Het verhaal speelt zich af op het eiland Fennbirn waar elke generatie een drieling wordt geboren. Drie meisjes, drie prinsessen met drie verschillende krachten, waarvan er uiteindelijk maar één koningin kan worden. Dit wordt besloten door middel van een gevecht op leven en dood.
Deze generatie is er Katherine kan vergif tot zich nemen zonder eronder te bezwijken. Arsinoe kan de mooiste bloemen laten bloeien en dieren haar wil opleggen wanneer ze het wil. En Mirabella bezit de kracht om vuur en stormen op te roepen. De drie prinsessen worden klaargestoomd voor het gevecht, maar daar komt meer bij kijken dan ze hadden gedacht.

Het begin viel een beetje tegen. Hoewel ik de beschrijving ontzettend interessant en spannend vond, begon het verhaal voor mijn gevoel een beetje zwak. De vele namen en perspectiefwisselingen kwamen niet ten goede van het verhaal. Het was voor mij zelfs zo dat ik pas na 150 bladzijdes echt in het verhaal zat. Maar gelukkig had ik doorgelezen.
Ondanks de perspectiefwisselingen en de vele personages begon er zich toch een bepaalde spanning op te bouwen door het verhaal heen. Geen directe of zichtbaar dreigende spanning. Maar meer op de achtergrond. Als lezer wist ik dat er op een gegeven moment iets moest gaan gebeuren, maar dat duurde allemaal een beetje lang. Dus ik begon me meer op de personages te focussen. Tot op het moment dat er meerdere dingen tegelijk gebeurde, was ik nog niet helemaal overtuigd maar naarmate het verhaal vorderde, werd het beter. Met wat meer magie en spanning was dat misschien anders geweest. Intriges en onvoorspelbaarheden stonder wat meer centraal. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ik iemand, of meerdere personen ergens van moest gaan verdenken, maar ik wist niet precies waarvan en wie. Dat was het moment waarop de spanning zich opbouwde en mijn aandacht getrokken werd. De tweede helft van het boek heb ik in een middag uitgelezen.

Het feit dat er voorin een landkaart van Fennbirn zit, is erg handig. Omdat er regelmatig plaatsnamen genoemd werden en elk nieuw hoofdstuk er ook mee begint, is het handig om er een onderscheid in te houden wie zich waar bevindt. Helemaal als de personen in het verhaal zich van plaats gaan veranderen. Die plaatsnamen aan het begin van elk hoofdstuk was wel handig, maar ik vond het wel jammer dat er geen gebruik werd gemaakt van hoofdstuknummers. Maar ja, dat is iets persoonlijks.
Al met al was het dus best een interessant, intrigerend en onvoorspelbaar verhaal. Het bouwt zich iet wat langzaam op naar een climax die een begin maakt aan een vervolg. Ik kijk uit naar 'Duistere Troon' die in het voorjaar van 2019 verschijnt.