De schrijver, Koen van Wijk, is zelf afkomstig uit een tuindersgezin. Hij zette de traditie niet voort, maar koos voor het schrijverschap. Het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan en zo heeft hij aan de hand van zijn familiegeschiedenis een prachtig verhaal neergezet over de ontwikkeling van de glastuinbouw. Hij is er in geslaagd om de geschiedenis vanaf het allereerste begin helder te verwoorden zonder dat het saai wordt. Dat komt onder andere omdat hij zijn verhaal verlevendigt met anekdotes uit zijn familie. Het is ook erg leuk om te lezen dat de tomaat vroeger een bijzondere groente was en dat het de tuinders enige aarzeling kostte om die te gaan verbouwen. Van de tomaten ging het naar de komkommers en de paprika’s. Ook de bemesting en de bestrijding van ziektes maken een ontwikkeling door, het ontstaan en teloorgaan van de veiling, de kassenbouw. Werkelijk alles komt aan bod. Het is een geslaagd en zeer leesbaar tijdsdocument geworden.