Vijf jaar geleden verdween de zesjarige Colin spoorloos. Niets is sinds die tijd meer hetzelfde in het leven van familie Kaakmans. Christina, de oudere zus van Colin, voelt zich schuldig, haar moeder Ellen ligt regelmatig met zware migraine op bed en haar vader probeert alles bij elkaar te houden en begraaft zich verder in zijn werk.

Door haar schuldgevoel grijpt de achtentwintigjarige Christina naar de drugs. Deze maakt dat ze zich beter voelt, maar ze heeft steeds meer nodig. Als ze iets vreemds aan haar moeder ontdekt, heeft ze nog meer onrust en begint ze zelfs te vrezen voor haar leven.

‘Mijn moeder heeft iets gedaan waartoe ik haar niet in staat achtte. Wie weet wat er nog meer is veranderd aan haar.‘

Kwelling start met een krantenbericht die verteld over een gruwelijke vondst. Dit maakt gelijk nieuwsgierig en zet aan tot doorlezen. Het verhaal wordt afwisselend verteld door Christina en Ellen. Christina vanuit de eerste persoon, Ellen vanuit de derde persoon. Het is wel Christina die de meeste aandacht trekt. Christina haar verhaal is in chronologische volgorde, bij Ellen wordt er vaak teruggesprongen in de tijd. De datums staan duidelijk aangegeven maar toch is het soms even nodig terug te bladeren om weer een goed overzicht te krijgen.

De onrust in Christina, die grotendeels veroorzaakt wordt door haar drugsgebruik wordt heel goed neergezet door de auteur, al krijgt het verhaal op zich zo ook wat onrust mee. Heel soms raakt hierdoor het overzicht kwijt maar het geeft dan wel weer heel goed weer wat drugs met iemand doet. En wat er dan in zo’n iemand kan omgaan. In het geval van Ellen is er steeds de vraag wat er nu allemaal gebeurt en wat is er allemaal van waar, wat is echt?

‘Met een kreet die alleen in haar hoofd hoorbaar is, springt ze naar voren. In een flits draait hij zich om, zijn donkere ogen groot van verbazing, zijn iele armen als uitstekende twijgen aan een dode boom.’

De spanning komt in Kwelling niet op een hoogte die was verwacht. Omdat ik Echo, de eerdere thriller van Geraeds, gelezen heb, had ik een hogere spanningsboog verwacht. Ook hadden de personages iets dieper uitgewerkt mogen worden, maar inmiddels is bekend dat er een vervolg komt en dan ligt er nu wel meer ruimte open voor de verdere ontwikkeling van de personages. De boodschap die in het verhaal verweven zit is niet altijd even duidelijk, mede doordat het drugsgebruik van Christina en het probleem van Ellen de overhand heeft. Hierdoor komt de onderliggende boodschap een beetje in de verdrukking. Ook is er soms sprake van enige herhalingen waardoor er gedeeltes zijn die een beetje naar langdradigheid neigen. Hierdoor werd heel af en toe het leestempo vertraagd maar niet op een erg hinderlijke manier.

De schrijfstijl van Geraeds is soepel en eenvoudig en dit maakt het toegankelijk voor een grote doelgroep. Het verhaal is bij tijd en wijle behoorlijk beangtigend totdat er meer bekend wordt over Ellen. Dan wordt ook het thema helder, een thema dat zeer weinig voorkomt in een thriller. Wat dat betreft heeft Geraeds een uniek onderwerp gekozen en de wijze waarop zij het heeft verwerkt getuigt van een grote fantasie.