Waar ben je verdomme? Daarmee opent journalist en humorist Michele Serra zijn boek. Wacht op mij! is een vertelling van een vader die met zijn zoon als metafoor zijn ongenoegen uit over de generatie van zijn kind. Hij laat niets heel van wat volgens hem het nieuwe tijdperk kenmerkt.

De achteloosheid van jongeren, het absurde gebruik van technologie waardoor jongeren – in zijn beleving – geen échte gesprekken meer aangaan. Het gebrek aan concentratievermogen, motivatie en respect. Het enkel oog hebben voor online gebeurtenissen en geen waarde meer hechten aan wat zich buiten de smartphone en tv bevindt, aan de natuur, aan alles wat niet is voortgebracht door de kapitalistische, seksualiserende consumptiemaatschappij.

‘Hij weet niet – hij begrijpt niet – of die onzichtbare muur een een simpele herhaling is van het eeuwige conflict tussen ouders en kinderen, tussen volwassenen en jongeren. Of dat iets onbekends, niet eerder vertoond, mutageen (niet per se iets lelijks, ik bedoel iets onherroepelijk anders) voor altijd de gedachten en de handelingen van de laatste lichting van de mensheid – jullie dus – scheidt van alles wat hun is voorgegaan.’ (p. 28)

Zijn opzwepende taalgebruik gaat van grof en ironisch naar kwetsbaar en inlevend – en dat afgewisseld, met de nadruk op de ironie zoals een stereotype man zijn emoties verbloemt om niet zwak over te komen. Juist in die grofheid schuilt de kwetsbaarheid, de kwetsbaarheid van een verouderende man in een wereld die gericht is op prestatie door jongeren, die paradoxaal genoeg gezien leven in een wereld waarin intrinsieke motivatie schaars is, en een plek voor ouderen niet meer lijkt weggelegd.

Op originele wijze laat Serra de innerlijke strijd van de hoofdpersoon zien, die vecht voor zijn toekomst, maar vooral voor die van zijn zoon. Het is een relaas dat tot nadenken stemt. Het verhaal is overduidelijk karikaturaal bedoeld en juist daardoor komt het zo overtuigend over.

‘Wacht op mij!’ is een geestig en gevat relaas van een vader die zijn onbegrip over de generatiekloof tussen hem en zijn zoon uit in beeldende taal.

Deze recensie verscheen eerder op alexhoogendoorn.nl