'Ik wil meer getallen dan ik waarschijnlijk krijgen zal."

De zestienjarige Hazel Grace Lancaster uit Indiana, Amerika, is ongeneeslijk ziek. Drie jaar geleden werd bij haar schildklierkanker met uitzaaiingen in de longen, gediagnosticeerd. Zware behandelingen volgden en ze overleefde ter nauwer nood. Artsen zetten een experimentele behandeling met Phalanxifor in, en er gebeurde een medisch wonder, de behandeling sloeg aan en rekt Hazels leven voor onbepaalde tijd.

"Ik had dat ding nodig omdat mijn longen er als longen niet veel van bakten."

Het leven zonder toekomstperspectief als terminale zieke is erg zwaar. Hazel heeft afschuwelijke pijnen en kan niet meer zelfstandig ademhalen, en moet altijd en overal haar zuurstofkarretje bij zich hebben. Ze gaat al drie jaar niet meer naar een echte school. Haar moeder, die dag en nacht voor haar zorgt, maakt zich zorgen en is bang dat ze ten ondergaat aan een depressie. Ze stuurt haar naar een wekelijkse praatgroep van Jonge Survivors, in de kelder van de kerk. Haar boodschap: Leef en maak vrienden.

"Botkanker pakt je soms een arm of een been af om te zien uit wat voor hout je gesneden bent. Bevalt het hem, dan neemt hij de rest."

Hazel ziet dit helemaal niet zitten, de bijeenkomsten zijn oersaai, ze staat op het punt ermee te stoppen, en dan ontmoet ze de zeventienjarige Augustus Waters, tijdens een bijeenkomst. Vanaf het allereerste oogcontact is er een geweldige chemie tussen beide. Gus heeft Osteosarcoom, een ernstige vorm van botkanker, die hem zijn been ontnomen heeft. Hij weet als geen ander hoe het voelt om ernstig ziek te zijn.

"Ik ben net, net… Ik ben net een granaat, mam. Ik ben een granaat en er komt een moment dat ik ontplof en ik wil het aantal slachtoffers graag tot een minimum beperken."

Gus nodigt haar uit om de film V for Vendetta bij hem thuis te komen kijken. Al snel blijkt dat ze gezamenlijke interesse hebben en een bijzondere band ontstaat. De wetenschap dat het zwaard van Damocles boven Hazels hoofd hangt, zorgt ervoor dat ze Gus niet te dichtbij durft te laten komen, ze wil niet hem ook nog verdriet doen. Doch ware liefde laat zich niet afschrikken en er bloeit iets moois op tussen beide.

"Alle pogingen om mij van jou te redden zullen falen."

"Misschien wordt “oke” wel ons altijd."

Tien jaar geleden verscheen Hazels lievelingsboek Een Vorstelijke Beproeving van Peter van Houten. Ze heeft het boek letterlijk verslonden en al tientallen keren gelezen, het abrupte einde van het boek zorgt ervoor dat vele vragen haar al jaren achtervolgen. Gus, inmiddels ook groot fan van het boek, zit met dezelfde onbeantwoorde vragen. Samen gaan ze op zoek naar de auteur, die een teruggetrokken bestaan leeft als kluizenaar in Amsterdam en nergens op reageert. Ze zijn vastberaden om antwoord te krijgen op alle vragen.

"Maar, Gus, mijn lief, ik kan je niet zeggen hoe blij ik ben, met onze kleine oneindigheid."

Lukt het ze om Peter van Houten te vinden en krijgen ze een vervolg op hun verhaal?

Een weeffout in onze sterren, bestaat uit 25 lange hoofdstukken en wordt geschreven vanuit hoofdpersonage Hazel.

John Green heeft een mooie schrijfstijl vol mooie quotes en spreuken, die vanaf de eerste bladzijde prettig leest. Ondanks de heftige onderwerpen op een luchtige manier gebracht met humor en sarcasme. De beschrijving zijn heel mooi en dit boek heeft de eigenschap dat je blijft lezen, ik had het dan ook vrij snel uit.

Een weeffout in onze sterren vertelt het heftige liefdesverhaal van de zestienjarige Hazel en zeventienjarige Augustus. Hazel en Gus zijn geen gewone tieners, maar zouden dat dol graag willen zijn. Voor beide stond er helaas iets anders in de sterren geschreven dan ze hadden gehoopt.
Hazel kreeg op haar dertiende een ernstige vorm van schildklierkanker met uitzaaiingen in haar longen en dankzij een medisch wonder leeft zij nog steeds, niemand weet echter voor hoelang. Ze gaat gebukt onder vreselijke pijnen en kan niet meer zelfstandig ademhalen en hierbij hulp nodig heeft van haar zuurstoftank, het leven als terminale zieke is enorm zwaar. Ondanks alles probeert ze een zo normaal mogelijk leven te lijden. Gus heeft een ernstige vorm van botkanker, waardoor zijn been geamputeerd moest worden en hij noodgedwongen een prothese heeft gekregen. Wanneer ze elkaar ontmoeten wordt de wereld voor even een klein beetje mooier. Hazel is bang om Gus dichterbij te laten komen, ze wil hem niet ook nog pijn doen. Het is al erg genoeg dat ze haar ouders, die heel veel van haar houden, die al hun spaargeld in haar behandeling stoppen, vreselijk bezorgd zijn en kapot gaan aan de wetenschap dat hun enige dochter een granaat is die ieder moment kan ontploffen en ze haar zullen verliezen. Gus is vastbesloten om zich niet op een afstand te laten houden en slaagt uiteindelijk in zijn missie. Samen vormen ze een twee-eenheid en reizen af naar Amsterdam om antwoord te krijgen op al hun vragen. Uiteindelijk overwint ware liefde als, behalve de onvermijdelijke verschrikkelijke dood die als een donkere wolk boven hun hoofden hangt.

Een weeffout in onze sterren, is aangrijpend, meeslepend en realistisch. En beschrijft de hardheid van het leven, kinderen horen en mogen niet dood te gaan, het is verschrikkelijk en helaas gebeurd dit dus wel. Het verhaal gaat over terminale ziekte, doodgaan, verdriet, verlies, maar ook heel normale tienerzaken als verliefdheid, vriendschap en relaties.
De woede, boosheid, onmacht en angsten zijn voelbaar.