Jenny Colgan is Engelse, geboren in Schotland, maar heeft ook in Nederland, Frankrijk en de USA gewoond. Ze heeft twintig boeken uitgegeven, waarvan nu een tweede is vertaald naar het Nederlands: Café zon en zee.

In het boek maken we kennis met Flora. Ze is juridisch medewerkster in Londen, maar ze is geboren op een eiland in het Noorden van Schotland “Mure”. En juist dat maakt haar de ideale persoon om een nieuwe cliënt binnen te halen, die een conflict heeft op datzelfde Mure. Dat Flora geen jurist is, en dat ze totaal niet terug wil is totaal van ondergeschikt belang.
Eenmaal terug op Mure moet ze haar verleden onder ogen zien. Als dan ook haar baas haar nog overkomt, de baas waar ze heimelijk verliefd op is, wordt het allemaal wel erg ingewikkeld.

Dat Jenny Colgan bekend is met de natuur en de bewoners van de kleine eilandjes aan de kust van Schotland, blijkt wel uit de beschrijvingen van de natuur, de bewoners en de gang van zaken. Dat Mure een fictief eilandje is maakt daarbij niet uit, het heeft iets van alle eilandjes samen. De barre weersomstandigheden, het lange licht in de zomer en zelfs het Noorderlicht, terwijl je het leest voel je je als lezer aanwezig op Mure.

De personages zijn goed neergezet, een aantal met specifieke eigenschappen zoals je ze ook tegen kan komen, koppig en toch hartelijk. Flore hoort er thuis, maar voor ze zich dat realiseert is er al een hoop gebeurd.

Het boek heet café zomer en zee, wat in het boek weer terug komt. Maar het is pas voorbij de helft van het boek dat het werkelijk over het café gaat. Dat zet de lezer op het verkeerde been. Maar het verhaal heeft een logische opbouw, waarbij de hoofdpersonages de tijd nemen om zich te laten zien en zelfs te ontwikkelen.

In een prettige wijze van schrijven en met niet al te lange hoofdstukken, leest het boek vlot. Waar voorspelbaarheid op de loer ligt, weet Jenny Colgan toch te verrassen door het net anders te doen. Een origineel verhaal met een happy end, het ideale boek om lekker bij weg te dromen.