“Het schot voelt als een klap. Als de klap van een hamer. De klap van een hamer boven in mijn borst.” De eerste zin verklapt meteen dat er heftige dingen staan te gebeuren, maar wat precies blijft een raadsel tot op het einde, wat het boek erg spannend maakt.
Elin had een normaal en leuk leven, ze had een relatie, haar vader was een drukke zakenman en haar moeder een trotse vrouw. Wanneer ze erachter komt dat haar hele leven een grote leugen is, geeft ze haar baan en haar relatie op om als sociotherapeut in de tbs aan de slag te gaan. Haar ouders blijken helemaal niet haar biologische ouders te zijn en haar vader is vermoedelijk een tbs’er, iemand die een misdrijf heeft gepleegd als gevolg van een psychische ziekte. Elin heeft veel vragen waarop ze de antwoorden hoopt te vinden in de tbs, aangezien haar moeder ze niet wil geven. In de kliniek ontmoet ze onder andere Rem, Arthur, Eddy en Jurgen die allemaal een bepaalde rol in haar zoektocht spelen en waar ze zowel positieve als negatieve ervaringen mee beleeft.

Het boek begint met de eerste werkdag van Elin in de tbs-kliniek en zo gaat het verder tot dag 189. Elke dag wordt gezien als een hoofdstuk, wat heel vlot leest omdat het telkens korte hoofdstukken zijn. Tussendoor worden er flashbacks en flashforwards gebruikt, die de spanning erin houden en de gedachten en keuzes van Elin verduidelijken. Het verhaal wordt verteld vanuit Elins standpunt waardoor je helemaal in het verhaal zit. Tijdens het lezen waren er veel details waar ik niet bij stilstond, maar op het einde vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Het is een boek dat ik moeilijk kon wegleggen omdat ik er echt in meegetrokken werd. De zinnen zijn mooi verwoord en niets wordt zomaar verteld.
Elin maakt dingen mee die iedereen liever niet meemaakt, ze verliest mensen die haar dichter bij de waarheid hadden kunnen brengen en komt voor moeilijke dilemma’s te staan. Is een relatie met een tbs’er mogelijk? En hoever kan je gaan om de waarheid te achterhalen?
Wanneer Elin na de dood van haar tante post krijgt die voor haar was opzij gehouden, komt ze dichter bij haar doel, want ze heeft nu een foto en een naam van de man die weleens haar vader zou kunnen zijn. Ik dacht dat alles vanaf dat moment duidelijk zou worden, maar het boek is allesbehalve voorspelbaar en er volgen nog veel plotwendingen en spannende momenten.
Later als ik dood ben is het tweede boek van Ilse Ruijters, maar na dit gelezen te hebben zal De onderkant van sneeuw, haar tweede boek, ook zeker lezen. En ik verwacht er veel van!