Cover

Op de cover zien we een jonge vrouw van achteren met een zonnehoedje op en een rood jurkje aan. Ze loopt door een smal straatje in een oude stad. Ik neem aan dat dit Lissabon is. Ik neem aan dat de vrouw Carolina is. Wat ik toepasselijker had gevonden was als we een jonge vrouw op een balkon gezien hadden op de cover. Dan had ik de cover echt bij het verhaal vinden passen. Nu geeft het verhaal me wel een vakantiegevoel, maar vind ik hem minder bij het verhaal passen. Het boek zou me wel opgevallen zijn in de boekhandel.

De auteur

Gaby Rasters is een veelzijdig auteur die bijna alle genres aankan. Ze is op haar best wanneer ze diep onder de huid van de personages kan kruipen. De tweede plaats bij de Hebban Feelgood awards 2018 laten zien dat haar boek “Nooit meer bang’ een groot publiek heeft weten te bereiken. In De Lissabon Brieven word je als lezer opnieuw verrast door de levensverhalen waarin Gaby je meeneemt.

Het verhaal

Merijn is vooral bezig met zijn werk. Als zijn vriendin Chantal voorstelt om een weekendje naar Lissabon te gaan, zegt hij dat hij hier geen tijd voor heeft. Uiteindelijk wil hij haar verrassen en besluit hij haar achterna te reizen naar Lissabon. Maar dat loopt anders dan hij gedacht had. Hij blijft alleen in Lissabon. Op het dakterras van zijn hotel gaat hij zitten en overdenkt de situatie. Dan ziet hij aan de overkant een jonge vrouw die voor een oudere vrouw zorgt. Ze maken oogcontact en dit is de start van een nadere kennismaking. Deze kennismaking zorgt voor verrassende ontwikkelingen in de levens van Merijn en Chantal en de Portugese Carolina.

Mijn mening

Ik was erg benieuwd naar dit boek. Nadat ik gelezen had waar het boek over ging werd ik nieuwsgierig… Wat gaat er gebeuren. Want dat er iets ingrijpends staat te gebeuren in het verhaal wordt wel duidelijk als je de achterflap leest, maar wat, weet je eigenlijk niet. Dus ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten behalve een romantisch verhaal met als decor Lissabon. Maar het is veel meer dan dat. Het boek heeft echt een boodschap. Aan de ene kant gaat het over een jonge vrouw met een nierziekte, maar ook over een psychische stoornis, taalproblemen en wat leugens met iemand kunnen doen. En toch ondanks al deze heftige onderwerpen wordt het verhaal nergens overdreven of ongeloofwaardig. Het verhaal is zo geschreven dat het net zo goed jezelf of je buurvrouw zou kunnen gebeuren. En dat vind ik erg goed gedaan. Het is geschreven alsof het heel dichtbij je staat. Deze emoties heeft Rasters heel goed weten te omschrijven. De gevoelens van o.a. Chantal, Merijn en Carolina worden heel goed omschreven.

Dit boek laat je serieus nadenken over nierziekte, doneren en wat je zelf hierin kunt doen. Ik heb bijvoorbeeld aangegeven dat ik donor ben. Wie weet is dat al een keuze die iedereen eens serieus zou moeten overwegen. Wil je wel of geen donor zijn. Dit zijn dingen waar je wel over nadenkt onder het lezen van dit boek. Maar toch ondanks deze heftige onderwerpen leest het boek heerlijk weg en kon ik het bijna niet aan de kant leggen.

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl