Lotte zoekt naar haar zus Nina, maar dat is niet altijd even boeiend. Als ze al iets te weten komt, dan is dat niet over Nina’s verdwijning, maar over een aanwijzing van iets in haar leven. Over haar verdwijning weet je later pas veel meer. Je leert tijdens Lotte’s zoektocht daarentegen meer over Nina’s verleden en hints voor plekken waar ze zich kan bevinden. Pas als Nina is gevonden, weet je meer.

Daarom was het misschien leuker geweest als je tijdens het lezen iets vanuit Nina’s perspectief zou lezen, gewoon om je nieuwsgierig te houden. Maar in principe weet je alles aan het einde, dus dat is oké. Jammer dat het langzaam gaat, maar Lotte blijft wel bezig dus er is wel genoeg om over te lezen.

Overigens zitten er ook veel symbolen in de speurtocht, bijvoorbeeld de blaadjes van de klaproos, die je ook op de voorkant ziet. Leuk dat daar over na is gedacht! En het einde is ook origineel. Na zo’n einde denk ik ”dat had ik kunnen weten”! Dat is altijd fijn; het komt niet onverwacht, maar je hebt het natuurlijk niet door. Ook de scène van de ontmaskering is gedetailleerd uitgedacht. Zo komt Lotte’s softbalervaring opeens van pas en dat vind ik dan weer leuk omdat ik het gevoel heb dat het gepraat over haar sport en wedstrijden nut heeft voor het verhaal.

En verder.. lees je op mijn blog de andere plus- en minpuntjes: https://femkel33st.wordpress.com/2016/06/23/recensie-verdoofd-cis-meijer/