Waar S.K. Tremayne met IJstweeling in positieve zin verraste - zie mijn recensie - is Vuurkind een deceptie. Van begin tot eind blijft het verhaal in waakvlamstand. Je verwacht, blijft hopen, dat er méér komt, dat de auteur op een gegeven moment zal uitpakken en dat het wachten beloond wordt. Het leest plezierig, dus lekker doorgaan en dan ... een flinterdunne plot die nog zeer onwaarschijnlijk is ook.

S.K. Tremayne, pseudoniem van een in Londen woonachtige bestsellerauteur, is een meester in sfeerbeschrijvingen. Allemaal even prachtig, maar in Vuurkind wordt het verhaal daaraan ondergeschikt en dat zou niet moeten. De mijnbouw in Cornwall wordt breed uitgemeten, evenals het achttien kamers tellende Carnhallow House, dat eigendom is van de familie Kerthen.
Hoofdpersoon Rachel trouwt met weduwnaar David Kerthen. David heeft een zoon, Jamie. Rachel probeert een goede stiefmoeder voor Jamie te zijn, maar de jongen gedraagt zich vreemd en doet angstaanjagende voorspellingen. Wat mankeert hem? Wat heeft hij meegemaakt, wat heeft hij gezien ten tijde van het overlijden van zijn moeder? En waarom heeft David geheimen voor Rachel?

Voldoende stof om een spannende thriller van te bouwen, zou je denken. Zo niet voor S.K. Tremayne, die zich gemakkelijk afmaakt van alles wat niet tot de sfeertekening behoort. Rachel en David zijn vlakke karakters, weliswaar hebben beiden een zware jeugd gehad, maar dat is het dan ook. Jamie is lastig te plaatsen, zijn perspectief wordt niet belicht. Davids moeder Juliet blijft een vage figurant. De mijnschachten buiten beschouwing gelaten is diepgang ver te zoeken.

Zwaktebod van de auteur: hij bouwt zijn personages op clichés. Een drietal voorbeelden: 1. Rachel is opgegroeid in achterbuurten en krijgt evenals die buurt - die ergens in het boek ter sprake komt - een etiket opgeplakt. Met een blauw oog lopen is daar gebruikelijk, hardhandige vrijpartijen ook. 2. Jamie is 'verknipt', want hij heeft geen moeder meer. 3. David werkt honderd uren per week en heeft te weinig tijd voor zijn zoon (net als zijn vader vroeger voor hem).
Aan het eind van het boek resten er onnodig veel vragen, die hier omwille van het leesplezier van toekomstige lezers ongenoemd moeten blijven. Onlogische zaken doen zich voor: hoe kan iemand zonder toestemming met andermans kind naar een psycholoog gaan? En zeldzaamheden. Nou ja, moet kunnen (?).

Aan het leesplezier ligt het niet. Vooral de (gezochte) toevalligheden en het gebrek aan spanning en verrassing leiden tot drie sterren. Niet slecht, maar wel als je dit vergelijkt met IJstweeling.

[spanning 2, plot 2, schrijfstijl 4, leesplezier 4, originaliteit 2, psychologie 3]