De spanning wordt in ‘Aan niemand vertellen’ opgebouwd en vanaf het begin vraag je je af wie Tamara is en wat er tussen Tamara en David gebeurd is. Het lijkt een groot mysterie te zijn. Daarnaast leer je Lois steeds beter kennen en die twee lagen zijn eigenlijk de grote kracht van de schrijfstijl van Simone van der Vlugt. Je bouwt een band op met de ene hoofdpersoon, waarbij je een beetje het grote geheel lijkt te vergeten.
Vanaf het begin wordt je samen met Lois op een spoor gezet en lijk je zo de moord op David op te kunnen lossen, maar toch blijkt het iets anders in elkaar te zetten. Geniaal, want dat maakt dat je aan het einde helemaal verrast bent.

Simone van der Vlugt wordt niet voor niets gezien als een van de beste thrillerschrijfsters van ons land, ook in ‘Aan niemand vertellen’ weet ze je weer op het verkeerde been te zetten. Het verhaal maar ook de personages zijn zo goed uitgewerkt dat je vanaf het begin een band met ze krijgt en je helemaal kan inleven in de situaties. Dat is een gave.