Wie kent ze niet, de prachtige avonturen van Jules Verne? ‘Naar het middelpunt der aarde’, ‘Twintigduizend mijlen onder zee’ of ‘Reis om de wereld in 80 dagen’. Allemaal vele malen verfilmd, maar … wie heeft ook echt de boeken gelezen? Verne was een groot liefhebber van aardrijkskunde, natuurkunde en vooral geografie. In zijn boeken toonde hij graag zijn kennis over die onderwerpen en zo ontstaan populair wetenschappelijke verhandelingen verpakt in een avontuurlijk jasje. Niet altijd even makkelijk te lezen dus. Eén van zijn boeken waarin de wetenschap ondergeschikt blijft is deze klassieker: ‘Michael Strogoff, koerier van de tsaar’.

De gelijknamige strip die ik decennia geleden als kind heb gelezen moet ongetwijfeld nog ergens op zolder liggen, onderin één van de dozen met vele kinderboeken. Tijdens het lezen kwamen de plaatjes bovendrijven uit mijn geheugen … wonderbaarlijke computer toch, die grijze cellen. En toen kon ik me ook weer herinneren dat de scene waarin Strogoff door een gloeiend zwaard verblind wordt enorm veel indruk op me maakte. Fantastisch wat een boek allemaal op kan roepen.

Inhoudelijk zit er nog een leuke plotwending in – gekoppeld aan voornoemde scene – maar heel spannend is het allemaal niet. Zo hier en daar zelfs nog wat niet kloppende details, zoals de keer dat Strogoff in een wild stromende rivier wordt gesmeten, met de brief van de tsaar in zijn binnenzak. Een met de hand geschreven brief lijkt me binnen enkele minuten onleesbaar. Afijn, een kniepert die daar op let.

Een goed geschreven verhaal met actie, avontuur en romantiek. Lekker.

Plus een ster extra voor de sentimentele gevoelens die het bij mij opriep.