Dit boek ligt in de lijn van 'Het wonderlijke voorval met de hond in de nacht' en 'Noah Barleywater gaat ervandoor'. Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van een zeven jarig meisje - een mooi concept dat je de wereld door heel andere ogen laat zien. Zo houdt hoofdpersoon Millie bijvoorbeeld een lijst van 'Dode dingen' bij, waar de doodgeslagen spin broederlijk naast haar overleden vader op de lijst staat. En een kind snapt nog wat het is om blij en verdrietig tegelijk te zijn.

Het duurt daardoor wel even voor je snapt hoe het verhaal precies in elkaar steekt. Erg goed gedaan met allerlei intermezzo's, waarbij je steeds meer over de hoofdpersonen te weten komt. En het klopt bij het verhaal, want Millie snapt evengoed niets van de hele situatie. Dat zorgt ervoor dat het einde des te meer indruk maakt.

De personages zullen niet iedereen aanspreken. Ze zijn op z'n zachtst gezegd nogal eigenaardig. Ze zijn ook erg karikaturaal. Toch krijg je tussen de regels door hun hele achtergrond te weten en vergeef je ze hun eigenaardigheden.

Een blij-verdrietig verhaal met een bitterzoet einde....