Na Adelaarsbloed begon ik enigszins met voorbehoud aan Broeder Grimm. Ik houd namelijk niet van boeken die geen duidelijk einde kennen waardoor het voor mij niet is afgewerkt en er nog teveel vragen open blijven staan. En dat was de enige opmerking die ik heb op Adelaarsbloed.
In Broeder Grimm heeft Craig Russell zich niet laten verleiden om dit nog een keer te herhalen. In een verhaal met snelheid weet hij de aandacht op te eisen en die stijgt evenredig met de verloop van gebeurtenissen waarin Jan Fagel en zijn mensen worden meegevoerd. De basis is een erg goede keuze van hem temeer daar de sprookjes van Grimm voor niemand onbekende verhalen zijn. Dit uitgangspunt stimuleert het verbeeldingsvermogen van de lezer sterk en laat je meedenken welk thema bij de volgende moord is gebruikt. Door dit concept is het hem gelukt om de betrokkenheid gedurende het verhaal sterk te laten toenemen. De plot steekt goed in elkaar en is weinig voorspelbaar gezien de diversiteit aan potentiële daders die de revue al zijn gepasseerd.
Conclusie: een sterk verhaal dat smaakt naar meer maar voor de ontwikkeling van de hoofdpersonen is het aanbevelingswaardig om vooraf toch Adelaarsbloed te lezen. Dit laatste geldt als tip.