Kate Eberlen schreef een roman over de speling van het lot. In Omdat ik je mis lopen de levens van twee mensen langs elkaar heen zonder dat die mensen in de gaten hebben dat ze voor elkaar gemaakt zijn. De typische romantische komedie is echter langdradig en het einde is té zoetsappig in vergelijking met de rest van het verhaal.

Tess en Gus komen elkaar op achttienjarige leeftijd tegen op een vakantie in Florence, hun levens ontwikkelen zich verder compleet langs elkaar heen. De moeder van Tess overlijdt aan borstkanker en Tess draagt de zorg voor haar kleine zusje, waardoor ze van haar studie afziet. Gus worstelt met de dood van zijn broer en trouwt vervolgens met diens vriendin, om na twee kinderen weer van haar te scheiden.

Goed begin
De roman van Eberlen begint overtuigend, ze zet haar personages geloofwaardig neer en vervalt niet in sentimentaliteit. Haar verhaal heeft diepgang en lijkt minder oppervlakkig dan de gemiddelde romantische komedie, daarmee is het boek een ideaal tijdverdrijf voor in de zon op het strand. Vervolgens duurt het echter te lang voor datgene waarvan iedereen al na het lezen van de flaptekst weet dat het moet gaan gebeuren. Tess en Gus komen elkaar gedurende het verhaal nog een paar keer tegen maar pas in de allerlaatste pagina’s vindt de hereniging plaats, hierdoor is het lastig om je aandacht bij het verhaal te houden.

Klef
Een goed begin is het halve werk, maar na een weloverwogen start gooit Eberlen haar zorgvuldig opgebouwde karakters in een paar pagina’s weg. Het einde van het boek is oppervlakkig en hoewel romantisch bedoeld ook verschrikkelijk onwaarschijnlijk. Daarbij komen een paar atypisch kleffe zinnen als: ‘Het klinkt misschien banaal maar ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen. Wat ik wel weet, is dat de afgelopen vierentwintig uur als een heel leven voelen, als hoe het leven zou moeten zijn.’ Daarmee maakt Eberlen van haar roman een Hollywood-film in plaats van een geloofwaardige roman over de speling van het lot en de liefde. Ideaal vakantievoer is het daarmee wel!

[Deze recensie verscheen eerder (2016) op CLEEFT]