De auteur heeft net als zijn hoofdpersoon: Edgar Simons een specialisatie gevolgd tot psychiater. Dat maakt hem tot iemand die weet waar hij over schrijft, lijkt me.
Door het volgen van de arts-assistent Edgar krijg je een aardig inside-beeld van hoe het toegaat in een psychiatrische kliniek. Of je als buitenstaander daardoor veel vertrouwen in de psychiatrie opdoet, is voor mij wel een vraag. Denkend aan uitspraken als: ‘Soms dacht je precies te weten wat je moest doen om iemand te helpen, maar werkte het niet, en soms als je geen idee had wat je deed, werkte het uitstekend.’

Edgar twijfelt er soms aan of hij wel geschikt is als psychiater, heeft al een tuchtzaak aan zijn broek gekregen en twijfelt vaak aan de juiste behandeling. Van zijn collega’s en begeleiders krijgt hij regelmatig tegenstrijdige adviezen. Vooral moeilijk heeft hij het met de behandeling van Stella, een borderliner, die een bijzondere interesse voor Edgar opvat en zich stevig in zijn privéleven nestelt. Dat raakt, of overschrijdt zelfs de grens die er moet zijn tussen een behandelaar en zijn patiënt. Rozing beschrijft hier wel knap de worstelingen die dat bij Edgar veroorzaken.
Het verhaal vond ik niet altijd geloofwaardig en het geheel wat veel. Daardoor waren er ook delen van de roman die ik niet bijster interessant vond.