Na tientallen jaren bij de bank te hebben gewerkt, wordt Sebastiaan Welsend opeens ontslagen. Zijn afdeling zal worden opgedoekt. Sebastiaan is zestig, leeft al lang gescheiden van zijn vrouw Regina en heeft geen contact met zijn zoon. Uiterlijk komen we niet veel meer van hem te weten dan dat hij een enorme neus heeft. Na het ontslag stort zijn wereld in en hij dient invulling te geven aan een nieuw leven. Dat gaat hem allerminst eenvoudig af. Tijdens de lege dagen begint hij te roken en op die momenten komen herinneringen naar boven aan zijn grote jeugdliefde, Henri. Via via weet hij haar op te sporen. Ze blijkt te wonen in Prosperity, NC, USA. Zonder dralen pakt Sebastiaan zijn koffers op zoek naar de muze van weleer. Als Welsend op de plaats van bestemming arriveert, blijkt Henri juist naar Nederland te zijn vertrokken ter afhandeling van een testament.
In Nederland ontmoeten de twee jongbejaarden elkaar weer. De liefde van weleer bloeit op, al bezorgt de nukkige Henri hem heel wat hoofdbrekens. Aan hun leven dat zo’n veertig jaar geleden is afgebroken, wordt opnieuw invulling gegeven, met alle complicaties van dien. De cirkel is rond.
'Sebastiaans neus' is een relaas van ongerealiseerde verwachtingen, van go with the flow en van ploeteren tegen de stroom in. De prachtige stijl van Schröder maakt het geheel tot een feestje.