Twee oude mannen, de journalisten en uitgevers van het wekelijkse krantje op een eiland voor de kust van Maine, vertellen aan hun jonge stagiaire een voorbeeld van een verhaal dat geen verhaal is. Meer dan vijfentwintig jaar geleden is er op het eiland een dode man op het gevonden. De man had geen identiteitsbewijs bij hem en in die tijd waren er nog geen 'moderne' manieren om hem te identificeren. Het was aan de vasthoudendheid van de twee mannen te danken dat uiteindelijk identificatie kon plaatsvinden. Maar ze bleven zitten met raadselen rond zijn dood, hoe hij in luttele uren tijd vanuit Colorado naar het eiland kon komen zonder een spoor na te laten en of zijn dood een ongeluk of moord was.

Met zijn bekende breedsprakige schrijfwijze met vele uitweidingen vertelt King dit verhaal. Hij bevolkt het met de curieuze figuren van de twee oude mannen die nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn en met de jonge journaliste die door het verhaal de ware aard van het eiland leert kennen en er wil blijven.

Stephen King’ weet het boeiend te houden, maar eigenlijk gebeurt er niets. Het hele boek is een verhaal dat verteld wordt door twee journalisten. Er wordt vooral beschreven hoe deze mannen hun verhaal doen. Er zit ondanks dat wel een flinke dosis spanning in en ik heb het boek binnen 1 dag uitgelezen (het is dan ook niet zo'n dik boek). Het verhaal in dit boek gaat volgens mij dan ook niet om de moordmysterie die de twee oude mannen vertellen aan de jonge vrouw maar meer het verhaal van twee oude journalisten die een jonge stagiaire uitleggen welk verhaal geschikt is voor de krant en wat voor een verhaal dat niet is. Als voorbeeld van zo'n ongeschikt verhaal vertellen ze het verhaal van de mysterieuze man. Hierdoor is het m.i. ook niet verwonderlijk dat het boek zo abrupt eindigt. Persoonlijk vond ik het een leuk verhaal, zeker als "tussendoortje". Het einde intrigeerde mij in ieder geval en dit verhaal "spookte" nog lange tijd door in mijn hoofd.