Fuckfuckfuckfuck.. Zenuwslopend en eng..

Eng? Ja, eng. Eind 2016 kreeg ik, na vijf helse jaren vol ongeloof en nog meer onbegrip, eindelijk het antwoord op hetgeen ik al een tijdje vermoedde; ik kreeg officieel de diagnose Kleine Levin Syndroom. Als -inmiddels- 1 van de ongeveer 30 patiënten in Nederland is het ontzettend vreemd om jouw symptomen (al dan niet een beeetje anders geïnterpreteerd) zo zwart op wit te zien staan.. En in niets minder dan een dikke vette suspense.

Syndroom komt akelig dichtbij de realiteit -voor mij, in ieder geval- of doet je goed denken dat dit de realiteit is. Er is geen moment waarop je zeker bent van wat er gebeurt en in dit verhaal is dat een van de grootste troeven. Het verhaal heeft niet echt een opbouw of aanloop, maar then again.. KLS heeft dat nooit, dus once again; mooi geportretteerd. De personages zijn vrij simpel, je vindt jezelf makkelijk in Peter, in Aisha en in Hannah. De stukjes tekst van Emma tussendoor breken de spanning mooi af en werken in het voordeel van het verhaal, al moet ik toegeven dat het verhaal bij mij wat achter bleef door de constante enthousiasme over het feit dat ik eindelijk een concrete manier heb gevonden om mensen te leren over KLS.



Sorry Joris! Maar bedankt! (ik stuur meteen even link in de Nederlandse en Belgische lotgenotengroep.. altijd fijn dit soort dingen!)

Also! Mocht er iemand vragen hebben mbt KLS, je mag altijd een berichtje sturen.