IK ben begonnen in het boek omdat ik de voorkant zo verschrikkelijk mooi vond. Dromerig sprookjesachtig en iets liefs.
Na de recensies gelezen te hebben en gelezen te hebben waar het verhaal voornamelijk omdraait, heb ik overwogen het niet te lezen.
Toch in begonnen en het verhaal pakte me direct.
Ik werk op een oncologie afdeling dus wat dat betreft is het niet al te moeilijk.
Rabbit maar ook haar dochter Juliet, haar ouders Molly en Jack haar zus en haar broer en haar vriendin hebben meteen mijn oprechte medeleven.
Rabbit komt nadat ze te horen krijgt dat haar borstkanker is uitgezaaid op een plekje te liggen in een verpleeghuis. Een plekje voor terminale patiënten. Zowel Rabbit zelf als haar ouders zijn in de ontkenning en natuurlijk haar dochter Juliet, welke nog erg jong is.
Herinneringen aan een oude jeugdliefde worden opgehaald onder invloed van pijnstillers.
Uiteindelijk volgt het onvermijdelijke, Rabbit gaat sterven.
Het boek was voor mij geen feelgoodroman, tranen met tuiten heb ik gehuild, alles zo herkenbaar, vanuit mijn werkplek.
Na het lezen van dit boek even iets luchtigers..