Louise Welsh is een meesters in het historisch vertellen. Als historicus heb ik met veel aandacht dit boek zitten lezen en wat mij opviel was de kwaliteit die zij stak in de details en de schrijfwijze van dit boek. Hoewel het boek slechts een kleine 140 pagina's telt, is het een boek dat zich aanvankelijk niet makkelijk laat lezen. Voor een getraind oog is het echter een goede oefening in 16e eeuwse verhaalkunst.

Christopher Marlowe is één van de grootste kunstenaars die Engeland op gebied van het woord heeft voortgebracht en wordt gezien als de grote voorloper van Shakespaere. Zijn werk is echter minder bekend bij het grote publiek wat erg jammer is.

Een detail dat Welsh in dit boek zeer goed heeft gebruikt is de manier waarop Marlowe zelf zijn toneelstukken en poëzie schreef. Marlowes persoonlijkheden in zijn werk zijn altijd groots en gaan hier vaak aan ten onder. Ook Welsh maakt hier dankbaar gebruik van, door de hoofdpersoon, Marlowe, een groot ego te geven en hem te laten weigeren compromissen te sluiten. Dit leidt hem uiteindelijk tot de daad zijn beste vriend en tevens grootste rivaal blijkt achteraf, hardhandig aan te pakken en te vermoorden.

Het taalgebruik kan bij een ongeoefend oog ouderwets en oninteressant overkomen, het is echter een goede afspiegeling van een taal zoals die in 16e eeuws Engeland (en ook hier in de Republiek) werd gebruikt. Het enige nadeel van het boek is dat het zo dun is. Ik had dit makkelijk nog vijfhonderd pagina's vol kunnen houden! Een echte aanrader, 4 sterren!