Corien Botman slaat met Boyd was hier een nieuwe weg in. In dit boek beschrijft ze het wonderlijke leven van Benyamin, de zoon van Lowie Loogman. Ze stelt realistische problemen van jongeren centraal en laat Benyamin zoeken naar zijn identiteit. Boyd was hier – het vijfde jeugdboek van Botman – zorgt door deze thematiek voor stof tot nadenken.

Benyamin is zijn leven helemaal zat. Hij is de zoon van de bekende presentator Lowie Loogman, kan alles krijgen wat ‘ie wil, maar hij is toch niet gelukkig. Wanneer zijn vader op een dag plotseling verdwijnt, krijgt Benyamin, samen met zijn moeder Dorothee, alle media en vooral de roddelpers over zich heen. Iedereen wil weten waar Lowie is, natuurlijk ontstaan er allerlei smeuiïge roddels. Dorothee en hij besluiten te vertrekken naar een huisje op een stille plek in Nederland. Dit is een streep door de rekening van Benyamin, want hij wilde naar Engeland, naar zijn ‘vriendin’. Op zijn afgelegen vakantieverblijf komt hij in aanraking met Joris, de beheerder van de plaatselijke begraafplaats. Benyamin gaat hem helpen. Al snel besluit hij te stoppen met zijn leven als de naïeve, creatieve jongen Benyamin. Hij knipt zijn dreadlocks af, trekt andere kleren aan en gaat verder door het leven als harde jeugdcrimineel Boyd. Maar lost dit zijn lege gevoel en zijn problemen wel op?

“Ik wil alleen iets doen. Zodat ik iemand kan zijn.” De vraag die Botman centraal stelt in haar boek is wanneer je iemand bént en wat iemand ís: wat maakt iemand tot wie hij geworden is? Deze vraagstukken verwerkt ze op een unieke manier in haar boeken. Met mooie uitspraken zet ze de lezer aan tot denken over de grote vragen van het leven: “mensen zijn niet wie ze zijn,’ zegt hij nog een keer. ‘En daar, waar nu varens groeien, zie je ’s winters het graf van een psychiater die mensen met anorexia behandelde. Hij had een grote reputatie. Maar na zijn dood getuigden tientallen patiënten dat ze door hem waren misbruikt”. Of een variant daarvan: “er blijft alleen een verhaal van je over dat anderen vertellen”.

De opbouw van Boyd was hier past bij de thematiek. Botman verdeelt het boek in de stukken ‘wij’, ‘hij’, ‘zij’, ‘jij’ en ‘ik’. Het eerste deel van het boek – het verhaal over Benyamin – wordt vanuit het ik- perspectief besproken en het deel van Boyd wordt bekeken vanuit het hij/zij- perspectief. Botman dwingt de lezer zo zelf ook na te denken over het thema van het ‘zijn’. Opvallend is dat Boyd in de 3e persoon spreekt over Benyamin (“In de loop van de dag heeft hij Boyd in de vingers gekregen, maar straks gaat hij eten bij zijn moeder”). Botman toont hier wie de echte jongen eigenlijk is en welke personage de ‘rol’ is. Daarmee trekt ze de eerdere opmerking van Boyd/Benyamin in twijfel: “Ik kan iemand anders zijn,’ probeer ik uit te leggen. ‘Anders verdergaan. Opnieuw beginnen. Zoiets. Een nieuw leven”.
Naast een mooie opbouw en het centraal stellen van belangrijke vragen, biedt Boyd was hier ook gewoon een aantrekkelijk verhaal vol mooie momenten en met behoorlijk wat diepgang. Van de ontmoeting met Joris en de wendingen rondom de zoektocht naar Lowie; alles heeft een reden. Botman verweeft de thematiek op een knappe manier in verschillende delen van het boek. Zo blijkt Joris een heel onvermoede achtergrond te hebben. Het meisje Leo net zo. En Lowie? De vader van Benyamin is behalve een handige presentator ook een briljant imitator; is hij wel iemand? Botman laat een deel van de gebeurtenissen en gesprekken plaatsvinden op een begraafplaats, een belangrijke keuze. Daarnaast brengt ze veel diepgang aan in de gesprekken door de personages belangrijke opmerkingen als “In het beste geval weet je af en toe welke rol je speelt, wat voor masker je draagt” of “Dat wil ik, dat niemand weet wie ik ben” te laten maken.

Corien Botman zorgt met Boyd was hier voor een boek dat stof geeft tot nadenken. Via uitdagende thematiek, mooie zinsneden en wonderlijke gebeurtenissen weet ze de lezer uit te dagen na te denken over het onderwerp ‘wie of wat je bent’. Door Benyamin te laten worstelen met realistische problemen, laat ze de lezer mee-worstelen. De af en toe onwerkelijke wendingen rondom de verdwijning van Lowie voelen wat gemaakt aan en maken het verhaal minder geloofwaardig. Toch blijft de essentie van het verhaal overeind door de realistische vraagstukken en beklemmende gebeurtenissen. De momenten waarop Benyamin even om de hoek kijkt bij Boyd werken voor de lezer verhelderend, het blijken flarden van antwoorden bij alle vragen. Botman sluit haar boek af met het verhaal van het meisje Nola / Leo / Eleonora. Daarmee rondt ze Boyd was hier op een waardige manier af en laat ze een indrukwekkend verhaal achter. “Er blijft alleen een verhaal van je over dat anderen vertellen.

Naar: http://www.deleesfabriek.nl/2015/06/boyd-was-hier-corien-botman/