"Het waren zulke nette menschen." Aan deze zin, die in de buurt van mijn vorige woning te lezen viel, moest ik denken bij het zien van de titel van het boek van Robert Vuijsje. Uiteraard is dit niet de reden dat ik het boek aangeschaft heb. Dat waren de recensies in diverse dagbladen. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Bij de eerste paar pagina's van het boek vroeg ik me af 'waar moet dit naartoe?', maar deze gedachte liet ik al heel snel achter me. Het boek begon me te 'pakken'. Hoofdpersoon in het boek is David. Een joodse jongen uit een 'goed' milieu, maar met een Marokkaans uiterlijk. Hier wordt hij regelmatig mee geconfronteerd. David heeft het er moeilijk mee. Vindt hij zelf.

Hij wordt niet geaccepteerd door de blanke Nederlander, hij voelt zich niet thuis in het kringetje van 'alleen maar nette mensen' en hij weet niet of hij wel echt om zijn vriendin Naomi geeft. Eigenlijk komt het erop neer dat David niet precies weet wat hij wil. Op één ding na: dikke donkere vrouwen. En hoe donkerder hoe beter.

Zijn ontdekkingsreis naar de ideale donkere, maar óók intellectuele, vrouw brengt hem zelfs in Amerika. Hier komt hij er min of meer achter waar en bij wie hij werkelijk thuishoort. Bij zijn terugkeer in Nederland wordt David met een teleurstelling geconfronteerd.

Begint de zoektocht naar zichzelf opnieuw? Het lijkt erop van niet. Want hij spreekt af met het meisje van de Albert Heijn. Naima, een Marokkaanse. Al met al vond ik 'Alleen maar nette mensen' een goed leesbaar boek. Vlot geschreven, aardige dialogen en op z'n tijd grappig.