Hij is arts, psychiater en sinds kort ook auteur. Bij het schrijven van zijn debuutroman De psychiater en het meisje bleef hij ruim binnen zijn eigen comfort zone. Daar is echter niets mis mee. Erik Rozing vertelt als insider over de bijzondere wereld van de psychiatrie.

“Langzaam stond Stella op en schreed in mijn richting, de lange, zwarte jurk sleepte achter haar aan, tot haar voet bleef haken. Snel stapte ik naar voren en ving haar op. Met overstrekte rug hing ze in mijn armen en uit donkere poeltjes oogschaduw sloeg ze haar ogen naar mij op, haar lippen een bloedrode glimlach terwijl één hand onzichtbare omstanders weerde en de andere zich verloor in een onstuimige bos haar, dat de geur van rozen had en de kleur van een olieramp.” Het begin van een bijzondere relatie tussen Edgar, de jonge arts-assistent psychiatrie, en een jonge borderline patiënte. Met een groot gevoel voor humor weet Erik Rozing door de ogen van een psychiater een verhaal neer te zetten met een autobiografische inslag.

Ook de verhaallijn over de oma van Edgar is hartverwarmend. De oudere dame lijdt aan een depressie en is dol op jenever. Ze voelt zich zo eenzaam dat ze niet verder wil met haar leven. Haar kleinzoon is toch arts, hij kan er toch voor zorgen dat zijn oma naar een andere wereld kan?

De psychiater en het meisje is een verhaal over levensechte mensen, al dan niet met psychische problemen. Voor velen een onbekende wereld die bijzonder mysterieus lijkt. De auteur slaagt er echter in om zelfs onvervalste leken, mezelf inbegrepen, te boeien met zijn debuutroman.

Je steekt als lezer heel wat op over de psychiatrie en zijn patiënten. Dit alles wordt gebracht op een serene manier, waarbij alle betrokkenen met respect voor de mens worden behandeld.
Jammie, dit smaakt naar meer!