Rechercheur Lucien de Lange gaat in Obsessies op het internationale pad, namelijk naar Polen en Duitsland. Criminaliteit houdt nu eenmaal niet op bij de landsgrenzen. Het begint met een uitgebrande woning in Appingedam en de vondst van het verkoolde lichaam van een vrouw. Een buitenlander zou de brand aangestoken hebben, aldus verklaringen en beelden. Roger, echtgenoot van de dode vrouw, is van de aardbodem verdwenen, ook verdacht. De Langes voelsprieten vertellen hem dat deze Roger bij de zaak betrokken is, de kunst is om daar bewijs van te vinden. (Over tunnelvisie gesproken ...)
Privé heeft De Lange ook de nodige beslommeringen: de uitgeprocedeerde asielzoekster Gloria logeert bij het echtpaar De Lange en is hoogzwanger. Echtgenote Ewa heeft het er druk mee en Lucien ervaart de situatie als ongemakkelijk.

Kajé Dijkema heeft ten opzichte van deel 1 in de reeks vooruitgang geboekt op belangrijke punten. De personages komen beter tot hun recht, zijn veel minder afstandelijk en tonen een gevoelsleven. Het verhaal is spannender, maar niet heel origineel en zit netjes in elkaar. Er zijn meerdere verhaallijnen, vol met duistere mannen, Harleys en drugs. Er staan in Obsessies aanzienlijk minder taal- en spelfouten, maar ze zijn er nog wel.
Qua schrijfstijl is er niets veranderd, Dijkema kauwt wederom alles voor, terwijl het voor lezers prettig is ook zelf de verbeelding te kunnen laten spreken. Het aantal 'opleukertjes' heeft ten opzichte van deel 1 een drastische daling ondergaan. Nu nog schrappen in de overige onnodige tekst, want Dijkema wil vertellen, vertellen, vertellen en raakt vermoedelijk nooit uitverteld over zijn c.q. Lucien de Langes werk. Hier is een schone taak weggelegd voor een strenge redacteur die nu en dan op de rem trapt.

Opmerkelijk is, dat in De Langes team de mannen veelal met achternaam genoemd worden (Kiers, Feenstra, Kleinsma) en de vrouwen bij de voornaam (Jelly, Thea). Een uit de dagelijkse praktijk overgenomen gewoonte of toeval? Minstens zo opmerkelijk zijn woorden als de Molukker, de Noord-Afrikaner, de Duitser, de Pool en zelfs de neger. Waarom afkomst en/of huidskleur zo benadrukken?

[plot 3, spanning 3, leesplezier 4, schrijfstijl 3, originaliteit 2, psychologie 3]

In het nawoord van Obsessies refereert Kajé Dijkema o.a. aan mijn recensie van Lucien de Lange #1, Dwaallichten en vallende sterren. (Klik hier voor de recensie.)