In al die jaren dat het op de buis is, zal ik Voetbal International misschien een keer of drie in zijn geheel gezien hebben. Een stuk of tien keer zag ik er wat flarden van. De hoofden van Wilfred Genee, Johan Derksen, René van der Gijp, Jan Boskamp, Wim Kieft en Hans Kraay jr. knallen hier dus absoluut niet wekelijks de huiskamer in.

De bestsellers Gijp en Kieft die Michel van Egmond schreef, las ik nooit.
Mijn belangstelling voor de heren voetballers en het programma van RTL7 is tamelijk minimaal te noemen.
Toch wint Van Egmond wel twee keer de NS publieksprijs en sleept het tv-programma de televizierring binnen.
En zo kwam dus toch het moment dat ik zelf wilde beoordelen waarom Michel van Egmond hordes mensen aan het lezen krijgt. Ik sleepte zijn nieuwste boek Topshow mee naar huis.

In Topshow beschrijft Michel van Egmond – met hulp van eindredacteur Jan Hillenius - wat er zich de afgelopen jaren afspeelde achter de coulissen van het tv-programma.
Hij doet dat met flair en het boek leest inderdaad als een trein. Van Egmond is een begenadigd verteller die de perikelen en ruzies met smaak weet op te dissen. Geen heilig huisje laat de schrijver overeind staan.

Het zijn behoorlijk tegengestelde types die hoofdrolspelers van Voetbal International. Toch worden het in Topshow absoluut geen karikaturen. Ik heb vaak mijn hoofd geschud vanwege al het gedoe en de egotripperij van de mannen. Vaker heb ik me ze te doen gehad. Maar dikwijls heb ik ook onbedaarlijk kunnen lachen om de voorvallen in en buiten de studio.

Topshow is een heerlijk boek dat ik in no time heb uitgelezen. Misschien dat ik dankzij de aansprekende en humoristische manier van schrijven de boeken Gijp en Kieft toch ook nog maar eens ergens op ga duikelen.