niet verloochenen!”

Mijn leeservaring:

Via uitgeverij Ellessy kreeg ik het boek van Tamara Haagmans toegestuurd “Sprong in het diepe”. Mooie cover met prachtige kleuren en de Eiffeltoren op de achtergrond gaven mij al een heel romantisch gevoel. Een jong stel op de voorgrond in het zwart. Ik had de achterflap niet gelezen en wist dus niet waar het over ging, maar aan de cover te zien over een stelletje dat in Parijs is. Ik was dan ook verbaasd dat de reis naar Cochem ging in Duitsland en de hoofdpersonage Tessa alleen was. Gelukkig was de eenzaamheid gauw over, toen badmeester Thomas op haar pad kwam en ze uiteindelijk toch ook in Parijs beland. Maar dat ze met Thomas om blijft gaan is me een raadsel, ik had hem allang weg gestuurd De aardige Thomas laat ook een andere kant van zichzelf zien. Hij is vergroeid met zijn telefoon en als Tessa denkt dat hij iets voor haar voelt en ze avances maakt, is hij ineens een koele kikker en is de aardige Thomas ver te zoeken.

Hij klopt het zand met een bruuske beweging van zijn knieën en veegt zijn handen schoon aan zijn zwembroek als hij wegloopt. Hij lijkt alweer boos. Dat is wel een rare eigenschap. Hij kan boos worden om de raarste dingen, maar het is ook weer voorbij voor je met je ogen kunt knipperen.

Nou moet ik bekennen dat ik tijdens het lezen de personage Tessa voor me zag en wel als de schrijfster zelf. Tamara ken ik van facebook en heb haar nog nooit in het echt ontmoet, maar de verhalen en foto’s van haar op facebook, ja dan ben je gewoon de Tessa uit het verhaal voor mij Tamara.

Het verhaal leest lekker vlot weg, waar zeker de ya onder ons van kunnen genieten. De schrijfstijl is goed maar wel wat eenvoudig, toch zullen ook volwassen hiervan kunnen genieten, vooral door de hilarische en beeldende gebeurtenissen in het verhaal. Je ziet het voor je en vooral de wat onhandige Tessa sluit je in je hart.

Ik wil een foto. Eentje die ik mijn moeder kan sturen om te zien hoe geweldig het hier is, en die ik meteen naar Thomas kan sturen omdat hij om een foto vroeg. Maar hoe ik ook naar links, en even later naar rechts draai, het lukt me niet om én mijn hoofd, én de Eiffeltoren met een stukje Parijs op de foto te krijgen.

De plot was wel heel anders dan ik had verwacht en ik leefde zeker mee met dit laatste, emotionele gedeelte. Tamara blijf ik volgen op facebook, maar zeer zeker ook als auteur. Ik ben dan ook heel benieuwd naar haar boek “Ctrl Alt Delete”, want daar hoor ik super goede verhalen over. Deze komt op mijn lijstje erbij in ieder geval.

Lieve leesgroet Caroline