In de winter trekt de depressieve Elisabeth in een appartementencomplex in Stockholm. Maanden heeft ze geen contact met niemand totdat er een postpakketje verkeerd bezorgd wordt. Door de vasthoudendheid van haar buurman Elias komt ze in contact met hem en via Elias komt ze in contact met Otto, een gepensioneerde weduwnaar die in een appartement boven hen woont. Elias is een homosexuele illustrator met dyslexie en Otto, die jarenlang in een boekenantiquariaat heeft gewerkt, kijkt met gemengde gevoelens op zijn leven terug. Alle drie zijn ze eenzaam en door het lezen/bespreken van boeken ontstaat een warme vriendschap tussen hen drieën. Op een mooie, sobere wijze wordt een jaar uit het leven van deze 3 mensen beschreven.
Het boek is aan de hand van de jaargetijden geschreven met de zang van de merel in de hoofdrol. In de winter hoort je de merel niet. In het voorjaar wordt verwachtingsvol gewacht op het gezang van de merel en als je die dan hoort, dan is het alsof een belofte is ingelost. In de zomer zingt de merel voluit en illustreert het gezang het uitbundige gevoel van de zomer. In de herfst sterft het gezang van de merel uit en rest alleen de herinnering.
Mooiste citaat is afkomstig uit Strindbergs Inferno, waar Elisabeth naar verwijst (pagina 162): "Er gebeuren in het leven dingen die zo vreselijk zijn dat de ziel weigert op dat moment de herinnering te bewaren, maar de herinnering verdwijnt niet en komt al gauw met onweerstaanbare kracht weer naar boven".
Prachtig geschreven boek over herinneringen, gelukkig zijn in het heden en verwachtingen voor de toekomst.
Ben je benieuwd waarom de titel van mijn recensie "Kom...."" is, dan zou ik je aanbevelen het boek te lezen.