Ivo en Mirjam vormen een prachtig paar. Ivo komt als zelfstandig makelaar aan de kost, Mirjam werft advertenties voor bladen. Ze wonen in een mooi huis, hebben leuke vrienden, pikken regelmatig een leuk reisje mee. Om hun exclusieve manier van leven te bekostigen, klust Ivo bij voor Karel Huttinga. Deze man zit ook in de vastgoedsector. Wat hij doet is niet altijd even koosjer, maar het verdient goed. Meer moet dat niet zijn.

Het leven van Ivo en Mirjam verandert door twee ingrijpende gebeurtenissen. De rijke vader van Mirjam krijgt een beroerte en Ivo maakt een inschattingsfout waardoor Huttinga een kapitaal verliest. Natuurlijk wil die laatste dat recupereren, en geld moet je halen waar het is. Hopelijk legt Mirjams vader snel het loodje en hopelijk wil Mirjam dan een deel van de erfenis gebruiken om Huttinga af te kopen. Als dat niet zo zou zijn, dan zal ze een beetje gedwongen moeten worden. Daar heeft Huttinga zijn methodes voor, Ivo kan op beide oortjes slapen. Natuurlijk loopt het allemaal anders dan voorzien en verschuift de focus van bedriegen naar bedrogen worden. Het gaat al snel niet meer om geld, maar om levens.

Appel vertelt in Los geld een spannend verhaal met snelle wendingen. Hij gebruikt actuele feiten en creëert er grappige doorkijkjes naar de maatschappij mee. Zo is er de literair agent die bij Mirjam, in haar functie als advertentiewerver, een drietal vrouwelijke thrillerschrijfster komt voorstellen. Met hun gestifte lippen en diepe decolletés zijn ze klaar om een groot lezerspubliek te veroveren. Wat de literair agent nog mist is een flashy, trendy benaming voor de dames. Een duidelijke knipoog naar de Writers on Heels. Dergelijke knipoogjes verbergt Appel her en der in het verhaal en ze lokken vaak een, soms wrange, glimlach uit.

Een wrange glimlach overvalt je ook na het lezen van de laatste pagina’s. Het einde is dermate dramatisch dat je je nog een hele tijd afvraagt welke gevoelens dit bij de overblijvende personages moet teweeg brengen. Als dat geen voer voor een vervolg is!