Aangezien alleen de machinist omkwam kun je het geen echte ramp noemen. Als eerste zin van een roman is dit een lekkere binnenkomer, en het dendert maar door. Een trein ontspoort door stormweer bij het hoogstgelegen station in Noorwegen. De bijna 200 passagiers krijgen een onderkomen in het enige, gelukkig grote, hotel van het dorp. Zo ook Hanne Wilhelmsen, een politie-inspecteur op rust. Dat laatste werd veroorzaakt door een werkongeval, waardoor ze half verlamd in een wagentje zit.
De eerste nacht wordt iemand vermoord met een pistoolschot. De tweede nacht weer iemand, dit keer met een ijspegel. Terwijl deze grote groep mensen vast zit in het hotel, afgesloten van de buitenwereld, ziet Hanne zich verplicht om ter plaatse een moordonderzoek te leiden. Ze wordt bijgestaan door Magnus Streng, een arts die dwerg is, Geir Rugholmen, een advocaat, en Berit Tverre, de directrice van het hotel.
Tot daar de details. Meer prijsgeven zou zonde zijn. Weet echter dat dit nu écht een thriller is die je niet kunt wegleggen. In een Agatha Christie-omgeving wordt een intrige gebrouwen waarbij tal van personages een rol spelen. Tot op het einde heb je niet het minste besef wie de dader kan zijn en zelfs naar het motief heb je lang het raden. Tal van nevenintriges spelen immers hun verwarrende rol. De ontknoping gebeurt in ware Hercule Poirotstijl, met een gehandicapte vrouw als detective, onvriendelijk, lesbisch en stug maar met een onthutsend oog voor detail. Schrijfster Anne Holt was journaliste, juriste en advocate. In het midden van de jaren negentig was ze minister van justitie van Noorwegen.
Dit boek is voor mij de verrassing van het jaar.