Renée van Marissing zit in het schrijversvak. Ze studeerde af als dramaschrijver aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en schreef sindsdien muziektheatervoorstellingen. Ze bewerkte ook Over de liefde van Doeschka Meijsing tot hoorspel. Dat boek won vorig jaar de AKO literatuurprijs. In het voorjaar van 2009 kwam van Marissings romandebuut uit, Het waaien van mijn oma.

Het waaien van mijn oma is mooi uitgegeven. Het omslag lijkt van geschept papier en voelt erg prettig aan. Het meisje op de cover intrigeert. Ze staat daar, met zonnebrilletje, klompjes en shortje, het rieten koffertje in de hand, alsof ze speelt dat ze elk moment op vakantie kan vertrekken. Als je het boek leest, ga je echt in dat meisje geloven. Je denkt dat het een oude foto van Marie is, het hoofdpersonage. Marie is inmiddels een jonge vrouw, ze woont op zichzelf en ze schrikt zich rot als haar moeder belt om te zeggen dat oma gestorven is. Vanaf die allereerste bladzijde maakt van Marissing duidelijk dat Marie zo goed als geen relatie had met deze gestorven oma. Het is de moeder van haar vader die samen met haar man (opa) jaren geleden naar Frankrijk verhuisde. Daar gingen ze op een berg wonen. Marie is als kind ooit twee keer bij haar grootouders in Frankrijk op bezoek geweest, de laatste keer was ze elf. Om een of andere reden klikte het niet tussen Marie en oma. Nu oma dood is, vindt Marie het jammer dat ze nooit de moeite nam om oma beter te leren kennen. In een opwelling rijdt ze met haar vader mee naar Frankrijk, naar het huis op de berg, naar opa. Tijdens de tocht naar en het verblijf in het huis van haar grootouders wordt het verleden opgewoeld en komen de relaties tussen de familieleden aan de oppervlakte.

Van Marissing schreef een intiem, vlot, jong en fris boek, vol herkenbare emoties en situaties. Dat ze uitgerekend die alledaagse herkenbaarheid zo goed in woorden weet te vatten, houdt een belofte in voor de toekomst. We gaan nog meer horen van Renée van Marissing. (deze recensie verscheen eerder op ezzulia.nl)