Het verhaal begint met de vondst van een vrouw op het strand, ze is dood en het vreemde is dat er allerlei rekwisieten om haar heen liggen waar de dienstdoende rechercheur geen verklaring voor kan vinden. De gebeurtenis verdwijnt al snel uit de media omdat het 11 september 2001 is. “Het Lot had besloten de gebeurtenis( eigen woorden) te verhullen met de grootste terreurdaad ooit.

Dan gaat het verhaal verder in 1961 waar we terechtkomen in Kongslund; een kinderhuis waar afstandskinderen terechtkomen, waar adoptie-ouders voor gezocht worden. Het lijkt er op dat de vaders van de kinderen hoge posten bekleden en die niet bekend willen worden met een buiten echtelijk kind.

In 2008 krijgt het ministerie van Nationale Zaken een brief gestuurd via de stafchef: Orla Berntsen, een anonieme brief waarin een foto en babysokjes zitten. Dit is het begin van de onthulling van het Geheim van Kongslund. Vijf andere personen krijgen dezelfde brief en dat zijn de kinderen die in 1961 in de babykamer van het huis lagen. Heel langzaam wordt er duidelijk wat het geheim is.

Wat het geheim is, duurt 700 bladzijden, waarin het verhaal traag verteld wordt in hoofdstukken met de datum erboven zodat je ziet in welk dagen zich dit alles zich afspeelt. Er zijn verschillende verhaallijnen, waarin de hoofdpersonen sterk worden neergezet en aan het eind komt alles in een spannend en onverwacht plot tezamen. Hoewel als je denkt, dat je het weet komt er nog wat achteraan. En dan blijkt dat veel waar van ik dacht dat het werkelijkheid was, fantasie te zijn. Fantasie om de werkelijkheid te ontvluchten.

De schrijver laat het Lot een grote rol in het verhaal spelen:.....”het Lot moet in hemelse vreugde op de rand van het bed hebben gedanst, die ochtend.”..... Ik kan van die rol genieten omdat ik het humoristisch vind.

Ik ben eerder begonnen aan dit boek en heb het toen na ongeveer 100 bladzijden weggelegd maar het verhaal bleef me boeien en toen ik het weer in de bibliotheek zal liggen kon ik het niet weerstaan en dat is maar goed ook. Het is lang geleden dat ik zo'n mooi geschreven boek heb gelezen, het verhaal wordt vertelt met verwijzingen naar het verleden, met veel details en in heel mooie zinnen.

“Hij viel in slaap zoals kinderen dat doen, met de hemel in een perfecte boog boven zijn gezicht; het was alsof die op zijn oogbollen rustte en het vocht uit zijn binnenste liep langs zijn slapen en droogde net voor zijn haargrens op.”

Het is een dikke pil en je moet er de tijd voor nemen, er zijn veel personen en af en toe moet je terugkijken, de zinnen zijn soms ingewikkeld en mooi en ik vind het de moeite waard en heb er erg van genoten.