Dit is geen boek dat je in 2 dagen uitleest. En ook niet in een week. Tenminste, ik niet.
Ik heb toch wel een ruime maand gedaan over dit boek, wat voor mij erg lang is!
Ik bewonder Aminatta Forna om haar schrijfstijl, beschrijvingen - niet mooier dan het is.
Ik bewonder haar om haar geduld, haar geduld het ware verhaal zo lang mogelijk uit te stellen. Het is een bijzondere roman, heel anders dan andere romans.
Voor een ieder die wel eens in Afrika is geweest, en die een soort haat-liefde relatie met de rommeligheid, chaos, armoede, criminaliteit, mensen, muziek, eten, stroomstoringen, schoonheid etc. heef opgebouwd, is dit een absolute aanrader.
Het is wel wat traag geschreven. Maargoed, dat past dan ook wel weer bij Afrika.
In dit geval speelt het verhaal zich voor 95% af in Freetown (Sierra Leone), een land dat verscheurd is door een vreselijke en gewelddadige burgeroorlog. Het speelt zich af door de ogen van meerdere hoofdpersonen, in verschillende tijden. Toch weet je altijd heel goed waar en bij wie je bent. Dit is knap gedaan door de schrijfster. Geen moment vond ik het verwarrend.

Er had wel wat meer vaart in het boek gemogen van mij,.
Doordat je zo lang wacht als lezer op een climax, moet ik zeggen dat die bij mij een beetje tegenviel. Bij 1 van de hoofdpersonages, Kai, was de climax, 'zijn verhaal', 'zijn verleden/trauma' juist heel overtuigend, pakkend, verdrietig en aangrijpend.
Bij Adrian, de andere hoofdpersonage was deze ook zeker aanwezig.
Bij Mamakay en Elias Cole vond ik hun uiteindelijk verhaal, de plot, een beetje tegenvallen.
Maar toch, ik raad dit boek aan. Wel voor lezers die zich in een verhaal durven vast te bijten. Ook wanneer het boek bijna 600 pagina's dik is. En wanneer je zo rond pagina 180 pas ECHT meer in het verhaal komt.