De Hebban recensente verklapte het al; dit is een typische quilty pleasure.
Het verhaal is niet moeilijk, soms wat ongeloofwaardig en verdieping is niet al te zeer aanwezig maar dat mag de pret niet drukken. Het boek leest heerlijk weg, verliefde bakvisgevoelens all over the place, en het verhaal boeit toch zozeer dat je zo snel mogelijk verder wilt lezen. Hoe doet die Estelle Maskame dit toch? Het zal wel wat te maken hebben met het feit dat iedere lezer zich wel met een aspect van Eden's leven kan identificeren of er op een bepaalde manier binding mee heeft. En welke YA lezer droomt er nou niet van om te genieten en te feesten in het zonnige en rijke Californië?