De hoofdpersoon Ogdo Knep gaat in zichzelf op zoek naar de grote gemene deler die tot oorzaak is geweest waardoor zijn liefdesrelaties zijn gestrand. Het brengt hem in een innerlijke reis langs de literatuur (de ongelukkige liefde tussen Dante en Beatrice) en de muziek van Beethoven, die hij ervan verdenkt een op alchemistische leest geschoeide brug naar diepere werkelijkheden te bevatten in zijn werk. En dit alles wordt dan ook weer gespiegeld aan de eigen persoonlijke ervaringen die Ogdo heeft met het vrouwelijke schoon dat in zijn leven langs is geweest.

Berkhout is de soort schrijver die op zoek gaat naar de grenzen van de taal en daarbinnen tot mooie zinsconstructies en bijzondere filosofische ontdekkingen komt. Het is alleen zo jammer dat geen van zijn gekozen thema's op een bevredigende manier in de verhaallijn worden verweven. Hij gaat van hot naar her. Het ene moment beschrijft hij zeer uitgebreid de onmogelijke liefde tussen Dante en Beatrice, als een soort vergelijking van hoe hoofdpersoon Ogdo zelf een vrouw adoreert; om dan verder te gaan over verborgen waarheden die verscholen zouden zitten in het werk van Beethoven. Het is simpelweg teveel van het goede.

Ik zie in Berkhout best een talent, maar hopelijk zal zijn volgende roman een wat bescheidener route volgen. In ieder geval zit het met zijn gevoel voor taal wel snor. Ik heb dan ook smakelijk genoten van sommige van de betere passages uit dit boek.