'Misschien volgende keer' is een verhaal waarin meer stof tot nadenken wordt gegeven dan ik in eerste instantie verwacht zou hebben.
Na het lezen van de tekst op de achterflap was het duidelijk dat zelfdoding en euthanasie een onderwerp zouden zijn.

De titel 'Misschien volgende keer' in vrij kleine witte letters tegen een zwarte achtergrond deed me meteen denken aan een sprankje hoop. Een heel klein sprankje hoop om je te kunnen ontworstelen aan een donker verleden wat je blijft achtervolgen.
Ik werd hierdoor al meteen ontroerd; het was als het ware een belofte voor een verhaal met diepgang!

De auteur heeft me zeker niet teleurgesteld!
Jan Willem Jansen vertelt naast het verhaal van Jim Jozef, het droevig liefdesverhaal van Daniel en Maira. Deze verhalen komen samen in de epiloog die je toch nog zal verbazen.

Niemand weet wat er in iemand omgaat die in een comateuze toestand is. De toeschouwers denken vaak dat ze het wel weten, maar alleen de patiënt weet het zeker. Er is in het verhaal sprake van een vrouw waar Daniel graag bij wil zijn, maar het lukt alsmaar niet. Ik zag in haar een pseudoniem voor de dood die Daniel al zo lang wenst voor zichzelf.
Waar liefde voor een ander je van kan weerhouden!

"Het is duidelijk, de mannen die over mijn lot zullen oordelen zijn doodnormale, hardwerkende mensen die niets zullen begrijpen van het leven waar ik aan lijd. Het is als een koe die moet oordelen of de slager lijdt als deze de broer van de koe in stukken snijdt."

De auteur heeft een boeiende schrijfstijl; het was alsof ik voelde wat de hoofdpersonen meemaakten, de dialogen zijn daardoor heel natuurlijk.
Bovendien is het niet allemaal kommer en kwel waarover je leest, de humor spat er hier en daar vanaf.
Ook dat hoort bij het leven… en de dood.

Ik heb 'Misschien volgende keer' graag gelezen.