‘We leven allemaal met een geheim dat we niet kunnen prijsgeven.’ Na een bloedstollend eerste deel komt Haruki Murakami met Metaforen verschuiven, het tweede deel in de reeks De moord op de commendatore. Wie genoot van deel één kan zijn borst natmaken: deel twee voldoet aan alle wensen: het is ruim 500 pagina’s genieten!

‘Sinds ik aan het begin van de zomer hierheen was verhuisd, had ik al snel Menshiki leren kennen, samen met hem had ik de holte achter het tempeltje opengemaakt, vervolgens was Commendatore verschenen en ten slotte waren Marie Akigawa en haar tante Shoko Akigawa in mijn leven gekomen.’ In slechts één zin vat Murakami het eerste deel van zijn serie samen. Metaforen verschuiven sluit er naadloos op aan. Shoko en Marie komen vaak bij de hoofdpersoon in het huis, omdat de ik-figuur Marie schildert. Ondertussen komt Menshiki steeds vaker langs, om zijn wellicht biologische dochter in het geheim te ontmoeten. Ondertussen speelt ook het schilderij De moord op de commendatore een rol. De ik-figuur probeert de geschiedenis van het schilderij te achterhalen, in de hoop te ontcijferen om wie en wat het gaat. Hij krijgt daar hulp bij van de Commendatore zelf, die met enige regelmaat verschijnt. Alles komt in een ander daglicht te staan wanneer Marie verdwijnt.

Net al in het eerste deel kenmerkt dit deel zich door de rijkheid in het verhaal. Murakami creëert een romanverhaal vol werkelijke elementen en niet-werkelijke elementen. Als lezer duik je, meer nog dan in het eerste deel, in een bijzondere wereld waarin real life en fantasie naast elkaar leven. Door de zeer toegankelijke schrijfstijl van Murakami blijft het verhaal desondanks al deze elementen heel goed te volgen. Lange tijd laat Murakami het perspectief bijvoorbeeld louter bij de ik-persoon. Dit zorgt voor het broodnodige rustelement en pakt zeer goed uit: de aandacht van de lezer blijft. De goed vormgegeven dialogen zijn daarbij van groot belang. Ze maken Metaforen verschuiven tot een klein succes op zich.

Een ander element dat het verhaal veel goed doet, is het begrip mysterie. Vanaf de eerste letter gaat Murakami verder met hetgeen hij eerder afrondde. Hij plaatst de ik-figuur, maar ook de andere personages in een wereld waarin geheimen en raadsels bij vlagen de boventoon voeren. Daardoor krijgt De moord op de commendatore: Metaforen verschuiven een detectiveachtig gehalte.
Dit in combinatie met de filosofische kant, belicht door de Commendatore, werkt versterkend: ‘Elk ding, hoe het ook tot stand is gekomen, heeft om geboren te worden en voort te bestaan op de een of andere manier energie nodig.’ Langzaam weet Murakami het boek zo uit te laten groeien tot een verhaal van formaat.

Je hebt twee benen nodig om op te staan, twee handen om iets goed te kunnen vastpakken en twee ogen om écht goed te kunnen zien. Het verhaal van de portretschilder in Murakami’s boeken had twee publicaties nodig om echt tot zijn recht te komen. Deel één schiep, deel twee perfectioneert. Zonder de één is de ander niet compleet. Murakami begreep dat en schiep twee pareltjes.