Vlaamse familiedramas, daar hou ik van. En dat is sinds ik het oeuvre van Erik Vlaminck, mijn favoriete Belgische schrijver, las. Op boekmeter kwam ik bij “nieuwe boeken” de synopsis van “Meester Mitraillette” tegen, het tweede boek van Jan Vantoortelboom.
Dat zou best eens een topper in mijn geliefde genre kunnen zijn, dacht ik. Zijn nieuwste boek bleek bij de biep nog niet beschikbaar, zijn debuut dan weer wel. De Verzonken Jongen uit 2011.

Een geweldig boek, de Vlaamse uitdrukkingen zijn weer alom tegenwoordig en het is weeral een familiegeschiedenis om uw vingers bij af te likken. Stoffel is een jaar of vijftien en de hoofdpersoon. Hij is een tikkeltje bang voor zijn norse opa, maar vooral geobsedeerd door de ouwe man. Hij leeft zijn leventje, vreet wat kattekwaad uit met zijn grote broer, is misdienaar, verliest zijn moeder en voelt dat er iets aan de hand is met Opa. Een “coming of age” verhaal met naar blijkt enige autobiografische elementen.

Het perspectief wisselt per hoofdstuk, dan weer naar de vorige eeuw waarin Opa Victor jong was, een speciale band met zijn wonderschone oudere zus Lora heeft en in de eerste wereldoorlog vecht, dan weer in de jaren ’80 van de vorige eeuw waarin Stoffel opgroeit en op zondag met zijn ouders bij Opa op bezoek gaat.

Langzaam maar zeker ontrafelt Stoffel het familiegeheim, het waarom van de rare blikken die hij in het dorp toegeworpen krijgt, de over moeder en opa roddelende dorpsgenoten, de rancuneuze kromme bejaarde, het verzwegen verleden.

Een boek wat leest als een trein, ik ben er maandagnacht in begonnen en had het dinsdagavond uit (tussendoor namelijk nog geslapen en wat andere bezigheden gehad, anders had ik het in één ruk uitgelezen). Het heeft alles waar ik van hou, een goed en mooi geschreven verhaal, tempo, mysterie, dramatiek, een zonderlinge ouwe man en diens geschiedenis, de gevolgen van een wereldoorlog en de mooie Vlaamse uitdrukkingen.
Een prachtige Vlaamse plattelandsroman, een schrijver om meer van te gaan lezen.