Het weer heeft er een concurrent bij in de race naar gespreksthema nummer één. Het is de radicalisering van moslims die terroristische bewegingen als de Islamitische Staat voeden. Ook als het om de uitwerking gaat,doet IS verwoede pogingen een concurrent te zijn. Natuurgeweld kost vooralsnog de meeste slachtoffers, maar het is onmiskenbaar dat de valbijl van extremistische organisaties mondiaal hoog ‘scoort’ als het om het massale slachting gaat. Beter wellicht om de valbijl te vervangen door  het antieke zwaard met zilveren heft waarmee Jihadi John weerlozen een kopje kleiner maakte en daarmee de top drie van onmenselijkheid binnen drong.

Journalist Robert Verkaik ondergaat een schokeffect als hij in de beul Mohammed Enwazi herkent, de moslim die bij hem jaren eerder zijn nood klaagde over oneerlijke behandeling door de Britse geheime diensten, die hem op z’n minst aan het twijfelen bracht over de accurate werkwijze van MI5. Door omstandigheden kwam het niet tot publicatie. Het grijpt de verslaggever zo aan dat hij een diepgaande studie maakt van de Londense moslim die met zijn weerzinwekkende daden niet alleen zijn slachtoffers, maar de gehele wereldgemeenschap bij de keel pakt. Zijn vraag hoe een vriendelijk ogend mens met aanvankelijke afstand tot religie via islamitisch agitator in een psychopatische massamoordenaar kon veranderen, is de hamvraag waarvoor de (westerse) wereld zich ziet gesteld. Het is wat al te gemakkelijk om twee mislukte relaties als oorzaak aan te voeren. Verkaik geeft inzicht in de ontwikkeling van een zo op het oog modale moslim tot een weerzinwekkende slager. Heel sterk zijn de hoofdstukken waarin hij zich buigt over mogelijke oplossingen voor vergaande radicalisering.

Is de aanpak niet goed? Stigmatiseer je moslimgemeenschappen als zodanig waardoor je mensen mede als gevolg van sociaal-economische omstandigheden in de armen van terreurgroepen drijft? Er is evenveel voor te zeggen dat de aanpak faalt omdat niet alleen Mohammed, maar meer geradicaliseerde Britten vrij gemakkelijk het land konden verlaten. De lezer krijgt gedegen informatie voorgeschoteld die recht doet aan de voornaamste facetten van de immense problematiek. Het onderwijs bijvoorbeeld steekt de kop in het zand. De gedachte ontstaat om een ombudsman aan te stellen die het vertrouwen van zowel de moslimgemeenschap als de westerse autoriteiten heeft. 

Het lijkt op het zoeken naar de kop van de naald in een hooiberg. Jihadi John vindt zijn einde door een goed gemikte drone. Het verlies voor IS lijkt beperkt. De jihadisten uit het westen zijn voor hen niets meer dan uithangborden. Zolang de Jihadi Johns voor het oprapen liggen, lijkt een kentering ver uit de buurt. Verkaik kent wellicht te veel waarde toe aan zijn beperkte contacten met Mohammed. Hij heeft evenwel door gedegen studie kennis verworven die hij met de lezer deelt. Vlot geschreven, begrijpelijk voor de massa. Jihadi Johan: De radicalisering van een westerse moslim is een werk waarvan het onderwijs zich niet afzijdig mag houden.