Dit is de eerste keer dat ik iets van Esther Gerritsen gelezen heb. En dit is ook de eerste keer dat ik…… ik durf het bijna niet te bekennen…..het boekenweekgeschenk ook daadwerkelijk gelezen heb. Ik hou niet zo van korte verhalen en novellen. De geschenken gingen daarom voorheen linea recta de boekenkast in. Zo niet deze keer (waar de Hebban Reading Challenge niet goed voor is ). En daar heb ik geen spijt van.
Het verhaal leest vlot weg en boeit vanaf het begin. Ondanks dat het een dun boekje is, kun je je toch goed inleven in de hoofdpersoon. Wat ik een grappig effect vond in dit boek: via de beschrijvingen vanuit broer veranderde mijn kijk op de hoofdpersoon. Ik had aan het begin een heel ander beeld van haar dan dat ik op het eind had. Dit laatste geldt overigens ook voor de broer. Toch knap dat je dat met zo’n kort verhaal kan bereiken.
Ik ga vaker een boek van Esther Gerritsen lezen. En ook vaker een boekenweekgeschenk .Voortaan rechtstreeks uit de boodschappentas op de ‘nog-te-lezen-stapel’!