In Rachel van Daphne du Maurier verneemt de jonge twintiger Philip Ashley via brief van zijn neef en surrogaatvader Ambrose Ashley dat deze op vakantie in Italië is getrouwd met hun beider nicht Rachel. Vervolgens ontvangt Philip een verwarde brief waarin Ambrose onduidelijke beschuldigingen uit jegens Rachel. Philip haast zich naar Italië, maar als hij daar aankomt is het al te laat: Ambrose is overleden en Rachel is vertrokken. Philip is ervan overtuigd dat Rachel iets met Ambrose’s dood te maken heeft en zweert wraak. Als hij haar eenmaal ontmoet blijkt ze echter niet de vrouw te zijn die hij verwachtte.

Nou, als dat begin geen interesse wekt…

Het taalgebruik is wat formeel en oubollig, maar deze uitgave dateert van 1974. Het is niet duidelijk of dat ouderwetse door de vertaling komt of dat het een getrouwe weergave van de originele tekst is, maar dat maakt eigenlijk ook niet uit. Het stoort niet. Sterker nog, het past goed bij de tijd waarin het verhaal zich afspeelt en bij de onheilspellende sfeer.

Het thriller aspect van het boek doet enigszins denken aan Rebecca, ook van Daphne du Maurier, in de zin dat je als lezer niet zo goed weet wiens informatie betrouwbaar is en dat veel dingen niet zijn wat ze lijken. Dat mysterieuze bevalt uitstekend. Je hoeft niet met bloederige ledematen te strooien om spanning te creëren. Vreemd gedrag en vage vermoedens doen wonderen. Dit is echt zo’n boek wat je op een donkere winteravond – liefst als het buiten stormt – opgekruld in een stoel bij het vuur leest. Dit is dus eigenlijk precies het verkeerde seizoen om het te lezen.

Doe je voordeel met deze recensie: lees Rachel tijdens een gure winteravond!