Het boek is verdeeld in drie tijdlijnen zoals “toen”, “nu” en “later” en wordt afwisselend verteld door de hoofdpersonen Adele en Louise.
Ik heb erg lang over dit boek gedaan en ik kan niet precies de vinger er op leggen wat precies de oorzaak was.
Aan de ene kant boeide mij het verhaal, maar aan de andere kant vond ik het wel erg langdradig. Ik heb zelfs nog overwogen om het aan de kant te leggen.
Maar door even door te bijten zat ik lekker in het verhaal en de personages waren boeiend genoeg om door te lezen.
Je leert ze pas echt goed kennen aan het einde van het verhaal. Het vreemde einde oftewel het onrealistische einde was voor mij een afknapper.
Zo ongeloofwaardig heb ik nog nooit een verhaal gelezen. Wat dat betreft zou het boek voor mij niet meer dan 2* waard zijn, maar dat ik toch nog plezierige leesuurtjes heb gehad, geef ik “Wat jij niet ziet” een magere 3*
•