Een naamloze hoofdpersoon kruipt onder de eettafel, die haar moeder heeft laten staan in de lege flat waar ze net uit vertrokken is. Waarom ze dat doet, wordt niet duidelijk. Er gebeurt weinig en er wordt veel verzwegen, al wordt er een en ander gesuggereerd. Ze denkt veel na en krijgt af en toe bezoek van haar moeder Ellen of broer Noah, die eten komen brengen. Een warm gezin vormen ze bepaald niet. Tussen broer en zus komt nog een zekere saamhorigheid naar boven, maar moeder en dochter zijn kritisch naar elkaar.

Het is een grote, hoge flat waarin je de auto’s voorbij hoort komen. Vroeger deden zij en haar broer of dat het geluid van de zee was en deden ze een spel waarbij de tafel een boot was en ze om beurten de kamer in tuurden om te vertellen wat ze daar zagen: het zeemonster of de zee.
Ze lijkt zichzelf te verwaarlozen: ze heeft haar verlangens en ambities opgegeven, draagt armoedige kleren, eet slecht en heeft geen gevoel van eigenwaarde, maar wel een sterke wil. Het is ijskoud buiten en de verwarming doet het niet. Ze observeert, denkt na over de zin van het leven en de relatie met haar moeder, die haar een aanstelster en lastpak vindt.
Ze werkt in een avondwinkel, maar heeft de fotoacademie gedaan. Het lijkt erop dat ze geen geborgenheid kent en weigert mee te doen aan de ratrace in de maatschappij, zich vastklampt aan haar plek onder de tafel uit behoefte aan houvast. De lege flat met de open ramen - een ruimtelijk gegeven dat vaak herhaald wordt - lijkt symbool te staan voor haarzelf. De vraag blijft wat er nu precies in het verleden is gebeurd en hoe betrouwbaar het perspectief is:
Zo staan er meer filosofische overpeinzingen in deze ongrijpbare roman van debutante Eva Coolen, die Beeld en Taal aan de Rietveld Academie heeft gestudeerd en beide disciplines mooi met elkaar heeft verweven. De roman opent saai, maar leest gemakkelijk dankzij de korte hoofdstukken en vlotte dialogen. Voor wie van actie en een duidelijke plot houdt, zal hij niet aanspreken. Wie ervan houdt om actief te lezen en zelf in te vullen wat er verzwegen wordt, kan zijn hart ophalen. Thematisch lijkt er een verwantschap met schrijfsters als Nina Polak en Maartje Wortel, die al eerder schreven over het gevoel van ontheemding en het niet durven kiezen van de jonge generatie.