Hersentocht is inderdaad een psychologische roman, een tragedie, een (zwarte) komedie en een whodunnit ineen. De gedeprimeerde ouderenbegeleider Griesman is van het type dat niet meer in staat is de juiste zorg te verlenen. Hij komt overspannen over, kan zijn eigen werk niet meer aan en begint een ongezonde afkeer van de bewoners te ontwikkelen. Zijn gebruik van drank en drugs vertroebelen zijn oordeelsvermogen en in die donkere sfeer begint hij de verdenkingen te koesteren omtrent één van de bewoners van het tehuis waar hij werkt. Beetje bij beetje begint hij geloof te hechten aan de vreemde bekentenissen van deze dementerende, ouwe man. Met de uiteindelijke aangifte die hij doet brengt hij zichzelf in grote problemen en vanaf dat moment gaat het bergafwaarts met hem. Het voert hem door het verleden van zijn verdachte en brengt hem op vreemde plaatsen en in beknellende situaties, helemaal tot aan de ontknoping, waarin de hoofdpersoon eindelijk ontdekt hoe de vork in de steel zit.

Het is wel even inkomen, maar als je eenmaal gewend bent aan de sfeer in het tehuis en de verwikkelingen waarin Griesman zichzelf brengt, ontvouwt zich een bizar verhaal over realiteit en perceptie. De humor is soms absurd, soms grof, soms donker, dan weer gortdroog. Het avontuur komt op gang en schakelt dan in een voortdenderende stroom door tijd en ruimte naar een onvermijdelijk einde. Het verhaal is door de raamvertellingen complex, maar goed te volgen, al moet je wel je hoofd erbij houden. Voor mij was het een feest om dit boek te lezen, maar - en daarom is dit oordeel volstrekt bevooroordeeld - een nog groter feest om te schrijven.