Ik vond dit weer een mooi boek
van Tatiana de Rosnay. Niet
zo indrukwekkend als "Haar
naam was Sarah" maar het las
wel weer heel prettig weg.
Knap ook hoe Tatiana dit boek
schrijft vanuit het oogpunt
van een man.
Ik vond het ook wel iets weghebben
van de boeken van Douglas Kennedy.
Hij doet het altijd andersom namelijk
een man die heel goed vanuit het
oogpunt van een vrouw kan schrijven.
Af en toe vond ik er wel te veel
herhalingen in voor komen en duurde
het even voordat je te weten kwam
hoe het nou zat met de jong overleden
moeder. Dit was ook wel een beetje
de kracht van dit boek want je wilde
wel steeds doorlezen.
Ik heb me er in elk geval goed mee
vermaakt.