Dit is een van mijn favoriete boeken. Ik heb het al 2 keer eerder gelezen en het blijft fantastisch.

De cover is vrij simpel en toch heel krachtig. Je ziet 3 personen in het water. Dit verwijst uiteraard naar cadence en haar familie op hun privé eiland waar de veel plezier beleven.

Het verhaal is heel mooi geschreven, heel anders dan ik gewoon ben. Er zijn heel veel metaforen die perfect in het verhaal passen.

Cadence is een zeer leuk personage. Ze heeft veel problemen en beseft dit ook, ze wil er zelf achterlopen wat er gebeurt is en omarmt uiteindelijk haar problemen, ze wilt niks ontkennen.

Het verhaal is redelijk diep en zwaar, omdat het een ernstig onderwerp was vond ik. Het is zo een tragisch verhaal. Het is in meerdere lagen geschreven, dus soms weet je niet wat waar is en wat niet, maar daar kom je snel achter.

Cadence heeft een ongeluk gehad en weet niet wat er gebeurt is, haar familie wil haar ook niks vertellen. In dit boek gaat ze haar herinneringen ophalen/zoeken met behulp van haar neef, nicht en vriend, en zo komt ze achter de verschrikkelijke waarheid.
Cadence ziet haar familie alleen in de zomer, op andere dagen zijn ze heel afstandelijk en weet ze niks over hen, maar op het eiland zijn ze heel close. Toch mist cadence hun op een manier die ze niet verwacht had. De familie lijkt perfect maar is dit totaal niet.

Het verhaal was heel verrassend en ontroerend. Als je dit voor het eerst leest, kan het zijn dat je het iets minder begrijpt, maar het blijft je voor altijd bij. Je weet niet hoe diep het zit, tot het einde, wanneer alles ontrafeld wordt. Ook heb je constant een ‘er is iets mis’ gevoel. Wanneer je het ontdekt, besef je dat je meer met de personages inzat dan eerst gedacht.

Een van de leukste elementen naast het verhaal en de rest vond ik de kleine verzonnen verhaaltjes van Cadence, waarin de familie Sinclair terug komt in verschillende sprookjes.

Eindoordeel: dit blijft voor mij een van de beste boeken die ik tot nu gelezen heb en ik raad het iedereen aan.