Bridget Granny Doyle wenst in 1979 bij het bezoek van Johannes Paulus II aan Ierland meer kleinkinderen. Haar zoon en schoondochter hebben op dat moment een dochter Peg. Haar wens komt in vervullen want negen maanden later wordt een drieling geboren. De geboorte is meteen ook de dood van de schoondochter die tijdens de bevalling overlijdt.
Wie Ierland zegt, denkt meteen aan een heel katholiek land waar abortus, voorbehoedsmiddelen, homoseksualiteit en seks voor het huwelijk taboe zijn en in veel gevallen niet alleen door de kerk, maar ook door de wet.
Het steng katholieke meandert heel de tijd door dit boek en is de oorzaak van veel van de dingen die gebeuren in het boek, oorzaak en miserie.
De drieling is erg verschillend, de karakters konden niet verder uit elkaar liggen. Damien is begaan met milieu, Rosie voert eigenlijk tegen zowat alles actie en Jean Paul is een etter, kan het niet anders zeggen. Als kind al moet hij alles saboteren, tegenwerken en er altijd zijn eigen voordeel uit proberen te halen. Toch is net hij de lieveling van Granny Doyle en kan hij in haar ogen niets verkeerd doen. Peg, de oudere dochter heeft het lastig met de drieling. Nadat ook nog de vader overlijdt, worden ze opgevoed door Granny Doyle die streng katholiek is.
Het boek neemt je mee doorheen de geschiedenis van Ierland naar de 21ste eeuw. De belangrijkste politieke en ecologische beslissingen worden via de familie Doyle verteld. Om het boek niet loodzwaar te maken bevat het humor en sarcasme, de enige manier om dat streng katholieke te overleven lijkt me.
De familie valt uit elkaar omdat er eigenlijk niet met elkaar gesproken wordt. Zo probeert Damien verschillende keren te vertellen dat hij homo is, maar hij krijgt de woorden niet gezegd tegen zijn Granny. Het is schrijnend, maar tegelijkertijd ook treffend voor de tijdsgeest in Ierland.

Het boek is geen vlotte lezing, maar wel interessant indien je ervoor open staat. Enige voorkennis van Ierland, de politiek en de economie is handig meegenomen.