De liefdesbrieven van Abelard en Lily door Laura Creedle

Oh wat een geweldig mooi boek, qua cover én inhoud!

De inclusieve samenleving is (terecht) een hot topic tegenwoordig, dat zie je ook in het aanbod (young adult) boeken. Ergens juich ik dat volledig toe, ergens vind ik het uitmelkerij. Vaak is het er met de haren bijgetrokken of merk je direct dat de schrijver in feite amper iets van het onderwerp weet. Triest. Hoe anders is het als je bijvoorbeeld de laatste John Green leest! Fan? Lees dan zeker De liefdesbrieven.
Ik heb het na het lezen van het boek even opgezocht en inderdaad: Creedle weet uit eigen ervaring waarover ze schrijft. Dat zie, voel en lees je in alles.

Naast het verhaal van een dyslectisch meisje met ADHD en een jongen met Asperger is dit vooral het verhaal van de ontluikende liefde tussen Lily en Abelard. Een liefde die begint met een gezamenlijke voorliefde voor het historische boek De brieven van Abélard en Héloïse. Net als de meeste eerste grote liefdes is dit geweldig romantisch om te lezen. Daarnaast zit het verhaal ook vol humor en diepgang. De personages springen van het papier, je voelt geweldig met hen mee en wil graag vrienden met ze worden. En ondertussen krijg je een boeiend inkijkje in het leven en hoofd van mensen die net even anders zijn dan jezelf, super boeiend. Abelard en Lily, je kan niet anders dan van hen houden.

De vraag rijst natuurlijk of hun liefde sterk genoeg is om de verschillen tussen hen te overbruggen… Ik verklap alvast dat het boek een ietwat open einde heeft, ik droom dus stiekem van een vervolg.
Lees dit boek, doe jezelf dat plezier.