In dit boek krijg je een idee hoe Freud aan zijn idee van psychotherapie zou kunnen zijn gekomen. Ik dacht dat hij ‘de uitvinder’ was van het onbewuste, maar hij was eerder een praktiserend medicus/filosoof. Freud wilde de geest genezen. Hij is de jonge vriend van dokter Breuer in het jaar 1882 te Wenen. Psychosomatiek bestond toen nog niet. Wel al pril in de vorm van vrouwen die aan, wat ze benoemden als hysterie leden. Via Lou Salomé, een mooie zelfbewuste vrouw, wars van elke conventie (eerder het tegenovergestelde van de aan hysterie lijdende vrouwen) wordt dr. Breuer nieuwsgierig gemaakt om Nietzsche te bevrijden van zijn wanhoop. Je krijgt een mooi inkijkje in de wetenschappelijke keuken van die tijd aan de hand van de gesprekken en de gebeurtenissen die zich uit dit contact van twee waarheidszoekende wetenschappers ontvouwen. Het mooie van deze roman is dat het geschreven is door een psychiater. Hij, als geen ander, kan last hebben van beroepsdeformatie. In deze roman ga je daarentegen écht geloven dat deze ontmoeting écht heeft plaats gevonden. Yalom is zo trouw gebleven aan het tijdsbeeld en heersende cultuur! Het gaat over zelfbevrijding en de rol van toewijding waarin je gelooft: Amor fati. Ik vond het een mooie, intelligente roman, maar als je niet geïnteresseerd bent in de psychiatrische wereld zou ik het niet lezen