Wat een verrassing was dit boek voor me. Ik had een paar weken geleden Als broer en zus gelezen en dat was me niet goed bevallen. Als dit boek niet door Ezzulia was uitgekozen tot discussieboek had ik Loverboy nooit gelezen. Gelukkig heb ik dit wel gedaan en ben ik weer een favoriete schrijver rijker.

Elders heb ik een citaat van Appel gelezen: bij mij komen de karakters niet voort uit de plot, maar komt de plot voort uit de karakters en dit citaat is geheel van toepassing op dit boek. De hoofdpersoon Yoka schrijft een boek over Anouk, een privédetective en langzamerhand neemt Anouk in haar geheel Yoka op in haar persoonlijkheid. Het is net als een actrice die een actrice speelt. Het is een boek binnen een boek, net zoals je vroeger de reklame had van Droste waarin je een vrouw zag met een dienblad waarop een blik stond waar weer een afbeelding van de vrouw met het blik met de afbeelding enz. Deze Droste reclame wordt ook in het boek genoemd. Yoka vereenzelvigt zich dus volkomen met haar hoofdpersoon, Anouk en kan dan dingen doen, die ze anders niet zou kunnen doen.

De sfeer die het verhaal uitstraalt is zo ontzettend goed getroffen. De personen kunnen je vrienden, buren of familieleden zijn. Hele gewone mensen. Verder proef je telkens weer opnieuw de gevoelens waar de personen mee te maken krijgen: liefde, enorme haat, obsessies, jalouzie. De personen en hun gevoelens leefden voor me. Het was vaak zo herkenbaar. Wat kunnen mensen door ervaringen, toch relatief eenvoudig, de afgrond in tuimelen. Een dikke vier sterren waard.