Hier ben ik, de nieuwe van Jonathan Safran Foer, een prachtig en ontroerend boek. En ook,een echte Foer qua taal en stijl. Menig recensent vond dat dit boek met 200 bladzijden minder had toegekund. Dat vind ik niet. Waarom zou dat nodig zijn. In het leven gaan zaken soms langzaam, zijn er zijpaden te benoemen. Ook willen we snel, en heeft het leven dat tempo, we zullen er aan moeten geloven dat het leven ook een slepende voortgang kent. Hier ben ik, een levenlang coming of age. Foer geeft het zijn stem. Zoon, kleinzoon, echtgenoot, vader, neef, scriptschrijver en jood zijn, of dat allemaal niet zijn, of voor een deel wel, of gedeeltelijk, en ook weer niet . Het zoeken naar identiteiten, en naar het zelf, het soms machteloos reiken naar het contact met de ander, daar in commissie in falen, of er wat van proberen te maken tegen de eigen keer in. Een vol en rijk boek. Geen bladzijde teveel.