Caroline is geestig, heeft een vlotte pen en schrijft recht uit haar hart. Haar boek heb ik met plezier gelezen. Dat klinkt misschien gek maar ze schrijft over haar ziekteproces zoals het is. Hoogte- en dieptepunten, lachen en huilen, gevoelens van verbondenheid en eenzaamheid, helderheid en verwarring: alles komt voorbij. Ze heeft sterke en zwakke momenten. En die zwakke momenten zijn kostbaar en krachtig en maken de lezer minder eenzaam. Het is net als het is in het gewone leven; maar dan wel ziek. En dat is heftig maar Caroline neemt je aan de hand mee waardoor het ook vertrouwd voelt.
Een hoofdstuktitel als ' de laatste bobbel' maakte mij bij voorbaat aan het lachen. De tips aan het einde van het boek over hoe om te gaan met een vriend(in) met kanker zijn waardevol: herkenbaar voor lotgenoten en nuttig als je niet zo goed weet hoe je met een zieke vriend(in) om moet gaan.