Tomas Ross heeft een groot aantal boeken op zijn naam staan waarin fictie en werkelijkheid een grote rol spelen. Deze twee componenten maken deze boeken tot een gewaagd scenario en vragen om een degelijk onderzoek. Iets wat Tomas Ross goed in de praktijk heeft weten te brengen. Dit is zijn 69ste boek en tot mijn schande heb ik nooit eerder een thriller van hem gelezen. Maar daar gaat verandering in komen want ik ben om.
De nieuwste thriller is gebaseerd op waargebeurde feiten van een dood jongetje dat gevonden is bij de beruchte pedofielenclub Pinocchio in Praag. Het schijnt dat hier hooggeplaatste Nederlandse functionarissen gesignaleerd werden. Ook doen de geruchten de ronde dat oud –secretaris generaal van Justitie Joris Demmink betrokken is bij het pedofielennetwerk. Oud jaargenoten van een studentenvereniging houden er louche bezigheden op na , grappen over het Binnenhof en zelfs het Koninklijk huis moet het ontgelden in deze realistische roman. De scheidslijn tussen fictie en faction is flinterdun maar dat is ook de kracht van dit boek
Twee jonge inbrekers vinden bij hun poging tot inbraak het levenloze lichaam van Nel van Geel, een voormalig jazzzangeres. Ze ligt dan al twee maanden dood in haar huis. Wanneer haar zoon Paul, een tweederangsacteur, bij het opruimen van het huis van Nel een schriftje vindt met notities over Club Pinnocchio wil hij op zoek gaan naar de waarheid. Paul is in één klap weer terug in de tijd. Hij vindt het adres van Nadine, de dochter van een overleden vriendin van Nel. Hun geschiedenis gaat terug naar Praag en beide jonge mensen zinnen op wraak.
We belanden in een wereld van viespeuken, oud-studiegenoten die elkaar de hand boven het hoofd houden, intriges en een grote beerput. Een aantal personen heeft er alle belang bij dat het deksel stevig op de put blijft zitten.
Tomas Ross sleurt ons mee in een uiterst geloofwaardig verhaal. Je moet je hoofd er goed bijhouden want er komen veel personages in voor. Hij heeft een gedurfd onderwerp aangepakt en schuwt niet om zijn mening te verkondigen. Ondanks het delicate onderwerp heb ik genoten van de schrijfstijl van Tomas Ross. Het slot is bizar maar ook weer zeer passend bij het verhaal. Een erg goed verhaal!