Dit boek heeft alle grote prijzen in zijn genre gewonnen. Hierdoor was ik heel nieuwsgierig naar dit boek. Dankzij de Fantasy Leesclub van Hebban mocht ik dit boek vlug na het verschijnen lezen.

Ann Leckie is vertrokken van een heel intrigerend idee: een artificiële intelligentievorm (AI) die de controle heeft over ruimteschepen alsook over mensen. Deze mensen bestaan enkel nog als lichaam. Hun geest is volledig weg en ze kunnen enkel opnieuw tot leven gebracht worden als lichaam of ‘segment’ voor de AI.
Het verhaal gaat over Breq, zo’n AI die door een gebeurtenis 20 jaar geleden nu enkel nog bestaat uit 1 lichaam. Ze wil wraak nemen op de verantwoordelijke die haar schip deed ontploffen en al haar andere lichamen vernietigde.

Het boek volgt 2 verhaallijnen. De ene verhaallijn is de aanloop tot de gebeurtenis 20 jaar geleden en de andere verhaallijn volgt Breq in haar queeste naar wraak.
Voor mij persoonlijk vertonen beide verhaallijnen minpunten. De verhaallijn van 20 jaar geleden gaat veel over politieke kwesties en uitleg over de wereld wat niet echt mijn voorkeur geniet.
De huidige verhaallijn heeft wel veel actie, maar door de afstandelijkheid van het hoofdpersonage slaag ik er niet in om in het verhaal te duiken. Breq is een AI die geen menselijke gevoelens kent. Ze heeft het ook moeilijk om geslacht te onderscheiden waardoor ze iedereen in het boek als zij en haar aanspreekt ook al zijn het mannen. En dat maakt het voor mij nog moeilijker om in het verhaal op te gaan.

Ann Leckie heeft zonder twijfel een ingenieuze wereld verzonnen met een heel intrigerend basisidee. Toch kon het verhaal me niet in zijn ban houden. Het is een eerste deel van een reeks maar ik twijfel nog of ik de andere delen ga lezen. Misschien is dit boek niet geschikt als vakantielectuur omwille van het complexe karakter.