Beschrijft, het moeilijke leven van de 12-jarige Baby die met haar drugsverslaafde vader opgroeit in armetierige appartementjes, hotels en kindertehuizen in Montreal. Op de achterflap lees je dat het verhaal nogal wat autobiografische elementen bevat dus dat maakt het nog echter en triester.
Probeer je maar eens in te denken dat dit je overkomt:
- je vader steelt kleding uit de kist met gevonden voorwerpen op school en je klasgenoot vraagt hoe het kan dat je vader zìjn muts op heeft
- je vader zoekt een baantje als verkoper aan de deur maar jij weet dat dat nooit gaat lukken: 'ik dacht niet dat er iemand bestond die Jules door het kijkgaatje van de voordeur zag staan en dan toch de deur zou opendoen'
- je moet een uur lopen naar een supermarkt waar een aanbieding is en je krijgt een lange, ingewikkelde boodschappenlijst mee. Je loopt weer een uur terug achter een boodschappenkarretje, je wordt uitgelachen door andere kinderen die vuilnis naar je gooien
etc, etc.
Niet verbazend toch dat zo'n meisje in handen valt van een loverboy?

Ik vond het wel een aangrijpend boek, geeft een goed beeld (denk ik)van het leven wat sommige kinderen helaas hebben. En omdat het allemaal vanuit de ogen en het gevoel van Baby zelf wordt beschreven, kmt het heel dichtbij. Ook de onmacht (het falen misschien?) van instellingen als maatschappelijk werk en jeugdzorg wordt duidelijk. Eigenlijk wel 3½ duimpjes waard.
Er zitten ontroerende momenten in waarvan ik er een wil citeren:
'Eigenlijk was het afschuwelijk om bij iemand anders in huis te wonen. Ik was veel liever in het kindertehuis. Daar waren we allemaal alleen en moesten we allemaal afdankertjes dragen. In dit huis was ik de enige die alleen was en niks had. Dat was een keihard verschil.'