“Ik leid een normaal leven. Dat weet ik zeker.”
Met deze mededeling door hoofdpersoon Lina begint Krimp. Een boek over alles behalve een normaal leven. De vader van hoofdpersoon Lina runt een gerenommeerd Frans restaurant in Den Haag. Omdat hij bijna 80 jaar wordt hebben vaste gasten Lina gevraagd mee te denken hoe ze zijn verjaardagfeest zullen gaan invullen. Als ze bezig is met de voorbereidingen komen allerlei herinneringen uit haar verleden terug.

Lina groeit op met alleen haar vader, moeder heeft het gezin verlaten. Haar vader wil dat ze wat van het leven maakt, dat ze wat presteert. Het is niet vaak goed genoeg wat ze doet. Als haar vader haar dan op haar 15de verjaardag min of meer het huis uitzet door een kamer voor haar te huren en zegt dat ze het verder zelf moet zien te rooien, begint voor Lina een periode van eenzaamheid en afzien. Totdat ze Rick tegenkomt, een jongeman die leeft van de kleine criminaliteit. Bij hem voelt ze zich gewaardeerd en geliefd. Het is dan ook niet verrassend dat ze in zijn wereld wordt meegezogen.

“ Ieder mens krimpt in tot z’n omgeving, tot-ie erin past zonder te lijden. Zoals een blozende jongeman die plots in een oorlog wordt gedropt binnen twee weken op een lichaam staat in te hakken.”

Het is een hard leven, maar Lina kan zich er prima in staande houden. Tot het moment dat het misgaat. Lina probeert hierna haar leven zo goed als dat gaat weer op te pakken, wat haar ook tot op zekere hoogte lukt. Echter ze blijft last houden van schuldgevoelens en heeft moeite haar woede op normale wijze te uiten. Dit leidt uiteindelijk tot een huiveringwekkend slot.

Justine le Clercq (1967) werd geïnspireerd voor dit boek door de klopjacht op het misdaadduo Enise B. en Antonio van der P. in 2014. Zij lieten een spoor achter van onder andere diefstal, zware mishandeling en afpersing. Iets wat je zeker ook tegen komt in dit boek.
In korte heldere zinnen beschrijft le Clercq de rauwe werkelijkheid van iemand die opgroeit zonder liefde en waardering. Geen woord is er overbodig om het gevoel van de hoofdpersoon mee te beleven. Dit gevoel wordt nog versterkt door Lina zelf het verhaal te laten vertellen.
Zware thema’s als schuld, woede en eenzaamheid worden afgewisseld met delen in het verhaal die luchtiger zijn, waar je bijna gaat denken dat het allemaal wel goed zal komen.
Het nadeel van de korte heldere zinnen is dat het verhaal hier en daar wat fragmentarisch wordt en je als lezer even moet schakelen.
Toch beleef je als lezer een indrukwekkend maar ook triest verhaal van iemand die zo graag een normaal leven zou willen leiden ondanks alles wat ze heeft moeten meemaken.