Ik woon in Leiden en ken de zaterdagmarkt, de terrasboten en het park, dus dit decor was erg herkenbaar in het boek van Stefan Tetelepta. Maar Kismet is ook herkenbaar als liefdesverhaal. Je wordt mee genomen in de opbloeiende liefde tussen Moira en Finn, de dromen die ze hebben en de twijfels die erbij komen kijken. Het lijkt in eerste instantie op een klassiek verhaal van meisje in nood dat gered moet worden door de een stoere man, maar al vroeg in het boek maken de hoofdpersonen hier juist een grap over.



Fragment:

En dan barst ik in lachen uit. Ik zit in een typische chicklit; een arm berooid meisje dat een miljonair aan de haak slaat.

Finn vraagt waarom ik lach en ik vertel hem over mijn chicklit-gedachte.

Hij trekt een wenkbrauw omhoog. 'Je bedoelt de rijke verveelde miljonair die aan het lunchen is met een arm meisje.'

Ik kijk verrast op. 'Precies dát.’

Kismet is een feelgoodroman, maar biedt naast liefde ook mysterie en spanning. Je wordt af en toe op het verkeerde been gezet en dat is alleen maar leuk. En het was jammer dat het uit was.