Wanneer een uitgever een boek aanprijst als een thriller in de traditie van Katherine Neville en Dan Brown, dan schept hij daarmee bepaalde verwachtingen. Je denkt meteen aan samenzweringen, eeuwenoude genootschappen, wilde achtervolgingen en ingewikkelde raadsels. En dat is dan ook wat je krijgt in Het elixer van Philip Carter.
Het draait in deze rollercoaster vol achtervolgingen met name om Zoe die, zonder dat ze ergens van af weet, gebombardeerd blijkt te zijn tot 'Hoedster van het Bottenaltaar'. Dit is een eeuwenoud geheim, dat zijn wortels heeft in het ijskoude Siberië en dat door de vrouwen van Zoe's familie beschermd moet worden. Zoe, de dochter van een maffiabazin van Russische komaf, heeft er alleen nog nooit van gehoord en heeft geen idee wat het is. Nog voordat ze de kans krijgt om uit te zoeken wat er aan de hand is en wat er van haar wordt verwacht, raakt ze verzeild in allerlei ingewikkelde situaties, want er wordt door verschillende sinistere personen jacht gemaakt op het geheim dat zij blijkbaar moet beschermen. Gelukkig krijgt Zoe hulp uit onverwachte hoek, van Ry, die zijn eigen redenen heeft om kwaad te zijn op degenen die via Zoe het Bottenaltaar proberen te bemachtigen. Samen vormen ze een ijzersterk team, dat op wonderbaarlijke wijze steeds weer weet te ontsnappen aan zijn achtervolgers en 'en passant' meerdere raadsels oplost.
Kortom: de vergelijking met Dan Brown is zo'n slechte niet. Ook in de karakters zijn overeenkomsten te vinden: het zijn sterke persoonlijkheden met een groot rechtvaardigheidsgevoel, maar verder worden ze niet heel diep uitgewerkt. Uiteraard is er sprake van grote aantrekkingskracht tussen Zoe en Ry, en natuurlijk kijken ze elkaar op een zeker moment eens diep in de ogen. En uiteindelijk redden de twee de wereld van een hoop kwaad, door de samenzweerders het nakijken te geven.
Hoewel Het elixer dus van clichés en achtervolgingen aan elkaar hangt, is het absoluut geen vervelend boek. Sterker nog, het is vlot geschreven, met pittige dialogen en sterke cliffhangers, waardoor je aan één stuk door blijft lezen. Juist omdat het verhaal steeds spannend blijft, stoor je je niet erg aan onwaarschijnlijkheden of verklaringen die wel heel gezocht zijn, daarvoor is het gewoon een te lekker doorleesboek, dat precies levert wat je ervan verwacht.