Hoewel het boek volgens de titel in de navolging van Umberto Eco's Naam van de roos geschreven is, is De onthechting toch geheel anders. Inderdaad, het speelt zich af in een klooster, een 'detective' en een helper; de typetjes lijken ook gecopieerd. Dat maakt het boek nog geen plagiaat (en al helemaal niet omdat de verwijzing op de cover staat). Niemand zal Eco verwijten dat hij plagiaat pleegde op Agatha Christie, terwijl daar toch ook veel overeenkomsten mee zijn. En laten we niet vergeten dat Eco, hoewel een groot schrijver, naast De naam van de roos nog andere boeken heeft geschreven die helemaal niet zo gemakkelijk leesbaar zijn (De slinger van Foucault; Het eiland van de vorige dag; Baudolino (plagiaat met Forrest Gump?). Ik heb ze allen gelezen, maar ze vergen toch een tamelijk speciaal soort instelling en (historische) achtergrond om ze door te komen.

Opmerkelijk aan Sansom vind ik dat zijn personage-ontwikkeling veel dynamischer is dan die van Umberto Eco. William van Baskerville is toch maar een tamelijk rechtlijnig figuur, één en het zelfde aan het begin en aan het eind van het boek. Zijn helpertje Adson heeft eigenlijk helemaal geen duidelijk karakter; hij is degene die het verhaal vertelt, de vragen stelt aan William, maar van hem zelf gaat helemaal niets uit, afgezien dan zijn kleine avontuurtje met het dorpsmeisje. Ook de monniken in het klooster zijn tamelijk voorspelbaar in hun rollen, van het begin tot het eind. Wat Eco zo bijzonder maakte, is dat hij een moderne detective plaatste in een redelijk historisch verantwoorde mediaevitische omgeving, compleet met en midden in de theologische en filosofische disputen van die tijd. Dat doet Sansom ook, hoewel er enkele historische foutjes in staan (St. Pauls Cathedral, waarvan Shardlake de koepel beschrijft, was pas klaar in 1710; de voorganger uit 1310 had geen koepel).

Irritant is het tamelijk kleurloze taalgebruik en vooral de nogal eenzijdige krachttermen ("Gods dood!", "Gods nagels!", "Gods spijkers!", "Gods wonden") die volgens Sansom kennelijk in die tid door iedereen werden gebruikt, en de wat gezocht aandoende bespiegelingen. Zoals ik zei, zijn Sansoms personages dynamischer dan die van Eco. De helper heeft een geheel eigen rol en ontwikkelt zich van helper zelfs op een bepaald moment tot een - in zekere zin - tegenstander van Shardlake. Shardlake zelf is niet zo perfect als William van Baskerville. Hij blijkt een vrij beperkt mens te zijn, die zich aanvankelijk als realistisch idealist ziet, maar tenzlotte zelf in moet zijn dat hij in zijn denken nogal naief was. Die karakterontwikkeling doet zich bij een groot aantal personages voor, zodat je steeds aan alles en iedereen blijft twijfelen. En de ontknoping van het verhaal is zeker verrassend, hoewel de slimme lezer, aan de hand van de hints van de schrijver, zoals dat hoort, vanaf een bepaald moment zich steeds duidelijker begint te realiseren dat hij het antwoord weet.