‘Weg zonder genade’ van John Hart sleept je genadeloos mee in de diepste donkere krochten van het menselijke brein. Het vertelt ons over liefde en kwaad en laat ons op velerlei wijze beleven tot welk gruwelijk gedrag dit leidt. Na vele omzwervingen, geheimen en verraad volgt een ontknoping die klinkt en voelt als het citaat van Leonard Cohen dat aan het begin het boek staat: It’s a cold and it’s a broken hallelujah.

Elizabeth Black is politieagente met een zwak voor kinderen die slachtoffer zijn van een misdrijf. Wanneer een jong meisje vermist raakt, spoort Elizabeth haar op. Ze overleven het geweld van de barbaarse brute ontvoerders die hierbij het leven laten. Dit smeedt een onherroepelijke band tussen beiden. Ondertussen staat een van haar andere protegees op het punt om de moordenaar van zijn moeder om zeep te helpen. Plotseling wordt het leven van Elizabeth zeer gecompliceerd.
Of was het dat eigenlijk al?

‘Weg zonder genade’ gaat van start met een proloog waar je de haren van ten berge rijzen. Een gestoorde seriemoordenaar doet zijn entree en meteen wil je weten wie deze gek is. Krijgen ze hem te pakken?
De vaart blijft erin wanneer we met behulp van flashbacks steeds meer te weten komen over Elizabeth, de slachtoffers en het verleden. De tweede verhaallijn gaat over een moordenaar die uit de gevangenis komt .Vreemd genoeg blijken beiden voortdurend met elkaar verstrengeld. En dit blijft zo tot het einde.
De verhalen zijn makkelijk te volgen en de onverwachte wendingen bezorgen de lezer een flink aantal spannende momenten. Het grootste deel van de tijd verwacht je dat dit verhaal echt niet goed af kán lopen. Toch weet de schrijver de aandacht vast te houden ondanks de hopeloze toestand waarin zijn helden verkeren. Dat is grotendeels te danken aan de onmogelijke keuzes waarvoor de personages komen te staan, aan zijn invulling van het spanningsveld tussen goed en kwaad en over hoe je het kwaad dat je is aangedaan kunt overleven. Elizabeth beantwoordt de vraag van haar protegé over hoe ze moet overleven met:
“Wonden helen.”
“Altijd?”
“Als je sterk bent.”
“En als je eerlijk en oprecht bent handelt. ”

En zo hopen we dat het goed overwint. Zo simpel is het toch niet. Geen rozegeur en maneschijn bij John Hart, wel een ‘broken hallelujah’. Het leven is niet zwart en het leven is niet wit en helden worden niet erkend, noch beloond. Integendeel. En toch houden we van ze. John Hart weet ons tot het einde aan zijn verhaal te kluisteren.