De personages in dit boek leven langs elkaar heen. En ogenschijnlijk vinden ze dat prima. Totdat vader Anton in Spanje zijn heup breekt en niet meer zelfstandig kan wonen. Noodgedwongen moet de familie meer met elkaar optrekken. Ze ontdekken kanten aan elkaar die ze niet wisten, en dan vooral positief.
Het aantal personages is overzichtelijk waardoor je goed bij het verhaal blijft.
Ik werd heen en weer geslingerd tussen verschillende emoties: ergernis ( je moet een schop onder je kont krijgen bij Juul ), vertedering ( bij Anton als hij steeds meer dementeert en met name hoe hij reageert op Juul ), en zo nog wel meer.
De beginnende dementie van Anton wordt met mededogen beschreven. En op momenten ook best grappig. Maar aan de andere kant zie je ook de worsteling van de andere familieleden met de achteruitgang van vader/opa.
Het vorige boek van Patty Stenger ( Zuidas ) heb ik, nog, niet gelezen en wist zodoende niet wat ik kon verwachten. Ze heeft me aangenaam verrast en een plezierig familieverhaal geschreven. Niet alleen maar positiviteit, maar nergens naar of gemeen.
Het familiegeheim lag aardig voor de hand, maar dat maakt voor het leesplezier niet uit.