Annie de Gooyer groeit op in een heel eenvoudig en liefdevol gezin in een stadje waar niets gebeurt, maar ze voelt zich daar toch niet op haar plaats. Ze gaat niet uit en leest liever boeken met verhalen die zich vaak afspelen in wereldsteden zoals Moskou, New York of Amsterdam. Haar cijfers op school liegen er niet om; in de zesde klas van de lagere school behaalt ze de hoogste Cito-score van het jaar en komt op het Gymnasium terecht waar ze negens en tiende haalt. Die cijfers laat ze thuis niet zien omdat ze haar dan maar weer een rare meid zullen vinden; een vreemde eend in de bijt.
Na lang aandringen van haar moeder gaat Annie, inmiddels zestien, samen met medescholier Veronique naar een disco met de naam Dancenight. Daar ziet ze twee jongens en een meisje binnenkomen. Veronique vertelt Annie wie het zijn;
'De Johansons. Die zijn zo geweldig. Iedereen kent ze. Hun vader is een bekend architect, ze wonen in een kasteel.'

Daphne Johanson is onder de indruk van Annie, waarna deze zich aan haar voorstelt; 'Ik ben... Anne. Anne de Gooyer'.
Annie klinkt zo gewoontjes.
Anne is een slimme dame, ze voelt zich helemaal thuis bij de Johansons en ze raakt hecht bevriend met Daphne en haar twee broers.

In 'De Johansons' lees je over de groei naar volwassenheid van deze vier jongelui.
De auteur weet te boeien door de goede uitwerking van de personages en de geloofwaardigheid van het ontroerende verhaal. De karaktertrekken van de personages zijn psychologisch goed weergegeven waardoor je hier en daar zeker iets herkenbaars tegen zult komen.

De hoofdstukken die verteld worden vanuit verschillende personages, verhalen over gebeurtenissen in de provincie in de jaren 1980 tot en met 1983 en worden afgewisseld met hoofdstukken die zich stuk voor stuk afspelen in Amsterdam in 2015.
Omdat het vrij lange hoofdstukken zijn heb ik deze afwisseling van zowel tijd als verhaallijn ervaren als een verfrissing, die het leesplezier nog vergroot heeft.

Wanneer de vriendschap van het viertal onder druk komt te staan wordt steeds meer duidelijk dat ieder toch een eigen agenda heeft.
Ook dementie komt aan de orde. Hier wordt ook duidelijk dat rang of stand geen verschil maakt bij deze ziekte.
Verwachtingen en toekomstdromen worden helaas niet altijd werkelijkheid. Soms door eigen toedoen zoals het maken van verkeerde keuzes maar meestal door de omstandigheden van dat moment.
Hoe menselijk kan een verhaal zijn?

Ik was onder de indruk van de humor die aanwezig is maar vooral van de aangrijpende en ontroerende scenes en gedachten;
'Haar hand gaat naar de richtingaanwijzer en hangt dan even in de lucht. Ze kan naar Amsterdam rijden en haar huis warm stoken terwijl ze wacht op de pizzabezorger. Ze kan ook omkeren en naar het huisje gaan waar de kachel altijd brandt, waar de muren geel zijn en waar ze Annie heet.'

'De Johansons' is een aangrijpende psychologische roman over volwassen worden en het groeien als mens in een veranderende wereld.

Deze recensie is eerder geplaatst op mijn blog 'Graag Gelezen blogspot.nl