In deze vlotte roman lezen we de verhalen van de bewoners van een Madrileense volkswijk, ten tijde van de economische crisis. Hoewel velen kampen met werkloosheid, stress en financiële problemen proberen ze er stuk voor stuk het beste van te maken.

Het leuke aan deze roman zijn de vele, kleurrijke personages. Ieder heeft zijn eigen verhaal, onhebbelijkheden, kenmerkende eigenschappen en situatie en ze kampen allemaal met (diverse) problemen die voortkomen uit de crisis. Toch gaan de meesten niet bij de pakken neerzetten. Hoe weinig ze zelf ook hebben, velen zetten zich belangeloos in voor andere wijkbewoners, bijvoorbeeld door het uitdelen en verzamelen van voedselpakketten etc. Herkenbare gevoelens zoals jaloezie, hebzucht, maar ook verdraagzaamheid, optimisme en doorzettingsvermogen komen bij veel van de personages aan bod. Een andere kracht zit 'm in het feit dat de meeste personages op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn; via familie via via, of via een liefdes- of vriendschapsrelatie met elkaar verbonden. Of ze zitten bij elkaar op school of zien elkaar op het werk. En natuurlijk vaak omdat ze soms in dezelfde straat (en allen in dezelfde wijk) wonen; wie kent immers niet de enige kapper van de wijk?

De kracht van het boek is tegelijkertijd een zwakte; vele personages en perspectieven maken het boek zo afwisselend en leuk, maar het is ook verwarrend. Er worden ontzettend veel personages in het boek ten tonele gebracht, waardoor je als lezer het overzicht kwijt raakt. Zelfs een stamboom en relatieschema maken kon mij niet meer helpen om precies te volgen wie bij wie hoorde. Ook zorgt dit enorme aantal aan personages ervoor dat je geen van de personen echt goed leert kennen, van karakterontwikkeling kan hierdoor dan ook nauwelijks sprake zijn.

Al met al is het zeker een vermakelijk, luchtig verhaal, waarin de schrijver het positivisme laat zien wat erg belangrijk kan zijn in tijden van crisis. Verwacht echter geen diepgaande karakterontwikkelingen of literair hoogdravende zinnen.