Een experimentele thriller van Zoran Drvenkar die de lezer direct bij het verhaal betrekt door het in de jij-vorm te vertellen. Als een alwetende regisseur die een acteur uitlegt wat zijn rol inhoudt; je doet dit, je doet vervolgens dat, waarbij je zus of zo denkt. Het verhaal wordt in chronologische volgorde ‘vertoond’ in korte hoofdstukken die elk vanuit een ander personage worden ervaren.

Zo neemt de lezer als hoofdrolspeler vele rollen op zich. Die van de vijf zestienjarige vriendinnen die een hecht clubje vormen, met elk hun eigen achtergrond en problemen. Van de Reiziger, een mysterieuze moordenaar die eens in de zoveel jaar in één keer tientallen mensen ongemerkt doodt. Van een onderwereldfiguur die zijn broer dood aantreft. De meiden stelen drugs en moeten Berlijn ontvluchten. Ergens in Noorwegen komt –na vele verwikkelingen- uiteindelijk alles en iedereen bij elkaar.

Het is allemaal wat veel van het goede. De jij-vorm die consequent (op één hoofdstuk met onduidelijke stijlbreuk in derde persoonsvorm na) wordt doorgevoerd verliest halverwege de ruim vijfhonderd pagina’s steeds meer zijn originaliteit. Wordt een soort ‘gimmick’. Bovendien worden er zo ontzettend veel personages opgevoerd en zo verschrikkelijk veel zijlijntjes en subplotjes uitgezet, dat de jij-vorm domweg lastig is. Houvast aan namen is er immers niet en het vergt nogal wat concentratie bij te houden wiens rol vertolkt wordt .

Bovendien blijft het allemaal wat plat. Het vader-complex waar meerdere personages mee blijken te kampen bemoeilijkt hun onderlinge onderscheid. Tot slot komt de Grande Finale waar gevoelsmatig gestaag naar toe wordt gewerkt door het wisselende perspectief niet zo knallend uit de verf. De zogenaamde twists verrassen weinig en de impact van het einde wordt getackeld door alle lijntjes die nog moeten worden afgeknoopt. Op zich is Jij een aardig project, maar met name door zijn omvang niet helemaal geslaagd. En daarvan is de lezer de dupe. Jij dus.