De losbandige vrouw is een heel goed opgebouwd boek. Een cover met een prachtige foto waar de rode lippen uitspringen. Het boek begint met een vers uit de Bijbel en eindigt met een liedtekst. Dit geeft het boek een subtiele doordachte touch. Een spannende proloog en een waanzinnige epiloog die het boek openen en mooi afsluiten. De hoofdstukken zijn afwisselend genummerd met getallen in cijfers en voluit geschreven getallen. Ook de lettertypes zijn verschillend. Het ene wordt verteld door Wim en het andere door Fien. Goed gevonden om het onderscheid zo weer te geven en het leest aangenaam.
Op de omslag staat dat het een erotische thriller is maar het woord psychologisch mag hier beslist zonder schroom aan toegevoegd worden. Het gaat tenslotte over een onverwerkt jeugdtrauma dat naar boven komt. Wim en Fien worstelen allebei met de beslissingen die ze nemen en er is geen of slechte communicatie tussen de twee.
De losbandige vrouw windt er geen doekjes om. Het is een boek dat er keihard tegenaan gaat. Als lezer wordt je menig keer gechoqueerd door de belevenissen van de hoofdpersonages. Er zit heel wat diepgang in, je voelt dat het boek niet op één twee drie is geschreven maar gesudderd heeft tot het deze hoogte bereikt heeft. Een compleet boek waarin erotiek, spanning en het psychologische mooi evenwichtig gedoseerd zijn.
De losbandige vrouw laat je niet meteen weer los. Een boek dat blijft nazinderen en je doet verlangen naar het volgende deel.