Ani woont in New York, heeft een baan bij ‘The Woman Magazine’ waar ze een eigen rubriek heeft en is volop bezig met de voorbereiding van haar huwelijk met de rijke, succesvolle Luke. Een vrouw die het gemaakt heeft en alles heeft wat haar hartje begeert. Tenminste, zo lijkt het. Jarenlang heeft ze hier naartoe gewerkt, want achter haar ‘pantser’ van een gecreëerd imago schuilt een meisje dat heel wat heeft meegemaakt.

Ani, zoals ze van vandaag genoemd wordt en TifAni van Bradley School zijn twee verschillende personen. De TifAni van vroeger worstelt met haar gewicht, heeft vreetpartijen en wil kost wat kost bij de populaire club horen op school. Door heel wat inspanning lukt haar dat, tot een gebeurtenis haar leven volledig op zijn kop zet. De Ani van nu heeft het goed voor elkaar. Een mooie baan en volop bezig met de voorbereiding van haar huwelijk met de knappe en vooral rijke Luke. De passages in het verhaal over de voorbereiding van het huwelijk deden mij denken aan het programma ‘Helse bruiden’. Typisch Amerikaans. Het verhaal is door zijn namen en gebeurtenissen dan ook typisch Amerikaans te noemen. Door de vele namen, zowel van personen, scholen als straat- en dorpsnamen is het niet altijd makkelijk volgen. Toch leest het boek, raar maar waar, vlot weg. Het boek is in de ik-vorm geschreven vanuit Ani. Door verschillende flashbacks word je meegenomen in het verleden en krijg je als lezer een goed beeld van haar leven. Knoll springt van heden naar verleden, maar eens je in het verhaal zit, spring je automatisch mee.

Knoll bouwt het verhaal langzaam op, zodat je een goede kijk krijgt in het leven van Ani voor en Ani na ‘het incident’. Dit incident blijft erg lang een raadsel en wordt pas naar de plot toe duidelijk. Daarmee heeft de auteur mij toch verschillende keren op het verkeerde been gezet.

Ook heeft Knoll de gave alles zeer gedetailleerd te beschrijven wat zeker niet storend is. Om een voorbeeld te geven: ‘De volgende morgen haalde Mr. Larson een bagel voor me uit de vriezer en stopte die in de magnetron. Hij had geen roomkaas, alleen een half pakje boter. Het zag er oud uit en er kleefden broodkruimels aan de aangebroken kant.’

Het verhaal, dat eigenlijk toch een heavy ondertoon heeft, weet zij af te wisselen met de nodige, soms zwarte humor. Een leuke die ik jullie zeker wil meegeven: ‘De rillingen trokken door mijn hele lichaam, en ik voelde me net een opwindbaar kunstgebit op pootjes, met felroze tandvlees en spierwitte tanden, dat zich ratelend over de tafel bewoog.....’

Dit verhaal geeft je een heel duidelijke kijk in het leven van een puber op de middelbare school die erbij wil horen en daar ook alles voor overheeft. Het contrast met TifAni en Ani kan niet groter zijn. Het is schrijnend hoe het verleden op haar drukt en hoe ze zichzelf heeft gecreëerd. Voor sommige lezers waarschijnlijk erg herkenbaar? Dit geeft de spreuk vooraan in het boek goed weer: ‘Voor alle TifAni FaNelli’s in deze wereld. Je bent niet alleen.’

Het karakter van Ani is goed en realistisch uitgewerkt. Je kijkt binnen in haar wereld en daardoor kun je ook begrijpen waarom ze is wat ze is. Knoll heeft dit erg beeldend beschreven en ik sta er dan ook niet van versteld dat dit boek verfilmd wordt. De overige karakters zijn uitgewerkt in functie van hun rol in het leven van Ani. De rol van haar verloofde Luke had ik graag iets uitgebreider gezien.

Knoll heeft in dit boek ook redelijk wat biografische elementen verwerkt. Zelf had zij ook een dramatische gebeurtenis te verwerken uit haar jeugd en de baan die Ani heeft komt goed overeen met wat Knoll zelf deed voor ze ging schrijven.

Jessica Knoll neemt je woordelijk mee in het leven van Ani. Het verhaal zit goed in elkaar, leest vlot en ze weet een spanning op te bouwen die je aan het boek gekluisterd houdt, omdat je wilt weten wat ‘het incident’ is. Bovendien weet zij het heden en het verleden van Ani mooi naar elkaar te brengen, zodat je als lezer, eens het boek dichtgeklapt, een goed beeld hebt van wie Ani nu is.

‘Het gelukkigste meisje ter wereld’ krijgt 4 sterren.