Vijf jaar later en ik heb dit boek voor een tweede keer gelezen. Ik had me de (dreigende) driehoeksverhouding nog herinnerd, maar ik wist niet meer dat die zo origineel in het verhaal geweven was. In plaats van het typische 'twee jongens zijn verliefd op één meisje', is hier sprake van een maatschappij die keuzes zoveel mogelijk ontneemt en zelf beslist wie het beste bij elkaar passen (ook met oog op genen om de levenskwaliteit te bevorderen). Alleen verschijnt er bij Cassia niet één, maar twee jongens op het scherm.

Ik vond het een verfrissende kijk op de vele verhalen binnen het dystopie- en young adultgenre. De bijpersonen waren in mijn ogen minstens zo interessant om te volgen dan de hoofdpersoon Cassia. Ben zeer benieuwd hoe dit verder gaat verlopen.