Het boek wordt verteld door Lisan en Susan, twee zusjes van halverwege de twintig. Hoewel ik niet zo’n fan ben van wisselende perspectieven, vormde het in dit geval echt een meerwaarde voor het verhaal. Meer zelfs, dit boek was niet half zo geweldig geweest als de schrijfster er voor gekozen zou hebben om maar één perspectief te gebruiken. Susan, de oudste zus, wilt vrijheid, dus ze verhuist naar San Francisco, terwijl haar zus Lisan tijdelijk in haar oude appartement verblijft. Ik heb nog nooit een boek gelezen waarvan de titel zo toepasselijk is. Niet dat Lisan jaloers is op haar oudere zus, maar onbewust neemt ze toch het leven van Susan over. Ze woont nu in haar oude appartement, solliciteert voor de job die Susan had voor ze vertrok en tegen haar bovenbuurman vertelt ze niet eens dat Susan verhuist is. Ze doet gewoon alsof zij Susan is, tot het natuurlijk een beetje uit de hand loopt...

Laat me nou ook even mijn titel verklaren. ‘Heerlijke chicklit’ is wel duidelijk, maar dat ‘af en toe een ‘wat doe je nou?!’’-momentje wil ik toch nog graag even uitleggen. Lisan is niet helemaal de meest handige vrouw, zoals zeker duidelijk wordt in onderstaand citaat. Sommige keuze’s die ze maakte, kon ik niet helemaal begrijpen waardoor ik in het begin niet helemaal in het verhaal zat. Gelukkig werd dit beter, en toen ik eenmaal volledig mee was, kon ik dan ook niet stoppen met lezen. Een echte aanrader voor iedereen die van chicklit met een stevige portie humor houdt.

“Wat ruik jij lekker fris,’ zegt hij.
Ik glimlach en zeg: ‘Oceaanfris’.
‘Is dat een nieuwe parfumsoort?’
‘Zo zou je het kunnen zeggen.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Ik heb net per ongelijk toiletverfrisser in mijn gezicht gespoten.’
‘Eau de toilet dus,’ zegt hij.

Aangepast citaat, p. 177