‘Neem nooit afscheid – Doug Magee’ – Een einde waarbij de tranen in je ogen springen.
Neem nooit afscheid. Een vage titel waarbij je weinig over de inhoud van het boek te weten komt. Je wordt als het ware als lezer in het verhaal gegooid en onmiddellijk benauwd door het onderwerp. ‘Een psychologische achtbaan van tergende onzekerheid, dreigementen en intriges’, zo wordt het boek bestempeld door Claudia van de Werf, ECI. “Zeer aangrijpend!” ”Spannend tot de laatste pagina!” Zo luiden enkele recensies en gelijk hebben ze.

Ik ging opzoek naar een thriller die niet over de standaard trilleronderwerpen ging zoals moord, stalking, verdwijningen etc. en stootte op dit boek van Doug Magee. Dat je uit de titel niet direct het onderwerp van het verhaal kan uitmaken, vond ik eerder een voor- dan een nadeel. Vele recensies waren er niet te vinden p het internet, maar vaak werd vermeld dat het boek een prachtig geschreven einde had en het vol plot wendingen zat en dit bracht me ertoe het boek toch te lezen. Neem nooit afscheid is de allereerste thriller van deze Amerikaanse scenario- en kinderboekenschrijver die in de wijk Harlem woont gelegen in New York. Het boek is vertaald naar het Nederlands door Rogier van Kappel. Zijn eerste boek ‘Darkness all around’ werd voor het eerst naar het Nederlands vertaald in 2011 en werd met hoge verwachtingen onthaald door het lezerspubliek, maar bleek uiteindelijk toch spanning te missen en werd door velen aan de kant geschoven. Op een boek over een drankprobleem, een moord en een saaie verdwijning zat blijkbaar niemand te wachten. De lat lag dus hoog voor zijn tweede boek dat zijn thrillerdebuut zou worden. Als debuut voldeed dit boek vast en zeker aan mijn verwachtingen. Het boek over een tot in de kleinste puntjes voorbereidde ontvoering kroop al van dag één onder mijn vel en bleef in mijn hoofd ronddwalen waardoor ik steeds de drang voelde om het boek opnieuw vast te nemen. De afwisselende verhaalperspectieven zorgen voor een prachtige spanningsopbouw en maken het des te boeiender aangezien je weet wat er met welke personages gebeurt. Het boek werkt vooral bij ouders vermits het onderwerp bij hen gevoelig ligt in het dagelijkse leven. Het is namelijk voor ouders pure horror wanneer hun kind wordt ontvoerd en dit gevoel wordt duidelijk beschreven bij het lezen.
Neem nooit afscheid is dus zoals eerder vermeld het thrillerdebuut van Doug Magee en verbaasd op vele vlakken. Waar andere thrillers met hun ongeloofwaardige onderwerpen en toevalligheden me koud laten, houdt Magees thriller me in bedwang. De spanning wordt opgebouwd en eindigt met een climax waardoor je kippenvel krijgt door de manier waarop het is geschreven. De perfecte beschrijving van het verdriet dat de ouders doormaken nadat hun kind werd ontvoerd door een verkleedde man en meegenomen naar het verlaten bosgebied, de Adirondacks, is zo gedetailleerd dat het lijkt alsof Doug Magee een over emotionele moeder is. Je kan de pijn is je hart bijna zelf ervaren. Volgens onderzoek kunnen vrouwen hun emoties beter uitdrukken dan mannen, maar na het lezen van de gedetailleerde passages waarbij Lena, de moeder van een ontvoerde meisje Sarah, haar verdriet uit en vertelt dat ze het verdriet niet meer kan verwerken, moeten we aan het besluit van het onderzoek misschien toch een kleine wijziging toevoegen.
