“Kom naar huis” is met recht een pareltje.

Isabelle is een oude blanke dame, die haar kapster Dorrie heeft gevraagd haar naar een begrafenis te rijden en vergezellen, ruim 1500 km verderop in Cincinatti.

Dorrie is een alleenstaande zwarte moeder van een bijna meerderjarige zoon en tienerdochter. De problemen met haar zoon en de onzekerheid over haar nieuwe liefde maakten dat Dorrie er wel naar uit zag om een paar dagen op pad te gaan met Isabelle.

Met de oude Buick van Isabelle gaan ze op pad. Onderweg vertelt Isabelle haar levensverhaal: hoe ze als 17 jarig blank meisje verliefd werd op de Robert, de zwarte zoon van hun dienstmeid. Iets dat in die tijd écht niet kon. Op borden langs de weg bij het dorp stond niet voor niets: “Nikker, zorg dat je bij zonsondergang Shalerville verlaten hebt.”

Hoe verder de reis vordert, hoe duidelijker wordt wat een tragische liefdesgeschiedenis is ontstaan tussen Isabelle en Robert.

Dorrie ondersteunt haar vriendin waar ze kan en beseft steeds meer hoe ze haar eigen leven gestalte kan geven.

“Kom naar huis” is een prachtig, maar ook schrijnend verhaal over geloof, hoop en liefde.

Dit boek kun je niet lezen zonder geraakt te worden. De oneerlijke verdeling tussen blank en zwart laat je huiveren.

Het boek heeft onverwachte wendingen en zeker de laatste hoofdstukken heb ik het niet droog gehouden.

Dit is een boek dat me zeker nog een tijdje bij zal blijven.