Binnen de Britse geheime dienst bestaat de keiharde Spartan-opleiding. Wie die tot het einde volgt, mag zich Spartan noemen. Zolang er een Spartan rondloopt binnen MI6, mag niemand anders de opleiding volgen. Will Cochrane is Spartan. Hij krijgt van MI6 én van de CIA de opdracht om een Iraans meesterbrein op te sporen. Volgens afgeluisterde berichten bestaat er namelijk een plan voor een terroristische aanval op Amerika of Engeland. Cochrane staat voor de bijna onmogelijke taak om te achterhalen waarop die dreiging gericht is, en zo mogelijk de aanval af te wenden voor het te laat is.
Matthew Dunn weet als voormalige MI6-functionaris waar hij het over heeft. De rekruut had gemakkelijk kunnen vervallen in een doordeweekse spionageroman waarin de nietsontziende held moeiteloos al zijn tegenstanders neermaait en tussendoor het bed deelt met diverse schoonheden. Dunn omzeilt die valkuil. Aan de ene kant ontsnapt hij niet aan verschillende clichés binnen het genre, zoals de schurk die eerst al zijn snode plannen ontvouwt voor hij de held naar de andere wereld gaat helpen, maar anderzijds maakt hij van Cochrane een persoon die de nodige twijfels kent. Het eerste hoofdstuk geeft meteen een voorbeeld van de onmenselijke keuzes waarvoor Cochrane soms staat. Hij ziet de slachtoffers die vallen niet als zijdelingse of onbedoelde schade, en wil soms zelfs zijn missie afbreken om voor hen te zorgen. Maar wee degenen die het in de ogen van Cochrane verdienen om het tijdige met het eeuwige te verwisselen...
De rekruut neemt de lezer mee in een race tegen de klok, op een avontuur dat in verschillende landen plaatsvindt. Met de nodige spionnen en dubbelspionnen heeft Dunn er toch nog een overzichtelijke plot van gemaakt. Het zwakke punt komt pas als Dunn de plot tot een einde moet brengen. In het licht van alle voorgaande gebeurtenissen heeft hij daar een wel erg knullig trucje voor nodig. Dat neemt niet weg dat De rekruut naar meer werk van deze auteur smaakt.