Het verhaal van Loes gaat verder, ze is gesetteld in het Franse Pommiers en heeft ook een groep met lieve mensen om zich heen verzameld waardoor ze zich niet eenzaam voelt in het rustige dorpje. De chambres d'hôtes levert echter niet genoeg op en ze pakt haar oude hobby weer op, het verzamelen van brocante meubeltjes. Dit keer met het doel om ze te verkopen aan de gasten. Daarnaast volgt ze een cursus om eten te mogen serveren aan de gasten. Ondertussen probeert ze haar vrienden te helpen waar ze kan en merkt ze dat ze wel toe is aan een nieuwe relatie.
Dit is een mooi vervolg van de eerste feel good roman “Het huis met de blauwe luiken” het is in dezelfde stijl en met dezelfde rust geschreven. De covers sluiten mooi op elkaar aan, nu hangen er bloemen aan de ramen met de blauwe luiken.
Michelle probeert in dit boek tussen de romantiek en de mooie verhalen over Frankrijk door ook maatschappelijke problemen aan de kaak te stellen. Het niet accepteren van homoseksualiteit, generatiekloof, ouders die kinderen niet mogen zien en een klein vleugje oorlogsverleden. Dat doet ze op zo’n manier dat het heel mooi in het verhaal past en bij het genre. Ze maakt er geen lange issues van maar laat haar hoofdpersonen er heel natuurlijk op reageren. Loes is echt een vriendin van mij geworden, zo voelt het wel en ik ben blij dat ik op de website van Michelle (www.michelle-visser.nl) heb mogen lezen dat er plannen zijn voor een deel 3. Gezien het mooie einde van dit boek is dat ook wel een verwachting van mij.
Een lucht vol Franse dromen is een heerlijke feel good roman die verder gaat dan een gewoon ik-vertrek verhaal die we vaak zien in de media. Ze laat eerlijk en direct de mooie, maar ook de minder mooie kanten zien van emigreren en ze laat de lezer genieten van een heel mooi stukje Frankrijk.