Wat een proloog! Je voelt de hoop en tegelijkertijd de wanhoop van Lynette als ze zich bewust wordt dat ze zonder haar grote liefde nu als enige ouder de steun en toeverlaat moet zijn van hun zoontje. De bevalling is een verschrikkelijk afscheid en tegelijkertijd het ontstaan van een nieuwe liefde.

De karakters worden goed neergezet en de hoofdpersonen komen meer en meer tot leven tijdens het lezen. Een wat langzame start na de proloog verandert in een rollercoaster van gevoelens. Het zal je ook maar gebeuren; plotseling een nieuwe geliefde waar je nog niet helemaal zeker van kunt zijn. Je blijkt toch nog gevoelens te hebben!

Vooral het personage van Jordy is dusdanig beschreven dat het duidelijk is dat de auteur ervaring heeft met mensen met psychische problemen. De gedachten en handelingen voelen niet gekunsteld aan, maar lezen als realistisch en daardoor ook angstaanjagend.

De wisselende verhaallijnen, de twee binnenwerelden, komen perfect samen.
Gevoelens zoals blijheid over een nieuwe liefde en het zich tegelijkertijd daarover schuldig voelen, het vanzelfsprekend aannemen van hulp van een buurman en zich daar ook schuldig over voelen, het gevoel tekort te schieten met aandacht geven aan haar zoontje, maakt dit tot een ontroerende en spannende maar vooral bijzonder aangrijpende roman.

De auteur heeft de spanning langzaam opgevoerd tot een einde dat ik niet verwacht had. De plottwist heeft me zeker verrast.
Ik heb ‘Binnenwereld’ graag gelezen.