Ietwat buiten het dorp gelegen woont Anna met haar gezin in hun cottage. Ze is kunstenares en er is steeds meer vraag naar haar werk. Binnenkort heeft ze zelfs haar eerste solo-expositie en ze is best gespannen. Thuis is het een en ander aan de hand. Tussen haar en haar man Robert wil het niet echt boteren en dan zijn er nog de zorgen rondom de kinderen. Vooral de oudste, Paul, zorgt voor de nodige spanning. Hij zit volop in de pubertijd en Anna krijgt maar geen vat op hem. Robert is van mening dat Anna hun zoon wat vrijheid moet geven en nu toch echt moet loslaten. Maar dan komt Paul steeds vaker te laat of zelfs niet naar huis. Normaal gesproken zou ze zich niet meteen heel druk maken maar nu is er ook nog eens een crimineel ontsnapt uit de gevangenis vlakbij. Er zitten daar geen ‘grote jongens’ maar toch…. Anna maakt zich enorm veel zorgen wat alleen maar voor afstand zorgt naar Robert toe.

Een jonge bevlogen docente zit nog vol idealen. Ze wil zo graag de jongeren die op de lijst staan te mislukken een kans geven en ze zet zich daar vol voor in. Dit onder bezwaar van het hoofd van de Alfa-afdeling die niet eens echt objectief is. Er is sprake van belangenverstrengeling en dat werkt niet in het voordeel bij de docente. Toch is ze vastberaden, onderneemt zelfs stappen die wellicht niet de meest verstandige zijn, alles vanuit haar overtuigingen. Ze wil zichzelf én het ongelijk graag bewijzen. Naïef en zonder overzicht op de gevolgen stort ze zich op een van de leerlingen, ze wil hem helpen en de kansen geven waarvan iedereen overtuigd is dat hij dat niet waard is. Ze gaat zelf ondervinden of ze wellicht toch had moeten luisteren.

“Wat je achterlaat” vraagt om doorzettingsvermogen. Het duurt best wel even eer het verhaal leesbaar en duidelijk wordt. De vertaler heeft behoorlijk vaak gekozen voor niet alledaagse uitdrukkingen zoals; "quasi radicale dogma’s" en "dystopische waarschuwingen". En dat al in de eerste hoofdstukken. Ook is er veel beeldspraak en gebruik van metaforen. Dat hoeft niet erg te zijn maar dan moet het niet té vaak gedaan worden en dat was hier met vlagen toch wel het geval. Doordat je er aan went lijkt het later wat weg te zakken en leest het prettiger, maar er is gewoon echt sprake van teveel en te vaak. Op zich is de schrijfstijl zeker niet onaardig, het verhaal met vlagen spannend. Toch overheerst lange tijd het gevoel dat het verhaal niet pakt.

Gelukkig herstelt het ongeveer halverwege enigszins en zijn de twee verhaallijnen, die op het laatst totaal onverwacht bijeen komen, best het lezen waard. Het verhaal van de docente wordt vanuit de ‘ik’ vorm gebracht. Zij vertelt wat haar bezighoudt, haar bevliegingen en gedachten. Maar ook het heftige deel van dat verhaal wordt op deze manier behoorlijk persoonlijk. En dat is puur aan het perspectief te danken. Al vrij snel in het verhaal heb je door wie en wat, maar de vraag naar het waarom blijft intrigeren en dus lees je door. De plot was niet echt een verrassing maar was zeker niet onaardig.

Na het lezen van dit boek blijft er een gevoel hangen van ‘wat als….’ En dat is dan weer bijzonder. Het was zeker geen verhaal dat meteen pakkend was en met momenten zelfs werd weggelegd. Gevoelsmatig heeft dat in dit geval ook met de vertaling te maken.