‘Ik ben, ik blijf’ is de eerste gedichtenbundel van Anja van Biene. Net als in haar debuutroman ‘Niet mijn familie’ laat de auteur je ook hier deel uit maken van het familiedrama dat in ‘Niet mijn familie’ wordt beschreven maar dan nu via een lyrisch ik. Daarbij maakt ze gebruik van veel witregels, korte zinnen, beelden en metaforen die vaak vergezeld worden met prachtige foto’s die door de auteur zelf zijn gemaakt om de kracht van de gedichten te versterken.

Middels de gedichten maak je als lezer het verwerkingsproces van de auteur mee na een familiedrama. Daardoor beginnen de gedichten nogal somber maar groei je langzaam mee naar het een plekje kunnen geven door middel van positievere. Af en toe voelde ik mij wel ietwat ongemakkelijk omdat de auteur zichzelf zodanig durft bloot te geven dat de gedichten aan voelen als diepe zielenroerselen maar dat gevoel werd gauw genoeg weer vervaagt door de prachtige zinnen en bijzondere taalspelingen en kan alleen maar als compliment worden gezien dat de auteur zichzelf zo durft bloot te stellen. Ook de bundel zelf is op poëtische manier weergegeven want alle gedichten worden zonder hoofdletters en leestekens weergegeven, behalve de laatste een hartenkreet aan de gemiste. Dat de rest van de gedichten tekenloos zijn geeft het gemis weer en dat de auteur nooit meer een geheel zal kunnen vormen zonder deze persoon hierdoor blijft de bundel in zijn geheel wel wat zwaarmoedig. Alle gedichten bij elkaar vormen een afgerond verhaal die op poëtische manier wordt afgesloten met die hartenkreet.

De bundel ‘Ik ben, ik blijf’ zou heel goed samengevat kunnen worden als een verzameling gelegenheidsgedichten maar doet deze ook weer te niet omdat de gedichten zo mooi zijn neergezet dat eigenlijk iedereen ze zou moeten lezen. Wat de gedichten extra bijzonder maakt is dat de auteur haar voorliefde voor de natuur die in ‘Niet mijn familie’ al naar voren kwam op metaforische wijze heeft verwerkt in sommige gedichten hierdoor krijgen deze een extra stempel van de ziel van de auteur.

'het regent bakstenen
klinkers en medeklinkers
ze plaveien het verdriet’

bladzijde 17

In dit geval regent het sterren want ‘Ik ben, ik blijf’ krijgt van mij vier sterren.