Ik kan wel zeggen dat ik een fan ben van deze Amerikaanse schrijfster, en heb bijgevolg veel van haar boeken gelezen. Ik probeer mee te zijn met al haar nieuwste boeken, en dat luktme wel redelijk goed.
Ik denk dat de reden van haar succes bij mij ligt aan het feit dat ze de spanning er een heel boek in weet te houden. Haar boeken zijn ook niet te dik, meestal rond de 200 pagina's. Al deze aspecten zorgt ervoor dat haar boeken heel vlot lezen, en eigenlijk echte page-turners zijn. Natuurlijk is het echte detectivewerk maar een klein deeltje in Leons werk, wat vooral prachtig overkomt, en zeer realistisch zijn haar beschrijvingen van Venetië. Je wandelt als het ware mee met commissario Brunetti op wandeling gaan langs het Canal Grande of de San Marco. Zij is de reden dat ik echt eens een citytrip wil maken naar Venetië.
Ik verwachtte bijgevolg ook al het hierboven vermelde in haar nieuwste boek Duister glas. Tot mijn grote spijt genoot ik niet zo van dit boek als haar voorgangers. Wat me al direct opviel toen ik het boek voor het eerst ter handen nam, was dat het een dikker boek was, het telt namelijk meer dan 300 pagina's. Op zich geen echt nadeel, op voorwaarde dat de spannng die ik gewend ben van Leon er ook nu voor het volledige boek in bleef zitten. Dit gebeurde echter niet. Het gebeurde al tamelijk snel dat ik m'n aandacht verloor. Ik denk dat Leon een verhaal van 200 in een boek van 300 bladzijden wou steken, om eens een wat dikker boek uit te geven. Slechte keuze in mijn ogen.
Het tweede aspect in Duister glas waar ik minder van genoot dan anders, was het einde, als je het al zo kan noemen. Ik heb het gevoel dat we geen echt einde voorgeschoteld krijgen. Ik zou het willen een open einde noemen, maar dat is het ook niet echt, want je wordt toch een bepaalde richting uitgestuurd. Ik ben helemaal geen fan van dit soort einde, ik heb liever dat het verhaal volledig verteld wordt. Nu heb ik echt gevoel bij mezelf dat de naar Italië ingeweken schrijfster haar er te makkelijk wil vanaf maken.
Natuurlijk heeft het boek ook veel goede aspecten, vandaar ook de drie sterren. Natuurlijk waren haar beschrijvingen van Venetië weer meesterlijk, en de nieuwkomer in haar literatuur.

Mijn besluit luidt dus zo: Leon heeft heel wat mars, en dat bewees ze al in De dood draagt rode schoenen of Salto mortale, maar met haar nieuwste boek Duister glas wil ze precies een nieuwe weg inslaan, en het komt haar niet zo ten goede.