Vader was niet thuis...
Wanneer er een vermoorde man wordt aangetroffen in een leegstaand pand, is dit het begin van een nieuwe nachtmerrie voor rechercheur Helen Grace. Zodra het hart van de man wordt bezorgd bij zijn nabestaanden wordt duidelijk dat ze te maken hebben met een nieuwe soort moordenaar. De pers noemt de moordenaar de omgekeerde Jack the Ripper. Weten Grace en haar team de moordenaar op tijd te stoppen, voordat het uit de hand loopt?

Piep zei de muis is de tweede naar het Nederlands vertaalde thriller geschreven door M.J. Arlidge. Sommigen kennen hem wellicht als de schrijver van diverse Britse crimeseries. Een van zijn eerste bemoeienissen met de Engelse tv van met het programma Eastenders. Na het eerste deel Iene miene mutte dendert deze schrijver door met wederom een huiveringwekkende thriller met rechercheur Helen Grace in de hoofdrol. Waar we in het eerste deel kennis maakte met Grace en haar team, en een kijkje in haar keuken mochten nemen, leren we iedereen in dit deel steeds beter kennen. Is iedereen voldoende hersteld van de klap uit de vorige moordzaak?

Net zoals in het eerste deel, maakt Arlidge wederom gebruik van snelle, korte hoofdstukken, waardoor de lezer geboeid blijft en de spanning om te snijden is. Ook het aantal personages blijft gehandhaafd. Voor sommige lezers zal dit afgeraffeld en 'volgedouwd' aanvoelen, maar juist door de diversiteit van hun levens, raak je verbonden met het team. Gedurende het boek raak je verwikkeld in hun leven, liefde en leed.

Bij het naderen van het einde, weet Arlidge het verhaal een verrassende wending te geven, waarvoor je als thriller lezer enkel respect kan hebben.

Op de een of andere manier doen de boeken van Arlidge denken aan sommige delen van de Rizzoli en Isles reeks van Tess Gerritsen. Met name de beschrijving van de diverse personages en de opbouw van het verhaal.

Jammer genoeg zijn er pas 2 delen naar het Nederlands vertaald, dus we zullen nog even moeten wachten op het vervolg. Maar zodra die er is, zitten we weer klaar!