Wanneer Stella een intakegesprek voert in haar praktijk als psychotherapeute met de jonge vrouw Isabelle, is ze er van overtuigd dat zij haar verdwenen dochter Alice is. Alice verdween op 1-jarige leeftijd uit haar kinderwagen vlakbij het water in een vakantiepark. Er werd aangenomen dat ze in het water is terechtgekomen en verdronken, haar lichaam werd nooit gevonden. In haar moederhart voelt Stella dat haar dochter nog leeft, maar niemand deelt deze mening. Zij en Daniel gaan uit elkaar en ze begint een nieuw leven met Henrik, waarmee ze ondertussen een tienerzoon heeft. Alice verdwijnt nooit uit haar gedachten. Ze ontwikkelt een ongezonde interesse voor Isabelle en probeert haar te overtuigen dat ze haar dochter is, maar niemand gelooft haar. Ze leed eerder al aan waanvoorstellingen, maar deze keer kan ze het niet loslaten. Ze is vastbesloten de waarheid te achterhalen, zelfs wanneer ze dreigementen begint te ontvangen.

Een prachtig gekozen cover weerspiegelt de eenzaamheid die Stella voelt na de verdwijning van haar dochtertje, een verlies dat ze al 21 jaar probeert te verwerken en maar niet kan loslaten.

Het verhaal wordt verteld vanuit drie verschillende perspectieven: Stella, Isabelle en diens moeder Kerstin. Door deze manier van schrijven krijg je als lezer een goed beeld van de gedachtegangen van de personages, dewelke sterk zijn neergezet. Zo heb je de radeloze Stella die naar antwoorden blijft zoeken, de overbeschermende Kerstin die haar volwassen dochter moeilijk kan vrijlaten, de verwarde Isabelle die na het overlijden van haar vader alleen achterblijft met haar gehate moeder,… hun karakter klopt met het verhaal dat werd neergezet.

Hoewel de verhaallijn en plot zeer voorspellend waren, bevatte het grotere plaatje toch nog enkele verrassingen. Het is jammer dat je als lezer niet op het verkeerde been wordt gezet. Van spanning valt er weinig te bespeuren. Om die reden valt dit boek beter te omschrijven als een psychologische roman in plaats van als een thriller. Het idee achter dit verhaal en de schrijfwijze zitten wel goed, Elisabeth Norebäck heeft een mooi debuut neergezet. Ik ben er van overtuigd dat wanneer ze wat aan het spanningsniveau en plottwist zou werken, ze tot één van de betere (thriller)schrijvers kan behoren.