Samen staan ze voor verandering, voor beter onderwijs, rechten voor de vrouwen en verbetering van infrastructuur. Serheng en Emma hebben plannen genoeg en hopen voor iedereen wat meer welvaart te kunnen creëren. Samen denken ze sterk te staan en de modernisering in het stugge Oost Turkije een impuls te kunnen geven. Serheng heeft in Nederland zijn opleiding gevolgd en daar zijn bruid leren kennen. Vol ideeën gaan ze samen naar de bergachtige streek waar Serheng vandaan komt, ze trouwen en Emma neemt haar intrek bij haar schoonfamilie, geheel volgens traditie. Emma weet alles over opgravingen en is helemaal in haar element in deze regio, vol schatten uit de oudheid. Helaas is de vader van Serheng niet meer in de gelegenheid om zijn clan, hij is een soort van landheer, leiding te geven en geeft dit over aan zijn zoon. Emma staat haar man terzijde maar heeft ook uitgesproken meningen over bepaalde zaken. Dat laatste wordt niet altijd gewaardeerd, de vrouw hoort toch ondergeschikt te zijn aan haar man. Deze mening deelt Serheng gelukkig niet maar de mensen om hen heen hebben wel wat moeite met die frivole Westerse Emma. Toch weet ze heel voorzichtig wat vriendschappen te sluiten en ontfermt ze zich over een aantal kinderen. Ze wil hen graag onderwijs bieden en heel voorzichtig toch wat veranderingen doorvoeren. Het is haar inmiddels wel duidelijk dat dat niet van de een op de andere dag bewerkstelligd kan worden. Ze merkt dat er onder de vrouwen in het dorp zaken verzwegen worden. Emma is nieuwsgierig maar wordt al snel als lastpost gezien. Serheng is inmiddels hard aan het werk maar ook hij stuit op weerstand. Het is hem niet duidelijk waar die vandaan komt en het werken aan modernisering in de regio wordt hem op deze manier haast onmogelijk gemaakt. Wanneer er in het dorpje een van de vrouwen dood wordt gevonden is het Emma al snel duidelijk dat er meer aan de hand moet zijn. Vanwaar toch die weerstand? Waarom vertrouwt ze bepaalde mensen niet? Ook de vermoedelijke rol van de PKK doet haar twijfelen. En waarom dringt ze maar niet tot Serheng door? De onderliggende familiebanden intrigeren haar mateloos maar ze kan het nog niet plaatsen. Hopelijk lukt het haar voordat zij en Serheng onder de enorme druk bezwijken en elkaar uit het oog verliezen.

‘De Nederlandse bruid’ geeft op een mooie manier het harde leven en de tradities in de regio van het Nemrutgebergte, in Oost-Anatolië. Hoe een Westerse, vrije vrouw zich staande moet houden in een gebied dat in de middeleeuwen stil is blijven staan. Deze streek staat op de werelderfgoedlijst en in het verhaal wordt ook duidelijk waarom dat is. Sterker nog, dat blijkt de rode draad in het verhaal te zijn. Het concept is prachtig, vanuit gedeeld idealisme en ware liefde samen voor verandering én verbetering van je geboortestreek gaan. De auteur heeft zich duidelijk gesterkt door eigen ervaringen en taalkennis en heeft dat op een prettige manier door het verhaal verweven. Hoe grappig is het om de Turkse en Koerdische woorden in fonetische vorm te lezen! Ik heb geen zichtbare fouten kunnen ontdekken en dat is een compliment waard. *Uw recensent is bekend met de Turkse taal en gewoonten, vandaar ook de belangstelling voor dit boek.

Sterk punt in dit verhaal is de realistische visie op het historische gebied waar dit verhaal zich afspeelt. De genoemde archeologische locaties bestaan echt en ook vele opgravingen zijn daar te vinden. Het is een onherbergzaam gebied en Lutz brengt dat heel beeldend over. Ze benadert de realiteit heel dicht en je waant je als lezer in deze regio. Dit alles maakt het verhaal tot een gebeurtenis op zich waarvan je weet dat het zes uur vliegen verderop het er nog echt zo aan toe gaat. Neem daarbij een mooi en realistisch liefdesverhaal van jonge mensen van deze generatie, zonder te overdrijven maar puur de werkelijkheid zoals zij hem ervaren en je hebt een boek wat je niet meer kunt wegleggen!
‘De Nederlandse bruid’ is een prachtig, realistisch en vooral boeiend verhaal geworden. Een eigentijdse roman vol idealisme en dromen zonder zweverig te zijn. Ik heb genoten en me tijdens het lezen in Anatolië gewaand. Ik kijk uit naar haar ander werk!!