Ik heb het boek letterlijk in één dag uitgelezen, dus dat zegt volgens mij meer dan genoeg over de vlotheid van het boek. Het leest als een trein!
Hoewel UP het vervolg is op PAAZ, de debuutroman van Myrthe die verscheen in 2012, leest UP perfect als een stand-alone en ik kan het weten want ik las PAAZ nog niet (maar daar gaat heel snel verandering in komen).

UP vertelt het verhaal van Emma die totaal onverwacht opnieuw opgenomen wordt op de PAAZ en hoe ze, naast haar vorige diagnose “Asperger” ook de dikke pil “manisch depressief” te slikken krijgt.
Emma wordt ondergebracht op de “open” afdeling van de PAAZ, samen met nog een groepje andere patiënten. Emma’s “hersenspinnen” worden heel duidelijk weergegeven en je wordt als lezer meteen meegezogen in haar denkwijze en gevoelens. Je krijgt een zeer goed inzicht in het dagelijkse leven en de gedachten van iemand met Asperger en daar bovenop een bipolaire stoornis.
Voor mensen die niet weten hoe het is om te leven met een bipolaire stoornis, is dit boek uitermate geschikt om je als het ware uit te leggen wat het juist is en hoe de getroffen persoon en diens omgeving hiermee leeft. Op het eerste gezicht lijkt het alsof alles goed gaat met Emma want zo voelt ze zich ook, ze voelt zich zelfs geweldig, maar al snel leer je dat dat geweldige gevoel toch ook heel erg gevaarlijk kan zijn…
Verder leert Emma in dit boek ook praten. Niet alleen tegen haar psychiater, psycholoog en verplegers, maar ook tegen haar partner en haar familie. Communicatie is zo belangrijk maar vaak vergeet men dit.

Ik heb enorm genoten van dit boek en ik heb heel wat bijgeleerd, want zoals zoveel andere Belgen, had ik geen flauw idee hoe het leven van een psychiatrisch patiënt eruit ziet. Ik moet ook toegeven dat ik een heel ander beeld had van een psychiatrische afdeling in het ziekenhuis en mijn visie is een heel pak bijgeschaafd dankzij Myrthe.