Ruim 10 jaar geleden las ik voor het eerst over het Israël-Palestina conflict. Sindsdien verslind ik elk boek hierover. Vol ontzetting las ik over het leven in de bezette Palestijnse gebieden. Maar ook met nieuwsgierigheid. Hoe (ontwrichtend) zou dat zijn? Toen de gedachte opkwam ‘laat ik dat eens met eigen ogen gaan bekijken’ liet me die niet meer los. Onlangs reisde ik 14 dagen door de Westelijke Jordaanoever. In het 1e deel van mijn tweeluik lees je meer over de reis. In dit 2e deel ga ik in op het leven in bezet gebied.

Onvoorspelbaar en onbereikbaar

Ik was in Bethlehem en bezichtigde de scheidingsmuur vol met Street Art van diverse kunstenaars. Geïnspireerd door Banksy. Aanrader! Vandaaruit een peulenschil om te voet door een checkpoint (Rachel) naar Jerusalem te gaan. Mijn volgende bestemming. Maar toen ik daar aankwam zag ik een rij met wachtende Palestijnen. Het checkpoint was ineens gesloten. Ik kwam er niet precies achter waarom. Ik kon naar een busstation wandelen in Bethlehem (1,5 kilometer afstand) en zo de bus via een ander checkpoint naar Jerusalem nemen. Maar deze Palestijnen niet. Zij legden me uit dat zij hiervoor een aparte vergunning nodig hebben…

Ik had voor mijn reis wel gelezen over de rangorde die de Palestijnen erop nahouden, gebaseerd op de rechten die zij krijgen van de Israëliërs (‘Israël zegt geen sorry meer‘ van Derk Walters). Zo zijn er (1) Palestijnen met een Israëlisch paspoort die zich vrij kunnen bewegen. En (2) Palestijnen die in Oost-Jerusalem wonen en een aparte status hebben. Palestijnen (3) met en Palestijnen (4) zonder een geldig inreis- of werkvisum voor Israël. En (5) inwoners van Gaza die hun kuststreek niet kunnen verlaten. Maar ondanks dat ik deze kennis had, was ik toch (elke keer weer) verbaasd als Palestijnen bepaalde wegen of bestemmingen -al dan niet aangekondigd- niet konden bereiken.

Een ander voorbeeld. In mijn taxirit van Jericho (gebied A, onder Palestijns bestuur) naar de Jordaan (Qasr Al-Yahud) en de Dode Zee reden we door een checkpoint gebied C in ( volledig onder Israëlische controle). Van de taxichauffeur begreep ik dat je als Palestijn alleen met een vergunning hier mocht komen. Ik realiseerde me op dat moment dat ik als toerist, met een taxichauffeur met de juiste vergunning, hiernaartoe kan reizen, maar Palestijnen zonder vergunning niet. Nadat ik nogmaals de kaart erbij pakte realiseerde ik me pas ten volle dat dit maar liefst 60% van de Westelijke Jordaanoever betreft!

Deze onbereikbaarheid had overigens niet altijd met gebiedsindelingen en rechten te maken, ook de oorlogen zorgden voor ontwrichting. Zo vertelde twee Palestijnen mij dat zij in tijden van de intifada’s een afstand van 13 kilometer van universiteit naar woonplaats niet veilig konden afleggen. Zij moesten noodgedwongen ‘op kamers’ en dagelijks bellen met het thuisfront.

Lees verder: https://www.hebban.nl/spot/angelathissen/nieuws/realistische-beeldvorming-over-palestina-deel-2
En deel 1: https://www.hebban.nl/spot/angelathissen/nieuws/mijn-reis-door-palestina-westelijke-jordaanoever-deel-i