Zoals de Benades met het leven in Zuid-Afrika, met zichzelf en de veranderingen worstelen, zo heb ik geworsteld met dit boek. Na de zoveelste uitbarsting van Lambert en/of Treppie, rondom pagina 300 heb ik serieus overwogen te stoppen.. maar toch wilde ik nog een en ander weten.. Hoe verloopt Lamberts verjaardag uiteindelijk? Zou er dan toch iets, voor 1 keer, goed aflopen? Hoe verloopt DE verkiezingsdag in Triomf, gaan ze stemmen... vieren ze het op zijn Benades? Komt Lambert achter het familiegeheim en zo ja, hoe reageert hij?
Kortom, ondanks het geworstel wilde ik toch weten hoe het verder zou gaan. Dat weet ik nu .

Mol verzucht aan het einde van het boek:
Nou als het aan haar ligt, dan zijn zij nog geeneens geen eendagsvliegen, laat staan klassiek. Want eendagsvliegen zijn nog gaaf en ze komen overal ter wereld voor, al is het maar voor één dag. Maar hun waren al kapot vanaf de eerste dag dat ze het licht aanschouwden. In elkaar geflanst, uitgedeukt, om niet te zeggen bij elkaar geschraapt uit schroot. Uit stukken afval, brokstukken, overgeschoten wol, ouwe wijvenpraat, van horen zeggen, een glimp van voor en een glimp van achter. Zo zijn op deze aarde gekomen. Als vullis. Nutteloos. Afgeschreven.

En als er iets duidelijk wordt gemaakt door het boek, dan is het wel dat dat klopt. Ieder van de Benades gaat daar op zijn eigen wijze mee om, maar ontsnappen is er niet bij. Dat maakt het dan wel weer benauwd mooi. Misschien is dit wel zo'n boek, dat je even moet laten bezinken. Dat beter wordt naarmate het langer geleden is dat je het hebt gelezen.. die boeken heb je.