De 90-jarige schrijfster heeft in maart 2018 de Preis der Stadt Wien toegekend gekregen voor haar "Lebenswerk". Ze schrijft sinds haar 25e romans, scenario's, toneelstukken, gedichten en ze vertaalt romans. Van haar is nog niet eerder een roman vertaalt in het Nederlands. Ze maakt dus in feite op haar 90ste haar debuut in Nederland. De Verloren Toon is autobiografisch. De schrijfster vertelt over haar leven in Wenen voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Haar verhaal begint als ze met de kinderwagen wordt rondgereden in Wenen. Ze beschrijft de geluiden en de geuren. Haar moeder overleed toen zij elf maanden was. De zorg wordt overgelaten aan Judy die vele minnaars heeft, haar lippen stift en rouge gebruikt. Haar vader hertrouwt met Annie. Annie heeft geen rouge en lippenstift. Zij is saai. Vader (half-joods) en Annie (Joods) vluchten naar Parijs en laten de zusjes achter in Wenen. Lida mist haar vader natuurlijk, maar het leven gaat ook gewoon door. Ze gaat naar school, heeft haar droom om operazangeres te worden en sluit vriendschappen. Ze beschrijft het leven met veel humoristische anekdotes waardoor de toon luchtig blijft. Haar verhaal is ogenschijnlijk onbezorgd en daardoor extra ontroerend.