Ik heb dit boek enkele maanden geleden in het Duits gelezen, waar het maanden op de bestsellerslijsten heeft gestaan. Ik had van Mechtild Borrmann al enkele boeken gelezen maar dit is voor mij haar beste tot nog toe.
Het boek omspant meerdere verhaallijnen en standpunten die op het einde in een sterke finale samenkomen.
Het beschrijft op die manier boeiend de laatste oorlogsdagen in 1945, de hongerwinter in Hamburg in 1947 en de jaren 1990 in Duitsland door de ogen van een aantal hoofdrolspelers.
De levenssituaties in die extreme omstandigheden zijn sterk geschilderd: de angst op het einde van de oorlog, de koude en overleveringsproblemen in het Hamburg van 1947. Dit alles met karakters die levensecht en sterk uitgewerkt zijn.
Een grote verdienste daarbij vind ik ook dat Mechtild Borrmann daarvoor slechts iets meer dan 300 blz nodig heeft en niet 500 of meer, zoals vaak het geval is. Haar gebalde schrijfstijl leest heel vlot.
Dat is voor mij mede de grote sterkte van deze auteur en van dit boek dat voor mij de volle 5 sterren verdient