Het Australische dorpje Outer Maroo ligt in the middle of nowhere. Letterlijk, want het is op geen enkele kaart terug te vinden. Alles wordt eraan gedaan om dat zo te houden. Landmeters wordt belet hun werk te doen, en de te versturen post verdwijnt gewoon in een achterkamertje. Dat heeft veel te maken met de illegale handel in opaal, de officiële edelsteen van Zuid-Australië. Maar Outer Maroo draagt ook geheimen met zich mee. Geheimen die in de loop van De zevende engel worden ontrafeld.

De eenvoudigste boeken zal je van Turner Hospital wel nooit moeten verwachten. Zo ver waren we al sinds De feniksclub. Een onovertroffen spionagethriller, schreef ik toen, maar wel één waar je je aandacht bij moest houden. Dat laatste geldt dubbel en dik voor De zevende engel. De (vaak religieuze) beeldspraak is niet van de lucht. En zo komt het dat je af en toe door zinnen en paragrafen heen moet zoals deze: 'Hij zwemt door de barsten in de bestaande logica, hij duikt in de grote gletsjers waar paradigma's veranderen.' Zoals een collega-recensente me onlangs toevertrouwde: 'Ik wil best wel nadenken over zinnen, maar nu ook weer geen vijf minuten.' Aan dit boek begint ze maar beter niet.

Nochtans biedt De zevende engel ook een boeiend verhaal over een ontsporende sekte, over hebzucht, over de strijd tussen aboriginal-tradities en blanke nieuwkomers. Turner Hospital bouwt de spanning aardig op tot een grote brand verlossing brengt. In de zevende hemel brengt dit boek me niet, maar in een vierde hemel zijn we ook al tevreden.