(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: De verschrikkelijke steen (op Librarything, op Hebban.nl, op Goodreads)
Auteur: Tosca Menten
Illustrator: Elly Hees
Taal: Nederlands
Serie: nee
Recensies van andere boeken van deze auteur (tot nu toe):
- Operatie Zeer Ernstige Ramp (Dutch book, Dutch review)
- Juffrouw Pots (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #1: Dummie de mummie en de gouden scarabee (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #2: Dummie de mummie en de tombe van Achnetoet (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #5: Dummie de mummie en de dans van de cobra (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #8: Dummie de mummie en de smaragd van de Nijl (Dutch book, Dutch review)
Soort uitgave: hardcover
Aantal pagina's: 259
Uitgever: Van Goor Unieboek / Total Nederland
Jaar van publicatie: origineel 2007, mijn editie 2015 (6e editie)
ISBN-nummer: 9789000348930
Trefwoorden: magische stenen, pesten, klein zijn
Waarom ging ik het lezen: Ik kreeg dit boek via de boekenactie van de Total tankstations.
Aanrader: Niet echt.

Korte samenvatting:
Foppe's tweelingbroer Stef is klein. Dat is op zich niet erg, maar sinds er een nieuwe jongen (Leo) op school is gekomen wordt hij daarmee heel erg gepest. Hun moeder is in het ziekenhuis beland en daardoor past tante Berta op hen, maar zij kan Foppe en Stef niet helpen om het pesten te laten stoppen. Als zij Foppe en Stef een keer naar de markt stuurt om groenten te kopen, zien ze een kraampje met stenen. Leo is ook op de markt en na een demonstratie van de stenenverkoper, denkt Stef dat hij met zo'n steen de pesterijen kan stoppen.
Ze komen er echter al snel achter dat de steen toverkracht bezit, maar of dat leuk blijft...?

Achterkanttekst:
Denk je dat het leuk is om een steen te hebben waarmee je kunt toveren? Denk je dat nou heus? Dan moet je dit boek maar eens lezen. Dat gaat namelijk over zo'n steen. (En over twee tweelingbroers, drie rampen, een verschrikkelijke tante en een enge dwerg.) Maar wees gewaarschuwd: als je het uit hebt, denk je heel anders over stenen. En dan neem je nooit meer iets aan van vreemde mensen. Nog geen zandkorrel. Echt niet.

Eerste pagina van "Mijn nulde hoofdstuk: Waarom ik een boek ga schrijven":
Ik heet Foppe de Reus. Ik zit achter mijn bureau en ga een boek schrijven.
Het gaat over wat er vorige maand allemaal is gebeurd met mij en mijn tweelingbroer Stef. Ik weet niet precies waarom ik het ga opschrijven. Misschien omdat ik wel eens heb gehoord dat, als je iets VERSCHRIKKELIJKS meemaakt, dat je dat dan het beste kan opschrijven. Dan ben je er vanaf, in je hoofd, zeggen ze. Nou, daar geloof ik niks van, want volgens mij kom je er NOOIT van af, in mijn hoofd.

Over de eerste alinea/pagina:
De eerste pagina's zijn handgeschreven, maar de manier van vertellen blijft het hele boek hetzelfde. Het verhaal wordt namelijk verteld door Foppe (zijn achternaam is "de Reus", hij is geen echte reus maar gewoon een mensenkind).

Recensie:
Verhaal:
Omdat Foppe zijn eigen verhaal verteld, weet hij ook wat er verderop gebeurt. Hier refereert hij af en toe naar, maar hij vertelt de gebeurtenissen toch op volgorde. Foppes zorgen en problemen komen duidelijk naar voren - sinds zijn tweelingbroer Stef die steen heeft, gebeuren er rare dingen. Met de mensen om hen heen, maar ook met Stef zelf. Het lukt Stef om wraak te nemen op Leo, degene die hem pestte, en daarna zou hij de steen niet meer gebruiken. Dat is echter halverwege het boek en de tweede helft is spannender, juist omdat je als lezer niet weet wat Stef nu gaat doen met zijn steen. En doordat Stef dingen met zijn steen wil gaan doen die eigenlijk niet mogen, gaat Foppe proberen om Stef te stoppen...

Het is aan het begin nog redelijk makkelijk om met Foppe mee te leven, maar naarmate het verhaal vordert, wordt dat steeds lastiger. Gelukkig weet je al dat het goed moet aflopen, anders had Foppe dit hele verhaal niet kunnen schrijven!
Foppe eindigt met de mededeling dat je nooit iets van vreemden moet aannemen. Wat zijn broer heeft aangenomen van een vreemde man, een steen met magische krachten, zal in het echt natuurlijk niet voorkomen, maar het is alsnog een verstandige raad.
Wat ook een grote rol speelt in dit boek, is wat het betekent om gelukkig te zijn: wat heb je hiervoor nodig? Hoe wil je dat andere mensen zich gedragen (en dus eigenlijk, hoe moet je jezelf gedragen om het leven van andere mensen niet extra vervelend te maken)? In de boeken van Tosca Menten komen vaak overdreven vervelende mensen voor. In dit boek bijvoorbeeld Leo, die Stef ontzettend pest, maar ook tante Berta, die maar door blijft kletsen over allerlei "kennissen" en Foppes naam nooit correct uitspreekt.
De manier waarop Stef verandert omdat hij de steen gebruikt, is echter geen vreemd idee in verhalen. Dat was dus wel een voorspelbaar onderdeel, maar de dingen die Stef doet zijn dan weer niet voorspelbaar.

Schrijfstijl:
Het verhaal wordt verteld door Foppe, alsof hij het allemaal opschrijft. Ook staan er veel zinnen tussen haakjes met wat extra uitleg, bijvoorbeeld als hij een extra opmerking aan zijn verhaal toe wil voegen of een moeilijker woord uit wil leggen. Vanwege de vele haakjes is het echter duidelijker om dit verhaal zelf te lezen, dan om het voorgelezen te krijgen.
De zinnen zijn redelijk kort, dus het leest wel makkelijk.

Afbeeldingen:
Er staan niet heel veel tekeningen in dit boek, maar de tekeningen die erin staan, laten de personages en af en toe een scene zien. De tekeningen bestaan uit snelle, korte lijnen en de schaduwen zijn ingekleurd met dikke stiften. Vaak staan er ook een paar woordjes uit het verhaal in de tekeningen.

Conclusie:
Op zich is het wel een goed verhaal, maar het is geen boek waar je vrolijk van wordt. Er gebeuren zoveel nare dingen in, zoals gepest worden, tweelingbroers die ruzie maken en toverstenen die de gebruiker geen goed doen, dat je, net als de hoofdpersoon Foppe, blij bent als het allemaal voorbij is...

Herleesbaarheid:
Ik ga het niet nog een keer lezen.

Links:
- Deze recensie op mijn weblog.

Soortgelijke boeken/aanraders:
- De jongen van smaragd (Tais Teng), een ander boek over stenen.