Patricia Verlinde verteld opnieuw het verhaal van Tristan en Melanie, die nu anderhalf jaar bij elkaar zijn.
Tristan is een vampier en Melanie is een 'normaal' meisje. Of nee misschien toch niet echt. In het antiserum zijn we er namelijk achter gekomen dat Melanies vader een weerwolf was die een antiserum had bedacht om het geen weerwolf meer te zijn.
En het lijkt erop dat Melanie het antiserum ook in zich draagt. Toch weerhoudt dit haar er niet van om net als Tristan een vampier te worden.
De plannen omtrent deze transformatie lopen alleen anders dan gedacht.
Op zoek naar antwoorden komt de relatie tussen Melanie en Tristan steeds meer onder druk te staan. Zeker nu er zich een legende aankondigt die over Melanie gaat.
De vraag reist of het ooit nog goedkomt tussen Tristan en Melanie en of Melanie zichzelf ooit nog terug vindt.

Citaat uit Bloedband - blz 19:
Rechts van mij doemde een vertrouwd gebouw op. Mijn vader had daar jarenlang een appartement gehuurd dat hij had omgebouwd tot zijn laboratorium. Hij was daar tot aan zijn dood - iets meer dan twee jaar geleden - dagelijks te vinden.
Rob had het appartement aangehouden en ik kwam hier nog regelmatig. Alles zag er nog net zo uit als voor mijn vaders dood, het voelde alsof ik daar een stukje dichter bij hem was. Ik kon daar uren rondneuzen in zijn stoffige boeken, de fotoalbums en zijn spullen. Steeds weer vertrok ik met het gevoel hem weer iets beter te hebben leren kennen dan de dag daarvoor, want ook al hadden mijn vader en ik een ontzettend sterke en liefdevolle band met elkaar gehad, hij had ook een heel verleden met zich meegedragen waar ik nooit iets vanaf had geweten.
Anderhalf jaar geleden had ik in een tijdsbestek van een paar weken te horen gekregen dat mijn vriend een vampier was, mijn oom een weerwolf en dat mijn vader in het verleden ook een weerwolf was geweest, totdat hij een antiserum had uitgevonden dat hem had genezen.
Het antiserum was een legende geworden in de weerwolvengemeenschap. Sommigen dachten dat het vernietigd was, anderen vermoeden dat het nog ergens rondzwierf en er waren ook die geloofden dat het nooit bestaan had. Uiteindelijk waren er maar acht personen in de hele wereld die wisten wat de echte waarheid was: het bestond nog.

Voor bloedband heeft Patricia Verlinde ervoor gekozen om een andere schrijfstijl aan te nemen en twee verhalen door elkaar te vertellen.
De oneven hoofdstukken gaan over Melanie en de even hoofdstukken over Arlana en de coven waar Arlana inwoont.
Het antiserum leest ontzettend makkelijk weg, maar omdat bloedband een andere schrijfstijl heeft is het de eerste vier hoofdstukken een beetje wennen.
De verhalen van Melanie en Arlana zijn boeiend en goed geschreven en ik wil Patricia ook een compliment maken. Het verhaal van Arlana zou apart gelezen kunnen worden, de komst van een nieuw soort wezen, maar wordt prachtig verwerkt in het verder verhaal van Melanie.
Het boek is soms verdrietig doch komisch. Een zoektocht naar de identiteit van een jong meisje.
De omschrijving van de magische gebeurtenissen is daadwerkelijk magistraal. Op het einde van het boek zat ik op het puntje van mijn stoel en merkte ik dat ik er duidelijk van baalde als het boek, nog niet uit, aan de kant moest worden gelegd (om wat voor reden dan ook).
Patricia Verlinde levert met Bloedband weer magisch werk af.
Een aanrader voor iedere young adult fan!