Ik ben een kattenmens, vind honden wel leuk, maar hoef er zelf geen.
Maar van Marley en ik heb ik echt genoten, heb regelmatig hard gelachen en was ook ontroerd. Dat komt niet alleen door Marley, maar vooral door de manier waarop John Grogan de gebeurtenissen omschrijft. Droog en regelmatig omlijst met sarcasme, daar houd ik van!
Eens kijken hoe ze dit hebben vertaald naar de film, ben benieuwd.