Wie kent 'm niet, de zanger Ozzy Osbourne, een rockicoon. Hij werd in de jaren zeventig bekend met zijn band Black Sabbath. Als jongen uit een arm arbeidersgezin ging hij op zijn vijftiende van school en besloot rockster te worden, wat hem nog lukte ook. Met een grote dosis zelfspot en geluk werd hij een frontman die zijn weerga niet kende. Hij worstelde zich in de loop der jaren tussen schandalen, twee huwelijken, vijf kinderen en vooral een drank- en drugsprobleem door maar schijnt heden ten dagen op het 'rechte' pad te zijn. Deze biografie laat Ozzy Osbourne, geboren als John Osbourne, zien zoals we hem in sommige opzichten nog niet kennen en bevat een flinke dosis humor, ongeloof, afkeer en heftige emoties. Dit is het verhaal van Ozzy Osbourne.  

Wellicht kennen veel mensen Ozzy Osbourne van The Osbournes, de reality show die van 2002 tot 2005 op de muziekzender MTV te zien was. Het beeld van de vloekende en tierende familie en vooral Ozzy, die meermaals de meest vreemde en rare fratsen uithaalt, staat op het netvlies gegrift. In de biografie I am Ozzy vertelt Osbourne zelf zijn verhaal. Hij gooit er direct een flinke dosis humor in waardoor het boek meteen aanspreekt en de schrijfstijl blijkt erg toegankelijk. We zien de mens achter de rockster die uit een arm arbeidersgezin komt en eigenlijk nergens op zijn plek is.  

Dit verhaal over het wel en wee van een rockster is er een die, naarmate het boek vordert, steeds ongeloofwaardiger wordt. Hoewel Osbourne in het begin eerlijk toegeeft dat hij de meeste tijd zwaar onder invloed was van allerlei verdovende middelen kan de lezer zich niet aan de indruk onttrekken dat sommige zaken hier en daar wat aangedikt zijn. Osbourne vertelt zijn verhaal vol overgave en verve en in het begin is het daadwerkelijk ook lachen, gieren en brullen. Door de enthousiaste vertelstijl wordt de lezer werkelijk nieuwsgierig naar de band genaamd Black Sabbath.  

Toch krijgt het geheel een wat grimmig karakter en wordt de compassie, die er in eerste instantie wel degelijk was voor deze artiest, minder. Alle vooroordelen en stereotyperingen van een rockster maakt de schrijver waar en daar wordt de persoon niet leuker op.  

Als hij voor de zoveelste keer zijn excuses aan de lezer aanbiedt omdat hij zijn naasten weer eens als oud vuil heeft behandeld, wordt het er allemaal niet geloofwaardiger op. Gelukkig krijgt het boek naar het einde toe een wat vrolijker karakter en uiteindelijk schetst Osbourne het beeld dat hij toch enigszins op het 'rechte' pad beland, al is dit zeer de vraag. Uiteindelijk gaat het daar ook niet echt om bij dit boek. Het is het ongelofelijke relaas van een arme arbeidersjongen die door een flinke portie geluk, brutaliteit en gewoonweg krankzinnigheid aan de top belandt. Welke prijs hij daar uiteindelijk voor heeft moeten betalen, mag ieder voor zich uitmaken.