Drie verschillende mensen, die op drie verschillende plaatsen leven zijn verbonden via het manuscript ‘Polyglotte geliefden’. Het eerste deel verteld het verhaal van Ellinor, een vrouw van 36 die na een aantal bijzondere relaties een contactadvertentie plaatst: Ik ben zesendertig jaar en zoek een tedere, maar niet al te tedere, man. Ze ontmoet Calisto, waarmee ze een op zijn zachtst gezegd aparte verhouding krijgt. Hij heeft vanwege zijn werk het manuscript van Max Lamas in zijn bezit. Max staat centraal in deel 2. De vrij egocentrische schrijver heeft geen gelukkig huwelijk en fantaseert over een polyglotte geliefde. In deel 3 maken we kennis met Lucrezia, kleindochter van een Markiezin wiens vermogen in razend tempo aan het verdwijnen is. Lucrezia was vroeger alleen maar rijk, maar niet knap en niet intelligent. Ook zij is op zoek naar liefde.

Lina Wolff heeft een bijzondere schrijfstijl. Het komt soms vrij afstandelijk over en ze weet de wat typische personages op een bijzondere manier neer te zetten. Er zit ook een vleugje cynisme doorheen, waardoor het boek een typische humor heeft. Er komen nogal wat literaire werken voorbij die samen met het literaire wereldje ook met een flinke dosis cynisme worden beschreven.

Ze weet je af en toe te shockeren door de vreemde wendingen die het verhaal af en toe neemt en door de uitvergrote machtsverhoudingen tussen de verschillende geliefdes. In eerste instantie lijken het 3 opzichzelfstaande verhalen te zijn, maar langzaamaan merk je dat er toch veel meer verbindingen zijn tussen de drie hoofdpersonen dan je op het eerste gezicht denkt en valt het op het einde allemaal in elkaar en merk je dat er in de eerste delen al meer verwijzingen zitten dan je op dat moment door hebt. Het boek zit dan ook erg knap in elkaar.