En toen was ik stil en weet ik dat 2 minuten stilte op 4 mei nooit afdoende is. Ook niet na 70 jaar.
Als je geen oorlogsslachtoffers kent kun je je het verdriet nooit voorstellen. Maar na het lezen van het dagboek van Anne Frank misschien wel een beetje meer. Ik heb in ieder geval het gevoel dat ik iemand heb leren kennen die de oorlog niet heeft overleefd.
Dat maakt de vrijheid waarin wij in Nederland nu leven een beetje meer van mij. En het respect ervoor des te groter.

Van kinds af aan heb ik geleerd over de Tweede Wereldoorlog en daarmee ook over Anne Frank. Ik kende haar van foto's. Ik wist in grote lijnen wat er met haar en haar familie gebeurd was, maar haar dagboek had ik nog nooit gelezen.

Nu ik weet welke gedachten er achter het meisje op de foto schuilgingen kijk ik er heel anders tegenaan.

Mijn hele recensie is te lezen op leesdan.blogspot.nl