De verwachting die gewekt wordt met de omschrijving van Vox ligt zeer hoog. Een dystopishe thriller welke vergeleken wordt met werken als the Handmaids tale geeft toch wel een verwachting van hoge kwaliteit. Helaas voldoet dit boek hier niet aan.
Het boek begint goed. Dalcher sleurt je een wereld in, niet ver in de toekomst, waarbij de macht in handen ligt van een christelijke beweging welke terug wil naar de 'oorsprong'. De man die gemaakt is om het gezin te leiden, het geld binnen te brengen. En de vrouw die bedoeld is om kinderen groot te brengen en het huishouden te doen. Hierbij is het volgens deze 'Pure movement" niet nodig om veel woorden vuil te maken. Hierom krijgen alle vrouwen een armband om welke de woorden die zij spreken telt. Bij meer dan 100 woorden per dag ontvangt de vrouw een schok. Deze band wordt echter niet alleen bij volwassen vrouwen omgedaan, maar ook bij jonge meisjes.
We volgen het verhaal van Jean, een vrouw die in opstand wil komen tegen deze onderdrukking en die de mogelijkheid krijgt vanwege haar kennis in neuro science.
Tot hier verloopt het verhaal goed. Het grijpt je en je wil meer weten over deze wereld en de mensen erin. Waarom dit zomaar goedgekeurd wordt, waarom niemand iets doet. Maar dat verhaal komt er niet.
In plaats daarvan volgt iets wat lijkt op een mislukte bouquet reeks boek met een vleugje thriller en actie toegevoegd wat werkelijk totaal verkeerd uitpakt.
Het is zonde, aangezien Dalcher met dit onderwerp absoluut een goudmijn in handen heeft. Helaas heeft ze de mijn verlaten voordat het goud gevonden is.