Over ‘De kortste nacht’ kan ik kort zijn: onderhoudend boek, maar waar is de spanning?

Rob Koolwijk laat zich al van jongs af manipuleren door ‘vriend’ Edwin Basthoven. Hij krijgt het niet voor elkaar zich tegen Edwin te verzetten. Ook nu hij volwassen is, getrouwd, drie kinderen, lukt hem dat niet. Edwin weet iets van hem, van vroeger, en dreigt Robs echtgenote Hortensia daarover in te lichten als hij niet meewerkt aan Edwins plannen. Oost-Europese vrouwen in de macht van criminelen die nergens voor terugdeinzen, politie die Edwins handel en wandel in de gaten houdt, Hortensia’s overleden zus Marjon, materiaal te over voor wat een spannend verhaal zou kunnen worden.

Het komt niet. Het komt zelfs niet subtiel, onderhuids, of hoe je het maar noemen wilt. Althans, ík heb het niet gevoeld.
René Appels onvolprezen schrijfstijl en inlevend vermogen zijn aanwezig en garanderen volop leesgenoegen. Dat compenseert echter niet het volkomen gemis aan spanning in deze ‘literaire thriller’. Over Appels voorgaande thriller ‘De advocaat’ was ik vol lof, ‘De kortste nacht’ stelt teleur.

[plot 3, spanning 1, leesplezier 4, schrijfstijl 4, originaliteit 2, psychologie 3]