In deze fraaie korte roman beschrijft de romanschrijver het leven van zijn leeftijdsgenoot en vriend Arnold Zipper, maar misschien nog meer die van Arnolds vader, ‘de oude Zipper’.
De beschrijving is grofweg in te delen in een periode voor en een periode na de Eerste Wereldoorlog. De oorlog zelf wordt in een kort hoofdstuk afgedaan. Daarmee gaat het boek dus ook niet over de oorlog, maar vooral over de verloren generatie die deze heeft voortgebracht. Een generatie die, zich haast schuldig voelend, leeft in de schaduw van de generatie voor zich, met name in die van hun vaders. Roth beschrijft een teleurstellend bestaan, waarin ambitie verloren is gegaan en waar de jongere generatie gebukt gaat onder verwachtingen van hun ouders en mede daardoor geen geluk ervaren.

In het laatste hoofdstuk schrijft de romanschrijver uit het verhaal een brief aan Arnold waarin hij schrijft dat “Wij ons nooit verstaanbaar maken, mijn beste Arnold, zoals je vader dat nog kon”, ondertekend door: Joseph Roth. Daarmee plaatst Roth zich direct naast Arnold Zipper als deel van deze verloren generatie, teruggekeerd uit de oorlog, die geen goede plek in de maatschappij heeft weten te veroveren en teleurgesteld door het leven gaat.

Ondanks dit onderwerp is het boek geschreven in mooi proza en wordt het boek nooit zwaar. Integendeel: de stijl is redelijk licht en licht melancholisch. Het taalgebruik is soms prachtig, met bijna poëtische zinsneden. Een paar voorbeelden: “… op haar kin verscheen dan een fractie van een seconde een klein kuiltje - nee, geen kuiltje meer! - een herinnering aan een kuiltje”, en: “Als hij zich al gedwongen zag uit de dwaze gelijkmoedigheid te vluchten in een hartstocht, dan zocht hij de allergerieflijkste: de hartstocht waarin iemand al thuis is”.

Joseph Roth is een virtuoos schrijver, die ook met dit boek een periode van overgang en vergankelijkheid raak weet te beschrijven.