Wat we het meest aan dit boek aantrok, was dat het zich in Glasgow afspeelde. Ik ben er een aantal jaar geleden zelf geweest, en dus was ik wel benieuwd of ik plekken zou herkennen. Het verhaal van ‘Stille grond’ speelt zich wel in Glasgow af, maar Hilde Vandermeeren heeft niet zo gedetailleerd over Glasgow geschreven. Het zou dus net zo goed in Appelscha plaats hadden kunnen vinden, hoewel de mooie cover dan een beetje misplaatst zou zijn.

Maar goed, ik wijk af. De reden waarom ik het boek wilde lezen, was dus Glasgow. Toen ik eenmaal in het boek begon miste ik het feit dat Glasgow weinig genoemd wordt, eigenlijk helemaal niet zo. De plaats waar het verhaal zich afspeelt is niet eens zozeer belangrijk voor het boek, hoewel de kust zoals je die op de cover ziet, wel een prominente rol inneemt in het verhaal.

Vanaf de eerste bladzijde, zodra je leest over de verdwijning van Rosie, ben je geintrigeerd. Want wat is er nou precies met Rosie gebeurd? Als je dan leest in de volgende hoofdstukken, waarin Carol Jones de hoofdrol speelt, dan wordt je op een spoor gezet. Of dat spoor het juiste is, dat moet je zelf maar uit gaan vinden. Ik vond het in ieder geval interessant en dat maakte dat mijn nieuwsgierigheid nog meer gewekt werd. Want wat heeft Carol in vredesnaam te maken met de verdwijning van Rosie?

Oh en die Kyle, de zogenaamde Vader met zijn enge ideeen, brrrr, daar liepen de rillingen echt van over mijn lijf. Ik krijg nog de kriebels als ik aan hem denk. Wat een creep zeg.

Hilde Vandermeeren heeft een intrigerende en op momenten zeer spannende thriller neergezet die zeker niet zal misstaan in je boekenkast. Niet te gruwelig, maar wel spannend!