Gwendy’s knoppenkist is een kort verhaal waarin een doos centraal staat met hendels aan de zijkanten en gekleurde knoppen die ingedrukt kunnen worden. Gwendy Petersen is een iets te zware en niet al te populaire tiener die tijdens haar dagelijkse beklimming van de suicide stairs Richard Farris ontmoet. Hij lijkt daar op haar gewacht te hebben om haar de doos te kunnen geven. Waarom is niet duidelijk, het lijkt een opdracht en een beloning ineen te zijn. Indrukken van de knoppen heeft verschillende consequenties, evenals de chocolaatjes en de munten die geproduceerd worden door aan de hendels te trekken. Gwendy moet beloven voor de doos te zorgen totdat hij hem weer op komt halen. De lezer volgt Gwendy vanaf dat moment tot het punt waarop ze vertrekt naar college. Gwendy is voorzichtig, instinctief weet ze dat ze de doos maar beter goed verborgen kan houden. Haar inspanningen lijken beloond te worden, ze groeit uit tot een knappe en intelligente jongvolwassene. Ze vergeet de doos (bijna), totdat ze hem op een avond opeens heel erg nodig heeft.

Een novelle is iets meer dan een kort verhaal en daar kun je maar zoveel in doen. Echte plotlijnen uitzetten en met elkaar verbinden is lastig en ook voor een diepgaande uitwerking van de hoofdpersonen ontbreekt het aan pagina’s. Dit levert in Gwendy’s knoppenkist soms ongeloofwaardige momenten op doordat de gevolgen van situaties niet volledig uitgeschreven kunnen worden. Het verhaal zelf, hoe gering van lengte dan ook, bevat meerdere elementen die uitgewerkt hadden kunnen worden tot een volledig boek. De lezer blijft na het lezen van de laatste bladzijden met een aantal vragen zitten. Wat te denken van de initialen van de knoppenkist-man: RF. Dit roept direct de associatie op met Randall Flagg, King’s favoriete bad guy. Wat is er speciaal aan het hoedje van de man? En de zwarte knop, de auteurs doen er niks meer mee in dit verhaal, maar het zou op zichzelf al een plotlijn kunnen zijn.

Gwendy’s knoppenkist is een hartstikke leuk 'Wat als' verhaal en de hand van Stephen King is er zeker wel in te herkennen. Wat mij betreft had dit verhaal genoeg potentie om een volwaardig boek te kunnen worden, daardoor voelt het wellicht wat onaf maar zeker niet minder boeiend om te lezen.