Van zijn generatiegenoten wordt Daniel Silva weleens de beste schrijver van internationale intriges genoemd, maar ook een van de grootste Amerikaanse auteurs van spionagethrillers. Met zijn debuut De onwaarschijnlijke spion brak hij meteen door en belandde al direct op de New York Times bestsellerlijst. Van jongs af aan wist hij al dat hij wilde gaan schrijven, maar pas na een carrière in de journalistiek maakte hij hier in 1997 definitief zijn beroep van. Zijn vierde boek, De perfecte moordenaar, was het eerste met Gabriel Allon als seriepersonage. Het zwarte gif is de zestiende en verscheen in november 2017.

Het centrum van Parijs wordt opgeschrikt door een zware bomexplosie waarbij een groot aantal mensen omkomt. Enkele dagen later vindt opnieuw een aanslag plaats. Nu in Amsterdam. Ook hier vallen slachtoffers. Inlichtingendiensten maken jacht op de dader en worden geholpen door Gabriel Allon, Israëlisch spion en terroristenjager. Gabriel trekt zijn eigen plan en ontdekt dat de aanslagen gepleegd zijn door Saladin, een onbekende terrorist. Om hem te ontmaskeren laat Allon de jonge Israëlische arts Natalie infiltreren in het zijn netwerk. Gabriel wil twee dingen: het hoofd van Saladin en dat Natalie het overleeft.

In zijn voorwoord meldt Silva dat de aanslagen in Het zwarte gif volledig verzonnen en dus fictie zijn. Hij laat echter niet na ook te vermelden dat er gelijkenissen zijn tussen deze en werkelijke aanslagen die op het moment van schrijven nog niet hadden plaatsgevonden. De ‘voorspellende gaven’ van de auteur zijn in feite niet zo bijzonder, want wie de nieuwsberichten rond het terrorisme volgt, kan niet anders dan concluderen dat het een keer zou moeten gebeuren. De door Silva beschreven scenario’s hebben zich voorgedaan en kunnen zich ieder moment opnieuw voordoen. Helaas is het verhaal daarom akelig actueel.

Ondanks het spectaculaire begin moet het verhaal wel op gang komen. Het begin is vooral een introductie en kennismaking met de diverse personages en duurt, zonder dat het ergens langdradig of vervelend wordt, een aantal hoofdstukken. Ook met Allon wordt kennisgemaakt, maar nergens, op een van de laatste hoofdstukken na, valt uit op te maken dat dit al de zestiende thriller met hem is. Het zwarte gif is daarom ook uitstekend los van de eerdere boeken uit de serie te lezen. Na dit ‘warmdraaien’ komt het verhaal goed op gang en wordt het een beduidend boeiender en zeker intrigerender. De apotheose vindt plaats in het derde deel, het boek heeft er vier, en dat is tevens het deel met de meeste actie en spanning.

Daniel Silva hanteert een prettige en beeldende, soms erg filmische, schrijfstijl. De dialogen zijn realistisch, de personages interessant en meer dan voldoende uitgewerkt. Hierdoor, maar bovenal ook door het actuele thema (terrorisme, IS, ect.) heeft het boek de diepgang die het verdient. Aan alles is te merken dat Silva’s research waarschijnlijk langdurig, maar zeker uitvoerig is geweest. De auteur moet er overigens wel voor waken een aantal uitdrukkingen niet te vaak te gebruiken. Bij veelvuldig gebruik kan dit op den duur storend werken. Toch kent het boek ook wel enkele mooie zinnen die het leesplezier nog meer veraangenamen.

Hoewel het overduidelijk is waar de Nederlandse titel op gebaseerd is, is het merkwaardig dat de oorspronkelijke niet letterlijk vertaald is. De zwarte weduwe dekt de lading namelijk uitstekend. Natuurlijk is dit maar een kleinigheid en doet niets af aan de kwaliteit van het boek. Het zwarte gif is namelijk een prima spionagethriller met een enigszins politiek tintje. En het open einde doet vermoeden dat de rol van Gabriel Allon nog niet uitgespeeld is.