Doodverklaard begint rustig aan. Verbruggen neemt de tijd om haar personages - en later potentiële daders - voor te stellen. Alle personages staan dan ook als een huis.
Het verhaal leest vlot weg en daarom is het ook niet zo erg dat het even op gang moet komen. Later blijkt ook dat de intro zeer functioneel is voor het verhaal. Vanaf het moment dat Isa haar overlijdensbericht vindt, ga je als lezer zoeken naar een mogelijke dader. Er zijn genoeg kandidaten voorgesteld. Natuurlijk ga je ervan uit dat het niet de meest voor de hand liggende zijn. Toch krijgt Verbruggen het voor elkaar om je telkens weer aan je eigen oordeel te laten twijfelen. Net als je denkt: die is het zeker niet, dat is te duidelijk, gooit de schrijfster je weer iets voor de voeten waardoor je dat personage niet af kunt schrijven.
Hoe meer er gebeurt, hoe spannender het kat-en-muisspel wordt, niet alleen tussen Isa en de andere personages, maar ook tussen de lezer en het verhaal. Verbruggen laat je mee puzzelen en strooit met hints en valse sporen. Uiteindelijk vertrouw je als lezer niemand meer. Isa doet dat wel en als lezer wil je naar haar schreeuwen: kijk toch uit! De spanning loopt langzaam op, tot je op ongeveer de helft van het boek komt, dan is er geen wegleggen meer bij. Doorlezen wil je, weten wat er nog komt, weten wie de dader is!
Uiteindelijk komt er, toch wel een stukje van het einde vandaan, een hint die zo duidelijk is dat je als lezer weet dat je de dader hebt gevonden. En dan brengt Verbruggen je weer aan het twijfelen. Zou het dan toch...? Het kat-en-muisspel gaat verder, met ongekende vaart. In één ruk wil je doorlezen tot het einde, om het boek dan met een tevreden zucht dicht te klappen, en te hopen dat de schrijfster snel met een nieuw boek komt.
Het kan niet missen: de Vlaamse Mel Wallis de Vries is opgestaan.

Dank aan Uitgeverij Kramat voor het recensie exemplaar.