Tientallen duikers vinden hun einde bij een gezamenlijke happening van twee duikersverenigingen. Materiaaldefect, luidt de eerste reactie, of onzorgvuldigheid. Maar 3 mannen weten beter: sabotage moet ertoe dienen de vereniging PADI in een kwaad daglicht te plaatsen. Een thriller schrijven over de duiksport - een toch niet alledaags onderwerp - en er ook nog iets van maken, het verdient alle lof. Zeker als daarbij ook rekening gehouden wordt met de landratten onder ons. Een beetje kennis van de duiksport is meegenomen, maar geen must: van knappe onderwaterscènes kan je ook meegenieten als je niets weet van inflatorslangen en thrustpinnen. Ook boven de zeespiegel valt trouwens wat te beleven. Een horrorverhaaltje met een Amerikaans echtpaar in de Belgische Ardennen zal me nog even bijblijven. Toch een aantal bedenkingen. Het motief om een duikersorganisatie door aanslagen in opspraak te brengen (ik verklap het hier nog niet), lijkt me nogal overdreven. Gekken zijn er overal, denk je dan. Dat is waar, gekken mogen en moeten er ook zijn, maar dan wil ik wel op een of andere manier de knoop in de hersenen aanvoelen. De schuldige spreekt dan wel graag tegen zichzelf, maar dat doe ik ook soms (en ik ben niet gek). Erg storen doet het niet - het motief maakt geen deel uit van de ontknoping - maar het is slechts een van de losse eindjes.

Een tweede opmerking betreft de eigenaardige manier waarop Goeken dingen verwoordt. In zijn drang alles uit te beelden, maakt hij constant vergelijkingen die niet altijd even accuraat of passend zijn. Wanneer een man gedwongen wordt z'n hoofd herhaaldelijk tegen een tafel te slaan, zegt Goeken: "Het montuur van zijn bril is gedegradeerd tot een nutteloos omhulsel voor glazen sterren zonder glans." Goed gevonden, maar nogal storend in een overigens amusante doe-een-kip-na-en-sla-jezelf-een-bloedneus-scène.

Dus zit ik hier met een dilemma: goed of redelijk goed? Na rijp beraad hou ik het bij "goed". De drang te stoppen met lezen heb ik nooit gevoeld, maar toch wel onder voorbehoud.