9 November is het zevende boek van Colleen Hoover dat ik lees, en zodra ik eraan begon ontdekte ik direct het element dat Colleens boeken zo eigen maakt. Er zit altijd wel een verrassingselement in, en dit keer was het dat het verhaal zich telkens op dezelfde dag afspeelde: 9 november.

De personages zijn zoals gewoonlijk heel goed uitgewerkt en doordacht. Een extra opvallend element in dit boek is dat het onderandere over een schrijver gaat die strikt genomen hetzelfde boek schrijft tijdens het verhaal als het verhaal dat je leest van Colleen Hoover #storyception

Gedurende het hele verhaal had ik wel het idee dat ik iets miste. Een of andere noodzaak, iets spraakmakends ernstigs. Er gebeurden wel veel onverwachte trieste maar ook vrolijke dingen. Maar pas aan het eind van het verhaal kwam ik erachter wat ik nou precies miste. En datgene was meer dan het wachten waard. Onvoorstelbaar gewoon hoe deze schrijfster telkens weer weet hoe ze de lezers versteld moet laten staan.

Veel meer ga ik er natuurlijk niet over weg geven, maar als jij in het begin ook het gevoel hebt dat je iets mist in het verhaal, lees dan alsjeblieft door want tot de laatste bladzijde is het het waard om te lezen! Ken je dat pakje zakdoekjes van uitgeverij Zomer & Keuning? Pak die er alvast maar bij want die zul je ook nodig hebben.