De Noor Gunnar Staalesen debuteerde op zijn tweeëntwintigste met de roman Uskyldstider (Seasons of innocence). Hij is het meest bekend geworden met zijn thrillers waarin privédetective Varg Veum het belangrijkste personage is. Deze serie bestaat uit zeventien boeken en er zijn er vijf in het Nederlands vertaald. Het in 1977 uitgegeven Bukken til havresekken is de eerste in de reeks. De vrouw in de koelkast is zijn eerste in het Nederlands vertaalde boek en verscheen in 1996. Op 27 maart 2018 is deze triller in pocketformaat heruitgegeven.

Omdat offshore werker Arne Samuelsen wordt vermist, vraagt zijn moeder aan privédetective Varg Veum of hij haar zoon wil opsporen. Veum neemt de opdracht aan en vertrekt naar Stavanger, waar Samuelsen een flat heeft. Hij treft er geen enkel spoor van de vermiste man aan, maar als hij in de koelkast kijkt, vindt hij daarin het onthoofde lichaam van een vrouw. Veum wil weten wie het is en gaat, hoewel de politie het hem verbiedt, toch op onderzoek uit. Dan krijgt hij te maken met de onderwereld van Stavanger en wordt hij belemmerd in zijn acties. Toch is dat voor hem geen reden om zijn speurtocht stop te zetten.

Het beeld van een privédetective is vaak dat het iemand is die zijn eigen gang gaat en zich van niets en niemand wat aantrekt. Varg Veum is daar geen uitzondering op. Vanaf het begin van het verhaal is te merken dat hij onafhankelijk is en dat ook wil blijven. Wellicht is dit enigszins clichématig, maar op zich geeft het ook de duistere kant van dit beroep wel weer en dat heeft dan ook zo zijn charme. Dat duistere is ook de sfeer die het verhaal soms uitademt. Het is een sfeer die tientallen jaren geleden zo kenmerkend was. Daaruit valt af te leiden dat Staalesen dit boek lang geleden geschreven heeft.

Hoewel de lezer wel wat over de achtergrond van Veum te weten komt, blijft zijn personage over het algemeen aan de oppervlakkige kant. Van sommige personen wordt een te uitgebreide beschrijving gegeven, zonder dat ze worden uitgediept. Deze uitvoerige informatie is in feite overbodig en voegt niets toe aan het verhaal. Maar echt storend is het daarentegen ook weer niet. De beschrijvingen van de omgeving en van bepaalde situaties zijn beeldend en realistisch. Dat laatste geldt eveneens voor de dialogen. De ervaring van de auteur met het schrijven van toneelstukken en hoorspelen hebben daar ongetwijfeld zijn invloed op gehad.

De vrouw in de koelkast is een recht-toe-recht-aan-verhaal en moet het niet hebben van een zinderende spanning. Naarmate de ontknoping dichterbij komt, neemt het spanningsveld wel toe en komen er enkele plotwendingen in het verhaal voor. Ondanks dat dit wat laat gebeurt, boeit het verhaal vanaf het begin toch wel. Je wilt, net als Veum, weten wie die vrouw in de koelkast is en wat er gebeurd is. En dat is op zijn minst verrassend te noemen. Dit alles maakt dat De vrouw in de koelkast al met al geen onaardig verhaal is. Het sprankelt niet, maar het verveelt ook niet.