Dit boek wekte mijn nieuwsgierigheid op omdat ik ooit ergens had gelezen (de Volkskrant misschien) dat Tobias Wolff één van de beste schrijvers van korte verhalen is in Amerika. Dat is niet mis, zo’n predikaat. En een bundel van korte verhalen is prettig om te lezen omdat je dat kunt doen tijdens een verloren uurtje of tezamen met een ander boek zonder dat je bang hoeft te zijn de draad van het verhaal te verliezen. De verhalen staan immers op zichzelf.
En toen ik de cover van het boek zag, was ik verkocht. Het is zo’n nostalgisch beeld van de jaren 50 of 60 van rural Amerika. Een prachtige slee van een auto, een cadillac denk ik, geparkeerd voor zo’n typisch amerikaanse "diner".

En inderdaad, Tobias Wolff kan prachtig schrijven en hem één van de beste schrijvers van amerika noemen, vind ik niet overdreven. De verhalen bevatten alles wat een verhaal waardevol en onvergetelijk maakt: diepgang, spanning, sfeer, herkenbare personages, noem maar op.

Hij beschrijft doodgewone mensen met hun dagelijkse beslommeringen maar achter die facade van een doorsnee-leven leven zie je een man of vrouw tot leven komen die hun eigen dromen en illusies hebben, teleurstellingen kennen, inzichten verkrijgen, bepaalde ervaringen opdoen. Binnen een tijdspanne van een kort verhaal krijg je een inkijkje in hun leven en hun leven gaat daarna verder, maar je weet niet altijd hoe. Niet elk verhaal is een afgerond verhaal, er zijn verhalen met een open einde en je vermoedt hoe het verder gaat omdat je de persoon denkt te kennen maar ja…hoe goed kén je die ander eigenlijk echt ? (bijv. Jagers in de Sneeuw)

Sommige mensen kunnen zichzelf verrassen wanneer een onverwachte gebeurtenis leidt tot een ommekeer die ze niet voor mogelijk hielden (bijv In het hof van de Noord-Amerikaanse martelaren). Maar anderen zitten vast in een bizarre relatie, niet alleen vanwege de familieband maar om iets onbenoembaar waaraan niet te ontsnappen valt, hoe graag ze het ook willen (bijv. De rijke broer).

Sommige verhalen zijn verslavend en niet weg te leggen vanwege de onderhuidse dreiging. Want alhoewel er schijnbaar weinig gebeurt in een verhaal is er een bepaalde spanning die langzaam aan wordt opgebouwd. Je voelt dat er iets ergs gaat gebeuren, je wilt niet dát het gebeurt – wat het ook moge zijn, maar je weet dat er geen ontkomen aan is, er valt niet te ontsnappen aan het onvermijdelijke. (zie: Pech in de Woestijn)

Maar naast al die spanning en dreiging zijn er ook verhalen die dromerig zijn en een melancholische ondertoon hebben. (bijv. Haardvuur, Innige Zoen)

Het zijn hele verschillende verhalen: over mannen en vrouwen, over jong en oud, het speelt zich af in alle lagen van de bevolking, het gaat over alledaagse dingen of over bijzondere gebeurtenissen maar al die verschillende verhalen hebben gemeen dat ze je telkens weer verrassen, je wordt elke keer weer op het verkeerde been gezet, er vindt een twist plaats die je niet had zien aankomen. Wolff brengt zijn personages in een paar rake zinnen tot leven, de ene keer messcherp, de andere keer liefdevol.

Een unieke collectie van prachtige verhalen.