Rode rozen begint verdacht normaal voor Stan Lauryssens. Eens de helft van het boek voorbij echter begint hij eindjes te knopen aan oude verhaallijnen uit vorige boeken en komt de surrealist Lauryssens boven. En dan ontspoort het boek mijns inziens. De ontsnapte seriemoordenaar Max uit het vorige deel zit nu in de US. Hoe een geseinde moordenaar van Spanje naar de US gaat komen we niet te weten. De commissaris moet hem gaan halen. De afloop van die eenmansmissie is bijzonder ongeloofwaardig! Ik heb niets tegen toevalligheden (al houdt Lauryssens in zijn boek net een pleidooi tegen toeval bij de oplossing van misdaden!!!) en een surrealistische stijl, maar het moet nog allemaal aannemelijk blijven en daar slaagt hij deze keer niet in. Lauryssens sleurt vanalles en nog wat in dit boek. Gaat hij hierop verder in zijn volgende? Niet duidelijk, want als dit het derde deel is in een trilogie dan is de kous hier wel af zou je denken. Voor wie het vorige boek niet gelezen heeft zijn sommige passages compleet onbegrijpelijk! Er komen personages in voor die absoluut niet te duiden zijn zonder voorkennis.
Lauryssens is de David Lynch van de Belgische crime: de verpakking is belangrijker dan de boodschap, en daarom toch nog drie sterren. Want zijn vertelstijl verdient ook een vermelding. Het verhaal daarentegen is warrig, veel te versnipperd en lijdt aan een overdosis toevalligheden, overbodige nevengebeurtenissen en onlogische plotwendingen.