Het verhaal
Eli, Ilna en Tabitha zijn net gevlucht uit het MedLAB in Parijs. Ze besluiten in een woonwijk een veilige plek te zoeken om uit te rusten en weer op krachten te komen. Als het aantal grommers de dagen daarna steeds meer toeneemt en hun schuilplaats onvoldoende bescherming biedt, besluiten ze om weer naar huis te gaan, naar een voor hen bekende omgeving. Onderweg naar Nederland zien ze twee kinderen in nood en ze redden hen: Nel en Dante. Eli vertrouwt hen niet. Ze hebben iets geheimzinnigs over zich en Eli vermoedt dat ze iets verbergen. Hij blijkt gelijk te hebben: Nel en Dante hebben op de radio een deel van een geheime boodschap gevonden. De drie vrienden en Nel en Dante besluiten te gaan samenwerken en proberen de juiste frequentie te vinden. Ze willen graag de rest van de geheime boodschap ontcijferen in de hoop een veilig toevluchtsoord te vinden.

Conclusie
Het boek begint heel prettig met een stukje getiteld: "Wat voorafging...". Dit stukje vat in enkele zinnen de kern van de voorafgaande delen samen, waardoor je gelijk weer in het verhaal zit. Ik vind het zeer aangenaam dat de schrijvers hiervoor gekozen hebben.
Het verhaal uit deel drie sluit direct aan waar het tweede deel is opgehouden en het begint gelijk vol actie: Eli is verwikkeld in een gevecht met een grommer.
Ilna beseft ondanks haar jonge leeftijd dat haar vader bezig was met het ontwikkelen van een medicijn voor haar en zij maakt zich er zorgen over dat de grommers haar fout zijn. De schrijvers weten overtuigend te brengen welke last dit is voor een zevenjarige, die niet alle feiten begrijpt.
Het verhaal is, net als bij de andere delen, vlot geschreven. Het boek bevat behoorlijk spannende scènes. Om een voorbeeld te geven:

"Haar hart bonsde in haar keel en haar oren. Eén inschattingsfout en de grommers zou haar tanden in Tabitha's vlees planten. En dan was het over. In het beste geval zouden haar vrienden haar doden, in het slechtste geval zou ze voor altijd ronddwalen als grommer, hongerig naar steeds weer een volgende prooi."

Wat dit verhaal extra spannend maakt, is dat niet alleen de grommers gevaarlijk blijken zijn. Er dreigt ook gevaar uit de hoek van andere overlevenden. Het wordt in deze wereld steeds meer ieder voor zich.
De emoties van alles beginnen hun tol te eisen van de groep. Eli en Tabitha zijn nog maar kinderen, die ineens volwassen moeten worden om te kunnen overleven en dat valt hen zwaar. Daarnaast hebben ze nog de zorg voor de nog jonge Ilna.

De karakters van de personages worden in dit deel verder uitgediept. Je hebt als lezer het gevoel Ilna, Eli en Tabitha goed te kennen. Dit komt omdat er door de personages af en toe wordt teruggedacht hoe het leven was voor de uitbraak en hoe zij toen leefden.

Ik was erg benieuwd hoe de avonturen van de groep in dit laatste deel zouden eindigen. Ik moet zeggen dat de schrijvers me compleet hebben weten te verrassen. Ik vond het een waardig einde voor deze spannende trilogie.

Ik geef “Necrotopia” graag 4 sterren.