Uit het verre, onherbergzame Ijsland, gekend van geisers en warmwaterbronnen, lavavelden en korstmossen, regen en wind, komt een nieuwe thrillerauteur overgewaaid. Arnaldur Indridason heet de man. Journalist en filmcriticus is zijn beroep. Daar mag hij voor mijn part meteen thrillerauteur aan toevoegen.

Hoofdcommissaris Erlendur van de Reykjavíkse politie moet op zoek naar de dader van een typisch Ijslandse moord, smerig, zinloos en zonder zelfs maar een poging te doen om hem geheim te houden, sporen te veranderen of bewijzen weg te werken. Gaandeweg blijkt er echter niets typisch aan het onderzoek te zijn, al was het maar door een mysterieus briefje dat bij het lijk wordt aangetroffen. Erlendur moet alle zeilen bijzetten om het raadsel te ontcijferen. Intussen wordt hij ook nog geconfronteerd met een drugsverslaafde dochter en een weggelopen bruid.

Erlendur wordt mooi getypeerd als een gescheiden vijftiger met zijn eigen huiselijke zorgen, een figuur die in volgende boeken in de reeks (hoop ik) nog verder kan groeien. De vergelijking met Mankells inspecteur Wallander is snel gemaakt en houdt meer dan stand.