De Nederlandse jongen Boaz is dromerig, verveelt zich vaak op school, is eenzaam, heeft een fascinatie voor indianen, is gevoelig, leeft in zijn eigen gedachtewereld. Dan komt Aïsha bij hem in de klas en Boaz denkt door haar uiterlijk dat zij een Sioux-meisje is. Zij spreekt geen Nederlands, maar toch ontstaat er een bepaalde vriendschap als ze naast hem komt te zitten en later werken ze samen aan een werkstuk over Maya's. Hij schrijft, zij tekent. Het werkstuk, waarin zeker humor is verwerkt, lees je in het boek mee.
Met name zijn ambitieuze vader wil dat de slimme Boaz na de herfstvakantie naar een volgende groep gaat en meer uitdaging heeft. Zijn oma waar hij vaak is en hij een 'museum' heeft, komt na een ruzie en weglopen voor hem op: Boaz heeft nu eindelijk iemand waar hij mee optrekt en wat is er belangrijker, prestige of geluk?
Voor Boaz wordt het duidelijk dat Aïsha geen indiaan is maar dat maakt hem dan niet meer uit. De vluchtelingenproblematiek komt kort ter sprake.
Er zijn veel thema's verwerkt in dit relatief dunne boek, o.a. eenzaamheid, voor jezelf opkomen, vluchtelingen, vriendschap, begaafdheid, schuldgevoel bij ruzie, persoonlijke ontwikkeling.

Wat mij opviel is dat ik vooral tijdens de eerste helft van het boek een bepaalde afstandelijkheid heb ervaren. Er is geschreven vanuit het hoofd van Boaz, waarom dan niet in de ik-vorm verteld? Hoe kan het dat een juf een kind altijd maar alleen laat zitten? In dit verhaal lijkt het erop dat vader bepaalt of een kind een groep overslaat.
Ik had graag de vriendschap tussen dit Nederlandse en Syrische kind meer uitgediept gezien en gehoopt dat er meer geschreven zou worden uit het oogpunt van een Nederlands kind hoe het is als er kinderen uit een vluchtelingengebied in de klas komen. Hierbij heb ik andere boeken in gedachten die vanuit vluchtelingenkinderen zijn geschreven.

De illustraties van Martijn van der Linden zijn prima passend bij de informatieve tekstblokken verspreid geplaatst in het boek. De tekstblokken bevatten weetjes die afzonderlijk van het verhaal gelezen kunnen worden. Wat kinderen mij vaak vertellen is dat ze het niet prettig vinden dat tekst door illustraties heen wordt gedrukt of ook zoals hier zwarte letters op een rode ondergrond. Het valt positief op dat er nergens een mening wordt gegeven of een belerende toon wordt aangeslagen m.b.t. de vluchtelingenproblematiek in dit kinderboek v.a. 9 jaar.