De Cubaanse schrijver Rosales beschrijft een klein stukje van zijn leven in een opvanghuis voor geesteszieken in Miami. In korte duidelijke zinnen vertelt hij over corruptie, vuil, de troosteloosheid van zijn instelling, en de manier waarop hij daarin functioneert, of eigenlijk niet functioneert. Rosales ontvlucht de naargeestige sfeer door boeken te lezen. Zijn liefde voor gedichten vormt een groot contrast tot zijn dagelijks leven in het huis. Daarnaast beschrijft hij aan de hand van zijn dromen flarden uit zijn leven in Cuba onder Fidel Castro. Hij weet in duidelijk taal zijn haat tegen de wereld uit te drukken; uitzichtloos tegen een decor van de naarste uithoek in het menselijk bestaan. Dit verhaal maakt indruk.
Atlas Contact
136 bldz. (exclusief nawoord)

L. Bos