In de slipstream van De Da Vinci code zijn er allerhande religieus getinte avonturenromans verschenen. Soms van een abominabel slecht niveau, soms ook gelijkwaardig of beter dan het megasucces van Dan Brown. Met De tombe van Jezebel heeft David Hilzenrath een aardige toevoeging geleverd aan het genre. Zijn boek is een vaardig geschreven thriller, waarin hij het grasduinen door oude geschriften afwisselt met archeologische opgravingen en een snufje ouderwetse suspense. En dat alles lekker sfeervol opgeschreven, vol met geschiedkundige weetjes en een gedetailleerde beschrijving van de vele exotische locaties. Maar toch wringt er iets na afloop.
De journalist Benjamin Jordan  aantrekkelijke veertiger, type Brad Pitt - komt via zijn Palestijnse bronnen in aanraking met een mogelijk complot vanuit de Israëlische regering. Waarom wist de infame en oerorthodoxe jood Elazar tijdig te ontsnappen aan een bomaanslag op een museum? En wat is de connectie met de Israëlische represaille op een Libanees weeshuis? Langzamerhand begint Jordan overtuigd te raken van het complot en hij plaatst dan ook een heftig artikel daarover in de krant. Helaas blijken niet alle feiten verifieerbaar, en wordt hij weggehoond als een oplichter en een sensatiezoeker.
In de Verenigde Staten werkt de historica Catherine Cavanaugh  type mooie dertiger, zeg maar Jessica Alba  aan een biografie van de historische figuur Mordecai Mandel. Deze antiquair had perkamenten in zijn bezit waarin gehint wordt naar geschriften van de joodse Kajafas, de hoogste rechter in het proces tegen Jezus Christus. Hij zou aanwezig zijn geweest bij de herrijzenis van de profeet en daar een schuldgevoel aan over hebben gehouden. Zijn verhaal zou de grote wereldreligies op losse schroeven kunnen zetten, omdat het de schuld van de Joden aan de kruisiging kan bevestigen of weerleggen.
De paden van Jordan en Cavanaugh doorkruisen elkaar en samen gaan zij op zoek naar de geschriften. Hun reis leidt hen van het kasteel van een heuse Engelse lord tot archeologische vondsten in Egypte, Israël en Jordanië. Ze voelen achter zich de hete adem van onbekende achtervolgers die niet terugdeinzen voor moord, intimidatie en ontvoering. En tussen dit alles vinden de twee helden ook nog de tijd om verliefd op elkaar te worden, want geen avontuur compleet zonder een beetje romantiek.
Het gebeurt niet vaak dat een Joodse Amerikaanse schrijver zich negatief uitlaat over de politiek in Israël en de invloed van orthodoxe Joden. Hilzenrath lijkt in eerste instantie wel kritiek daarop te leveren, vrij heftig zelfs, want de Israëli worden bijna afgeschilderd als de schurken van het verhaal. De protagonist Jordan is dan ook een man met genuanceerde opvattingen die de orthodoxe tak van de joden net zo hekelt als de fundamentalistische Islamieten. Maar helaas zit er een addertje onder het gras, waarbij een wending in het verhaal maakt dat de focus toch op de fundamentalistische Islam komt te liggen. En daarmee doet de schrijver voor mij een beetje af. Ik wil nog niet zo ver gaan als het boek af te doen als propaganda, maar het is wel duidelijk dat hij partijdig is naar de Israëli toe en ons geen genuanceerd beeld geeft van de kwestie volgens beide partijen. Uiteindelijk is het toch een vermakelijke en goed geschreven roman, maar met een politieke kanttekening die mij persoonlijk niet aanspreekt.