Wat een mooi boek van Henning Mankell opnieuw! Ik moet toegeven dat ik nog altijd details en nuances mis als ik wat moeilijkere romans in een andere taal lees, maar anderzijds vind ik het een niet te missen kans om het originele taalgebruik van de schrijver nog beter tot mij te nemen. Dit boek speelt zich af in en rond een fictieve Zweedse eilandengroep. Op een nacht brandt het huis van voormalig chirurg Fredrik Welin af en kan hij ternauwernood aan de dood ontsnappen met enkel wat bijeengescharrelde kledingstukken en 2 Zweedse linkse laarzen aan zijn voeten, die een amusante rode draad zullen gaan vormen doorheen het boek. Deze brand wordt een symbool voor het einde van het leven dat hij nadert. Terwijl er verder nog 2 huizen op de eilanden zullen afbranden en er wordt gezocht naar de dader, komt hij in contact met een journaliste, die lang vervlogen gevoelens bij hem opwekt en zoekt hij eveneens zijn dochter Louise terug op, die hem zowel aan het verleden als aan zijn al dan niet nog te verwachten toekomst doet denken . Wat wil hij haar en haar gezin achterlaten? Wat is de erfenis van zijn leven? Ik vind in dit verhaal dezelfde soort twijfels van Henning Mankell zelf terug, die hij ook in zijn levensverhaal "Drijfzand" verwerkte nadat hij het bericht kreeg dat er kanker bij hem werd vastgesteld. Het is een doorleefd verhaal over een gepensioneerde man die zijn leven overschouwt en probeert zich vast te houden aan wat hij er aan over houdt. Als je bovendien Drijfzand ook hebt gelezen, zal je eveneens door krijgen dat in deze roman zelfs ook enkele autobiografische feiten zijn opgenomen.