In de titel van je recensie de 'ik'-regel verbreken, ik kan dat. Ha!

Kings of the Wyld, debuut van Nicholas Eames, is zo'n boek dat het lezen volledig voor je verpest. Welk punt heeft het nog een ander boek op te pakken na dit geweldige, fijne, fantastische en tot leven gekomen epische fantasyverhaal. Oh, wat een plezier, wat een sprong terug naar ouderwets toffe fantasy. Ik denk dat ik verliefd ben.

Hoofdpersonage en held Clay Cooper is oud, getrouwd, gesetteld, een tikje versleten en vooral dol op zijn rust. Als er een stinkende zwerver op zijn drempel zit, in wie hij zijn oude gabber Gabriel herkent, probeert hij hard de trek van zijn oude leventje te negeren. Maar Gabriel zit in de shit, zijn dochter loopt gevaar, en Clay is Clay en gaat dus op pad om zijn maat te helpen. Ze verzamelen de andere leden van hun 'band' (een clubje huurmoordenaren die in te huren zijn om monsters en enge wezens uit de weg te ruimen) en wandelen hun ondergang tegemoet. Want een enigszins wanhopige actie is het wel, vijf van die oude knarren die hun verroeste zwaardjes rondslingeren.

Oh oh oh, wat is dit een geweldig fijn boek. Eames bestaat niet, hij is niet te zien als auteur, Clay is de verteller en dit verhaal is echt. 100% waargebeurd en echt. Mijn buurman zag het gebeuren en mijn moeder roddelt erover. Wat een kunstenaar ben je dan als auteur, als je een fantasyverhaal met licht absurde toestanden zo weet te verheffen de realiteit in. Prachtige actiescènes, geweldige humor, sterke vrouwen (Clays vrouw verdient 5 keer meer dan hij ) en jawel, er wordt gestruikeld en gesukkeld in dit boek. Hartbrekende hoofdstukken en je lachtraan verandert in een huiltraan.

Er is niet veel zo goed als dit. En dat voor een debuut. Wow.