Wat een feest, als je een boek toegeschoven krijgt van een, voor jou, onbekende schrijver die je de adem beneemt. Een aanrader voor leesclubs, want; staat garant voor een goedgevulde avond vol filosofische overdenkingen over de liefde. Zelden las ik een boek waarin de pracht, de pijn en de kwetsbaarheid van universele liefde zo mooi beschreven is. Toen ik het boek uit had wist ik één ding zeker, nog een keer! Om nog eens weg te zinken in de magie van frasen als deze;

‘De tijd heelt alle wonden, zo wordt gezegd, maar dat is niet waar. Althans, niet altijd. Althans, niet helemaal. Althans, niet altijd goed. De tijd heeft littekenweefsel over mijn hart gevormd. Het is een andere pijn, een ander verdriet. Een mens verhuist in de tijd, weg van de kern van zijn droefenis, naar de periferie van de pijn, naar de leegte van het gemis. Missen is de voorstad van verdriet. Daar woon ik. ‘

De schrijfster en filosofe Alicja Gescinska is geboren in Polen, getogen in België en woont en werkt nu in de Verenigde Staten. Ze bouwde al aan een oeuvre met essays, opiniestukken en non-fictie. Maar ze won in 2017 met dit boek de befaamde Vlaamse Debuutprijs. Zeer terecht. En zo'n debuut smaakt naar meer. Ik kijk halsreikend uit naar haar volgende roman.