Een literaire fantasie gebaseerd op de eeuwenoude Estlandse folklore.’ Wie mijn smaak wat boeken betreft een beetje kent, weet dat mijn hart sprongetjes maakt van een dergelijke aankondiging. ‘Het is een bijna magische allegorie op het verdwijnen van een oude wereld en haar mensen en gewoonten.’ Ik zag de kaft en vermoedde dat dit een bijzondere roman zou zijn.

En bijzonder is het. De roman verhaalt over het middeleeuwse, christelijke Europa waarin de mensen, die zo lang in het woud hebben gewoond, massaal naar dorpen vertrekken om bij ‘de ijzeren mannen’, monniken en priesters te wonen. Om geciviliseerd te worden, ‘net als te rest van de wereld’, om op het land te werken, om brood te eten, om Duits te leren en vooral om het christendom te omarmen. Om net van de rest van de wereld definitief afstand te doen van het beestachtige, het ‘mensaap zijn’. Ze vergeten de oude slangentaal, waarmee ze met dieren kunnen praten en hun wil kunnen buigen, ze vergeten de oerkikker die hun gevechten voor hen won, ze vergeten hun oorsprong.

De jonge Leemet woont nog wel in het bos met zijn familie en ziet met lede ogen toe hoe steeds meer mensen uit zijn geliefde bos wegtrekken. Hij voelt zich tussen alles in zitten: hij hoort in het bos, maar weet dat hij een eenzame toekomst tegemoet zal gaan, als ‘laatste man’, als laatste persoon die de slangentaal spreekt, als laatste van alles. Hij wil vooruit, maar het dorp en Jesus en het smakeloze brood en het werk op het land schijnen hem grotesk toe. Het enige verlangen dat nog in hem brandt, is het vinden van de mysterieuze oerkikker, die al jaren slaapt. Zal hij hem vinden? En gaat het daar uiteindelijk om?

Deze recensie gaat verder (met afbeeldingen etc!) op mijn blog: https://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2015/06/04/andrus-kivirahk-de-man-die-de-taal-van-slangen-sprak/#more-565