Heerlijk spannend en vlot geschreven, dit sprookje…

Soms kun je boeken weleens in de verkeerde volgorde lezen. Er is niet direct een reden voor, het gebeurt zomaar, het overkomt je. Zo ook met de boeken van Nele Neuhaus. Kon ‘Boze wolf’ mij niet zo euforisch maken als zoveel andere lezers, na ‘Sneeuwwitje moet sterven’ ligt dat wel even wat anders.

Tobias Sartorius komt vrij na een detentie van 10 jaar. Hij is veroordeeld voor het vermoorden van twee jonge meisjes en heeft zijn straf uitgezeten. Teruggekeerd in zijn woonplaats, gaat hij bij zijn vader wonen die zijn woning flink heeft verwaarloosd.
Tobi wordt door de dorpsbewoners niet echt geaccepteerd en heeft te lijden onder de de beledigingen en verwensingen die hem ten deel vallen. Als Amelie, die in het huis woont waar voorheen de vermoorde Stefanie heeft gewoond, ook verdwijnt is het logisch dat de verdenking weer op Tobi komt te liggen. De geschiedenis dreigt zich te herhalen of moet het verleden eens op tafel gelegd worden?
Inspecteur Pia Kirchhoff en haar collega Olivier van Bodenstein staan voor een schier onmogelijke taak.

Sneeuwwitje moet sterven heeft alles in zich om een succesthriller te zijn en dat is het ook geworden. In een stevig neergezet verhaal dat complexer wordt naarmate de karakters verder uitgediept worden, weet Neuhaus de teugels van de spanning maar nauwelijks in bedwang te houden. Voortdurend worden nieuwe invalshoeken in het verhaal betrokken waardoor de misleiding door de auteur alleen maar toe dreigt te nemen. In een zenuwslopende eindfase, probeert Neuhaus nog steeds om de oplossing en ontknoping nog even uit te stellen. Maar eindelijk, kan het boek met een verhoogde polsslag dicht worden gedaan. Een aantal problemen zijn opgelost en de overige nemen we mee naar een volgend deel.

Eindoordeel: 4 sterren

Spanning: 4 sterren
Plot: 4 sterren
Leesplezier: 4 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 4 sterren
Psychologie: 4 sterren