Ik mocht dit boek lezen voor de Hebban leesclub, waarvoor dank.

Het verhaal wordt verteld uit verschillende personen, aan het begin van een hoofdstuk staat de naam van het personage dat aan het woord is, wat het altijd duidelijk houdt. Ik hou wel van dat soort boeken, dat zorgt wat voor afwisseling.

Als Malin met enkele vrienden in het bos is vindt ze een skelet. Later als ze volwassen is en politieagente wordt de zaak van het skelet terug geopend en gaat ze met haar collega's Hanne en Peter op onderzoek.
Als Peter en Hanne verdwijnen wordt het raadsel nog groter.
Jake, een jongen die worstelt met zijn identiteit vindt op een nacht Hanne, maar hij wil niet dat iemand hem ziet in de kleren van zijn zus, dus hij houdt alles stil. Hij vindt ook haar dagboek en leest het. Daardoor leer je Hanne goed kennen. Hanne heeft beginnende dementie en houdt daarom een dagboek bij, om niets te vergeten en haar dementie zo te verbergen.
Malin, die steeds afstandelijk blijft lijkt niet goed uitgewerkt te zijn, maar dat wordt op het einde allemaal duidelijk.

Het hele verhaal zit goed in elkaar en het duurt tot het einde voor de puzzelstukjes in elkaar vallen. Voor mij ging het allemaal veel te traag, ik h eb dit altijd met Scandinavische schrijvers, ik heb geen idee hoe het komt. Teveel sfeerbeelden / handelingen die de vaart eruit halen is zeker al een punt op dat vlak. Maar als je van dit soort schrijfstijl houdt zal je het ongetwijfeld goed vinden. Moest het niet voor de leesclub zijn had ik het zelf niet uitgelezen, ik moest mezelf verplichten om door te lezen.
Ik geef het boek toch 3 sterren omdat ik weet dat het aan mijn voorkeur ligt. Af en toe probeer ik toch nog een Scandinavische schrijver, je weet nooit of het toch eens klikt.