Jaja, "overdonderend debuut",

"Een van de krachtigste, interessantste en meest bewonderde nieuwe stemmen uit de hedendaagse Amerikaanse literatuur. Een debutant die in één klap de voltallige literaire pers in Amerika voor zich wist te winnen met zijn onsentimentele portret van twee getroebleerde personages".

Weer een boek dat verkocht moet worden en net als Stad in Brand opgehemeld wordt als het beste sinds de goal van Patrick Kluivert in de CL finale van 1995. Ik geloof ze niet meer, die ronkende teksten en aanbevelingen. De cover en achterflap van dit boek is er mee bezaaid, en ik trap er weer in.

Wat er mis mee is? Te dik door de overdaad aan overbodige details die de vaart (die er er sowieso al niet bepaald in zit) er volledig uit haalt. Het is een boek wat zijn sterke stukken zeker heeft en een glimp biedt van de nachtmerrie die de American dream is of kan zijn. Maar te vaak en te lang gebeurt er niks, kabbelt het voort en herhaalt het zich waardoor eentonigheid je doet verzuchten "mijn god, nog ... pagina's voor ik het uit heb...
De dramatische ontknoping die dreigt met de intrede van de zoon van de hospita, een racistische ex bajesklant, waar ik al die paginas naar snakte biedt ook niet de verrassing of beloning waar ik op hoopte.

Geheel negatief zijn is ook niet eerlijk, het is een donker en fel realistisch verhaal wat zeker zijn momenten heeft, maar wat een stuk sterker en krachtiger was geweest als Lish het boek de helft korter had gemaakt. Tenzij je graag verzuipt in ellenlange detaillistische beschrijvingen van straten, winkels, buurten en wat dies meer zij, dan is dit boek wel een aanrader.