Clonakilty (Ierland), 1929
Lady Athelinda Playford heeft verschillende mensen uitgenodigd op haar landgoed Lillieoak, op het platteland in het zuiden van Ierland. De genodigden waaronder Poirot, weten niet waarom ze zijn uitgenodigd om een week met haar en haar familie door te brengen.

De gastvrouw is een beroemde schrijfster van detectives. Ze schrijft verhalen over kinderen die mysteries oplossen en haar verhalen zijn overal bekend.
De familie van Lady Playford begrijpt niets van de samenstelling van het gezelschap. Ook de genodigden begrijpen er niets van maar ze komen gauw genoeg achter de reden van de uitnodiging.

Op de een of andere manier komt het verhaal me bekend voor, maar ik wijt dat aan de herkenning van de karaktereigenschappen van Poirot, de omgeving waar het verhaal zich afspeelt; een enorm landgoed in Ierland. En er is een tweede man voor Poirot in de persoon van Cathpool. Hij is rechercheur bij Scotland Yard in Londen en helpt Poirot in deze zaak waar hij maar kan. We kennen hem al uit De Monogram Moorden.
Buiten Poirot en Cathpool heeft Athie, zoals Lady Playford graag genoemd wil worden ook twee leden van een advocatenkantoor uitgenodigd.

Het boek is geschreven in drie delen verdeeld in hoofdstukken met een titel die iets zegt over de inhoud. De drie delen handelen achtereenvolgens over wie, wat en waarom.
De kaart voor in het boek is er om het de lezer wat gemakkelijker te maken om zich voor te kunnen stellen waar alles zich afspeelt.

Als lezer weet je dat er een moord gepleegd zal worden; Poirot is tenslotte aanwezig en waar Poirot is, wordt er of werd een moord gepleegd. In dit geval moet er nog een moord plaatsvinden wanneer je begint met lezen.
De personages worden duidelijk neergezet en het startsein is gegeven voor een ouderwetse Agatha Christie; het puzzelen en genieten kan beginnen.
De karakters worden menselijk door al hun (on)hebbelijkheden maar het is jammer dat we niet meer van Poirot te zien krijgen in dit verhaal.

Het is geen snelle thriller en dat had ik ook niet verwacht. Ik waardeer het rustige tempo van een Poirot-mysterie. De tijd en omgeving waarin het verhaal zich afspeelt zijn ook heel goed beschreven.
Naar mijn mening is de auteur met dit verhaal gegroeid in het schrijven in de trant van Agatha Christie.
In haar werk was vaak dát belangrijk wat niet gezegd werd. Pas laat in het verhaal werd duidelijk hoe alles in elkaar past. Dat is ook hier het geval.
'Verhullen en onthullen: toepasselijk dat die twee woorden zo op elkaar lijken. Het lijken tegenstellingen, maar iedere goede verhalenverteller weet dat de geringste poging tot verhullen veel kan onthullen en dat nieuwe onthullingen vaak net zoveel verhullen als ze bekendmaken.'

Een eventueel derde Poirot-mysterie geschreven door Hannah wil ik ook graag lezen. Omdat dat verhaal me ongetwijfeld weer zal laten genieten van de gebeurtenissen rondom een moord. Een verhaal dat zich afspeelt tijdens de gloriedagen van het Britse rijk en dat me bovendien weer de kans geeft om mee te puzzelen met deze grote detective om de zaak op te lossen.