Op vraag van de auteur heb ik zijn boek Gebroken geheugen gelezen.
Ik had het boek reeds opgemerkt maar wist niet goed wat er van denken. Intrigerende cover met een hoofd dat aan diggelen ligt, een titel die zelf gebroken lijkt en een onderschrift “bizar, pakkend en origineel”. Wel, van deze 3 woorden is geen enkel woord gelogen.

Normaal gezien onthoud ik mij van het genre SF/Fantasy. Ik vind dit een onvoorstelbaar goed genre als het op film of series aankomt, maar mijn fantasie is niet zo breed om er een boek van te lezen. Daarom ben ik zo blij dat ik toch ja heb gezegd tegen J. Sharpe want Gebroken geheugen is een fantastisch goed geschreven boek.
Maar alle lof is niet alleen voor J. Sharpe, maar ook voor de onlangs overleden co-auteur en uitgever Jos Weijmer.

Het boek gaat van horror naar fantasy naar science-fiction, maar heeft ook alle ingrediënten in zich als spanning, aktie, drama, afgrijzen, ongenoegen. Tout court, een echt mindfucked verhaal waar het met momenten heel moeilijk was het boek neer te leggen.
Het mooiste, en waarschijnlijk het meest nooit gelezen hoofdstuk in een boek is het nawoord. En de plaats dat het nawoord krijgt in dit boek, deed even een glimlach verschijnen, want wie durft het aan om dit tussen het voorlaatste en het laatste hoofdstuk te plaatsen. Dit met maar één reden: dat het nawoord zeker gelezen wordt. Goed gevonden en het is een nawoord dat niet verloren mocht gaan.
Nu zit ik alleen maar met één vraag: ga ik dit genre in zijn geheel appreciëren of was Gebroken geheugen one-of-a-kind? Dit zal de toekomst dan uitwijzen.
Topboek dat hopelijk door velen gelezen en geprezen wordt. J. Sharpe mag zich tot de top van de Nederlandse fantasy-schrijvers rekenen.