Sophie Hannah (Manchester, 1971) is bekend als schrijfster van romans, korte verhalen en poëzie, waarmee ze diverse prijzen heeft gewonnen zoals de eerste prijs op het Daphne du Maurier Festival in 2004. Kleine meid (Little Face) is het debuut van Sophie als literair thrillerauteur. Inmiddels heeft zij ook een tweede thriller uitgegeven, Hurting Distance. Haar derde thriller wordt in februari 2008 verwacht.
Alice Fancourt is sinds 2 weken moeder van een dochtertje, Florence, als zij even een kijkje gaat nemen in de sportschool van haar schoonmoeder Vivienne. Haar man David is bij Florence. Als Alice ongeveer 2 uurtjes later weer thuiskomt en bij haar dochtertje gaat kijken doet zij een verschrikkelijke ontdekking. Het kindje dat in de wieg ligt is niet Florence maar een kind dat ze nog nooit gezien heeft. Als zij David, die even in slaap is gevallen, erbij haalt blijft deze bij hoog en bij laag volhouden dat de baby wel degelijk Florence is en hij vraagt zich af hoe Alice erbij komt te zeggen dat dit hun kind niet is. Een week later zijn Alice en Florence verdwenen. Wat is er gebeurd?
Kleine meid is meer een psychologische roman dan een thriller. Psychologisch gezien zit het boek dan ook goed in elkaar, met een perfecte beschrijving van de hoofdpersonen Alice, David, Vivienne, rechercheur Simon Waterhouse en inspecteur Charlie Zailer. Hun personages worden realistisch neergezet en ook de verhoudingen onderling zijn uit het leven gegrepen. Maar juist doordat alles zo overdadig wordt uitgediept, mist het boek alle vaart die een thriller nu juist zo spannend maakt. Echt spannend wordt Kleine meid pas aan het einde, dat wil zeggen de laatste 10 paginas. Alle persoonlijke zaken met betrekking tot de hoofdpersonen, zaken uit het verleden, gedachten, zijn zeker nodig om de handelwijze van deze personen te verklaren, maar halverwege het boek is er nog niet veel meer gebeurd dan in de eerste paar hoofdstukken al bekend was. De zaak sleept zich voort en het feit dat ik benieuwd was naar de afloop was meer omdat ik me gaandeweg het boek afvroeg wat voor einde de schrijfster in petto had.
Daarbij is het dubbel vertelperspectief in dit boek niet erg goed gebruikt. Het elke keer opnieuw schakelen tussen heden en verleden komt de verhaallijn niet ten goede. Uiteraard zijn er boeken waarin het dubbel vertelperspectief de vaart en de spanning van het verhaal juist verhogen. Maar dat is zeker niet het geval met Kleine meid. Sophie Hannah heeft mij met dit boek helaas niet op het puntje van mijn stoel gekregen