“Parttime astronaut” van Renée van Marissing gaat over Karlijn, freelance journalist die veel over kunst schrijft en graag kunst kijkt. Haar partner heet Jasper en Lucas is haar vijfjarige zoon.
Karlijn bezoekt graag musea. Niet alles kan haar bekoren, maar er zijn twee kunstwerken waar ze graag tijd doorbrengt. De installatie 'The Beanery' van Edward Kienholz en het portret van ‘de vrouw van Freud’ van Marlene Dumas. Zij vraagt zich af waarom zij ‘de vrouw van’ genoemd wordt en niet bij haar naam. Raakt een vrouw haar identiteit kwijt als zij de vrouw van iemand wordt?
Voor haar werk bezoekt zij jonge kunstenaars, de Hemelbestormers, om hun werk te zien en hen te interviewen over hun werk en leven. Twee van hen zijn Laura en Daan. Laura is eenzaam en erg onzeker en wil het gesprek, net als Karlijn, opnemen om zichzelf te leren kennen. Karlijn is daar niet blij mee, ze weet niet goed wat ze ermee moet. Ziet zij overeenkomsten tussen de eenzaamheid en onzekerheid van Laura en die van zichzelf? Met Daan zijn de gesprekken heel anders, hebben een haast seksueel tintje.
Onder andere door de gesprekken met de jonge kunstenaars realiseert Karlijn zich dat haar relatie met Jasper veranderd is. Wat zo mooi begon met verliefdheid, liefde en er samen achter te komen dat je een kind wilt, glijdt af en er ontstond een kloof tussen Karlijn en Jasper, die grote invloed heeft op Karlijn. Zij heeft ook het gevoel zichzelf kwijtgeraakt te zijn.
Al lezende krijg je steeds meer te weten wat de mogelijke oorzaken kunnen zijn van wat Karlijn voelt en hoe zij erop reageert. In allerlei situaties, maar vooral tijdens gesprekken met Jasper, heeft zij het gevoel weg te zweven en gewichtloos te worden, als een astronaut, en andere dingen te beleven en gesprekken te voeren dan die waar ze in werkelijkheid in zat. Haar fantasie is op dat moment werkelijkheid voor haar.
Jasper en Karlijn weten niet meer hoe ze met elkaar in gesprek moeten komen en groeien steeds verder uit elkaar. Maar dan ziet Karlijn in dat ze nog steeds veel van Jasper houdt en hem niet kwijt wil. Alleen weet ze niet hoe ze de weg terug moet vinden.
Na weer een gesprek met Jasper dat uiterst moeizaam verloopt, verlaat Karlijn hun woning en gaat naar een café. Daar zit alleen nog een oudere vrouw. Deze voelt aan wat er met Karlijn aan de hand is en spreekt haar aan. Zij vertelt over de denkbeelden van de Deense filosoof Kierkegaard en de levenslessen die daaruit te trekken zijn. Dan beseft Karlijn dat ze de oorzaak van de verwijdering niet buiten zichzelf moet zoeken, maar bij zichzelf.
Symbolisch voor wat Karlijn geleerd heeft, zijn de laatste zin van het boek:
“Ik ga de deuren tegen elkaar openzetten.”

“Parttime astronaut” is geschreven vanuit het perspectief van Karlijn.
De schrijfstijl is vlot en beeldend, met name de beschrijvingen van de momenten dat Karlijn als astronaut de werkelijkheid verlaat en boven de aarde zweeft.
De emoties van Karlijn zijn zo goed beschreven dat je ze bijna kan voelen.
De conversaties, vaak het lastigste onderdeel voor schrijvers, zijn helder en duidelijk en bevatten veelal een diepere laag.

Renée van Marissing, 1979, studeerde Dramaschrijven aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Zij schreef onder andere (theater)teksten en hoorspelen. Na “Het waaien van mijn oma” en “Strak blauw” is de psychologische roman “Parttime astronaut” haar derde boek.