Bovenstaande heb ik zo vaak gedacht, en vooral tijdens het derde deel...

Pete Banning, de hoofdpersoon van deel 1 en 2, en - zoals in de beschrijving staat - 'Clanton's favorite son, a returning war hero, the patriarch of a prominent family, a farmer, father, neighbor, and a faithful member of the Methodist church' schiet op een oktobermorgen, in de kerk, dominee Dexter Bell dood. Hij wordt direct opgepakt, en omdat hij weigert een verklaring af te geven, wordt hij uiteindelijk veroordeeld tot de elektrische stoel. En nee, ik geef niet teveel weg, daar draait het boek niet om, namelijk.
Deel twee volgt Pete tijdens de oorlog, wanneer hij tegen de 'Jappen' vecht, gevangen genomen wordt, ontsnapt en vanaf dat moment zich een guerrilla-oorlog voert. Een grote lijdensweg waarin hij regelmatig dichter bij het dood is, dan bij het leven.
In deel drie wordt het verhaal uit deel een weer opgepakt. De weduwe van de dominee is namelijk niet tevreden met het feit dat Pete door de staat is vermoord, zij wil schadevergoeding: de nalatenschap van Pete bestaande uit het boerderij, inclusief het land.

Heel zo nu en dan, soms in niet meer dan een bijzinnetje, wordt er ook over 'de negro's' verteld. Zo komt de jonge vrouw van Pete, als ze rondrijdt op de boerderij in het bos schamele nederzettingen tegen waar zwarte (ex-slaven of nakomelingen daarvan?) families wonen in zeer armoedige omstandigheden. Ze neemt zich voor daar iets aan te doen, maar komt er nooit aan toe. Er is een ouder echtpaar, dat al jaren voor de Bannings werkt (ex-slaven of nakomelingen daarvan?), die aan het eind van hun leven ineens met lege handen komen te staan. Tijdens de rechtszaak in deel drie wordt er zelfs gesuggereerd dat de 'negro's' die op het land van Banning werken tot de inboedel horen.

Wat in ieder geval overduidelijk is, is dat de witte landeigenaren (ook voorheen) dan misschien niet slecht zijn geweest voor hun zwarte medewerkers (of voormalige slaven), en dat de witte landeigenaren hard werken en gewerkt hebben op het land, maar dat dat land dan ook precies is wat ze voor hebben op de zwarte bevolking. Die hadden niets. Die hebben nog steeds niets. Terwijl Pete Banning dit alles 'in de schoot' geworpen kreeg als erfenis (waar hij in eerste instantie niet eens in geïnteresseerd was), net Pete's kinderen dat weer van hem erven. 40 acres and a mule is wat Union General William Tecumseh Sherman de voormalige slaven die het land bewerkten, beloofde na afloop van de burgeroorlog. Onnodig te zeggen dat dat nooit is doorgegaan, natuurlijk.... maar desalniettemin goed om eens te bedenken hoe anders het nu in de VS zou zijn, als die belofte wel was ingelost.

Dit verhaal speelt in het Zuiden van vlak na WOII en laat niet alleen door het (al dan niet verrassende) einde zien hoe ongelooflijk racistisch de VS toen was, maar vooral door het weglaten, het slechts in bijzinnen en terzijdes benoemen van de daden en gedachten van de zwarte bewoners. Ja, het is verhaal van Pete, zijn vrouw, zijn kinderen, een moord, de tweede wereldoorlog, een groot geheim, maar vooral van de gevolgen van zwijgen en verzwijgen. Van een familiegeheim, en van een verbroken belofte aan miljoenen zwarte mensen.