[Deel 1, 'De moord op mijn vader', eerst lezen is een must, om bepaalde beslissingen, handelingen en situaties te kunnen begrijpen.]

'Het meisje op de foto' is compacter en vlotter dan voorganger 'De moord op mijn vader'. Carina Bergfeldt kiest er echter wederom voor het oplossen van een moord ondergeschikt te maken aan andere elementen, deze keer aan het uitdragen van een boodschap. Dat mag, maar dat levert geen topthriller op.

Evenals in deel 1 wordt er een lichaam gevonden in een meer. Deze keer is het slachtoffer een man, in zijn keel steekt de foto van een vrouw. Algauw is duidelijk welke kant het opgaat, Bergfeldt is niet van de verrassingen. Rechercheur Anna Eiler vertrekt op zeker moment naar Saigon om daar een en ander na te trekken, alwaar de crux haar op een presenteerblaadje wordt aangereikt. Zwak, thrilleronwaardig.
Twee perspectieven, namelijk van Anna en van Julia. Ing-Marie speelt een minder prominente rol. Zowel Anna als Julia leiden niet echt een vrolijk leven: als ze het al niet moeilijk hebben, máken ze het wel gecompliceerd.

De verhaallijnen zijn wederom onaf, met tegen het einde een interessant spanningsveld. Jammer, dat Bergfeldt net als in 'De moord op haar vader' haar visitekaartje afgeeft als auteur van niet-spannende thrillers. Het begint goed, het eindigt goed, de weg daartussenin verdient verbetering, alsof zij er zelf niet goed raad mee weet hoe van A naar B te komen, waarbij haar eigenlijke belang is een boodschap over te brengen.
Ik zou zeggen: laat die boodschap zitten, die is ook wel duidelijk zonder deze te benadrukken. Schrijf een spannend deel 3, zonder de wereld te willen verbeteren, waarin de inmiddels ontstane spanningsvelden en losse eindjes de boeiendste onderdelen vormen. Julia, Anna en Ing-Marie zijn personages met voldoende bagage om een volgende thriller te dragen, daar is geen lichaam in een meer voor nodig. Bergfeldts schrijfstijl is zeer plezierig, houen zo!

[spanning 2, plot 3, schrijfstijl 4, leesplezier 4, originaliteit 2, psychologie 3]