Sloane schrijft op een zeer volwassen manier, met een rijke vocabulaire. Dit zal voor menig lezer een struikelblok zijn, terwijl anderen verwachten dat het woordgebruik garant staat voor een uitgebreid en goed uitgewerkt plot. Helaas komen deze lezers thuis van een koude kermis.
Ongeveer één derde van het boek wordt gewijd aan het uitwerken en beschrijven van de (hoofd)personages, waardoor het eigenlijke verhaal heel traag op gang komt. Het verhaal op zich komt heel overdreven voor de dag, maar dit kan de bedoeling van de auteur geweest zijn. Doordat het verhaal zo opgeblazen wordt, bevat het vrij weinig diepgang en komt het heel ongeloofwaardig over.
De ketting is geen boek om te over-analyseren want dan leg je het boek hoogstwaarschijnlijk aan de kant. Persoonlijk zat ik daar niet veraf. Ik heb mezelf moeten dwingen om sommige passages opnieuw te lezen omdat ik merkte dat ik er gewoon over aan het lezen was, op zoek naar een passage die me echt greep. Ik denk niet dat ik dit boek nog ga herlezen maar het was wel leuk om te lezen dat er nog auteurs zijn met een ruim taalgevoel.