Zarja is een bijzonder meisje. Samen met haar uil woont ze op het vasteland, maar zonder haar ouders. De mensen smoezen over haar. Gelukkig neemt de veerman haar geregeld mee op de pont, maar afstappen op het eiland mag ze niet. Als op een dag haar uil is verdwenen, besluit ze niet langer te luisteren en op het eiland op zoek te gaan naar haar uil en ouders. Eenmaal op het eiland gebeuren er vreemde dingen en ontmoet ze rare wezens, maar of ze haar ouders ook vindt…?
Mezzosopraan Christianne Stotijn studeerde viool en zang aan het conservatorium en heeft in 2008 de Nederlandse Muziekprijs gewonnen. De familievoorstelling over een sprookje op het magische eiland Orplid toverde ze om tot een boek. De prenten van wijlen Sieb Posthuma zijn een mooi decor bij het verhaal. Door de felle kleuren en het spel van licht en donker lijkt het net of de spotlights aan staan. De eenvoudige illustraties zijn een combinatie van tekeningen en vlakken die als een collage zijn samengevoegd.
Zarja en de uil van Orplid is een sprookje over een magisch eiland. Een fantasyboek voor jonge lezers over elfen, dwergen, koningen en magie. De zinnen zijn eenvoudig, maar het verhaal vervalt soms van de ene gebeurtenis in de andere en is door deze plotsklapse veranderingen soms niet goed te volgen. Het duurt lang voor de ingewikkelde verbanden tussen gebeurtenissen en personages samenkomen en duidelijk maken wat de clou van het verhaal is. Toch zorgen de aanwezige spanning, onder meer veroorzaakt door de vraag of Zarja haar ouders en uil zal vinden, voor een drang om door te blijven lezen.
In het slotwoord wordt duidelijk wat de intenties van Stotijn zijn geweest; een muzikaal stuk vangen in een boek. Zonder achtergrondinformatie komt het theatrale karakter van het boek niet duidelijk naar voren. Helaas is er geen vermelding van de liederen uit de familievoorstelling in het boek aanwezig. Een gemiste kans, want dat had verhaal en toneel nog meer doen samensmelten. Ook vertelt Stotijn veel te hebben gesneden in het verhaal, en dat is soms te merken. Bepaalde stukken voelen als losse aan elkaar geplakte passages, waarbij wel weer valt voor te stellen dat daar muziek gespeeld of gezongen wordt. Al met al een leuk boek wanneer je de familievoorstelling hebt gezien, maar als los verhaal moeilijker te begrijpen.
Ondanks de vele prenten is Zarja en de uil van Orplid geen echt prentenboek, het boek bevat daarvoor te veel tekst. Het is geen boek dat je even voor het slapen gaan voorleest. Mede door de enge wezens en de spannende verhaallijn is het een magisch sprookje voor wat ouderen kinderen, die het heerlijk vinden om voorgelezen te worden.