Otto Kadoke is psychiater in de zelfmoordcrisisopvang. Hij doet liefst de nachtshift en beslist dan over wie wel en niet opgenomen moet worden.
Hij heeft thuis een hulpbehoevende moeder. Ze wordt geholpen door 2 Nepalese meisjes die om beurt bij haar blijven, ze slapen ook in het huis van de moeder. Tot Kadoke door een incident ervoor zorgt dat beide meisjes ontslag nemen. Hij zit met een probleem want nu moet hij zelf voor zijn moeder zorgen, terug bij haar gaan wonen.
Moeder is ook niet de gemakkelijkste, ze eet moeilijk, zit voortdurend op de kap van Kadoke dat hij een zwakkeling is, zich niet kan verdedigen en op vechtsport moet.
Tijdens een interventie op zijn werk, maakt hij kennis met een vrouw die dood wil. Hij laat haar opnemen, maar eigenlijk kan het systeem niets meer voor haar doen, ze is uitbehandeld, maar niet genezen en ze vindt zelf dat ze niet wil leven. Kadoke neemt dan een vreemde beslissing.

Dit boek valt uiteraard op door het grensoverschrijdende gedrag en de deonthologisch onverantwoorde beslissingen die Kadoke neemt.
Ik zat de hele tijd met zijn naam in mijn hoofd, waarom noemt iemand Kadoke, want neem van mij aan, eens je het boek gelezen hebt, blijkt dat zowel de zoon Kadoke als de moeder geen cadeau zijn om mee samen te leven.

Bij tijden is dit boek hilarisch, grappig, triest, moedeloos, emotioneel, ontroerend. Het is mooi hoe hij voor zijn moeder zorgt, meegaat in haar wanen. Ze zitten geregeld op elkaars kap, maar houden van elkaar, stoten elkaar af en trekken aan.

Het lijkt me een echte Grunberg.