Een boek hoeft geen 500 pagina’s te bevatten om een mooi verhaal neer te zetten. Hierin is Els Florijn geslaagd met haar novelle Zeeglas.
Geïnspireerd door het verhaal van Solange Beaugiron die noodgedwongen haar appartement in Parijs heeft verlaten en dat men na haar dood 70 jaar later als een ware schat terug heeft gevonden.
Zo gaat het ook een beetje in het verhaal rond de grootmoeder van Julie.
Wat is er gebeurd tussen haar moeder en grootmoeder waardoor ze van de ene op de andere dag niet meer met elkaar praten? En waarom is er hetzelfde gebeurd met Julie en haar moeder?
Waarom heeft haar grootmoeder Julie haar dagboeken en haar appartement toevertrouwd? En welke geheimen kan ze blootleggen?
Een ontroerend verhaal dat in twee tijdslijnen wordt verteld, enerzijds de tegenwoordige tijd, anderzijds juist na de Tweede Wereldoorlog.
Een novelle die je in één ruk uit leest maar die je zeker niet onberoerd achterlaat.
Rating: 4,5/5