De Goede Zoon leest als een roadtrip, waarin verschillende wegen ingeslagen worden.
De Hoofdweg is die van het recente verleden, waarin de zorg voor zijn moeder centraal staat, een moeder de de laatste jaren "de weg kwijt was". De Zijwegen zijn eigenlijk interessanter.
De eerste is die van eerste baan bij het arhief, van kafkaiaanse bureaucratie tot aan de kantoorhumor van Jiskefet.
De weg van het heden is in feite die van de nabije toekomst, met zorgrobots en zelfrijdende ( en -bevredigende!) Auto's, waarmee zelfs hele gesprekken gevoerd kunnen worden...
Uiteindelijk is dit verhaal van de schrijver van plotloze thrillers zelf ook nagenoeg plotloos....al is natuurlijk de manier waarop Guido achter de verlijfplaats van de gestolen diamanten wil komen in zekere zin een "zij-plot"....
Al met al een weergaloze roman die je als lezer doet verbazen,op het verkeerde been zet en doet glimlachen...schateren nog net niet!
Een boek over kunstmatige intelligentie, gedachten-doolhoven en het wissen van gedachten...kortom: een geweldige roadtrip through the mind!@