TE VAAG

Håkan Nesser bewijst met 'De stilte na Sarah' weer dat hij een meester is in het beschrijven van personages, sfeer en setting. De spanning wordt naar het eind toe subtiel opgebouwd, is tussen de regels door te proeven, maar omdat het lang duurt voordat er daadwerkelijk iets gebeurt, slaat - ondanks de fraaie schrijfstijl van Nesser - enigermate de verveling toe en kon ik met moeite de neiging om verder te bladeren onderdrukken. Uiteindelijk komt het allemaal 'goed' met 'De stilte van Sarah', het leed is dan echter al geschied en de vijf of vier sterren buiten bereik.

Ongeloofwaardigheid speelt een rol in mijn beoordeling. Dat ouders elk op hun eigen manier kapot zijn van verdriet na de ontvoering van hun kind is begrijpelijk. Dat ze elkaar daarin niet kunnen helpen eveneens, zo werkt dat nu eenmaal vaak. De onderbouwing van de emigratie naar New York, van de 'toevalligheid' dat twee mensen exact hetzelfde gedicht schrijven en de onduidelijkheid of ze al dan niet nog van elkaar houden, laat te wensen over. Ik ervaar het als een gemis dat Winnies perspectief nergens geschetst wordt, we zien de gebeurtenissen slechts door de bril van echtgenoot Erik Steinbeck. Dat het mét Winnies gezichtspunt nog minder spannend zou zijn, denk ik niet: zij onderneemt solo-acties die nu volledig onderbelicht blijven; we kunnen er alleen maar naar raden hoe ze daarin verzeild is geraakt en wat er in haar hoofd is omgegaan, ook ten aanzien van Erik.
Vaagheid troef. 'De stilte na Sarah' is net wat te eenvoudig gehouden.