Eenzaamheid en onbegrip zijn de eerste woorden die bij mij opkomen als ik dit boek moet beschrijven.
Ernst en Regina bezoeken hun vader en moeder elke dinsdagmiddag en zijn weer opgelucht als hun "corvee" er op zit. De vader van Ernst is professor, die zich nog steeds bezig houdt met veel zaken te noteren, met dit verschil dat er nu alleen maar wat krabbels en streepjes op papier staan.
Regina's moeder is door een beroerte getroffen en kan niets meer, behalve denken. Tussen ouders en kinderen is geen communicatie. De kinderen bezoeken hen omdat het zo hoort en de ouders hebben hun eigen (onbegrepen) wereldje.
Zowel Ernst, gescheiden en één dochter, als Regina, alleenstaand, zijn eenzaam en zoeken elkaar op, krijgen een bepaalde band, gaan zelfs samen op vakantie, maar merken toch dat hun relatie niet werkt.
Ook in het verzorgingshuis probeert mevrouw Hint het gezelschap van meneer Lukan op te zoeken, maar zij wordt door directrice toegesproken omdat zoiets eigenlijk niet hoort.

Het boek is sober geschreven. Zonder enige sentimentaliteit laat het toch indruk achter. Ik zou het een 7,5 willen geven, maar hoe druk ik dat uit in duimen?
In vergelijking tot andere boeken kom ik dan toch maar uit op drie.