Het suikerhuis volgt op de eerdere boeken met Tess Monaghan in de hoofdrol die ik besprak in Van Overzee (Crimezone Magazine). Het boek is echter wel zo opgezet dat je het met gemak kunt volgen zonder de eerste boeken gelezen te hebben, waar nodig wordt hier en daar iets verteld over de achtergrond van Tess Monaghan en haar grappige en eigenaardige familie- en vriendenkring. In Het suikerhuis krijgt Tess een wel heel vreemde opdracht: op zoek gaan naar de ware identiteit van een meisje dat al enkele jaren dood is. Degene die dit aan haar vraagt, is familie van de jongen die voor de moord veroordeeld is. Die jongen heeft de ware identiteit van het meisje nooit geweten, en verder is hij zelf ook al dood. Ga er maar aan staan.

Tess zou Tess niet zijn als ze zich niet vol overgave op haar taak stort. Met hulp van diverse vrienden en gesterkt door haar opnieuw begonnen relatie met Crow, komt ze heel ver. Zo ver, dat diverse mensen haar elk op hun eigen manier gaan duidelijk maken dat ze moet ophouden met haar onderzoek. Dat moet je niet tegen Tess zeggen. Helaas ziet ze zich echter déze keer gedwongen wel op te houden, alleen merkt ze dat het niet meer mogelijk is. Haar eigen familie dreigt vervolgens het slachtoffer te worden van haar ontdekkingen. Het dode meisje blijkt namelijk een telg te zijn uit een rijke oude familie, maar zij is nogal afgegleden naar de andere kant van het menselijk bestaan. Doordat Tess dit ontdekt, komt echter ook een omvangrijke fraude aan het licht die door bepaalde gemeenteambtenaren wordt gepleegd collegas van Tess vader.

De boeken van Laura Lipmann staan niet bol van schietpartijen en achtervolgingen, en ook niet met seriemoordenaars. Toch zijn ze lekker spannend en heel aantrekkelijk om te lezen. In dit geval wil ik overigens een groot compliment uitdelen aan de vertaalster. Ik heb ooit eens gezegd dat het me een bijzonder lastige klus leek om de zeer specifieke taal en omstandigheden in de boeken van Laura Lipmann goed naar het Nederlands te vertalen. Het is wonderwel gelukt!