Fuzzie, is een heel apart boek dat over een harig bolletje gaat en over hoe zijn of haar aanwezigheid troost schenkt aan ieder die het in zijn bezit heeft.
Mocht dit een sprookje zijn dan zou het moeten eindigen met ‘En ze leefden nog lang en gelukkig!’ maar dit is geen sprookje en dus heeft het ook niet voor alle personages een happy end in petto of wel…? Dit boek heeft immers verschillende verhaallijnen, al kruisen die elkaar vroeg of laat door een toevallige ontmoeting in het park bij de vijver of tijdens een stadswandeling of anders.

Er zijn twee vertelperspectieven. Je hebt de alwetende verteller en je hebt een ik-personage wanneer het bolletje aan het woord is. Wat meteen maakt dat er verschillende ik-personages zijn aangezien er meerdere bolletjes zijn. Zo heeft Maisie een wit bolletje, de hond heeft een paars bolletje, nog iemand anders heeft een ander kleur van bolletje. Wat het bolletje dat aan bod komt zegt staat overigens niet zoals gebruikelijk tussen aanhalingstekens wat bij deze zoveel zou kunnen betekenen dat ze eigenlijk geen op zichzelf staand personage zijn maar als het ware deel uitmaken van iemand anders, ze zijn hun eigenaars innerlijke stem. Of tenminste zo interpreteer ik het. Omdat onze innerlijke stem vaak de enige is wiens aanwezigheid we tolereren wanneer we geconfronteerd worden met een zeker verlies. Een verlies waarvan we maar gemakshalve aannemen dat de anderen het toch niet zouden begrijpen.

Alleen-zijn is natuurlijk niet de precieze definitie van eenzaamheid – laat me denken: eenzaamheid is een discrepantie, het gat tussen behoefte en bevrediging, tussen de vraag van het gemoed en het aanbod van de omgeving, eenzaamheid is tevens het eindpunt van de evolutie: het resultaat van een o zo ontwikkeld zelfbewustzijn, van het constante besef dat je bestaat – eenzaamheid geen verlangen naar gezelschap maar een hang naar erkenning, misschien zelfs herkenning, een hunkering naar iemand die jou ziet zoals je jezelf ziet zodat je niet langer bang hoeft te zijn dat je er grandioos naast zit wanneer je je een voorstelling van jezelf maakt, zoiets? Maar kleine, zeg eens dan, is liefde nou een medicijn tegen eenzaamheid of slechts een symptoom ervan? – pgs. 54/55

Echter naarmate we ons verlies doorwerken en ons weer meer openstellen voor anderen, verliest onze innerlijke stem aan zeggingskracht. Zo verliest het bolletje na een tijdje zijn haartjes, begint het te haperen en laat het alsmaar grotere stiltes.

Maar gisteren deed het helemaal niets en dacht ze dat het stuk was. Vanmiddag vroeg het bolletje haar dan weer opeens wat ze gedroomd had. Of hij (ze denkt dat het een ‘hij’ is, zijn stem niet per se laag maar wel jongensachtig) naar haar luistert weet ze niet zeker, het bolletje reageert nooit meteen op wat ze zegt. Maar hij lijkt haar antwoorden wel degelijk te verwerken in zijn teksten (…) – pg. 30

Fuzzie is een boek dat ik met graagte heb gelezen en zonder meer nog een keertje ga lezen. Omdat er vast wel dingen zijn die ik over het hoofd heb gezien, iets waar de auteur volstrekt geen schuld aan heeft. Het taalgebruik is eenvoudig en poëtisch, bijwijlen ook plastisch te noemen. De filosofische overdenkingen maken het tot een bijzonder gelaagd boek wat maakt dat het echt een boek is om, zoals de Fransen het zo mooi weten te zeggen, te savoureren.