Wat een dilemma als je goede hart zo op de proef wordt gesteld. Wat heb ik meegeleefd met Anouk en haar verdriet en angsten wanneer haar grootste nachtmerrie werkelijk lijkt te worden. Ik ga niet teveel uitwijden want ik wil niet teveel verklappen, maar wat een ijzersterke thriller! Ik heb soms met het kippenvel op mijn armen en met tranen in mijn ogen tegelijk zitten lezen. Ik hou van de scène waarin de auteur het sonsbeekpark omschrijft. Ik had Anouk haar hand vast en liep met haar mee. Ik mis alle personages nu al, juist omdat ze een voor een identiek met een eigen karakter zijn. Je kan niet anders dan dat je van ze gaat houden en net wanneer je dat begint te doen... is niets wat het lijkt. Toch?