Wanneer vindt het leven plaats? En waar? En hoe noemen we de jaren die we verslijten zonder het leven, dat gedeelte waar we de routine najagen in plaats van onze dromen? Is dat het stille leven? Waarom doen we dat? Waarom doen we niet dat wat ons gelukkig maakt? Waar zijn we bang voor?

In Agathe liggen deze vragen besloten vanuit het perspectief van een 71 jarige psychiater en zijn patienten eind jaren twintig van de vorige eeuw.
Prachtige zinnen en metaforen (‘haar gezicht was uit elkaar gevallen en met moeite weer een beetje in elkaar gezet’) rijgen het verhaal aan elkaar. De titels zijn niet allemaal duidelijk en er zit geen vaart in het stuk waardoor het op sommige punten langdradig aanvoelt. Het einde voelt lomp en abrupt waardoor ik met gemengde gevoelens het boek dichtsla.