Geschreven voor Inspirerend Leven

'Vergeven' staat er met grote witte letters op het omslag. Op de achtergrond een grafsteenachtige afbeelding met een paarswitte bloem. Het ziet er kil uit, en dekt de lading volledig. Mijn eerste indruk is: dit wordt zware kost.

Een aantal jaar geleden las ik van Willem Glaudemans: 'Het Boek van Vergeving'. Daarin zegt hij: ‘Vergeven is het loslaten van jouw verwachtingen over die andere persoon …’ Hier gaat het over vergeven in spirituele zin. Ik had verwacht dat dit werk de lijn van Glaudemans zou volgen. Niets is minder waar. Dit boek van Svenja Flasspöhler (1975), voormalig hoofdredacteur van Philosophie Magazine, is een zuiver filosofisch boek en heeft dus een andere insteek.

Zij zet mij aan het denken, stelt vragen zoals: wanneer is spijtbetuiging oprecht? En wat betekent vergeven, vergeten en liefhebben eigenlijk? Is de dader slachtoffer van zijn biologie of van de maatschappij? De oorspronkelijke Duitse titel is: Verzeihen; Vom Umgang mit Schuld. De filosofie van schuld en vergeving had een betere Nederlandse titel geweest. Het is het enige kritieke puntje van mijn kant. Van de eerste tot de laatste bladzijde heeft dit boek mij geboeid.

Flasspöhler’s moeder liet haar gezin in de steek en dit element keert als een rode draad terug. Zij kampt zelf met een vergevingsissue en verbindt haar eigen verhaal (de afwijzing van haar moeder) met filosofische vraagstukken en theorieën van o.a. Nietzsche, Kant maar ook Freud. Daarnaast schrijft ze ook over andere schrijnende voorbeelden en komt de last van het Duitse verleden veelvuldig naar voren. Haar gave is dat ze je in het verhaal meetrekt ondanks dat het hier en daar onderbroken wordt door noten (verklaringen achterin het boek).

Dit gaat veel verder dan vergeven, schuld, vergeten en begrijpen. Het leest en voelt als een indirecte loutering. Ondanks de zwaarte van het onderwerp een zeer aan te bevelen, lezenswaardige creatie. Filosofie heeft veel te bieden!