Dat de Romeinse tijd de gemoederen blijft bezighouden, bewijst Robert Harris met Imperium. Het boek presenteert zich als de biografie van Cicero opgetekend door diens secretaris Tiro. Nauwgezet beschrijft Tiro de opkomst van een van de grootste Romeinse redenaars van voor onze jaartelling. Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel gaat voornamelijk over de juridische loopbaan van Cicero en zijn strijd tegen de corrupte bestuurder Verres. In het tweede deel laat Tiro de lezer getuige zijn van de politieke opmars van zijn werkgever. Harris weet met overtuiging de Romeinse oligarchie te herleven met haar verkiezingsstrijden, stemmingen en manipulaties.
Basiskennis van het republikeinse Rome is geen must, maar wel een pré bij het lezen van Imperium, al is het maar om de krachtsverhoudingen tussen de verschillende fracties en functionarissen te begrijpen. Gelukkig laat Harris de biograaf wel enige uitleg geven. De lezer wordt desondanks overweldigd door een veelheid aan termen als quaestor, consul, tribuun en aediel. Een verklarende woordenlijst zou handig zijn geweest om optimaal van dit boek te genieten. Maar wie zich daardoor niet laat afschrikken, wordt meegesleurd in het verhaal over de bijna onmogelijke ambitie van een man die met minimale middelen in de politieke arena weet op te klimmen. We zien hoe politieke vijanden bondgenoten worden, en andersom.
De rol van religie blijft in het boek helaas onderbelicht. Godsdienst lijkt een uiterst marginale rol te spelen in het dagelijkse leven van Cicero c.s. Dat is haast niet voor te stellen in een wereld waarin zoveel gebouwen en feesten aan de diverse goden gewijd zijn. Toch is Imperium een realistisch opgetekend verhaal. Door de ogen van Tiro beleven we politiek in de Romeinse republiek. Overigens eindigt Imperium in het jaar 64 voor Christus. In de decennia daarna volgen nog grote hoogte- en dieptepunten in de carrière van Cicero die genoeg stof bieden voor een vervolg.