Het wolfgetal is het bijzondere debuut van Laura van der Haar waarin de toch wel toxische vriendschap van twee pubermeisjes centraal staat.

Het ene meisje, naamloos en tevens de verteller in het boek, is een wat kleurloos meisje uit een middenklassegezin. Haar vriendinnetje Vikki is in zowat alles haar tegenpool en verre van het onschuldige kind dat ze op elfjarige leeftijd nog zou moeten zijn. Vikki rookt, drinkt, rommelt al wat met jongens, doet al eens aan zelfverminking door bv. met een passer tot bloedens toe onder haar nagel te prutsen en heeft suïcidale gedachten. Kortom, ze is het soort meisje waarvan je hoopt dat je eigen dochter er nooit bevriend mee raakt want daar komt gegarandeerd heibel van. Maar de twee raken wel bevriend, bijna op het verliefde af. Want de twee hebben elkaar nodig. Het naamloze meisje om te ontsnappen aan haar kleinburgerlijk bestaan en Vikki omdat ze nood heeft aan iemand om onvoorwaardelijk van te houden. Wat soms verregaande consequenties heeft.

In eerste instantie gebeurd er niet veel waardoor in de korte hoofdstukken de ontwikkeling van de vriendschap tussen beide meisjes alle ruimte krijgt. Die korte hoofdstukken worden evenwel afgewisseld met nogal onheilspellende zinnen uit een forensisch rapport. Het is dus zonder meer duidelijk dat er iets staat te gebeuren en tijdens het lezen wordt ook wel duidelijk met wie.

Het neemt niet weg dat het boek een echte pageturner is. Niet omdat het boek overloopt van de spanning omwille van het plot maar omdat de schrijfster weet om te gaan met taal. Ze dompelt je als het ware onder in de wereld van de pubers en van de jaren negentig. Subtiel en ook minder subtiel beschrijft ze wat de meisjes allemaal doen om de tijd zowel in te vullen als te verdrijven, soms op het puberale af. Wat misschien storend voor de ene is, terwijl iemand anders het een pluspunt zal vinden om weer even voeling te krijgen met een belevingswereld die hijzelf al ettelijke jaren achter de rug heeft. Zonder meer een heel geloofwaardig boek.