Het is voor mij niet het eerste Kay Scarpetta boek dus de karakters kende ik al. Ik heb deel 1 t/m 7 al gelezen. Wel moet ik eerlijk toegeven dat ik wel heel wat gemist heb met de tussenliggende delen 8 t/m 18.

Ik ben in Rood waas begonnen nadat ik Doodsoorzaak had uitgelezen en ik herkende Kay niet meer terug. Marino komt redelijk vroeg in het boek ook al weer tevoorschijn maar is naar mijn idee ook niet helemaal meer dezelfde.
Lucy en Benton komen pas later in het verhaal weer echt naar voren en daarvan heb ik echt heel veel gemist. In deel 7 waren Benton en Kay namelijk net weer uit elkaar gegaan dus ik wist ook niet dat ze intussen getrouwd waren maar
als ik de verhalen lees hadden ze dat ook beter niet kunnen doen. Het is net alsof er totaal geen enkel vertrouwen is tussen beiden. Ook Lucy komt niet helemaal over als zichzelf. Mijn mening is dan ook dat je echt de eerdere delen moet
hebben gelezen om een soepel lezend resultaat te krijgen.

Het begin van Rood waas was erg chaotisch. Voorbeeld: In gedachten is Kay bezig met een onderwerp terwijl de persoon met wie ze in gesprek is het over een heel ander onderwerp heeft. Je kon uiteindelijk helemaal niet meer begrijpen
welke tekst bij welk onderwerp hoorde. Ik vind dit niet prettig lezen. Dit chaotische, onbegrijpelijke gedeelte duurde wel tot circa pagina 200 dus ik moet weer eerlijk zijn, dat als ik dit boek niet had moeten lezen voor crimezone, ik het boek
allang aan de kant gegooid had en had gedacht: eerst de eerdere delen maar even lezen voordat deze aan de beurt is.

Na een pagina of 200 kwam ik pas eindelijk in het verhaal, ik begon Kay iets meer terug te herkennen en het werd eindelijk iets minder chaos. Toch heb ik het hele boek zoiets gehad van: ik wou maar dat ik meer delen had gelezen.

Ik moet trouwens mijn medelezers ook in één ding gelijkgeven. Een tweelingzus?? Wat is dat nu voor plot? En daar komt ze op omdat Kathleen Lawler ergens in het begin zegt: 'Je geeft je kinderen weg....

Het einde vond ik ondanks het plot toch wel spannend. Ook al begreep ik niet helemaal waar die tweelingzus vandaan kwam. Jammer dat het zo laat in het verhaal pas spannend wordt, dat had ook veel eerder gekund als Patricia het iets
minder over eten, recepten, plantenleven etc. had gehad en de moord zelf een pagina of 100 naar voren had geschoven. Ook was ze erg in haar gedachten verzonken. vb. Toen Lucy haar iets wilde laten zien duurde het toch ongeveer een
pagina of twee voor Lucy daar aan toe kwam omdat Kay aan allerlei andere dingen dacht. Op zich is dat geen probleem maar als je in de ik-vorm schrijft, staan die gedachten dus wel op papier, wat toch een heleboel spanning weer uit het
verhaal haalt.

Als puntenwaardering ga ik 3 sterren geven, dit omdat ik toch wel een Kay fan ben, en het eind toch wel weer erg veel goedmaakte. Ik ben zeer zeker van plan dit boek nogmaals te lezen nadat ik de overige delen heb gelezen, want dit is
toch echt wel een vereiste. Dus voor mensen die nog nooit een Kay Scarpetta boek hebben gelezen moet ik dit boek echt afraden.