Ooit moet er een vis uit het water zijn gekropen om te evolueren tot het landleven zoals we dat nu kennen, inclusief de mens. Toen in 1938 in Zuid-Afrika een eigenaardige vis werd opgehaald, dachten wetenschappers dat deze de missing link was tussen de vis en de mens. Tot dan toe waren er alleen fossielen gekend van de coelacanth. De Franse Christine Adamo, zelf een biologe, schreef een roman over de ontdekking van de vis en de daaropvolgende onderzoeken. In één moeite voegt ze er nog een moordverhaal aan toe ook.

Marie Faver wist niet eens dat ze een vader had, tot ze verneemt dat die gestorven is. Omgebracht, maar dat weet zij nog niet. Haar vader, André Darsan, was een van de wetenschappers die betrokken was bij de onderzoeken naar de mysterieuze vis. Marie, hoogzwanger, geraakt zelf geïntrigeerd door het verhaal van de coelacanth. Gaandeweg wordt haar bovendien duidelijk dat veel van de onderzoekers in verdachte omstandigheden zijn omgekomen. En aan dat lijstje komt nog altijd geen einde.

Echt spannend wil het maar niet worden in dit boek. Tegen dat het Marie duidelijk wordt dat de sterfgevallen geen toeval zijn, en dat ze ook zelf in gevaar is, zijn we bij de laatste bladzijden aanbeland. Toch boeit het hele verhaal dat eraan voorafgaat. De coelacanth maakt vele emoties vrij onder degenen die ermee bezig zijn. Afgunst en passie, om er maar twee te noemen. Zelfs de politiek gaat er zich mee moeien. Zo ziet Adamo de kans ook een stukje geschiendis in haar boek te verweven  vooral over de apartheid in Zuid-Afrika. Kortom, Requiem voor een vis is een boeiend boek, niet zozeer als thriller, maar wel als een mengeling van wetenschap, politiek en de menselijke reacties daarop.