De cover past mooi bij de titel Vuurrede, verschillende kleuren oranje, geel en wit verbeelden samen het vuur dat in Maggi, de hoofdpersoon woedt. Op de cover staat een boek over liefde, de dood, seks en God. Wat wil een mens nog meer? Nou, ik weet het wel geluk! En dat is iets wat ogenschijnlijk ontbreekt in het leven van Maggi.
Op de eerste bladzijde kom je een stukje tegen Vuurrede van Boeddha en Wasteland van T.S. Elliot. Dit maakt, dat je als lezer onderzoek gaat doen; heel veel dingen die in de Vuurrede staan zijn van toepassing op Maggi, de hoofdpersoon. Wasteland is een gedicht uit 1922 waarin de teloorgang van de beschaving en de uitzichtloosheid van het bestaan op vele manieren tot uitdrukking wordt gebracht. Voor Maggi lijkt het soms of haar bestaan uitzichtloos is.

Vuurrede is opgedeeld in drie delen. De hoofdstukken gaan afwisselend over het heden en verleden van het leven van Maggi, dat draait om haar man Thomas en James de dichter.
In deel een leer je Maggi en haar gezin kennen. Door haar interesse als schrijfster in poëzie komt Maggi in aanraking met dichter James , waarmee ze een platonische, intellectuele en spirituele mailwisseling onderhoudt jarenlang. Haar man Thomas heeft weinig interesse in wat Maggi bezighoudt en langzaam vervreemden ze van elkaar. De dwang naar seks van Thomas verteerd hun huwelijk en daardoor neemt Maggi steeds meer afstand tot Thomas, die niet tot haar door kan dringen. Het is nooit genoeg voor hem.
In Maggi haar hart woedt een vuur, dat ze met haar verstand probeert te bedwingen.
Er wordt een sprong vooruit in de tijd naar een eenmalig slippertje van Maggi in Chicago in 2016 gemaakt met James. Gedachtengangen van Maggi worden hieraan opgehangen.
Deel twee is een flashback en beschrijft hoe Maggi James leert kennen in 2013 en een mailwisseling onderhoudt met hem, met medeweten van Thomas . De toon van hun brieven veranderd langzaam en gaan over erotiek en geloof in gedichten. Erotische taal die in dienst staat van een liefde die allesbehalve seksueel is. Ze zoeken beide iets in de ander wat ze missen bij hun partner. Je leest hoe haar huis langzaam ouder wordt, eigenlijk verwaarloosd (vergelijking Wasteland). Alsof het er allemaal niet meer toe doet.
In deel drie hebben Maggi en Thomas een staat van harmonie bereikt, zijn vijf en twintig jaar getrouwd en accepteren elkaar zoals ze zijn. De scherpe kantjes zijn eraf, er rest nog begrip en tederheid. Kan ze het nu eindelijk opbiechten? Eigenlijk is ze gevangen in de liefde van het stilzwijgen en rest er voor haar slechts aanvaarding. Van wat? Lees dan Vuurrede om er achter te komen.

Jamie Quatro heeft een beschrijvende, soms dichterlijke, gedetailleerde schrijfstijl, met een af en toe wisselende leesbaarheid.
Heerlijk om hier te zijn, op deze dag, een nieuw kloppen in mijn bloedvaten, een verwachtingsvolle cadans die perfect aansloot bij de alomvattende hartslag van het verkeer en de herrie van alle bouwwerkzaamheden.
Vuurrede is in de derde persoon geschreven. Je leert Maggi en haar twijfels goed kennen. Alles wat ze deed stond in het teken van doen wat zo hoort, ze probeert te voldoen aan een door haar omgeving opgelegd verwachtingspatroon, waarin het geloof en haar karakter een rol spelen. Ze kan zich goed ergens in vastbijten. Maggi is toegewijd aan haar man Thomas, haar kinderen en God. Haar loyaliteit en normbesef worden voortdurend op de proef gesteld door een duister verlangen, dat door Thomas in de hand wordt gewerkt.
Is Vuurrede een verhaal geworden, dat continue mijn aandacht vast kon houden? Dan is mijn antwoord nee. De gedachtenspinsels van Maggi richting mystiek waren niet altijd even boeiend voor mij en ik kon er soms geen touw aan vast knopen. Wel is het zodanig geschreven, dat je een drang voelt om door te lezen welke richting Vuurrede opgaat mystiek en hoe het afloopt voor Maggi en Thomas. Gaat ze uiteindelijk rust vinden en leren van zichzelf te houden en te stoppen met verlangen naar iets wat niet mag van haar zelf.