Achterkanttekst:
Op een dag besloot Marie-Claire van den Berg haar dagelijkse doen en laten onder de groene loep te nemen en milieubewuster te gaan leven. Al snel kwam ze tot de conclusie dat klimaatvriendelijk leven ongeveer hetzelfde is als zwanger zijn: iedereen heeft er een mening over, of je die nu wil horen of niet. Zodra anderen weten dat je ermee bezig bent, word je overladen met elkaar tegensprekende tips, deprimerende toekomstscenario's en kritische oordelen: 'Zo, dus jij bent op de eco-toer, maar je komt met de auto naar ons feestje? Nou, dat kan dan nog wel een stapje groener, hè?'

In Groen Doen gaat Marie-Claire van den Berg op zoek naar antwoord op de vraag hoe je met respect voor het milieu het beste kunt leven. Ze neemt haar dagelijkse situatie als werkende moeder als uitgangspunt en gaat als journalist de diepte in: hoe herken je greenwashing, moet je voor groene stroom kiezen, welke auto is het minst vervuilend, bestaat duurzame vis, hoe milieuvriendelijk gaat jouw bank om met geld? En over geld gesproken: kun je je boodschappen duurzaam doen en toch niet duurder uit zijn?

Eerste alinea:
Echt leven is veel biefstuk eten. Volgens de overleveringen van mijn moeder tenminste. Toen ik klein was vertelde ze me vaak een verhaal over haar leven voor mijn geboorte. Het was een eenvoudige anekdote over haar en mijn vader, maar ze vertelde het iedere keer met zoveel liefde en trots in haar stem dat ik het steeds weer mooi vond.

Het ging ongeveer zo: toen ik er nog niet was en mijn smoor-verliefde vader en moeder samen gingen wonen op een kleine flat in Rotterdam, hadden ze niets. Geen geld, geen bezittin- gen, geen gezamenlijke geschiedenis, alleen die lege flat en elkaar. In die flat maakte mijn vader een eettafel van een oude deur en stoelen van sinaasappelkistjes. Daar dineerden ze ’s avonds, bij kaarslicht. ‘En ook al hadden we niets,’ zo sloot mijn moeder haar sprookje altijd even stralend af, ‘we aten wel altijd verse biefstuk.’

Inhoud:
Voorwoord:
Ze beschrijft haar levensstijl voordat ze zich van haar consumeer-gedrag bewust werd: ze leeft met haar man samen, ze hebben twee kinderen, een groot huis (al is 'groot' natuurlijk relatief, want het ligt aan wat je gewend bent :P) en een auto en heel veel spullen. Op een gegeven moment gaat ze zich verdiepen in het klimaat etc. en komt ze dus wel meer dingen tegen, bijvoorbeeld het boek en de documentaire van "No Impact Man". En blijkbaar ook aan een "No Impact Week" meegedaan.
Ze schrijft ook: "[We eten] vlees dat wordt volgespoten met water en smaakstoffen, omdat het anders niet eens lekker is."
Op andere locaties dan de supermarkt is wel ook nog vlees te krijgen ;)

Hoofdstuk 1: Het waterdichte argument om nú wat te doen
Hierin schrijft ze vooral over klimaatverandering en waarom je groener zou (gaan) leven, dat het nut heeft en niet alleen iets is voor geitenwollensokkenmensen :P

Hoofdstuk 2: Leven op (te) grote voet
Waarom je het zou doen terwijl zoveel andere mensen het niet doen. Ook over wat de dingen waar de auteur zelf thuis ook mee begon. En waarom je niet alles ineens moet veranderen, maar gewoon beginnen met kleine dingen.
Het hoofdstuk sluit af met een stuk over de mondiale/ecologische voetafdruk.

Hoofdstuk 3: Keurmerken en claims: veel grijs in een groen gebied
Over labels van keurmerken.
De auteur gaat ook in op een keuze voor afwasmiddel en de keurmerken. Daarna volgt een heel stuk over greenwashing (bedrijven die zichzelf en/of hun producten groener voordoen dan ze eigenlijk zijn), hoe dat werkt en wat er tegen wordt gedaan.
De auteur merkt ook op dat het "Ik kies bewust"-logo op flessen Crystal Clear Shine (water met kunstmatige zoetstoffen) zit en niet op bronwater. Maar eigenlijk is het toch helemaal niet bewust om dat soort drinken in plastic flessen te kopen? Kraanwater is hier de bewustere keuze, dus eigenlijk zou dat plaatje helemaal niet op die flessen mogen staan... vind ik :P Verpakt water komt ook gewoon uit de bodem, net als kraanwater... Sourcy komt bijvoorbeeld uit Bunnik, wat naast Utrecht ligt.
Een andere opmerking van de auteur was over luiers: welke is er beter? Het is dat je geen wasbare luiers in de supermarkten kan kopen, want net als wasbaar maandverband levert dat winkeliers niets op (mensen kopen het 1x en gebruiken het dan zoveel jaren, ipv dat ze elke week/maand nieuwe komen kopen...), want anders is dat toch wel de betere optie lijkt me (scheelt toch geld en grondstoffen).

