De grootse verdienste van dit boek is de thematiek van euthanasie bespreekbaar maken. Vriens windt er geen doekjes om, gebruikt ook niet meer woorden dan noodzakelijk is. Het is qua omvang geen dik boek. Stijn, in het boek 13 jaar en niet zoals abusievelijk op veel plekken 12 jaar, hoort van opa dat hij kanker heeft. Opa wil geen onnodig lijden en kiest voor euthanasie. Voordat het zo ver is wil opa met Stijn een driedaagse fietstocht maken. dit tot afgrijzen van de overige familieleden. Tijdens die fietstocht vertelt opa openhartig over zijn leven. Dat kan, want de relatie opa- kleinkind is een warme, veilige en oprechte. Het zou geen Vriens-boek zijn als er geen lichtheid in het verhaal zou voorkomen. Net zoals hij al eerder deed in zijn vorig boek 'Niet thuis' en in de klassieker 'Achtste groepers huilen niet'. De ondertitel is misschien iets te luchtig geformuleerd, maar geeft wel de inhoud goed weer. Opa en Stijn zijn levende personages, de andere familieleden blijven vlak. Een gedurfd onderwerp dat , zeker in jeugdboeken, niet of nauwelijks voorkomt. Prima om in de bovenbouw van het basisonderwijs voor te lezen en te bespreken. Daarom is dit boek een waardevol boek geworden.