Al vanaf de eerste zin van het verhaal kan je je goed identificeren met Olivia. Hoe zij gebeld wordt door haar broer, waarmee ze geen contact heeft, voor hij geopereerd wordt. Haar leven wordt door het telefoontje op zijn kop gezet.
Prachtig hoe de pijn van Olivia beschreven wordt als haar broer zijn been verliest en hoe zij voor hem huilt.
Wat heb ik meegeleefd met Olivia als ze zich buitengesloten voelt door haar familie. Iedereen lijkt haar broer fantastisch te vinden, maar zij zelf geen band lijkt te hebben met haar eigen broer. Doordat ze zich buitengesloten voelt (en licht jaloers lijkt te zijn) zoekt ze haar toevlucht in haar werk en probeert ze daar de controle te houden.

Het verhaal had gerust het dubbele aantal pagina's mogen hebben!