Allan Karlsson, een fictief figuur. Maar een man naar mijn hart. Want iemand die zijn verjaardag niet wil vieren vanwege al die poespas eromheen kan bij mij niet meer stuk. Maar dit is natuurlijk nog geen reactie op dit boek. Eigenlijk kan ik hier erg kort over zijn. De 100-jarige man... is een heerlijk boek. Humoristisch, toch ook wel absurd en onwerkelijk en daarbij leest het ook nog eens als de spreekwoordelijke trein.

Het boek heeft in feite twee verhalen. Eén in het heden en één vanuit het verleden naar het heden. Waarbij ik wel vond dat het begin van het verleden iets minder boeiend was. In de loop van het verhaal trok dat heel goed bij en werd ook dat deel steeds interessanter.

De personages die Jonasson heeft geschetst zijn stuk voor stuk bijzonder. Maar het meest kenmerkend is uiteraard Karlsson zelf. Die een enorme sympathie kweekt met zijn ontwapenende en zorgeloze karakter. De 100-jarige man... Een boek waarbij ik me geen moment heb verveeld. En dat voor mij zelfs nog wel even had door mogen gaan.