In een recensie van de Standaard wordt gesproken dat het een psychologische roman is en tegelijk een ideeën roman, over hoe wij onze realiteit bij elkaar puzzelen. Na lezen van "Alles komt goed" kom ik tot de conclusie dat ik niet zo van de ideeën roman ben. Het mag van mij wel ietsje realistischer zijn. Ik heb geen moeite met boeken waar je wat moeite voor moet doen, nadenken over een verhaal. Dat vind ik wel leuk, een uitdaging. Maar "Alles komt goed" is niet helemaal mijn smaak. Soms las ik een stuk waarbij ik dacht: wat bedoeld de schrijver ermee, wat is de functie? Desalniettemin heb ik het boek met plezier gelezen, juist omdat ik dit soort boeken niet snel zal lezen. Ik was toch ook wel nieuwsgierig. Want zo heel slecht is "Alles komt goed" nou ook weer niet.