Het tweede niet-Wallander boek van Mankell dat ik nu gelezen heb.
Net zoals in "Diepte" wederom een hoofdpersoon in een isolement, alhoewel met / vanwege een andere achtergrond. Wat gebeurt er met onze verlangens en emoties als we het echte contact met en grip op de wereld om ons heen verloren hebben????

In dit verhaal gaan we mee met het leven van Danielle / Mole en de wereld om hem heen, zo indenkbaar maar uiteindelijk bijna surrealistisch en grauw. Het boek leest makkelijk weg en weet zowel een goed tijdsbeeld van leven in Zweden en de Kalahari woestijn, als een heel specifieke sfeer neer te zetten.
Ik ben nog steeds "hongerig" naar meer en ga zeker uitkijken naar de Daisy Sisters en Italiaanse schoenen.