Zo ... dit vergt wel even wat uithoudingsvermogen. Mijn oordeel over dit boek veranderde tijdens het lezen dan ook net zo vaak als de stand van de planeten. Lees dit boek niet als je op zoek bent naar een spannende thriller, onverwachte wendingen, een onvergetelijk plot of karakters en mysteries die je tot de laatste bladzijde gevangen houden. Wat is het dan wel? Razendknap doordacht. Kunstige passages. Levendige beschrijvingen van sfeer en personages. Mooie teksten, zoals 'Zijn leven werd begrensd door de passerbenen van gewoonte en plicht'.

De roman bestaat uit 12 delen, elk deel precies de helft zo lang als het vorige. De (wederom 12) hoofdpersonages zijn verbonden met een sterrenbeeld of hemellichaam. Een sterrenbeeld of hemellichaam is meer of minder zichtbaar, afhankelijk van zijn positie ten opzichte van de anderen. Zo ook bij deze personages. Zij zijn meer of minder aanwezig, afhankelijk van hun rol in het verhaal en hun relatie met de andere personages. En afhankelijk van de plaats van het sterrenbeeld en de planeten zijn zij bedachtzaam, inpulsief of rationeel. Knap bedacht!
Boven alles word je door deze eigenzinnige auteur aan het denken gezet: wat verwacht je als lezer eigenlijk van een roman? En van een schrijver? Wanneer zijn we tevreden? Wat doen we als we niet krijgen wat we verwachtten?

De vergelijking met 19de eeuwse Victoriaanse literatuur is deels terecht. Denk aan een boek als Frankenstein van Shelley, daar moet je echt niet aan beginnen met de film in je achterhoofd. Maar Catton doet iets bijzonders: ze vertelt nieuwe verhaalstof niet op de oude en ons vertrouwde manier, maar ze past de wijze van vertellen aan. De lezer moet zijn aandacht er voortdurend bijhouden en vooral niet op zoek gaan naar die ene geniale twist. Die komt niet. Lees dit boek liever niet vlak voor het slapengaan: je mist dan vast en zeker de extra lagen die in het verhaal zitten.
De complexiteit verrijkt het relatief eenvoudige verhaal.
Dus ga je dit 'gevecht' aan: hou dan vol!
Het zal je verrijken!