Bijna dertig jaar na verschijning is het boek Acht maanden in de Gazastraat van Hilary Mantel (1952) nu ook in het Nederlands uitgegeven. Het verhaal zou net zo goed fonkelnieuw kunnen zijn want de beschrijving van het Saoedi Arabië van 1988 wijkt maar weinig af van hoe het daar tegenwoordig toegaat. Het Koninkrijk is nog steeds erg gesloten, vrouwen hebben er niets tot weinig in te brengen en buitenlanders leven gescheiden van de oorspronkelijke bewoners.
Hilary Mantel gebruikte haar eigen ervaringen in dit verhaal, die zij opdeed in het land toen zij er zelf vijf jaar woonde in verband met het werk van haar man.
We maken kennis met het echtpaar Frances en Andrew. Na jaren in het Afrikaanse Botswana gewoond en gewerkt te hebben, krijgt Andrew een baan aangeboden in Saoedi Arabië. Zijn werk in Afrika loopt op zijn eind en aangetrokken door het vorstelijke salaris wat hem geboden wordt, besluit hij de stap te wagen. Frances, die cartografe van beroep is, reist hem zes weken na zijn vertrek achterna. Frances is een behoorlijke kritische en zelfstandige vrouw, zij laat zich dan ook niet afschrikken door de verhalen die zij al kent over het land en die nog eens dunnetjes uitgelegd worden door de steward in het vliegtuig op weg naar het Koninkrijk. Eenmaal aangekomen in de stad Djedda, wordt Frances al snel geconfronteerd met het feit dat de meeste verhalen op waarheid berusten en ze ziet zich dan ook al snel gedwongen in hun apartement in de Gazastraat te blijven, in plaats van onbedekt door een sluier de bloedhete stad verkennen, op bezoek gaan bij de vrouwen van Andrews collega's of uberhaupt ook maar iets te doen wat op werken lijkt. De twee islamitische buurvrouwen in het complex hadden Frances een hoop antwoorden kunnen geven op al haar kritische vragen, maar ze doen dit niet. De één dompelt zich onder in de nepwereld van televisie soaps en de ander, van Pakistaanse afkomst, lijkt zich steeds radicaler te gaan gedragen. Frances trekt zich steeds verder terug in haar flat en in zichzelf. Kon ze zich er eerst nog bezighouden met het huishouden, het lezen van detectives en het bijhouden van haar dagboek, uiteindelijk voelt ze zich een gevangene en haalt ze zich allerlei complottheorieen in haar hoofd. De vreemde activiteiten in de flat boven die van haar en de mysterieuze dood van één van Andrews collega's maken dat ze zich letterlijk ziek gaat voelen. Haar eigen kritische en zelfstandige blik op de wereld kunnen haar in dit land niet helpen en Andrew heeft weinig oog voor de situatie van zijn vrouw. Hij heeft het al zwaar genoeg op zijn werk, waar hij zich door de zware werkdagen heen ploetert en te maken krijgt met de meest onmogelijke zaken waar de Saoedies hem mee opzadelen.
Tweevoudig Bookerprize winnares Mantel heeft een prettig leesbare schrijfstijl waarin ook de nodige, al dan niet sarcastisch bedoelde humor verweven is. Ze neemt je als het ware aan de hand mee het verhaal in en als je een beetje moeite doet ontdek je er heel veel verschillende lagen in. Dit verhaal had met gemak een spannende spionagethriller kunnen worden, maar Hilary Mantel slaat een andere weg in waarin ze veel ruimte voor eigen interpretatie van de lezer open laat. Het is een literaire pageturner geworden, waar de zinderende hitte van de woestijn vanaf straalt en waar de zandkorrels uit vallen bij het omslaan van de pagina's.