Wat een ademloos boek! Met een achtergrond van de jaren 30 in de Edinburgh society wordt een verhaal ontvouwen van het leven van twee zussen, Kitty en Esme. Hartverscheurend de stugge sociaal-maatschappelijke voorschriften t.o.v vrouwen.
De bovenstaande boek omschrijving is al heel compleet, ik zou bijna niets meer toe willen voegen behalve dat drie vrouwen elk hun deel van het verhaal brengen:
de kleindochter Iris als de toeschouwer, Esme heeft na meer dan 60 jaar opsluiting haar eigen plotse wijze van communiceren en Kitty springt, lijdend onder Alzheimer, heerlijk heen en weer en houd je als lezer scherp. In dit mysterie vallen steeds meer stukken op zijn plek en ervaar je emoties van een complex familiedrama in een voor ons ondenkbare maatschappij, niet eens zo heel lang geleden.

Ik was op bladzijde 39 al gegrepen en tot 00:45 zitten lezen, het moest gewoon uit, een aanrader dus. Na wat googlen kwam ik een interview tegen van Maggie O'Farrell met de Guardian waarin nog meer de achtergrond van vrouwen in psychiatrische inrichtingen in de jaren 30 wordt uiteengezet, heel indrukwekkend.

(pas NA het lezen van het boek bekijken :

Interview van de Guardian met Maggie O'Farrell over dit onderwerp