Om zich volledig op zijn passie, het schrijven van boeken, te richten heeft de Argentijn Federico Axat zijn baan als ingenieur opgezegd. Dit heeft ertoe geleid dat in 2010 zijn debuut, de roman Benjamin, verscheen. Het duurde vervolgens drie jaar tot zijn tweede roman, El panatano de las Mariposas (de metamorfose van de vlinder), werd uitgegeven. In 2016 publiceerde hij zijn eerste psychologische thriller, De laatste uitweg. Het boek is in 35 landen uitgegeven en er werd al meteen gesproken over een sensatie. Het manuscript is meteen verkocht en Hollywood werkt al aan een filmversie.

Net op het moment dat Ted McKay zelfmoord wil plegen, wordt er onophoudelijk op de deurbel gedrukt. Vervolgens wordt er ook nog op de deur gebeukt en blijft de man die ervoor staat schreeuwen. Ted is niet van plan zich van de wijs te laten brengen en wil zijn plan doorzetten. Tot hij een briefje op zijn bureau ziet liggen. In zijn handschrift, hoewel hij het zich niet herinnert het geschreven te hebben. Dan opent hij toch de deur waar Lynch, die op de hoogte is van wat Ted wil, hem een voorstel doet. Voordat hij die zelfmoord kan plegen, mag hij nog één daad verrichten. Maar wil Ted dit wel. Want wat hij moet doen, druist tegen zijn geweten in.

Het begin van het De laatste uitweg houdt de lezer al meteen bezig. Het intrigeert en er ontstaan vragen waarvan je -uiteraard- hoopt en verwacht dat ze in het vervolg van het verhaal beantwoord zullen worden. Dit gebeurt, maar wel op een manier die de lezer regelmatig op het verkeerde been zet. Op het moment dat je denkt te weten hoe de vork precies in de steel zit, komt Axat met een plotwending op de proppen waardoor die gedachte meteen overboord gegooid kan worden. Als gevolg van deze plotwendingen begin je te twijfelen. Want wat is waar en wat is niet waar. Beeldt Ted zich dingen in of is het de werkelijkheid? Twijfels die tot aan de epiloog blijven bestaan. Want pas dan wordt alles duidelijk en begrijp je hoe het in elkaar zit.

Bijzonder is het dat het tweede deel van het verhaal, in totaal bestaat het uit vier delen, uitgaat van hetzelfde gegeven als het eerste deel. De enige uitzondering is dat het vanuit een ander perspectief wordt verteld. Dit is, net als het verhaal zelf, een originele, vondst. Dit zorgt er echter wel voor dat de lezer vooralsnog geen enkele duidelijkheid krijgt wat er aan de hand is. De psychologische spanning die het boek kenmerkt, is heel duidelijk voel- en merkbaar. Ook de plotwendingen, die alle doordacht zijn, zorgen ervoor dat er zo goed als niets voorspelbaar is waardoor het boek een aangenaam spanningsveld heeft.

Hoewel je wel voortdurend de aandacht bij het verhaal moet blijven houden, is de schrijfstijl erg prettig. Soms, maar dat is absoluut niet storend, heeft het echter wel eens wat weg van een opsomming van feiten. Dit geldt vooral voor de momenten dat er geen dialoog is en daardoor lijkt het dan wat zakelijk. Dit vormt echter geen belemmering om De laatste uitweg van begin tot eind geboeid en als ware het een film te kunnen blijven volgen. Het blijft de lezer continu bezighouden en dat zal ongetwijfeld Axat's bedoeling zijn geweest.