Christopher Moore is hier op zijn best: het verhaal heeft meer vaart dan de brokstukken van een tankwagen die ontploft als een dolgedraaide reuzenhagedis die probeert te beklimmen. Want zulke - en nog wel gekkere - dingen gebeuren gewoon in dit boek. En Moore maakt ze nog aannemelijk ook - dat is misschien wel zijn grootste prestatie. Bereid je ook voor op uitbarstingen van seksverslaving, een bluesgitarist die de blues verliest maar de liefde vindt, een b-filmactrice die de strijd aangaat met een drugskartel, een shootout waarin een hond de hoofdrol speelt...
Hoeveel schrijvers zouden zich vertillen aan zo'n bonte chaos? Moore niet. Alles klopt, de lezers blijven verdoofd maar voldaan achter. En beginnen weer van voren af aan om zich ervan te vergewissen hoe prachtig Moore dit heeft opgebouwd, hoe Moore echt aan alles heeft gedacht, en hoe het mogelijk is dat ze zich zó hebben laten meeslepen door een zó absurd verhaal. En nog een keer. En nog een keer.
Elmore Leonard, Carl Hiaasen, ik zou maar oppassen jongens, want Chris Moore is on the loose.