Oscar weet het perfecte recept voor appeltaart. Als iemand zijn appeltaart eet, zien ze hun leven erna weer rooskleurig in. Maar dan verdwijnt Oscar en denkt iedereen dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Zijn beste vriendin Meg en zijn broertje Stevie geloven dat niet en proberen Oscar te vinden. Zal ook deze keer een appeltaart de problemen kunnen oplossen?

Het verhaal begint met Meg, die is teruggekomen uit Nieuw-Zeeland voor Oscars herdenkingsdienst. Ze wil niet geloven dat hij zelfmoord heeft gepleegd maar heeft de laatste tijd geen contact gehad met Oscar. Meg en Oscar waren beste vrienden en zijn samen opgegroeid. De ramen van hun slaapkamers zijn tegenover elkaar waardoor ze urenlang met elkaar konden kletsen. Maar toen verhuisde Meg naar Nieuw-Zeeland en kreeg Oscar een nieuw buurmeisje, Paloma Killealy. Oscar begon steeds meer op te trekken met Paloma en Meg werd jaloers. Ondertussen werd Oscar steeds meer gepest en kon hij zijn problemen niet kwijt bij Meg en wist ze dus van niks tot dat ze het bericht krijgt over zijn verdwijning.

Het verhaal is zo opgebouwd dat je wisselt tussen Oscar en Megs verhaal. De hoofdstukken lopen niet chronologisch en je leert steeds meer over de gebeurtenissen. De afwisseling tussen Oscar en Meg zorgt voor een leuk beeld van hun vriendschap. Beide personages zijn mooi neergezet en krijgen diepgang.

Oscars nieuwe buurmeisje Paloma komt niet helemaal goed uit de verf. Ze is het mooiste meisje van de klas en weet alles naar haar hand te zetten. Ze weet Oscar te manipuleren en zorgt voor de breuk tussen Oscar en Meg. Het is jammer dat ze het hele verhaal een beetje het stereotype van een slechterik blijft.

‘De appeltaart van hoop’ is een mooi ontroerend verhaal. Het boek behandelt zware thema’s zoals pesten en zelfmoord maar gaat er niet te veel op in. De kracht van vriendschap en hoop blijft de boventoon voeren.