Dit boek, dat voor mij toch 'Innan Frosten' zal blijven, dat de titel was van de eerste aflevering van de Zweedse serie Wallander, hetgeen tevens mijn eerste kennismaking met Mankell was. De verfilming lijkt op het boek, maar er zijn toch wel grote verschillen aan te merken. Er zijn dingen aangepast die moeilijk te verfilmen zijn en een aantal zaken zijn aangepast aan de actualiteit van toen de serie opgenomen werd. Een voorbeeld; in de film zit het eerste homohuwelijk van Zweden en in het boek nog niet, waarschijnlijk doordat dat ten tijde van het schrijven nog niet aan de orde was.

Het boek schetst een beeld van fundametalisme, iets dat al snel in het boek duidelijk wordt. Er zit een dreigende toon in het hele boek, iets dat het boek wat extra vaart meegeeft. Het verhaal is zoals gewoon bij Mankell is goed, al vond ik soms dat de personages erg duidelijk werden neergezet. Maar misschien ligt dat aan het feit dat ik de verfilming al gezien heb en zo al een deel van het verhaal kende, waaronder het einde. Het was anders wellicht minder duidelijk geweest, maar dat kan ik niet beoordelen. Het verhaal las gemakkelijk weg, je vloog door de pagina's heen.

Nadat ik toch wel een beetje teleurgesteld was na 'Labyrint', ben ik toch blij dat ik nu dit boek van Mankell weer gelezen heb.