Na de krantenfusie in Zuid-Holland richtte journalist en redactiechef André Oerlemans (1964) van dagblad De Dordtenaar persbureau De Vrije Dordtse Pers op. Hij is als freelancejournalist actief voor vele regionale en lokale media. André Oerlemans heeft een aantal publicaties op zijn naam staan: 13 Verhalen voor het slapen gaan en Het geheim van Paros. Drakendoders is zijn eerste boek.
Maikel van de Put is misdaadjournalist. Toen hij nog klein was zijn zn twee jongere halfbroertjes op mysterieuze wijze verdwenen in het bos waar ze altijd samen speelden.
Op een dag wordt hij door zijn hoofdredacteur naar de opening van een nieuw opvangtehuis voor moeilijk opvoedbare kinderen gestuurd. Daar wordt hij meegenomen door Renato, een van de kinderen, die hem vertelt dat er vaker kinderen uit het tehuis verdwijnen. Maikel besluit de zaak te gaan onderzoeken en vanaf dat moment komen er steeds meer ontdekkingen aan het licht; ook zaken die te maken hebben met de verdwijning van zijn halfbroertjes.
Al deze onthullingen zetten het (gemoeds)leven van Maikel danig op zijn kop.
De schrijver maakt veel gebruik van flashbacks. Hele hoofdstukken worden er gewijd aan de kinderjaren van Maikel. Mijns inziens wordt er té veel en té vaak gebruikt gemaakt van deze flashbacks. Zeker, er zijn verwijzingen nodig naar de kindertijd en de dingen die toen gebeurd zijn, gezien de ontdekkingen die Maikel nu doet, maar veel beschrijvingen worden onnodig herhaald en dit maakt dat vooral het eerste deel van het boek vaart mist.
Drakendoders heeft meer minpuntjes. Het achterhalen van de waarheid en het ontmaskeren van de personen die achter de verdwijningen zitten gebeuren erg gemakkelijk en snel. Alle puzzelstukjes vallen elke keer toevallig in elkaar en de hoofdpersonen in de zaak vallen wel érg snel door de mand. Het is een euvel van veel thrillers.
Andere zaken in het boek, o.a. de relatie van Maikel met Susan komen niet helemaal uit de verf. De relatie ontwikkelt zich heel erg snel en krijgt daardoor weinig diepgang.
Het einde van het boek is onwerkelijk (ondanks het feit dat Maikel zich later afvraagt of hij alles nu echt heeft meegemaakt of heeft gedroomd). Hierdoor wordt het verhaal opeens ongeloofwaardig en dat doet afbreuk aan de zo realistisch beschreven voorafgaande gebeurtenissen.
Delen van het boek zijn goed geschreven, maar de schrijver heeft zijn schrijfstijl niet het hele boek door consequent weten vast te houden. Als dat wel gebeurd was, had het boek voor mij meer potentie en inhoud gehad dan het nu heeft. Een gemiste kans.
In 2008 verschijnen nog 2 nieuwe boeken van Oerlemans: Het duivelshol en De mol. Hopelijk bevatten die minder storende taal- en schrijffouten dan Drakendoders.