Een degelijke detective, volgens alle regels der kunst. De hoofdfiguur is een knorrige, wat oudere rechercheur, die voortdurend in de clinch ligt met zijn meerderen, en naast enkele begaafde collega's ook enorme minkukels moet dulden. Al is er ééntje die zo stom is dat hij bijna een geestelijk gehandicapte lijkt. Dat was het enige aan het boek dat ik - hoewel erg grappig - niet geloofwaardig vond.
Het plot is niet voorspelbaar en je kan lekker meedenken, maar stormachtige twists moet je ook weer niet zoeken. Kortom: herkenbaar, betrouwbaar, degelijk. Ietsje té misschien, maar voor op een lome vakantiedag prima lectuur.
Wat het boek ( en de serie met Montalbano in de hoofdrol) zeker leuk maakt, zijn de eigenaardige gewoonten van de commissaris-brompot. Zijn liefde - nee:passie- voor een goedgevulde tafel grenst aan fanatisme. De schotels worden zó goed beschreven, dat je spontaan zin krijgt om het recept zelf te bereiden. Zeker een aanrader. Het is weer eens iets anders dan de duistere Scandinaviërs of schreeuwerige Amerikanen. Hier worden de schurken gesnapt onder de Siciliaanse zon, en dat is toch een verschil.