Op de school van Robin Mortel is de directeur plots afwezig. Hij wordt vervangen door mevrouw Schoffels, een op het eerste zicht geweldig coole lerares die met een motor rijdt. Ze brengt haar zoon mee en hoewel het lijkt alsof Stijn vriendschap probeert te sluiten met Robin, is misschien toch niet alles wat het lijkt. Robin, die met zijn arm in een toiletpot vol chemicaliën terecht is gekomen, leidt een geheim leven als Superarm. Terwijl hij door het schoolleven probeert te spartelen, verdwijnen er steeds meer dieren in hun omgeving en zelfs in de dierentuin. Daar moet Superarm iets aan doen.
Superarm en de verdwenen dieren is het tweede deel over deze ongebruikelijke superheld, toch is het prima te lezen zonder dat de lezer (7+) weet wat er precies in het eerste deel is gebeurd. Hoe Robin aan zijn elastische arm komt wordt immers zijdelings even aangehaald en verder zijn er weinig linken met deel één. Auteurs Sam Nixon en Mark Rhodes hebben geen superorigineel verhaal geschreven en springen soms van de hak op de tak, maar ze hebben er wel originele elementen in gestopt. Zo is er bijvoorbeeld de aandacht voor Robins leven op school en een robotdroïde die door Simon, zijn beste vriend, werd gecreëerd. Dat zorgt ervoor dat het boek toch iets verfrissend heeft. De citaten uit het lokale nieuws aan het begin van het boek zijn bovendien leuk om te lezen.
Uiteraard is Robin een wat eigenzinnig jongetje. Hij is niet altijd even voorzichtig bij het gebruiken van zijn elastische arm en probeert de dingen eerst op zijn eigen manier. Robin heeft een slimme sidekick, Simon, en een geheime schuilplaats in de kelder van de school waar ze met medeweten van de conciërge gebruik van maken. Hij is een herkenbare superheld die ook met dagelijkse beslommeringen moet afrekenen.
De illustraties in het boek zijn van Aleksei Bitskoff. Ze zijn zelden paginagroot, maar vrolijken de bladzijden op gepaste wijze op door de humor te ondersteunen. Het zijn pentekeningen in zwart-wit. Ze zijn grappig en gedetailleerd. Het zijn kleine cartoons die de absurditeit van het verhaal uitvergroten. Bij de finale mag de Britse illustrator zich wel even helemaal uitleven in een grote tekening waarin Superarm het opneemt tegen de vijand en de stripverhaalachtige toevoegingen bij enkele hoofdstukken over het lot van hondje Rakker en de hamster zijn geweldig.
Het verhaal telt iets meer dan 140 bladzijden en leest erg prettig. Dat komt niet alleen door de manier waarop het wordt verteld. Nixon en Rhodes houden er een erg amusante vertelstem op na: recht voor de raap en zonder te veel franjes. Het heeft ook te maken met de bladspiegel. De tekst is groot genoeg gedrukt om gemakkelijk leesbaar te zijn en de regelafstand is vrij ruim. Hierdoor is het wat betreft opmaak goed afgestemd op beginnende lezers.
Superarm en de verdwenen dieren is een fijn boek voor lezers die absurde humor wel kunnen appreciëren en tegelijk graag een held zien waarmee ze zich kunnen identificeren. De taal is niet zo eenvoudig, maar de korte zinnen maken dit het verhaal behapbaar voor jonge lezers. Het is ontspannend geestig en ook al is er nog ruimte voor verbetering wat betreft het vernuft van de plot, het zal de doelgroep zeker aanspreken.