Deze familiesaga en debuut roman van Isabel Allende mag dan fictie zijn, maar het bevat ook veel persoonlijk en Chileense geschiedenis.

Het magisch realisme* zorgt voor de vreemde smaak. Met name mensen die niet echt bekend zijn met Latijns-Amerikaanse schrijvers zullen even moeten wennen. In The House of the Spirits wemelt het van – de titel zegt het al – de geesten. Ook voorspellingen en telekinese spelen een rol. Deze romantische, wat zachtere elementen van de roman vormen een fijne tegenhanger voor de gruwelijkheden die regelmatig voorbij komen. Het belangrijkste mannelijke personage is simpelweg een ploert. Esteban Trueba worstelt zich vloekend, onderdrukkend, slaand en verkrachtend door het leven. Toch zijn de vrouwen die hem omringen – zijn zus Férula, zijn vrouw Clara, zijn dochter Blanca en kleindochter Alba – zonder uitzondering sterke vrouwen. Ze ondergaan zijn overheersing, maar niet zonder terug te vechten, ieder op haar eigen manier.

Lekker is vooral hoe Allende moeiteloos alle gebeurtenissen met elkaar verweeft. Subtiel loodst ze de lezer door het fascinerende verhaal van deze familie. Bij tijd en wijle druipt het sarcasme bijna van de bladzijdes af; Allende heeft duidelijk weinig geduld voor het patriarchaat en feodalisme waar Esteban zo’n fan van is.

Als klapstuk beschrijft Allende een stuk uit de Chileense geschiedenis: de militaire coup en het daaropvolgende schrikbewind van Pinochet. Subtiel werkt zij de hele roman naar deze gebeurtenis toe en toch komt de ontknoping als een onaangename verrassing. Het is alsof ze wil zeggen dat zelfs magie niet kan helpen tegen de rauwe realiteit. En daar heeft ze natuurlijk gelijk in.

*Wikipedia: Bij magisch realisme “wordt [een poging] gedaan de werkelijkheid te verbinden met een andere of hogere werkelijkheid, waardoor hallucinerende of droomeffecten ontstaan.”