Als deze roman het gemiddelde gezinsleven en de ‘gewone’ inwoner van Melbourne beschrijft, ben ik blij dat ik er niet woon. Geen van de personages vond ik sympathiek, ze zijn allemaal aan de wiet of de speed, plegen overspel, maken voortdurend ruzie,liegen en bedriegen en zijn ook nog eens racistisch.
Het verhaal wordt vanuit het gezichtspunt van acht personen verteld, dat is aardig en maakt het dragelijk. De verschillende karakters komen ook goed uit de verf en je leert ze behoorlijk kennen. Maar ze zijn allemaal zo irritant, doen en zeggen van die rare dingen. En steeds weer komen, niet bepaald subtiel beschreven, seksscènes voor die me behoorlijk gingen tegenstaan.

Wel weer boeiend was de inkijk in het multiculturele Australië en met name in de Grieks-Australische zeer nauwe (en benauwende) familierelaties van Hector, Harry en Manolis.
Het taalgebruik is wisselend, wel altijd helder maar soms grof, soms wel weer heel mooi. Het leest makkelijk in ieder geval.
Al met al licht tegenvallend wat mij betreft.