Waar het licht is van Jennifer Niven



Waar het licht is las ik net voor de tweede maal. Ik heb weer vaak geglimlacht, mijn hart warm voelen stralen én gehuild.

Het boek vertelt het verhaal van Finch en Violet.

Een verhaal dat vrolijk begint en triest eindigt, of omgekeerd, het hangt er vanaf waar en hoe je begint…



Violet en Finch ontmoeten elkaar op de klokkentoren op school en vanaf dan begint hun avontuur samen. Het begint met een verplichte schoolopdracht, het gaat over in uitstapjes, grenzen verleggen, intimiteiten delen en het eindigt aan een meer. Het blauwe gat.



Dit boek gaat over een pijnlijk onderwerp: immense donkerte en zwaarte binnenin die leidt tot geen andere uitweg zien dan ‘de lange val’, ‘het zwarte gat’, het absolute einde.



Violet verloor haar zus en verlies nu ook nog eens haar grote liefde Finch. Beiden heeft ze niet kunnen redden. Maar beiden hebben wel Violet gered. En ik denk, ik hoop dat dit boek mensen kan redden, die net als Finch neergezogen worden door de zwaarte.



Een boek over zelfmoord klinkt als een zwaar, triest, deprimerend boek maar dat is het niet. Dit boek gaat over een intens mooie eerste liefde, over je grenzen verleggen, samen dingen delen en genieten van de kleine dingen die vlakbij zijn. Om wereldwonderen te ontdekken hoef je niet ver te reizen, als je ze maar wil zien zijn ze vlakbij. Een bal van verf, een zelfgebouwde achtbaan, het hoogste punt,… Onbekend voor het grootste deel van de mensheid maar daarom niet minder wonderbaarlijk. (Wat een geweldige opdracht van de aardrijkskundeleraar trouwens!)



Waar het licht is bevat een schat aan wijsheden en zinnen om te herinneren. (Ik onderlijnde veel.) Ik lachte en ik huilde, ook veel. Het verhaal van Violet en Finch raakt me, raakt me diep.

Ik herken de zwaarte, het zwarte, de schaamte. Etiketten zijn voor sommigen mensen aanleidingen om ons anders te gaan behandelen, uit te lachen, te kwetsen. Terwijl etiketten ons zouden moeten helpen, duidelijkheid moeten verschaffen en troost bieden. Etiketten, als bijvoorbeeld ‘biopolair’, moeten andere mensen de kans geven ons te helpen en onszelf de kans te geven inzicht te krijgen in ons hoofd.



Dit boek is een pleidooi voor begrip en moed. Dit boek is een pleidooi tegen zwijgen, schaamte en lafbekken. Lafbekken als in daders, niet slachtoffers. Daders die te laf zijn om over hun eigen gevoelens te praten. Daders die anderen uitlachen, uitstoten, liefde ontzeggen of wegkijken als het moeilijk gaat.

Waar het licht is gaat voor mij ook over ouders die in de fout zijn gegaan, omdat ze niet beter konden of wilden. Omdat ze tekort schoten op velerlei vlakken waarvan liefde en wortels bieden de grootste is.

Waar het licht is wil volgens mij ook de achterblijvers een hart onder de riem steken, soms kan je gewoon niet genoeg doen. Maar dat wil niet zeggen dat het jouw schuld is.



Omdat de donkere, eenzame dagen er weer aan komen lijkt dit boek, en de boodschap die het brengt, me heel gepast om nu te lezen. Het is een oproep voor begrip, liefde, compassie, medeleven, taboedoorbreking,…



Waar het licht is is een liefdesverhaal, het beschrijft de liefde tussen Violet en Finch maar ook de liefde voor al het kleine en het grote in dit opmerkelijke leven. Waar het licht is vergeet je nooit meer.





“Als je denkt dat er iets mis is, zeg het dan.

Je bent niet alleen.

Het is niet jouw schuld.

Er is hulp te vinden.”