Poppenspel is de meest toegankelijke Hecht tot hiertoe. Geen ellenlange beschrijvingen van wetenschappelijke principes of geneeskundige aandoeningen (al komt ook niet de wetenschap om de hoek kijken), maar onmiddellijke actie.

Van bij het begin sleurt Hecht je mee in een rollercoaster die van de ene cliffhanger naar de andere banjert. Voeg daarbij de schitterende uitwerking van het plot en de goed getimede plotwendingen en je hebt een spannend boek van de bovenste plank. Marlies vindt het boek nogal gruwelijk. Ondertussen zijn we Mo Hayder en Boris Starling gewend en kan je dit boek in vergelijking zelfs braaf noemen.

Groot pluspunt is de geloofwaardigheid en de zeer logische uitwerking van de oplossing. Dit is de laatste jaren echt een uitzondering geworden in de crimewereld. Geen toevalsfactor 30 of 'deussen' ex machina' om dol van te worden, maar gewoon simpel elementair denkwerk.

Zoals altijd vergeet Hecht ook zijn personages niet: Mo en Rebecca zijn zo'n sympathiek koppel! Hecht staat met zijn camera niet op de bedsport van die twee in te zoemen, maar door de beschrijvingen van de manier waarop ze samen zijn en hoe Mo haar 'ervaart' zinderen sommige bladzijden gewoonweg van erotische spanning. Prachtig. Daartegenover staat dan weer de 'killer' die ook aan bod komt en wiens psyche naar het einde toe netjes uit de doeken gedaan wordt. Zelfs alle losse draadje worden door Hecht verbonden. Vakwerk.

Word ik te lyrisch.. misschien, maar na een paar mindere boeken van zogezegd grote goden was dit boek een verademing. Echte crime bestaat nog.

Een minpunt: aangezien Hecht zo onvoorzichtig was om Mo in zijn allereerste boek (Geestdrift) al te laten sterven, zullen we Mo en Bec vermoedelijk nooit meer weerzien... tenzij Mo nog eens opstaat uit de dood!