Ik had er zin in, in die 'Mannen van Raan.' Toch merkte ik dat ik mijn best moest doen om er verder in te lezen; het verhaal trok me niet het boek in. De 'gekte' die in het boek langskomt doen met denken aan de boeken van Esther Gerritsen, maar daar móé't ik echt het boek uitlezen. De gekte van Pers verliefdheid maakt dat je hem wilt waarschuwen als lezer. Doe het niet. Laat Raan los. Dit wordt niks. Maar Per kan niet veel anders. Het slot van het boek vond ik veel te abrupt. Alsof er maar even een afronding aan gemaakt moest worden, met een 'konijn uit de hoge hoed.' Wel mooie zinnen en stukje met overpeinzingen over de liefde en het leven in dit boek.