Een tijdje geleden viel ik midden in een interview op tv met Karen Armstrong, over haar leven en haar boeken. Ik besloot iets van haar te gaan lezen. Bovendien was ik wel benieuwd naar het kloosterleven.
Ik heb eens "niet in de zachte bries" van Elly van Overeem gelezen, een boek dat ik overigens nog eens opnieuw wil lezen nu ik de ervaringen van Karen Armstrong heb gelezen. Het boek van Emmy van Overeem ging meer over haar geloofsstrijd, is mijn idee en niet zozeer over het kloosterleven. Dit boek van Karen Armstrong gaat over de opleiding en het leven van een non.

Karen beschrijft haar leven dat, zoals ik het lees, bestaat uit voortdurende vernedering en een soort kadavergehoorzaamheid; met als doel het opgeven van je eigen zelfstandigheid, van al je persoonlijke en wereldse streven, van aardse verbondenheid met je medemensen, zodat je in totale afhankelijkheid toegewijd kan zijn aan Christus en zijn liefde door gaat geven.
Dat het zover ging zoals zij beschrijft..daar had ik geen idee van. Het heeft me verbaasd, maar ik ben er ook ontdaan van. Het ging enorm ver en als ik het zo lees kan het bijna niet anders of er moet ook regelmatig sprake geweest zijn van willekeur door de machtsverhoudingen die er waren vanuit de hiërarchische structuur. Dat die hiërarchie ook zo bestond in de kloosters, zoals in de rooms-katholieke kerk, heb ik ook nooit beseft. Ik had er geen idee van. Wat dat betreft had ik ook nogal een rooskleurig beeld van de situaties in kloosters, wat overigens niet zegt dat het leven in een klooster me ooit aangetrokken heeft, op welke manier dan ook.

Hoewel ik dit boek boeiend en interessant vond, vond ik het niet altijd even gemakkelijk te lezen. Het hele streven van Karen/zuster Martha en haar verlangen is me zo vreemd en daardoor vergt het inspanning om het me in te leven en geboeid te blijven.
Bovendien beleef ik haar zoektocht en strijd, gepaard gaande aan de vernederingen als toch somber en verdrietig, hoewel het boek niet echt in een sombere stijl geschreven is, en ik vermoed dat Karen het zelf niet als alleen maar somber heeft ervaren. Het kloosterleven heeft haar dan toch ook een gevoel van veiligheid en geborgenheid gegeven. Dat wordt naar het einde toe steeds meer duidelijk

Uiteindelijk geeft ze zelf wel toe dat haar gang naar het kloosterleven vooral ingegeven is geweest door een willen ontvluchten van de wereld. Haar zoeken naar verbondenheid, liefde en genegenheid blijkt dan ook niet te kunnen worden onderdrukt door haar toch grote wilskracht. Dit is haar strijd, die ze heel duidelijk beschrijft in het boek. En inderdaad merk je ook in het begin van het boek haar overgevoelige manier van in het leven staan, bijna een soort van vervreemding; niet helemaal vreemd voor jonge mensen, maar bij haar lijkt het erg sterk te zijn. Of ze het in die tijd werkelijk zo beleeft heeft zal zijzelf alleen maar kunnen bevestigen.

Een boek dat ik de moeite waard heb gevonden om te lezen.