Livia krijgt een telefoontje uit Madrid dat haar doodgewaande tante Pilar in het ziekenhuis ligt. Na achttien jaar gaat Livia terug naar Spanje. Ze gaat naar het huis van haar jeugd. Daar komt ze steeds meer te weten over haar verleden. Ik mocht dit proef lezen, maar ik schrijf uiteraard eerlijk wat ik ervan vond. Ik vind de cover heel goed bij het verhaal passen, want ze balanceert echt boven de afgrond door haar verleden. Ik moest wel even in het verhaal komen, maar daarna liep het als een trein. Het voelde alsof ik erbij was. Ik had gewoon ook emoties tijdens het lezen. Vooral van boosheid en medelijden. Echt goed geschreven. Je leeft echt mee met Livia. Toen ik het uit had wilde ik eigenlijk nog verder lezen. Ik wil nog graag weten hoe het verder gaat met Livia! Dit boek is echt een aanrader!