De afgelopen tijd las ik de debuutroman van Scott Stambach, genaamd "het onzichtbare leven van Ivan Isaenko"

Laat ik voorop stellen dat het een bijzonder boek is, een leven waar ik nog nooit in mee heb kunnen kijken, zeker niet van zo dichtbij.

Deels omdat dit leven zo ver van ons afstaat, Wit-Rusland is kilometers ver weg, het leven is er geïsoleerd en zeker voor de slachtoffers van de grootste kernramp in de mensheid is het leven simpelweg weggestopt.

In het geval van Ivan ligt zijn leven verstopt op de Wit-Russische ijzige vlakte, specifieker in het Mozir ziekenhuis voor ernstig zieke kinderen.

Hoewel het al vrij treurig klinkt is de realiteit nog grimmiger. In principe is het niks meer en minder dan een tussenstation tussen een leven vol ziekte, afwijkingen en kanker en als eindstation een vroegtijdige dood.

Behalve dan voor Ivan, hij "krijgt" de mogelijkheid om zijn leven, ondanks zijn mismaakte lichaam, in het ziekenhuis uit de doeken te doen.

Hij schrijft zijn verhalen met een bepaalde gemakkelijkheid, een bepaalde nonchalance. Lees echter de zinnen nog een keer en je leest een heel andere kant, een ruwe, pure kant, vol ellende, pijn en ziekte.

Ik vond het elke keer weer knap hoe je min of meer om de tuin geleid wordt en niet direct de ernst in ziet van wat je leest. Pas na het lezen van de zin wordt je elke keer met je neus op de feiten gedrukt. Tsjernobyl, radioactiviteit, straling, doofpot en al deze kinderen die dagelijks met de gevolgen moeten leven.

In het ziekenhuis ziet Ivan eigenlijk iedereen als ondergeschikt aan hem, iedereen behalve zuster Natalja, een kindloze verpleegkundige die Ivan als haar zoon beschouwd en hem als enige kan doorgronden.

Wat later in het verhaal kom Polina in het ziekenhuis aan, een leuke, moderne, stadse jonge vrouw. Dat beeld verandert echter snel en al vlot zal blijken dat ze naast zuster Natalja een bijzondere plaats in zal nemen in Ivan's leven.

Samengevat is het een mooi boek met een bijzonder onderwerp, lees mee in het leven in de voormalige Sovjet-Unie. Lees mee in een Wit-Russisch ziekenhuis voor zieke kinderen. Lees mee in het onzichtbare leven van Ivan Isaenko!