Wanneer Anna op school een pop vindt, blijkt die tot haar verrassing toe te behoren aan Abel Tannatek. Ze raakt geïntrigeerd door de jongen die door iedereen op school meestal gemeden wordt, tenzij ze iets van hem nodig hebben. Wanneer Anna hoort hoe Abel, een spijbelaar en drugsdealer, aan zijn zusje een sprookje vertelt, zoekt ze toenadering. In kleine beetjes vertelt Abel het vervolg van het sprookje en het blijkt meer geworteld te zijn in de realiteit dat Anna aanvankelijk kon denken.

‘De Sprookjesverteller’ draait rond de dromen van Anna en de gecompliceerde leefwereld van Abel. Anna wil een verschil maken en ze is ervan overtuigd dat ze door de façade van Abel heen kan prikken, maar Abel is niet van plan haar zomaar zo dichtbij te laten komen. Vanop de zijlijn kijken Gitta, Bertil en Anna’s ouders toe hoe Anna en Abel elkaar vinden en toch ook weer niet. Abels zusje Micha neemt een sleutelpositie in, zowel in Abels leven als in het sprookje, en bepaalt mede de afloop van beide verhalen.

Het boek komt langzaam op gang. In de eerste hoofdstukken kabbelt het verhaal een beetje voort en het sprookje is zo merkwaardig dat het van de lezer een aanpassing vraagt. Bij aanvang blijft alles vaag en auteur Antonia Michaelis neemt de tijd om haar personages te introduceren en te kaderen. Wanneer ze dat eenmaal gedaan heeft, blijkt dat de plot van dit boek behoorlijk wat weerhaken heeft die de lezer moeilijk loslaten. Voor wie de liedjes kent die in de tekst verweven worden, dragen de fragmenten uit de muziek van Leonard Cohen bij aan de sfeer en ondersteunen het verloop.

De laatste honderd bladzijden zijn een wervelstorm aan emoties en de afloop doet even naar adem happen. Enkele scènes zijn behoorlijk hard om te lezen en ook bij sommige beslissingen van Anna, moet de lezer in staat zijn vraagtekens te plaatsen. ‘De Sprookjesverteller’ kreeg het label YA opgeplakt en dat lijkt vanwege de leeftijd van de personages, de ontwikkeling die ze doormaken en hun leefwereld terecht, maar een zekere mate van maturiteit is wel vereist bij het lezen van dit boek. Hoewel de schrijfstijl niet helemaal dezelfde is, doen enkele gebeurtenissen denken aan het oeuvre van Dirk Bracke wat betreft de toon en de setting. De bolster waarin het verhaal verpakt zit, heeft zeker de nodige stekels. ‘De Sprookjesverteller’ eindigt veel donkerder en grimmiger dan het begin doet vermoeden. Het kruipt ongemerkt onder de huid en laat de nodige sporen na.