Dansen in het donker. Ik vind het een prachtige titel: beetje mysterieus, mooie alliteratie en zeker ook veelbelovend. Het verhaal gaat over Inge die zojuist haar man heeft verteld dat ze van hem wil scheiden. ’Ik ga weg’, is het enige wat hij zegt. En hij komt niet meer terug. Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van Inge, haar minnaar Erik en haar beide tienerzoons, Olaf en Finn. Bij Inge overheerst het schuldgevoel, Erik wil verder met Inge, Olaf wil begrijpen wat er met zijn vader is gebeurd en Finn slaat zijn eigen, religieuze weg in.

Vooral als Olaf van zestien aan het woord is, moest ik regelmatig grinniken om zijn lekkere, populaire taalgebruik. We lezen mee in zijn dagboek en hij schrijft zinnen als ‘alles chill’, Marly die superduperleuk is, ‘gewoon fokking hard ertegenaan, daar heb ik zin in’ en ‘m’n Nikes waren aan de grond geplakt’. Over zijn broer zegt hij: ‘Wel heavy stuff, die islamtoestand met Finnieboy’.

Het boek leest lekker weg en al gebeuren er langere tijd geen hele schokkende dingen, ik bleef verder lezen en kon het boek niet goed weg leggen. Er broeide iets, er stond iets te gebeuren, hoe ging dit familiedrama eindigen? Leuk dat René Appel deze keer gekozen heeft voor een roman, en niet voor het hem bekende genre van de thriller (waar ik zelf niet zo’n fan van ben waardoor dit ook het eerste boek is dat ik van hem lees.)
.
Er staan prachtige zinnen in deze roman, zoals:
− ‘Woorden kunnen de werkelijkheid niet meer redden’ (pagina 15)
− ‘Alles moet ze achter zich zien te laten, fietsen naar het einde van deze wereld.’ (pagina 134)
− ‘Vanaf nu heet ik Fouad. Fouad betekent “hart”, mijn hart klopt voor de islam.’ Dus niet voor ons, denkt Inge. (pagina 209)

Ook vind ik de titels van de hoofdstukken intrigerend en origineel gekozen. Als het verhaal verteld wordt vanuit Inge en Erik wordt één zin uit het desbetreffende hoofdstuk als titel gebruikt. Het is mooi om al deze titels achter elkaar te lezen. Het lijken willekeurige zinnen maar ze geven een heel aardig beeld van deze roman.

Wat ik nog best lastig vind, is bepalen wat het echte thema is van dit boek. Zijn dat de islam en religie, het familiedrama dat Inge meemaakt, haar - mislukte - vlucht naar een minnaar (de besmette bestemming), de omgang met haar kinderen en de keuzes die ze hierin maakt, haar onzekerheid? Het zijn zeker allemaal actuele thema’s. Wat zou ik gedaan hebben als ik Inge was geweest? Hoe zou ik hebben gereageerd?

Waar ik een beetje mee achterblijf is dat dit boek lekker weg leest en een aantal interessante thema’s aansnijdt maar dat voor mij niet echt helder wordt waarom René Appel dit boek heeft geschreven. Wat is de boodschap voor de lezer? Ik twijfel een beetje of ik dit boek zal aanraden aan andere lezers. Het wordt neergezet als een psychologische roman en dat schept wel verwachtingen.