Het omslag, de titel, de achterplattekst, alles aan dit boek schreeuwt: CHICKLIT! Maar het nieuwe boek van Kate Morgenroth, In het hart, heeft van de uitgeverij het prachtige label 'romantische thriller' meegekregen. En dat dekt de lading aardig.
In het begin doet het verhaal denken aan de film 'Pretty Woman', alleen is Nora geen prostituee maar een dorpsmeisje uit Kansas. Ze werkt in koffiezaak Starbox en woont bij haar zieke moeder, die ze verzorgt. De prins op het witte paard, haar Richard Gere, is de rijke New Yorkse zakenman Timothy. Ze ontmoeten elkaar in de koffiezaak en worden verliefd. Beiden hebben ze het gevoel de ware te hebben gevonden, ze lijken voor elkaar gemaakt. Maar er moeten nog heel wat hobbels genomen worden voor ze samen kunnen zijn, en daarbij houdt de vergelijking met de film op. Familieperikelen en geheimen zijn aan de orde van de dag. Bovendien zit aan deze 'Pretty Woman' bepaald geen happy end vast.
In de verschillende hoofdstukken laat de auteur steeds Timothy of Nora aan het woord om hen zijn of haar versie van de gebeurtenissen te laten vertellen. Het komt dus voor dat de lezer twee keer over dezelfde gebeurtenis leest, maar dan vanuit een ander perspectief. Dit is echter niet storend, eerder grappig. Opvallend hierbij is dat de hoofdstuktitels in de derde persoon staan, zoals bijvoorbeeld deze: "Timothy | Wat Timothy tijdens het afspraakje dacht", en de hoofdstukken zelf in de eerste persoon geschreven zijn, in de ik-vorm.
De hoofdstukken van Nora en Timothy worden afgewisseld met fragmenten uit het politieonderzoek: soms informatieve stukjes over politiewerk, bijvoorbeeld over de plaats delict, leugendetectie enz. en soms stukjes uit een politierapport over een moordonderzoek. Dit geeft de lezer een onheilspellend gevoel: wat heeft het met de romance tussen Nora en Timothy te maken? Wat gaat er gebeuren? Wie gaat er dood?
In het hart heeft een prima plot en leest lekker vlot weg. Jammer is alleen dat het hele verhaal nep aandoet, haast alsof het cynisch bedoeld is allemaal. Bovendien zijn de personages vrij vlak, geen moment leeft de lezer echt mee met de hoofdpersonen, Morgenroth weet ze niet in het hart te planten. Sommige dingen worden zo zonder gevoel, zonder emotie verteld. En Timothy lijkt wel zielloos, zoals hij op bepaalde situaties reageert. Pas tegen het eind lijkt het wat te komen, maar te weinig om het boek lang in de gedachten van de lezer te laten hangen.
Tot slot wel een heel mooie quote uit het boek: Je hebt boeken en je hebt het echte leven, en ik was blij dat er boeken waren, want die maken het leven draaglijk.