Het achtste boek over inspecteur Kurt Wallander is uit. In dit boek wordt Wallander geconfronteerd met een relatief nieuw fenomeen: computermisdaad. Een man wordt dood gevonden bij een pinautomaat, een taxichauffeur wordt vermoord en de verdachte wordt na haar ontsnapping dood aangetroffen in een elektriciteitscentrale. Er lijkt een verband te bestaan tussen deze moorden. De man die is overleden bij de pinautomaat blijkt een computer te hebben waarin zich geheime informatie bevindt. Een hacker wordt ingehuurd om deze geheimen te ontrafelen. Langzamerhand breekt deze hacker door de blinde muur van firewalls en er blijken grote zaken op het spel staan.

Dit boek vertoont dezelfde kenmerken als alle andere Wallander avonturen. De wendingen zijn snel en houden het verhaal boeiend. Wallander worstelt met zijn persoonlijke leven, de was en zijn slaapgebrek. Het boek lezen betekent voor de doorgewinterde Wallander-fan gevoelens van herkenning en thuiskomen. De vertrouwde patronen zorgen er voor dat het boek aanvoelt als een warm bad. Zoals collega Ine al aangeeft luidt dit boek echter wel het einde van een tijdperk in. Meer dan ooit twijfelt Wallander aan het bestaan als politieman en daar bovenop twijfelen zijn collegas meer aan hem. Uit het laatste hoofdstuk mogen we dan ook opmaken dat Mankell grotendeels klaar is met de Wallander-reeks. Dit zal de fervente fan droevig stemmen, maar gelukkig weten we al dat Mankell absoluut niet stopt met schrijven.

Nog even terug naar het verhaal: het is bijna te rijk en vol opgezet. Het gegeven van de computermisdaad is origineel, maar het had wel wat kaler gebracht kunnen worden. We krijgen nu ook nog eens te maken met verkrachting, moorden, dwaalsporen en de verdwijning van vingers. Bepaalde zaken blijven dan ook onopgelost en sommige connecties zijn behoorlijk ongeloofwaardig aan elkaar geweven. Dat is jammer. Het zorgt er ook voor dat het verhaal na ongeveer 400 paginas een beetje gaat inzakken. Wat Mankell echter wederom prachtig doet is het geven van informatie aan de lezers over de achtergrond zonder dat het afbreuk doet aan het verhaal. Zijn schrijfstijl, de opbouw van het verhaal en natuurlijk zijn geweldige hoofdpersoon Kurt Wallander maken dat Henning Mankell wat mij betreft bij de crème-de-la-crème van de thrillerschrijvers behoort. Gelukkig hebben we nog een vertaling te gaan van een Wallander boek. De blinde muur is in ieder geval weer ouderwets spannend en doet wederom verlangen naar meer.