‘Iedere maf rijdt in een Daf’ was een veelgehoorde kreet in de jaren ’70. We verkneukelden ons bij het zien van het duffe autootje en vooral als dat vooroordeel werd bevestigd bij het zien van een pindakaasbruin exemplaar,
bestuurd door een oude dame met handschoentjes of bejaarde opa met hoed.
In De Daf van mijn vader neemt Thomas Vaessens je mee op reis met Daf, waarin bovengenoemd oordeel veelvuldig de revue passeert. Vaessens zet dit af tegen de tijdsgeest waarin de auto door de broers Van Doorne werd ontwikkeld. De introductie al voor de roerige jaren ’60, de wijze waarop de auto werd gepresenteerd, de verhuizing van de fabriek naar Born en de komst van gastarbeiders in dit gebied leiden tot beslissingen over de auto die soms goed uitpakken, maar vaak het truttenimago verder bevestigen. Door de veranderende maatschappelijke invalshoeken af te zetten tegen de loopbaan van Daf, kom je tot de conclusie dat de wagen zich voor het zelfde geld had opgewerkt tot een hippe auto. Het heeft niet zo mogen zijn. Alle goedbedoelde (marketing)pogingen ten spijt bleef de auto het lachertje op de markt. Door de overname door Volvo is het merk als personenauto tenslotte van de markt verdwenen en de hilarische achteruitrijraces uit Te land, ter zee en in de lucht hebben een groot aantal van de fysieke, nog aanwezige autootjes letterlijk vernietigd. De roemloze aftocht van een Nederlands icoon is in De Daf van mijn vader op een heldere manier beschreven. Vaessens geeft een helder beeld van het ontstaan van de ‘truttenbak’ in de periode dat onze maatschappij moderniseerde. Tegelijkertijd daalt het besef dat Daf het resultaat is van twee gedreven Brabantse broers, die worstelen met de vernieuwing van de maatschappij en er hun eigen interpretatie aan geven.