Anders dan de titel doet vermoeden beschrijft het grootste deel van het boek een zeer aangename zeereis. Nu ja, een avontuurlijke reis van een walvisjager, vandaag natuurlijk niet meer verantwoord voor de natuurvrienden. Destijds nochtans een gevaarlijk beroep voor geharde mannen die vaak jaren van huis waren - niet te vergelijken met de huidige Japanse walvisvaarders. Toen moest de mens vaak het onderspit delven in het gevecht van mens tegen walvis.
Stilaan bouwt Verne, die zijn boek zoals gewoonlijk doorspekt met allerlei wetenschappelijke gegevens over land, zee, fauna en flora, de spanning op. En hier komt een link met het fantasy genre als de oude kuiper het heeft over het zeemonster. Jules Verne spreekt zich uiteindelijk hier niet over uit, hij legt uit wat een natuurlijk fenomeen zou kunnen zijn, maar laat de deur op een kier voor wat anders.
Goed geschreven, grotendeels een aangenaam verhaal dat vlot leest en op het einde een spannende climax. Geen sci-fi maar toch een typische Verne.