Met zijn eerste thriller Steenkoud maakte de Schotse auteur Stuart MacBride grote indruk. Een matig competent politiecorps en een koud en grauw Aberdeen waren de belangrijkste hoofdrolspelers in zijn met zwarte humor doordrenkte policier. In zijn nieuwste boek Dood kalm komt de vaste cast ijzersterk terug.

Als een psychopaat een kraakpand in brand steekt waaruit geen ontsnappen mogelijk is, komen alle zes bewoners om het leven. De brandstichter is iemand die seksueel opgewonden raakt van zijn gruwelijke daad. Vrijwel gelijktijdig wordt in de roze buurt het lijk gevonden van de wat oudere prostituee Rosie. Haar vriend wordt van de moord verdacht en gevangen genomen, maar of hij ook werkelijk
de dader is? Brigadier Logan wordt op de zaak gezet, maar deze voormalige politieheld is een man met problemen Een weinig doordachte inval in een loods heeft ervoor gezorgd dat hij het leven van een collega in gevaar heeft gebracht. Interne Zaken onderzoekt de zaak. Gedurende het onderzoek is Logan overgeplaatst naar de Screw-up-Squad, een miserabel stelletje agenten, het afval van het corps. Als een tweede prostituee dood wordt aangetroffen, ruikt Logan zijn kans om zich te kunnen rehabiliteren.

In Dood kalm schetst Stuart Macbride opnieuw een ontluisterend beeld van het politiecorps in het granietgrauwe Aberdeen. De werkdruk is hoog, naijver is groot en falen wordt tot kunst verheven. Het is wel een menselijk beeld. De politieagenten worden op realistische wijze neergezet als mensen met al hun zwakheden. Het ochtendhumeur, liefdesproblemen, alcohol, familieomstandigheden, het gedrag van collegas, het zijn allemaal zaken die hun weerslag hebben op het werk. Dat maakt de karakters heel herkenbaar.

Het is geen fraaie en optimistische wereld die Stuart Macbride beschrijft. Aberdeen is zwart en grijs en het regent er meestal. De kroegen en bars zijn verfloos en stinken. De goten puilen uit van de dode ratten. In de verlaten mistige stegen staan verslaafde hoeren, onder de blauwe plekken en met dichtgeslagen ogen. Het is de zelfkant van de samenleving op zijn zwartst. Maar ook de dienaren van de wet komen er bekaaid af. De agenten zijn bleek, dik, oververmoeid, chagrijnig, soms corrupt, en komen slaap te kort. Kortom alles en iedereen heeft wel iets. Het is het cynisme ten top, maar MacBride beschrijft al deze (menselijke) onvolkomenheden met een ongelooflijke hoeveelheid humor. Hij kan relativeren en nuanceren als geen ander. En dat maakt het lezen van zijn boeken zo verslavend.

Dood kalm is een bijzondere politieroman. De plot ontrolt zich lineair, maar vol spannende wendingen. De karakters zijn ongewoon menselijk en kleurrijk. Sfeer en toonzetting zijn keihard. Dit is het echte politieleven, niet geromantiseerd. Succes behalen en falen, vreugde en verdriet, uithuilen en opnieuw beginnen, elke dag opnieuw. Die onmenselijk zware taak ligt in handen van doodgewone mensen. Stuart MacBride is hun onbetwiste chroniqueur. Een topauteur.