In Een bed in de hemel vertelt Tessa de Loo het verhaal van Kata Rózsavölgyi, dochter van een bekende, Hongaarse cellist. Het verhaal schetst de geschiedenis van drie generaties Rózsavölgyi, met Kata als toeschouwer. Van haar oma weet Kata bijna niets en moet alles te weten komen via haar vader en oom, die hun jeugd allebei anders hebben ervaren. Ook over haar vader weet ze weinig; over deze gesloten man komt ze meer te weten als ze op achttienjarige leeftijd in bed belandt met drie anderen. Eén van deze drie is Stefan. Wanneer Kata op zijn verzoek het plafond van zijn kamer beschildert, doet ze een ontdekking die haar vaders somberheid verklaart. Het is een verhaal dat de nasleep van de Tweede Wereldoorlog laat zien, samen met de opkomst van de seksuele revolutie. Ook voelt Tessa de Loo de waarheid aan de tand.

Dit alles doet ze echter in een nogal diffuse schrijfstijl. Het boek heeft steeds korte stukjes tekst (hoofdstukken kunnen ze niet echt genoemd worden) waarin ze steeds schakelt tussen het heden en het verleden. Zelfs binnen de stukjes zelf kan er door een personage het verleden worden beschreven. Wanneer er iemand aan het woord is, wordt dit echter niet met aanhalingstekens aangegeven, waardoor je nooit precies weet waar het over gaat en wie het zegt.

Deze wisseling in chronologie en onduidelijkheid in chronologie kan zo zijn doelen hebben: de continue wisseling van heden en verleden versterkt de nasleep van de oorlog. Het ontbreken van aanhalingstekens haalt het waarheidselement uit het verhaal. Alles is de perceptie van de hoofdpersoon, waardoor je zelfs moet twijfelen aan haar verwoording van de dialoog. Wat is waarheid? Dit alles zorgt er echter wel voor dat de lezer de draad snel kwijtraakt.

Ondanks dit vertelt Tessa de Loo wel een prachtige geschiedenis. Hoewel Kata de hoofdpersoon is, bepaalt een liefde uit de oorlog een groot deel van het verhaal. Kata’s vader heeft ondergedoken gezeten bij een Nederlandse vrouw, van wie hij hield. Deze vrouw ging een relatie aan met een Duitse soldaat. Of dit was om Kata’s vader te redden of voor haar eigen redenen, laat De Loo in het midden, dit is aan Kata (en aan de lezer) om te beslissen. Ook hier wordt gespeeld met de waarheid.

Er wordt een mooi beeld geschetst van de nasleep van de oorlog, samen met de Hongaarse opstand. Wij kennen uiteraard de Nederlandse kant van de oorlog beter. Het is dus knap dat het Hongaarse perspectief zo overtuigend wordt verteld. Op sommige momenten wordt de geschiedenis met veel gevoel en kleur beschreven, waardoor de lezer met enige tederheid over een triest verleden leest. Het feit dat een meisje dat in Nederland is opgegroeid nog steeds last heeft van een oorlog die ze niet eens heeft meegemaakt, maakt een diepe indruk.

In het hele boek wordt het motief ‘wat is waarheid’ (en daarmee ook het perspectief) goed vastgehouden. Het is jammer dat dit ten koste gaat van een fijne leeservaring, door de moeilijke schrijfstijl. Het is dan ook een boek voor mensen die graag hun hersenen willen kraken en aandachtig willen lezen. Want achter een wat viezig matras, licht een prachtig bed in de hemel voor je te wachten.