Als sinds de jaren tachtig verschijnen er boeken van de hand van Greetje van den Berg. Inmiddels heeft ze al enkele tientallen romans op haar naam staan en voorlopig is ze nog niet klaar met schrijven. Op haar site is te lezen dat schrijven voor haar erg vanzelfsprekend is, net zoals ademhalen dat is.  

In haar nieuwste boek Letters in het Zand (die, geheel in stijl, de titel op de cover daadwerkelijk als letters in het zand heeft staan) volgen we drie verhaallijnen die met elkaar in verband staan.  

Allereerst maken we kennis met Andrea. Haar man is onlangs zeer plotseling overleden en alsof dat al niet genoeg was, ontdekt de nieuwbakken weduwe dat haar man haar met grote financiële problemen heeft achtergelaten. Dit alles zorgt dat ze noodgedwongen moet verhuizen naar een klein appartementje aan de andere kant van de stad Zwolle. Ondertussen verschijnt er op het graf van haar overleden man Sören regelmatig een bakje bloemen met een handgeschreven kaartje. Wie heeft deze daar achtergelaten? En wat moet ze denken van Wessel, een van de bewoners van het appartementencomplex die interesse in haar lijkt te hebben?  

Vervolgens leren we Joost kennen, Andrea’s zoon. Hij woont op kamers in Groningen waar hij tot zijn moeders grote spijt is gestopt met zijn opleiding. Hij raakt zijn bijbaantje kwijt en hoewel hij snel iets anders heeft gevonden, lijkt het hem niet makkelijk af te gaan en dreigt hij ook dat baantje te verliezen. Verder is zijn liefdesleven niet geheel ideaal te noemen.

Ook is er nog Bregje, de buurvrouw van Andrea. Ze is 85, nooit getrouwd en een pittige tante. Dit lijkt allemaal minder te worden als blijkt dat Bregje ziek is en Andrea voor haar buurvrouw zorgt wanneer dit nodig is.  

Van den Berg heeft een prettige, helder leesbare schrijfstijl. De woordkeuze is niet te ingewikkeld, maar net als de verhaallijn vrij alledaags. Dit zorgt ervoor dat het verhaal realistisch lijkt en je benieuwd bent naar het verloop ervan. Wie laat de plantenbakjes achter en waarom? Zal het weer beter gaan met Bregje?

De personages lijken in het begin misschien wat oppervlakkig, maar hoe verder je komt in het boek, des te beter leer je ze kennen. Zo weten we bijvoorbeeld dat Bregje nooit getrouwd is geweest, maar wel smoorverliefd op een onbereikbare man. Ook de relatie tussen Andrea en haar overleden man is regelmatig terug te vinden in het boek. Doordat ze je beter leert kennen ga je hun doen en laten ook beter begrijpen. Je leeft met ze mee en gunt ze een goede afloop.

De ontknoping van dit boek heeft alles wat een lezer zich kan wensen in de vorm van een onverwachte wending in het verhaal die voorgaande gebeurtenissen in een ander daglicht zetten. Bovendien geeft het antwoord op de vragen die tijdens het lezen naar boven komen, waardoor de lezer ondanks het verrassende antwoord bevredigd achter blijft. Klein minpuntje van het boek is dat sommige scènes erg langzaam op gang komen, waardoor de snelheid uit het verhaal gaat. Daarnaast krijg je door de tekst op de achterflap het idee dat de nadruk zal liggen op mantelzorg. Dit valt echter heel erg mee. Al met al drie sterren.