Pride and Prejudice – vertaald naar Trots en Vooroordeel. Een passende titel en een mooie (milieuvriendelijke) uitgave van Uitgeverij L.J.Veen Klassiek waarin dit prachtige klassieke verhaal nog meer tot leven komt dan in de film en/of de serie. Jane Austen, die dit boek op 38-jarige leeftijd schreef in 1813, schetst in de relatief vormelijke taal van die tijd het leven van de gezusters Bennet en het leven van de Britse hogere sociale klassen. De hoofdpersoon Elizabeth (Lizzy) lijkt een beschouwend type die al denkend, al lezend en al pratend met haar zus Jane recht blijft doen aan haar eigen gevoel en mening en die met humor en op kritische wijze a.h.w. verwoordt hoe de schrijfster tegen het sociale leven aankijkt. Opvallend hoeveel Elizabeth nadenkt over de ander, waarom iemand iets doet of zegt en hoe brieven herlezen en overdacht worden, iets wat in deze tijd veel minder gebeurt.
De beroemde openingszin “Iedereen is het erover eens, dat een celibatair die een groot vermogen bezit, een vrouw moet hebben”, leidt het verhaal in van de strijd om de mannelijke, zo-vermogend-mogelijke huwelijkskandidaat. Huize Bennet is in rep en roer als meneer Bingley in de buurt komt wonen. Vooral moeder Bennet, die geen enkele schroom en reflectie kent, doet alles om haar oudste dochter aan hem te koppelen. Meneer Darcy, de eveneens knappe en rijke vrijgezel, die bevriend is met meneer Bingley, roept met zijn trotse houding afkeer op. De liefde die lijkt op te bloeien tussen Jane en meneer Bingley wordt doorkruist als meneer Darcy en de zussen van meneer Bingley hem overhalen om in Londen te blijven. Ondertussen komt de enorm vormelijke neef van de heer Bennet, zijnde zijn erfgenaam, mocht vader Bennet komen te overlijden. De poging van moeder Bennet om hem aan Elizabeth te koppelen lukt niet. Hulde daarbij aan vader Bennet. De zusjes Lydia en Kitty lopen achter de officieren aan die tijdelijk in het dorp verblijven. Lydia overschrijdt hierbij de sociale normen en maakt hierbij iets teveel van de zenuwen bij haar moeder los. Maar het mooiste van het verhaal zijn de ontmoetingen tussen Elizabeth en Meneer Darcy, die ingetogen aandoen maar zo’n gevoel raken dat ook bij Elizabeth het vooroordeel verdwijnt.
Het taalgebruik was even wennen. Het is goed afgestemd op de tijdsgeest en de sociale klasse. Het zijn lange zinnen, die soms wat vormelijk aandoen door woorden die wij niet zo gewend zijn. Bv garneren van een hoed, attaqueren, eervolle uitnodiging en natuurlijk ook de titels (“juffrouw”) die gebruikt worden bij het aanspreken. Het voordeel van het boek is dat je veel meer meekrijgt van de gesprekken, de gedachten en beweegredenen dan bij de film/serie. Alsof het verhaal (gelukkig!) minder snel gaat. Daarnaast krijg je meer mee van de ontwikkeling bij de hoofdpersonen (ook bij Mr. Darcy). Een prachtig boek; het lezen en herlezen waard.