De debuutroman Grace van Rebecca Scherm wordt vergeleken met de titels van Gillian Flynn. Wanneer je Grace met die verwachting gaat lezen kom je bedrogen uit. Scherm weet de spanningsboog niet in haar hele verhaal door te trekken, waardoor het hele mysterie langdradig wordt en de ontknoping net iets te lang op zich laat wachten.

Grace vlucht weg uit Garland, Tennessee en begint in Parijs een nieuw leven als Julie. Als in Garland twee mannen voorwaardelijk vrijkomen uit de gevangenis begint haar web van leugens langzaam uit elkaar te vallen. De vraag wie Julie in werkelijkheid is kan niet langer onbeantwoord blijven, helemaal niet wanneer een van de twee mannen op een dag in Parijs op de stoep staat.

Spanningsboog
De tekst op de achterflap van het boek stelt de lezer voor een hoop raadsels, maar Scherm weet de aandacht niet vast te houden. Scherm vertelt veel over de jeugd van Grace en haar ervaringen met liefde. Deze verhalen geven een mooi inkijkje in hoe Grace steeds op zoek is naar mensen die van haar houden, maar ze vervolgens allemaal bedriegt. Het boek wordt hierdoor niet spannender omdat al die anekdotes weinig te maken hebben met hoe ze in Parijs terecht is gekomen. De auteur leidt de lezer af van de hoofdzaak, die langdradig wordt, en ontkracht op die manier ontkracht op die manier haar eigen ontknoping in de laatste pagina’s van het boek.

Psychologie
Graces relatie tot de mannen in Garland wordt steeds duidelijker door de verhalen uit haar verleden, maar ze maken de criminele activiteiten niet per se begrijpelijker. Het is vooral het personage van Grace zelf dat goed is uitgewerkt en Scherm gaat echt op zoek naar wat haar drijft om te blijven liegen en bedriegen. ‘Als je stopte met proberen één perfecte persoon te zijn, kon je vele personen worden. Grace was de afgelopen drie jaar talloze meiden geweest, stuk voor stuk luchtgeesten.’

Grace is dus zeker interessant als psychologische roman, maar is niet het spannende mysterieverhaal dat beloofd wordt aan de buitenkant.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]