Natuurlijk is Nachtblauw op het eerste gezicht een griezelverhaal. Merkwaardige, onverklaarbare zaken gebeuren er in het rustieke Laarbeke. Dat verhaal is niet geheel origineel. Maar daar gaat het niet om: het zijn de gebeurtenissen die aanleiding geven tot het echte verhaal, namelijk dat van een samenleving die verbonden is, maar toch individuen kent, individuen die elk hun eigen gedachten hebben bij angsten, bij de dood, bij de zin van het leven, bij het samenzijn en bij het verlies van geliefden. De gebeurtenissen dwingen alle personages daarover na te denken. Dat is absoluut een meerwaarde van dit verhaal.

Het verhaal speelt zich af in Vlaanderen (in de gordel rond Brussel), de schrijver is een Vlaming, de tekst is Vlaams. Het is even wennen, maar doordat het niet vlot weg leest beklijft de tekst meer dan gebruikelijk in het genre.

De Laarbeekse gemeenschap komt goed tot leven in het verhaal, waardoor het ook voelt als een streekroman. Het gaat over mensen die (min of meer) om elkaar geven en samen vorm willen geven aan het leven van hun geliefden en buren. Daarbij is gekozen voor een kleurig palet: mannen en vrouwen, ouderen en jongeren, gelovigen en atheïsten, romantici en workaholics, ja, er is zelfs een botte, nuchtere Hollander bij.
Slechts een personage viel me op als ongeloofwaardig: de stofzuigerverkoper. Dat is toch niet meer van deze tijd? Of is dat er in Vlaanderen nog? Het deed me onmiddellijk denken aan Theofiel Boemerang uit de Suske & Wiske-reeks.

Bij de ontknoping blijkt de oorzaak van de angstaanjagende gebeurtenissen erg modern te zijn, waarmee het een boek van deze tijd is. De vraag blijft bij de lezer hangen: haal jij wel voldoende liefde uit je leven?