Net als het eerste boek Ma, bevat dit boek korte columns van Hugo Borst over zijn dementerende moeder die hij wekelijks in het AD plaatst.

De gesteldheid van zijn moeder gaat helaas achteruit en ze slaapt veel. Daarnaast is Hugo ook erg begaan met de medebewoners van het verpleegtehuis waar zijn moeder woont. Daarbij ziet hij ook de problemen die ontstaan door de bezuiningen in het verpleegtehuis en springt hiervoor op de bres.

De columns komen recht uit het hart van Hugo Borst en je voelt de liefde voor zijn moeder door de letters zijn.

Dit boek is een mooi vervolg op het eerste, maar kan ook zeker los worden gelezen.