Rodaan Al Galidi weet aardig de taal en de belevingswereld van een imaginaire autist te gebruiken voor een ontroerend verhaal over eenzaamheid en het smachten naar liefde en genegenheid (zelfs wanneer de hoofdpersonages in kwestie gevoelens van elkaar niet altijd kunnen begrijpen). Wat tegenstaat is dat er een erg stereotiep beeld van autisme wordt geschetst: het hoofdpersonage is een communicatief gemankeerde, knuffelbare knutselgek. Dat soort hardnekkige stereotypen, clichés en vooroordelen doen weinig recht aan hoe deze stoornis zich bij elk uniek individu op geheel eigen wijze openbaart. Autisme is voor hedendaagse schrijvers een vat vol poëtische mogelijkheden, maar van gepubliceerde schrijvers als Rodaan Al Galidi mag toch verwacht worden dat zij voorbij voorspelbare aannames in hun onderwerp duiken.