Ik was vroeger eigenlijk geen echte thriller-lezer. Het genre was me grotendeels onbekend, en ik vond het vaak wat storend dat de 'grote namen' hier vaak vrij letterlijk groot waren.
Ik zou nooit een boek hebben gekocht waarbij de naam van de auteur bijna de helft van de voorflap in beslag nam - dit in tegenstelling tot de titel, die van ondergeschikt belang leek te zijn.
Ik ben ondertussen de wereld der spannende boeken wat ingerold (via de clichés: Aspe, Goddard, Brown, Crichton...) en met Het Sigma protocol was ik dus aan mijn eerste Ludlum toe.
Een Amerikaanse recensent schreef ooit: 'Don't ever begin a Ludlum-novel if you have to go to work the next day' en ik kan hem hierin bijtreden.
Ondanks het feit dat het boek een wervelende start kent (Een Amerikaanse zakenman ontmoet in Zwitserland een oude studiegenoot, die hem onmiddellijk probeert te vermoorden), duurt het toch een tijdje voor het boek goed en wel op tempo raakt.
De reden hiervoor is dat je eerst uitgebreid wordt ondergedompeld in de werelden van Ben Hartman (de genoemde zakenman) en Anna Navarro (een Amerikaanse veiligheidsagente die in opdracht van een obscure overheidsdienst onderzoek voert naar de moorden op een resem oude, maar invloedrijke mannen.)
Zoals je vermoed, raken de twee verhaallijnen met elkaar verweven en ook op persoonlijk vlak bloeit er iets moois tussen het duo.
Het feit dat dit er iets te dik opligt, is zowat het enige punt van kritiek dat ik kan bedenken, verder zit alles erg strak: de plot wendt zich telkens weer opnieuw in andere richtingen (soms voorspelbaar, vaak erg verrassend).
Ik beëindigde het boek gisteren en - zoals altijd na een goed boek - vond ik het spijtig dat het al afgelopen was. Ik ben vandaag al een nieuwe gaan halen en, jawel: 't is weer een Ludlum.
Met LUDLUM in koeien van letters op de flap. Zo hoort dat, weet ik nu.