Michael Crichton heeft onder eigen naam inmiddels 14 boeken geschreven, waarvan er maarliefst 11 zijn verfilmd. Zijn laatste boek, Staat van angst, is in mei 2005 verschenen. Ter gelegenheid van deze boekverschijning zijn vier van zijn boeken opnieuw in pocketvorm verschenen, waaronder Disclosure, De Andromeda crisis, Prooi en hier besproken Tijdlijn. Door middel van zijn boeken etaleert Crichton zijn opvallend gedetailleerde kennis op de meest uiteenlopende gebieden zoals o.a. moderne communicatietechnologie, neurologie, internationale economie en de Middeleeuwen. Eerder heb ik Sfeer gelezen, wat meer een sciencefictionboek is dan een thriller. Sfeer was deels interessant en met vlagen wel spannend, maar kon mij als geheel niet overtuigen.

Tijdlijn speelt zich af aan het eind van de vorige eeuw; een tijd waarin kwantummechanica nieuwe mogelijkheden biedt; waaronder toegang tot andere dimensies. Als daarbij een probleem lijkt te ontstaan, wordt een beroep gedaan op jonge historici. In een poging dit op te lossen, reizen drie van hen naar het Dordogne van de 14e eeuw. Ze hebben maximaal 36 uur de tijd om hun missie tot een goed einde te brengen. Het leven aldaar, tijdens de woedende Honderdjarige Oorlog, zorgt voor vele verrassingen en dat maakt hun onderneming er niet gemakkelijker op. Een extra probleem ontstaat doordat er in het heden een probleem optreedt met de techniek. Terwijl de historici tot het uiterste moeten gaan om hun onderneming te laten slagen, tikt de tijd door.

In Tijdlijn worden twee genres met elkaar gecombineerd, namelijk dat van de thriller en dat van de historische roman. Hoewel dat tweede niet direct mijn genre is, heeft het boek mij wel weten te boeien.
Crichton neemt ruim 1/4e van het boek de tijd om het verhaal in te leiden en tegelijk de hoofdpersonen uitvoerig te introduceren. Dit zorgt er echter wel voor dat je de hoofdpersonen vervolgens levensecht voor je ziet. Je merkt ook dat Crichton veel tijd heeft besteed aan research op het gebied van zowel kwantummechanica als van de geschiedenis van Europa in de middeleeuwen. Vooral in de aanloop van het verhaal wordt veel uitleg en beschrijvingen gegeven m.b.t. de kwantumtheorie en techniek. Sommige stukken zouden zo afkomstig kunnen zijn uit een natuurkundeboek, compleet met de bijbehorende verklarende figuren.

Na de uitvoerige inleiding begint het eigenlijke verhaal. Crichton gebruikt een levendige en snelle verteltrant. Al binnen enkele bladzijden wordt je daardoor meegezogen in het verhaal. Omdat je het verhaal echt met de hoofdpersonen mee beleeft, wordt het al gauw erg spannend. Hoewel de gebruikte tijdklok aan het begin van elk hoofdstuk extra spanningverhogend kan werken, is Crichton in die opzet naar mijn mening niet helemaal in geslaagd. Nadat deze klok lange tijd zijdelings aanwezig is geweest, worden er een paar relatief grote tijdsprongen gemaakt; een van maar liefst 10 uur als de hoofdpersonen slapen (wat me erg lang lijkt in de in dit verhaal geschetste situatie) en tegen het einde een van 4 uur en een van 2 uur. Samen met de wel erg vele gebeurtenissen die nog op het allerlaatste moment plaatsvinden, geeft dit mij een beetje het gevoel, dat Crichton moeite heeft gehad om tot een goede ontknoping te komen. De spanning vloeit aan het (niet heel verrassende) einde een beetje weg, wat jammer is.

Met Tijdlijn heeft Crichton wederom een anders dan anders-thriller geschreven. Door de uitvoerige introductie duurt het even, voordat het verhaal op gang komt, maar het resultaat ervan is absoluut de moeite waard. Je wordt door de spanning automatisch met het verhaal meegevoerd, waardoor het moeilijk is om het boek tussentijds weg te leggen. Het einde lijkt een beetje afgekapt, maar Tijdlijn is dermate spannend en goed geschreven dat dit einde achteraf niet te zeer als domper wordt ervaren.