Ik heb enige tijd geleden We hadden liefde, we hadden wapens gelezen van Christine Otten. Ik vond het een intrigerend boek. Toen gevraagd werd door Atlas Contact voor een boek om ‘snel’te lezen heb ik mezelf opgegeven. Het boek is een muzikale zoektocht en roept allerlei emoties op. Losse verhalen, meer losse gedachtenspinsel, manieren waarop haar boek tot stand zijn gekomen. Het boek over de laatste dichters (The Last Poets) b.v. Haar liefde voor Jazz muziek en het geïntrigeerd zijn door het leven van de Afro-Amerikaanse wereld. De vraag kwam op kan en mag een blanke dame wel schrijver over de Afro-Amerikaanse wereld, is dat geen discriminatie. Zij zoekt naar in dit boek naar de overeenkomst tussen haar verleden en de Afro-Amerikaanse wereld. Zij geeft aan dat haar boeken gaan over werkelijke mensen, maar omdat ze er dingen bij verzint om er een echt verhaal van te maken, een ruzie die nooit heeft plaatsgevonden b.v., is het toch fictie. Ook in dit boek wordt me toch steeds duidelijker hoe diep het verschil is en hoe het leeft in Amerika. Wij kunnen ons dat in Nederland niet voorstellen.

Ik ben heel blij dat ik de kans heb gekregen om dit boek te lezen. Had het zelf denk ik niet zo snel gekocht en had dan echt wat gemist. Het is een combinatie van verhalen, gedachten die je zelf ook aan het denken zetten. Ik zal dit boek in de buurt houden om zo af en toe toch nog eens een stuk te lezen. Vond de stukken die over Mamma D gingen heel indrukwekkend. Losse verhalen bijeengehouden door de proloog en de epiloog.

Het is iets heel anders dan anders maar ik kan het absoluut aanraden voor de afwisseling. Toch The Last Poets toch maar eens lezen van haar!