Er schuilt een groot gevaar in het proberen te volgen van de stortvloed aan thrillers die jaarlijks over ons heen komt: je denkt die typische trucjes van het spannende genre te herkennen en je vult direct na de eerste kennismaking vast in wat er met de personages gaat gebeuren. Weer een proloog waarin een gemankeerde figuur lugubere dingen van plan is. Nou, ben benieuwd. En die alcoholische Ewoud gaat straks natuurlijk iets afschuwelijks doen om zijn dochter toch te mogen zien. De stinkend rijke Lisa krijgt een lesje in bescheidenheid en ontdekt het belang van ‘quality time’ met de ‘kids’. En de veelbelovende, maar net iets te frivole Anna zal zich ongetwijfeld moeten leren beheersen om echt carrière te kunnen maken. Als de verrassing lang wegblijft, sluipt de irritatie naderbij. En gaat zelfs de meest buigzame liefhebber vooroordelen ontwikkelen over de auteur en haar boek. Weer zo’n spannende vrouw, weer zo’n psychologische thriller… de man zal er wel weer beestachtig slecht vanaf komen.

Aldus mijmerde deze recensent op een kwart, een derde van Botsing. Ook al zijn de dagelijkse beslommeringen van de drie hoofdpersonages door Ingrid Oonincx prima verzorgd en lekker leesbaar geschreven, echt spannend wil het allemaal niet worden. Daarvoor zijn de gebeurtenissen niet dreigend genoeg. Daarvoor komt de onrust van de personages onvoldoende over bij de lezer. Slechts het besef dat Ewoud, Lisa en Anna iets met elkaar te maken gaan krijgen houdt nieuwsgierig. Maar dan, een verandering op een moeilijk aanwijsbaar moment. Gaandeweg het verhaal dringt de nieuwsgierigheid steeds heviger aan om de pagina’s om te slaan. Ruim over de helft is Oonincx voldoende op gang om de lezer zijn eigen gedachten te laten vergeten. Te druk om alle puzzelstukjes te doorgronden en op te vangen. Om na de laatste pagina enigszins duizelig te beseffen dat-ie dit eindplaatje nooit had zien aankomen.

Botsing is als een diesel. Hij slaat makkelijk aan, maar heeft even de tijd nodig om lekker warm te lopen. Als het eenmaal zover is dat hij al zijn krachten kan aanspreken, gooit hij zich met hoge snelheid in scherpe bochten. Een diesel op drift. Ingrid Oonincx bewijst opnieuw hoe onweerstaanbaar fijn een knap geconstrueerd plot is. En dat je een prima thriller kunt schrijven zonder aan de gouden regel ‘sleep de lezer mee vanaf zin één’ te voldoen. Zo blijft de liefhebber liefhebben.