De cover spreekt me niet zo aan en ben dan ook heel benieuwd hoe het boek er uitziet als het straks in de winkels ligt. Twee los latendende handen, van een jongere- en een oudere man, had beter bij het boek gepast. De titel is daarentegen heel erg goed gekozen. Die verwoord precies waar het boek over gaat. Dat is de rode lijn door het hele boek. In die zin past de rode kleur van de vredesduif er wel goed bij en nu ik het zo opschrijf, valt het kwartje en begrijp ik de keus voor de vredesduif.
In het begin moet je moeite doen om er in te komen, maar als je eenmaal in het verhaal zit, dan ga je van de personages houden, gaan ze in hart zitten, hoe onuitstaanbaar ze ook over kunnen komen.
Of je ze begrijpt, dat is een ander verhaal, maar je wilt alleen nog maar verder lezen en hoopt dat ze nog een paar mooie, bijzondere dagen gaan meemaken waar ze de rest van hun leven geregeld aan kunnen denken. Dat ze alles uitpraten wat hen dwars zit, dat ze vrede kunnen hebben met het gebeuren. Je hoopt stiekem dat het verhaal anders eindigt, dat er ineens een medicijn is die de vader kan genezen.
Het plot is deels verrassend, je verwacht deels dat die anders zal zijn.
Als je het boek uit hebt, voel je je een beetje ontdaan, alsof je het niet kan geloven wat je hebt gelezen.
Het verhaal is op een vlotte, beeldende en vertellende manier geschreven. Het is alleen jammer dat het hier en daar wat langdradig is.
Desondanks is het een heel actueel verhaal waar velen mee worstelen en waar veel vaders en zoons zich in zullen herkennen. Misschien niet wat de ziekte aangaat, maar waarschijnlijk wel de band tussen vaders en zoon(s) en de band tussen broers onderling. Het verhaal laat je nadenken over diverse dingen waar je niet dagelijks over nadenkt. Het staat vol met wijze opmerkingen.