Peter Delpeut vertelt in enkele van zijn interviews dat Julian Barnes' Flaubert's Parrot (Flauberts papegaai) hem, als het ware, toestemming gaf voor het schrijven van dit boek. In navolging van Barnes heeft Delpeut getracht om een roman, een biografie (diverse zelfs), geschiedenis ( vnl schilderkunst) en een beetje kritiek (politiek, maatschappij, geschiedschrijving, kunst) te schrijven.

Delpeut heeft het zich heel lastig gemaakt door niet alleen het leven en werk van Claude Lorrain in zijn roman te verwerken, maar ook de invloed die Lorrain de eeuwen daarna had op beeldende kunstenaars - schilders zoals Poussin en Constable, maar ook Anselm Kiefer bv - kunstverzamelaars, (tuin)architecten en kunstcritici zoals Walter Benjamin, Thomas Coke, Henry Hoare, Anthony Blunt, Sir John Sloane en hier en daar een snuf Jean-Jacques Rousseau. En oh ja, ook nog wat Rode Brigade.
De aandacht die Delpeut heeft daarnaas 'over' heeft voor het romangedeelte is te weinig om dit ook als een roman aan te laten voelen. Waar Barnes' de informatie over Flaubert en de periode waarin hij schreef, mooi laat samen vallen met het persoonlijke in de zoektocht van de hoofdpersoon, is de speurtocht naar H. in In het zwart van de spiegel niet eens een flinterdun draadje. Nergens kreeg ik de indruk dat beide samenvielen, waardoor dit boek meer aanvoelde als een boek vol - voor het overgrote deel lezenswaardige - essays opgevuld met een dun mysterie. Twee mysteries eigenlijk... een oogkwaal en een verdwenen liefde.

Tijdens het lezen moest ik regelmatig denken aan The children's book (Het boek van de kinderen) van A.S. Byatt, omdat die roman ook stampvol kunst (met nadruk op keramiek ipv schilderkunst), cultuur en maatschappij(kritiek) zit en ongeveer net zoveel bladzijden beslaat. Byatt, net als Barnes, geen beginneling in de literaire kunsten, levert een evenwichtig, fijn verhaal vol wetenswaardigheden op waar ik geen moment het idee had dat het verhaal verstrikt raakte in de essays. Zowel bij Barnes, als bij Byatt, keek ik tijdens het lezen af en toe met angst en beven naar het aantal nog te lezen bladzijden omdat dat zo snel afnam en ik niet uit hun werelden wilde vertrekken. Bij Delpeut verontrustte me het dat het aantal zo langzaam slonk en had ik nooit het gevoel in een andere wereld te zijn, ondanks de uitnodigende pracht en originaliteit van Delpeut's taalgebruik.

Een debuut vergelijken met twee van zulke titanen is oneerlijk, natuurlijk, maar ik kan die boeken nu eenmaal niet ontherinneren... en ik vermoed dat Peter Delpeut de ironie van dat laatste niet zal ontgaan.