De vier thrillers van Pierreux intrigeren mij door de cijfercombinaties in elke titel. Ik ga dus voor het politiekorps uit Knokke dat wordt geleid door de niet al te sympathieke, ver van perfecte speurder, Luc Borré.

Jos Pierreux zijn vierde boek Het viervijfdeprincipe maakt duidelijk deel uit van een serie. Er wordt vaak allusie gemaakt naar vroegere gebeurtenissen die zich in de in de eerste drie boeken afspeelden, zodat ik soms moeite heb om de draad te volgen. De speurder Borré gelooft nooit dat de dingen zijn zoals ze lijken, voor hij begrijpt waarom. Hij wil weten, bevatten. Niets gebeurt zomaar volgens hem, omdat alles zijn reden heeft. Ik mis daardoor de spanning die andere misdaadboeken wel hebben. Een klassieke moordonderzoek loopt, maar nog eens drie lijken verstoren de schone schijn in de badstad. Naar mijn bescheiden mening een hoogst onwaarschijnlijke hoge score voor een West-Vlaamse kustgemeente. Het feit dat maar vijf politiemensen de klus moeten klaren, doen mijn wenkbrauwen nog meer fronsen. Hoewel Pierreux veelbelovend begon, kon hij mijn verwachtingen niet inlossen.

De burgervader van de badstad, graaf Leopold Lippens, wordt lastig gevallen door een man die zichzelf schrijver noemt. Nergens vindt Borré echter een letter die hij publiceerde. De man blijkt een oplichter met een celverleden te zijn. De plot is uitstekend gevonden, een thriller waardig. Maar Borré ontrafelt meer de schijnwereld in Knokke dan dat hij politiewerk verricht, zo eigen aan een spannende case. Hij zet zijn typetjes heel tekenend neer, wat eigenlijk meer staat in een gewone roman. De korpsoverste bijvoorbeeld die kickt op uiterlijk vertoon. Je voelt dat Pierreux zelf gruwt van zon mensen en toch ontsnapt ook zijn hoofdpersonage niet aan die artificiële wereld. De kleine kantjes van de mens in die wereld worden in de verf gezet. Ik heb sterk de indruk dat dan ook de misdaad in het boek niet centraal staat. Het is alsof de auteur mij wil duidelijk maken dat luxe heel even gelukkig maakt, maar snel went. Zodat mensen altijd meer willen. Een eindeloos proces dus omdat ze zich ook nog eens aan hun medemens spiegelen: Keeping up with the Joneses. Hij zet mij alvast aan het denken, maar kan mij als misdaadauteur echt niet boeien!