Yemma van Mohammed Benzakour is een aandoenlijk verhaal.

Een schrijver die de laatste levensjaren van zijn moeder beschrijft.

Na een operatie is moeder gekluisterd aan een stoel. Ze heeft een lamme arm en is stom geworden door een “simpele ingreep”. Ze is erdoor veroordeeld “in leven te blijven” in een mistroostige omgeving ver van haar kleurrijke Vaderland.

Zou ze erover kunnen dromen, zouden dromen haar nog kunnen troosten.



Haar zoon moet het verslagen aanschouwen, het enige wat hij kan doen is beschrijven wat hij ziet, wat hij weet, wie ze was en wie ze is geworden, hartverscheurend.