"Ze heeft me vaak genoeg verteld hoeveel verdriet ze ervan heeft, dat ze niet meer kan wat ze vroeger kon en dat ze mij daarmee ook beperkt." ~ p9.

Het heeft even geduurd voor ik de juiste woorden vond om dit boek te omschrijven. Aan de ene kant wist het verhaal me te raken aan de andere kant miste ik een bepaalde emotie tijdens het lezen... Ik schommelde heel erg in mijn beleving van het boek, en heb het om die reden even laten zakken om te kijken welk gevoel er uit eindelijk overbleef.

"Een leven dat tot nu toe niet rustig was, maar nog nooit zo heftig als nu." ~ p56.

Heleen is een sterke vrouw die, na het gevecht tegen borstkanker, van de een op de andere dag in de keuken instort. Haar man vind haar, en belt de ambulance. Dit is het begin van het verhaal van Eric, die in een soort dagboek achtige vorm het verhaal aan je verteld. Het heeft veel weg van "Er komt een vrouw bij de dokter", al is het minder grof dan Kluun het schreef. Het verhaal van Heleen is heftiger, alsof De wet van Murphy zelf hand had in alles. En al raakt het verhaal van haar me enorm, ik bedoel: hoeveel pech kan een mens hebben, ik voel geen band met Eric. De enigzins nuchtere manier van schrijven zorgt ervoor dat er een afstand blijft tussen mij en hem, terwijl dit juist een boek is waarin ik graag ik de emotie meegezogen had willen worden. Ik had met tranen de laatste pagina willen omslaan, maar helaas bleven deze uit. Neemt niet weg dat het een goed verhaal is, één die zeker verteld moest worden. Al is het alleen maar om hem aan de directie van het AMC te overhandigen, zodat ze hieruit kunnen leren. Kleine ergenis was alle half lege pagina's, omdat er voor gekozen was elke dag op een eigen pagina te laten beginnen, en dat iedere dag ook een titel had, mijnsziens overbodig wanneer het slechts 1 of 2 pagina's betreft en voegde weinig toe. Het had voor mij echt veel fijner gelezen wanneer alles door zou lopen en het meer 1 geheel was geweest. Dit is niet iets wat bij de auteur ligt, maar wel het lezen beinvloed.

"Hoe houd je een gesprek gaande tussen een dementerende moeder en een echtgenoot die door het afsterven van haar hersenen elk initiatief tot praten kwijt is?" ~ p254.

In mijn eind oordeel kan ik niet anders zeggen dat het een "gewoon" goed boek is. Absoluut niet slecht, dus zal het ook zeker niet afkraken, maar het springt er ook niet uit. De lezers die genoten hebben van "Er komt een vrouw bij dokter", zullen dit verhaal ook zeker kunnen waarderen. Dan kom ik uit op een neutrale 3 sterren, al met al niet slecht. ♡