Het besluiten om een debuut te gaan lezen betekent ook een risico nemen. Want hoeveel beginnende auteurs demonstreren met hun eerste product niet op een overweldigende manier, dat er nog een lange weg te gaan is naar het smalle gebied van de echte topauteurs. En dan is het altijd weer zonde van het geld en de tijd die de lezer er in heeft geïnvesteerd. Maar er zijn gelukkig ook uitzonderingen. De Hebban Thriller leesclub heeft er de laatste maanden al enkele in het programma opgenomen. Hoewel het nog wat vroeg is omdat de leesclub nog gaande is, is het geen groot risico te voorspellen dat Laat me niet alleen voor Gilly Macmillan de start is van een schrijverscarrière, van wie we nog veel moois kunnen verwachten.

Rachel Jenner is gescheiden van John Finch en het resultaat van het huwelijk is hun achtjarige zoontje Ben. Zoals te doen gebruikelijk in dit soort situaties is Ben wisselend bij zijn moeder en vader. De laatste heeft inmiddels een nieuwe vriendin, Katrina. Beiden partijen doen hun uiterste best om het voor de jonge Ben zo aangenaam mogelijk te maken en hem zo weinig mogelijk nadeel te laten ervaren van de scheiding van zijn ouders.
Als Rachel en Ben samen zijn, ondernemen ze dikwijls activiteiten die Ben leuk vindt. Op een keer gaan ze het nabij gelegen bos in en Ben vraagt alvast een stukje vooruit te mogen lopen. De zorgzame Rachel gunt de jongen zijn ontluikende zelfstandigheid en Ben gaat er als een speer vandoor. Op de afgesproken plek aangekomen, is van Ben geen spoor te bekennen. Enkele minuten na dit moment start voor Rachel het begin van een afschrikwekkende periode waarin zij langzaam overtuigd raakt dat haar zoon spoorloos is verdwenen. Een grote zoekactie is het vervolg…

Laat me niet alleen is op de eerste plaats een geweldig verhaal waarin het opsporen van Ben het hoofdonderwerp is. Maar Gilly Macmillan heeft daar de onrust van Rachel en haar omgeving als bijna nog belangrijker item aan toegevoegd. Vanuit verschillend, en soms zelfs confronterend perspectief wordt de belevingswereld en de gevolgen daarvan, geschetst. Natuurlijk is daar op de eerste plaats de onrust en machteloosheid bij de ouders. Maar het huidige social media is een niet meer weg te denken informatiebron bij dit soort gebeurtenissen. Zijn de reacties positief dan kunnen de betrokken ouders er nog steun uit halen maar in dit geval wordt Rachel onzorgvuldigheid en laksheid verweten. Daar lijdt ze enorm onder.

Een ander perspectief wordt getoond door een paar leden van het politiekorps dat is belast met de opsporing. Soms uiterst professioneel in hun denken en doen, krijgen sommige toch steeds meer last van de meer menselijke reacties. En die kunnen soms strijdig zijn met hun professie.
Die projectie is door de auteur op een magnifieke wijze in woord en bijna in beeld gebracht. Voor de lezer is het geen enkele belasting om getuige te zijn van al deze, voornamelijk psychische problemen. Zij het dat de emoties soms weleens de overhand kunnen gaan nemen. Verder is Laat me niet alleen een dijk van een debuut en mag ik voor de auteur hopen dat herhaling van dit niveau voor haar tweede boek haalbaar is. En daar mogen dan van mij persoonlijk best wat personages uit dit verhaal in terugkeren.

Eindoordeel: 4 sterren

Spanning: 4 sterren
Plot: 5 sterren
Leesplezier: 4 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 4 sterren
Psychologie: 5 sterren