'La Fille de La Casbah' (1996) is een bitter-ironische zedenschets over thema's als religieuze hypocrisie, klassenverschillen en systematische vrouwenonderdrukking. Een moslima in een Algerijnse volkswijk heeft niks meer te verliezen als ze voorbij de huwbare leeftijd raakt en besluit haar geloofsprincipes overboord te gooien voor voorhuwelijkse vrijages met een rijke playboy. Ze weet ook wel dat er uit deze liaisons waarschijnlijk geen huwelijksverbintenis gaat ontstaan, maar het is de enige manier waarop ze als hoogopgeleide vrouw nog enigszins een gevoel kan hebben van zelfbeschikking en de mogelijkheid tot vrije partnerkeuze. Leïla Marouane komt het best tot haar recht in de pijnlijke, nietsontziende beschrijvingen van hoe dit pathetische hoofdpersonage een rollenspel speelt als rijkeluisvrouw, terwijl ze daarmee haar eigen omgeving van zich vervreemdt. En dat voor een man die in alles een ongelofelijke zakkenwasser blijkt! Helaas wordt de spannende opbouw ontkracht als het plotseling een absurdistische wending neemt die, zo zonder kennis van de Algerijnse politiek, vooral willekeurig voelt.