Zwemmen of verdrinken is het indringende, waargebeurde verhaal van Niki en Lara, die opgroeien in een evangelische sekte. Ze komen allebei uit een groot gezin en daarnaast moeten ze hun ruimte regelmatig delen met een wisselend aantal pleegbroers en -zusjes. De relatie van hun ouders is onstuimig en ruzies zijn orde van de dag. Vanwege de slechte sfeer in huis worden de meisjes al van jongs af aan gedwongen zichzelf te redden. Hun ouders zijn aanhangers van De City Life Church Den Haag en leven hun leven volgens de regels van deze kerk. In hun jongere jaren gaan ook de meisjes er graag heen maar in hun puberteit gaan ze kritischer naar hun geloof kijken. Ze zetten vraagtekens bij de levensbepalende invloed van de kerk. Als ze zich langzaam ontworstelen aan deze invloed en hun eigen weg gaan volgen, wordt dit keihard afgestraft door de kerkgemeente.

‘Waar is het donkere gat waarin ik kan verdwijnen en onzichtbaar word voor de hele wereld? Hun blikken zijn als pijlen die mijn huid doorboren.’

De proloog is een prachtig gedicht waarna er wordt overgegaan naar het verhaal. Een verhaal afwisselend verteld door de meisjes met tussendoor cursief gedrukt dagboekfragmenten en brieven.
De dagboekfragmenten en brieven vertellen over diverse periodes in hun leven. De periodes zijn niet opvolgend, de ene keer is het geschreven op 18- jarige leeftijd en een andere keer op 9-jarige leeftijd. Doordat de periodes niet in een logische volgorde zijn opgebouwd raakt het overzicht soms kwijt.

‘JIJ komt in de goot terecht!’
‘JIJ gaat het niet redden!’
‘JIJ bent niets waard!’
‘JIJ gaat naar de hel!‘

(Fragment uit dagboek Niki.)

Zwemmen of verdrinken verteld het leven van de meisjes waarin het geloof een belangrijke rol speelt. Een kerk die veel van zijn volgers vraagt waardoor deze als een sekte kan worden gezien. Als de meisjes nog jong zijn en niet anders weten volgen ze volgzaam alle regels op al zijn er wel eens dingen die ze totaal niet begrijpen. Zoals Lara, die na een weekendje logeren thuiskomt en ziet dat haar kamer geruïneerd is. Alles wat met dolfijnen te maken heeft, beeldjes, knuffels, behang en meer is vernietigd omdat dolfijnen van de duivel zouden zijn.

De ondertitel geeft een verwachting meer te lezen over de desbetreffende kerk, grijpbare dingen waaruit duidelijk blijkt dat het hier om een sekte draait. Maar toch lezen we hoofdzakelijk over meisjes die opgroeien in een gezin waar voortdurend conflicten zijn waardoor er voor de meisjes geen veilige thuisbasis is. Het geloof speelt wel een rol en er zijn dingen die door deze kerk gevraagd worden die niet kloppen, maar er mist wat in het geheel. Dat hun jeugd geen pretje is geweest is duidelijk, maar of de oorzaak alleen maar bij deze kerk ligt is de vraag.

‘Ik voelde me hier niet meer veilig. Wat ooit mijn thuis was, was nu veranderd in een oorlogsgebied. Een veld vol mijnen, die plotseling onder je voeten konden exploderen.‘

Natuurlijk werden ze gedwongen, mede door hun ouders, dit geloof te blijven volgen, en natuurlijk is het bekend dat deze kerk als een sekte wordt gezien, maar veel van de belangrijke issues worden niet verteld. Toch is het verhaal aangrijpend en leef je met deze meisjes mee. Het opgroeien van kind naar volwassene is een worsteling geweest en de weg naar hun eigen ik is lang geweest…