Per toeval -of is het Kismet?- stuitte ik gisteren op een post van Stefan Tetelepta met daarin de link om Kismet gratis te kunnen lezen. Geïntrigeerd door de samenvatting heb ik daarop geklikt en ben ik vanmiddag begonnen aan zijn verhaal.

Nu is het als volgt, de afgelopen weken zijn voor mij een aaneenschakeling geweest van boeken die me aanspoorde om zelf te schrijven. Niet omdat zelf zo inspirerend waren, integendeel. Ik trof continu het verkeerde boek, waarin ik kriebels kreeg van de schrijfstijl, of in slaap viel van het gebrek aan originaliteit en het uiteindelijk maar weer opgaf en zelf het boek maar ging schrijven wat ik zo graag wilde lezen.

Maar Stefan heeft met dit boek mijn patroon doorbroken, want het was alles wat ik zocht. De thema's liefde, lot en loslaten die in de omschrijving werden genoemd ademde zielsliefde, iets wat mijn interesse direct wekte. Mijn verwachtingen daarin maakte hij meer dan waar, en werden bovendien vergezeld van een fijne dosis spanning die er voor zorgde dat ik het boek niet meer kon weg leggen. Zijn schrijfstijl is vlot en boeiend tegelijk, en werd vergezeld van een goede dosis humor. Het verhaal is origineel en er eentje om niet snel te vergeten.

Voor vandaag blijft mijn laptop uit. Voor het eerst in weken voel ik niet de noodzaak om mijn eigen verhaal te schrijven, maar geniet ik graag nog even na van dat van Stefan, wie ik zeker in de gaten zal houden voor zijn toekomstige werken.