De Engelse titel van deze roman is The Gustav Sonata en eigenlijk vind ik die meer zeggen dan de neutrale titel die er in het Nederlands aan is gegeven. Gustav is de zoon van een ogenschijnlijk harde, nare vrouw, die haar man verloren heeft tijdens de oorlogsperiode, die in onze ogen aan Zwitserland voorbij lijkt te zijn gegaan. Gustav raakt als klein ventje op de kleuterschool al voor het leven bevriend met Anton, een Joods jongetje dat heel erg goed piano kan spelen. Bij hem en zijn familie vindt hij de hartelijkheid die hij thuis mist. Zijn moeder, op wie hij dol is, lijkt niet van hem te houden en geeft de Joden de schuld van de dood van haar man. Langzaam ontdek je de achtergrond van deze geschiedenis, met flashbacks en terugblikken, sprongen in de tijd. Pas tegen het einde zien we wat er precies is gebeurd en hoe de vriendschap tussen Gustav en Anton zich ontwikkelt. Het is een mooie roman in een prachtige subtiele stijl, al zie je sommige dingen al aankomen.