De boeken van Sophie Hannah zijn op een bepaalde manier geschreven en daar moet je van houden. Ik moet er soms heel erg aan wennen, want ondanks dat ik een lettervreter ben, wil ik wel graag snelsnelsnel door een boek heen, er moet in ieder geval genoeg spanning in zitten of mijn nieuwsgierigheid wekken. De boeken van Sophie Hannah zijn anders, zo ook met ‘Fatale fout’.

Sophie Hannah bouwt de boeken heel traag op en soms vraag ik me dan ook af of het wel wat voor mij is. Maar, als ik aan het eind van haar boeken ben, ben ik tot nu toe erg blij geweest dat ik heb volgehouden. ‘Fatale fout’ is weer langzaam, soms wel traag, opgebouwd, je leert de personages goed kennen voordat er daadwerkelijk iets gebeurd. Nou ja, het begint met de moord op Damon Blundy en de betrokkenheid van Nicki ermee, dus dat levert al gelijk wat nieuwsgierigheid op.

De kracht van Sophie Hannah is dat ze je vanaf het begin van het boek op een spoor zet en pas laat, soms nog maar een hoofdstuk of twee voor het einde, wijst op hoe het verhaal nou echt in elkaar zit. En dat vind ik knap! Dat zorgt er ook voor dat ‘Fatale fout’ me tot het einde bleef boeien, want ik vroeg me echt af hoe het af zou lopen.

Sophie Hannah schreef eerder al ‘De monogrammoorden‘ onder de naam van Agatha Christie en ik moest ook bij dit boek aan deze schrijfstijl denken. Ben je fan van Agatha Christie, ga dan eens ‘Fatale fout’ lezen, want ik vermoed dat je dan ook van de schrijfstijl van Sophie Hannah houdt.

‘Fatale fout’ is een traag opgebouwde thriller die je aan het einde zeker weten verrast.