De sindone is de lijkwade van Turijn, welke in het christelijke geloof een van de belangrijkste relikwieën is. Het is een linnen kleed waarop vaag de afbeelding van een man te zien is; volgens sommige christenen is de lijkwade het kleed waarin Jezus werd gewikkeld en begraven nadat hij aan het kruis gestorven was.

Julia Navarro heeft hiermee een interessant onderwerp voor een thriller opgepakt, mede om het feit dat het bestaansrecht van de lijkwade al eeuwen wordt betwist.

Ik geloof ook zeker dat in haar thuisland Spanje en in Italie, waar het boek zich grotendeels afspeelt, tesamen met de (nog steeds) grotere invloed van het katholieke geloof, de combinatie is gelegd om dit boek in die landen een bestseller te hebben laten zijn.

In het Sindone-complot wordt in de kathedraal van Turijn meerdere malen brand gesticht zonder duidelijk zichtbare reden. Wanneer hierbij een man om het leven komt, is opeens het onderzoeksteam van Marco Valoni van de afdeling Kunstdelicten met zijn onderzoeksteam uit Rome van de partij om alle onduidelijkheid op te lossen. Sofia Galloni, doctor in de Kunstwetenschappen is in het onderzoeksteam een belangrijke spil en vult Marco Valoni aan met daaromheen agenten. Zij worden tevens geholpen door journaliste Ana Jimenez die op haar eigen wijze een deel van het mysterie oplost, maar dat wel met gevaar voor eigen leven moet bekopen.

Het actuele verhaal in Turijn wordt per hoofdstuk afgewisseld met de gebeurtenissen omtrent de sindone vanaf de kruisiging van Christus. In chronologische volgorde wordt door de eeuwen heen de verblijfplaats, de strijd om en het door wie in handen hebben van de lijkwade uiterst minutieus weergegeven.

En daar ligt mijn probleem met dit boek: Is het nu een thriller die gebaseerd is op geschiedenis, welke zeer gedetailleerd uit de doeken wordt gedaan? Of is het een geschiedenisboek dat toch iets aangevuld moet worden door er een spannend geheel van te maken.
Dit boek beschouwen als thriller geeft een onbevredigend gevoel. Achtergrondinformatie over de sindone is daarvoor te belangrijk en overduidelijk geworden!

Julia Navarro weet zowel in het verhaal als in de personages niet de juiste toon te raken. De personages blijven, ondanks een uitgebreide beschrijving in de beginfase van het boek, vlak en het verhaal weet in spanning niet echt te overtuigen. Het is zelfs zo, dat het oorspronkelijke geschiedenis-verhaal af en toe spannender is dan de verhaallijn in de thriller.

Kenmerkend is dat Julia Navarro zelf (zonder het misschien zelf te weten) omschrijft hoe ze omgaat met feiten en gissingen:

"Geschiedenis schrijf je niet aan de hand van giswerk, maar met feiten die door verschillende bronnen worden bevestigd.....Haar hoofd tolde van de historische feiten en verhalen". En dat geldt in grote mate dus ook voor de lezer.

Het thrillergehalte van het boek is laag en daarbij kabbelt het verhaal ook in een laag tempo voort; de ontknoping echter lijkt versneld opgeschreven en rond de opgezette verhaallijnen niet af.

In het geschiedenisdeel wordt uitgebreid verteld over de invloed van de Orde van de Tempeliers en het Genootschap van de lijkwade uit Edessa/Urfa in Turkije, op de lijkwade. Zeer leerzaam!
Dit wordt doorgetrokken in het actuele boek, waarin het Genootschap (De Anderen) de lijkwade graag weer in zijn bezit wil hebben en de Orde van de Tempeliers dit probeert te voorkomen.

Aan de hand van de door Navarro geschetste geschiedenis wordt duidelijk wie de lijkwade in zijn bezit heeft en wie eigenlijk recht heeft op de lijkwade, wat natuurlijk een fictief gegeven is als je de meest actuele geschiedenis van de lijkwade kent.

"Nu weet je het geheim van de heilige lijkwade. Slechts enkelen kennen de waarheid. Dat is de verklaring van het onverklaarbare, van het wonder, want een wonder is het."

Als dit de eindconclusie van het boek zou zijn, dan zou de lezer met een goed gevoel het boek uitlezen en afsluiten, maar dat gebeurt niet.

Het blijft meer hangen in de trant van:

"Ze wist dat niemand macht heeft over het verleden, dat het nooit kan worden teruggedraaid. Het heden is niets meer dan een afspiegeling van wat we ooit waren en er is alleen een toekomst als je nooit een stap achteruit doet."

En dat is wat Julia Navarro in dit boek teveel heeft gedaan: stappen achteruit in de geschiedenis!!