Duizelingwekkende hoogte gaat verder waar Duizend hoog gestopt is zonder een echte noemenswaardige tijdsprong. Dus diegene die in het eerste deel van de toren is gevallen is net begraven en de levens van de overige personages gaan verder waar ze toen waren.

We volgen in dit boek dezelfde personages als het vorige deel met één nieuwe personage die de boel lekker weet op te schudden. Men heeft nog steeds dezelfde (tiener) problemen en de relaties met elkaar en anderen gaan (heerlijk) op en neer.

Ook in dit boek begint het met een persoon die net is overleden en heb je het gehele boek de vraag in je achterhoofd "Wie is het slachtoffer en wat is er gebeurt? " En ook nu zul je tot het eind moeten door lezen om in ieder geval één van deze vragen beantwoord te krijgen en de andere toch gedeeltelijk.. (ja, er komt een deel 3 gezien het einde van het boek).

Katharine McGee weet hoe ze een verslavend boek moet schrijven, dat had ze al in Duizend hoog bewezen, maar men zegt wel eens dat een tweede deel veel lastiger te schrijven is dan een eerste deel. Daar is hier gelukkig niets van te merken, ook nu weer weet ze de lezer op het puntje van de stoel te krijgen en kun je het boek (vooral door die "mini cliffhangers" aan het eind van elk hoofdstuk) nauwelijks wegleggen eens je er in bent begonnen met lezen.

Omdat het (uiteraard) meer is van hetzelfde is de verfrissende nieuwigheid die ik voelde bij het eerste deel helaas niet aanwezig bij dit boek. Maar al is een lekker hapje de eerste keer altijd het lekkerst, hij wordt echt niet smerig bij een tweede hap. Ik heb mij dan ook uitstekend vermaakt met dit boek en zit ik nu al verwachtingsvol uit te kijken naar het derde deel!!

Dus als je Duizend hoog hebt gelezen en je hebt ervan genoten dan is dit deel zeer zeker een aanrader! Vond je Duizend hoog maar niets en veel te "soapie" (in een negatieve zin) dan kun je dit boek maar beter niet oppakken. Het is meer van hetzelfde en er zit verder weinig vernieuwend in ten opzichte van het eerste deel.