Na het lezen van Kraaienvoer is inderdaad bij mij ook de verslaving ontstaan om meer Preston & Child boeken te lezen. Na De verloren stad en IJsgrens, verwachtte ik toch zeker weer dezelfde spanning bij Hellevuur. Ik vond het verhaal soms een beetje onsamenhangend en over sommige onderwerpen ietwat te doordraverig, zoals het microgolvenapparaat van graaf 'Fosco'. Zo ook de brieven van het aristocratische genootschap en de occulte hobby van die familie. Al met al, is het natuurlijk een knap stukje fictie, maar dit boek heeft iets minder indruk gemaakt als de voorgangers.