“Zoon” is het derde deel van Knausgards reeks romans “Mijn strijd” over zijn leven. Ging deel één over zijn leven als tiener en deel twee over zijn volwassen leven, nu grijpt Knausgard terug naar herinneringen aan zijn jeugd als 7 - tot 13 jarige op het eiland Tromøya, wat ten zuiden van Noorwegen ligt. In “Vader” heb je de vader van Knausgard al leren kennen. Nu in “Zoon” gaat het over zijn vroegste jeugd en hoe de angst voor zijn vader van invloed is op hem. Het dagelijkse leven wordt uitgebreid beschreven over zijn tochten over het eiland, de ontdekking van meisjes, voetbal en de ontdekking van muziek. Elke dag was een groot avontuur. Ook hoe hij was als kind, leergierig, altijd met zijn neus in de boeken en sociaal onhandig, vaak buitengesloten en gepest. Hij vertelt zonder blad voor zijn mond over zijn angsten en zijn schaamte. Je voélt de grote angst voor zijn vader, die dominant en tiranniek was, de onvoorspelbaarheid van zijn driftbuien. De kleine Karl Ove was huilerig en durfde sommige dingen niet. Zijn vader vond hem een huilebalk en zijn vrienden vonden hem femi, wat stond voor vrouwelijk, misschien was hij wel een homo. Hij worstelt om een eigen identiteit te krijgen. Karl Ove is ondanks alles loyaal aan zijn vader.

Wat ik al in zijn eerdere boeken had gemerkt, is dat volgens mij Knausgard een heel gevoelig kind was, hoogsensitief zoals ze dat noemen. Ook als volwassen man is dat kenmerkend voor hem. Hij voelt alles intens, zijn angsten, maar ook zijn liefde voor de natuur en de muziek. Als HSP- er heb je oog voor details en dat heeft Knausgard. Ook ervaar je sterke emoties. Sferen en stemmingen voel je goed aan en dat heeft Karl Ove zeker ook. Door je gevoeligheid een lager gevoel van eigenwaarde, wat vaak samengaat met verlegenheid. Verlegenheid is zeker een kenmerk van Knausgard.

De kracht van zijn boeken is de herkenbaarheid van de herinnering. Ik zag Annejet van der Zijl bij Ivo Niehe en zij was één van een tweeling, die bij de geboorte was gestorven. Zij had een boek gelezen en was getroffen door het boek, omdat het de woorden had, die zij niet kon vinden. En zo is het denk ik ook met het werk van Knausgard. Zijn verhaal over zijn leven roept bij iedereen herinneringen op en geeft er woorden aan, die je anders niet kan vinden.