Wat Makanin zo onweerstaanbaar maakt is dat hij vrijelijk put uit de rijke literaire traditie van zijn vaderland, maar er een eigentijdse draai aan geeft. Dit is zijn Oorlog en Vrede (lees oorlog, corruptie en vernietigend mededogen). Met een sterk gevoel voor bijtende ironie schetst hij een figuur die zijn eigen criminele systeem heeft gebouwd binnen de oorlog tegen de Tsjetsjenen. Het is bijna ontroerend hoe deze Aleksandr Sergejitsj Zjilin zich vastbijt in de illusionaire zekerheden die deze oorlog lijkt te bieden, maar er op een pijnlijke manier achterkomt hoe het opgebouwde steeds als een kaartenhuis in elkaar dondert. Makanin weet zo een fijne balans te vinden tussen affectie en gevoeligheid naar dit hoofdpersonage en een absurdistische, hilarische kijk op de flinke waaier aan bijrollen. In alles wordt het oorlogswezen weerspiegeld als een zinloze exercitie vol financiële exploitatie en morele corruptie. In weerwil van alle heroïek uit oorlogspropaganda is de oorlog hier een alles verslindend systeem dat bepaald niet het beste in de mens naar voren haalt.