De ondertitel van Ons soort mensen had kunnen zijn: 'Of hoe een gepland windmolenpark een dorpsgemeenschap tot waanzin drijft.' In de nieuwe roman van de Duitse sterauteur Juli Zeh (1974), in eigen land als magnum opus onthaald, wordt een slaperig Oost-Duits dorpje door elkaar geschud wanneer de overheid een paar kavels aanwijst voor de productie van windenergie. De inwoners, een stuk of honderd, zijn onmiddellijk verdeeld. Wie gaat er aan verdienen, en wiens huis wordt hierdoor niets meer waard? Wie spant er met wie samen in achterkamertjes?