Mijn eerste boek van deze schrijver en ik vond het een mooi boek. Vooral door de beschrijvingen en hoe de weg naar volwassenheid van Watanabe wordt beschreven. Ook de weg en zoektocht in zijn 'relatie' met Naoki en Midori die later op zijn pad komt. Eigenlijk is het een triest verhaal, maar door de af en toe humoristische ondertoon werd het geen beladen verhaal.
Zonder te veel nu over het verhaal te vertellen, is het wat mij betreft een bijzonder verhaal die daardoor is blijven hangen. Bewust ben ik hierna ook een ander soort boek gaan lezen om er even los van te komen.
Wat mij ook opviel, in positieve zin, was dat de titel van het boek Norwegian Wood, regelmatig terug kwam in het verhaal. Norwegian wood is een lied van the Beatles. Meestal zie je de titel maar 1 keer terug komen en de verwijzingen hiernaar waren mooi en toevoeging aan het verhaal.