Verdronken verleden is de titel van het meest recent vertaalde boek van Peter Robinson. Het Thornfield  reservoir komt droog te staan en een jongen ontdekt een skelet. Alan Banks wordt opgetrommeld om na te gaan wie de overledene was en of hier sprake was van moord. Hij werkt samen met Annie Cabbot. Ze moeten een ingewikkelde puzzel gaan leggen en langzaam maar zeker komen de stukjes op de juiste plaats.

Er lopen twee lijnen door het verhaal. Allereerst wordt het verhaal verteld vanuit Alan Banks, hij vertegenwoordigt de huidige tijd. Daarnaast duiken we in de geschiedenis van Engeland tijdens de tweede wereldoorlog. Overstappen van de ene naar de andere verhaallijn lukt moeiteloos. Peter Robinson heeft ze kundig aan elkaar gesmeed. Het kan niet anders dan dat Robinson behoorlijk wat research gepleegd heeft om de feiten uit het verleden kloppend te maken. Dat levert soms mooie doorkijkjes op naar een andere tijd. Vooral details uit het dagelijkse leven zijn interessant. In het heden komen we Banks tegen die worstelt met zijn scheiding. Ook in zijn beroep is hij niet succesvol, van zijn meerdere krijgt hij tegenwerking. Robinson maakt Banks tot een eigen en geloofwaardig karakter met zijn beslommeringen en twijfels.

Het boek leest plezierig en is toegankelijk. Toch was ik niet gefascineerd door het verhaal, zoals bij top-thrillers het geval kan zijn. Sommige passages waren, naar mijn smaak, te uitvoerig beschreven. De plot kwam als verrassing, maar ik vond hem ook wel enigszins gekunsteld. Peter Robinson is een muziekkenner en dit is ook in Verdronken verleden goed te merken. In Onvoltooide zomer heb ik hiervan genoten. In dit boek is het nog steeds een welkome toevoeging, maar ik vond het minder goed uit de verf komen waardoor het soms aandoet als een kunstje. Een voorbeeld: als Annie aan Banks een groot geheim onthult klinkt op de achtergrond Liebestraum van Liszt. In de serie is dit boek geschreven vóór Onvoltooide zomer. Het blijft jammer dat er niet gekozen is voor de oorspronkelijke volgorde van publicatie.

Alles tegen elkaar afwegend kom ik tot drie sterren. En dat betekent nog altijd: een goed boek.