Bij het zien van de cover verwacht je een familiegeschiedenis te lezen waarbij de vader ietwat zorgelijk kijkt en de moeder als een trotse moeder, zoals alleen moeders dat kunnen, naar hun pas geborene kijken. Met de titel erbij, maakt het dat je benieuwd bent naar het verhaal erachter.
Het verhaal is over het algemeen vlot geschreven, maar een enkele keer voelt het droog aan. Gelukkig is dat niet vaak in het verhaal, waardoor het verhaal toch lekker wegleest.
De hoofdpersoon vertelt het verhaal in fragmenten waarbij je het ene moment in het heden bent, dan ben je weer in het verleden en zo gaat dat tot het eind van het boek door. Meestal heb je in de eerste zin van het fragment al door of nu in het heden of in het verleden bent. Je maakt het als het ware zelf mee, waardoor je je goed in de hoofdpersoon kan inleven en aan het eind alleen nog maar sympathie voor hem kan voelen. Eenmaal in het boek begonnen, wil je alleen nog maar verder lezen, wil je weten hoe het verder gaat, hoe het eindigt en of het eindigt zoals je denkt, hoopt.
Via fragmenten van het heden naar het verleden wordt je langzaam aan naar het plot geleid die toch wel verrassend is. Toch zie je bepaalde fragmenten wel aankomen, maar dat is niet storend.
Voor veel mensen die (net) na de oorlog zijn geboren kan het een herkenbaar verhaal zijn. Het is een verhaal met diverse thema's zoals schuldgevoelens om het verleden van de ouders, de waarheid, goed en fout ten tijde van de oorlog, hoe je met het verleden van je ouders om moet gaan en je rol in je huwelijk.
Het laat je nadenken over wat jij had gedaan als je die ouders was geweest, je wilt weten hoe jouw (groot) ouders de oorlog hebben beleefd.
Voor diegenen die de jaren '60, '70 en '80 bewust hebben meegemaakt, kunnen bepaalde gebeurtenissen, zoals de demonstratie en de uitspraak van John F. Kennedy, je even terug in de tijd brengen naar waar jullie waren in die tijd.
Kortom, het is een heel mooi boek voor een ieder die van inhoudelijke verhalen uit het verleden houden.

Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2017/07/de-wieg-hilbrand-vinckers.html.