Het eerste hoofdstuk lijkt eerst een beetje vreemd. Iemand vertelt over het verlies van een vriend. Later blijkt dit zijn vriendin, Amber te zijn. Hoe Mattias gestorven is, blijft lang een vraagteken. Hoofdstuk per hoofdstuk passeren een aantal personages de revue. Allemaal hebben ze op één of andere manier te maken met verlies, spijt, pijn. En allemaal zijn ze uiteindelijk met mekaar verweven. Door ieder personage zijn eigen verhaal te laten vertellen, krijg je een diversiteit van gevoelens, omgaan met verdriet, omgaan met pijn, omgaan met al dan niet 'het schuldgevoel'. De lezer waant zich in een rollercoaster. Uiteindelijk lijkt niets wat het is op het eerste zicht. Iedereen die te maken krijgt met een overlijden moet dit uiteindelijk op zijn eigen manier verwerken. Er bestaat geen handleiding over hoe je je moet voelen, wat wel en niet kan, hoe je de draad weer oppikt, hoe je verder gaat met (over-)leven.
Je kan voor ieder apart individu in het boek sympathie opbrengen. Telkens wordt een ander facet van vriendschap, verlies en verdriet beschreven. Een boek dat blijft nazinderen.