Het proloog is al dusdanig spannend dat je al binnenpretjes hebt over hoe het boek verder zal verlopen.
Thomas stelt ons zeer zeker niet teleur en heeft voor ons een boek geschreven waar je U tegen zegt.

Zinnen als "Rechtstreeks zijn reïncarnatie tegemoet getuimeld" en "Loretta zag eruit alsof ze door de oerknal zelf was uitgespuwd" en "Annemaria Koekoek" lieten me hardop lachen. En dat was wel fijn, want het boek is rete - spannend. Van die momenten dat je in de nacht naar het toilet moet en dan wel even alle lichten aan doet. You never know right?

Het verhaal wordt door verschillende personages verteld en dat wordt geweldig gedaan.
Door de brief- en dagboek fragmenten wordt het verhaal nog spannender.
Af en toe duurde het net iets te lang en wilde ik dat het wat vlotter naar het einde toe werkte, maar wat een boek zeg.

De liefde die de personages voor elkaar voelen, de liefde voor de bergen, het spat allemaal van de bladzijdes af.
En wat een mooi einde. Zelfs het dankwoord zit een zin in waar je van ontroering kan gaan janken.

Als groot fan van Stephen King maak ik even een diepe buiging voor onze eigen Thomas Olde Heuvelt.