Frankenstein is misschien een van de meest tot de verbeelding sprekende verhalen uit de literatuurgeschiedenis.
Over het algemeen wordt dit boek beschouwd als een griezelverhaal, maar ik daar ben ik het mee oneens . Meer dan wat dan ook is dit een triest boek, als je bedenkt wat er zou zijn gebeurd als het monster niet zo alleen was geweest en als ieder mens hem niet had afgewezen. Het monster zoekt liefde, oftewel acceptatie. Als liefde wordt onthouden, dat wil zeggen als het wordt afgewezen, dan is haat het gevolg.
Ik zou het boek een psychologische roman noemen. De schrijfster spint zowel de zielenroerselen van Victor Frankenstein als die van het monster realistisch uit.
Het lezen van het boek roept voor de lezer een hele reeks vragen op, vragen die zowel ethisch als religieus kunnen zijn, of nog anders. Het werkelijke thema is het zelf in handen nemen van de natuur en het menselijk lichaam. Het gaat over zelf beslissen over leven en dood, het God willen zijn. Een verhaal dat bijna 200 jaar geleden met de wereld gedeeld werd, was toen nog fictie, nu echter brandend actueel.