Martin Schwartz is een undercoveragent en woont in Berlijn. Na een interventie krijgt hij een zeer verontrustend telefoontje van ene mevr. Gerlinde Dobkowitz, een dame die op een cruiseschip woont en aldaar als een levende legende wordt aanschouwt. Ze zegt dat ze hem wil ontmoeten en dat ze iets heel belangrijks te melden heeft.
Martin heeft 5 jaar geleden zijn vrouw Nadja en zoon Timmy op het cruiseschip “The sultan of seas” verloren en sindsdien is hij een tikkende tijdbom geworden die totaal geen angst meer kent. Hij zou geen voet meer op dat schip hebben gezet ware het niet dat de kranige dame er op stond dat hij zeker moet komen.
Aan boord gekomen ontmoet hij direct de oude mevrouw die zich als een echt Miss Marple gedraagt en laat hem een bewijs zien waarvan hij denkt dat zijn gezin misschien nog in leven is. Tot op de dag van vandaag gelooft Martin niet dat zijn vrouw zelfmoord zou hebben gepleegd. Geestelijk gezien is hij een wrak na de dood van zijn dierbaren en nu hij terug op dit schip is worden de herinneringen nog pijnlijker.
De energieke Gerlinde vertelt dat er een meisje is opgedoken die al enige tijd verdwenen was en nu weer is opgedoken! Hoe kan het dat dit meisje nog leeft en waar heeft ze al die tijd gezeten?
Zijn aankomst is niet onopgemerkt gebleven en ze vragen nu aan Martin om een onderzoek te verrichten. Zeer tegen zijn zin begint hij aan zijn onderzoek maar hij wil tot op de bodem te weten komen wat er met het kleine meisje is gebeurd en wat hij nog meer kan ontdekken wat er nu echt is gebeurd met zijn vrouw en zoon.
Conclusie;
Van bij de proloog was mijn nieuwsgierigheid al aangewakkerd door dit lugubere begin en dit bleef zo tot aan het einde van het boek met als kers op de taart de epiloog. Je voelt gewoon mee met wat Martin moet doorstaan, zijn immense verdriet en de onmacht die hij beleeft. En je hoopt eigenlijk dat hij nu alle antwoorden gaat krijgen waar hij al vijf jaar mee rondloopt.
Er zijn verschillende verhaallijnen met personages die het nog des te spannender maken en waarbij je je afvraagt waar dit eigenlijk allemaal toe leidt. De karakters zijn allemaal goed beschreven en bij ieder van hen leef je echt mee en hoop je op een goede afloop. Wat ik er ook leuk aan vind is een wel bepaald personage die heel veel zwarte humor heeft en dat vond ik wel geweldig. Ik hou er enorm van dat er toch een tikkeltje humor in voor komt hoe spannend het verhaal ook is. Ook het dankwoord was helemaal niet saai en vond ik ook wel humoristisch. Goed gezien van hem dat hij het voor de epiloog geplaats heeft!
Dit is een boek dat je niet weg kunt leggen, je wordt telkens op het verkeerde been gezet en dit tot het einde toe waar alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Bij de epiloog krijg je dan ook nog uiteindelijk het antwoord wat in de proloog werd verteld waar ik gans de tijd tijdens het lezen mee bezig was en wat er dan eigenlijk het verband was.
Dit was dus niet een boek dat voorspelbaar ging aflopen en ik heb er werkelijk van genoten van deze psychologische thriller die zijn genre alle eer aan doet. Dit is nu echt een boek dat moet gelezen worden.
Wat wil nu “Passagier 23” zeggen? Lezen zou ik zeggen want dit is een echte aanrader en krijgt van mij dan ook zijn welverdiende 5 sterren!
Ik betwijfel of Fitzek nog welkom aan boord van een cruiseschip wordt geheten na het schrijven van dit boek ;-)