Gillham heeft een passie voor geschiedenis, vooral voor de donkere tijden uit het verleden. Daar waar mensen keuzes moeten maken of ze wel of niet in vrees willen leven. Zijn interesse gaat voornamelijk uit naar vrouwen in zware tijden. Mannen trekken in de oorlog naar het front, maar waar hebben de thuisblijvende vrouwen allemaal mee te kampen? In zijn boek schetst hij het leven van de Berlijnse vrouw in oorlogstijd via het personage Sigrid, een doorsnee Berlijnse.
Als hij schrijft over Berlijn in de dertiger jaren, voelt hij zich alsof hij er thuis is, in ieder geval in gedachten; aldus de schrijver.

Dit boek trekt je diep in de schizofrenie van een oorlog. De centrale vraag is wat jezelf onder bepaalde omstandigheden zou hebben gedaan; welke keuzes je maakt met welke noodlottige consequenties. Gillham legt met dit boek bloot hoe complex ons besef van goed en kwaad is en hoe gemakkelijk je noodgedwongen de grenzen overschrijdt.
In deze roman adem je de sfeer in van het Berlijn gedurende de oorlog. De armoede, de grauwheid, de angst, de schuilkelders, de stank van goedkope sigaretten en Ersatz koffie, wantrouwen en verraad. Overtuigend geschreven, alsof je er zelf rondloopt.
Het boek komt op gang als een ouderwetse stoom locomotief, maar neemt allengs de vaart aan van een sneltrein en sleept je mee naar de apothéose; een indrukwekkend einde.