In het laatste hoofdstuk van The Front wordt alles in een stroomversnelling 'verraden'. De thriller bouwt het mysterie op een boeiende en lezenswaardige wijze op. Er zijn er maar weinig die dat beter kunnen dan Patricia Cornwell. Maar waar het gaat om verrassende plotwendingen en je vasthouden tot de laatste pagina geeft zij niet thuis. Integendeel, net als in de eerste Win Garano-thriller At Last, volstaat zij aan het eind met een beschrijving hoe het allemaal in elkaar steekt en hoe het afloopt. Dat is een anti-climax. Dan is er plotseling geen boeiende thriller meer, maar veel meer een er zich snel vanaf maken met maar gauw eventjes vertellen hoe het zover heeft kunnen komen. Dat vind ik ronduit jammer.
Waar de recensenten van de Amerikaanse kranten in hun boekenbijlagen de loftrompet over haar steken en stellen dat anderen slechts in haar schaduw kunnen staan, stel ik vast dat ik het daar dus in de verste verte niet mee eens ben.