Toen ik ronddoolde in de bibliotheek en in de rekken keek van de thrillers zag ik hoofdzakelijk oude, versleten, dikke, vergeelde boeken. Omdat die me niet zo aantrokken, ging ik op zoek naar iets anders. Plots zag ik daar een opvallend wit en nieuw boek: Kift van Martine Kamphuis. Ik snapte de titel niet maar de betekenis zou ik gauw genoeg achterhalen.
Kift, de derde thriller van psychiater en schrijfster Martine Kamphuis is geen boek dat je zomaar even uitleest. Het is een verhaal dat pas achteraf ingenieus in elkaar blijkt te zitten. De titel slaat op het zinnetje 'Dat is de kift!' dat Annabel, één van de hoofdpersonages, uitspreekt wanneer iemand haar debuutroman afbreekt. Deze uitspraak wordt gebruikt wanneer er smalende kritiek gegeven wordt.
Als lezer krijg je twee verhaallijnen voorgeschoteld: eentje over Annabel, een jonge schrijfster, en eentje over Julia, een vrouw die er alles aan doet haar dochter te beschermen. In het begin wist ik niet goed wat hiermee bedoeld werd; ook het boek is zo ingedeeld dat er precies 31 hoofdstukken zijn die afwisselend over Annabel en Julia gaan. In de hoofdstukken 'Annabel' genaamd is niet zijzelf, maar een onbekende vrouw, die later de moeder van Annabel blijkt te zijn, de ik-persoon. In de hoofdstukken 'Julia' genaamd is wel Julia zelf de ik-persoon.
Het lijken twee verhalen die volledig los staan van elkaar over vrouwen die mekaar niet kennen. Maar hoe verder hoe meer gelijkenissen er bovenkomen, hoe meer verbanden je gaat leggen. Ik moest eraan wennen maar hoe verder je geraakt met lezen, hoe duidelijker de dingen worden.
Waarover gaat het verhaal?
Annabel Aalbers is een jonge vrouw die overtuigd is van haar schrijftalent en publiceert haar debuutroman 'Het doet geen pijn'. Haar moeder vindt het zogezegde schrijftalent van haar dochter maar niks maar neemt het toch voor Annabel op als blijkt dat iemand via de site 'Crimezone' steeds de minimumscore geeft aan het boek.
Julia Mathijsse uit de andere verhaallijn is helemaal zichzelf niet meer wanneer ze ontdekt dat Arjan, haar nieuwe vlam, een seksuele relatie onderhoudt met haar dochter Mary.
Uiteindelijk vallen er in beide verhalen doden en de enige verklaring hiervoor is de blijkbaar grenzeloze moederliefde.
Steeds meer lopen de verhaallijnen naar elkaar toe, bijvoorbeeld als je weet dat de debuutroman van Annabel over een moeder gaat die wraak wil nemen op haar man omdat hij hun dochter seksueel misbruikt, weet je al dat de verhalen met elkaar in verband staan. En steeds meer kom je als lezer tot zulke ontdekkingen. Je kunt dit als spannend ervaren maar even goed ook als vervelend en langdradig. Ik vond het spannend omdat ik altijd wel een idee in mijn hoofd had over hoe het dan wel in mekaar moest zitten, maar steeds bleek het helemaal niet zo te zijn! In het boek zitten heel wat onverwachte wendingen die de spanning mooi opbouwen. Maar toch vind ik het jammer dat dé ontknoping pas helemaal op het einde komt en niet echt opgebouwd wordt.
Op het einde van het boek, in de 'proloog' weet je pas echt hoe alles in elkaar zit: de twee vertelsters in de verhalen (Julia en de moeder van Annabel) blijken één en dezelfde vrouw te zijn die opgesloten zit wegens moord.
Dit boek heeft overigens voor heel wat opschudding gezorgd omdat de site 'Crimezone' een slechte naam zou gekregen hebben door dit boek. Natuurlijk was dit niet de bedoeling.
Kift is een verhaal over obsessie, moord, wraak en de eindeloze grenzen van moederliefde.