Het debuut uit 1999, pas in 2006 in het Nederlands vertaald.
Het leest als pure chocola, je knabbelt eraan en niet zoals bij melkchocola je volvreten tot het je bijna tegenstaat. Zinnen als muziek maar soms zo vol dat je wel eens bang bent zoals in de achtbaan, dat je uit het wagentje valt. Langzaam lezen en je helemaal openstellen dan merk je dat elk woord afgewogen is.

En toen, in de grootse afwezigheid van Paule, bij de komst van die wind die niet op zijn plaats was, die met zijn zachtheid niet bij het jaargetijde en de omstandigheden paste, die haar niet meer kon omhullen en daarom grotesk was, toen zei ik tegen mijzelf dat die wind ondanks alles als een hemel was, beloofd en verhoord, als een grenzeloze vervoering waar je je in zou willen storten omdat je zeker wist dat je er voor eeuwig op zou kunnen drijven

Een man, de verteller, verkeerd in totale ontreddering na de dood van zijn Paule. In het begin van het verhaal is zijn kleine wereld zo intens voelbaar: het verlies, de pijn, het gemis, zijn hemel-aarde-leven. Paule was alles wat hij nooit in zijn jeugd gekend heeft, als vrouw een schril contrast met zijn moeder.

Ik moest ervandoor, weg van deze plek, ergens anders heen....Op pad gaan omdat ik niet de moed had uit het leven te stappen.

Zo komt hij terecht in Feil. Een klein uitstervend dorpje aan de Maas in de Ardennen met een aantal personen die deel uit gaan maken van zijn dagelijks bestaan. Ook al bemoeien zij zich niet met hem zien ze hem wel. Het rouwproces heeft zijn tijd nodig en hij zoekt zijn troost in deze nieuwe omgeving. Langzaam wordt de wereld weer iets groter en Feil met zijn inwoners krijgen gedaante. De natuur met al zijn gedaanteverwisselingen en sferen worden zo mooi omschreven.

Een boek over het proces van een persoon die van "heel erg naar binnen" ontwikkeld naar weer "voorzichtig naar buiten". Over pijn, verdriet, afscheid nemen en weer verder gaan.
Ik zal hem zeker een tweede keer lezen.