Een klein, dun boekje van 143 pagina’s. Een mooie, blauwe kaft met daarop een soort plattegrond die bij het lezen goed van pas komt.
De vierde roman van de Italiaanse Andrea Bajani (1975) is een aangename kennismaking met zijn werk.
Bajani gebruikt prachtige, bijna poëtische zinnen, heel vaak met een symbolische lading. Het is alsof je een heel dik sprookjesboek leest. Een verdrietig en donker sprookje waar gelukkig ook sprankjes hoop in voorkomen, zoals het een sprookje betaamt.
“Maar dit is geen sprookje” lees je vaak in dit verhaal en dan raak je weer even in de war…en het is ook geen sprookje, niet helemaal…
De personages van Bajani hebben geen namen en dat maakt dat je het verhaal van een afstandje ziet. Een soort raamvertelling waarin een jongen met zijn verdriet leeft; we zien hem worstelen met het dagelijkse leven waarin vooral het veel grotere verdriet van de vader steeds meer een probleem wordt. Hij wordt nageroepen door zijn schoolgenoten, hij wordt blij als hij met zijn verdriet door het bos kan dwalen en nog blijer als het meisje in zijn leven komt.
“Misschien dat er nu iemand verbaasd zal zijn te horen dat die jongen in de trein geen jongen was, maar een man van een meter negentig.”
Maar de jongen wordt een man en uiteindelijk neemt hij de trein naar de stad. Weg van het dorp en het bos waar hij vroeger zijn bescherming vond maar waar het nu te benauwd wordt. In de stad is alles anders en de man moet er opnieuw beginnen om er uiteindelijk op een nieuwe manier met zijn verdriet te kunnen leven.
Het Hoogste Goed is een prachtige vertelling waarin Bajani verdriet onderzoekt. Je moet de mooie symbolische zinnen stuk voor stuk goed tot je door laten dringen en dan nog blijven er vragen over, belangrijke vragen, misschien wel levensvragen…Dit is toch geen sprookje?