Het verhaal van Zeven perfecte dagen sprak mij meteen al aan. Ik was alleen wel bang dat het enigszins voorspelbaar zou zijn. Nou kan dat natuurlijk ook best leuk zijn, maar ik hou er meer van als een op het oog voorspelbaar boek mij toch nog helemaal weet te verrassen. Dat je precies denkt te weten hoe het verhaal in elkaar zit, maar dat het dan een wending neemt die je nooit had zien aankomen en alles dat je dacht te begrijpen over het boek gewoon helemaal anders is ineens. Precies zo’n boek is Zeven perfecte dagen. Een hele tijd leek het verhaal mij best wel duidelijk, maar op een gegeven moment draaide echt het hele verhaal en zat ik echt met open mond verder te lezen. Sommige punten zijn nog steeds wel erg voorspelbaar, maar de schrijfster wist mij toch elke keer weer te verrassen.

De schrijfstijl van Rosie Walsh is erg fijn om te lezen. Ze heeft een hele vlotte schrijfstijl en gebruikt veel humor, waardoor ik echt door het boek heen vloog. Ik had het boek dan ook binnen twee dagen uit, wat voor mij echt heel snel is.

De hoofdstukken in het boek zijn een afwisseling tussen het heden en verleden. En door terugblikken naar de week die Sarah en Eddie met elkaar doorbrachten en naar hun verleden kom je steeds meer over de personages te weten en wat de reden is dat Eddie ineens niks meer van zich laat horen. Zo blijf je als lezer het hele boek door lang gissen wat er nou precies is gebeurd en wil je niets liever dan maar door blijven lezen.

Zeven perfecte dagen is wat mij betreft echt een aanrader. Hoewel het op het eerste gezicht misschien een nogal voorspelbaar verhaal is, is het dat helemaal niet. De vlotte schrijfstijl van Rosie Walsh die vol zit met humor zorgt ervoor dat je door het boek heen vliegt en dat in combinatie met het je constant afvragen van wat er nou precies gebeurd is, zorgt ervoor dat dit boek maar moeilijk weg te leggen is. Een perfect boek voor op een zomerse dag en een aanrader voor fans van Jill Mansell en Liane Moriarty.