Luc Deflo (1958-2018) was een Belgische thriller/misdaad schrijver van o.a. toneelstukken,luisterspelen en scenario's,... maar vooral boeken. Naast schrijven was de heer Deflo organistieadviseur bij KBC en getrouwd met schrijfster Sormaria Marchan.


Het verhaal: Er wordt op lugubere wijze een gezin uitgemoord in het Mechelse. Luguber en ritueel getint op het eerste, tweede en derde zicht dus zit de zaak zo vast als een riooldeksel van voor de oorlog. Bosmans, onderzoeksrechter van dienst, haalt er zijn oude vriend, de in onmin geraakte rechercheur, Dirk Deleu bij. Deleu heeft een neus voor zaken als deze wegens zijn onorthodoxe denkwijze en dito inlevingsvermogen en brengt daarmee het onderzoek in een versnelling. Naast de gekende perikelen van haantje de voorste, wie kent wie in het korps en daarbuiten, tegenwerkende collega's, oude bekenden, een prostituee en de welbekende twisten word heerlijk dieper ingegaan op Bosmans maar vooral Deleus privéleven tussen het onderzoek en de moorden door. Die gezapige en welgetimede manier van karakteropbouw zie je spijtig genoeg niet of nauwelijks in het onderzoek, de moorden,... Het verhaal zelf. Waardoor ik nooit op het verkeerde been stond en vele dingen al wist voor het boek het mij vertelde. Het boek houd zijn geheimen niet genoeg vast al is het nooit de bedoeling ze tot het einde te verbergen. Al gaat het meer om waarom iemand die gruwelijke daden doet dan wie het is toch zit er niet genoeg mysterie of zoektocht in om echt spannend te maken. Wat niet wegneemt dat dit een goed boek is simpelweg omdat het lekker leest.


Waarom ik het las: Omdat de man vorig jaar stierf en ik besefte, ook al is het niet echt mijn (ding) genre, dat ik nog nooit iets las van deze deze geroemde schrijver.

Plus: Schrijfstijl en tempo. Nooit verveelde het mij ook al wist ik vlug wie het was alsook in grote lijnen het hoe en waarom.

Min: Zoals gezegd ben ik geen kenner van het genre maar vond het spijtig dat ik al redelijk vroeg in het verhaal wist hoe het zat. Je weet nooit precies hoe en wat maar ik kwam toch in grote lijnen samen uit op het einde met de schrijver.