Matthijs Kleyn vertelt in dit boek over de zwangerschap en het eerste levensjaar van zijn zoontje Cesar. Het is niet "over" Cesar in feite, maar hij schrijft vooral "aan" Cesar. Hij vertelt hem hoe hij de zwangerschap, het moeilijke verloop, de zware bevalling, de angst tijdens het eerste levensjaar van Cesar beleeft.
Cesar is blind aan 1 oog, maar het eerste jaar willen de dokters hem blijvend onderzoeken of hij nog meerder handicaps heeft en met elk ziekenhuisbezoek wordt de angst groter, tot ze eindelijk de grens trekken qua testen.
Hij schrijft over hoe graag hij zijn zoontje ziet en hoe hij de moeder van zijn zoontje aanbidt.
Heel heel mooi en liefdevol.
Naar het einde toe, was er voor mijn gevoel iets te veel aanbidding en verheerlijking voor de moeder, maar dat werd nadien wel goed gemaakt omdat hij toch ook dingen opsomt waar hij zich soms aan stoort, maar toch met liefde oplost.
Mooi boek, voldoende afgerond.