Op de eerste dag van zijn bezoek aan zijn naar de Provence uitgeweken vriend en ex-collega Eric Vincke, wordt Freddie Verstuyft al terug aan zijn werk herinnerd: Louis Blanc, een lokale speurneus en kennis van Vincke, betrekt het duo bij zijn zoektocht naar de dader van de moord op Leon Bourdin, die in het verleden een gevierd medicus was, maar de laatste jaren als een kluizenaar in een provencaalse grot leefde.

Ook al is de auteur de driekwart eeuw al gepasseerd, zijn pen blijft scherp. De wijze waarop hij corruptie aanklaagt blijft onevenaarbaar. In deze negende Vincke en Verstuyft richt hij het merendeel van zijn pijlen voor de verandering eens niet op de Belgische politie en politiek, maar wordt het reilen en zeilen bij onze zuiderburen, de Fransen, eens onder de loep gelegd. En dan blijkt dat het daar niet beter gesteld is dan bij ons.

Qua stijl en inhoud sluit dit boek aan bij zijn vorige werken, maar de geloofwaardigheid laat nu toch wat te wensen over. Sommige feiten, zoals een Frans speurder die op eigen houtje een buitenlandse vriend, en diens vriend, meeneemt naar getuigeverhoren en de plaats van het misdrijf, schilderden een serieuze frons op mijn voorhoofd. Maar waar ik mij het meest aan stoorde was de immense hoeveelheid alcohol die er vloeide. Elke reden was blijkbaar goed om het glas te heffen.

Ook bleef ik, ondanks een verrassend einde, achter met een paar losse eindjes en de bijhorende vragen. Ik kan mij niet van het gevoel ontdoen dat Geeraerts zijn hoogtepunt al een tijdje voorbij is, maar zelfs een minder boek van hem blijft nog altijd een plezier om lezen.