‘Het is de liefde die we niet begrijpen’ van Bart Moeyaert is uit het leven gegrepen. Moeyaert gebruikt prachtige beeldspraak om zijn verhaal tot leven te brengen. Hij tovert met woorden. De gebeurtenissen in de laatste twee verhalen vond ik niet zo ingrijpend als het eerste verhaal. Een ruim aanbod aan thema’s komen in het verhaal voor. Een mix van gevoelens passeren de revue, vertwijfeling, angst, liefde, eenzaamheid en verdriet. De moeder is letterlijk en figuurlijk heel afwezig en dit weegt door op ieder van de kinderen. De schrijfstijl was zeker intrigerender dan de verhaallijn. Moeyaert snijdt actuele onderwerpen aan. Hij verwoordt alles op een speciale manier. Er wordt niet letterlijk verteld wat er gebeurt is of wat er bedoeld wordt. De invulling dient te gebeuren door de lezer. Verschillende zinnen en gebeurtenissen zullen je zeker aan het denken zetten en dit ga je op jezelf weerspiegelen. Zijn manier van schrijven is een kunst die ik zeker kan appreciëren.