Zeven studenten beginnen aan het vierde jaar van het Dellecher Classical Conservatory. Hun studie draait om het bestuderen en spelen van Shakespeare’s werk, wat zij vol overgave doen. Ze hebben na drie jaar studeren een vaste rolverdeling, in de stukken van Shakespeare die zij opvoeren én binnen hun sociale relaties met elkaar. Maar dan worden de rollen voor Macbeth verdeeld. Die verdeling is onverwacht en brengt niet alleen veranderingen op het toneel, maar laat ook daarbuiten de machtsverhoudingen kantelen.
Tien jaar later. Oliver Marks heeft zijn tienjarige straf uitgezeten en wordt uit de gevangenis vrijgelaten. Colborne, die al die jaren op de zaak gezeten heeft, staat op het punt zijn penning neer te leggen. Er is echter nog één ding dat hij graag zou willen weten: Heeft Oliver die moord tien jaar geleden nu wel of niet gepleegd?

De opbouw van het boek trekt de lezer meteen in de sfeer van het toneel: Het verhaal is opgedeeld in bedrijven, verder opgesplitst in tonelen. Elk bedrijf begint met een proloog waarin we een kijkje krijgen in hoe het nu is met Oliver en hoe Colborne steeds meer te weten komt over wat er nu precies tien jaar geleden is gebeurd. Na de proloog volgen steeds een aantal tonelen. Die spelen zich tien jaar geleden af op het Dellecher Classical Conservatory. De liefde voor Shakespeare spat van de bladzijden en maakt dat je zin hebt om zelf ook Shakespeare (weer) eens op te pakken. Rio citeert Shakespeare niet alleen tijdens de toneelrepetities en uitvoeringen van de studenten, maar ook citeert zij Shakespeare met enige regelmaat in de privégesprekken van de studenten. Shakespeare weet vaak beter uit te drukken wat de studenten denken en voelen dan ze zelf zouden kunnen.

Vanaf het begin van het verhaal zit de spanning erin. Als lezer vraag je je af of Oliver nu wel of niet schuldig is aan de moord waar hij tien jaar voor vastgezeten heeft. Er wordt steeds meer ontrafeld over de gebeurtenissen, maar in kleine porties. Daarnaast zorgt de gesloten wereld van een toneelopleiding voor een intrigerende setting. En het brengt een extra factor in: Doordat alle betrokkenen getalenteerde acteurs zijn, blijft het mysterie langer spannend. Want kun je hun gedrag voor waar aannemen, of is het allemaal maar toneel? Het verhaal houdt zo je aandacht vast totdat het toneeldoek valt.

Rio combineert de spanning van een moordzaak met de liefde voor Shakespeare en de ontwikkeling van vriendschappen die beïnvloedt wordt door hun obsessie tot een daverend verhaal. Het is dat het een boek is, anders had het van mij zeker een staande ovatie gekregen.