Nog een jongen op reis! De 'jongens' die reisverhalen schrijven, zijn dan ook verhoudingsgewijs in de meerderheid. De jongen Tommy Wieringa is uiteraard al lang een man met veel reiservaring. Als lezer in zijn kielzog leer je zowel bekendere als volledig nietszeggende plaatsnamen kennen. (Zijn laatste halte is bijv. Nógrádsipek in Hongarije wat bij mij geen enkele bel doet rinkelen.) De reizen die hij in dit laatste boek 'Honorair kozak' beschrijft, maakte hij terwijl hij enkele van zijn romans schreef, en komen nu tot leven in zijn onnavolgbare stijl van scherpe observaties, heerlijke anekdotes, persoonlijke mijmeringen, aparte ontmoetingen. Ze kunnen zowel plaatsvinden in zijn eigenste Nederland of in België, dan wel in de steppe van Mongolië (waar hij tot 'Honorair kozak' wordt verheven, de referentie naar de titel), of in dé plaats van zijn jeugd en vol van heimwee, Curaçao. Hij mijmert over zijn vroeg 20ste eeuwse evenbeeld, Victor Ritter von Bauer, in Wenen en in het land van diens herkomst, Tsjechië. Of over het kunstwerk van een Italiaanse immigrant, Sam Rodia in Los Angeles. Tommy Wieringa beschrijft als geen ander de vele reisbelevenissen met een bewonderenswaardige vertedering en inlevingsvermogen. Het fragmentarische van dit boek stoort me wel wat bij het lezen om eerlijk te zijn. Hoewel hij een heerlijke empathische en poëtische schrijfstijl heeft, vind ik maar moeilijk een lijn door zijn vele verhalen, en springt hij echt van de hak op de tak. Als dit niet het geval was geweest, had ik net nog wat enthousiaster geweest over dit zeer poëtische reisverslag.