"Later als ik dood ben is een meeslepend verhaal wat je aangrijpt en verrast."

Het tweede boek van Ilse Ruijters vind ik wederom een topper. Wel is het een compleet ander verhaal dan Ilse’s debuut. Dit komt doordat het verhaal een ander onderwerp betreft, toch laat de schrijfster ook hiermee zien dat ze heel goed in kan gaan op de beweegredenen & psychologie van de mens. Voor mij dan ook weer met recht een psychologische thriller.

“Wat ik ook zou doen, ik zou mijn angst niet laten zien.”

Je leest het verhaal mee vanuit de gedachtegang en belevenis van de hoofdpersoon Elin. Je voelt mee met haar frustraties, boosheid en machteloosheid, haar zoektocht naar de waarheid.

“We zijn nu aan elkaar verbonden, Elin.”

De schrijfstijl is pakkend en meeslepend waardoor je door het verhaal heen vliegt. Het begin van het verhaal grijpt je meteen en maakt je nieuwsgierig naar wat er gebeurd is en hoe dit in elkaar zit. Pas helemaal tegen het einde kom je hier overigens achter. Het is dan ook geen voorspelbaar verhaal, het heeft mij meerdere malen weten te verrassen.

“Dood is iets anders dan ‘er niet meer zijn’ of ‘in een andere wereld leven’. Dood is definitief.”

Het boek is opgedeeld in dagen en daar af en toe tussendoor een flits van later. Dit leest fijn wat mij betreft, voelt vooral als adempauzes tijdens het lezen. Enige wat mij betreft nog iets meer aandacht had mogen krijgen in het verhaal zelf is de vader figuur van Elin. Dit is vooral vanuit mijn eigen nieuwsgierigheid naar zijn beweegredenen en achtergrond. Wellicht een idee voor een volgend boek?