Na het lezen van Ik mis mezelf van Lisa Genova is het niet vreemd om te horen dat deze schrijfter afstudeerde als neurowetenschapper aan Harvard. Tijdens deze studie leerde ze veel over de ziekte Alzheimer. Een goede basis om een verhaal omheen te bouwen. Ik mis mezelf is het debuut van deze schrijfster. Later publiceerde ze nog Linksgelaten.

Alice vergeet steeds meer. In eerste instantie wijt ze dit aan een dagje ouder worden. Ze zoekt er niet direct iets achter. Wanneer ze op een gegeven moment gewoon echt niet meer weet hoe ze van haar werk thuis moet komen, besluit ze naar de dokter te gaan. Na een aantal onderzoeken krijgt ze de diagnose vroege Alzheimer. Ik mis mezelf beschrijft het proces van iemand met vroege Alzheimer van begin tot eind.

“Ze voelde zich een personage in een toneelstuk, de vrouw met de ziekte van Alzheimer.”

Alice schrikt als ze de diagnose Alzheimer krijgt en wil dit eerst niet geloven. Er volgt een tijd van ontkenning, zowel voor Alice als haar man. Hoe kan zij nou Alzheimer hebben? Heeft ze het geërfd van haar vader? Vragen waar Alice geen antwoord op krijgt. Alice zal haar ziekte moeten accepteren en haar leven leven zoals het nog gaat.
En dat is lastig. Je zegt niet zomaar tegen iedereen dat je Alzheimer hebt. Toch valt het op de meest onaangename momenten op. Bijvoorbeeld wanneer Alice kennismaakt met iemand op een borrel en ze is een uur later totaal vergeten dat ze die dame eerder heeft gezien. Mensen in haar omgeving die niet van haar ziekte weten, zouden bijna zeggen dat Alice gek geworden is.

“Hij wist het al een tijdje. En hij heeft het verzwegen. Hij is niet te vertrouwen.”

Deze quote geeft precies aan hoe de gedachten van Alice veranderen. Ze wordt enorm vergeetachtig en haar man, John, probeert haar op alle mogelijke manier te helpen. Omdat Alice niet bewust is van alles wat ze vergeet en wat John voor haar moet doorstaan, keert ze zich langzaam een soort van tegen hem. Dat is best heftig om te lezen, omdat je als lezer precies meemaakt wat John juist wel allemaal doet voor Alice.

Langzaam gaat het steeds slechter met Alice. Ze vergeet steeds meer, maar ook haar karakter verandert. Ze doet dingen die niet netjes zijn met het idee dat ze dat later toch weer vergeten is. Ze groeit dichter naar haar dochter toe en neemt onbewust afstand van haar man. Alice verandert door haar ziekte.

De rode lijn van Ik mis mezelf is vroege Alzheimer. Hoe reageert de omgeving hierop? Hoe is het voor de naasten om te leven met iemand met Alzheimer. Hoe werkt het Alzheimerproces in de hersenen? Genova werkt het allemaal uit in dit bijzonder ontroerende debuut. Een debuut dat staat als een huis. Een boek dat geschikt is voor iedereen die iets meer over Alzheimer wil weten, verpakt in een mooi verhaal.