“En ze was” AlisonGaylin

Brenna Spector heeft een zeldzame neurologische afwijking: hyperthymesia
Zij kan zich alles tot in detail herinneren van wat er vanaf haar jeugd is gebeurd.
De aandoening is ontstaan nadat haar zus Clea spoorloos is verdwenen.
Brenna's afwijking komt goed van pas bij haar werk als privé detective.
Ze is goed in het opsporen van vermiste personen.

De 6 jarige Iris Neff is spoorloos verdwenen na een barbecue.
Na 11 jaar verdwijnt Carol Wentz uit dezelfde woonplaats waar Iris woonde.
Carol was één van de laatste personen die Iris in leven had gezien.
In het huis van Lydia Neff, de moeder van Iris, wordt Carols portemonnee gevonden met een briefje waar Brenna's telefoonnummer op staat.
Carols echtgenoot, Nelson, huurt Brenna in om zijn vrouw op te sporen.
Nadat Nelson een koffer heeft gevonden met een heel archief over de verdwijning van Iris, begrijpt Brenna dat Carol een obsessie had voor Iris.
Na enkele dagen wordt Carol vermoord teruggevonden in de kofferbak van haar auto.
De verdenking gaat al snel naar Nelson.
Wanneer rechercheur Nick Moresco op Brenna's pad komt, wisselt ze gegevens met hem uit.. Er ontstaat een vriendschap tussen hen.
Brenna heeft een vermoeden dat er veel meer aan de hand is als er verschillende mensen worden bedreigd en vermoord die meer over de verdwijning schijnen te weten rondom Iris en Carol.
Ze vermoed zelfs dat er een verband is met de verdwijning van haar zus Clea.

Mijn mening:

Dit is mijn eerste kennismaking met Alison Gaylin en het is mij niet tegen gevallen.
In het begin van het boek moest ik wennen aan de flashbacks die Brenna had omdat je steeds terug gaat in de tijd die Brenna in het nu beleeft..
Maar als je verder leest, merk je vanzelf dat het de spanning opvoert..
Het boek leest makkelijk en toen ik halverwege was, wilde ik het uitlezen.
De andere karakters in het verhaal worden goed neergezet en je ziet precies voor je hoe ze eruit moeten zien.
Ik vond het een realistisch verhaal en ik wil graag meer lezen van Alison.

Dit boek krijgt van mij 4 ****

Anne van de Kuilen, 10-11- 2014