Waarschuwing! Zorg dat je een paar troostende armen in de buurt hebt wanneer je dit boek leest!

Net als je denkt dat er niets origineels meer te verzinnen valt in het dystopia genre, komt Suzanne Young met Het Programma. Als je de achterkant leest, denk je meteen: hmm, dat klinkt interessant, maar zelfmoord besmettelijk? Dat lijkt me ongeloofwaardig.
Nou, het is niet ongeloofwaardig, niet als je ziet hoe Suzanne Young het beschrijft; niet als je het ziet vanuit het perspectief van Sloane.

Twee dreigingen hangen constant boven Sloanes hoofd: de kans om ‘besmet’ te raken met depressiviteit en de kans om opgenomen te worden in het Programma, wat misschien wel erger is dan doodgaan. Sloane weet zich dankzij haar vriendje James aardig overeind te houden in deze gevaarlijke samenleving, maar er is slechts één rimpeling nodig om alles uit balans te brengen.

Het boek zit vol spanning, liefde, vriendschap en verdriet, om nog maar niet te spreken over ‘holle mensen’ en verdwenen herinneringen; allemaal gegoten in een origineel, pakkend verhaal met geloofwaardige, levendige karakters.
Sloanes naïviteit is hier en daar wat ongeloofwaardig, maar dat je sommige dingen eerder weet dan haar, zorgt er wel voor dat de spanning des te meer stijgt. Suzanne Young houd je met Het Programma niet alleen op het puntje van je stoel, maar zet je ook aan het denken. Als lezer ga je helemaal mee in het verhaal en in de gevoelens van Sloane. Ze raakt je recht in je hart, waardoor je elk sprankje hoop en liefde, maar ook alle wanhoop en verdriet met haar meevoelt.

Kortom: dit verhaal nestelt zich in je hoofd en hart en laat je niet meer los, wat je ook gaat doen. Er zit dus niets anders op dan te blijven lezen en lezen, tot het einde. En dan te verlangen naar meer…