Ik ben dol op John Rebus. Heerlijk onaangepast, brutaal, wars van regeltjes maar met een ieniemienie hartje. Deze karaktertrekken komen in dit boek ook weer volop voorbij. Genieten dus voor mij.

Het verhaal bevat meerdere elementen die toch ook met elkaar te maken blijken te hebben. Het meest interessante verhaal vind ik dat van de vermeende oorlogsmisdadiger. Dat verhaal verwijst naar een gruwelijke misdaad van de Nazi’s in het dorp Oradour in Frankrijk. Het dorp werd op 10 juni 1944 door de Duitsers ingesloten en compleet verwoest. 642 Mensen werden vermoord, slechts 6 wisten het te overleven. Doordat je weet dat dit daadwerkelijk gebeurd is komt het extra binnen.

Daarnaast heb je de strijd tussen de verschillende bendes die, uiteraard, op straat worden uitgevochten. En waarvan de dochter van Rebus ook slachtoffer wordt.

Het duurt best een tijdje voor er een lijn in het verhaal komt en daardoor leest het minder prettig dan eerdere Rebus-boeken. Maar door het onderwerp wilde ik toch doorlezen en heb ik ook geen spijt dat ik heb doorgezet.

Je maakt Rebus ook van een andere kant mee. Meer zorgzaam. Niet alleen naar zijn dochter, maar ook naar het meisje uit Bosnië. En daarbij kan hij weer flink over de grenzen gaan.

De boeken van Rankin zijn geen boeken die standaard goed aflopen. Ook nu is er een moment dat ik boos werd omdat er iemand doodging. Soms is dat gewoon niet leuk. Maar het hoort er wel bij.

Het was misschien niet het beste boek van Rankin, maar zeker wel het meest interessante.