"Welkom in de hitte van de hel", klinkt het uitnodigend op de cover. De hel die Gard Sveen beschrijft kun je echter beter mijden, wil je overleven.
Inspecteur Tommy Bergmann treft in Oslo een zwaargewonde jonge prostituee aan. De zaak lijkt sprekend op een zaak waaraan Tommy in het verleden heeft gewerkt. Echter, dié dader, Anders Rask, zit opgesloten in een tbs-kliniek en kan nu de dader niet zijn. De media berichten over het misdrijf en zo komt het ook de moeder van een van de destijds vermoorde meisjes ter ore. Zij is ervan overtuigd dat Rask ten onrechte veroordeeld is, dat de dader iemand anders was en dat zíj weet wie. De vraag is of deze moeder gelijk heeft of dat haar fantasie op hol geslagen is. Tommy en diens collega Susanne krijgen tijdens het onderzoek te maken met een misdadiger die complexiteit en 'grapjes' niet schuwt en het zijn jagers graag lastig maakt.

Goed verhaal, even ingewikkeld als de barrières die de moordenaar opwerpt. Je moet bij de les blijven, anders snap je er op het eind niets meer van. Maar ook als je oplettend leest, valt het kwartje niet een-twee-drie ... (wat natuurlijk ook aan mij kan liggen).
Sveen heeft wellicht iets te hard zijn best gedaan om zijn eerste boek in de Tommy Bergmann-reeks te evenaren. Daarin is hij niet helemaal geslaagd. 'De doden hebben geen verhaal' kent meer lagen (bijv. het oorlogsverhaal), is 'rijker' en intenser en is uitstekend te volgen. 'De hitte van de hel' is complex, soms bij het verwarrende af; zeker niet verkeerd, maar anders.
De personages zijn stuk voor stuk interessant en goed uitgewerkt. Die Anders Rask is een griezel en Tommy is Tommy, evenals in deel 1 obsessief bezig met zijn werk, nauwelijks een privéleven en niet heel gelukkig.
De afloop van het boek is verontrustend. Deel 3 moet maar snel verschijnen!

[spanning 4, plot 4, schrijfstijl 4, leesplezier 4, originaliteit 4, psychologie 4]