Rosa Candida is het tweede boek dat ik lees van Audur Ava Ólafsdottir, waarvan ik eerder Vlinders in november las. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik van dit boek moet denken. Het is een authentiek en rustig verhaal, en soms, voor mij dan toch, zelfs wat té saai.

Het verhaal gaat over de jonge Arnljótur (ja, aan Ijslandse namen moet je wel wat wennen in het begin) die na een tijdje op zee te hebben gevaren nu zijn geluk in het 'zuiden' gaat beproeven en gaat helpen in de mooiste rozentuin die er bestaat in heel de wereld ,dat eigendom is van een klooster waar paters wonen. Hij laat zijn vader en gehandicapte tweelingbroer achter op Ijsland, terwijl zijn moeder nog niet lang geleden gestorven is in een auto-ongeluk. Hij heeft de liefde voor bloemen en planten overgeërfd van zijn moeder, waarmee hij steeds in haar tuin en rozenserre samen werkte. Het is ook in deze serre dat hij Anna zwanger maakte en waarmee hij een dochtertje heeft.

Anna en Flóra Sól, zijn dochtertje, leert hij pas beter kennen als deze ook naar zijn nieuwe verblijf komen en zijn leven daar overhoop halen, en hij langzaam aan volwassen begint te worden en op zoek gaat naar wat hij juist wil. Hij krijgt hier eveneens hulp voor van de aanwezige monniken, en vooral dan van zijn buur, die een echte filmfreak is. En als je veel films wil kijken, kan je zeker in een klooster gaan wonen!

De schrijfstijl van deze Ólafsdottir wordt blijkbaar bejubeld in de recensies die ik vind, maar voor mij was dit boekje vooral toch handig om even te onthaasten na een nieuwe drukke snel voorbij gevlogen dag. De tijd gaat er maar traag in vooruit en er vinden maar enkele noemenswaardige gebeurtenissen in plaats . Het einde wordt zelfs wat te melig naar mijn zin.

Daarom blijf ik ook zitten met een dubbel gevoel: een serene en gevoelige schrijfstijl wordt hier gecombineerd met een voor mij wat te saai verhaal. Vlinders in November vond ik stukken beter.