Wat me erg opviel bij dit eerste boek uit de Dromerspoel-reeks is dat je het niet kan omschrijven als een boek waarbij je in spanning op een grootse ontknoping wacht. Het is eerder een verhaal waarbij vooral de belevenissen en evolutie van de personages de hoofdrol spelen.

In de eerste plaats Meidoorn, die hunkert naar wraak en Grim, een man van weinig woorden met een schijnbaar onuitputtelijke loyaliteit. Beide personages zijn eerst gedwongen tot elkaars gezelschap, vervolgens gaan ze over naar een noodgedwongen reisgenootschap en geleidelijk aan evolueren ze naar twee mensen die elkaar steeds beter lijken aan te voelen en zichzelf vooral ook beter voelen in elkaars gezelschap.

Het is echter geen liefdesverhaal. Zo voelde het voor mij alleszins niet aan. In Meidoorn en Grim ligt de focus op het begrip vriendschap en dat was een aangename afwisseling.

Daarnaast merk je ook een duidelijk onderscheid tussen de perspectieven. De hoofdstukken vanuit Grims invalshoek zijn bijvoorbeeld vrij onbehouwen. Zijn omschrijvingen zijn erg bondig en er wordt regelmatig een voornaamwoord weggelaten.

Er is geen overdaad aan personages of ingewikkelde complotten waardoor de ontwikkelingen in het verhaal makkelijk te volgen zijn. Daar vreesde ik eerst een beetje voor vermits het boek begon met een personagelijst. Ik moet echter bekennen dat het vooral de evolutie van Meidoorn en Grim is die me wist te boeien en niet zozeer de andere personages.
...