Een grappig initiatief om zes-minuten-verhaaltjes te verspreiden: het lezen te bevorderen om te ontstressen. Of dat nu werkelijk zal helpen, betwijfel ik. Het is maar een kleine groep mensen, die leest. Ik vind de uitgaafjes eigenlijk net een beetje te ondermaats. Ze lijken een beetje op de foldertjes bij de huisarts.
De zes verhalen zijn van Tim den Besten, Herman Koch, Nina Weijers, Elfie Tromp, Mano Bouzamour, Marieke Lucs Rijneveld, Thomas Oldeheuvelt en Anna Drijver: vier vrouwen, vier mannen, keurig gelijk verdeeld. Het is knap dat alle auteurs met zo’n beperkt aantal bladzijdes zo veel kunnen zeggen. Misschien dat sommigen te veel hebben willen zeggen in een kort bestek? Het verhaal van Nina Weijers over een dochter en een moeder is aan de volle kant, maar ik ben hier een beetje bevooroordeeld want ik hou erg van wat Weijers schrijft. Ze is intelligent, diepgaand en ongewoon. Ook het verhaal van Thomas Olde Heuvelt sprak me erg aan: zijn stijl, zijn fantasie, zijn absurdisme. Mijn kennismaking met deze schrijver was zijn korte verhaal, en die zeker smaakt naar meer. Een verhaal van een fantaserend kind, dat misschien ‘het kind van de rekening’ is in het slechte huwelijk van zijn ouders. Maar het is niet zo belangrijk wat er nu echt gebeurt in dit verhaal. Het is goed en apart verteld.
Het minste vond ik het verhaal van de surfende jongen die het aan de stok dan wel bezem krijgt met een macho van Bouzamour. De ontknoping heeft iets van een ‘deus ex machina’, net te onwaarschijnlijk in een realistisch verhaal. Een aantal schrijvers zet ons op het verkeerde been: Elfie Tromp, misschien Rijneveld, hoewel het bij de laatste niet helemaal duidelijk is. Ik krijg het gevoel dat het een trent aan het worden is: mensen op het verkeerde been zetten. Het is ‘tricky’, de lezer kan zich snel ‘belazerd’ gaan voelen - tenminste dat geldt voor mij.
Ik vloek nu in de kerk: het verhaal van Herman Koch was het eerste dat ik van hem las. Hij brengt veel rust en ook iets van weemoed in zijn stuk over de jongen die zich wil laten afkeuren voor militaire dienst. Ik denk dat jongere lezers geen idee hebben wat dat was: de verplichte militaire dienst voor jongens van een jaar of achttien.
Het eerste verhaal, van Tim den Besten, is een kritiek op onze consumptieve samenleving, aardig, maar misschien voor mij niet ‘navelstaarderig’ genoeg.
Wat ik van het verhaal van Anna Drijver vind over de Oekraïense vrouw die de spullen van de omgekomen Ramon terugbrengt bij zijn Nederlandse ouders in Amersfoort-Vathorst weet ik niet zo goed. Iets te sentimenteel waarschijnlijk.

Al met al was het een leuk experiment met de korte verhalen van hedendaagse Nederlandse auteurs.