De Vijfde Brief is een perfecte combinatie tussen thriller en feelgood. Hoewel het vriendinnenuitje op het eerste gezicht alles wegheeft van een ontspannend weekendje weg, neemt dit al snel een heel andere wending wanneer de mysterieuze vijfde brief opduikt en het verhaal onmiddellijk spannend wordt. Het verhaal rond die vijfde brief wordt door de auteur goed opgebouwd: ze bouwt stilletjes aan naar een climax toe die inslaat als een bom. Gillende vrouwen, een vijandige duw en een rit naar het ziekenhuis tot gevolg. Misschien was dat net een beetje te veel van het gedoe. Op enkele pagina’s van het einde was er zoveel drama dat het net een groepje middelbare scholieren leek in plaats van een groepje volwassen vriendinnen. Hierdoor was ik even het gevoel voor realiteit kwijt dat wel aanwezig was in de rest van de roman. Desondanks heb ik erg genoten van het verhaal en meegeleefd met de personages. Ze zijn stuk voor stuk niet perfect en hun gebreken komen uitgebreid aan bod in hun brief. Dit zorgt voor een gevoel van herkenning, een beetje medeleven en vooral realistische en menselijke personages. Als blijkt dat het zelfs moeilijk is om de brief te linken aan de juiste persoon, vraag je je als lezer af: hoe goed ken jij de mensen om je heen? Ken je je vrienden wel echt?