Dit is echt een van de raarste boeken die ik ooit heb gelezen. Bryson neemt ons mee op zijn reis door Groot Brittannië zonder dat het een reisgids is geworden. Bryson neemt ons mee op een tour door zijn eigen vreemde gedachten. Hij maakt ons deelgenoot van ieder mogelijke hersenspinsel die je maar kunt verzinnen. Wist je bijvoorbeeld dan neushaar bij mannen in de loop der jaren steeds dikker wordt totdat het een onsmakelijke lianenbende is geworden waar het snot nauwelijks meer doorheen kan. Of wist je dat het Londense arrondissementsstysteem zo ingewikkeld is dat niemand er wijs uit kan worden. Dit doen Engelsen niet om buitenlanders een rad voor ogen te draaien want wij laten hen Siberisch maar ze doen het om zichzelf te verwarren. Buitenstaanders worden echter niet geacht commentaar te leveren op welke onlogische indeling die daar in de loop der eeuwen is ontstaan. Het is Brits en het is hun eigendom. Zo gaat het maar door. Ik heb in mijn dagelijkse blog verzucht dat ik in deze smakelijke maaltijd teveel jus proef. Alles is grappig en op een gegeven moment ben je uitgelachen.
Als je het boek dan na een paar dagen weer oppakt zie je de positieve kanten weer. Hij heeft een heel verrassend taalgebruik en een heel herkenbare blik op onze westerburen. Het is een reis geworden door vele plekken van Engeland waar ik van hou en al lezende ben ik ook een beetje gaan houden van brompot Bryson.
Ik raad het boek aan. Het is een Leesclub boek dus als je meer wilt weten voordat je 25 euro uitgeeft, kun je daar nog naar hartelust over dit boek lezen.