In De kikkerwachter wil de hoofdpersoon zich onttrekken aan de ‘gewone’ maatschappij door een soort klooster te beginnen waarin meerdere kunstenaars en alternatievelingen zich kunnen richten op hun creatieve uitingen. Hijzelf schrijft voor een uitgever biografieën, die echter door de uitgever niet erg worden gewaardeerd. Deze biografieën lezen we in de roman als tussenstukjes en zijn goeddeels op echte personen gebaseerd.
De hoofdpersoon en de andere bewoners doen allemaal hun best maar bereiken eigenlijk weinig. De sfeer is enigszins troosteloos, zeker als uiteindelijk het gebouw onteigend moet worden in verband met de aanleg van een weg.

Zarraluki beschrijft in een luchtige stijl ‘de strevende mens’, in een wat absurdistische omgeving. Het boek is prettig geschreven, de toon licht, maar de uitwerking van het thema is wat teleurstellend.