Met vijf boeken waarvan er inmiddels vier met een hoge score zijn geëindigd, behoeft een auteur geen introductie meer. Wanneer ze dan ook nog Nederland als vaderland heeft is het helemaal kat in het bakkie. Loes den Hollander, schrijfster van o.a. Vrijdag, Zwanenzang, Naaktportret en het indrukwekkende Broeinest, heeft kort geleden nummer vijf op de planken van de boekwinkels laten leggen. Dit boek luistert naar de veelzeggende titel Dwaalspoor.
Of probeert ze zelfs de lezer met deze titel op het verkeerde been te zetten. Lees het en je weet het!
Lilian van Duin leert op 19-jarige leeftijd de dan 29-jarige Rob Dijkman kennen. Lilian werkt in de meubelzaak van Dijkman en beiden raken tot over hun oren verliefd op elkaar. Ze gaan trouwen en, ondanks het feit dat Rob te kennen heeft gegeven geen kinderen te willen, bevalt Lilian van een wolk van een zoon, Ivo genaamd. Wanneer bij Rob plotseling darmkanker wordt geconstateerd, schrikken zowel zijn gezinsleden als de personeelsleden van dit bericht. Rob is ook erg geliefd bij zijn personeelsleden. Onverwacht komt hij in het ziekenhuis te overlijden. Autopsie toont aan dat hem een stof is toegediend die het directe overlijden tot gevolg had. Inmiddels blijkt dat het huwelijk al voor het overlijden zoveel barstjes had opgelopen dat Lilian en Rob op datingsites actief waren. Lilian heeft er haar nieuwe vriend Bram Hendriks leren kennen.
De rechercheurs Christina van Leeuwen en Ronald Kras zetten hun speurderstalent in om de moord op Rob en een tweede patiënt in hetzelfde ziekenhuis, op te lossen. Daarbij krijgt Robs secretaresse Marjo van Dijk speciale aandacht omdat ze wel een zeer merkwaardige levenswijze op na houdt. Lilian en haar zoon Ivo, zijn in deze moeilijke tijd meer op elkaar aangewezen dan ze de laatste jaren gewend waren.
Loes den Hollander heeft een speciale techniek om haar personages te introduceren. In een rustig moment van het verhaal geeft zij een uitgebreide opsomming van de karakterkenmerken. Hoe belangrijker het personage voor het verhaal is, hoe uitgebreider er in gegaan wordt op het karakter. Loes den Hollander gebruikt ook de weldoordachte techniek, die haar zo eigen, is om de lezer langer met het boek in de handen te laten zitten dan de bedoeling was. Daartoe voegt zij aan het einde van een aantal sleutelhoofdstukken, een kleine cliffhanger toe. Was het al de bedoeling om na dat hoofdstuk het boek tijdelijk weg te leggen, jammer dan, Loes weet dat met deze spanningverhogende cliffhangers mooi te verhinderen.
Loes den Hollander schrijft eigentijdse verhalen waarin op subtiele wijze actuele maatschappelijke onderwerpen worden behandeld. Daarmee maakt ze ze herkenbaar voor een breed publiek. Het thrillerelement kan dan zijn spanningverhogende werk doen en het totaal tot een verhaal smeden, dat je met een steeds groeiende betrokkenheid leest en blijft lezen.
Tot de plot een streep zet onder alle losse verhaallijntjes en de rekening opmaakt. Een rekening die je maar beter niet moet willen betalen.