Eigenlijk heb ik nog geen slechte reactie gelezen op dit boek gelezen. Naar mijn mening zou dat trouwens ook niet mogelijk zijn. Schijngestalten is een supergoed en mooi boek waarin ontzettend veel dingen samenkomen.
De hoofdpersoon Anne zit niet echt goed in haar vel (een verbroken relatie en problemen op haar werk) en gaat  met enige tegenzin - naar haar ouders en zus in Florence om de 65ste verjaardag van haar vader te vieren.
De moeder lijdt aan MS. Haar vader en oom zijn bezig met het ontwikkelen van een medicijn tegen de ziekte MS.
Anne heeft vreemde nachtmerries, die ze niet goed kan plaatsen, maar waar ze ontzettend veel last van heeft en die haar doen en laten gaandeweg beïnvloeden. Ze geeft zichzelf de schuld van de ziekte die haar moeder is overkomen. Dan heeft haar moeder haar ook nog gevraagd om hulp. Ondertussen blijkt het in het leven van haar zus Stefanie ook niet de rozengeur en maneschijn te zijn die de buitenkant wil doen vermoeden. Haar vader leidt een bijna obsessief leven in zijn ontdekkingstocht naar hét medicijn. Anne ontdekt dat er een duistere kant zit aan het onderzoek van haar vader. Ze gaat op onderzoek uit, waar vervolgens niet iedereen van lijkt te zijn gediend, want er gebeuren vreemde dingen.
Erg spannend en met een zowel verrassende als ontroerende ontknoping.
Tussen de hoofdstukken door zitten cursiefjes die weer een andere invalshoek aan het verhaal geven. Halverwege het boek nemen ook die een wending en vallen langzamerhand verschillende puzzelstukjes op hun plaats.
Ik vind het een bijzonder boek omdat het zowel spannend, intrigerend als ontroerend is. Ontzettend knap geschreven.
In vergelijking met de serie van Nelleke de Winter, die ik al geweldig vond, is In vreemde handen een heel ander soort verhaal. Bij Schijngestalten is dat weer het geval.
Het is in één woord geweldig! Een aanrader!
Wat mij betreft mag het volgende boek van Corine Hartman zo snel mogelijk verschijnen.