Dit is al weer de vierde prehistorische fantasy van Peter Schaap. Het is honderden jaren later dan in het derde boek, Het teken van het steppepaard, en het oprukkende ijs dwingt de stam van de Holen¬leeuw naar nieuwe jachtgronden. Een tocht vol ontberingen die door de maar niet wijkende winter wordt veroorzaakt: gebrek aan voedsel, hongerige roofdieren, onbegaanbaar gebergte. Om de kans op over-leven te vergroten trekt de stam in kleine groepjes naar het zuiden. Maar het gevaar is nog groter dan de stamleden vreesden, want in dat gebied jagen de laatste Oemoes op wraak, de Neanderthalers die mede door de nieuwe mens al bijna zijn uitgestorven.
Waar het verhaal zich precies afspeelt, wordt niet verteld. Ergens in Midden Europa wellicht. Maar tegen de achtergrond van die donkere winter creëert Peter Schaap de kleine wereld van de prehisto-rische fantasy en vertelt hij het verhaal van enkele van die groepjes.
Het belangrijkste groepje bestaat uit Asayi de verhalenvertelster, het jonge meisje Tiati, die zich ontwikkelt tot een sjamaan, en haar zuster Sjoemati. Via Asayi vertelt Peter Schaap zijn eigen mythologie van de prehistorische mens, via Tiati brengt hij de geestenwereld van de “verre droom” tot leven. Rond die hoofdlijn volgt hij onder andere Makaté, het voormalige stamhoofd, en Hamoeké, de bezeten jager die zijn gezin terroriseerde en ontucht pleegde met zijn dochter Sjoemati. En verder is er ook nog Twee Handen, de Oemoe-sjamaan die een mystieke band heeft met Tiati. Uiteraard komen deze verhaallijnen uiteindelijk samen. Dan vindt niet alleen de stam van de Holenleeuw een nieuw begin, maar via Twee Handen ook de uitstervende Oemoe.
Peter Schaap heeft eenvoudige, directe stijl van schrijven, die effectief is. Toch mist het verhaal een bepaalde intensiteit, misschien ook doordat er veel aandacht aan allerlei details wordt besteed – het landschap, het vervaardigen van stenen werktuigen etc. – waardoor het verhaal zich vooral in het begin wat traag ontwikkelt en de personen wat moeizaam tot leven komen. Maar wanneer dat eenmaal is gebeurt en de verschillende verhaallijnen elkaar gaan versterken, leest het erg vlot weg.
Het eindresultaat is misschien geen topper in het subgenre van de prehistorische fantasy, maar wel een sympathieke roman, goed voor een avondje ontspanning.