Mijn oog was op dit boek gevallen door de landenchallenge op Hebban. Het leek me boeiend om een boek over een gezin in Afghanistan te lezen. N.a.v. de stukjes over dit boek had ik de verwachting dat we de familie Khan zouden leren kennen, inclusief de vrouwen in het gezin. Vol verwachting begon ik dit verhaal te lezen.



Het boek is geschreven door een Noorse journaliste die na de val van de Taliban en tijdje verblijft bij een Afghaanse familie. Het gaat om de familie Khan, waarvan Soeltan een aantal boekhandels heeft, en thuis een streng bewind voert. Hij heeft 2 vrouwen (oud en een jonge vrouw), 3 zonen, 2 dochters, de moeder van Soeltan die bij hen inwoont, evenals een paar zussen van hem.



Het beschrijft het verhaal van Soeltan. Hoe hij aan zijn eerste vrouw komt. Waarom hij een tweede vrouw nodig vond. Hoe de verhoudingen zijn binnen de familie (met 11 man in een flat wonen). Daarnaast wordt de pelgrimsreis van zijn zoon uitvoerig besproken. Het wel en wee van de vrouwen komt veel minder aan bod. Er is onder de vrouwen een soort van hierarchie. In het huis moet Leila de zware taken op zich nemen: water verwarmen (warm water en stroom is niet of zeer beperkt aanwezig), eten koken, schoonmaken (eeuwig het opvegen van het stof), de kamers klaarmaken van slaapvertrek tot eetruimte, etc. etc. etc.



Het verhaal is vooral gericht op de mannen. De vrouwen en hun gevoelens komen naar mijn mening te weinig naar voren. Ik had liever het leven in Afghanistan gelezen gezien vanuit de vrouwen. De schrijfster geeft in het boek overigens wel aan dat de vrouwen niet gewend waren om te praten over hun leven, gevoelens, denkbeelden etc. Zij kwamen slechts zo nu en dan los.



Toch was het een boeiend boek. Omdat het het leven beschrijft van een doorsnee Afghaans gezin. Niet een gezin wat zelf in armoede leeft (lees: lemen hutje), maar die in een flat (zonder warm water en electriciteit) leeft, maar het best wel goed heeft.



Wat mij zoal bij blijft uit dit verhaal is dat een neef vliegtuigbouwkundige was in Afghanistan en nu pizza koerier in Duitsland is en daarmee meer geld verdiend dan zijn Afghaanse baan.

Daarnaast dat sexualiteit broeit en stellen er om lachen als pubers.

Ook het gedeelte dat de vrouwen slechts zo nu en dan gezamelijk naar de hamam gaan om zich te wassen, elkaar te schrobben en vervolgens weer hun vuile kleding en stinkende boerka aantrekken.



Wat mij het meest is bijgebleven is het stukje op pagina 80: "boerkavrouwen zijn net paarden met oogkleppen, ze kunnen maar 1 kant opkijken.... Dat is een van de slimmigheidjes van de uitvinder van de boerka".

Het enige hoopvolle voor de vrouwen in het gezin van Soeltan Khan is, is dat hij liberaal is, en de vrouwen in zijn huis verboden heeft nog langer een boerka te dragen. Sommige dames voelen zich bevrijd (o.a. Leila, de zus van Soeltan, die hoopt op een leven elders, zonder de familie en graag aan de slag zou willen als lerares Engels) en anderen hebben er moeite mee (Sonja, zijn jonge vrouw). Het neemt niet weg dat hij nog steeds de baas is van deze familie en daarom bepaald of de dames naar buiten mogen, een baan mogen hebben, bij anderen op bezoek mogen gaat, etc.



De vrouwen in Afghanistan hebben nog een lange weg te gaan om erkend te worden, een eigen mening te mogen vormen, en bovenal: te mogen doen wat zij willen.

Boeiend, maar door de grote nadruk op de mannen uit de familie krijgt het boek van mij 3 sterren.