De vijfde brief is een leuke feelgoodroman over vriendschap, geheimen en bijzondere levensgebeurtenissen. De schrijfstijl is toegankelijk, het leest lekker weg en de goede spanningsopbouw zorgt ervoor dat je het boek op een bepaald moment niet meer kunt wegleggen. Je wilt doorlezen, totdat je weet wie die vijfde brief heeft geschreven!

Het verhaal speelt zich af in drie tijdvakken: februari 1993 (middelbare school), juni 2016 (vriendinnenweekend) en juli 2016 (biecht). Om het overzichtelijk te houden hebben de hoofdstukken geen titels, maar beginnen ze met maand en jaartal waarin het hoofdstuk zich afspeelt.
Het begint met juli 2016, Joni gaat biechten in de kerk. Ze wil het verhaal zo volledig mogelijk vertellen en begint… Je wordt in het volgende hoofdstuk direct meegevoerd naar 1993, waar je een kijkje neemt in de middelbare schooltijd van Joni, Deb, Eden en Trina, een meidengroepje dat wel op een heel bijzondere manier is ontstaan: “Die ochtend, toen mevrouw Gamble had gewauweld over het feit dat vier meisjes in haar mentorgroep een achternaam hadden die met een C begon, en dat ze ook allemaal Schorpioen waren, wist Joni meteen dat dit haar kans was om nieuwe vrienden te maken.” Dat is voor Joni een reden om de andere meiden aan te spreken. Je voelt haar spanning, bang dat haar plan zal mislukken en je voelt haar opluchting als het is gelukt. Ze worden vier vriendinnen die alles met elkaar delen. Nu je weet hoe alles is begonnen, is het tijd voor het vriendinnenweekend en word je meegevoerd naar juni 2016. Stukje bij beetje kom je te weten wat er allemaal is gebeurd en waarover Joni wil biechten. Vanaf nu worden de hoofdstukken juni 2016 afgewisseld met juli 2016. Toen ik dit eenmaal door had, was dit makkelijk te volgen. De biechtstukjes zijn grappig door het commentaar dat de pastoor geeft, maar verder voegen ze vrij weinig toe aan het verhaal. Tussendoor heb ik ze soms zelfs aan storende, veel te lange onderbrekingen ervaren. Voor mij hadden ze niet per se gehoeven.

Maar wat gebeurt er dan in het verhaal? Wat gebeurt er in juni 2016? De vier vriendinnen zijn intussen in de dertig. Sommigen hebben een vriend, anderen al kinderen, en hun vriendschap is niet meer zo hecht als vroeger. Toch komen ze ieder jaar bij elkaar voor een vriendinnenweekend, zoals ook in deze junimaand. Er wordt veel gekletst en gefeest. Met en met leer je iedere dame en haar leven kennen. Je ziet bepaalde verhoudingen tussen de vier en de verschillende karakters. Maar vanaf het begin voel je ook weer een bepaalde spanning. Een spanning die vooral Joni uitdraagt, bang dat haar vriendinnengroep uit elkaar valt. Het weekendje vormt namelijk steeds meer een verplichting. Ze wil er dit weekend dan ook alles aan doen, zodat het weer helemaal goed komt tussen iedereen. Ze lijkt opeens een geniaal idee te hebben: iedereen schrijft een brief met een diep, onbekend geheim! Dit is een ideale manier om weer wat dichter bij elkaar te komen, of niet? Vier brieven worden anoniem geschreven, vier brieven om de beurt voorgelezen en vier geheimen gedeeld. Maar dan duikt er nog een vijfde brief op. Een brief die Joni per toeval ontdekt. Een brief waarin iemand vertelt hoe ze een van haar vriendinnen haat. Een brief die het einde kan betekenen voor hun vriendschap. Wie heeft deze brief geschreven? Wat gaat Joni ermee doen? Het vervolg is een opeenstapeling van gebeurtenissen.

In het begin is het even moeilijk te volgen welk leven bij welke persoon hoort, maar als je dat eenmaal door hebt én de brieven krijgt te lezen, dan lees je in een sneltreinvaart verder. Daarnaast wordt je vanaf het begin getriggerd om verder te lezen totdat je bij die vijfde brief komt. Tussendoor lees je namelijk flarden uit die beruchte brief, die je meer dan nieuwsgierig maken. Een boek dat ik zeker zou aanraden.

“Het was die uitstraling van je. Alsof je jezelf altijd beter vond dan de rest. Beter dan mij.”