Ik lees ontzettend graag verhalen die zich afspelen in de ruimte, van The Martian en The Long Way to a Small Angry Planet tot Illuminae en de Imperial Radch trilogie. Ook films die zich afspelen in ons oneindige melkwegstelsel zijn bij mij favoriet en dat ik droom om ooit zelfs eens naar de ruimte te reizen is absoluut geen geheim. Hoog tijd dus om me eens in het leven van astronaut Scott Kelly te verdiepen met zijn biografie Een jaar in de ruimte. Een leven lang astronaut.
Een jaar in de ruimte. gaat over het leven van NASA-astronaut Scott Kelly. Voor wetenschappelijk onderzoek bracht hij één jaar van zijn leven onafgebroken door aan boord van het International Space Station (ISS). Vanaf het moment dat hij op aarde vertrekt krijgt hij enorme uitdagingen voor zijn kiezen: het gemis van zijn dochters en zijn geliefde, de risico's van een catastrofale fout, samenwerken in een kleine ruimte, ingewikkelde wetenschappelijke proeven, de verwoestende effecten op zijn lichaam en de altijd aanwezige angst dat er iets gebeurt met zijn familie op aarde en dat hij er niet bij kan zijn.
Scott Kelly wilde niet van kinds af aan astronaut worden. Hij ging ondanks de soms problematische relatie met zijn ouders onbezonnen door het leven, was altijd op zoek naar avontuur en werkte lange tijd als vrijwillige ambulancebroeder. Tijdens zijn eerste jaar aan de universiteit, wat allesbehalve vlekkeloos verliep, ziet hij het boek The Right Stuff van Tom Wolfe in de boekhandel liggen, een boek over testvliegers, straaljagerpiloten en astronauten. Dankzij dit boek tekent zich er een levensdoel af.
Een jaar in de ruimte is een persoonlijk verslag van het jaar dat Scott Kelly in de ruimte doorbracht, alsook een verhaal over zijn leven. Afwisselend vertelt hij over zijn jaar in de ruimte en de weg om zijn droom astronaut te worden te verwezenlijken. Het is een heel persoonlijk verhaal dat je tegelijkertijd een realistisch beeld geeft van het leven aan boord van het ISS.
Een jaar in de ruimte is een vlot geschreven verhaal en voelt nergens aan als een stoffige biografie. Zeker in het begin had ik vaak het gevoel een spannend fictieboek te lezen en moest ik mezelf er iedere keer aan herinneren dat dit alles gewoon echt gebeurd is. Het risico dat astronauten ieder moment van hun leven nemen is inzichtelijker dan ooit. Eén misstap kan catastrofale gevolgen hebben. Bovendien is ruimtereizen ook allesbehalve goed voor je: je maakt verhoogde kans op kanker, je botten worden minder sterk, je ogen kunnen achteruit gaan, ...
Gelukkig is Scott Kelly zeer positief ingesteld en focust hij weinig op het gevaar of de offers die hij moet brengen. Veel meer toont hij de schoonheid van onze planeet, de vriendschappen die er ontstaan aan boord van het ISS en het belang van het wetenschappelijke werk dat aan boord van dit ruimtestation gedaan wordt.  Heel leuk is bovendien dat er foto's in het boek zitten, zo krijg je toch net iets beter een beeld van al die technische zaken die omschreven worden en zie je heel wat jaloersmakende plaatjes van de aarde gezien vanuit de ruimte.
Toch is Een leven in de ruimte absoluut geen mooi-weer-show. Scott Kelly gaat met de billen bloot en vertelt zijn levensverhaal in alle eerlijkheid. Zo getuigd hij over zijn alcoholistische vader, zijn mislukte huwelijk en de moeilijke relatie met zijn dochter Samantha nadat hij scheidde.
Leuk zijn bovendien de vele verwijzingen naar boeken en films over de ruimte, zoals Interstellar en Gravity. Heel grappig is ook dat iemand op Twitter aan Scott Kelly laat weten dat hij bepaald geen Mark Watney (hoofdpersonage uit The Martian) is wanneer zijn botanische experiment met zinnia's maar niet van de bodem komt. Dat is zijn eer te na: Scott Kelly neemt het heft in eigen hand en uiteindelijk lukt het hem de bloemen te laten bloeien. Een duidelijkere karakterschets ga je niet vinden in het boek.
Ondanks het feit dat Een jaar in de ruimte pijnlijk duidelijk maakt dat mijn droom om naar de ruimte te reizen waarschijnlijk altijd slechts een droom zal blijven, heb ik ontzettend van dit boek genoten. Het verhaal las vlot en door de afwisseling tussen het jaar in de ruimte en de weg naar het astronautenbestaan raakte ik nergens verveeld. Enerzijds krijg je ontzettend veel informatie, maar anderzijds blijft het verhaal heel menselijk. Scott Kelly komt over als een zeer authentiek personage. Je leeft met hem mee en krijgt bewondering voor zijn vasthoudendheid. Een uniek kijkje aan boord van het ISS.