De wonderbaarlijke reis is mijn kennismaking met Eduardo Mendoza. Hij blijkt al een heel oeuvre op zijn conto te hebben staan; De zaak Savolta (in '92 in het Nederlands vertaalt) , is zijn eerste boek uitgebracht in 1975. De wonderbaarlijke reis is vorig jaar uitgekomen.

De hoofdpersoon is Pomponius Flatus, een Romeins burger afstammend van een patriciërsfamilie, filosoof en fysioloog. Hij heeft een papyrus in handen gekregen, waarin een riviertje beschreven wordt waarvan het water je kennis verschaft als je daarvan drinkt. Pomponius denkt te weten waar dat riviertje ongeveer is en is op reis gegaan. Voor alle zekerheid drinkt hij uit alle rivieren, beken en andere waterige verzamelplaatsen die hij onderweg tegenkomt. Tot nu toe zonder het gewenste effect, maar wel met een ander minder gewenst gevolg: buikkramp, diarree en winderigheid. Vooral dat laatste speelt een belangrijke rol in het verhaal.
Om te beginnen zorgt het ervoor dat hij, via-via, terecht komt in Nazareth, waar hij door Jezus wordt uitgezocht om hem te helpen zijn vader vrij te pleiten. Jozef is namelijk opgepakt en veroordeeld voor moord op een Epulon. Epulon is dood aangetroffen in zijn hermetisch afgesloten bibliotheek, met een burijn naast zich, waarvan wordt vermoed dat dat het moordwapen is.
Aangezien Jozef pas geleden nog aan het slot van de deur van de bibliotheek heeft gewerkt en bij die gelegenheid woorden heeft gehad met Epulon, is hij de meest logische dader. Motief is onbekend en Jozef zelf doet zijn mond verder ook niet open.

Wat volgt is een speurtocht in en rond Nazareth, waarin tal van bekende (en minder bekende) historische/bijbelse personages een rol spelen. Van Lazarus tot Mattheüs, van Barabbas tot Maria Magdalena. Pomponius is een opmerkzaam type, scherpe beschrijver van mensen en situaties en kent zijn klassiekers. Zijn eerder beschreven winderigheid blijkt daarnaast onmisbaar te zijn in het oplossen van het raadsel.

Met veel vaart geschreven en met grote regelmaat uitnodigend tot op zijn minst een glimlach, kan dit - op zich onschuldige - boekje heel scherp zijn, vermoed ik. Dat laatste is grotendeels afhankelijk van de achtergrond en tolerantie van de lezer met betrekking tot bijbelse figuren en situaties.