Tot nu toe het beste boek uit de mijn strijd serie.

Karl Ove vertelt over zijn kindertijd, van zijn eerste echte herinneringen tot ongeveer 13 jaar.
Het is schrijnend te zien hoe zijn vader het beetje vertrouwen dat hij af en toe opbouwt, iedere keer terug kapot maakt door de jongen te slaan en aan zijn oor te draaien. Daardoor gaat Karl Ove huilen en het maakt van hem een watje. Hij huilt heel snel, iedere keer als iemand hem op zijn plaats wil zetten of iets doet dat hem niet aanstaat, gaat hij huilen. Wanneer zijn vader buitenhuis gaat studeren en alleen in het weekend thuis komt, kan Karl Ove eindelijk een beetje zichzelf zijn.
Op school hoort hij er ook niet echt bij want hij is het slimme jongetje van de klas.

Ik kan me voorstellen dat dit soort opvoeding sporen achterlaat.