Michael Robotham wordt al jaren geprezen als serieschrijver maar ook vanwege zijn goede standalone boeken. Vooral bekend zijn de mooie plotwendingen. Verwachting heeft die ook, maar lezers zullen vooral de plot en de intensiteit van de karakters onthouden.

Meghan en Jack leiden een ogenschijnlijk gelukkig leven. Jack is een succesvol televisiepresentator en Meghan houdt een goed gelezen blog bij. Ze hebben twee kindjes en zijn in verwachting van hun derde kind. Daarnaast schrijft Robotham over Agatha. Een vrouw die het niet makkelijk heeft gehad in haar leven en die er veel duistere geheimen op na houdt. Ze heeft een romance gehad met een marinier die nu ver op zee zit en ze droomt ervan een gezin te kunnen stichten. Ze is zwanger geworden van de romance, maar haar marinier moet er nog niets van hebben. Dat wakkert haar onmacht aan en zorgt ervoor dat ze bovenmatig geïnteresseerd raakt in anderen die wel geluk voelen. Ze heeft haar vizier op Meghan gericht. Door Meghan en Jack op de voet te volgen, ontdekt Agatha dat beiden een geheim verbergen en dat ze daarmee hun huwelijk op het spel zetten. Voor Agatha een extra zetje om haar plan uit te voeren. 

Robotham heeft voor een thema gekozen dat niet heel origineel is: gezin, wanhoop en de hunkering naar geluk. Daarnaast zijn veel gebeurtenissen niet heel verrassend. Toch is het verhaal zodanig goed geconstrueerd dat de wendingen geloofwaardig zijn. Wat heel goed gedaan is, is de wisseling van perspectief. Het verhaal wordt zowel vanuit Meghan als vanuit Agatha beleefd. Elk hoofdstuk wisselt Robotham af. De spanningsbogen worden daardoor goed opgebouwd en onderhouden en daarnaast zorgt het ervoor dat de lezer in de huid van beide personages kan kruipen. Noodzakelijk voor een verhaal van dit kaliber.

Door de korte hoofdstukken leest het verhaal snel weg. Zinnen zijn niet te lang, maar helaas zitten er nog wel wat kleine typefouten in. Jammer van de verder prima vertaling van Ludo Diercksens. De plot is intens, zorgt voor beklemmend gevoel en speelt in op de psyche van de lezer. Het zal je maar overkomen?! Die vraag kun je overigens stellen voor beide vrouwen. De begrijpelijke tweestrijd en de duistere gedachten zijn zo goed gedaan dat je je echt kunt voorstellen hoe het zover kan komen. Het begrip wordt ook aangewakkerd door de uitstapjes die gemaakt worden naar het verleden.

Ondanks dat de lezer wel weet wat er gaat gebeuren, blijft het erg boeiend. Een soort onderhuidse spanning die toeneemt richting de climax. Het einde is enigszins verrassend, maar gelukkig niet over de top. Eerder het tegenovergestelde. Verwachting kruipt onder de huid van een lezer en daarmee levert Robotham een prachtig verhaal af.