Een enorm verdrietig verhaal is met dit boek in een prachtige vorm gegoten. Vol mooie, poëtische zinnen. Een ode aan zijn vrouw.
Met zijn boek brengt Antoine Leiris een beetje van het onmetelijke verdriet en de pijn die hij voelt over aan de lezer. Heel knap dat hij dit verdriet in woorden heeft weten te vatten.
Ik hoop dat zijn zoon er later ook wat aan zal hebben.

"Ik had gewild dat mijn eerste boek een verhaal was, en vooral niet het mijne. Ik had van de woorden willen houden zonder ze te vrezen."