Maud en Maarten leven sinds een jaar gescheiden en er is nog steeds gekibbel over de verblijfsregeling van hun kinderen, Frida en Mees. De kinderen wonen bij Maud. Als op een morgen blijkt dat de kinderen niet meer in hun bed liggen en ze nergens te vinden zijn belt ze Maarten, maar ook daar zijn ze niet. De nachtmerrie voor elke ouder, Frida en Mees zijn verdwenen.


Samen proberen ze er alles aan te doen om hun kinderen terug te vinden. Echter speelt het lichtzinnig leven van Maud haar parten. Waar was zij de nacht van de verdwijning en was ze alleen? In de sociale media wordt zij al snel afgeschilderd als 'slechte' moeder wat niet in haar voordeel werkt. Als er geen progressie in het onderzoek komt worden de ouders al snel de eerste verdachten. Gelukkig kunnen zij rekenen op steun van Nellie, de buurvrouw. Ook de juf van de kleuterschool draagt haar steentje bij of lijkt dit maar zo?

Larkens liet zich voor dit verhaal inspireren door dat van Alice en Eddie Crimmins in New York in 1965. Hoewel er enige overeenkomsten zijn in de karakters en in de gebeurtenissen, is 'De dagen' een op zichzelf staand, fictief verhaal, met een heel andere afloop dan van Alice en Eddie.

De auteur vertelt het verhaal vanuit het perspectief van vooral Maud en Maarten. Larkens weet op een pakkende wijze de gevoelens en handelwijze van zowel Maud als Maarten neer te zetten. Het verhaal pakt je en neemt je mee, want je mag er niet aan denken dat jouw (klein)kinderen ineens verdwenen zijn.

Larkens heeft goed weer hoe beide ouders omgaan met hun verdriet en machteloosheid. In mum van tijd is het dorp waar Maud en de kinderen wonen bevooroordeeld en worden er meningen gevormd. De kracht van de sociale media doet hier zijn werk! Ook de journalisten zwermen rond het huis als bijen rond een pot honing om toch maar niets te missen. Het is zielig te zien hoe de ouders zich vastklampen aan de mensen rondom hen en hoe vooral Maud een (figuurlijk) masker opzet.

Of het verhaal echt realistisch is laat ik graag in het midden, tenslotte is het nog altijd fictie. Maar sommige passages zijn niet geloofwaardig en misschien wat vergezocht. De keuze die Maud op een gegeven moment moet maken is er maar een van, maar ook de rol van de juf. Ook al zit je nog zo diep, het lijkt me heel sterk dat iemand dit zou laten gebeuren. Voor mij deden dit en nog een paar andere ongeloofwaardigheden afbreuk aan het verhaal, jammer. Daarbij komt nog dat verschillende karakters volgens mij ook niets toevoegen aan het uiteindelijke verhaal.

Toch mag gezegd dat Larkens schrijft met vlotte pen. De korte hoofdstukken vanuit het perspectief van de karakters, de humor die zij weet te brengen in een heftig onderwerp, het filmisch neerzetten van 'De dagen' en de opbouw naar de plot maken van dit boek gewoon een goed boek. Larkens creëert een beklemmende sfeer, die in het midden van het verhaal iets afzwakt, maar naar het einde toe weer duidelijk waarneembaar is. Je wilt het boek uit hebben, weten hoe het nu zit en elke keer weet de auteur je op het verkeerde been te zetten. De plot is verrassend en de mails die Maud naar haar kinderen stuurt tijdens de verdwijning zijn pakkend. Zeker op de laatste bladzijde moest ik toch een traantje wegpinken - pijnwater ! 'De dagen' geef ik graag 3,5 ster.