Dit is een roman over de vrouw die het fotograferen van Robert Capa leerde. Die naar Spanje trok om de Spaanse Burgeroorlog vast te leggen. Die mogelijk niet alleen de naam Robert Capa verzon, maar wellicht degene is geweest die die iconische foto heeft gemaakt.

Let wel: dit is een historische roman, maar wel gebaseerd op feiten en recente ontdekkingen. Het boek bestaat uit vijf delen. De inleiding en de epiloog bevatten de impressies, ideeën en interpretaties van de auteur. Deze korte hoofdstukken gaan in op koppels, foto's, toevalligheden.

Tussen inleiding en epiloog, zitten drie delen. Deze beschrijven de belevenissen van een groep vrienden waaronder Gerda Taro. Dit is haar pseudoniem als fotografe. Ze heette eigenlijk Gerta Pohorylle en was Duits-Joodse. Tegenwoordig wordt zij beschouwd als de eerste vrouwelijke oorlogsfotografe.

In deel één (pp 21 - 106) herinnert Willy Chardack zich zijn belevenissen en vrienden in Duitsland en Frankrijk tijdens de jaren '20 en '30 . Het is zondag en deze dokter maakt een wandeling door Buffalo, in de staat New York, in 1960.

Deel twee (107 - 196) vertelt een aantal identieke situaties en mensen. Maar hier is het Ruth Cerf, die herinneringen ophaalt. Zij is een voormalig model, woont in Parijs en het is 1938.

In het derde deel (pp 197 - 301) veranderen perspectief, verteller, plaats en tijd opnieuw. Dit keer haalt Georg Kuritkes herinneringen op aan zijn vrienden, inclusief Gerda Taro en Robert Capa. Hij woont nu in Rome en het is 1960.

Hierna neemt de auteur weer het woord in de epiloog. Aan de hand van een aantal foto's meimert ze opnieuw over wat er is gebeurd; over relaties, koppels, toevalligheden.

Helena Janeczek heeft al meer boeken op haar naam staan. Zij verhuisde naar Italië en dit boek verscheen daar in 2017. "La Ragazza con la Leica" kwam op de short-list voor 1 prijs en won twee andere Italiaanse boekenprijzen.

Toch heb ik zitten dubben over mijn waardering. Dit boek is knap geschreven, maar leest niet vlot. De lezer krijgt drie verschillende interpretaties van een reeks identieke gebeurtenissen en mensen. In deel drie begon het mij te vervelen, dwaalden mijn gedachten af, betrapte ik me erop bladzijden te willen overslaan.

Het begin van de epiloog bracht mij weer bij de les. Waarschijnlijk heeft Janeczek gelijk over die relatie. Daarnaast blijft het schandalig, wat er met de foto's van Taro is gebeurd. Nu vraag ik mij af: was hij jaloers op z'n meisje met de Leica, dat hij leerde fotograferen, om vervolgens voorbij gestreefd te worden door haar?

Nieuwschierig en houd je van fictie, gebaseerd op feiten en degelijke research? Houd je van literair geschreven historische romans, of van liefdesverhalen? Pak dit boek en ga er voor zitten. Mogelijk dat jij het in één ruk uit leest. Na lezen zal je het met mij eens zijn: Gerda Taro verdient meer aandacht!