De roman 'Keizer' van Sarah Sluimer beschrijft Leo, een nationaal en internationaal bekend toneelregisseur. Hij heeft een verhouding met Bob, die een verzorgende rol op de achtergrond speelt. Hij ontmoet Victor Marbre, een Nederlandse beeldhouwer en schilder en een van de rijkste kunstenaars ter wereld. Victor beloofd Leo een appartement, indien hij het door zijn zoon Ros geschreven script opvoert.
Door het verhaal heen speelt de getroebleerde verhouding tussen Leo en zijn moeder. Op overtuigende wijze wordt vanuit de jeugd van Leo, wiens open fontanel door een metalen plaat wordt bedekt, het beeld neergezet van een man, die zich boven zijn publiek verheven voelt, maar daarnaast van zijn geliefde, zijn toneelspelers en zichzelf steeds meer vervreemd. Pas aan het eind van een voorstelling buigt hij zo diep voor zijn publiek, dat men zijn metalen plaat kan zien. Zeer fraai gevonden!
Curieus qua wending is het hoofstuk 21, waarin de teloorgang van de verhouding tussen Leo en Bob wordt weergegeven. Aan het begin van het hoofdstuk verklaart Bob vreselijk veel van Leo te houden, om aan het eind van het hoofdstuk toe te geven dat hij niet van Leo heeft gehouden. Curieus, maar desalniettemin aangrijpend.
Keizer is een typisch voorbeeld van een debuutroman van een talentvolle auteur, die echter nog op zoek is naar een definitieve stijl.
Van sommige zinnen blijft het doel en de betekenis onduidelijk. Zo las ik op pagina 37: Ze rook naar ochtendgeil. Wat bedoelt de auteur hiermee? Een vrouw die hormonen uitwasemt? Ik zou het in ieder geval wat minder ordinair omschrijven, zodat het wat beter in de stijl van het betreffende hoofdstuk past. .
Hoofdstuk vijf begint met een lawine van adjectieven, terwijl op pagina 146 in staccatostijl diverse uit slechts twee woorden bestaande zinnen de observaties van de hoofdpersoon worden weergegeven. In beide gevallen krijgt het verhaal er wel enorme vaart door.
Helaas wordt het verhaal ontsierd door enkele onwaarschijnlijkheden en slordigheden. Op pagina 92 leest de hoofdpersoon in twee dagen tijd zesenvijftig toneelstukken. In hoofdstuk 12 wordt beschreven hoe Leo Bob nog één keer genomen heeft, terwijl Bob sliep. Maar Bob had gedaan alsof hij niets merkte. Hij was dus wakker. Of werd hij gedurende deze activiteit wakker?
Maar waarom zou hij überhaupt doen alsof hij door bleef slapen? Het lijkt mij toch onvoorstelbaar dat je hierdoorheen zou kunnen slapen?
De beeldspraken mislukken hier en daar: Op pagina 102 voelde Leo verwrongen scheuten haat uit zijn halsslagader naar buiten pompen.
Even verderop in hoofdstuk 12 bezoekt Leo een restaurant, alwaar hij te maken krijgt met een restauranteigenaar, wiens snor van kleur blijkt te veranderen.

Ik heb deze roman met aandacht en plezier gelezen. Ondanks enkele fouten en onwaarschijnlijkheden beschouw ik 'Keizer' als een aanwinst voor de Nederlandse literatuur.