Een realistische, zeer indrukwekkende debuutroman van Franco Faggiani.
Leo woont als weduwnaar in Milaan met zijn dochter Nina. Deze komt op een dag thuis met de mededeling dat de achtjarige Martino een tijdje bij hun komt wonen. Maar, uiteindelijk gaat hij niet meer weg. Zowel Leo als Martino zijn mensen van weinig woorden. Als op de Middelbare Asperger wordt geconstateerd neemt Leo de beslissing om naar zijn geliefde bergen te verhuizen. Inmiddels is Nina voor haar werk verhuist en zijn ze nog met zijn tweeën. Hier leert Martino Augusto een oude boer kennen waar hij het goed mee kan vinden. Hier begint hun aanvaarding,
verandering van leefomgeving en gewoontes. Ze genieten van de eenvoud, rust in hun leven en vinden hun draai in de Piëmontse Alpen. Uiteindelijk verdwijnt ook hun twijfel over hoe ze met hun karakters om moeten gaan, worden socialer en aanvaarden ze hoe ze zijn. De karakters en de natuur wordt goed weergegeven. Martino houdt van dieren en de natuur en tijdens de lange wandelingen komen Leo en Martino nader tot elkaar.
"Bewustzijn ontstaat in ons binnenste en groeit samen met oprechtheid. We moeten niet liegen als we de taken die voor on zijn weggelegd goed willen verrichten, of de confrontatie aan willen gaan met bergen of mensen".