Ik ben niet echt kapot van dit boek... een van de redenen is dat de schrijver mij, de lezer, aanspreekt, maar dat doet op een manier die mij niet aanstaat: drammerig, 'pratend' op het hysterische af zo nu en dan, terwijl ik er geen aanleiding voor kan vinden.
Een andere reden is de veelheid van herhalingen van Moscarda's theorie. Kreeg sterk de neiging te roepen dat ik het nu echt wel begrepen had en dat hij verder kon gaan met zijn verhaal.

Toch viel er ook nog veel te genieten in het boek. De uitwerking van het concept Iemand, niemand en honderdduizend .... heel goed en Pirandello speelt er fantastisch mee. Het dood zijn in de spiegel... die levende punt (God)... de lege woorden ... allemaal geniaal.
Zo'n zin als: "Meteen beeldde ik me in dat, nu mijn vrouw haar ontdekking had gedaan, mijn lichamelijke gebreken iedereen moesten opvallen en niemand meer iets anders aan me zou zien." zit zo vol betekenissen... dat is prachtig. En dat binnen drie pagina's!
Ik ging er echt voor zitten... en raakte teleurgesteld... na iets meer dan de helft werd ik weer wat opgewekter met hier en daar een hele echte piek en wat dalletjes... het eind was weer prachtig.

Misschien... of eigenlijk waarschijnlijk heeft dit boek ook een beetje pech: na Reis bij Maanlicht, De Toverberg en Bekentenissen van Zeno in korte tijd te hebben gelezen, heb ik het gewoon ook even gehad met mennekes die niet hoeven werken voor de kost en blijkbaar niets beters te doen hebben met hun tijd dan klagen en hyperen over van alles en nog wat.