Rebecca Griffiths hanteert een schrijfstijl om de kriebels van te krijgen. Storend veel wollig taalgebruik en beeldspraak. Voorbeeld: "Met haar blauwe ogen waarin de kleurschakeringen werden weerspiegeld van de ijsvogeltjes die aan haar oren fladderden en haar kastanjebruine haar dat al even prachtig glansde als de koffievos op een foto in haar 'Paardengids voor kinderen'." Het verkeerde pad staat vol met zulke zinnen, die de aandacht van het verhaal afleiden en het kleine beetje vaart erin tot nul reduceren. Jammer.
Eveneens teleurstellend is de nonsens die de auteur zo her en der door het boek strooit, zoals het feit dat de koeien op een koude kerstavond buiten staan met hun pasgeboren kalfjes ...

Het verhaal is in orde. Meerdere lijnen, keurig in elkaar gevlochten, mooie locatie (Wales), naar behoren uitgewerkte karakters. Griffiths heeft het ontegenzeglijk in zich om zich tussen de betere thrillerauteurs te scharen, maar met Het verkeerde pad hoort ze daar nog niet thuis. Hopelijk heeft ze in haar volgende thriller minder woorden nodig om to the point te komen en leert ze het principe 'show don't tell' toepassen, dan stevent ze recht op de vier sterren af. Zou mooi zijn!

[spanning 3, plot 4, schrijfstijl 3, leesplezier 3, originaliteit 3, psychologie 4]