Dit is zonder meer het spannendste deel van de drie boeken in deze reeks. Hoewel je anders zou verwachten, speelt strategie een grotere rol dan actie. Er onstaat in dit boek een kat en muisspel vol werkelijk briljante zetten. Vooral Axel Mossman speelt hierin een bijna perfecte rol.

Oxen en zijn team zijn in dit boek helemaal op elkaar ingespeeld. Hun afzonderlijke talenten komen goed tot hun recht. Alle teamleden zijn gegroeid en laten zich hier van hun beste kant zien.

Ondanks dat een groot deel van het verhaal drijft op strategie en een slim opgezet onderzoek, ontbreekt de actie uiteraard niet. Het verhaal krijgt dan ook de spectaculaire ontknoping die het verdient, al is die heel anders dan voor de hand lag.

Het verhaal bevat een flink aantal verrassingen. Sommigen daarvan schemerden al door in het tweede boek van de serie, maar andere kwamen bij mij als lezer keihard aan. Als een schrijver je zo hard kan laten schrikken, dan heeft hij het goed gedaan.

Ik heb genoten van dit slotdeel in de serie. Het had voor mij niet beter kunnen eindigen. Hoewel sommige gebeurtenissen wat verdrietig of nadenkend stemmen, of nog enige wrange gevoelens achterlaten, is het einde goed uitgewerkt en sloeg ik het boek met een diepe, tevreden zucht dicht.