Ik heb dit boek met veel plezier gelezen. Het is een roman met 2 verhaallijnen van de negenjarige (Engels Zuid-Afrikaanse) Robin, die haar ouders verliest tijdens de gewelddadigheden, die volgen op de leerlingenopstand in juni 1976 in Zuid-Afrika en van Beauty de Xhosa vrouw, die naar Soweto afreist om haar dochter te zoeken. Ik vind het knap hoe Bianca Marais het thema rouw en verlies heeft neergezet in deze roman, iets waarmee zowel Robin (haar tante Edith) en Beauty mee om moeten gaan. Robin is nog een kind en ontdekt hoe oneerlijk het leven en ook haar wereld in elkaar zit. Het feit dat ze houdt van spannende avonturenromans met misdaadmysteries zoals de Vijf (die ik zelf ook graag las) maakt het makkelijk om mij met haar te indentifceren. Dat het verhaal zich vervolgens ook ontwikkelt als een avonturenroman omdat Robin het mysterie naar de verdwenen dochter van Beauty wil oplossen is misschien niet heel realistisch, maar maakt het boek wel een lekkere pageturner. Het feit dat de schrijfster ook aandacht heeft voor andere groepen die gediscrimineerd worden, dan alleen de zwarte bevolking zorgt ervoor dat het geen cliché roman over de apartheid is. vooral de groei die Robin maakt en hoe ze omgaat met haar verlies, maakt het een mustread! (Natuurlijk dragen de wijze lessen van Beauty daaraan bij, ik heb meerdere passages onderstreept)