Alweer … En nog steeds komt het hard binnen bij mij. Een man die liegt tegen zijn vrouw en blíjft liegen, zo erg dat hij ten slotte in zijn eigen leugens verstrikt raakt en er niet meer uit kan komen. En zij heeft geen idee.
Zo was het.
Tot zo ver de vergelijking. Want hier is nog iets heel anders aan de hand. Een gevoel dat er iets gruwelijks gebeurd is, dringt zich steeds meer op. Ik krijg vermoedens gedurende het verloop van het verhaal maar de waarheid blijkt toch iets anders te zijn , hoewel die niet geheel als verrassing komt.

De hoofdstukken, beurtelings vanuit de weduwe in de ik-vorm, de verslaggeefster en de redacteur, springen kriskras door de tijd. Als je je dit steeds goed realiseert, leest het prima weg en verlevendigt het de verhaallijn.
De personages die gezamenlijk het verhaal vertellen, zijn allemaal mooi uitgewerkt. Je leert ook de verslaggeefster en de rechercheur goed kennen, krijgt een kijkje in hun leven.

‘De weduwe’ is het debuut van Fiona Barton. Het is duidelijk dat haar wortels in de journalistiek liggen, zo precies geeft de de wereld van een krantenredactie weer. Het verhaal zit knap in elkaar, maar soms legt zij iets teveel uit. Lezers zijn wel wat slimmer en meer bij de tijd dan zij blijkbaar denkt, en zeker politiemannen, en ja, ook die al wat ouder zijn.
Een aardig debuut, over een heel eng huwelijk, met goed opgewerkte spanningsbogen. Maar toch ook met wat beginnersfouten.