Een uit verrassend perspectief geschreven boek, nl. vanuit de Dood, die druk is met zijn werk, zeker in de oorlogsjaren, maar hij schrijft daar soms heel vertederend over, bijv. "Op een gegeven moment zal ik me over je heen buigen, zo vriendelijk mogelijk. Ik zal je ziel in mijn armen houden. Achter mij zal een kleur zichtbaar zijn. Ik zal je zachtjes wegdragen." Hij doet dus gewoon zijn werk, maar vol zorg en heeft het er soms zelfs moeilijk mee. Nieuwsgierig geworden naar het meisje dat hij later de boekendief noemt, tijdens het meenemen van de ziel van haar broertje, blijft hij haar tijdens haar leven diverse keren tegen komen en hij wordt nieuwsgierig naar wat er met haar en ronom haar gebeurt.
Ik ben het niet eens met dat het kinderlijk taalgebruik is. Het leest makkelijk ja, maar het gaat ook om het leven van kinderen in de oorlogsjaren. Doordat het soms eenvoudig is, is het soms des te schrijnender omdat je weet wat er allemaal gebeurde in de oorlog.
Er is regelmatig heel mooi taalgebruik, soms zelfs poëtisch. Wat dacht je van het volgende: "Ze zong een liedje, maar zo zacht dat niemand het kon horen. De noten werden geboren op haar adem, maar stierven op haar lippen."
Het boek kreeg voor mij steeds meer vaart, en de tussenstukjes vond ik wel grappig, soms had het ook echt wel humor.
Al met al vond ik het een heel bijzonder boek.