In deze thriller of detective (moeilijk vast te stellen tot welk genre het boek behoort), volgen we hoofdzakelijk twee vrouwen:
* Claire Dalvard, psychotherapeute, welgesteld, 59 jaar, blond, blauwe ogen, dochter van een Franse immigrant, opgegroeid in Colombia, daarna geëmigreerd naar Parijs, getrouwd, dochter, gescheiden, is nu weer teruggekeerd naar Bogotà om wat meer rust in haar leven te creëren. Op een van haar wandelingen wordt zij a.h.w. aangetrokken door een schoonheidssalon van het betere genre “La Casa de la Belleza” en gaat zij naar binnen (hoewel dit helemaal niet “haar ding” is). Zij wordt verwelkomd door
* Karen Valdés, een van de topschoonheidsspecialistes van het instituut, een prachtig “meisje” van 23 jaar, halfbloed, met een figuur als een gazelle. Claire is helemaal gehypnotiseerd door haar verschijning, eigenlijk meteen verliefd op haar, hoewel ze dat gevoel niet toelaat. Karen heeft het platteland verlaten om in Bogotà geld te gaan verdienen om haar zoontje van 4 dat nu bij haar moeder in Cartagena woont, over te laten komen. Eigenlijk probeert ze uit de armoede te komen…en denkt ze het ergste wel achter zich te hebben gelaten.

In de behandelkamer worden door de vele rijke, vrouwelijke cliënten veel geheimen verteld en opgebiecht, maar deze verhalen komen uiteraard nooit naar buiten. Karen neemt wel Claire min of meer in vertrouwen…. Tja…
Op een dag wordt een van Karens jongste klanten, Sabrina Guzmán, een schoolmeisje van 17 jaar, dood gevonden. Op een afschuwelijke manier was zij vermoord. Haar laatste bezoek was bij Karen geweest in de Schoonheidssalon.. Karen besluit naar de begrafenis te gaan.

Deze moord is het begin van een in alle opzichten verschrikkelijke geschiedenis. Door de politie wordt deze moord afgedaan als zelfmoord want zo lijkt het….Een overdosis. Maar vooral de moeder van Sabrina neemt daar geen genoegen mee. Claire raakt er ook steeds meer bij betrokken door haar aanhankelijkheid voor Karen. En Karen weet zich eigenlijk geen raad.

Uiteindelijk komen we de hele rauwe, corrupte, gewelddadige geschiedenis te weten, door de vele verhalen verteld vanuit diverse perspectieven. Erg verwarrend, mede ook door de vele namen en bijnamen. En steeds wordt er maar een fragmentje verteld. Heen en weer springend in de tijd, van het ene personage naar het andere, van de ene salon naar de andere, van de ene vriendin naar de andere. In soms korte zinnen, dan weer ellenlange zinnen.
Overigens zijn het meestal vrouwen die hun verhaal doen en die op de een of andere manier ergens een band met elkaar hebben. Slechts één keer lezen we het verhaal van een man.
En dat alles tegen de achtergrond van Bogotà. Eigenlijk ook een hoofdpersoon in deze inktzwarte roman. “In een land waar bewakers, hekken en gemuilkorfde honden illustratief zijn voor het dagelijkse landschap” – blz. 33.

Heel duidelijk wordt het dat een vrouw, ook al is zij nog zo knap en/of intelligent in dit land niets voorstelt.

Melba Escobar beschrijft het leven in dit land, in Bogotà, op een indringende manier, zonder een blad voor de mond te nemen, ze spaart niemand. Af en toe lees je dermate rauwe scènes die je bijna doen kokhalzen. De Corruptie, met hoofdletter C, regeert. Overal. In alle lagen van de bevolking. Geweld, Seks en Drugs maken de terreur, liever gezegd de destructie compleet.
Misschien een lichtpuntje… De mensen, de bewoners slagen er, ondanks alles, toch in door te gaan met hun leven. Hoewel de keuze die Karen maakt om over haar traumatische ervaring heen te komen was toch wel heel twijfelachtig. Eufemistisch gezegd.

Een boeiend vooral adembenemend debuut. Door de schrijfstijl van Escobar helaas te verwarrend beschreven. Toch, vermoed ik, dat wij nog veel van deze schrijfster zullen vernemen.

Mooi citaat:
“Ik voelde me kopje-onder gaan in een zee van droefheid” zegt Lucía Estrada die 16 zelfhulpboeken schreef onder de naam van haar man…. Blz. 46

Dit boek heb ik gelezen voor De Club van Echte Lezers via Uitgeverij Atlas Contact