Vanaf het begin kon het boek me niet zo boeien, door de vorm en schrijfwijze in de brieven vond ik het einde niet zo schokkend want je leest het duidelijk tussen de regels.
Door de overwegend positieve recensies toch maar doorgezet, maar een echt aangrijpend verhaal is het voor mij nooit geworden.
De briefschrijfster komt op me over als een verwende egocentrische vrouw die vanaf het begin haar zoon(tje) demoniseert, zonder echt zelf enige verantwoordelijkheid te nemen. Vanaf zijn geboorte is Kevin geheel verantwoordelijk voor een goede relatie met zijn moeder.
Op geen enkel moment had het verhaal me in zijn greep.