Het voelt ondertussen al een beetje aan als een traditie. Iedere keer na het lezen van een boek uit de Anderen-reeks weet ik niet goed hoe ik aan mijn recensie moet beginnen. Grotendeels doordat ik nog half in Anne Bishop’s wereld vertoef, in grote mate door het stuiterende enthousiasme dat haar boeken bij me oproepen en deels doordat ik toch ook enkele bedenkingen heb én geen flauw idee hoe ik moet beginnen aan het verwoorden van mijn persoonlijke mening.

Dat gezegd zijnde …

Eigenlijk zegt de tekst hierboven al heel veel. Zeggen dat er op korte tijd veel veranderd is in Megs leven is zelfs een understatement. Het Stadspark is uiteraard een hele verbetering ten opzichte van de Instelling maar ze moet nog steeds wennen aan al die nieuwe impulsen. Bovendien lijken de Anderen haar als een Baanbreker te zien. Men hoopt dat zij de overige Bloedprofeten kan helpen om hun draai te kunnen vinden te midden van de terra indigine en Simpel-Levenden en de drang naar het snijden te overwinnen.

...

Mijn volledige recensie kan je terugvinden op zwartraafje.be