Ik las al eerder de boeken van Eva de Wit (Een zomer in Frankrijk en Een huis in Frankrijk) en ondanks dat ik de boeken geen hoge beoordeling geef, zijn het stuk voor stuk wel allemaal zomerromans.

Dat is ook het geval bij ‘Weerzien in Italie’. Waar ik me op had verheugd waren de uitgebreide beschrijvingen van mijn geliefde Italie, gecombineerd met de ontdekking van Lucia’s biologische vader. Wat ik kreeg was een vooral verwarrende roman, die zich voor een groot deel buiten Italie afspeelt.

De zussen vond ik behoorlijk onnadenkend en soms zelfs een beetje arrogant en egoistisch. Ze nemen geen blad voor de mond en ondernemen dingen waarvan ik ze redelijk ongeloofwaardig vond. Ook had ik best wel wat moeite met het hele verhaal. Dani en Lucia komen voor mij niet echt tot leven, er zitten rare zinnen in en de manier waarop de ‘ontdekkingen’ gaan vond ik redelijk ongeloofwaardig.

Ik baalde zo erg, want ik had er zoveel van verwacht! Ik kan me zeker voorstellen dat ‘Weerzien in Italie’ voor veel mensen een heerlijke zomerroman is, met intriges en een mooie omgeving. Ik zou zeggen: laat mijn verwachtingen achter je en ga er met een open blik in. Dan weet ik zeker dat jij wel van dit boek zult genieten.

‘Weerzien in Italie’ van Eva de Wit was voor mij niet wat ik ervan had verwacht. Ik was behoorlijk teleurgesteld, maar ik snap wel waarom anderen hier wel van kunnen genieten.