Had Jonasson dit boek wel moeten schrijven met Allan, de 100-jarige als hoofdpersoon? Ik heb er sterk mijn twijfels over. Misschien had hij beter iets heel nieuw geschreven met een ander hoofdpersonage. De humor is al een keertje gekauwd en al het politieke geneuzel is teveel. Een teleurstelling vind ik het boek. De overload aan actualiteit die zo actueel is dat het heel snel passé is. Ik had vaak de neiging om diagonaal te gaan lezen bij die soms lange politieke praat. Gaat het er is de wereld écht zó slecht aan toe? Mij gaf het een gevoel van een auteur die zijn gal spuugt over het slechte beleid in de wereld. Zijn er geen positieve dingen? Ik blijf na het lezen achter met een heel onbevredigend gevoel. Slappe humor en politiek geneuzel. Jammer dat onze zo grappige 100-jarige gebruikt werd om de wereld zogezegd te redden.