Ze is een generatiegenoot van de misdaadschrijfsters Esther Verhoef, Saskia Noort en Simone van der Vlugt. In de volksmond De Grote Drie. Dat haar naam niet in het rijtje voorkomt, heeft simpele oorzaken. Zij ging later van start en publiceerde bij een uitgever die publicitair gezien minder behendig was. Met kwaliteit heeft het niets te maken, want Siska Mulder (1971) heeft al met meerdere boeken bewezen tot de absolute top te behoren. Met haar nieuwste psychologische thriller Getelde dagen  levert zij, opnieuw, het overtuigende bewijs.

Centraal in het boek staat de vechtscheiding tussen de ambitieuze politicus Laurens en zijn beeldschone jeugdliefde Remie. Zij kan het haar man niet vergeven dat hij is vreemdgegaan met zijn campagneleidster Jolieke. In plaats van diep adem te halen, hun zegeningen te tellen en door te gaan met hun rijke leven, bevechten zij elkaar met grote verbetenheid, daarbij hun carrières, hun mooie huis en met name het geluk van hun jonge kinderen Pelle (8) en Alex (6) opofferend. Als de kinderen ontvoerd worden, komen de echtelieden in hun verdriet en angst dichter tot elkaar. Maar het is tijdelijk. De dramatische acties ingegeven door wraakzucht, wanhoop en totaal controleverlies, volgen elkaar in hoog tempo op. Met dodelijke afloop.

Siska Mulder is een schrijfster die op haar best is als zij diep in de psyche van haar personages kan duiken om alle primaire gedachten en gevoelens ruim baan te geven. In Getelde dagen  is dat niet anders. Maar ditmaal heeft zij ook gekozen voor een onderwerp dat dicht op de huid van de actualiteit zit. Volgens het Bureau voor de Statistiek (CBS) eindigt 1 op de 3 huwelijken in een echtscheiding. Van die kleine 40.000 jaarlijkse echtscheidingen, verloopt 1 op de 6 zeer problematisch en liefst 36% noemt overspel als reden tot echtscheiding. 

Dat overspel wraakgevoelens oproept is een natuurlijke gang van zaken. Tal van boeken en films hebben hun succes eraan te danken. Denk maar aan War of the Roses  en Mama is boos, waarin de echtelieden op overtuigende wijze proberen elkaar te vernietigen. Ook in Getelde dagen zijn de extreme wraakacties en wanhoop initiatieven ver 'over the top', maar daar waar de films ontaarden in slapstick daar wordt de toonzetting van Getelde dagen steeds dramatischer. Dat is mede te danken aan de realistische beschrijvingen van alle emoties waaraan Laurens en Remie ten prooi zijn. Bovendien worden een aantal personen in hun directe omgeving (kinderen, jonge au pair, buurvrouw en medewerkster) meegezogen in de diep tragische gebeurtenissen.

Dat Laurens troost en verstrooiing zoekt bij een aantal dames, die stuk voor stuk wandelende kruidvaten zijn, en dat Remie een geheime zwarte bladzijde in haar verleden heeft, werkt ook niet erg mee aan een verzoening.

Siska Mulder heeft gekozen voor een structuur waarbij elk nieuw hoofdstuk is geschreven vanuit het perspectief van een van de echtelieden. Om en om, 'Hij' en 'Zij'. Dat leidt tot veel introspectie en monologue interieurs en toch wordt het boek geen moment statisch. In tegendeel. De oplaaiende emoties zorgen voor veel identificatiemomenten en het verhaal kent een flink aantal totaal onverwachte twists die de spanning opvoeren.

Getelde dagen  is een perfecte mix van snerpende spanning, diep doorvoelde wanhoop, onthechting, woede en onmacht. Een psychologisch hoogstandje dat een messcherp inzicht geeft in de duistere krochten van de menselijke geest. Voeg daaraan toe dat het taalgebruik uitermate verzorgd is, met originele beeldspraak en een prettige 'gevoelstemperatuur',  en de conclusie is duidelijk: Met Getelde dagen  voegt Siska Mulder zich bij de allerbeste misdaadauteurs van Nederland.