Het eerste deel van het boek.
Rêve rouwt om haar broer, althans, ze probeert het te verwerken, maar dat gaat helemaal niet, ze blijft hangen in de oorzaak. Hoe komt het dat haar broer van een brug is gesprongen, waarom was hij daar, wat heb ik nagelaten.
Een groot schuldgevoel heeft bezit van Rêve genomen.
Het tweede deel.
Rêve gaat in het leger en wordt uitgezonden naar Afghanistan. Dat is voor haar de oplossing voor de problemen, waar ze niet mee kan dealen. Denkt ze.
Haar maatje Frank komt om, waar heeft ze gefaald? Waarom was ze niet bij hem? Alweer dat schuldgevoel. Levensgroot.
Het derde deel.
Weer thuis, ze had haar pols gebroken en ze denkt, dat na haar herstel ze gewoon weer kan terugkeren in het leger.
Maar ze heeft een angststoornis, ze voelt zich overdag niet veilig, ze bekijkt alles als een militair op missie.
Ondanks psychische hulp, weet ze het niet op een rijtje te krijgen en draait door, met desastreuze gevolgen.

Voor mij blijft het verhaal veel te veel hangen in de problemen van Rêve.
Ze wil eraf, maar doet totaal de verkeerde dingen.
Geen ruggegraat genoeg, alleen kan ze wel als ze echt wil, want in de opleiding van het leger, gaat ze tot het uiterste en bekwaamt ze zich in alles. Waarom kan ze die problemen wel aan en de andere niet?