Het centrale thema van dit boek is: De witte olifant in een grijze kudde.
En op dit geëngageerd thema kun je veel maatschappelijk gebeuren los laten...
Dát raakte me destijds in dit boek!
*
Ward Ruyslinck is bij de beschrijving en bespreking van zijn problemen in zijn boeken geen realist, maar een moralist met het medelijden van de medemens. Hij zet zich af tegen elke samenleving. Niet dat Ruyslinck zich zou afwenden van het maatschappelijke als dusdanig. Integendeel! Zijn moraal is een specifiek sociale moraal: het gaat bij hem altijd om de betrekkingen tussen de mensen. Maar de individuen die erin slagen een authentieke verhouding tot stand te brengen, kunnen dat slechts door zich van de maatschappij af te wenden, door zich enigszins te isoleren, door zich er tegen te verzetten. De maatschappij met haar instellingen zal dan echter op haar beurt deze mensen, als authentistische vormen van de samenleving, vernietigen.
Naast deze morele nood speelt ook de fysieke nood een belangrijke rol (lichamelijke gebreken, misvormingen, talloze ziekten, hospitaalscènes, etc...).
Beide aspecten van het lijden zijn echter toegangspoorten tot zijn metafysische problematiek: het op zoek zijn naar de zin van het bestaan, of zoals Bert Kemp het schrijft:
"...voorbij de moraliteit van het schrijven, door te breken tot de ethos van het schrijven, dat op zijn beurt in de metafysiek van het schrijven zijn diepste wortels heeft."
Deze problematiek is de diepere achtergrond van Ruyslincks schrijven.