Kocho, Noord-Irak, een vijftigtal kilometer van de Syrisch-Iraakse grens. Farida Khalaf leidt er met haar ouders, broers en familie een zorgeloos leven. Tot de nieuwsberichten over de opmars van IS steeds dreigender worden. Aanvankelijk denkt het dorp nog de dans te zullen ontspringen. Dat blijkt ijdele hoop. Op een dag vallen IS-strijders het dorp binnen, vermoorden ze alle mannen en nemen ze alle vrouwen mee. Samen met andere jonge meisjes worden Farida en haar nicht Evin meegenomen om als slavinnen verkocht te worden. Vernederd en verkracht proberen ze zich staande te houden. Als leeuwinnen verzetten ze zich tegen hun vijanden, proberen ze er alles aan te doen om als mensen behandeld te worden en niet als gebruiksobjecten. Nooit geven ze de moed op aan deze hel te kunnen ontsnappen.
Begin 2015 ontmoette de Duitse journaliste Andrea Hoffmann Farida in een Noord-Iraaks vluchtelingenkamp. Samen besloten ze het verhaal van Farida met de wereld te delen. In 2016 verscheen hun boek.
In de eerste hoofdstukken wordt een mooi beeld geschetst van de gebruiken en waarden van de Jezidi’s. Een cultuur die ver van de onze ligt, wordt op die manier toegankelijker. Je voelt als lezer echter in die eerste hoofdstukken al de dreiging die op de loer ligt. Het is heel interessant te lezen hoe ook voor de Iraakse bevolking de opkomst van IS een totale verrassing was. Niemand in de dorpen had gedacht dat het allemaal zo snel en zo heftig zou gaan.
Het is een gruwelijk verhaal, maar de manier waarop het verteld wordt, komt soms een beetje afstandelijk over. In een nawoord leer je dat dit een bewuste keuze van Farida was. Enerzijds maakt dit het boek heel eenvoudig te lezen, maar aan de andere kant heb je het als lezer soms wat moeilijker om je echt in het verhaal in te leven. Maar misschien is het ook wel beter zo. Wat Farida meemaakt, wil je eigenlijk liever niet te levendig mee beleven.
Al bij al is het een aangrijpend boek, dat de problematiek in het Midden-Oosten op een bevattelijke manier schets. Door de droge manier van vertellen, mist het echter soms wat inleving.