Wie afgaat op zogenoemde quotes op boekcovers komt bij Het huis aan de rivier bedrogen uit: het is bij lange na niet zo spannend en angstaanjagend als de vermeldingen de aspirant-lezer willen doen geloven. Daarbij komt, dat er te veel wordt verteld in de boekbeschrijving op de achterflap, waardoor het beetje spanning dat het verhaal bevat tenietgedaan wordt. Een misser en een dikke minpunt, die ik niet onbenoemd wil laten.

Het verhaal over Sonia, vrouw van middelbare leeftijd, die de vijftienjarige Jez gevangen houdt, heeft me van begin tot eind geboeid. De auteur heeft me geraakt met haar verwoording van de onbetamelijke handelingen en intieme gedachten van Sonia en haar beschrijving van Sonia's belevingswereld, die totaal afwijkt van hoe een 'normaal' mens ertegenaan kijkt. Hancock deed me bij vlagen walgen en hield me in de houdgreep. Het verhaal liet mij geen moment los, ondanks het gebrek aan werkelijke spanning. De vertellende schrijfstijl van de auteur heeft me geenszins gestoord, ik denk zelfs dat die ertoe bijgedragen heeft dat ik meegezogen werd in de onbegrijpelijke wereld van Sonias obsessie. Ik heb Het huis aan de rivier met plezier gelezen, Hancock smaakt naar meer.

Op Het huis aan de rivier staat terecht het predicaat literaire thriller, waarbij ik op wil merken dat ik vermoed dat de legio kromme zinnen en fouten op het conto van de vertaling komen. Ik kan me haast niet voorstellen dat het origineel zo slordig is. De diverse onlogische handelingen en toevalligheden in het verhaal zijn mijns inziens deels te wijten aan gebrek aan achtergrondinformatie over de bijrolpersonages en deels aan onervarenheid van de auteur.
Vanwege de al genoemde missers, minpunten en slordigheden geef ik Het huis aan de rivier drie sterren. Het is aan de auteur en de uitgever/vertaler om met een volgend boek te bewijzen dat Hancock er vier waard is. Volgens mij zit dat erin!