In “geheimen passen niet in een verhuisdoos” volgen we de dertien jarige Vere. Vere is net samen met haar ouders en tweelingbroer Jesse verhuisd. Een nieuwe woonplaats, een nieuw huis, een nieuw kapsel en nieuwe vrienden. Toch is er nog dat geheim, waar ze met niemand over kan praten. Is 250 kilometer ver genoeg om opnieuw te beginnen en te vergeten wat er gebeurd is?

Het hoofdpersonage Vere is een behoorlijk onzeker maar erg lief meisje. Ondanks dat niet alles loopt zoals ze wil, heeft ze wel het beste voor met iedereen. Ze heeft een goede band met haar tweeling broer Jesse, die stukjes waren erg leuk om te lezen. Het geheim van Vere loopt als een rode draad door het verhaal heen. Wat is er nu precies gebeurd en waarom praat ze er met niemand over? Je lees het verhaal vanuit het ik-perspectief van Vere, wat erg fijn is. Je leest wat ze denkt en voelt en daardoor kun je je extra goed inleven in haar personage. Doordat je nieuwsgierig gemaakt wordt naar het geheim, wil je maar door blijven lezen. Want ja, je wilt het gewoon weten!

“Geheimen passen niet in een verhuisdoos” gaat ook over verschillende problemen die bij de pubertijd horen. Zoals bijv. Onzekerheid over je lichaam, verliefdheid, school, vriendschap, erbij horen, alcohol enz. Soms waren het maar hele kleine dingetjes die dan uit zijn verband gerukt werden tot grote dingen. Wat ook wel weer echt bij de pubertijd past. Daarnaast heeft Vere een grote fantasie en fantaseert ze er graag op los met het spelletje “wat als...” Als haar nieuwe beste vriendin er een echt spelletje van maakt, zou dit nog weleens uit de hand kunnen lopen. Ondertussen merk je ook wel dat Vere haar geheim enorm op haar drukt en dat ze er erg mee zit.

Ik merkte dat ik dit verhaal vooral erg las als een moeder. Ik dacht de hele tijd maar meisje praat toch met iemand! Mensen en vooral ouders zijn er om je te helpen. Naar mijn idee stopte ze dit erg serieuze probleem teveel weg en dat irriteerde een beetje. Hoewel ik snap dat er zeker lezers zullen zijn die dit verhaal goed zullen vinden was ik toch teleurgesteld. Het einde was voor mijn persoonlijk niet genoeg uitgewerkt. Er had veel meer uit dit verhaal gehaald kunnen worden, waardoor lezers veel meer bewust zouden worden van dit probleem.

De schrijfstijl van Marike Goslinga was wel erg fijn, vlot en luchtig. Eenmaal begonnen in het verhaal, wil je blijven lezen omdat je gewoon moet weten wat er in het vorige huis nu precies gebeurd is. Doordat je tijdens het verhaal ook een kijkje kreeg in het leven van Vere, bleef het verhaal luchtig. Super tof dat skateboarden een grote rol speelde in dit verhaal.

Kortom, een vermakelijk boek voor tussendoor, waar je echt zo doorheen bent. Alleen had ik zelf persoonlijk wel graag meer willen weten over het geheim.