Valentijnskado van mijn geliefde, die weet dat ik wat heb met poëzie: een klein kadoboekje met een stevige kaft, een meneer met zachte bruine ogen en een pet op de achterkant en en 120 gedichtjes binnenin. 'Versjes' noemt Lars zijn gedichtjes bescheiden.
Ik heb een zwak voor deze 'gebruikspoëzie': niet van alle gedichten hoeft de betekenis met veel moeite te worden opgegraven. Er is ook een plek voor poëzie die gewoon kunt oppakken als schelpjes op het strand. Toon Hermans was daar een meester in: 'Valentijn ik wil je vragen / geef ons nog wat van die dagen / dat w'elkaar wat beter zien / as-t-effe-kan 'n stuk of tien'. Er was weinig erkenning voor Hermans in de literaire wereld, maar hij was een meester in het ritme zijn zijn zelfbenoemde 'versjes'genre. Ook Lars schuwt het kleine niet:

Jij samen
met mij
dat lijkt me
wel wat.
Huisje op
de hei,
pot thee
en een kat.

Het is niet alleen maar zoete koek die Lars ons laat slikken. Sommige van zijn versjes zijn verrassend actueel, scherp zelfs.
Geen zin meer in
politiek
Geen trek in nog
meer terminalen
op tv
Tegen alles dat
niet lief is
zeg ik nee.

We hebben het hier niet over het diepe van een Hans Andreus (Wanneer ik morgen doodga / vertel dan aan de bomen / Hoeveel ik van je hield) En soms knerpt het metrum. Maar wat dondert het. Lars' poëzie ontroert. Is dat niet een van de mooiste dingen die poëzie kan bereiken.