“Audrey knikte haar toe en daarmee was hun akkoord gesloten”.

Op dat moment werd de band tussen Audrey en haar moeder eigenlijk pas hechter, net zoals Anne en haar moeder pas hechter blijken op het moment ze allebei dicht bij elkaar kruipen, belovend dat ze mekaar niet in de steek zullen laten….

Het boek begint, als de oorlog een tiental jaren voorbij is, Otto Frank vraagt de jonge filmster Audrey om de rol van zijn dochter te spelen in een film over Annes leven.

Audrey en Anne worden in dezelfde periode geboren en alhoewel ze beiden een heel verschillend leven leiden, maken de meisjes toch gelijkaardige dingen mee, zoals het feit dat hun moeders het beste willen voor hun dochters, maar dat ze emotioneel moeilijk te bereiken zijn.
Beide meisjes worden geconfronteerd met hun verlies aan vrijheid en alhoewel hun ouders hen proberen te beschermen tegen de oorlog, kunnen ze er niet aan ontsnappen. En naast de oorlog gaat het leven ook gewoon verder, jonge meisjes worden ook wel gewoon verliefd en blijven geen kinderen.

Audrey’s ouders lopen echter hoog op met het fascisme terwijl de familie Frank joodse vluchtelingen zijn.

Waar bij Annes jeugd de nadruk ligt op onderduiken, en waar haar jonge leven ook eindigt met enkel een droombeeld van vrijheid, krijgt Audrey het zwaar te verduren door de houding van haar ouders, zij kiezen namelijk voor de verleidingen die hen door Hitlers regime op een dienblaadje worden aangeboden.

Audrey probeert samen met haar broers en haar grootvader het gedrag van haar moeder “recht te zetten” zodat ze uiteindelijk toch nog op tijd inziet dat er heel foute dingen gebeurden…..

Anne en Audrey verwerken de oorlog allebei door creatie, bij Anne is dit haar dagboek en bij Audrey haar dans.

Voor Anne hield het daarbij ook op, voor Audrey niet.