Adriaan van der Veen zet met In Liefdesnaam een bijzonder volwassen verhaal neer over een driehoeksverhouding. Als Wilhelmina (‘Mini’) ongeneeslijk ziek wordt, helpt buurvrouw Angela haar onhandige man Richard uit de brand. Angela vangt de kinderen op, zorgt voor Mini, doet de was… De ik-figuur laat het zich allemaal aanleunen. Ook als Angela en hij een steeds intiemere relatie krijgen. Ondertussen berust Mini in haar naderende einde. Wordt ze ‘verslagen’ door de jongere en gezonde Angela? Gedraagt Richard zich immoreel? Moeten we wat vinden van Angela’s opvallende behulpzaamheid? Liefde laat zich niet leiden door morele principes. Van der Veen diept dit thema meesterlijk uit. De personages zijn geloofwaardig, de dialogen klinken natuurlijk – hier is een vakman aan het werk. Misschien zit er wel een autobio-element in: Van der Veens eerste vrouw stierf in 1973.
Aanrader, zomaar, gevonden op Koboplus. Let niet op de eigenaardige cover die sommige drukken ‘siert’. “Het boek indruk op me gemaakt, ik ben gaan nadenken over hoe je mensen niet moet behandelen en hoe erg het moet zijn als iemand van wie je houdt doodgaat”, schreef een student(e) op scholierensite, die dit boek van de plank had getrokken bij haar ouders thuis om te lezen voor haar middelbare school-lijst. Mooi toch dat een boek dat teweeg kan brengen.
Van der Veen zelf, een beschaafde gezinsman die overdag werkte als journalist, werd niet echt 'gepikt' door het literaire establishment, waar toen worstelingen W.F. Hermans de dienst uitmaakten. Te netjes. Tot in de Volkskrant toe (Arjan Peters) verschenen neuzelige necrologieën bij zijn dood in 2003, waarin zijn werk als grotendeels vergeetbaar werd weggezet, met uitzondering dan van dit werk en 'Het wilde feest'. J.J. Peereboom in NRC Handelsblad (zijn oude werkgever ) is een stuk milder en citeert uit dat laatste boek: "uiterlijk vriendelijke redelijkheid was zo'n tweede natuur voor mij geworden dat ik mijzelf eens heb horen beschrijven als een doodgoeie jongen en zelfs als een jonge idealist''.