Hoewel thriller zeker niet het genre is dat ik meestal lees, heeft Hannibal me verre van teleurgesteld. Het tegenovergestelde eerder: het boek nam me mee op een literaire reis waarvan ik genoten heb. Naar de misdaadwereld in de Verenigde Staten, Sardinië en zelfs het mooie Florence in Italië; het kwam allemaal aan bod en ieder deel was prachtig geschreven met de juiste details. Eén van de weinige opmerkingen is dat er soms teveel details waren waardoor je sommige stukken of zinnen twee of meerdere keren moest lezen voordat je mee was. Hoewel ze uiteraard een grote hulp zijn om in te leven in het verhaal, is er voor mij toch een grens omtrent de hoeveelheid details op een bladzijde. In welke auto een personage rijdt, hoeveel straten ze passeren of welk parfum of zeep ze kopen is eerder overbodig en het verhaal leek ook trager te gaan.

Hannibal Lecter is een fascinerend, briljant uitgewerkt personage. Hij is uniek en onvoorspelbaar. Hoewel hij niet zonder reden “Hannibal de Kannibaal” genoemd wordt en meerdere doden op zijn geweten heeft, schuilt er in hem ook een menselijke kant die in “Hannibal” boven komt. Beleefdheid bijvoorbeeld vindt hij zeer belangrijk.

Op het einde van “Silence of the Lambs”, de voorganger van dit boek, ontsnapt hij uit de inrichting waar hij jaren heeft vastgezeten en waar hij en Clarice Starling elkaar voor het eerst hebben ontmoet en haar heeft geholpen om de moordenaar “Buffalo Bill” op te sporen.
De relatie tussen Lecter en Starling is fascinerend om te lezen en ook hoe deze evolueert, aangezien het twee totaal verschillende maar uitstekend uitgewerkte personages zijn. Je vraagt je af wat hij zo interessant vindt aan Starling. Lecter’s vermogen om in de ziel van mensen te kijken is angstaanjagend en fascinerend tegelijk. Hij vertelt je dingen over jezelf die je niet eens wist, of ze niet wilde weten en ze daarom verdrong, maar hij komt er toch achter en confronteert je ermee. Zo stuurt hij Clarice een brief waarin hij het heeft over haar ouders, iets dat gevoelig ligt bij de FBI-agente, nadat ze onteert is op haar werk. Het is gewoon griezelig en je krijgt het gevoel alsof hij je gedachten leest terwijl hij niet eens in de buurt is.

Tussen het einde van “Silence of the Lambs” en “Hannibal” zijn zeven jaar verstreken, maar de wereld is hem niet vergeten. In het verhaal wordt duidelijk dat Hannibal Lecter een fijnproever is en een liefhebber van cultuur doordat hij over een brede basis literaire kennis beschikt. Ook kom je meer te weten over zijn verleden en zijn manier van denken. Hij werd naarmate het verhaal vorderde meer mens en was charismatischer dan een ander personage, Mason Verger, één van Hannibal’s slachtoffers die hun ontmoeting overleefd heeft. Hij is een sadist, maar totaal anders dan Hannibal Lecter en een kindermisbruiker. Ook heeft hij een zus, Margot Verger, die bij Lecter op therapie is moeten gaan door haar broer.

Een tweede opmerking is het einde van het boek: opeens zijn we drie jaar later en niet alles was ‘afgesloten’; er waren personages waarvan het lot onbekend bleef.

De film “Hannibal” uit 1999 is op zich geen slechte film, maar als verfilming van dit boek komt hij echter tekort, ondanks het feit dat de beroemde Anthony Hopkins, één van de grootse acteurs van zijn generatie, de hoofdrol speelt en dat voor een verfilming het onvermijdbaar is dat zekere zaken aangepast moeten worden.

Zeker een aanrader en een klassieker onder de thrillers als je van het psychologische houdt. Hannibal Lecter is een uniek en eng personage en in combinatie met Clarice Starling, die hij een ‘strijder’ noemt, wordt er rondom hen een fascinerend en meeslepend verhaal gevormd.