Aangezien ik vele Zuid-Amerikaanse schrijvers in mijn lijstje favorieten heb staan, leek het me erg leuk om deze schrijver te leren kennen. Het gegeven van de vader die zijn tweeling met harde hand groot krijgt, is ook niet verkeerd. Dat het dan ook nog eens speelt aan de Caribische kust van Colombia, alleen maar bonus.

Het boek duurt 26 uur. Ongeveer. Laat het een paar minuten meer zijn. Het geeft aan dat het een bijzondere dag is, dat de dag symbolisch is, staat voor een leven. Tenminste, dat neem ik aan. Door flashbacks en herinneringen krijg je een beter beeld van de hoofdpersonen. Twaalf regels op de achterflap vatten het boek samen. Al snel heb ik door dat ik daardoor het plot ook al heb gevonden. Daar zal het dus ook niet om gaan.

Blijft over de stijl. Een mooi verhaal vertellen, mooie zinnen bouwen. Daarmee heb ik het sterkste punt van het boek gevonden. Het is een mooi verhaal, het wordt mooi verteld. Alleen, ik had op meer gehoopt. Spanning, diepgang, meeslependheid. Ik vond het niet.

De vader is een klootzak in de ogen van zijn tweeling, daar draait het hele boek om. Een vistripje van meer dan een dag confronteert ze meerdere keren met elkaar. Als er wat misgaat, leer je de gedachten van een van de drie steeds beter begrijpen. Leuk allemaal, maar het kabbelt me te veel. Geen woordgrap bedoeld overigens.

De nevenpersonen praten vanuit de eerste persoon, waardoor ze zichzelf in de eerste of tweede regel van de alinea moeten voorstellen, een gekunstelde constructie. Het verhaal kent geen enkele verrassing. Ik zie een mooie verfilming, met vele schitterende beelden, prachtige sfeervolle muziek op de achtergrond, maar geen verhaal waarin je kunt duiken, waar je de wereld om je heen kan vergeten. Jammer.

Citaat: “Streng oordelen over zijn zoons is evenwel een gewoonte, bijna een hobby voor hem geworden en wat de waarheid is kan hem niet meer schelen. Dat ze volgens hem op hun zesentwintigste nog niet zelfstandig zijn geeft hem carte blanche.” (p.144)