Aanvankelijk hikte ik wat tegen al het autogedoe aan maar werd toen toch 'gegrepen'. Niet door de weg uit het boek maar door het verhaal. Door de stugge Erik die zo z'n best doet voor z'n benzinestation en voor de mensen uit z'n dorp. Allemaal tevergeefs. Met de vrouwen die op z'n weg komen, wil het ook niet zo lukken, of uiteindelijk misschien wel....

Het boek geeft een mooi beeld over het leven in kleine Noorse dorpen waar een schietvereniging 'n belangrijk element is. En een mooi pleidooi voor kleinschalige ondernemingen die oog hebben voor en rekening houden met de belangen van hun omgeving. Dit in tegenstelling tot concerns als Statoil en Texaco. Hilarisch is de scene van Erik die een vergadering bijwoont over een nieuw concept voor de Hydro-Texaco-stations.
'Vooruitgang? vroeg Erik. Wat is dat? - ......- Dat er achtergrondmuziek is in het nieuws? Dat de post geen buitenlandse pakketten meer heeft maar "Carry on Homeshopping"? Dat de bank mij formuliertjes stuurt over LEEN PRODUCTEN als ik naar een lening informeer? Dat niemand meer een dienst van een artikel kan onderscheiden maar alles een "concept" noemt".