De cover sprak me meteen aan en past ook wonderwel bij het verhaal.De tekst op de achterflap wekt nieuwsgierigheid op maar onthult weinig. Ik bedoel daarmee qua schrijfstijl van het verhaal.
Merijn de Boer heeft een hele specifieke beschrijvende schrijfstijl waar ik helemaal weg van ben. Het boek las ik dan ook in een mum van tijd uit. De details die hij beschrijft wekken gevoelens op omdat ze zo herkenbaar zijn en dat is een kunst. Alle gebeurtenissen rollen naadloos in elkaar over.
De drie hoofdpersonen zijn zo karakteristiek neergezet. In alles wat ze doen en zeggen straalt hun eigenheid uit. Ik heb het gevoel dat Merijn heel secuur schrijft, het klopt gewoon wat er staat. Als lezer had ik echt te doen met de personages. Ze dragen allemaal hun kruis.
Het verhaal op zich is triest maar geschreven in een schitterende schoonheid met een sarcastisch randje.
Voor mij is dit boek een pareltje dat veel te snel uit was.