Het is F. Springer weer gelukt om in mooie sobere taal een prachtige roman neer te zetten. In de Dizzie recensie wordt het meeste al verteld. Enigzins verbaasd echter las ik de laatste zin. Ik vond het absoluut geen traag boek. Het is net als met alle literatuur niet zo belangrijk hoe snel je van a naar b komt maar wat er tijdens die reis gebeurt. Iedereen die regelmatig literatuur leest, zal totaal geen moeite met dit boek hebben, vooral ook omdat het een vrij compacte roman is van amper 180 bladzijden (het verhaal begint op bladzijde 7).
Het boek geeft een inkijkje in de DDR tijdens haar laatse dagen. Springer was zelf ambassadeur in de DDR in de tijd dat het verhaal speelt en dus aardig ter zake kundig. Daarnaast is een onmogelijke liefde in het verhaal verwerkt. Springer weet deze twee thema's als geen ander te verbinden.
Dit boek is naar mijn mening erg de moeite waard.