In the middle of nowhere strandt Faith ’s nachts met haar dochtertje Maggie door de tropische storm Octavius langs de weg. Ze heeft geen idee waar ze zich begeeft en de vermoeidheid slaat toe, haar avond was een waar drama tot dan toe. Ineens, uit het niets bonkt er een meisje op haar raam. ‘Help me.’ Maar Faith verstart, ze weet niet wat ze moet doen. Achter haar ligt Maggie in haar autostoeltje te slapen en haar veiligheid staat op de eerste plek. Faith’s bloed stolt in haar aderen en neemt intuïtief een beslissing, ze geeft gas en vertrekt van deze duistere plek die haar alleen maar kriebels bezorgt. Het meisje schreeuwt nogmaals om hulp wanneer er een man in beeld verschijnt maar toch kiest Faith voor de veiligheid van Maggie en ze laat het meisje achter. Vanaf dat moment verandert alles want Faith kan het niet loslaten, heeft ze goed gehandeld? Het lijkt, eenmaal weer thuis, vervolgens allemaal met een sisser af te lopen, Faith doet haar best alles te relativeren en houdt angstvallig de pers in de gaten. Het laat haar maar niet los, neemt een aantal domme beslissingen en gaat bijna ten onder aan schuldgevoel en de ‘wat als’ gedachten. En dan komt de genadeklap…..Maggie praat met papa en in al haar onschuld gooit ze daarmee alles en iedereen in het diepe.

Ondanks de perfecte balans tussen spanning en de psychologische rollercoaster waarin Faith zich begeeft is het verhaal niet tenenkrommend spannend. Maar daarentegen liegt de onderliggende suspense er niet om. Daar is Hoffman ook heel goed in. De rol van Faith is zo sterk dat het niet moeilijk is om sympathie voor haar te hebben, ondanks haar beslissingen want het zal je maar gebeuren. Een fout maken kan iedereen overkomen, toch? Alles wat Faith doet of zegt na die bewuste nacht maakt alles alleen maar erger en nog meer verdacht. Maar is wat zij heeft gedaan dan zo fout? En waarom laat dat gevoel haar maar niet met rust?

De paniek is enorm en die regeert het grootste deel van het verhaal. Dit ten koste van de personages, die blijven vrij oppervlakkig. Het onderzoek naar de meisjes die verdwijnen komt maar heel kort aan bod en ook pas laat in het verhaal, de meeste aandacht gaat uit naar Faith. Zij neemt beslissingen die allemaal voortkomen uit dat ene moment. Met maar één ding in gedachten en dat is Maggie en zichzelf beschermen, want dat heeft ze wel in de gaten wanneer ze ten prooi valt aan een heftig politieonderzoek. De hamvraag is of er een handleiding is voor het reageren in stressvolle situaties? Gevoed door paniek reageren mensen nu eenmaal niet zoals ze normaal gesproken doen en dus is het de vraag of de paranoia van het onderzoeksteam geloofwaardig is, dat lijkt het namelijk niet. Er is toch een marge waarin mensen reageren zou je denken? Ook de reactie van haar man Jarrod en Maggie zorgt voor vraagtekens. Maggie is vier jaar maar reageert en praat als een acht –tot tienjarige en dat is niet aannemelijk natuurlijk. Het gezin komt daardoor onder druk te staan en Faith verliest daarmee haar baken en controle over alles. Dat laatste komt wel heel overtuigend over en zorgt voor de onrust tijdens het lezen. Want wat gaat ze doen, hoe reageert ze bij een volgende tegenslag, hoeveel kan Faith hebben?

Ten opzichte van ‘De snijkamer’ haalt dit verhaal het niet qua spanning maar het krioelt wel van bizarre gebeurtenissen en onder hoge druk ontstane emoties. En precies dat zorgt ervoor dat dit wederom een lekker boek is van de hand van Hoffman. Opvallend t.o.v. Hoffman’s vorige boeken is dat ze nu geregeld gebeurtenissen herhaalt en met vlagen naar langdradig neigt. Haar eerdere werk zorgt voor een bepaald verwachtingspatroon m.b.t. de spanning en psychologische strijd. Dat laatste is ook nu overtuigend gebracht. Want verscheurd worden door een op door angst genomen beslissing is haast niet te doen. Ook de sfeersetting, de chaos en randverschijnselen die het maken van (verkeerde) keuzes met zich meebrengen zorgen voor een heerlijk aantal uren leesplezier, want daar blinkt Hoffman écht wel uit! 3 sterren