Zes jaar geleden schoot kunstschilder Alicia Berenson haar man Gabriel dood. Na de moord wil Alicia niet meer praten. De reden is onduidelijk. Wel schildert ze een zelfportret met als titel Alkestis. Alicia wordt opgenomen in de psychiatrische afdeling The Grove. De 42-jarige Theo Faber die geobsedeerd is door de zaak solliciteert bij The Grove als psychotherapeut. Hij hoopt Alicia aan het praten te krijgen om zo te weten te komen wat er precies is gebeurd. Maar hoe kan Theo Alicia aan het praten krijgen? Hij ziet geen andere mogelijkheid dan om amateurdetective te gaan spelen zodat hij meer over de achtergrond van Alicia te weten komt.

In het verhaal zit niet veel vaart, maar dit doet helemaal geen afbreuk aan het geheel. Integendeel, het verhaal blijft vanaf het begin tot het eind boeiend. Gaandeweg ontstaat een beeld van Alicia’s geschiedenis, haar leven, haar geestestoestand en hetgeen voorafging aan de moord op haar man Gabriel.

Door Theo in de eerste persoon zijn verhaal te laten doen en tegelijkertijd Alicia haar verhaal in dagboekvorm te laten vertellen heeft de auteur een ingenieuze mix gemaakt die uiteindelijk tot een geweldig knap gevonden, verrassende en toch erg acceptabele ontknoping komt. Het plot zit heel ingenieus in elkaar. Eigenlijk moet men het boek twee keer lezen, want dan wordt pas echt goed duidelijk dat onderweg informatie wordt gegeven die de uiteindelijke ontknoping zo mooi maakt.