Vergeleken met Logicomix is Democratie een stuk minder interessant. De vergelijking ligt, ondanks dat het onderwerp zeer afwijkt, voor de hand omdat Alecos Papadatos en Annie Di Donna (die niet genoemd staat, maar wel degelijk samen met Papadatos verantwoordelijk is voor de tekeningen) beiden ook hebben bijgedragen aan Logicomix.

Het is dan ook vooral het verhaal zelf dat minder boeit, de kwaliteit van de tekeningen is gelijk. Hoewel het een aardige inval is om door de ogen van een 'willekeurige' vazenmaker het aarzelende bloedrode begin van democratie mee te krijgen, blijf je als lezer daardoor ook - net als de hoofdpersoon - een beetje aan de buitenkant van de gebeurtenissen . Dat zorgt ervoor dat het nodig wordt dat er van alles en nog wat aan hem (en dus aan de lezer) moet worden uitgelegd.'
Er wordt door Leander, de vazenmaker, veel gepraat, er wordt veel tegen hem aan gepraat, hij krijgt uitleg in dromen van goden en vooral van Athene, hij heeft een levendige fantasie waarvan we ook e.e.a. meekrijgen, maar al met al is het veel 'luisteren' naar veel verschillende figuren.

Gelukkig helpt het feit dat al die verschillende personages getekend zijn enorm bij het uit elkaar houden van wie wie is. Dat alleen al bewijst de meerwaarde van een strip voor dit onderwerp, maar het verbloemt niet dat het verhaal zelf te dun is, om indruk te maken op dezelfde wijze als Logicomix dat (wel) deed.