Salam Europa! wordt verteld door Sjeed Djamal, een docent oriëtalistiek die al een kwarteeuw in Nederland woont. Hij raakte geïnteresseerd in de Europese reis van de Sjah aan het eind van de 19e eeuw en wil deze reis door het hedendaagse Europa gaan volgen om er een boek over te schrijven. Na enige tijd komt een blonde studente, Iris genaamd, hem helpen. Hij besluit om het boek op te bouwen uit vertellingen, hier hekajats genoemd. Het woord Hekajat betekent in het Perzisch zoiets als 'mondeling overgedragen leerzaam verhaal'. De hekajats gaan over de belevenissen van de Sjah tijdens zijn reis door Europa. Daarnaast bevat dit boek een aantal hoofdstukken waarin de schrijver over het hedendaagse Europa en zichzelf vertelt.

Het is een interessant boek, vooral omdat het niet oordeelt. De sjah is een nieuwsgierige man die steeds weer vol verwondering, enthousiast kennisneemt van alle nieuwe dingen die hij ziet. Daarnaast is hij echter een potentaat die er niet voor terugdeinst om een ondergeschikte opdracht te geven om ongehoorzame leden van zijn hofhouding te liquideren. In het verhaal van de schrijver laat hij Sjeed en zijn assistente een vrouw in de Brusselse wijk Molenbeek bezoeken. Het vermoeden bestaat dat de vrouw een voortvluchtige terreurverdachte beschermt. Er wordt geen oordeel uitgesproken. In Nederland bezoeken Iris en Sjeed een demonstratie tegen de komst van asielzoekers waarin Sjeed gaat meeroepen met de demonstranten en er zo in opgaat dat hij zelfs aan het relschoppen deelneemt. Weer volgt er geen oordeel.

De vraag is tijdens het hele boek echter: wat is waargebeurd en wat is fantasie. Verschillende keren in het boek komt naar voren dat de schrijver het moeilijk vindt om waarheid van fantasie te scheiden en dat misschien zelfs zijn assistente Iris niet eens echt bestaat. De sjah heeft eind 19e eeuw een aantal keren in Europa gereisd en heeft tijdens zijn reis in 1873 een dagboek bijgehouden, maar het is de vraag in hoeverre de reis die Sjeed hem laat maken en de belevenissen tijdens die reis echt gebeurd zijn of aan de fantasie van de schrijver zijn ontsproten.

Daarnaast kun je je afvragen of Sjeed Molenbeek wel bezocht heeft, en heeft hij wel aan de demonstraties meegenomen of is het Sjeed’s manier om te zeggen dat hij het zich goed kan voorstellen dat iemand door zoiets wordt meegesleept? In hoeverre is Kader Sjeed? Is het beantwoorden van die vragen belangrijk? Ik denk het niet. Kader Abdollah heeft een boek als een verzameling vertellingen geschreven waar in iedere vertelling wel iets te beleven of te leren valt. Een boek als het leven zelf zou je dus kunnen zeggen.