Leon lijkt de ultieme vrijgezel. Maar wat niemand weet is dat uit een onenightstand van zeven jaar geleden met Jeanette een dochter is geboren waarmee hij geen contact heeft. Hij besluit daar verandering in te brengen en neemt contact op. Hij had na al die jaren wellicht geen warm welkom verwacht maar dat hij op een muur van weerstand zou stuiten ook niet. Toch volgt er na een gesprek met Jeanette een afspraak, Leon maakt kennis met zijn dochtertje en dat maakt meer bij hem los dan gedacht. Maar niet alleen bij hem. Bij de kleine meid is het effect ook meteen merkbaar en zelfs bij Jeanette gebeurt het een en ander. Opvallend blijft haar norse en afwijzende houding, ze lijkt Leon niet te vertrouwen. Want het is dan wel leuk om papa te spelen maar tekent hij ook voor de meer serieuze kanten van het vaderschap? Jeanette is daarvan allerminst overtuigd en dat spreekt ze dan ook uit, de spanning is om te snijden. Ze gunt haar dochter een vader in haar leven, iets dat ze zelf zo heeft gemist maar de angst om gekwetst te worden is enorm. De aanwezigheid van Leon is heel dubbel want diep in haar hart weet ze wel wat ze wil, voor haar dochter maar ook voor zichzelf. Beschadigd vertrouwen laat zich echter niet zo gemakkelijk lijmen.

Gelukkig is Leon een geduldig man maar hij is niet blind. Het gedrag van Jeanette zet hem aan het denken en hij vraagt zich af wat er nog meer in haar mooie hoofd afspeelt. Door haar de ruimte te geven en intussen de band verder op te bouwen brokkelt haar muur af en raken ze met elkaar in gesprek. Maar Leon wil meer. Hij neemt zich voor open kaart te spelen met Jeanette en neemt daarmee een groot risico om te worden afgewezen.

Iets dat meteen opvalt aan Vreugde na verdriet is dat er ook vanuit een mannelijk perspectief is geschreven. Zijn overdenkingen zijn heel aannemelijk en komen authentiek over. Spijt en schaamte worden open en eerlijk gebracht en daarmee sympathiseer je heel snel met Leon en zijn voornemens het goed te willen aanpakken. Maar hij is ook afhankelijk van Jeanette, wat wil zij, wat gaat er in haar gedachten om? De verschillen tussen man en vrouw worden mooi weergegeven maar ook het feit dat ieders bagage zo bepalend is voor een toekomst maakt indruk. Leon en Jeanette hebben echter hetzelfde doel voor ogen, het geluk van hun dochter. Die binding opent deuren en geeft toegang tot dialoog en verdere ontwikkelingen.

Het verhaal pakt je meteen vast. De emoties, twijfels en vraagstukken van Leon geven een kijkje in de gedachtewereld van een man in tweestrijd. Mooi gedaan. Daar tegenover staat de strijd die Jeanette levert. Heel sterk neergezet. Gevoed door ervaringen uit het verleden is ze maar schoorvoetend bereid haar dochter te delen met Leon. De angst om gekwetst uit de strijd te komen is groot maar blijkt gerechtvaardigd. Al blijft ze behoorlijk in het wantrouwen hangen en is ze ontzettend kritisch ten aanzien van haar eigen kunnen. Iets dat niet altijd terecht is als je haar eenmaal leert kennen. Ze is veel sterker dan ze zich krediet geeft en dat leidt tot heftige emoties. Het geduld van Leon komt hier goed van pas al ben je als lezer soms geneigd Jeanette eens flink door elkaar te schudden.

Vreugde na verdriet lijkt in eerste instantie een roman zoals velen. De titel geeft in mijn optiek op voorhand al te veel weg en dat is jammer. Want eenmaal aan het lezen merk je dat dit verhaal meer is dan een liefdesverhaal zoals anderen. Er wordt niet voorbij gegaan aan cruciale dilemma’s die het leven zo complex kunnen maken, iets dat in de levens van de hoofdpersonages prominent aanwezig is. De dialogen zijn ongekunsteld en eenvoudig, ze weerspiegelen gesprekken van echte mensen. Ieder personage heeft zijn/haar motivatie en beweegredenen die in dienst staan van het verhaal. De vlotte schrijfstijl van Dani van Doorn is bijzonder prettig en zorgt dat je het boek zo uit hebt.

Van Doorn heeft indruk gemaakt met deze roman. Qua schrijfstijl, thema en verhaallijn. Een meer dan aangename kennismaking! Een meeslepende roman en daarom vier welverdiende sterren.