Voor diegenen die Jessica Haider nog niet kennen, begint het boek met een korte samenvatting van twee paginas van de delen 1 (bloedlijn) en 2 (glashard). Dat is op zichzelf handig, want daarmee kun je ook als nieuwe lezer zo het verhaal inschuiven. De samenvatting weegt natuurlijk niet op tegen het daadwerkelijk lezen van die twee delen, maar dat is dan ook het enige nadeel.
De titel is subliem. De dader is vooral druk doende om de ziel van de mens te vangen. De cover van het boek zegt dan ook alles, als je denkt aan de uitdrukking: de ogen zijn de spiegel van de ziel! En of het vinden en straffen van de zielenvanger niet voldoende stof biedt, moet Jessica ook nog een zaak oplossen van een dode peuter en is er natuurlijk nog een opdracht van Saligia, die veel, zo niet alles, van Jessy vraagt.
Een heerlijk boek, dat leest als een trein.
Dat Hartman heeft verteld dat we in totaal 7 delen rond Jessy mogen verwachten, maakt me erg blij. Nog vier delen voor de boeg en dat moet ook wel, want er komen in elk deel steeds meer puzzelstukjes bij, vooral rond de familie van Jessy en rond Saligia, die je als lezer absoluut nog geen plaats kunt geven.
De ere-titel de Nederlandse Karin Slaughter maakt Hartman in dit deel weer meer dan waar. Het is gruwelijk, maar ook gruwelijk goed. Wat een heerlijke schrijfstijl, wat een spannende verhaallijnen, en wat een einde!