Het verhaal begint met de 17 jarige Sara, die in een internaat woont. In dit internaat zijn ze ontzettend streng. Ze worden als het ware klaargestoomd voor de echte wereld. Maar Sara’s echte wereld is heel anders dan de wereld zoals wij die kennen. Overal loopt politie op straat en ze kunnen je ieder moment vragen om je te legitimeren. Kan je dat niet, wordt je verstoten en heb je geen goede toekomst. Sara besluit het zware leven in het internaat nog even vol te houden. Ze hoeft namelijk niet heel lang meer en dan is ze 18. Dan mag ze eindelijk weg. Zelfs als je je aan alle regels houdt, zijn er begeleiders die straf op leggen, gewoon omdat ze het kunnen. Het is er erg zwaar. Contact met andere is nauwelijks mogelijk. Alles wordt in de gaten gehouden. Maar Sara houdt vol. Zodra ze 18 is gaat ze op zoek naar Mark, haar broer.

Iedere avond schrijft ze een brief naar hem. Echt versturen kan ze het natuurlijk niet, want ze weet niet waar hij is, maar toch voelt het een beetje alsof ze het hem verteld. Wanneer ze na een lange nacht piekeren eindelijk in slaap valt breekt er paniek uit in de gang. Voorzichtig staat Sara op om te luisteren. Ze durft niet te gaan kijken. Als je op de gang komt nadat het licht uit is volgt straf. Maar wat moet ze dan doen. Even staat ze aan de grond genageld, moet ze gaan kijken? Ineens roept iemand BRAND!! En Sara schrikt, heeft ze dat goed gehoord? Voor ze daadwerkelijk in de gaten heeft wat er echt gaande is besluit ze om niet de gang op te gaan maar om uit het raam te klimmen.
Met niets anders dan haar pyjama aan en het kistje met de brieven aan Mark klimt ze het raam uit. Niemand lijkt haar te hebben opgemerkt. Ze zou zomaar kunnen weglopen en niemand die haar zou zien. Wacht eens even, niemand zou het dus merken als ik weg zou lopen? Herhaalt ze tegen zichzelf. En ze besluit zich om te draaien en door te lopen. Weg, heel ver weg van dit vervelende instituut, op zoek naar haar broer.

Na een hele lange tijd gelopen te hebben brengt ze de nacht in de open lucht door. Half verkrampt en met een knorrende maag loopt ze verder. Wanneer ze een dorpje bereikt hoopt ze dan ook dat ze snel ergens wat kan eten.

Gelukkig heeft ze een tijdelijk plekje als onderkomen gevonden. Terwijl ze bij komt van haar uitputtende tocht valt haar oog op de kranten verzameling. Ze is nieuwsgierig of er iets over de brand of misschien wel haar ontsnapping in staat. Ze snapt het dan ook niet wanneer ze leest dat het instituut is opgeheven. Het instituut bestaat niet meer? Wat is er dan met alle andere kinderen gebeurd? Zijn ze ergens anders heen gebracht?

Terwijl ze niet weet wat ze moet denken van het krantenartikel besluit ze op zoek te gaan naar een baan. Dat is de enigste manier om geld te verdienen om bij haar broer te komen. Maar gaat haar dit lukken? Nu dat ze in de echte wereld is, leek het instituut zoveel makkelijker.

Toen ik begon met lezen vond ik meteen dat Sara in zo’n rotte wereld leefde dat ik het knap vond dat ze de hoop op haar broer te vinden niet opgaf maar als kracht gebruikte om door te gaan. Het is mij alleen nog niet helemaal duidelijk wat De Partij is en wat zij precies doen. Het lijkt op een soort regering maar dan toch anders. Ik ben hier erg nieuwsgierig naar. Na haar ontsnapping valt je van de ene verbazing in de andere. Sara krijgt zoveel te voorduren en toch geeft ze niet op. Haar karakter is zo goed neergezet dat je je helemaal in haar kan inleven. Ik zag de politie gewoon door de straten lopen. En de angst op de gezichten van de mensen was gewoon voelbaar.
Ik baalde dan ook heel erg dat het boek een open einde heeft. Ik hoop maar dat er nog een volgend deel komt want ik wil ontzettend graag weten hoe het Sara verder afgaat in deze vreemde strenge wereld.