Wat een boek. Wanneer je als auteur de gruwel van Auschwitz zo spannend en tegelijkertijd aangrijpend kan neerschrijven, dan heb je het heel goed gedaan.

Op zijn oude dag vertelt een man eindelijk zijn verhaal over wat hem tijdens de tweede wereldoorlog overkomen is. Zeventig jaar heeft hij het voor zichzelf gehouden.
Begin jaren veertig is Amerika samen met Duitsland bezig aan een wedloop naar het ultieme wapen, de kernbom. De Amerikanen kennen iemand die hen daarbij kan helpen, Alfred Mendl, maar de man is een Jood en zit vast in Auschwitz en is bovendien ook al aardig op leeftijd. Een reddingsactie wordt op poten gezet om de man te bevrijden.
Nathan Blum is een Pool en Jood die net op tijd ontsnapt is uit Europa. Hij is de enige van zijn familie die de uitroeiïng van de Joden heeft overleefd. Hij stelt zich kandidaat om terug te gaan, om binnen te dringen in Auschwitz, goed wetend dat hij er mogelijk, bijna zeker, niet levend uit komt. Hoe dwaas moet je zijn om vrijwillig terug te keren?

In 1988 ben ik zelf in Auschwitz geweest, ben onder de beruchte poort het voormalige kamp binnengegaan. Wat ik daar toen gezien heb, zal me altijd bijblijven. Dit is nog altijd niets van wat de mensen die het kamp overleefd hebben, bijgebleven is. De gruwel en moorden die ze gezien hebben, het totale gebrek aan respect voor een ander mens, voor een ander leven. Alsof er mensen zijn die minderwaardig zijn door afkomst of kleur of overtuiging. We zijn allemaal mensen, waarom zijn er dan die denken dat de ene beter is dan de andere.
Dit soort boeken moeten geschreven worden om het verleden levend te houden, dit mag eigenlijk niet meer gebeuren, maar terwijl ik dit schrijf, gebeurt het gewoon nog altijd.
Dit is een spannende thriller, maar tevens een leerboek.