Dit op zichzelf staand boek ligt volledig in de lijn van Verdoemd, het andere boek dat ik al van deze schrijver mocht lezen: een tragische gebeurtenis zet het leven van een gezin in de Brusselse rand op zijn kop, en in de nasleep ervan overkomt de hoofdpersoon meer dan hem lief is.
In dit boek maken we kennis met Peter Bressing, een ex-Sabenien, die tot zijn grote frustratie er niet in slaagt om ander werk te vinden, zijn vrouw Suzanne, een hardwerkende ambtenaar bij Volksgezondheid en hun zestienjarige dochter Laura.
Nadat ze slachtoffer werden van een homejacking legt Peter direct een verband met een geval van verkeersagressie waarvan hij eerder die dag, zonder erg, slachtoffer werd. Ook is hij bijzonder ontevreden over de manier waarop de politie het onderzoek voert. Hij besluit dat het moment gekomen is om de wereld te laten weten wat hem en zijn gezin overkomen, en laat zonder over eventuele gevolgen te denken, en tot groot ongenoegen van de politie, geen pad omberoerd om het gebeurde in de actualiteit te houden.

Het verzorgde, vrij geloofwaardige plot, de vlotte Vlaamse schrijfstijl, en de herkenbaarheid maken het boek weer een plezier om lezen en ook bevat het verhaal heel wat kritiek op de maatschappij en de Brusselse Vlaamse rand. Zo krijgt de problematiek van de eentalig Franse medische urgentiegroepen, de politiek en de media serieuze vegen uit de pan, maar dit alles zo door het verhaal geweven dat het absoluut niet stoort.

Wat me echter wel een beetje stoorde was het regelmatige gebruik van de deus ex machina-techniek om de lezer op de hoogte te brengen van soms toch wel vitale informatie. Deze info wordt in een ander lettertype en in een verslaggeversstijl in het boek ingepast, en tast, vooral op het einde, het homogene van het verhaal aan.

Kortom een degelijk boek van een van de betere Vlaamse schrijvers van het moment.