Thomése dringt genadeloos door in de pathetiek van iemand die denkt te handelen uit liefde, maar die eigenlijk niet zoveel meer doet dan zijn eigen verlangens en hoop projecteren op die ander. Hoofdpersonage is een man van middelbare leeftijd, die een jong meisje redt van een zelfmoordpoging. In de hoedanigheid als ''de weldoener'' meent hij ook recht te hebben op haar hele persoon. De schrijfstijl is overdreven bombastisch en soms wat zeurderig van toon, maar juist die opgeklopte elementen maken het tot zo'n meeslepend werk. De lezer wordt zo als het ware meegenomen in de ziekelijke, zielige denkwijze van de hoofdpersoon, die bezig is zijn eigen ondergang te bewerkstelligen onder het mom van weldoenerij. Spannend tot aan de laatste bladzijde.