Paco Roca heeft een tijdje mee gelopen in een verzorgingstehuis en aan de hand van zijn bevindingen schreef hij een verhaal. Dit verhaal verwerkte hij tot een humoristische strip met een serieus thema.

Een gepensioneerde bankier, genaamd Ernest, wordt door zijn zoon en schoondochter naar een verzorgingstehuis gebracht. Daar ontmoet hij Emiel, zijn kamergenoot, die geld aftroggelt van of dingen regelt voor bewoners. Het verzorgingstehuis heeft twee verdiepingen, eentje voor ‘gewone’ ouderen en eentje voor hulpbehoevenden. Ieder oudere heeft wel iets van een afwijking, zoals een vrouw die altijd een telefoon zoekt om haar kinderen te bellen. Tijdens een gymnastiek oefening vergeet Ernest wat het voorwerp in zijn handen is, namelijk een bal. Later krijgt hij te horen dat hij Alzheimer heeft en vreest op de tweede verdieping te eindigen. Ondanks de hulp van Emiel, vergeet Ernest steeds meer.

Ondanks de serieuze thema van Alzheimer, brengt Roca het leven in de verzorgingstehuis op een luchtige en humoristische wijze. Soms voel je een beetje treurig en later lach je om de gekkigheid en avonturen van de oudjes. Roca weet dit heel goed te brengen, ook mede door de open tekenstijl die hij hanteert. Hij heeft het verhaal gebaseerd op de werkelijkheid zoals hij deze zag in een verzorgingstehuis, de meeste personages levenden toe ook echt en hadden ook die karakters. Een leuke en aangrijpende graphic novel voor op een avond, maar niet eentje die je vaker zal lezen.