Voor de liefhebbers van engelstalige fantasy, werden de trilogie van Bartimaeus en de novelle Heroes of the Valley op heel veel enthousiasme en lovende woorden onthaald. Wanneer dan ook een nieuwe telg uit de pen van Jonathan Stroud is gevloeid en dit keer ook op de nederlandstalige markt werd losgelaten, waren de verwachtingen hoog gespannen. En wat blijkt? Die verwachtingen worden één voor één ingelost, ook al werd Lockwood en Co – De Schreeuwende Wenteltrap voor een iets ouder publiek geschreven dan zijn voorgangers.

schreeuwendewenteltrapcoverDe titel Lockwood en Co, verwijst naar het gelijknamige bovennatuurlijke onderzoeksbureau in het verhaal. Sinds een vijftigtal jaar komen de doden steeds vaker terug om de levenden de stuipen op het lijf te jagen en wanneer zo’n voorval wordt vastgesteld, moeten agenten zoals die van Lockwood en Co de gevaarlijke verschijningen vernietigen. Helaas zijn het enkel kinderen en tieners die over de kracht beschikken om deze spoken op te sporen en met hen de strijd aan te gaan. Elk van die onderzoeksbureaus bestaat dan ook uit een verzameling jonge werkkrachten onder de kundige leiding van een volwassene. Wanneer de jonge Lucy aankomt in Londen en, hopende op een succesvolle carrière, aanklopt bij het haveloze Lockwood en Co, is er van een volwassen begeleider hoegenaamd geen sprake. Onder de leiding van de charismatische Anthony Lockwood, mag ze al gauw aantreden voor haar eerste opdracht. Bij deze zaak gaat alles wat maar enigszins kan verkeerd gaan ook daadwerkelijk verkeerd en het bureau krijgt nog één kans om deze faling recht te zetten. Helaas betekent dit dat ze een nacht moeten doorbrengen in het meest bezeten huis in Engeland en daar ook leven weer moeten uit raken.

De meest onderhoudende fantasyboeken proberen steeds de wensen van hun lezers een beetje bewaarheid te laten worden. Dit was een aanzienlijk onderdeel van het succes van pakweg de Harry Potter-saga, de reeksen van Kelley Armstrong of de Kronieken van Narnia. Ook Lockwood en Co laat zijn lezers verlangen om in de literaire wereld van Stroud te mogen vertoeven, want zeg nu zelf, welke tiener droomt er niet van om op eigen benen te mogen staan, zonder tussenkomst van volwassenen, om vervolgens ’s nachts op stap te kunnen gaan met een degen aan je zij en een voltijdse spokenjager te belichamen. In deze wereld zijn kinderen aan de macht en de volwassenen zijn daaraan ondergeschikt.

Nog zo’n succesformule, is het gebruik van humor in de plot, niet te veel en niet te weinig. En net op dit vlak weet Stroud steeds te scoren. Het humorgehalte is ten allen tijde in perfect evenwicht met de verhaallijn en steeds uiterst vermakelijk. Daar dit boek, in tegenstelling tot zijn voorgangers, eerder bestemd is voor jongvolwassenen, kent het verhaal een zwaarmoedige en eerder duistere sfeer, maar de humor is, zij het minder prominent, ten allen tijde aanwezig.

Als lezer wordt je meegenomen in de fantasiewereld, door de ogen van Lucy, en door middel van regelmatige verslagen van haar avonturen, blijft een strakke rode draad vol spanning door het verhaal geweven. De Schreeuwende Wenteltrap is het eerste deel in de reeks en nu al kijk ik reikhalzend uit naar het vervolg dat binnenkort de boekhandels zal bereiken. Hopelijk weten de volgende delen evenzeer te bekoren en wordt een antwoord geboden op enkele prangende vragen rond het hele spookgebeuren. Waarom kunnen enkel kinderen de geesten opsporen? Wat is de oorzaak van de grote uitbraak van vijfig jaar geleden? Welke avonturen liggen in het verschiet voor dit olijke trio?

Al behoor ik reeds meer dan een decennium niet meer tot de doelgroep van jongvolwassenen, dit is een titel die jong en oud zal behagen. Stroud kent zijn vak en mag nu al naast grootheden als J.K. Rowling en Darren Shan postvatten.