Dit boek kent verschillende gezichten. Toen ik het eerste hoofdstuk las vond ik dit vooral komisch en vol humor en dacht dat daarmee de toon van het verhaal gezet was. Maar dit bleek een valse start.

Bij het tweede hoofdstuk aangekomen leek het wel of ik in een ander boek begonnen was. Een heel andere schrijfstijl. Een paar hoofdstukken lang wordt de geschiedenis van de ijsmakers verteld. Een interessant verhaal over Giuseppe Talamini de voorvader van de hoofdpersonen van het boek de broers Luca en Giovanni en hoe ze in die tijd ijs maakten van verse sneeuw.

Het verhaal over en van de twee broers begint later in het boek. Hun leven en hun belevenissen wordt heel uitgebreid beschreven met mooie woorden. Hier is duidelijk de dichter, de broer Giovanni , aan het woord. Het duurt wat langer voordat het punt in het boek komt waarin broer Luca, de ijsmaker, een hoogst ongebruikelijk verzoek aan broer Giovanni doet. En eigenlijk kan je dan al een beetje raden wat dat zal zijn. De karakters en het verhaal groeien en emoties worden duidelijk uitgewerkt. Diverse keren wordt een zin uit een gedicht aangehaald. Uit het verhaal komt goed de haat-liefde verhouding tussen de broers onderling , de verwachtingen van een vader en de traditie van het ijs maken naar voren

Daarna springt het boek nog twee keer over naar een andere tijd. Dit wordt niet zo duidelijk aangegeven en is dan tijdens het lezen ervan dan ook verrassend en heel eventjes onduidelijk . Maar daarin blijkt dat iedereen zijn eigen keuzes maakt in het leven soms tot verdriet van een ander omdat die ander andere verwachtingen had.

Dit alles maakt het boek zoals het nu is geworden en het is alles bij elkaar een boeiend verhaal geworden. Een verhaal dat zich moeilijk laat omschrijven, zonder moeilijke of complexe verhaallijnen of onverwachte ontwikkelingen, maar zeker de moeite van het lezen waard is. En wat het verhaal ook met me gedaan heeft is dat het is blijven hangen en ik voortaan met andere ogen naar een Italiaans ijsje zal kijken.