Fijne bundel met losse columns, in een uurtje uitgelezen. Haar stukken over meditatie en niet-westerse therapievormen spraken me minder aan, maar het is verder een interessante contextualisering bij wat de basis vormt voor de onderwerpen uit haar bekendste documentairefilms. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Anousha Nzume ('Hallo Witte Mensen') heeft Sunny Bergman een minder pedante schrijfstijl, met mooie anekdotes en hoor en wederhoor - al kiest ze vrijwel altijd voor personen die uiteindelijk ergens in haar eigen ideologische straatje passen. Ze is het sterkst in bijvoorbeeld haar column over de affaire Salahedine/Tofik Dibi (moet je emanciperende stemmen uit minderheidsgroepen verdedigen die andere minderheidsgroepen bashen!?) in hoe ze daarin haar eigen grenzen aftast en die ter discussie stelt.