Catrin is bijna op de dag af drie jaar geleden haar twee zoontjes verloren, door haar beste vriendin Rachel. Sinds die tijd is ze zichzelf niet meer, haar man is van haar gescheiden en heeft een nieuw gezin gesticht, en zij voelt de haat jegens Rachel in zich groeien. Catrin zint op wraak. Op de sterfdag van haar zoontjes is het D-day: Rachel moet dood.
Ondertussen is er op het eiland al voor de derde keer een jongetje verdwenen. De eerste twee zijn nooit teruggevonden. Nu is er een grootse zoekactie opgezet om de derde te vinden. Algauw valt de verdenking op de instabiele Catrin, die tot overmaat van ramp weet te bewijzen dat doden haar geen moeite kost tijdens een reddingsactie van gestrande walvissen.
Heeft ze met de verdwenen kinderen te maken? En gaat ze haar wraakplan tot uitvoering brengen?

Al vanaf de eerste bladzijde van deze thriller bekruipt je een onheilspellend gevoel. Het is duidelijk dat Catrin vol haat zit en plannen heeft om over een paar dagen Rachel te vermoorden om wat ze haar heeft afgenomen. Maar de zoektocht naar de verdwenen jongen en de reddingsactie van de walvissen komen ertussendoor. Duidelijk is dat Catrin niet zichzelf is, maar of ze ook echt wreed is? Buurman Callum gelooft nog altijd in haar.
Je leest het verhaal eerst vanuit het perspectief van Catrin, dan vanuit Callum, zodat je dezelfde gebeurtenissen vanuit een ander oogpunt ziet, en tot slot ook nog vanuit het perspectief van Rachel. Door de verschillende verhalen, over dezelfde paar dagen, weet je op een gegeven moment niet meer wie je nou moet verdenken. Tot aan het zenuwslopende einde.
En ondertussen leer je de Falklandeilanden en hun geschiedenis kennen, wat het een zeer compleet geheel maakt, wat echt tot leven komt.

Kleine zwarte leugens is een zeer beklemmende thriller, waarin je meegesleurd wordt in een emotionele achtbaan van jewelste. Ik heb me een partijtje zitten janken bij het einde! Een hartverscheurend verhaal over een groot verlies en de invloed daarvan op iedereen die ermee te maken heeft. En wat een einde…