Offer voor een verloren zaak; Hugo Luijten.

Hugo Luijten (1969, Nieuwstadt, Limburg) is historicus en schrijver. Zijn debuutroman, Offer voor een verloren zaak, beschrijft de eerste WO vanuit het oogpunt van een Duitse soldaat. Voorheen schreef hij verhalenbundel Baby C en columns voor o.a. Dagblad De Limburger.

Offer voor een verloren zaak speelt zich af in 1914, tijdens het begin van de eerste wereldoorlog. Heinrich sluit zich vrijwillig aan bij het leger om zo van zijn woonplaats vandaan te geraken waar zijn leven niet veilig is. Door deel te nemen aan de oorlog en als onderscheiden oorlogsveteraan terug te keren, hoopt hij zijn problemen het hoofd te kunnen bieden en een stabiel leven in het verschiet te hebben voor zijn vrouw en kind. Maar zijn problemen achtervolgen hem tot aan de vuurlinie. Zo is niet alleen de vijand levensgevaarlijk, maar dient hij ook nog ogen in zijn achterhoofd te hebben.

De ervaringen van Heinrich wisselen zich af met het leven aan het thuisfront in het plaatsje Havert. De personage van Heinrich is zeer goed uitgewerkt en zijn belevingen aan het front zijn soms zo scherp omschreven dat je de pijn en geur van de oorlog lijkt te voelen en ruiken. De scene waar Heinrich een verbandpost bezoekt is daar een goed voorbeeld van. Deze scene is erg gedetailleerd omschreven en komt authentiek over.

Het leven in Havert staat tijdens de oorlog compleet op zijn kop. Veel mannen trekken naar het front en laten een gapend gat achter in de bevolking. Onzekerheid en angst nemen het dagelijkse leven in beslag en informatie over gewonden of zelfs doden komt maar sporadisch binnen. Hoe een klein dorp met de oorlog omgaat worden duidelijk beschreven. Ook de machtsposities binnen het dorp zijn van belang, hoe houdt de Burgemeester zijn hoofd boven water met alles wat hij op zijn hals haalt.
Van het taalgebruik ben ik niet zo gecharmeerd. Sommige zinnen lopen niet lekker en er komen woorden in voor die meer uitleg kunnen gebruiken. Zelf heb ik regelmatig woorden opgezocht en dat is niet bevorderlijk voor het leesgenot.

Mijn mening: zelf ben ik geen fan van oorlogsverhalen, maar op aanraden ben ik toch in dit boek gedoken. De eerste hoofdstukken was het even door bikkelen, maar toen de rook was gaan liggen wist het verhaal grip op mij te krijgen en wilde ik weten hoe het de Duitse Heinrich en zijn familie zou vergaan. Dit is zo’n boek wat je aan het denken zet en dat is op zijn tijd best wel weer eens lekker.

Dit boek geef ik 3 punten/sterren. Het verhaal van Heinrich is mooi en erg gedetailleerd beschreven, je voelt echt met hem mee. Maar het einde was voor mijn gevoel nog niet af, dat had iets verder uitgewerkt mogen worden. Wel bijzonder om eens vanuit Duits oogpunt de oorlog te bekijken. Het is een mooi verhaal, ook voor lezers die niet zo van oorlogsverhalen houden. Alleen het taalgebruik doet afbreuk aan het leesgenot, vandaar de gemiddelde score van 3 punten/sterren.