Hoofdcommissaris Pieter Van In raakt samen met zijn assistent en vriend Guido Versavel verstrikt in een complexe wirwar van handel in valse merkartikelen, pornofilms, verkrachting en moord. Miriam, dochter van deurwaarder Antoon Dobbelaere, wordt verkracht maar mag onder dwang van haar vader geen klacht indienen bij de politie. Nadien wordt het lichaam van Carlos Minne gevonden op het strand van Zeebrugge. Als later blijkt dat de moord en de verkrachting enig verband hebben met elkaar, wil Van In de zaak tot op het bot uitspitten. Het blijft echter niet bij één moord. Als achteraf ook de moord op de vrouw van Minne aan het licht komt, wordt het allemaal nog complexer. De spanning bereikt pas echt zijn hoogtepunt als Hannelore Martens, de vrouw van Van In en tevens onderzoeksrechter, samen met Simon en Sarah, de tweeling van Martens en Van In, bedreigd wordt door één of andere wraakzuchtige advocaat van één van de betrokken personen.
Naast de zekere spanning die Aspe probeert op te bouwen doorheen het verhaal, zijn ook de afwisselende verhoudingen tussen enerzijds Van In en Martens en anderzijds Van In en Versavel van cruciaal belang. In elk hoofdstuk wisselen beide situaties elkaar voortdurend af en zorgen ze ervoor dat de verscheidene verhaallijnen op een vlotte manier door elkaar lopen. Naar mijn mening is dit ongetwijfeld een sterk onderdeel in de Aspe-boeken. Toch zorgt dit ergens ook voor extra verwarring en is het niet altijd meteen duidelijk waar we ons precies bevinden.
Stultorum numerus infinitus est. De Nederlander glunderde naar zijn geestesgenoot. Wat wil zeggen dat Het getal der opscheppers oneindig is, zei Versavel. Nee, meneer. Storum numerus infinitus est betekent: het getal der dwazen is oneindig. Is dat in uw geval niet hetzelfde? Toen de Nederlander besefte dat de Vlamingen hem in het ootje namen, trok hij een zuur gezicht en verschoof zijn stoel haastig weer naar achter. Ondanks het feit dat je als lezer vertrouwt raakt in het klassieke Brugge, vind ik dat je als Antwerpenaar of Nederlander toch met de nodige opmerkingen rekening moet houden. Aspe laat zijn mening omtrent Antwerpenaars en Nederlanders duidelijk doorschijnen en deinst er niet voor terug om af en toe met hen te spotten. Hoewel de ironie soms vrij fel is, stoorde het mij persoonlijk niet.
Niettegenstaande dat de spanning pas zijn echte hoogtepunt op het einde bereikt, beschouw ik Dood Tij als een geslaagde thriller. Aspe schrijft een boeiend verhaal neer waarbij hij gruwelijke details en seksuele misdaden niet schuwt. Soms gaat hij iets te ver in detail en wordt het allemaal wat gecompliceerd, zelfs af en toe wat langdradig. Alvast geen gebrek aan informatie dus! Daartegenover zorgen de wisselende situaties tussen enerzijds Van In en Martens en anderzijds Van In en Versavel voor een zekere structuur en maken ze het geheel vlot leesbaar. Tenslotte moet je als Antwerpenaar en Nederlander de nodige kritiek en opmerkingen van Aspe kunnen verdragen. Met andere woorden, Dood Tij van Pieter Aspe is naar mijn mening een succesrijk boek en zal nog vele lezers tot verstomming slaan.