Dit is nou echt een jeugdboek dat merk je aan hoe de jeugd omgaat met jaloersheid, verdriet etc. gelijk beëindigen ze hun hechte vriendschap. Ze reageren heel snel en fel op moeilijke situaties zonder eerst na te denken over de gevolgen of hoe deze situaties nou echt gekomen zijn. Ze kijken niet verder. Als volwassene zou je dit verhaal te oppervlakkig vinden.

Kapot van Carry Slee gaat over broer Thijs 15 en zijn zus Julia 14 jaar, ze zijn als twee handen op één buik, en hun ouders. Wanneer hun ouders ruzie krijgen en blijven afreageren op elkaar, "Hou op jullie! roept Julia. Jullie moeten stoppen met ruziemaken", slaat dit een wig tussen Thijs en Julia. Ze kiezen beide een andere ouder om te steunen. "Nu papa definitief op de boot blijft wonen, wordt alles anders. We zijn nu kinderen van gescheiden ouders".

Emma de BFF van Julia is verliefd op Thijs, wanneer deze verkering krijgen raakt Julia ook haar vriendin kwijt door jaloezie. "Wat gebeurt er toch allemaal? Alles is veranderd. Niet alleen de ellende tussen haar ouders, maar haar broer kwam altijd voor haar op. Niemand moest het wagen haar pijn te doen en nu kiest hij opeens partij voor Emma".

Samen spelen broer en zus in een band "Vuurwerk" ook dit gaat niet allemaal van een leie dakje. "Alles is ze kwijt haar vader, Thijs en Emma. Thijs blijft je broer. Thijs en ik horen samen in één huis. De woorden van Emma snijden als messen door haar hart. Hij is mijn broer en tegelijk mijn beste vriend". Julia hangt heel erg aan Thijs en kan het niet verdragen dat hij een eigen weg kiest.

Al met al een vlot verhaal om te lezen, de ouders vind ik erg kinderachtig en egoïstisch neergezet. Ze denken alleen aan hunzelf. Het lijken wel kinderen hoe ze op elkaar afreageren. Poets wederpoets. Ook betrekken ze hun kinderen in hun strijd door elkaar te vernederen tegenover hen. Dit kan echt niet, maar hoe vaak gebeurt dit in het werkelijke leven ook?