Professor Rufus (Roef) Dingelam krijgt op een zaterdag, als hij samen met zijn vrouw in hun buitenhuisje zit, een telegram met het bericht dat hij de Nobelprijs heeft gewonnen voor een ontdekking die hij twintig jaar geleden heeft gedaan. Het nieuws komt op de radio en zijn boerenbuurman komt hen een haan brengen als cadeau (vooral omdat hij er zelf vanaf wil). Ze willen de haan niet opeten, dus ze houden 'm als huisdier.
Ondertussen gebeurt er van alles in de stad (Groningen), waar Roef en zijn vrouw niets van mee krijgen, omdat ze geen telefoon en televisie in hun buitenhuisje hebben. De andere professoren, die het nieuws van Roefs Nobelprijs ook gehoord hebben, weten echter dat de studenten van plan zijn om het gebouw waarin Roefs werkkamer en laboratorium zich bevinden, maandag te gaan bezetten. Ze vertellen het zelfs niet als Roef en zijn vrouw zondagavond thuiskomen.
Maandagochtend wacht hem dus een onprettige verrassing...

Het is geen spannend verhaal met een echt begin, spanningsboog en einde, maar meer een beschrijving van een weekje uit het leven van de professor. Het is wel een week waarin allerlei speciale dingen gebeuren, zoals de Nobelprijs, studentenactie, etc. Als lezer weet je meer dan de professor, dus het is steeds spannend hoe hij gaat reageren op de gebeurtenissen. Het is namelijk niet de meest sociale of vrolijke man - hij houdt van zijn werk in het laboratorium, niet van studenten en allerlei onzin zoals vergaderingen.

Eigenlijk leer je de personages niet erg goed kennen, behalve Roef en zijn vrouw Gré. Het zijn ook niet de meest aardige personages: de studenten denken vooral aan zichzelf (het maakt ze niet uit wat voor effect hun acties hebben op andere mensen) en de andere professoren denken vooral aan hun eigen baan (ze zitten goed en ze willen hun plekje niet kwijtraken). Aan de andere kant zijn ze ook wel weer grappig. Vooral Gré was leuk: met de haan en haar ontzettend creatieve oplossing voor het feestmaal van maandagavond, de dag dat Roef ontdekte dat zijn lab bezet was.

Vooral de opmerkingen over de maatschappij van de auteur in de beschrijvende tekst, maar ook de opmerkingen van de personages in de dialogen, maken dat het een grappig boek is om te lezen, ook al is het onderwerp zelf niet zozeer humoristisch.

Tijdens het lezen had ik niet het idee dat Hermans dit verhaal echt vanuit zijn eigen ervaringen schreef. Roef was wel echt zijn eigen personage. Al zal Hermans natuurlijk wel elementen uit het universitaire leven gehaald hebben om de karikaturen (vooral van de andere professoren) beter neer te kunnen zetten.

Omdat Roef nu niet meer kan werken (omdat zijn lab bezet is door de studenten), moet hij wel andere dingen gaan doen en over andere dingen na gaan denken, zoals bijvoorbeeld hoe hij nu verder wil leven (nu hij de Nobelprijs heeft gewonnen). Dat maakt het einde van het boek ook interessant, al gaat het tempo er daar wel uit. Dat past ook wel bij de plek waar Roef en Gré zich dan bevinden. Het moment dat de scène weer wisselt naar de straat van Roef, geeft dan echt zo'n gevoel van "waarom is het op vakantie zo anders dan thuis?".

W.F. Hermans houdt van komma's: de zinnen zijn redelijk lang, maar ze worden in korte stukjes onderbroken door bijna in elke zin minstens 1, vaak 2, soms 3 of meer komma's. Het taalgebruik is niet overdreven moeilijk, maar af en toe worden er wel woorden en uitdrukkingen gebruikt waaruit blijkt dat het wel echt meer dan 40 jaar geleden is geschreven.
Het grootste deel van het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van Dingelam, wel in de derde persoon, met tussendoor een paar hoofdstukken uit het dagboek van een psychiater, een bekende van Roef, die ook voorkomt in de verhaaldelen van Roef.

Zeker een interessant boek om een keer gelezen te hebben, al denk ik dat ik het, nu ik kennis heb gemaakt met de universiteit, veel leuker vond dan als ik het op de middelbare school zou hebben gelezen. Vooral de humor over de universiteit e.d. kan ik nu beter waarderen.