Aan het omslag kan ik maar moeilijk wennen. Heb nog de eerste druk met een voor mij treffender omslag (een meisjesgelaat in een weckpot). Het boek heb ik jarenlang voorgelezen aan tweede klassers van het voortgezet onderwijs. Toegegeven, het is een tikkeltje Vlaams, maar wel een oprecht portret van een gehandicapt meisje. Sarah (16) is op jongere leeftijd een aantal vingers kwijtgeraakt op haar vaders werk- een drukkerij. Haar vader heeft daaraan een enorm schuldgevoel aan overgehouden en moeder is van de dramatiek. Sarah moet voor alles beschermd worden, er is al genoeg fysieke schade aangericht. Als ze de drie jaar ouder Matthieu ontmoet op haar eerste schoolfeest (schoolfuif in het Vlaams)zijn de rapen gaar. Sarah is tot over haar oren verliefd, maar moeder doet er alles aan dit liefdespaar in de wielen te rijden. Een weekend naar de kust - Koksijde - ervaart Sarah als een ontvoering. Uiteindelijk brengt vader na de nodige perikelen de twee tortelduifjes weer samen. Maar dan vindt er een ongeluk plaats en moet Sarah een besluit nemen. De laatste zinnen, enigszins een open eind, zijn mooi, eigenlijk prachtig, maar niet eenvoudig voor sommige lezers van de beoogde lezersgroep. Het gezinsportret overtuigt en ook Matthieu (niet lichamelijk, maar geestelijk beschadigd) krijgt voldoende smoel. Ook de bij die leeftijd gepaard gaande onzekerheid komt goed naar voren. Toen een overijverige lezer mijn boek ontvreemdde, ik dacht dat die tieners lezen maar niets vonden, kreeg ik van de auteur een nieuw exemplaar met enkele zinnen handmatig erin geschreven. De clou: om nooit meer te verliezen. Dat past ook bij dit verhaal waarover ik altijd erg enthousiast geweest ben en in de korte tijd dat ik recensies schreef op de website van Bas Maliepaard (nu recensent dagblad Trouw) de loftrompet stak.