Dehouck heeft met dit debuut in 2010 niet alleen de Gouden Strop gewonnen, maar tevens de Schaduwprijs. Dat was nog nooit gebeurd in de geschiedenis van deze prijzen. Maar volkomen terecht!
Wat is dit verhaal prachtig neergezet.
Veel emotie; verdriet en woede vooral. Maar eigenlijk ook heel veel liefde - met terugwerkende kracht.
De grote hufterigheid van mensen en het alleen met zichzelf bezig zijn.
De zinloosheid van oorlogen speelt mee.
En een schokkend en onverwacht einde.
Allemaal nog in prachtige woorden aan het papier toevertrouwd.
Ik haal de zin op pag 101 aan, als voorbeeld:
"Ik hoopte dat zijn gitaarsnaren zouden knappen voor mijn zenuwen het deden."
En dan ook nog de zeer toepasselijke omslag van het boek, wat kun je je als lezer nog meer wensen?
Gewoon 5 duimen!