Als er één positief effect is dat bookstagram op mijn leven heeft, dan is het wel dat het mijn plezier voor lezen volledig heeft teruggebracht. Ik vind het weer heerlijk om 's avonds opgekruld in mijn stoel te zitten, verdiept in een andere wereld. En op vrije dagen word ik op tijd wakker, maar blijf ik lekker warm onder de dekens nog even wegdromen.

En Rick Riordan maakt het snelle lezen, het wegdromen en het vertoeven in een andere wereld wel heel makkelijk. Ik ken weinig boeken die zo makkelijk en lekker weglezen. Voor ik het wist, had ik de eerste honderd bladzijdes gelezen en ineens was het boek, dat pas over 2 dagen uit had hoeven zijn, al uit.

De hoofdrolspelers in zijn Percy Jackson serie zijn stuk voor stuk likable. Ze hebben flaws, ze zijn bij lange na niet perfect, maar ze weten dit ook van zichzelf. Ik geniet van de manier waarop ze zich in het avontuur storten, van de kleine momenten van zelfreflectie, van alle grappige remarks die Percy op zijn eigen leven en beslissingen geeft. En van de momenten dat hij de lezer helpt sympathie te voelen voor de slechteriken, die niet donkerzwart zijn, maar neigen naar grijs.

En ik geniet nog het allermeest van de knipogen naar de Griekse mythologie. Riordan weet dat hij put uit een oneindig arsenaal vol met inspiratie. Hij haalt alles erbij wat in het verhaal past, zonder dat het volledig uit verband en context gerukt voelt. Hij zaait kleine plantjes en oogst ze als ze groot geworden zijn. Hij blijft trouw aan de originele verhalen die mij als dertienjarige zo betoverden, maar geeft er toch zijn eigen draai aan waardoor het constant interessant is. Daarnaast staat het verhaal eigenlijk zelden tot nooit stil. Daardoor blijf ik de bladzijdes razendsnel omslaan en van de eerste tot de laatste letter geboeid en aan de pagina's vastgeplakt.

Ik kan niet wachten om het derde boek te kopen en te zien wat Percy en Annabeth nog meer te wachten staat in deze machtige wereld vol Goden, Monsters en Heldhaftige Halfbloeden.