Tien jaar chaos zijn de memoires van Britse journaliste Bryony Gordon. Ze begon haar carriere bij de Daily Express en schrijft tegenwoordig voor de Daily Telegraph. Ze blikt in haar debuut terug op haar onstuimige jaren als twintiger vol mannen, feesten, drank en drugs.

Bryony is begin twintig als ze zich beseft dat ze een heel ander leven leidt dan ze had verwacht: ze is vrijgezel, heeft geen eigen huis, geen auto, geen diploma en ze kan niet koken. Ze kan dan ook niet anders dan zich afvragen waarom ze niet de leefstijl heeft waar ze altijd al van droomde. Vervolgens belandt ze tijdens haar zoektocht naar een burgerlijk leven in een wereld vol onenightstands, affaires en feesten.

Het hele boek wordt beschreven door de ogen van hoofdpersonage Bryony, die vooral klagend vertelt over haar leven. Ondanks het geklaag is humor één van de belangrijkste onderdelen van Tien jaar chaos. Gordon zorgt dan ook voor veel herkenbare momenten voor jonge vrouwen, zoals met een kater op je werk verschijnen, eerste appartementen delen met zilvervisjes, niet over je ex heen kunnen komen en als enige vrijgezel overleven tussen stelletjes. Ook zijn er genoeg momenten die voor de meesten minder herkenbaar zullen zijn dankzij de wilde levensstijl van de journaliste.

"Ik ga nog idiotere dingen doen om mensen tijdens etentjes of gewoon in de pub op nog idiotere verhalen te kunnen onthalen: ik laat mannen bijvoorbeeld coke snuiven van mijn tieten, of doe mee aan een triootje.”

Doordat volgens Bryony niets verloopt zoals ze wilt blijft de lezer nieuwsgierig naar het feit of Bryony haar leven weer op de rails krijgt. Een antwoord geeft Gordon zeker, maar dit is helaas in de laatste hoofdstukken gepropt, waardoor naast de oppervlakkig grappige hoofdstukken ook het iets emotionelere einde niet veel diepgang heeft.

Doordat Gordon terugblikt in de stijl van moderne memoires, leest Tien jaar chaos op verschillende momenten eerder als een humoristisch verslag dan als een roman. Daarnaast zet de schrijfster zichzelf neer als een komisch feestbeest. Ze schrijft dan ook over haarzelf en dat zonder enige schaamte, maar toch ontbreekt de diepgang van het personage. Alles lijkt alleen maar om feesten te draaien met daarbij het vinden van de ware Jacob en de zoektocht naar een degelijk appartement. De lezer moet tussen de klagende humor doorlezen om een boodschap te ontdekken. Toch ontbreekt deze niet, want de schrijfster kaart in haar debuut een lange zoektocht naar geluk aan.