Van VBK België ontving ik een recensie-exemplaar van De Gordiaanse kloof, het tweede deel in de Out There reeks van Manon Spierenburg. Hoewel ik het eerste boek niet fantastisch vond, had ik goede hoop voor het vervolg. Deze hoop werd ingewilligd: wat mij betreft is De Gordiaanse kloof een stuk beter dan De kristallen sleutel.
Let op! De Gordiaanse kloof is het vervolg op De kristallen sleutel. Als je het eerste deel van Out There niet gelezen hebt, kan onderstaande recensie spoilers bevatten. Over De Gordiaanse kloof zelf spoiler ik natuurlijk niet.
In De kristallen sleutel, het eerste boek in de Out There reeks, worden vier jongeren en twee volwassenen wakker in een vreemd oerwoud. Ze weten niet hoe ze hier terechtgekomen. Het enige wat de 12-jarige Olivia zich kan herinneren is dat ze hier nog nooit geweest is. Ze heeft geen idee wat er gebeurd kan zijn. Is ze misschien neergestort met een vliegtuig zoals in Lord of the Flies? Algauw ontmoet Olivia de tweeling Jan en Willem, de stoere Erdim en de twee volwassenen mevrouw Van Dam en Bon Jon, leadzanger van een beroemde rockband. Samen gaat de kleurrijke op groep op zoek naar antwoorden. Waar zijn ze beland? En waarom?
De Gordiaanse kloof gaat verder waar boek één eindigde. Ondertussen weet de lezer dat Olivia en de anderen zich in Out There bevinden, een dimensie waar je na de dood terecht kunt komen. De enige mogelijkheid om Out There te verlaten en terug te keren naar het echte leven is via de Exit; die alleen te openen is met je persoonlijke kristallen sleutel. Na het verdwijnen van twee leden van het gezelschap trekt de rest verder, op zoek naar aanwijzingen voor hun persoonlijke sleutels. Gaat het ze lukken om te ontsnappen aan Out There?
Persoonlijk vond ik het eerste boek behoorlijk kinderlijk geschreven en ook het plot was erg voorspelbaar voor een veellezer als ik. In De Gordiaanse kloof maken de personages echter meer groei door en lijken ze volwassener te worden. Bovendien zijn er meer obstakels op hun pad, waardoor er meer actie in het verhaal zit. De zoektocht naar de persoonlijk sleutel ligt echter op het randje van het belerende – sowieso gaat het boek hierdoor meer een spirituele kant op, wat mij persoonlijk minder aanspreekt.
Gedurende het verhaal krijgt Oliva steeds meer herinneringen terug, maar door woorden als ‘thally’ en ‘Lacus’ blijven deze lange tijd erg vaag. Ik snap dat dit een poging is om spanning op te bouwen, maar in combinatie met de rest van het boek vond ik het persoonlijk wat vreemd overkomen.
Helaas vind ik de referenties naar bijvoorbeeld Alice in Wonderland en Animal Farm ook wat over de maat. Dergelijke verwijzingen zijn tof, maar van mij mag dit meer gedoseerd worden. Daarnaast vraag ik me nog altijd af hoeveel van de referenties de jongere lezer zal begrijpen.
Ondanks het aantal kritiekpuntjes hierboven, vond ik De Gordiaanse kloof een stuk beter dan boek één. Er zit meer actie in het verhaal, de personages maken persoonlijke groei door en de schrijfstijl is ietwat minder kinderlijk. Ik zou dit boek aanraden aan jongere lezers, maar denk niet dat ik zelf de serie verder ga lezen. Het is niet slecht, maar gewoon niet echt iets voor mij - en ik denk dat andere veellezers zullen beamen dat het plot originaliteit mist om echt te kunnen verrassen.
Deze recensie verscheen ook op Oog op de Toekomst.