De Amerikaanse Amanda Knox, nauwelijks 20, trekt in 2007 naar het Italiaanse Perugia om er aan de plaatselijke universiteit Italiaans te gaan studeren. So far, so good jong, behoorlijk naïef en onschuldig kijkt ze de toekomst stralend tegemoet. Ze vindt al snel een woonst in een studentenhuis en ze raakt bevriend met haar huisgenote Meredith, een Engelse studente. Na enkele losse avontuurtjes en wat drugsgebruik doet Cupido zijn intrede als ze verliefd wordt op Raffaele. Dan gaat het plots helemaal fout. Ze vindt haar vriendin gruwelijk vermoord terug. Dit is de start van een moordzaak die in Italië en ver daarbuiten voor de nodige ophef zal zorgen. Amanda doet onbevooroordeeld haar uiterste best om de politie te helpen met het onderzoek. Zowel de politie, de pers als het gerecht maken er een potje van. Amanda en Raffaele worden meteen verdacht van moord op Meredith. Ze worden zwaar verhoord en dit leidt uiteindelijk tot de arrestatie van het jonge koppel. Er volgt een omstreden rechtszaak, waarbij het koppel veroordeeld wordt en voor jaren naar de gevangenis moeten. De roddelpers volgt deze zaak van dichtbij en op die manier krijgt het proces Amanda Knox, Foxy Knoxy genoemd door de media, ook wereldwijd aandacht. Na de (onterechte?) veroordeling in 2009 volgt een slopende procedure totdat het vonnis uiteindelijk in 2011 vernietigd wordt. Amanda Knox krijgt haar vrijheid terug, nadat ze 4 jaar (onschuldig?) in de cel heeft doorgebracht.
Ze vliegt meteen terug naar haar thuisstad Seattle, waar ze door de pers massaal wordt opgewacht. In Italië heeft het Hof van Cassatie haar vrijspraak in maart 2013 verworpen. Haar proces moet dus opnieuw worden overgedaan.

Dit boek is dus geen fictie maar pure realiteit. Amanda Knox heeft met de hulp van een ghostwriter de periode tussen haar vertrek als twintigjarige uit Amerika en haar uiteindelijke vrijlating zeer nauwkeurig beschreven. Lezers die op zoek naar de waarheid zoude gaan, zullen van een kale reis thuiskomen.Wachten tot je gehoord wordt is een boek dat bijna leest als een thriller. Het boek zelf ziet er prachtig uit, te beginnen met een zeer gestyleerde cover en de originele achterflap. Hier staat een zeer persoonlijke brief van Amanda aan haar moeder.
De 382 paginas dikke turf laat zich vlot lezen in een eenvoudige schrijftaal. Je blijft doorlezen, je wil weten hoe het eindigt