In 1987 startte Isaac Asimov een nieuw avontuur in zijn robotreeks: Robot City. Het opzet was zes boeken te publiceren die samen één verhaal vormden en die ieder werden geschreven door een andere auteur. De bedoeling was om zijn robotuniversum uit te lenen aan andere, meestal jonge en nog onbekende, schrijvers en hen zo een opstapje te geven naar succes. Asimov bedacht de krijtlijnen en liet de invulling aan de auteurs over. Uiteindelijk werden de zes boeken door vijf auteurs geschreven Twee ervan werden door William F. Wu voor zijn rekening genomen. Ze verschenen in 1987 en 1988.
Robot City kreeg een vervolg met Robots & Aliens, opnieuw zes boeken die samen één verhaal vormden, geschreven door vijf auteurs, verschenen in 1989 en 1990. Ook deze reeks was nog uitgedacht door Asimov.

Isaac Asimov overleed in 1992 en in hetzelfde jaar kreeg William F. Wu als eerste de toestemming om het universum dat Asimov gecreëerd had, te gebruiken voor een eigen, uitgedachte verhalenreeks. Hij bleef het concept van zes boeken die samen één verhaal vormden trouw maar nam ze alle zes voor zijn rekening. Dit werd Robots In Time.

In Robots In Time heeft robot MC Governor een probleem. Er zijn zes robotsteden die ieder bestuurd worden door één gouverneur, een robot die bestaat uit zes kleinere robots (MC1 tot MC6) die apart kunnen bestaan maar die doorgaans samengesmolten leven tot één robot met een overkoepelend brein. De gouverneur van Mojave Center, een van deze steden, krijgt het nieuws dat de andere vijf gouverneurs door een fatale softwarefout zijn uitgevallen (strikt gezien zitten ze in een oneindige lus; ze functioneren dus nog maar zijn volledige werkloos geraakt). Omdat hij een identieke kopie is van de andere gouverneurs, weet hij dat het slechts een kwestie van tijd is voor hij ook uitvalt, en dat wil hij voorkomen. Hij splitst zichzelf op in de zes robots waaruit hij bestaat, en brengt ieder van hen met een tijdmachine in experimentele fase naar een andere moment in het verleden. Hij doet dit omdat hij niet wil dat interactie met mensen of andere robots die oneindige lus in werking stelt. In het verleden wil hij het probleem analyseren, repareren en dan terugkeren. Wat hij niet weet is dat ook de tijdmachine een fout bevat waardoor elke MC, wanneer die terugkeert naar het heden, binnen de 48 uur ontploft en dat op nucleaire wijze.

In elk boek wordt de tijdreis van - en de jacht op - een van de MC's gevolgd. In het eerste boek is dat logischerwijze MC1, die zichzelf naar de prehistorie heeft gestuurd, tussen de dinosauriërs. R. Hunter, een humanoïde robot, wordt er samen met de mensen Steven, Chad en Jane opuit gestuurd om hem terug te halen. En dan is er nog dr. Wayne Nystrom, de uitvinder van de MC's, die een eigen reis naar het verleden onderneemt omdat hij wil voorkomen dat de mensen de robots opsporen en ontmantelen. In tegenstelling tot de anderen weet hij echter niet dat de terugkerende robots een nucleaire explosie zullen veroorzaken...

William F. Wu heeft met deze zes boeken een YA-serie geschreven maar voor de fans van de vele robotboeken die Asimov geschreven heeft, is dat geen probleem. Het gebruikte Engels is hierdoor niet overdreven moeilijk en dat is voor wie graag Asimov leest maar niet thuis is in complex Engels, prettig. Het verhaal zelf is niet minder complex dan de Robot City en Robots & Aliensverhalen. Er komen een aantal dino's voorbij en er wordt - zoals steeds in de robotboeken - duchtig heen-en-weergefilosofeerd over de drie wetten van de robotica en hun implicaties. Wu heeft zich aan de jongeren aangepast door het taalgebruik eenvoudig te halen, geen geweld te gebruiken en geen schuttingstaal. Omdat geweld en schuttingstaal vaak misbruikt worden om de zwakheden van een plot te verhullen, wordt het boek daar alleen maar beter van.

De robotboeken, of ze nu van Asimov zelf zijn of van de hand van een andere auteur, bouwen allemaal voort op hetzelfde stramien en dat zijn de drie wetten van de robotica. In elk boek worden de wetten tot in den treure herhaald en dat is niet erg als dit je eerste robotboek is, maar als je er al dertig of meer achter de kiezen heb, wordt het alsmaar herhalen van de drie wetten knap vervelend. Wu heeft zich niet bezondigd aan het veelvuldig opsommen van de wetten, maar hij gebruikt ze wel vaak. Robots worden nogal vaak opgedragen om te gehoorzamen aan wet 1, 2 of 3. Het had net ietsje minder gemogen. De robottechnologie schrijdt ook in de echte wereld voort en we naderen het punt waarop wetten als deze van Asimov, iets worden om over na te denken. Dat gebeurt overigens al in wetenschappelijke kringen. Op een dag, niet al te ver in de toekomst, zouden de robotboeken wel eens verplichte kost kunnen worden in wetenschapsrichtingen op scholen en universiteiten. Nu is het nog fijne sciencefiction om te lezen, ooit misschien meer dan dat. Deze reeks van Wu staat met zijn tijdreizen als hoofdthema iets te ver af van wat we in de nabije toekomst mogen verwachten maar wie graag filosofeert over de impact van robots op onze maatschappij, mag deze reeks toch niet overslaan. Dit eerste boek uit deze reeks leest vlot en is uit voor je het weet. Het is een leuk tussendoortje maar geen blijver zoals sommige andere boeken van Asimov "himself" dat wel zijn. Dat zal ook wel verklaren waarom de reeks nooit vertaald is. Omdat de zes boeken geen van alle erg dik zijn, zou een uitgeverij toch eens kunnen overwegen ze alle zes te vertalen en te bundelen in één omnibus. In dat geval wil ik voor mezelf alvast een exemplaar reserveren als hebbeding.