Bloedstollende kroniek van de onderhuidse verstikking waarin familiale banden kunnen ontaarden. Verplichte lectuur voor zij die denken dat psychische kwetsuren eenvoudig op te lossen zijn.’ Dirk De Wachter

Jarenlang had Rozane niets meer gehoord van haar ouders, maar op een ochtend krijgt ze een telefoontje van haar mama die acuut overvallen wordt door gezondheidsproblemen. Rozane — spoedverpleegkundige van beroep — besluit meteen om in te gaan op de hulpvraag. Op het eerste gezicht lijkt ze wraak te willen nemen: ze neemt zich voor om niets te doen, om geen hulp te verlenen. Eenmaal Rozane tegenover haar hulpbehoevende moeder zit, overvalt de twijfel haar.

In het ouderlijk huis kruipen we in de huid van een dochter die zich loswrikt uit een verstikkende, ontwrichte thuissituatie. Ze kiest voor een leven voor zichzelf en is bereid daar grote offers voor te doen. Waneer ze de deur van het ouderijk huis achter zich dichttrekt, begint Rozane aan een nieuw leven, een blanco bladzijde. Denk ze. Hoopt ze. Ze dekt de opgelopen jeugdtrauma’s toe en duwt ze in de vergeetput. De wondes bloeden dan wel niet meer, maar ze etteren binnenin.

In het ouderlijk huis wordt pijnlijk duidelijk dat onverwerkte jeugdtrauma’s lijden tot vervreemding en verharding. Er is zorg, begrip en bewustwording nodig om te kunnen helen van psychische kwetsuren.

Rita Vrancken hanteert een messcherpe pen, ontdaan van alle franjes. Vaak rauw, soms haast poëtisch en — door de medische terminologie — bij wijlen bezwerend.

De spanning wordt vastgehouden vanaf de eerste tot de laatste bladzijde en op het einde blijf je verbijsterd achter.