“Zeven soorten honger” van Renate Dorrestein is een boek volgens haar eigen recept. Het verhaal is luchtig geschreven, maar schijn bedriegt want Renate Dorrestein gebruikt regelmatig geweldig mooie zinnen met een diepere betekenis. Het verhaal leest gemakkelijk en als lezer moet je oppassen het niet te vluchtig te lezen, want dan passeren de diepere lagen van het verhaal misschien onopgemerkt.
Het boek is opgebouwd door een beschrijving van zeven dagen, waarin de problemen van de hoofdpersonages met de dag groter worden. Nadine probeert het hoofd boven water te houden terwijl ze door haar leugens ingehaald dreigt te worden. Haar man Derek verblijft enkele dagen in IJsland en is ineens onbereikbaar. Nadine moet haar problemen dus zelf het hoofd zien te bieden en haar corpulente gasten, die een vermogen betalen om in het William Banting Instituut hun overgewicht kwijt te raken, vriendelijk en respectvol blijven bejegenen.
Tot overmaat van ramp kan ze na thuiskomst van Derek niet op hem terugvallen maar zorgt hij voor een onoverkomelijke crisis, want ook hij draagt geheimen met zich mee. Is een redding van hun levenswerk mogelijk? En hoe diep moet je daarvoor dan zinken?
Een heerlijke roman om te lezen vol droge humor en schitterende hersenkronkels over eten en niet eten, geheimen, liefde en het ophouden van schone schijn.