Isaac is een autistische jongen en niemand lijkt tot hem door te kunnen dringen. Zelfs zijn vader Eric niet, die zijn zoon wekelijks bezoekt in de kliniek waar Isaac woont. Totdat Eric een auto erft van zijn oom, een groene eend. Bij het eerste bezoek waar Eric arriveert met de eend, is de jongen gefascineerd door de groene auto en lijkt te reageren. Eric ziet dit en neemt zijn zoon, tegen de wil van zijn ex, mee in de groene eend. Samen beleven ze een bijzondere tocht door Frankrijk, achternagezeten door de politie.

De kaft van het boek is uitnodigend met daarop afgebeeld een vader en zoon en een groene eend, met op de achtergrond de zee en een strakblauwe lucht. Dit laat zien waar het kernverhaal om gaat: een vader en zijn autistische zoon die samen op pad gaan met een groene eend. Naast Eric en Isaac schenkt de auteur in zijn boek De groene eend veel aandacht aan de andere personages die in het verhaal aan bod komen, zoals de oom, de ex, een politieagent, een serveerster uit het hotel. Deze uitstapjes leiden af van het hoofdverhaal en dat is jammer. Het lijkt alsof de schrijver te veel wil vertellen in dit 234 pagina’s tellende boek en daarbij af en toe het belangrijkste verhaal vergeet, hierdoor voldoet het boek niet aan de verwachtingen vooraf. Het opbloeien van Isaac is wel zichtbaar en wordt beschreven, maar had meer aandacht verdiend.

Het verhaal wordt vanuit wisselend perspectief verteld, waardoor het soms even lastig te herleiden is welk personage aan het woord is. Zeker in het begin zorgt dit ervoor dat je moeilijk in het verhaal komt. Het boek bevat boeiende personages, die vaak typerend zijn voor Franse boeken en films. Een bijzondere toevoeging aan het verhaal zijn ook de commentaren van de geesten van de oom en zijn kat, die tijdens de reis van Eric en Isaac met hen meereizen op de achterbank van de groene eend.

De groene eend is zeker de moeite waard om te lezen, want schrijver Manu Causse heeft een mooie manier van schrijven. Hij gebruikt beeldende lange zinnen, waarmee hij een proza-achtig verhaal heeft geschreven vol symboliek. Er zit een diepere laag in het verhaal die je door aandachtig lezen en herlezen uit het boek kunt halen en waarbij je elke keer weer nieuwe dingen in het verhaal ontdekt.