De Schotse Louise Welsh heeft met De donkere kamer de Engelse Dagger 2002 gewonnen voor het beste Britse misdaaddebuut. Daarnaast is ze genomineerd voor een prijs van The Guardian voor het 'beste eerste boek'. De donkere kamer vertelt het verhaal van Rilke, veilingmeester, homoseksueel en sjacheraar. Als een man overlijdt en Rilke een inventarisatie moet maken van diens inboedel, vindt hij een verzameling pornofoto's, die hem naar adem doet snakken. Hij raakt zo geobsedeerd door de gewelddadigheid van de foto's dat hij een zoektocht begint naar het verleden van de overledene. Deze zoektocht brengt hem in aanraking met allerlei figuren: kleine criminelen, alcoholisten, ritselaars, op geld beluste handelaren en verslaafden. Het is een bont gezelschap dat Louise Welsh met vlotte pen beschrijft.

Het boek gaat over: porno, perversiteit, erotica, homoseksualiteit, travestie en drugs, maar ook over vriendschap en eenzaamheid. Een thriller over een aangrijpend thema en vreemde persoonlijkheden. Rilke bijvoorbeeld is niet alleen sympathiek, integendeel, eigenlijk is hij een kleine boef, maar zo veelkleurig en markant dat je hem niet gauw vergeet. Hij manoeuvreert zichzelf voortdurend in bizarre situaties.

Louise Welsh kan goed en mooi schrijven. Ze schetst interessante, veelkleurige personages en gebeurtenissen. Dit doet ze met veel gevoel voor detail, waardoor het bonte gezelschap gaat leven. Dan nog enkele kritiekpunten. Rilke wordt niet gekenmerkt door een streng geweten of een hoge moraal. Hierdoor is zijn gedrevenheid voor het oplossen van het mysterie achter de foto's niet echt begrijpelijk of verklaarbaar. Het tweede deel van het boek vond ik minder goed dan het eerste deel. Het plot is verrassend, maar toch was de afloop van het boek enigszins teleurstellend. Tot slot. De donkere kamer is een page-turner met een verontrustend thema en de bonte verzameling 'paradijsvogels' is fraai beschreven. De aanduiding 'literaire thriller' vind ik in dit geval terecht.