De zeereis naar IJsland volgend jaar hadden we al geboekt, voordat ik aan dit boek begon. Ik lees liever IJslandse romans, geen krimi's, dan een soort van verslag/roman van een Nederlandse die naar IJsland is geëmigreerd.
Daarom wist ik al jaren dat dit boek bestond, maar nog niet eerder aangeschaft.
Toch aan begonnen nu en het blijkt heel fijn van sfeer en ook zo typisch Ijslands door de beschrijvingen en gebruiken daar. Het kleine meisje is een zonnetje en hartverwarmend en heel grappig, dat beschrijft Laura heel mooi.
Het kind heeft sowieso veel gevoel voor taal, hoe gemakkelijk ze schakelt tussen de verschillende talen en woordgrapjes verzint hoe klein ze ook is.
Ook ik heb aan hetzelfde conservatorium van A'dam gestudeerd als Laura, dus ook de wereld van muziek en liedjes, zijn erg vertrouwd. Laura geeft van mensen en zaken veel beschrijvingen, zoals Stefanssón bijv. schrijft en
(Kristin Marja Baldursdóttir en Ava Audur Olafsdóttir, mijn favoriete schrijfsters) dat leest heel prettig! Dat geeft de lezer ruimte het zelf verder in te vullen. Ze observeert goed en is nog aan alles qua emigratie aan het wennen!
Kun je er als lezer je eigen gevoel in leggen, dat voelt vrij, ruimtelijk.
Mensen die zeuren dat er zo weinig emoties en gevoelens in dit boek staan, begrijpen het nog niet echt: die zitten nog vast aan een verwachtingspatroon en keuren af, zonder verder te kijken. Scandinaviërs doen daar niet echt aan, tenzij ze een borrel drinken en daarom is de sfeer al zo typisch IJslands, hoewel Laura zélf nog aan alles moet wennen gedurende het boek. Prachtig en beeldend geschreven!
Wij kijken al uit naar onze zeereis volgend jaar en doen ook even de Farøoer- en Shetlandeilanden aan onderweg, we zijn dan toch daar in de buurt!
Prima reclame voor IJsland juist dit boek! Het is maar hoe je het ziet!
Ik heb me al aangemeld voor haar volgende boek: Flessenpost uit Reykjavik, dat in mei a.s. uitkomt.