Dit was voor mij de eerste kennismaking met Thomas Ross. Als Vlaming was ik minder bekend met de actuele figuren die hij knap mixt in een verhaal vol fictie en faction. Het verhaal start met de dood van een eenzame oud-jazz zangeres wat op zich niets speciaals is. In onze individualistische maatschappij kan je lang dood liggen voordat men je zoekt maar hier is niets wat het lijkt. Wanneer de zoon op de proppen komt en er ineens gewelddadige afrekeningen gebeuren,gaat de bal aan het rollen. In het verleden was deze blijkbaar samen met anderen pedofilie-slachtoffer.
Stilaan blijkt dat deze pedofiliezaken het motief zijn voor de moorden.
Onmiddellijk is ook duidelijk dat allerlei " hooggplaatste" personen de daders uit het verleden zijn. Meer nog ...zij houden elkaar de hand boven het hoofd en hebben schuilnamen als de Zonnekoning en Halewijk..In de Pinocchioclub kwamen deze lui aan hun perverse belevenissen. Blijkbaar was er niet alleen sprake van pedofilie maar ook moord en het uit de weg ruimen van getuigen heeft dit heerschap op zijn geweten.
Uiteindelijk volgt er een gewelddadige confrontatie tussen de daders en een aantal slachtoffers en zo lost de zaak zichzelf op..Het recht in eigen handen nemen,ruimt de daders dus uit de weg maar vraag is of het gewone recht hier een oplossing had kunnen zijn? Hoe onderneem je iets wanneer alles in de doofpot gaat en je niets mag onderzoeken?Fictie of faction dat mag je als lezer zelf beslissen maar Ross geeft een aantal rake bedenkingen mee in dit boek verpakt als verhaal...