Ik moest even in het verhaal komen, maar toen ik eenmaal de smaak te pakken had, kon ik het boek nauwelijks wegleggen. Llobregat heeft een hele fijne manier van vertellen. Hij wisselt het vertelperspectief bijna elk hoofdstuk. Dit lijkt eerst vervelend omdat het verhaal van de hak op de tak springt, maar hoe verder je komt hoe beter het effect blijkt: je wilt blijven doorlezen, omdat je zo graag wilt weten hoe het verhaal verder gaat en hoe het met alle personages afloopt.

De hoofdpersonages worden allemaal erg goed uitgewerkt en hebben genoeg diepgang. Zelfs de bijfiguren krijgen karakteristieken mee waardoor je ze steeds weer herkent, ook al kun je de namen misschien niet even goed onthouden. Dat laatste had ik tenminste, want er komt bijvoorbeeld een Sánchez en een Sanchís in voor. De ene is een corrupte politieofficier, terwijl de andere de baas is van de plaatselijke krant. Dan is het fijn dat je de karakteristieken van de persoon wel hebt onthouden, zodat je in ieder geval weet met welk figuur je te maken hebt.

“Vivitur ingenio, caetera mortis erunt”
De geest leeft voort, al het andere is sterfelijk – Andreas Vesalius (1514 – 1564)

Dit motto is de rode draad door het verhaal. De thema’s sterfelijkheid, rouw, maar ook liefde en doorzettingsvermogen worden hier prachtig aan opgehangen. Dit verhaal heeft voor mij alle ingrediënten om de volledige 5 sterren te verdienen: humor, spanning, intrige, mysterie, tragedie. Het is zo goed uitgewerkt! Er zitten een paar zeer verrassende wendingen in het verhaal, die absoluut toegevoegde waarde hebben. Ik verklap ze hier uiteraard niet, maar raad jullie aan het boek te gaan lezen. Het geheim van Vesalius heeft mijn verwachtingen zelfs overtroffen.

De zoektocht naar het geheime manuscript van Vesalius en naar de moordenaar doet een beetje denken aan De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón. Dezelfde sfeer en dezelfde soort zoektocht. Maar toch op geheel eigen wijze weergegeven. Lezen dus!