Majoor Pettigrew is een 68 jarige weduwnaar, hij woont op het Engelse platteland, hij houdt van lezen, golfen en jagen. Hij is een gentleman en houdt van normen en waarden. Vol verbazing ziet hij hoe mensen om hem heen veranderen, hoe alles om geld lijkt te draaien. Vol verwondering ziet hij dat het jaarlijkse bal van de golfclub een extreem thema krijgt, hij ziet dat zijn zoon alleen naar zichzelf kijkt en hoe het dorp uitgebreid wordt met huizen voor de rijken. Mevrouw Ali van de dorpswinkel begrijpt hem en er ontstaat een innige band tussen deze Engelse majoor en de dame van Pakistaanse afkomst.
Dit boek is vanuit de majoor geschreven, maar niet in de ik-vorm. Wel wordt op droge, komische wijze het verhaal beschreven. De majoor wordt niet boos en lacht niemand uit. Met soms een opgetrokken wenkbrauw kijkt hij om zich heen.
Het boek is vrolijk van toon, maar het gaat ook over moeilijke maatschappelijke thema's, zoals eenzaamheid, discriminatie, cultuurverschillen en de omgangsvormen met elkaar. Dat maakt het boek tevens maatschappijkritisch. Het verhaal gaat geen onderwerp uit de weg.
Dankzij de nuchtere majoor blijft het boek luchtig van toon. Bovendien is het niet voorspelbaar, het verhaal neemt steeds een andere wending. Dat maakt het een geweldig boek en zo wordt de majoor een held.