Emily Price knapt dingen op die stuk gegaan zijn, aangetast door de tijd of door een ongeluk. Pas als ze de knappe Italiaan Ben ontmoet komt ze tot bloei en ontwikkelt ze zich onbewust van haar zelf tot de beste versie van zichzelf. Katherine Reay dompelde me echt uren lang onder in een Toscane, die je als toerist niet leert kennen. Niet voor niets is de ondertiteling ‘Liefde, kunst en familiegeheimen in zonnig Italië’.
Het bijzonder knappe van Katherine Reay is haar stijl van schrijven. Heel rustig en lief leert Emily Price zich door te schilderen, de spiegeling van anderen en verhalen in boeken kennen. Dat deed me zo sterk denken aan bijvoorbeeld Jane Austen’s Pride and Prejudice! In die oude verhalen komen vrouwen ook moeilijkheden tegen en gebruiken uit hun tijd, die er voor zorgen dat hun leven minder vlot verloopt als ze zich dat zouden wensen. In Austen’s verhalen en in dit boek draait het ook om ware liefde, die voorbestemd en niet te vermijden is. Daarom vond ik dit boek zo mooi om te lezen. In plaats vele voorgangers-schrijvers in deze trant, die in dezelfde periode en op dezelfde manier als Jane Austen heel geslaagd hebben geprobeerd te schrijven, heeft Reay het voor elkaar gekregen als een ware Jane Austen een liefdesverhaal te schrijven over een vrouw uit onze tijd.