“Nooit wachten tot het noodweer voorbijtrekt. Je moet naar buiten gaan en dánsen in de regen.” (pag. 321)

‘De Goudvisjongen’ is het debuut van de Britse Lisa Thompson. Hoofdpersoon is de twaalfjarige Matthew. Hij is niet zoals andere jongens. Matthew is bang om in aanraking te komen met ziekteverwekkers en is daarom de hele tijd bezig met handen wassen, douchen en zijn kamer grondig schoonmaken. Niet alleen Matthew heeft last van zijn angst en het dwangmatig schoonmaken, ook zijn ouders lijden eronder. Hij wil niet dat ze hem aanraken, zoenen of een knuffel geven. Het grootste deel van de dag zit Matthew dan ook in zijn slaapkamer. Daar heeft hij van achter zijn slaapkamerraam goed zicht op wat er gebeurt in zijn straat. Matthew weet precies wat zijn buren doen, hoe laat ze naar hun werk gaan, wanneer ze thuiskomen. Op een dag komt de kleine Teddy met zijn zus logeren bij zijn opa, buurman Charles. Die weet niet zo goed hoe hij met de kleintjes om moet gaan en laat de kinderen een beetje aan hun lot over. Dan verdwijnt Teddy en niemand die weet waar hij is gebleven. Matthew is de enige die hem als laatste heeft gezien. Er komt een grootscheeps onderzoek en de hele buurt gaat op zoek naar Teddy. Ook Matthew helpt op zijn manier mee in de hoop dat het kleine jongetje snel weer wordt gevonden.

Ondanks dat Matthew vaak op zijn kamer zit en het verhaal zich grotendeels afspeelt in de slaapkamer van Matthew is het op geen enkel moment saai of langdradig te noemen. Het dagelijks leven zoals dat buiten plaatsvindt en waar Matthew niet aan deel kan nemen, wordt uitgebreid beschreven door Matthew zelf. Zo af en toe springt Matthew terug naar het verleden en vertelt hij bijvoorbeeld over zijn buurjongen Jake die hij al van baby af aan kent en met wie hij niet meer bevriend is.

Niet alleen de verdwijning van Teddy is een belangrijk thema in het boek, ook de dood van Matthews broertje Callum loopt als een rode draad door het verhaal. Matthew is er van overtuigd dat het zijn schuld is dat Callum dood is en als lezer vraag je je dan ook af wat voor vreselijks er is gebeurd. Het antwoord op die vraag wordt pas aan het eind van het verhaal duidelijk.

Op indrukwekkende wijze beschrijft Lisa Thompson hoe het leven moet zijn voor iemand met een dwangstoornis. Ook de impact die zo’n ziekte heeft op de rest van het gezin komt naar voren in ‘De Goudvisjongen’. Matthews moeder gaat in eerste instantie mee in de dwangstoornis van haar zoon en voorziet hem van plastic handschoenen die hem beschermen tegen ziektekiemen. Zijn vader echter behandelt Matthew alsof hij geen dwangstoornis heeft. Tijdens een sessie bij de psycholoog krijgen zijn ouders hier dan ook ruzie over.

“Ik wil naar beneden gaan en mij bij de levenden voegen” ( pag.342)

De cover van ‘De Goudvisjongen’ ziet er opvallend uit: veel blauw, een beetje oranje en in het midden van een mensenmassa staat een roodharig jongetje dat zijn hoofd in een vissenkom heeft en van achter het glas alles bekijkt. Ondanks dat het boek een zwaar onderwerp behandelt, is het verhaal is niet dramatisch of zwaar op de hand liggend. Daarom is het ook niet storend dat de cover zo vrolijk is.

‘De Goudvisjongen’ is geen voorspelbaar verhaal. Alhoewel je hoopt op een happy ending blijft het tot het laatst nog maar de vraag hoe het verhaal zal eindigen. Daardoor is ‘De Goudvisjongen’ een verhaal dat boeiend is van de eerste tot de laatste pagina. Heel, heel mooi!