1000 nachten is een bronvertelling bij de Bloedwetten serie en het boek laat je nader kennismaken met één van de personages; Katine LaSoeur, de mooiste vrouw onder de Ath’vacii. Vanaf de allereerste pagina sleurt Sophia je het verhaal in. Je hoeft niet te wennen, er zijn geen “eerste paar hoofdstukken” waar je je doorheen moet worstelen voordat het begint, je valt gewoon in het verhaal en bevind je daar waar Katine ook is. De gebeurtenissen spelen zich recht voor je neus af en Sophia laat je door haar beeldende schrijfstijl en scherpe pennenstreken alles meebeleven.

Het verhaal is keihard en hierdoor misschien niet geschikt voor de gevoelige lezer. Maar dat harde is juist wat de boeken van Sophia zo realistisch maakt, ook al is het dan fantasy.

De sfeer is duister, de gebeurtenissen houden je op het puntje van je stoel en laten je nekharen af en toe overeind staan. Toch is 1000 nachten ook een ontzettend mooi verhaal over liefde en hoever iemand bereid is te gaan voor degene van wie ze houdt. En het is precies dat aspect dat ervoor zorgt dat ik dit het beste boek in de serie tot nu toe vind.

Katine is een fascinerend en sterk karakter waar je van gaat houden, of je nou wilt of niet. Ze is eigenzinnig, impulsief en heeft een hart vol vuur. Door de manier waarop ze tegenslagen het hoofd biedt en steeds weer opnieuw vecht dwingt absoluut respect af. Ook Ya’sin heeft mijn hart gestolen.

Ergens weet je al dat dit verhaal geen gelukkig einde gaat krijgen, Madame LaSoeur is als Ath’vacii in de Bloedwetten boeken niet de persoon die zij als mens was en dat heeft uiteraard een reden. Toch was ik zeer tevreden na het lezen van dit boek, in mijn ogen de juiste manier om een verhaal als dit te eindigen; met evenveel vuurwerk als Madame zelf bezit.

Opoffering, kwelling, vernedering en passie zijn de smaakmakers waardoor je steeds meer verlangt naar de andere boeken in deze serie. De verhalen werken als het ware net zo verslavend als bloedpulver; als je er eenmaal van geproefd hebt, wil je alleen maar meer.