Dit is oprecht een boek waar ik stil van word. Ik begrijp niet dat het niet bekender is. Het is in mijn ogen absoluut een boek dat iedereen gelezen moet hebben. Prachtig gewoon om te zien hoe iemand haar levensverhaal deelt.
Het onderwerp is ook relevant en actueel. We kennen het allemaal, maar in een andere beleving. Ik herinner mij dagen waarop mensen in mijn omgeving angstig waren. Maar dan lees je dit boek en vraag je jezelf af of dat wel terecht was.
Ik denk dat dit boek ook veel mensen zou helpen om de vluchtelingencrisis te begrijpen. Om te zien waarom mensen nu precies vluchten van zo'n plek. Ik hoor vaan dat 'de mannen niet gaan vechten', maar Farida haar vader heeft zijn uiterste best gedaan. Haar broers kregen de kans niet eens om te gaan vechten en hun land te verdedigen. De groepering heeft het nu eenmaal slim aangepakt, en dat komt mooi naar voren in dit boek.
Daarnaast toont het ook dat iedereen zijn eigen strijd heeft, dat ze niet opgaven. Volgens mij is dat de betekenis van vechten net.

De schrijfstijl van dit boek is vlot en toegankelijk voor iedereen. Daarom lijkt het me ook een ideaal boek als verplicht leesvoer voor enkele hogere klassen in het secundair onderwijs.
Het is ook geschreven op een manier dat details niet het voornaamste zijn. Die maak je zelf wel. Waardoor de boodschap binnen komt, je een brok in je keel hebt, maar toch nog enige afstand behoudt.
Over het algemeen heb ik geen enkele moment gehad dat ik iets 'negatief' vond. Of het idee dat ik echt niet verder wilde lezen. Het is een fantastisch boek.