Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen. Viel me een tikkeltje tegen dit boek. Het geeft wel een beeld van hoe moeilijk het geweest moet zijn in Iran, begin jaren tachtig, voor aanhangers van het oude regime van de sjah van Perzië. Het waren de jaren van de Iraanse Revolutie, van ayatollah Khomeini. Onschuldige mensen werden om allerlei vage redenen opgepakt, in de gevangenis gezet, gemarteld en geëxecuteerd. Niet voor niets zijn velen van hen gevlucht.
Alleen werden de hoofdpersonen in dit boek voor mij nooit echt mensen van vlees en bloed, geen mensen met wie ik mee kon leven, ze bleven altijd op een zekere afstand. En daardoor raakte het verhaal me niet ècht.

Het meest ontroerend vond ik Shirin, de negenjarige dochter van Isaac. Mooi en natuurlijk ook schokkend was het beeld van de moeder en dochter die foto’s, herinneringen en documenten verscheuren die voor het nieuwe regime verdacht kunnen lijken.
‘Ze leunt achterover en bekijkt de kamer: de open laden, het onder papier bedolven bureau, de stapels op de grond. Is haar moeder soms gek geworden? Wat zal haar vader denken als hij weer thuiskomt en ontdekt dat zijn leven is verscheurd?'
Maar soms had ze opmerkingen, niet passend bij een negenjarige. Bijvoorbeeld: 'Afwezigheid, denkt Shirin, is het neefje van de dood. De ene dag is iets er nog, de volgende dag is het verdwenen.'

Ook het slot van het boek met de geslaagde vlucht naar Turkije werd voor mij nooit reëel