Zelden heb ik een fantasy-boek gelezen dat zo goed uitgekiemd en onderbouwd was als Lege Steden. De opbouw van werelden en personages is zo goed dat je jezelf volledig kan inleven in de omgeving en de belevingen van de (hoofd)personages. Al vrij vroeg in het boek bouwt Jasper de spanning op om een paar keer tot hoge pieken te stijgen, waardoor je letterlijk op het puntje van je stoel komt te zitten. Elk hoofdstuk brengt nieuwe wendingen in het verhaal, waardoor je als lezer versteld komt te staan van de fantastische wereld van Otrostaadt.

In Lege Steden wordt er ook geschreven over het telepathisch lezen van gedachten, maar voor wie Twilight-scenario’s vreest (of hoopt), komt dit even anders uit. Het lezen van gedachten zoals Jasper het omschrijft, werkt op een geheel andere manier en komt veel geloofwaardiger over.

Lege Steden is echter niet enkel spanning, maar ook humor en romantiek krijgen een plaatsje in het boek, waardoor er voor de lezer voldoende afwisseling is voorzien.

Het einde van het boek laat je hunkeren naar het volgende. En het daarop volgende…