Bloed en Beenderen, het debuut van Tomi Adeyemi, weet de clichés van een gemiddeld Young Adult-boek te gebruiken en om te buigen naar iets compleet onverwachts. Een verhaal met een sterke protagonist, een prinses in een gouden kooi, een verboden liefde, een queeste en een wereld redden zijn geen originele elementen, maar Adeyemi weet hiermee een sterk plot neer te zetten en belangrijke thema’s aan te kaarten.

Toen Zélie nog klein was, zag ze haar moeder voor haar ogen vermoord worden. De koning van Orïsha besloot de magi, een minderheid met donkere huid en zilverwitte haren, te vervolgen. Maar tien jaar later krijgt Zélie de kans om de magie weer in ere te herstellen. Wat begint met een toevallige ontmoeting op de markt eindigt met meer verantwoordelijkheid dan ze wil, maar heeft Zélie wel een keuze? Samen met haar broer Tzain en de voortvluchtige prinses Amari zetten ze alles op alles om hun doel te bereiken.
Een sterke heldin is in opkomst in de YA-literatuur, en ook Bloed en Beenderen gaat mee met die trend. Zélie en Amari zijn sterke karakters, maar ook hun karakters weten zich goed te ontwikkelen door het boek heen. Van een opvliegende jongedame tot de redder die de magie terug moet brengen, Zélie groeit duidelijk in haar rol. Amari komt op het begin voornamelijk over als een verwende prinses, maar door de hoofdstukken vanuit haar oogpunt wordt het al snel duidelijk dat ze niet zomaar in dat hokje geduwd wil worden. Waar ze op het begin van het boek voornamelijk angstig is, wordt ze door het boek heen moediger en worden ook haar motieven duidelijker.
Ook interessant is de keuze voor de namen van de protagonisten, Adeyemi heeft duidelijk onderzoek gedaan naar haar karakters. Zélie is een Franse naam en betekent ‘passie’, iets wat duidelijk terug komt in haar karakter. Amari is dan weer een Hebreeuwse naam en betekent ‘beloofd door God’. Amari komt haar beloftes allemaal na, maar net voor het einde van het boek spreekt ze een grote belofte uit, waarvan hopelijk in het tweede deel van de Legacy of Orïsha duidelijk wordt of ze die kan houden…
Maar een YA-verhaal zou niet compleet zijn zonder een beetje liefde. Dit niet-zo-verrassende element is voornamelijk een bijspoor van het spannende plot van Bloed en Beenderen, maar is wel vol passie geschreven. Maar de draad tussen liefde en haat is dun, en daar komt ook Zélie achter wanneer ze voor de vijand begint te vallen. Zal hij haar verraden of helpen?
Het vervolgen van bevolkingsgroepen met een bepaalde haar- en huidskleur is geen uit de lucht gegrepen thema. Adeyemi is zelf een Nigeriaans-Amerikaanse schrijfster, en schreef zelf op haar blog “I want a little Black girl to pick up my book one day and see herself as the star”. Ze kaart het racisme aan met een directheid die doet denken aan de literatuur van Chimamanda Ngozi Adichie.

Al met al weet Adeyemi een sterk plot met nog veel sterkere heldinnen neer te zetten, die hopelijk een goed voorbeeld vormen voor toekomstige meiden. Het spannende fantasy-verhaal is goed opgebouwd en meeslepend geschreven. Bloed en Beenderen is magisch goed en bloedstollend spannend!