Kwellende liefde (1991) is de eerste roman die Elena Ferrante schreef . Dit jaar is het boek opnieuw uitgeven door de Wereldbibliotheek, nadat uitgeverij De Geus het boek ook al in 1996 heeft uitgegeven.
Elena Ferrante is vooral bekend van de Napolitaanse romans , waarvan er nu 3 delen in het Nederlands zijn verschenen.

Kwellende liefde gaat over Delia, een vrouw van midden veertig. Op haar verjaardag verdrinkt haar moeder, nadat ze eerst een aantal rare telefoontjes met haar dochter heeft gevoerd. Delia keert na de begrafenis terug naar haar geboorte plaats Napels om uit te zoeken wat er met haar moeder is gebeurd en uit te vinden wat voor vrouw haar moeder nu eigenlijk is geweest. Ze wordt daarbij geconfronteerd met haar eigen jeugd en het huiselijke geweld wat daarin plaatsvond. Maar ook komt ze er achter dat haar geheugen niet altijd even betrouwbaar is.

De eerste zin "Mijn moeder verdronk in de nacht van 23 mei, mijn verjaardag, in het stuk zee bij de plek die Spaccavento wordt genoemd, op een paar kilometer van Minturno", zorgt ervoor dat je nieuwsgierig wordt en verder wilt lezen. Het verhaal wat volgt blijft ook boeiend geschreven. Ferrante schrijft heel beeldend met vele metaforen. Een enkele keer gaat ze daarin wel erg ver en neemt het de vaart uit het verhaal zoals in: "..... en waren het de mannen die aan haar bleven plakken als vliegen aan de kleverige, gelige, stroken papier die in slagerijen hingen of in delicatessenwinkels boven de toonbank bungelden, vol met dode insecten".
De delen van het verhaal waarin ze minder metaforen gebruikt zorgen dat je meer het verhaal in wordt getrokken. Je leert in die stukken ook de hoofdpersoon , Delia, beter kennen en kom je er achter dat niets is wat het lijkt. Ferrante verwoordt dit zo: "De kindertijd is een fabriek van leugens die steeds blijven terugkomen: zo was de mijne althans geweest".

Kwellende liefde, is een mooi geschreven verhaal, waarbij helaas de iets te veel gebruikte metaforen wel wat van de vaart uit het verhaal halen.