Een tijdje geleden ontving ik Dodelijk Spel als recensie-exemplaar van VBK België. Ondanks het feit dat ik enorm nieuwsgierig was hoe het de Azen - mensen met superkrachten als gevolg van een buitenaards virus - verder zou vergaan, duurde het eventjes voordat ik aan het boek begon. De voorgaande boeken waren niet altijd gemakkelijk te lezen, maar toen ik eenmaal aan Dodelijk Spel begon vloog ik er doorheen. Wat mij betreft absoluut het beste boek in de reeks!
Let op! Dodelijk Spel is het vervolg op Het Spel der Spellen en Game Over. Als je de eerdere boeken in het Wild Cards universum niet gelezen hebt, kan onderstaande recensie spoilers bevatten. Over Dodelijk spel zelf spoiler ik natuurlijk niet.
In 1946 ontsnapte een buitenaards virus  dat het DNA herschreef van iedereen die geïnfecteerd raakte. Negentig procent van de bevolking overleed, negen procent muteerde in misvormde monsters en één procent kreeg superkrachten. In Het Spel der Spellen maakten we kennis met achtentwintig van deze buitengewone mensen, de zogenaamde Azen, die zich inschreven voor het realityprogramma American Hero. In zowel Game Over als Dodelijk Spel blijft het  reality programma veel meer op de achtergrond. De Azen proberen in naam van het comité de wereldvrede te handhaven, maar dat is niet altijd gemakkelijk. Zeker niet wanneer het comité steeds meer uit elkaar begint te vallen. Niet alle Azen gebruiken hun krachten namelijk om goed te doen. De Radical, oftewel Tom Weathers, misbruikt zijn krachten ten dienste van het Volksparadijs van Afrika dat in oorlog verkeert met het Arabische Kalifaat. Hij wordt steeds gewelddadiger.
Het Wild Cards-universum werd in 1987 bedacht door George R.R. Martin en Melinda Snodgrass. Aan de boekenreeks hebben verschillende bekende fantasy- en science fiction auteurs meegeschreven. Waar je in de voorgaande delen heel duidelijk merkte dat ieder hoofdstuk door een andere auteur geschreven was, voelt Dodelijk Spel als één compleet verhaal. Het perspectief wisselt nog altijd tussen de vele verschillende personages, maar de schrijfstijl houdt het boek sterk bij elkaar. Daar komt bij dat de vele verhaallijnen deze keer dichter bij elkaar zitten: alle personages zijn uiteindelijk betrokken in de strijd tegen de Radical, de gevaarlijke Aas die heel het Volksparadijs van Afrika in zijn macht heeft.
Het leuke aan de Wild Cards serie blijft voor mij de overvloed aan bijzondere personages - van Bugsy die zichzelf in een zwerm wespen kan veranderen tot Rustbelt, de man met de ijzeren huid. In dit derde boek komen we vele oude bekenden tegen en zien we dat ze allemaal min of meer een leven hebben opgebouwd. De relaties tussen de verschillende Azen gaan van grappig tot ontroerend en de manier waarop al hun levens met elkaar verweven zijn blijft intrigerend. Ondanks het feit dat het al een tijd geleden was dat ik Het Spel der Spellen en Game Over las, zat ik vanaf pagina één direct terug in het verhaal. Alle personages deden direct een belletje bij me rinkelen en de spanning was weer als vanouds. Mijn angst om aan dit boek te beginnen bleek dus ongegrond.
Voor het eerst wist George R.R. Martin me te ontroeren in deze reeks. Eerder was ik al wel gefrustreerd als er doden vielen onder mijn favoriete Azen - het blijft immers George R.R. Martin, dus dat er doden vallen is niet onverwacht - maar nu waren het vooral de prille relaties tussen de personages onderling die mijn hart deden smelten. Ik moet eerlijk toegeven dat ik meerdere keren een traantje heb weggepinkt.
Dodelijk Spel is absoluut het beste boek in de Wild Cards reeks. Alle verhaallijnen komen samen wanneer de Azen, mensen met superkrachten als gevolg van een buitenaards virus,  de strijd met de Radical aangaan. Een spannend boek vol actie, maar ook met de nodige liefde en emotionele momenten. Ik ben onder de indruk!