Het denken in andere uitwegen - oplossingen - is denk ik wat me zo aantrekt in dit boek; zoals de parallel naar het verhaal van De Tovenaar van Oz, een verhaal dat ook altijd onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij heeft.
Twee mensen maken contact, beide in een isolement (een gedwongen - een uit eigen keuze) en delen het lezen. Verhalen geven zoveel meer mogelijkheden tot oplossingen, inzichten, visie.
Wie zegt doet het onmogelijke niet mogelijk is? Het onwaarschijnlijke realiteit?
Zo ook de Lener: ik vind het hele gedeelte van de road movie en het eind totaal niet aannemelijk maar wellicht mogelijk en vast ook helemaal niet relevant in die zin dat twee mensen elkaar helpen zich te ontwikkelen (ook de veel oudere Lucy is coming-of-age), om staande te blijven in dit leven, door middelen waar wij op onze beurt als lezers ook in geloven. En daarmee zijn we direct betrokken, en "medeschuldig", en is het mogelijk
En dan het vergelijk met de Russische familiegeschiedenis met de chocolade fabriek met de Oempa Loempa's terwijl er ook de suggestie is dat vaders voor de Russische mafia werkt. Is hier dat het meest onwaarschijnlijke gewoon mogelijk is? Soms is Lucy tijdens de reis ontzettend irritant naief maar bovenaan blijft de door mij gedeelde wens iemand te helpen en zeker de wereld van verhalen te delen.

De subtitel "Zij leende een kind. Hij gijzelde haar." lijkt de wereld op zijn kop te zetten en is veelzeggend voor het verhaal - zowel in het werkelijke gebeuren als de boodschap achter het verhaal.
Prettig boek dat heerlijk de wereld van boeken uitdraagt, en zaken binnenste buiten keert (zoals boeken ook kunnen), en tracht het zware onderwerp van het onderdrukken van een persoons identiteit hulp te bieden door het creëren van meerdere werkelijkheden als ondersteuning (of als tijdelijke uitvlucht? Lezen als vlucht wordt vaak geopperd maar persoonlijk vind ik het woord "vlucht" niet accuraat gekozen. Ik zie het als verrijking en stimulans voorbij de grenzen van onze eigen of door de omgeving opgelegde horizon).


Het leest makkelijk, ietwat langdradig, veel humor en knipogen naar andere verhalen. Een goed open eind die in het interview achterin het boek nog onderbouwd wordt, waar tevens een lichte leesclubvragenlijst is toegevoegd.