Met een verrassend verfrissende schrijfstijl behandelt Linda Duits verschillende thema’s rondom het feminisme. Het eerste hoofdstuk geeft een inleidende geschiedenisles over het ontstaan en de verschillende golven in het feminisme.

Het tweede hoofdstuk gaat in op de humorloosheid die aan feministen wordt toegeschreven, waarbij ze verschillende acties beschrijft die dit in perspectief zetten. Want was het wel zo humorloos als dat we ons nu zo herinneren? Overigens schrijft Linda Duits dit boek zelf ook met een flinke dosis humor, want ik dan wel weer goed kon waarderen.

Het derde hoofdstuk is geschreven rondom het thema ‘zeurders’. Feministen worden vaak omschreven als een stel zeurderige chagrijnige ontevreden vrouwen. Ze bespreekt ook de praatgroepen en bewustwording van de verschillen tussen man en vrouw. Daarnaast laat ze zien hoe vrouwenstudies, wat later politiek correcter genderstudies wordt genoemd, zijn intrede doet in de universitaire wereld waardoor er ook onderzoek gedaan wordt naar de onderwerpen en kwesties die de feministische stromingen aan de kaak proberen te stellen.

Het vierde hoofdstuk gaat vervolgens over mannenhaters en de rol van mannen in het feminisme. Want wisten jullie dat de Dolle Mina’s en de MVM, de twee belangrijkste feministische groeperingen, mede opgericht zijn door mannen?
Het is wonderlijk dat dit soort informatie voor het gemak, of zou het ongemak zijn, vergeten wordt in de huidige tijd.

“Until we treat man and woman the same socially then we have no way of telling what natural differences there may be between them” – Rachel Alsop

Het vijfde hoofdstuk beschrijft de seksuele kant van het feminisme en heeft als thema ‘lesbisch’. Ze gaat in op de rol van seks in relaties. Feministische vrouwen werden politiek lesbisch als een soort tegenbeweging voor de gestandaardiseerde heteroseksuele relatie. Vrouwen ontdekten hun eigen seksualiteit en hielden er soms een vrouw naast (hun huwelijk met een man) voor de leuk.

“Je wordt niet als vrouw geboren, je wordt tot vrouw gemaakt” – Simone de Beauvoirs.

Het laatste hoofdstuk voor de conclusie heet wit. Hierin gaat ze in op de uitsluiting van niet-witte vrouwen en laat ze zien welke rol de zwarte vrouw heeft gespeeld in het feminisme van toen en nu. Witte vrouwen hebben de neiging om hun feminisme op te leggen aan de zwarte vrouw terwijl sommigen van hen hele andere battles uit moeten vechten.

“Feminisme moet intersectioneel zijn of het is gelul”

“Het Nederlandse feminisme is kleurloos” – Hélène Christelle Munganyende

In alle hoofdstukken heeft ze een zelfde opbouw waarbij ze het thema onderverdeelt in toen, ontwikkelingen en nu en afsluit met een conclusie.
Met haar jeugdige, vlotte schrijfstijl lijkt ze vooral een jonge generatie vrouwen te willen aanspreken en het woord feminisme te ontdoen van die nare smaak die er de laatste jaren aan gegeven is. Het is met een flinke dosis humor geschreven waardoor het een zeer toegankelijk boek is om te lezen. Bovendien zet het je flink aan het denken. Daarbij blijkt uit dit boek dat mensen het nog steeds ontzettend moeilijk vinden om niet in hokjes te denken. Hopelijk zet dit boek nog vele mannen en vrouwen aan het denken.