Een auteur die weet te boeien. Al vanaf de eerste bladzijde van het eerste hoofdstuk;
'Ik kon de gezichten van mijn belagers zien zonder ze te zien. Hun grauw bestoppelde gelaat met die aparte glans, hun ogen leeg als scherven van glas en hun harde sarcastische lach waren een vast deel van mijn dromen geworden. Ze kwamen als ratten uit de riolen.'
Na deze start werd ik zes maanden mee in de tijd terug genomen. Er komen een heleboel personages voorbij en ik moest er goed mijn aandacht bijhouden om het verhaal nog te kunnen volgen. Ieder personage heeft respect verdiend, nietwaar? Daarom heb ik het boek zo vlug als mogelijk gelezen en er geen dagen over gedaan zoals ik anders wel eens doe. De spanning komt hier en daar weer naar boven, maar het is nergens saai te noemen. Waar het geen spannende misdaadroman is, is het een mooie roman.

De auteur is een meester in het beschrijven van de personages, de sfeer en gevoelens;
'Ze was verouderd, net als ik wat meer uitgezakt, ze liep wat voorover gebogen, droeg een ernstige bril die niet bij haar luchtige karakter hoorde. Alleen haar lichte, wat zwevende stem die haar dertig jaar geleden al jonger had doen lijken dan ze was, bleek niet veranderd. De volgende maand ging ze met pensioen, zei ze. Reizen, de kleinkinderen, weet je wel. Uiteraard vond ze me weinig veranderd. Dat gevoelen was wederzijds, voegde ik toe. De gewone hypocrisie van twee mensen die elkaar na lange tijd tegen het lijf liepen. Al kon het even goed om een soort van wederzijds mededogen gaan.'

'Mijn koninklijke minnaar' is een boek waarbij ik op het eind dacht dat het zo vergezocht was dat het ook waarheid zou kunnen zijn, daarom ook geloofwaardig. Een heerlijke misdaadroman die zich afspeelt op internationaal politiek niveau en toch dicht bij huis blijft. Ik ging mee op reis naar de jaren dertig en kwam hetzelfde soort mensen tegen in de tegenwoordige tijd. Het is blijkbaar van alle tijden… intriges.