(Deze bespreking verscheen eerder in het tijdschrift Fantastische Vertellingen)

Met dit dunne boekje schaft de lezer zich bijna voor niets een verhaal aan dat wellicht even kleurrijk is als de omslag, maar in de vaart van het vertellen toch vooral uitblinkt in oppervlakkigheid. Misschien is dat onvermijdelijk, wanneer je 21 hoofdstukken in 80 bladzijden stopt.

In een post-apocalyptische wereld trekt een groep van ongeveer tweehonderd pelgrims van Amsterdam naar Santiago. Waarom ze naar Santiago trekken wordt niet duidelijk. Ja, ze ontvluchten Amsterdam, een stad van “van rellen en hongersnood, van verval en uitzichtloosheid, van de van exotische insecten en ander ongedierte wemelende grachtengordel en de onleefbaar wordende sloppen”, maar waarom naar Santiago? De groep komt ook niet tot leven: een stuk of vier personages worden cartoonachtig neergezet en door de auteur als schaakstukken over het bord van zijn verhaal geschoven, de rest van de pelgrims komen niet verder dan decorstukken, die in de loop van het verhaal een paar keer worden ingewisseld. Het verhaal is het logboek van “Jarred Duval, dichter, snakkend naar inspiratie en voedsel (geestelijk en ander) op de pelgrimstocht der pelgrimstochten. Voor mijn poëzie is in deze stad geen plaats meer. Mijn veelgeprezen scheppingsdrang heeft een rijkere voedingsbodem nodig. Santiago de Compostela? Of in ieder geval de weg erheen.” Bovendien: “met wat geluk ontluikt er onderweg nog wat poëzie.” Dat dichterschap wordt nog één keer genoemd, maar daar blijft het bij.
Welke ramp de wereld heeft getroffen, wordt ook niet duidelijk. De meeste suggesties gaan in de richting van een kernramp, gezien de mutaties waar ze in de loop van het verhaal mee worden geconfronteerd.
De reis zelf – Amsterdam, Utrecht, naar Breda, Antwerpen, Parijs etc. – is vooral een vlotte opsomming van de verschillende, reeds vaak geschetste mogelijkheden die ons na de ramp wachten. Ook in dit opzicht blijft het verhaal aan de oppervlakte.

Natuurlijk duikt af en toe ook de bekende Rogeriaanse droge humor op, bijvoorbeeld in de naam van de metal-zanger Helltonjohn. Met die humor, samen met zijn schrijfvaardigheid, weet Frank Roger het verhaal vlot leesbaar te houden, waardoor het uit is voor je het in de gaten hebt. En toch blijf je dan teleurgesteld zitten, ook door het wel erg gemakkelijke einde.

De drie binnenillustraties in zwart wit van Fred Hemmes veranderen daar niets aan. Ze voegen eigenlijk niets toe, deze drie schetsen. Ik kijk uit naar een toekomstige samenwerking met meer tekeningen van Hemmes en minder woorden van Roger, twee kunstenaars die elkaar aanvullen in plaats van elkaar te herhalen. Het meest filmische van deze uitgave is wellicht de illustratie op de omslag, eveneens van Fred Hemmes.

Hier had meer in gezeten.