Jonas T. Bengtsson schetst in deze roman een mistroostig beeld van een disfunctionele vader- en zoonrelatie. Over dat schrijnende moment dat die mythische vaderfiguur, waar deze opgroeiende jongen zijn jeugd lang tegen opkeek, van zijn voetstuk valt en menselijke tekortkomingen blijkt te hebben. Dat hun omzwervingen en hun spannende jongensboekavonturen een litteken achterlaten bij een opgroeiend mens. En toch vormt deze jeugd voor het hoofdpersonage evenzeer een bron van inspiratie, en wordt er tevens het zaadje geplant van een tekentalent wat hij de rest van zijn leven met zich meedraagt. Bengtsson beschrijft het in simpele, doeltreffende zinnen, met het sprookje uit de titel - waarvan de vader steeds een nieuw stuk vertelt aan zijn zoon - als het enige sprankje fantasie in een sobere roman. Ergens steekt er nog een politieke laag achter over de moord op Olof Palme, maar dat moet ik u helaas verschuldigd blijven bij gebrek aan kennis over de politieke geschiedenis van Zweden/Denemarken.