Vorige maand was er een docudrama over een even mysterieuze dood van een eveneens omstreden politicus. Uwe Barschel (CDU) werd in 1987 in Geneve dood in bad gevonden. Zelfmoord of vermoord? Vele complottheorieën deden de ronde. Een journalist doet onderzoek en jaren later vind hij steeds meer bewijzen dat Barschel bij het toenmalige Iran-Contra schandaal betrokken was en daarom door de Iraanse geheime dienst of –in opdracht van de CIA- door de Mossad (Tja, daar zijn ze weer. Vroeger kregen de Joden overal de schuld van, nu de geheime dienst van de Joodse staat) vergiftigd zou zijn. De journalist wordt echter van alle kanten tegengewerkt, door de overheid, allerlei mysterieuze types (CIA?) maar ook door zijn eigen krant, die overigens als motto heeft: “De waarheid is onze plicht”. Cynisme in optima forma.

In dit boek van Persson gaat het om de moord op de –ook niet geheel onomstreden sociaal-democratische minister-president van Zweden- Olav Palme in 1986, die ook nooit werd opgelost en waarover ook de meest spectaculaire complotverhalen werden verteld; het Zweedse leger en/of politie en/of geheime dienst en/of extreem-rechtse organisaties, de Koerden, en/of vele anderen zouden er achter zitten of was het toch die ene junk die het zonder aantoonbare reden deed, maar iets met een kring van pedo-seksuelen zou ook nog kunnen
.
Hoe dan ook, vlak voor dat de moord zal verjaren wordt er een team op gezet om toch maar eens ‘out of the box’ naar de zaak te kijken en langzaam aan worden er ook steeds meer bewijzen en aanwijzingen gevonden die maar in één richting wijzen, al heeft een ander rechercheur zo zijn eigen theorie. Zo worden er twee sporen gevolgd.
Dit ontrafelen van de twee sporen gaat langzaam maar wordt wel overtuigend vertelt, al is het wel handig om van te voren even op Wiki de moord op te zoeken, dat maakt het verhaal in eens een stuk begrijpelijker. Ook worden de hoofdrolspelers goed uitgewerkt.
Het enig vreemde is wel dat de moord uiteindelijk binnen tien weken wordt opgelost, terwijl in de voorafgaande meer dan twintig jaar niet is gelukt.