Juan Gómez-Jurado is in 1977 in Madrid, Spanje geboren. Als journalist heeft hij zowel voor radio als televisie gewerkt. Het schrijverschap bleef een lang gekoesterde droom. Door het internationale succes van zijn debuutroman, publicatie in 39 landen, is hij nu fulltime schrijver.
Paus Johannes Paulus II is gestorven. De katholieke wereld is in de ban van zijn opvolging. Alle 115 kardinalen dienen in Vaticaanstad een opvolger te kiezen. Dan wordt één van de beoogde opvolgers vermoord en verminkt. De politie, met aan het hoofd profiler Paola Dicanti staat voor een raadsel. Nadat er weer een kardinaal wordt vermoord, krijgen ze hulp van een priester met een CIA-verleden. Deze spion van God weet precies wie de moordenaar is. Omdat de killer erg handig blijkt, en bovendien hulp uit onverwachte hoek lijkt te krijgen, hebben ze niet veel aan deze informatie. Wat volgt is een kat en muis spel, in een door pelgrims overladen Rome, met een climax in het Vaticaan zelf.
Spion van God speelt zich af in 2005, het jaar waarin Paus Johannes Paulus II stierf. Het geeft een uitstekend tijdsbeeld van de perikelen rond de opvolging van deze geliefde paus. In de eerste helft van het verhaal wordt er regelmatig teruggeblikt naar een eerdere periode. Hierin wordt de moordenaar beschreven. Het terugblikken is in het begin spannender dan het eigenlijke verhaal. Naarmate het boek vordert, wordt dit goed gemaakt. De personages beginnen vlak en voorspelbaar, maar vallen uiteindelijk niet tegen. De moordenaar had wat menselijker gemogen. Het lijkt nu of hij bovennatuurlijke krachten bezit. Het opvoeren van een ambitieuze journaliste had wat meer uitgewerkt mogen worden. Op het moment dat je sympathie voor haar hebt gekweekt, blijkt ze alweer uit het verhaal te zijn geschreven. Het plot van Spion van God is sterk gevonden en geloofwaardig verwerkt.
De schrijver werkt veel met voetnoten. Normaal ben ik hier geen voorstander van. Het heeft me nu echter niet gestoord.
Met Spion van God heeft Juan Gómez-Jurado een spannend debuut afgeleverd. Ik vind een fictie verhaal alleen interessant, als het met non-fictie wordt verweven. Over de verkiezingen van een paus lees ik dan ook alleen als het is overgoten met een flinke dosis spanning. Dit is de schrijver goed gelukt.