Ik vond The Fifth Season al mooi maar dit vervolg vind ik prachtig !

In het inleidende boek van deze trilogie raakte ik in de ban van de 3 personages, Damaya, Syenite en Essun en ik las gretig elk woord over de reis die zij in die fase van hun leven ondernamen. Ik vond het bewonderenswaardig hoe zij op zo’n gevaarlijke planeet in zulke wrede leefgemeenschappen wisten te overleven.

In The Obelisk Gate gaat het met name om Essun en haar dochter Nassan en alhoewel zij beiden in het begin van het verhaal wel op reis gaan, speelt het verhaal zich grotendeels af in de plaats waar zij uiteindelijk verblijven: Essun in de comm Castrima en Nassun in Found Moon. In dit vervolg wordt meer tijd besteed aan hun karakters en met name de ontwikkeling die zij doormaken, afzonderlijk van elkaar en ieder op hun eigen manier maar beide zeer interessant. Dit geeft het boek, voor mij althans, meer diepgang. Hun personages zijn niet eenduidig goed of kwaad, en hun beslissingen leiden meer dan eens bedoeld of onbedoeld tot de dood van anderen. Hun beslissingen zijn voor een buitenstaander misschien moeilijk te begrijpen maar omdat je hun ontwikkeling bijna stap voor stap meemaakt weet je waaróm Essun en Nassun handelen zoals zij doen en krijg je begrip voor hun handelwijze. Je realiseert daardoor juist meer dat mensen niet alleen reageren conform hun natuur maar dat hun handelen wordt beïnvloed, in sterke mate zelfs, door hun naaste omgeving, hun dierbaren, en de aard van de relatie die zij met hen hebben. Dat plaatst hun handelwijze wel in perspectief.

Bij Nassan leidt de gespannen relatie met haar moeder én haar vader tot een allesoverheersende loyaliteit aan Schaffa. De toen-guardian Schaffa die Schaffa niet meer is en wiens personage in dit boek bijzonder intrigerend is geworden. Ik kan niet wachten om in het volgende boek nog meer over hem te weten te komen.

Essun en Nassan zijn weliswaar de hoofdpersonages maar figuren zoals Alabaster, Tonkee, Lerna, zijn niet minder interessant terwijl Schaffa en Hoa ronduit boeiend genoemd mogen worden. Maar ook al zijn zij niét de hoofdpersonages, hun karakters zijn zo mooi uitgediept dat je met ieder van hen kunt meeleven; je voelt hun pijn en verdriet net zo goed.

Jemisin weet de lezer aan zich te binden door deze fascinerende personages tot leven te brengen, hun bijzondere onderlinge relaties en hun interactie in het grijze gebied van goed en kwaad. Op cruciale momenten worden nieuwe elementen aan het verhaal toegevoegd waardoor de spanning verder wordt opgebouwd. Want hoe verhouden de mensen, orogenen, stone-eaters en obelisken tot elkaar? Wat zijn de verschillen en, ook interessant: wat hebben zij gemeen? In hoeverre zijn hun doelen gelijk of tegengesteld? En hoe verhouden zij zich op hun beurt tot Father Earth? Jemisin legt wel uit hoe één en ander in elkaar zit maar niet alles, en soms met weinig woorden of impliciet, of soms zelf door suggestie alleen. Het maakt het verhaal alleen maar spannender en intrigerender. Het houdt je aan het boek gekluisterd. En aan de trilogie, want nu ik dit boek uitgelezen heb, wil ik natuurlijk ook het laatste boek van de trilogie zo snel mogelijk lezen !