Diep onder de indruk van dit debuut dat ik al enige tijd geleden las. De levens van de drie buurgezinnen worden door een spiraal van geweld volkomen overhoop gehaald. Ik zat tijdens het lezen regelmatig met gebalde vuisten. Je weet dat het slecht af gaat lopen, maar je zoekt tegen beter weten in naar een lichtpuntje, een sprankje hoop... En Daniel Clay beschrijft het allemaal zo goed dat je geen moment het idee hebt dat het fictie is, het voelt waargebeurd en daardoor komt het allemaal nog veel harder binnen. Gelukkig biedt het einde voor de optimisten onder ons nog enig vertroosting: (Skunk:) Dat zijn de momenten. Waarvoor. Ik leef.