Rechercheur Elvira Selas heeft noodgedwongen haar carrière als undercoveragente moeten beëindigen. Ze gaat er een jaar tussenuit en keert dan terug naar de Nederlandse politie. Hier krijgt ze haar laatste kans op de afdeling Zware Criminaliteit. Als ze het hier verprutst, kan ze haar loopbaan bij de politie vergeten.

De zaak die Elvira toegewezen krijgt is een raadselachtige dubbelmoord. Er moet een verband zijn want bij beiden slachtoffers is er een rouwkaart met een Latijnse tekst achtergelaten door de dader. Elvira richt zich op de zaak, maar zonder dat het politiekorps daarvan op de hoogte is, is ze ook met andere dingen bezig. Ze probeert haar broer te vinden die verdwenen is. Het vermoeden bestaat dat haar broer nog steeds banden onderhoudt met een berucht drugskartel. Dezelfde waar Elvira haar undercovertijd heeft doorgebracht. Elvira zal terug moeten naar een verleden dat ze liever had willen laten rusten.

‘Nooit meer zal ze het ervaren. De geborgenheid van een plek waar haar niets kan overkomen.’

Persona verhaalt vanuit het perspectief van Elvira, in de derde persoon. Daarnaast zijn er hoofdstukken die cursief zijn geschreven en die verhalen vanuit de dader. Elvira moet verplichte sessies bij een forensisch psycholoog volgen en deze man weet meer dan zij verwacht. Ondertussen probeert Elvira haar plekje in het korps weer te vinden maar omdat er veel andere dingen meespelen gaat niet alles even soepel. Haar undercovertijd heeft Elvira ook hard gemaakt, en de meeste emoties probeert ze ver van haar vandaan te houden.

Wat gelijk al opvalt is de schrijfstijl van Vink. Een schrijfstijl die je kan omschrijven als erg precies. Het voelt of elk woordje, elke zin met veel zorgvuldigheid is uitgekozen. Misschien wel tig keren geschrapt, aangepast voordat de auteur voor haar gevoel de juiste woorden en zinnen had. Je proeft hierin veel perfectionisme.
De auteur is met het schrijven van Persona ook niet over een nacht ijs gegaan. Ze heeft er ongeveer drie jaar aan besteed waarbij de research de meeste tijd in beslag nam. Alles weloverwogen neerzetten en er dan ook nog een spannend verhaal van maken is niet makkelijk met dit perfectionisme. Maar ze is er wel in geslaagd al waren er gedeeltes dat de spanning iets vertraagde. Alleen niet op een hinderlijke manier, maar eerder als een rustpunt in het geheel.

Bij het hoofdpersonage moest ik qua uiterlijk gelijk aan de auteur zelf denken. Heb geprobeerd te negeren maar na vele pogingen besloten dit te accepteren. Elvira wordt krachtig neergezet en vooral haar persoonlijke drijfveer maakt haar keihard. Maar als ze de emoties toelaat komt er een zachte en ook kwetsbare vrouw te voorschijn. Terwijl er een zaak moet worden opgelost, moet ze ook nog voortdurend haar eigen veiligheid in de gaten houden. Want dat het drugskartel nog niet klaar met haar is, is helder. Het persoonlijke motief van haar maakt het ook heel moeilijk om aan de goede kant van de wet te blijven. Aan het eind van dit boek is duidelijk dat de ontwikkeling van dit personage nog niet klaar is en ben dan ook benieuwd wat we in de toekomst kunnen verwachten. Persona is in ieder geval een prima debuut, waarbij Vink laat zien het goed in de vingers te hebben. Een personage die een indruk achterlaat, een mooie spanningsboog en een goed verhaal met onverwachte wendingen, voldoende ingrediënten voor een goede thriller. Nederland heeft er weer een nieuw thrillertalent bij.