Afgaande op de cover was het geen boek wat mij direct aansprak. Op de cover is een foto te zien van “echte”mensen en daar houd ik nu eenmaal niet zo van . Je wordt dan meteen zo geprogrammeerd over hoe de hoofdpersonen er uit zien, terwijl door het lezen van een boek je juist fijn je eigen beeltenis kunt vormen.
Waarom ben ik het boek dan toch gaan lezen? De inhoud van het verhaal sprak me wel aan. Dat gecombineerd met het feit dat er een leesclub werd georganiseerd rondom dit boek, trok mij over de streep.
Het verhaal gaat over Emma die al langere tijd samenwoont met Lukas. Ze hebben het op zich prima naar hun zin samen. De spanning die er is aan het begin van elke relatie was weg; daarvoor was geborgenheid en vertrouwdheid in de plaats gekomen.
Als Emma op een dag Boris ontmoet staat haar wereld op zijn kop. Ineens ervaart ze de relatie met Lukas als een sleur en zij besluit hem te verlaten en verder te gaan met Boris. Boris laat haar weer kennismaken met een passie uit het verleden: fotografie. Dat dit Emma en Boris dichter bij elkaar brengt staat buiten kijf. Boris ontdenkt dat hij van iemand houden kan en samen beleven zij prachtige dagen.
Emma ontdekt dat haar mening er ook toe doet en haar zelfvertrouwen groeit.
Dan slaat het noodlot weer toe en Emma en Boris groeien nog dichter naar elkaar toe.
“Nooit eerder heeft de tijd betekend, wat hij nu betekent…”

De schrijfstijl van Susan van Eijck is vlot, het taalgebruik eenvoudig. Het verloop van het verhaal voorspelbaar.
De inhoud van het boek maakt je wel bewust van het feit dat je je niet altijd iets van anderen aan moet trekken: trek je eigen plan, geloof in jezelf en ga er voor!
De vergelijking met JoJo Moyes (zoals ook op de sticker op de cover van het boek staat vermeld) is gauw gemaakt; zeker als je dit verhaal vergelijkt met Voor Jou van JoJo Moyes, zijn er veel raakvlakken.