TENENKROMMEND EINDSPEL

Dankzij de tweederde van 'Kleine zwarte leugens' die heerlijk om te lezen is, afgezien van twee knoeperds van fouten in het verhaal, kom ik uit op drie sterren, maar het eindspel verdient er wat mij betreft slechts één. De politiebureauscene - wie het boek gelezen heeft weet wat ik daarmee bedoel - is tenenkrommend. Met z'n allen ... Het slaat werkelijk nergens op. [Omdat ik geen spoilers weg wil geven, kan ik er niet meer over zeggen.]
Het allerlaatste stukje van het boek is dan wel weer klasse, echter ook met een dikke vette maar. Iets met struisvogels en zand, zeg maar.
Zo, dat is eruit.

De locatie, de Falklandeilanden, is voortreffelijk gekozen voor een thriller en wordt door Sharon Bolton zeer beeldend overgebracht. De personages zijn goed beschreven, maar vertonen een zekere kilheid. Boltons schrijfstijl is plezierig en nodigt uit tot doorlezen. De opbouw is interessant, namelijk niet drie perspectieven die elkaar hoofdstuksgewijs afwisselen, maar eerst het perspectief van Catrin, dan dat van Callum, vervolgens dat van Rachel. Het verhaal intrigeert, je wilt weten hoe de vork in de steel zit en of de onderlinge verhoudingen uiteindelijk enigszins zullen normaliseren. Dat de situatie moeilijk ligt is volkomen duidelijk (zie flaptekst). En die leugens, hoe zit het daarmee? Ze zorgen in elk geval zo nu en dan voor verrassinkjes.

De eerder al genoemde fouten zijn volslagen onbegrijpelijk voor mij. Fout 2. zou er mogelijk met vertalen ingeslopen kunnen zijn, maar bij fout 1. is dat niet erg waarschijnlijk. Daar zijn toch redacties voor, of heb ik dat mis? Hoe dan ook, mij ergert het.

1.
"Denkt hij echt [...] dat we niet zorgvuldig het aantal kogels dat ik nodig zou hebben hadden geteld en uitgeschreven?"
- Onmogelijk. Toen ze vertrokken wisten ze nog niet om hoeveel grienden het ging. Ter plaatse zijn ze pas geteld.

2.
"Haar haar was lang en steil en bewoog voortdurend in de wind. Van dichtbij leek het meer op zeewier dan ooit."
- Hoezo, ooit. Het zijn zíjn gedachten en een paar minuten daarvoor heeft hij haar op het strand voor het eerst gezien.

Van wat als een viersterrenthriller begon, veelbelovend, bleef uiteindelijk bitter weinig over. Zonde van de originele insteek van 'Kleine zwarte leugens', dat had een fraaier verloop verdiend.

[spanning 2, plot 2, schrijfstijl 4, leesplezier 3, originaliteit 3, psychologie 3]