Wanneer de hoofdverdachte in een moordzaak van zeventien jaar geleden ineens vervroegd vrijkomt en begint te roepen dat hij onschuldig in de gevangenis heeft gezeten wordt Wisting opnieuw geconfronteerd met een van de zwaarste zaken in zijn carrière. De verdwijning van Cecilia Lind heeft hem nooit echt losgelaten en nu de vrijgekomen Rudolf Haglund beweert dat er gesjoemeld is met het bewijs komt alles in alle hevigheid weer boven. Je kunt gerust zeggen dat Wisting enorm van slag is. Want hij was destijds onderzoeksleider en deze beschuldigingen komen hard aan. Al snel pikken de media het op en worden er vanuit de leiding stappen ondernomen, tégen Wisting. De bewijzen hopen zich op en Wisting wordt verantwoordelijk gehouden voor de vormfouten én vervalsing. Maar Wisting leeft maar voor één ding en dat is het achter de tralies krijgen van criminelen, hij zou zich daartoe nooit verlagen. Hij is rechercheur in hart en nieren, zó zelfs dat zijn privéleven er ernstig onder lijdt. Daarom is het ook dat deze beschuldigingen hem zo raken. Toch laat Wisting zich niet op de kop zitten, al doet iedereen wel heel erg zijn best om hem zwart te maken. De media zijn genadeloos hard en het is hard vechten voor gerechtigheid. Want Wisting is niet gek, hij heeft al snel in de gaten dat de aanklager gelijk heeft, maar hij was het niet die het bewijsmateriaal heeft vervalst. Maar wie dan wel? Dochter Line ziet dit met lede ogen aan en besluit, net zo impulsief als haar vader, dit tot op de bodem uit te zoeken. Ze maakt daarbij gebruik van haar journalistiek netwerk en haar onuitputtelijke drive om de waarheid boven tafel te krijgen.



Wanneer er een wandelaar vermoord wordt aangetroffen moet Line naar de plaats delict om verslag te doen. Zoals altijd graaft zij net iets verder dan haar collega’s en dat maakt dat ze per toeval iets herkent. Ze gaat op onderzoek uit, niet geheel zonder risico’s en dat merkt ze al heel snel. Bijgestaan door haar collega is ze de politie elke keer net een stapje voor en dat houdt in dat ze ook weleens een ontdekking kan doen die haar bijzonder kwetsbaar maakt. Wisting maakt zich daar zorgen over maar Line zet door.

Een nieuwe verdwijningszaak toont heel veel gelijkenissen met die van zeventien jaar geleden maar Wisting is intussen buitenspel gezet. Toch weerhoudt dat deze eigenzinnige politieman niet om op onderzoek uit te gaan. En hij wordt daarin volop gesteund door zijn dochter, met haar geweldige speurdersinstinct een perfecte match om op zoek te gaan naar de waarheid. De verdwijning van Cecilia toen en het meisje nu hebben zoveel met elkaar gemeen, dat kan geen toeval zijn, dat bestaat niet. Daarbij geloven de Wistings niet in toeval. Gesterkt door zijn intuïtie en de steun van Lise bijt Wisting zich in deze zaak vast. Ondanks dat hij officieel niet van de partij mag zijn grijpt hij terug op zijn kennis en ervaring en merkt op wie hij wel kan rekenen. Intussen voeren de media de druk steeds meer op. En de klok tikt intussen genadeloos door…..een luxe die ze zich niet kunnen permitteren.

Ondanks dat het twaalfde deel in deze serie in land van herkomst Noorwegen al uit is, is dit pas het tweede deel dat in Nederland is vertaald. Jammer? Ja en nee. Want je hebt niet echt het idee dat je informatie mist en je haakt dus moeiteloos aan. Met ‘Rode sneeuw’ werd het Wisting Kwartet geïntroduceerd in Nederland. Een overtuigende politiethriller waarin wij dus voor het eerst kennismaking met William Wisting. En het is meteen raak. De schrijfstijl, de vertaling, het verhaal en de personages spreken meteen aan. Het voelt bekend en vertrouwd, het leest enorm lekker. In dat opzicht is het dus wél jammer dat je een groot deel van de voorgeschiedenis mist. Maar het is niet anders.

De geloofwaardigheid van het verhaal is ook nu weer enorm hoog, niets is over de top of roept vragen op. Wetende dat Horst Lier zelf hoofd was van de recherche verklaart dat grotendeels. Kennis van zaken m.b.t. aannemelijke achtervolgingen, de bureaucratie van het politieapparaat, de omgeving en onderzoeksmethoden zijn merkbaar en zeer gedetailleerd beschreven. Erg fijn om te lezen. De samenwerking tussen vader en dochter leest bijzonder prettig weg en ook de sfeerschetsen zijn van absolute meerwaarde. Het zou ook niet verbazen wanneer deze serie zich in een verfilming vertaalt. Daar is namelijk niet zo heel veel meer voor nodig. Horst Lier is erg beeldend in zijn schrijven, wordt nergens luguber, dat heeft hij ook niet nodig. Het verhaal en zijn personages kennen behoorlijk wat diepgang en spanning.

Deze serie valt echt op door zijn kwaliteit en bijzonder prettige schrijfstijl. Die Scandinaviërs doen het toch maar! Weer een mustread uit het hoge noorden erbij!

4 stevige sterren!