Gemengde gevoelens heb ik over dit boek. De verwachting van het boek is deels zeer goed uitgekomen, maar deels ook helemaal niet.
Dit boek gaat over de negenjarige Conor die de diagnose autisme heeft en in therapie komt bij kinderpsychiater James. James werkt vanuit een methodiek waarbij het hele gezin betrokken wordt bij de therapie en niet alleen het kind in kwestie.
Laura, de moeder van Conor, lijkt in een net zo grote fantasiewereld te leven als Conor. Ook zij komt voor gesprekken bij James. Aanvankelijk zouden die gesprekken vanuit de methodiek van James over Conor moeten gaan. Zijn manier van werken is echter zo dat de cliënt de baas is. Dit om vertrouwen te creëren en daarmee meer openheid te krijgen van cliënten. Laura vertelt echter helemaal niks over Conor. Sterker nog, ze lijkt het helemaal niet over haar zoon te willen hebben. Ze vertelt het verhaal van haar verleden wat begint als zij 7 jaar is.

Over het verhaal zelf zal ik nu niets schrijven in deze review om spoilers te voorkomen.

Wat ik enorm sterk vond aan het boek was de beschrijving van de therapiesessies met Conor. In begrijpelijke taal weet Hayden de lezer helderheid te geven over hoe een therapie kan verlopen, hoe een therapeut kan werken en waarom een therapeut bepaalde handelingen juist wel of niet doet. De ontwikkeling die tijdens deze therapiesessies beschreven worden zijn mooi. Wat mij betreft had dit nog uitgebreider gemogen.
Wat ik een tegenvaller vond, was dat er enorm veel aandacht uitging naar Laura en haar verhaal over het verleden wat behoorlijk wat zweverige momenten in zich had. Haar verhaal is door Hayden compleet uitgediept en het verhaal van Laura werd eigenlijk een apart verhaal in het boek. Dan waren er nog delen uitgewerkt van de verhalen die Laura had geschreven over haar verleden. Dit werd daarmee een derde diep uitgewerkte verhaallijn, bijna een fantasy-achtig verhaal. Ik heb niks tegen fantasy, sterker nog, zo op z’n tijd een mooi fantasy boek vind ik echt genieten. Maar vanuit de achterflaptekst had ik de verwachting dat het verhaal voornamelijk zou gaan over Conor en zijn therapie. Ik vond het dus jammer dat de verhaallijn van Laura meer op de voorgrond trad dan die van Conor.

Wel vond ik het erg goed geschreven en met die reden vind ik het zeker 3 sterren waard. Geen topper voor 4 of 5 sterren door waarschijnlijk mijn verwachting die niet uitkwam.