Here haar taalgebruik is hard en heeft een cynische ondertoon waardoor je regelmatig ook moet glimlachen. Haar hardheid komt voort uit een verleden dat getekend is door verlies en verraad van dierbaren. Daardoor is zij niet in staat om zich te binden. Het leven is eenvoudig op IJsland voor Here de omstandigheden zijn ruig, maar daar is ze thuis. Als de oorlog begint is het voor Here een hele onzekere tijd, ze is 11 en ziet het huwelijk van haar ouders uit elkaar vallen omdat haar vader voor de Duitsers kiest, iets wat haar moeder niet kan verkroppen. Here komt tijdens de oorlog alleen op een perron te staan. Haar vader moet zich op tijd weer melden bij zijn nazi-unit en haar moeder zou haar opkomen halen. Daar gaat het fout. Er komt niemand voor Here. Zij heeft alleen nog de handgranaat van haar vader die hij haar bij zijn afscheid heeft gegeven. Dezelfde handgranaat waarmee zij op tachtigjarige leeftijd op de dood zit te wachten en haar leven de revue laat passeren.

Soms is het heel vervelend als je in gedachte niet verder komt dan wat een prachtig boek. Dat is niet voldoende, voor mij wel, maar voor jou die dit leest niet. Wat kan ik er overzeggen, het is rauw, zonder opsmuk, je leert IJsland en de IJslanders kennen. Wat hun geïsoleerde leefomgeving voor invloed heeft. Het is een indringend verhaal, de tweede wereldoorlog staat centraal. Het is duidelijk dat een hele generatie is getekend. Wat een impact dat heeft gehad. Het laat zien dat een oorlog geen winnaars kent. Dat het zombies creëert die alleen nog maar kunnen ademen en stoïcijns doorgaan zoals de vader van Here. Het is een boek dat je laat nadenken. De uitspraken van Here zijn stof tot nadenken. Bijzonder boek met een plot hoewel het geen thriller is wordt er duidelijk ergens naar toegewerkt waardoor je wilt blijven lezen. Een boek dat blijft hangen door zijn bijzondere hoofdrolspeelster die geen blad voor de mond neemt. Heerlijk eerlijk is als de dood voor de deur staat.