Christy Brown loopt tijdens of vlak na de geboorte hersenverlamming op. Zijn moeder ontdekt rond zijn 4de maand dat er iets anders is dan de andere kinderen op die leeftijd. Na een jaar kan hij nog altijd niet rechtop zitten. Dokters geven haar niet veel moed, ze kan zich best niet te veel aan de jongen hechten want hij zal niet lang leven. Hij is geboren in 1932, er is nog niet veel bekend over deze ziekte, men noemt hem dan ook een idioot. Men raadt de moeder aan het kind in een instelling te plaatsen. Dat wil ze niet en het is dankzij de moeder dat Christy zich toch nog zo heeft kunnen ontwikkelen. Alhoewel ze 22 kinderen heeft gebaard (waarvan 5 overleden) heeft ze toch tijd om zich met Christy bezig te houden, soms uren aan een stuk.
De andere kinderen nemen hem op een oude go-cart mee naar hun vrienden wanneer ze gaan spelen. Christy weet wel dat hij anders is. Hij leert zichzelf schrijven met zijn linkervoet. Nadien blijkt hij ook te kunnen schilderen. Hij wordt opgemerkt. Wanneer hij gaat puberen, begint hij erg veel in vraag te stellen en ziet hij wat hij allemaal mist. Hij zal nooit een meisje hebben. Hij wordt depressief.
Op zijn achttiende gaat hij naar Lourdes. Daar ziet hij dat velen er nog veel slechter aan toe zijn dan hij, dat hij eigenlijk nog niet zo te klagen heeft. Lourdes haalt hem tijdelijk uit zijn depressie.
Daarna krijgt hij de kans om dagelijks via fysiotherapie aan zijn spieren te werken en dat helpt langzaam.
Hij schrijft een boek over zijn leven.

Christy heeft heel veel aan zijn moeder te danken, het is door haar aflatend vertrouwen in zijn kunnen, dat hij zo ver gekomen is. Door haar geduld en volharding. Ze had hem ook in een instelling kunnen dumpen, maar heeft het niet gedaan. Geweldige vrouw.
Ik heb dit boek in het Engels gelezen.