De schrijver vertelt in dit boek van 238 bladzijden het verhaal over Walter Proska. Hij is een jonge Duitse soldaat die op weg is naar het front. Wanneer de trein even halt houdt tracht een jong meisje aan boord te klimmen en Walter besluit om haar te helpen. Bij een controle verdwijnt ze spoorloos. Aangekomen bij zijn eenheid spelen ze kat en muis met de partizanen en er vallen aan weerszijden slachtoffers. Veel meer is er niet te beleven.Door een wending van het lot besluit Walter over te lopen en ontmoet opnieuw zijn eerdere metgezel uit de trein. Een mooie zin is : het zou toch volslagen idioot zijn als wij als Duitsland ons zouden opofferen voor Duitsland, dus voor onszelf. Dat zou hetzelfde zijn als wanneer een beer zijn eigen schonken afsnijdt en begint op te vreten, terwijl hij verschrikkelijk pijn heeft en intussen zichzelf wijs maakt dat hij zich moet opofferen. Maar het boek bevat voor mij te veel bijzaak zinnen en een beetje opkuis zou het wel beter doen lezen. Doe er 50 bladzijden vanaf en het is een mooie vertelling.