Uitgeverij Scriptum
****

Met nietsdoen bedoelt psycholoog Jeffrey Wijnberg natuurlijk niet luieren of klaplopen en ook niet dat we problemen zomaar op hun beloop moeten laten. Neen, Wijnbergs uitgangspunt is dat we meer vertrouwen moeten hebben in de helende kracht van het leven zelf.

Jeffrey Wijnberg stelt dat we met zijn allen een oplossingsmanie hebben en onderweg het vertrouwen zijn kwijtgespeeld dat problemen vaak zichzelf oplossen door gewoon het leven te leven. Elk probleem, groot of klein, moet worden aangepakt, vinden we. En wel meteen. Uiteraard, een lekkende kraan die je op de zenuwen werkt, herstel je best zo vlug mogelijk en een gewonde bij een verkeersongeval dien je eerste hulp toe. Maar niet àlle problemen moeten (meteen) opgelost worden, vindt Wijnberg.
Dikwijls is het gewoon een kwestie van geduld: wanneer je de neiging om troubleshooter te spelen achterwege kunt laten (wanneer je genoeg “provocatieve meegaandheid” aan de dag legt) lost iemand anders het probleem heus wel in jouw plaats op. De auteur is er heilig van overtuigd dat we afstand moeten doen van ons ego en veel meer moeten meegaan in wat anderen wensen. Dat maakt alleszins dat veel problemen zich al niet stellen. Daarbij moeten we leren belangstelling te tonen, geen verzet te bieden, kritiek gewillig te aanvaarden, de ander een luisterend oor te bieden, te laten voorgaan, een podium te geven en te laten schitteren, … Verbazingwekkend wat je zo -door nietsdoen- allemaal voor elkaar krijgt.
Om dit te kunnen, moet je wel de kunst van het loslaten beheersen: de controle op de werkelijkheid laten varen en de realiteit aanvaarden zoals ze zich aandient: het is wat het is!

Toegegeven, ik ga wat kort door de bocht bij de weergave van Wijnbergs betoog en zo lijkt het wel alsof je ei zo na een ambitie- en willoze marjonet zonder persoonlijkheid moet zijn om de kunst van het nietsdoen in de praktijk te brengen. Het tegendeel is echter waar: provocatieve meegaandheid, geduld oefenen, toelaten, zelfacceptatie, vertrouwen (geven), onthechting, rust, sturend luisteren en aanvaarding van de werkelijkheid zoals die zich aandient, vereisen net een heel sterke persoonlijkheid die zichzelf weet te overstijgen door in de schaduw te gaan staan. Wie daarin slaagt, begrijpt volgens de auteur de kunst van het nietsdoen (het ware loslaten) en ervaart een innerlijke rust. Een waardevol werk.