In eerste instantie leek het me nogal overdreven om al die de korte verhalen twee keer te lezen: zoals de redacteur ze uitgebracht heeft en ook nog eens in de oorspronkelijke vorm zoals Carver ze geschreven heeft. Ik was meer benieuwd naar de ruwe opzet, dus zoals de schrijver zijn verhaal op papier heeft gezet. Maar goed ... je hebt het nu toch bij de hand, dus na het eerste verhaal even doorbladeren en vergelijken. Hé!? Het is door de redacteur met meer dan de helft ingekort. Tja … dan is je nieuwsgierigheid gewekt en ben je verkocht.
Wat een verschil zeg. Niet alleen typografisch maar van sommige verhalen is het plot helemaal veranderd of gewoonweg verdwenen.

De meningen zijn verdeeld over welke van de twee uiteindelijk de betere versie is. Ik had na een paar verhalen mijn keuze al gemaakt: de oorspronkelijke vorm van Carver spreekt mij het meest aan. Ik moest herhaaldelijk denken aan de schrijfstijl van – sorry, ik kan er niets aan doen – Stephen King. Kraakhelder en een prachtige vaak onderliggende spanning in de verhaallijn. Alles is aan de oppervlakte, maar die oppervlakte is zo helder dat de lezer er vlak onder een compleet levend universum kan zien. De losers die voorbijkomen worden door Carver met grote (zelf?)kennis maar vooraal met enorm veel gevoel en medeleven beschreven. Hij mag dan een alcoholist zijn geweest maar wat een talent en wat een groot hart.

Ik heb genoten van dit boek en het heeft mij een nieuwe kijk gegeven op het genre ‘korte verhalen’.