Marianne of Marion zoals ze zich al jaren noemt is een 50 jarige kunstenares en arts. Ze woont in Nieuw-Zeeland dicht aan het strand. Het strand waar ze iedere dag gaat jutten. Op een dag vind ze tijdens het jutten een kind dat roerloos met zijn gezicht in het zand alsof hij zomaar is aangespoeld.

Het kind heet Ika en is een jaar of zeven oud vanaf het moment dat ze elkaar voor het eerst tegen komen komt hij elke donderdag aanwaaien. De vondst van het kind zet haar hele leven op zijn kop, ze word herinnerd aan dingen waar ze nooit aan herinnerd wilde worden. Ondertussen blijft Ika een raadsel voor haar. Waarom grijpt dit kind haar zo aan en waarom heeft zij hem nooit in haar praktijk gezien.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Marianne, waarbij flashbacks uit haar leven met een cursieve letter zijn gedrukt. Zoals Marianne in de loop van de tijd achter het verhaal van Ika komt, komt de lezer door de flashbacks ook achter het verhaal van Marianne. Hun levens lijken veel op elkaar en door Ika te helpen helpt Marianne uiteindelijk ook zichzelf. Ze was een kind, net als Ika had zijn geen schuld aan de dingen die haar overkomen zijn. Ze ziet in Ika wat alle kinderen bindt. Een kind is loyaal aan zijn verzorger wat er ook gebeurd.