Het Amerika van de ziel door Karl Ove Knausgård

Nee, geen nieuwe roman van Knausgård, ook geen nieuw werk. Wel een verzameling essays; de belangrijkste teksten die hij afgelopen twintig jaar schreef en waarvan sommigen al ergens gepubliceerd werden en anderen nu voor het eerst in druk verschijnen.

Deze bundel dateert al van 2013 maar is nu pas in het Nederlands verschenen. Misschien omdat er momenteel even geen ander werk van Karl Ove verschijnt? Wat een beetje klinkt als een bron van inkomsten in plaats van een werk dat het lezen waard is; toch is het echt de moeite.

Ik weet niet goed hoe ik Knausgård moet omschrijven. Hij is voor mij een zak gemengde paaseitjes van mijn favoriete chocolademerk, of één van mijn leukere familieleden. Je weet wat je er aan hebt maar elke keer is toch anders, zoiets. Qua grote lijnen is Karl Ove iemand die een geweldig talent voor observeren heeft, hij heeft de gave (of hij kan gewoon niet anders) om van het grote het kleine te maken en het kleine immens uitgebreid te analyseren en beschrijven.
Je kiest een essay, en je denkt pistache aan te gaan treffen, niet je favoriete eitjes-smaak, maar het blijkt speculaas te zijn (wél je favoriet). Zoiets. Onderwerpen waar je niets met hebt blijken plots helemaal je ding te zijn en omgekeerd.
Knausgård schrijft over literatuur, cultuur, kapitalisme, filosofie, natuur, vrouwvriendelijkheid,… maar ook over je behoefte doen, walging, Breivik,…

Soms was ik het helemaal met hem eens, soms leerde ik dingen bij, dan weer onderlijnde ik een halve pagina. Af en toe was ik het ook niet eens, vond ik het te langdradig of boeide een bepaald idee of onderwerp me niet echt.
Toch ben ik geweldig blij dat ik Het Amerika van de ziel gelezen heb. Net als bij familie wil je toch alles weten wat er in hun leven (in dit geval op papier) gebeurt. En na de Mijn Strijd-reeks én de Seizoenen voelt Karl Ove al een beetje als familie aan.