Dit korte boek/verhaal van Esther Verhoef heb je zo uit. Heb je een trein- of vliegreis van een uur of iets langer dan dat voor de boeg, neem dit mee en je zult je prima vermaken.

Ze blijft heerlijk beknopt en 'to the point', dat moet ook wel, want dit boek is dun. Maar dat is prettig. Niet altijd, maar voor een dun boek natuurlijk wel.
Ik vond de plot verrassend en goed. Je weet als lezer dat er iets niet klopt, dat je 'te makkelijk' (Denk aan Baantjer, denk aan Flikken) op de verkeerde 'slechterik' gezet wordt, maar je begint toch te twijfelen.
Alle pijlen wijzen toch zeker die richting in en Hey, het blijft een dun boekje. Dus zou het dan toch?
Ik vind het een spannend boekje met een pakkend verhaal, een aanrader - ja zeker. Voor tussendoor vluchtig leesplezier.

Ik vond het ook leuk dat ze de stukjes die in het verleden zijn gebeurd, toch in de tegenwoordige tijd schreef. Hierdoor word je meer in het verhaal gezogen dan wanneer ze dit in vt had geschreven.
Door de hoofdstukken heel eenvoudig aan te geven met een blokje, en cursief, zal je als lezer nooit in de war raken van 'is dit het nu of het verleden?' Slim gedaan!