Zoals gebruikelijk rijgt Rankin verschillende verhaallijnen aan elkaar; zelden echter zo vakkundig als in Dode zielen. Het is de 10e Rebus. Een mijlpaal. Alle karakters zijn boeiend beschreven, maar vooral Rebus en de persoonlijke ontwikkeling die hij doormaakt. Je krijgt wel het gevoel dat hij zeer dicht op zijn pensioen zit, maar we weten dat er in ieder geval nog twee boeken volgen.
Ook dit keer zijn de dialogen van hoog niveau en valt er weer te genieten van snijdende opmerkingen van Rebus. Van alle terugkerende personages blijft Rebus naar mijn mening de meest menselijke. Het blijft een raadsel waarom Rankins boeken met deze opmerkelijke rechercheur in de hoofdrol slechts mondjesmaat worden verfilmd. Zou dit te maken hebben met de ingewikkelde intriges? Jammer is het zeker.