Isa en haar zus Daan willen nog eens terug naar Terschelling, het eiland waar ze in hun jeugd zo vaak vakantie hebben gevierd. Ze nodigen hun vriendin Sylvie uit om mee te gaan. Haar vriend Martijn is een aantal maanden daarvoor verongelukt en ze heeft nog veel verdriet. De zussen hebben een huisje gehuurd van Loek. Hij en zijn broer Gerben zijn de zonen van Jannetje en Gerrit, waarbij de ouders van de zussen altijd een huisje huurden.

Als ze net op Terschelling zijn, gaat Sylvie aan het eind van de middag op de fiets naar het dorp om geld te pinnen. Als ze niet terugkomt naar het huisje gaan Daan en Isa haar zoeken.
Jannetje is de enige getuige, maar omdat zij een beginnende vorm van alzheimer heeft is haar verhaal niet betrouwbaar. De verhaallijn van Jannetje, die goed beseft dat ze steeds vaker iets vergeet, ontroerd.

Els Kerkhoven beschrijft alle handelingen erg gedetailleerd, vandaar 286 pagina’s over één weekend. Het verhaal komt wat traag op gang, maar de typerende beschrijvingen van de zo verschillende zussen en Terschelling maken dat vrijwel goed, al is het verhaal wel eens iets te langdradig. Langzaam blijkt dat er te veel geheimen zijn uit het verleden, die het leven in het heden belemmeren. Ook zijn de acties en reacties van Isa en Daan soms vreemd. Waarom lichten ze de politie pas na vierentwintig uur zoeken in? Op het laatst raakt het verhaal in een stroomversnelling en wordt duidelijk wat er met Sylvie is gebeurd en waarom. Verraad en vriendschap staan centraal. Leuk is dat het leven op Terschelling zo veelvuldig aan bod komt.