Ik heb als proeflezer een voorpublicatie van De Roofvogel gelezen. Dan kijk je met andere ogen dan als recreatieve lezer - althans, dat is de bedoeling. Maar ik vermaakte me zo goed met dit boek, dat ik mezelf er steeds weer op betrapte dat ik mijn kritische blik pagina's lang was vergeten. Het sterkst vind ik de dialogen en het plot. De gesprekken tussen de personages, de manier waarop ze zich uitdrukken (vooral de hoofdpersoon); dat is levensecht en vaak ook komisch. In de loop van het verhaal bouwt de spanning steeds sneller op en het einde is heftig en verrassend. Het boek is helder en vlot geschreven, het is alsof je door de taal heen naar een film kijkt.