Dolfje ontdekt dat mevrouw Krijtjes, waarvan hij dacht dat ze veilig opgesloten zat in het OZDM, weer terug is! Maar ze lijkt aardig te zijn geworden... In tegenstelling tot twee andere oude dames die bijna precies op mevrouw Krijtjes lijken.
Ondertussen zit er ook een nieuwe jongen in de klas die Noura wel leuk vindt en probeert opa Weerwolf uit te vinden waar Leo is.

De boeken van Dolfje zijn altijd spannend met grappige situaties en dit boek is daarop geen uitzondering! Maar als je nog nooit iets van "Dolfje Weerwolfje" hebt gelezen, moet je niet met dit boek beginnen. Dan blijven er namelijk veel vragen onbeantwoord en is het bijvoorbeeld niet zo duidelijk waarom Dolfje nachtmerries heeft over kippen en een hekel heeft aan mevrouw Krijtjes.
Dat is ook meteen het mysterie waar dit verhaal mee begint: mevrouw Krijtjes is terug! In het eerste deel van de serie was ze echter ontzettend eng en gemeen, en nu is ze plotseling aardig en wil ze iedereen helpen...

Terwijl Dolfje erachter probeert te komen wat er precies aan de hand is met mevrouw Krijtjes, gebeuren er allemaal andere nare dingen. Daardoor blijft het spannend, omdat je als lezer meeleeft met Dolfje en je steeds net zo weinig weet als hij.

Eigenlijk draait alles in dit Dolfje-boek om het thema "niets is wat het lijkt". Mevrouw Krijtjes lijkt veranderd te zijn, de nieuwe jongen Loek lijkt Noura leuk te vinden (wat Dolfje natuurlijk weer niet leuk vindt), de cursus die Dolfjes moeder volgt lijkt saai, ...
De vraag die indirect ook gesteld wordt, is of de persoonlijkheid van mensen echt kan veranderen (met of zonder hulp). Het antwoord dat op deze vraag gegeven wordt, past vooral goed bij dit verhaal, of het nu waar is of niet.

De zinnen zijn kort en leesbaar, vaak niet langer dan één regel. Het taalgebruik is niet al te moeilijk en daardoor is het boek zowel leuk om zelf te lezen als om voor te lezen. De zinnen in het eerste hoofdstuk zijn iets simpeler en korter dan in de rest van het boek, maar dat komt omdat het eerste hoofdstuk speciaal is.

Ook zitten er een paar grapjes in die niet meteen duidelijk zullen zijn voor alle lezers, maar die extra leuk zijn als je ze wel begrijpt, zoals de heel letterlijke interpretatie van het woord "uitroeien", of sommige opmerkingen van opa Weerwolf.

De tekeningen van Hugo van Look laten meestal situaties uit het verhaal zien, maar af en toe voegen ze iets toe wat niet beschreven staat in de tekst. De tekeningen staan wel altijd precies op de goede plaats in de tekst: de afgebeelde situatie is altijd net voor de tekening beschreven en je krijgt dus ook geen vooruitblik in het verhaal door het bekijken van de afbeeldingen.
De tekeningen bestaan uit duidelijke, speelse lijnen en zijn in grijstinten ingekleurd. Het lijkt wel alsof de tekeningen (net als de tekening op de kaft) in kleur geverfd zijn met aquarelverf, waarna structuur is aangebracht met potlood, en daarna in grijstinten zijn afgedrukt.
De tekeningen zijn redelijk gedetailleerd, maar de focus ligt meestal op de personages en de achtergrond is af en toe helemaal weggelaten.

Dit is wederom een goed deel in de "Dolfje Weerwolfje"-serie, maar om in dit geval van hele verhaal te kunnen genieten, moet je zeker deel 1 en 2 al gelezen hebben, omdat je anders belangrijke informatie over de personages mist.