Bukowski grijpt je bij de strot met zijn directe, niets-ontzienende en niets-ontwijkende manier van schrijven. Maar als lezer heb je een keuze. Lees je alleen het verhaal, zeg maar, als verhaal? Dan lijkt het bijna verheerlijking van geweld, sex en alcoholmisbuik. Lees je tussen de regels? Dan voel je wellicht de kritiek tegen de (kapitalistische) maatschappij. En - hoewel een halve eeuw geleden geschreven - nog steeds actueel. Of misschien zelfs: nog actueler. Dat geeft ook de kracht aan van het werk van Bukowski, tijdloos.

Als lezer heb je dus een keuze, maar als wereldburger ook! Wat doe je: loop je mee met massa en consumeren we onszelf en de aarde volledig kapot? Of stap je uit de rat-race en ga je tegen de stroom in, zoek je je eigen weg? Het thema van dit boek, en mooi uitgedrukt in het volgende citaat: "Het was mijn tijd voor een beetje geluk, niet veel, maar een beetje. Het was waar dat ik niet veel ambitie had, maar er zou toch ook werk moeten bestaan voor mensen zonder ambitie, ik bedoel beter werk dan wat ze je gewoonlijk gaven. Hoe kon je nou in hemelsnaam plezier beleven aan de dag waarop je eerst om halfzeven 's ochtends door de wekker werd wakker gemaakt, dan uit bed sprong, je aankleedde, je eten met moeite naar binnen werkte, scheet, piste, je tanden poetste en je haar kamde, en je ten slotte door het verkeer heen worstelde om ergens naartoe te gaan waar je voornamelijk veel geld verdiende voor iemand anders en je bovendien dankbaar moest zijn voor de kans
het te mogen doen?"

Recht uit mijn hart !