Journalist Evander Clovis krijgt de opdracht om een stuk te schrijven over de verdwenen huisarts in het besloten plaatsje Quisco . Hij logeert bij zijn oudtante Selma die in dit afgelegen plaatsje woont en wie hij nog nooit heeft gezien. De bewoners van het dorp zijn zeer achterdochtig naar hem toe en lijken allemaal wel iets te verbergen te hebben. Hij leert Josie de 9 jarige dochter van de verdwenen huisarts Martha Muller kennen. Zij is het enige kind in het hele dorp. Langzaamaan leert Evander de achtergrond van de dorpelingen steeds beter kennen maar daarbij leert hij ook zichzelf beter kennen en komt dan tot een allesbeslissende conclusie. Dan blijkt dat niets is wat het lijkt in Quisco.

Het verhaal pakte me meteen. Bij elke bladzijde vroeg ik me af wat er vervolgens zou gaan gebeuren. Elke vraag riep weer een andere vraag op . De spanning wordt bladzijde voor bladzijde opgebouwd. Het is als een ei dat je stukje voor stukje afpelt om tot de kern te komen niet wetende of het hard of zachtgekookt is.

De hoofdpersonen zijn allemaal bijzondere mensen. Vooral Josie is een intrigerend personage. Een kind van negen met de wijsheid van een volwassene. Een kind waarmee je enerzijds medelijden hebt maar waarvan je sommige reacties van haar niet verwacht of kunt plaatsen en begrijpen.

Het is een verhaal dat je, terwijl je het aan het lezen bent al bezighoudt, maar ook na het lezen laat het je niet los. Na het lezen heb ik het verhaal nog eens doorgelezen om te zien of Evander niet eerder de dingen die stonden te gebeuren aan had moeten zien komen. En daarbij ben ik tot de conclusie gekomen dat echt niets is wat het lijkt in Quisco.

Het laatste deel van het verhaal was voor mijn gevoel een beetje compact en had wat mij betreft iets uitgebreider gemogen. Bij mij riep het verhaal veel zelfreflectie op. Heb ik zelf vooroordelen over de personages uit het boek. Oordeel ik over hen of veroordeel ik hen zonder hun achtergrond goed te kennen.

Een heel bijzonder boek dat met geen enkel ander verhaal te vergelijken is .