Lieke Kézér studeerde film- en televisiewetenschappen, werkte als journalist en werkte ondertussen jarenlang aan haar debuutroman; De afwezigen. Na het overlijden van zijn psychotische moeder, trekt wonderkind Joshua in bij zijn bejaarde overbuurman. Daar leert hij saxofoon spelen en langzaam ontwikkelt Joshua zich tot een jazzlegende.

Opvallend aan ‘De afwezigen’ is de compositie van het verhaal. Kézér maakt grote sprongen in de tijd in de verschillende delen van haar verhaal en laat de verschillende delen niet chronologisch op elkaar volgen. Hierdoor blijven er tijdens het lezen steeds onopgeloste of niet ingevulde passages over en blijf je als lezer doorlezen, op zoek naar antwoorden.

Het boek vertelt het verhaal van Joshua, maar zijn eigen perspectief zien we als lezer nooit. De verschillende delen van het boek hebben elk een eigen verteller. De mensen uit het leven van Josh vertellen zijn verhaal; het ene personage staat wat verder van hem af dan het andere, waardoor Joshua vaak een figurant is in het verhaal waarvan hij eigenlijk het hoofdpersonage is. Dit werkt vervreemdend en tegelijk weet Kézér het zo op te schrijven dat het allemaal klopt. Het is een origineel en gedurfd, maar geslaagd experiment.

Ook aan de schrijfstijl van Kézér klopt alles; de melodieuze zinnen vol details en beeldende metaforen lezen vlot. Ze zorgen voor een unieke sfeer in het verhaal en vertragen het verhaal op geen enkel moment onnodig: ‘In zijn hoofd fladderden opbeurende woorden als grijze motten, maar hij kreeg ze niet gevangen.’.

Muziek speelt een belangrijke rol in het boek en dit komt ook in alle lagen van het verhaal voor. Kézér weet de kracht van muziek goed te vangen in haar verhaal. Muziek fungeert in het verhaal en het leven van Joshua als redding en troost en op een ander niveau, maar tegelijkertijd gebruikt de auteur voorbeelden uit de kunst en muziek om haar verhaal en de emoties die daarin beschreven worden verder uit te diepen en toe te lichten. Eigenlijk moet je ‘De afwezigen’ lezen met een Elvis-playlist op de achtergrond.

‘De afwezigen’ is vooral ook een boek vol tegenstellingen; afwezig en aanwezig, afstand en nabijheid, eenzaamheid en samenzijn, depressie en hoop en leven en overleven. Alle personages en verhalen binnen het verhaal geven uiting aan deze tegenstellingen en zetten de lezer aan het denken. De complexiteit van het geheel maakt dit een geslaagd debuut dat zich zeker leent voor herlezing.