Voor lezers die kicken op seriemoordenaars, bakken met bloed en seks is All inclusive allerminst een aanrader. Het verhaal speelt zich voornamelijk af in de relationele sfeer. Het verlies van twee kinderen staat centraal. Dit, plus de misstanden rond het All inclusive systeem vormen het hart van het boek.
In tegenstelling tot haar (vrouwelijke) collegas, heeft Suzanne Vermeer gekozen voor een aanpak waarin geen plaats is voor platvloerse seks, schuttingtaal of zinnen die superbe intelligentie veinzen. Een manier van schrijven die op mij prettig overkomt. Vermeer concentreert zich uitsluitend op datgene wat ze wil vertellen. Geen opsmuk.
Het verhaal is in balans en speelt zich af in zowel Nederland als Turkije. Het woordgebruik is helder, in sommige gevallen tegen het simpele aan. Een minpuntje waaraan de auteur in haar volgende boek moet werken.
Met All inclusive heeft Vermeer iets te melden. Een vakantieconcept waarvoor jaarlijks honderdduizenden Nederlanders kiezen. In haar stellingnamen houdt Vermeer het midden. Het is geen aanklacht, eerder een waarschuwing.
Hoewel de hoofdmoot fictie betreft, stemt het boek toch tot nadenken. Helemaal als de media bericht over vijf Italianen die tijdens hun vakantie onwel zijn geworden. Oorzaak; de wijn in hun All inclusive hotel. Door de directie aangekocht in POEDERVORM (goedkoopste vorm). Door onbekende oorzaak is het goedje in aanraking gekomen met een andere substantie waarna een chemische reactie volgde.