Lobsters is het boek dat mij hardop heeft laten lachen en mij erg heeft verrast. Het verhaal is realistisch, maar vooral heel awkward. Een aanrader wanneer je even lekker ongegeneerd wilt lachen, wanneer je op een druilerige dag toch nog een zomers gevoel wilt hebben.

Het idee dat iedereen een “Lobster” kan hebben, vond ik erg leuk om over na te denken. Dit idee komt voort uit de theorie dat kreeften (lobsters in het Engels) altijd bij elkaar blijven. Oftewel, als jij een lobster hebt, is dat degene waarmee je de rest van je leven door wilt brengen. Hierdoor snapte ik meteen de titel van het boek!

Hannah en Sam willen allebei erg graag ontmaagd worden. Dat vinden zij hun stap naar volwassenheid en moesten ze écht gedaan hebben, voordat ze naar de universiteit zouden gaan. In de eerste paar hoofdstukken lag dit er echt bovenop. Het ging alleen maar over die ontmaagding bij zowel de verhaallijnen van Sam als van Hannah. Het was bijna kinderachtig… als iemand al het woordje seks liet vallen, werd er al over gegiecheld. Ik was bang dat het hele boek zo zou zijn, maar dat bleek gelukkig niet het geval. Zodra Hannah en Sam elkaar ontmoet hadden, draaide het gelukkig meer om henzelf dan om seks.

Ik vond de gebeurtenissen en de reacties van de personages hierop erg realistisch beschreven. De activiteiten, zoals een vakantie naar een Grieks feesteiland en het bezoeken van een regenachtig festival met vrienden, doen heel veel pubers die net hun eindexamen afgerond hebben. Ook het aspect van bitchy en flirterige “vriendinnen” of die ene vriend die zich met één keer vrijen al “sexpert” noemt, vind ik erg realistisch uitgewerkt. Iedereen kent wel zo iemand, toch?

Ook was het fijn om een verhaal te lezen waarin niet alles van een leien dakje gaat. Het zit de personages echt niet mee, hoe hard ze ook hun best doen. Natuurlijk hoopte ik op bepaalde momenten op een happy ending, maar als dat dan niet gebeurde, werd dat zo leuk beschreven dat me dat totaal niet stoorde. Dat niet altijd alles mee zit, vind ik ook iets wat realistisch over komt.

Wanneer een verhaal beschreven wordt als “hilarisch”, tovert het vaak alleen een glimlach op mijn gezicht. Lobsters heeft mij daarentegen echt hardop laten lachen. Er zaten zoveel awkward momenten in, welke echt super droog beschreven werden, dat ik echt mijn lach niet meer in kon houden. Anderen hebben wel gevraagd waarom ik zo hard lachte, maar dat was toch best wel gênant om uit te leggen, als je de context niet weet…

Uitgebreide recensie op mijn blog: https://readinge.wordpress.com/2016/07/22/recensie-lobsters