Jaren geleden heb ik dit boek gelezen en voorgelezen. Voorgelezen aan een lieve, bijna blinde Noorse dame op hoge leeftijd en allebei liefhebber van mooie, sfeervolle boeken vooral die uit Scandinavië.
Hoewel de lieve dame al lang in Nederland woonde, was zij onmiskenbaar een Noorse en beleefden wij fijne uren als ik haar dit IJslandse boek voorlas.
Inmiddels is deze lieve vrouw overleden en waren het fijne leesuren en discussieerden wij ook over de inhoud.
Dit boek herinner ik me nog heel goed, de sfeer en het taalgebruik.
Het roerige en soms zware leven van Karitas, de hoofdpersoon, die eerst zo lang in de koude visfabriek moet werken alvorens zij eindelijk kan gaan doen waar haar hart naar uitgaat.
De enorme zware boottocht aan het begin maakten grote indruk op ons, het gezin dat zijn geluk elders gaat beproeven, maar vanwege de zware storm op zee eerst driekwart het eiland rond moet vanwege dit weer.
De andere boeken van schrijfster zoals "de lach van de meeuw"
en "mistsluier" zijn ook prachtig, maar dit boek hier springt er wel bovenuit.
In dit schitterende boek maken we mee dat Karitas zowel op Ijsland als in Rome en Parijs woont, werkt en exposeert.
Hoe zij als Ijslandse de buitenwerelden probeert te begrijpen met heel andere culturen en omgangsvormen, nadat ze haar opleiding in Kopenhagen heeft gevolgd en afgerond. De relatie met haar familie, met name de welgestelde reder met wie ze na verloop van tijd een soort vorm heeft, die wij scheiding van tafel en bed zouden noemen.
De lange wandelingen door de IJslandse natuur in haar eentje en haar overpeinzingen: zó prachtig!
Heel erg jammer, maar wel begrijpelijk dat er zo weinig Ijslands wordt vertaald in het Nederlands. Beide talen kennen kleine taalgebieden.
Van harte aanbevolen dit topboek!