Theo van Rijn startte in 2012 zijn uitgeverij Letterrijn. Aanvankelijk was het de bedoeling om eenmalig een boek uit te brengen, het laatste werk van zijn broer Adriaan Bontebal, maar het werden er uiteindelijk meer. In 2018 heeft de uitgeverij al vijfentwintig auteurs aan boord en het aantal is groeiende. Zelf klimt Theo van Rijn ook regelmatig in de pen, als columnist en redacteur uiteraard geen gek gezicht, en dit jaar publiceerde hij 'Het Tippelteefje', zijn vierde verhalenbundel.

De voorkant doet je twee keer kijken. Niet omdat je niet weet wat je ziet, maar gewoon omdat het een heel subtiel en grappig beeld is. Het typeert de inhoud van het boek; tweeëndertig korte verhalen die, zoals de achterflap verteld ‘een flinke dosis humor, scherpzinnige woordgrappen en de broodnodige zelfspot’ bevatten.
Van die omschrijving is geen woord gelogen. Ieder verhaal is scherp geobserveerd, herkenbaar en spitsvondig neergezet. Er vloeit een vleugje sarcasme tussen de woorden door waardoor ieder verhaal op z’n minst een glimlach tevoorschijn haalt.
Zoals bij iedere verhalenbundel zit er een nuance in kwaliteit in en ondanks dat het allemaal door dezelfde auteur is geschreven, ‘werkt’ het ene verhaal iets beter dan het andere. Mijn favoriet is ‘Het tippelteefje’ vanwege de menselijke benadering naar Bodhi en de droge observatie/oplossing voor ‘zijn probleem’, maar op de tweede plaatst staan de overige verhalen. ‘Gestrand’ neigt misschien naar een derde plaats.
Het leuke is dat alle verhalen echt gebeurd zouden kunnen zijn, maar dat je als lezer niet weet wat er fictie is en wat non-fictie. Theo van Rijn heeft een to-the-point schrijfstijl en de verhalen lezen als een column. Hier en daar wijkt hij af, door net het verhaal een andere wending te geven dan dat je had verwacht. Als je niet oppast lees je alle verhalen in één keer achter elkaar. Dat is echter niet aan te raden, want van deze bundel wil je iets langer genieten. Gewoon iedere avond voor het slapen gaan een verhaal zodat je met een grote glimlach in slaap valt.