Op de achterflap beschrijft schrijfster Nadine Gordimer (1923) De blauwe deur als “een prachtige, gevoelige studie over de verwardheid in menselijke relaties: wat zich, onbewust, achter de deur bevindt van de voorstelling die een individu van zichzelf heeft.” Behalve dat deze beschrijving deels tot zijn recht komt, roept het ook vragen op. Mede doordat André Brink begint met de beschrijving van een droom, waarin David le Roux (de hoofdpersoon) zijn vrouw ziet wegrijden en niet meer weet in te halen.

David is een 44-jarige leraar die na lang twijfelen zijn baan opgeeft om zich geheel aan de schilderkunst te wijden. Hij is gehuwd met Lydia. Het betreft een kinderloos huwelijk. Lydia is een architecte die in eerste instantie niet op de hoogte is dat David een eigen atelier heeft. André Brink beschrijft hoeveel behoefte David heeft aan een eigen plek: “.. ik móést een plek hebben, concreet of gevoelsmatig, die alleen van mij was, waar de rest van de wereld geen toegang had.” Als David op een dag bij zijn atelier aankomt, blijkt hij echter alles behalve alleen te zijn. Hij wordt verwelkomt door Sarah, een 39-jarige vrouw die hem bejegent als haar echtgenoot en twee jonge kinderen, die hem begroeten met: ‘papa’. David weet geen woord uit te brengen en vlucht weg uit de situatie. Hij gaat op zoek naar zijn eigen woning en Lydia. Nadat deze onvindbaar blijken, keert hij terug naar Sarah en schikt zich in zijn nieuwe rol. De snelheid waarmee David zich neerlegt bij deze ‘feiten’ komt wat ongeloofwaardig over, maar het gegeven is dermate boeiend dat je dit op de koop toeneemt. Na een mooi beschreven erotische scene lezen we hoe David wakker ligt naast zijn ‘nieuwe’ vrouw en een eerdere affaire met een andere vrouw overdenkt. In een volgend hoofdstuk is te lezen hoe David de verschillende kamers in het huis verkent, waaronder een kamer waar verschillende foto’s hangen. Tot zijn schrik komt David tot de ontdekking dat op één foto het gezicht is te zien van de vrouw met wie hij ooit een affaire had.

Door de droom aan het begin van het boek kun je je aan het einde afvragen of hetgeen je las echt is gebeurd of een droom was. Indien het een droom betreft, dan is het in elk geval een mooie en bij wijle beklemmende droom, waarbij je als lezer niet wil dat het verhaal eindigt. Als enige minpunt kan dan ook aangevoerd worden dat het verhaal slechts 96 pagina’s telt. Conclusie: een klein juweel.