Een aangrijpend waargebeurd verhaal geschreven door de vader van Sybine Jansons; het meisje uit Maarn wat van school naar huis fietste maar daar nooit aan kwam.

Haar ouders kennen Sybine als beste en beseffen al snel dat dit niet om een wegloopactie gaat en waar de politie nog afwacht, nemen zij zelf met buren, vrienden en dorpsbewoners initiatief en gaan op zoek maar helaas wordt ze ruim een maand later alsnog levenloos aangetroffen in een kanaal bij Breukelen.

Vader beschrijft in zijn boek het verhaal enerzijds een met precisie geschreven reconstructie maar laat hij ook zien wat de slopende onzekerheid tijdens de vermissing, het enorme verdriet als zij dood gevonden wordt en de frustratie tijdens het hele juridische proces tegen de dader, Martin C. met hem, zijn gezin en zijn naasten doet.

Op een ingetogen manier laat hij de lezer zien door wat voor hel zij gaan, hoeveel steun zij van hun omgeving krijgen en vooral ook uit hun geloof halen. Een vader die vanaf het eerste moment zich als een pitbull vastbijt, initiatief neemt, zelf op onderzoek uit gaat, nauw samenwerkt met de politie en geen enkel moment tijdens de vermissing opgeeft en na haar gruwelijke vondst nog altijd verder gaat om op zoveel mogelijk vragen toch antwoorden te vinden.

In het boek proef je ook een frustratie: Martin C., al eerder veroordeeld in zedenzaken, kreeg toch de kans opnieuw slachtoffers te maken na zijn vrijlating; een dader die zich blijft beroepen op zijn zwijgrecht tijdens het proces; de uitspraken m.b.t. zijn veroordeling; het jaren later niet beantwoorden van vragen van de ouders en de zus van Sybine terwijl zij die zo graag beantwoord willen zien om hun puzzel passend te maken. Ook laat vader in zijn boek zien dat het recht in Nederland wat krommingen heeft en hoe e.e.a. naar zijn idee zou moeten veranderen om te voorkomen dat er nog meer zedenslachtoffers vallen.

Dit boek is een prachtig monumentje voor Sybine wat je bijzonder aangrijpt en je weer met je neus op de feiten drukt dat dit elk kind kan overkomen.