Over de aanslag op de Pakistaanse militair dictator Zia ul Haq in 1988. Fictie gecombineerd met feiten in een vlammende satire op de paladijnen, stroopsmeerders en samenzweerders rondom de uiterst paranoïde Generaal Zia. Het boek heeft twee verhaallijnen. Het ene gaat over de Generaal die even gelovig als paranoïde blijkt te zijn. Met fraaie bijrol voor zijn kenau van een First Lady. Je zou bijna denken dat Hanif overdrijft in zijn beschrijving van een schele generaal met een potsierlijk snorretje en een gladgekamde glimmende haardos met middenscheiding. Totdat je op Google zoekt op Zia ul Haq. Dan blijkt dat de man er ook echt zo uit zag.



De andere verhaallijn gaat over Ali Shigri, een luchtmacht officier. Zijn vader heeft zelfmoord gepleegd, maar Ali heeft het idee dat zijn vader vermoord is. En Ali zint op wraak. Als Ali’s vriend Obaid op een dag verdwenen is uit de Pakistaanse luchtmachtbasis wordt Ali onder zware druk gezet om te vertellen wat hij weet over de verdwijning van Obaid. Dubbele belangen van dubieuze militairen voorkomen dat hij vast blijft zitten. In ere hersteld is Ali er bij op de dag dat Generaal Zia’s vliegtuig verongelukt. Wat volgt is een prachtige apotheose waarin de nooit opgehelderde aanslag op Generaal Zia toch nog opgehelderd wordt, door middel van een samensmelting van een aantal complottheoriën die ook echt de ronde gaan. Generaal Zia had zich in zoveel kringen onmogelijk gemaakt dat er wel heel veel partijen baat hadden bij zijn dood. Boekentip van de maand wat mij betreft.. Grappig maar niet lollig, spannend en een mooi beeld gevend van het gekonkel in en rondom de top van het grootste Islamitische land ter wereld, Pakistan, met zijn 130 miljoen inwoners.