(Tif)Ani FaNelli heeft het allemaal. Een rijke verloofde, mooie baan en het aanzien waar ze altijd naar gesnakt heeft. Tot dit er een documentaire gemaakt wordt over haar vroegere school: Bradley.

Het boek bestaat overduidelijk uit 2 delen, net zoals Ani uit 2 persoonlijkheden bestaat. Je hebt eerst het ‘Chicklit’ gedeelte, waarin Ani een naar en oppervlakkig persoon is, en het spannendere gedeelte waarin je een beetje sympathie voor haar begint te krijgen.

In het begin van het boek ergerde ik me enorm aan de hoofdpersoon. Alles gaat om het aanzien wat Ani altijd gewild heeft en wat ze eraan doet om dat vooral in stand te houden. Vooral als het om haar gewicht gaat, worden er nogal wat zware woorden gezegd. Er wordt niet teruggedeinsd om vrouwen met kledingmaat 38 vetzeugen te noemen. Natuurlijk hoort het allemaal bij het verhaal, maar in het begin wordt er zo denigrerend over andere vrouwen in het algemeen gesproken, dat ik het boek met aversie lees.

Dan komt plots het moment waar ik als lezer zo naar verlangt heb, het verhaal krijgt meer diepgang en wordt ook spannender. Dit is waar het boek om hoort te gaan. Vanaf dat moment gaat het meer over de middelbare school tijd, waar Ani verschrikkelijke dingen zijn overkomen. Toen we op dit moment in het boek aankwamen, heb ik het verhaal ook met veel meer plezier gelezen. Ik kon me beter inleven, bleef beter in het verhaal zitten en de schrijfstijl lijkt ook opeens compleet anders. Je hebt het idee dat er ‘zorgvuldiger’ geschreven wordt en het vloeiender in elkaar over gaat. Het is jammer dat de schrijfstijl in het begin van het boek niet meteen zo was, dan had die voor mij hoger gescoord.