Afgelopen weekend heb ik het boek; Het Klaprozenjaar van Corina Bomann gelezen. De kaft van het boek beviel me erg en ook de samenvatting trok me aan. Met veel nieuwschierigheid begon ik met lezen. 

Dit boek gaat over Nicole, die zwanger is van haar eerste kindje. Nicole is 38 jaar oud en wilde altijd al graag een kind, helaas dacht haar partner daar anders over. 
Als Nicole te horen krijgt dat haar ongeboren baby niet gezond is, krijgt ze de schrik van haar leven. Nicole kent niemand met een hartafwijking en nu wordt haar verteld dat het waarschijnlijk een erfelijke aandoening is.  Gaat dit er voor zorgen dat haar kinderwens nooit uit zal komen? 
Nicole besluit naar haar moeder te gaan en haar t vragen naar haar vader, die dood is. Misschien was hij de drager van de ziekte. Nicole weet niets over haar vader en voor Marianne is het erg pijnlijk om over hem te praten.... 
Uit liefde voor Nicole trekt Marianne de beerput open, en samen beleven ze de verhalen uit het verleden opnieuw. 
Dit boek is een heerlijk boek om lekker op de bank te lezen. Zodra je naar het boek kijkt wordt je er al blij van. 
Soms vond ik het boek iets te langdradig, maar ondanks dat heb ik er ontzettend van genoten. Corina is goed in het beschrijven van gevoel en de omgeving. Dit zorgt ervoor dat je jezelf waant op de plaatsen die worden beschreven. 
Ik vond dit een mooi en verdrietig boek ik één. De schrijfster heeft mij zeker geroerd, ik heb dan ook een traantje moeten laten. 
Mocht er een volgend boek van Corina komen, dan ga ik het boek zeker lezen!