Isa Hoes beschrijft in dit boek haar leven met Antonie Kamerling, die op 6 oktober 2010 besloot een einde aan zijn leven te maken, na een lange periode van depressie.

Dit boek had ik al lange tijd op mijn TBR staan, maar ik ben er nooit aan begonnen, omdat ik er echt klaar voor moest zijn.
Ik verwachte confronterende situaties en schrijnende emoties tijdens het lezen van dit boek en dat vond ik nogal wat.

Helaas kwam dit voor mij niet helemaal goed uit de verf.
Het verhaal an sich en het onderwerp vond ik zeer indrukwekkend en emotioneel, maar ik stoorde mij aan de schrijfstijl.

Ook vond ik de tussenstukjes, die Isa aan Antonie richt, storend
Ja, haar gevoelens en emoties tijdens bepaalde momenten zijn uitermate belangrijk om een compleet beeld te schetsen, maar dan wel haar gevoelens en gedachtes van dat moment, niet wat ze achteraf bedacht heeft bij een situatie.

Jammer...