De man die glimlachte is de vierde roman in de Inspecteur Wallander reeks. Dit verhaal is een vervolg op het vorige boek 'De witte leeuwin' en is daardoor een vloeiende overgang.  

Nadat hij een man gedood had in De witte leeuwin, raakt Kurt Wallander van de recherche in het Zuid-Zweedse Ystad in een diepe depressie door schaamte en schuld. Hij is al meer dan een jaar met ziekteverlof. Hij probeert weer te herstellen op het strand van het Deense Skagen. Hij heeft juist besloten om de politie te verlaten als een oude vriend, Sten Torstensson, hem daar benadert met het verzoek om de recente dood van zijn vader bij een auto- ongeluk te onderzoeken. Eerst wil hij daar niet op ingaan en dient dan ook zijn ontslag in. Wallander was zo opgeslokt door zijn eigen ellende, dat hij Stens noodkreet niet gehoord had. Als echter Sten vermoord wordt gevonden, komt hij op zijn besluit terug en gaat de moord op de zoon én de vader onderzoeken, want hij is ervan overtuigd, dat ze allebei vermoord zijn. Hij voelt zich nu nog schuldiger over de dood van Sten en het afwijzen van diens smeekbede dan over de gebeurtenissen het jaar daarvoor.

Een jonge vrouwelijke rechercheur, Ann-Britt Höglund, is tijdens zijn afwezigheid bij het korps gekomen en Wallander neemt de rol aan van mentor. Zij is in wezen een vertegenwoordiger van een nieuwe generatie politiemensen, vindt Wallander. Daardoor krijgt hij meer moed voor de toekomst. Door de samenwerking krijgt hij ook meer zin in zijn werk. Een zakenman met een wereldwijd imperium, die zich verschuilt in zijn kasteel met een solide beveiliging lijkt de gemeenschappelijke factor te zijn in de beide moorden. Het is een man zonder scrupules, die altijd glimlacht. Al snel belandt Wallander in een wespennest van fraude en illegale handel in menselijke organen. Hij onderzoekt alles omtrent deze zakenman en beetje bij beetje ontdekt hij de waarheid.

De man die glimlachte is een zoektocht naar de moordenaar, welke door de schrijver wordt aangegrepen om een paar punten van kritiek op de maatschappij onder de aandacht te brengen: de onderbezetting van de politie, zijn bevoegdheid en de organenhandel. Ook het feit, dat een rijke zakenman heel moeilijk te pakken is, omdat alle firma s heel ondoorzichtig zijn, veel in het buitenland gehandeld wordt en de politie dan moet gaan samenwerken met andere instellingen, waardoor het nog moeizamer gaat. De macht van de man die glimlacht en de wreedheid waarmee hij zijn zaken doet, geven  Mankell een manier om het kapitalisme te bekritiseren, die in de jaren 90 naar Zweden is gekomen. De financiële wereld schiet tekort aan verantwoordelijkheidsgevoel. De mogelijkheid, dat gerechtigheid niet geschiedt is een spookbeeld voor Wallander. Een aantal morele en ethische dilemmas worden in het boek besproken, zoals bijvoorbeeld hoe het komt, dat iemand heel rijk kan worden:  Achter elk groot fortuin zit vaak een misdaad, is een uitspraak van één van de mensen in het boek. Ikzelf denk ook, dat als je heel rijk wordt, dan heb je misbruik gemaakt van andere mensen. Aan het eind van het verhaal vraagt de secretaresse van Sten aan Wallander: Zijn er echt geen grenzen aan het kwaad wat mensen doen? 

Het verhaal is opnieuw goed geschreven. Korte zinnetjes en daardoor gemakkelijk leesbaar. De personages worden opnieuw goed uitgediept. Het verhaal kent echter wel weinig verrassingen. Het is vlot duidelijk, dat een zakenman, die de enige client was van de oude Torstensson achter de moorden zit. Alleen hoe valt dat te bewijzen? De plot houdt internationale handel in organen in, die operatief uit vermoorde mensen worden verwijderd en hebzucht. Het verhaal blijft boeiend, doordat je volledig wordt meegesleept met Wallanders zoektocht naar de waarheid. Boeken uit de serie zijn heel erg realistisch en menselijk geschreven. Wallander is een geloofwaardig hoofdpersonage, die ondanks vele twijfels, een gedreven speurder is. Dit is niet dé beste Wallander-thriller, maar wel weer een stevig verhaal.