Jammer dat de dizzie recensie naar mijn mening niet de juiste weergave van het boek is. Naar mijn mening is het net als bij Snuffel wel een pageturner. Zoals Agnes Poesen ook al meldt, huil je het ene moment en gruwel je het andere moment en dan is er weer een glimlach om je gezicht. In de dizzie recensie heeft men het over de 'alwetende verteller'. Ook dat heb ik anders ervaren. Ik vond het juist mooi geschreven, dat Guillermo iemand interviewde, dat die begon te vertellen en dat dat vervolgens overging in Amelia eigen verhaal,haar gevoelens en gedachten. Voor mijn gevoel ben ik letterlijk meegezogen in het verhaal. Het boek was slecht weg te leggen omdat het zo boeide, maar soms moest ik het ook even wegleggen om als het ware te verwerken wat ik had gelezen. Het slot vond ik ontroerend en onverwacht mooi. Ik heb het boek dan ook 5 duimpjes gegeven, ik vind het zeker een aanrader en het krijgt vooralsnog de eerst plaats in mijn top tien.