Een mustread voor iedereen die de vorige delen van deze geweldige trilogie van Cocky van Dijk gelezen hebben! En wederom een meeslepend, spannend, origineel verhaal dat ik binnen vierentwintig uur met veel plezier uitgelezen heb en waarin confrontatie, ouderschap en jezelf zijn een belangrijke rol spelen.
In ‘Schemergeest’ spelen confrontaties met het verleden voor Fenna en Gille een belangrijke rol. Fenna gaat op bezoek bij haar vader en krijgt van hem te horen wat er echt met haar moeder gebeurd is. Voor haar gaat het niet alleen om haar moeder, maar ook om de confrontatie met haar vader, die haar mishandeld heeft. Hierdoor kan ze alle gebeurtenissen uit het verleden gaan verwerken. Gille gaat zich toeleggen op dodenbezwering en krijgt daarbij hulp van Zahir, een dolende geest uit de schemerwereld. Tijdens een oefening gaat hij naar de overblijfselen van het kamp, waar de stoffelijke resten van enkele leden van de kring liggen. De restanten van de lichamen, van mensen die hij beschouwde als familie, laat hij met behulp van zwarte magie, een dance macabre uitvoeren. Voor Gille zijn ze niets meer dan marionetten waar hij mee kan doen wat hem goeddunkt.
De relatie ouder kind speelt in ‘Schemergeest’ niet alleen voor Fenna en Gille een belangrijke rol, maar ook voor Eames en Zahir. Eames krijgt een relatie met een zwangere vrouw met kind, waarvan de man tijdens het gevecht met de kring is gesneuveld. Voor hem is deze relatie een verrijking in zijn leven, omdat hij nu naast zijn werk ook een gezinsleven heeft als man en vader. De doler Zahir gebruikt Gille om het lichaam van zijn dode dochter Lyna terug tot krijgen.
Door de ontwikkeling die zij heeft doorgemaakt is Fenna een persoon die echt zichzelf is: ze heeft afgerekend met het verleden, heeft geleerd om naar haar gevoel te luisteren en is oprecht naar de mensen om haar heen. Gille daarentegen staat zover van zijn gevoel af, dat hij blind is voor de gevoelens van anderen en met name Jerko, die verliefd op hem is. In zijn dorst naar wraak en honger naar macht is hij eigenlijk niets anders dan een zielig, eenzaam en harteloos figuur.
Waar ik erg blij mee ben is dat dit het verhaal van dit boek nog veel mogelijkheden geeft voor andere boeken over Fenna, Arlan, en de andere bewoners van de Drakenburcht. Ik heb er het volste vertrouwen in (en hoop) dat Cocky van Dijk nog veel geweldige originele boeken gaat schrijven over de wereld die zij in de ‘Drakenzieler’-trilogie geschapen heeft.