In Klanken als de stilte valt staan dertig gedichten over uiteenlopende thema’s, zoals de liefde, verlangen, afscheid nemen en moedeloosheid. De auteur neemt de lezer mee op reis naar de Zon en Maan, De beeldenstorm en de Oude straten van Rome. Het thema ‘Vlindervleugels’ keert meerdere malen terug.

Enkele zinnen uit ‘Vlindervleugels’

Hoor, de dauw

druppelt

’t gras, zacht, groeit

Luister, vlindervleugels

net ontvouwen

Schoonheid is de hemel

zojuist ontvallen


In je ogen zag ik een wereld bloeien

Van zacht zuchten zou ik je dromen bouwen

In de blauwe lucht ongekend

Je verleden als zomersneeuw

zag ik smeltend naar het heden dwarrelen

Het gedicht ‘Alleen de maan’ heeft een mooie beeldspraak ‘De leeuwenbrul van ’t schip laat ik slechts zachtjes spinnen’.

Poëzie is in een aantal gedichten herkenbaar; jammer genoeg niet overal. Dit impliceert niet dat het geen mooie, ontroerende gedichten zijn. De langere gedichten voelen voor mij eerder als verhalen met rijm, die vanuit een meestal haperend ritme zijn geschreven.

Het gedicht ‘Klimmen naar de zon’ komt in de buurt van poëzie; is meer in balans, omdat er meer klank en ritme in zit.

In het gedicht ‘Beeldenstorm’ lukt het mij als lezer niet om de essentie te vangen.

‘Zomerfruit’ is een lief kort gedicht.

Onderstaand gedicht is erg mooi, ook door de vorm; dit is poëzie.

DE VLUCHT

Verlangen

Boven

Tot waar

jou wolken

met regen

stijg bogen

Ik breken

Onder

Vervlogen dromen

Als lezer valt het mij op, dat de kortere gedichten poëzie zijn of dicht in de buurt komen en raken. Misschien meer toeleggen op de kortere gedichten?

De auteur heeft in zijn gedichten inlevingsvermogen tentoongespreid. Hij schrijft wat hij ervaart en hoe hij dit interpreteert; als lezer is dit merkbaar.

Voor een debuut knap gedaan!

Jammer genoeg kan de vorm van de gedichten niet weergegeven zoals het moet op deze site.

3***