Matthew observeert vanuit zijn kamer de straat. Alles wat er gebeurt noteert hij. Het duurt even voordat je door hebt wat er met Matthew aan de hand is. Hij gaat niet meer naar school en maakt de hele tijd alles schoon. Hij leidt aan OCS (obsessief-compulsieve stoornis) wat zich steeds meer opgebouwd heeft sinds de dood van zijn ongeboren broertje. Op een dag verdwijnt het kleinkind van de buurman uit zijn tuin. Iedereen is in rep en roer maar Matthew is een belangrijke getuige: hij heeft het jongetje als laatste door zijn raam gezien en hij kent alle bewoners van de straat precies. Het verhaal wordt dan een who-done-it waarbij Matthew op onderzoek uitgaat. Daarvoor moet hij wel uit zijn kamer en veilige bubble komen. Hij komt in contact met de buurkinderen Melody (vreemd meisje dat veel op de begraafplaats rondhangt) en Jack (een enorme pestkop). Soms vond ik de vaart wat uit het verhaal gaan. De beschrijving van zijn stoornis is wel goed, je gaat zelf ook opeens denken aan bacteriën. De ontknoping vind ik weer wat ongeloofwaardig. Gelukkig (voor het verhaal) is Matthew aan het eind niet opeens compleet genezen, maar de eerste stappen zijn wel gezet.