Alleen het tweede deel van De dinsdagvrouwen heb ik nog niet gelezen. Dat ga ik zeker nog eens doen! Deze vrolijke serie romans van Monika Peetz helpen je als vrouw om weer de ‘dinsdagvrouw’ in jezelf terug te vinden. Door de zorgen en sleur van alle dag vergeet je namelijk gauw te genieten van de meer of minder grote ditjes en datjes om je heen welke juist je leven zo fraai vormgeven. Van veilige afstand leer je van de dinsdagvrouwen hoe je dat kan doen. In dit boek wil Kiki met haar man Max een karakteristiek, verlaten, bouwvallige schoolgebouw op het platteland van het voormalige DDR dichtbij de Oostzee, tot een bed and breakfast omvormen. De dinsdagvrouwen komen voor hun jaarlijkse vakantie een week naar Kiki toe om te ontstressen van hun dagelijkse beslommeringen. Ze komen tegelijkertijd met storm en regen aan. Figuurlijk en letterlijk. Gaandeweg ontknoopt zich elk gespannen spiertje na met vereende krachten de schouders onder Kiki’s problemen gezet te hebben. Allemaal op eigen wijze, want hun karakters en talent lopen nogal ver uiteen. Mooie slotzinnen als teaser:
“De dinsdagvrouwen namen Kiki tussen zich in. Het was niet perfect, en dat zou het ook nooit zijn. En dát was nou juist perfect. In elk geval voor dit ene moment.”