Het Bijbelse verhaal van Job heb ik altijd een erg lastig verhaal gevonden. Job wordt door God uitgeleverd aan Satan om zijn geloof, zijn vertrouwen op God op de proef te stellen. Een soort kinderachtige weddenschap waarbij Job de speelbal is. Wat moet je nou met zo'n God?!
Met het Bijbelse verhaal als raamwerk verteld Roth het aangrijpend verhaal van Mendel Singer die net als Job alles verliest. Ik vond het fascinerend hoe Roth in nog geen tweehonderd pagina's eerst het peilloze verdriet en de dodelijke moedeloosheid weet te beschrijven en vervolgens de ongekende adembenemende vreugde. Ik werd er stil van.
En zo blijven we nog steeds zitten met de vraag waarom er lijden is op deze wereld. Dat komt omdat het een onmogelijke vraag is die ons altijd op een doodlopende weg zet. Er is geen antwoord, tenminste niet vanuit ons kleine menselijke perspectief. Zet je toch weer ff aan het denken, die Roth.
Om af te sluiten: wat me opvalt is de tijdloosheid van deze roman, zowel voor wat betreft het thema als (vooral) de schrijfstijl van Roth. Je zou niet zeggen dat het bijna honderd jaar geleden geschreven is. Erg knap.