Lineke Breukel, een Nederlandse schrijfster die in 2012 naar Zweden verhuisde, begint het boek met een "gedicht" over een stalker.
Het eerste hoofdstuk start dan ook vanuit het oogpunt van de stalker. Hiermee wordt meteen een mysterieuze toon gezet.
Daarna leren we Raven kennen, een meisje die in haar kindertijd getraumatiseerd werd doordat haar broer Aaron haar ouders vermoord heeft. Aaron heeft toen gezworen dat hij terug zou komen om zich op haar te wreken wanneer ze rijp en volwassen genoeg is. Voor de verwerking van dit trauma komt Raven bij psychiater Jonathan Saldner terecht. Van het een komt het ander en de 2 verloven zich. Raven trekt bij Jonathan in en samen wonen ze in zijn grote landhuis aan het Vikenmeer in Tatorp. Rond dit Vikenmeer gaat een legende rond in het dorp, genaamd "De witte zwaluwen". Ieder jaar, precies op dezelfde zomerdag verdwijnt een jonge vrouw uit het dorp. Maar niet dit jaar, de dag is al een tijdje voorbij en er is nog geen enkele vrouw verdwenen. Maar net wanneer Jonathan voor een congres in het buitenland zit gebeuren in het landhuis de vreemdste dingen. Wat is er aan de hand, heeft Raven het trauma nog helemaal niet verwerkt en wordt ze langzaam gek? Is ze het volgende slachtoffer in de legende? Of heeft Aaron, haar boeman, het goede moment afgewacht om toe te slaan?
Naast Raven leren we ook Ras Mus kennen, een journalist die in het gasthuis van Britta verblijft om zich te verdiepen in het mysterie van de verdwenen Vikenmeisjes en hierover een boek te schrijven.
De 2 verhaallijnen ontwikkelen zich naast elkaar, wat op zich geen probleem is, maar doordat er niet telkens een nieuwe bladzijde gestart wordt per personage vond ik het vooral in het begin moeilijk om te volgen en mijn aandacht er bij te houden. En al zeker als dan nog af en toe de stalker een passage krijgt. Ook de zinsbouw met soms heel veel details maakte het voor mij lastig om in het verhaal te blijven. Dit verdwijnt wel grotendeels wanneer de verhaallijnen samenvallen en je de puzzelstukjes beetje bij beetje kunt samenleggen. Vanaf dat moment wordt je eigenlijk in het boek gezogen, en in mijn geval dan vooral in het verhaal van Raven. Wat zij allemaal meegemaakt heeft! Ook al weet je dat het niet realistisch is, een beetje overdreven en er wel heel veel toevalligheden zijn, toch zit je op sommige moment echt nagelbijtend de beangstigende situaties te lezen. Bij bepaalde passages voelde ik echt mijn maag draaien. Maar net die angst, spanning en gruwelijkheden zorgen dat je voortdurend wil verder lezen en weten hoe de legende precies in elkaar zit.
Ondanks de moeilijke start heb ik toch heel erg van het boek genoten en krijgt het van mij 3 sterren.