Op de beste momenten kun je dit boek meeslepend noemen, maar voor het grootste deel leest De Bourgondiërs zoals Van Loo praat: als een op een te hoog toerental afgestelde langspeelplaat. Wat ergernis oproept is het feit dat de schrijver er maar op blijft hameren hoe onterecht vergeten deze geschiedenis zou zijn, tegelijkertijd is Van Loo vooral een verteller die put uit andermans bronnen. Wat rest is een smakelijk opgedist verhaal zonder echte wetenschappelijke gravitas. Vermakelijk zolang het duurt, maar de nuance gaat ten onder aan de luide verteltoon.