Gelezen maart 2007.
Ik heb het boek in een paar dagen uitgelezen. Wat een verhaal! De verdorvenheid van Jean Baptiste Grenouille straalt overal doorheen, maar ook zijn onbevangenheid, zijn onbegrip voor het leed dat hij aanricht, zijn angsten. Ik vond het allemaal zeer treffend beschreven en voelde me helemaal ondergedompeld in dit boek. De laatste hoofdstukken van het boek waren een natuurlijk verloop van alles wat er was gebeurd, maar zo ongelooflijk/ongeloofwaardig (de orgie in Grasse), dat dat voor mij toch wat afbreuk deed aan het verhaal.