In Het trio dat iets te vieren had vertelt Jos Pierreux het verhaal van een - uit eerdere boeken bekend - onderbemand politieteam in Knokke - Heist.
Het is zomer en de weergoden willen niet meewerken. De regen komt met bakken uit de lucht vallen en vormt het grijze decor van een verhaal vol kleine en grote misdaden. Pubers riskeren hun leven in zee, een oude vrouw overlijdt, een potloodventer vent, een juwelier vraagt hulp aan de politie en een politieman verschijnt om duistere redenen niet op zijn werk.

In deze en andere zaken komen Luc Borré, Mangels, Pisters, Athenus en anderen voorbij. Het zijn politiemensen van vlees en bloed met hun hebbelijkheden en hun onhebbelijkheden. De een is niet te beroerd om flink geld bij te verdienen met een heuse schnabbel, de ander is een dienstklopper en weer een ander bekijkt de wereld via zijn geslachtsdelen. Dit alles zou kunnen verworden tot karikatuur of platheid maar de scherpe dialogen en de humoristische ondertoon weten dit te voorkomen. Politieman Athenus is dermate seksistisch dat je bijna medelijden met hem zou krijgen. Wat kan een obsessie vermoeiend zijn!

Pierreux laat zien dat politiemensen gewone mensen zijn. Geen FBI kornuiten met gestaalde spieren en een onwaarschijnlijke intelligentie. Geen alleskunners die elke zaak oplossen, maar gewone individuen die zich van elkaar onderscheiden.
De interactie tussen deze mensen levert knappe en grappige dialogen op.
Pierreux schrijft humoristisch, maar hier blijft het niet bij. Kwetsbaarheid en zachtere kanten worden ook beschreven.
Dit alles maakt het trio tot een geloofwaardig, geestig en eigengereid boek.
Een rijke bron voor een mooie t.v.-serie over Knokke.
Een minpunt vind ik de omvang van het boek. Soms lijkt het alsof de schrijver teveel kwijt wil. Het zijn vaak interessante passages, maar de uitstapjes halen soms de structuur en de vaart teveel uit het verhaal.
Eigenzinnig werk met markante personages.