Hoofdstuk 4: Eigen (groene) stroom eerst
Over (kolen-)energiecentrales en groene stroom in Nederland, en over electriciteitsverbruik.
Ik vond het leuk om te lezen over hoe de auteur veranderde van gedachten over de hoeveelheid en de manier waarop ze electriciteit gebruikte.
De auteur merkt ook op dat ze erachter kwam dat je pasta ook gaar kunt laten worden door het water aan de kook te brengen en dan de pit uit te zetten. Ze zegt dat het ook met groenten werkt. Lekker lui eigenlijk, want je hoeft niet de hele tijd op te letten of het wel/niet bijna gaat overkoken.
Ik vond haar stukje over kort douchen ook wel leuk.

Hoofdstuk 5: Eco-rijden en brandstof tot nadenken
Leuk hoofdstuk over auto's en zuiniger rijden.
De auteur heeft ook zuinigere auto's uitgeprobeerd: een Toyota Prius en een elektrische auto van Citroën, en uiteindelijk een auto gekocht die op (groen) gas rijdt.

Hoofdstuk 6: Op zoek naar echt duurzame vis
Citaat uit de eerste alinea: "De vis uit de supermarkt ruikt nergens naar vergeleken bij deze indringende zilte geur. Echt verse vis ruikt niet naar vis, maar naar een duik in een golf zeewater."
En heel alinea twee: "Volgens Jan is de vis uit de supermarkt nauwelijks nog vis te noemen: 'Onze vis is gisteren gevangen en vanmiddag verkopen we het op de boerenmarkt in Utrecht. De vis in de supermarkt ligt vaak weken ingevroren te wachten tot het in de schappen komt. Daar is niets vers meer aan. Het is soms al half vergaan als je het uit de verpakking haalt.'

Hoofdstuk 7: Van carnivoor naar flexitariër
De auteur bezoekt een varkenshouderij met 1 Beter-Leven-ster en gaat daarna in op wat er voor vlees in de supermarkten ligt. Ook bezoekt ze een 3-sterren varkensbedrijf. Ze gaat ook op bezoek bij slachterij Vion in Groenlo. Blijkbaar wordt er maar 2% biologisch vlees gegeten (en 2% biologisch vlees geslacht in die slachterij). Ik snap dat op zich wel, want als je in de supermarkt komt is er veel meer keus in niet-biologisch vlees.
De auteur heeft het ook over de discussie over vlees eten en de invloed ervan op het klimaat. Volgens de vleeswijzer die de auteur noemt is biologisch rundergehakt het meest diervriendelijke en minst milieuvervuilende vlees.
Ze heeft het ook over het eten van insecten. Een paar jaar geleden was er een gerucht/krantenartikel dat het ook in supermarkten verkocht zou gaan worden, maar ik heb het nog niet gezien. Volgens de auteur eten ze in Japan graag gekookte wespen, maar dat ben ik nog niet tegengekomen in Japan (of het ligt aan mij, dat ik het gewoon niet ben tegengekomen, of aan het gebied waar ik woonde, dat ze het daar niet hadden...). Ik ben dus even gaan zoeken en ze eten wespenlarven, geen volwassen wespen: link 1, link 2, link 3.
Ze sluit het hoofdstuk af met een advertentie voor vlees uit 1958.

Hoofdstuk 8: Het supermarktstappenplan
Over verantwoord boodschappen doen.
De auteur schrijft ook "Onverpakte groenten (kort houdbaar) of groenten in plastic (extra afval, maar wel langer houdbaar)?" Verderop in het hoofdstuk heeft ze het probleem al opgelost (onverpakte groenten uit de supermarkt kopen, en ook onverpakte groenten bij de boer).
De auteur beschrijft in dit hoofdstuk ook een experiment: drie maanden lang ALLES duurzaam kopen voor 100 euro per week voor het hele gezin (vader, moeder, twee jonge kinderen), wat best wel moeilijk was, aangezien niet alles duurzaam te verkrijgen is in de supermarkt. Ze heeft ook de boodschappenlijst van een gemiddelde week afgedrukt, wat ik erg leuk vond. Ze vergelijkt de kosten die ze maakt tijdens het experiment ook met de gemiddelde uitgaven aan voedsel van een Nederlands gezin (2 volwassen en 2 kinderen), wat blijkbaar 194 euro per week is. De auteur komt op de conclusie uit dat als je beter let op wat je koopt, je vanzelf minder zooi koopt en dus ook goedkoper uit bent met biologische/duurzame boodschappen.

