De meeste thrillers die je als recensent onder ogen krijgt, en dat zijn er toch heel wat, draaien om een misdaad. Er is een moord gepleegd, of een bank overvallen, of iemand is ontvoerd, of er worden plannen daartoe gesmeed die door de hoofdpersoon voorkomen moeten worden: zoiets, een vorm van misdaad.
Het grootste deel van Tango Mortale van Wolfram Fleischhauer, moet het juist stellen zonder wat voor vorm van misdaad ook. Ok, in het begin wordt de vader van hoofdpersoon Giulietta even aan een stoel vastgebonden door het vriendje van zijn dochter. Maar dat is amper een misdaad te noemen. Het is hooguit vreemd. Ook vreemd is dat het vriendje in kwestie, Damian, vervolgens van de aardbodem verdwijnt.
Giulietta gaat op zoek naar Damian, en komt erachter dat hij is teruggegaan naar Argentinië. Dat is vreemd, want hij zou in Berlijn, waar de twee elkaar nog maar kort geleden leerden kennen, nog meerdere dansoptredens gegeven hebben. Want dans, dat is wat Giulietta en Damian bij elkaar gebracht heeft. Zij is balletdanseres, net van de dansacademie af, en hij is een begenadigd tangodanser. Omdat ze zeker weet dat er meer moet steken achter Damians vertrek, zet Giulietta haar baantje bij een belangrijk balletgezelschap op het spel, en reist ze hem achterna, naar Buenos Aires. In dit eerste deel wil het verhaal nog niet echt op tempo komen, en is onduidelijk waar het allemaal toe moet leiden.
Maar vervolgens neemt Fleischhauer de lezer mee naar achterafgelegen tangobars en populaire danszaaltjes, bevolkt door beroemde dansers en enthousiaste leerlingen; hij introduceert je in de wereld van de échte tango. Dat doet hij zeer vakkundig, je waant je soms op de dansvloer, en ziet de ingewikkelde passen zo voor je tot leven komen. Het Argentinië van de tango stijgt op van het papier en vertelt Damians verhaal.
En langzaam maar zeker, tijdens Giuliettas zoektocht naar haar Damian, komt in de tweede helft van het boek ook de politiek en de geschiedenis van Argentinië om de hoek kijken. Ongemerkt wordt het dan interessant, want Fleischhauer weeft die taaie onderwerpen heel onopvallend in het verhaal, totdat je ineens beseft dat Damians verhaal over veel meer gaat dan over dansen en liefde.