Kathryn Dance, de interviewspecialist die een belangrijke rol had in de Lincoln Rhyme-thriller De Koude Maan, heeft een hoofdrol gekregen in De slaappop. Ze raakt betrokken bij de seriemoordenaar Daniel Pell die acht jaar geleden à la Charles Manson een aantal vrouwen om zich heen had verzameld en een familie uitmoordde. Pell en zijn handlangers zagen echter de jongste dochter van de Croytons over het hoofd omdat ze die nacht in haar bed bleef liggen. Noch het meisje noch de moordenaar spraken nadien ooit over het gruwelijke voorval.
Nadat Kathryn Dance de wrede Pell heeft ondervraagd over zijn eventuele betrokkenheid bij een andere moordpartij, ontsnapt hij uit de gevangenis. Kathryn heeft al haar kwaliteiten op het gebied van interviewtechnieken (letten op lichaamstaal, stemwisselingen e.d.) nodig om te achterhalen wat zijn volgende plannen zijn. Ze moet het nu volwassen meisje vinden voor het te laat is.
Anders dan bij de Lincoln Rhyme-thrillers (Rhyme speelt overigens een kleine rol in dit boek) ligt de nadruk hier niet op forensisch bewijs, maar op de communicatie tussen mensen. Dit beïnvloedt de stijl van Deaver. Hij moet het in dit boek veel meer hebben van karaktertekening en relaties tussen mensen. Een gewaagd iets. In De Hangende Man probeerde hij ook al aan meer karaktertekening te doen, maar dat mislukte hopeloos. In De slaappop laat hij zien dat hij wel met overtuiging kan schrijven over mensen.
De slaappop is een geslaagde thriller. Het enige manco is het einde waar Deaver het niet kan nalaten om een paar van zijn bekende plotwendingen op te voeren die helaas nogal geforceerd aandoen.
Het is de vraag of Deaver het onderwerp interviewtechniek en lichaamstaal interessant en verrassend kan houden in volgende boeken, maar wat mij betreft is Kathryn Dance een blijvertje.