Een van ons liegt, maar wie?

Er is maar een manier om daar achter te komen, door het boek te lezen. In dit boek volg je Bronwyn, Addy, Cooper en Nate. Zij waren samen met Simon in het straflokaal toen hij overleed aan zijn allergie. En daardoor zijn zij ook de verdachten. Het helpt hun natuurlijk niet dat Simon de volgende dag een blog wou posten met een geheim van ieder van hun.

Dit boek is anders dan ik had verwacht. Vooral het begin. Ik voelde me totaal niet betrokken bij de personages. Ik vond ze oppervlakkig, niet veel zeggend. Dat komt denk ik ook door hun rol, die een beetje stereotype was. Een studje, een modepopje, een sporter en een crimineel. Het sprak me nog niet gelijk aan, maar hoe verder je in het verhaal komt, hoe meer het je gaat intrigeren.

De personages gaan veel meer voor je leven en blijken meerdere kanten te hebben. Je moet op een gegeven moment weten hoe het afloopt, want je zit vol theorieën over wat er is gebeurt, je gaat dan ook steeds sneller lezen, en dan is het heerlijk als een van je theorieën blijkt te kloppen. Niet dat dit een voorspelbaar boek is, maar sommige dingen verwacht je gewoon.

Wat ik zo grappig aan dit boek vond, was dat je kon merken dat het zich in de moderne tijd afspeelt (Divergent is dus echt een klassieker).

Wat me het meest intrigeerde aan dit boek was de rol van de media. Het heeft zoveel macht. Het laat ons anders denken, over onszelf, over anders. Het is iets moois, maar ook iets beruchts, iets veroordelend. Dit boek laat goed de verschillende kanten ervan zien. Laat je nadenken. Het speelt met dit onderwerp en vertelt daarmee een heel ingrijpend verhaal. Met als vraag, welke rol laten wij media in ons leven spelen?