Hoofdstuk 9: Groene cosmetica, een illusie in een potje
Cosmetica: nagellak, make-up, parfums, en dingen die je op je huid smeert.
Ze noemt ook bijvoorbeeld zonnebrandcrème, en weer een stukje over keurmerken.
Blijkbaar gebruiken vrouwen gemiddeld 12 verschillende cosmeticaproducten per dag!
Ook schrijft de auteur een stukje over dingen uit je keukenkastjes die je als verzorgingsproduct kan gebruiken. Niet heel uitgebreid, maar dat vind ik ook niet echt in dit boek passen. Ze schrijft er wel wat over en mensen die geïnteresseerd zijn kunnen die informatie dan gebruiken om verder te zoeken op internet of in andere boeken.
Het hoofdstuk bevat ook een lijstje met ingrediënten die je beter kan ontwijken, een heel goed startpunt voor als je zelf niet zo veel uit wil zoeken. Maar het blijft altijd de keuze van de consument of hij/zij op de ingrediënten wil letten...

Hoofdstuk 10: Weg met dat afval!
Over afval scheiden en wat er gebeurt met het plastic dat je scheidt. Ze ging naar het plastic-sorteer-bedrijf in Duitsland waar het meeste Nederlandse plastic afval naartoe gaat, maar ondertussen is er ook al een sorteerinstallatie voor plastic in Nederland.
In dit hoofdstuk heeft ze het ook over schoonmaakmiddelen en de "drie Rs" (recycle, reduce, reuse), waarin ze ook dingen als kledingruilfeestjes, Repair Cafés en het filmpje "The Story of Stuff" noemt. Ze eindigt het hoofdstuk met een stukje over de mogelijke toekomst van afval.

Hoofdstuk 11: Verantwoord op vakantie en duurzaam dineren
Het eerste deel van het hoofdstuk gaat over duurzaam reizen en klimaatcompensatie. Ook beschrijft ze hoe je dat ongeveer kan berekenen. En dat je niet altijd in Nederland hoeft te gaan wandelen, maar wel waar je op kan letten als je naar het buitenland gaat. Er staan wel leuke ideeën in het hoofdstuk.
Het tweede deel gaat over duurzaam uit eten gaan en over restaurants waar je kraanwater kan bestellen.
De auteur noemt ook wat websites waar je duurzame restaurants op kan zoeken, bijvoorbeeld deze site, "Puur! Uit eten".

Hoofdstuk 12: Pinnen met een schoon geweten
Over wat banken met je geld doen, welke banken het groenste/duurzaamste zijn, over beleggen en over creditcards. De auteur switchte naar de Triodos bank, want de enige twee 'duurzame banken' in Nederland zijn de Triodosbank en de ASN-bank. Interessant hoofdstukje :)

Hoofdstuk 13: De kracht van actievoeren
Aan het begin van het hoofdstuk gaat de auteur mee actievoeren met Greenpeace, tegen Dell omdat ze beloofd hadden in 2009 giftige stoffen uit hun computers te halen, maar dat nog niet gedaan hadden (in 2010 of 2011 denk ik).
In de rest van het hoofdstuk beschrijft ze de verschillende manieren van actievoeren en waarom ze werken.

Hoofdstuk 14: En zo houd je het vol!
Over dat ze had geprobeerd terug te gaan naar haar oude leefstijl, waarom het niet echt lukte, en waarom ze dat ook niet zo erg vond.
Verder ook een stukje over kleding: biologisch katoen kan ook in een vervuilende fabriek geverfd en geproduceerd worden.
Ze heeft het ook over dat je beter de stapjes kan maken die binnen je mogelijkheden liggen, dan alles in één keer willen veranderen. En dat grotere bedrijven dus eigenlijk wel grotere stappen zouden moeten kunnen maken, maar dat (meestal) niet doen.
Ik vond het ook wel grappig dat ze schreef: elke maand kun je iets veranderen en dan kun je naar de 12 hoofdstukken in dit boek kijken (nou ja, niet hoofdstuk 1 en 14 dus).
Ze eindigt met de positieve invloeden die 'groener doen' op haar leven hebben gehad, maar ze heeft ook nadelen.

Ze eindigt het boek met een bronnenlijst (boeken, films, websites per hoofdstuk).

Schrijfstijl:
Het leest heel gemakkelijk. Ze schrijft ook niet belerend ofzo, ook niet van "dit MOET JE ALLEMAAL DOEN", maar ze beschrijft haar eigen ervaringen, waardoor de lezers eruit kunnen halen wat ze willen.

Spelfouten/Typefouten:
blz. 63:
rekening rijden >>
rekeningrijden
blz. 109:
super duurzaam >>
superduurzaam
blz. 226:
groeps e-mail >>
groeps-e-mail

Conclusie:
Leuk boekje om te lezen. Ik vind het vooral leuk dat het gericht is op de Nederlandse consument, maar dat krijg je natuurlijk bijna vanzelf omdat het geschreven is door een Nederlandse auteur. Daardoor zijn de ideeën ook wel iets makkelijker toe te passen en hoef je de adviezen uit (vertaalde) buitenlandse boeken over dit onderwerp niet aan te passen naar de Nederlandse situatie. Maar: het is géén adviesboek, het is echt meer een boekje waarin de auteur haar eigen ervaringen beschrijft en tussendoor ook informatie geeft, met wat tips. Verwacht geen adviezenlijstjes ofzo, het zijn echt gewoon lappen tekst.