Het lijkt alsof The Handmaid’s Tale een overpeinzing is, waarin Offred haar eigen levensverhaal aan iemand – aan jou als lezer – vertelt. Dit boek is ontzettend goed geschreven, al moest ik in het begin wel even wennen aan de vage, soms wat chaotische schrijfstijl. Maar als je er eenmaal aan gewend bent ontdek je niet alleen ontzettend veel mooie quotes, maar zie je ook dat de charme van een verhaal soms in de details zit.

Het verhaal zelf is wondermooi en de toekomstige maatschappij wordt goed in de verf gezet. De wereld van Offred bevat een sombere toekomstvisie waarin vrouwen enkel en alleen als broedmachines worden gezien. Offred mag zelfs haar eigen naam niet meer gebruiken;haar nieuwe naam betekent letterlijk dat ze het eigendom is van Commander Fred. Dit klinkt op het eerste gezicht misschien heel erg onrealistisch, maar ik ging helemaal mee in het verhaal.. Het idee van Margaret Atwood is geniaal en tot in de details uitgewerkt, waardoor je het als lezer wel moet geloven.

Ik kon me ook zeer goed identificeren met Offred. Haar emoties kwamen heel echt over, waardoor ik van begin tot eind met haar meeleefde. Maar dat einde, dat vond ik persoonlijk wel wat tegenvallen en daarom kan ik deze klassieker dan ook geen beoordeling van vijf sterren geven. Voor mij voelde het einde echt aan als een anti-climax, ik had van alles verwacht behalve een zodanig open einde.. Ik vind het jammer dat ik met zoveel vragen achter ben gebleven.

Ik ben heel blij dat ik eindelijk deze klassieker heb gelezen en The Handmaid’s Tale is me zeker niet tegengevallen. In deze fictieve maatschappij ben je als vrouw alleen nuttig als je vruchtbaar bent (en dat is nog maar een klein percentage van de vrouwelijke bevolking) en als ‘dank’ wordt je ingezet als menselijke broedmachine. Een afstotelijke, maar tegelijkertijd intrigerende toekomstvisie die je doet nadenken over voorplanting, vruchtbaarheid en de zin van het leven.

Deze recensie verscheen ook op Oog op de Toekomst.