De biografie beschrijft het leven van Ernst (Putzi) Hanfstaengl. Duitser van geboorte, met een Amerikaanse moeder, maar afgestudeerd in Amerika aan Harvard en gewerkt in de Amerikaanse tak van het familiebedrijf. Ernst Hanfstaengl had en hield veel invloedrijke vrienden en kennissen over aan zijn tijd in New York. Zijn Amerikaanse jaren worden in de biografie slechts kort beschreven want het draait natuurlijk vooral om zijn relatie met Hitler.
Deze bijzondere, extravagante man die behoorlijke invloed en inkijk had in alle ontwikkelingen in het Duitsland van Hitler is zelf nauwelijks bekend en komt zeker niet in de geschiedenisboeken voor als een van de belangrijke of bekende spelers in de gebeurtenissen rondom opkomst en ondergang van het Duitse Rijk tussen de jaren '22 en '45. Door die historische waarde neemt de biografie van Putzi je, naast het beschrijven van zijn leven, ook inhoudelijk mee neemt in dit deel van onze geschiedenis. De biografie loopt vooral uitgebreid mee in deze hele periode en geeft zo, naast het overzicht van zijn leven een inkijk in zijn houding t.o.v. het regime en gedachtegoed, net als morele strubbelingen die hij regelmatig in provocerende daden omzet.

Na zijn verblijf in Amerika keert hij terug naar een Duitsland in verwarring. Na de bijeenkomst in 1922 in de Kindlkeller waar Putzi Hitler voor het eerst hoort spreken is hij onder de indruk van de overtuigingskracht en retoriek van deze man. Nadat hij Hitler vaker hoorde en hem ook privé ontmoette ontstond een persoonlijke vriendschap, die pas in de jaren 30 zou bekoelen. Hoewel Putzi vanuit zijn Amerikaanse achtergrond veel democratischer dacht versterkte zijn strenge en gedisciplineerde Duitse opvoeding uit zijn jeugdjaren zeker de aantrekkingskracht die Hitler op hem uitoefende. Daarnaast zag hij in Hitler iemand die (hoewel hij het lang niet met alle denkbeelden eens was) de verrotte situatie -economisch en politiek- in Duitsland mogelijk kon verbeteren. Door zijn jarenlange verblijf in Amerika had hij jaren aan de zijlijn gestaan en had vermoedelijk het gevoel dat hij t.o.v. zijn thuisland in gebreke was gebleven en nu een bijdrage zou kunnen leveren. Hij had zelfs het gevoel om door zijn invloed een positieve(re) bijdrage te kunnen leveren aan de politieke ideeën van het nationaal socialisme en verkeerde denkbeelden van Hitler Te kunnen bijschaven of ombouwen.
Putzi ontwikkelde zich binnen de nationaal socialistische partij als iemand die -voor de vorm- secretaris van Hitler was en zorgde als goed opgeleid pianist en groot liefhebber van muziek, met zijn pianospel voor vermaak van Hitler wanneer deze er maar om vroeg; vooral door het spelen van werken van Wagner die zij beiden als componist adoreerden. Niet alleen was hij pianist, maar ook componist van speciale stukken / marsen voor de "beweging" - kortom Putzi zette op diverse fronten zijn "bekendheid" in om de partij, en Hitler, te steunen. Dat Putzi wel een bekend figuur was bleek ook wel weer door de commotie in Amerika toen hij daar in 1934 op Harvard was ter ere van het 25-jarig alumnifeest van zijn jaar (1909).
Ook ging hij zich al vroeg bezighouden met publiciteit zoals tijdens de "Bierkellerputch" waar Hitler de macht trachtte over te nemen en later, toen Hitler daadwerkelijk aan de macht gekomen was, via o.a. contacten met buitenlandse journalisten, die hij veelal kende vanuit zijn verleden, tot hij op enige moment zelfs perschef buitenland werd voor de door de partij opgezette krant.

De verwijdering tussen beiden had vooral te maken met een aantal mensen in de kring van getrouwen rondom Hitler waar Putzi gedurende de jaren absoluut tegenstander van werd. De verhouding tussen Putzi en Hitler, maar zeker ook hoe hij tegen de partij en vele machthebbers daarin aankijkt en de botsingen die hij met sommigen had, worden in de loop van het boek steeds duidelijker. Dit leidde uiteindelijk tot een breuk waardoor beiden elkaar niet meet persoonlijk zouden ontmoeten en indirect was deze breuk de reden dat Putzi in 1937 uit Duitsland vluchtte. Een breuk die in 1939 eigenlijk pas definitief werd, hetgeen in het boek duidelijk wordt.
Vanaf 1942, na internering in Engeland en Canada werkte Putzi als speciale informant in Amerika -weliswaar onder zekere veiligheidsregels maar wel veel vrijer dan ervoor - tot 1944 toen hij weer naar Engeland teruggestuurd werd. Na deze 2e internering in Engeland werd hij in 1946 naar Duitsland gestuurd en in voormalig strafkamp Recklinghausen opgesloten om dat jaar ook weer vrijgelaten te worden. De naoorlogse periode geeft ook hier relatief kort weer hoe de levensloop van Putzi verder ging tot hij tenslotte in 1975 op 88 jarige leeftijd overleed.

Al zijn omzwervingen en gebeurtenissen zijn, steeds in duidelijke verhouding geplaatst met de geschiedenis, goed uitgewerkt en het boek vertelt naast dit belangrijk deel van onze historie nog steeds Putzi's boeiende levensverhaal. De balans hierin is prima gevonden.
Geschiedkundig duidt het vooral de gebeurtenissen en veranderingen in het dagelijks leven van het Duitse volk, ook die gebeurtenissen die voor velen minder bekend zijn - veel minder in ieder geval dan het bekende gevolg hiervan, de 2e wereldoorlog. De wereldgeschiedenis wordt uitstekend geduid door allerlei normale dagelijkse gebeurtenissen in alle jaren dat Hitler aan de macht was. Boek geeft hiermee een uitstekende inkijk op ontstaan van het nieuwe Duitsland, zo ook over de ontwikkeling van de partij en Hitler zelf.
Een boeiend boek dat nergens verveeld door droge historische feiten, maar geeft vooral de sfeer weer van de ruim 20 jaar dat Duitsland in de ban van Hitler was en hiermee het nationaalsocialisme op de koop toenam. Putzi, en daarmee de gebeurtenissen in Duitsland, staan in deze biografie in het middelpunt van alle belangstelling.