Chelsea Cain veroverde de harten van het lezerspubliek met Heart Sick en Sweetheart en Evil at Heart is een vervolg dat niet onderdoet voor de eerste twee boeken. Gretchen Lowell is verdwenen, maar Archie Sheridan heeft zich veilig laten opnemen in een kliniek. Hij heeft volslagen genoeg van zijn eigen obsessie met Gretchen. In Evil at Heart wordt duidelijk dat zijn relatie met Debbie voorgoed ten einde is, ook al dragen ze elkaar nog een warm hart toe. Archie is gebroken over het feit dat hij van plan was Debbie te verlaten voor Gretchen, maar hij heeft er op een bepaalde manier mee leren leven en Debbie zelfs ook. Nu Archie zich door veel therapie en rust los lijkt te kunnen maken van zijn verslaving aan pijnstillers en zijn verslaving aan Gretchen, zit hij natuurlijk niet te wachten op haar terugkeer. Toch lijkt het er op dat Gretchen vrolijk doorgaat met moorden. De akelig verminkte lichamen en de vele losse lichaamsdelen die gevonden worden op de vreemdste plaatsen, voorzien van op muren geschilderde harten, wijzen daar immers op.

Het gaat bij Chelsea Cain niet eens zozeer om het feit dat zij een seriemoordenares heeft neergezet die haar weerga niet kent. Gretchen is van een pure slechtheid, dat wil je niet weten. Bij sommige beschrijvingen lopen echt de rillingen zelfs mij, ervaren thrillerlezer, over de rug. Gretchen zou zo in een willekeurig martelkamp kunnen werken. Soms vraag ik me af hoe Cain dat allemaal op kan schrijven zonder zelf een beetje akelig te worden. Het gaat in deze boeken echter vooral om het feit dat Gretchen ook nog eens een beeldschone en zeer intelligente vrouw is die kans ziet om mensen werkelijk om de tuin te leiden, en in het geval van Archie, hen compleet gek te maken.
Het inkijkje dat Cain de lezer gunt in hart en hoofd van hoofdpersonen Sheridan en Lowell is zo bijzonder dat het verhaal eigenlijk soms ondergeschikt is. Een dode? Veel doden? Maakt niet uit. Het hoe en vooral het waarom maken dit boek, na de eerdere delen, weer tot een verhaal waar je letterlijk en figuurlijk nog dagen mee in je hoofd zit. (Door: Jannelies Smit)