Al bij de eerste scène grijpt jou dit verhaal bij je nekvel: moeder en dochter zitten tegenover elkaar, eindelijk vangt dochterlief haar moeder in al haar kwetsbaarheid, neemt haar bij het nekvel beet, bijt, knijpt, spuugt, trekt, sleurt, schudt uit alle macht, zoals een dier doet met zijn prooi om het te doden. Of misschien doet een dier dat omdat zijn moeder het haar jonk ooit heeft voorgedaan...? Rita Vrancken heeft een literaire parel geschreven, net niet te veel en net niet te weinig woorden gebruikt om over onbeschrijfelijke pijnen te schrijven.
De ergste pijn is de pijn die niet meer bloedt, die zich verstopt in de plooien van de mens. Zo'n pijn, daar gaat 'Het ouderlijk huis' over. Steengoed geschreven, tot in de stiltes na het punt.