Pfoe! Dat was heftig! Wat een boek zeg…Echt een boek waar je van moet bijkomen.
Zoals vaker kiest Linda voor een actueel onderwerp, maar wel met haar eigen draai. Nu is het de angst voor bomaanslagen op drukke plekken.
In het boek kiest ze niet echt partij voor de een of de ander. Door bijvoorbeeld de hartverscheurende verhalen van de kinderen te vertellen heeft ze juist ook aandacht voor de andere kant. Die misschien niet zo zwart-wit is als we graag willen denken.
Eenmaal in dit boek begonnen is het geen optie meer om het weg te leggen, je wil, nee je moet, verder lezen.
Naast het verhaal van de terreur is er ook het verhaal van Jules, de Officier van Justitie. Het is duidelijk dat zij een heel trauma met zich meezeult. Een trauma dat haar handelen in het heden zeker bepaalt. Ook vindt ze het lastig om zich open te stellen voor anderen. Omdat het een trilogie is weet je al dat je tot het laatste deel moet wachten voor je alles over haar verleden weet. Maar ik ervaar dat niet als een nadeel. Door zo ruim de tijd te nemen om het verhaal van Jules te vertellen, kan er dieper op het verhaal ingegaan worden en hoeft het niet afgeraffeld te worden.
Uiteraard ben ik nieuwsgierig naar de andere twee delen. Zoals ik eigenlijk ben naar elk nieuw boek van Linda Jansma. Zij is toch wel één van mijn meest favoriete Nederlandse thrillerschrijfsters.