Bloedbroeders is het verhaal van de bende van de broers René en Rosse Mon Verstuyft en Van Hoe, de bende van de zwarte hand, die net na de Eerste Wereldoorlog rovend en moordend door Vlaanderen trekt.
René is in de oorlog getraind om onverschrokken te doden, maar is het soldatenleven zat en deserteert. Teruggekeerd in zijn geboortedorp sluit hij zich aan bij de bende van Van Hoe. Zijn broer Rosse Mon aanbidt René en ziet hem als zijn grote voorbeeld en wil hem in alles volgen. Al snel is het René die bepaalt wat er gedaan moet worden. Elke rijke moet vrezen door de bende overvallen te worden. Hun tipgevers zijn vaak mensen die wrok tegen iemand koesteren en wraak willen nemen. In ruil voor hun tip hopen ze op een deel van de buit. Lang niet altijd leiden de tips tot een grote buit.
In het begin gaan de overvallen weliswaar gepaard met geweld en intimidatie, later wordt er ook veel gemoord. De enige persoon bij wie René rust kan vinden en zijn zachte kant kan laten zien, is Maria. Maar ook zij kan niet voorkomen dat René steeds gewelddadiger wordt.
Twee jaar lang is de zwarte bende de schrik van Vlaanderen.
De politie probeert de bende te grijpen, maar dat lukt niet. Als politiecommissaris Demeyer
bij een toevallige ontmoeting vermoord wordt, intensiveert de jacht op de bende zich. Hulpagent Ervynck die bij deze moord aanwezig is en zich dood houdt, heeft leden van de bende herkend.
Er wordt een speciaal team geformeerd onder leiding van Michel Moors, die de beste agenten mag kiezen om hem te helpen, die de bende op moet pakken.
Uiteindelijk wordt de bende verraden. Wie was de verrader? Was het Rosse Mon die opgepakt is en in de gevangenis zit, was het een van de vrouwen die altijd om de bende heen zworven, een jaloerse vrouw die zich afgewezen voelde? Wie het ook was, de bende wordt opgepakt.
Zij worden aangeklaagd voor de moord op de politiecommissaris, dertien andere moorden en een groot aantal gewapende overvallen. De broers worden in 1924 veroordeeld en krijgen de doodstraf tegen zich uitgesproken. Als René gevraagd wordt of hij berouw heeft van zijn daden, zegt hij: “Berouw? Niemand heeft me gevraagd berouw te tonen toen ik verplicht werd mensen dood te schieten aan het front. Berouw is komedie om minder straf te krijgen.”

Guy Prieels heeft Bloedbroeders gebaseerd op waargebeurde feiten, die ook goed gedocumenteerd zijn. Stelselmatig worden alle overvallen in detail beschreven. Dit gebeurt op een manier dat je als lezer volledig in het verhaal gezogen wordt. De beschrijvingen zijn, hoewel gewelddadig en gruwelijk, op een beeldende en haast humoristische manier beschreven. Door deze manier van schrijven, krijg je begrip voor de leden van de bende en hun daden. Daarnaast heeft het boek een vlotte schrijfstijl.
In het begin van het boek worden regelmatig Franse stukjes opgenomen, wat het lastiger lezen maakt voor iemand die de taal niet goed leest. Ook komen er veel Vlaamse woorden in voor, maar uit de tekst is goed te begrijpen wat er bedoeld wordt.