Dit boek begint met het krantenbericht dat een handelsreiziger met de naam Maxwell Sim verward, naakt, dronken en onderkoeld aangetroffen is in een Prius, gestrand midden in de barre besneeuwde Schotse wildernis. Vervolgens legt het verhaal uit hoe het zover gekomen is…
Maxwell is zelf de verteller en aangezien hij onlangs gescheiden is, midden in een depressie zit, gebrouilleerd is met zijn vader en zich hopeloos eenzaam voelt, zou het een deprimerend relaas kunnen worden. Dat wordt het echter geen moment. Coe weet zijn personage prachtig menselijk neer te zetten en weet een lichte en humoristische toon aan te slaan die ik ook al uit zijn boek ‘Het moordende testament’ kende. Tevens zijn alle verhaallijntjes (zoals die over de ondergang van de frauduleuze zeezeiler Donald Crowhurst) gewoon te kostelijk om je er mee te kunnen vervelen.
Het verhaal lijkt zelfs tot een redelijk goed einde te komen als Maxwell, nadat hij de Schotse episode heeft overleefd, zijn leven weer op de rit lijkt te krijgen. Maar dan volgt een uiterst bizarre ontmoeting van Maxwell met de schrijver zelf, die genadeloos het verhaal met een vingerknip afsluit. Een buitenissig en denk ik niet geheel geslaagd einde van een desondanks wel erg goed boek!