Wat heb ik me toch laten misleiden met dit boek. De vrij rustige start van Storm bij de opera laat totaal niets los van de o zo spannende stukken die verder in dit boek zeker niet tekort schieten. Met de (soms wat wansmakelijke) gedetailleerde beschrijvingen is dit boek zeker niet voor de gevoelige zielen. Sophia Drenth schept zo'n rauwe wereld die ondanks de fantasy-elementen (de Ath'Vacii) wel volledig realistisch overkomen. Al ben ik wel zeker blij dat ik niet in die wereld moet leven!
Qua genre zou ik het echt niet kunnen plaatsen, een historische, literaire thriller? Of een mix van fantasy en horror? Echt geen idee waar ik het moet plaatsen, het is een allegaartje van een geweldig verhaal met horror-achtige aspecten, dat niet in een hokje of 1 genre te plaatsen valt.

Als je denkt dat een vervolg nooit zo goed kan zijn dan het eerste deel, laat deze serie je dan verrassen, dit deel is minstens even goed, als het niet beter is. Dit tweede deel lijkt mij rauwer en duisterder op sommige momenten dan zijn voorganger. Ik moest het lezen van deze heftige wereld wel een beetje spreiden, aangezien het zo geweldig beschreven wordt maar dat neemt niet weg dat Sophia Drenth er zeker een fan bij heeft. Ik kijk enorm uit naar het vervolg!