Lucio Battistini, een Italiaan van bijna 40 kan het niet nalaten om in te gaan op vrouwelijke avances op de sportschool waar hij werkt. Zijn vrouw Paola komt erachter en confronteert hem daarmee, hij geeft het overspel toe en kan vervolgens het huis uit. Gelukkig biedt zijn schoonvader hem onderdak. Niet lang daarna komt hij tot de ontdekking dat hij ongeneeslijk ziek is en nog hooguit 100 dagen te leven heeft. Hij bezint zich op zijn leven, gaat in eerste instantie de strijd met de tumor in zijn lever nog aan door chemotherapie en later door een veganistisch dieet maar realiseert zich dat de strijd hopeloos is. Daarna gaat hij de belangrijke dingen in zijn leven koesteren en neemt zich voor de liefde van zijn leven, Paola, voor zich terug te winnen. Het verhaal laat zich makkelijk lezen en hoewel het een beladen thema kent, is de toon van het boek overwegend positief. Toch moet je als lezer je zakdoek regelmatig bij de hand hebben. ik heb genoten van dit boek, het heeft mij ook aan het denken gezet, wat als je nou echt nog maar 100 dagen te leven hebt? Lucio neemt op een positieve manier afscheid van zijn leven, hij bezorgt zijn kinderen nog een laatste vakantie, geniet met zijn vrienden nog van kattenkwaad en beseft dat Paola de enige voor hem is.