In een paar uur tijd dit boek voor de tweede keer dit jaar gelezen. Sinds een paar weken woont mijn moeder ook in het verpleeghuis . Dat maakte dat ik het weer moest lezen. De herkenning die het geeft voelt als troost. Het hoort er bij. De boosheid, het soms veranderende gedrag. Het los moeten laten van hoe je je moeder kent en haar aanvaarden zoals nu is. Ik moet het leren. De liefdevolle toon waarmee Hugo over zijn moeder schrijft is hartverwarmend en helpt me daar een beetje bij.