Willy de Vries-Kuijken schrijft eerlijk en oprecht en niet gespeend van humor over het proces van de ziekte van haar man. Zestien jaar lang heeft ze hem liefdevol bijgestaan en hem langzaam zien aftakelen, Zijn wanhoop over het besef dat hij zichzelf zal verliezen. Nadat Bart eerst met een burn-out was gediagnosticeerd werd het gaandeweg duidelijker. Meneer Alzheimer woonde bij hem in, sliep op hun hoofdkussen en maakte het contact steeds moeilijker. Jongeren Alzheimer, dat achteraf al op zijn 58ste begonnen was.

Helder beschrijft Willy de wanhoop als ze Bart niet meer bereiken kan, en het gevecht met de officiële instanties. Ontroerend, als ze hem achter moet laten in een tehuis als het thuis niet meer gaat.. De liefdevolle zorg die hem in het verpleegtehuis omringd.

Ik kan me goed voorstellen dat dit boekje, uitgegeven door Droomvallei, mensen met gelijksoortige ervaringen helpt en steunt.