Marie, codenaam Jeanne is het derde deel in de Pauwels-trilogie en verwijst naar de oorlogsjaren 1944-1945. Perfect alleenstaand te lezen maar waarschijnlijk is de volledige trilogie een complete aanrader.

Een mooi meisje, een rode driehoek, een kampnummer en het befaamde streepjesvest dat men droeg in concentratiekampen sieren de cover van dit aangrijpende boek.

In de typische Marc de Bel-stijl, los, niet op zijn mondje gevallen, met een knipoog maar toch serieus heeft de auteur mij danig van mijn stuk gebracht met dit boek omdat ik hem associeer met kinderboeken. En Marie, codenaam Jeanne is allesbehalve een kinderboek.
Een typisch Vlaams boek waar voor de Nederlandstalige lezers hier en daar wel wat verwarring zal brengen maar met een verhaal dat door ieder van ons gelezen MOET worden.

Dit boek bevat veelal de dagboeken van Marie met hier en daar een referentie naar een deel uit het leven van Jeanne d'Arc. Marie gebruikt deze stukken om eventjes de horror van de concentratiekampen te kunnen plaatsen; en de lezer om even op adem te komen tijdens alle oorlogsgruwel.

Het verhaal van Marie begint luchtig als ze zich op vrijersvoeten begeeft met Nolle. Het onbezorgde leven van Marie en haar vrienden verandert van de ene op de andere dag wanneer een "zwarte" wordt vermoord. Het ganse dorp wordt hiervoor afgestraft en de ongedwongen schrijfstijl van Marc de Bel krijgt een wrange nasmaak.

Niemand, buiten de overlevenden van concentratiekampen, zal zich ooit maar enigszins kunnen inbeelden wat het was om te moeten overleven in zulke omstandigheden. Hoe het was om op een kort beschimmeld brood en eikelkoffie nog kracht op te brengen om te blijven geloven in bevrijding van deze onmenselijke gebeurtenissen.
Spijtig genoeg is dit geen verzonnen verhaal maar keiharde realiteit. De auteur geeft achteraan nog een kleine geschiedenisles door middel van een "zwarte" en een "witte" epiloog (wat me heel veel opzoekwerk bespaarde).

En met de wijze woorden van zuster Elfrieda beëindig ik mijn mening: Je mag nooit opgeven. Wat er ook gebeurt, je moet altijd blijven geloven dat alles uiteindelijk weer goedkomt. Vergeet nooit dat in de barre winter onder de sneeuw en het dekentapijt van afgevallen bladeren de zaden liggen die in de lente zullen kiemen en zorgen voor bloemen.