Stefan Hertmans vertelt ons persoonlijk het verhaal van een jonge christelijke vrouw van zekere adel eind elfde eeuw. Zij bekeert zich tot het Jodendom vanwege een jongeman. Aangezien godsdiensttwist alom aanwezig is, leidt dit tot vluchten en verbergen.
Hertmans baseert zich op een wetenschappelijk document. Hij vertelt het verhaal soms vanuit zijn historische personages, dan weer reflecteert hij en deelt hij zijn eigen overpeinzingen met de lezer: hoe zou het landschap er toen hebben uitgezien; zij heeft hier door ditzelfde straatje gelopen als waar ik nu ben.

Het boek kent veel historische feiten. Ook uitgebreide beschrijvingen van het landschap komen voor. De verstilling die daarvan uitgaat, versterkt het gevoel van tijdloosheid. Verleden en heden komen samen op dezelfde tijd en plaats. Je voelt hoezeer Hertmans begaan is met deze vrouw die zoveel heeft moeten doorstaan.
Een boek met een heel eigen stijl.