Het begint met een bos bloemen die psychiater Jan Fostner op zijn werk ontvangt. Er zit geen afzender bij maar hij gaat er vanuit dat ze van zijn vriendin Carla Weller komen die op een promotietour is voor haar boek.

Maar dan komen er vreemde tekeningen en telefoontjes, blijken de bloemen helemaal niet van Carla te komen, en wordt het duidelijk dat er een vrouw is die smoorverliefd op hem is. Wanneer journalist Volker Nowak wordt vermoord voordat hij Jan kan vertellen waarvoor hij hem wilde spreken, iets wat heel belangrijk was en wat niet door de telefoon besproken kon worden, komt het vermoeden bij Jan dat deze vrouw er letterlijk alles voor over lijkt te hebben om Jan voor zichzelf te krijgen.

Pastoor Felix Thanner komt in een ontzettende gewetensnood want deze vrouw heeft hem een moord opgebiecht maar hij is gebonden aan het biechtgeheim. En daarnaast heeft hij ontdekt wie zij is en dat hij haar kent. En hij weet als geen ander dat zij de waanzin zelve is….

Ik kan wel zeggen dat ik een fan ben van Wulf Dorn, al vanaf het eerste boek dat ik van hem las. De onderhuidse spanning die hij in zijn verhalen weet te brengen zorgt er voor dat je niet wilt stoppen met lezen, dat je wilt weten hoe de lijntjes uiteindelijk samenkomen tot een zinderende ontknoping. Wie heeft hij gekozen als dader en waarom, de spanning die naar het eind toe meeloopt, Dorn kan het en met dit boek heeft hij dat opnieuw laten zien.

Ook nu was de keuze van de dader zeer verrassend maar jammer genoeg ging de onthulling voor mijn gevoel gepaard met een stortbui aan namen die ineens voorbij kwamen, waardoor de ontknoping uiteindelijk wegzakte in een poel aan namen. Het kan persoonlijk zijn natuurlijk, maar ik vind het funest voor een verhaal, op welk moment dan ook, wanneer er ineens heel veel namen voorbij komen. Maar ondanks dat is het voor mij gewoon een dikke 4 sterren waard.