In het boek Toen ik eindelijk durfde zijn alle korte verhalen waarover de auteur van dit boek Chantal Straver eerder heeft geblogd gebundeld. Stukjes uit haar leven en de keuzes die ze heeft gemaakt, maar vooral over Karate. Deze sport is overduidelijk een passie van Chantal en vormt eigenlijk de kern van haar blogbundel. De verhalen lijken op onwillekeurige volgorde in het boekje opgenomen te zijn en vormen samen geen doorlopend geheel. Dat is jammer, daardoor is het wat lastig inkomen en leest het niet als een roman, maar gewoon als losse stukjes van haar blog. Toch is Toen ik eindelijk durfde dankzij de luchtige schrijfstijl leuk om te lezen. Het boek staat vol clichés en waarschijnlijk is dat nu net de kracht van het boek; herkenning. Iedereen staat weleens voor keuzes in zijn leven, veranderd door omstandigheden van baan en misschien zelfs van partner. Zo ook Chantal blijkt uit haar verhalen. Vooral de delen waarin ze schrijft over haar familiebanden zijn boeiend te noemen en vragen om verdieping., die ontbreekt jammer genoeg. Zij had echter wel het lef deze deels op te schrijven en met een grote groep lezers te delen, dat valt alleen maar te prijzen. Iedereen die de moeite neemt de bundel Toen ik eindelijk durfde te lezen zal er wel iets van zichzelf in herkennen en hier en daar misschien een traan laten. De vraag blijft alleen wat wilde de auteur met deze bundel bereiken? Wilde ze een boodschap de wereld in brengen over je hart volgen, haar Dojo promoten, of een beetje van beide?