Een onderhoudende essaybundel, waarin Zadie Smith schrijft over literatuur (o.a. George Eliot, Kafka, Nabokov, David Foster Wallace), film (mooie stukken over o.a. Greta Garbo en Katherine Hepburn en over films van o.a. Visconti en George Clooney), politiek (o.a. over de multiculturele achtergrond van Obama die in zijn speeches doorklinkt) en over haar eigen jeugd. Haar sterke punt is haar stijl: haar inzichten schrijft ze zo mooi op dat ze daardoor meteen overtuigen of op zijn minst intrigeren. Wat daarvan in de vertaling overblijft weet ik overigens niet, want ik heb het Engelstalige origineel gelezen. Een ander sterk punt vind ik haar enthousiasme en haar erg persoonlijke benadering: haar stukken zijn niet analytisch en afstandelijk, maar veeleer enthousiasmerend en toegankelijk, zonder overigens heel erg hoogdravend te worden.

Misschien is er ook een nadeel aan deze benadering: in m.n. de stukken over literatuur had ik eigenlijk wat meer diepgang verwacht, en om dat te bereiken had ze dan wat meer moeten analyseren en haar conclusies meer moeten onderbouwen. Maar ja, als ze dat gedaan had waren de stukken weer academisch en droog geworden en minder leesbaar. Ze is duidelijk goed op de hoogte van moderne literatuurtheoretici (Barthes, Derrida, Greenblatt) en van debatten over het postmodernisme, en die kennis gebruikt ze ook geregeld. Maar dat doet ze wel op een heel lichte manier: haar persoonlijke smaakoordeel wordt niet door abstracte theorie overwoekerd. Over auteurs en filmers die ik meende te kennen zei ze dingen die ik toch wel weer verfrissend vond, en over auteurs en filmers die ik helemaal niet ken of altijd heb gemeden zei ze dingen die me toch wel nieuwsgierig hebben gemaakt. En het prettige van haar benadering is dat ze niks kapotanalyseert: ze geeft je een indruk die smaakt naar meer, en daar laat ze het dan ook bij.

Wereldschokkend vernieuwend is deze essaybundel niet, maar onderhoudend en enthousiasmerend zeker wel. Dus ik heb mij met Zadie best goed vermaakt.