Allereerst wil ik zeggen dat ik De Droogte door Jane Harper geen slecht boek vond. Het had geen suf verhaal, de schrijfstijl was niet slecht, de spanningsboog zat prima in elkaar. Waarom had ik dan het idee dat ik aan het eind van het boek nooit meer over het verhaal na zou denken?

Allereerst wil ik een deel van dat gevoel toebedelen aan de vertaling. Men bleef zo dicht bij de Engelse tekst dat ik precies wist wat er in het Engels stond voordat er vertaald werd, en nee, dat is geen compliment. Niet lekker lopende zinnen en woorden die ik in het dagelijks leven niet zo vaak voorbij hoor komen ondanks het feit dat ze in Engeland tot de vaste vocabulaire behoren waren mij net iets te prominent aanwezig. Ieder zijn smaak, maar die van mij was het niet. Ik heb op een gegeven moment het boek zelf in het Engels besteld om hem nogmaals te lezen in de oorspronkelijke taal.

Een ander deel van mijn gevoel bedeel ik toe aan de hype die vooraf ontstond. Het zou een meesterlijke thriller zijn - dat vond ik niet. Ik had al redelijk snel door hoe het ongeveer in elkaar moest zitten, en dat is jammer. Ik had hetzelfde met Het Meisje in de Trein. Ook daar werden mij plottwists en schok belooft. Net zoals daar bleven die in De Droogte uit.

Nogmaals, dit boek bleef me gewoon niet bij. Ik had niets met de hoofdpersoon, en hoewel ik wel wilde weten hoe het afliep zat ik naderhand een beetje met het gevoel 'was dit het nu?'. Ik denk dat dit deels oneerlijk is vanwege de hype en dat ik gewoon te hoge verwachtingen had.