Het boek heeft een mooie cover, dat moet toch wel even gezegd worden. Een vochtige omgeving, oude mijngebouwen en een klein jongetje met regenlaarsjes en een rood mutsje die richting de mijnen loopt.

Het verhaal gaat over Rachel die verhuist naar het plaatsje Carnwall en specifiek naar de gigantische woning Carnhallow, een huis dat daar al duizend jaar lang staat. Carnhallow is al die tijd eigendom geweest van de familie Kerthen, een familie die een fortuin heeft verdiend aan de mijnen in de omgeving.
Rachel werd op slag verliefd op David Kerthen, binnen een maand trouwden ze. Ze viel misschien nog wel meer voor hem toen ze foto’s zag van zijn mooie woning en zijn zoontje Jamie.
Volgens een oude legende zou de Kerthen familie een vooruitziende blik hebben, iets dat de familie ook zo rijk zou hebben gemaakt. Na wat vreemde voorspellingen van Jamie begint Rachel steeds meer te geloven dat dit weleens waar zou kunnen zijn.

Rachel Daly woonde voor haar huwelijk in Londen, waar ze ook David leerde kennen. Ze had een opleiding gevolgd in fotografie maar kon er weinig betaald werk in vinden. Ze is vastbesloten om Carnhallow mooi te maken, van David weer een gelukkige man en om Jamie weer een vrolijk kind te maken.
David Kerthen is een weduwnaar en advocaat. Hij is veel aan het werk in Londen, voornamelijk om te zorgen dat het enorme Carnhallow weer in volledige glorie kan worden hersteld.
Juliet Kerthen is Davids moeder. Zij woont in haar eigen deel van Carnhallow en lijdt aan een beginnende vorm van dementie.
Jamie Kerthen is een jongetje van acht jaar oud. Hij is verward na het verlies van zijn moeder en denkt dat hij net als zijn voorouders de toekomst kan zien.
Nina Kerthen is twee jaar geleden overleden. Ze was een getalenteerde styliste die net begonnen was aan de renovatie van Carnhallow.

Er was een ruzie van David en Rachel die er echt in hakte; dat dit zo uit de hand liep was onverwacht. Vanaf dat moment wordt het verhaal vrijwel alleen nog vanuit Rachel verteld en het neemt dan een heel chaotische wending. Voor die enorme ruzie kun je als lezer nog denken aan een vrolijk einde maar vanaf dat moment gaat dat niet meer.
Het plot was enorm verrassend, daar moet je als lezer nog een paar keer over nadenken en dan vallen alle stukjes naadloos in elkaar. Het plot is perfect uitgedacht door de schrijver, het is logisch en realistisch.

Het verhaal zou soms wat sneller mogen lopen, het komt slechts moeizaam op gang. Er wordt heel veel tijd besteed aan kleine voorvallen die op zichzelf niet zo belangrijk lijken te zijn. Doordat er veel omschreven wordt krijg je wel een eigen beeld van Carnhallow, de mooie Gele kamer en de mijnomgeving.

The fire Child is een goed boek als je houdt van psychologische thrillers, het plot was briljant uitgewerkt. Mensen die houden van meer actie kunnen wat bedrogen uitkomen.