Als ik het goed heb uitgezocht, is de titel een zin uit het oude testament van de Statenvertaling. Die zin maakt me wel nieuwsgierig naar het verhaal.
Het is een boek waar je even in moet komen. Het eerste hoofdstuk leest als een 'stream of consciousness', namelijk de gedachtestroom van Gina. In het tweede hoofdstuk wisselt de schrijver van perspectief, van de derde persoon (zij-perspectief) naar de eerste persoon, de ik-figuur, Ina. Dat is één van de opvallende kenmerken van het boek. De passages over de jeugd van Ina zijn in de eerste persoon geschreven.
Eenmaal gewend aan de perspectiefwisselingen geven deze wisselingen wat extra’s aan het verhaal. Je kan het bijna als twee verhalen lezen: het verhaal van de volwassen Gina en het verhaal van de jonge Ina.

Het thema, de rode draad van ‘Hoor nu mijn stem' is natuurlijk het geloof. Ina wordt streng opgevoed aan de hand van de bijbel. Ze groeit op met weinig pleziertjes: geen muziek of TV en geen leuke meisjestijdschriften. Zo'n opvoeding volgens de bijbel is beklemmend . Natuurlijk wordt ze goed verzorgd door haar (oud)tantes maar ik vind dat zij niet wereldwijs wordt opgevoed. Het is een saai leven, ‘een stille tijd’. Ik ben blij dat ik niet in zo’n streng gelovig milieu ben opgegroeid.

De worsteling van Gina / Ina met het leven wordt goed beschreven net als haar moeizame relatie met (jonge) mannen, kortom hoe ze een weg probeert te vinden in het leven. Franca Treur heeft mij met haar nieuwe boek zeker weten te overtuigen.