Deze Grisham doet denken aan zijn vroegere werken. Juist de spanning mankeert maar voor de rest was het op en top een Grisham.
Hij was ooit zelf jurist in strafrecht en later civiel recht en dat maakt zijn boeken boeiend. Ook zijn strijd tegen onrecht is in dit boek aanwezig. Het zijn vooral de grote koele firma's tegen wie hij van leer trekt, zowel de juridische mastodonten als de industriële en farmaceutische industrie. Firma's die al de grote claims die ze aan hun broek krijgen, gewoon incalculeren in hun jaarbudget en zelfs gigantische massaclaims overleven. Het recht voor de kleine man is hier ver te zoeken.
In Het proces komen zo enkele drama's aan bod. Dit is een grote troef van de auteur, de lezer wordt gecharmeerd door deze strijd tegen onrecht. De betrokkenheid van David Zinc bij zijn onfortuinlijke medemens is zelfs ontroerend. Grisham is duidelijk ook fan van de uitspraak 'wat je zaait, zul je oogsten', daden komen als een boemerang terug in je leven oftewel 'karma'. Impliciet heeft hij dit verwerkt in zijn boek.
Dan was er nog een epiloog, ook een tof gegeven, het maakt het einde completer.
Er zaten in dit boek bijna geen rechtbank verhoren om van te genieten, slechts eentje. Maar zijn beschrijvingen van de wereld van letselschade advocaten waren op zich al boeiend genoeg. En dan zijn humor, niet overdreven maar om duimen en vingers bij af te likken.
Grisham heeft het hem dus weer gedaan. Ook al miste ik de spanning van de actie, toch was het spannend op een andere manier. En ondanks alle ellende straalt dit boek positiviteit uit, en daarmee hoop. Ik heb erg genoten van Het proces.