In ‘Exodus uit de vuurtoren’, eerste deel van een serie memoires, beschrijft Dina-Perla haar jeugd- en adolescentiejaren in een orthodox joodse omgeving in Amsterdam. Het is een verbijsterend verslag van hoe ze thuis werd geterroriseerd door haar psychisch zieke moeder en halfbroer, hoe ze op haar middelbare school – het Cheider – werd gepest en niet de steun kreeg die ze nodig had, hoe ze er op vijftienjarige leeftijd in slaagt om het Cheider in te ruilen voor een ‘normale’ middelbaren school en hoe ze uiteindelijk haar huis weet te ontvluchten en trouwt met de man van haar keuze. Men kan er alleen maar bewondering voor hebben dat zij onder deze immense druk – als kind, als tiener, als adolescent – toch overeind weet te blijven. De gebeurtenissen zijn met ongelooflijk veel vaart geschreven, Dina-Perla sleurt de lezer haar leven in. Bij zoveel passie komt de zorgvuldigheid van het taalgebruik wel eens in het gedrang, maar dat doet geen afbreuk aan de dramatiek van haar verhaal. Met veel moed zet de schrijfster ramen open, waarmee ze niet alleen buitenstaanders een kijkje biedt op een gesloten gemeenschap en op wat zo lang verborgen is gebleven, maar ook de aanzet geeft tot een noodzakelijk reinigingsproces.