Het boek opent met de zin:
Aan alle mensen bij wie de hunkering nog leeft.

En de quote:
Liefde is niet compleet als ze niet weet van dingen die slechts liefde kan verzinnen. Carlos Drummond de Andrade.

Op een vrijdag eind juni bekent Patrick echtgenoot van de dan 52 jarige Julia Leander dat hij een ander heeft. Haar wereld stort in. Zoiets als een sterfdag die je nooit meer vergeet, maar ook een dag die de rest van haar leven zal bepalen, al weet ze dit op dat moment nog niet.

Julia gaat op zoek naar woonruimte en werk. In haar nieuwe en luxe appartement maakt ze kennis met Todi en het klikt van geen kant. Todi wil geen bemoeizucht en wil Julia zo snel mogelijk weer uit haar appartement hebben. Er komt echter een moment dat Todi volledig omslaat naar de andere kant en ze beiden hun levensverhaal aan elkaar vertellen. Ze blijken meer gemeenschappelijk te hebben dan ze dachten. Er bloeit iets moois op.

Julia’s vader is overleden, haar moeder is dementeerde en verblijft in een verzorgingshuis. Hier ontdekt Julia een kant van haar moeder die ze niet kent en nooit achter haar had uitgehaald. Tijdens een bezoekje aan haar moeder komt ze Leonoor een vroegere studievriendin weer tegen. Ze maken een afspraak om een kopje koffie te drinken en al snel praten ze over hun leven. Door het verhaal van Leonoor krijgt Julia meer inzicht en dit verandert haar leven en gedachtegang.

Pas als men weet kan men begrijpen. Wordt alles duidelijk.

Dit boek vertelt het verhaal van 2 mensen die getekend zijn door het leven. Todi uit wroeging, Julia door het steeds afgewezen geworden. Beiden voelen zich verlaten en dragen een onmenselijk verdriet met zich mee. Beelden van vroeger duiken steeds op, verscheurde verlangens en minder fijne herinneringen met pijn tot gevolg.

Afwisselend wordt het verleden, mijmeringen en heden verteld van Julia en Todi, zodat ik een goed beeld krijg van wat zich heeft afgespeeld en nu bezighoudt. Daarna volg ik hun leven, gesprekken en reis samen in het heden. Hoe moeilijk het is om vertrouwen te hebben in de medemens, bang om gekwetst te worden of weer te beschadigen. Hoe beiden snakken naar genegenheid en intimiteit. Wordt het duidelijk dat lustgevoelens en intimiteit van alle tijden zijn, dat leeftijd geen rol speelt. Iedereen heeft liefde en verlangen in zich en wil dit graag ontvangen en delen. Weggestopte gevoelens komen weer naar boven en zeker als we ouder worden. We zijn niet altijd in staat om deze gevoelens te tonen, omdat het teveel pijn kan doen. En als we het wel doen dit een schuldgevoel kan oproepen en anderen er onbewust te kort mee kunnen doen of verdrietig maken. Dat mensen en m.n. kinderen hier de dupe van kunnen worden.

“Vol verdriet, vol verdriet ga ik slapen en met nog meer verdriet sta ik op…” Uit “Lágrima” (Traan) Fado van Amalia Rodrigues.

Dit diepgaande verhaal maakt duidelijk dat we allemaal eigen baas zijn over onze (lust)gevoelens en met wie we deze willen delen en waarom, ongeacht leeftijd. Liefde is er in alle vormen en facetten door de jaren heen. Liefde maakt geen onderscheid, voelt voor iedereen als een warme deken. Overkomt je, verwarmt je, laat je dansen en maakt je jonger.

“Intimiteit maakt gelukkig en geeft waarde aan het bestaan”.

De auteur heeft een fijne schrijfstijl, gebruikt prachtige woorden, de opbouw van zinnen is mooi, de hoofdstukken zijn niet te lang, weet situaties, gevoelens en gedachten perfect te verwoorden. Neemt mij mee in het (innerlijke)leven van Julia en Todi en doet dit op een dusdanige mooie beeldende wijze, dat het lijkt alsof ik naar een film kijk. Het verhaal heeft een verrassend plot. De karakters worden goed uitgediept, waardoor ik mij kan inleven en meevoelen.

Het gewaagde onderwerp brengt zij voorzichtig ter sprake en laat dit later in het verhaal tot volle bloei komen, zonder details van de echte intimiteit prijs te geven. Ze doorbreekt een taboe: Ouderdom, aantrekkingskracht, liefde, leeftijdsverschil, lustgevoelens en seksualiteit en doet dit met veel respect, begrip en warmte.
Een prachtig verhaal waarvan ik hoop dat het zich verder vertelt, zodat men weet dat er wat dit onderwerp betreft niks hoeft te veranderen als je ouder wordt. Hunkering, liefde en (lust)gevoelens mogen er altijd zijn en steeds beantwoord worden ongeacht leeftijd.

Deze vreugde, de vreugde om zoveel van je te houden. Uit “Lágrima” (Traan) Fado van Amalia Rodrigues.