Je zou het zowat een klassieker kunnen noemen. Iedereen kent het wel of heeft er van gehoord. Ik had het er laatst met mijn huisgenoot over hoe goed de film is en dat jammer is dat de anderen niet zo goed zijn geworden. (Altijd denk ik waar ze maar meer bij het boek gebleven). Toen we het er zo over hadden, besefte ik me opeens dat ik het verhaal begon te vergeten. Tijd voor een reread dacht ik zo.

Dit heeft me allemaal nieuwe beseffen gegeven. Ik heb er nooit zo bij stil gestaan, hoe veel er in het boek wel niet aan romance besteed wordt. Vanaf het begin al, en daarna gaat het steeds dieper. Niet dat ik het erg vind, I’m a sucker for it, ik heb het alleen nooit doorgehad. Net zoals de wereld.

Het is echt een interessante wereld met al die facties, maar het zal gewoon nooit goed werken (dat komt dan ook in het boek naar voren). Slecht trekt slecht aan. Daarnaast heb je ze allemaal nodig. Elke eigenschap, die een factie vertegenwoordigd zit in elk persoon. Natuurlijk is de ene eigenschap bij de ene persoon sterker, maar toch je zou er naar moeten streven om ze allemaal te hebben en op de juiste manier te gebruiken, zodat iedereen er profijt van heeft.

Wat ik wel weer mooi aan dit boek vind is het belang van angst en het overwinnen er van. Jij bent je angst, maar dat hoeft je niet tegen te houden. Je moet leren om er controle over te hebben, dan kom je verder dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden. Dat komt steeds weer in dit boek naar voren. Voor iemand die best wel onzeker kan zijn, is het goed om te lezen over sterke personages, die wel angsten kennen (wat ze net als ons maakt), maar ook laten zien dat je ze kunt overwinnen, dat je boven jezelf uit kunt stijgen.