Op Wereldprematuurdag kwam dit boek ‘blauw gras ‘uit. Een dagboekroman over de heftige periode na de geboorte van haar dochter Lotus.

Lotus wordt geboren na 25 weken zwangerschap. Een piepklein meisje van 700 gram. De artsen geven het meisje weinig kans om te overleven en als ze het al zou redden zou de prognose over haar gezondheid slecht zijn. Vanaf de eerste dag van de geboorte zal ze als haar moeder bij haar kind blijven. De vader blijft thuis om voor de andere kinderen te zorgen en houdt de boel daar draaiende. De lezer krijgt een openhartig, emotioneel en zeer persoonlijk verhaal te lezen waarin je meeleeft met Lotus en haar familie.

In korte hoofdstukken met duidelijke titel en daaronder de datum, leeftijd van Lotus, gewicht en voedingsvoorschrift , lees je de ontwikkeling van het kleine meisje en waar de moeder tegen aan loopt in het ziekenhuis. Een wereld apart.

Over een heel klein meisje met enorme vechtlust die de medici doet verbazen. Een vechtlust waar de moeder ook veel hoop en kracht uit kan halen.

Medische termen vliegen om je oren maar worden meteen duidelijk en eenvoudig uitgelegd zodat je als leek ook meteen weet waar het over gaat.

Ik kan mij voorstellen dat Elly Godijn zelf zo een boek als dit heeft gemist. Sowieso is het altijd fijn om te weten dat je niet alleen staat in je strijd maar ook is het fijn als je meer kan lezen over een situatie als deze. Verder is het ook mooi hoe ze verwoord dat er ook momenten zijn dat het zo belangrijk is om ook even jezelf te zijn en die schaarse momentjes te pakken. Dat je dat juist heel hard nodig hebt.

Een zeer toegankelijk en mooi verhaal wat het verdient om gelezen te worden. Een verhaal over onvoorwaardelijke liefde en hoop.