De in Leiden geboren Harry Kramp is al jaren werkzaam in de reclamewereld als copywriter. Hij bedacht bekende slogans als 'Melk, de witte motor' en 'Op een dag drink je geen bier meer, maar drink je Grolsch' en onlangs rolde zijn eerste thriller van zijn werktafel, getiteld De commercial.
Zoals de titel al doet vermoeden heeft Kramp de voor hem bekende bureauwereld als decor gebruikt. Al vanaf de eerste pagina wordt de lezer getrakteerd op een aardig lesje "reclamebureau", de verhoudingen tussen strategie, account en creatie worden haarfijn en met de nodige humor neergezet in Harry Potterachtige beschrijvingen. Zo zijn er de "integendelers" (de creatieven), de "eigenlijk-zeggers" (de afdeling strategie) en de "meepraters" (de account executives). Zijn hoofdpersonage, Paul Hollak, is een volbloed "integendeler". Hij werkt als creative director bij Grace Kelly, een internationaal opererend reclamebureau, en is druk bezig met de voorbereidingen voor het opnemen van een commercial voor de grootste klant, Telco. Als decor voor de commercial is gekozen voor de schilderachtige Chileense havenstad Valparaiso. Alles gaat goed totdat Hollak vlak voor vertrek wordt ontboden bij de grote baas van het bureau. Of de creative director even opheldering wilde geven over ene Luisa Guadron, de onbekende naam op de crewlijst voor de Telco-spot. Maar Hollak heeft echt geen idee hoe zij hierop is beland. Het is het begin van een aaneenschakeling van mysterieuze - en zeker niet ongevaarlijke - gebeurtenissen. Tot overmaat van ramp wordt de rebelse dertiger ook nog eens verliefd op de aantrekkelijke casting director, Magdalena Moons, en raakt hij voordat hij het goed en wel doorheeft, verstrikt in een internationaal web van vrouwenhandel.
Het debuut van Harry Kramp zit goed in elkaar. Paul Hollak nestelt zich al snel in het hart van de lezer met zijn humor en naïviteit. "Hoe zou ik het aanpakken? Ik had geen idee, maar ik zou het simpel houden. Ik keek op mijn pols: het adres was Alapuaha 234. Ik zou aanbellen en dan zag ik wel wat er gebeurde. Ergens knaagde iets dat dit wel een heel simpel strijdplan was. Eigenlijk was het helemaal geen strijdplan. Zo zou de postbode het aanpakken." De mysterieuze Magdalena, de zonderlinge filmmaker Theodoor, Pauls krachtige moeder met wie hij zijn huis deelt en zelfs "het kwade brein", de Ambassadeur, ze krijgen allemaal een gezicht.
De plot is goed doordacht en bij vlagen ook nog echt spannend. Toch zitten er ook wat haken en ogen aan deze 432 pagina's tellende eersteling van Kramp. Dat hij het schrijven in de vingers heeft, mag geen verrassing zijn bij een ervaren tekstschrijver, maar het verhaal gaat bijna ten onder aan de leuk bedoelde bijzinnetjes en gedachtekronkels van Hollak, maar ook de fijnmazigheid waarmee Kramp het hele productieproces van het maken van een commercial beschrijft. Kill Your Darlings, het schrijven is schrappen-principe, is bij De commercial niet of amper toegepast waardoor het verhaal onnodig vaart verliest, maar ook het leesplezier negatief beïnvloedt. "We keken niet op de kaart, want die hadden ze niet." of "Magdalena stond braaf buiten te wachten. Ik stopte mijn Toyota Corolla voor haar stoep en voelde me alsof ik haar ophaalde in mijn Lamborghini. Wat vreemd was, want ik zou niet eens weten hoe een Lamborghini eruitzag. Magdalena stapte lachend in mijn auto en gaf me een zoen; ik wist het zeker, dat kwam door mijn Lamborghini." zijn slechts twee voorbeelden van teksten waar je als thrillerlezer zo weinig mee kunt dat je je eraan gaat ergeren. Een stevigere redactieslag had minimaal 50 pagina's bespaard en onnodige ergernis voorkomen. Ondanks dit scoort Harry Kramp met zijn thrillerdebuut toch nog een dikke voldoende en belandt hij op mijn lijstje van auteurs die ik in de gaten zal houden.