Daar waar Miranda Peters in het laatste deel van de GAIA- trilogie de lezers vlot door haar dialogen weet te loodsen, weet ze tegelijkertijd de personages zodanig neer te zetten, dat de lezers zich wel in hen moet blijven verplaatsen. Er duiken al snel stevige acties op en met de gesprekken die haar personages voeren, ontkomen we ook niet aan een flinke dosis emoties. Ook met Hart van smaragd krijgen lezers een vlotte leeservaring en ondanks dat het verhaal door het opmerkelijke onderwerp op sommige punten nog wat ongeloofwaardig blijft, spat er een bepaalde soort passie van de bladzijden af, die alleen Peters kan evenaren. De schrijfster heeft duidelijk hart voor haar personages. De cryptische raadsels geven het op een bepaald moment weer net dat beetje extra. Al lezende wordt men weer naar een einde vol met beweging en spanning gebracht, waarin een wending niet uit kan blijven. Het zorgt voor een mooie afsluiting van de serie.