825 pagina’s aan een rollercoaster van verlies, leegte, dood, wraak, maar vooral ook de urgentie van liefde, vriendschap en het leven. De Ontembare is een literair pareltje, een verhaal waardoor je compleet uit het kille Nederland wordt weggevaagd en verdwijnt in het hoofd van Juan Guillermo, die over de daken van Mexico-stad struint met zijn vrienden en het pad van de dood schijnt te volgen.

Guillermo Arriago schreef eerder de filmscripts van onder meer ‘Babel’ en ’21 grams’, briljante films waarbij verschillende verhaallijnen in elkaar verweven raken. Dat literaire trucje past hij ook toe in De Ontembare. Het verhaal draait niet alleen om Juan Guillermo (volgens de schrijver heeft hij de hoofdpersonage alleen naar zichzelf vernoemd om lezers op de het verkeerde been te zetten), maar ook om Amaruq die achter de grote wolf Nujuaqtutuq (vrij vertaald naar De Ontembare) aan gaat en een deel van zichzelf in de wolf lijkt te herkennen.

Pagina’s vol gruwelijkheden worden afgewisseld met luchtige stukjes informatie en poëzie. Voor Arriaga zijn niet alleen de woorden, zinnen en het verhaal van groot belang, maar ook de leegte op de bladzijdes. Het boek dient de lezer niet alleen in te pakken, maar ook het oog te verwennen. En dat doet het.

Echter vind ik het boek net geen vijf sterren waard. De laatste 100 pagina’s lijken in mijn optiek te snel vastgeplakt te worden aan het verhaal, om het tot een einde te kunnen brengen. Waar de eerste 700 pagina’s omgeven worden door een groter geheel, een stuk meer context, wordt het verhaal op de laatste pagina’s afgeraffeld. Een verandering van omgeving, verandering van verhaal en opeens lijkt de schrijver haast te hebben om het einde in kaart te kunnen brengen. Arriaga zegt hier zelf over dat hij uiteindelijk ongeveer 500 pagina’s geschrapt heeft, schrijven is namelijk schrappen. Maar naar mijn mening had er toch net iets minder geschrapt mogen worden.

Desalniettemin is het boek een genot om te lezen en raad ik iedereen zeker aan om een exemplaar aan te schaffen, veel te snel uit te lezen en daarna te laten pronken in de boekenkast. Wat een knapperd, dat is het zeker.

Daphne
(Op 2 februari aanwezig geweest bij de liveleesclub met Guillermo Arriaga bij uitgeverij Atlas)