Kirstin Harmel neemt je mee naar het Parijs tijdens de tweede oorlog, waar we de Amerikaanse Ruby leren kennen, zij is haar geliefde achterna gereisd en komt in een mooi appartement te wonen met haar man Marcel.
Naast hun woont de familie Dacher, met wiens dochter Charlotte Ruby een warme band heeft.
Er werden allerlei anti Joodse maatregelen door de Duitse bezetters ingevoerd, die vooral op de Joodse familie Dacher invloed hebben.
Niet alleen in Frankrijk speelt deze oorlog zich af, de Engelse die veel piloten hebben ingezet voor de luchtoorlog, of het begeleiden van bommenwerpers, die doelen moeten bombarderen, hebben verliezen, zo komt Thomas in beeld, hij is een piloot die probeert na te zijn neergeschoten met zijn spitfire, weer terug te komen in Engeland, om weer een bijdrage aan de oorlog te geven.

Door de schrijfwijze van Harmel pakt ze je gelijk, en ze laat je niet meer los, ze laat op een manier de 3 hoofdpersonages Thomas, Ruby en Charlotte bij elkaar komen, waardoor je zeker wilt weten hoe dit afloopt. Al deze personages hebben hun bagage, maar daar had misschien iets meer mee gedaan kunnen worden, zodat ze meer emotie hebben, waardoor de gebeurtenissen nog meer zouden binnenkomen.
Er komen zeker gruwelijke gebeurtenissen voor in dit verhaal, zoals de razzia's, Al die mensen bij elkaar zetten in het velodrome d'hiver.
De bombardementen op Londen, het leven in de kampen.
Harmel bespreekt dit niet heel erg uitgebreid, wat ergens wel jammer is, maar wat er in mij gevolg wel voor zorgt dat je het weer gaat opzoeken, hoe dat nou zat.
Vond het ook interessant te lezen over de ontsnappingsroutes die via Frankrijk gingen om RAF-vliegeniers weer terug in Engeland te krijgen, dat laat je toch weer nadenken.

Het is ook een boek die vol staat vol liefde, liefde voor anderen, om mensen te helpen die het veel slechter hebben dan jouw, of om ze te helpen zodat zij weer kunnen helpen om het land te bevrijden, of gewoon liefde voor elkaar.

Eenmaal lezend lieten de verhalen mij niet los, waardoor je toch door blijft gaan tot je weet hoe het gaat met Ruby, Charlotte en Thomas, de gebeurtenissen zouden echt gebeurd kunnen zijn, alleen dan wel los van elkaar, alles in een verhaal maakt het wel wat erg toevallig, maar het is wel gewoon een mooi verhaal, wat gewoon erg fijn leest, maar ook verrast.

Verhalen zoals deze zijn ook gewoon een manier om op een niet te stoffige manier wat te leren over deze verschrikkelijk oorlog, en wat wij mensen elkaar hebben aangedaan, door dit op deze manier te doen, blijven de verhalen levend, waardoor er hopelijk van geleerd wordt, en dat kan prima ook met dit boek