Heb een beetje zitten worstelen met dit boek, bij vlagen vond ik het prachtig en soms moest ik mezelf dwingen door te lezen. Waarschijnlijk lag het ook aan mijzelf. Ik had wat weinig tijd, was een beetje onrustig in mijn hoofd en ik geloof dat dit dan geen geschikt boek is. Ga het later nog eens proberen met de Schopenhauerkuur.
Je ziet in het verhaal min of meer de geboorte van de psycho-analyse (de praattherapie zoals Breuer en Freud het noemen). Het is wel boeiend je voor te stellen dat aan het eind van de 19e eeuw de historische figuren uit dit boek, gesprekken gehad kunnen hebben zoals ze in het boek voorkomen.
Er zijn mooie momenten bijvoorbeeld wanneer Nietzsche uitlegt waarom hij huilt:
'Vreemd, maar op hetzelfde moment dat ik voor het eerst in mijn leven mijn eenzaamheid in zijn volle omvang onthul, in al zijn wanhoop - op datzelfde moment verdwijnt de eenzaamheid! Het moment waarop ik je vertelde dat ik nog nooit door iemand was aangeraakt, was het momnet waarop ik me voor het eerst liet aanraken. Een bijzonder moment, alsof een gigantisch, innerlijk ijsveld plotseling barstte en in stukken viel.'
'Een paradox!"zei Breuer. 'Eenzaamheid bestaat alleen in eenzaamheid. Zodra je er iemand over in vertrouwen neemt, is ze weg.'