Het titelverhaal van de bundel wordt beschouwd als een van de beste verhalen van Ernest Hemingway (1899-1961). In zijn karakteristieke sobere stijl vertelt hij de geschiedenis van een schrijver die op sterven ligt, in een safarikamp aan de voet van de Kilimanjaro in Tanzania. Door een niet goed schoongemaakte wond heeft hij koudvuur opgelopen aan zijn been. Liggend op een veldbed, met een vrouw aan zijn zij, wacht hij op een vliegtuig dat hem kan komen halen. Terwijl zijn been al stinkt en de gieren en hyena’s vol verwachting rond het kamp cirkelen, herinnert hij zich een aantal indrukwekkende gebeurtenissen uit zijn avontuurlijke leven. Tegelijkertijd realiseert hij zich dat het stuk voor stuk prachtige verhalen zijn, die hij had kúnnen schrijven, maar nooit daadwerkelijk op papier heeft gezet.

Ook het tweede verhaal ‘Het korte gelukkige leven van Francis Macomber’ speelt zich af in Oost-Afrika. Een rijke Amerikaan gaat er samen met zijn vrouw op jacht en dreigt haar te verliezen aan de safarileider. Want zijn vrouw vindt hem in vergelijking met de safarileider maar een watje. Een poging van de hoofdpersoon om zijn vrouw zijn mannelijkheid te bewijzen, loopt uit op een jammerlijke mislukking.

Beide verhalen zijn gebaseerd op een safari die Hemingway en zijn vrouw in de jaren dertig van de vorige eeuw maakten. Hemingway was ook een jager op groot wild. Ik moest moeite doen om in ‘Het korte gelukkige leven van Francis Macomber’ door de bloederige jachttaferelen heen te lezen, maar als me dat lukte, was er gelukkig veel te genieten aan sfeerbeelden en krachtige beschrijvingen.

Journalist en avonturier Hemingway kreeg in 1954 de Nobelprijs voor Literatuur, ‘voor zijn meesterschap in de kunst van het vertellen (…) en voor de invloed die hij heeft uitgeoefend op de contemporaine stijl.’ Hij schreef zijn Afrika-verhalen zo’n tachtig jaar geleden, maar ze hebben door de compacte, trefzekere stijl nog niets aan kracht ingeboet.