Nét aan drie sterren voor 'Selfies'. Zeer gemiddeld, niets bijzonders.
Jussi Adler-Olsen weet niet te overtuigen zoals in de eerste delen van de Q-reeks. Carl, Assad en Rose komen goed over het voetlicht. De overige personages, voornamelijk vrouwen, worden neergezet als minderwaardige wezens die niets kunnen en/of knettergek zijn en/of zich iets aan laten doen. Adler-Olsen onwaardig. Het verhaal is rommelig, beetje raar, zelfs haast vrouwonvriendelijk. Er zit weinig stabiliteit in, het varieert van bij vlagen goed tot volledig overbodige fragmenten.

Van de vaste personages is de aandacht deze keer gericht op Rose. Carl en Assad doen weliswaar hun werk, maar hun persoonlijke ontwikkeling stagneert. Lijkt alsof Adler-Olsen niet weet hoe verder met de mannen, terwijl wij lezers snakken naar meer informatie over (de achtergronden van) Assad. Na Q5 en Q6 begon ik te betwijfelen of de auteur zijn hoge niveau nog ooit weer haalt. Met Q7 is hem dat in elk geval niet gelukt, laten we hopen dat Q8 weer als vanouds is. [En graag zonder kromme zinnen, want die komen in Q7 veelvuldig voor.]

[spanning 2, plot 3, schrijfstijl 4, leesplezier 3, originaliteit 3, psychologie 2]