Jamie Quatro debuteerde in 2013 met de roman I want to show you more, die in Amerika de hemel werd in geprezen.

In Vuurrede maken we kennis met de schrijfster Maggie, die getrouwd is met Thomas en twee kinderen heeft.
Maggie is een vrouw met principes, ze komt uit een zeer gelovige familie en de normen en waarden uit haar familie heeft ze grotendeels overgenomen, vooral wat betreft het geloof.

Ze leert al vrij jong Thomas kennen, met wie ze seks heeft voor het huwelijk en om die reden met hem trouwt. Omdat ze vind dat dit zo hoort.
Echte aantrekkingskracht is er wat haar betreft niet , maar ze doet wat ze denkt dat goed is.
Thomas en Maggie krijgen twee kinderen en met zijn allen vormen ze een harmonisch gezin.

Dan leert ze via de mail de dichter James Abbott kennen .
Ze leest een gedicht van zijn hand dat haar raakt en stuurt hem een bericht.
Hij beantwoord haar mail enthousiast en dat is het begin van een intensieve mailwisseling.
Ze houden allebei van gedichten en corresponderen over van alles, waaronder erotiek en het geloof, dat voor hen allebei belangrijk is.
Naast de liefde voor schrijven en gedichten hebben ze nog meer gemeen.
Ze zijn beiden even lang getrouwd en hebben allebei twee kinderen in ook nog eens dezelfde leeftijd.
Op een gegeven moment zien ze elkaar in het echte leven en het klikt nog meer, ze voelen zich ook fysiek tot elkaar aangetrokken.
Wat eens begon als een platonische relatie wordt uiteindelijk meer, ze consumeren de liefde.
Hiermee begint het verhaal, een belangrijk gegeven dat de rest van het boek bepaalt.
Want hoe gaat de conservatieve en gelovige Maggie hiermee om?

Het boek bestaat uit drie delen.
In het eerste deel leren we Maggie en Thomas kennen, hun huwelijk en hun leven.
In het tweede deel leert Maggie James kennen en begint een – platonische – verhouding met hem, met medeweten van haar echtgenoot Thomas.
In het derde deel lezen we hoe het uiteindelijk met Maggie en Thomas verder gaat.

Het boek is poëtisch geschreven, mooie zinnen en beschouwingen wisselen elkaar af.
We lezen over Maggie’s worstelingen met onder andere het geloof , de liefde en het leven.
“Luister, zonder het verbod op overspel en ontrouw zouden we ons keer op keer laten gaan, zouden we eeuwig en altijd op zoek zijn naar de volgende bron van bevrediging, zouden we net zo lang toegeven aan onze verlangens totdat er niets meer restte om naar te verlangen en het vermogen om te verlangen als vanzelf zou verdwijnen. “
Het einde van het boek is mooi, Maggie heeft haar gemoedsrust gevonden.
“Als alles ten einde is , als de Liefde me komt vragen wat ik weet, zal ik naar hen wijzen, zoals ze daar zitten in de schaduw.
Ik zal zeggen: Deze man. Deze vrouw. “