Het boek heb ik gekregen als "vooruitexemplaar" van Dizzie en heb ik pas na twee jaar gelezen.
Het thema vond ik heel interessant en ik vond het ook reuze knap van Kristine dat zij zich zo wist in te leven in haar grootmoeder, maar de manier van schrijven vond ik niet zo prettig: heel beschouwend en afstandelijk. Het maakte totaal geen emoties bij me los, terwijl je dat wel zou verwachten van een leven zoals dat van Jo.
Als Kristine had gewild dat haar grootmoeder dit verhaal vertelde, had ze er dus veel meer gevoel in moeten brengen, want het is niet niks wat deze vrouw allemaal heeft meegemaakt.
Als ze de tekst zo had willen laten was het misschien beter geweest om het in de derde persoon te schrijven.