(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: 54 minuten (op Librarything, op Hebban.nl en Goodreads)
Oorspronkelijke titel: This is where it ends
Auteur: Marieke Nijkamp
Vertaler: Ineke van Bronswijk
Omslagbeeld: Mark Watson
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Engels
Serie: nee
Soort uitgave: paperback
Aantal pagina's: 318
Uitgever: HarperCollins Holland Young Adult
Jaar van publicatie: origineel Engels 2016, mijn editie 2016 (1e Nederlandse uitgave)
ISBN-nummer: 9789402715408
Trefwoorden: schietpartij op een Amerikaanse middelbare school
Waarom ging ik het lezen: Ik had dit boek gewonnen met de Young Adult tassenontwerpwedstrijd van de Van Piere boekwinkel. Dat kwam goed uit, want ik wilde het boek toch al lezen.
Aanrader: Ja.
Kopen / Lenen / Laat maar zitten: Lenen.

Korte samenvatting:
Op de eerste schooldag, als bijna alle leerlingen en docenten in de aula bij elkaar zijn, begint één van de leerlingen, Tyler, te schieten. Hij heeft voorbereidingen getroffen zodat niemand de aula uit kan en er van buitenaf ook geen hulp zou moeten kunnen komen.
Niemand had verwacht dat Tyler dit zou doen, en iedereen probeert Tyler op zijn of haar eigen manier tegen te houden...

Achterkanttekst:
10:00 De directeur van Opportunity High School beëindigt haar toespraak en verwelkomt alle leerlingen voor het nieuwe semester.
10:02 De leerlingen staan op om naar hun klassen te gaan.
10:03 De auladeuren gaan niet open.
10:05 Iemand begint te schieten.

Paniek barst los in de aula van Opportunity High School wanneer een leerling begint te schieten en de andere leerlingen tot hun afgrijzen ontdekken dat ze als ratten in de val zitten.
Maar sommigen van hen hebben nóg meer reden om bang te zijn voor de schutter...

Uiterst minutieus volgt 54 Minuten vier jongeren tijdens een schietpartij op een middelbare school. Verteld vanuit verschillende perspectieven kom je achter de motieven van de schutter en word je als het ware de terreurdaad ingezogen.

Eerste pagina:
HOOFDSTUK 1

10.01 - 10.02 uur

CLAIRE

Het startschot verbreekt de stilte, en de renners vliegen uit de startblokken.
Het atletiekseizoen begint over een paar weken, maar niemand heeft coach Lindt over de strenge winters verteld. Hij is ervan overtuigd dat hij ons alleen door non-stop te trainen in vorm kan krijgen - zelfs als mijn adem voor mijn gezicht bevriest.
Dit is Opportunity in Alabama. Verstandige mensen gaan de deur niet uit als het vriest dat het kraakt. We slaan voorraden in, drinken warme chocolademelk totdat we in een suikercoma raken, en bidden dat we gespaard zullen blijven voor de kou.

Over de eerste alinea/pagina:
Het begin van het boek grijpt niet meteen je aandacht, maar als je een beetje doorleest wordt het wel spannend.

Recensie:
Verhaal:
Elke minuut wordt uitvoerig beschreven en daardoor heeft het verhaal aan het begin geen vaart. Hier komt echter verandering in zodra iedereen erachter komt dat ze vastzitten in de aula, samen met een leerling met een pistool die ook zeker niet aarzelt om het te gebruiken.
De auteur probeert de situatie niet mooier voor te doen dan hij is en Tyler schiet dan ook echt mensen dood als hij dat wil. Dit maakt het verhaal echter wel spannend en zorgt ervoor dat je wil blijven doorlezen, ook al kan het bijna niet goed aflopen...

De hoofdstukken zijn onderverdeeld in minuten, maar vaak worden die twee minuten per personage niet alleen maar gebruikt om te vertellen wat er op dat moment gebeurd. Een groot gedeelte wordt namelijk gebruikt om te vertellen wat er in het verleden is gebeurd met Tyler en het personage dat op dat moment aan het vertellen is, of andere herinneringen worden opgehaald. Dit is niet echt een vrolijk boek, maar er worden (door deze herinneringen) ook mooie momenten verteld. Deze uitstapjes naar het verleden staan in losse alinea's, maar soms verwachtte ik niet dat iemand iets over het verleden ging vertellen en was de spanning van wat er op dat moment gebeurde, onderbroken. Voor de rest is het wel een spannend verhaal (vanaf het moment dat iedereen ontdekt dat ze door Tyler opgesloten zijn in de aula).

