Het geheugenspel, de grote doorbraak van Nicci French. Mijn mama is een groot fan van het schrijversduo hun werk en rade me dit boek aan. Ik ga niet liegen, het stelde zeker niet teleur.
Het hoofdpersonage in het boek is Jane, een slanke lange vrouw begin in de 40 met ogen die even donker zijn als haar donkerbruine haar. Jane is pas gescheiden van haar man Claud. Ze gaat toch als gewoonlijk mee met haar schoonfamilie een weekend weg naar een buitenverblijf, een echte traditie. Jane maakt carrière als architect. Wanneer ze bezig is met een verbouwing voor haar ex-schoonfamilie, stuiten ze tijdens het graven op het lichaam van een 16 jarig meisje. Haar oude vriendin en dochter van haar ex-schoonfamilie, Natalie, wie al 25 jaar als vermist was opgegeven.

Het boek is ontzettend goed geschreven, wat je natuurlijk wel verwacht van Nicci French. De spanning wordt er met verschillende ‘trucjes’ ingehouden. Zo wordt er veel gebruik gemaakt van flashbacks die ze bij de psychiater krijgt om de dader te proberen vinden. Elke sessie herinnert ze zich iets meer maar altijd net te weinig. Dit houd het heel spannend en maakt dat je effectief op het puntje van je stoel zit. Een ander trucje dat vaak wordt toegepast is het ‘uitstellen van informatie’. Een goed voorbeeld hiervan is het volgende op pagina 102: ’Je zit daar weer, hè, met die heuvel achter je? Net zoals 25 jaar geleden?’
‘ja’…
……’Zo is het mooi hoor, Jane, doe je ogen maar weer open we laten het hierbij
’
Het boek zit vol met zo’n dingen. Altijd als je denkt nu gaat er iets komen dan stopt het. Dit is iets goed dat het boek heel spannend houd maar het heeft ook wel een nadelig effect vind ik. Het zorgt er namelijk voor dat het boek vrij traag gaat en soms werkt het zelfs een beetje frustrerend. De ruime wordt ook altijd heel donker en eng beschreven waardoor het soms wel een akelig effect kan hebben als je aan het lezen bent. Dit is natuurlijk iets wat het boek heel goed maakt. Ook wordt er veel gebruik gemaakt van herhaling. Een voorbeeld hiervan is dat de plaats waar Natalie vermoord werd heel vaak vermeld is geweest en dus ook heel vaak opnieuw is beschreven. Dit zorgt ervoor dat je de plek zo goed kan voorstellen dat je er precies zelf bent. Zoals ik al zei maken deze trucjes het boek heel spannend en boeiend maar ik vind wel dat ze een beetje te duidelijk worden gebruikt.

De opbouw van het verhaal vond ik heel goed. Het is zo samengesteld dat je niet direct weet wie de dader is. Ook wordt alle informatie die je over Natalie krijgt mooi verspreidt over veel hoofdstukken zodat je altijd iets meer te weten komt. Die zaken maken het boek ook heel spannend en leuk om te lezen.

Dit was het eerste boek dat ik las van het befaamde schrijversduo en het smaakt zeker naar meer. Het was een goed, spannend boek. Alleen vond ik het einde een beetje ‘direct’. Ik had het gevoel dat ik een stuk had overgeslagen en dat vond ik toch wel jammer. Maar zeker een aanrader als thrillers je ding zijn!