Ginny is een meisje met autisme. Ze woont in haar 3de pleeggezin en wil nog steeds erg graag in contact komen met haar moeder. Hierdoor wringt ze zich in alle mogelijke bochten om haar plan te doen slagen. Van berichtjes op Facebook, terwijl ze een verbod op computers heeft, tot stelen van telefoons om haar te kunnen bellen. Voor haar is bij haar moeder wonen het ideale plaatje. Als ze dan eindelijk in contact komt met haar moeder, dan valt alles erg tegen.

Ginny's autistische gedrag wordt echt perfect omschreven;
-Ze houdt niet van uitdrukkingen, die neemt ze letterlijk.
-Ze kan ook maar 1 vraag tegelijk beantwoorden. Worden er meerdere vragen achter elkaar gesteld, dan kan ze geen antwoord geven en houdt haar mond stevig gesloten.
-Hoe het getal 9 een grote rol in haar leven speelt. Want ze was tenslotte 9 jaar toen ze uit huis geplaatst werd. 9 druiven bij haar ontbijt want anders verloopt haar dag niet goed. Ze loopt bijvoorbeeld 9 tellen en kijkt dan hoe ver ze gekomen is. Dat is dan niet ver genoeg dus loopt ze nog eens 9 tellen, maar dan loopt ze steviger door en komt ze dus verder.
-Hoe ze zich strikt aan regels houdt. Ze mag onder geen voorwaarde haar nieuwe pleegzusje ' baby Wendy' aanraken. Terwijl ze toch heel graag wil helpen met de verzorging.

Ginny blijft volhouden dat ze voor haar babypop moet zorgen en dat ze die moet vinden. Gaandeweg in het boek werd voor mij duidelijk dat haar babypop toch een echt zusje moet zijn geweest. Gelukkig werd dit ook bevestigd. En haar zusje is inmiddels 6 jaar. Maar in Ginny's beleving zou Krystall met een K altijd haar babypop blijven.

Het boek is zo geschreven dat ik Ginny helemaal begreep in haar autistische doen en laten. Maar ook hoe de omgeving soms niks van haar begreep.
Ik vond het echt een mooi boek om te lezen, een aanrader voor anderen. Al zeg ik het zelf!