Ik heb genoten van het boek, alle emoties komen in dit boek aan bod; dan weer moet je lachen, dan weer huilen, dan wordt je boos op sommige personen, dan weer heb je begrip voor iemand, dan weer krijg je medelijden. Het verhaal is op een respect- en liefdevolle manier geschreven ook al lijkt dat in sommige stukken niet zo omdat er ook over de nare gebeurtenissen uit de jeugd van Sonia wordt geschreven, hoe haar moeder haar en haar zus en broertjes opvoedde met harde hand. Later zal pas blijken dat Melanie er niets aan kan doen, dat dat komt door gebeurtenissen uit het verleden. Toch zijn de kinderen van Melanie allemaal trots op haar, want het was ook vaak heel leuk en mochten ze veel.
Door flashbacks lees je hoe het vroeger was en wat Melanie, haar gezin en familie heeft meegemaakt, hoe Melanie zich in Nederland probeerde aan te passen, maar haar roots niet vergat zoals dat je altijd iedereen moet verwennen als die bij je op visite komt (kunnen veel Nederlanders, ja, ook ik, nog wat van leren). Ook lees je hoe Melanie nu is en hoe ze probeert om te gaan met haar ouderdom en hoe Sonia ermee omgaat. Je wordt heen en weer geslingerd door diverse tijdperken, maar niet op een vervelende manier, het vloeit namelijk in elkaar over. Je komt meer te weten over Nederlands Indië, de oorlog en daarna, het Jappenkamp, het vertrek uit Nederlands Indië, hoe de mensen werden opgevangen in Nederland, over hoe men zich aan probeerde te passen in Nederland. Je krijgt tevens een andere kijk op de natuur en bepaalde insecten. Bij tijd en wijle kreeg ik trek en werd ik nieuwsgierig naar de hapjes en gerechten, hoe die echt smaken, die in het boek worden beschreven.