A27 van Stefan Popa is een vermakelijk wegleesboek, over drie personen wiens levens met elkaar verbonden zijn door een file op de A27. Hoewel het boek makkelijk wegleest, betekent dit niet dat er geen diepere thema's worden behandeld. De eenzaamheid die de hoofdpersonen ervaren komt heel duidelijk naar voren in het boek, evenals hun worsteling met het leven en hun zoektocht naar geluk.

Korte hoofdstukken en het taalgebruik maken dat het boek makkelijk te lezen is (en ook af en toe even weg te leggen om er vervolgens direct weer 'in' te zitten als je het boek weer oppakt): de korte zinnen zijn prettig leesbaar en het verhaal is met humor geschreven, het taalgebruik past ook bij de hoofdpersonen. Wat bijblijft zijn de taal-tijdsprongetjes die soms worden gemaakt, een overgang naar een andere tijd en scène in het verhaal door het gebruiken van één zin die op beide alinea's en dus op beide scènes in een geheel andere tijd kan slaan. Een leuke oplossing voor een heen-en-weer-schakeling in de tijd, vind ik! Niet alleen door de keuze voor een nieuwe alinea, maar ook door een dergelijk taalgrapje weet je dat er weer gesprongen is naar een andere tijd in het verhaal, en ben je weer even 'bij de les'.

Twee dingen zijn jammer aan de roman: Vanwege de flaptekst had ik een mozaiekverhaal verwacht, in de trant van films als Babel of Amores Perros, waarin alles precies in elkaar past en de levens van de drie hoofdpersonen ook echt samenkomen. Helaas blijkt dit niet helemaal het geval. De schrijver heeft er in dit boek voor gekozen om de personages elkaar slechts zijdelings te laten raken. Daarnaast blijft bij twee van de drie personages een diepere uitwerking van hun karakters en verleden uit, waardoor het verhaal na het lezen niet lang blijft hangen of nog stof geeft tot nadenken.