Anne-Gine Goemans is journaliste en werkte onder andere voor Volkskrant Magazine. Haar tweede roman ‘Glijvlucht’ is haar bekendste werk, al werd deze bekendheid snel ingehaald door die van haar nieuwe roman ‘Honolulu King’. Deze werd in oktober getipt door het DWDD-Boekenpanel. Het boek maakt een voor veel Nederlanders onbekende geschiedenis toegankelijk, maar mist focus.

De tachtigjarige Indische Hardy Hardy is getekend door zijn oorlogsverleden. Zijn minderwaardigheidscomplex is gigantisch en als hij zijn vrouw dreigt te verliezen aan dementie besluit hij zich aan te sluiten bij de vrijmetselaars en te proberen om zijn oude band de Honolulu Kings het podium weer op krijgen. Wanneer hij dan ook nog eens een groot geheim opbiecht, stelt hij zijn broeders en naaste familie voor indrukwekkende vraagstukken.

Rode draad
Helaas wordt die de spanning niet vastgehouden: Honolulu King is vooral chaotisch. Verschillende verhaallijnen lopen in elkaar over en de alinea’s verspringen constant van tijd en perspectief. De verhalen over het oorlogsverleden zijn slim verwerkt in interviews en lezingen, maar deze raamvertellingen missen een duidelijk kader. Het is lang niet altijd duidelijk waar het boek naartoe moet. De verassende wending in het laatste hoofdstuk is wel erg interessant, maar komt uit het niets vallen en heeft verder geen consequenties voor de personages. Goemans had een beter boek kunnen schrijven als ze zich tot één hoofdlijn had beperkt, in plaats van verschillende rode draden met talloze uitrafelingen te handhaven.

Geschiedenis
Het verhaal van Goemans is gebaseerd op feiten. Op die manier geeft het de lezer een inkijkje in de Japanse bezetting van Nederlands-Indië en de gevolgen die deze heeft gehad. Zo gaat Hardy helemaal door het lint wanneer er tegenover zijn toko een Japans sushi-restaurant opent. Zijn vrienden steunen hem: ‘Maar waar halen ze het lef vandaan? Heeft dan helemaal niemand meer een greintje historisch besef’ Dit historische besef is precies wat Honolulu King ons biedt, maar door de structuur kun je het beter laten liggen.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]