Voor diegenen die de media, al was het maar met één oor beluisteren en nauwelijks een blik werpen op het geschreven en gedrukte feitenmateriaal, was de donderende mokerslag van het bisschoppelijk ontslag niet een vluchtig fait divers. Iedereen, pro of contra kerkelijke handelingen van haar apostelen, kent ondertussen wel de onfrisse geschiedenis van wat er zich in het Brugse verborgene afspeelde.
Wat mij in dit ultradunne chef d’oeuvre van Louis Van Dievel haast een ganse nacht heeft aangegrepen is de bevlogenheid waarmee deze journalist-schrijver de persoon van de gevallen kerkvorst beschrijft en diens radeloze onmacht illustreert door nadruk te leggen op het arrogante goedpraten, het verwijzen naar de gewijde status en de vervelende, later dreigende houding van de misbruikte neef. De lezer ontmoet een zwaar ontgoochelde kardinaal, die op een boogscheut van zijn eremitaat, nog zoiets verpletterends moet beleven. Roger, geeft toe dat hij voortaan als een paria zal moeten verder strompelen, maar zijn spijt betreft uiteindelijk alleen zich zichzelf, om wat hij door eigen stommiteiten, zichzelf heeft aangedaan.