Tja.

In Tulpen en Terpentijn beschrijft Nina Siegal min of meer de geschiedenis van de Anatomische Les van Nicolaes Tulp en de hoofdpersoon van dat schilderij: het lichaam van Adriaen Kindt, de dief. Je kijkt soms mee met Rembrandt, soms vanuit het perspectief van dokter Tulp, soms uit de ogen van Flora, die het kind van Kindt draagt. En vanuit nog een aantal personages, onder wie Descartes en iemand die betrokken is bij de restauratie van het schilderij. Die laatste passage speelt in het heden, alle andere in de zeventiende eeuw.

Het is best een onderhoudend en min of meer leerzaam boek. Het zit slim in elkaar, met die perspectiefwisselingen en in zekere zin is het spannend om te zien hoe de belangen van de diverse personages uit elkaar en naar elkaar toe meanderen, hoewel het ware conflict uitblijft.

Maar als je zoveel personages opvoert, dan zou het wel aardig zijn als ze allemaal iets herkenbaars hadden in de manier van communiceren. Dat miste ik. Zelfs de ik-hoofdstukken zijn in dezelfde stijl geschreven als die waarin een verteller optreedt. Daardoor blijft iedereen nogal vlak.

Uiteindelijk geloof ik dat ik eerder iets geleerd heb over de zeventiende eeuw, dan dat ik geraakt ben door het verhaal. Misschien had ik het wel mooier gevonden als het helemaal geschreven was vanuit het perspectief van een of twee van de personages. Rembrandt, wellicht. Misschien samen met Flora. Ja, ik denk dat dat een mooiere roman had opgeleverd. Ik had er graag wat eruditie voor ingeleverd.