John Boyne brak wereldwijd door met zijn ‘De jongen in de gestreepte pyjama’ en ook zijn latere historische romans werden in meer dan 42 talen goed ontvangen. In zijn nieuwste roman ‘De grote stilte’ schrijft hij voor het eerst in vijftien jaar over zijn vaderland Ierland. Een moedig en confronterend verhaal dat de lezer met kippenvel achterlaat na het omslaan van de laatste bladzijde.

‘De grote stilte’ vertelt het levensverhaal van Odran Yates. In 1972 gaat hij naar het seminarie om opgeleid te worden tot priester. Veertig jaar later komen er in Ierland steeds meer onthullingen over kindermisbruik binnen de katholieke kerk naar buiten en Odrans vertrouwen in de Kerk staat onder grote druk. Helemaal wanneer blijkt dat Tom, een van zijn beste vrienden, terecht staat voor vreselijke wandaden.

Impliciete kracht
Boynes verhaal is zo krachtig omdat hij alle wandaden en verschrikkingen niet expliciet benoemd. Boyne kiest ervoor om van zijn verhaal geen spektakel te maken en dat siert de roman. De auteur laat een groot deel van de interpretatie aan de lezer over, waardoor het verhaal nog harder binnenkomt. De nadruk ligt op het vertrouwen dat Odran heeft in zijn roeping, zijn familie en vrienden en hoe hij ermee om gaat wanneer dat vertrouwen op de proef gesteld wordt. ‘Ik geloofde dat het priesterschap een nobele roeping was, een vak dat louter werd beoefend door fatsoenlijke mannen die goedheid en naastenliefde wilden verspreiden.’

Veroordeling
De auteur laat in zijn verhaal duidelijk twee kanten van het verhaal zien. Aan de ene kant zien we de pastoor die zijn positie heeft misbruikt en zich nooit heeft afgevraagd of dat kwaad kon. Terwijl zijn vriend aan de andere kant de naïviteit en onschuld zelve is maar zich toch gaat afvragen of hijzelf niet ook schuldig is. ‘Dingen die door de jaren heen waren gebeurd, dingen die ik had gezien en had genegeerd maar die me niet lekker zaten. Viel mij hierover iets te verwijten?’ De kracht en confrontatie met het verleden maken Boynes nieuwe roman een indrukwekkend en moedig verhaal.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]