Het onvoltooide leven van Thomas is een aangrijpende roman die mede door de prettige, rustige schrijfstijl uitnodigt tot verder lezen. De hoofdrolspelers bespreken tijdens wandelingen vraagstukken waar ieder van ons zich wel eens mee bezig houdt.

Op de cover staat heel toepasselijk een afbeelding van Baruch Spinoza, Nederlands filosoof, wiskundige en o.a. politiek denker uit de zeventiende eeuw. Toepasselijk, omdat zijn filosofie vaak aangehaald wordt in de gesprekken tussen deze vrienden.
In zijn (Spinoza) filosofie speelde theologie geen rol. Hij stelde dat God en natuur hetzelfde zijn en dat inzicht in de natuur de kennis van het goddelijke verhoogt.

Deze roman maakt bovendien duidelijk dat waar en hoe men werkzaam is niet hoeft te betekenen dat men dezelfde gedachtegang heeft als de collega's; deze kan zelfs helemaal anders zijn, zonder storend te zijn.
Een van de onderwerpen die besproken wordt door de vrienden is de mystiek in al zijn vormen. Dit is schitterend om te lezen!

De dialogen die natuurlijk aanvoelen lezen lekker vlot en de vraagtekens van een van de hoofdpersonages zijn herkenbare vraagtekens die ook wij lezers in het dagelijks leven soms ergens bij zetten;
'Ik vroeg me later af of ik inderdaad een voorgevoel had van de dingen die zouden komen of dat mijn brein dit er later van had gemaakt.'

Bovendien ontbreekt een vorm van cynische humor hier niet zoals een gedachte van Henri laat zien:
'De geschiedenis van mijn familie zit vol wonderlijke verhalen over geloof en kerk. Er zouden boeken vol over kunnen worden geschreven. Ik neem er liever afstand van en dank god op mijn knieën dat ik al op jonge leeftijd de weg naar de filosofie ben ingeslagen.'

Schuldgevoel en het niet kunnen verwerken van emoties is een groot onderdeel van het verhaal; het was voor Thomas zelfs zo groot dat het hem belet heeft zijn leven volledig te kunnen leven. Hij heeft er niet uit kunnen halen wat er in principe wel inzat voor hem; levenslust, het genieten van de natuur om hem heen en het gevoel hebben van 'Carpe Diem' – pluk de dag.

Ook het allerlaatste hoofdstuk is adembenemend mooi om te lezen; dit is zonder te overdrijven een pracht van afsluiting van een ontroerende roman.
Ik heb dit boek heel graag gelezen en waardeer dit debuut met 4,5/5*.