De hoofdstukken in het boek “ Mij zie je niet” van Loes den Hollander, wisselen zich af met de aanduiding “Ik” en “Jeantine”.

Het begint met “Ik”.
Je kind begraven is het ergste dat je kan overkomen. Het klopt niet, het tart alle zekerheden, elk vertrouwen, het maakt iets in je dood.

Met dit begin werd ik onmiddellijk gegrepen. Het is zo immers zo waar.

“Ik” raakte haar dochter Amal kwijt omdat zij op school werd gepest. “Ik” meent
daarvoor wraak te moeten nemen. Op wie? Haar ogen zijn gericht op meerdere
personen, waaronder Jeantine. Maar is dat terecht?

Het verhaal sleept zich moeizaam door de hoofdstukken heen. En kan mij
uiteindelijk niet boeien. Toch lees ik het boek uit. Mijn verwachting over
het boek is niet uitgekomen. Jammer, een gemiste kans.