Er worden hoge verwachtingen gewekt rondom ‘Seeker’, het Young Adult debuut van de Amerikaanse schrijfster Arwen Elys Dayton. Dat is meestal link, want als een boek de verwachtingen dan niet waarmaakt, krijgt het waarschijnlijk extra veel kritiek te verduren. En inderdaad, bijna had ik flink uitgepakt in deze recensie, omdat er niet aan mijn verwachtingen is voldaan. Opvolger van de ‘Hunger Games’? Voor mij niet. Daarvoor is dit boek op veel punten te onevenwichtig en te vaag. Het wil maar niet duidelijk worden hoe bepaalde zaken precies werken en de lezer blijft met veel vragen achter.

Toch heb ik uiteindelijk besloten om mild te blijven en het boek nog drie volle sterren te geven. Dat komt omdat ‘Seeker’ uiteindelijk toch een geduchte poging is om eens iets heel anders te schrijven dan we tot dusver kenden en dat dit in principe ook best is gelukt. Dat verdient wat mij betreft altijd lof.

Bovendien geeft de auteur blijk van een groot psychologisch inzicht. Dat maakt haar personages op momenten nogal levensecht op een manier die je in veel boeken van deze soort niet terugziet. Zo raken de helden Quin en Shinobu, ieder op hun eigen manier, flink getraumatiseerd van bepaalde gebeurtenissen en moeten ze daar echt van herstellen. Ondertussen heeft het karkater John betreurenswaardig weinig zelfkennis; er is een groot verschil tussen hoe hij van zichzelf denkt dat hij is en hoe hij ook daadwerkelijk is. Ook dat is opmerkelijk, want in veel boeken zijn de hoofdpersonages 100% zelfbewust en kloppen de dingen die ze denken, zeggen en doen één op één met elkaar. Iets dat niet al te waarschijnlijk is bij echte personen.

De problemen die ik met ‘Seeker’ heb, betreffen eigenlijk met name de verhaalopbouw en onduidelijkheid over de fantastische elementen in het verhaal. De verhaalopbouw vind ik warrig, vooral wat betreft het ‘intermezzo’ halverwege het boek. Daarin krijgen we een heel pakket aan flashbacks voorgeschoteld, zonder dat de informatie hierin nu van wezenlijk belang is.

Het belangrijkste probleem is echter dat ik nog steeds niet goed snap wat zoekers nu precies doen en hoe het werkt. Het is duidelijk dat ze met behulp van de athame op een nauwelijks geloofwaardige manier anomalieën (een soort wormholes) kunnen creëren. Afgezien daarvan hebben ze een aantal machtige wapens. Met deze voordelen en hun training zouden zoekers vervolgens dictators kunnen verdrijven en onderdrukten van hun tirannen bevrijden. Dat klinkt erg nobel en interessant, maar ik bergrijp niet hoe dat in zijn werk hoort te gaan en hoe ze bijvoorbeeld de complete legers van dergelijke dictators aankunnen.

Het valt niet te zeggen of dit boek fantasy is of sciencefiction. Er zitten elementen in van beiden, maar echt goed uitgewerkt wordt er niets. Soms kreeg ik het gevoel alsof de auteur gewoonweg niet kon kiezen tussen fantasy en sciencefiction.

Maar toch, zoals gezegd, is ‘Seeker’ uiteindelijk een gedurfde en interessante poging tot originaliteit en valt het te hopen dat Arwen Elys Dayton bij de volgende delen wat meer controle heeft over de materie die ze zelf heeft geschapen. Dan zou het allemaal nog een heel stuk beter kunnen worden.