In eerdere recensies is al beschreven waar het boek UP over gaat, dus ik begin maar gewoon met te vertellen met wat ik van het boek vindt.
Het voorgaande boek PAAZ heb ik eveneens gelezen en in de boekenkast staan. Ik wist dus een beetje welke verhaalstijl ik kon verwachten. Een stijl die je pakt en raakt, die soms ook ironisch is en je aan het glimlachen maakt.

Op bijzondere wijze beschrijft Myrthe van der Meer hoe Emma in een soort van doolhof belandt als ze naar –wat zij denkt- haar laatste consult gaat bij de psychiater. Dan blijkt het helemaal niet zo goed met haar te gaan als ze zelf denkt. Het verhaal lezende besef je dat er eigenlijk te weinig hulp wordt verleend. Er zijn te weinig verpleegkundigen en de bezoeken aan de psychiater houden ook niet over. Als patiënte moet Emma zelf behoorlijk meedenken en eigenlijk haar eigen behandeling faciliteren lijkt het, als je leest hoe ze zich door het invullen van de stemmingsformulieren worstelt. Voortdurend vraagt ze zich af hoe ze zich voelt, of moet voelen. Het lijkt nooit goed te zijn hoe ze zich voelt. Of te vrolijk of te neerslachtig.
Tijdens het lezen voelde ik mee met Emma. De schaamte om aan je ouders en familie te vertellen dat je weer bent opgenomen. Bijzonder vind ik hoe de mede patiënten worden beschreven, daardoor ging ik ook met hen meeleven. Uitschieter is dan wel Michiel, die met zijn shirts met teksten als ‘ik ben Suzy Daal’ en ík ben God en ik ben depressief’ je mond doet glimlachen.
Al met al een indrukwekkend boek, dat me net als PAAZ raakt. Bijzonder hoe Emma haar leven oppakt en de depressie en diagnoses in haar leven inbedt en ermee gaat leven. Een aanrader wat mij betreft, of je nu wel of niet gevoelig bent voor depressies.