Vol verwachting begon ik aan Blauwe Maandag van schrijversduo Nicci French. Het is het eerste deel van de zogenaamde Frieda Klein-serie. We maken kennis met Frieda als een ervaren en kundige psychologe, woonachtig en werkzaam in Londen. Een eerste indruk doet me sterk denken aan het Mia Krüger-personage van Samuel Björk; op zichzelf, misschien een tikkie excentriek en ze kan goed andermans denken inschatten. In haar praktijk ontmoet ze Alan, die nogal opvallende denkbeelden met haar deelt en die bij Frieda de alarmbellen laten rinkelen. Er is namelijk ook een vermissingszaak gaande, de kleine Matthew lijkt van de aardbodem verdwenen. Frieda stapt naar de recherche en komt daarmee midden in een spannend onderzoek terecht die een race tegen de klok is. Want Matthew is nog in leven, maar voor hoe lang nog? En welke rol speelt patiënt Alan in deze zaak?

De proloog, die zich ruim twintig jaar vóór het eigenlijke verhaal afspeelt, zet meteen de toon van het boek: spannend en mysterieus. Het tempo van het verhaal ligt prettig hoog en neemt meerdere onverwachte wendingen. Je blijft nieuwsgierig naar de ontknoping. Gaat Matthew het redden? Wie zit er achter de vermissing? En op welke wijze komen de gebeurtenissen uit de proloog weer tevoorschijn? Het boek blijft tot het einde spannend en is mede daardoor moeilijk weg te leggen.

De schrijfstijl van Nicci Gerrard is in de omschrijvingen van personen en bepaalde situaties goed te herkennen. Door haar solo-boeken herken ik in Blauwe Maandag ook weer de specifieke omschrijvingen van alledaagse details die er niet toe lijken te doen, maar toch het verhaal compleet maken. Ik heb het vermoeden dan Sean French weer meer van invloed is op de thriller-achtige lijnen en details. Een mooi samenspel. Dit eerste deel in de Frieda Klein-serie maakt mij zeker nieuwsgierig naar het vervolg!