De zomers feelgood roman van Libby Page gaat over een stads zwembad dat met sluiting wordt bedreigd. Rosemary is in de 80, maar zwemt nog dagelijks in het zwembad, en met haar nog vele anderen. Maar het is niet echt rendabel. Een project ontwikkelaar ziet wel wat in de locatie en doet een bod bij de gemeente. Kate is journaliste, maar meer dan wat kleine artikelen in een kleine krant schrijft ze niet. Ze heeft last van angstaanvallen en dat zit haar enorm in de weg. Als zij wordt aangewezen als de journalist die aandacht mag gaan besteden aan de sluiting van het zwembad is dat het begin van een bijzondere vriendschap.

Voor Rosemary is het zwembad heel erg belangrijk. Er zitten zoveel herinneringen aan, want met haar man George heeft ze daar een verleden. Tijdens het boek vertelt ze hun verhaal vol liefde.

Helaas heeft Libby Page gekozen voor een schrijfstijl waarbij een alleswetende verteller het verhaal verteld. Hierdoor ontstaat een afstandelijk verhaal, waarbij het moeilijk is om contact te krijgen met de personages.
Ook lopen er tussen de verhalen over de hoofdpersonages korte verhalen door, die niet direct te plaatsen zijn binnen het boek. Wanneer die delen er niet waren geweest, was er niets verloren. Ze voegen niets toe.

Het is een feelgood roman en het einde is dan ook redelijk voorspelbaar, maar heeft wel een mooie afsluiting. Het op 1 na laatste hoofdstuk is het beste van het hele boek, waar ik als lezer eindelijk het gevoel had in het verhaal te zitten en erbij te horen.

Een mooie roman, die helaas door de wijze van vertellen niet helemaal weet te overtuigen. Blijft over een liefdevol verhaal vol sympathieke personages die samen iets weten te bewerkstelligen wat ze van te voren niet hadden kunnen bedenken.