Castle Rock, Maine, de plek bij uitstek waar in de verhalen van Stephen King de vreemdste dingen gebeuren maar gek genoeg nemen de verhalen je zo mee dat je je er helemaal in 'thuis' kunt voelen.
Als de dan nog maar 12-jarige Gwendy Peterson in haar vakantie besluit om elke dag de Suicide Stairs te beklimmen ontmoet ze uiteindelijk een vreemde man en ondanks de waarschuwing niet met vreemde mensen te praten heeft de man iets waardoor ze zich toch door hem tot een gesprek laat verleiden. Een gesprek wat er, uiteindelijk, toe leidt dat ze ook van hem de Knoppenkist aanneemt. Een kist die in de 10 jaar die daarna volgen van groot belang en invloed zal zijn. Niet alleen in haar persoonlijk leven maar ook voor de wereld om haar heen, zowel dichtbij als ver weg. De blijdschap die er in eerste instantie is met het geschenk slaat na enig tijd om in zorgen als ze gaat beseffen wat zij, via de kist, teweeg zou kunnen brengen als ze dat zou willen. Wil ze macht of wil ze invloed ? Wil ze alles of maar een beetje ?
Vooraf enigszins teleurgesteld dat het maar zo'n kort verhaal was bleek het een van de boeken te zijn die me meer tot nadenken hebben gestemd dan ik verwacht had. Het verhaal is lekker vlot lopend verhaal, toegankelijk en op sommige punten herkenbaar. Waargebeurde situaties, situaties die kunnen gebeuren en dan ineens weer een iets uit het fantasievolle brein van de schrijver. Omdat een Stephen King boek meestal een dikke pil is ben je snel geneigd te denken dat het verhaal veel langer zou mogen zijn maar ik vraag me af of het dan niet veel van zijn kracht zou verliezen.
En na al het nadenken, omdat alles relatief is, wordt er op het eind nog een eye-opener ingegooid : "van teveel ge-'wat-als' draai je door".