Mijn eerste reactie toen ik het boek begon te lezen, was een kritische: een mannelijk auteur met een vrouwelijk hoofdpersoon, dat vraagt om problemen. Op de een of andere manier zijn vrouwelijke hoofdpersonen in mijn hoofd voorbehouden aan vrouwelijke auteurs. Maar... ik moest mijn mening bijstellen, Deniz Kuypers is prima in staat zich in te leven in de belevingswereld van een meisje van 17. Met zijn mooie en tegelijk vlotte, makkelijk leesbare schrijfstijl weet hij spanning op te roepen en vast te houden tot het eind. En ik had geen moment door dat hij eigenlijk een man is.

Hoofdpersonage Sylph is een eenzame tiener. Ze gaat naar school en heeft geen vrienden. Haar enige vriendin was haar oudere zus Dulci, maar zij is verdwenen. Wat er precies met haar gebeurd is, is voor de lezer een raadsel. Leeft ze nog? Of niet? En wat heeft de dood van haar vriendje Caden, vlak voor Dulci verdween, ermee te maken? Sylph licht in flarden van herinneringen telkens een klein tipje van de sluier op, maar als lezer krijg je heel lang geen vat op het gebeuren.
Sylph leeft in haar eigen wereldje, van haar ouders krijgt ze geen steun. Haar moeder vlucht in de alcohol en haar vader is altijd aan het werk en komt vrijwel niet meer thuis. Ze sluit voorzichtig vriendschap met Morten, de zoon van dr. Neumann, de schoolpsycholoog waar haar moeder haar naartoe gestuurd heeft en die ze niet vertrouwt. Maar ook die vriendschap blijkt niet erg hecht.

Het hele boek door voel je een beklemmende, benauwde spanning die je niet meer loslaat. Bijna alsof je een thriller leest. Wat is er toch aan de hand? Alles draait om de verdwijning van Dulci maar wat wordt er achtergehouden? Er klopt iets niet, maar wat? Er zijn meer vragen dan antwoorden. Uiteindelijk wordt de waarheid achterhaald en is niets wat het lijkt. Een ontroerende roman over dromen, geheimen en familie. Een prachtig debuut met een hoge wow-factor. Laat Deniz Kuypers maar snel zijn volgende boek schrijven, ik zit er al helemaal klaar voor!