De schrijver Mick Herron heeft met Trage Paarden een onderhoudende spionageroman geschreven. De personen van Slough House vormen een excentriek ensemble van afgeserveerde spionnen, die tijdens hun carrière ergens gefaald hebben in hun taakuitvoering van een spionnentaak. Want ja, het is juridisch een gedoe of van ze af te komen, dus verhuizen ze naar het laatste echelon van de spionnendienst en mogen ze bijvoorbeeld vuilniszakken uitpluizen van verdachte journalisten. Ze staan daarbij onder leiding van de schetenlatende, sociopatische directeur Lamb, die uiteindelijk niet zo asociaal blijkt te zijn.

De talentvolle spion River Cartwright, kleinzoon van de Oude Rotzak, gerenommeerd spion in ruste is zo’n drop-out. Hoewel, hij eigenlijk erin is geluisd, mag hij dankzij zijn invloedrijke opa blij zijn om in Slough House nog emplooi te hebben en de onbelangrijke klusjes te mogen doen. Samen met de andere ‘losers’ van Slogh House wordt hij desondanks deel van een interne samenzwering met ernstige gevolgen. River (de naam heeft hij aan zijn afwezige hippiemoeder te danken), blijkt een sleutelrol te spelen in een luguber spel met bizarre gevolgen.

De personen van Slough House staan garant voor een plezierig verhaal. Ze zijn filmisch genoeg om te figureren in een typische BBC serie met kleurrijke karakters, tongue in the cheek ironie en samenzweringen op grote schaal. Toch, is het verhaal zelf ietwat aan de oppervlakkige kant en is de ironie iets teveel van het goede. Ook is niet alles even keurig afgehecht.

Neemt niet weg, dat Herron nadrukkelijk in de geest van John LeCarré een knap debuut heeft geschreven met potentie voor vervolgdelen. Jammer, is wel dat de mogelijke love-interest met een collega-agente niet meer mogelijk lijkt. Of zou de mooie, blonde Sid het toch overleefd hebben en terugkeren?