In “De Monnik van Mokka”, een vertaling van “The Monk of Mokha, vertelt Dave Eggers het waargebeurde avontuur van een moedige Amerikaanse jongeman met Jemenitische wortels. Eggers beschrijft Jemen met haar mooie landschappen én de vreselijke burgeroorlog die daar woedt. Daarnaast geeft hij een kijkje in de geschiedenis van de koffieteelt en leert de lezer over koffiestruiken, het selecteren van de juiste bessen en het branden van de koffiebonen.

Mokhtar groeit op in Tenderloin, een probleemwijk in San Francisco waar criminaliteit, drugs en armoede het straatbeeld bepalen. Als kind dagdroomt hij alsof hij een soort Harry Potter is, die het in het hier en nu moeilijk heeft, maar voor wie iets beters is weggelegd. Hij past zich steeds naadloos aan de omstandigheden aan, heeft diverse baantjes en leeft een paar jaar zonder toekomstplannen. Op een dag wordt hij door zijn vriendin Miriam ge-sms’t.
“Kijk je wel eens naar de overkant? (…) Aan de overkant van de straat staat een beeld van een Jemeniet met een grote kop koffie. (…) Hij bracht zijn dagen op nog geen veertig meter afstand van het beeld door, maar had het nog nooit gezien.”

Mokhtar raakt gefascineerd door koffie en haar bijzondere, rijke geschiedenis en in een opwelling besluit hij zich te wijden aan het importeren van specialty-koffie uit Jemen. Hij droomt ervan de Jemenitische koffie weer tot de beste van de wereld te maken.
“Visie: De Jemenitische koffieboeren voorzien van de kennis en middelen om de kwaliteit van zowel hun koffie als hun levensomstandigheden te verbeteren.”

Mokhtar volgt de beste opleiding tot Q-grader en vertrekt naar Jemen, ondanks waarschuwingen van de Amerikaanse ambassade over de spanningen in Jemen. Hij bezoekt hoog in de bergen gelegen plantages om monsters te verzamelen. Mokhtar is onervaren en moet nog veel leren, maar hij weet zich snel aan te passen.
“Na een paar honderd stenen treden waren ze bij de terrassen met koffieplanten. Voor het eerst in zijn leven was Mokhtar op een echte koffieplantage. Hij voelde aan de bladeren. Hij rook eraan. Hij probeerde zich als een kenner te gedragen, die misschien al een onvolkomenheid had ontdekt. Hier is het allemaal begonnen, dacht hij. Zijn euforie duurde nauwelijks een minuut. ‘Dat is geen koffie,’ zei Yusuf. Mokhtar had een olijfstruik geïnspecteerd. ‘Ja, weet ik,’ herstelde Mokhtar zich. ‘Maar de vegetatie in de omgeving van koffieplanten heeft invloed op hun gezondheid.’ Dat verzon hij terplekke en pas later ontdekte hij dat het nog waar was ook. Yusuf knikte goedkeurend en ze liepen door.”

Terwijl Mokhtar koffiemonsters verzamelt en boeren probeert te helpen, is de burgeroorlog uitgebroken. Hij zit vast in oorlogsgebied en probeert Jemen te verlaten, maar wordt omgeven door terrorisme en bombardementen.
“Toen belde Mahmoud weer. Hij had nu een boot én een schipper, die de overtocht wel wilde maken.(…) De boot was een ding van niks, nog geen vierenhalve meter lang, gewoon een kleine sloep – dit was geen Viper-boot. (...) Ze moesten het land ontvluchten in een armzalig geval, laag en smal, met één armzalige Yamaha-buitenboordmotor. Zo te zien zou een aanvaring met een tonijn al te veel zijn.”

Mokhtar weet uiteindelijk Mokka tijdens hevige vuurgevechten te verlaten door samen met Andrew, de schipper, een meisje én een koffer vol koffiemonsters in een klein bootje de Rode Zee over te steken.
Op 26 februari ziet Mokhtar de ‘Luciana’, het schip met achttienduizend kilo van de beste koffiebonen ter wereld, uit Jemen, binnenvaren. Zijn droom wordt werkelijkheid.
“We gingen met de lift naar de tweeënveertigste verdieping, beklommen het dak en hadden een onbelemmerd uitzicht, tachtig kilometer ver. We zagen de ‘Luciana’ de haven van Oakland binnenvaren. En in de diepte zagen we het pleintje (…) en de monnik die zijn beker in de lucht hield.”