Deze korte verhalen lijken een speels intermezzo tussen Vances semifilosofische ruimte-opera's en oorlogen tussen megawerelden. De probleemoplossende opa met baard doet denken aan de sympathieke bordkartonnen types van Isaac Asimov, en ook de kneuterige setting en de lichtvoetige plots -voor zover je daarvan kunt spreken - doen dat.
Juist door dat lichte zijn deze na tientallen jaren nog leuk om te lezen.