Titel : Levend doelwit
Auteur : Brandilyn Collins
Uitgeverij : Uitgeverij Voorhoeve

Soms is het sakkeren op al die boekenpagina’s op social media, maar ondanks het feit dat die to-read-list elke dag weer de hoogte inschiet (en de bankkaart daar niet zo blij met is) ben ik al die medelezers en beheerders met hun tips toch best wel dankbaar. In een ver verleden had ik ooit ‘Levend doelwit’ genoteerd, een boek uit 2014. Best een simpel verhaal en toch … een sterke aanrader !
Hannah en haar demente moeder keren terug van een ontspannend weekendje. Door een spontane ingeving rijden ze via een afgelegen weg terug naar huis. Onderweg treffen ze een gewonde man aan die zopas een auto-ongeluk heeft gehad. De man is er erg aan toe, maar kan toch nog de kracht vinden om enkele woorden te prevelen : Zoek. Alsjeblief. Red. Raleigh. Politie komt ter plaatse en de gewonden onbekende wordt naar het ziekenhuis overgebracht. Vanaf dat moment verandert het leven van Hannah, haar moeder en haar dochter ogenblikkelijk.

‘Ik haal de trekker over. Een, twee, drie keer. De schoten galmen in mijn oren. Een gesmoorde kreet.’

‘Levend doelwit’ doet soms aan als een Amerikaanse actiefilm wat op zich niet erg storend is. De nadruk ligt eerder op de spanning rond de gevaarlijke situatie waarin Hannah Shire in verzeild is geraakt dan op het hele waarom. De angst die de drie vrouwen met zich meedragen is enorm voelbaar. Hun relationele band wordt zeer mooi neergepend waardoor de emotie nog sterker in de verf wordt gezet. Deze zaken dragen zeer sterk bij om tonnen vaart te steken in het boek. Echte ontwikkeling bij hun personages is er niet, daar is de tijdspanne te kort voor (het verhaal van de vrouwen speelt zich af op slechts 2 dagen), maar je merkt als lezer wel hoe sterk iemand kan zijn als het oerinstinct op de proppen komt.

De hoofdstukken worden verteld vanuit het standpunt van Hannah, in de ik-persoon. Af en toe komt er een cursief getypte hoofdstuk tussen waarin ondervragingen van de bijzondere parlementaire enquêtecommissie centraal staan. Deze komen in het begin soms over als storend en verwarrend, maar na enige tijd heeft de inhoud duidelijk een meerwaarde.


‘Als ze mijn nummer hebben, kunnen ze me vinden. Wat als ze dit belletje al getraceerd hebben ? Of dat ze een nummermelder hebben? Ik ram op de uitknop. Leg dan de hoorn neer. Ik staar naar het toestel, naar de computer. Wat heb ik gedaan ?’


Collins hanteert een duidelijke taal. Korte zinnen verhogen nogmaals de energie die door het boek stroomt. De auteur heeft tevens de problematiek van de dementerende moeder mooi verwerkt in deze thriller. Af en toe sijpelen er bijbelcitaten tussendoor, maar op zich zijn deze niet storend en past het contextueel gezien wel. Enkel bij het einde ergerde ik me dan wel weer een beetje aan het Jezus-en laten-we-bidden-gehalte.

Dat het een verhaal is dat je moeilijk zomaar kan wegleggen is een feit. Een verdiende 4.5 sterren !