Als vaste lezer van Judith Visser heb ik opnieuw genoten van dit boek. Ik vind dit het beste boek dat zij tot nu toe geschreven heeft. Judith haar boeken lezen altijd heel prettig door de relatief eenvoudige schrijfstijl waardoor je snel in het verhaal wordt opgenomen.
De karakters, Stan en Amber, worden goed uitgewerkt. Ik begon zelfs op een gegeven moment een hekel aan Stan te krijgen door zijn gedrag in het boek, wat alleen maar duidt op een ontzettend goed inlevingsvermogen en om dat vervolgens geloofwaardig op papier te verwerken.
Het feit dat dit een boek is waarin (eindelijk) eens geen dagelijks onderwerp wordt beschreven, vind ik alleen maar getuigen van lef.
De spanning wordt langzaam opgebouwd, waardoor de lezer geboeid blijft en door wil blijven lezen, waarbij het verhaal onder je huid kruipt.
Het einde is voor mij wat abrupt, maar geeft mij ook de kans om zelf in te vullen hoe het einde er verder had uitgezien. Een boek hoeft niet altijd een gesloten einde te hebben om voldoening te geven.