Flora MacKenzie weet één ding zeker: ze gaat echt niet het bruisende London verlaten voor een terugkeer naar haar geboorte-eiland Mure in het hoge noorden van Schotland. Maar als haar baas Joël dat nodig acht omdat de belangrijke cliënt Colton juist Flora op het eiland wil hebben voor een juridische zaak, moet ze wel. Met tegenzin reist ze terug naar Mure, waar haar familie nog steeds op de boerderij leeft. Onverwacht stuit ze daar op romantiek, buiten de nodige weerstand en onbegrip. Wat zal het leven op het eiland Flora écht brengen?

Café Zon & Zee is een echt feelgood boek met alles wat je van het genre mag verwachten. Het kent de nodige liefde, ongemakkelijke scenes en keuzes in het leven. De terugkeer naar het eiland is niet zomaar gekozen. Schrijfster Jenny Colgan vertelt in het voorwoord dat ze zelf is teruggekeerd naar haar geliefde Schotland. Ze weet dus wat het is om ergens thuis te komen, op een plek die je dacht achter je gelaten te hebben. Dat heeft ze in een vlot geschreven verhaal gestopt, eentje waarbij Flora een teruggekeerde vriendin van je is waar je na al die jaren nog steeds begaan mee bent. Ze komt uit een normaal gezin, met broers die je wilt knuffelen én af en toe een klap wilt verkopen.

Café Zon & Zee kent zeker een goede opbouw. Je komt slechts in vlagen te weten waarom Flora eigenlijk niet meer op het eiland wil zijn, de leegte die ze met zich meedraagt, en waarom Joël bijvoorbeeld zo'n norse man lijkt. Halverwege kan het verhaal nog alle kanten op met de liefde. Pas tegen het einde, wanneer het pad uitgestippeld lijkt, komen alle verhaallijnen samen en valt het meeste op zijn plaats. Niet alles overigens, sommige personages blijven op de oppervlakte en tenminste één verhaallijn krijgt een onverwacht rare wending waar je zo je twijfels bij kunt hebben.

Wat ook nog storend kan zijn, is Jenny's keuze voor het vertelperspectief. Ze heeft een alwetende verteller in het verhaal gestopt, iemand die van de zijlijn meekijkt en af en toe ook commentaar levert op wat er gebeurt. De verteller switcht regelmatig van personages, willekeurig, op vreemde momenten of met vreemd commentaar. Vooral in de eerste helft van het boek kan het daardoor eventjes duren voordat je helemaal in het verhaal opgaat. Ook humor is iets wat niet in hoge mate in deze feelgood aanwezig is. Een glimlach op zijn tijd, dat zeker, maar geen schaterlach.

Gelukkig maakt Jenny de minder fijne kanten van haar boek goed door Schotse tradities in het verhaal te stoppen. Inclusief Schotse taal! Achterin het boek staan zelfs traditionele recepten. Koken is namelijk een onmisbaar ingrediënt in het verhaal van Flora, al duurt het wel eventjes voordat ze dat in de gaten heeft.

Lees Café Zon & Zee op je gemak en je voelt je op een positieve manier verbonden met het eilandleven. Want mooi, dat is Mure echt wel!