Op 20 februari 2011 schreef ik het volgende in mijn blog:

***** Koetsier Herfst begon (een week of wat geleden) heel prettig, maar het middendeel vond ik niet geweldig. De laatste - pakweg - 150 pagina's waren daarentegen wel heel aangenaam. Mutsaerts heeft wel wat, maar ik denk dat ik - als ik Sini (reactie staat hieronder) mag geloven - meer van haar schrijverij zal genieten in essays e.d.
In dit boek kan ze geweldig uit de hoek komen: [...]de hond is afgemaakt. Niet iets om om te lachen, ook niet met een scheve bek. Alleen dat woord al. Achever une bête. Een dier afmaken. Een dier voltooien. Alsof een dier pas af is nadat het door de mens is doodgemaakt.

Zo had ik nog nooit naar dat woord 'gekeken'. Af-maken. Koetsier Herfst bevat meer van dit soort sterke teksten (of situaties), maar er stond teveel 'tussen' waar ik maar weinig mee had of die ik ronduit vervelend vond. Het boek had - wat mij betreft - met zo'n honderd tot honderdvijftig pagina's minder toegekund en daarmee aan kracht en vaart gewonnen. *****

Ik ben sinds die tijd niet van mening veranderd. In tegenstelling tot Sini vond ik (vooral) de (hoeveelheid) mastuurbeer- en plasseksschènes vervelend. Die liefde voor Nokia is op zich origineel en dat de hoofdpersoon met Nokia naar bed gaat, ook prima, maar op een gegeven moment ging het me - door de herhaling - vervelen en nog weer wat later irriteerde het me. Dan ergerde ik me er zelfs aan dat een mobieltje dat maanden onder water ligt nog steeds functioneert. Ik kon niet (meer) meegaan in deze fantasie.

Zowel de negatieve als de positieve punten hebben hun sporen achtergelaten: een Nokiatelefoonbezitter bekijk ik sinds het lezen van dit boek met enig argwaan en het woord afmaken zal ik nooit meer kunnen lezen en gebruiken als voorheen....