Van kinds af aan ben ik een mega King fan. Elke keer wanneer er een nieuw boek verschijnt rijst de vraag: gaat hij het weer waarmaken? Dat doet hij meer dan dat met De buitenstaander, mennn wat een verhaal!

Wat een briljante opbouw ook weer zeg. Op meesterlijke wijze begint dit verhaal rondom de arrestatie van Terry Maitland en het bijzondere is hoe dit tussendoor afgewisseld wordt met de letterlijke verslagen van de verhoren, met het autopsieverslag. Wat een briljante insteek en het zuigt je direct het verhaal in. Personages worden zó neergezet zoals alleen King dit kan. Een ieder met zijn eigen eigenaardigheden, en voor het merendeel bouw je een groot gevoel van sympathie op. Ook onderling worden de banden gesmeed en op de zijlijnen speelt een ieder zijn eigen speciale rol. De moord an sich is uiteraard rondweg gruwelijk uitgevoerd, erger kan het bijna niet. Het is als lezer bijna onmogelijk te voorspellen hoe King de hamvraag gaat oplossen, maar je kan op je klompen wel aanvoelen dat je nog heel wat te wachten staat.

Die hamvraag gaat inderdaad dan ook op fantastische wijze beantwoord worden en het bovennatuurlijke, doorspekt met een tikje horror op z’n best, is natuurlijk King ten voeten uit. Naast het huiveren word je met een paar wendingen om de oren gekletst waar je U tegen zegt. Deze wendingen gaan gepaard met actie, met verlies, met sneuvelen, met je verbazen, met gruwelen en ontroerd raken. Jonges wat spannend en wanneer je denkt, dit kan niet op, doet daar dan een favoriet personage uit vorige boeken haar intrede! Bizar hoe je hart een sprongetje kan maken van blijdschap tijdens het lezen, dit is genieten met de grote G!

De meester van het vertellen breidt zo heel af en toe best wel even uit, maar hij mag en kan dat, ik heb dan ook elke letter verslonden. Het mooie is dat je steeds je hart maar vasthoudt hoe dit hele gebeuren tot een einde gaat komen. En oi oi oi beter had dit toch niet gekund hoor. Wat een ontzettend goed boek!

Conclusie:

Makkie. Vijf sterren op alle fronten voor De Buitenstaander.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker