Met 'Erewoord, Alex Cross' maakte James Patterson iets meer dan een jaar geleden niet zo een goede indruk. De manier waarop hij, na een lange opbouw, het verhaal op zijn hoogtepunt abrupt liet eindigen viel niet in de smaak en liet de lezers verweesd achter. Maar niet enkel de lezers, ook het hoofdpersonage Alex Cross kon enkel vaststellen dat al zijn geliefden plots verdwenen waren en dat dit alles vermoedelijk te danken was aan één persoon: Thierry Mulch.

En nu is er dan eindelijk het vervolg. In 'Doodswens' gaat Cross de strijd aan met Mulch in de hoop zijn familieleden levend terug te vinden. Het spelletje dat Mulch speelt dwingt Cross tot het uiterse en zijn emoties worden alsmaar meer op de proef gesteld. Veel tijd en ruimte wordt hem niet gegund en het breekpunt komt alsmaar dichterbij.

Veel voorbereiding heeft Patterson deze keer niet nodig. 'Doodswens' gaat gewoon verder waar het vorige boek eindigde en de lezer krijgt datgene waarop hij/zij zolang moest wachten: een vervolg op de gebeurtenissen in 'Erewoord, Alex Cross'. Veel verhaallijnen en personages zijn deze keer niet aan de orde: de zoektocht van Cross en het spelletje dat Mulch met hem speelt eisen alle aandacht op en Patterson weet het echt wel te brengen. De manier waarop hij de emoties en vastberadenheid bij Cross en de gruwelijkheid en medogenloosheid bij Mulch omschrijft zorgt voor voldoende voer om de lezer in een hels tempo richting ontknoping te leiden.

Dat hij hier en daar soms uit de bocht gaat (een blinde helderziende ??) doet niets af van het leesplezier en dit alles maakt van 'Doodswens' een uiterste vermakelijke thriller die garant staat voor enkele uren goed opgebouwde spanning en amusement. En meer hoeft dat deze keer niet te zijn.