Soms kom je boeken tegen die je in eerste instantie totaal niet aanspreken. Een knalroze kaft, met een duif die er uitziet als een kip-zonder-kop door een stuk brood. Wat moet ik hiermee? Wat? Is dit geschreven door Georgina Verbaan? Het huppelende meisje uit GTST en het zangvogeltje uit ’t Schaep met de vijf poten? Ze bleek columns te schrijven voor het NRC, dat is toch niet zomaar een krant. Dit heeft mijn nieuwgierigheid zeker geprikkeld.

Via een combinatie van ,bijna, literaire schrijfstijlen, bijzondere herspinsels, de kwetsbare eenzaamheid en alle eigenaardigheden die om Georgina Verbaan heen hangen, schrijft ze diep vanuit haar hart en een bizar werkende grijze massa. Ze geeft je een kijkje door het sleutelgat van haar geest en je krijgt sprekende glimpen mee van haar leven. De ups en de downs, melancholisch en humoristisch, alles passeert de revue.

Het is opmerkelijk om te lezen hoe ze zich verbonden kan voelen tot een postbode, ze lacht en zwaait,. Weet deze postbode het wel, dat zij hem deze warmte wil geven? De eenzaamheid die haar naar Duitsland laat vluchten of het journalistieke plichtsbesef wat haar de straat op stuurt met een grote stroomstoring. Als deze acties niet brengen wat ze verwacht, vlucht ze bijna gedesillusioneerd haar eigen veilige wereldje in. Of de de fascinatie voor 2 plakjes salami of andersoortig Italiaanse worst op het elektriciteitskastje voor haar huis. De diepte van de vraagtekens die de ontdekking van deze 2 plakken teweegbrengen is geweldig te noemen.

Niet alleen glimlachen en binnenpretjes heeft ze geschonken met dit boek, maar ook een realisatie hoe de (social) media je beeld van iemand beïnvloed. Deze columns heeft het beeld van het huppelende meisje veranderd in een sterke, maar aparte vrouw. Sterk maar schuw, met een eigen kijk op de wereld en een uitgesproken mening. Vele malen had ik de mogelijkheid willen hebben haar knuffel te kunnen geven, mijn excuses aan te bieden voor mijn vooroordeel en te zeggen wat een topper ze is.

Mijn volle recensie kun je lezen op mijn blog: http://www.biancaschrijft.nl/rhtq