Als je jong bent dan denk je niet zoveel na over het leven, alles gaat een beetje vanzelf en als het fout dreigt te gaan heb je altijd nog je ouders die je te hulp schieten. Zo ook bij Ridley Jones. Tweede kind van een succesvol arts en zijn vrouw die hun twee kinderen overstelpt hebben met liefde. Niets waarin het hen ooit tekort is geschoten. Nu woont ze in New York, is schrijfster, heeft haar relatie recent verbroken en -mede door de erfenis van haar geliefde oom Max- heeft ze het financieel goed voor elkaar. Als ze op een dag een jongetje wegplukt voor een aankomende bus is ze ineens een heldin. Ineens duikt haar eigen foto overal op, in kranten, op het nieuws, echt overal. Er komt een kanonnade aan publiciteit over haar heen waarvan ze nooit had kunnen voorspellen wat dit allemaal teweeg zou brengen. Want door deze intuïtieve heldendaad, verandert haar leven. Als ze alles vooraf had geweten dan zou het zomaar eens kunnen zijn dat ze een geheel andere keuze had gemaakt op dat cruciale moment. Maar ja, dat zal ze nooit weten natuurlijk.
Daags na het voorval, Ridley moet nog bijkomen van alle tumult, ontvangt zij een anonieme envelop met daarin een foto en een briefje met daarop; ‘ben jij mijn dochter?” Ridley ziet een moeder met kind en ontdekt dat er wel heel veel overeenkomsten zijn met die vrouw op de foto en haar eigen spiegelbeeld. Zoveel dat ze op zoek gaat naar antwoorden, ze kan niet anders. Al snel blijkt dat ze tegen weerstand stuit, ook bij haar ouders. Haar broer bevestigd haar twijfels en dirigeert haar in de richting van oom Max. Ze twijfelt al snel aan alles wat haar lief is en ze gaat nog meer vragen stellen. Maar dat laatste kan ze beter niet doen.

Het boek begint meteen goed, met mooi omschreven emoties en gebeurtenissen. Het verhaal wordt vanuit Ridley geschreven, zij is de ‘ik-persoon’ in het verhaal. Alle personages worden goed uitgediept, er wordt ruimte genomen om ze goed neer te zetten, ieder persoon duidelijk met hun aandeel in het geheel. En het wordt tijdens het lezen al snel duidelijk waarom en hoe belangrijk dit is voor het verhaal. Ridley maakt nogal wat mee in betrekkelijk korte tijd. Ze wordt met iets onverwachts geconfronteerd waarop zij vervolgens antwoorden zoekt. Dan merkt ze al snel dat ze behoorlijk wordt tegengewerkt, indien nodig met grof geschut. Opvallend is dat het vooral ook vanuit onverwachte én onbekende hoek komt. En dat dat ver gaat is al snel duidelijk, de spanning neemt steeds meer toe. Niets, maar dan ook niets in Ridley‘s leven is zoals ze dacht. Zoiets maakt zelfs de meest nuchtere persoon aan het twijfelen. En juist die twijfel met bijbehorende emoties vind ik zeer sterk beschreven en neergezet. In “Mooie leugens” wordt het psychische effect van alles wat Ridley meemaakt op een natuurlijke en ongekunstelde manier weergegeven. Heel herkenbaar en menselijk dus. Gelukkig is het niet alleen kommer en kwel maar is er ook, onverwachte, romantiek in het verhaal verweven. Niet teveel maar precies genoeg en juist dat doet absoluut goed aan het verhaal, het verzwakt daardoor helemaal niet. Ridley ontmoet de knappe Jake, een mysterieuze maar woest aantrekkelijke buurman precies op het juiste moment in het verhaal. Dat ook deze prille romantiek gepaard gaat met de nodige strijd, twijfel en vragen is natuurlijk wel te verwachten. Doordat ze beiden meedogenloos snel in deze draaikolk worden meegezogen is er niet altijd voldoende tijd om uitgebreid bij alle keuzes stil te staan, om na te denken en de risico’s te overwegen. En dat garandeert een snelle opvolging van emoties en actie, zonder enige momenten van verveling. Je zult het zelf moeten gaan lezen om erachter te komen of deze prille liefde tegen alle ellende is bestand.

“Mooie leugens” is na “Black out” het beste boek wat ik tot nu toe van Unger heb gelezen. De schrijfster weet hoe ze de spanning moet opbouwen en hoe te doseren. Het knappe van dit boek vond ik toch echt wel dat de proloog dusdanig spannend was dat je, vol ongeduld, tot werkelijk de laatste tien pagina’s moest wachten eer dat daarvan de bedoeling duidelijk werd. En dat leest lekker. Al bij al een heerlijk, spannend boek. Precies zoals je van Lisa Unger mag verwachten. Zeer zeker een aanrader, net als haar andere boeken trouwens.