Ik begrijp niet goed waarom dit boek me toch teleurstelde. Even op een rijtje zetten: stevige plot met goed uitgangspunt, personages met vlees op de botten en een wel zeer onverwachte ontknoping. Maar toch voel ik me bekocht. Ik heb er niks tegen dat een auteur de lezer op het verkeerde been wil zetten - integendeel. Maar je wil als lezer wel een eerlijke kans krijgen om de zaak te doorgronden. De beste en meest verrassende thrillers zijn degene waarvan je je achteraf tegen je hoofd mept en zegt 'natuurlijk! waarom heb ik het niet gezien?'. Zie vb Dodendans van Jeffrey Deaver, of ook The Usual Suspects. Dat is hier niet het geval. Landy kan de lezer alleen te slim af zijn doordat hij doelbewust informatie achterhoudt over de zelfmoord van Bens moeder. Bovendien raakt de plot kant noch wal als je hem herinterpreteert in het licht van de ontknoping. Waarom zou Ben überhaupt willen betrokken raken in het onderzoek en naar Boston afreizen? Maar kom, laten we sportief zijn. Ere wie ere toekomt. Landay verdient een pluim voor zijn geslepen constructie.