Jo Claes toont met 'De zaak Torfs' en de introductie van hoofdinspecteur Thomas Berg aan dat niet elke hoofdinspecteur een zuipende cultuurbarbaar hoeft te zijn. Berg, ongehuwd, is pas verkast van Brussel naar Leuven en verkiest koffie boven alcohol, al gaat een goed wijntje er wel in. Verder weet hij heel wat van kunst en kent hij zijn klassiekers. Hij is een voortreffelijk kok en kweekt orchideeën. Met die ideeën is Claes aan de slag gegaan en dat is meer dan behoorlijk gelukt. Los van een zeer goed uitgedacht misdaadverhaal is dit boek ook een wandeling door kunst, cultuur en geschiedenis. Jo Claes weeft zijn kennis van schilderkunst, van bouwkunst en van bijbelverhalen heel gedetailleerd door heel het boek heen. Als Berg een maaltijd bereidt, dan is die nauwkeurig beschreven. Als Berg een nieuw appartement betrekt, dan is dat eveneens zeer minutieus beschreven. Als Berg een jongedame leert kennen met wie het wel eens iets zou kunnen worden, dan raast de ontluikende relatie niet snel naar een hoogtepunt maar wordt ze stap voor stap opgebouwd. En zo gaat het met alles. Claes schrijft geen razendsnelle thriller, maar wel een misdaadverhaal dat rustig voortkabbelt tot de plot helemaal ontrafeld is. In een wereld waarin traagheid een scheldwoord lijkt te zijn geworden, is de traagheid waarvan Claes zich bedient daarentegen een zege.