Franssen trapt in de ik-vorm af met Norbert en dit voorstukje uit 1994 laat je direct de tenen al opkrullen, want één ding is zeker; Norbert is foute boel. Vervolgens ga je vanuit verschillende personages naar 2016 en 2017 en rol je een hele mysterieuze en eigen sfeer in. Het is beeldend, spannend en er is actie. Er valt (uiteraard) een dode en dan beginnen de intriges pas echt.

De ik-vorm is in deze geweldig gekozen en uitgevoerd. Het zorgt ervoor dat de personages steengoed worden neergezet en langzaam maar zeker haakt het ene in in het ander. Kom je steeds een stukje verder want er gebeuren hele rare dingen en hoe zit dit in elkaar en hoe is dit aan elkaar gelinkt? Naast deze hersenkraker is het doorspekt met relationele ontwikkelingen die het geheel leuker en zeker niet altijd duidelijker maken. Prachtig gedaan en ook op de zijlijn komen er steeds meer geheimen boven water. Geheimen die je niet aan zag komen en daar houden we van! Al vind ik het her en der wat vergezocht, vind ik de keuzes van de dader soms onlogisch, het drukt de pret niet. Alles wordt namelijk prima onderbouwd en het geheel is gewoon af waarbij alles klopt.

Wat een prima plot en wat een fantastisch eind. Het zál toch niet man! Wanneer je nog even zo in spanning zit en vervolgens ook nog door de laatste zin in lachen uit kan barsten, ja dat is de bekende kers op de taart.

Conclusie:

Knappe, filmische thriller met een eigen, mooie mysterieuze sfeer en voorzien van personages die weten te intrigeren.

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3.5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 4

Plot: 4

Vier sterren voor Schaduwen.

Karin Meinen.