Met veel enthousiasme begon ik een paar weken geleden in mijn gewonnen boek "The Bedlam Stacks". Hoge verwachtingen en vol goede moed. Vandaag sloeg ik het boek dan eindelijk dicht. De verwachtingen niet geheel voldaan en de goede moed al verdwenen voor ik überhaupt halverwege was.

De schrijfster heeft overduidelijk al haar liefde en overtuiging in de beschrijvingen in het boek gestoken. Alle omgevingen, personen, voorwerpen, etc. zijn tot in de details omschreven, waardoor ze een prachtig beeld in mijn verbeelding schetste. Pagina's zijn gewijd aan gesprekken die vooral tot doel dienen om een sfeer te zetten.

En daarin lag voor mij ook het probleem. Ik ben een ongeduldige lezer. Ik wil snelle conversaties, vlotte beschrijvingen en vooral veel verhaal. Bij The Bedlam Stacks had ik het gevoel alsof ik me door stroop moest worstelen om bij het verhaal te komen. Ik betrapte mezelf erop dat ik hele stukken van het boek oversloeg, drie pagina's verder de draad weer oppikte, en nooit het idee had dat ik veel had gemist. Het gaat allemaal maar traag, en uiteindelijk vond ik het verhaal de worsteling niet echt waard.

Toch is het absoluut geen slecht boek. Het plot is goed en de personages zijn interessant en rijk aan karakter. Voor mensen die van schitterende omschrijvingen houden en een wat trager tempo in het verhaal is dit een echte aanrader. Maar voor de ongeduldige lezers onder ons mag het allemaal wel een versnelling hoger.