Verhalenbundels lees ik nooit zoveel. Deze bundel van Haruki Murakami was dan ook een extra uitdaging, zeker omdat Murakami zelf de korte verhalen als volwaardig genre beschouwd. Sterker nog: soms ziet hij het korte verhaal als aanleiding voor een roman, getuige het verhaal Hoe ik op een zonnige ochtend in april mijn 100 procent perfecte meisje tegenkwam. In acht pagina’s pende hij hier de blauwdruk voor zijn magnus opus, 1Q84. Net als 1Q84 is het verhaal prachtig, en laat het je hongerig naar meer achter.

Slaap is ook als andere vorm verschenen, namelijk als geillustreerde editie, met tekeningen van Kat Mensik. Het is een verhaal dat bizar begint, nog vreemder voortschrijdt en abrupt tot een einde komt. Een ander opvallend verhaal is Een lederhose, waarin de symboliek die Murakami in tal van zijn verhalen gebruikt, ten volste wordt benut. In dit verhaal vraagt een vrouw de scheiding aan van haar man, nadat ze in Duitsland voor een lederhose ging winkelen.

Kangoeroecorrespondentie heeft, ondanks de grote verschillen per verhaal, wel degelijk een rode draad. Elk verhaal vertelt op unieke wijze over de isolementen waarin personen zitten. Het titelverhaal Kangoeroecorrespondentie bijvoorbeeld, over een medewerker op de kwaliteitscontrole van een warenhuis die een klacht van een dame op unieke, vreemde wijze beantwoord. Naar voren komt een eenzaam persoon, die zijn hart en ziel in een correspondentie met een vreemde legt. Of Het laatste gazon van de middag, waarin de hoofdpersoon bewust het isolement opzoekt.

Deze verhalenbundel bevat opvallende, meeslepende verhalen (Hoe ik op een zonnige ochtend in april mijn 100 procent perfecte meisje tegenkwam, A Slow Boat to China, Een familiegeschiedenis, Slaap) maar ook minder sterke verhalen (Ramen, Kangoeroecorrespondentie). Toch zijn ze allemaal uniek en herkenbaar als Murakami’s. De val van het Romeinse Rijk, de indianenopstand van 1881, Hitlers invasie in Polen, en de wereld van de woeste winden bijvoorbeeld. Het lijkt een geschiedschrijving maar verhaalt werkelijk over een opzetje om een dagboek bij te houden.

Met dit laatste verhaal wordt de essentie van Murakami in mijn ogen het beste samengevat; hij creëert een verhaal wat op het eerste oog anders lijkt dan het uiteindelijk blijkt te zijn. Hij speelt met de realiteit, met symboliek en stijl. Maar bovenal zorgt hij voor een meer dan aangename leeservaring. Het genre korte verhalen is in mijn optiek zelden zo aantrekkelijk geweest als in Kangoeroecorrespondentie, bij Haruki Murakami, die hiermee nog maar eens bewijst een meesterlijke verteller te zijn.