Poppy Day heeft een prima leven. Zij is gelukkig met haar baan als kapster en gelukkig in de liefde met haar man Mart. Misschien is hun leventje wat saai, maar daar is Poppy tevreden mee. Plots besluit Mart om zich aan te melden bij het leger. Op zijn uitzending naar Afghanistan raakt hij vermist. Poppy vindt dat autoriteiten niet genoeg hun best doen om haar man te vinden. Ondertussen zoekt zij de media op om haar verhaal te doen.
Door een advies van de (aan dementie lijdende) oma van Poppy besluit zij om zelf naar Afghanistan af te reizen om haar man te gaan zoeken. Poppy beland daarbij in verschillende benaderde situaties om uiteindelijk haar man te vinden. Maar als zij thuis komen is hun liefde niet meer zoals voor zijn vertrek. Beide verwerken zij de traumatische ervaringen op hun eigen manier, waarbij zij steeds verder van elkaar verwijderd raken.

Amanda heeft een fijne manier van schrijven, waardoor het boek vlot leest. Sommige stukjes in het boek zijn onrealistisch, maar dat maakte voor mij in dit verhaal niet uit. De emoties heeft zij puur en rauw beschreven. Door deze gedetailleerde beschrijvingen leef je ook echt met Poppy en Mart mee. Het boek is vanuit beide perspectieven geschreven, waardoor je als lezer net iets meer te weten komt. Wat mij betreft is dit zeker een aanrader om te lezen als je er tegen kunt, dat sommige stukjes net iets te overtrokken zijn.