Niet voor niets heeft Mikael Engström met dit boek in 2005 de Zilveren Zoen gewonnen.
Zo onstuimig als de buitenwereld is voor Tobbe, zo stil is het bij hem thuis, zonder moeder. Met haar neemt Tobbe regelmatig de dag door. Zittend op de vensterbank vertelt hij haar van de vechtpartijen tussen de jongens van de Bosjesweg en de Rentmeesterstraat, over de vooruitziende blik van Ola en de domme streken van Lars.
Wat zijn die jeugdboeken toch mooi! *zucht*