Werkelijk het beste boek dat ik al van Jill Mansell gelezen heb. De andere boeken die ik al gelezen heb, vond ik maar matig. Ik was er niet echt weg van.

Het eerste wat me opviel was niet de cover zelf, maar de papieren. Het zijn oranje papieren met bloemetjes op. De binnenkant is nog wel gewoon wit. Maar dat oranje met die bloemetjes vond ik wel leuk gevonden.

Het verhaal gaat vooral over Molly en Dex. Dex is de nieuwe buurman van Molly in het dorp Briarwood. De zus van Dex is overleden waardoor hij de voogd is geworden van Delphi. Dit loopt niet altijd van een leien dakje. Dan heb je ook nog het gezin van Frankie, die het lunchcafé in het dorp uitbaat. Ook dit gezin komt voor hete vuren te staan. Daarnaast heb je nog een heleboel andere personages, te veel om op te noemen. In het begin lijkt het allemaal chaotisch en weet je niet meer wie wie is, maar na een tijdje ken je de personages ook wel.

Het boek is onderverdeeld in 54 (of 55, ik weet het niet meer exact) hoofdstukken, waardoor de hoofdstukken ook kort zijn. Voor een hoofdstuk-tot-hoofdstuklezer zoals ik is dit wel een goed gegeven. Daarnaast leest het ook echt wel vlot.

Wat ik ook wel fijn vond aan dit verhaal, is de setting. Ik waande me vaak in een rustig dorpje in Engeland. Dit heeft Jill Mansell echt wel goed beschreven.