Tijdens mijn vakantie las ik een boek dat de laatste tijd vooral heel bekend is door een simpel bankje in hartje Amsterdam. Het is een boek wat ook voornamelijk lovende recensies met minimaal 4 tot 5 sterren krijgt. En het is een boek wat Tempo en Kleenex aan een hoog verkoopsaldo helpt.
Het boek 'Een weeffout in onze sterren' zat bij de 2+1 actie van de dwarsliggers. Na al die lovende recensies dacht ik laat ik die eens meenemen. Ik heb nog even getwijfeld of ik hem ook daadwerkelijk mee zou nemen op vakantie, vanwege dat hoge zakdoekjes gehalte. Maar ik had gedacht, ik kan het boek altijd in een hoekje van mijn hotelkamer gaan zitten lezen waar niemand mij ziet. Dat heb ik natuurlijk niet gedaan. Ik heb het boek gewoon in een volle bus zitten lezen.

Het boek vertelt het verhaal van de 16-jarige Hazel. Het wordt ook verteld door haar. Hazel heeft longkanker en is opgegeven. Wel krijgt ze een nieuw medicijn om haar leven te rekken. Ze wil vooral een zo normaal mogelijk leven leiden en vooral niet als zieke behandeld worden. Ze gaat ook naar een praatgroep voor leeftijdsgenoten met kanker of die de ziekte hebben gehad. Daar ontmoet ze Gus, hij heeft zelf kanker gehad. De twee kunnen niet om elkaar heen, maar Hazel wil eigenlijk geen relatie omdat ze Gus geen pijn wil doen. Het favoriete boek van Hazel vormt de rode draad in haar leven. Samen met Gus reist ze naar Amsterdam om de schrijver op te zoeken om het een en ander duidelijk te krijgen over dat boek. De relatie tussen de twee wordt daardoor steeds sterker. Maar dan krijgt het verhaal wel een heel verrassende wending. Eerlijk gezegd had ik die niet zien aankomen.

Om heel eerlijk zijn was ik blij met die wending. Dat klinkt misschien raar, gezien het onderwerp. Daarvoor gebeurt er eigenlijk weinig. In grote lijnen is het verhaal niet anders dan een ander willekeurig liefdesverhaal tussen twee tieners. Hazel ontmoet Gus, draaien vervolgens een tijdje om elkaar heen. Deels vanwege het feit dat Hazel terminaal is en ze niet weet hoe lang ze nog een leven kan opbouwen met Gus. Maar ook het standaard 'meisje wordt verliefd op jongen' verhaal speelt ook mee. Het is ten slotte liefde op het eerste gezicht. In dat opzicht is het verhaal gewoon een simpel liefdesverhaaltje waarvan je al vanaf het begin weet hoe het afloopt. Dat dacht ik ten minste totdat ik bij de laatste paar hoofdstukken aangekomen was.

Nadat de twee als stel door het leven gaan, gaan ze op een zoektocht naar het favoriete boek van Hazel. Ze gaan naar Amsterdam, dat vond ik op zich wel een leuk detail aan het verhaal. Maar ook daar gebeurt niet echt veel spannends. Het onderwerp is heftig, dat klopt. Het zijn twee tieners die ernstig ziek zijn en er uiteindelijk dood aan zullen gaan. Alleen richt het verhaal zich meer op de liefdesperikelen tussen Hazel en Gus. Vond ik het boek dan helemaal niets aan? Nee, dat dan ook weer niet. Ook ik had een brok in mijn keel nadat ik het uit had. Maar dat kwam voornamelijk door de laatste paar hoofdstukken. Het boek in zijn geheel vond ik toch iets minder mooi als ik had gedacht. Misschien komt het doordat ik door al die goede recensies hele hoge verwachtingen had.