Ik heb alle voetbalgodenboeken gelezen en Vormverlies vind ik de beste. Tot nu toe was Stijn altijd de uitblinker en het voetballen leek hem soms weleens te makkelijk af te gaan. Nu gaat het ineens minder. Hij mist kansen, is onzeker en presteert ver ondermaats. Dat komt een stuk geloofwaardiger over.
Verder vind ik dat het verhaal goed in elkaar zit. De jaloerze Femke is weer ouderwets op dreef en Storm toont weer aan dat hij een echte vriend is door altijd in Stijn te geloven en hem onvoorwaardelijk te steunen.
Het laatste hoofdstuk heb ik al tien keer gelezen. Steeds weer kippenvel.

Op deze manier kunnen de Voetbalgoden nog wel verder. Ik verlang al naar deel vijftien.