De gevleugelde van Arthur Japin is weer een historische roman. Dat schept na zijn succes met eerdere titels in dit genre (Een schitterend gebrek, De zwarte met het witte hart) hoge verwachtingen. Die weet Japin waar te maken door een verhaal vol hoop en geloofwaardige personages te schrijven dat van begin tot eind boeit.

De gevleugelde vertelt over de Braziliaanse uitvinder Alberto Santos-Dumont. Hij verhuisde eind negentiende eeuw van Brazilië naar Parijs om zich volledig bezig te houden met het vinden van een manier om als mens te kunnen vliegen. Zijn grote droom was het navigeren tussen de wolken. Dat lukte, want hij werd bekend vanwege zijn geslaagde poging om een vlucht boven Parijs te maken, met een rondje rond de Eiffeltoren.

Personages
Het zijn de personages in Japins verhaal die dicht bij de lezer komen. Vandaag de dag is de techniek zo ver dat het lastig is je in te leven in de pogingen die Alberto samen met zijn leerling Albert doet om een navigeerbaar voertuig voor in de lucht te maken. De auteur weet de historische personages toch zo veel menselijkheid mee te geven dat het verhaal geen ver-van-mijn-bedshow wordt en je je als lezer helemaal kan verliezen in de frustraties en onuitputtelijke hoop van Santos-Dumont. ‘En terwijl hij Santos-Dumont zo aankeek zag Albert voor het eerst Alberto, de ogen lichtend, het ongedurig zwoegen van de borst, het hart zoekend, de lippen druk en vol van hun vooruitzicht op dit leven zoals bij elke jonge man.’

Ingewikkeld
De auteur weet de lezer dus vast te houden, maar dat vereist wel een actieve leeshouding. Het verhaal is ingewikkeld vanwege de sprongen in tijd en het wisselen tussen de verschillende levensfases van Santos-Dumont en de gebeurtenissen na zijn dood. De lezer moet dus constant alert blijven en een duidelijk beeld hebben van wie welke rol speelt in het leven van Alberto. Bovendien is De Gevleugelde geschreven in een literaire beeldtaal die prachtig is, maar tegelijkertijd de vlotte spanning die je bij sommige passages zou verwachten weghaalt. ‘Hier waren de meisjes horizonnen, hun rondingen wolken, hier ging het niet over de kans om met hen neer te liggen maar om naar ze op te stijgen.’

Dat neemt niet weg dat ‘De Gevleugelde’ een interessant historisch perspectief biedt op het navigeren tussen de wolken en de menselijke aard.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]