Sonja en Leen gaan elke week naar Zierikzee om hun spullen te verkopen en boodschappen te doen, daar horen ze wat er in Antwerpen is gebeurd en ze bedenken zich geen moment. Ze gaan naar de grensstreek en nemen een aantal vluchtelingen mee naar huis. Daar ontstaat een lichte paniek want thuis houdt de familie een gehandicapte broer verborgen. Omdat dit verhaal zich afspeelt in een tijd waarin mensen geloofden dat zaken als gehandicapte kinderen en overleden kinderen een vloek was van God. Helaas is de broer van Sonja sterker dat de deur die hem tegenhoudt en hij breekt uit. Dit is wel een realistisch verhaal want in die tijd ging men echt zo met mensen om die (zoals we nu netjes zeggen) een verstandelijke beperking hebben. Zij werden ‘opgevangen’ in zogenaamde dolhuizen waar ze samen leefden met psychiatrische patiënten en waar van goede en zorgvuldige zorg zoals we nu zien totaal geen sprake was. Dit uitstapje kon ik als oud Z-verpleegkundige (van de oude stempel) erg waarderen.
Het verhaal gaat verder, de bombardementen zijn voorbij en de vluchtelingen proberen bijna allemaal terug te gaan naar Antwerpen om te kijken wat en wie er nog is. Sonja vindt het erg jammer dat een van de mensen die ze heeft leren kennen ook vertrekt. Een andere boer heeft echter zijn oog op haar laten vallen want door het wegvallen van haar broers en een zusje dat nog erg jong is erft Sonja later de grote en rijke boerderij van haar ouders. Dat maakt haar een gedroomde huwelijkskandidaat. De vraag is waar zij voor kiest en kiest ze met haar hart of haar verstand? Welke weg volgt ze?
Ik heb van dit boek genoten, dat komt omdat ik erg hou van de streek waarin het verhaal zich afspeelt, namelijk op Schouwen-Duiveland. Daarnaast is er volgens mij weinig bekend of beschreven in romans over de gevolgen van de eerste wereldoorlog. De meeste gaan toch over de oorlog die jaren later kwam maar ondanks dat we neutraal waren werden we toch overspoeld door vluchtelingen.
De romantiek is voelbaar en omdat de personen zo duidelijk en karakteristiek beschreven zijn en de sfeer van de tijd het verhaal compleet maken voel je je verbonden met de personages. Ik ben dan ook blij dat er nog een deel 2 is zodat we verder mee kunnen leven met deze mensen en er komt een deel 3. Dat beloofd wat uren leesplezier volgens mij.
Ik heb dit boek gelezen tijdens een vakantie op Schouwen-Duiveland en tijdens de terugreis naar huis. Het leest prettig maar toen ik het uit had wilde ik eigenlijk wel weer terug naar dit mooie gebied.