De zwarte cover krijgt enkel kleur door de 4 kapotgeschoten krijtjes. De titel wekt de indruk dat het in krijt werd geschreven. Knappe cover die me wel direct aantrekt. Voor mij mag een cover best wel zo sec mogelijk zijn zonder al te veel tierlantijntjes.

‘De aula is zo groot dat er wel duizend leerlingen in passen, maar te klein om er één te verbergen.’

Opportunity High School in Alabama
10u : Terwijl enkele leerlingen met hun coach vertoeven op het atletiekplein steekt de rector van wal met haar alom gekende toespraak in de aula.
Enkele minuten later…een geweerschot. De deuren van de aula blijken vast te zitten. Het enige wat men kan doen is wachten, wachten op hulp.

Slechts één locatie en een handvol personages, meer heeft Marieke Nijkamp niet nodig om van dit boek een pageturner te maken. Hoofdstuk per hoofdstuk telt het de minuten af naar de ontknoping. In elk hoofdstuk komen telkens weer dezelfde personages aan het woord waardoor je elke keer een betere kijk krijgt op hun persoonlijke beleving èn waardoor je meegenomen wordt naar ieders verleden. Social media berichten worden gebruikt om een stuk af te sluiten. Iets wat niet direct een meerwaarde geeft, maar tegelijkertijd ook niet echt vervelend overkomt.
Als een boek je zo sterk op sleeptouw neemt zodat je het beklemmende gevoel krijgt dat je zelf opgesloten zit in de aula en geen kant meer uit kan dan is het moeilijk te ontkennen dat de auteur haar schrijverscapaciteiten ten volle benut heeft. ’54 minuten’ knijpt met momenten zo hard je strot dicht, laat je even stil staan bij verlies, doet je nadenken over vriendschap, … kortom je kan niet anders dan dit boek als zeer goed te bestempelen. Nijkamp betrekt heel wat thema’s in het verhaal waardoor het zowel door jongeren als volwassenen stof geeft tot reflectie. Je hoort soms wel over zo’n incidenten op het nieuws, maar je denkt er verder niet over na … wel na dit boek vrees ik dat je de sidderingen krijgt als je nog eens zo’n bericht leest of hoort.

De dialogen en gedachtegangen in ’54 minuten’ exploderen als een sneltrein in je hoofd… het enige wat je kan doen is het ondergaan tot je het boek lamlendig naast je neer moet leggen omdat het zo snel uitgelezen is. En nu … hoogstwaarschijnlijk een korte leesdip.