In de thrillergroep werd in het begin van het jaar gesproken over In vredesnaam, een historische thriller geschreven door Daniëlle Hermans, wat zij speciaal geschreven had voor de Vrede van Utrecht, waarvan er een viering was in april 2013, omdat het dan 300 jaar geleden was getekend. Van Danielle heb ik het boek toen gekregen, met een inscriptie er in. Hij lag al een tijd op mijn NTL- stapel, tot er in een andere groep werd gesproken over haar nieuwe thriller Stille getuigen. Ik wilde toch eerst het boek lezen, dat ik van haar gekregen had. Ook wilde ik er een recensie over schrijven. Toen ik nog met een cursus bezig was, had ik daar niet zo veel tijd en geduld voor. Ik las, dat het een historische thriller was. Geschiedenis en cultuur zijn belangrijke uitgangspunten voor haar boeken. Ik houd heel veel van geschiedenis, en het ging ook over onze eigen geschiedenis, over De vrede van Utrecht, waar ik eigenlijk niets van wist. Dit was mijn eerste boek van Danielle Hermans, maar zeker niet mijn laatste.

In het jaar 1712 was er een smedengilde, die wapens maakte in Utrecht, welke behoorlijk machtig was. Utrecht was gekozen om daar de Vrede van Utrecht te tekenen, waarvoor uit het buitenland afgezanten waren afgereisd. Om de internationale gasten tegemoet te komen, werden verboden opgeheven. Er mochten feesten worden gegeven, voorstellingen en uitgebreide diners gehouden, alleen maar voor de tijd, dat de afgezanten in Utrecht aanwezig zouden zijn. Daarna moest het weer afgelopen zijn. Het wapengilde daarentegen wilde helemaal geen vrede. Met chantage en omkoping wisten ze een aantal buitenlandse gezanten over te halen om niet in te stemmen met het akkoord. Ze hadden niet gerekend op de vrouwen, die een plan gesmeed hadden om de samenzwering tegen te houden, zodat de vredesonderhandelingen wel succesvol zouden zijn. Dit moest in het geheim gebeuren. Zuster Agnes van het klooster, waar al in het geheim onderwijs aan vrouwen en meisjes werd gegeven, vormde een groep van vijftig vrouwen, die de vijftig afgevaardigden moesten beïnvloeden.

In het heden worden er een aantal moorden gepleegd, één in de Domkerk, één in de Janskerk en één in de Pieterskerk. Dit komt helemaal niet uit, nu de koningin met gevolg de Vrede van Utrecht komt vieren, welke 300 jaar geleden getekend is. Het sympathieke rechercheursduo Rob van Helden en Nicole Hessels wordt op de zaak gezet. Ze zijn overgeplaatst vanuit Amsterdam en Rob vindt het heel moeilijk te wennen in Utrecht. Ze ontdekken, dat er een geheim gangenstelsel onder de kerken doorloopt, waar tientallen portretten van vrouwen hangen.Er zou een vrouwennetwerk opgezet zijn begin 1700, die nu nog steeds zou bestaan. Wat ze eerst wilden was onderwijs voor alle vrouwen en meisjes over de hele wereld, maar nu willen ze ook macht: een vrouw aan de macht in Europa. Ondertussen probeert Dominique van Doorn, voorzitster van een vrouwennetwerk, ze net een stap voor te zijn.

Precies 300 jaar geleden is de Vrede van Utrecht gesloten, een keerpunt in de wereldgeschiedenis. Utrecht staat in het buitenland bekend om deze Vrede, maar is hij hier nauwelijks bekend. In 1713 ondertekenden diplomaten uit heel Europa in Utrecht een verdrag, de Vrede van Utrecht. Dit betekende een einde aan twee eeuwen oorlog over godsdienst en macht, die grote delen van Europa had verwoest.Dit jaar viert Utrecht deze vergeten vrede.In het Centraal Museum is van april tot en met september een speciale historische tentoonstelling In Vredesnaam te zien in het kader van de Vrede van Utrecht.


Beide verhaallijnen worden met elkaar afgewisseld. Er komt steeds hetzelfde thema naar voren, namelijk de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, niet alleen in het verleden, maar ook in het heden. Zelfs nu nog worden vrouwen verkracht, zoals pas geleden een Noorse vrouw in Dubai, die daarna in de gevangenis werd gezet, nadat ze haar verkrachter wilde aangeven bij de politie. Ze werd nota bene veroordeeld voor buitenechtelijke seks. Gelukkig heeft ze gratie gekregen, maar pas na een petitie van een Noorse via Avaaz, die miljoenen mensen hebben getekend.

De rechercheur Rob van Helden discussieert natuurlijk over dit onderwerp. Nadat er geconstateerd wordt, dat er tegenwoordig meer meisjes naar de universiteit gaan dan jongens, oppert Rob, dat jongens wellicht tegengewerkt worden.

Onze twee zonen hebben wel hogeschool en universiteit gedaan, maar niet afgemaakt. Onze drie nichtjes doen nu alle drie universiteit, en worden echt niet voorgetrokken. Dat jongens het niet halen, is vooral, omdat ze teveel games spelen op spelcomputers en teveel internetten, zoals Facebook.


Ikzelf heb in het verleden ook zoiets meegemaakt. Tijdens het lezen van het boek, kwam nog de woede erover naar boven. Toen ik zeventien was, werd ik lid van de zweefvliegclub en na een jaar en mijn solobrevet, wilde ik mijn zweefvliegbewijs halen. Ik zat in vier gymnasium, dus niet al te dom en had de hele winter, samen met (manlijke) vrienden eraan geleerd. Toen we voor het examen op kwamen, zei de instructeur, dat ik (als meisje) voor spek en bonen mee mocht doen. Ik heb het examen niet gedaan en ben meteen weer naar huis gegaan. Nu, bijna veertig jaar later, word ik nog boos om zoveel onrecht.


Het boek is niet écht spannend, maar ik was nieuwsgierig genoeg om maar door te blijven lezen. Af en toe rolden de tranen over mijn wangen, omdat de woede weer boven kwam, omdat het gewoon vaak zo is, mannen met haantjesgedrag of arrogante artsen, die denken alles te weten. Zelfs met mijn vader heb ik gestreden om meer zeggenschap.


Danielle Hermans zegt in een interview altijd al veel interesse gehad te hebben in geschiedenis. Wat haar vooral fascineert is dat deze zich constant herhaalt en dat wij er vervolgens helemaal niets van opsteken. Met In vredesnaam heeft zij een historische thriller geschreven, die het waard is om gelezen te worden. Je kunt merken, dat ze veel onderzoek heeft gedaan. Utrecht wil ik nu gaan bezoeken en ik zal deze stad met andere ogen gaan bekijken.