Grunberg kreeg het weer voor elkaar om in een hoofd (gedachtenwereld) van een ander te kunnen kruipen. Een beklemmend gevoel om mee te "voelen" met deze personage, zijn vastlopen en woede-uitbarstingen. De strijd in hemzelf en met de ander. Hoe hij en zijn levenspartner naast elkaar bestaan en niet zonder elkaar lijken te kunnen. De manier van schrijven waarbij onverwachte zijpaden worden genomen, was aansprekend. Fantasierijk, maar tegelijkertijd lijkt Grunberg soms in het verhaal de lezer een spiegel voor de houden.