Eén van de meest bijzondere, controversiële en explosieve debuten van 2017.

Zeg nu zelf, klinkt veelbelovend niet?

De opbouw van het verhaal verliep wat traag al stoorde me dat niet, tenslotte moet je met een aantal personages kennis maken en heb je wat achtergrondinformatie nodig om je een beeld te kunnen vormen van Annie/Milly’s verleden. Het hele verhaal wordt overigens vanuit het perspectief van Annie/Milly vertelt. Fragmentarisch en met korte en vaak scherpe zinnen weet de auteur je met nagenoeg elk woord te raken – weinig gedetailleerd, veel blijft immers onuitgesproken toch is het net die eenvoud die tot nadenken stemt en een beeld oproept van een traumatische jeugdervaring die je geen enkel kind toewenst. De inkijk op wat er zich in haar hoofd afspeelt is beslist uniek te noemen. Maar die inkijk verraadt ook het manipulatieve karakter dat eigen aan haar is. Vaak denkt ze immers het ene maar doet ze iets compleet anders. En je ziet haar als het ware doorheen het verhaal evolueren van iemand die aanvankelijk het goede lijkt te willen te doen naar iemand die alleen goed doet wanneer het in haar eigen kraam past. Of dit door haar trauma komt? Ik heb daar mijn vragen bij. Zeker als je weet dat van alle zwaar getraumatiseerde kinderen er uiteindelijk maar 10% ook later bij hun eigen kinderen in de fout gaan.

De auteur Ali Land werkte voorheen zelf in de gezondheidszorg en koos met dit boek dan ook voor een onderwerp dat nauw aansloot bij haar eigen ervaring en kennis. Nu is het maar de vraag of het ook echt nodig is om nagenoeg al de personages die aan bod komen moet neerzetten als mensen met een hoek af.

Om te beginnen heb je natuurlijk de seriemoordenares zelf en haar dochter Annie/Milly. Mike, de psychiater die Annie/Milly moet voorbereiden op de confrontatie met haar moeder in de rechtbank heeft zijn zaakjes thuis niet echt op een rijtje. En toch neemt hij Annie/Milly op als pleegkind in zijn gezin… Mag dat eigenlijk wel? Ik heb daar serieuze twijfels over temeer omdat Saskia, de vrouw van Mike met psychische problemen kampte. Psychische problemen die ontstaan zijn in de periode van een ongewenste zwangerschap gevolgd door een postnatale depressie – al wordt dat laatste nergens expliciet vermeld maar wel tussen de lijnen door gesuggereerd. Tussen haar en hun dochter Phoebe is er van een veilig gehechte moeder-kind binding dan ook geen sprake waardoor Phoebe, in volle puberteit, zich steeds meer als een high school bitch profileert. Ze ziet Annie/Milly dan ook vooral als een indringster en pest haar waar ze maar kan, waarbij je uit het oog dreigt te verliezen dat ze zich eigenlijk afgewezen voelt door haar beide ouders. Morgan, een vriendin van Annie/Milly komt uit een een-ouder gezin waarvan de moeder vaak uithuizig is om te gaan werken. De oom die bijspringt mishandelt en misbruikt Morgan. En dan heb je nog de moeder van het laatste slachtoffertje die mishandeld werd door haar man. Wat maakte dat ze haar zoontje onder de hoede van de seriemoordenares achterliet opdat hij zou kunnen geadopteerd worden en een nieuw leven beginnen in een ander land. Iets waar ik, opnieuw, zware twijfels over heb. Kan je zomaar je kind bij iemand achterlaten ter adoptie? Voor zover ik weet gaan daar officiële instanties over en dienen zowel de moeder als de vader papieren te tekenen waarbij ze afstand doen van hun kind. En dan nog wordt er eerst door de instanties nagegaan, zeker voor een kind van die leeftijd of het niet bij naaste familie terecht kan.
Voor wie van psychologische thrillers houdt zou ik zeggen laat je door mij niet tegenhouden en doe maar, de meesten gaan het zich niet beklagen. Ik deed dat na de eerste lezing ook niet, integendeel. Het is door mee te doen met de leesclub en in de diepte te lezen dat er bij mij vragen rezen. Vragen die ervoor zorgden dat er van de oorspronkelijke vier sterren die ik wou geven er maar drie meer overbleven.