Frank Norbert Rieter heeft al meerdere boeken en verhalen op zijn naam staan, maar De Dundenker is de eerste bij een landelijke uitgeverij. Met dit fijn geschreven, soms hilarische boek, won hij de Coffeecompany short novel award en daarmee een contract bij Xander uitgevers.
De hoofdpersoon in De dundenker, Aloïs Hartman, is staatssecretaris en dik. Heel dik. Voor de verkiezingen was hij fors afgevallen, maar daarna kwamen de kilo’s er net zo snel, zo niet sneller, weer aan. Op de dag dat hij een nieuw wetsvoorstel moet verdedigen, merkt hij dat hij dikker is dan ooit tevoren en uit pure frustratie flikkert hij de weegschaal uit het raam. Dit wordt gefilmd door omstanders en op You Tube gezet.
Hartman gaat na deze actie op weg naar de Tweede Kamer, maar vanaf het moment dat hij de auto in stapt gaat er van alles mis. Het lijkt wel of elke stap die hij zet hem verder verwijdert van zijn veelbelovende carrière als politicus en van zijn voornemen zijn eetverslaving in de hand te houden.
De dundenker is een boek met een origineel en voor velen waarschijnlijk herkenbaar thema. Hartman is een heerlijke antiheld, die zichzelf niet spaart ( “Alleen een heel erg dikke man kon uit zijn broek scheuren”), en ook precies de vinger op de zere plek weet te leggen als het om zijn behoefte aan eten gaat. Zo komt hij in een cafetaria terecht op zoek naar een telefoonboek en bestelt dan bijna op de automatische piloot een shoarmaschotel. Hoe hij steeds weer in dezelfde vicieuze cirkel van eten terechtkomt en de manier waarop hij dat beschrijft, deed mij menig keer in schaterlachen uitbarsten.
Dat Rieter een fan is van het fantasy-genre, wordt ook in dit boek weer duidelijk als hij ‘s avonds uit bed wordt gebeld en er ineens een hele riedel tuinkabouters verschijnt. Ik ben zelf niet zo gecharmeerd van fantasy, maar deze scene verhoudt zich prima tot de thematiek in het verhaal en versterkt daardoor juist de verhaallijn.
De ontknoping had wat mij betreft wat sterker gemogen, de trauma’s die hem tot overvloedig eten hebben aangezet wat sterker aangezet. Maar de vaart en humor waarmee het verhaal geschreven is, en de manier waarop Rieter zijn personages menselijkheid meegeeft, maken dat ik niet anders dan zeer positief over deze novelle kan oordelen.