Een geweldig amusant en humoristisch boek, net zo sterk als De twaalf stoelen waar dit een vervolg op is. Het speelt in de Sowjet-Unie rond 1930, en het neemt zowel de communistische hervormingen als allerlei kenmerken van het kapitalisme tamelijk briljant op de hak. Bovendien is het verhaal een mooie tragie-komedie, waarin de schelm Ostap Bender - een ijzersterke figuur trouwens- op hilarische wijze een miljonair van zijn geld ontdoet, en vervolgens zelf niet weet wat hij met dat miljoen moet beginnen. Wat deels komt omdat hij zich wil ontplooien als individu, en tja, in de Sovjet-Unie van toen werd je alleen erkend als vertegenwoordiger van een collectief... Heel komisch vind ik bijvoorbeeld de volgende discussie tussen een Amerikaans journalist, die schrijven wil over de joodse kwestie, en een Rus die deze kwestie ontkent. 'Zijn leven lang had hij voor zijn krant artikelen over de joodse kwestie geschreven, en van die kwestie afscheid nemen zou hij pijnlijk vinden. 'Maar er zijn toch joden in Rusland?', vroeg hij voorzichtig. 'Ja', antwoordde Palamidov. 'Dan is er toch een kwestie?'. 'Nee. Joden ja. Kwestie nee'.' Lekker absurd, dit. En dat geldt ook voor de volgende passage over een schrijver-filosoof: 'Vervolgens keek de schrijver uit het raampje naar de wrattige steppe en zei weemoedig: 'De woestijn is volkomen onbegaafd. Maar als fenomeen bestaat zij, dus moeten we rekening met haar houden'. Een heerlijk absurdistisch boek kortom, waarmee ik mij prima heb vermaakt.