Dial, een jonge Amerikaanse, goed opgeleide vrouw ontvoert, een soort van per ongeluk,haar vroegere oppaskind: Che. Hij is de 8-jarige zoon van 2 revolutionairen uit de jaren zestig en is opgegroeid bij zijn rijke Amerikaanse Upper East Side oma. Ze komen terecht in de Australische hippiewereld waar hij zich aanvankelijk helemaal niet op zijn gemak voelt. Na allerlei verwikkelingen en moeilijkheden komt dat echter helemaal goed en vindt hij het zelfs de fijnste tijd van zijn leven tot nu toe.
Dial en Trevor (1 van de hippies) zoeken echter een manier om hem terug te krijgen bij zijn oma zonder dat ze zelf opgepakt worden door de politie.

Ik vind dat Peter Carey erg mooi schrijft, ik geniet van zijn zinnen. Ook zijn tekening van de voornaamste personages, beschrijvingen van de Australische landschappen en situaties zijn treffend. Het vertelperspectief wisselt tussen Dial en Che, wat wel boeiend is omdat je ziet hoe ze dezelfde situaties en gebeurtenissen verschillend beleven. Triest is bijvoorbeeld de hoop van Che dat zijn vader hem komt halen, je weet, als lezer,dat dat niet gaat gebeuren..

Waarom dan toch maar 3 duimpjes? Ik twijfel wel een beetje tussen 3 en 4 maar heb het gevoel dat dit boek me niet echt lang bij gaat blijven, het verhaal zelf was denk ik toch een beetje 'dun'.

Bij mij eigenlijk ook, net als bij Hetty: het kon mijn verwachting niet helemaal waar maken.