Ik heb de roman ‘Anna in kaart gebracht’ gelezen voor de ‘Geen Woorden Maar Daden’ challenge, bestaande uit twee romans en twee dichtbundels.

De eerste kennismaking met het boek is bijzonder. Om het boek zit een plastic cover waarop alle tekst staat (titel, auteur). Onder deze transparante cover is er alleen een grafische tekening zichtbaar, dat niets prijsgeeft over de inhoud en daarom heel goed past bij dit verwarrende boek.

Geïntrigeerd door de tekst op de achterflap, verwachtte ik een echte roman waaruit vanuit meerdere visies Anna blootgelegd wordt. Na de eerste hoofdstukken vroeg ik me echter af of het niet gewoon een verhalenbundel is en dat de tekst op de achterflap alleen slaat op het gelijknamige hoofdstuk. Ik heb moeite om de samenhang te ontdekken en wordt ook op het verkeerde been gezet doordat de hoofdstukken gescheiden zijn door lege pagina’s en ze soms een totaal verschillende klank hebben, zoals verschillende persoonsvormen. Gaandeweg het boek ontdekte ik meer verbanden tussen de hoofdstukken, toch blijven er na het lezen een groot aantal puzzelstukken over, die ik nergens kwijt kan. Dit zou een reden kunnen zijn om het nog eens te herlezen, daar zie ik echter vanaf.

Šindelka schrijft poëtisch, beeldend. Er zitten hele mooie zinnen tussen, waaruit je kunt zien dat er hard aan de tekst gewerkt is. Voor mij is het voor een roman te veel gekunsteld. Door de veelheid van bijvoeglijke naamwoorden ben ik de spoor van het verhaal bijster en nog steeds op zoek naar Anna. Misschien dat herlezing me dichter bij Anna brengt. Ik ben echter helemaal niet geïnteresseerd geraakt in Anna tijdens het lezen. Het thema van de maatschappijkritiek herken is wel, maar ik moet bekennen dat ik daar niet zoveel mee heb.

Samenvatting, als roman vind ik de opzet niet geslaagd. Als verhalenbundel komt het boek meer tot zijn recht en staan er enkele mooie verhalen in. De drie sterren geef ik vanwege de mooie taalvondsten.