De heden-Elin
Sociotherapeut Elin gaat werken in een tbs-kliniek (interessante locatie voor een thriller!), omdat ze vermoedt dat haar echte vader een tbs'er is. Haar moeder wil niet vertellen wie hij is en 'dwingt' Elin daarmee zelf uit te zoeken hoe het met haar afkomst zit. De wijze waarop Elin met haar cliënten omgaat roept de nodige vraagtekens op.

De iets-eerder-in-de-tijd-Elin
Elin breekt met haar vriend. Ook wil ze haar moeder niet meer zien. Ze heeft er genoeg van dat ze haar hele leven voorgelogen is, zoals gebleken is uit een opmerking van een tante. Elins moeder houdt de kaken op elkaar, wil haar niet steunen in haar drang erachter te komen wie haar vader is.

De kind-Elin
Bezoekjes aan tante Will, strenge papa, kille moeder.

Het heden-verhaal is het interessantst, maar zou geen bestaansrecht hebben zonder het verleden van Elin. De vele tijdsprongen belemmeren de opbouw van een 'band' met Elin. Het is niet eenvoudig drie levensfasen van één persoon tegelijkertijd te beschrijven, dat realiseer ik me. Alhoewel het keurig ineengevlochten is door de auteur, leest het niet prettig.
De naïviteit die Elin bij vlagen aan de dag legt, haar twijfelachtige competenties als therapeut, haar bevlogenheid om haar vader te vinden, haar hartstochtelijke verboden relatie en wat zich verder nog voordoet, kan ik niet goed met elkaar rijmen. Misschien is het te veel voor één personage.
De ontknoping is verrassend! Het slot van het boek - na weer een sprong in de tijd - is goed, maar licht onbevredigend.

'Later als ik dood ben' is origineel van opzet en bevat passages die erin hakken, maar scoort tevens hoog in onwaarschijnlijkheid. Ilse Ruijters kan schrijven, dat staat vast. Dat het niet helemaal 'mijn ding' is, staat ook vast. 'De onderkant van de sneeuw', Ruijters eerste boek, ga ik ook lezen, want zij heeft wél mijn nieuwsgierigheid gewekt.

[spanning 2, plot 4, schrijfstijl 3, leesplezier 3, originaliteit 4, psychologie 3]