Dankzij Harper Collins mocht ik dit boek lezen. Ik was al meteen verkocht door de prachtige cover.

Drugs, geweld, verdriet maar ook vriendschap, broederliefde en humor...

Eli Bell groeit op in een omgeving waarbij geweld niet geschuwd wordt. Zijn moeder en haar vriend zijn drugdealers en zijn oppas is een ex-gedetineerde die hem ondanks zijn jonge leeftijd niks probeert wijs te maken maar hem gewoon leert hoe de ‘echte’ wereld in elkaar zit.

Het duurde wel een tijdje voor ik ‘in het verhaal zat’. Maar het is heel mooi geschreven en neemt je mee in de harde wereld waarin Eli Bell en zijn broer August leven en opgroeien en proberen om hun leven in eigen handen te nemen. Een passage die me vooral raakte was toen de moeder van Eli een alledaagse activiteit ging doen, die in hun wereld niet zo alledaags is en achteraf vertelde hoe leuk het voelde om ook eens normaal te zijn en ergens bij te horen. ‘Normaal past bij je, mama’. Daarna liep het nog meer mis.

Ik heb me vooral laten leiden door de cover en kreeg een bijzonder verhaal. Ik denk dat ik het nog eens zou moeten lezen om er meer uit te halen. De schrijfstijl is mooi maar je moet eraan wennen. Ik in ieder geval. Ook leuk is dat de hoofdstukken in dezelfde stijl als de titel benoemd worden. Voor dit boek moet je vooral de tijd nemen.