De achterflap van ‘Toen ik eindelijk durfde’ sprak me heel erg aan, maar ik vond het uiteindelijk behoorlijk misleidend. Het boek is eigenlijk een bundel van columns, waarmee Chantal haar verhaal vertelt.

De columns zijn niet chronologisch geplaatst, de verhalen in de columns gaan in ieder geval niet chronologisch over het leven van Chantal. De columns voelen allemaal een beetje afstandelijk, omdat het columns zijn. Ik had verwacht dat het meer een inspirerende autobiografie zou zijn, maar ik miste de gevoelens van Chantal. Het voelt af en toe net alsof Chantal je op de meest positieve manier vertelt over de moeilijkste beslissingen, zoals het opzeggen van haar baan, het beëindigen van haar huwelijk en het opnieuw beginnen van haar leven. Dat zijn allemaal geen keuzes die in een dag besloten worden, maar zo voelde het wel. Het voelde soms een beetje gemaakt, terwijl ik eigenlijk inspiratie had verwacht. Ik had gehoopt dat ik aan het einde van het boek geinspireerd zou zijn om mijn eigen leven om te gooien, maar dat was helaas niet zo.

Doordat het columns zijn leest het boek zeker makkelijk weg en ondanks dat het me niet altijd raakte, waren er wel een paar momenten die ik mooi vond. Chantal Straver is moedig om te kiezen voor een gelukkig leven en voor zichzelf en dat kan ik alleen maar aanmoedigen.

Chantal Straver heeft in ‘Toen ik eindelijk durfde’ haar columns in een boek uitgegeven, waardoor het soms wat afstandelijk kan aanvoelen. Het boek leest makkelijk weg en je leest over de keuzes die Chantal heeft gemaakt om haar eigen leven te leiden en dat is bewonderenswaardig.