Wat kan ik hierover zeggen? Bijzonder. Het lijkt zo vanzelfsprekend dat je organen naar een ander gaan als je een donorcodicil hebt ondertekend, maar toch moet je familie nog toestemming geven. En zo’n moeilijk besluit moet op het moment van hun grootste verlies genomen worden.

Dit verhaal bewijst wat voor invloed zo’n besluit kan hebben. En ik denk dat het aan de ene kant mooi is dat deze families contact hebben gezocht en onderhouden, maar ik begrijp nu ook beter waarom er een regel is dat familie van donoren en ontvangers geen contact met elkaar zouden mogen hebben. Een “simpele” bedankbrief zou voldoende moeten zijn. Nu moet ik gissen, omdat ik zelf niet in zo’n situatie heb gezeten, maar ik denk dat het makkelijker is om met je leven door te gaan zonder contact. Anders wordt je steeds herinnerd aan je overleden dierbare.

In dit verhaal, dat vanuit de verschillende hoofdpersonen verteld wordt, worden alle kanten belicht: hoe gaan een echtgenoot en moeder om met het verlies van hun vrouw en dochter, hoe gaat het gezin van de ontvanger van een donororgaan om met dit gegeven en de gezondheidsproblemen die toch nog blijvend zijn, ook al is de kwaliteit van leven stukken beter dan voor de transplantatie.

Zelfs de veroorzaker van het ongeluk van Isabel mag zijn verhaal vertellen, alhoewel ik vind dat hij als een regelrechte psychopaat is afgeschilderd, terwijl het net zo goed een respectabele huisvader had kunnen overkomen. Maar goed, dat zal wel te maken hebben met het feit dat we de “dader” niet aardig mogen vinden.

Wat er in Chicago tussen Alex en Bernice gebeurt in het hotel vond ik een beetje vergezocht en eigenlijk niets aan het verhaal toevoegen, maar goed, de schrijver heeft hier misschien iets mee voor ogen gehad. Die bedoeling is mij niet duidelijk geworden helaas.

Ondanks de vele taal- en spellingsfouten en de soms onlogische gebeurtenissen, vond ik het wel een prachtig en indrukwekkend verhaal! Nu is orgaandonatie voor mij sowieso een belangrijk onderwerp. Ik ben zelf van mening dat iedereen automatisch donor zou moeten zijn, tenzij anders aangegeven. Dit is en blijft helaas een omstreden onderwerp, waarbij ik ieders mening respecteer, zolang er maar goed over nagedacht is!
Een prachtig verhaal over verlies, rouw en moraliteit. Mijn oordeel: 4 van de 5 sterren!