Precies de soort roman waar ik even aan toe was: een rechtlijnig, pretentieloos streekverhaal over de relatie van een schuchtere Zeeuwse boerenjongen met z'n bonkige plattelandsvader. Vader Rietgans is ervan overtuigd dat een man zijn akker na moet laten als het testament na een leven vol hard werken en nageslacht krijgen. Zoon Maarten is het ruwe plattelandsbestaan ontgroeid omdat hij net wat slimmer en talentvoller is dan de mensen in zijn nabije omgeving. De boerenzoon wordt echter geplaagd door een hinderlijk minderwaardigheidscomplex, dat hij probeert te compenseren met het soort perfectionisme waar vooral besluiteloosheid en zelftwijfel uit voortkomt. Het gevolg is een dolend bestaan langs verschillende Nederlandse steden vol tijdelijke werkcontracten, periodes van werkloosheid en een vermoeiende uitputtingsslag om de geschikte levenspartner te vinden. Rinus Spruit tekent de autobiografisch aandoende geschiedenis op met rustig voortkabbelende sfeerschetsen in eenvoudig en toegankelijk Nederlands. Bijzonder of opzienbarend is het niet, maar ondanks (of dankzij?) de nederige opzet weet het me te raken als een tedere familiegeschiedenis over volwassen worden en sterfelijkheid.