De Britten maken een cruciale fout op een zaterdagmiddag in februari 1945. Ze droppen hun bommen op het schoolplein van een dorp bij Almelo. Het grootste slachtoffer van deze schromelijke vergissing is Bram, een getalenteerde jonge knaap. Zijn beide ouders zijn er helemaal kapot van, alsook zijn zus die bij op het moment van de bominslagen in de buurt was. Sinds dat verschrikkelijke moment lijdt de hele familie erg onder het zware verlies. Dan wordt een nieuwe Bram geboren, als eerbetoon aan zijn oom, tevens de verteller van Een zaterdagmiddag van Bert Wagendorp. Zeventig jaar na de feiten vertelt een moeder aan haar zoon Bram wat er toen echt is gebeurd…

Een korte maar wel erg krachtige novelle, waarin Wagendorp wel iets meer dan gewoon maar wat over zichzelf prijsgeeft. Een verhaal dat nogmaals het bewijs levert dat “less is more” geen holle frase is. Knap schrijfwerk, zeker hoe de auteur er wonderwel in slaagt om een diepgaand levens-, familie- én een oorlogsverhaal neer te zetten. In nauwelijks 80 pagina’s, in een groot lettertype. Een zaterdagmiddag geeft maar al te duidelijk weer welke blijvende schade, lichamelijk én geestelijk, een oorlog aanricht. In een toegankelijke maar toch ook prachtige taal en in gestileerde, te herlezen zinnen geeft Bert Wagendorp de lezer een klap voor de kop. Vooral wanneer hij de klemtoon legt op belangrijke levensvragen zoals “wat als…”, of verwijst naar schuldgevoel, ontroostbaar verdriet, hoop en teleurstelling. Ook de woorden die niet op papier staan hebben dan wel een verscholen waarde, ze zijn wellicht nog belangrijker.

"Hij was bang dat Bram zich zou verwonden aan zijn eigen vlijmscherpe geest."
Een korte, toch is dit een zin met een diepe betekenis, niet? Dit boekje staat bol van dergelijke doordenkertjes en vlijmscherpe zinnen.
De minuscule, verfijnde en realistische illustraties van Ien van Laanen zetten het verhaal nog eens extra in de verf. Deze novelle is qua uiterlijk en inhoud mooi in balans; klein maar heel fijn. Je leest en herleest Een zaterdagmiddag; zullen we dan ook maar gaan voor een derde keer? Zuiver vakmanschap, zowel van de auteur als van de uitgever.