Twee meisjes op een valse weg naar vrijheid, misbruikt op vele vlakken. Hun leven gebundeld in een kluis, genummerd 21. Voor een van hen is het leven niets anders dan lijden. Twee politieagenten op weg naar de waarheid, met vallen en opstaan. Maar hoe zwaar weegt het wel niet de echte waarheid te ontdekken? Voor een van hen is het leven een ware lijdensweg. Alles gekoppeld aan onoverbrugbare leugens.
Kluis 21 toont aan dat sommige taboes verbroken moeten worden en moeten behoren tot bespreekbare onderwerpen. Vrouwenhandel, gedwongen prostitutie en integriteit in politiekringen die gepaard gaan met een onzichtbare standenmaatschappij. Of willen we haar gewoon niet zien? In het boek baan je je een weg door een soort werkelijkheid die je zo onbekend lijkt. Vooral omdat de meeste mensen niet weten of liever niet willen weten hoe het aanvoelt om een beperkte bewegingsvrijheid te hebben, je schaamte te verbergen achter een muur van tranen, je trots te verkiezen boven de waarheid, een masker op te zetten en een leven te leiden zonder identiteit, je alleen en onzeker te voelen in een zo bekende omgeving, je leven weg te cijferen voor de ander,  Maar het is de schaamte die zich opdringt. Schaamte is een woord die meerdere diepe gevoelens bevat. Het schrijversduo, Roslund en Hellström, geeft het een zeer speciale plaats in de wereld van misbruik en misdaad.
Kluis 21 is op een zeer indrukwekkende manier opgebouwd. Verschillende verhalen verstrengeld tot één groot geheel.
De schrijvers wilden als het ware in het begin chaos en verwarring creëren in het hoofd van de lezer. En hoe meer men zich in het verhaal verdiept, hoe meer men het begint te begrijpen. De overgang van tijd is ook zeer fascinerend. Helemaal niet chronologisch, maar toch met een zekere logica. Het begint in het verleden, alsof een herinnering weer aan de oppervlakte verschijnt. Je leert immers: iets wat vroeger plaatsgevonden heeft, heeft bepaalde gevolgen voor de toekomst. Het centrale deel is in het nu geschreven, maar weer krijgt dat verleden een plaats. Tot men plots weer blijft steken in het verleden.
Het is ook verwonderlijk hoe elk detail zo realistisch mogelijk beschreven is. Je kan de haat en woede van Ewert Grens, één van de personages, zelfs voelen. Telkens wanneer hij zijn stem verheft, hoor je het nazinderen in je hoofd. Soms schuilt er zelfs erkenning of herkenning in al het handelen en in al het zijn van de personages. Het schrijversduo lijkt zijn woorden te wikken en te wegen en tegelijkertijd toch recht op zijn doel af te stevenen. En dit zonder om te kijken. Hun woorden vormen beelden, beelden die je netvlies beroeren, alles zwart op wit, geen leugens meer. Het is en blijft de schaamte die achter de woorden schuilt, die evenveel de mannelijke als de vrouwelijke lezers meesleurt. Misschien zal geen enkel ander boek deze waarheid nog zo prachtig en menselijk beschrijven. Spanning, emotie, verwarring, ontkenning en leugens omringen je van begin tot eind.
Kluis 21 is een waar meesterwerk. Geen boek dat ons onverschillig achterlaat, maar één die ons de ogen opent. Op blz. 203 staat er reeds geschreven: Wat je niet ziet, bestaat niet. Maar Roslund en Hellström hebben mij laten zien wat zogezegd niet is. Hun woorden zinderen na als een echo in de stilte van de wereld. Kluis 21 van het schrijversduo, Roslund en Hellström, is oprecht vijf sterren waard of kan men de waarde er niet van inschatten.