Mijn grootste drijfveer om het boek te gaan lezen, was het feit dat ik benieuwd was hoe het Piet Hoffmann is vergaan na zijn vlucht uit Zweden in Drie Seconden.

Het duurde echt wel even voordat je weer in het verhaal zit. Het is haast twijfelend en vaag. Het boek begint met een afschuwelijk triest verhaal over jonge Colombiaanse jongetjes die op verzoek mensen vermoorden voor 200 dollar. Later in het boek zie je pas de waarde van dit eerste hoofdstuk. Gelijk zetten Roslund en Hellström het verhaal hiermee op scherp. Welkom in een wereld waar totaal andere wetten gelden en waar Piet Hoffmann met zijn gezin is neergestreken. Piet zelf bevindt zich ook dicht bij de drugs en criminaliteit als bodyguard van een drugsbaron.

Na ruim honderd bladzijden was het echter haast weer als vanouds, net als in Drie Seconden. Erik Wilson en Ewert Grens waren terug in het verhaal en zorgden voor rust en vooral structuur in het boek. Structuur die het verhaal hard nodig had, Piet Hoffmann leven zit namelijk ingewikkeld in elkaar met zijn dubbelrol. Wat volgt is een bloedstollende, ingenieuze vlucht naar de gewenste vrijheid. Geweld wordt niet geschuwd en geeft hoogstwaarschijnlijk een goede afspiegeling van het leven in Colombia.

Roslund en Hellström zijn er perfect in geslaagd om de sfeer te scheppen waarin het Piet Hoffmann te heet onder de voeten wordt in Colombia. Net als Piet en zijn gezin voel je als lezer de daadwerkelijke spanning, Knap ook dat ze ook met Ewert Grens een lach op je gezicht kunnen toveren als hij aan zijn zoveelste kopje Colombaanse koffie of aguapanela zit, Het bracht een moment van luchtigheid in de hectiek.

Het politieke gekonkel van de verschillende Amerikaanse overheidsdiensten brengt de spanning naar ongetekende hoogte en vraagt om meer dan briljant plan van Piet zelf. Rustig lezen is er nu niet meer bij, de nieuwsgierigheid moet gestild worden. Uiteindelijk sla je het boek met een zucht dicht en neig je te applaudisseren en kijk ik nu al uit naar het volgende deel, Drie uur.