Een stad, het meisje en de duivel van Svealana Kutschke is een boek dat mij met gemengde gevoelens achter heeft gelaten. Ik vind het dan ook heel moeilijk er sterren aan te verbinden.
Aan de ene kant is het duidelijk dat de schrijfster kan schrijven, sommige stukken uit het boek waren prachtig en beeldend beschreven. Maar aan de andere kant waren ook hele stukken die ik persoonlijk erg langdradig, warrig en vaag geschreven vond. Dit haalde voor mij de vaart uit het verhaal en maakte ook niet dat ik door wilde lezen om te zien waar het verhaal heen zou gaan. Het leek er soms op alsof de schrijfster teveel informatie in het boek wilde stoppen waardoor het geen samenhangend verhaal meer was.
Het einde was voor mij ook niet duidelijk, ik bleef met meer vragen achter dan dat er beantwoord waren. De gave waarover gesproken wordt in de flaptekst komt (te) weinig aan bod en de vergelijking met Het achtste leven gaat wat mij betreft totaal niet op.
Toch zoals gezegd is het niet de hele tijd een slecht boek. De mooie stukken waren ook echt heel erg mooi beschreven en zogen mij mee in het verhaal. Laat je dus door mijn gevoel bij dit boek zeker niet weerhouden om het te gaan lezen!