De hemel begint bij je voeten is voor mij een re-read. Het is apart hoe een boek tegelijkertijd grappig en treurig kan zijn. De manier van schrijven is grappig en luchtig, met gebeurtenissen die je nooit zou verwachten, maar het rouwen is zo treurig.

Iedereen rouwt op zijn eigen manier. Je leert er mee om te gaan, blijft de mooie dingen zien, maar het verlaat je nooit. Van iemand houden en niet bij die persoon zijn is een overweldigende pijn. Dit boek laat zien hoe belangrijk het is om je vrienden en familie dan juist dicht bij je te houden. De moeder is in dit verhaal niet echt aanwezig, ze word wel genoemd, ik snap daar de meerwaarde niet van. Het is een beetje een aparte familie, maar geweldig. Omie, met haar planten en het verven, Big, de vrouwenversierder. Ik vond de personages echt leuk om over te lezen, zij maken het boek echt de moeite waard. Sarah, ze lijkt me echt een leuke vriendin. Joe, hij is bijna te perfect. Lennie en hij zijn zo schattig samen, daarom had ik ook moeite met Toby. Ik snap dat ze troost uit elkaar putten, maar niet waarom het zo moet. Ik begon me daar echt aan te irriteren, maar dan kom je bij het einde, wat zo goed is geschreven, dat je dat allemaal vergeet.

Lennie is het hoofdpersonage, ik had echt met haar toe doen, al dat schuldgevoel en het verdriet, de onzekerheid. Zij maakt zo’n ontwikkeling door in het verloop van het verhaal, wat er voor zorgde dat ik anders tegen situaties aan kijk. Wie ben je nu eigenlijk echt? Je bent de schrijver van je eigen verhaal, jij beslist over je eigen leven. Het leven is een rotzooi, maar het beste wat je kunt doen is er iets van proberen te maken. Ik vond het leuk om te lezen dat muziek zo’n grote rol in het verhaal speelt. De saamhorigheid, maar ook hoe het mensen dichterbij elkaar brengt. En de gedichten, die een andere kijk op Lennie laten zien.