Lykele Muus beschrijft de diverse personen met verve: de vader van Daniel die meer aandacht schenkt aan zijn fotocamera dan aan zijn gezin, Daniels moeder die verliefd wordt op een schrijver die ze op haar werk in de bibliotheek ontmoet, vaste oppas Winnie die heerlijk Surinaams kookt.

In het begin van het boek vind ik de personages wat afstandelijk. Maar het grootste deel van de 488 bladzijden ga ik op in de wereld van Daniel. Hij zit op het dak van de bieb en leest boeken, terwijl zijn vriend Rens zit te blowen. Hoe zou het met hem aflopen? Het inkt zit letterlijk in zijn bloed, maar kan hij met schrijven ook zijn brood verdienen?

Lees verder op mijn blog: https://lalageleest.wordpress.com/2015/12/28/eland-lykele-muus/