Een vervlogen en toch hedendaagse geschiedenis met een verrassende wending.
Deel 1:
Iedereen heeft geheimen; kleine of grote zaken die veilig in onze hersencellen opgeslagen liggen, om liefst nooit ontdekt te worden. Mensen hebben op dit moment geheimen, hadden vorige week geheimen en zullen ook eeuwen geleden geheimen gehad hebben. De geschiedenis herhaalt zich. Niemand die hier wakker van ligt, en terecht, een lelijke vlek op een intieme plaats waar je geen mens over vertelt, maakt je geen slechtere persoon en brengt de samenleving niet in gevaar. Maar ook een regering, parlement, koning, keizer of dictator hebben hun onuitgesproken verborgenheden, op dit moment en evengoed in 1867. Een jaar dat door de historische thriller van Wolfram Fleischhauer een zwart lijntje op de tijdlijn wordt. De vrouw met de regenhanden sleurt je binnen in een verleden, dat onvoorstelbaar dicht bij het heden komt.

In zijn eerste historisch romantische thriller, De hand van de schilder, behandelde de heer Fleischhauer de schilderkunst als eerste kunst uit zijn drieluik over de kunsten, namelijk over de schilderkunst, de literatuur en de muziek. De Duitse polyglot die zijn diplomas in de literatuurgeschiedenis behaalde in Duitsland, Frankrijk, Spanje en Amerika won hiermee de sympathie en harten van menig lezer en wist zo in eigen land de kaap van 200.000 verkochte exemplaren te overschrijden. Het boek werd overstelpt met goede reacties waarin vooral zijn schrijfstijl, combinatie van heden en verleden en de manier waarop hij de aandacht van de lezer wist vast te houden de hemel in geprezen werden. Met De vrouw met de regenhanden komt na de schilderkunst de literatuur aan de beurt en alles lijkt erop dat ook dit werk weer een schot in de literaire roos is.