Vorig jaar las ik ‘De roof‘ van Daniel Silva en was ik verkocht. Move over, Dan Brown dacht ik na het lezen van ‘De roof’. Ik was dan ook benieuwd naar ‘De Engelse spion’. Een combinatie van de locatie (Groot Brittannie) en de thrillers van Daniel Silva, dat moest wel een goede combinatie zijn.

Het begon goed, met de moord op de Britse prinses. Dan ben je benieuwd hoe het verder gaat, maar ik vond het minder goed dan ik verwacht had. Het verhaal bleef maar tegenslagen en complotten hebben en je gaat diep de geschiedenis in, niet alleen over Ierland maar ook over Iran, Israel en Rusland. Er spelen veel mensen een grote rol in het verhaal en dat vond ik behoorlijk verwarrend. Het maakte het leestempo traag en zorgde voor minder plezier in het lezen.

Waar ik ‘De roof’ boeiend vond, vond ik ‘De Engelse spion’ op momenten zelfs saai en moeilijk doorheen te komen. Het verhaal op zich is wel goed in elkaar gezet en het einde vond ik fijn, maar nee, ik vond dit geen super verhaal.

Jammer, want ik had er best hoge verwachtingen van. Daniel Silva heeft een gave om fictie en werkelijkheid te combineren en dat zorgt voor interessante verhalen. Dat heeft hij ook in ‘De Engelse spion’ gedaan, maar net niet op die manier dat het leuk blijft. Het is zeker geen ontspannende thriller, maar eentje waar je flink je gedachten bij moet houden, anders ben je zeker de plot kwijt.

‘De Engelse spion’ van Daniel Silva is een thriller waar de geschiedenis van spionage een grote rol speelt. Dat maakt het soms ingewikkeld en droog en zeker een thriller waar je je hoofd bij moet houden. Wat mij betreft niet de beste thriller van Daniel Silva.