Wat een spannend boek met een interessant en tegelijkertijd afschuwelijk thema. Waar blijft Baldacci het vandaan halen?

Puller is een naam die met respect wordt uitgesproken in het Amerikaanse leger. Vader Puller is een drie sterren generaal die jammer genoeg momenteel wegkwijnt door Alzheimer. Zijn twee zonen Robert en John hebben het ook al erg ver geschopt. Het is dan ook des te triest dat vader Puller nu verdacht wordt van moord op zijn vrouw. Moeder Puller is dertig jaar geleden verdwenen terwijl haar man in het buitenland was, dus onschuldig.

John Puller wil de naam van zijn vader zuiveren en begint te graven. Eerst in zijn eigen geheugen want hij is bepaalde dingen selectief vergeten, dingen die zijn broer nog wel weet. Beetje bij beetje en door meer en meer mensen te ondervragen komt hij dichter bij de waarheid. Vraag is of hij die waarheid wel wil weten.

Ondertussen is een veroordeelde moordenaar na tien jaar gevangenis vrijgelaten, door een fout een dag te vroeg maar wat maakt een dag uit zou je denken. Deze man is een beetje vreemd in die zin dat het lijkt alsof hij geen slaap nodig heeft, lang zonder eten en drinken kan en geen pijn voelt. Dat kan natuurlijk heel handig zijn in een gevecht. De man heeft een ei te pellen met een vrouw. Ik zou niet in de schoenen van die vrouw willen staan.

Het thema van dit boek is wel/niet echt. Soms wil ik denken dat dit in het echt niet gebeurt, al denk ik dat er zeker mee geëxperimenteerd is in het verleden en mogelijk nu ook nog. Als robots vechten in een oorlog, wat heeft het dan nog voor zin om oorlogen te voorkomen. Als mensen vechten in oorlogen, angst en miserie doorstaan, dan is er wel een reden om oorlogen te stoppen.