Boeken, lezen, schrijven, potloden en papier hebben een magische uitwerking op mensen, Masha Hamilton laat dat in dit verhaal nogmaals zien.

De Amerikaanse bibliothecaresse Fi Sweeney gaat naar de binnenlanden van Kenia om te helpen met het opzetten van een boekenkaravaan. Zij gaat samen met een Keniaanse bibliothecaris en een kameel beladen met boeken op bezoek bij in de binnenlanden levende semi-nomadische stammen. Een van die stammen is Mididima. of zij die in stof geworteld zijn. De komst van de boeken brengt gebeurtenissen, gedachten en veranderingen op gang en verdeeld het dorp in twee kampen. Zij die voor de boeken en vooruitgang zijn en zij die tegen de boeken en voor het behoud van traditie. Als dan op een dag niet alle boeken ingeleverd worden (wat de voorwaarde is om bezocht te worden door de boekenkaravaan) staat de eer van het dorp en het welslagen van het project op het spel.

Het verhaal wordt verteld in zes delen + een proloog. De proloog speelt in 1989 en de rest van het verhaal in 2003. Iedere deel wordt voorafgegaan door een bladzijde met een citaat. Door middel van een steeds wisselend perspectief per hoofdstuk vertelt Masha Hammilton het verhaal van de komst van de boeken en wat dat voor de gemeenschap en haar individuele leden betekend. De mensen wiens gedachten, gevoelens en gedragingen gevolgd worden zijn in volgorde van verschijnen: Littekenjongen een jongen die op jonge leeftijd gehandicapt en verminkt raakte en daardoor buiten de stam valt, De Amerikaanse bibliothecaresse Fi Sweeney, Kanika een tienermeisje uit Mididima met een liefde voor boeken. Neema de grootmoeder van Kanika, Matina de leraar van Madidima en de enige die gestudeerd heeft in Nairobi. Jwahir de vrouw van de leraar, Meneer Abasi de Keniaanse bibliothecaris en de trommelmaker Abayomi de vader van de Littekenjongen.

Het steeds wisselende perspectief past erg goed bij dit verhaal je leert vanuit verschillende hoeken naar het idee van de boekenkaravaan kijken is het werkelijk een vooruitgang voor de stam bijvoorbeeld moeten zij wel gered worden van hun in westerse ogen achterstand en prehistorische manier van leven? Is het vast houden aan traditie echt zo slecht? Of is het tegenhouden van voortuitgang juist de manier om de ondergang van de stam te bespoedigen? Vooruitgang houd je immers niet tegen en wie van de verboden vrucht heeft geproefd zal meer willen.

Wat dit verhaal duidelijk maakt is dat een in onze ogen kleine verandering zoals de komst van boeken een reeks gebeurtenissen in gang kan zetten waarvan je de uitkomst niet kent. Het is alsof je een steen in de vijver gooit, maar je hebt helaas geen controle over de grote van de rimpels die de steen in het water veroorzaakt.