Regelmatig komt ook hier in Nederland weer een bericht door dat een onschuldige zwarte man door politie-geweld om het leven is gekomen. Dit boek gaat over jongelui die te maken hebben met politiemensen die niet objectief naar hen kijken, waardoor ze ook niet objectief naar zichzelf kijken. Justyce is zo'n gekleurde puber; getalenteerd, hardwerkend op school. Hij wordt hardhandig in de boeien geslagen als hij probeert een vriendin te helpen. Dit loopt niet fataal af, maar het raakt hem heel diep en houdt hem bezig. Om dit verhaal door zijn ogen te lezen, maakt heel tastbaar hoe het moet zijn om met deze vooroordelen om te gaan. Ook blanke klasgenoten maken hem zijn leven niet altijd gemakkelijk. En wat doe je dan? Hierover schrijft hij naar Martin Luther King; zijn grote voorbeeld. Een mooie manier van de schrijver om hem zijn gedachten te laten uiten. Het is een mooi verhaal en als YA-roman zeer geslaagd. Ik kan me zomaar voorstellen dat het op middelbare scholen gelezen en besproken wordt!