Bemin wie u beminde van de wieg tot het graf
Haar die ik liefhad bemint mij als enige nog teder
Het is de Dood, of de dode, o verrukking, o kwelling!

Dichtregels die de hoofdrolspeler, als hij langs een school loopt, opvangt. Uitgesproken door een jong meisje met een 'broze' stem. Het doet hem beseffen dat hij Feil nu kan verlaten, dat hij niet langer hoeft te blijven in dat stadje in een bocht van de Maas, waar hij maanden heeft doorgebracht en zijn geliefde Paule getracht heeft voor zichzelf 'levend' te houden. Net als Odysseus heeft hij geprobeerd om zijn geliefde uit het dodenrijk op te halen, maar nu draait hij zich naar haar om.

Feil en zijn bewoners hebben hem omarmd, net zoals de Maas het dorp omarmd. Hij mocht er zijn, hoefde niets uit te leggen of zich niet te verantwoorden of groot te houden. Ze kenden noch zijn grote liefde Paule, noch zijn afschuwelijke moeder. Spiegelend als de Maas, is Feil zijn toevluchtsoord geweest. En hij er zal terugkeren.