Dit verhaal is in de ik-vorm geschreven. Lucy Barton vertelt hoe zij het opgroeien in een arm gezin ervaren heeft. Dit gebeurt aan de hand van gesprekken die ze met haar moeder heeft, verweven met haar eigen jeugdherinneringen. Tussen de regels door voel je de eenzaamheid en het verdriet van de kleine Lucy. Dit heeft haar ook getekend als volwassene wat merkbaar is in de huidige relaties met de mensen om haar heen. Lucy heeft heel veel gedachten en gevoelens die niet vaak uitgesproken worden. Het balanceren op die grens is echt voelbaar op het moment dat je het verhaal leest.