Het blijft lastig: waardering voor een boek weergeven in sterren. Ik heb zojuist aan De woestijn 4 sterren toegekend, maar ik heb getwijfeld over 3. En waarschijnlijk blijf ik "eeuwig" twijfelen. Het is een mooi vormgegeven boek, de vertaling leest (op een paar kleine schoonheidsfoutjes na) goed weg, de schrijfstijl is prettig. Maar de inhoud van deze enige roman van de (overleden) Argentijnse schrijver Jorge Baron Biza is niet bepaald opwekkend te noemen. Het is het verhaal van Mario Gageac, zoon van de karakter- en temperamentvolle Arón en de beelschone Eligia. De scheiding tussen zijn ouders is een langslepende kwestie geworden en eindigt in een drama: Arón giet zwavelzuur over het gezicht van Eligia. Tja, de toon is direct gezet. Mario begeleidt zijn moeder zo goed mogelijk en op geheel eigen wijze in haar behandelingen en herstel. Zijn eigen leven is nog niet echt in balans. Veel drank, veel bijzondere ontmoetingen, weinig toekomstgerichte lijn.
De gang van zaken is doorspekt met geweldige uitstapjes op literair, politiek, filosofisch en op welk gebied je ook maar kunt bedenken. Die onderdelen zijn de moeite waard, maar ik (toch best wel een ontwikkeld en geoefend lezer) had daar soms wel moeite mee om te begrijpen en het te kunnen plaatsen.
Een bijzonder boek dus. Meer weten? Lees dan mijn leeservaring op mijn eigen boekenblog via deze link: Dolende in een woestijn.
Met dank aan de uitgever voor het beschikbaar stellen van een leesexemplaar.