We worden meegenomen naar Crow lake, een klein dorpje met 1 school, kerk, winkel en stoffige wegen, het lijkt alsof hier de beschaving is opgehouden.
We leven mee met het gezin Morrison, 4 kinderen die op jonge leeftijd getroffen worden door het verlies van hun ouders. Het merkwaardige is dat dit gezin en de gemeenschap leven volgens de presbyteriaanse overtuiging, emoties tonen is voor niks nodig.
Maar hoe ga je dan om met zulk groot verdriet? Hoe ga je om met de vurige wens van je ouders en vele voorouders dat scholing en kennis vergaren alles is in dit leven? Kate vertelt het ons, net als een soort dagboek neemt ze ons mee in haar strijd samen met Bo, Luke en Matt om te overleven.

Het leest zeer vlot, het verhaal op zich vind ik boeiend en het stoort ook niet dat het voordurend in de ik vorm is geschreven. Maar op momenten zijn beschrijvingen om van achterover te vallen " Hij zat onderuitgezakt, maar bij wijze van uitzondering zei vader niet dat hij rechtop moest gaan zitten. Matt hing ook het liefst in zijn stoel, maar minder dan Luke. Hij zat niet helemaal onderuitgezakt. vergeleken bij Luke wekt hij de indruk nog redelijk rechtop te zitten" Dit komt vrij vaak voor en het doet afbreuk aan het verhaal, het is net alsof Lawson iets uitvoerig wil omschrijven maar gewoonweg niet de juiste woorden vind en maar in herhaling valt. Daarom een dubbel gevoel bij dit boek, goed verhaal maar een schrijfstijl die mij niet echt kan bekoren.