Na Did I mention I love you?, Did I mention I need you? en Did I mention I miss you? keert Estelle Maskame met Just don't mention it weer terug naar het begin van het verhaal, alleen nu vanuit Tylers perspectief verteld. Voor wie de DIMILY serie gemist heeft: dit boek is prima als losstaand verhaal te lezen.

De zeventienjarige Tyler heeft een dure auto, een mooie vriendin en staat bekend als de jongen die wel tegen een drankje kan. Hij is populair en gedraagt zich regelmatig als een lul, maar heeft dan ook een reputatie op te houden. In de zomer komt zijn stiefzus Eden bij hun in huis wonen en zij prikt door zijn façade heen. Tyler gaat hierdoor zelf ook steeds meer zijn vraagtekens zetten bij de rol die hij speelt.

Tyler is een tamelijk oppervlakkig personage en zijn verhaal zit vol met clichés over feestjes, drank, drugs, etcetera. Het sterke van dit verhaal zit dan ook duidelijk niet in deze verhaallijn, maar in dat de hoofdstukken die zich in het heden afspelen, afgewisseld worden door hoofdstukken die zich vijf jaar eerder afspeelden. In deze hoofdstukken leren we een Tyler kennen die juist heel braaf is en hard voor school gewerkt. Maar het is nooit genoeg voor zijn vader, die bovendien nogal losse handjes blijkt te hebben. Het wordt steeds duidelijker hoe Tyler de persoon geworden is die hij is.

Vooral de verhaallijn die in het verleden afspeelt maakt indruk en roept emoties op. Maar doordat het heden zo mooi illustreert wat de gevolgen van dat verleden zijn, krijgen die hoofdstukken ook meer waarde dan wanneer dit een los verhaal zou zijn. Tyler krijgt door de combinatie van heden en verleden meer diepgang en als lezer leef je hierdoor ook meer met hem mee, je gaat hem namelijk veel beter begrijpen.

Tyler laat ook een duidelijke ontwikkeling in het boek zien. Van jongetje dat hard zijn best doet naar tiener die zich overal tegenaf zet, tot hij gaat nadenken wat hij nu echt met zijn leven wil. Een mooi en serieus boek, waar toch ook ruimte is voor romantiek.