Je kunt volstaan met het Wikipedia-verhaal over Arthur Conan Doyle en de archieven van Birmingham voor het verhaal van George Edalji, maar dan mis je de heerlijke wijze waarop Julian Barnes beide mannen (en hun familie en hun omgeving) tot leven brengt.



Bijna 500 pagina's word je door Barnes ondergedompeld in het Engeland van eind 19de, begin 20ste eeuw. Echt ondergedompeld. Alles klopt; de sfeer, de mensen, de omgeving en de feiten. Een roman gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen, levert lang niet altijd een boeiend boek op, maar als Julian Barnes de (op)schrijver is, is dat op voorhand eigenlijk al onwaarschijnlijk. Het verhaal boeit van het prille begin, waarin over de jeugd van beide hoofdpersonen wordt verteld, tot aan het letterlijke einde van Conan Doyle, met de massa-seance in de Prince Albert Hall als afsluiting.

Arthur Conan Doyle is natuurlijk ook niet de saaiste persoon om over te schrijven, maar Edalji is nou niet bepaald het toppunt van een sprankelende persoonlijkheid... en toch en toch. Hij is net zo springlevend als Doyle en uiteindelijk, gek genoeg, misschien toch eigenlijk wel intrigerender en boeiender...