Het Bernini mysterie kon me in het begin niet helemaal boeien zonder dat daar eigenlijk aanleiding toe was. Ik vond het boek niet saai maar ik voelde ook niet de behoefte om het achter elkaar door te lezen.... tot het punt waarop Robert Langdon en Vittoria Vetra naar Rome vertrokken.

Vanaf het moment dat zij in Rome aankwamen heeft het boek mij niet meer losgelaten. De manier waarop Dan Brown je fictie laat geloven is waanzinnig. Ik heb mezelf tussendoor afgevraagd of sommige dingen wel of niet echt gebeurd zijn.

Verder vroeg ik me steeds af of het Robert Langdon als een ware actie-held zou lukken om op zijn minst één van de kardinalen te redden en de materie zou vinden.

Soms was het boek een beetje voorspelbaar (hoe toevallig dat er net een nieuwe paus gekozen moest worden) en onwerkelijk (van een lap stof een parachute maken, maar natuurlijk) maar het feit dat ik me daar niet eens aan gestoord heb geeft al aan dat het boek mij woord voor woord in de ban heeft gehouden.

De da Vinci code krijgt alle eer (het is ook een heel goed boek), maar het Bernini mysterie is naar mijn mening minstens even goed. Het boek is in één woord geweldig