Ik las een aantal maanden geleden Dear Martin van Nic Stone, een boek over de rassenverschillen die in Amerika nog steeds voor het achterstellen en criminaliseren van Afro-Amerikanen zorgen, en vond dat een erg mooi boek. Daarom was ik erg blij toen ik zag dat er een nieuwe Nic Stone uitkwam. Ik ben niet teleurgesteld, als was het wel een heel ander boek dan Dear Martin.

Courtney Aloysius Cooper IV (Coop) is al zolang als hij zich kan herinneren verliefd op zijn beste vriendin Jupiter (Jupe). Hij weet dat ze lesbisch is en dat een romantische relatie er tussen hen dus niet in zit, maar toch moet hij steeds aan en over haar denken. Het helpt ook echt niet dat ze bijna iedere vrije minuut met elkaar doorbrengen en hun families veel dingen samendoen.
Coop zijn romantische relaties eindigen allemaal doordat Jupe er ook is. Geen meisje vindt het fijn dat Coop een beste vriendin heeft en stiekem vindt Coop dat ook niet echt erg. De beste ‘jongens’ vrienden van Coop vinden echter dat het tijd wordt voor verandering en stellen met hem een plan op om aan een echte vriendin te komen.
Dan komt er een nieuwe leerlinge op school, Rae. Zij en Jupe worden al snel dikke vriendinnen en Coop voelt zich hierdoor een beetje afgewezen. Langzaam ontwikkelen de relaties zich tot een ingewikkelde kluwen van vriendschap en liefde.

Zij en ik draait, zoals gezegd, om liefde en vriendschap. Om ontdekken wie je bent en wie je wilt zijn, maar zonder er meteen een label op te plakken. Vooral dat laatste vind ik er mooi. De vraag waarom een homoseksueel uit de kast moet komen en een heteroseksueel niet, houdt me al langer bezig en dit boek geeft een mooi beeld van die problematiek. Verder wordt dit thema, wie ben ik?, ook uitgewerkt door de etniciteit van de hoofdpersonen. Ook deze is niet ‘zwart-wit’. Eerlijk zijn tegen jezelf en je vrienden, daar draait het om.

Leuk van dit boek vond ik dat de verhalen na elkaar geschreven worden en elkaar in tijd opvolgen en niet, zoals vaak gebeurt, in afwisselende hoofdstukken. De karakters zijn goed uitgewerkt en de problematiek wordt goed en met humor beschreven. Nic Stone schrijft vlot en maakt veelvuldig gebruik van grappige vergelijkingen:
‘ Een stilte die zwaarder geladen is dan Golly’s armen bij het bankdrukken strekt zich uit tot in volgende week.’
Ik kon me niet altijd vinden in de schrijfstijl/ het taalgebruik van de hoofdpersonen. De taal was populair en af en toe wel erg bijdehand, ook had ik moeite met de hoeveelheid dialoog in het boek. Dit maakte het af en toe moeilijk te volgen.
Een ander nadeel vond ik dat het wel een beetje onrealistisch was; er zijn wel heel veel culturen, seksuele geaardheden en gezinssamenstellingen samengevoegd. Maar de karakters grepen me vast en sleepten me mee. En Jupiter maakte me zelfs aan het huilen.

In het nawoord zegt Nic Stone het volgende: “Waar het op neerkomt is dit: er is niets mis met vragen stellen, en persoonlijk denk ik niet dat er een uiterste houdbaarheidsdatum is voor jezelf ontdekken. Sommige mensen voelen zich geaard met een label, het geeft ze een identiteit. Anderen vinden labels te nauw of beperkend…..Niets van dit alles is zo eenvoudig als we zouden willen. En ik vind dat dat geen probleem zou moeten zijn.