Voor je begint, denk je, hoe kom je van een kinderliedje toch naar een thriller. Het kan dus inderdaad! Halverwege het boek kom je er achter dat de titel toch wel heel toepasselijk is. Dat belooft nog voor de volgende boeken die ik van Arlidge ga lezen. Want met deze ervaring kan ik dat al wel voorspellen. En wat blijkt, ze zijn allemaal op kinderthema's gebaseerd.
Terug naar dit boek. Het is waar dat je in het begin moet wennen aan al de verschillende personages die de revue passeren. Ben je aanvankelijk nogal in de war, gewoon doorlezen is het credo, het komt allemaal op zijn pootjes terecht.
Helen Grace speelt de hoofdrol (blijkbaar ook in de volgende boeken - als ik het begin van "Piep zei de muis" wat achter in het boek staat, mag geloven.
Zij en en niet alleen zij, maar het hele rechercheteam wordt hor en dol van de verschillende moorden, die onder 'dwang' worden gepleegd. Hier moet ik zo'n beetje stoppen over de inhoud, onders wordt het al snel een spoiler.
Het verhaal ontwikkeld zich langzaam naar een oplossing, waarmee ik zeker niet wil zeggen dat het verhaal langdradig is, in tegendeel zelfs, het blijft spannend in meerder facetten. Ook de menselijke relaties hebben een belangrijke plaats in het verhaal, Dus dit mag zeker een psychologische thriller genoemd worden.
Zoals het hoort, is het slot toch weer verrassend, zoals het een goede thriller betaamt. Smaakt naar meer.