Tella, een zogenaamd modepopje (al valt dat best wel mee) van zestien jaar krijgt een unieke kans om haar doodzieke broer te redden. Op mysterieuze wijze wordt ze uitgenodigd voor de Zwavelloop, een al even geheimzinnige wedstrijd met deelnemers van alle leeftijden uit alle bevolkingsgroepen. De prijs die voor iedereen in het verschiet ligt: een Medicijn (met hoofdletter) om een zieke dierbare te redden. Tella aarzelt geen moment, knipt haar haar af en loopt weg van huis. Voor ze het goed en wel beseft zit ze in de vochtige jungle. Want de Zwavelloop blijkt uit vier onderdelen te bestaan, elk in het teken van een van de vier natuurelementen en in dit geval dus water. De ruim honderd Deelnemers zijn uiteraard elkaars concurrenten, maar algauw ontstaan er tijdens de barre overlevingstocht diverse vriendschappen in het voordeel van samenwerking.

Dat klinkt allemaal naar vertrouwd recept en inderdaad ontbreekt ook de love-interest niet, die Tella vindt in de eenzelvige Guy. Hij helpt haar overleven waar andere Deelnemers bij bosjes vallen en schijnt in zijn agenda niet alléén het winnen van het Medicijn te hebben staan. Lastige situatie wel, want hij blijft Tella’s concurrent. Een nieuw ingrediënt in deze schaamteloze rip-off van De Hongerspelen zijn de Pandora’s die de Deelnemers vergezellen. Genetisch gemanipuleerde dieren met bijzonder handige krachten die trouwens evengoed Pokémons genoemd hadden kunnen worden. Met Tella’s Pandora, het vosje Madox, als de (schattige) Pikachu.

Water & Vuur is lekker vlot geschreven, met een prettig licht ironische Tella als ik-verteller. Binnen het groeiende aanbod van (dystopische) overlevings- en revolutieseries in het algemeen en navolgers van de Hongerspelen in het bijzonder is Water & Vuur helaas geen noemenswaardige verrijking te noemen. Vooralsnog niet in elk geval. Want het tipje van de sluier rond de hele vage organisatie dat hier aan het eind, na het overleven van twee natuurelementen, gelicht wordt belooft wel wat. Misschien dat in het volgende deel –dat gepland staat voor zomer 2015- de tot nu toe latente aanklacht tegen de farmaceutische industrie sterker wordt uitgesproken en de ethische kwestie rond genetische manipulatie breder uitgemeten. Dat zou deze serie een diepte en gelaagdheid geven die het in vergelijking met zijn grote voorbeeld De Hongerspelen jammerlijk mist.