Wat je al niet tegenkomt op koboplus. Het beroemde toneelstuk van Shaw, verpletterend succesvol verhollywood als My Fair Lady is meer dan 100 jaar oud, en in dat opzicht modern. Bloemenmeisje Eliza ontwikkelt onverwacht nog sneller een zelfstandige natuur dan een goed gevoel voor stijl waarmee ze in de elite makkelijk meekan. Zelfs haar vader vernieuwt zich door een mazzeltje tot succesvol zakenman, zodat Shaw de hypocrisie van diezelfde elite kan bespotten. Iederéén raakt door haar betoverd.
De mythe van Pygmalion waaraan de titel is ontleent was niet zo modern: de prins van die naam smeekt de goden dat een ivoren perfectionistische vrouwbeeld ('Galatea') tot leven komt. 'Dat leidde in de middeleeuwen tot de gedachte dat perfecte vrouwelijkheid alleen kan bestaan dankzij mannelijke scheppingskracht' concludeert Wikipedia - niet zo mooi. Het toneelstuk had beter 'Galatea' kunnen heten. Aan de andere kant: Eliza is in Shaws heerlijk ironische stijl iedereen met woorden te slim af, geeft blijk van uitstekend inzicht in haar afhankelijke positie, weigert zich door materialisme te laten leiden, dient in een spetterend einddialoog Higgins, die taalprof die haar als levens experiment gebruikt prachtig van repliek: een must-read. Shaw is briljant - een feest om te lezen.
Een modern antwoord op het Griekse Pygmalion, dis eigenlijk. En met haar bloemenwinkel lukt het ook - hoe modern is dàt!.