Een ontroerend en aangrijpend boek over hoe een gezin omgaat met het feit, dat hun jongste kind, een pasgeboren baby , een zeldzame vorm van leukemie heeft. De artsen raadden aan om chemo te geven maar ook dat is niet zonder levensgevaar. Intuïtief besluiten de ouders om niets te doen en nemen hun kindje mee naar huis en besluiten haar, de tijd dat ze leeft, zo veel mogelijk liefde te geven. De moeder sluit zich figuurlijk op met haar twee oudere kinderen en de baby in huis en staat elk moment voor haar kindje klaar. Waarbij de vader ook alle steun en liefde geeft op de momenten dat hij aanwezig is.

Er zijn veel twijfels ook al omdat er mensen met allerlei adviezen komen en het gezin kwalijk nemen dat ze niets doen. Terwijl ze juist heel veel doen alleen is dat niet spectaculair, ze nemen de tijd om die tijd die er nog is hun jongste kind alle aandacht te geven en hun oudste peuters zo goed mogelijk voor te bereiden dat de baby kan sterven. Zonder daar veel woorden over te gebruiken.

Wat mij het meeste aangreep was de houding van de moeder, die de auteur is van het verhaal. Ze heeft haar angsten, haar twijfels en wil zich zo ver mogelijk houden van alle negatieve opmerkingen. Ze krijgt daarbij hulp van drie mensen in haar omgeving, mensen, die zich aan de rand van de samenleving bevinden. Zij zien haar als een moeder, die verdriet heeft om de toekomst van haar kind en haar gezin, zij zien haar en haar zorgen en leven met haar mee. Verder is ze eenzaam want haar sociale leven en dat van haar man is er niet meer, alles wordt opzij gezet.

Het heeft bij mij de vraag opgeroepen: "Hoe zou ik het doen?" En dat houdt mij nog steeds bezig. Wel weet ik dat deze ouders hun kind alles gunden wat ze haar wel konden geven.