Deze roman, met als hoofdpersoon Eefje, kan bestempeld worden als dochter-vaderroman, in die volgorde, want het is Eefje die het woord doet.
Het verhaal is opgebouwd in afwisselende hoofdstukken: flashbacks van Eefje's jeugd in het gezin en de tegenwoordige tijd waarin de ontwikkeling gevolgd wordt van vader die steeds meer afglijdt naar mentale afwezigheid.
Verder is er een niet onbelangrijke rol voor Charlie, de hond, stabiele factor aan de zijde van Eefje.
Er lopen vervolgens een aantal verhaallijnen parallel door het verhaal , die aan het eind samen komen.
Deze hebben betrekking op vader, het verpleeghuis, de zus van vader en 2 aanbidders van Eefje.
Het is best spannend en verrassend, hier ga verder niet op in, om niets prijs te geven.

Wat me opgevallen is in dit boek is de zeer verzorgde en fijne schrijfstijl, het voelt aan als heel natuurlijk, sprankelend en licht.
De flashbacks zijn ontroerend, want Eefje beschrijft haar herinneringen echt als kind, heel mooi gedaan.