De 17 jarige Franz had een goed leventje op het Oostenrijkse platteland. Zijn moeder werd financieel onderhouden door een rijk dorpsgenoot en hij hoefde dus geen zware klussen te doen en kwam zijn dagen luierend en denkend door. Wanneer de rijkaard om het leven komt, is Franz gedwongen om bij Otto Trsnyek, een ex-vriend van zijn moeder in diens goedlopende tabakszaak te gaan werken. Hier begint het eigenlijke verhaal want Franz leert in Wenen de liefde kennen en raakt bevriend met Sigmund Freud. Hij ondervindt aan den lijve het veranderend politiek klimaat en de gevolgen en hoe de mensen daar op reageren.

Dit is een boek dat op het eerste gezicht een luchtig geschreven, ietwat oppervlakkige ontwikkelingsroman lijkt maar Seethaler laat vooral zien hoe, na de annexatie, Wenen verandert. Post wordt opengemaakt en gecontroleerd, de kranten schrijven ineens allemaal hetzelfde, Joden worden lastig gevallen, mensen plegen zelfmoord omdat ze socialist of communist zijn, inwoners vragen zich af of de Joden en tegenstanders van de nazi’s terecht worden lastiggevallen en bestraft, zo geindoctrineerd zijn ze inmiddels, bij de tabakszaak waar Franz werkt wordt de etalageruit ingegooid en de deur ingetrapt omdat ze Joden bedienen, mensen die de ene dag nog smalend over de nazi’s praatten dragen ineens een hakenkruisspeldje of armband, op de hoeken van straten staan stillen en ga zo maar door. Franz stelt aan het eind van het boek een daad waarover half Wenen roddelt en die laat zien dat Franz in ieder geval een duidelijke keuze heeft gemaakt. Het open einde is goed gekozen.

Seethaler schrijft mooi en zijn beeldspraak werkt. Het is misschien net iets te luchtig en niet diepgravend genoeg. Toch is het een mooi boek geworden en zeker een aanrader.