Jonathan Kellerman, voormalig kinderpsycholoog en voorzien van een begenadigd schrijverstalent, kan nog jaren voort met Alex Delaware, zijn vriendin Robin en de vriendelijke maar soms wat nors overkomende Milo Sturgis.
Al in vele boeken spelen deze drie personen de hoofdrol en zij mogen dit nog minstens in net zoveel boeken volhouden. In De kliniek (The clinic) is het niet anders en je beschouwt deze mensen dan ook gewoon als goede kennissen van je.
Milo krijgt de moord op professor Hope Devance op zijn bureau geschoven. Deze zaak zit muurvast en ook Milo weet er niet zo snel handen en voeten aan te geven. Om deze dode dame het best te leren kennen roept hij de hulp in van Alex Delaware.
Hij vraagt hem om de vrouw te analyseren en meer beeld in haar leven te brengen waarbij het van belang is om alle mogelijkheden volledig open te houden.
Was ze wel de sympathieke en intelligente vrouw zoals de meeste haar kennen of waren er toch enkele duistere kantjes aan haar persoonlijkheid?
Deze vrouw hield van publiciteit rondom haar persoontje maar voor Alex is het nog belangrijker hoe haar leven in elkaar stak buiten de publiciteit, bijvoorbeeld op de universiteit waar ze als hoogleraar voornamelijk jonge meisjes ondersteunde die op enigerlei wijze waren misbruikt door medeleerlingen. Soms leek het echt op hulp, andere keren neigde het naar haat voor alles wat van het mannelijke geslacht was. Delaware komt achter het bestaan van een commissie die door Devance als voorzitter geleid werd en tot taak had de waardigheid en zelfstandigheid van vrouwen te verstevigen die door jongens lastig zijn gevallen.
Het antwoord waar Alex naar op zoek is, is wat Hope Devance drijft in haar fanatisme, heeft ze wellicht zelf iets soortgelijks meegemaakt? Omdat de meeste mensen uit haar omgeving een dubbele agenda blijken te hebben en niet zijn wat ze in eerste instantie laten zien, moet Alex en Milo een flinke portie van hun talenten inzetten om licht te brengen in deze duistere zaak.
Ook dit boek is weer van een ongekende stabiliteit, zoals we van Kellerman gewend zijn. Veel zorg besteedt hij aan de menselijke karakters en motieven waarom ze tot hun daden zijn gekomen. Het verhaal steekt ook nu weer goed in elkaar waarbij de dosering van kennis over de persoonlijkheden gelijke tred houdt met de vordering van het verhaal. Iedere rol wordt uitgediept en op deze wijze krijgen alle personen ook een duidelijke plaats in het verhaal. Met de uiteindelijke dader kun je alleen maar medelijden hebben dat hij geen andere uitweg meer zag dan moord. Je zou er bijna mee instemmen, na wat hem is aangedaan.
Wederom weer een topper uit de Delaware-reeks.