Een gewone verkeersarrestatie is de aanzet voor een reeks gebeurtenissen die grote gevolgen hebben voor de 5 kinderen van het gezin, Het ene moment worden hun ouders voor hun ogen vermoord en daarna krijgen ze een nieuwe identiteit en een leven zonder elkaar. Wat ik waardeer aan dit verhaal is dat Sophie Ester niet vergeten is dat het in dit verhaal om vijf kinderen gaat, die de puberteit nog door moeten met eigen gevoelens, gedachten en acties die bij hun leeftijd passen.
Ze schikken zich niet zonder slag of stoot in hun nieuwe leven maar doen soms ook gewoon iets “doms” Nee, het is niet slim om even met je broer te bellen maar ik kan mij het gemis zo voorstellen. Natuurlijk wil je diegene waarvan je houdt vertellen dat je eigenlijk heel anders heet maar kun je hem wel vertrouwen? Dat gedeelte komt iets beter uit de verf dan de gedeeltes over de aanslagen.
De psychopaat Robert Dayle zit hun ondertussen op de hielen en de spanning wordt opgevoerd en het boek wordt met elk hoofdstuk beter.
Alle ingrediënten voor een goede thrillerserie zijn aanwezig en worden ook benut. Sophie Ester blijft bij haar verhaal en neemt je door het gebruiken van de personage Carol als verhalenverteller mee naar de gebeurtenissen van het gezin Vanhoven.
Het enige waar ik blij om was na het lezen van ommekeer is dat er nog 3 delen zullen volgen want net als Carol ben ik nog niet klaar met dit verhaal. Ik denk wel dat Sophie Ester door het schrijven van de volgende delen en dat ze daardoor zal groeien in het schrijven van misdaadromans.