De titel 'Liegbeest' is uitzonderlijk goed gekozen. Het dekt de lading helemaal en het is moeilijk om geen spoilers weg te geven en het toch over de inhoud te hebben en hoe die de lezer beïnvloed.

Hannah wordt ingehuurd als poetsvrouw door de steenrijke advocaat Jochem Nijhoff. Hij viert een lustrum met zijn oud-jaargenoten en wil daarbij een discrete vrouw, die na het weekend weer gewoon uit hun leven verdwijnt. De dagen voor het lustrum én het lustrum zelf verlopen niet helemaal zoals Jochem zich had voorgesteld. Wie heeft er de touwtjes in handen en hoever zal deze persoon gaan?

De vraag 'Wie bespeelt wie?' spookt voortdurend door het hoofd van de lezer tijdens het lezen. Er wordt een web gesponnen van leugens en bedrog, waarbij het lijkt alsof er verschillende spinnen aanwezig zijn. Uiteindelijk is er maar één grote spin natuurlijk, die alle kleintjes opeet. Toch is het ingewikkelde patroon het meest interessante aan het verhaal. Je moet als lezer je hoofd er erg goed bij houden om alle subtiele hints mee te pikken. En zelfs dan komen bepaalde onthullingen als een echte verrassing.

De schrijfstijl van Jet van Vuuren is uiterst vlot leesbaar. 'Liegbeest' wordt daardoor een echte pageturner. Mede door de keuze van personages voelt het geheel wel wat opgeblazen aan. De vrouwen zijn knap, de mannen zijn rijk (of doen zich zo voor), de huizen zijn groot. Alles wordt in de richting van cliché's getrokken en dat voelt soms wat 'fake' aan. Dit gevoel neemt sommige momenten zo de overhand, dat de geloofwaardigheid iets in vraag wordt gesteld en dat is jammer.

De proloog, over het zinloos geweld, komt hard binnen bij de lezer en daarmee ontstaat er de verwachting dat deze thriller een diepere laag heeft. Toch kan van Vuuren dat gevoel niet vasthouden gedurende het hele verhaal en blijft daarmee de gehoopte verdieping wat uit. 'Liegbeest' is een een uiterst leesbare thriller geworden, die ingenieus in elkaar is gezet, maar die toch wat meer de verwachting van diepgang had mogen inlossen om een echte topper te zijn.