In dit boek schetst d’Hamecourt heel treffend een liefdevol portret van Moskou, de knotsgekke stad die hij terecht kenschetst als ‘gekkenhuis’. Het is een boeiend verhaal, verteld in een prettige soms bijna poëtische stijl. Hamecourt’s relaas is geen ordelijke opsomming van alle dingen die zo typisch voor Moskou zijn, maar meer een soort lange wandeling, waarbij hij over elke straathoek wel iets kan vertellen: “Bijna elke plek die je aanraakt in Moskou, is geschiedenis”, zegt d’Hamecourt ergens treffend.
Hiermee springt het verhaal misschien wel wat van de hak op de tak, maar hetgeen d’Hamecourt allemaal over de stad en zijn inwoners vertelt is zo boeiend dat dit zeker niet stoort. Niet alleen passeren hier onderwerpen de revu als het Kremlin, de Sovjet-tijd, het metrostelsel en de bouwwoede van burgemeester Loezjkov, ook gaat hij in op het uitgaansleven en het vaak lompe gedrag van de Moskovieten. d’Hamecourt laat zelfs nog een hoofdstuk lang zijn Russische vrouw aan het woord, geboren en getogen in de stad.
Concluderend kun je zonder meer stellen dat dit boekje de moeite waard was. Zeker voor wie de stad wil gaan bezoeken is het eigenlijk een must. Zelf heb ik in ieder geval zeker zin gekregen er eens naar toe te gaan.