Het Dossier, geschreven door Anya Niewierra, vertelt een verhaal dat eigenlijk iedereen zou moeten lezen. Al is het alleen maar om te weten hoe de wereld van de DDR er uit zag. Het laat de lezer op intrigerende wijze kennis maken met Josta Bresse, en eigenlijk heb je meteen al met haar te doen. Wat haar overkwam en overkomt is dan ook niet niks.
Het boek kent 2 verhaallijnen. Het ene wordt verteld door Josta zelf, het andere door een tweede persoon waar we later in het boek mee kennismaken. In allebei die verhaallijnen gebeurt veel wat haast niet te geloven is.
Na de roof van haar nier wordt de Nederlandse politie ingeschakeld, maar na verschillende gebeurtenissen heeft Josta daarin geen vertrouwen meer. Ze gaat proberen om de problemen op haar eigen manier op te lossen. En langzaamaan krijgen we een kijkje achter de schermen van de DDR. En de ongelofelijke corruptie en oplichting die aan de gang was. Zelfs 25 jaar na de val van de muur is de dreiging nog enorm voor Josta.
Het verhaal is verzonnen, niets ervan is echt gebeurt, tenminste, dat neem ik aan. Maar het is op zo'n manier verteld dat het wel gebeurt zou kunnen zijn. Dat leert ons ook de geschiedenis van de DDR. De SED, de (democratische?) communistische partij in oost-Duitsland regeerde met vaste hand, daarbij geholpen door de Stasi. Nadat Michail Gorbatsjov in Rusland aan de macht kwam, werden de levensomstandigheden iets beter en durfde de bevolking zich te laten horen.
Een leuke bijkomstigheid is de beschrijving van kunst. Leuk om na te kijken welk soort werken Josta kopieerde.
Quote uit het verhaal, om te tonen hoe Josta anders dacht dan anderen. Het gaat over het 'zielige' sprookje, dat de vader van Josta haar als kind vertelde. Dan zegt Josta: ja, maar het is niet zielig. Mijn vader zei me dat het juist een verhaal van hoop is. Dat er na verlies altijd weer kans is op nieuw geluk.
In "het Dossier" bereikt Josta uiteindelijk haar doel, maar vraag niet hoe. Hiervoor werden bovenmenselijke capriolen van haar verwacht. En het eind is erg verrassend.
Het verhaal grijpt je bij de keel. Er komt geen moment van verveling in voor. Daarom krijgt het boek van mij 5 sterren.