Wat een bijzonder en sterk verhaal over de verschrikkingen van de oorlog. Een aangrijpend maar ook ontzettend goed en meeslepend verhaal uit de tweede wereldoorlog.

Misha is pas zeven wanneer haar ouders naar Auschwitz worden gedeporteerd. Ze krijgt een nieuwe naam, huis en geloof. Niemand wil vertellen waar haar ouders zijn gebleven. Op een dag vertrekt Misha richting het oosten, met een kompas, een mes en wat brood. Ze loopt door België, Duitsland en Polen. Het word een zware tocht die wel vier jaar duurt. Waarin ze vele obstakels tegen komt. Uitgehongerd en half bevroren word ze geadopteerd door een wolven roedel. Ze eet en speelt met de pups en word beschermd door hun moeder. Aan het eind van de oorlog vind Misha haar weg terug naar huis. Ze heeft haar ouders nooit meer gezien.

Het is een ontroerend verhaal van een klein meisje dat het lef heeft om met weinig op zak een reis te maken om haar ouders te vinden. Ze heeft veel lef getoond, de liefde voor haar ouders heeft haar denk ik de kracht gegeven om door te gaan. Het is een verhaal met passie. Dit is een boek om nooit te vergeten. Misha is een meisje dat je in je armen wil nemen en zeggen dat alles goed komt. Ook heb ik veel geleerd over het leven van toen gelukkig zijn er in die tijd ook goede mensen geweest die hun steentje hebben bijgedragen.