Als er een geokaartje wordt toegevoegd aan een boek zoals in Het licht van de zee ben ik al mild gestemd voordat ik de eerste bladzijde lees maar ook daarover ben ik niet teleurgesteld. De schrijfwijze van M.L. Stedman vraagt erom direct meer te willen lezen want ook het tijdsbeeld, begin vorige eeuw en de locatie-Australië- heeft mijn buitengewone belangstelling.

Jaartallen markeren Licht van de zee, ze geven het verloop van de jaren aan: de verschrikkelijke oorlogsjaren in Europa, de kinderjaren en de tijd dat Tom en Isabel samen als echtpaar de wacht houden bij de vuurtoren op het eiland. De jaartallen geven de tijden van hoop, liefde en groot verdriet aan en zijn de bakens waaraan Tom en Isabel zich vastklampen.

Het is 1926 als er een boot aanspoelt op Janus Rock, een dode man en een levendige baby zorgen voor een dramatische wending in het leven van Tom en Isabel als zij de baby als hun eigen kind gaan beschouwen.
Tijdens de doop van het kind op het vasteland worden ze geconfronteerd met
de droefenis van een radeloze Moeder die de hoop op het vinden van haar verloren dochter niet kan opgeven.
Vanaf dat moment kan Tom het verleden niet langer ontwijken, hij neemt een moedig besluit en daarmee wordt het lot bepaald van zijn gezin.

Schrijfster M.L.Stedman schrijft met haar debuut Het licht van de zee een hartverscheurende mooie roman over verlies, pijnlijke herinneringen, verraad en schuld maar ook over onwankelbaar vertrouwen, vastberadenheid, vergeving en de onverbrekelijke relatie tussen ouders en kinderen.
Ik vond het ontroerend hoe schrijfster Stedman het smartelijke gemis van een kind, een moeder, een vader, heeft beschreven en er onvoorwaarlijke liefde bovenuit doet steken. Prachtig boek.