Dit boek lees je in een dag uit. Het is een kroniek, zoals de ondertitel al aangeeft. Feiten zijn hier in chronologische volgorde verhaald. Maar het boek leest zeker niet zo klinisch als deze ondertitel doet vermoeden.
Het werk van het landelijke Inter-Kerkelijk Bureau voor de Nood-voedselvoorziening (IKB) was bij mij eerder niet bekend en heeft me verrast door de goede samenwerking.

Het is een heel menselijk verhaal geworden over kinderen die geruime tijd uit huis geplaatst werden, met het beste voor hen voor ogen.
Je leest over hen in de periode van 19 maart tot 23 juni 1945, wie ze waren op dat moment, waarom ze op transport mochten, wie degenen waren die dat bepaalden, waar ze terecht kwamen en waarom en uiteindelijk hoe het naderhand met hen ging.

Het is duidelijk dat de auteur veel moeite heeft gedaan om alle feiten boven water te krijgen en er een gevoel in te leggen dat tot dan toe ontbrak. Het grote aantal foto’s, krantenknipsels en documentatie is indrukwekkend. De vaak aangrijpende en persoonlijke verhalen van deze kinderen zijn stuk voor stuk het onthouden waard.
Er werd zelfs na terugkeer niet meer over gesproken in het eigen gezin, dat vond ik heel bijzonder om te lezen.

Jessica A. Verhagen heeft er goed aan gedaan om iedereen de kans te geven zijn of haar verhaal te vertellen. Zoals ze zelf ook aangeeft in haar slotgedachte zijn dit ervaringen die niet verloren mogen gaan, het is net zo belangrijk als die vreselijke oorlog die een en ander verzaakt heeft.
‘Het is een deel van onze geschiedenis dat merkwaardig genoeg eigenlijk nooit aan bod komt in het onderwijs op scholen en in herdenkingen.’

Nogmaals, dit boek las ik in een dag uit. Ondanks het ruime aanbod aan informatie is het een prettig leesbaar verhaal geworden, met het dagboek van dominee Warmenhoven als een warme rode draad door het boek heen gevlochten.
Tegen de auteur Jessica A. Verhagen wil ik graag zeggen: Chapeau!