Haar Goede Hand is een boek dat ik met veel interesse ging lezen, Jappenkampen, omgaan met een handicap, emigratie naar een koud kikkerland, strenge opvoeding en intreding van dementie zijn allemaal thema’s die meteen mijn interesse wekten.
Marion Bloem weet in een mooi portret van ‘haar’ moeder deze thema’s allemaal aan bod te laten komen en mijn aandacht vast te houden, ware het niet dat dit me wel enige moeite kostte omdat Bloem op een warrige manier omgaat met haar gebruik van perspectief en tijd. Daarnaast is het lastig niet steeds Bloems eigen moeder voor je te zien. In een poging haar moeder te beschermen en haar personage als een fictief figuur op te voeren wordt ze verpakt in de dappere, stuurse, eigenwijze maar ook lieve Melanie Krijger, haar verhaal wordt verteld door haar dochter Sonia, die gaandeweg het verhaal steeds meer begrip krijgt voor haar moeder en waarom ze de persoon is geworden die ze aan het eind van haar leven is.
Ondanks dat Bloem een mooi en waardig portret weet neer te zetten van Melanie blijft haar personage een beetje gevangen zitten in de perspectieven en tijd die Bloem door haar schrijfstijl weet te creëren. We komen een hoop te weten over Melanie Krijger, maar net als je denkt dat het ‘spannend’ wordt, wisselt het perspectief of de tijd en is dat moment weer verdwenen. Maar Marion Bloem heeft mijn aandacht vast kunnen houden met dit mooie portret en het volgende citaat op de laatste bladzijde van het boek vat de kern voor mij mooi samen:
“En ik, ik heb uw lijden, uw offers, uw strijd, zelfs uw intimiteit ingezet om vrouwen als u te eren. En als dit zeer doet, lieve moeder, weet dan dat ik van u heb mogen leren dat de mens zonder pijn niet groeit.”