Alexandra Penrhyn Lowe – Wolfsbloed, de laatste wachter boek 2.

Ik had al een hele tijd op dit boek zitten wachten en moest hem nu echt gaan lezen.
In het eerste boek heeft Eveline Sevenster al heel wat meegemaakt. Sinds de dag dat ze glaasje ging draaien staat haar leven op zijn kop. Ze is een Wachter. Dat betekend dat ze geheimen beschermd tegen mensen: De Broeders van Belial, maar ook tegen Demonen. Ze ziet geesten van overleden mensen en dieren en ze weet af en toe niet wie er nu een geest of een levend mens is.
Ze trekt al deze bovennatuurlijke vormen (geesten en demonen) als een magneet aan. Ook zijn de Broeders naar haar op zoek. Ze moet dus haar veilige huis en haar hartsvriendin Cleo verlaten en komt in Parijs terecht op een zeer bijzondere school. Het is een school met aparte leraren en leerlingen. Ze worden er opgeleid tot Wachter en leren met hun gave omgaan. Maar Eveline’s gave wil niet wakker worden. Op een oude foto in het gevonden Nazi- dagboek (in boek 1) vindt ze een foto, waar haar moeder opstaat. Maar dat kan toch niet? Haar moeder is dood!
Ik vond het wederom zeer snel lezen en vloog er doorheen. Heerlijke schrijfstijl.
De cover is net als het eerste boek erg mooi. De titel Wolfsbloed is lange tijd niet duidelijk. Maar als het kwartje valt, dan zeg je: Ja, echt een goed gevonden titel. Ik vind dat juist leuk, dat je niet meteen de titel door hebt. Dat je daar naar toe moet lezen. Maar een antwoord dat krijg je;-).
Het is echt een supergoede opvolger van Sevenster.
Je voelt de benauwdheid van de catacomben. Je ziet de geesten zo voor je. Ze zijn echt goed beschreven. Je ziet alles door Eveline’s ogen. En bent blij dat je niet kunt zien, wat zij ziet.
Ze is echt een heel sterk karakter. Ik kijk uit naar nog meer Eveline!
Ik vind het verhaal en het plot erg origineel en kan het met geen ander boek vergelijken.
5 sterren*****