In het begin vond ik het heel moeilijk om in het verhaal te komen. Er kwam heel veel tegelijk op mijn af te veel om bij te blijven. Heel veel persoon die je moest onthouden en leren kennen. Misschien had het beter geweest om en lijstje te maken, vooraan of achteraan in het boek met de namen en wie ze zijn. Twee moeders op zoek naar hun zonen mee genomen door rebellen. De meeste zullen al we weten waarom. Ze willen er kindsoldaten van maken. Liz is er van over tuigt haar zoon nooit meer zal zien omdat ze ook nog eens kanker heeft. Samen treken ze door de bossen van Afrika op zoek naar hun zonen. Terwijl hun zonen vechten om in leven te blijven. Zullen ze elkaar ooit terug zien…???? Zullen de moeders hun zonen terug vinden…????? Zal Liz de kanker overleven…?????

De moeders evolueren van persoon vol zelfmedelijden naar personen die zelfzeker worden. Die er voor gaan.

De schrijfstijl is vlot en heel goed leesbaar. Heb zelf geen moeilijk woorden tegen gekomen. Hier en daar zit er toch een droevig en vrolijk snaar in. Je voelt ook mee met de kindsoldaten omdat je weet dat deze in het echt ook bestaan.
Met een debuut als deze zullen we zeker nog veel horen van Jesse Loncraine.