Mijn volledige recensie is terug te vinden op:
https://www.linda-linea-recta.nl/broertje/

*Het boek begint met de vluchteling Amin. Een vluchteling uit Aleppo die samen met zijn broertje vlucht, en tijdens deze vlucht zijn broertje verliest. Een ontzettend actueel onderwerp wat zo in het boek verweven wordt.


Geld. Check. Mustafa. Check. Het was een tic geworden. Om de zoveel tellen rustte zijn hand op de buidelriem waarin het geld verborgen zat, waarna zijn blik zijn broertje opzocht. Zorg dat jullie veilig overkomen. Amin had het gezworen bij Allah.

Het verhaal wordt vertelt vanuit de perspectieven van inspecteur Fillon, Lotte, Felix en Amin.
Ik hou van de beeldende manier waarop dit verhaal geschreven wordt.


Fillon zette de navigatie uit en reed verder. Door het openstaande raam drong de droge, kruidige geur van dennennaalden de auto binnen. Vogels floten. De zon brandde. Een mooie septemberochtend. Behalve dat er even verderop drie doden lagen.

Het mag overduidelijk zijn dat de auteur kennis van zaken heeft wat betreft autisme, het word ontzettend raak beschreven.


Felix staarde naar buiten, opgesloten in zijn eigen wereld, zijn bovenlichaam zachtjes heen en weer wiegend. Waar keek hij naar? Zag hij wat ik zag of staarde hij maar een beetje voor zich uit? Hij wekte de indruk gelukkig te zijn, voor zover een verstandelijk gehandicapte autist gelukkig kan zijn. Alsof de storm in zijn hoofd eindelijk tot bedaren was gekomen. Terwijl het in míjn hoofd juist spookte. We waren op de vlucht.

Conclusie

Wat mij ontzettend trof in dit verhaal is de rücksichtloze onverschilligheid van de gendarmerie, op één persoon na, ten opzichte van een ziek persoon, lees een autist. En dat dit mij niet verbaasd, het zou zo waar kunnen zijn.
Tekenend voor de auteur dat hij mij daarmee zo treft.

Tja en toen .. toen was het boek uit! Maar dat kan helemaal niet, oké ik denk dat ik het einde wel weet, maar ik wil meer, ik wil …
Als een auteur dat voor elkaar krijgt, wel dan heb je een dijk van een boek geschreven! En dat is het ook, ik vind het een ongelooflijk spannend verhaal waarin je telkens op een ander een ander been gezet wordt en waarvan ik het plot niet zag aankomen.*