¶ Daar zat ik over te denken, behoorlijk opgewonden, toen ik eindelijk de parkeerplaats van ’t ziekenhuis op draaide. Op zo’n lichtbord knipperde de naam van het ziekenhuis, maar in mijn ogen leek het alsof een engel een boodschap naar me seinde, en de boodschap was dat Jezus me zou uitnodigen om bij Hem te komen eten, en mevrouw B. ook. En opeens werd ik overspoeld door wat ze hoop noemen!¶

De elementen

De cover ziet er prachtig uit. De titel is een regel uit een opwekkingslied. En maakte mij toch benieuwd in relatie met het verhaal. De verhaalperspectief is de ik-vorm. We lezen vanuit Henry, hij is the badguy. Maar heeft zo zijn eigen levensverhaal. Daarnaast lezen we over Paige. De dochter van Josephine. Zij vertelt eigenlijk het hele verhaal, over de schrijfster Josephine Bourdillon. Haar moeder, die nu in coma ligt. Daarnaast lezen we over Josephine, zij vertelt haar eigen levensverhaal. Het is een heel relaas. Soms erg langdradig. Veel stukken over de bijbel en het geloof. Hoofdkarakter Josephine heeft namelijk veel met het geloof, het geeft haar houvast. Zo komt ze door haar donkere periodes heen in haar leven. En dat is best triest om te lezen.

Mijn mening

Als ik mijn ogen sluit is een verhaal over liefde voor elkaar en verdriet om o.a. de mensen die in het ziekenhuis liggen: Josephine en Jase. Twee verhaallijnen die dus zo samen komen. Daarmee is nog niets verklapt van het verdere verloop. Het gaat over genade, bemoediging en vooral om hoop. Dat staat centraal in dit Musser-boek. Het is mooi beschreven, de gebeurtenissen zie je zo voor je gebeuren. Musser kan het met veel gevoel uit de doeken doen en heeft het talent om zelfs Henry te laten groeien in het boek. En dat is heel bijzonder.

Vol vertrouwen begon ik aan het boek. Met kippenvel sloeg ik het dicht. Ik geef het 4 sterren. Het was wel langdradig.