Hoewel ik een enorme fan van Rascha Peper ben, trok dit boek me toch niet zo. De afbeelding op de kaft, een kinderarmpje op sterk water, deed me in eerste instantie al niet echt watertanden naar het verhaal erachter en eenmaal in het boek begonnen duurde het ook even voordat het me pakte.

Toch gebeurde dat en het viel me op hoe knap het was dat je je in de oneven hoofdstukken in de achttiende eeuw waande en net zo makkelijk weer bij de even hoofdstukken in het heden kon springen.
Dat het leven van Bregtje en Benjamin overeenkomsten heeft, ook al zitten er drie eeuwen tussen, is duidelijk.
Benjamin neemt op zijn reis naar Rusland het boek De brief voor de koning mee en vraagt zich af of hij net zo dapper zou zijn als Tiuri en dapperheid is volgens mij nou net de rode draad die door het boek heen loopt.