Jonathan Sonnst is amper dertig en er staan al zes thrillers op zijn naam, waaronder Razborka, dat in 2003 genomineerd werd voor de Diamanten Kogel en later de prijs voor de beste Vlaamse thriller won. Sindsdien siert het epitheton winnaar van de Hercule Poirot-prijs elke cover van zijn boeken, zo ook zijn nieuwste, Waterspuwer.
Waterspuwer vertelt het verhaal van Sandy Swerts. Het barslechte huwelijk van haar ouders heeft haar getekend. Haar broer was haar steun en toeverlaat en toen hij op een dag verdween, stortte haar wereld in. Vijf jaar later is er nog geen spoor van hem, ging haar veelbelovend bedrijfje door fraude failliet en moet ze noodgedwongen aankloppen bij haar vader. Omdat er brood op de plank moet, neemt ze genoegen met een baantje als schoonmaakster bij farmagigant Brückner-Meinhardt.
Dat bedrijf maakt exorbitante winsten maar heeft af te rekenen met een paar vervelende feiten. Feit 1: een actiegroep SPAAK probeert de firma op alle mogelijke manier in een slecht daglicht te plaatsen. Feit 2: elke dag zit een man met een misvormd gelaat aan de ingang met een bord ze hebben me vermoord. Hij beweert dat hij zijn misvormingen overhield aan een mislukt experiment. Deze man wordt waterspuwer genoemd. Feit 3: niet alle werknemers zijn de firma even trouw. Er duiken al eens producten van het bedrijf op in de drugshandel. Om een einde te maken aan deze bijkomstigheden, schakelen de CEOs een externe consultant met huurmoordenaartrekjes in en vanaf dat moment escaleert het geweld rond de bedrijfsterreinen van Brückner-Meinhardt.
Niets is wat het lijkt, dat is de rode draad die doorheen het boek loopt. In een lange aanloop doet Sonnst de familiale omstandigheden van Sandy en de structuur van Brückner-Meinhardt uit de doeken. Echt spannend is dat niet, intrigerend en boeiend wel, vooral als er mondjesmaat onthullingen gedaan worden. Tiens, de brave Sandy houdt er een gewaagde minnaar op na. Hé, de vermiste broer heeft iets te maken met de actiegroep SPAAK, dus hij leeft nog! Hm, de onkreukbare vader heeft ook wat te verbergen en dat stiefzusje van vijftien is ook geen engeltje.
Alle nevenlijntjes brengt Sonnst mooi samen in een verhaal dat almaar spannender wordt en uitmondt in een onwaarschijnlijk heftige finale. Waterspuwer leest vlot, bezit enkele fraaie plotwendingen en laat voldoende ruimte voor interpretatie van sommige motieven, al zal de Sonnstliefhebber het spitante taalgebruik uit vorige thrillers missen.