Het gebeurt me niet vaak meer dat ik een boekhandel in loop en mijn aandacht getrokken wordt door een boek dat ik nog niet eerder langs heb zien komen. Ik zie zoveel boeken op instagram, hier op goodreads, op hebban. Maar dit boek lag in de boekwinkel en ik had er nog nooit van gehoord. De kaft trok mijn aandacht en de achterflap nog meer.

Was het helemaal wat ik ervan verwacht had? Nee, als je minder kennis hebt van de geschiedenis komt dat deel niet lekker uit de verf. Morgen heeft te weinig inzicht in de context om echt een gelaagd en gedetailleerd beeld te schetsen en veel van de scenes spelen zich af in slaapkamers en eetzalen, waarbij ontmoetingen met geleerden en kunstenaars vaak maar kort worden aangestipt. Het gaat meer om de gedachte dat ze geleefd hebben naast al die grootheden en minder om het schetsen van een beeld ervan.

Waar gaat het dan wel? Om de loyaliteit van een hond aan zijn baas, jaren en jaren aan een stuk, om vriendschap, om het maken van fouten en het vergeven ervan, om het goedmaken van fouten, om het eeuwig leven en het gewicht daarvan op breekbare schouders. En dat alles beschreven door de ogen van een hond.

Het taalgebruik en de manier van vertellen past perfect bij Morgen. Hij heeft de instincten van een hond, de reukorganen van een hond en de basis behoeftes van een hond. Door zijn levenservaring bezit hij iets meer inzicht dan andere honden in het verhaal, maar het wordt nergens ongeloofwaardig dat een hond tot dit alles in staat is. Sterker nog, ik geloof zo dat honden dit allemaal zouden kunnen bedenken en doen.

Hoewel ik iets meer geschiedenis verwacht en gehoopt had, was het al met al toch wel een mooi boek dat zowel tranen als gelukzaligheid in me wist los te maken. Ik denk dat er geschiedtechnisch meer in had gezeten, maar de opzet om de trouw en onvoorwaardelijke en eeuwige liefde tussen hond en baas te beschrijven is wel ongelooflijk goed gelukt.