Ik had echt zo veel zin in dit boek! De flaptekst was veelbelovend en ik ben stiekem een beetje verslaafd aan het raken aan boeken die zich afspelen op de Amerikaanse High School. Daarnaast sprak mij ook weer het thema ‘moeilijke jeugd’ aan, ik ben altijd ontzettend benieuwd hoe auteurs getraumatiseerde kinderen/jongeren neerzetten, wat ze hebben meegemaakt en hoe zij er op latere leeftijd last van hebben. Ik kan je alvast vertellen, dit is een prachtig, heftig boek met zeer herkenbare en realistische gevolgen en gedrag.

Mallory heeft een ontzettend nare jeugd gehad. Ze is groot geworden in een pleeggezin dat haar alles behalve veiligheid en liefde heeft geboden. Door deze ervaringen heeft Mallory moeite met praten, contact maken met anderen en heeft ze een zelfbeeld zo laag dat je die nog niet zal vinden op de bodem van de zee. Wel wil Mallory heel graag en na vier jaar veilig te zijn opgegroeid bij haar adoptie ouders, durft ze het weer aan om naar school te gaan.

Wat ik meteen prachtig vond, is dat je dus de wereld ziet vanuit de ogen van een meisje met PTSS (post traumatische stress stoornis) die ook nog eens last heeft van angsten en paniekaanvallen. Ik herkende me zo veel in Mallory. Jennifer, ik ben je eeuwig dankbaar daarvoor.

Elke dag, elk woord, elk contact, elke les, gewoon alles is een gevecht voor Mallory. In alles zit een uitdaging, een kans om een angst te overwinnen. Soms lukt Mallory dat best goed, soms ook totaal niet. Dan is Mallory ook ontzettend teleurgesteld in zichzelf.
De eerste schooldag is dan ook een hele ervaring. Mallory komt de eerste lessen door, er zijn mensen die tegen haar spreken en Mallory durft zelfs iets terug te zeggen. In de lunchpauze gaat het mis, het wordt haar te veel. Als Mallory bijna naar huis wil gaan, besluit ze toch de laatste les nog uit te zitten. En dan ziet ze ineens een heel bekend gezicht. Rider, de jongen die vroeger bij haar in het gewelddadige pleeggezin woonde, haar altijd beschermde, en die ze al vier jaar niet meer heeft gezien. En Rider gaat de reden zijn dat Mallory’s leven een stuk fijner, maar ook ingewikkelder gaat worden.

Rider is een typische badboy. Versleten kleding, overdreven lekker en ontzettend beschermend naar Mallory toe. Mallory is dan ook vrijwel meteen door de war door de gevoelens die ze krijgt als ze Rider weer ziet. Zijn het vlinders, of voelt ze zich gewoon prettig bij hem? Waarom beschermt hij haar nog steeds, en verteld Rider vrij weinig over zichzelf? Dan komt er ook nog bij dat de adoptie ouders van Mallory niet echt blij zijn met de komst van Rider. Als naar school gaan niet al ingewikkeld genoeg was voor Mallory, is het dat nu zeker wel geworden.

Je merkt meteen dat er een hele lieve chemie is tussen die twee. Ik had het niet meteen bestempeld als liefde, meer als een genegenheid die je meestal hebt tussen broer en zus. Zij is heel oplettend, hij is heel beschermend en observerend. De twee zijn ook totaal elkaars tegenpolen – Mallory is stil en woont in een rijk gezin, Rider is outgoing, gaat zijn gang en woont in een arme buitenwijk bij een ander pleeggezin. Toch blijven die twee naar elkaar toegetrokken worden.

Mallory krijgt ook steeds meer nachtmerries en flashbacks, waarin je leest hoe haar leven vroeger was, in het niet zo fijne pleeggezin. Soms krijg je maar kleine stukjes te lezen, waardoor er stukjes van de puzzel missen. Hoe verder je in het verhaal komt, hoe meer je over het verleden van Rider en Mallory te weten komt en hoe meer je het gedrag van Rider en Mallory gaat begrijpen.

Naast dat Mallory een persoonlijke groei doormaakt en elke dag angsten moet overwinnen, gebeurt er nog zo veel meer op school en in de vriendengroep van Rider dat dit boek je echt aan het lezen houdt. Dit boek is een van mijn persoonlijke favorieten en ik ben ontzettend blij met dit boek. Ik hoop ook dat mensen zo meer begrip gaan krijgen voor mensen met trauma’s, PTSS, angst- en stressstoornissen. Er heerst nog zoveel onbegrip over en op de een of andere manier ook een taboe. Als je een depressie hebt kan je niet even vrolijk doen en dan verwachten dat je bent genezen. Was het maar zo een feest. Dit kunnen anderen ook niet verwachten. Toch wordt een gebroken been eerder begrepen en rekening mee gehouden dan met iemand die paniekaanvallen heeft. ‘Even doorademen en aan leuke dingen denken’ werkt niet. De paniek komt of je nu wil of niet, en hoe harder je ertegen vecht, hoe meer pijn dat de aanval doet. En geloof me, een paniek aanval doet écht zeer, zowel lichamelijk als geestelijk.

Dit boek verdiend 5 sterren. Het is gewoon fantastisch, doe mij er nog maar tien van.