Haar schrijfcarrière begon met het schrijven van korte verhalen en notities bijhouden voor romans. Het schrijven van romans waar ze geen tijd voor had, totdat ze ontslag nam en besloot om zich fulltime op het schrijven te richten. Inmiddels is haar zevende boek geschreven. Voldeed Verhaal van een moeder van Amanda Prowse aan onze verwachtingen?

Jessica heeft het perfecte leven. Ze trouwt met de man van haar dromen, Matthew, woont in haar droomhuis en raakt zwanger van haar eerste kindje, maar dan… De bevalling is zwaar en Lilly wordt geboren door middel van een keizersnede. Dit maakt het voor Jessica moeilijk om zich aan Lilly, die eigenlijk Bethan zou moeten heten, te hechten. Jessica sluit zich steeds meer af voor de wereld, voor haar man, dochter, maar zeker ook voor haar vrienden en familie. Na een weekje weg lijkt Jessica de oplossing voor haar probleem gevonden te hebben, therapie. Maar wanneer Jessica weer zwanger blijkt te zijn, gaan de alarmbellen af. Jessica is terug bij af en neemt een beslissing waar ze de rest van haar leven mee moet leren leven.

Op de flaptekst staat: ‘Ik heb dit verdiend, omdat ik het ergste heb gedaan wat een vrouw kan doen. Het allerergste.’ Twee zinnen die ervoor zorgen dat je meteen wil starten in het boek. Wat kan een moeder doen? Wat is het allerergste dat een moeder kan doen? Je wordt direct nieuwsgierig.

Het verhaal begint als een sprookje. Alles gaat Jessica en Matthew voor de wind. Ze geniet van haar zwangerschap. En dan gaat het mis. Jessica maakt de geboorte van haar kind niet bewust mee en raakt volledig de weg kwijt. Voor de lezer wordt Jessica ook wat onaangenaam. Drammerig en uitzichtloos. Op bepaalde momenten kun je het niet laten om even te zuchten. Wat zou je Jessica toch graag een schop onder haar kont geven!

De verandering in Jessica wordt al voor de geboorte duidelijk. Op het moment dat Matthew en Jessica namen uitzoeken, moet en zal het kind – volgens Jessica dan - Bethan gaan heten. Matthew vindt dit geen mooie naam. En op het moment dat Jessica bijkomt van de bevalling hoort ze dat haar dochter niet Bethan heet, maar Lilly. En is deze Lilly wel haar eigen kind?

Op dat moment merk je eigenlijk al meteen dat het misgaat. De manier hoe Jessica haar kind probeert te ontlopen en hoe haar gedrag veranderd. Mensen om haar heen stellen vragen, maar ondernemen geen actie. Dat is vreemd. Jessica blijkt onhandelbaar en wie weet wat ze met het kind doet? Waar is die standvastige schoonmoeder met haar grote mond? Of onsubtiele Jake, Matthews beste vriend, op het moment dat ze nodig zijn?

Door de wisseling van dagboekfragmenten vanuit de plek waar Jessica nu is, wordt het verhaal beetje bij beetje verteld. Deze afwisseling van de ‘goede oude tijd’ en het ‘nu’ maken het verhaal erg aangrijpend. Het laat het contrast tussen geluk en ongeluk duidelijk zien. Een zin als: “Het kostte haar alle kracht om niet tegen haar vriendin te schreeuwen dat ze van deze tijd moest genieten, dar ze van elke seconde het meest moest maken, voordat ze een kindje kreeg, want dat bedierf alles”, maakt dat volledig duidelijk.

Het verhaal van een moeder is een prachtig verhaal. Het laat zien hoe zwaar het leven kan zijn wanneer iemand lijdt aan een postnatale depressie, een ziekte die helaas vaker voorkomt dat verwacht. Alleen, wanneer het verhaal vanuit de ik-persoon was geschreven, kon je als lezer je waarschijnlijk beter inleven in Jessica. Nu bekruipt toch vaak het gevoel dat ze zich aanstelt. Dat is jammer. Door meer inzicht in Jessica en haar ziekte te geven, zou het boek wellicht ook wat ‘leerzamer’ zijn geworden.