Nico beschrijft zijn leven met zijn ouders, vooral met zijn vader, de grote egotripper, maar ook over zijn moeder, die na haar opgelopen tia niet kan omgaan met haar man's toenemende dementie.
In zijn gezonde leven is het al op een zichzelf gerichte man, die zich moeilijk in andere mensen kan verplaatsen, hij is zelfs onuitstaanbaar bij tijde en wijle, het is een man die zichzelf geweldig vond, maar dat krediet niet bij iedereen krijgt, zeker niet bij Nico, die verwoordt zoals het is.

Een herkenbaar verhaal, uit het hart geschreven door Nico Dijkshoorn over het leven met ouders en vooral de teloorgang die het met zich mee kan brengen als dementie om de hoek komt kijken.

Ik ben zeer onder de indruk van dit aangrijpende verhaal.