Ik heb me er weer over verbaasd hoe gruwelijk de wereld is, hoe verwrongen en bekrompen sommige mensen zijn. Dat mensen in naam van het geloof of juist als een tegenreactie op het geloof bepaalde handelingen doen, ik kan er met de pet niet bij. Voeg daar de rassenhaat van zuidelijk Amerika aan toe en je hebt de cocktail van dit boek compleet.

John Hart is echt een meesterverteller, vlotte zinnen en niet te lange hoofdstukken met een fantastische spanningsopbouw zorgen ervoor dat je in no time door het boek vliegt. Je blijft doorlezen, omdat je gewoon wil weten hoe het zit.

Wat ontzettend knap, hoe John Hart tot het einde toe spannend weet te houden wie de dader is. Ik heb zelf wel 5 of 6 verdachten voor ogen gehad en toch bleek het diegene elke keer niet te zijn. Pas zo’n 50-75 bladzijden voor het eind kreeg ik een heel sterk vermoeden en dat bleek juist te zijn.

Stukje bij beetje wordt er in elk hoofdstuk een beetje meer informatie gegeven over het verleden van Elizabeth, maar ook over het verleden van Adrian Wall, de politieagent die zojuist na 13 jaar gevangenisstraf is vrijgelaten. En natuurlijk niet alleen het verleden, maar ook het heden, want er spelen zich zulke gruwelijke dingen af in dit vrij religieuze stadje, dat hou je niet voor mogelijk.

De personages zijn allemaal stuk voor stuk goed uitgewerkt en wel op zo’n manier, dat ze tot leven lijken te komen. Je gaat je afvragen of iemand nu wel of niet onschuldig is, maar ook waar ze toe in staat zijn. Ik wist echt niet wie nu wel of niet te vertrouwen was, zoveel wendingen nam het verhaal. Iedereen kent iedereen in het stadje en het blijkt dat sommige mensen een behoorlijke vinger in de pap te hebben, terwijl anderen juist hun marionetten zijn. Misschien ben ik te eigengereid (of braaf), maar ik kan me niet voorstellen dat je je zo laat sturen door een ander, of dat je die ander zoveel macht over jou laat krijgen.

John Hart heeft met Weg zonder genade van mij de volle 5 sterren verdiend. Het gebeurt zelden dat een verhaal tot het eind toe zo spannend en verrassend is. Chapeau! Ik ga zeker meer van John Hart lezen!