Jacob voelt zich een buitenstaander, een buitenbeentje als conciërge in het klooster. Hij is dan ook blij verrast met de aandacht die hij plotseling krijgt van de nieuwe gast, Henry Loman. De twee mannen voeren diepgaande discussies en gesprekken over het geloof en de bijbelverhalen, maar ook over het leven zelf.

Hier wordt Jacob uit zijn comfort zone gehaald, zo anders staat Henry in het leven dan hij het in het klooster meemaakt, wat voor hem toch vertrouwd is.

De voorzichtige toespelingen van Loman, zijn steeds meer aanwezig. Eerst in hypothetische vorm, over dingen die mensen zouden kunnen doen, en later als misdaden, die hij, Loman, zou kunnen plegen. Langzaamaan veranderen de hypothesen in dingen die hij daadwerkelijk gedaan heeft. De weerstand van Jacob is voelbaar, maar dubbel, omdat hij zich niet van Henry kan afkeren en er geen oordeel over wil hebben.

Jacob is blij met een onverwachte vriend. Tegelijkertijd voelt hij ook boosheid tegen deze man die zo anders in het leven staat, andere waarden heeft, waarin Jacob zich niet kan vinden. Maar tegenover de andere broeders blijft hij het toch steeds voor hem opnemen.

Als het misgaat, wordt duidelijk hoe Jacob faalt en tegelijkertijd bedrogen wordt. Wat dat met hem doet beschrijft Gerritsen heel fijnzinnig en raak.