Het is alweer een tijd geleden dat ik dit boek las, maar ik vond het dus (anders, zo zie ik tot mijn verrassing, dan de meeste andere Dizziers) geweldig. Vooral opmonterend vond ik de voortdurende ironie, de doorlopende dubbele bodem.

Ja, Julien is al te geexalteerd in zijn liefdegevoelens, en letterlijk genomen is de beschrijving van die gevoelens langdradig en saai. 'Gezemel' zelfs (zoals Brixy zegt). Maar het wordt m.i. toch heel spannend vanwege de ironie: Julien houdt zichzelf voor de gek, spiegelt zich een illusie voor, schept een soort al te conventioneel drogbeeld van zichzelf (als 'romantisch verliefde' met zogenaamd 'verheven gevoelens') en de ander (als zogenaamde ideale vrouw). Hij is volkomen oprecht, want hij heeft gewoon niet door dat hij alleen maar de romantische platitudes van zijn tijd volgt, en tegelijk volkomen inauthentiek. Dat is komisch, en ook prachtig ambigu, en ik vind dat heel opwindend. Ook in zijn maatschappelijke ambities laat Julien zich puur leiden door lege conventies van zijn tijd, terwijl hij zelf echt oprecht meent dat het om authentieke gevoelens gaat.

Door die dubbelzinnigheid, en door de m.i. sprankelende stijl, is dit boek naar mijn smaak toch inderdaad echt een van de mooiste Franse boeken ooit. Alleen dan wel om totaal andere redenen dan de flaptekst aangeeft, want Julien heeft juist geen 'superieure intelligentie', en dit boek is nu juist niet zomaar een liefdesverhaal.