Wat een onwijs leuk boek. Over een compleet ander onderwerp dan wat ik gewend ben om over te lezen. Normaal lees ik graag een spannend boek. Of gewoon een super mooi verhaal.

Maar dit is een heerlijk motiverend boek. Voor vele mensen zal dit boek niet motiverend zijn, maar voor een hardloper, die 4 jaar niet gerend heeft en een aantal maanden geleden uit het niets 5 weken ging trainen voor de Damloop by Night wel.

Het lopen begon alweer te kriebelen. Maar om nu weer bij nul te starten in de winter, als de Russische beer op de loer ligt is geen goed idee. Helemaal niet wanneer je bij koud weer snel spierkrampen hebt.

Dit boek gaat over een hardloper die doelen stelt. Ze bij stelt. Waar loopt hij tegen aan? Waarom gaat hij stug door? Waar mijmert hij de uren dat hij rent over?

Een verhaal dat boeiend geschreven is. Heel herkenbaar ook. Hoewel het rennen voor mij bij de 10 miles mag stoppen. De Dam tot Damloop eenmaal lopen was ooit mijn doel. Gewoon uitlopen. Tijdens de training (bij een atletiek vereniging) werd het doel al bijgesteld: binnen de 2 uur. Het klus werd na een half jaar ploeteren, karakter tonen, tegenslagen en een sociaal wereldje opbouwen geklaard in 1:45 uur. Dik tevreden dus. Maarja, dan komen de nieuwe doelen. Sneller! Het jaar erop een verbetering naar 1:39 uur. Het 3e jaar 1:40. Wat een tegenvaller. En het 4e jaar een blessure en een eindtijd van 2:08.

Door dit boek weet ik nu dat het anderen ook overkomt. Het is geen schande, maar lijkt erbij te horen. Nu ruim 4 jaar later (en een korte nieuwe loop carriere in september 2017) heb ik er weer zin in. Mijn leerpunt uit het boek: investeer in licht leren lopen: toef toef toef.

Het wachten is nu op iets warmer weer, dan de conditie verbeteren en me dan richten op het lichter lopen: toef, toef, toef. Ik ga er voor! Die damloop by night (8k) in 59 minuten (en 5 weken training na 4 jaar stoppen) moet toch zeker 10 minuten sneller kunnen!

Dank voor de motivatie Diederik van Hoogstraten!