Luca D’Andrea neemt de lezer mee op een helse tocht door het ruige berglandschap van Zuid-Tirol. Je ademt als het ware de geest in van Marlene, je kruipt onder haar huid en maakt met haar de helse tocht naar een beter leven.
Marlene is getrouwd met Herr Weg(e)ner, een ex-nazi, die nogal bizarre en veeleisende ideeën heeft. Wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is, wil ze een beter leven voor haar kind en vlucht weg uit de mentale en bijna letterlijke gevangenis van haar huwelijk. Onderweg door het woeste berglandschap van Zuid-Tirol raakt ze door een sneeuwstorm van de baan. Een bergbewoner neemt haar onder zijn hoede en verzorgt haar in zijn schamele woning, de maso, die hoog op een berg en diep in het woud verscholen ligt. Hier komt Marlene op krachten en leert ze de eigenaardigheden van Simon, de Bau’r die haar gered heeft van bevriezing, kennen. Langzaam ontstaat er een speciale en intrigerende band tussen beiden. Simon leeft in en van de bergen. Hij maakt houten beeldjes, gevormd door zijn fantasie, en verzorgt zijn varkens. Eén speciaal varken, dat hij de naam van zijn overleden zusje Lissy heeft gegeven, is een geval apart. Het roept weerzin op, boezemt angst in, maar is ook onderdeel van de talrijke geheimen van de Bau’r. Langzaam begint het bij Marlene te dagen. Is zij hier echt veilig? Of is zij van de ene nachtmerrie in een andere terecht gekomen? Raakt zij hier ooit nog weg?
Het verhaal ontspint zich razendsnel. Soms heb je als lezer het gevoel dat je even naar adem moet happen.
De beschrijvingen zijn zo realistisch dat je werkelijk de koude tot in je botten voelt en mee hoopt op de lente en de dooi en dat daarmee ook de spanning verdwijnt
Luca D’Andrea heeft een vlotte pen, die spanning opbouwt, weer loslaat en opnieuw de touwtjes aantrekt.
Een thriller van formaat met een verrassend einde dat nog ruimte laat voor verdere invulling.