In Dochter van Frankrijk krijgen we te maken de levens van verschillende personages in meerdere verhaallijnen, een verhaal in het nu en twee in het verleden. Het verleden van Kurtiz is nogal complex en springt terug naar verschillende jaren. Een andere verhaallijn betreft de gebeurtenissen rondom Marguerite die actrice wil worden en Charlie die niet terug kan naar Engeland, omdat men denkt dat hij dood is. De verhaallijnen worden afgewisseld en verweven zich tot een op het einde.

De schrijftstijl is erg wisselend. Hele stukken lezen vlot en leveren een goed kloppend verhaal en dan ineens is er en stukje dat stoort. Te lange zinnen, of “te mooie” zinnen die niet lekker lopen, maar ook woorden die gebruikt worden bij om de tijd (1947) te laten passen, maken dat het onnatuurlijk en krampachtig overkomt. (joligheid, onverkwikkelijk, akkefietje).

Kurtiz haar leven is bijzonder en de schrijfster gebruikt dit personage om bepaalde politieke problemen aan te stippen. Helaas is dat vrij kort en wordt niet verder uitgewerkt. Het verhaal van Kurtiz is het belangrijkste, het verhaal van Charlie en Marguerite sneeuwt daardoor wat onder.
Maar er is een grote ontwikkeling in het verhaal. Er gebeurt veel en het verhaal in het nu zal de lezer niet onberoerd laten. Enige kennis van actuele gebeurtenissen is wel van belang.

De verhaallijn in het nu is een soort -wat als?- verhaal. Wat als je er midden in zit, midden in Parijs tijdens de aanslagen. Carol Drinkwater weet het op beeldende en meeslepende wijze te beschrijven hoe dat is. De angst en de onmacht, maar ook de veerkracht van de mens. Het zit er allemaal in.

De combinatie van verhaallijnen, de afwisseling en de ontwikkeling van personages en gebeurtenissen zorgen ervoor dat het boek interessant en boeiend blijft tot het einde.