De setting van dit boek, door de mailtjes van Iemand-Niemand, deed me een beetje denken aan die van ‘Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld‘. Dat komt natuurlijk door die anonieme mails die Jessie krijgt. Het verhaal en de manier waarop het geschreven is, deed me dan weer denken aan de boeken over Georgia Nicholson, waar ik een grote fan van ben. Redenen genoeg dus om veel van dit boek te gaan houden. En dat doe ik dan ook.

‘Vertel me drie dingen’ is leuk, lief, heftig en herkenbaar. Ondanks dat ik geen young adult ben, vind ik het nog steeds wel leuk om deze boeken te lezen, omdat ik veel van mezelf erin herken. Soms vallen ze tegen (dan zijn ze iets te young en te weinig adult), maar dit boek viel totaal niet tegen.

Ik kon ‘Vertel me drie dingen’ niet neerleggen, ik heb af en toe hardop gelachen en aan het eind zat ik toch echt met tranen in mijn ogen en maakte mijn hart een sprongetje van blijdschap. Er blijkt maar weer dat je mensen zeker niet op hun eerste indruk moet beoordelen, dat er altijd wel een klein zonnestraaltje aan de donkere hemel zit en dat het allemaal wel goed komt. En vooral dat praten over dingen helpt.

De schrijfstijl van Julie Buxbaum is meer adult dan young, ‘Vertel me drie dingen’ is een boek over opgroeien, je eigen zelf vinden maar vooral over liefde, niet alleen tussen twee geliefdes, maar ook tussen kinderen en ouders. Wat een prachtboek.

‘Vertel me drie dingen’ is meer adult dan young, ontroerd, maar is op momenten ook herkenbaar. Het gaat over opgroeien, relaties tussen ouder en kind en jezelf vinden. Echt een prachtboek.