Kiki van Dijk weet je in slechts 44 pagina's mee te nemen in een verhaal. Vanaf de eerst bladzijde herken ik de schrijfstijl van Kiki van Dijk. Na het lezen van al haar vorige boeken, kan ik met dit korte verhaal niet achter blijven.

Na de aanslag overlijdt de man van Janine. Ik verwacht op dat moment dat ik een verhaal ga lezen over rouw en verlies, maar niets is minder waar. Kiki van Dijk zet je op het verkeerde been en laat je totaal verrassen wanneer je verder leest.

Helaas komt er naar 44 pagina's alweer een einde aan dit boekje. Met nog een heleboel vragen in mijn hoofd, is er helaas geen nieuwe pagina meer. Ik vind het onwijs knap dat je zo'n verhaal in weinig woorden kunt vertellen. Ik had graag nog even verder gelezen in het leven van Janine en Enrico. Heb je zin in een kort verhaal? Dan is Pisa zeker de moeite waard om eventjes te lezen!