In eerste instantie dacht ik “oh nee, zo’n melig romannetje” en vreesde ik dat dit boek me zou kunnen bekoren.
Aangezien het boek wel leest als een trein heb ik dus niet geaarzeld om verder te lezen en ben ik blij dit te hebben gedaan. Het verhaal van Finn en Moira neemt een onverwachte, geheimzinnig en toch ook wel ietwat spannende wending, die ik alleen maar kan toejuichen (echt geen fan van melige romans).
Zelfs het einde vraagt, in mijn ogen, nog naar meer... Het verloop van hun verdere leven maakt me nieuwsgierig, ook al is dat zo goed als onmogelijk tenzij er opnieuw een wending aan het verhaal gegeven wordt.
Geslaagd vond ik ook het stukje na “de aftiteling”, heel toepasselijk met oog op dit verhaal.
Dank u wel Stefan dat ook ik de eer heb gekregen dit te mogen lezen, ik raad het andere mensen sowieso aan.