Het leven in een polder van Zeeland is met liefde beschreven door Katelijne.Zij beschrijft het met compassie,wel met enige afstand:de vader,de moeder.
Het boek is geschreven in hoofdstukken die opzichzelfstaande verhalen kunnen zijn ,maar toch één geheel vormen.
Het is een boeiend boek,ik hoop dat Franca Treur meer boeken schrijft.Opvallend vind ik de kaft,op elke kant hetzelfde soort portret van een blonde jonge vrouw.