Net als ‘omringd door duisternis’ gaat ook neem nooit afscheid in de eerste plaats over een verdwijning. In dit verhaal wordt Sarah, het dochtertje van Lena en David, opgehaald door een busje dat haar en nog drie andere kinderen naar kamp Arno zou brengen. Zo naïef als je maar zijn kan, geeft Lena haar dochtertje mee met de verkleedde en acterende J.D. De auteur heeft de conversatie tussen de twee volwassenen zodanig geschreven dat je al kon merken dat er iets niet pluis was me de zogezegde kamphelper. Enkele minuten later komt echter het echte busje aan en blijkt dat de vier kinderen ontvoerd zijn. J.D. (de ontvoerder) brengt hen naar een verlaten plek waar hij het busje met de kinderen overlevert aan zijn vader en zelf terugkeert naar huis. Meneer Everett, beter bekend als de vader van J.D., is verantwoordelijk voor de ontvoering en brengt hen naar een verlaten bosgebied, de Adirondacks. De FBI onderzoekt de zaak terwijl de ouders er alles aan doen om de storende pers buiten de zaak (en hun huis) te houden. De betrokken ouders krijgen anonieme mailtjes van de dader waarvan nog steeds elk spoor ontbreekt en er wordt zelfs geëist losgeld te betalen. Lena en David verliezen de hoop op een goede afloop en stellen, pas na vele hoofdstukken, het werk van de FBI in vraag. David beslist dan maar als enige van alle ouders op eigen houtje de ontvoerde kinderen te zoeken. Het lijkt wel of de andere ouders hun kinderen niet missen of is dit maar een verbeelding van mij?
Ondertussen werpt de auteur ook een kijk op de ellendige relatie tussen Lena en David. Wat opvallend is, is dat door de verdwijning van hun dochtertje Sarah de twee juist terug dichter naar elkaar toe groeien en hun relatie wordt gered van een ondergang terwijl je zou verwachten dat een ontvoering juist zo zwaar weegt op een relatie dat ze ten einde loopt. Het is een vreemd gebeuren, maar alles kan en mag in een thriller.
Gedurende het hele verhaal wisselt Magee tussen de verschillende verhaalperspectieven waardoor we elk personage individueel te horen krijgen: J.D., Sarah, Lena, meneer Everett en David. Zo komen we meer over hen te weten komen. Magee beschrijft elke gebeurtenis alsof het recht voor zijn eigen neus gebeurt, dit valt waarschijnlijk te danken aan het feit dat hij ook filmproducent en regisseur is. Hoe hij het verdriet van Lena en David beschrijft daar kunnen vele dichters en auteurs nog iets van leren. Zo gedetailleerd en vol passie.
Wel is het jammer dat er is het midden enkele hoofdstukken zijn waarbij de spanning verloren gaat. Op dat moment zijn de vele hoofstukken gewijd aan het opzoekwerk van de FBI en de saaie, eerder nutteloze conversaties tussen de ouders en de rechercheurs. Ook duurt de discussie over het al dat niet betalen van het losgeld bijna even lang als het echte einde van het boek terwijl de relevantie van de twee onderwerpen toch wel verschilt. Aangezien Doug Magee ook een kinderboekauteur is, heeft hij de eerder makkelijker zinsconstructies in de vingers. Naarmate we het einde van het boek naderen, merk je dat de spanning zijn hoogtepunt bereikt en wordt dit extra bekrachtigd doordat de eerst korte hoofdstukjes langer en langer worden. De grote plotwending die in de weinige recensies telkens werd vermeld, komt zeer onverwacht en is zeer verrassend. Voor deze onverwachte wending alleen al zou je het boek moeten lezen. Weinigen zouden deze hebben zien aankomen aangezien je alleen gefocust bent op het vinden van de kinderen.
Tot slot: hoe mooi de titel neem nooit afscheid ook mag klinken zou je hem nooit linken aan het onderwerp en is er niet echt een directe verwijzing naar een zin van het verhaal waar deze zin in voorkomt. Het oogt mooi, maar is redelijk vaag en oppervlakkig.

Ook al gaat deze thriller in eerste instantie over hetzelfde onderwerp ten opzichte van zijn eerste boek, toch verschilt het in vele opzichten en mogen we de twee niet over een kam scheren. Deze thriller leest vlot, bruist van de verbeeldingen en het onderwerp kruipt onder je vel. En ook door de plotwending blijf je verbaasd naar je bladzijde staren. Dat dit Magees thrillerdebuut is, valt moeilijk te geloven. Dat hij zijn filmregisseurstechnieken goed kan verwerken op papier werd nog maar eens duidelijk. Hij heeft zich na zijn minder geslaagde eerste boek op de kaart gezet.