Gerard Mak (1950) was politieambtenaar in Amsterdam. Eerst bij de geüniformeerde dienst en later als rechercheur bij de Criminele Inlichtingen Dienst, waar hij op enig moment plaatsvervangend chef werd. Hij maakte foute en corrupte collega’s mee. Het stelde hem in de gelegenheid om een aantal (49) politieverhalen te bundelen in het boek.

Als gepensioneerd medewerker van de politie, raakte ik getriggerd door de woorden op de achterkant van het boek en was meteen geïnteresseerd. Daar staat onder andere:
“De vorming van de Nationale Politie gaat gepaard met grote problemen. De kritiek neemt met de dag toe en zelfs de top moet erkennen dat het allemaal te hoog gegrepen was. Zo hangt het personeelsplan van de reorganisatie als een zwaard van Damocles boven de politiemedewerkers. Niets is meer zeker. Functies kunnen wijzigen, opgeheven worden of men kan worden herplaatst. Al dan niet tegen de zin van de medewerker. Politiemedewerkers staan onder zware druk. Er zou meer politie op straat komen, het zou minder bureaucratisch gaan, met betere samenwerking en minder papierwerk. Ondertussen lijken de agenten cynisch en stuurloos”.

Ondanks genoemde problemen gaat het werk bij de politie “gewoon” door. Te lezen in de wonderlijke “waargebeurde” politieverhalen van Mak. Zij zijn kleurrijk geschreven en doorspekt met Amsterdamse humor. Het boek in één keer uitlezen was voor mij geen optie. Af en toe moest ik de verhalen even laten bezinken.