Dit boek beschrijft het verhaal – dat eigenlijk geen verhaal mag genoemd worden want daar is het in ons “normale” denken te gruwelijk voor – van Taho, een doodnormaal jongetje dat door omstandigheden opgroeit tot een verschrikkelijk getormenteerde tiener die totaal niet helder meer kan denken door al hetgeen hij heeft moeten meemaken.
Het verhaal dat je doet walgen van de omschrijvingen, maar dat je ook doet nadenken waarom mensen zo worden als Skunk. En de vraag doet rijzen of het opbergen in instellingen wel de juiste methode is om zulke jongeren terug op het juiste spoor te krijgen… of zijn ze allemaal een verloren zaak? Voor sommigen is er geen redding, voor anderen misschien wel. Maar de auteur van dit boek, zal met al zijn jaren ervaring in de psychiatrische branche ook moeten toegeven dat er wel degelijk een heel groot probleem is in de jeugdpsychiatrie naar hulpverlening toe.
Prachtig geschreven boek, maar ééntje dat heel zwaar op de maag blijft liggen én zeker niet geschikt is voor gevoelige zielen.