Boek: Hallo baby!
Auteur: Carry Slee
Illustrator: Dagmar Stam

Een al wat ouder boekje van Carry Slee, de bekende jeugdboekenschrijfster. Het is verschenen in 1992 en in 1993 bekroond door de kinderjury.
En dit is terecht!
Het enige woord dat ik tegenkwam wat vast inmiddels onbekend is voor veel kinderen is : zeil. En….dat moeder de telefoon opneemt, klinkt kinderen van nu ook niet meer als waar in de oren. Deze ouders kunnen niet vertellen of het een broertje of zusje wordt. Zo snel gaan de ontwikkelingen in de technologie inmiddels. Het risico bestaat dat boeken al snel iets gedateerd overkomen.
Maar…dit is dan ook het enige wat ik op te merken heb op dit boekje.
Het verhaal gaat over de bekende tweeling van Carry Slee: Iris en Michiel. Zij zijn gewend veel samen te doen en tijdens het verhaal ontdekken ze dat mamma in verwachting is. Ze is moe en doet wat vreemd. De veranderde smaak van mamma wordt op leuke wijze beschreven.
De ouders van Iris en Michiel krijgen heel wat vragen te beantwoorden, maar doen dat op serieuze en humorvolle manier. Dat opa ook nog het éen en ander te vertellen heeft over hoe vroeger met baby’s werd omgegaan, vult het verhaal fijn aan.
Het ongeduld van de kinderen wordt goed neergezet, ook verwachting dat ze meteen met de baby kunnen spelen en hun teleurstelling als het nieuwtje er vanaf is en ze merken dat ook het broertje zijn aandacht nodig heeft.
Ze bedenken een sterk plan, dat de kleuterluisteraars zeker zal boeien.
Gelukkig zijn opa en oma de steunpilaar waar de tweeling, maar ook hun ouders, op terug kunnen vallen.
Het is een fijn voorleesboekje voor kinderen van 4 tot 7 jaar. Daarna kunnen ze het al zelf lezen. Hoewel dit boekje voorlezen door ouders of grootouders fijn blijft, omdat vragen meteen beantwoord kunnen worden.
Ik ga het boekje gebruiken voor een meisje van 12, die nog niet zo goed Nederlands kan lezen, maar wel binnenkort een broertje zal krijgen. Voor haar is het onderwerp op dit moment boeiend genoeg om zich op het lezen van dit boekje te storten.
Dus…weer goed gedaan Carry!
Tot slot een fors compliment voor de prachtige illustraties van Dagmar Stam. Zij voegen echt iets toe aan het verhaal. Het zijn fijne zwart-wit tekeningen, alsof ze met potlood in het boekje getekend zijn. Perfect passend bij de stijl van Carry, met de nodig humor. Een voorbeeld: de billen van pappa, die niet binnen het bed passen, als ze met z’n allen in het grote bed proberen te slapen.
Ook vind ik het altijd fijn als een illustrator met flinke letters op de cover vermeld wordt, dat zegt voor mij iets over de waarde die een uitgever en schrijver aan haar werk hechten.
Pioen mei 2019