In The Chalk man gebeurt veel. Iets te veel naar mijn smaak. Het begint met een gruwelijk ongeluk op de kermis waarbij een mooi meisje gruwelijk verminkt raakt. Maar vervolgens volgt er moord, zelfmoord, een ongewenste zwangerschap van een jong meisje, een vergiftigde hond, een albino leraar, een moeder die abortusarts is, een vader met alzheimer. Alles heeft wel een rol in het verhaal, maar het was op een gegeven moment niet geloofwaardig meer. En dat is jammer, want in de basis was dit een goed verhaal. Ik denk dat het sterker was geweest als een aantal zaken waren weggelaten: less is more.

Het boek is vlot geschreven. De ik-figuur, Eddy, vertelt het verhaal afwisselend als kind in 1986, en als volwassene in 2016. Die afwisseling is prettig en geeft je de blik van een kind en de bezinning van een volwassene die jaren over de gebeurtenissen heeft kunnen nadenken. Het idee van de krijtmannetjes is orgineel en het verhaal is spannend en had een voor mij verrassend eind.