Naarmate het verhaal vordert, is het steeds voorspelbaarder hoe het zal aflopen, omdat je de personages en hun beweegredenen hebt leren kennen. Leuk is het niet, maar wel realistisch.

Schrijfstijl:
Dit boek is geschreven door een Nederlandse auteur (in Nederland), maar wel in het Engels. Deze Nederlandse versie is dus een vertaling van het Engels... Dat het boek echter oorspronkelijk in het Engels is geschreven, is echter niet te merken. Het speelt zich af in Amerika en de namen van de personages zijn Engels, maar voor de rest leest het als een in het Nederlands geschreven verhaal!
De hoofdstukken zijn onderverdeeld in de minuten waarin dat gedeelte van het verhaal zich afspeelt, en wordt door verschillende personages vanuit de ik-persoon vertelt. Dit was aan het begin een beetje irritant, omdat er dan nog niet zoveel gebeurt. Waarom zou je dan om de anderhalve pagina van personage wisselen? En waarom zou je steeds maar twee minuten beschrijven? Maar zodra bekend wordt wat er in de aula gebeurt, zijn die twee minuten telkens zo spannend, dat je niet doorhebt dat er maar twee minuten voorbij gaan. Ook het vele wisselen van vertellers is dan niet meer vervelend, maar juist fijn - op die manier kom je snel te weten wat er zich op de verschillende locaties afspeelt.
Ook heb je dan de personages al beter leren kennen en is het ook makkelijker om de verschillende personen uit elkaar te houden, al heb je nog wel echt de naam nodig bij elk stukje, omdat de vertelstemmen van alle personages niet superveel van elkaar verschillen.

Spelfouten/Typefouten:
- Op bladzijde 88 is de uitlijning van "afstandelijkheid" heel apart. "afstandelijk-" staat nog op de vorige regel, en de volgende regel wordt helemaal gevuld door de vier letters van "h e i d" met heel veel spaties ertussen.
- Op bladzijde 140 staat "min broer", maar dat moet "mijn broer" zijn.

Afbeeldingen:
Er staan geen afbeeldingen in dit boek. De enige afbeelding is die op de kaft: schoolbordkrijtjes die doormidden barsten omdat er doorheen wordt geschoten.
Ook al speelt dit verhaal zich echter op een school af, Tyler schiet niet op krijtjes, en zeker niet zodat allevier de krijtjes op rij geraakt worden.
Deze afbeelding zou beter staan op de kaft, met de eenzame stoel (niet alleen Tyler, ook andere personages voelen zich eenzaam), de balletschoen van Autumn die graag auditie had gedaan voor Juilliard, de bekende balletschool in New York, de ketting waarmee de deuren van de aula afgesloten werden, en de bloedspetters van de slachtoffers...

Conclusie:
De auteur heeft mijn exemplaar gesigneerd met "Met hoop", wat aan de ene kant helemaal niet toepasselijk is (Tyler vernietigt de hoop op een betere of leukere toekomst voor veel van de personages, zeker voor de mensen die het dichtst bij hem stonden), en aan de andere kant natuurlijk ook weer wel (na zo'n gebeurtenis hoop je altijd dat het niet nog een keer voor zal komen en ook zeker dat het jou niet zal overkomen). Wel zet dit verhaal je aan het denken over zulke situaties. Hoe zou jij reageren als je je in een zaal bevindt waar ineens iemand gaat schieten en je niet kan ontsnappen? En hoe kun je je het beste gedragen?
Alleen daarom al, is dit boek het waard om gelezen te worden, ook al geeft het geen concrete antwoorden op deze vragen.

Herleesbaarheid:
Ik ga het boek niet nog een keer lezen.

Links:
- Deze recensie op mijn weblog.
- Deze recensie op Goodreads.