In navolging op zijn vorige roman, The Fault In Our Stars (2012), komt John Green opnieuw met een roman waarin liefde, vriendschap alsook een medische aandoening de hoofdthema's van het verhaal zijn. In The Fault in Our Stars verwerkte hij de lichamelijke aandoening, kanker (long+bot) in zijn verhaal, een aandoening die bij velen bekent is. Echter met Turtles All the Way Down kiest hij voor een psychische aandoening, de angststoornis, wat veelal een taboe is om over te praten en waarvoor mijn inziens te weinig awareness voor is.

De hoofdpersonage, Aza, een jongedame van 16 jaar komt met een angststoornis. Wanneer ze samen met haar BFF Daisy betrokken raakt bij de verdwijning van Pickett senior krijgt ze te maken met vele nieuwe ervaringen die leiden tot stress en toename van haar psychische klachten. John Green heeft de angststoornis en zijn vele gezichten prachtig geportretteerd.

Vooral de kaft met de oranje krullen en de titel: Turtles All the Way Down was wat me aantrok tot dit boek, maar nooit had ik op het eerste gezicht in kunnen schatten waar het boek over ging. De oranje krullen in de spiraal waarin met verstrikt raakt wanneer men aan een angststoornis leidt. Pas op het einde komt de betekenis van Turtles all the way down naar voren en de metafoor daarachter is prachtig gevonden.

"I laughed. "It's turtles all the way down." "It's turtles all the way fucking down, Holmesly. You're trying to find the turtle at the bottom of the pile, but that's not how it works." "Because it's turtles all the way down!"