In ‘Mij niet gezien’ gaat de 12-jarige Mila samen met haar vader op bezoek bij haar vaders beste vriend en zijn gezien. Valk voor vertrek blijkt Matthew echter spoorloos verdwenen en verandert hun reis in een zoektocht naar de verdwenen Matthew. Om hem te vinden probeert ze haar gave te gebruiken: mensen feilloos aanvoelen. Ze ziet aanwijzingen die anderen niet zien en probeert hem te vinden, maar dat lijkt nog niet zo makkelijk te gaan.

Wat meteen opvalt is dat Mila haar ouders aanspreekt bij hun voornaam. Dit kan in het begin voor verwarring zorgen en voelt bijna het gehele boek onnatuurlijk aan, als je bedenkt dat Mila een 12-jarig meisje is. Ook het ontbreken van de aanhalingstekens kan niet onopgemerkt blijven. Dit maakt het moeilijker om gesproken tekst en dialogen van de gedachtegang van Mia te onderscheiden.
Daarnaast spreekt Mila zichzelf ook tegen, als ze zich bijvoorbeeld afvraagt of een vrouw nog een kind kan krijgen zodra ze de veertig is gepasseerd, terwijl ze eerder vertelt dat haar ouders allebei over de veertig waren toen ze haar kregen.

De stem van de hoofdpersoon doet veel ouder aan dan een 12-jarige. Ze klinkt veel te wijs en speculeert over zaken die niet passen bij haar jonge leeftijd en dat maakt dat je het boek met een dubbel gevoel leest. En hoewel het boek zelf niet erg pakkend is, weet de schrijfstijl van Meg Rosoff dat wel te doen. Het grijpt je, het raakt je. Het zorgt dat je wil verder lezen. En dat is prima, want over het algemeen levert Rosoff een prima boek dat zeker weet te vermaken.