Als je er niet meer bent, wat blijft er dan van je over? De dingen die je hebt gemaakt, je ideeën? Maar vooral wat er over je wordt gezegd, wat men zich herinnert. Precies dat en niets meer. Wat men zich van je herinnert. Is dat dan alles? Wat een mooie manier vindt de schrijver om te laten zien dat het veel meer is, want er zijn heel veel mensen die zich iets over je herinneren. En dat bij elkaar maakt een groter, dieper, complexer verhaal van je. Zo wordt Mattias aan ons voorgesteld door mensen die hem hebben gekend direct of indirect, die van hem hebben gehouden. Door het wisselende perspectief is het ook spannend, je voelt wat je nog niet weet en wat wel gaat komen. Toch nog onverwacht uiteindelijk. Je moet even terug bladeren, wat ook al weer ... En je blijft er nog een tijd over nadenken nadat je het boek uit hebt? Je gaat het misschien zelfs nog een keer lezen. Zoals vaker met een goed boek.