Martin en Madelien leiden een heerlijk leventje met hun 2 dochters, het lijkt een perfect gezinnetje, maar helaas begint het te kriebelen bij Madelien en begint ze een verhouding, die al snel wordt gevolgd door een volgende verhouding met een zekere Ferry, een godsdienstig man die haar helemaal naar zijn hand zet, daar valt nog maar te leven, maar langzaam maar zeker weet hij ook beslag te leggen over de kinderen.
Om een lang verhaal kort te maken, de kinderen beginnen zich af te zetten tegen hun biologische vader en zijn vriendin Fleur, er volgt een lange weg langs diverse instanties om voor elkaar te krijgen dat de meisjes weer omgang kunnen krijgen met hun vader, de wanhoop is voelbaar.
De ene keer lijkt het beter te lukken dan de andere keer, maar elke keer vindt er weer iets plaats waardoor het lijkt dat het contactherstel tussen vader en dochters steeds ver weg lijkt te zijn.
Ik heb dit boek met een toenemende kwaadheid gelezen, te vergelijken met "Knielen op een bed violen", waar de godsdienst ook al een groot aandeel had, maar dit had in dit boek niet de overhand.
Het is Martin Boetselaar gelukt om mij helemaal in te leven in de vader en zo een een voorstelling te creëren wat er allemaal zou kunnen gebeuren als je in de mallemolen belandt van een vechtscheiding, en daar was dit wel een hele heftig voorbeeld van, het is een zeer emotioneel boek, waar ik intens van genoten heb, ik heb de laatste tijd geen boek gehad waar ik echt steeds in verder MOEST lezen, omdat ik wilde weten of het allemaal wel goed zou komen.