Southampton wordt na de seriemoordenaars uit 'Iene Miene Mutte', 'Piep zei de muis' en 'Pluk een roos' geteisterd door een pyromaan. De brandstichter veroorzaakt doden en leed. Aan inspecteur Helen Grace en haar team de taak de dader op te sporen.

In mijn recensie van deel 3, 'Pluk een roos', heb ik al uitgelegd wat me niet bevalt aan deze reeks, dat ga ik niet herhalen. 'Klikspaan' is meer van hetzelfde: Grace is nog net zo ongenietbaar en ongenaakbaar en ook nu weer bevat het boek een aantal verhaaltechnische slippertjes. Een tatoeage beschrijven van iemand die je in donker voorbijgerend is, bijvoorbeeld. (Of dat al dan niet waar blijkt te zijn doet er niet toe, het is gewoon raar.)

M.J. Arlidge kan echt wel schrijven, maar lijkt zich niet te kunnen ontworstelen aan het hem welbekende stramien voor televisieserie-afleveringen, die altijd een vast patroon volgen. Ik had gehoopt dat 'Klikspaan' een andere invalshoek zou hebben, verrassend ten opzichte van de eerste drie delen. Niet dus. De vervolgdelen van de reeks laat ik aan me voorbijgaan, hoewel het laatste hoofdstuk van 'Klikspaan' mijn nieuwsgierigheid wekt naar dié betreffende verhaallijn.

[spanning 3, plot 3, schrijfstijl 3, leesplezier 3, originaliteit 2, psychologie 2]