Sarah Miller ontmoet in de zomer van 1972 tijdens haar verblijf in een strandhuisje, Evan Bennet een beginnend advocaat uit een welgesteld gezin. Hun levens zijn volkomen tegenovergesteld, desondanks blijkt al snel dat dit niet zomaar een zomerliefde is. Hun verliefdheid zet zich al snel om in intense liefde. Uiteindelijk komt het vertrek van Sarah dichterbij en maken ze elkaar een belofte. Komen zij beiden deze belofte na? Of heeft het leven hele andere plannen?

‘Een leven geleden’ was voor mij geen roman zoals anderen. Het is een uniek, hartverwarmend verhaal dat zo raakt dat op het moment dat je de laatste bladzijde omslaat je moet bijkomen omdat je hart overloopt van de liefde geschreven met zoveel woorden.

Zowel het verhaal als de schrijfstijl zijn prettig leesbaar. Een van de mooiste punten m.b.t. de schrijfstijl vond ik de woordkeuze en de zinnen van de schrijver die volledig mooi in elkaar overliepen. De zinnen alleen al zaten vol emotie en namen je mee in een verhaal van liefde en verdriet. Alles was zo gedetailleerd beschreven dat het was alsof je het kon ruiken, proeven, kon zien.

De hoofdpersonen, Sarah en Evan, zijn zo helder beschreven dat je je niet hoeft af te vragen wat zij voor elkaar betekenen. Het is voelbaar in elk woord dat je leest.

Alle personages vond ik prachtig uitgewerkt. Elk hun eigen rol in het verhaal met precies de juiste details om hun rol op passende wijze te verwoorden.

Het verhaal zelf was krachtig met een mooie afwisseling tussen heden en verleden. Een mooie geschiedenis, verassend en tot aan het laatste hoofdstuk hoopvol, maar ook daarna.
Ik vond het mooi om stukjes geschiedenis te lezen van plaatsen en gebeurtenissen. Ook deze waren gedetailleerd beschreven voor mij een toevoeging aan het verhaal.

Na bovenstaande zal mijn conclusie niet verassend zijn. Dit verhaal is er een om gelezen te worden.
Het heeft mij laten lachen, mij laten huilen. Maar vooral ook doen beseffen te genieten van het leven zoals het komt en de liefde te omarmen.

Weinig schrijvers hebben mij met hun woorden intense emoties kunnen laten voelen. Jerrad Hoff is het gelukt.
Dit verhaal, de wijze van schrijven, heeft mijn hart geraakt, om het vervolgens niet meer los te laten.