Het boek begint met een ontzettend lange proloog van dertig paginas. Op dat moment vraag je je af waarom die zo lang moet zijn.
De vader van Guillietta, Markus wordt gekneveld gevonden op de kamer van Guillietta. Dit heeft het vriendje van Guilletta, Damian op zijn geweten.
Guilletta is balletdanseres. Net afgestudeerd aan de balletacademie. Damian is een fanatieke en bekende tango-danser. Guillietta leert Damian kennen als ze naar een training van hem kijkt. Het is liefde op het eerste gezicht, en binnen 24 uur liggen ze in bed gepassioneerd de liefde te bedrijven.
Dan verdwijnt Damian, terug naar Argentinië waar hij vandaan komt. Guilletta snapt er helemaal niets van en besluit in een opwelling hem achterna te reizen, naar Buenos Aires. Daar raakt ze verstrikt in de boeiende geschiedenis van de tango. Ze komt terecht in veel verschillende tentjes waar op verschillende manieren de tango wordt gedanst.
Fleischhauer neemt ons vervolgens mee in de onbekende wereld van de tango en het ballet. Dit doet hij zo goed dat je jezelf waant in Buenos Aires, dansend op balletschoenen op een van de vele podia.
Langzaam maar zeker krijgt het verhaal een heel andere wending. Damian is niet wie hij zegt dat hij is.
We lezen veel over de geschiedenis van Argentinië. Dit is zo boeiend dat je verder wilt lezen. Ongemerkt steek je wat op over het oude Argentinië, en worden er pittige onderwerpen aangehaald. Het wordt steeds duidelijker dat het verhaal om iets anders draait dan je vermoedt. Je waant je in het bloedhete Argentinië. De sfeer en de personages zijn steengoed neergezet.
Fleischhauer heeft nog twee boeken geschreven: De vrouw met de regenhanden en De hand van de schilder. Na het lezen van Tango Mortale wil ik ook deze boeken lezen.
Tango Mortale is zeker de moeite waard. Er komen ietwat te veel danstermen in voor, maar als het verhaal vordert, storen deze niet langer en krijgt het verhaal je in zijn greep.