichzelf en zijn maten helemaal niemand.

Het wordt een tocht vol drank, drugs, schranspartijen, seks, vrouwen, oplichting, egoïsme en criminele activiteiten. Ik voel amper sympathie en zie maar een sprankje humor.

In de verwachting ergens een licht aan de horizon te zien lees ik het voortvarende, eerlijk geschreven verhaal uit.

Ziet Eus uiteindelijk het licht, schrijft hij een grotendeels autobiografische roman, heeft hij zijn vlotte babbel gehouden en is de rest historie geworden?