Tris, de zelfverkozen Onverschrokkene uit Inwijding, het eerdere deel uit de de post-apocalyptische serie van Veronica Roth, durft haar wapen niet meer te gebruiken nadat ze haar beste vriend tijdens de gewelddadige machtsovername van de Erudieten heeft moeten doodschieten.

Ze verzwijgt dit probleem voor Tobias, wat zorgt voor de eerste smet op hun broze liefde die toch al steeds meer onder druk komt te staan wanneer ze er ieder een eigen agenda op na lijken te houden.

Beiden bevinden zich op invloedrijke posities binnen hun Factie, Onverschrokkenheid, maar hun persoonlijke overtuiging omtrent het groepsbelang van hun en van de andere Facties komt niet met elkaar overeen- en dat drijft hen meedogenloos uiteen.

Politiek gekonkel, samenzweringen en verraad in alle denkbare vormen te midden van de puinhopen van wat –zoals blijkt- ooit zo goed bedoeld was als een nieuw, steviger fundament voor een vreedzame samenleving met een vanzelfsprekend gevoel voor moraliteit.

Opstand zit complexer in elkaar dan zijn voorganger en voert naar pieken en (grimmige) dalen op relationeel en emotioneel vlak, terwijl zowel de geplande als de onvoorziene confrontaties tussen de Facties meer en meer uitmonden in nutteloos geweld- en een herhaling van de Grote Vernietiging.

Dat er wat inhoud van democratie en moraliteit aangaand nogal wat ‘open deuren’ worden ingetrapt zij het boek vergeven, want zoals er ten slotte in de aanloop naar een volgend deel terecht wordt opgemerkt; zó vanzelfsprekend zijn de omstreden begrippen helemaal niet.

Een spannend en meeslepend vervolg met net wat meer ‘bite’ dan het eerste deel: een halve ster extra.