De mooiste zinnen in dit boek:
Ware liefde stond geschreven in de rimpels van mensen, in de diepte van hun blik, in de moeite van een gebaar. Ware liefde lag verborgen op de meest ondenkbare plaatsen, in een kopje koffie, in een broodje met kaneel en anijs, onder de voorjaarssneeuw. Tussen de bloemblaadjes van een camelia die maar een paar dagen per jaar bloeide.

Hoofdpersoon is Elise, die haar draai in de wereld niet kan vinden. Ze heeft haar vriendinnen, ze had een vriend, maar waarom is dat niet goed afgelopen?
Met het zetten van thee, wat ze van haar moeder leerde, kreeg ze niet evenredig haar moeders liefde. Waarom?
Jaarlijks werd er een gele camelia bezorgd voor haar moeder, waarom?

Elise's leven is een groot vraagteken en na de dood van haar moeder, krijgt ze iets in handen, waardoor ze op onderzoek wil.

Het boek kabbelt een groot deel voort. Later als Elise naar Roccamori gaat krijgt het verhaal een spannender wending.
Hoe het uiteindelijk in elkaar steekt was voor mij geen verrassing, als je goed leest, snap je nog voor het einde hoe het zit.