De Kinderhater net uit. Twijfelde in eerste instantie of het wel wat was voor mij, want ik begreep uit de recensies dat het geschreven is door iemand van de bladen en ik heb daar geen hoge pet van op. Ik ben in dat opzicht verrast. Wat mij aanspreekt is de schrijfstijl: snel, geen woord teveel, to the point. Al vanaf het eerste hoofdstuk geestig, soms zelfs bijzonder grappig (ik heb een paar keer hardop gelachen om bepaalde beschrijvingen en situaties, vooral met zijn vrienden onderling, lekker foute mannenhumor).

Ik vond ook de ontroering mooi gebracht. Zeker niet er teveel bovenop maar juist gedoseerd, niet te dramatisch en goed passend bij het oppervlakkige personage Tycho, een in beginsel gladde man die steeds meer een gevoelsmens blijkt en na eerdere bedenkingen tegen kinderen en een gezin (ik vond het daadwerkelijke kinderhaat-hoofdstuk erg vermakelijk en zeer herkenbaar voor iemand als ik die ook veel vrienden met jonge kinderen heeft) juist steeds meer hunkert naar een thuisbasis.

De plotwending op het eind is misschien niet heel ingewikkeld maar dit boek moet het m.i. dan ook vooral hebben van het totale verhaal. Ik vond de hoofdstukken na de geboorte van zijn zoontje aangrijpend. Ik haal uit zijn typische gedrag daarna vooral dat Tycho er gewoonweg niet goed mee kan omgaan. Ik heb bij één hoofdstuk (als hij in het park zit) zelfs een brok in mijn keel gekregen. Dat heb ik niet vaak.

Een aanrader, zeker. Ik zou best een nieuwe roman van deze nieuwe schrijver willen lezen. Hij heeft talent als auteur en mij spreekt zijn humor en zelfspot erg aan, ondanks het best gevoelige onderwerp. Ik ben ook wel benieuwd of hij ooit een tweede keer vader geworden is, want het is autobiografische begreep ik.