Over het indringend gemis van een moeder en over hoe je dat weet te omzeilen tot je uiteindelijk bakzeil haalt. Want rouwen moet! Of je dat nu wil of niet.

Het hoofdpersonage is Sarah, een getroubleerde jonge vrouw, die op heel jonge leeftijd haar moeder aan kanker verliest en wiens leven door haar vader, die ze steevast Henrik noemt, ook nog eens wordt doodgezwegen. Het maakt dat de jonge vrouw met allerlei verzinsels de gaten in haar herinneringen en haar leven probeert op te vullen - ‘Want een dode moeder past niet bij mij en dus verzin ik betere verhalen’ - om zo het gemis aan moederliefde te compenseren. Wanneer iemand anders echter al te dicht in haar buurt komt slaat ze, zo niet letterlijk dan wel figuurlijk, op de vlucht. Immers iedereen die haar te na komt, zo is haar redenering, verdwijnt vroeg of laat.

Tussen de hoofdstukken van het eerste deel krijg je dagboekfragmenten te lezen. Fragmenten die afkomstig blijken te zijn uit een dagboek van Sarah’s moeder. Een dagboek dat Sarah pas in het tweede deel in handen krijgt. Sarah laat het dagboek eerst door Tomas lezen omdat de afstand die ze tot alles heeft bewaard ineens té groot blijkt te zijn om ineens te overbruggen.

Theadraal drama is in deze roman nooit ver weg. Wat op zich niet vreemd is gezien de achtergrond van de auteur. De lijn tussen toneel en werkelijkheid is werkelijk flinterdun, soms zelfs helemaal afwezig voor het hoofdpersonage dat weleens zichzelf durft te verliezen. Als lezer daarentegen weet je die scheidingslijn perfect liggen wat alvast een pluim is op de hoed van de schrijfster.

Het verhaal kruipt onder je huid en je voelt tot in de toppen van je tenen dat de schrijfster niet onder dit verhaal uit kon. Ook al is het boek niet autobiografisch, de gebruikte dagboekfragmenten zijn wel afkomstig van haar eigen moeder. Dat alleen al geeft het verhaal iets fragiels en kwetsbaars – als een stem die niet helemaal vast klinkt. Voelbaar verdriet. Maar het is geen alles overstemmend verdriet. Gelukkig maar want het zou sneu zijn om voorbij te gaan aan het poëtische taalgebruik van de auteur.