Vanaf de eerste bladzijde werd ik het verhaal ingezogen. Schrijfster van der Hulst-Veerman heeft het vermogen om historische aspecten om te zetten in een warm en geloofwaardig verhaal. Zij vertelt over de armoede waarin de vissers uit die tijd leefden en ik “zag” het als een soort van film in mijn hoofd voorbij komen. Bijzonder interessant vond ik om te lezen hoe men destijds om ging met verlies, hoe men aan de man kwam, hoe de hechte gemeenschap met elkaar om ging (en dat was echt niet altijd even aardig!) en hoe Marrie zich letterlijk en figuurlijk het hoofd boven water hield. Ik voelde mij tijdens het lezen van het boek zeer begaan met de levensloop van Marrie. De historische aspecten geven dit verhaal nog meer cachet en maakte het voor mij nog interessanter om te lezen. Kortom een pareltje in zijn soort!