Joris Tulkens, twee keer genomineerd voor de Hercule Poirot-prijs en desondanks nog steeds eerder onbekend. De score voor zijn boeken op deze site is daarvan een indicatie. Op dit moment twee stemmen voor De dode danseres, vier stemmen voor Dodelijk vuur. Onterecht, vind ik, na het verslinden van Dodelijk vuur. Tulkens schreef een boeiende en intelligente thriller. Ik wil meer lezen van deze man.

Dodelijk vuur begint met de beschrijving van een zwaar verkeersongeluk. Tulkens doet dat akelig gedetailleerd. Tussen de regels wijst hij erop dat er voor alle betrokken partijen verzachtende omstandigheden zijn. Als lezer weet je aanvankelijk niet goed wat je met dat begin aanmoet, omdat je al snel in het vel van zakenman Armand Poelmans gedwongen wordt. De bank zet hem het mes op de keel. Je krijgt weinig tijd om dat te verwerken, want Tulkens voert je alweer enkele jaren terug in de tijd, naar Spanje nog wel. De joviale chauffeur-op-Spanje Willy Meyssen gaat overnachten in een monasterio en is erg geïnteresseerd in de kunstwerken van het klooster. In een volgend hoofdstuk maak je kennis met de speurders Firmin Liekens en Wim Lambrechts. De samenhang tussen de verschillende verhalen wordt stilaan duidelijk en dan zit je goed voor uren intelligent speurwerk. Van elk personage worden de hoofdlijnen geschetst zodat ze net genoeg diepgang krijgen voor een geloofwaardig verhaal. Ik weet na het lezen van Dodelijk vuur niet ontzettend veel over Liekens en Lambrechts, maar wel dat ze elkaar door dik en dun steunen en elkaar feilloos aanvoelen in het politiewerk. Dat is voorlopig voldoende.

Ik hou er niet van om boeken of schrijvers met elkaar te vergelijken omdat het vaak om appels en peren gaat. Toch begrijp ik niet waarom Tulkens qua succes achterblijft op andere, in mijn ogen minder getalenteerde, detectiveschrijvers. Of speelt de Vlaamse bescheidenheid hier weer een rol? Laat het dan door MIJ gezegd zijn: die is in deze absoluut onterecht. En al heeft Tulkens een Vlaamse setting gekozen, zijn elementen over gesjoemel, vriendschap, de rol van de pers,  zijn universeel. Vier in alle bescheidenheid toegekende sterren. En dat Tulkens alsjeblieft de inspiratie mag vinden om een hele Liekens & Lambrechts-reeks neer te zetten!