Blijven doen wat je voorheen moest doen en niet doen wat je voorheen niet mocht, is zinloos geworden....

Prachtig om te lezen hoe iedereen steeds weer in staat is om recht te maken (praten) wat krom is om dat wat gezegd/gedaan wordt te rechtvaardigen .. voor zichzelf en voor de anderen. Om even later het tegenovergestelde op dezelfde manier te rechtvaardigen . En dan het droomtoestand'excuus' dat voor iedereen geldt, behalve voor Blasius...

Ook moet ik even aandacht besteden aan de rol van de vrouwen. Zij hebben geen 'tekens', niet genomen en niet 'gekregen'... ze staan bij de ingang van de kapel, als toeschouwers... wat doen ze eigenlijk? Welke rol hebben zij?

Er valt nog veel meer over te vertellen, nog veel meer om (jezelf) vragen over te stellen, nog veel meer om over na te denken, nog veel meer om over te gniffelen. Maar ik besluit met te concluderen dat dit een erg verwonderingswaardig boek is.