Julie Cohen is in de Verenigde Staten geboren, maar tijdens haar studie in Engeland verliefd op dat land geworden en ze is er gebleven. Ondertussen heeft ze een man, een zoon en een hond.
Het geboren zijn in het ene en het wonen in een ander land komt in ‘Samen’ ook voorbij. Alleen zijn de landen andersom. Net zoals het hele verhaal eigenlijk andersom is.
Het boek begint met het einde van het lange en gelukkige leven van Robbie en Emily, al weet je nog niet waarom het moet eindigen. En is het wel het einde, want het is het begin van het boek, of komt er nog een wending in het verhaal waardoor blijkt dat het niet is afgelopen?
Maar dan gaat het verhaal in de tijd terug en terug. Zo kom je te weten hoe Robbie en Emily elkaar hebben ontmoet en hoe ze verliefd zijn geworden op elkaar. Al die tijd hangt er waas van geheimzinnigheid om hen heen; er is een gedeeld geheim dat niet naar buiten mag komen.
Er is veel gebeurd in hun leven en dat wordt uitgebreid uit de doeken gedaan, zonder dat er een tipje van de sluier wordt opgelicht, zodat je je steeds afvraagt wat dat geheim nou is en je maar door wil blijven lezen. De ontknoping volgt pas op het laatst en die zie je niet aankomen.
Julie Cohen heeft een mooi en romantisch boek geschreven met personen die echt tot leven komen, met al hun goede en slechte eigenschappen, en waar je echt van gaat houden. Hoe je hun daden beoordeelt, is voor ieder persoon verschillend. Het wordt nergens te klef en vanwege de late onthulling hangt er een soort spanning in het boek die je dwingt door te lezen tot het einde.