Het was al bijna een jaar geleden dat Helen Grace een einde had gemaakt aan Marianne’s gruwelijke moordpartij. De belangstelling was nog steeds niet afgenomen. Het is ook niet niks, een seriemoordenaar tot halt roepen, zeker niet als het je eigen zus betreft. Haar hele leven is door de media uitgeplozen maar er is nog één ding dat ze niet weten. Het is Helen gelukt zich te herpakken en door te gaan met haar werk en leven. Er dient zich een nieuwe zaak aan. Een seriemoordenaar die aast op dubbele agenda’s. Uit deze moorden spreekt veel woede en het is van groot belang dat de dader snel gepakt wordt. Deze zaak zal veel levens overhoop halen, ook het leven van Helen zal weer op zijn kop gezet worden.

'Iene Miene Mutte' was het geweldige en succesvolle debuut van M.J. Arlidge. De auteur schrijft al vijftien jaar voor verschillende Britse crimeseries, wat duidelijk zijn invloed laat zien in zijn boeken. Helen Grace, het hoofdpersonage in de boeken, hebben we in 'Iene Miene Mutte' leren kennen als een sterke, maar ook beschadigde vrouw. Een vrouw die niemand dichtbij laat komen en het is niet altijd makkelijk om met haar samen te werken. In 'Piep zei de muis', het tweede deel in deze reeks, zien we een kleine verandering in Helen. Langzaam laat ze meer gevoel toe en vangen we een glimp op van een andere, kwetsbare kant van haar. Een personage waar nog veel groei in zit en waar voorlopig nog genoeg over te vertellen valt. De collega van Helen, Charlie, heeft mede door toedoen van Helen dingen meegemaakt, waardoor de verhouding tussen deze twee vrouwen flink bekoeld is. Dit maakt de samenwerking in deze zaak er niet gemakkelijker op.

‘Ze wist dat ze zich onredelijk opstelde tegenover Charlie, dat ze haar zou moeten steunen, maar ze wilde haar eigenlijk liever nooit meer zien.’

Na een succesvol debuut is het altijd maar weer de vraag of een auteur dit succes weet vast te houden en te evenaren. Of misschien lukt het om het debuut te overtreffen. 'Piep zei de muis' heeft, net als 'Iene Miene Mutte', fijne korte hoofdstukken met strakke, krachtige zinnen die het boek vlot laat lezen. De meerdere verhaallijnen bevatten vanaf het begin een goede spanning en de wisselingen van de verhaallijnen zijn prima te volgen. Van de personages in de crime-scene wordt niet alleen hun werk belicht, maar we krijgen ook een inkijkje in hun privéleven. Dit geeft ze een menselijke kant, met de onzekerheden die daar bij horen. Gevoelens die ervoor zorgen dat er (menselijke) fouten gemaakt worden waaronder het onderzoek flink te leiden heeft en de dader hen in eerste instantie ontglipt. Dit geeft ook de nodige wendingen aan het verhaal waardoor de spanning op het juiste niveau blijft.

‘Haar hele lijf trilde van de adrenaline en de opwinding. Zou ze ooit van deze verslaving af kunnen komen? Vast niet, daar voelde het te lekker voor. Dit was het mooiste deel. De stilte voor de storm. Ze was gek op het geladen bedrog van het geheel.’

Om een aantal personages beter te leren kennen en vooral Helen Grace te kunnen doorgronden is het noodzakelijk om eerst het debuut 'Iene Miene Mutte' te lezen, maar als je deze eenmaal het gelezen is de kans groot dat je een fan bent geworden en niet kan wachten om het volgende deel van deze reeks te lezen. 'Piep zei de muis' doet mij, net als 'Iene Miene Mutte' denken aan een hele goede crimeserie en dat is dan ook niet meer dan terecht dat er inmiddels al een tv-deal is voor een Britse Helen Grace – crimeserie. Heeft dit boek het debuut overtroffen? Nee, dat vind ik niet, maar het is wel een meer dan uitstekend vervolg. Het ziet er naar dat ik afscheid heb moeten nemen van een aantal personages maar toch heb ik de hoopvolle verwachting in ieder geval één hiervan weer terug te zien in één van de volgende delen. Het derde deel, 'Pluk een roos', verschijnt in mei en ik verheug me daar op.