Cirkel van Oneindigheid is het tweede deel in de Angel – Star serie. Ruimschoots een jaar na Ster van Acht konden we eindelijk lezen hoe het het verder ging. Heeft het verhaal mijn twijfels van het vorige deel weggenomen?

Tussen de twee verhalen van Jennifer Murgia zat ruimschoots een jaar tussen waardoor ik toch gevreesd had dat ik niet zo goed meer wist wat er voorheen gebeurd was. Gelukkig was het tweede deel een gevoel van thuis komen. Vrij meteen werd ik herinnerd aan de gebeurtenissen die diepe littekens heeft achtergelaten bij de hoofdpersonage Teaghan. Iemand waar ik niet meteen een sterke band mee kreeg. En dat is nog steeds niet, jammer genoeg.
In Ster van Acht had de schrijfster enkele keren de potentie aan de kant gegooid, waardoor de originaliteit ver zoek was. Hiermee heeft Murgia alles goed gemaakt. Het gekende gevoel van voorspelbaarheid had ik deze keer niet ervaren. Een stijgende evolutie heb ik te zien gekregen, als ik het zo mag noemen. In het midden had ik gevreesd voor een dalend effect omdat Murgia heel wat nadruk legde op het gevoel en emoties van de personages. Maar in een stijgende lijn ging dit weer bitter snel omhoog. Er was gezonde spanning aanwezig bij de inzet naar het sloteinde.
De schrijfstijl was de grootste eigenschap van het thuis komen gevoel. Lekker vlot om te lezen en aangenaam om tijdens de koude herfstdagen te lezen.

Conclusie: Haar weggehouden potenties in deel 1 heeft Murgia weer netjes opgeraapt. Geen gevoel van voorspelbaarheid een spanning was zeker aanwezig. Van die hoofdstukken heb ik letterlijk van genoten! Een revolutie van zowel het verhaal als de personages was opvallend goed, al kan ik maar geen band krijgen met de hoofdpersonage. Een gevoel van thuiskomen had ik vrij snel.