Een boek waarin om en om het verhaal van Iris en Ray wordt weergegeven en hun verhaallijnen bijna als vanzelf in elkaar lopen. Dat maakt het op zich al een prettig boek, daarnaast leest het lekker vlot en het is zeker een pré te ontdekken dat er flink wat research gedaan is; leren we al lezend e.e.a. over het Franse “moederdeeg” en, nemen we ondertussen ook een kijkje aan de binnenkant van een TBS-kliniek. Persoonlijk hou ik er wel van als dit soort items goed uitgewerkt worden, dat geeft net dat extraatje aan een verhaal.

Maar ik vind het meest bijzondere dat het Marion Pauw gelukt is de leef- en denkwereld van de autistische Ray zo indrukwekkend goed weer te geven. Dat lukt echt niet elke schrijver en geeft absoluut meer inhoud en diepgang aan het boek.