"Leve mijn vijanden! Zij kunnen me tenminste niet verraden."

De veertienjarige Ana Bootsma draagt een groot verlies met zich mee. Daniël, haar broertje werd twee jaar geleden op beestachtige wijze vermoord door een medescholier. Sindsdien staat haar hele leven in teken van Daniël.

"Niet nu, Daniël. Volgende keer. Daniël, ik moet mijn huiswerk afmaken."

Voor het overlijden van Daniël was schrijven haar lust en haar leven. Nu schrijft ze alleen nog maar in haar eentje op haar kamer, waar niemand het ziet. Wanneer ze een advertentie in de krant ziet voor de Imagine!-wedstrijd, slaan bij haar de twijfels toe. De schrijvers in spe moeten een uniek autobiografisch verhaal schrijven met als titel De dag dat alles anders werd.

"Er is zoveel veranderd na de dood van Daniël. Soms is het net alsof ik niet alleen mijn broertje ben kwijtgeraakt, maar ook mijn ouders."

"Ik krijg al jaren geen aandacht meer…"

Kan ze wel mee doen? Mag ze haar gedachten wel wereldkundig maken? Het voelt aan als verraad. Rakelt ze daarmee niet teveel ellende op? De moord op haar broertje heeft maandenlang het nieuws gedomineerd. Haar ouders vermijden ieder gesprek over hun zoon. Het gaat net thuis weer een beetje beter.

"Kies ook eens voor jezelf! Laat je leven niet sturen door de schaduw van Daniël."

Ana loopt op haar tenen en houdt voortdurend rekening met haar moeder, ze gaat gebukt onder grote schuldgevoelens, het wordt tijd dat ze eens aan zichzelf gaan denken, het leven gaat immers verder. Ze krijgt de wedstrijd niet meer uit haar hoofd en haar leerkracht, René van Meren, met wie ze een speciale band heeft overtuigd haar om mee te doen, ze maakt een goede kans om te winnen volgens hem.

"Wil je spelen, Ana?"

Ana stort zich volledig op de wedstrijd en komt steeds verder en verder. Dan gebeuren er nare dingen en komt Ana voor een moeilijke keuze te staan, stoppen of doorgaan?

De waargebeurde Facebookmoord, welke in januari 2012 plaatsvond, inspireerde Natasza Tardio voor haar boek.

Onzichtbaar heeft een mooie cover met een jongen en een meisje erop afgebeeld en heeft mooie kleuren. De titel past goed bij het verhaal en de omschrijving maakte mij benieuwd naar het boek.
Onzichtbaar bestaat uit 17 hoofdstukken, hoofdzakelijk geschreven vanuit hoofdpersonage Ana, afgewisseld met stukjes vanuit de dader, daar eindigen de meeste hoofdstukken mee, deze delen zijn geschreven in een ander lettertype. En start gelijk met een heftig pakkende proloog.

Natasza Tardio heeft een heerlijke kenmerkende vlotte moderne schrijfstijl met de benodigde humor. Onzichtbaar leest net als Moordvrienden weer als een trein, ik had het dan ook razend snel uit, een middagje en ik sloeg de laatste bladzijde alweer om.

De karakters zijn goed uitgewerkt en zijn herkenbaar. Tardio heeft het puber en tienergedrag goed beschreven, je ziet het zo voor je, het is net echt. De gevoelens en emoties van Ana en de andere personages komen goed over, de onderlinge wrijving, haat, jaloezie, de wraakgevoelens en daarbij behorende angst. Ook het verdriet en de schuldgevoelens van Ana wat zij heeft over gehouden aan het grote verlies dat ze met zich meedraagt en de eenzaamheid die zij ervaart doordat ze aan haar lot wordt overgelaten.
Ik vind het leuk dat er karakters uit Moordvrienden terug komen in Onzichtbaar.
De verhaallijn van Onzichtbaar is goed uitgewerkt, de spanning wordt goed opgebouwd. Gaandeweg het verhaal verdenk je iedereen. En eindigt met een spannende epiloog.
Het is bizar dat zoiets onbenulligs uit kan lopen in zoiets groots en heftigs met zulke verregaande gevolgen voor iedereen.

Grappig detail: Natasza verwerkt de namen van haar proeflezers in haar boeken. Zo kwamen er in Onzichtbaar voor mij bekende namen voor.

Tardio werkt op dit moment aan haar volgende boek, waar ik met smart naar uitkijk.

Onzichtbaar, wederom een heerlijke jeugdthriller die leest als een trein, jaloezie, haat en wraak met verregaande gevolgen, aanrader!