Frank Westerman is afgestudeerd als cultuurtechnicus in Wageningen en pakt daarmee leuke onderwerpen aan om "verslag te geven", wat hij als zijn taak ziet. Dat is mooi en levert boeiende en verrassende verhalen op, zoals in zijn boek over de berg Ararat en het boek over de maakbaarheid volgens Sovjetmensen: Ingenieurs van de ziel. Boeken die een beetje richting Bill Bryson gaan en blijk geven van enthousiasme en diepe liefde voor het onderwerp.

In het land van de ja-knikkers omvat een aantal korte verhalen over uiteenlopende maar boeiende zaken in Nederland (zoals de moord op een Wageningse boekhandelaar, een in een diepe put verdwijnende boortoren in Assen, de treinkaping, de strijd rond een dijkverzwaring in de Betuwe). Ook boeiend en soms met een verrassende insteek. Soms is die poging tot verrassende insteek een beetje vergezocht. Zo probeert Wetserman de moord op de boekhandelaar te verklaren uit de boeken die ze las en bescrhijft hij de ondergang van de boortoren als ooggetuige (baby van 1 jaar op de arm van zijn vader). Dat wringt en had hij beter achterwege kunnen laten. Maar ergens begint er dan iets te irriteren: bepaalde maniertjes. In zijn verhalen duiken steeds niet terzake doende beschrijvingen op, bijvoorbeeld van een barvrouw in een Wagenings café die daar al 3o jaar werkt (hij herinnert zich haar tenminste nog uit zijn studententijd), die nog eens glazen inschenkt en het etiket van de cognacfles toont. Dat soort tussenzinnetjes zijn blijkbaar bedoeld om het verhaal smeuïger te maken, maar missen elk doel en als ze heel vaak terugkomen, zoals in deze bundel korte verhalen en lezingen, wordt het gewoon irritant.

En er is iets anders wat begint te klemmen: Westerman beschrijft aan het begin hoe hij uit Wageningen naar Amsterdam vlucht om het te gaan maken. Op school leren de meeste Nederlanders dat Nederland uit 12 provincies bestaat. In Amsterdam leert men dat Nederland bestaat uit Amsterdam en de provincie(=alles buiten Amsterdam) en zo staat het dan ook op de achterflap: Westerman ontvlucht "de" provincie. Het goede is dat Westerman een aantal van die provincies bezoekt voor dit boek, en ze ook goed kent, het slechte is zijn besmetting met het Amsterdamse perspectief. Zo gauw hij een provincie induikt beginnen de karikaturale beschrijvingen van obers, mensen en dorpen vanuit een arrogant Amsterdams perspectief. Er verandert nooit wat buiten Amsterdam: barvrouwen en retaurantmenuus blijven ongewijzigd. Terwijl hij eigenlijk best beter weet. Vanuit het provinciaal perspectief verandert er immers in Amsterdam ook niks: dezelfde schrijvers en uitgevers bepalen daar ook al jaren het beeld en zitten al jaren in dezelfde cafés. En die bepalen dat alleen wat in Amsterdam geschreven wordt ook uitgegeven wordt (dat had Westerman dan weer wel goed gezien)

Wat echt tekenend is, is de ondertitel: Verhalen uit de polder. Polder is blijkbaar synoniem met het Amsterdamse "provincie". Van alle ruim 20 verhalen in het boek gaat er 1 over de (IJsselmeer)polder. De rest speelt voornamelijk in Drenthe en Gelderland en niet in polders. Ik hoop maar dat de uitgever deze titel heeft doorgedrukt en dat Westerman op zijn minst zacht heeft tegengesputterd.