‘Wie ik aan het zijn was’ is de debuutroman van Anne van Veen. Van Veen is actrice en kleinkunstenares. Ze is bekend vanwege haar muziekalbums en haar liefdesliedje Bij Mij. Haar intentie met dit debuut is het schrijven van een Coming of Age roman. En dat is gelukt.

Het boek schetst een beeld van de relatie tussen eerstejaars studente Alma en de eenenvijftig jaar oude docent Peer. Dit allemaal gezien door de ogen van Alma. Wanneer Alma al een half jaar op de Academie is krijgt zij een verhouding met docent Peer. De relatie moet echter geheim blijven en het is voornamelijk Peer die bepaalt hoe de relatie uit moet zien. De persoon Peer komt niet bepaald sympathiek over, wat bij de lezer de vraag oproept wat Alma in hemelsnaam in hem ziet. Zo beschrijft ze lichamelijke walging wanneer ze hem ontdoet van zijn hemd: ‘Plots lag er een wit vissig lijf met een trouwring op mijn laken’. En wanneer hij haar kust is ze blij wanneer ‘het koude speeksel ‘uitblijft. Waarop is ze nu eigenlijk verliefd ? Ze zegt: ‘ Het was allemaal bedacht. Een slimme maskerade. Peer was de onsterfelijke minnaar.’ Is het een illusie die ze hem toedicht? En waarom valt hij op haar?

Alma, jong en min of meer nog maagd, beweert te weten wie zij zelf is en logenstraft dat onmiddellijk door vleierijen van Peer als: ‘Alma je bent verfijnd’, voor waar aan te nemen. Met als achteraf commentaar:’ de man kon projecteren als de beste’.

De relatie is geen lang leven beschoren maar heeft nogal wat nadelige gevolgen voor Alma. Langzamerhand komt zij wat meer voor zichzelf op en vallen de schellen van haar ogen. Er is meer aan de hand dan ze beseft heeft. Ze leert zichzelf beter kennen en zoekt meer aansluiting bij haar klasgenoten.

De schrijfvorm is vrij apart. Het verhaalt springt vooruit en achteruit in de tijd. Maar het is nogal een klus voor de lezer om erachter te komen waar het over gaat. Een behoorlijke puzzel zelfs. Zo is er bijvoorbeeld een scene over haar ouders waarbij je geen idee hebt wanneer zich dat nou heeft afgespeeld en hoe oud ze dan is. Pas pagina’s later kun je min of meer afleiden hoe oud ze toen was; ‘Nu huil ik al vijftien jaar niet meer. Ik ben eenentwintig.’ En dat blijft het hele boek door een probleem. Waar zijn we nou? Dat is wat je je als lezer voortdurend afvraagt.

De manier waarop ze de scènes beschrijft is nogal indirect, haast symbolisch. Het doet bijna aan een toneelstuk denken. En als het de bedoeling van de schrijfster is om de vorm van het boek overeen te laten komen met het innerlijk leven van de hoofdpersoon dan is ze hierin uitstekend geslaagd. Het boek komt net zo warrig over als hoe Alma zich gedraagt en voelt. En reflecteert daarmee haar onwetendheid en naïviteit. Voor wie daarvan houdt is het een mooi boek. Voor de gemiddelde lezer echter die niet zoveel moeite wil doen is dit boek niet aan te raden.