Laat ik beginnen met het feit dat ik zo blij ben dat ik dit boek heb gelezen. Hoe mooi geschreven met Jasmijn al pakkende hoofdpersoon.
Jasmijn die mij meeneemt in haar wereld en wat het betekent om autistisch te zijn. Gedurende het verhaal gaat ze steeds beter beseffen dat ze anders is dan andere mensen. Dit doet ze door ons mee te nemen in de gedachtewereld wat een normale Jasmijn zou doen.

Haar relatie met haar directe familieleden en vrienden beleeft ze ook op eigen manier. Ze beseffen dat ze anders is, en laten dit ook toe. Zo is nu eenmaal. Jasmijn kent een grote liefde voor dieren en gaat op haar eigen manier met het verlies om. Doordat ze anders is, doet wat ze wil doen. Ze maakt zo haar eigen keuzes en volgt haar eigen pad. Zo houdt ze niet van de meidenpraat over jongens en is ze groot van van Elvis, wat haar klasgenoten en vrienden niet altijd begrijpen.
Persoonlijk ken ik geen mensen autistisch zijn en dit boek heeft mij desondanks een goed beeld gegeven hoe deze mensen de wereld anders beleven. Ze zijn net zo uniek als ieder ander, met een mooi bijzonder randje. Met andere woorden een verhaal dat je gewoon gelezen moet hebben.