Als ik mijn ogen sluit.
door Elizabeth Musser

Voor leesclub “in de boekenkast” en uitgeverij Kok, mocht ik “Als ik mijn ogen sluit” van Elizabeth Musser lezen, waarvoor heel hartelijk bedankt!

“…de vergeving is niet bedoeld voor degene die jou kwaad heeft gedaan,
maar je vergeeft om al die bitterheid uit je eigen hart te weren.”(blz 126)

In het boek gaat het heel veel over vergeving. Vergeven is niet iets wat zomaar van zelfsprekend gaat. Zeker niet wanneer er heel ernstige dingen op je pad komen.
Want zou jij degene kunnen vergeven die jou heeft willen vermoorden?

In “voor ik mijn ogen sluit” komt als eerste Henry aan het woord. Een man die opgegroeid is in een zeer gewelddadige omgeving, maar ook vader is van een ernstig zieke zoon Jase.
Jase heeft een derde operatie aan zijn hart nodig om in leven te blijven. Maar om de kosten van deze operatie te kunnen dekken moet Hendry een plan maken om aan geld te komen. Hij laat zich inhuren als huurmoordenaar. En voor deze derde keer krijgt hij de instructies via een mooi geschreven papier om Josephine Bourdillon te vermoorden. Na de klus krijgt hij dan het tweede deel van het afgesproken geldbedrag. Wat hij volledig kan gebruiken voor de operaties.
Opmerkelijk te vermelden is dat Henry vanuit de ik-persoon is geschreven.

Daarna maak je kennis met Paige, de dochter van Josephine. Via Paige lees je over alles wat het gezin meemaakt na de aanslag op het leven van haar moeder.
Over haar vader, die een groot geheim met zich mee draagt, haar zus Hannah, een knappe studente, haar tante Kit, die een groot alcoholprobleem heeft, haar buurvrouw Swanson, die voor de hond Milton zorgt en de post en de bloemen en eten in ontvangst neemt, en haar oud-buurjongen Drake, die als een soort pleegbroer in het gezin was opgenomen.

Daarnaast wordt de geschiedenis van Josephine verteld. Gelukkig staat dit in het cursief, want anders weet je helemaal niet meer goed waar je je in het verhaal bevind.
Josephine is romanschrijfster. Ze heeft al haar hele leven verhalen in haar hoofd. Maar ook een zwart gat, en als ze niet oppast slokt het zwarte gat haar op.
Gelukkig heeft ze houvast aan haar geloof. Iets wat heel belangrijk is voor haar. In de bijbel gaat ze opzoek naar sleutelwoorden en Bijbelteksten waar ze houvast aan heeft op momenten dat de stemmen in haar hoofd luider worden.
Paige heeft haar twijfels in het geloof en besluit dan ook na een aantal grote tegenslagen in haar jeugd, om niet langer meer naar de kerk te gaan.

Ondertussen probeert rechercheur Blaylock er achter te komen wie er achter de aanslag op Josephine zit en waarom. Daarbij is Paige, die zelf ook aanleg heeft om verhalen te schrijven, van groot belang.

Zoals je in deze korte samenvatting al kan lezen komen er veel personages aan bod. In het begin moet je dan ook goed opletten wie wie is. (een nadeel aan een eboek, in een papierenboek bladert het gemakkelijker wanneer je even terug wilt lezen.)
Toch is de verdeling tussen Henry, Paige en Josephine goed gedaan. En door Henry in de ik-vorm te zetten leef je steeds meer met hem mee en begrijp je hem steeds beter.

Het boek is in 3 delen verdeeld. Vaak is er dan een grote overgang in het verhaal, maar dat was bij dit boek niet. Het was misschien niet echt nodig om het boek in drieën te verdelen.

Verder zijn er heel veel verwijzingen naar Bijbelteksten en naar Jezus als verlosser en de genade van God. Dit is niet op een opdringerige manier gedaan, maar met kleurrijke zinnen. Maar soms ook wel wat ingewikkeld. Vooral als je niet erg thuis bent in deze materie.

De vraag waar het steeds om draait is dan ook hoe het mogelijk is om de moordenaar van je moeder te vergeven, of om vergiffenis voor jezelf te vragen. En is het mogelijk om leven te nemen om daarmee een leven te redden?
Deze moeilijke vragen heeft de schrijfster geprobeerd te beantwoorden in deze roman.
Een boek, dat ondanks de soms moeilijke inhoud, prachtig geschreven is en je van het begin tot het eind mee neemt in het leven van deze verschillende personages. De schrijfster kan dit natuurlijk veel beter omschrijven:

“…Mensen die heel gelovig zijn of helemaal niet gelovig
en die in vreselijke omstandigheden zitten,
en ze denken dat ze nooit vergeven kunnen worden
omdat ze zo veel verschrikkelijke dingen hebben gedaan
of omdat die hun zijn aangedaan.” (blz 263)

In het dankwoord verteld de schrijfster tot slot over haar eigen depressie en duistere gedachten, zoals ze ze via Josephine heeft geprobeerd te verwoorden. Dit maakt het een heel persoonlijk boek.

“…Je bent geliefd, je bent het waard,
dit geschenk is voor jou.”(blz 285)