Ivo Victoria is het pseudoniem van de Vlaamse schrijver Hans van Rompaey. Billie & Seb is zijn 4e roman. Hij houdt ook een weblog bij, dat zeer populair is. Zijn debuut uit 2009 'Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt)' won onder andere de longlist AKO Literatuurprijs. Ook beide andere romans vielen in de prijzen.
De heerlijke boekomslag is ontworpen door Dog & Pony Amsterdam, een ontwerpstudio. Zij ontwierpen het logo voor radiostation FunX, de omslag voor het boek Stoner van John Williams en het officiële Sonic The Hedgehog 25th Anniversary Art Book.

Seb Stevens woont in Gaspel. Een dorpje omgeven door gaspeldoornstruiken. Hij woont daar met 'de vader', 'de moeder' en zijn zusje Liza. Seb is een ra.... bijzondere jongen, zoals zijn moeder altijd zegt. Hij kijkt op een bijzondere manier naar alles. Leeft in zijn eigen wereld. Hij begrijpt niets van de andere mensen en de dingen die zij doen. Hij begrijpt alleen zijn vriendin Billie, de enige die tot hem door kan dringen. Samen houden ze van fietsen, door de omgeving struinen, wolkenfiguren bekijken en trampolinespringen. Op een dag gaat dit heel erg mis voor Billie en zij landt op haar hoofd en raakt hierdoor in een coma. Seb belandt hierdoor in een nog groter isolement dan voorheen en sluit zich nog verder af van alles en iedereen. In een wanhoopspoging om hem te helpen koopt de moeder een airsoftgeweer - een Sniper (om precies te zijn een 6mm ProShop Custom Long Range Airsoft AEG Sniper Rifle Long Barrel) - voor hem, zodat hij weer contact maakt met zijn 4 vrienden Sam, John, Ferdi en Dennis. Samen spelen ze elke dag op een binnenplaats van de verlaten boerderij van Urbain hun oorlogsspel.

Het verhaal wisselt steeds van perspectief, waardoor alle personen tot leven komen en hun kant mogen vertellen. De moeder probeert wanhopig vast te houden aan het ideaalbeeld van hoe een gezin moet zijn. De vader leeft eigenlijk altijd nog in het verleden en is nooit over zijn 'ongeluk' heen gekomen en is blijven hangen in de oorlogsverhalen van zijn vader. De oom is naar de stad gevlucht en probeert voor iedereen te doen alsof hij alles weet, maar weet niks en langzaam brokkelt zijn idee van de wereld - en daarmee hijzelf - af. Flarden van de harde, agressieve werkelijkheid dringen via het nieuws het verhaal binnen.
De rode draad is de relatie tussen Billie en Seb, verteld via de herinneringen van Seb. Daarnaast zie je hoe Seb worstelt met zichzelf en de wereld om hem heen. Alleen op de binnenplaats met zijn Sniper heeft alles een duidelijke betekenis. We volgen hoe zijn relatie met zijn vrienden verandert wanneer zij 'verder gaan in hun leven' en hij achterblijft.

Via prachtige kleurrijke omschrijvingen schetst Ivo de personages en hun omgeving aan ons.
Een prachtige beschrijving van Billie over Seb: 'Een dikke bos zwart haar lag wanordelijk over zijn hoofd gedrapeerd, alsof hij net uit bed kwam na een lange, droomloze slaap, en zijn huid was van een intense bleekheid die Billie deed vermoeden dat alle bloed en energie zich diep in hem hadden teruggetrokken en daar vol vuur om zijn hart heen dansten en klotsten omdat ze het nut er niet van inzagen zich op andere plekken in zijn lichaam op te houden, laat staan zijn vel te kleuren.

Hij laat op een mooie manier zien hoe de wereld er nu uitziet en hoe iedereen worstelt om zijn plek en daarmee zichzelf te behouden. De dromerige manier van het omschrijven van de dingen botst soms met de rauwe werkelijkheid van de huidige tijd.
Hij laat ons ook pas aan het einde weten hoe sommige personen heten. Er wordt alleen over ze gesproken als de moeder, de vader en de oom. Maar ook al weet je hun naam niet, hun verhaal komt duidelijk over.

Het boek begint met de zin 'Het geweer was een opluchting.'. Of dat aan het einde nog steeds het geval is, zullen jullie als lezer zelf moeten ervaren. De schrijfstijl was even wennen, maar loont zich wanneer alle personen hun verhaal hebben verteld en eigenlijk een nieuw hoofdstuk kan beginnen.