Het verhaal begint bij de deportatie van de meisjes naar Auschwitz. Stacha en Perle, een twaalfjarige tweeling afkomstig uit Polen worden omwille van hun tweeling zijn in Mengele’s ‘Zoo’ geplaatst in plaats van te verdwijnen naar de gaskamers.

Stacha is impulsief, wat weemoedig en een krak in het vertellen van verhalen. Perle is meer vindingrijk, geestig en oplettend, en als oudste, met 10 minuten genoeg om haar te leren hoe verschillend ze waren, minder afhankelijk van haar zus die, van in de baarmoeder al, hun gelijkenis koesterde.

Eens zijn we gemaakt, mijn tweelingzus en ik. Of liever gezegd, Perle is gemaakt. Ik ben van haar afgesplitst. Zij vormde zichzelf in de baarmoeder, ik volgde haar voorbeeld. Acht maanden lang lieten we ons drijven in troebel vruchtwater, twee zachtroze wezentjes warm in het binnenste van onze moeder. – pg. 9

Hoe je het ook draait of keert de meisjes werden toen en later gedefinieerd door hun eenheid. Wanneer een van de meisjes zich verwondde, dan riepen ze het gezamenlijk uit van de pijn. En hun meest favoriete spel is om rug aan rug te gaan zitten op de grond om dan, ongeacht wat er in hun geest opkwam, te beginnen tekenen; wat ze ook tekenden het was telkens identiek. Maar vanaf het moment dat Mengele een van de zusjes kiest om te martelen en de ander intact houdt ter controle in zijn experiment gaat hun eenheid beetje bij beetje verloren. Al bij de eerste injectie voelt Perle al dat er iets ‘mis’ is. En alles wat ze daarna kon doen was lijdzaam toekijken hoe haar tweelingzusje een vreemde voor haar werd.

De zusjes komen elk afwisselend aan bod om hun verhaal, dat sterk uiteenloopt, te vertellen. Ze vullen elkaar als het ware aan. Het laatste deel neemt ons mee in de chaotische maanden na het verlaten van Auschwitz, toen een aantal gevangenen aan hun dodenmars begonnen terwijl anderen door de geallieerden werden bevrijd.

Konar slaagt erin om ten alle tijde de meisjes de hoofdrol te laten spelen. Mengele, hoewel hij een centrale rol speelt, deelt het podium met alle anderen die de meisjes in de ‘Zoo’ ontmoeten. Zo is er Bruna, een wat onbezonnen strijdvaardige albino, Dr. Miri een joodse arts opgeroepen om te werken voor Mengele, loopjongen Peter die een warme genegenheid opvat voor Perle, etc.

Hoewel de roman nergens expliciet wordt en de taal waarin het verhaal geschreven is welhaast lyrisch is, is het lezen van ‘Mischling’ niet voor iedereen weggelegd. Het gebeurde me nog maar weinig dat ik een roman moest wegleggen omdat ik het allemaal wat moest laten bezinken maar met dit boek gebeurde het me meermaals. En ongetwijfeld zullen er ook mensen zijn die zich zullen storen aan het fictionaliseren van de onuitsprekelijke verschrikkingen van Mengele’s experimenten. Maar voor diegenen die zich wel geroepen voelen zal dit boek een onvergetelijk indruk nalaten die nog lang zal nazinderen.