‘De kronieken van de magiër’ openden in 1997 met ‘Schaduwstrijd’, een uitstekende fantasyroman die vertelde hoe Margen, zoon van een magiër, de wereld in trok en door allerlei avonturen niet alleen zijn metgezel Sendre, maar ook zichzelf ontmoet. Zo blijkt uiteindelijk dat magie hem zodanig angst aan jaagt, dat hij nooit meer zijn talenten wil gebruiken. Het vertelt ook het verhaal van Alwylyl, de slavin die eveneens magische talenten heeft en uiteindelijk op het collegium van de magiërs mag studeren. ‘Schaduwstrijd’ deed in niets onder voor de betere Engelstalige fantasy en het was opvallend dat het bij een kleine uitgeverij verscheen en niet bij Meulenhoff of Luiting-Sijthof.
Meesterproeve, het tweede deel van deze kroniek, verscheen pas onlangs in 2001 en dat vormt meteen ook het belangrijkste punt van kritiek: de lezer heeft er veel te lang op moeten wachten! Hoe zat het allemaal ook al weer? Een korte samenvatting van het voorafgaande was welkom geweest.
Het boek bestaat uit drie delen. Het eerste volgt Margen en Sendre, die na hun vlucht uit Xanyua in Handracke, een grensstadje in de Caponische Bondslanden terecht zijn gekomen en daar de winter doorbrengen als huisleraar en dienster. Zodra de lente aanbreekt vluchten zij verder weg, maar ondertussen zijn ze toch weer bij allerlei zaken betrokken geraakt. Het tweede deel beschrijft hoe Alwylyl haar meesterproeve aan het collegium aflegt en wordt ingewijd in de achtergrond van het gebod dat magiërs nooit meer mogen heersen. Althans, volgens de regels van het collegium. Eenmaal ingewijd komt zij in aanraking met oude boeken die beschrijven dat de laatste, eeuwen eerder verslagen aartsmagiër weer tot leven gewekt kan worden. Een poging het geheim te ontsluieren voert haar op een verre en onzekere reis. Het derde deel volgt opnieuw Margen en Sendre, die in dienst van een jonker terecht zijn gekomen in de stad Ladane, waar zij opnieuw met de magische strijd uit het eerste deel geconfronteerd worden en hun pad opnieuw dat van het collegium kruist. Tussen deze gebeurtenissen door strooit Boekestein de aanwijzingen voor het vervolg, dat ongetwijfeld zal uitlopen in een strijd met het collegium en haar wetten, een strijd die de werkelijke terugkeer van de magiërs lijkt te betreffen en waarbij Margen een cruciale rol zal gaan spelen.
Boekestein vertelt het verhaal in korte, in hoofdstukken en delen gerangschikte stukken, waardoor het verhaal een duidelijke structuur heeft maar toch dynamisch blijft. Inhoudelijk bewerkt hij dat door de op zichzelf staande avonturen soepel in de achterliggende verhaallijn in te passen. Daarbij geeft hij zijn personages meer dan voldoende diepte om ze voor de lezer tot leven te brengen.
Het eindresultaat is niet alleen de ‘Meesterproeve’ van Alwylyl maar ook die van Jaap Boekestein zelf: een goede tot uitstekende fantasy, die niets onder doet voor de betere Engelstalige genrefantasy van bijvoorbeeld Terry Goodkind, Katharine Kerr of Raymond Feist.