Dit is het vierde boek dat ik van Japin las, en waarschijnlijk zijn beste. Het verhaal heeft in ieder geval heel veel in zich. Het gaat over het dramatische verloop van de levens van Lucia en Giacomo Casanova (ja, dè Casanova) die in elkaar hun Grote Liefde vinden. Lucia raakt door ziekte namelijk verminkt en kiest er daarna voor (onder het motto: beter één ongelukkig dan twee) om Giacomo af te wijzen en te vluchten. De levens van beide worden hierdoor getekend: Lucia belandt uiteindelijk als protituée in Amsterdam, Giacomo verwordt tot de schuinsmarcherende vrouwenversierder, die geen vrouw meer kan vertrouwen.
Japin vertelt het verhaal mooi. Door ingenieus te spelen met verteltijden houdt hij het verhaal heel boeiend. De verwikkeling waarin Lucia en Giacomo elkaar in Amsterdam weer treffen is meeslepend. Ook voert Japin enkele thema’s mooi door; zoals de constante strijd in Lucia tussen rede en intuïtie, niet toevallig ook een belangrijk thema in de tijd dat verhaal speelde.
Waarom dit boek toch niet helemaal geweldig is, is toch wel door de deftige, ouderwetse en soms wat al te plechtige schrijfstijl van Japin. Maar dat doet er niet aan af, dat dit toch al met al wel een ‘deksels’ fijne roman is!