Een dorp in Iran, de jaren zestig; dat is de setting van dit verhaal.
Het eerste dat opvalt is dat de mensen zo arm zijn. Er is geen eten, kinderen moeten in de sneeuw werken zonder schoenen aan hun voeten ... De start van het verhaal is traag en het gaat in eerste instantie bijna alleen over die armoede. Maar al snel wint het verhaal aan vaart en er gebeurt van alles. Het wordt dan spannend.
Het verhaal wordt direct en chronologisch verteld. De gevoelens van Mergan, de hoofdpersoon, worden heel goed beschreven. Haar gevoelens zijn niet eenduidig, zij twijfelt en weet niet wat te denken. Bijvoorbeeld over de 'ontmoeting' met Sardar in zijn schuur.
Sommige gebeurtenissen zijn gruwelijk. Ik denk aan Hadjer en haar huwelijk. In ons land in onze tijd zouden hiervoor meerdere mensen de gevangenis in gaan ...
Armoede lijkt de oorzaak van veel van de ellende in dit boek. En armoede lijkt de mensen ook hard en bruut te maken. Ik denk aan Abbas die zijn zusje met een riem wil slaan en ook nog zonder reden.
Al met al een boek dat de moeite waard is. En aanzet tot nadenken en/of discussie.