Kees 't Hart schreef een boek over een gepassioneerde theatermaker en zijn partner. Het boek handelt eigenlijk niet over de theatermaker maar over hun mislukte poging om hun prachtige stuk over Rousseau, vooral niet Beckettiaans, in het Teatro Olimpico op te voeren. De originele manier waarop het boek geschreven is maakt het hilarisch om te lezen, ook als je minder verstand hebt van toneel en Beckett en Rousseau. Het wordt namelijk beschreven als een verslag waarin zeer gedetailleerd uit de doeken gedaan wordt hoe het een en ander gelopen is en waarom het allemaal anders liep dan verwacht en dus duurder werd dan vooraf gepland. Dit verslag dient als uitleg aan de subsidieverstrekkers om hen er van te overtuigen dat de de financiering hiervan terecht is. Al snel is duidelijk dat de opzet van de theatermaker gedoemd is te mislukken, niet alleen de aanvraag voor subsidie maar ook de voorstelling zelf. Hier is een vergelijking mogelijk met Kaas van Willem Elsschot. Ook daar weet je al vrij vroeg dat de actie van de hoofdpersoon zal mislukken toch blijf je lezen met de vraag; hoe zal dit mislukken.

De schrijfstijl is plezierig met veel verwijzingen naar toneel die je niet allemaal hoeft te begrijpen om te genieten van de ironie van het boek. Ondanks dat je al snel weet dat de voorstelling niet goed verlopen is, omdat de verteller dit al snel laat doorschemeren, blijf je geboeid tot de laatste bladzijdes alsof het een avonturen roman is. De spanning zit in de hoop die de hoofdpersonages blijven houden, hun frustratie als het anders loopt dan verwacht en de fantastische ideeën die ze hebben om toch voor elkaar te krijgen dat hun bewerking van Rousseau in Italië op de planken komt. Hierdoor wordt het een boek dat je pas weg kunt leggen als het uit is en nog dagen later een glimlach op je gezicht tovert als je er aan terug denkt.