Een literair uitstapje van één van Nederlands meest eigenzinnige filmmakers. Het levert een prettige mix op van zijn typerende nuchtere humor met volslagen absurde elementen, waarbij het smachten van de ik-figuur op een zwoele en indringende wijze wordt beschreven. Het deed mij nog het meeste denken aan De Neus van Gogol, waarbij ook normaal lijkende situaties steeds vreemder worden, omdat de perceptie van het hoofdpersonage verandert door zijn psychische gesteldheid. Hier hebben we een ik-figuur die zich verliest in zijn eigen frustratie en zijn gevoelens van machteloosheid.Het had van mij nog iets subtieler gemogen, want nu worden de absurditeiten iets te absurd en de uiteindelijke ontsporing is erg radicaal. Toch blijf ik het jammer vinden dat van Warmerdam niet meer romans heeft geschreven, want dit debuut is een zeer afgerond en veelbelovend geheel dat maar aantoont dat hij ook zijn plaats had kunnen toe-eigenen in de literaire wereld. Gelukkig hebben we zijn films nog!