Steen van geduld is een niet al te dikke roman over het leven van een Afghaanse vrouw in de oorlog. Deze vrouw verzorgt haar man die, als gevolg van een nekschot, in coma is geraakt. Deze man, die niet meer kan spreken en alleen maar (zo lijkt het in ieder geval) kan ademen, fungeert als klankbord voor de vrouw.

Aan de man, die de 'steen van geduld (sange saboer)' van de vrouw is, vertelt ze wat ze in haar tot dusver korte leven heeft meegemaakt. Ze vertelt hem haar geheimen die ze nog nooit eerder aan een ander heeft verteld. Wetend dat de man toch niets terug kan zeggen. Steen van geduld vind ik een aardige en lezenswaardige roman. Hoewel ik betere boeken gelezen heb die zich ook in Afghanistan afspelen.

Wat wel sprekend van dit boek is, is dat Rahimi aantoont dat Afghaanse vrouwen zich niet in hun onderdanige rol die ze daar hebben, willen schikken. Ze willen een eigen leven kunnen leiden. Zonder de beperkingen die nu aan hen opgelegd zijn.