(Recensie komt oorspronkelijk hiervandaan:https://nlboekenrecensies.wordpress.com/zie-me-hoor-me-martine-glaser/ )

Zie me, hoor me – Martine Glaser

Aan het rustige leven van de zeventienjarige Audrey komt abrupt een einde. Is ze schizofreen aan het worden? Komen trauma's van vroeger opeens terug als visioenen en nachtmerries? Of is er iets heel anders aan de hand? Eén ding staat vast: haar vriendje mag er niets van weten, want voor hem moet ze perfect zijn. Haar vader stuurt haar eerst naar een psycholoog en wil haar daarna laten opnemen in een psychiatrische kliniek, haar erg gelovige stiefmoeder ziet meer heil in exorcisme. Audrey vlucht naar haar grootouders in Spaans Baskenland. Stap voor stap ontdekt ze dat haar visioenen flarden zijn uit het leven van Maite, een meisje dat lang geleden in handen viel van de Spaanse inquisitie. Hoe dichter Audrey bij de plek komt waar die geschiedenis zich afspeelde, hoe meer ze de controle over haar eigen leven verliest.



Audrey is een tiener zoals er velen zijn. Ze heeft een goed leven, een vrijwel perfect vriendje, waar zij ook perfect voor moet zijn. De nachtmerries die ze opeens krijgt verstoren haar perfecte leven. Ze zijn levensecht die nachtmerries, Audrey ziet zichzelf als de hoofdpersoon van de nachtmerries, maar dan is ze niet meer Audrey, de tiener van de eenentwintigste eeuw, maar Maite, een meisje die in Spanje woont, in een wereld die lang geleden de tegenwoordige tijd was.

Audrey besluit om toch maar een psycholoog te bezoeken, in de hoop dat ze met hem kan praten over haar nachtmerries zodat ze stoppen, dan kan ze weer verder met haar eigen “perfecte” leven.

Echter worden de nachtmerries alsmaar erger en levensechter. Maite blijkt in gevaar te verkeren, en er is niks wat Audrey kan doen. Een vriendin van de psycholoog van Audrey hypnotiseert haar, in de hoop op antwoorden te stuiten. Als Audrey onder trans is, is ze alleen maar Maite, nergens is meer iets van Audrey te herkennen.

In dit boek heb ik me toch een aantal keren geërgerd aan het gedrag wat Audrey vertoonde, het was vrij verwend, verveeld en soms nogal bitchy en bot. Ik kan zelf persoonlijk slecht tegen dit soort personen, dus het was wel even slikken dat de hoofdpersoon van het boek zich ook zo gedroeg.

Het boek is wel weer wat anders qua verhaal, er is sprake van een soort dubbele persoonlijkheid, maar het leven van Maite speelt zich af in het verleden.

Wat wel weer jammer was, was dat na het hoogtepunt van het boek, het vrij abrupt eindigde, dat was wel een soort klap die je kreeg. Op het punt waarvan ik dacht, dat er meer kwam, was het boek opeens voorbij.

Ik vond het een leuk boek, ik denk niet dat ik het nog een keer wil lezen, maar verder was het wel leuk om te lezen. De verhaallijn was wel origineel, ik kwam nou niet echt dingen tegen die ik een keer in een ander boek gelezen had.

Ik geef dit boek 3/5 sterren.