Wie Stephen King zegt, zegt ongetwijfeld in één adem thriller. Hij slaagt er altijd in zijn lezers te plezieren met een nodige portie spanning en sensatie, hierdoor staan zijn boeken ook vaak te schitteren op lijsten van bestverkochte boeken.
King staat garant voor zijn spannende en vooral geloofwaardige schrijfstijl, hij laat kleine dagdagelijkse gebeurtenissen uitgroeien tot je meest gevreesde nachtmerrie. In elk boek dat hij schrijft treedt er een bovennatuurlijk element naar de voorgrond (hier: het monster in Tad's kast). Bij Cujo komt deze typerende 'Stephen King - schrijfstijl' tot zijn recht.
Het boek gaat over Cujo, op het eerste zicht een grote lieve sint-bernard en beste vriend van Brett Camber. Na de jacht op een konijn komt Cujo vast te zitten in de ingang van een ondergrondse grot waar een vleermuis, met rabiës (hondsdolheid) besmet, hem bijt. De lieve en door iedereen geliefde hond groeit hierdoor langzaam maar zeker uit tot een moordzuchtig monster wiens daden Joe Camber, zijn baasje, en Gary Pervier de eerste slachtoffers zullen zijn. Donna en Tad Trenton lijken te volgen wanneer ze met autopech bij de garage van Camber belanden.

Wat mij meteen opviel bij het begin van het verhaal was het personage Frank Dodd, waarnaar later in het boek ook nog vaak wordt verwezen als de geest die het monster beïnvloed en komt naar voren als het monster dat Tad vreest in zijn kast. Frank Dodd is een personage, uit een eerder boek van Stephen King the dead zone (of Dodelijk dilemma), dat in Castle Rock overleed. Spoileralert dus als je eerst cujo leest en pas later dodelijk dilemma. Ik had het andere boek nog niet gelezen, maar dit stoorde niet aangezien je in het begin van cujo een kleine samenvatting krijgt.
Het boek is niet verdeeld in hoofdstukken waardoor ik het een beetje lastig lezen vond, vooral om - wanneer je het boek hebt weggelegd - te onthouden waar je precies gebleven was. Aan de andere kant gaf dit wel een duwtje in de rug om verder te lezen, wat ik persoonlijk bij boeken die in hoofdstukken verdeeld zijn minder heb.
In dit boek is het zeer makkelijk om je in te leven in de personages omdat ze hun eigen herkenbare 'probleempjes' hebben. Zo heeft Donna Trenton spijt van haar affaire met Steve Kemp, ziet Vic Trenton zijn eigen bedrijf gevaar lopen, worstelt Charity Camber ermee dat haar zus wel succes heeft gemaakt in haar leven en dat zij zelf maar in de schaduw van haar man Joe leeft en kan het leven Gary Pervier geen ene moer meer schelen.
Het verhaal wordt in sommige delen vanuit Cujo's standpund verteld, voor de rest van het boek is het een alwetende hij/zij verteller die het verhaal overbrengt. Dit is geweldig om de spanning voor de lezer op te drijven, je kan je helemaal verliezen in wat de personages doen, je weet immers meer dan de personages zelf op dat moment.

Ik heb al enkele boeken gelezen van Stephen King en ben grote fan van King zijn schrijfstijl, ik begon Cujo dus al met hoge verwachtingen te lezen en ik moet zeggen dat het helemaal aan mijn verwachtingen voldeed. Ik ging helemaal op in het verhaal van de hondsdolle sint-bernard en wou maar al te graag weten hoe het boek afliep. Het is geen boek waarbij je het einde vanaf pagina twee al kan voorspellen, maar waarbij je tot je het laatste woord hebt gelezen in spanning blijft verder lezen.

King, S. (1981) Cujo. Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V.