Na het overlijden van haar vader gaat Emma terug naar haar ouderlijk huis om de spullen van haar vader op te ruimen. Haar moeder heeft ze nooit gekend en ze vindt oude spullen van haar moeder. Er blijkt een lang verborgen familiegeheim.

Ik moest er in eerste instantie even inkomen, de drie perspectieven wisselen net iets te snel achter elkaar af. Maar eenmaal kennis te hebben gemaakt met de personages vond ik het een mooi verhaal. Het plot vind ik heel goed en uitgedacht uitgewerkt en dit geeft het verhaal kracht. Door de zoektocht van Emma, en vlagen informatie via Grace en Vikram kom je steeds een stapje dichterbij de waarheid. En juist door steeds kleine informatiestromen wordt mijn interesse gewekt naar wat die waarheid is.
Halverwege het boek ga ik dan ook helemaal meeleven met Grace en word ik steeds nieuwsgieriger naar Emma’s moeder, en Emma’s zoektocht naar het verleden. Wat is er precies gebeurd? Waarom zat Grace in een gesticht, … is ze echt gek?

Het is een mooi verhaal en ik werd er ook een beetje emotioneel van. En ondanks dat dit een triest verhaal is, geeft het einde gelukkig dat heerlijke Feelgood gevoel.