Het eerste gedeelte van dit boek sprak me niet gelijk aan. De reden hiervoor was simpel: het ging gewoon over een jonge vrouw met een boel vragen over haar identiteit. Ik heb even getwijfeld of ik wel verder zou lezen, maar door mijn obsessie met Oradour, kon ik het niet laten.
De hoeveelheid documentaires en dergelijke, die ik de afgelopen tijd gezien heb, is immens. Je leert het verhaal kennen op een informatieve en objectieve manier. Het verteld het verhaal van het gehele dorp. Op zich is dat niet slecht, maar ik ben zelf eerder iemand die op zoek gaat naar het persoonlijke in de geschiedenis.

Daar is dit boek een mooi voorbeeld van. Hoewel het de geschiedenis van Oradour mooi beschrijft, gaat het ook de levens van de inwoners benadrukken. Of deze waar zijn? Ik heb geen enkel idee. Het is me nog niet duidelijk of dit boek fictie of non-fictie is.
Je maakt kennis met de inwoners. De bakker, de pastoor, de dokter, de onderwijzer en ga zo maar door. Plots heeft Oradour een gezicht, een ziel. Dat maakt het allemaal een stuk ingrijpender.
De manier hoe het boek geschreven werd, verklaard dit ook. Het is informatief, maar met zoveel meer emotie dan je zou verwachten.
Elke pagina was ik benieuwd naar wat er nu zou gebeuren. De setting van dit boek is ook zo sterk dat je meegesleurd wordt in zo'n vreselijke en afschuwelijke wereld...
Voor mij is dit één van de betere historische boeken en het heeft me helemaal ervan overtuigd dat ik Oradour ooit wil bezoeken. Hoe pijnlijk dat moment ook zal mogen worden.

Dit boek is een echte aanrader!