Duizend Hoog kent overeenkomsten met Gossip Girl. Tieners van rijke komaf die zich druk maken om feesten en die zich te goed lijken te voelen om met minder te doen. Of om met minder te maken te hebben. Zij blijven graag hoog in de toren en gaan om met mensen van hun eigen niveau. Daardoor heeft het misschien ook wel iets weg van een soort kastesysteem. Hoe hoger in de kaste, hoe meer aanzien.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende personages, die verspreid in de toren wonen. Sommige kennen elkaar, maar uiteindelijk zullen ze elkaar allemaal leren kennen.

Ik kon de toren moeilijk visualiseren. Het is duidelijk dat het een grote toren is en dat alles daar te vinden is. Daarnaast kent de toren ook verschil tussen arm en rijk. De armen wonen lager en gaan naar andere scholen. Scholen waar de rijkere kinderen (die hoger in de toren wonen) soms nog nooit van gehoord hebben. Dat vond ik soms best moeilijk. Ik bedoel; je woont in die toren. Maar dat bewijst waarschijnlijk wel weer hoe groot die toren is. En dat mensen omgaan met hun eigen kliekje.

Juist doordat alles in hetzelfde gebouw is, vond ik het moeilijk te visualiseren. Ik zit met een vrij standaard toren in mijn hoofd. Je hebt een gang en daarachter deuren met kamers die ongeveer even groot zijn. De scholen en sportvelden en winkelcentra waren in mijn hoofd moeilijk te voor te stellen,

Duizend Hoog is zeker erg futuristisch en er zijn veel dingen die wij hier niet kennen. Wat dat betreft doet het me een beetje denken aan Back To the Future. Een film uit de jaren tachtig waarin gekeken wordt naar de wereld zoals we deze vandaag kennen. Welke ontwikkelingen spelen zich af? Welke nieuwe gadgets hebben we.

Wat dat betreft wordt de mens steeds luier (gemak dient de mens). Drinken dat voorbij vliegt en berichtjes die je niet eens meer zelf hoeft te typen en te versturen. Hoewel het op zich wel tof is dat je een klerenkast hebt waarbij je gewoon kunt zeggen wat je aan wilt en waarbij je verschillende haarstijlen kunt uitproberen lijkt het mij op de langere termijn niks. Het omkleden en dingen uitproberen is juist leuk. En op deze manier wordt dat een beetje van je afgenomen.

Het proloog zorgt voor spanning. Wie valt er van de toren en onder welke omstandigheden is dat gebeurd? Het duurt echter tot het einde van het boek tot je daar achter komt en dat is best jammer. Na zo’n opening verwacht je dat zoiets eerder in het verhaal aan bod komt en het verhaal zich verder op voort borduurt. Echter heeft het wel een duidelijke opening gegeven voor een vervolgdeel.