Ik heb de nieuwere uitgave gelezen, waar extra verhalen aan zijn toegevoegd.
Stuk voor stuk zijn het zeer goede horrorverhalen met regelmatig een plotwending of een zeer verrassend einde. De verhalen zijn zeer verschillend van aard. Elk verhaal heeft iets bijzonders waardoor je nieuwsgierig wordt naar het volgende verhaal, in de hoop dat de schrijver je wederom zal weten te verrassen of bang te maken. Enkele verhalen zullen mij nog een tijdje bijblijven, zoals “Een koude winter”. In dit verhaal weet Anthonie Holslag de sfeer van WOII zeer goed neer te zetten. Je ervaart de oorlog door de ogen van een Duitse soldaat die zijn vertrouwen in zijn land kwijt is en deserteert. Naast dat het verhaal de nare zaken uit de WOII bevat, die mij altijd zullen blijven raken, weet de schrijver het einde af te sluiten met pure horror.

De personages uit de verschillende verhalen krijgen te maken met vreemde, mysterieuze en soms regelrecht angstaanjagende zaken, die zij niet altijd goed weten te plaatsen. De Zwarte muren komen in de een of andere vorm altijd terug in de verhalen. De verhalen gaan over alledaagse zaken, zoals een stoel tijdens een begrafenis, een elektrische zaag, een glijbaan; normale zaken, voorwerpen of personages blijken tijdens het verhaal onheilspellender te zijn dan je in eerste instantie zou verwachten.

Buiten de zwarte muren komen er ook andere zaken regelmatig terug: cafés, zwangere vrouwen, ongelukkige huwelijken, ongelukkige liefdes, gezinnen die uiteenvallen, eenzaamheid, het niet kunnen ontkomen aan wat er in je leven speelt.
Enkele verhalen staan met elkaar in verbinding. Dat kan bijvoorbeeld door middel van een personage zijn, een straat of een naam. De "Zwarte Muren" komen in elk van de verhalen voor. De ene keer worden ze letterlijk genoemd, de andere keer worden zij alleen aangeduid, maar ze zijn altijd aanwezig. Na het lezen begrijp ik goed wat de schrijver ermee bedoelt dat deze bundel gaat over het onontkoombare. Alle verhalen hebben ook dit gemeen.

Dit is een bundel vol pure, echte horrorverhalen. Naast gruwelijkheden die gepaard gaan met de nodige dosis bloed, zitten er ook horrorverhalen tussen die psychologisch van aard zijn en een tijdje blijven hangen. Ik ben een echte horrorliefhebber. Normaal gesproken lees ik geen verhalenbundels met dit thema, maar boeken. Wat “Zwarte muren” mij heeft geleerd, is dat horror ook erg goed tot zijn recht komt als het gebracht wordt in de vorm van een verhaal. Je komt tijdens het lezen van een verhaal sneller tot de kern, er is geen afleiding omheen, zoals dat in een boek het geval kan zijn. Ik heb genoten en heerlijk gegriezeld en ben aangenaam verrast door deze verhalenbundel.

Deze verhalenbundel vormt een eenheid met de twee andere bundels van de schrijvers: “De bloedovergoten dageraad” en “In het kille ochtendlicht”. De eerste verhalenbundel “Zwarte muren” gaat over het onontkoombare, de volgende bundel gaat over angst en de derde verhalenbundel behandelt de broosheid van het leven.

Ik ben erg benieuwd naar de volgende twee bundels. Ik hoop dat deze mij net zo zullen fascineren en verrassen als "Zwarte muren".
Ik geef “Zwarte muren” 4 sterren.