Schuim der aarde speelt zich af in Brazilië, een land dat momenteel veel in beeld in door de olympische spelen, maar ook door de afzetting van de presidente wegens corruptie.

Er zijn eigenlijk 3 verhaallijnen. De berg met de biarro's, de favela's waar de normale regels van het land en de politie niet gelden, maar de regels van de Organisatie. Op zich blijkt dat wel te werken want iedereen helpt iedereen verder. Behalve wanneer je je dus niet houdt aan die ongeschreven regels, dan zijn de repressailles hard. Lucy is het personage dat hier gevolgd wordt.
Daarnaast is er sertão, het platteland waar het eigenlijk nog erger vertoeven is. Er is daar niets dan een brandende zon en wijdse vergezichten, geen voedsel en amper water. Het gaat in het boek dan vooral om een boerderij waar verstoten kinderen zitten die onder het juk zitten van hardvochtige mannen die van de berg weggestuurd zijn. Is het op de berg allemaal en schrijnend, dan is het dat hier nog erger. Hier is helemaal geen toekomst. Anjo is de persoon die op het platteland gevolg wordt.
De stad waar de bovenwereld is met de mensen die het goed hebben, die neerkijken op de onderwereld maar ze eigenlijk wel nodig hebben of gebruiken als tuinman, huishoudster en dergelijke. Elisabeth werkt bij de politie en is ook vrouw van de hoofdcommissaris. Deze laatste wil een einde aan de wetteloosheid van hen op de berg. Omdat ze zelf bij de politie werkt, is ze mee betrokken bij de acties. Ze is tevens moeder van Edson.

Deze 3 verhaallijnen zijn met elkaar verweven, dieper dan je in eerste instantie denkt.
Het is een rauw boek met harde beschrijvingen, de mens is geen mooi dier en gedraagd zich daarnaar. Corruptie, verkrachtingen, misbruik, kinderhandel, misdaad, drugs, het zit er allemaal in en het staat zo haaks op de glitter en glammer van de olympische spelen, op het beeld dat de overheid wil laten zien van het land.

Binnen de onderwereld is er een hele hierarchie, je zou denken dat iedereen er in hetzelfde schuitje zit, maar dat is niet zo. Ook daar zijn er leiders en paria's onder de paria's.
Ik heb na het lezen vooral het gevoel dat ik blij ben dat ik in België geboren en getogen ben omdat ik het zo goed heb. Afkomst en plaats waar je leeft bepaalt toch heel sterk je kansen in het leven. Zeker als vrouw.

Ik wil eigenlijk 4.5 sterren geven maar dat gaat niet.