De opbouwfase van dit boek duurt nogal lang. In eerste instantie is, mede door het grote aantal perspectieven, niet helemaal duidelijk waar het verhaal naartoe gaat. De relevantie van de verschillende verhaallijnen is niet helemaal duidelijk. Ook wordt in de eerste helft van het boek de focus steeds meer gelegd op het verhaal van Fajah Rizzo en dat was niet mijn favoriete hoofdpersoon.

Net op het moment dat ik me begon te ergeren aan het feit dat er steeds meer vragen zonder bijbehorend antwoord werden opgeroepen door het verhaal, begonnen de puzzelstukjes echter in elkaar te vallen. En de manier waarop vond ik heel intrigerend. Stukjes informatie waar ik het bestaan in eerste instantie nauwelijks van had opgemerkt, vormden op een gegeven moment opeens een ingenieuze plot waar ik erg enthousiast van werd.

Er is duidelijk ook veel research gedaan voor dit verhaal. De oorzaken van Love Addiction Disorder, het behandelplan in de kliniek waar een aantal van de hoofdpersonen verblijven en de werking van het medicijn Efter zijn erg geloofwaardig uitgewerkt.

Een leuk detail is het gebruik van onbekende futuristische apparatuur, bijvoorbeeld iets dat een SEOS heet, dat op een natuurlijke manier in het verhaal verweven wordt. Wat een SEOS en andere apparaten of social networks inhouden wordt niet expliciet uitgelegd, maar je gaat het uiteindelijk als lezer toch begrijpen.

Het einde van het verhaal geeft behoorlijk wat stof tot nadenken. Ik heb dan ook nog geruime tijd nagedacht over het verhaal toen ik het boek uit had. Het verhaal zindert daardoor echt na en blijft nog enige tijd door je hoofd spoken. Voor mij was dat een teken dat dit echt een goed verhaal is.