Rachel Kushner werd voor zowel haar eerste als haar tweede roman genomineerd voor een National Book Award, met haar tweede roman De vlammenwerpers brak ze internationaal dor in 2013 en de filmrechten werden al snel verkocht. Eerde werk van Kushner verscheen onder andere in The New York Times, The Paris Review en The Believer. In 2018 verscheen haar nieuwste roman Club Mars, die de longlist van de Man Booker Prize haalde.

De 29-jarige Romy Hall is veroordeeld tot tweemaal levenslang plus zes jaar. Ze komt terecht in de maximaal beveiligde vrouwengevangenis in Noord-Californië, weg van het San Francisco van haar jeugd, Club Mars, de stripclub waar ze werkte en haar zevenjarige zoontje Jackson. Het heden en de toekomst bestaan voor Romy uit vrouwen die proberen te overleven in de jungle die de gevangenis is, tot haar moeder overlijdt en haar zoontje Jackson alleen achterblijft.

De achterflap van Club Mars voorspelt een thrillerachtige roman, een spannende ontsnapping, een personage dat tot het uiterste gaat om het lot naar haar eigen hand te zetten. Wie met dit idee aan de roman begint komt bedrogen uit. Het verhaal van Romy geeft een interessant inkijkje in een vrouwengevangenis en in een jeugd die voor veel lezers ondenkbaar zal zijn.

Kushner speelt daarmee door Romy de lezer af en toe rechtstreeks te laten aanspreken: “Jij zou niet zijn meegegaan. Dat begrijp ik wel. Jij zou niet zijn meegegaan naar zijn kamer. Jij zou hem niet om hulp hebben gevraagd. Jij zou niet op je elfde midden in de nacht door de stad hebben gezworven. Jij zou ergens hoog en droog liggen te slapen, thuis bij je vader en moeder die van je hielden en die zeiden hoe laat je thuis moest zijn, die regels hadden, en verwachtingen.”

Club Mars vertelt echter niet alleen het verhaal van Romy, ook dat van Gordon Hauser, docent in de gevangenis, Betty (celgenoot van Romy) en haar corrupte politieagent Doc en Fernandez (celgenoot van Romy). Door deze wisselende perspectieven, die ook nog eens afgewisseld worden met hoofdstukken waarin de bureaucratie en de regelgeving in de gevangenis uit de doeken wordt gedaan en onbestemde hoofdstukken waarin een onbekend personage zijn misdaden bekent wordt het hele verhaal echter verwarrend.

Kushner slaat veel zijwegen in maar verbindt deze vervolgens niet met het verhaal van Romy, of maakt deze verbinding niet af. De uitweidingen maken het hoofdplot langdradig, nemen de spanning weg en het geheel eindigt vervolgens in een enorme anti climax, ook al weet je als lezer met een beetje verstand dat het eigenlijk niet anders af had kunnen lopen.

“En als iemand ze zich wel herinnert, iemand behalve ik, dan zou het verhaal van diegene ze minder echt maken, omdat mijn herinnering zou moeten worden gecorrigeerd door de feiten, die nooit rekening houden met wat indruk op je heeft gemaakt, wat je na al die jaren nog is bijgebleven, de echte beelden die me uit het uitgevlakte verleden vastgrijpen en niet meer loslaten.”

Het verhaal van Romy laat wel zien dat elk verhaal twee kanten heeft en geeft een stem aan een personage dat die in de literatuur meestal niet krijgt; de misdadiger, de vrouw aan de onderkant van de samenleving. Een interessant boek vanuit feministisch perspectief maar literair gezien niet heel geslaagd uitgewerkt.