Afgelopen zomer las ik Staalhart, een wervelwind van actie. Een boek waarop ik vanaf pagina één verliefd werd en waarover ik van de daken schreeuwde hoe goed en hoe origineel en hoe verslavend het was. Ik kon dan ook niet wachten om het vervolg Vlammenwerper in handen te krijgen. Wist Brandon Sanderson opnieuw mijn hart te stelen?
In de wereld van David wordt de gewone mens onderdrukt door Epics; mensen die bijzondere superkrachten hebben ontwikkeld. Sinds Calamity tien jaar geleden aan de hemel verscheen kregen deze Epics niet alleen een gave, maar ook een onstilbare honger naar macht en destructie. Niemand durft zich tegen de Epics te verzetten, behalve de Wrekers. Deze geheimzinnige groep maakt er hun missie van om Epics uit de weg te ruimen.

Sinds David zich heeft aangesloten bij de Wrekers hebben ze al meerdere, onverslaanbaar geachte Epics, uit de weg geruimd. Maar nu heeft hij een nieuwe missie: hij wil de hoge Epic Vlammenwerper opsporen. Het gerucht gaat dat die in Babilar is, het voormalige Manhattan, een onder water gelopen stad geregeerd door de mysterieuze Regalia. Het binnendringen van de stad onder het juk van deze tirannieke Epic is een levengevaarlijke missie, maar David is vastberaden Regalia te trotseren. Hij moet en zal Vlammenwerper vinden, zelfs als hij het met de dood moet bekopen.
Vlammenwerper is opnieuw een zeer spannend verhaal dat je vanaf begin tot eind zal weten te verrassen. De originele wereld vol Epics blijkt nog altijd zeer interessant en we maken in Babilar kennis met een nieuwe manier van onderdrukking. Iedere hoge Epic heeft zijn eigen manier ontwikkeld om een stad te overheersen, waardoor het verhaal keer op keer een nieuwe invulling krijgt en nergens saai wordt. Ook leren we enorm veel nieuwe personages kennen van Wrekers tot Epics.

Net als in boek één heb ik genoten van de hilarisch grappige metaforen die ons hoofdpersonage David probeert te bedenken. Hij is een impulsieve vechter, maar met woorden is hij heel wat minder goed. Dat geeft het verhaal een grappige ondertoon en zorgt dat het hoofdpersonage niet te perfect is, zoals je dat mijns inziens veel te vaak in YA boeken tegenkomt.

Al met al vond ik Vlammenwerper heerlijk om te lezen. Het is opnieuw een spannend verhaal over de strijd tussen de Wrekers en de Epics. De wereld is origineel en klopt tot in de details en het verhaal kent naast actie ook humor en een vleugje romantiek. Maar: op de één of andere manier vond ik dit boek niet zo geweldig, fantastisch, you take my breath away, als Staalhart. Het is zeker een goed boek dat ik met veel plezier heb gelezen, maar het is deze keer geen vijf sterren pareltje. Desondanks kijk ik enorm uit naar Calamity, het laatste deel van deze trilogie (verschijnt in januari 2017). Ik ben benieuwd hoe Brandon Sanderson deze toffe reeks tot een einde zal brengen!
Deze recensie verscheen ook op Oog op de Toekomst.