Later als ik dood ben is de tweede thriller van Ilse Ruijters. Haar debuut De onderkant van de sneeuw was ontstellend goed en bleef door mijn hoofd rondspoken. Vol enthousiasme en hoge verwachtingen begon mijn tweede leeservaring met deze auteur. Zou het nieuwe verhaal even goed of nog beter zijn ? Misschien ontgoochelde het boek wel?
Vol ongeduld begon mijn avontuur met Later als ik dood ben.

Ilse start het verhaal met een aangrijpende proloog die de lezer onmiddellijk meeneemt.. Wanneer je aan het boek begint,lees je door want het boek wegleggen lukt niet meer. Later als ik dood ben is geen keiharde actie-thriller maar een virtuoos bij vlagen zelfs poëtisch verhaal met een altijd voelbare onderhuidse dreiging die doet verder lezen.

Elin opgegroeid in een wereld vol leugens besluit op zoek te gaan naar de waarheid. Om haar vragen te beantwoorden,start ze als therapeute in een tbs-kliniek. Al snel ziet ze hier wat zijn en schijn is en wordt ze meegezogen in deze wereld.Ze begint schijnbaar onschuldig aan haar baan en het lijkt alsof ze een willoze speelbal is op deze afgeschermde plaats. Maar niets is minder waar want ze heeft een verborgen agenda.

Elin,Rem,Eddie,Jurgen zijn personen die je voor je tot leven ziet komen door de prachtige,ongenuanceerde karakters die de auteur voor je schetst. Ilse schrijft een psychologische thriller maar maakt gebruik van meesterlijke zinnen en tilt het boek zo naar een hoger niveau.
Het verhaal wordt vooral gezien door de ogen van Elin maar de flashbacks en de Later-passages geven meerdere ervaringen weer en tonen een andere, verontrustende, waarheid.

Na het dichtslaan van het boek bleef de vraag of dit boek nu nog beter is dan het vorige ?
Onmogelijk om deze te beantwoorden want deze schrijfster deed het weer. Ze schreef een verhaal rond maatschappelijk zware thema's en zet aan tot nadenken. Is een tbs'er nu echt slecht of is het misschien toch anders?...Misschien dat de auteur in dit boek meer vrijuit durft te schrijven dan het eerste want hier trekt ze alle registers open en gebruikt zelfs een vleugje humor.. Hoewel de ingehouden stijl van De onderkant van de sneeuw was misschien zo bedoeld en dit was ook een juweel van een boek..De schrijfster kruipt opnieuw in de hoofden van haar personages en de psychologie is mooi verweven in het verhaal. Anders is later als ik dood ben dus wel maar het blijft een echte Ilse. Het verhaal blijft nazinderen en weken door je hoofd spoken...Topper!