Een liefdesverhaal, zo een die te mooi lijkt om waar te zijn. Callum en Lillah, bijna veertigers treffen elkaar op een veerboot in Sydney en de chemie is er overduidelijk. Ook bij de tweede ontmoeting is het duidelijk. Deze mensen zijn voor elkaar gemaakt. Maar waarom is Lilah zo voorzichtig, waarom houdt ze Callum aan het lijntje terwijl haar ideeën over de toekomst zo duidelijk zijn.
Het is een boek over ware liefde, maar in geleende tijd.

Kelly Rimmer weet twee mensen neer te zetten die echt zijn. De wijze waarop ze met elkaar om gaan, maar vooral de wijze waarop ze met elkaar praten is zo realistisch, dat je vergeet dat je een boek leest. Het is meer alsof je samen met deze mensen in een film zit.
Hartverscheurend is het dan ook als de reden voor Lilah’s gedrag bekend wordt. Je leeft mee met Callum, en ook met Lilah, die door middel van haar dagboek de losse eindjes van het verhaal invult.

De wijze waarop het verhaal zich opbouwt is sterk, tissues zijn absoluut noodzakelijk en de afronding in de epiloog laat de veerkracht de mens zien.

De subtitel Het liefdesverhaal dat niemand onberoerd laat, kan alleen maar worden beaamd. Een verhaal met klasse, vol liefde en zeer indrukwekkend.