Het is niet het eerste boek dat hij geschreven heeft, maar wel het eerste boek dat gepubliceerd wordt. De nachtklimmers is een schitterend debuut waarmee de jonge Engelsman Ivo Stourton (1982) meteen een open sollicitatie doet naar de eretitel wonderkind van de thriller.

Jessica (32) komt onverwacht op bezoek bij haar studievriend James, die zij kent van Camebridge. Ze is op de vlucht en zij smeekt hem om onderdak. Tien jaar eerder hebben zij, tijdens hun studietijd, iets uitgespookt dat het daglicht niet kan verdragen. Als de waarheid boven water komt, krijgen zij grote moeilijkheden. In lange flash backs gaat de verteller (ik-persoon James) terug in de tijd, naar de studentenjaren. James was destijds een schuchtere eerstejaars op de universiteit die in aanraking kwam met een groepje medestudenten die zich de Nachtklimmers noemden. Ze beklommen s nachts illegaal de gebouwen van de campus en hielden er, gefinancierd door de rijke student Francis, een uitbundig leven op na. Toen de toelage van Francis door diens vader werd ingetrokken, verzon Francis een geniaal, maar illegaal plan om aan geld te komen en hun oude rijke leven voort te zetten. Zal de waarheid na al die jaren toch boven water komen?

Voor de sfeer en lokatie van het verhaal grijpt Stourton terug naar zijn eigen jaren aan Cambridge University, zodat hij in staat is een zeer natuurgetrouw beeld van het studentenleven te schetsen. Wat structuur betreft heeft Stourton gekozen voor de Great Gatsby-structuur van Scott Fitzgerald. Dat wil zeggen dat de verteller in de ik-vorm verslag doet van zijn belevenissen met een steenrijke en knappe vriend (Francis) die alle rekeningen van het vriendengroepje voor zijn rekening neemt: de drank, de cocaïne, het bordeelbezoek, het eten.
Het is een wonderlijk groepje, bestaande uit drie jongens en twee meisjes. De ik-persoon (sociaal zwak en wanhopig op zoek naar aansluiting bij vrienden) is heimelijk verliefd op de mooie Jessica die beschouwd wordt als de vriendin van de rijke Francis. Het andere meisje Lisa is volstrekt onafhankelijk en trekt met het groepje op, zonder er daadwerkelijk een emotionele binding mee te hebben.

Het knappe van De nachtklimmers is dat het doen en laten van een groep wordt beschreven terwijl ook de eigen ambitie en het individuele toekomstbeeld van elk van de groepsleden in alle handelingen doorschemert. De ik-persoon James is groepslid, maar tevens toeschouwer. Hij is eerste en derde persoon tegelijk. Het geeft een vervreemdend effect dat zeer effectief is. Stourton weet op geniale wijze de onderhuidse frustraties en eenzaamheid van de personages neer te zetten. Het is het leven in een notendop. Het is onvermijdelijk, vriendschap is maar tijdelijk. Dat geldgebrek op een gegeven moment leidt tot criminele handelingen en veel leed lijkt eveneens onvermijdelijk.

Stourton beschrijft wonderschoon hoe het vriendenclubje leeft op het scherp van de snede, hoe het alle grenzen opzoekt en oprekt. Het onderliggend motief voor hun handelingen is onvrede met het bestaan, een zoektocht naar verbondenheid. Maar met het naderen van het einde van de studie vervaagt het gezamenlijk ideaal, dient een andere realiteit zich aan. En als een aantal van de groepsleden zich in die nieuwe realiteit hebben gemanifesteerd, lijkt het of de dure rekening uit het verleden nog vereffend dient te worden. Een nieuwe band, ontstaan uit angst, gedeelde schuldgevoelens en nooit uitgesproken verlangens, wordt gesmeed. Stourton houdt de draad van het dreigende verleden goed vast en heeft de nodige plotwisselingen in petto.

De nachtklimmers is een poëtisch vorm gegeven jeugdzonde. Vol melancholie, spanning en twijfel over een nieuwe toekomst. Heel mooi.