Claudia, woonachtig in de voormalige DDR vlucht naar het westen een paar weken voor de muur valt. Dit kom je te weten in de loop van het boek. Haar leven in de DDR beschrijft ze in herinneringen tussen haar avonturen en belevenissen in Zuid-Afrika door. Ze werkt voor de WHO van de VN. In de tijd dat Claudia in Zuid-Afrika leefde was Nelson Mandela president. Ondanks dat het dus zich dus even geleden afspeelt is het boek pas in 2007 geschreven, in 2008 vertaald voor de NL markt. Toen was er een nog groter verschil tussen zwart en blank. Er is nog steeds een verschil, maar toch beduidend kleiner en anders dan toen. Zelf kom ik sinds 1999 in Zuid-Afrika en zoals Claudia het beschrijft heb ik het toch niet meegemaakt.
Claudia trekt zich het lot van het kleine jongetje Tillis aan. Ze beschrijft haar werkzaamheden, de ontmoetingen met Tillis en de andere kinderen die allemaal met TBC in een van de klinieken liggen waar ze voor haar werk komt. Meerdere malen schoten de tranen me in de ogen. Het einde is prachtig!