Judaskus van Gerald Seymour is een spionageroman, een genre waar ik normaal gesproken met een wijde boog omheen loop. En het speelt zich ook nog grotendeels af in Rusland, voor mij een locatie waar ik absoluut niks mee heb. Het is dat twee recensenten schreven over de goed uitgewerkte karakters en kijk, daar houd ik nou wel van.

De eerste 25 paginas waren erg taai; achterelkaar werden alle personages voorgesteld en ik was bang er geen touw meer aan vast te kunnen knopen, maar ik zette toch door. En zowaar, het gebeurde: ik werd gepakt door de prettige vertelstijl, de snelle afwisseling van de situaties en locaties, de spanning werd langzamerhand opgevoerd en het geheel begon me te boeien. Atlas erbij, zodat ik me kon voorstellen waar het zich allemaal afspeelde en toen ging het in een sneltreinvaart naar de laatste bladzijden toe.

Ik heb genoten van dit boek. De karakters zijn goed uitgewerkt en als je zon man als Bikov bezig ziet tijdens zijn ondervraging van Viktor, en op het eind bij Igor, tja, manipuleren is zijn vak,hè! Voor een romantische noot wordt ook gezorgd, niks mis mee. Er werden mensen van vlees en bloed neergezet; sommigen sympathiek en anderen ronduit onsympathiek. Een ieder met een bewogen achtergrond. Het is een duidelijk verhaal, zonder franje of mooimakerij, rechttoe rechtaan.

Judaskus is voor mij een goedgeschreven, spannend spionageverhaal met meer diepgang dan je zou verwachten.

Mowbray heeft halverwege het boek nog een mooie uitspraak voor Locke: Zonder de kleren van de geschiedenis aan je lijf , ga je naakt door het leven.