Dit was weer eens zo’n boek waarvan ik het lezen bleef uitstellen omdat ik zo bang was om teleurgesteld te worden, of juist niet en dan zou balen dat het uit was. Ik geniet altijd zo van de super sterke thrillers van Karin Slaughter; je wacht dan vol spanning af tot er een nieuwe verschijnt, maar bent ook doodsbenauwd…

Fijn dat het dit keer weer een Will Trent en Sara Linton verhaal is. Twee hoofdpersonen die ik, door alle avonturen die ik al met ze beleefd heb, in mijn hart heb gesloten. Leuk om dan weer even samen met ze te leven en beleven.

Het verhaal sleept je mee en het plot is er weer écht een van Karin Slaughter. Op zich niets mis mee dus. Maar: ik moet heel eerlijk zeggen dat ik echt gemengde gevoelens had tijdens het lezen. Ik werd heen en weer geslingerd tussen “ik moet verder lezen en weten hoe dit afloopt” en “ik moet verder lezen zodat ik het boek uit heb en in een nieuwe kan starten”.

Dat die stomme Angie Polaski zo’n grote rol heeft in dit boek vind ik helemaal niet fijn. Meteen toen haar naam viel had ik zoiets van “wanneer verdwijnt dat gestoorde mens nou eens uit Wills leven?”. Ik heb echt zo’n bloedhekel aan haar! Kennelijk leef ik dus wel onwijs mee met Will en vooral Sara (knap staaltje werk van Karin Slaughter), want ik gun haar gewoon een fijne relatie. Eindelijk eens een gezonde relatie met Will, zonder dat er steeds van die enorme obstakels zijn…

Je leest het al: ik heb echt een haat en liefde verhouding met dit boek! Ik heb dus ook niet echt een duidelijke eindconclusie…
(Heb je dit boek ook gelezen en herken je dit?)