Een tijdje geleden ontving ik Morgenster als recensie-exemplaar van VBK Uitgevers. Hoewel ik ontzettend benieuwd was naar het einde van de Mars-trilogie, vond ik het toch moeilijk om aan deze pil van maar liefst 620 pagina's te beginnen. Ook tijdens het lezen moest ik af en toe mezelf dwingen het hoofd erbij te houden, maar de afloop, die was vele malen mooier dan ik had kunnen voorspellen.
Let op! Morgenster is het vervolg op Rood en Gouden Zoon. Als je de eerdere delen in de Mars-trilogie niet hebt gelezen, kan onderstaande recensie spoilers bevatten. Over Morgenster zelf spoiler ik natuurlijk niet.
Darrow groeide als Rode op in de mijnen diep onder de oppervlakte van Mars, waar hij iedere dag slopend werk deed om aan een toekomst te bouwen voor zijn nakomelingen. Maar de Gemeenschap waarvoor hij zo trouw werkte bleek gebouwd te zijn op leugens. De Gouden overheersers eisten zijn gehoorzaamheid, hingen zijn vrouw op, en maakten slaven van zijn volk.
Darrow is vastbesloten terug te vechten. Hij werd een Gouden en infiltreerde in hun bevoorrechte rijk om het van binnenuit te vernietigen. In Morgenster is eindelijk de tijd om ten strijde te trekken gekomen. Om te winnen moet Darrow degenen die geboeid en gebroken in de duisternis opgroeiden zien te inspireren. En moet hij ervoor zorgen dat ze hun ketenen verbreken, om een einde te maken aan de wereld die hun wrede meesters hebben gemaakt, en om zo het bestaan op te eisen dat hun zo lang geleden is ontnomen. Een bestaan dat te mooi is om op te geven.
Voor mij was Morgenster een lastig boek om aan te beginnen - en dat komt niet alleen door het aantal pagina's. Net als de eerdere boeken in de serie moest ik mezelf soms echt dwingen om verder te lezen. Terwijl ik er, als ik eenmaal aan het lezen was, wel oprecht van genoot. Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen wat het is, maar er is iets in deze serie wat mijn enthousiasme afremt, waardoor het moeite kost het boek op te pakken.

Ik vond het heel fijn dat aan het begin van Morgenster in een aantal pagina's een korte samenvatting van Rood en Gouden Zoon wordt gegeven. De grote lijnen van het verhaal wist ik natuurlijk nog wel, maar de boeken bevatten zoveel details dat het toch fijn is om even terug in de wereld geholpen te worden in plaats van direct in de strijd verwikkeld te raken.
Waar ik Darrow in boek twee enorm arrogant vond, is zijn persoonlijkheid in Morgenster ontdaan van alle bravoure. En dat mag ook wel, na alles wat hij heeft meegemaakt. Wat overblijft is een veel eerlijker personage, eentje die houdt van zijn vrienden alsof het zijn familie is, maar die ook bereid is om offers te brengen in tijden van oorlog. Want de oorlog, die is gekomen. Het boek zit bomvol veldslagen. Is de ene slag gewonnen of verloren, treedt de volgende alweer aan. Pierce Brown gaat allesbehalve voorzichtig om met zijn personages, maar toont de brute kracht van een oorlog. Hecht je niet teveel aan de personages, want doden vallen er bij bosjes. Hoewel de vele vechtpartijen me soms wat veel werden, was er altijd een moment om op adem te komen. Zowel voor de personages als voor de lezer.
Pierce Brown doet het weer. Een boek schrijven waar ik stiekem met lichte tegenzin aan begin en waar ik mezelf moet dwingen verder te lezen van veldslag tot veldslag. Meerdere keren vroeg ik me af of het boek niet met minstens 100 pagina's ingekort kon worden. Maar tegen het einde huil ik tranen met tuiten en maakt het allemaal niet meer uit, alles is vergeven en vergeten want: wat een geweldige ontknoping. Onvoorspelbaar tot de laatste pagina. Een boek waarin brute kracht aan pure liefde wordt gekoppeld, waardoor je wel van de personages moet gaan houden ondanks de gruweldaden die ze verrichten. Een geniaal einde voor een geniale trilogie.