In het valse seizoen leren we 3 musici kennen: Camiel, Pablo en Nadège. Door middel van een briefwisseling worden de karakters meer en meer uitgewerkt maar je krijgt het niet kado.
Muziek is de kapstok waaraan het verhaal is opgehangen. Basiskennis van klassieke muziek is niet echt voldoende wil je snappen wat de meerwaarde hiervan is.
De hoofdstukken die aangeduid worden als muzieksleutels zeggen iets over de karakters van de hoofdpersonen. Weijts gebruikt soms sublieme stijlzinnen zoals 'een teug verlossend daglicht' en de 'rolluiken kletteren de dag tevoorschijn'. Daarnaast is het taalgebruik ook soms grof, donker en plat. Het valse en echte in het boek wordt gaandeweg steeds meer een puzzel en wordt soms niet eens opgelost! In de nagemaakte Titanic waar de hoofdpersonages elkaar ontmoeten 'in de band' gaan de valse spelletjes gewoon door en ga je als lezer nadenken over het feit of iets wel echt moet zijn wil je ervan kunnen genieten. Het plot is ingewikkeld maar meesterlijk uitgewerkt: je kunt er alleen maar ook zeker samen op blijven kauwen en herkauwen.