Het leek wel of het boek uit 2 delen bestaat: een eerste deel dat nauwelijks aanspreekt. Zowel Tessa als de andere personages blijven afstandelijk, niet te begrijpen. Hoewel je wel de machteloze woede van Tessa voelt, ergerde ik me eerlijk gezegd aan haar uitspattingen en haar egocentrische gedrag. Maar aan de andere kant: hou zou ik reageren wanneer ik te horen kreeg dat ik mijn volgende verjaardag niet meer zal vieren???
In het tweede deel kreeg ik meer feeling met Tessa en kon haar gevoelens beter verstaan. Dan verandert ook de machteloosheid in aanvaarding. En het laatste kwart van het boek is gewoon prachtig; wanneer Tessa haar grote liefde vindt in Adam en ze de brieven aan haar ouders en vriendin schrijft tot aan het onvermijdelijke einde. Wanneer de schrijfster dit talent om gevoelens onder woorden te brengen ook in het eerste deel van het boek had laten zien, had het boek een dikke 10 van mij gekregen.