""kalme chaos"", wat mij betreft een goed gekozen titel. De hoofdpersoon houdt zich zelf enkele keren bezig met het begrip, maar het boek gelezen hebbend vond ik het zelf helemaal ""kalme chaos"". De inhoud van het boek: absurd, komisch, humorvol, vreselijk herkenbaar vaak, knap geschreven. In die zin steeds leuk om te lezen. Maar het verhaal was wat mij betreft te kalm. Leuke gedachtenspinsels te over, maar het maakte dat ik niet nieuwsgierig genoeg werd naar een verdere ontwikkeling om echt telkens zin te krijgen in het boek.
Het deed mij, wat dat betreft, denken aan ""honderd jaar eenzaamheid"" van Gabriel Garcia Marrquez, dat een zelfde effect op mij had: heel leuk, heel knap, maar het boeit me niet voldoende. Al geloof ik dat ik over het geheel genomen dit boek mooier vond. Helemaal vergelijkbaar is het natuurlijk niet. De dialogen in "kalme chaos"" vond ik geweldig.