Virginia Woolf, De jaren, 1937, 2017, haar laatste roman bij haar leven

Bij een Engels familiedrama moet ik direct denken aan John Galsworthy’s Forsyte Saga uit 1922, en aan de twee tv-series die ervan zijn verschenen in 1967 en 2002 e.v. In 1932 ontving hij de Nobelprijs.

Woolfs familie-saga is geschoeid op haar eigen leest. In 10 hoofdstukken van verschillende lengte, die verschillende jaren vertegenwoordigen: van 1880 tot heden (ca. 1930) volgen we de familie Pargiter: vader Abel, moeder Rose, de zussen Eleanor, Milly, Delia, Rose, de broers Morris, Edward en Martin, en nog wat nichten, ooms en tantes. Ieder hoofdstuk begint met een lyrische beschrijving van een jaargetijde of maand, en het weer, beschrijving van Londen en/of het platteland, oa. Devonshire, Northumberland. In verschillende hoofdstukken focust Woolf op een vrouwelijke hoofdpersoon, haar bezigheden, haar gedachten. Zeker komen ook de mannen aan de beurt, maar de focus is op de vrouwen en het vrouwenleven. Een staaltje van Woolfs progressieve feminisme.
In bijna ieder hoofdstuk gaat er iemand dood. In het eerste is dat moeder Rose, die al jaren ziek is en op wier dood Delia vol smart wacht, maar zich daar natuurlijk ook schuldig onder voelt.

De schrijfstijl en invalshoeken van deze roman lijken wel enigszins op die in de roman Mrs Dalloway: een kaloskopische blik in leven, straten, natuur, en in de hoofden van mensen. Deze laatste roman van Woolf is minder experimenteel dan Mrs D, Tot the lighthouse en Orlando, en uiterst genietbaar. Je moet het boek met aandacht lezen, want de draad kan makkelijk verloren worden.

Het verhaal is wel chronologisch maar niet een aaneengesloten verhaal. Het gaat steeds om nauwgezet beschreven fragmenten uit een vrouwenleven van hen uit de higher middle class, maar niet iedereen ‘komt goed terecht’.

Virginia Woolf is een klasse apart.