Een goede psychologische thriller, gaat onder je huid zitten. Pierre Lemaitre is daar met dit boek zeker in geslaagd. Hoewel de lezer van het begin af aan weet wie de dader is en hoe het slachtoffer gedood is, blijft het verhaal tot de laatste bladzijde spannend.

Antoine is een eenzame jongen van 12 jaar die het liefste in de bossen rondom zijn woonplaats zwerft, zijn grootste vriend is de hond van de buren. Als deze hond Odysseus na een aanrijding doodgeschoten wordt door de buurman is Antoine ontroostbaar, maar vooral boos. Als dan zijn buurjongen van 6 jaar hem ook nog komt lastig vallen bij zijn “geheime” hut, raakt Antoine buiten zichzelf van woede en pakt hij een stok waarmee hij Remi dood slaat. Daarna verstopt hij het lijk en gaat hij zonder iemand iets te vertellen door met zijn leven (of toch niet). Het geheim, maar vooral zijn gedachten blijven hem achtervolgen en hebben invloed op de keuzes die hij verder in zijn leven maakt.

Het eerste deel van het boek gaat over de drie dagen na de dood van Remi, vervolgens maakt de schrijver een sprong in de tijd en lezen we hoe het Antoine als volwassen man vergaat, opnieuw komt Antoine in een situatie terecht waarvan de gevolgen zijn leven weer 360 graden doen keren, dit lees je in het laatste deel van het boek. Je komt steeds meer te weten over de andere (hoofd) personen in het boek, en dan blijkt tegelijkertijd dat wat Antoine dacht dat geheim was, mogelijk toch niet zo was, of heeft iedereen geheimen en wil niemand dat ze uitkomen?

Het verhaal zit goed in elkaar en het boek is een echte pageturner. Wel vond ik het moeilijk om Antoine als een 12 jarige jongen te zien, ik denk dat een jongen van die leeftijd niet zo diep kan denken en deze beslissingen kan nemen. Het was voor mij geloofwaardiger geweest als hij 15 geweest zou zijn. Dit doet echter niets af aan het verhaal.