Op haast pijnlijk nuchtere wijze beschrijft Anna Bouman wat haar is overkomen. Waar je verwacht dat de dood en de angst voor het heengaan een belangrijke rol zouden spelen, is het vooral haar eigen ontwikkeling in het leren omgaan met emoties die beschreven wordt. Een collega zegt fijntjes "Je wordt bijna menselijk". Mooi, niet sentimenteel.