Het is moeilijk op de foto te zien, maar de cover is roze en grijs (of zwart-wit). Deze combinatie vind ik wel mooi.

In dit boek lees je de verhalen van Mieke. Zij is slechtziend en daarom verhuist ze naar een blindeninstituut. De nonnen proberen de kinderen in het gareel in te houden, maar wanneer de kinderen iets mispeuteren, volgt er zonder medelijden straf. Ook Mieke ontkomt niet aan straf. Wanneer iedereen het instituut lijkt te verlaten, neemt Mieke een beslissing waarmee ze iedereen verbaast...

Het verhaal is in 3 delen verdeeld. Ik heb niet door waarom dat zo is, maar ik vermoed dat het met de leeftijd van Mieke te maken heeft. De 3 delen worden opgedeeld in korte hoofdstukken. Ik vergelijk de hoofdstukken met verhaaltjes-voor-bedtijd. Het zijn alleenstaande verhalen, maar toch zit er een continuïteit in. Vaak worden eerdere verhalen niet meer aangehaald in een volgend verhaal, maar soms dan weer wel.

De schrijfstijl is kinderlijk. Je kijkt echt mee vanuit de ogen van een kind. Toch merk je een lichte wijziging in schrijfstijl naargelang de leeftijd van Mieke. In het begin van het boek is Mieke 6 jaar, op het einde is ze 15-16 jaar.

Tijdens het lezen moest ik vaak aan "De jeugd van tegenwoordig" (een tv-programma waarbij een bende jongeren 3 weken lang 50 jaar terug in de tijd gaan). Het internaatleven wordt dan ook uitvoerig besproken.

Ik vond het best een goed boek. Leuk en vlot geschreven.