Mia is een boek dat heel erg doet denken aan 'Het smelt' van Lize Spit. Het hoofdpersonage is eveneens een vrouw die in Brussel werkt en woont en die omwille van gebeurtenissen in het verleden terugkeert naar het dorp waar ze is opgegroeid. Het dorp heet Houtvoorde, een fictieve naam, en is ergens in West-Vlaanderen gelegen. Mia's eigen leven staat centraal, maar daarrond bevindt zich een kleine cirkel van andere levens van vrouwen die in Houtvoorde samen kinderen waren. Binnen die cirkel zijn dingen gebeurd die Mia's verdere leven hebben bepaald en waar ze maar geen komaf mee kan maken. Tot een van de vrouwen overlijdt.
Dit is een boek over pesten. Dit is ook een boek over hoe familieruzies generaties lang kunnen nazinderen en generaties aan levens kunnen verwoesten. Het voelt voor een stuk autobiografisch aan. Het dankwoord lijkt dat ook te suggereren. Maar of dat nu wel of niet zo is, speelt geen rol. Het is een beklijvend geschreven getuigenis die te lezen is als een fictief verhaal maar die je op het einde moeilijk weg kan leggen als fictief. Het boek stemt tot nadenken. Over onze impact op anderen. Over hoe verregaand die is. Of die eigenlijk wel van betekenis is? En over in het reine komen met je verleden.
Het is weerom jammer dat halve sterren niet kunnen. Dit solodebuut van Els Depuydt had ik anders graag 4 en een halve ster gegeven want dat verdient het.