Hoewel ik dit boek nooit zou oppakken als ik het ergens tegen kwam, besloot ik me toch om me in te schrijven voor de Hebban Leesclub met dit boek. De trigger was de vreemde combinatie tussen de flaptekst en de titel, want wat zou de auteur bedoelen met 'leeuwen wekken'? De titel werd met niet veel duidelijker gedurende het verhaal en ook de flaptekst voorspelde niet wat er zou volgen.

'Leeuwen wekken' gaat over Etan Green, een neurochirurg die absoluut niet tevreden is met hoe het leven hem behandeld heeft. Na een conflict over steekpenningen met zijn manager wordt Etan verbannen naar het Soraka-ziekenhuis in de Negev-woestijn. Op een avond maakt hij een nogal woest ritje met zijn jeep, waarbij hij de maan bewonderd boven de woestijn. Die maan haalt zijn aandacht weg van de weg, waardoor hij een man aanrijdt. Etan besluit de man te laten liggen. Hij wil zijn leven niet verder in de waagschaal zetten en besluit voor de 'veilige' weg te kiezen.

Die weg bleek toch niet zo veilig, want de volgende dag staat de vrouw van de man aan zijn deur. Zij heeft de aanrijding gezien en met die wetenschap chanteert ze hem om illegale vluchtelingen te helpen. Al heeft ze wel nogal een voorkeur voor wie geholpen mag worden en wie niet.

Zijn nieuwe opdracht neemt Etan volledig in beslag. Zo erg dat zijn vrouw Liat argwaan begint te krijgen en ook op zijn werk zorgt het voor de nodige spanningen. Dat Liat intussen een onderzoek voert naar de dode man die in de woestijn werd gevonden, maakt het voor Etan natuurlijk allemaal niet makkelijker.

Met haar roman zet Ayelet Gundar-Goshen voor mij de wereld van goed en kwaad op zijn kop. Moraliteit is een belangrijk thema in haar boek, maar ze slaagt erin om je te laten stilstaan bij hoe wij naar goed en kwaad kijken. De beweegredenen van Etan en Sirqit zijn zo goed uitgeschreven dat je je volledig in hen kan inleven, maar ook kan begrijpen waarom ze handelen zoals ze handelen. Daarnaast is Leeuwen wekken ook een maatschappij kritische roman over hoe mensen met vluchtelingen omgaan, met hun medemensen en hoe een vrouw haar rol opneemt binnen haar gezin.

Met haar specifieke schrijfstijl wist de schrijfster mij ook te boeien. Haar zinnen zijn op een typische manier geschreven, ze maakt prachtige vergelijkingen. Soms slaagt ze er zelfs in om je met een vreemd gevoel in de maag achter te laten, want wat is er nu werkelijk gebeurd? De waarheid ligt soms in het midden, maar wordt niet altijd benoemd.

Leeuwen wekken is voor mij een literaire roman met een sterk staaltje taal en voldoende spanning om je hangende te houden. Bij het dichtslaan van dit boek was ik toch even stil. Ayelet is erin geslaagd om me vast te houden, zelfs toen het boek al uit was.