Herlinde Leyssens heeft zich gewaagd, op historische feiten gebaseerd, een boek te schrijven over de vrijgevochten Gabriëlle Deman die er van droomde naar Kongo te reizen.
Vanuit Gabriëlle ’s brieven, dagboeken, foto’s gevonden in het Afrikamuseum uit Tervuren -en een degelijke research wist zij een boeiend debuut te schrijven.

Het boek is opgebouwd uit twee delen.
In deel één leren we de hoofdfiguur Gabriëlle Deman beter kennen en in deel twee haar Kongo-avontuur.
Gabriëlle Deman een telg van de Brusselse uitgever Edmond Deman telt onder haar kennissen een resem auteurs en kunstenaars waaronder Emile Verhaeren, Maurice Maeterlinck, Leon Spilliaert, Théo van Rysselberghe, en anderen. Zij mag deze allemaal mon oncle of mijn oom noemen.
De tijdsgeest van toen wordt erg goed benadrukt en het valt op dat de vrouw in deze periode (1900) eigenlijk weinig of niets had in te brengen. Het gezegde “sois belle et tais toit” is hier zeker aan de orde.
Maar dat is zonder Gabriëlle gerekend. Zij wil meer, zij wil zich ontplooien, zij wil reizen, zij wil anders zijn dan andere vrouwen en meisjes en zich dus niet schikken naar de bourgoisregels en de mannenwereld uit deze Belle Epoque-tijd.
Deze rebelsheid werd haar mogelijks ingelepeld door Isabelle Gati de Gamond, een directrice van een Brusselse school waar Gabriëlle school liep. Deze directrice zag in vele meisjes potentieel en maakte hen warm om meer uit het leven te halen en gaf hen ook interessante lessen en ideeën mee.
Gabriëlle hoopt op een wetenschappelijk toekomst en schrijft zich in aan de universiteit waar ze wetenschappen wil studeren.
De professoren en mannelijke medestudenten maken haar het leven aan de universiteit moeilijk, waardoor Gabriëlle haar studies noodgedwongen stopzet en terecht kan in de bibliotheek van haar vader.
Daar ontmoet ze dan de militair Albert Sillye die een studie wil publiceren over het oprichten van een Koninklijke stoeterij in Congo.
Gabriëlle ontdekt al snel dat Albert Sillye haar ticket naar Congo Vrijstaat is.
Beiden worden hals over kop op elkaar “verliefd” en verloven zich. Wanneer Albert Sillye opnieuw vertrekt naar Congo ontwikkelde zich een over en weer geschrijf tussen beiden. Deze schrijfsels liggen aan de basis van “Kongokorset”.
Zij krijgt kennis over wreedheden van de officieren en soldaten tegenover de lokale bevolking en wanneer zij haar verloofde hieromtrent interpelleert doet deze dit af als fabeltjes en overdreven aantijgingen.
In tussentijd leert Gabriëlle dieren opzetten en fotograferen. Deze kunde zal haar helpen om haar toekomstige reis naar Kongo te illustreren.

Albert Sillye is uit Kongo terug gekeerd en trouwde met Gabriëlle en in 1904 reizen ze af naar het Afrikaanse continent aan boord van de SS Anversville met de bedoeling een stoeterij op te richten.
In Senegal – hun eerste halte op de reis – laat Albert tot groot ongenoegen van zijn bruid deze voor een tijdje alleen en gaat op zoek naar geschikte paarden.
Dit is de eerste en laatste maal dat Albert zonder Gabriëlle opdrachten zal uitvoeren. Vanaf nu volgt zij haar man in al zijn expedities en bezoeken.
Zij wordt dan de eerste vrouw die Kongo doorkruist en ingaat tegen de gevestigde waarden. Zij wil “negers” niet dom houden en richt o.a. scholen op. Toch blijft ze omgeven door een superioriteitsgevoel t.o.v. de lokale bevolking, maar enige menselijkheid is haar niet vreemd.
Meermaals legt zij haar “korset” af en door haar ooggetuigenverslag, en haar reisverslag kregen we een unieke inkijk in deze tijdsperiode.

Herlinde Leyssens hield zich niet in en schreef over de gruwel die de superieure blanke uitoefende op de arme en domme zwarte.
Zij gaf tevens een interessant tijdsbeeld weer over het leven, de gewoontes, de zeden en de moraal in deze periode.
Zo weten we dat ten voordele van de vrouw een hele weg is afgelegd naar gelijkheid tussen man en vrouw. Gelukkig maar!
Het boek is geen geschiedkundig werk maar een gedegen literaire roman geïnspireerd op historische feiten.
Het boek leest vlot weg, is doorspekt met wist-je-datjes en verbaast de lezer vele malen.
De verschillende verhaallijnen komen samen tot een mooi boek dat geschreven moest worden, dat verdiend te worden gelezen en waar we onze ogen voor het verleden nooit voor mogen sluiten.