Ooit genoot ik enorm van Van Lieverlede, maar een paar jaar later bleek De laatste gasten een teleurstelling voor mij te zijn. Ik had gehoopt dat Schoppenvrouw me beter zou bevallen, maar helaas moet ik constateren dat ik ook in dit boek niet meer vond wat Van lieverlede voor mij zo bijzonder maakte. Toch is bijna iedereen er enthousiast over, daarom zal ik proberen kort aan te geven wat mij stoort. Op mijn weblog zal ik daar (later) uitgebreider op ingaan.

Bij De laatste gasten trof mij de overeenkomst met Villa des roses van Elsschot, dat ik mooier vond. Nu leek het idee voor het verhaal van Het diner van Koch te komen. En al ging het verhaal al snel een andere kant op, toch was er sprake van meer overeenkomst dan alleen de "misdaad" van de zoon, resp. dochter : de vader bij Koch en de moeder bij Van Keulen blijken beiden ook in staat te "ontsporen" (zonder de plot te willen verklappen). De spanning die in Het diner zat, miste ik echter in Schoppenvrouw.

De personages gingen niet echt leven voor mij, wat deels te wijten is aan het ik-perspectief, waardoor we alleen de beschrijvingen van Paula kregen. Maar die beschrijvingen leverden vooral stereotypische personages op. Een eenvoudige moeder: dus toiletjuffrouw, dol op tijgerprint en oeverloos ratelend. Een notaris: dus uit een gegoede familie, keurig in het pak, saai, correct en evenwichtig, met een hint naar een dubbele agenda (witwassen door een galerie te kopen?). Rijkeluiskinderen: dus decadent, verwend, achterbaks, egoïstisch en wreed. Ook de beschrijving van Dr. Adami en zijn werkkamer voldeed precies aan het te verwachten beeld van een dergelijke figuur.

Van Paula weten we weinig: we vliegen in sneltreinvaart door haar leven. Maar de periode waarin ze via Charlie en Tobias Dr. Adami leert kennen, tijdens haar pubertijd, krijgt uitgebreid aandacht. Dit verhaal vormt zelfs de hoofdmoot van het boek, zonder dat het veel met de gevolgen van de uitspraak van Dr. Adami te maken te heeft. Die moest namelijk nog komen.

Die waarschuwing van Dr. Adami: "Neem nooit kinderen" speelt daardoor in een te groot deel van het verhaal helemaal geen rol. Er is sprake van een arbortus en een gecompliceerde verhouding tussen moeder en kind tijdens de babytijd van Emma. Maar daarna lijkt het vergeten, althans we horen er niets meer over, tot de daad van Emma. Daardoor komt ook de uiteindelijke daad van Paula wat overtrokken over. Of is die ook een reactie op de periode met de rijkeluiskinderen?

De meeste reacties over het boek zijn lovend. Dat ik niet kreeg wat ik hoopte, zegt niets over hoe anderen het zullen ervaren. Dus oordeel zelf, zou ik willen zeggen.
Naschrift: de recensie op mijn blog staat hier: http://mijnboekenkast.blogspot.nl/2016/04/mensje-van-keulen-schoppenvrouw.html