Het was niet meer dan toeval dit ik dit boek las vlak nadat ik een boek van Nabokov had gelezen (“Pnin”). En dat is bijzonder, omdat Hemon veel met Nabokov wordt vergeleken. Niet zo gek, want ook Hemon schrijft over de tragikomische wederwaardigheden van een emigrant, die het in Amerika moet zien te rooien en daarin niet lijkt te slagen.
In dit geval is dit Jozef Pronek, een Bosnier, die aan het begin van de jaren negentig de oorlog in zijn geboorteland is ontvlucht. We lezen over hem vanaf zijn geboorte door de ogen van andere mensen, zoals iemand die hem herkent bij de cursus Engels, en de Amerikaanse student die hem tijdens een studiereis in Kiev ontmoet.
Gezegd moet worden dat inhoudelijk dit boek niet eens zo bijzonder is. Stilistisch echter is Hemon vaak een genot om te lezen. Met name door de stortvloed aan vaak beeldende beschrijvingen en zijn treffende en oorspronkelijke gebruik van metaforen. Zoals: “Haar kersenrode bovenlip had de curve van een musketierssnorretje” en “Achter de ruit van Zorba’s draaide een bonk gyros als een misvormde planeet om zijn as”. Een nogal bloemrijke stijl dus, maar ik vond het erg goed gedaan…
En dan hebben we het nog niet eens over het uiterst bijzondere slot van het boek gehad, waarbij Hemon er op meesterlijke wijze in slaagt al het voorgaande weer op losse schroeven te zetten. Knap!
Concluderend: een zeer bijzonder en zeker geen alledaags boek…