Recensie van het boek “Eindelijk gewoon Hayat” van Hayat
Uitgeverij Atlas Contact

Hayat, die onder dit pseudoniem in de Volkskrant haar columns schrijft maar is ook als advocaat werkzaam op een groot kantoor.
Om die laatste reden verschuilt zij zich achter haar pseudoniem.
Met een Marokkaanse achtergrond gehuwd met een Nederlandse man en een kind beschrijft zij haar leven tussen twee werelden.

Opgegroeid in een Islamitische cultuur en religie wordt zij in Nederland besmet met de wens om nou eens eindelijk alle paniek over elkaars verschillen in cultuur en religie achter ons te laten. Jezelf eindelijk niet meer zo op te winden over hoe anderen hun leven willen inrichten, maar eindelijk te durven uitspreken wat jezelf vindt. Niet vanwege het willen maken van een statement, maar gewoon omdat ze een mens is met eigen gedachten.
Ga met elkaar in gesprek, dan kunnen de ogen van die ander gebruikt worden om jezelf beter te beschouwen. Om dan dichter bij onze eigen kern te komen en eindelijk gewoon te leven. Hayat is het Arabische woord voor Leven.

Haar beschrijving over hoe het allemaal begon als columniste bij de Volkskrant is duidelijk. Het schrijven over haar dubbele afkomst zou leuk zijn en interessant waar ontzettend veel mensen op zitten te wachten vinden belangrijke mensen.
Na wat twijfel en overwegingen besluit zij eindelijk om het dan maar eens te proberen en haar liefde voor taal te laten uitbloeien in een verhaal. Wellicht dat zulks nieuwe inzichten oplevert op hier en daar.

Dan wordt op een leuke manier 38 verhalen, welke allemaal als column in de Volkskrant zijn verschenen, gebundeld tot dit lezenswaardig boek.
Een boek wat niet alleen leuk verteld wordt waarbij vaak een glimlach op je gezicht verschijnt, maar ook de verschillen tussen de twee culturen duidelijk naar voren komen. Door haar manier van vertellen ga je zowel de Marokkaanse, maar ook je Nederlandse manier van denken en kijken nalopen over het waarom van deze verschillen. Is het verschil terecht of is dit overbrugbaar met een goed inzicht van het ontstaan en daarmee het slechten ervan.

Op Kronkelachtige wijze portretteert zij mensen in haar omgeving en net als Fidan Ekiz weet zij haarscherp haar eigen visie neer te zetten.
Hierdoor wordt het onderwerp niet beladen met een verontschuldiging voor die verschillen, maar juist een eye opener voor de simpele benadering van dat we zijn wie we zijn, maar dat we nog beter naar elkaar kunnen kijken en luisteren.
Het respecteren wordt met de bewustwording van je eigen wil om met deze verschillen goed om te willen gaan stukken makkelijker.
De column “ Muurvaste vrijheid” vond ik zelf het meest wezenlijke van het boek.

Ik heb van dit boek werkelijk genoten, met een glimlach gelezen en nooit het gevoel gehad te worden geconfronteerd met iemand die zich moet verweren van wat haar nu in Nederland allemaal is overkomen.


AMH, 28 mei 2018