Hana en een patiënt hebben gekozen om in de Italiaanse villa te blijven, waar in de Tweede Wereldoorlog een legerhospitaal was gevestigd. Hana is jong en verdrietig door alles wat ze heeft gezien en meegemaakt als verpleegster in het leger. De Engelse (?) patiënt is zwaar verbrand en onherkenbaar, hij geeft zijn identiteit niet prijs. Ze worden gevonden door David, een oude vriend van haar vader, en Kirpal Singh, een genist. Zij voegen zich bij hen en ze leven in relatieve rust samen. Kirpal, bijgenaamd Kip, gaat door met mijnen onschadelijk maken, David probeert de patiënt zijn geheim te ontfutselen.
Ondaatje weet de sfeer in het boek goed neer te zetten, hij maakt de waanzin van de oorlog duidelijk en de invloed die dat heeft op personen. Over het sterven van man dat een jonge verpleegster als Hana moest begeleiden: "Wie waren wij verdomme dat we die verantwoordelijkheid kregen, dat van ons wijsheid werd verwacht als van oude priesters, dat we wisten hoe we mensen moesten leiden naar iets dat niemand wilde en ze op de een of andere manier op hun gemak stellen? Ik kon nooit geloven in al die erediensten die ze hielden voor hun doden. Hun vulgaire retoriek. Hoe durven ze! Hoe durven ze zo te praten over het streven van een menselijk wezen."
Het boek gaat ook over liefde, over literatuur, over leven in de woestijn, over het onschadelijk maken van bommen. Een indrukwekkend boek, het is voor mij een 5-sterren boek. Dit boek blijft je lang bij.