Nadat ze de middelbare school had afgemaakt studeerde Marina Heib oriëntaalse cultuur en filosofie in Tübingen en Saarbrücken. Tegen het eind van haar studie nam ze plaats in de publieksjury van het Saarbrücker Filmfestival. Omdat ze behalve van films ook van schrijven hield, vertrok ze in 1988 naar Hamburg waar ze journalist bij het tijdschrift Cinema werd. Tien jaar later schreef ze scenario's voor verschillende televisieseries. Haar verlangen om schrijfster te worden bleef en uiteindelijk schreef ze in 2006 haar eerste thriller rond commissaris Beyer. In 2017 verscheen haar nieuwste boek, Drie meter onder nul.

Ze is vierendertig jaar oud, ongetrouwd en heeft geen kinderen. Ook ziet ze er goed uit, is slim en heeft een succesvolle baan als IT-specialist. In feite heeft ze alles wat ze zich maar wensen kan. Hoewel ze als kind altijd wel het gevoel had dat ze anders was dan alle andere kinderen. Op een donderdag in november nam ze een drastisch besluit. Het werd haar nieuwe roeping. Want op de dag dat de Berlijnse muur naar beneden werd gehaald, nam ze de beslissing die haar leven zou veranderen: ze wordt moordenares.

Vanaf de eerste bladzijden is het al duidelijk dat Drie meter onder nul geen standaardthriller is. Een goed voorbeeld daarvan is de uitgebreide proloog. Waar deze over het algemeen uit een paar bladzijden bestaat, heeft Heib ervoor gekozen dit uit een bladzijde of vijfenveertig te laten bestaan. Weliswaar onderverdeeld in een aantal hoofdstukken, maar het is wel de inleiding tot een even bizar als bijzonder verhaal. Een verhaal dat interessant begint en ook nieuwsgierig maakt. Deze nieuwsgierigheid blijft tijdens het lezen aan je knagen, want je stelt jezelf eigenlijk voortdurend de vraag wat deze jonge vrouw heeft doen besluiten om plotseling te gaan moorden.

Toch, en dat is meteen het grootste bezwaar dat gemaakt kan worden, ontbeert dit boek de spanning die voor een echt goede thriller zo kenmerkend en noodzakelijk is. Vanaf de proloog bestaat een aanzienlijk deel van het verhaal uit een kennismaking met het hoofdpersonage en, eigenlijk vanzelfsprekend, wordt er gaandeweg ook steeds meer bekend wat aan haar nogal ongewone besluit ten grondslag ligt. Uiteraard zorgt dit aanvankelijke niet weten wel voor een bepaald spanningsveld, maar niet dusdanig dat je daarvan op het puntje van je stoel gaat zitten. Overigens, en daar is de erg goede uitwerking van het hoofdpersonage debet aan, kan de lezer zich prima vereenzelvigen met de moordenares. Je kunt sympathie voor haar opbrengen. Ondanks dat ze in koelen bloede moorden pleegt, is het onmogelijk haar niet aardig te vinden.

De schrijfstijl van Drie meter onder nul is wisselend. Het heeft een stroef begin waarin soms moeite gedaan moet worden het goed te doorgronden. Vanaf het eerste deel, het verhaal heeft er vijf, gaat het beter lopen en wordt het een stuk begrijpelijker. Deze verandering komt het boek zeker ten goede. Desalniettemin heeft het verhaal soms wel wat weg van een klinische verslaggeving. Het is niet altijd even gemakkelijk om je een situatie in te kunnen beelden.

Zoals al eerder opgemerkt is, is Drie meter onder nul een bijzonder boek. Na het lezen van dit boek kun je geen andere conclusie trekken. De grote vraag die resteert, is of het wel een thriller is. Want het grootste deel van het boek heeft vooral de kenmerken van een roman. Maar dan wel een die wat spanning heeft.