De 'Redding van Fré Bolderhey' is een typisch Vesdijkiaans boek. Door de vele hallucinaties heeft het een sterk accidenteel karakter, met een grote mate van beweeglijkheid, onrust en turbulentie.  
De tragiek van de aangetaste onschuld blijft echt geheel op de achtergrond in deze roman. Als Eddie Wesseling aan het einde van het boek verdwijnt in de anonimiteit van de ongeneeslijke schizofrenielijder, wie bekommert zich dan nog om zijn lot? De spanning is gebroken en de uitslag is bekend. 
Eddy voelt een groot medelijden voor zijn toch vrijwel onbekende achterneef. Hij wil zich om schijnbaar onverklaarbare redenen voor hem opofferen. In zijn schemertoestand identificeert hij zich met Fré. Dit wordt begrijpelijker als men die 'sympathie' (wel een wat zwak woord op deze plaats!) opvat als niet te zijn bedoeld voor die werkelijke Fré Bolderhey. Eddie voelt zijn eigen ondergang al onbewust aan. Hij vat 'sympathie' op voor een lotgenoot, die al 'verder' is en die een symbool wordt voor zijn eigen toekomstige persoonlijkheid. Dan is het offer niet bedoeld voor Fré Bolderhey, maar voor... Eddie zelf. Het is een uiting van een zich ontplooiend narcisme.