De cover laat de benen van een vrouw zittend op een heuveltje zien. Dit past wel bij het verhaal want de hoofdpersoon Sara heeft mooie herinneringen aan deze heuvel.

Sara is vrijwillig opgenomen in een verzorgingstehuis, omdat haar geheugen haar regelmatig in de steek laat, en ze haar dochter Eva niet tot last wil zijn.
Als Sara in het tehuis een man ziet die veel weg heeft van haar grote liefde Klaas herbeleeft ze het jaar 1953. Je krijgt een kijkje in hoe de nasleep van de oorlog verstrekkende gevolgen heeft voor de jeugd uit de oorlogstijd.
Je wordt in stukken terug genomen in de tijd en ziet de worsteling waar Sara mee te maken krijgt. Aan het einde van de hoofdstukken wordt ze steeds door een verpleegster uit haar gedachten gehaald. Hierbij had ik wel vaak het idee van alweer, maar dit was absoluut niet storend voor het verhaal.
De man die Sara aan haar grote liefde deed denken blijkt inderdaad veel met haar grote liefde te maken, echter wordt er snel over de verwarring van deze persoon heen gestapt. Dat is wel jammer.
Echter het boek geeft een mooi verhaal weer waar je heel erg met Klaas en Sara meeleeft.
Ik houd erg van oorlogsverhalen en dit verhaal is op een iets andere manier geschreven, en geeft door de andere manier van schrijven een erg plezierige manier van lezen.

Het verhaal raakt je door de mooie schrijfstijl en laat je de andere kant van de oorlog zien. Dat het ook voor de familie van iemand van bijvoorbeeld de NSB erg met de gevolgen van de oorlog kan zitten.