Het verhaal vertelt over het leven van vrouwen en meisjes in Afghanistan. De Afghaanse cultuur bestaat uit duizend jaar oude gebruiken en regels die van generatie op generatie worden doorgegeven. Met name de positie van vrouwen en meisjes is nog bijna als duizend jaar terug. Buiten de steden en op het platteland zijn meisjes niets waard.Vrouwen moeten zonen baren en voor het huis zorgen en voor de rest niet.. De meeste meisjes zijn nooit naar school geweest en kunnen dus niet lezen of schrijven. Een meisje wordt uitgehuwelijkt door haar vader en heeft zelf geen enkele stem hierin.Zij komt dan terecht bij de schoonouders of familie van de man en zij moet doen wat van haar verlangt wordt. De man is de baas de man beslist en de vrouw moet hem volgen. Baart een vrouw geen zonen dan schiet zij zwaar tekort en wordt met de nek aangekeken . Ook kan het gebeuren dat er een tweede vrouw bijkomt om zonen te baren, allen wonen dan in hetzelfde huis. Worden er geen jongens geboren dan kan het zo zijn dat een familie een meisje laat opgroeien vermomd als jongen met alle vrijheden en privileges die daar bij horen. Dit noemt men Bacha posj. Jongens hebben een stuk beter leven dan meisjes en heel veel vrijheden. Zonen zorgen altijd voor de ouders als deze oud zijn. Dochters gaan altijd naar de familie van de man. Als deze Bacha posj in de pubertijd komen worden zij weer meisje en uitgehuwelijkt. Veel van deze meisjes komen met zichzelf in conflict . Het zijn geen meisjes geboren in een jongenslichaam, maar meisjes opgevoed als jongen om de eer van de familie hoog te houden. De auteur van dit boek interviewt Azita een vrouw die vecht voor de rol van meisjes en vrouwen in Afghanistan. De ze Azita is van welgestelde ouders en heeft een vooruitstrevende vader. Zij mocht leren maar wordt door de oorlog toch uitgehuwelijkt aan een man die analfabeet is. Zij krijgen vier kinderen allen meisjes. Het jongste meisje is ook een Bacha posj. Azita is de kostwinner en haar man buit dat op allerlei manieren uit.. Azita loopt in haar werk tegen zoveel onrecht en vrouw onvriendelijkheid aan dat zij steeds vast beradener wordt om hier tegen te blijven vechten, daarbij gesteund door haar vader op de achtergrond. Deze Azita stelt de auteur aan de juiste mensen voor en zo kan zij met behulp van Setarech ( tolk, lijfwacht, maatje en onderzoeker ) een aantal van deze Bacha posj volgen met hen praten en hun kant van het verhaal laten vertellen. Dit alles vergt heel veel tijd en geduld.De auteur doet dat heel integer en de verhalen zijn indrukwekkend en soms heel schokkend. Dit alles is voor beide partijen niet ongevaarlijk maar de moed om door te gaan en dit verhaal te vertellen is heel erg groot. Het zijn stuk voor stuk sterke vrouwen deze Bacha posj elk met hun eigen verhaal en vechtend voor de meisjes die hetzelfde hebben meegemaakt en nog meemaken.Op de vraag van de auteur aan verschillende hoog opgeleiden vrouwen. Hoe het komt dat vrouwen in deze tijd nog steeds een ondergeschikte rol spelen in Afghanistan is het antwoord: Het gaat erom hoe het altijd is geweest. Dit verhaal heeft grote in druk op mij gemaakt. Het is ook een stuk geschiedenis van een land verscheurd door oorlog onwetendheid en oude gebruiken.