Wie is er tegenwoordig niet verslaafd aan social media, e-, G- of hotmail en internet? Maar toch misschien niet zo erg als Anna Krestler, de hoofdpersoon in Notities voor een beter leven, die op haar werk dwangmatig alle spamberichten leest en verzamelt. Als ze wordt ontslagen gaat ze op zoek (of dat zou ze moeten doen) naar een nieuwe baan die haar meer levensvervulling kan geven. Misschien als filmmaker? Maar de dure camera die ze koopt staat nog tijden onuitgepakt in de doos bij de voordeur.
Het begin van Notities doet inderdaad aan Bridget Jones denken, zoals het boek op de cover uitroept. Maar ondanks de hilarische miskleunen, het hopeloze gestuntel en de naïeve goedgelovigheid van Anna biedt het boek veel meer. Anna is bijvoorbeeld een scherp observator, die in mooie zinnen, hedendaagse taal en prachtige beelden de wereld om zich heen beschrijft (wat dat betreft is het jammer dat ze niet doorbreekt als filmkunstenaar). Simone schrijft in een loeistrak gecomponeerde, haast columnachtige stijl die een genot is om te lezen en uitstekend is vertaald door Elise Kuip: ‘Halve waarheden die in hele onwaarheden veranderden totdat de waarheid ten slotte in de lucht werd gegooid om als een paar vieze schoenen aan de elektricititeitsdraden van een onbekende straat te bungelen.’ Het boek eindigt met dergelijke mooi geformuleerde filosofische beschouwingen over de tijd waarin we allemaal leven, met onze onzekerheden, ons verlangen naar liefde en vriendschap. En naar een ‘seitan-zonnebloemvegaburger, geserveerd met een gruwelijk lekkere saus’ – dat ook natuurlijk.