We hadden liefde
We hadden wapens
Een meeslepende roman over een actueel thema:
“Iemand moet de verhalen vertellen,
het is gebeurd!
Het was niet tevergeefs!”
Een vlot geschreven verhaal over een actueel thema: rassendiscriminatie in de VS. De hoofdstukken zijn gescheiden door songteksten uit de jazzmuziek, gedichten of geciteerde delen uit het dagboek van Mabel.
Het verhaal trekt je naar binnen! Intrigeert.. waarom is ijs kopen zo gevaarlijk, waarom moet John dan op papa Rob letten? Je zit als lezer direct middenin de rassen segregatie/discriminatie. Vader Rob vecht tegen onrecht, voor zijn rechten, samen met andere zwarte activisten. Ook al gaat het ten koste van hemzelf. Dit is de wereld waarin John opgroeit. Hij leert van zijn vader schieten. Hij moet zijn moeder, opa en broer kunnen verdedigen, want het zijn de witte mensen die een hekel hebben aan zwarte mensen!
Door de wisselingen in perspectief en in de niet- synchroon beschreven jaren ( van 1957 tot 2014) beleef je als lezer het verhaal wisselend door de ogen van John of moeder Mabel. Mabel leeft in een bizarre wereld, ze steunt de strijd van Rob tegen het rassen onrecht, maar ze wil zo graag veiligheid voor haar beide jongens, geluk en rust voor het gezin. Als ik dit lees, voel ik met haar mee voel ik haar verscheurdheid.
John krijgt van zijn stervende moeder haar wens te horen: lees mijn dagboeken en schrijf onze familiegeschiedenis. Wees er trots op John!
Als Kaila, een kleindochter van een mede-activist van vader Rob, informatie vraagt over de strijd van haar opa en Rob bij John, weet hij dat hij er niet aan ontkomt.
Vader Rob is inmiddels uitgegroeid tot een icoon tegen de apartheid. Hij wil gewapend verzet ( als het nodig is) Martin Luther King gaat voor het geweldloze verzet!
Langzaam ontrafelt zich de geschiedenis van Johns leven, van zijn familie. Het is niet te bevatten wat de beide broers als kind hebben meegemaakt, noch dat het thema helaas nog steeds actueel is! Die actualiteit bepaalt je gevoel als je deze geschiedenis leest.
Op een beeldende wijze wordt de verwarring van het kind John weergegeven als zijn broer en hij zich met schuilnamen moeten ‘tooien’, als zij op de radio horen dat hun vader wordt gezocht! Zij moeten onderduiken, niet langer dan één week op een plek, ook zij worden gezocht.
Zij vinden een veilige haven in Cuba. Maar ook daar voelt Rob zich niet lang veilig. Hij zorgt voor een kostschool in China voor de beide broers. 2 jaar later is het gezin weer bij elkaar. Mabel heeft haar zonen 2 jaar niet gezien!
De overpeinzingen van de stervende Mabel worden in flarden beschreven . Je ziet haar zitten, je hoort de muziek die haar herinneringen omhoog halen. Door deze herinneringen wordt het beeld van de familiegeschiedenis completer.
Wat zij hebben moeten meemaken is ‘met-geen-pen-te-beschrijven’, maar het is Christine Otten perfect gelukt Robert, Mabel en John voor mij te laten leven.

“Zwart is ook gewoon een kleur”

Wij moeten deze verhalen lezen en door-vertellen, de strijd mag niet vergeefs zijn en vergeten worden.