In de aanloop naar Kerst worden op de gedenkdag van de heilige Barbara (4 december) takken van appel- of kersenbomen gesneden. Eenmaal in een vaas met water gezet, worden ze Barbaratakken genoemd. Wanneer de Barbaratakken met Kerst bloeien, dan wordt dat als een gunstig voorteken voor het komende jaar opgevat. Dit gebruik is bekend in Duitsland, maar ook in Limburg.

Corina Bomann geeft het (bij)geloof rondom deze legende een rol in deze liefdesgeschiedenis die zich afspeelt in 1902 aan de Oostzeekust van Duitsland.
Het verhaal staat bol van de clichés en is misschien juist daarom wel zo heerlijk om te lezen. En of we daar nu aan willen of niet, komen clichés nou eigenlijk niet voort uit de zich herhalende realiteit van het leven?