Als je mijn blog al een tijdje volgt dan weet je ondertussen wel dat ik een Adam Silvera fan ben. Ik was helemaal weg van zijn boek History is all you left me en ik was ook altijd meteen verliefd op zijn kortverhalen in verschillende anthologieën.  Ik wou dus maar wat graag Op het Einde Gaan Ze Allebei Dood lezen.  Enerzijds omdat het een nieuw boek van Adam Silvera is, maar ook omdat het hele concept rond Death-Cast me zo aansprak. Laten we eerlijk zijn, hoe anders zou het leven eruit zien als we perfect zouden weten wanneer we kwamen te overlijden. Wat als we inderdaad enkele uren voor onze dood een telefoontje zouden krijgen met het noodlottige nieuws? 

Op het Einde Gaan Ze Allebei Dood is een typisch Adam Silvera. Een zwaarder onderwerp dat toch lichter en luchtiger gemaakt wordt. De titel verraad natuurlijk al een groot deel van het verhaal en toch rolde bij de laatste pagina de tranen over mijn wangen. En dat terwijl ik lange tijd tijdens het lezen dacht: "Neen, dit boek gaat me niet aan het huilen brengen." Verkeerd gedacht dus van mij....  Daarnaast kreeg Silvera's geweldig donker gevoel voor humor in dit boek echt de kans om te schitteren. Mede dankzij het onderwerp natuurlijk. Maar ik hou wel van zijn morbide grappen en zijn sarcasme.

Ook deze keer wisten de twee hoofdpersonages me helemaal voor zich te winnen. Mateo is een heerlijke knuffelbeer, maar tegelijkertijd wil je hem zo graag een stamp onder zijn kont geven en gillen: "Komaan man, maak dat je buiten ben. Ga nog van het leven genieten." Zijn tegenpool Rufus is dan weer een harde noot om te kraken, maar eens je hem als lezer beter leert kennen ontdek je wat voor een prachtige kerel hij eigenlijk is. 

Maar eigenlijk genoot ik nog het meeste van de hoofdstukken die ingevoegd werden tussen het verhaal van Mateo en Rufus. Kleine hoofdstukken die heel kort een blik werpen in het leven van bij personages, hoe klein hun rol ook is. En net dat wist me zo aan te spreken. Niemand is echt een bij personage. Iedereen speelt de hoofdrol in zijn eigen verhaal.

Hoewel Op het Einde Gaan Ze Allebei Dood zich afspeelt in onze eigen wereld vond ik de kleine aanpassingen die Adam maakte heel intrigerend. Op de kleinste details werd gelet als het aankwam op een wereld waar mensen op voorhand zouden weten dat ze doodgingen. Dat gaf het verhaal een klein beetje een scifi gehalte, zonder ooit niet scifi lezers compleet af te schrikken. Het toont ook dat Adam een eigen wereld kan bouwen indien hij wil. (Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar een fantasy boek door hem geschreven.) 

Toch een klein puntje van kritiek misschien? Waarom heeft het Nederlandstalige boek zo een ontzettend lelijke cover? Meestal praat ik in mijn reviews niet over covers, maar in dit geval kon ik er gewoon niet rond. Komt het misschien omdat ik vanaf de eerste minuut verliefd was op de oorspronkelijke cover? Nu kijk zelf maar en vel je eigen oordeel. Ik ben alvast benieuwd om te horen wat jullie erover denken? 





EINDCONCLUSIE OP HET EINDE GAAN ZE ALLEBEI DOOD
Voor mij was Op het Einde Gaan Ze Allebei Dood echt een schot in de roos. Een donker boek met een flinke portie humor en heel wat hartverwarmende moment. Zet alvast tijdens het lezen een doos kleenex klaar, want op het einde... gaan ze allebei dood.