Ik geef zelden een boek vijf sterren, maar dit verhaal heeft mij enorm geraakt. Van tevoren was ik bang dat het een zoetsappig liefdesverhaal zou worden. Dat werd het gelukkig niet. Dit boek is een mooi pleidooi voor de liefde. Je hebt niet altijd in de hand op wie je verliefd wordt en uiteindelijk gaat liefde verder dan achtergrond, etniciteit of maatschappelijke status. Dat wordt in dit boek mooi weergegeven.

Het verhaal leest vlot en is met passie geschreven. Er zit veel humor in en tegelijkertijd voel je de pijn en twijfel van het hoofdpersonage.
Ondanks dat het boek uit 1988 komt, en het verhaal zich nog eerder afspeelt, herkende ik mijzelf in bepaalde situaties. Het zette mij aan tot nadenken over mijn eigen leven.

Wie in zwart-wit denkt zal alleen een verhaal lezen over twee mensen die vreemdgaan. Maar dit verhaal is meer dan dat. Het gaat over hartstocht. Je hart willen volgen, maar het niet kunnen. En zo veel liefde voor iemand voelen dat je - ondanks al zijn/haar gebreken - niets zou willen veranderen. Daarnaast gaat het boek voor mij over meer dan alleen liefde. Het gaat ook over feminisme en persoonlijke ontwikkeling. Het hoofdpersonage is een zelfstandige en ambitieuze Parisienne die weet wat ze wil. Ze zet haar eigen geluk voorop en weigert genoegen te nemen met een middelmatige situatie. Iets waar zelfs anno 2019 sommige vrouwen nog een voorbeeld aan kunnen nemen.