Henning Mankell is een begenadigd auteur. Zijn uitstekende detective-serie over Inspecteur Kürt Wallander is natuurlijk bij vele mensen bekend, maar de beste man heeft nog meer troeven achter de hand. Diepte bijvoorbeeld, een oorlogsroman die toch niet helemaal zo genoemd kan worden.

Het verhaal speelt zich uiteraard af in Zweden, ditmaal bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Terwijl de conflicten in heel Europa escaleren, vechten de Russische en Duitse marine in de Oostzee een bittere strijd uit. De Zweedse overheid op haar beurt is in ongewisse of het land haar politieke neutraliteit kan behouden. Voor de bescherming van haar eigen vloot, en bij uitbreiding de hele bevolking, krijgt de marine de opdracht om nieuwe vaarroutes te zoeken langs de Zweedse kust. Degene die belast is met deze opdracht is Lars Tobiasson-Svartman, een kapitein met een passie voor dieptemetingen en een smetteloos curriculum.
De lezer leert Tobiasson-Svartman kennen als een punctuele militair, de gereserveerdheid zelve, die behagen schept door z'n passie als een levenseigenschap te gebruiken. In haast alles is hij bezig met afstanden, zelfs in de relatie met zijn vrouw beschouwt hij dit als een deugd.

Wanneer hij bij het uitvoeren van zijn expeditie bij toeval op het kleine rotseiland Halsskär de jonge weduwe Sara Fredrika ontmoet, zet dit zijn wereld op z'n kop. Voor het eerst leert hij dat er ook zoiets bestaat als nabijheid en genegenheid; en de wil om lief te hebben. Het hoeft geen betoog dat dit haaks staat op Lars Tobiasson-Svartman's levensvisie. Hij beseft niet dat deze innerlijke tweestrijd de grootste veldslag is die hij zal meemaken, met de meest desastreuze gevolgen. Langzaam maar zeker raakt hij verzeild in een spiraal van leugens en intriges, en is het verbazingwekkend om vast te stellen hoe laag een mens kan vallen.

Wie denkt een paar uur weg te kruipen in een boek dat in de lijn ligt van de Wallander-boeken, zal bij Diepte van een kale reis thuiskomen. Ondanks het feit dat dit boek in de vertrouwde Mankell-stijl geschreven is (sober taalgebruik, goed opgebouwde plot en dito personages), is dit boek toch anders. De zwarte humor die soms om de hoek komt piepen bij 's mans andere romans is hier ver te zoeken. Alles is zoals de fantastisch beschreven landschappen in het boek: ijzig, kil, duister, deprimerend. Met bij wijlen erg filosofische bewoordingen legt Mankell het allerdiepste van de menselijke ziel bloot.
Toch is het niet mijn bedoeling om negatief te klinken over deze roman: het is een boek dat beklijft, en het bevestigd zonder twijfel hetgene waar ik mijn post mee begon: Henning Mankell is een groot schrijver.