Ik herlas Trots en vooroordeel voor de Hebban Leesclub. De eerste keer dat ik het boek las, was me vooral de romantiek opgevallen. Het verhaal gaat positief van start, de verschillende zussen hebben ondanks hun lage sociale positie duidelijk een aantal kansen om te trouwen - toen het doel waar de meeste jonge vrouwen naar streefden. Tijdens het verhaal wordt hun droom meermaals gedwarsboomd en lijken hun kansen steeds meer af te nemen. Jane Austen laat de plotlijnen een aantal keer heen en weer gaan tussen geluk en ongeluk, maar stevent heel duidelijk af op een happy end. De romantiek en het streven naar een positief einde waren bij mij het meeste blijven hangen, vooral ook omdat die aspecten in de verfilmingen benadrukt worden.

Bij het herlezen viel me ook de humor op. Jane Austen lijkt de waarden van haar tijd te bevestigen, maar bespot die ook op een vrolijke manier. Door van Lizzie een intelligent, belezen personage te maken kan een kritische blik werpen op de positie van de vrouw. Ook het contrast tussen de progressieve vader en zeer conservatieve moeder plaatst de tijdsgeest in een af en toe hilarisch perspectief.

Door de vele personages is het in het begin wel moeilijk om de verschillende verhaallijnen bij te houden, maar het zorgt zeker ook voor gelaagdheid. De verschillende omgangsvormen komen zo uitgebreid aan bod en je kan je een goede voorstelling maken van het leven van de zussen.

Het herlezen heeft bevestigd waarom dit boek voor zoveel mensen een favoriet is: het blijft een tijdloos, enorm goed geschreven boek dat een ruim lezerspubliek kan boeien.