Het verhaal begint in Oslo. Een bus vol passagiers verongelukt. Er zijn geen overlevenden. De Noorse politie seponeert de zaak met de stempel "ongeluk". Maar dit is buiten de Belgische journalist Ruben De Jongh gerekend. De vele Vlamingen die overleden zijn integreren de journalist. Hij vertrekt halsoverkop naar Oslo om alles uit te zoeken. In Oslo komt hij in contact met de politieagente Kjerstin Andersen, die van de zaak gehaald is. Samen denken ze dat dit geen ongeluk is, dus gaan ze samen op onderzoek uit. Maar ook dit onderzoek loopt niet over rozen. Het gevaar reikt zelfs tot in België, tot de familie van Ruben.

Ik wou het boek lezen omdat het een portie humor zou bevatten. Mijn soort humor komt toch niet overeen met deze humor. Ik heb geen één keer moeten lachen met een zin of een stuk verhaal. Oké, Sten Treland schrijft gevat, korte zinnen, recht voor de raap, maar humor? Nee, heb ik niet gevonden.

Het duurde een tijdje voor ik er echt in kwam. Ik heb 4 dagen gedaan over 180 pagina's, maar de laatste 150 heb ik in één dag uitgelezen. Het einde vond ik dus ook beter geschreven dan het begin. In het tweede deel gebeurde er tenminste iets.

Er is een afwisseling van korte en langere hoofdstukken. Elke hoofdstuk heeft als naam een plaats (meestal Antwerpen of Oslo) en een tijdstip. Dit betekent heel vaak switchen van land voor de lezer. Grote problemen geeft dit niet omdat de namen echt Vlaams en echt Noors zijn. Door de snelle switchen van plaats wordt de spanning wel opgedreven. Uiteraard stoppen ze een hoofdstuk met een climax en beginnen ze het volgende hoofdstuk in een andere plaats. Dat is wel goed gevonden door het duo.