Louis Van Dievel schreef met "Vicky & John" een meeslepende roman die ook knap geconstrueerd is. Twee verhaallijnen lopen naar elkaar toe: het hedendaagse verhaal van een zomer waarin alle volwassen kinderen van Vicky & John door omstandigheden weer in het ouderlijke huis (of de tuin) belanden en het verhaal van de prille liefde en het verdere huwelijksleven van Vicky & John. Dat tweede, "historische" verhaal schetst op een prachtige manier het landelijke Vlaanderen van eind de jaren '60 tot nu. Muziekliefhbbers (vooral fans van The Who) krijgen er als het ware een soundtrack bovenop. De twee hoofdpersonages zijn mooie mensen, met tekortkomingen die hen pas echt maken. John lijkt de sterke man te zijn, maar het is Vicky die uiteindelijk altijd de meubelen moet redden. Tot dusver een prachtige roman. Wanneer in het hedendaagse verhal niet alleen de vier volwassen kinderen maar ook nog een tiental andere personages neerstrijken ten huize Vicky en John en het verhaal een behoorlijk Floddergehalte krijgt (waar Van Dievel trouwens zélf aan refereert) verliest het boek wat van zijn ontwapenende eenvoud en zijn diepmenselijkheid. En dat is jammer.