P.D. James heeft met haar Adam Dalgliesh een personnage gecreëerd dat heel lang mee kan. Hij doet namelijk zelf niet zo heel veel. Hij ís er en hij laat de dingen om hem heen gebeuren, analyseert die en trekt er conclusies uit. Soms lijkt hij een afkeer te hebben van zijn rol. Hij lijkt zijn speurderskwaliteiten en zijn kunde om door gebeurtenissen en leugens heen te kijken soms maar lastig te vinden. Hij geniet liever van de natuur en van boeken en gedichten. Soms worden herinneringen uit zijn jeugd opgehaald en die maken hem nog meer tot wie hij is: een bovenal integere wat gesloten en lang niet altijd voor iedereen aangename man. Het lezen van de boeken van James laat je in het gezelschap van Dalgliesh verkeren en dat ervaar ik als prettig. Ook deze misdaad roman Tehuis met vele vrienden (ik las de Enelse versie The black tower) biedt deze gelegenheid. Dalgliesh herstelt van een tamelijk ernstige ziekte en wostelt bovendien met zijn professie. Hij probeert daarvoor de rust te vinden door op bezoek te gaan bij een vriend van zijn ouders. Hij treft deze echter niet meer aan: de oude priester blijkt inmiddels overleden en gecremeerd. Dat is het begin van een reeks gebeurtenissen die ertoe leiden dat er van zowel zijn rustige herstel als van zijn professionele worsteling niet veel terecht komt.
Een prettig leesbaar en aangenaam boek!