In De groene pen is de hoofdrol weggelegd voor een 40 jarige man die vast zit in de sleur van het leven. Hij is een gevangene van de tijd. Alles is gepland van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat, zelfs het vinden van een parkeerplek dat 20 minuten per dag kost. Zijn huwelijk is in het slop geraakt, ze leven samen voor hun zoontje en de zondagen bieden ook geen soelaas meer. Zijn werk is in dezelfde stroomversnelling terecht gekomen en slechts het uit vinden van wie zijn pennen steeds jat geeft hem een doel om door te gaan. Door allerlei misverstanden en het ontbreken van communicatie lijkt alles als zand door zijn vingers te glippen.

Het is een beklemmend verhaal die een ieder die in die tredmolen van het leven vast zit veel herkenning zal geven. Het is een verhaal dat goed aansluit bij de huidige tijdgeest en kan veel ogen openen en zal zeker de nodige emoties oproepen. Want wie herkent dat niet, de gewoontes die er insluipen, de dingen die niet gezegd worden en een eigen leven gaan leiden. De behoefte om het roer om te gooien en meer tijd vrij te maken voor de dingen die echt belangrijk zijn in het leven.
In het tweede deel van het boek gaat de hoofdpersoon zijn dromen, min of meer verplicht, ten uitvoer brengen. Dat gaat letterlijk en figuurlijk met vallen en opstaan en dat is waar het verhaal je niet meer loslaat en onder je huid gaat zitten. Een prachtig boek dat de tijd verdient om gelezen te worden