De Barones is een fascinerend verhaal van een vrouwenleven dat zich afspeelt tegen het decor van de naoorlogse wederopbouw. Voor veel vrouwen was dit een tijd van mogelijkheden tot ontwikkeling, maar dit geldt niet voor Mijnsje Bezemer ,ook wel Mien genoemd. Haar vader was “fout “in de oorlog , zij is een kind van een NSB’er en heeft voor altijd een stempel… Mien was nog maar 5 jaar op Dolle Dinsdag, maar die dag heeft haar leven voorgoed veranderd. Haar jeugd was in een klap voorbij….
We leren haar en haar familie kennen… pa is een echte tiran , moe scheld er op los en niks of niemand kan in haar ogen iets goed doen, haar broers en zussen gaan daar makkelijker mee om dan Mien. Mien wordt in alles tegen gewerkt door haar moe.. die noemt haar smalend : De Barones.
Het gezin maakt veel mee in een korte tijd. Mien moet veel slikken en alles maar verdragen.
Mien heeft een goed karakter, maar daar heb je niks aan als je niks mag.. .Ook in haar latere leven met haar echtgenoot loopt ze weer tegen muren op en wordt ze getiranniseerd.
Het verhaal is zeer levensecht beschreven, het is dan ook gebaseerd op het echte verhaal van Mijnsje. Ongeloof, haat/liefde, wanhoop/hoop zijn de thema’s die voorbij komen. Je kan niet geloven dat ze dit allemaal echt heeft meegemaakt… sommige gebeurtenissen zijn intens ontroerend en tegelijk bewonderswaardig ..ik zou het waarschijnlijk niet hebben volgehouden. Je leeft echt met haar mee en voelt haar emoties. Wat een familie. Mien is er uiteindelijk sterker door geworden, maar dat is niet zonder slag of stoot gegaan.
Het boek is bijna niet weg te leggen, maar doordat het veel emoties met zich meebrengt, heb ik steeds een paar hoofdstukken gelezen.
Het eind is zoals ik gehoopt had. Ontroerend mooi.