!In deze review komen spoilers en mijn ongezouten meningen in voor!
Review 48#

M’n moeder heeft me dit boek gegeven in de hoop dat ik het leuk vind. Toen ik de achterkant las wist ik niet zo goed of ik nou met een normale thriller te maken had of met een psychologische (we zullen zien.) De voorkant (een uitgeblazen kaars) vind ik niet zo bijzonder.

Het verhaal:
Louise woont met haar man Stuart in Cambridge. Hun zoontje Joseph is net aangenomen op een prestigieuze koorschool, waardoor hij alleen nog in de vakanties thuis slaapt. Louise is daar helemaal kapot van, maar zo zijn de regels en Stuart houdt vol dat dit het beste voor hun kind is. zonder Joseph thuis is er niets dat Louise af kan leiden van de hoogoplopende ruzie met hun buurman die ’s nachts harde muziek draait en Louise uit haar slaap houdt. Politie en gemeente weigeren te helpen en uiteindelijk ziet ze maar 1 oplossing: ze koopt een tweede huis in een idyllisch park en hoopt daar haar leven weer op orde te krijgen. Maar Louise wordt achtervolgt door muziek die alleen zij kan horen, gezongen door een koor dat alleen zij kan zien.
!Spoiler alert!
Louise woont samen met haar man in Cambridge, haar zevenjarige zoontje zit op een zangkoorkostschool die ze heel erg mist en voelt zich schuldig dat ze hem daarnaartoe heeft gestuurd. Dan heeft ze ook nog het probleem met haar buurman die vaak veel te lang harde muziek draait. Pop, rock, klassiek en zelfs koormuziek. Ze denkt dat de buurman het expres doet om haar een hak te zetten, aan te vallen, gek te maken en verklaart hem de oorlog. Op een dag pikt Louise dit niet meer en belt de politie/gemeente, die zegt dat ze erachteraan gaan, maar ze kunnen op dit moment niet veel doen. Ze wordt geadviseerd om een overlastboek bij te houden en langzaam aan groeit dat uit tot een soort dag/klaagboek. Het wordt steeds erger en erger, niemand geloofd haar en denkt dat ze met een dokter/specialist moet praten. Als een kip zonder kop neemt ze de rare beslissing om een tweede huis ver boven haar stand in Swallowfield te kopen, een park gecreëerd voor rust. Het gaat een tijdje goed en Louise vind eindelijk haar rust, totdat ze weer het koormuziek hoort en het wordt erger als ze het koor ook nog ziet. Vol vertrouwen dat dit een soort van teken is, is er volgens haar maar 1 oplossing, Joseph van de koorkostschool halen, anders gaat hij dood. Uiteindelijk blijkt dat het wel degelijk een soort paranormaal teken was, Joseph wordt vermoord en voegt zich bij het geestenkoor. Louise wil bij hem zijn, pleegt zelfmoord en zij en Joseph zijn weer bij elkaar.

De schrijfster laat je eerst denken dat de hoofdpersoon Louise langzaam aan gek wordt. Dat ze aan paranoia, angst, psychosomatische klachten, schuld, psychoses en lege nestsyndroom lijd. Ze is wantrouwig, denkt dat iedereen haar vijand is, verzint allemaal complottheorieën, zoekt ook steeds bevestiging en legt zichzelf/situaties steeds uit. Maar het blijkt dus dat ze al die tijd een paranormaal teken had gekregen over de dood van haar zoon (briljant!)
In het boek vind je stukjes koormuziek en stukken van Louise’s overlast/dag/klaagboek.
Vind persoonlijk een kostschool niet goed/leuk voor een kind en de ouders. Een kind moet niet opgroeien op zo’n school, maar lekker thuis. En al helemaal niet een kind van 7 jaar, dat is veel te jong.
Ik hou van rust en stilte, maar de regeltjes van Swallowfield zijn wel heel erg. Als je een speld laat vallen, maak je al teveel geluid. Mag ademhalen dan nog wel, of is dat ook te luid?
Had er niet veel van verwacht, maar het boek was best te doen. Las snel en vlot.

Conclusie:
Leuke twist van psychologisch naar paranormaal.
Beter dan verwacht.
Leest snel en vlot.

Cheen