In het eerste deel van de Musashi serie ging het verhaal vooral om het jongetje Bennosuke Shinnen. Een jonge zoon van een beroemde samoerai die zich na een voorval noodgedwongen zag huis en haard te verlaten om op de vlucht te slaan. Gevormd door zijn reis, de gemaakte fouten, het gebrek aan opleiding en zijn volledige eenzaamheid heeft hij op jonge leeftijd toch besloten om voor de eer van zijn familie te gaan, voornamelijk die van zijn vader. Op het moment dat Bennosuke zestien jaar is meent hij dat het tijd is om nu écht samoerai te worden en daarmee in de voetsporen van zijn vader te treden. Vanaf dat moment bestaat Bennosuke Shinnen niet meer en komt Musashi Miyamoto tot leven, een samoeraistrijder. De naamsverandering hoort bij zijn keuze.

Het leven van een samoerai is hard en meedogenloos. Musashi ondervindt dat van jongs af aan al aan den lijve. Eerst door middel van zijn vader en later zelf wanneer er door een vijandige clanhoofd een prijs op zijn hoofd wordt gezet omdat hij iemand beledigd zou hebben. Wederom wordt hij voor zware keuzes gesteld. Musashi heeft een onvergeeflijke fout gemaakt en dat moet worden bekocht met de dood, die van hem. En zo moet deze jonge strijder wederom een situatie onder ogen komen waar hij nog niet volledig op is voorbereid. Maar het toeval wil dat alles anders loopt dan gedacht en er daardoor ineens sprake is van een gewetensconflict bij de directe vijand van Musashi. In plaats van elkaar naar het leven te staan redt Musashi het leven van zijn kwelgeest. Hierdoor veranderen de verstandhoudingen maar beide mannen blijven eerst en vooral samoerai. Gezamenlijk gaan ze op reis en ontdekken zo de duivelse strategische plannen van de shogun van Kyoto en wat zijn plannen zijn met deze stad. Dit alles voorspelt niet veel goeds. Een ware veldslag volgt, op meerdere fronten, en nu komt het aan op de zwaardkunsten van Musashi wanneer de boel escaleert. Wraak en eer kruisen elkaar zoals de klingen van zijn zwaarden. Musashi heeft een techniek die uniek maar gevreesd is en die hem nu wel heel goed uitkomt.

‘De wraak van Katana’ is het vervolg op ‘De erecode van de samoerai’ en het tweede deel van de Musashi trilogie. In dit deel is het jongetje opgegroeid tot een tiener en is gehard door het leven. Vooral door het vluchten, het continu in gevaar zijn en de confrontaties tussen de eerzuchtige clans. In dit deel is de jongen een jongeman geworden die weet wat van hem wordt verwacht en wat zijn taken zijn om de eer hoog te houden. Want dat is ook in dit deel een wezenlijk aandeel. Gelukkig is er ook meer dan genoeg ruimte om je te verdiepen in de personages en niet alleen in Musashi, alhoewel hij wel het hoofdpersonage is gebleven. Deze zwaardvechter bleek niet alleen een ware kunstenaar met zijn zwaarden maar ook een landsheer in de dop, een tactisch onderhandelaar. Zijn gevoelige kanten worden belicht en zo is het dat deze samoerai ineens zowaar menselijke trekjes blijkt te hebben en dat aspect, waar gebeurd of niet, geeft het verhaal bijna een inslag tot een roman in plaats van een thriller. Gelukkig zijn er ook spannende momenten maar die uiten zich niet in de standaard thrillerspanning. Nee, het zijn echt de beeldend omschreven scenes waarin letterlijk de koppen rollen en het bloed over de slagvelden spuit. David Kirk weet dit heel filmisch te omschrijven en raar genoeg leest dat toch bijzonder aangenaam ondanks het bloedvergieten. Het hoort gewoon bij de verhaallijn, bij de samoerai en hun opmerkelijke traditionele gewoontes. Want lang niet alles was zoals het leek te zijn. Alles had een betekenis en ondanks de drang naar optimale eer(wraak) was men ook zeer geniepig en opportunistisch.

De auteur heeft zich wederom meer dan meesterlijk laten gelden met zijn kennis over de Japanse (vecht)cultuur en zijn interesse in de persoon Musashi Miyamoto, die geen fictief figuur is. Musashi heeft geleefd tussen 1584 en 1645. Zijn volledige naam (volgens Japanse traditie staat de achternaam vooraan) is Shinmen Musashi No Kami Fujiwara No Genshin 宮本 武蔵 en dat geeft behalve zijn naam ook zijn adellijke afkomst en geboortegrond aan. Hij was een legende en staat nu nog bekend als 'Kensei' (wat Zwaardheilige betekent) omdat hij met twee zwaarden tegelijk kon vechten.

Deze wetenschap maakt het verhaal des te authentieker en indrukwekkend. Vooral omdat deze op zich staande samoeraicultuur een van de meest eerzame en meedogenloze is in de Aziatische wereld en wereldberoemd. Om samoerai te zijn was een eer, een voorrecht, maar zeker geen gemakkelijke. En om als samoerai te sterven tijdens een veldslag, uiteraard nadat er eerst vele overwinningen waren, was een ode aan deze vechtkunst en levenswijze.
Dit boek van David Kirk is zeker zo goed uitgewerkt als het eerste maar net wat minder indrukwekkend. Of dat nu komt doordat ‘De erecode van de samoerai’ zo verpletterend was en dit deel daardoor minder vernieuwend, dat is moeilijk aan te geven. Het ligt zeker niet aan de personages of de verhaallijn want het is wederom een verhaal dat meer dan interessant is en bijzonder prettig leest. David Kirk weet absoluut een verhaal te vertellen en het is dan ook wachten op het afsluitende deel van deze trilogie. Wellicht dat daar nog wat puzzelstukjes op de plaats vallen.
4 sterren