Robert Welagen waagt zich aan het thrillergenre. Wat is daar nog aan toe te voegen, vraag je je af? Toch, is dit boek een verrijking. Inspecteur Mudde en brigadier Kramer hebben een bepaalde 'gewoonheid' die verfrissend is.

De commissaris heeft hem de laatste jaren meer dan eens gebrek aan ambitie verweten. Hij heeft iets in plaats van ambitie. Hij accepteert zijn incomplete leven. Het is goed zo. (P.82)

De interne dialogen van de ietwat knorrige Mudde verraden Welagen's filosofische stijl. In dit boek geeft hij ook een kijkje in de wereld van de Nederlandse schrijvers en ik vermoed dat dit ook een autobiografische signatuur heeft.

De schrijver Jacob van Herwijnen is dood gevonden in de Amstel. Uitgerekend nadat hij zojuist de Sebriko literatuurprijs gewonnen heeft. Al snel blijkt het moord te zijn. Wie is de dader? Een van de jaloerse schrijvers die niet de prijs heeft gewonnen of zijn ex-vrouw? Mudde sjokt langzaam maar zeker door het onderzoek heen en komt uiteindelijk iets op het spoor dat al enkele decennia verborgen is gebleven.

Op zich heeft het allemaal niet zo veel om het lijf. Maar, Welagen weet kleine gebeurtenissen toch fris op te schrijven met altijd een bepaalde melancholie, die ook in zijn andere boeken terugkomt. Verrassend, dat de relatief jonge schrijver met deze diepte en rijpheid schrijven kan. Voor Nederlandse maatstaven een prima thriller met literaire allure.