Hoofdpersoon is Rufina Flores die met de naam Beba door het leven gaat. Ze komt uit een straatarm gezien. Haar moeder stierf toen ze vier jaar was en haar vader liet haar in de steek. Aanvankelijk voedde haar oma haar op, maar later kwam ze in huis bij haar verschrikkelijke tante Porota. Met haar kon ze niet opschieten en daarom besloot ze op een dag om in de grote stad te gaan wonen. Ze huurt in pension La Estrella een kamer. Het is een pension, gerund door cheffin Zulema, waar alleen meisjes wonen, waaronder Teresa, Gabriela, Susana en later ook Patricia. Beba gaat aan het werk als danseres en kan moeilijk rondkomen. Het verhaal vertelt de belevenissen van Bebita en van een aantal meisjes die bij haar in het pension wonen.

De auteur schrijft aandoenlijk in een luchtige stijl. Ze geeft een helder inzicht in de tijdsgeest en de wijze waarop arme meisjes in de jaren twintig van de vorige eeuw in Buenos Aires aan de kost moesten komen. Er gebeurt genoeg, dus het verhaal blijft levendig.