Mijn eerste kennismaking met Michiel Stroink ondanks dat ik de titel Tilt in de kast heb staan, daar ben ik nog niet aan toe gekomen. In de (nabije) toekomst zal ik daar verandering in brengen want de schrijfstijl van Michiel beviel mij wel.

Er zit genoeg vaart in Exit om lekker door te lezen, het enige wat mij af en toe vertraagde was dat het geheel niet in chronologische volgorde van tijd is geschreven waardoor ik soms wat terug moest zoeken in mijn aantekeningen. Het deel van het verhaal wat zich in het hier en nu afspeelt sprak mij het meeste aan. Alhoewel de verhalen van vader, opa en overgrootvader er wel toe doen in het geheel.

Alle mannen van de Schreuder-familie hebben naar mijn idee toch overeenkomsten die door het verhaal duidelijk worden en allen zoeken ze een soort van exit in hun levensverhaal. Zij doen dit allen op hun eigen wijze.

De opdeling van het verhaal is voor mij een beetje rommelig, de hoofdstukken zijn onderverdeeld in sub-hoofdstukken en daar loopt de nummering niet geheel chronologisch en zaait voor verwarring bij mij (dit kan komen doordat ik een ongecorrigeerd vooruitexemplaar las!).

Het deel in Berlijn roept herinneringen op aan mijn stedentrip van vorig jaar. Ik bezocht daar ook het indrukwekkende Holocaustmonument en ik zie mijn eigen dwaaltocht tussen de betonblokken weer voor me. Dat soort herinneringen maken het verhaal voor mij persoonlijk wat levendiger omdat je weet dat het echt is en dat het bestaat zoals het beschreven is. Zo waren er meerdere herkenningspunten voor mij.

De cover doet meteen denken aan het exit-bordje wat je overal in gebouwen ziet hangen en spreekt voor zich. En verklaart voor mij gelijktijdig de titel. Abel is op zoek naar een exit in zijn leven en door middel van een zoektocht wil hij die vinden. Of hem dat lukt lees jezelf in Exit.

Deze review kwam als origineel online via mijn blog.