Dit is reeds de zevende in de reeks met auteur Erika Falck en inspecteur Patrik Hedström die samen door het leven gaan en ondertussen drie kinderen hebben.
Dat is het voordeel aan een reeks dat je de spelers die steeds terug komen, kan opvolgen. Zo zijn er steeds ook enkele zijlijntjes die niet dadelijk iets met het verhaal te maken hebben, maar het wel een soort van diepgang geven. Camilla Läckberg doet dit summier en dat is goed, het breekt de verhaallijn niet.
In dit boek zijn er meerdere verhaallijnen en het duurt echt helemaal tot op het einde eer ze hun plaats krijgen. De auteur houdt de lezer lang in het ongewisse over de toedracht van de moord, van op het verkeerde been zetten gesproken. De ontknoping was verrassend.
Het waren goede verhaallijnen en de auteur raakt hier een maatschappelijk thema aan dat al zo oud is als mensenheugenis, partnergeweld. Het mag duidelijk zijn dat het boek een goede plot had.
Van spanning kunnen we hier echter minder spreken. Het verhaal kabbelt rustig voort. Door de wisseling van de verschillende verhalen werd het nooit vervelend en viel er altijd wel iets interessants te lezen. Het nadeel is dat je minder betrokken bent bij het gebeuren en de personages. Soms was het ook even denken in welk verhaal je nu zat.
Vuurtorenwachter is daarmee een goed boek, niets meer niets minder. Niet te missen als je in de serie zit uiteraard, omwille van de rode draad erdoor.