Wow! Wat een slot! En wat een vlot geschreven, heerlijk boek heeft Marissa Meyer hier afgeleverd! Ik heb bladzijde na bladzijde verslonden en van elke bladzijde weer evenveel genoten als van de bladzijde ervoor. En hoewel het einde uiteraard niet helemaal als een verrassing komt, het blijft immers een sprookjes retelling, was ik ongelooflijk blij met de weg er naartoe.

Wat het meeste opvalt aan deze retelling is hoe slim Meyer de belangrijkste elementen van het Sneeuwwitje verhaal weet te gebruiken om haar retelling te maken. Ze gebruikt de iconen en pijlers van het oorspronkelijke sprookje en zet deze om naar haar wereld, zodat het er helemaal naadloos inpast en je op sommige momenten zelfs vergeet dat je een retelling aan het lezen bent en dat bepaalde elementen niet door haar bedacht zijn.

Dat effect wordt versterkt door de karakters. Ik was al een beetje gevallen voor Jacin in het vorige boek, maar in dit boek was er weinig houden meer aan. Maar het is vooral Winter die ik in mijn hart gesloten heb. Het is niet heel lastig je voor te stellen waarom het hele volk van haar houdt. Het is moeilijk om niet op de ene of andere manier van haar te houden. En haar ontwikkeling gedurende het verhaal is heel mooi om te lezen. Wellicht is haar verzet niet zo opzichtig als dat van Cinder, maar het is er wel, op haar manier.

Er is nog veel meer dat ik over dit boek wil zeggen, maar dan loopt deze review uit de klauwen. Dus ik hou het kort: Ik ga de crew missen en ik ben blij dat ik op de valreep van 2018 deze serie nog heb uitgelezen. Alle sterren staat ook nog in de kast. Wie weet kom ik daar ook nog aan toe voor het jaar voorbij is, wie weet ook niet. Maar dit was in elk geval de moeite waard.