Sander Kok heeft met Smeltende vrouw een origineel debuut afgeleverd. In het boek worden twee verhalen na elkaar verteld. Het eerste verhaal gaat over Peter Reukens en zijn vrouw Neeltje, het tweede gaat over Leo en zijn vrouw Bella. Beide echtparen zijn buren van elkaar maar hebben zo goed als geen contact. Peter Reukens geeft les aan een school voor hoogbegaafde jongeren maar is wat uitgeblust. Zijn vrouw weegt 240 kilo maar ze zijn op weg naar de 250. Hij wil haar graag zo en verzorgt haar zo goed en zo kwaad als hij kan. Leo van zijn kant is drievoudig loterijwinnaar en meent dat hij voorbestemd is om een groots filosofiewerk te schrijven. Hiervoor denkt hij offers te moeten brengen, zoals tijdelijk apart gaan wonen in een geluidsdichte kamer. De afstand tot Bella vergroot daardoor alsmaar meer. In het eerste gezin is veel liefde, in het tweede zeer weinig.

Beide verhalen worden afzonderlijk verteld maar lopen parallel in de tijd en stoppen beide op hetzelfde ogenblik. Er zijn enkele korte raakpunten tussen de beide verhalen die bij een eerste lezing van het boek niet altijd erg opvallen. Dit is dan ook een boek om na afloop, met de kennis die je dan hebt, nog eens te herlezen. Sander Kok heeft tragische momenten ingebouwd, een paar walgelijke momenten ook, maar ook humor. Hier overheen is een filosofisch sausje gegoten.

Een paar filosofische beschouwingen liggen wat zwaar op de hand, vooral dan in het tweede verhaal, en maken het een beetje langdradig. Het eerste verhaal is ook iets grappiger en inhoudelijk iets sterker. Qua onderwerpen die erin aan bod komen, zijn beide verhalen echter elkaars gelijken maar globaal gezien is het eerste verhaal toch veel beter. Het is jammer dat het tweede verhaal het tweede is omdat die langdradige momenten dan wat blijven hangen en het globale oordeel - dat niet anders kan zijn dan uitstekend - een beetje overschaduwen. Al bij al een debuut dat er mag zijn.