Een tijdje geleden werd ik benaderd door de voor mij onbekende uitgeverij Lycka till Förlag met de vraag of ik Roodvonk wilde lezen en recenseren. Aangezien ik science fiction van eigen bodem graag een podium bied, zei ik natuurlijk ja. Bovendien ben ik gek op boeken die zich afspelen op andere planeten, dus ik had enorm veel zin om deze psychologische thriller te lezen over een avontuur op Mars.In 2037 steekt een coalitie van NASA, ESA en Roscocosmos de Chinezen de loef af door de eerste bemande ruimtemissie naar Mars te lanceren. Twee Amerikanen, twee Europeanen en twee Russen zetten als eerste mensen voet op de Rode planeet. Er lijkt geen vuiltje aan de lucht als ze hun vlaggen op 4 april 2038 op de planeet planten, maar als er een storm de kop op steekt blijkt het leven op Mars toch niet zo gemakkelijk. Eén van de ruimtepakken verdwijnt en de astronauten hebben algauw dor dat er iets mis is. Maar wat is er aan de hand? En wie is hiervoor verantwoordelijk?

Het idee achter dit verhaal is ontzettend goed. Zes astronauten reizen naar Mars, maar komen daar voor een raadsel te staan. Er blijkt een ruimtepak verdwenen uit hun onderkomen - heeft één van de astronauten dit op zijn geweten of is er sprake van een intelligente levensvorm op Mars die de plannen van de mannen dwarsboomt?

Ik vind het erg tof dat we te maken hebben met astronauten van verschillende nationaliteiten. Hierdoor zie je dat het moeilijk is om elkaar te vertrouwen als er vanalles misgaat. Er zijn de nodige vooroordelen in het spel en de lastige situatie maakt dit alleen maar erger. De één wijst naar de andere als schuldige en dat zorgt voor vele spanningen in het onderkomen op Mars.Toch vond ik dit boek niet tenenkrommend spannend. De intentie was er, maar er zijn een aantal zaken die de spanningsboog tegenwerken. Allereerst wordt de - zeer interessante - achtergrondinformatie vaak in grote blokken gedumpt. Waardoor het verhaal soms echt te technisch of te traag wordt. Als de info beter gedoseerd wordt, verliest het verhaal veel minder aan spanning en voelt het ook wat minder schools aan.

Ook vond ik het grote aantal wisselende perspectieven in het begin zeer verwarrend; ik denk niet dat het nodig was geweest om vanuit elke astronaut minstens een keer te schrijven én nog drie personages op de grond. Dat vind ik persoonlijk iets te veel van het goede. Bovendien klonken de personages allemaal hetzelfde en misten ze een eigen stem of karakter. Verschillende keren moest ik terugbladeren naar de eerste pagina van het hoofdstuk om te kijken uit wiens perspectief ik aan het lezen was.

Ik vond Roodvonk een interessant en origineel verhaal, dat in het begin wat lastig leest door het zeer grote aantal perspectieven. Het verhaal is spannend, maar helaas had ik al ver voor het einde door wie of wat de boosdoener was. Alleen het waarom blijft helaas wat onduidelijk. Van mij had het boek echt iets spannender gemogen en hadden de personages een duidelijkere persoonlijkheid mogen krijgen. Desalniettemin een prima boek, dat met een beetje extra editing echt een topper zou kunnen zijn.Deze recensie verscheen ook op Oog op de Toekomst.