Een seriemoordenaar heeft blijkbaar zijn zinnen gezet op het op een gruwelijke manier langzaam doden van schijnbaar willekeurig uitgezochte slachtoffers. Zijn handelskenmerk is telkens een antieke klok die hij achterlaat in de buurt van het slachtoffer. Lincoln Rhyme en Amelia Sachs worden op de zaak gezet. Sachs tijd wordt echter al ingenomen door haar eerste eigen zaak: een twijfelachtige zelfmoord van een zakenman, die Sachs al spoedig op het spoor brengt van grootschalige corruptie bij de NYPD. Twee zaken die aanvankelijk niets met elkaar te maken hebben, maar niets is wat het lijkt
Succesduo Rhyme/Sachs gaat opnieuw op hun klassieke manier, waaronder labanalyses, aan het werk om de dader te pakken. Ditmaal krijgen ze de meer dan welkome hulp van Kathryn Dance, body language experte en meester in het ondervragen van verdachten en getuigen.
Deaver toont zich meer dan ooit meester van de onverwachte plotwendingen. Het hele verhaal is één groot vooropgezet spel van misleiding en biedt de lezer, met name in de laatste 100 bladzijden, niet het minste houvast meer. Telkens opnieuw lijkt Deaver je, als een hondenbot aan een touwtje, de oplossing van de puzzel voortijdig aan te bieden en telkens opnieuw slaagt hij er in om het verhaal een versnelling hoger te schakelen. Hoewel het aantal onverwachte wendingen misschien wel het maximum is wat de geloofwaardigheid kan verdragen, lukt het Deaver toch met de nodige logische en aanvaardbare verklaringen voor de dag te komen die de scepsis bij de lezer moeiteloos de kop indrukt. Deaver speelt met zijn lezers.
De meeste personages zijn bekend en hoeven geen verdere inleiding meer, en dat is erg handig want zo komt het verhaal razendsnel op gang. Een welkome nieuweling is Kathryn Dance, die moeiteloos haar plaats opeist tussen de sterke hoofdrollen. Haar specialisme heeft Deaver ongetwijfeld de nodige research gekost en met overdonderend succes - hij slaagt er zelfs in om de sceptische Rhyme hiervan te overtuigen. Zelfs de kortste dialoog is zo to the point dat je als het ware de hersengolven van de personages kan voelen.
De kleine onhebbelijkheden van Rhyme en de gevatte of verbaasde reacties hierop van de tegenspelers bieden de nodige humor. Een onvergetelijk humorhoogstandje is wel deze: Hebt u kruidenthee? Als Lipton een kruid is, wel.
Het eerste deel van het boek, de speurtocht naar de Klokkenmaker, lijkt wel een soort zelfplagiaat te zijn van Tot op het bot: Rhyme en Sachs die op hun gekende minutieuze manier achter een seriemoordenaar aanzitten die zich voor zijn misdaden inspireert op een boek! En op het laatst keren zelfs enkele personages terug die in de Rhyme-eersteling voorkomen
Is de cirkel hiermee rond en laat Deaver Rhyme en Sachs voor wat ze zijn? Feit is dat Deavers nieuw te verschijnen thriller The sleeping doll, debutante Kathryn Dance in de hoofdrol heeft en dat de actie van het druilerige en koude NYC naar het zonnige Californië verplaatst wordt. Hopelijk gaat het slechts om een spin-off want De koude maan is een ijzersterke thriller met een ijzersterk duo en een ijzersterk scenario. Een nieuwe referentie!