Wat een toppunt van droefheid is dit boek.

Een jongen, Joris...Joris Alderweirelt, groeit op bij zijn oom een tante in een klein dorpje in België. Zijn vader is gestorven en zijn moeder...zit in Spanje.

Met behulp van oude foto’s kijkt de verteller terug op zijn kindertijd en het is een en al droefheid. En als je, zoals ik, ook nog het verhaal via de stem van Mortier zelf beluister, is het allemaal nog droeviger; met af en toe een heel klein sprankje droge humor, dat weer wel...

Maar het is niet alleen maar kommer en kwel; de mooie zinnen van Mortier maken heel veel goed. Zo goed dat het als geheel toch nog 4 duimen verdiend.