De bijzondere vriendschap tussen Niels en de heer Bergmans staat centraal in dit boek. Het boek wordt geschreven vanuit de ik-persoon Niels die terugkijkt op deze vriendschap. Hoe deze vriendschap is ontstaan en hoe deze verder groeit tot er een moment komt waar de heer Bergmans iets doet wat zware gevolgen zal hebben voor hemzelf en de relatie met Niels onder druk zet.

Het stuk waarin Niels kind is wordt door een volwassen man met kinderogen beschreven. Daardoor lijkt het kind soms de ervaring van een volwassene te hebben maar ziet de volwassene weer het kind in zichzelf. Dat levert mooie zinnen en gedachten op. Soms bevat de tekst veel moeilijke, technische, wiskundige- of natuurkundige woorden maar deze vormen zeker geen belemmering om de inhoud van de tekst te kunnen begrijpen en dragen bij aan de beeldvorming van de personen en de kennis over sterrenkunde.

Ondanks dat er maar een paar hoofdpersonen zijn en de ontwikkelingen niet altijd spectaculair zijn is het boek allerminst saai. De dialogen zijn heel mooi en de uitwerking van de relaties wordt heel goed gedaan. Het verhaal bevat hele mooie filosofische gesprekken en opmerkingen wat zeker aan het einde van het verhaal heel sterk wordt.

De belangrijke gebeurtenis die alles op scherp zet komt naar mijn gevoel niet helemaal geloofwaardig over. Door dit voorval verandert de relatie tussen de vrienden. Beide standpunten zijn begrijpelijk en je kan dan ook niet zeggen wie van de vrienden gelijk heeft in deze kwestie. Houdt de vriendschap en de liefde voor astronomie uiteindelijk toch stand of is de breuk onomkeerbaar?

Het thema witte gaten loopt als een rode draad door het hele verhaal en heeft me aan het denken gezet over de bron van het leven en het heeft ervoor gezorgd dat ik voortaan met andere ogen naar de sterrenhemel kijk.