Verdoemd begint met een terugblik op de twee eerdere boeken. Wat ik dus enorm fijn vind. Ik ben namelijk vaak als ik een vervolgdeel lees veel details uit de voorgaande boeken alweer vergeten. Zo’n terugblik is dus erg handig en zouden meer boeken moeten hebben.

Binnen haar werk als specialist postmortale zorg krijgt Isabel Dieudonné te maken met drie jonge, op het eerste oog, zelfmoordslachtoffers binnen korte tijd. Isabel vertrouwt het niet helemaal, want in haar ogen is het wel heel toevallig dat zo kort op elkaar drie mensen van ongeveer dezelfde leeftijd op precies dezelfde manier omkomen. Ze wil op onderzoek uit, maar loopt daarbij tegen nogal wat problemen aan, omdat veel van haar oud collega’s bij de recherche denken dat ze dingen ziet die er niet zijn. Natuurlijk is et tragisch dat drie jonge mensen zo vlak na elkaar zelfmoord plegen, maar er is voor hen niet een directe reden om te twijfelen aan de doodsoorzaak. Isabel daarentegen geeft niet op en is vastbesloten om de waarheid te achterhalen.

Net als de voorgaande boeken van Mariska Overman wordt ook Verdoemd vanuit verschillende perspectieven verteld. Waar ik bij de eerdere boeken soms wel wat moeite had met de snelle wisselingen van perspectief begin ik er nu wel aan te wennen. Het is ook echt wel een toevoeging aan het verhaal, omdat je als lezer vaak meer weet dan de personages, maar daarnaast ook net zo onwetend bent, omdat vaak de spanning wordt vastgehouden door na een belangrijke ontdekking over te schakelen naar een ander perspectief. Wat er bij dit boek bij komt is dat er ook een afwisseling is tussen verleden en heden. Zo leer je de drie slachtoffers en hun leven namelijk ook steeds beter kennen.

De schrijfstijl van Mariska Overman is heel vlot, waardoor ik altijd door haar boeken heen vlieg en Verdoemd is daarop geen uitzondering. Bovendien wil je gewoon heel graag weten hoe alle puzzelstukjes in elkaar vallen. En hoewel ik wat theorieën had tijdens het lezen had ik de uiteindelijke ontknoping totaal niet zien aankomen en als dat het geval is, is een thriller voor mij zeker geslaagd.

Al met al vond ik Verdoemd weer een hele goede thriller van Mariska Overman. De spanning zat er vanaf het begin goed in, en hoewel het middenstuk iets minder vlot gaat, maakt het einde dat weer helemaal goed. Het boek eindigt overigens met een enorme cliffhanger, dus ik ga ervan uit dat er nog een boek komt en dat vind ik helemaal niet erg, want tot nu toe bevallen de boeken van Mariska Overman erg goed.