Op de cover staat een vrouwengezicht. Na het lezen van het boek heb je hier al een heel ander gedacht bij. Is dit wel een echte vrouw?

Het hoofdpersonage van dit boek is Ursula Klein. Zij is rechercheur bij de Rotterdamse politie en samen met haar redelijk nieuwe collega Jeff lost ze de zaken op. In dit boek krijgt ze de zaak Zeemansbruid voorgeschoteld. De dader dumpt naakte lichamen van vrouwen in de Rotterdamse straten. Op een dag wordt haar broer Dorian opgenomen in het ziekenhuis. Later zal blijken dat dit in nauw verband staat met de zaak Zeemansbruid. Maar wat is er nu eigenlijk gaande?

Het verhaal wordt verteld in drie perspectieven: Ursula, hij en Faye. De echte naam van "Hij" wordt later in het verhaal bekend gemaakt. Faye blijkt niet te zijn wie ze is, maar dan in de positieve zin. Beetje bij beetje kom je meer te weten over haar en het verband met "Hij". Dit verband was voor mij al wel redelijk snel duidelijk.

Toen ik begon met lezen, was ik helemaal geschokt. Ik ben het genre van Aspe gewoon, maar dit is toch al wat ruwer, gewelddadiger. Door de afwisseling in perspectieven viel het eigenlijk nog wel mee. Je moet je er even overzetten en dan gaat het wel. Het tweede deel van het boek is al heel wat minder ruw en eerder in het genre van Simone van der Vlugt.

Het boek leest enorm vlot. Er zijn korte en iets langere hoofdstukken bij, maar dit is niet zo erg, want je vliegt er doorheen. Ik had wel af en toe moeite om van perspectief te wisselen. Dan moest ik weer even nadenken wie er nu aan het woord is.

En wanneer je denkt dat het afgerond is, komt Judith Visser met een extraatje. Iets wat je totaal niet verwacht. Voor mij hoefde het niet, want het was eerder een nieuw boekje, een nieuw verhaal. Dan zou ik het leuker gevonden hebben dat ze nog eventjes met "Hij" was doorgegaan. Want ondanks zijn lugubere ideeën, vond ik hem wel een leuk personage.

Judith Visser vind ik toch een niveautje hoger dan Aspe. Hoe ze op dit idee is gekomen, is mij een raadsel, maar ik vind het wel origineel. :-)