Vooral het eerste deel van de autobiografie van Beverly (Grace) Jones verklaart veel van dit fenomeen. De zwepen? Zij werd jarenlang elke dag mishandeld door haar godsdienstwaanzinnige stiefvader. Dat dominante? In haar Jamaicaanse familie kom je allerlei leiderstypes tegen: haar tante was directeur van de Jamaicaanse bibliotheekorganisatie.
Als zwarte niet zwart genoeg, als blanke niet blank genoeg, kreeg ze in het racistische Amerika noch als zangeres noch als fotomodel een poot aan de grond.
Dat lukte pas in Parijs. Na haar succes daar ontwikkelde ze het 'wrede discokoningin'=personage dat eerst in de gay discoscene en later bij een brede groep in de VS aansloeg.
Het tweede deel gaat vooral over successen, drugsgebruik en bevat veel namedropping. Meer als andere oninteresssante popsterren dus.