Ik moet zeggen: ik werd niet teleurgesteld met dit boek van de oude meester Charles Dickens. Hij bewijst een kundig en soms virtuoos schrijver te zijn. Hij is ijzersterk in het neerzetten van personages en het beschrijven en doorgronden van hun (onderlinge) gedrag. Hiernaast laat hij prachtige en oorspronkelijke beschrijvingen op de lezer los.
Tegelijkertijd is er (natuurlijk) ook wel wat aan te merken op het boek. Het laat bijvoorbeeld goed zien dat Dickens vooral aandacht heeft voor de personages en weinig voor het plot. Dit zorgt ervoor dat het plot weinig bijzonder is en bovendien door een aaneenschakeling van twee redelijk absurde toevalligheden aan het eind van het boek in leven moet worden gehouden. Ten tweede is Dickens wel wat moraliserend. Dat Thomas Gradgrind, de strenge leraar die zich laat leiden door ratio en het gevoel buitenspel zet, uiteindelijk tot inkeer komt, ligt er dik bovenop. En de arme fabrieksarbeiders die een rolletje spelen (Stephen en Rachael) zijn wel heel erg nobele mensen (zoals in zoveel van Dickens’ boeken is de echte slechterik natuurlijk de rijke vrek). En ten slotte is de schrijfstijl soms wat wollig en gebruikt Dickens erg veel erg lange zinnen, iets waaraan is af te lezen dat dit toch alweer een boek is dat anderhalve eeuw oud is (onvoorstelbaar eigenlijk). Maar over het geheel genomen was dit boek zeker een prettige leeservaring, mooi om eens iets van de oude meester te lezen!