Dit vond ik wel een van de meest aangrijpende verhalen van Ammaniti. De uitzichtloze situatie waarin de jonge Cristiano moet leven, wat hem gewoon is, is simpelweg verdrietig. Toch is er binnen deze uitzichtloosheid ook liefde, op een manier die mij en de meesten van ons niet bekend is, maar het is er zeker. Wederom zijn de 'volwassenen' in het boek mild gezegd apart en, helaas voor Cristiano, behoorlijk kansloos. Dit wordt toch ook weer met veel humor en relativerend verteld waardoor je toch ook een soort band met ze gaat voelen en hoopt dat het tot een goed einde komt...