Op bijna poëtische wijze (prachtige volzinnen, soms iets te veel herhaling) beschrijft Roth de periode in 1815 van 20 maart - het moment waarop Napoleon ontsnapt uit zijn ballingschap op Elba en terugkeert naar Parijs - tot aan 20 juni, enkele dagen na zijn nederlaag bij Waterloo.
Een historische roman waarin echte en fictieve personages elkaar afwisselen. Twee van de vier hoofdstukken zijn geschreven vanuit het perspectief van Napoleon en gaan over de innerlijke beleving van de keizer. De historische bekende feiten dienen als aanleiding voor de overpeinzingen van Napoleon over macht, ideaal, politiek, familie, liefde en God. De kracht van dit boek zit 'm in de beide andere hoofdstukken waarbij we vanuit een heel ander perspectief, namelijk de gewone man/vrouw in de straat een beeld krijgen over hoe het volk tegen de gebeurtenissen aankeek. Hoe vol van adoratie was het volk voor 'hun keizer' tot aan het einde toe. Het soort liefde voor een charismatisch leider dat mensen kan verblinden, begrijpelijk en onbegrijpbaar tegelijk. Een vaker terugkerend thema in de boeken van Roth, geschreven aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog.