Gelezen voor de leesclub en mooi bevonden.. Een Russische vrouw die keert terug naar Sint Petersburg om haar zieke vader te bezoeken en van hem hoort dat hij nooit zeker heeft geweten of hij haar vader wel is.. Het is niet het verhaal zelf wat zo heel erg interessant is, maar de manier waarop het is geschreven. Het is een verhaal met veel onuitgesproken woorden, het straalt één grote stilte uit. Het schrijven van stilte (dus niet -be-schrijven) heeft Kornmehl ontzettend knap gedaan en vind ik dè kracht van dit boek en dat wat gevangen houdt en doet doorlezen.