Op een herfstdag verschijnt er een jong meisje in het gezelschap van een wolvenwelp in het plaatsje Rain Valley. Niemand weet wie ze is, of ze kan praten en wat het arme kind is overkomen. Politiechef Ellie roept de hulp in van haar zus Julia, een vermaarde kinderpsychiater met een lelijke smet op haar blazoen. In de luwte van het rustige plaatsje kan Julia weer werken aan haar professionele zelfvertrouwen en proberen om tot het eenzame, getraumatiseerde kind door te dringen. In Alice, het wolvenmeisje beschrijft bestsellerauteur Kristin Hannah precies hoe de vertrouwensband tot stand komt.

Alice, het wolvenmeisje verscheen meer dan tien jaar geleden voor het eerst in de boekwinkels. Dat is te merken: in de verhaalwereld dwalen de personages nog zonder navigatie op hun telefoon door het bos, zijn ER en de filmversie van The Return of the King nog steeds actuele hits en is er nog geen enkele sprake van sociale media. Vooral dit laatste maakt het boek bijna tot een historische tekst: het hele dorp wil op hartverwarmende manier meewerken aan het vaststellen van de identiteit van het meisje dat ze Alice noemen, maar de voor de hand liggende oplossing van Facebook of Twitter ontbreekt volledig. Wel spelen de traditionele media, krant en tv, nog een belangrijke rol. Je zou Alice, het wolvenmeisje daardoor gedateerd kunnen noemen, maar de vergelijking tussen de inzet van de media van nu en amper twaalf jaar geleden is juist interessant om eens bij stil te staan.

Behalve het zeer tijdelijke tijdsbeeld zijn er meer kanttekeningen te plaatsen bij dit boek. Niet alle personages zijn even geloofwaardig. Zo is de politiechef van Rain Valley een voormalige schoonheidskoningin die een zwak heeft voor iedere aantrekkelijke man die ze tegenkomt. Het is maar goed dat de misdaad in het dorp niet verder gaat dan foutparkeren. De knapper dan knappe dokter met het mysterieuze verleden houdt zich alleen maar bezig met motorrijden, bergbeklimmen en het verplichte romantische subplot. Heeft de beste man geen andere patiënten om zich om te bekommeren?

Centraal in het boek is echter de band tussen Julia en haar jonge patiëntje. Deze band heeft Kristin Hannah prima uitgewerkt. We lezen zowel vanuit het gezichtspunt van de gedreven, maar onzekere psychiater als vanuit het meisje dat juist in de allesbepalende vormende jaren van haar leven zoveel heeft gemist. We maken hun ontwikkeling, hun terugvallen en hun successen met hen mee. Hannah brengt goed gedoseerde onverwachte wendingen ter sprake waar het verhaal even een impuls nodig heeft en kiest niet voor het gemakkelijke, voorspelbare einde, maar weet er iets ontroerends van te maken. Als dat is waar je in zo’n boek naar zoekt en je de tekortkomingen voor lief neemt, dan is Alice, het wolvenmeisje het lezen waard.