Het Boek zonder Naam was mij een hele tijd geleden al aangeraden, en stond nu al een hele tijd op mijn 'te lezen lijstje'. Want tja, de achterflap waarschuwd: 'Wat je ook leest, lees dit boek niet!' Toch was het er nog niet van gekomen. Maar ik was toe aan een ander boek en kwam zo weer bij Het Boek zonder Naam terecht.

Het verhaal speelt zich af in het godverlaten stadje Santa Mondega. Daar wordt binnen enkele dagen het Maanfestival gehouden. Maar het Oog van de Maan, een blauwe steen, wordt uit het klooster van Hubal gestolen, en meerdere mensen doen er alles aan om de steen te pakken te krijgen, en niet alleen omdat geloofd wordt dat hij de drager ervan onsterfelijk maakt. De tijd tikt, en de steen moet uit de verkeerde handen komen voordat de zonsverduistering volledig is. En waarom sterft iedereen die 'Het boek zonder naam' gelezen heeft?

Allereerst, dit boek is er niet een van het soort dat je erg serieus moet nemen. Mijn beste omschrijving is dat het een persiflage is op alle volgende genres: politieroman, fantasy, thriller, Dan-Brown-Thriller, Western (als daar boeken van zijn?), en alles wat daaraan verbonden is. De schrijfstijl is absoluut niet het literair of hoogstaand, maar daar lijkt het ook niet om te gaan. Het gaat duidelijk om het verhaal, en dan met name de verwijzingen naar al die genres. De verhaallijn is absurd, maar toch zijn er ook 'serieuzere' boeken die met gelijke verhalen komen. (Oké, misschien blijven dan de vampiers gedeeltelijk buitenbeeld. Maar iedereen weet op dit moment: Vampire sells.) Hoewel de schrijfstijl dus niet echt geweldig was, maar wel makkelijk weg las, was het een ontzettend droog boek. Ik zal afsluiten met een voorbeeld hiervan:

"Van dezelde auteur

In de loop der eeuwen is een groot aantal werken gepubliceerd onder het pseudoniem 'Anoniem'. Het zou zowel onmogelijk als volstrekt zinloos zijn om die lijst hier af te drukken."