W.F. Hermans moet zijn grootheid qua schrijverschap delen met Gerard Reve en Harry Mulisch. Maar als mopperaar en auteur van scherpe polemieken wint hij het glansrijk.
In IK DRAAG GEEN HELM MET VEDERBOS zijn beschouwingen; essays; columns (net hoe je ’t noemen wilt), verzameld die Hermans schreef in Parijs in 1977 en 1978 voor Het Parool en NRC. De titel komt terug in het stuk over Lodewijk van Deyssel: “Van Deyssel’s dandyisme”. En in het motto voorin het boek.

Uiteenlopende onderwerpen, maar natuurlijk ook veel stukken over literatuur. Soms best wel vriendelijk, maar meestal met het voor Hermans kenmerkende cynisme. En dat kan behoorlijk grappig zijn, tenzij je zelf natuurlijk het mikpunt van zijn spot bent… Ach ach arme ministers De Koning en Aantjens (reeds in het allereerste stukje!) Ook in de andere stukken veel kritiek en/of plaagstootjes tussen neus en lippen en/of tussen de regels door. Zo wordt midden in ’n stuk over volksliteratuur ineens de “held” uit de Avonden geridiculiseerd.
Hermans vertrouwde deze beschouwingen 40 jaar geleden aan het papier toe. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet alle stukken heb gelezen. Sommige gingen over onderwerpen die mij niets zeiden en die ik daarom niet heel boeiend vond. Maar dat betreft maar een klein deel van het boek. De stukken die Hermans schreef over de opening in 1977 van het Centre Pompidou waren leuk en informatief. Ikzelf ben nog nooit in het Centre Pompidou geweest. Hermans laat hier (ook weer) zien dat hij trots is op zijn nieuwe woonplaats Parijs. De benepen-heid van Nederlanders steekt hij daarentegen ook niet onder stoelen of banken. Hermans schreef ook over een soort van vriendschap tussen Bordewijk (auteur van Karakter) en hem, maar Bordewijk was in het echt net zo afstandelijk als de karakters in zijn boeken, aldus Hermans. Af en toe had de vriendschap tussen de collega-schrijvers iets heel ongemakkelijks.
Ik nam dit boek mee uit een cafébibliotheekje, omdat W.F. Hermans de schrijver was. Verder zag het boek er niet echt aantrekkelijk uit. Een paar keer heb ik er mee in mijn handen gestaan en gedacht: “Waarom heb ik nou toch dit boek meegenomen?” Het stond me eigenlijk heel erg tegen… Maar toen ik erin begon te lezen, om ervan af te zijn (!!!) bleek het erg mee te vallen, en was het zelfs best leuk en heel goed leesbaar. Ja, zo was Willem Frederik Hermans: het hart op de tong en recht voor zijn raap.