Rosalie leidt een gemoedelijk leventje met haar man Wim en zoon Patrick. Ze werkt als vrijwilliger in een vluchtelingencentrum. Haar jeugd is niet gemakkelijk geweest, maar over het algemeen is ze zichzelf niet bewust van de trauma’s die ze daar aan overgehouden heeft. Een jonge Afrikaanse vluchteling, Joseph raakt uitgeprocedeerd en Rosalie trekt zich dat zo aan, dat ze besluit deze jongeman te helpen en hem in huis te nemen.

In Rusteloze benen lezen we het verhaal van Rosalie. Rosalie is opgegroeid met een moeder met psychische problemen, en het echt kind te kunnen zijn is haar hierdoor afgenomen. In plaats van dat haar moeder voor haar zorgde, was het eerder andersom. Rosalie wordt door iedereen aardig gevonden, omdat ze zo goed kan luisteren. Ze trekt de mensen aan, maar wordt ze zelf wel gehoord? Gelegenheden met groepen mensen worden vermeden, waardoor haar wereld steeds kleiner wordt.

‘Het enige wat ik wil van het leven is normaal zijn.’

Door de vluchteling Joseph in huis te nemen, heeft ze het gevoel weer ergens voor te kunnen zorgen, iemand te kunnen helpen. Haar zoon Patrick is inmiddels druk bezig om zijn eigen leven te gaan leiden, maar Rosalie heeft er veel moeite mee haar zoon los te laten. Het liefst wil zij haar zoon altijd dichtbij haar houden. Haar eigen gevoelens onderdrukt ze en er is sprake van ontkenning, alsof er niets aan de hand is. Flashbacks in Rusteloze benen vertellen over haar jeugd. Over haar moeder en hoe Rosalie constant klaar moest staan voor haar moeder. Maar ook hoe ze probeerde juist los te komen van haar moeder. Gebeurtenissen die bepalend zijn voor haar manier van doen in het heden.

‘Ik hou dit niet langer vol. Elke keer wanner de telefoon gaat, staat mijn hart stil. Dat is toch niet normaal? En maar piekeren.’

Rusteloze benen is een vlot geschreven verhaal over een vrouw die door de omstandigheden in een vicieuze cirkel is beland. Ze is niet in staat haar gevoelens op de juiste manier te uiten omdat ze deze gevoelens al zolang heeft verdrongen. Maar haar gedachten gaan wel constant door en haar hoofd raakt vol en overbelast.

‘Nog even en haar hoofd barst open. Een bekend gevoel. Maar geen idee meer van waar of wanneer.’

In Rusteloze benen heeft de auteur dit allemaal helder verwoordt en voelbaar gemaakt voor de lezer. Een goed opgebouwd verhaal dat mij liet beseffen wat het inhoudt om een KOPP kind te zijn en te realiseren hoe moeilijk dit moet zijn geweest voor Rosalie. Een thema waar ik zelf nog niet zoveel van gehoord had maar waarvan ik vind dat hier wel veel meer bekendheid aan mag gegeven worden. Uit het verhaal blijkt hoeveel invloed dit kan hebben. De spanning die door het verhaal heen waart zorgt ervoor dat de interesse volledig behouden blijft en dit samen met het indrukwekkende verhaal maakt Rusteloze benen tot een boek dat zich niet zomaar aan de kant laat leggen.

Rusteloze benen, een roman met een broeierige spanning en een ontknoping die je als lezer verbijsterend achterlaat .