Brunhilde Pomsel ( 1911 - 2017 ), een jong meisje dat opgroeit in de periode van de opkomst van het naziregime van Hitler. Zij is een meisje dat wel wat wil bereiken in het leven. Ze wil vooral op eigen benen kunnen staan en een onafhankelijk leven leiden. Lid worden van de nazi-partij was daar in die tijd een grote hulp bij en via een aantal ' baantjes ', waaronder een baan bij de radio omroep, komt ze als secretaresse terecht in de administratie van één van de grootste oorlogsmisdadigers ooit, namelijk Joseph Geubbels. Daardoor komt ze terecht in het centrum van het machtscentrum van nazi-Duitsland.
Pas zeer laat in haar leven wil zij praten over die tijd. Het is een verhaal van ' Dat hebben wij niet geweten ', wat natuurlijk in groot contrast staat met een andere uitdrukking, namelijk van diegenen die het nog konden navertellen: ' Wij hebben het aan den lijve ondervonden '.
Na het lezen van het boek wil ik Brunhilde Pomsel nog wel het voordeel van de twijfel geven. Nochtans zijn er op bepaalde momenten kleine aanwijzingen waaruit zou kunnen blijken dat zij meer wist dan ze vertelde.
In zijn nawoord schrijft Thore D. Hansen over de gevaren van de opkomst van uiterst rechts in een aantal Europese landen en in de Verenigde Staten. Het gevaar van de onverdraagzaamheid en de drang naar het behoud van eigenheid kan inderdaad leiden tot extremisme.
Toch mis ik iets in het nawoord van de auteur. Hij raakt nauwelijks het probleem aan van het terrorisme door IS dat zijn tentakels uitspreidt over Europa. Dit terrorisme moet ongetwijfeld een gedragsverandering teweeg brengen bij de mensen. Dit zou ook een reden kunnen zijn van de verrechtsing van de maatschappij in het algemeen.