Door omstandigheden heeft het een hele tijd geduurd voor ik De stenen kist uithad, wat nefast is gebleken voor de beleving. Maar toch sloot ik het boek met voldoening omdat ik uitermate gecharmeerd was door de intuïtieve inspecteur Ann Lindell. Eriksson zet hier een complex personage neer en slaagt erin dit naast de moordplot uit te werken zonder dat deze laatste gehinderd wordt in zijn ontwikkeling. Misschien stoor je je wat aan de pastorale uitwijdingen over het Zweedse platteland zo ergens rond midzomernacht, maar ik vind dit bijdragen tot die zo typische melancholische sfeer in topwerken uit de Zweedse thrillerliteratuur. Knap geschreven !