Een doodgewone ochtend, allebei hebben ze haast omdat ze moeten werken, hun relatie loopt niet lekker en ze balen van elkaar. Dan gaat haar man weg om nooit meer terug te komen. Het allerergste wat Zoë zich kon bedenken is gebeurd. Ed is omgekomen bij een verkeersongeluk. Tranen met tuiten bij de proloog….
Zoë neemt afscheid en probeert verder te gaan. Dat lukt niet en dan valt ze op haar hoofd in de tuin.
Ze wordt wakker maar niet in het heden, dan volgt er een bijzonder verhaal waarin Zoë de kans krijgt om fouten goed te maken, het verleden te veranderen en misschien wel te voorkomen dat Ed op die dag op dat tijdstip….wie weet.
Aan de ene kant geeft dit een stukje spanning aan het verhaal, zou het haar lukken of kun je het leven niet veranderen? Is dat wel verstandig?
Het is een mooi verhaal, af en toe duren de situaties en de dagen die Zoë herbeleeft mij iets te lang. Er zijn veel gedachtes die haar bezig houden maar die halen de vaart er wel een beetje uit. Wat wel schrijnend is dat Zoe elke avond voor ze gaat slapen hoopt op nog één dag met haar grote liefde.
Dan kom je dichterbij dé dag waar alles om draait. En dan heeft Clare Swatman echt heel goed haar best gedaan om er een geweldig plot van te maken. Met een zucht legde ik het boek weg. Een heerlijke roman om bij weg te dromen en om daarna diegene waar je van houdt nog een knuffel te geven.