Sophie is een columniste die haar relatie met Otto na tien jaar plotsklaps verbroken ziet worden. Otto de man die haar overrompelde met filosofische beschouwingen. Otto die maar niet af kon studeren. Otto die haar in zijn greep hield. Ze was gek op hem maar zag het beklemmende niet.

In prachtige taal schetst Anne Vellinga de moeizame verhouding tussen de twee. De aantrekking en de afstoting. Hoe ze elkaar tegen kwamen en hoe hun relatie zich ontwikkelde. Tot aan het onvermijdelijke einde. Een einde dat Sophie zelf nog onder ogen moet gaan zien.
Moeiteloos schakelt de schrijfster van het heden naar het verleden en terug. Als Sophie na de breuk met Otto haar leven opnieuw vorm probeert te geven, ben je als lezer constant in haar nabijheid. Je trekt met haar op. Je bent erbij. Fascinerend hoe Anne Vellinga dat gevoel weet op te roepen.
Geleidelijk kom je erachter hoe Sophie de vrouw geworden is die ze nu is. Op de scheidslijn van haar leven. Otto loslaten en een nieuwe toekomst opbouwen.
De intensiteit neemt toe als Sophie naar het Fichtelgebergte vertrekt. Ze heeft haar oog in Nederland op een boerderijtje laten vallen en de eigenaar daarvan zit in Duitsland.
Ze wil hem overhalen om het vervallen oude pand aan haar te verkopen. Als ze uiteindelijk de man, Willem genaamd, ontmoet, wordt het verhaal rauw en pijnlijk maar ook ontroerend en ontzettend mooi.

Anne Vellinga heeft met Sophie Genius Loci een indringend boek geschreven. Over liefde, over verdriet, over loslaten en opnieuw beginnen. Het is een authentiek, prachtig en totaal overtuigend debuut.