Met de Zwaluwman heeft Gavriel Savit zichzelf overtroffen. In oorlogstijd ontmoet Anna, een zevenjarig meisje zonder ouders of andere mensen, die zich over haar zullen ontfermen, een wildvreemde man. Een soort zwerver, die constant in beweging blijft. Anna blijft bij hem en hij leert haar om in de natuur te overleven. En om andere mensen te ontwijken. Eigenlijk is hij constant op de vlucht. Natuurlijk ontkomen ze er niet aan om andere mensen te ontmoeten. En Anna heeft de neiging om zich aan één van hen, Reb Hirschl, te hechten, maar dat loopt niet goed af. De Zwaluwman kan niet met hem overweg en eigenlijk stuurt hij Reb Hirschl weg, tot groot verdriet van Anna. De Zwaluwman moet iedere dag medicijnen innemen. Hij zorgt altijd dat er genoeg zijn, tot hij daarmee stopt en de medicijnen opraken. Dan verandert zijn karakter, hij gaat zich als een soort vogel gedragen, en in plaats van dat hij altijd voor Anna zorgt, zijn de rollen nu omgedraaid. Anna doet er alles aan om te zorgen dat het zo goed mogelijk met hem gaat en kan op een gegeven moment ook voor zijn medicijnen zorgen. Dan gedraagt de Zwaluwman zich weer normaal, maar hun onderlinge verhouding wordt niet meer zoals hij was. En aan het eind wordt Anna eigenlijk weggestuurd, tenminste, zoko t hetopmij over. Het hele verhaal is op een wonderlijke manier geschreven, een beetje sprookjesachtig. Maar heerlijk om te lezen.