De Sídhe, een volk dat tijden geleden uit Ierland verbannen werd om te leven in een soort kleurloze hel, zijn uit op wraak. Ierland is volledig afgesloten van de buitenwereld en elke tiener moet op een bepaals (en vaak onderwacht) moment een volle minuut in hun dimensie zien te overleven. Slechts enkelen slagen daarin. Nessa en haar vrienden Megan en Anto zijn echter vastbesloten het te halen. In speciale scholen krijgen jongeren allemaal een opleiding om hun ‘call’ te overleven. Ze trainen hun uithoudingsvermogen, vechttechnieken en andere vaardigheden. Voor Nessa ligt het echter moeilijker dan voor de anderen, omdat ze door polio een misvorming aan haar benen heeft.
In ‘The Call’ neemt auteur Peardar O’Guilin de lezer mee naar een Ierland dat vecht voor z’n voortbestaan. Van een hele generatie blijft haast niemand meer over en alle tieners weten dat hen hetzelfde lot wacht als hun voorgangers. Het idee achter het boek is niet bijster origineel, denk maar aan de militaire opleiding die de personages volgen en het feit dat ze ongewild voor hun leven moeten vechten. De omgeving die de auteur heeft gecreëerd spreekt dan weer wel tot de verbeelding. Hiervoor heeft O’Guilin uitgebreid beroep gedaan op de Ierse folklore en diverse mythes om tot zijn eigen versie te komen. De Sídhe worden goed omschreven, maar blijven toch mysterieus genoeg om de lezer aan te spreken. Het strijdgewoel binnen en buiten de school breekt op onverwachte momenten los en de plot houdt er een stevig tempo op na. De personages in het boek komen ouder over dan ze zijn. Nessa is ondanks haar handicap gemakkelijk om mee te identificeren. Ze is vastberaden, vindingrijk en een doorzetter. Megan en Anto zijn goede toevoegingen, al wordt de sfeer ook mee bepaald door de aanwezigheid van Conor en zijn honger naar macht.
‘The Call’ is een boek voor lezers die tegen een stootje kunnen. Het is met momenten erg gruwelijk en bevat duidelijke horrorelementen. De passages over de verdwijningen zijn soms helaas aan de korte kant; Het had volstaan als de auteur er minder had toegevoegd, maar ze meer uitgebreid had beschreven. Dat had zeker nog extra bijgedragen aan de stemming in het boek. Wel pluspunten voor het slot. Er is geen sprake van ‘eind goed, al goed’, maar O’Guilin schept hoop en dat maakt het zoveel verhaal krachtiger.