De schrijfster weet heel beeldend de situatie op het Engelse platteland te beschrijven terwijl ze het verhaal heel eenvoudig en sober weet te houden. De armoede en erbarmelijke omstandigheden waar de kinderen in wonen bij hun moeder en de grote contrasten met het platteland waar ze terecht komen. De verwondering van Ada die bijvoorbeeld nog nooit op een toilet heeft gezeten (weggestopt met een emmer in het appartement bij haar moeder) en van beide kinderen op de badkamer met waterleiding bij Susan. Zelf de eerste keer dat Ada de grassprietjes onder haar voeten voelt is zo omschreven dat je bijna het gras zelf kan voelen. Maar ook de kracht en het doorzettingsvermogen van Ada is mooi verwoord. De titel spreekt voor zich. Dankzij de oorlog wordt Ada gered van haar uitzichtloze bestaan bij haar moeder en kan ze zich verwonderen over het leven.

Het verhaal is heel toegankelijk, qua taalgebruik is het geschikt van lezers vanaf ongeveer tien jaar, maar blijft ook voor volwassenen boeiend te om te lezen tot de laatste bladzijde.