Het is lang geleden dat ik een boek heb gelezen dat in deze mate inspireerde. Wieke Biesheuvels stijl is grappig, vlot en realistisch. Ze weet Zambia over te brengen zoals zij het kent, van vervelende dingen als altijd te worden lastiggevallen tot de fijne dingen als het deel uitmaken van een hechte community waarin men er voor elkaar is. De manier waarop zij haar Nederlandse achterban inzet om mensen daar op een duurzame manier te helpen is bewonderenswaardig.
Het boek is in een middagje uit te lezen, maar kan ook stukje bij beetje worden gelezen, aangezien het eigenlijk allemaal korte verhaaltjes zijn. De personages (die eigenlijk geen personages, maar mensen van vlees en bloed zijn) komen echter wel telkens terug, dus te grote pauzes inlassen is onhandig. Zeker omdat die Zambiaanse namen al niet altijd even eenvoudig zijn...