Vanaf de eerste bladzijde wordt je meegezogen in de verhalen van de mensen die langere of kortere tijd belangrijk waren voor Joshua of andersom, maar ook hoe het leven van Joshua gaat. Je voelt ieders eenzaamheid, het verdriet van een ieder, het gevoel dat je sommigen wilt helpen, op anderen wordt je weer kwaad om wat ze doen, voor anderen kan je alleen maar respect hebben. Je ziet de gebeurtenissen voor je. Uiteindelijk begin je steeds beter te snappen waarom iemand in Joshua's leven is/geweest en hoe het die persoon uiteindelijk is verlopen. Sommige gebeurtenissen lopen anders dan je verwacht.
Je wordt heen er geslingerd in de tijd, maar niet op een storende manier. Eigenlijk lopen de muziek en The King of Rock and Roll, Elvis Presley, als een onzichtbare rode draad door het boek. Je hoort Joshua bijna spelen als hij speelt, je ziet hem voor je hoe hij speelt. Hoe hij veel mensen (onbewust) kracht geeft, in ontroering brengt, even alles laat vergeten door zijn muziek, maar ook zelf even alles vergeet, even gelukkig is.
Het boek is filmisch geschreven. Het zou me overigens niets verbazen als dit boek ooit verfilmd wordt en dat het dan een goed bekeken film zou worden.
Het is een boek dat je niet meer loslaat, je nog een hele tijd bezig houdt als je het uit hebt. Al tijdens het lezen wil je het boek het liefst in één ruk uitlezen, je wilt het niet aan de kant leggen omdat je andere dingen moet doen.
Kortom het is een geweldig debuut van Lieke.