'Alea' is een roman over rouw, maar met een filosofisch randje erom heen. Van tevoren werd ik door Alex Hoogendoorn gewaarschuwd dat ik wel een stapeltje post-its naast me kon hebben tijdens het lezen, en hij had gelijk. Ria Schopman heeft een prachtige manier van schrijven die me regelmatig raakte. Vooral onderstaande quote hakte er in, ik ben nu eenmaal een piekeraar.

'Piekeren is bidden voor iets wat je niet wilt'

Hoe kun je zo'n prachtig boek nou recenseren? Ik heb echt geen idee, want ik denk dat alles wat ik schrijf tenietdoet aan hoe het boek werkelijk is.

De personages in 'Alea' zijn niet alleen herkenbaar, de situaties ook. Als je met rouw (op welke manier dan ook) te maken hebt gehad, is het soms lastig om daarmee om te gaan. Vluchten, zoals Odiel doet, lijkt dan de beste oplossing. Odiel komt daardoor in contact met Alea, die haar helpt bij het verwerken van het verlies en soms is dat ook de beste manier om om te gaan met je verlies, praten met vreemden.

Ria Schopman heeft dit proces van rouwen en weer terug naar jezelf komen, in verhaalvorm geschreven, maar eigenlijk zitten er een heleboel levenslessen in 'Alea'. Ik weet zeker dat het je zal raken, op welke manier dan ook. Het raakte mij in ieder geval heel erg.

Soms komt er een boek op je pad, waarvan je niet verwacht dat het zo bij je past en op het moment dat het bij je moet zijn. 'Alea' van Ria Schopman is zo'n boek. Ik had het op geen ander moment moeten lezen, dan had het me niet zo geraakt. Koop het boek, leg het op je TBR-stapel en Alea roept vanzelf wel als je er klaar voor bent.