Een ontroerend, maar ook schokkend verhaal, afwisselend verteld door de ogen van Helen en Isaac. Het wordt niet bij name genoemd, maar de eenzaamheid en een soort hopeloosheid is voor zowel Helen als Isaac een issue.

Het is een tijdloos verhaal over een vluchteling die in Amerika neerstrijkt en daar een leven probeert op te bouwen. Dit lukt maar moeizaam, omdat zwarte mensen niet voor vol worden gezien in de streek waar hij terechtkomt. Hij wordt verliefd op zijn maatschappelijk werkster, maar een relatie tussen een zwarte en een blanke is in die tijd en streek “not done”. Helen trekt zich hier in zoverre wat van aan dat ze uiteindelijk besluit met Isaac te vluchten naar de grote stad Chicago. In eerste instantie om hem voorzichtig los te kunnen laten, maar na een liefdesverklaring van Isaac om hun relatie een kans te geven. Hier eindigt het verhaal enigszins abrupt. In de laatste passage lijkt het of Isaac definitief afscheid heeft genomen van Helen, maar zeker weten doe je het niet.

Zoals gezegd proef je uit alles dat Isaac zijn nieuwe leven wil laten slagen, maar dat zijn verleden hem blijft achtervolgen. Niet in de laatste plaats omdat hij zijn naam heeft te danken aan zijn verleden. Hij lijkt een deel van zijn identiteit kwijtgeraakt door de vele namen die hij in de loop van de tijd heeft gehad.

Wat Helen betreft: ze lijkt gedoemd te eindigen als oude vrijster, totdat ze een relatie met Isaac krijgt. Maar dankzij de problemen die uit deze relatie voortvloeien, wordt het waarschijnlijk toch bewaarheid. Helen heeft besloten om niet zo te worden als haar moeder: eenzaam, verlaten en wegkwijnend in haar eigen huis. Toch lijken al haar handelingen haar precies in die richting te duwen. Helaas krijgen we niet te horen hoe haar leven afloopt en of ze zich nu wel of niet heeft los geworsteld van haar moeder.

Al met al een bijzonder verhaal, met een, voor mij, onbevredigende afloop. Maar zo mooi verteld, dat Mengestu zelfs mij met een gevoel van verlies achtergelaten heeft. Alsof ik zelf in de huid van Helen en Isaac gekropen was. Knap als je dat als schrijver voor elkaar kunt krijgen! Daarom geef ik 4 van de 5 sterren aan deze bijzondere roman.