Een sardonische vertelling waarin de perfecte idylle van een kleinburgerlijke Vlaamse goegemeente wordt opengereten door gruwelijke familiegeheimen en olijke kwajongensstreken. Peter Theunynck schetst met de strakke pen van een poëet rake sfeerbeelden die het gezapige Vlaanderenland van de jaren vijftig tot leven roepen, maar waarin de dramatische verwikkelingen elkaar nochtans in een razendsnel tempo opvolgen. En toch voelt de roman -ondanks de geringe omvang ervan- nooit onaf of gehaast, omdat het leest als een smakelijk ironische pastiche vol met overbekende archetypes: de broedertwist tussen twee tienerjongens, de begeerlijke nicht die de mannenharten sneller doet kloppen, de kleine middenstander met zijn fietsenmakerij, de huisvrouw die continu bezig is met haar eigen sociale positie, etc. Beeldschoon beschreven met een flinke dot zwartkomische humor, met een onderhoudend narratief waarmee de lezer plezier krijgt in het nakende noodlot van deze ellendelingen. Als er al zoiets bestaat als 'Vlaamsheid in de literatuur', dan heeft Peter Theunynck er met deze trefzekere roman een heerlijk diabolische hommage aan gewijd