De karakters evolueren niet echt maar we komen er wel steeds meer over te weten zodat ze meer en meer vertrouwde figuren worden. De verdieping van de karakters maakt het ook makkelijker om mee te leven met de gebeurtenissen. Barnett maakt wel een evolutie door in het rouwproces rond de dood van zijn vrouw.

Barnett is mijn favoriete personage. De tegenstelling met dokter Watson vind ik prachtig, Barnett is eigenlijk wie dokter Watson denkt/hoopt te zijn. Dat merk je ook aan het verschil in relatie Holmes/Watson en Arrowood/Barnett.

De schrijfstijl past bij het soort verhaal al was het wel even wennen aan het moderne woordgebruik. Dat verhinderde dat ik me echt kon inleven in de sfeer van het tijdperk. Het is duidelijk dat de auteur zijn huiswerk heeft gemaakt over het Victoriaanse tijdperk, zowel maatschappelijk, cultureel, politiek als economisch. De manier waarop de karakters het verschil tussen arm en rijk als normaal aanvaarden is daar een treffend voorbeeld van. Een non-stop dialoog zonder vertragende beschrijvingen maken het dynamisch en snel.

Een erg zware plot met de Ierse onafhankelijkheidsstrijd, internationale vrouwenhandel, prostitutie en pedofilie, armoede in het Victoriaanse tijdperk. Daar zie ik toch wel een overeenkomst met Sherlock Holmes' "A Study in Scarlet" over de misdaden van de Mormonen in Amerika. Latere verhalen hadden een eenvoudiger kwaad als thema.

Het blijft lang onduidelijk wat de echte opdracht voor Arrowood is, wat de spanning ten goede komt door ze na het vinden van Thierry te laten wegvallen en meteen opnieuw beginnen op te bouwen. Bij momenten vond ik het moeilijk te volgen met alle betrokken partijen, de politie, geheime dienst, Ierse nationalisten, Cream, de privé-detectives, Neddy, Thierry, Caroline en alle figuranten. Maar er is een duidelijke rode draad in de vorm van de omzwervingen van Barnett die het verhaal chronologisch bij mekaar houdt, ook als de onderlinge verhoudingen nog absoluut niet duidelijk zijn. Mick Finlay helpt de lezer door telkens zelf de aandacht te vesigen op wat belangrijk is. Knap gedaan.
Een fijn detail zijn de verwijzingen naar vroegere zaken die nooit gepubliceerd zijn, een knipoog naar Conan Doyle en Agatha Christie (Poirot en Miss Marple).

Op een bepaald ogenblik kreeg ik het gevoel dat er maar twee mogelijkheden waren: ofwel een einde zoals we ook echt gekregen hebben ofwel een totaal fiasco. Toch kan ik niet zeggen dat ik het zag aankomen, het blijft spannend door alle draden die samenkomen en nieuwe inzichten en mogelijkheden leveren.

Het is een boeiend verhaal dat steeds mijn volle aandacht had - dat was wel nodig door de ingewikkelde plot. De alomtegenwoordige spanning, de karakters en de grondige kennis van de auteur van het oude Londen staan daar garant voor.

Mick Finlay heeft een prettige, moderne en vlot leesbare schrijfstijl. Het is wel begrijpelijk geschreven maar de ingewikkelde plot vraagt toch de volle aandacht en diepe concentratie van de lezer en dwingt bij momenten tot nadenken om niet te moeten terugbladeren en herlezen.

Een uniek boek door de combinatie van het rauwe, onopgesmukte Victoriaanse Londen met een moderne schrijfstijl.

Hoewel er heel wat knipogen zijn naar Sherlock Holmes en Arrowood geobsedeerd is door zijn afkeer van Holmes, speelt dat geen rol van betekenis en wie een "Sherlock Holmes" detective verwacht, komt bedrogen uit.