Mirna is een jonge vrouw die zich het liefste verstopt in haar werk en haar laboratoriumjas. Ze heeft geen vrienden en is erg op zichzelf. Op een dag begint ze een dagboek. Daarmee kijkt ze terug op haar jeugd. Daarnaast schrijft ze over het nu, want ze heeft een leuke jongen leren kennen. Hij vraagt haar mee op vakantie en ze zegt ja. Maar ze heeft wat te verbergen, hoe zal dat gaan op vakantie?

Het thema van het boek is zelfmutilatie. Bijzonder hier is het perspectief van de schrijfster. Het gaat niet meer om het verminken, maar om de gevolgen en de naweeën van het gedrag. Deze jonge vrouw heeft de eerste stap gezet naar herstel, en het snijden is gestopt, maar de verwerking van het onderliggende probleem heeft nog niet plaatsgevonden en de gevolgen kan ze nog niet onder ogen zien.
Ze heeft geluk, ze ontmoet een groep mensen die open staan voor anderen, deels omdat ze zelf ook dingen hebben doorgemaakt waardoor ze zijn geworden wie ze nu zijn.
En ook al gaan de ontwikkelingen Mirna ineens wel heel erg snel, het is de wijze waarop dat de lezer aanspreekt. Er wordt voldoende ingegaan op de gevoelens en onzekerheden waar deze jonge vrouw mee strijd. Het feit dat de mensen om haar heen haar daarin steunen en haar niet afkeuren laat zien dat niet iedereen zal oordelen.

Een mooie roman, waarin liefde en een maatschappelijk thema zijn verwekt tot een interessant feelgood boek.