Het jacht ‘Tarantula’ wordt overvallen door Somalische piraten. Aan boord bevindt zich onder anderen de gast Allegra Helms, de vrouw van de steenrijke zakenman Kingsman Helms. Hij schakelt detective Paul Janson in om zijn vrouw te bevrijden uit de handen van de piraten. Janson op zijn beurt vraagt zijn vriendin en scherpschutter Jessica Kincaid om hem daarmee te helpen.

Robert Ludlum overleed in 2001. Sinds zijn overlijden zijn er nog veel boeken onder zijn naam verschenen, geschreven door coauteurs. In 2002 verscheen postuum Het Janson dilemma waarin Paul Janson voor het eerst de hoofdrol speelde en dat nog wel zelf door de meester was geschreven. Ruim tien jaar later pakte coauteur Paul Garrison de draad weer op met Het Janson commando. Nog een jaar later verschijnt De Janson optie, eveneens van Garrison. Deze coauteur heeft niet het alleenrecht op de serie omtrent Janson. Het volgende boek in de reeks, waarvan de Engelse titel The Janson Equation luidt, wordt geschreven door Douglas Corleone.

Garrison houdt met De Janson optie de bekende Ludlum-stijl vast. Wie vermoedt dat Janson na het krijgen van de opdracht regelrecht naar het jacht gaat om de vrouw te bevrijden, komt bedrogen uit. Janson gaat zich eerst oriënteren op de situatie op het jacht en op Somalië in het algemeen. Dat betekent dat hij en Kincaid eerst via diverse landen reizen, om de nodige informatie op te doen. Aangekomen in Somalië ontvouwt zich eerst nog een wereldwijde intrige zoals Ludlum die kon bedenken. Ditmaal blijkt de aanwezige olie in Somalië de inzet te zijn voor verraad, dubbelspel en moord. Al gauw ontstaat er een wirwar van namen van personen die allemaal een deel van de buit opeisen. Je vraagt je bijna af of de personages zelf nog weten wie aan welke kant staat.

Natuurlijk kan een echte Ludlum ook niet zonder de technische details. De lezer komt van diverse wapens en voertuigen de mogelijkheden en specificaties te weten, alsof De Janson optie een gedocumenteerd verslag betreft. Het boek kan zonder voorkennis van de vorige delen gelezen worden, alhoewel er enige malen gerefereerd wordt aan zaken die eerder hebben gespeeld.

Garrison schrijft niet slecht, alhoewel De Janson optie niet ver boven de middenmoot uitsteekt. Het is begrijpelijk maar desalniettemin jammer dat dergelijke auteurs het nodig hebben om mee te liften op bekende namen om enige bekendheid te krijgen. Het zou mooier zijn als coauteurs zoals Garrison op eigen kracht zouden groeien en, zodra ze eraan toe zijn, grotere hoogten bereiken.