Wat doe je als eenzame man op leeftijd? Dan zoek je aanhankelijkheid en durft daarbij zelfs te experimenteren. Ten slotte ben je een schrijver, je hebt wel vaker met het bijltje gehakt buiten je comfortzone te treden. Zo komt de Japanse Akiko in het leven van de protagonist. Het duurt even voor ze zich heeft aangepast, maar als dat eenmaal is gebeurd, valt ze vies tegen.

De protagonist is in ‘het buitengebied’ gaan wonen, uiterwaarden en weilanden. Hij leeft met enkele kippen, een paar geiten; onderhoudt een moestuin en … wordt geplaagd door zijn Binnenstem: een innerlijk duiveltje dat zijn beslissingen regelmatig ter discussie stelt. Meestal lukt het de schrijver die stem te negeren. Vooral als hij zich kan vastklampen aan gezelschap, gaat hem dat redelijk af. Zoals met Ronnie, een joch dat verderop aan het zandpad woont. De Tokkies zijn deftig in vergelijking met de familie die Ronnie opvoedt. Probeer daar als intellectueel maar eens mee in balans te komen.

Via Rivka, onaangekondigd komt de negentigjarige diva de schrijver bezoeken, geeft de protagonist ons een kijkje in zijn leven. Zij heeft hem tot de snob gemaakt die hij is. De details die dit verhaal ontsluit, doen je nadenken over wat nu autobiografisch is of niet. Heeft Van Dis zich echt ooit laten verwennen door een rijke, twintig jaar oudere, vrouw? Je herkent wel degelijk bepaalde kenmerken van Adriaan, zijn kleding, zijn manieren. Maar ook zijn Parijse avonturen.

Claire komt voorbij, een grand dame uit het buitengebied. Zij is de verpersoonlijking van ‘de schone schijn ophouden’. En er is Viktor, een Afrikaanse asielzoeker die steeds meer vingers neemt van de hand die hem door de schrijver wordt toegestoken. En de schrijver zelf? Hij ondergaat alles gelaten, zolang men hem maar gedoogt. Zolang hij maar enigszins het idee krijgt ergens bij te horen, probeert hij aan de verwachtingen van anderen te voldoen, zelfs als hem dat tegen de borst stuit.

'In het buitengebied' toont de kwetsbaarheid van eenzame mensen, de wanhopige zoektocht naar aansluiting. Je hoort de prettige stem van Van Dis de verhalen bijna voorlezen. Hij doet dit in pasteltinten waardoor de boodschap nooit hard binnenkomt bij de lezer. Misschien is daarom het effect zo groot.