Ik ken de auteur ondertussen behoorlijk goed, nadat we elkaar hebben gesproken op fantasyfestivals en schrijversbijeenkomsten. Ik heb een deel van dit boek voor haar proefgelezen, en heb een rol gespeeld bij de boekpresentatie in april 2017 op Elfia. Dit boek heb ik bij die gelegenheid ook van haar gekocht.

9+ voor een fantastisch geschreven, meeslepende, soms heftige 'gothic fantasy', die zich afspeelt in een mooi tot leven gebrachte negentiende eeuws aandoende wereld. Een absolute aanrader, maar wel voor lezers die niet snel gechoqueerd raken door geweld, of seksuele handelingen of een combinatie van beide. Een van de beste Nederlandstalige genreboeken die ik tot nu toe heb gelezen. Het is alleen wel noodzakelijk eerst het eerste boek (Vonnis) te lezen, voor je hieraan begint.
Er zijn recensenten die het plot van dit tweede boek wat minder sterk vinden dan dat van het eerste. Ze hebben wel een beetje gelijk. Het eerste boek had een vrij lineair plot, dat tot een daverende conclusie leidde. Het was daarmee behoorlijk afgerond, al bleven er een paar open plotdraadjes voor het vervolg. In dit deel is dat minder het geval. Er gebeuren veel verschillende zaken die op het oog weinig met elkaar te maken hebben: pulver op de straten, verwikkelingen in de tunnels van de Ath'vacii, affaires die op ellende dreigen uit te lopen. Ze komen wel samen in het slot, maar worden nog niet tot een einde gebracht. Dit is in dat opzicht een 'middenboek' - denk aan een film als The Empire Strikes Back, waar ook niet alle lijntjes samenkomen. Maar net als het eerste boek draaide om de stormachtige emoties van hoofdpersoon Roan Storm, is het plot aan de buitenkant van de gebeurtenissen (wat zijn de plannen van Eisenwoud) niet zo belangrijk als wat er in de gedachten en gevoelens van de karakters gebeurt. En in dat opzicht volgt dit boek prima op het eerste: Roan lijkt zich bijna verzoend te hebben met zijn transformatie, maar zijn vijanden spannen tegen hem samen en storten hem in de ellende. Hij dreigt ook zijn laatste beetje menselijkheid te verliezen. Maïa wordt bijna door hem meegesleurd en alleen de Staaljagers staan op het eind nog aan zijn zijde. Met alle broeierigheid, een schuimende mix van passie en wanhoop, die past bij het 'dark fantasy'-genre volgen we de hoofdpersonen. Hun lusten worden hun ondergang (ook dat hoort bij het genre) en die lusten zijn ook in detail beschreven. Ik kan er prima tegen, maar misschien zijn er lezers die sneller schrikken van beschrijvingen van vrij gewelddadige seks (waarvan sommige niet met wederzijdse instemming) en geweld en de gevolgen ervan. Zo wordt er bijvoorbeeld een gemaakte levend uit elkaar gescheurd door mensen die hongeren naar bloed (de omgekeerde wereld). Drenth beschikt over een grote woordenschat en weet dit alles levendig voor het geestesoog van de lezer te schilderen. Het zweet brak me uit en dat is een compliment. Ze toont zich hier een betere schrijver nog dan in deel één. Ik vond maar een of twee kleine redactiefoutjes, maar verder liep elke zin als een trein (ha - een deel van het boek speelt zich af in een trein), en elke alinea, en elk hoofdstuk. Een goed ritme, een passend gebruik van wat archaïsche termen (die hielpen bij het tot leven brengen van de tijdsperiode) en karakters met wie je meeleeft, ook als ze nare dingen uitspoken. Zelfs de gemaakte Ravan weet ze sympathiek te maken. Ik heb niets dan lof voor dit fantastische boek. Meestal weet ik wel iets aan te wijzen wat in mijn ogen beter zou kunnen, maar in dit geval dringt niks zich aan me op. Dit boek zou uit de 'genrebubbel' mogen breken en in grote stapels in de boekwinkels mogen liggen. Ik denk dat er een veel groter publiek is buiten het festivalcircuit dat echt zou genieten. Hou je van de wat duisterder, broeierige literatuur, met een dosis romantische gevoelens, seks en bloed, dan moet je dit boek gewoon lezen.