Een maand of twee geleden las ik 'Vlinders in november', de meest recente roman van de IJslandse Olafsdóttir. Ik omschreef het boek toen als bijzonder mooi en rustig en gaf het vier sterren. 'Rosa candida', wat twee jaar eerder verscheen, kon me iets minder bekoren. Het boek verloopt volgens exact hetzelfde stramien en wist dus nauwelijks te verrassen.

Een jongeman van 22 verlaat zijn thuisland IJsland om ergens in het zuiden (waar precies komen we nooit te weten) in de verwaarloosde rozentuin van een klooster te gaan werken. Hij laat een dochtertje achter van nog geen jaar oud, het resultaat van een one-night-stand. Op zoek naar zichzelf komt ons hoofdpersonage plots weer in contact met Anna, de moeder van zijn dochtertje. En daar begint het eigenlijke verhaal.

"Rosa candida' is zeer vlot geschreven en bestaat uit vele korte hoofdstukken. Samenvattend kun je zeggen dat het boek gaat om de verwarrende gevoelens rond de liefde en het vaderschap.