De Poppenspeler is absoluut een aanrader. Had het boek iets meer diepgang gehad, dan was het vijf sterren geworden. Een groot compliment voor James Carol, ik heb geen moment het gevoel gehad een debuut te lezen.

Met Jefferson Winter heeft hij een karakter geschapen, waarmee hij een mooie serie kan gaan schrijven. Jefferson Winter is zoon van een psychopaat en seriemoordenaar. Vlak voor de executie van zijn vader, werden hem de woorden "Wij zijn hetzelfde" toegefluisterd. Jefferson is nu hard bezig om te bewijzen dat dit niet het geval is. Hij heeft ontslag genomen bij de FBI en werkt nu als onafhankelijk consultant. Hij is briljant, een zeer hoog IQ en lijkt in de hoofden van de daders te kunnen kijken. Hij heeft de tic om weddenschappen af te sluiten over bepaalde onderdelen in het onderzoek. Dit is zeer vermakelijk.

Op de cover de quote "voor de lezers van Lars Kepler". Geen idee waarom, misschien omdat Jefferson Winter net als Joona Linna een profiler is? De Poppenspeler is echter een totaal ander boek, meer richting Cody McFayden en misschien wel Silence of the Lambs. Af en toe gebruikt James Carol zeer wonderlijke uitdrukkingen, maar vooral leest het boek als een trein. James Carol neemt te tijd om een scene in het boek neer te zetten met omschrijvingen van de situatie en zelfs ook vaak een beschrijving van de geur.

In De Poppenspeler wordt Jefferson door de MET gevraagd naar Engeland te komen. Er zijn al vier vrouwen slachtoffer geworden van een psychopaat, wie ze martelt tot op het bot en op het laatst een lobotomie uitvoert. De MET tast volledig in het duister, maar met behulp van Winter openen ze de jacht. Inmiddels is vrouw vijf ontvoerd en wisselen de hoofdstukken tussen het oogpunt van Winter en deze ontvoerde vrouw, Rachel Morris.