Het idee achter ‘Furyborn’ van Claire Legrand is behoorlijk origineel. Twee vrouwen die volgens een profetie de wereld zullen vernietigen en redden leven duizend jaar na elkaar. Rielle Dardenne groeit op in de wetenschap dat haar magische gave anders is dan die van anderen die slechts één element kunnen sturen en dat zij een van de voorspelde Koninginnen is. Als ontdekt wordt dat ze alle elementen beheerst, moet ze bewijzen dat ze de Zonnekoningin is. Naast mensen bemoeien ook engelen zich met haar lot.
Duizend jaar later is het verhaal van Rielle voor huurmoordenaar Eliana niet meer dan een legende. Nadat de mysterieuze Wolf haar om hulp vraagt, haar moeder verdwijnt en ze het geheim ontdekt van de keizer die haar land veroverde, moet ze echter wel erkennen dat magie heel echt is en dat haar lot en dat van Rielle met elkaar verbonden zijn.

Het verhaal start sterk met een proloog vol actie en emotie, waarin Rielle, die inmiddels bekendstaat als de Bloedkoningin, haar pasgeboren dochter meegeeft aan de jonge marque (half mens, half engel) Simon. Ze moeten vluchten voor iemand die het meisje wil vermoorden. In enkele pagina’s wordt de situatie vanuit Simons perspectief duidelijk neergezet. Je leeft meteen mee met dat arme jongetje dat alleen op de wereld is en dat met gevaar voor eigen leven een baby in veiligheid moet brengen. In de veelbelovende cliffhanger van de proloog ontdekken we dat er iets misgaat als hij door de ruimte en tijd wil stappen. Hij raakt haar kwijt en beide kinderen vallen de toekomst in.

Helaas is de proloog het sterkste deel van het boek. Nergens daarna weet Legrand dezelfde spanning of emotie op te roepen. Ze geeft zo veel weg in de eerste pagina’s dat er weinig te raden overblijft. Rielles verhaallijn, die twee jaar voor de proloog begint, leunt volledig op de vraag welke gebeurtenissen tot deze tragedie geleid hebben. In dit eerste deel van wat een trilogie zal worden houdt dat vooral in dat verteld wordt hoe bekend wordt dat Rielle een van de voorspelde Koninginnen is, waarna een reeks niet erg interessante proeven volgt waarmee Rielle moet bewijzen dat zij de Zonnekoningin is. Dit alles wordt onderbroken door enkele weinig relevante scènes waarin Rielle droomt over prins Audric, haar beste vriend op wie ze verliefd is en die moet trouwen met haar beste vriendin Ludivine. De paar verrassingen in deze verhaallijn zijn de originele ontknoping van deze liefdesdriehoek en de onthulling over Ludivine, die vooralsnog niet veel toevoegt en behoorlijk uit de lucht komt vallen, maar die wel potentie heeft. Corien maakt ook al zijn opwachting, al komen we nog niet veel van hem te weten en moet het beste duidelijk nog komen.

In de even hoofdstukken maken we kennis met Eliana, die (precies. Die ronde getallen zijn altijd bijzonder onrealistisch) duizend jaar na Rielle leeft. Dat de twee verhaallijnen zoveel jaren na elkaar spelen en dat de wereld veranderd is, is geweldig fascinerend, maar het voelt vooral als een gemiste kans omdat er in de praktijk zo weinig mee gedaan wordt. Buiten de verschuiving van de macht en het verdwijnen van magie lijkt er weinig anders. Ook Eliana’s verhaallijn biedt weinig verrassingen, hoewel je daar minder naar al bekende gebeurtenissen toe aan het lezen bent.
De belangrijkste vraag is natuurlijk wat Eliana met Rielle te maken heeft. Legrand laat hier de kans liggen om een gewaagde en originele keuze te maken en kiest voor de meest voor de hand liggende verklaring, wat extra kwalijk is omdat ze niet één, maar twee keer voor de makkelijke weg kiest. Ook de identiteit van een ander personage dat de lezer verwacht op te zien duiken blijft niet lang een geheim, ondanks wat halfslachtige pogingen van Legrand om met een andere naam te verhullen wie deze persoon daadwerkelijk is.

De daadwerkelijke held van het boek is Eliana’s jongere broertje Remy, een schattig jongetje dat als enige in de verhalen over engelen, de Bloedkoningin en magie gelooft en die onvoorwaardelijk van Eliana houdt. Hij zorgt voor de welkome lichtheid. Wat de andere personages interessant maakt, zelfs op momenten dat hun verhaal dat niet is, zijn hun grijstinten. Niemand is duidelijk goed of slecht en Legrand speelt met traditionele opvattingen hierover door de persoon die de wereld moet redden een onverwachte achtergrond te geven.

Feitelijk gebeurt er in dit eerste deel nog heel weinig. De personages worden als schaakstukken opgesteld in de positie die ze moeten hebben als het verhaal in het tweede boek – hopelijk – daadwerkelijk van start gaat. Het boek voelt daardoor als een vrij lijvige inleiding. Best een interessante inleiding, waarin we glimpen zien van hoe interessant de personages kunnen zijn en van waar dit verhaal heen kan gaan, maar niettemin een inleiding en nauwelijks een echt zelfstandig verhaal. Het is vooral nog een opeenstapeling van gemiste kansen. Dat neemt niet weg dat er veel potentie is en dat er goede hoop is dat alle beloftes in het vervolg ingelost zullen worden.