3,5 sterren voor deze SF-roman van Nederlandse bodem. En een behoorlijk goede. Hoewel het type verhaal (mogelijke sabotage in de ruimte) niet zo heel origineel is (ik heb iets vergelijkbaars geschreven: 'Neptunus'), geeft deze roman er een eigen draai aan. Ik vond het mysterie spannend, en de filosofische laag met discussies over onder andere religie, de rol van leven in het universum, en de menselijke natuur vond ik boeiend. Voor zover ik het kan beoordelen zit het bovendien wetenschappelijk gezien goed in elkaar (hoewel het wat onwaarschijnlijk is dat zoveel geologisch interessante fenomenen zich zo dicht bij het Marskamp zouden bevinden: geisers, glazen bolletjes, grotten ...). Van de effecten van geringe zwaartekracht tot die van lage luchtdruk (hier geen stormen die een basis wegblazen zoals in The Martian) tot vluchtschema's: hier schrijft iemand met veel kennis van zaken. Het nadeel hiervan is dat heel wat dialogen zogenoemde 'info-dumps' zijn, waarin mensen zaken uitleggen aan anderen die er al van op de hoogte zijn, voor het nut van de lezer. Ik vond de informatie boeiend, maar het kan mensen ook uit het verhaal houden. Verder snapte ik waarom er voor zoveel wisselende perspectieven is gekozen, maar de verschillende vertellers hadden niet elk een eigen stijl - ze praatten zelfs overwegend op dezelfde manier, of ze nu man of vrouw waren, Rus of Amerikaan. Dat had denk ik ook wat anders gekund. Met de schrijfstijl zelf is niks mis (hoewel misschien wat zakelijk), maar wat afwisseling tussen de verschillende karakters, om ze van elkaar te onderscheiden, had dit verhaal in mijn optiek naar een hoger niveau getild. Toch juich ik elke nieuwe Nederlandse SF-roman toe. We beschouwen onszelf als kennismaatschappij, maar toch is SF een ondergeschoven kindje, terwijl juist dit genre onze horizonten verbreedt en ons doet nadenken over consequenties van inzichten en ontdekkingen. Roodvonk is boeiend en maakt me nieuwsgierig naar verder werk van de auteur. (