De Ierse ingenieur Glenn Meade was vlieginstructeur in Amerika, voordat de val van de Berlijnse muur hem inspireerde tot het schrijven van zijn succesvolle debuut Brandenburg. Met een voorliefde voor thrillers die zich afspeelden in politieke kringen en oorlogssituaties produceerde hij vijf bestsellers achter elkaar. Constantine, discipel van de duivel is zijn zesde thriller.

Hoofdpersoon in Constantine, discipel van de duivel is FBI-agente Kate Moran, werkzaam in Washington. Ze is slank, blond, 35 jaar oud en steengoed in haar werk. Tot zover al het goede. Het minder prettige? Kates vader was een gokverslaafde ex-detective die de benen nam toen Kate 11 jaar was. Haar moeder is overleden toen Kate 23 jaar was. Ze heeft 2 zussen die naar Californie zijn verhuisd en met wie ze geen contact heeft. Haar broer Frank is een aan lager wal geraakte alcoholverslaafde wetenschapper die ooit in dienst was van de politie. En als klap op de vuurpijl is Kate ooit getrouwd geweest met Paul, een agressieve rechercheur die haar lastig valt omdat hij haar terugwil. Kortom, schrijver Glenn Meade heeft een flinke dosis ellende bijeen gesprokkeld om zijn hoofdpersoon de nodige emotionele ballast mee te geven. Treurnis die als confetti over het verhaal wordt gestrooid om de geestelijke kracht van de hoofdpersoon te benadrukken. En kracht heeft Kate hard nodig want zij staat op de dodenlijst van een seriemoordenaar.

Kate Moran gaat naar de executie van de ter dood veroordeelde duivelse misdadiger Constantine Gemal die in enkele jaren tijd op diverse continenten 28 mensen op rituele wijze heeft vermoord en verbrand. Steeds stelletjes die bestonden uit een oudere man en een tienermeisje. Onder de slachtoffers bevonden zich ook Kates verloofde David en diens dochter Megan. Kate heeft meer dan vier jaar jacht gemaakt op Gemal (ook wel Discipel van de Duivel genoemd) voordat ze hem kon inrekenen. Vlak voor zijn executie zegt Gemal in de gevangenis tegen Kate dat er een copycat aan het werk moet zijn omdat hij David en Megan niet vermoord heeft. Hij voegt er aan toe dat hij uit de dood zal terugkeren om Kates leven tot een hel te maken. Nog voordat Gemal zijn dodelijke injectie heeft gekregen wordt het moorden hervat.

Constantine, discipel van de duivel is een ongelooflijk spannend boek dat zeer eenvoudig is van opzet. In wezen is het boek een lange achtervolging waarbij Kate jacht maakt op een seriemoordenaar en een (al dan niet dood zijnde) en waarbij de seriemoordenaar constant achter Kate aanzit. Het boek stikt van de clichés en sommige personages zijn meer karikaturen dan geloofwaardige karakters. Ook de moordenaar is een karikatuur. Hij pleegt rituele moorden, maar vermoordt ook achteloos elke politieagent, zaalwachter of welk personage dan ook dat hem voor de voeten loopt. Het bloed vloeit als de ketchup in een spaghetti western. Het is allemaal wat veel van het goede. Dat geldt ook voor de suggestie die vrijwel het hele boek door volgehouden wordt, dat de moordenaar uit de dood herrezen is. Iets geloofwaardiger en subtieler was uitermate welkom geweest.

Natuurlijk is het een loffelijk streven van een schrijver om de lezer de stuipen op het lijf te jagen, maar zonder geloofwaardigheid gaat de lezer dwalen. Want neem nu de seriemoordenaar. Constant neemt hij zich voor (in uiterst wrede en lugubere gedachten) om Kate te vangen en vervolgens langdurig te verkrachten voordat hij haar zal vermoorden. Maar als het puntje bij het paaltje komt, en dat is een flink aantal keren het geval. wil hij haar eenvoudigweg doodschieten of haar hals afsnijden. Verdwenen zijn al zijn geesteszieke voornemens. Een reden wordt niet gegeven.

Bij de lezer overheerst vaak de gedachte: Nu moet de schrijver het toch niet gekker maken. Dat is een slecht teken. Verstandelijk gezien is dat fout, zoals het eten van patat met mayonaise, hamburgers en ijs met slagroom fout is. Maar het is soms wel lekker. Dat geldt ook voor Constantine, discipel van de duivel. Het is geen literair meesterwerk, maar wel een heerlijk spannend boek. De sadistische en psychotische moordenaar zorgt voor volop actie. De haat-liefde verhoudingen zijn zwart-wit, dus gemakkelijk te verteren en er is een overdaad aan emoties (rouw, ontluikende liefde, haat, angst) om ook de vrouwelijke lezer mee te slepen in dit vol vaart geschreven boek dat geen moment verveelt. Constantine, discipel van de duivel is beslist niet heel erg goed, maar wel een duivels lekker griezelverhaal.