Manzanilla;
-Letterlijke vertaling uit het Spaans van Manzanille is ‘kleine appel’.
-Manzanilla is een gemeente in de Spaanse provincie Huelva in de regio Andalusië (Wikipedia)
-Manzanilla sherry, genaamd Solear, is de beste van heel Spanje. (Gall & Gall)
-In Spanje heet kamille Manzilla (appeltje) of Manzanilla en als je liever wijn dan thee drinkt, kunt u het ook in die vorm krijgen. De Spanjaarden kruiden een van hun lichte sherry's, Manzanilla ge­heten, met kamille. Men schrijft deze wijn toniserende eigenschappen toe, deze wijn zou zowel een ontspannende als opbeurende werking hebben. (mensengezondheid.nl)

Ook in dit boek is de hoofdrolspeler de Berlijnse oud-hoofdcommissaris Wolfgang, Gesterkt door inmiddels een paar oude bekenden van hem; politie-collega Javier, vriendin Julia, landgenote en tevens makelaar Sandra en ‘bad cop’ Gordillo. Laatstgenoemde lijkt toch niet helemaal zuiver op de graat en er gebeuren een aantal zaken die onderzoek vereisen. Wolfgang en Javier gaan dan ook op pad en komen al snel in aanraking met een aantal duistere persoonlijkheden en dito gebeurtenissen. Als er dan tijdens een feest ter ere van de Manzanilla (een soort wijnfeest) ook nog eens een 3 jarig kind verdwijnt, wordt er alarm geslagen. De verdwijning van dit meisje lijkt geen toeval te zijn. Vooral gezien haar afkomst. Een lange tocht vol intriges en achterdocht volgt en de zoektocht naar de waarheid en de kleine meid brengt zaken naar boven die het daglicht nauwelijks kunnen verdragen.

Zoals ook in de voorgaande boeken blijkt Ellen wederom een topper als het aankomt op het beeldend vertellen van een verhaal en het uitdiepen van personages. Je wordt als lezer meegenomen op reis naar de bestemmingen in haar boek. Op een relaxte manier, zoals ik haar schrijfstijl het beste kan omschrijven, word je bij de hand genomen en loop je mee in de levens van de hoofdpersonages die zeer innemend en herkenbaar zijn. “Manzanilla” bevat intriges, achterdocht, emotie en spanning. “Manzanilla” bevat alles wat een goed boek moet bevatten. Al moet ik zeggen dat de spanningsopbouw van mij wel wat sneller mag, Daar tegenover staat echter dat je tijdens het lezen in volledige ontspanningsmodus verkeert en je het verhaal over je heen kunt laten komen. Momenten van nagels bijten of op het puntje van mijn stoel zitten heb ik niet ondervonden. Lekker lezen en genieten van een talig zeer sterk ontwikkeld auteur daarentegen wel!

Omringd door echte liefhebbers van Ellen haar boeken heb ik me laten overhalen tot het lezen van “Manzanilla” met dank aan Ellen die hier in hoogst eigen persoon zeer enthousiast voor heeft gezorgd, dank je wel daarvoor! Ik heb eerder “Bloedbruiloft” en “Verdorven” gelezen en ik (h)erken absoluut de klasse van deze getalenteerde auteur. Echter heb ik ondervonden dat de boeken niet geheel mijn persoonlijke voorkeur dragen. Maar dat neemt niet weg dat een boek dan niet alsnog een zeer goed boek kan zijn. Je blijft als recensent tenslotte altijd objectief. Dus dat weerhield mij er niet van onbevangen aan “Manzanilla” te beginnen. En ik ben blij dat ik dat heb gedaan.

Ik adviseer wel om de boeken op volgorde te lezen omdat de levensloop en onderlinge relaties dan duidelijker worden en het dan is te begrijpen waarom er bepaalde keuzes worden gemaakt door de hoofdrolspelers. Je kent de personages dan beter en je kunt dingen eerder een plekje geven. Al moet ik zeggen dat Ellen me toch diverse keren op de verkeerde voet heeft gezet, ondanks dat ik voorgaande boeken heb gelezen en de personages dus geen vreemden voor me waren. Bijzonder is dat.
Mijn eindconclusie is dat de boeken van Ellen van een zeer sterke kwaliteit zijn, zowel qua taalgebruik als van originaliteit. Voor dit boek geldt dat niet anders. Als ik het verhaal puur beoordeel op deze criteria dan kan ik niet anders zeggen dat ook “Manzanilla” een hoge waardering verdient.