De steenrijke Elizabeth Caspersen vindt een akelig filmpje op een dvd in de kluis van haar zojuist overleden vader. Op het filmpje is een in doodsangst verkerende jonge man te zien. Het is donker, maar hij is goed te zien door de op hem gerichte schijnwerper. Mannen zingen op de achtergrond:

...
You got blood on yo' face
You big disgrace
Wavin' your banner all over the place

'We will we will rock you'
'We will we will rock you'
...

Opeens vliegt er een zak door de lucht die door de man wordt opgevangen. Hij opent de zak en haalt er iets uit dat onzichtbaar blijft op de film, omdat de man inmiddels met zijn rug naar de camera staat. Wat het ook is, de man drukt het tegen zijn borst en strompelt weg het donker in. Het gezang stopt, er knalt een geweer, de man is verdwenen. De camera zoekt, vindt een afgrond en vervolgens de man, liggend op een smalle steenrichel onderaan de rotswand. Dood.

Elizabeth Caspersen schakelt Michael Sander in om te achterhalen wie er in het filmpje te zien zijn en wat er precies gebeurd is. Zij vermoedt dat haar vader een van de mannen in het filmpje is, en misschien wel degene die geschoten heeft. Als dat zo is, wil ze de nabestaanden van de dode man helpen en tot het uiterste gaan om het verlies te compenseren.

Op hetzelfde moment wordt Lene Jensen, inspecteur van de rijkspolitie, van haar uitje teruggeroepen om de dood van de oorlogsveteraan Kim Andersen te onderzoeken. Andersen is die morgen door zijn vrouw gevonden, hangend aan een boom met geboeide handen. Zelfmoord lijkt vanwege die handboeien uitgesloten. Met frisse tegenzin begint Lene aan het onderzoek, maar eenmaal op het spoor gezet zijn er zoveel losse eindjes en raadsels rondom de dood van Kim Andersen en - na later blijkt - een aantal andere leden van de eenheid waarmee hij in Afghanistan heeft gediend, dat ze zich uitgedaagd voelt om te achterhalen wat er aan de hand is.

Al vrij snel kruist de jacht van Michael de speurtocht van Lene, maar dat gebeurt net op het moment dat Lene op niet mis te verstane wijze uitgelegd krijgt dat haar bemoeienissen niet op prijs worden gesteld. Toch laat zij zich er uiteindelijk niet van weerhouden om samen met Michael in het hoge, kille noorden van Noorwegen de confrontatie op te zoeken en aan te gaan met de moordende jagers.

Steffen Jacobsen bewijst met Trofee dat het niet nodig is om een verhaal vol te stoppen met hijgerige cliffhangers om spannend te zijn én te blijven. Het verhaal wordt gedragen door Michael en Lene, de twee stoere, sympathieke maar heel verschillende hoofdpersonen, die een enkele keer een tikkeltje al te naïef en al te slordig zijn. Door dat laatste komen ze - ondanks al hun ervaring - een aantal keren in voorkombaar lijkende levensgevaarlijke situaties terecht, waaruit ze maar ternauwernood levend weten te ontsnappen.
Nauurlijk heeft Jacobsen ervoor gezorgd dat er aan het eind sprake is van die verwachte, onverwachte twist, maar gelukkig is het eind van de jacht op de jagers desondanks geloofwaardig én passend. Trofee is al met al een prima, zeer eigentijdse thriller van weer zo'n goed-schrijvende Scandinavische misdaadauteur.