Die foto waar ik niet op sta, is een boek over familie. Vier kibbelende volwassenen, twee kinderen die stilaan ‘groot’ worden en een opa daar tussenin.
Het is een boek over afscheid nemen. Afscheid nemen van oma, die gestorven is. Afscheid nemen van je kindertijd. Afscheid nemen van je beste vriend als er plots een bom lijkt te ontploffen. Afscheid nemen van het leven zelf.
Het is een boek over een foto. Een foto die genomen zal worden in het vakantiehuisje van opa. De familie komt er na drie jaar nog één keer samen. Ook nu weer zal de traditionele foto bij de mammoetboom genomen worden. Dat blijkt echter heel wat voeten in de aarde te hebben.
Het is een boek over volwassen worden. Over ouders die dat te snel en te veel worden en opa die dat nooit lijkt te worden. En over Bas en Fiebie die niet eens beseffen dat het hen ook ooit zal overkomen.
Het is een boek over de ‘liefdelozen’ tegen de rest. Wie wint het pleit? Wie heeft gelijk? Hoe wordt de strijd gestreden en wie delft het onderspit?
Het is een boek dat je niet loslaat tot je het uit hebt. Als lezer word je heen en weer geslingerd tussen heden en verleden. Op het einde van het boek gebeurt dit zo intens, dat het haast filmisch wordt.
Het is een boek dat bijna poëzie is. De beelden die opgeroepen worden, de fijne oneliners, alles wat je tussen de regels leest…
Het is een boek dat je gelezen MOET hebben. En niet alleen als je veertien bent.