Vorig jaar heb ik dankzij een foutje van Hebban, twee keer hetzelfde boek ontvangen voor een leesclub. Toen bleek dat iemand anders een boek mistte, heb ik het dubbele boek naar deze persoon opgestuurd zodat zij nog kon deelnemen aan de leesclub. Als dank hiervoor, kreeg ik een boek opgestuurd van Hebban. En wat bleek, het was niet zomaar een Engelstalig boek dat nog op mijn to be read lijstje stond, er zat ook nog een bookplate met handtekening in! Super gaaf dus :D

The Thousandth Floor stond al een hele tijd op mijn lijstje om nog te lezen, alleen al door de cover. Want wauw wat vind ik die prachtig! Een volledig donkere achtergrond met een enorm hoog gouden gebouw erop. Ook de beschrijving vond ik erg interessant. Al die verschillende personages met ieder een eigen verhaal maar een fatale afloop. Toch heeft even geduurd voordat ik dit boek erbij pakte om te gaan lezen. Deel twee was al een tijdje verschenen en deze had ik inmiddels ook al aangeschaft, want ja, ook deze cover vond ik prachtig vormgegeven.

Wat me er van weerhield eerder in dit boek te beginnen waren alle andere nieuwe boeken die steeds maar weer verschenen. Ik ben meestal toch geneigd om een nieuw boek erbij te pakken ook al zijn er nog zoveel ‘oudere’ boeken in mijn boekenkast die ik nog niet gelezen heb. Maar op een gegeven moment zei ik tegen mezelf: ‘ik ga er gewoon in beginnen’. En dat deed ik.

In het begin moest ik er wel even inkomen. Ik ben geen fan van vele perspectief wisselingen in een boek. Tot twee verschillende verhaallijnen vind ik het allemaal prima te volgen, maar zodra het er meer dan 3 worden wordt het soms een beetje onoverzichtelijk. Ik merkte in het begin ook dat ik meerdere hoofdstukken van 1 persoon gelezen moest hebben wilde ik onthouden wie wat ook al weer had meegemaakt. Maar gaande het verhaal had ik daar helemaal geen moeite meer mee. Ik vond de perspectiefwisselingen in dit verhaal veel toevoegen aan de spanning. Want het blijkt dat alle personages op de een of andere manier aan elkaar verbonden zijn. Met vriendschap, liefde, haat of werk en zo is de cirkel ongeveer rond.

De auteur heeft een mooi verhaal neer weten te zetten met fantasy-elementen en een realistische toekomstige wereld. De afstemming tussen deze twee was heel nauwkeurig waardoor het verhaal zich in principe gewoon nu leek af te spelen, maar in een andere verder afgelegen grote stad. De verschillen tussen arm en rijk zijn duidelijk te herkennen en vormgegeven in de constructie van het duizendhoge gebouw. Hoe hoger de verdieping waarop je woont, hoe rijker je bent, hoe lager hoe minder geld je hebt. Bij een gebouw als deze dacht in eerste instantie gewoon aan een gebouw waar duizenden mensen in wonen, zoals in een appartementencomplex. Maar het blijkt dat de personages hier niet alleen in wonen, er worden ook banen in vervuld wat het een echte samenleving laat lijken. Wat de auteur verder ook goed heeft uitgewerkt is de diversiteit van de personages waar het verhaal om draait. Elke tiener kamt met zijn of haar eigen probleem maar heeft daarnaast ook goede en slechte eigenschappen waar die dan vroeg of laat mee geconfronteerd wordt. Bij de ene tiener gaat dit iets subtieler dan bij de ander. En dat maakt dat de personages erg levendig en realistisch overkomen.

Hoe verder ik in het verhaal terecht kwam, hoe benieuwder ik raakte naar het einde. Het proloog geeft namelijk het einde van het verhaal weer, maar je hebt geen idee om welk personage het nou gaat die is overleden. Tijdens het lezen had ik wel steeds een vermoeden, maar dat vermoede veranderde bijna na elk hoofdstuk. Alle jongeren hebben namelijk iets waar ze moeilijk of nauwelijks meer mee kunnen of willen leven. Hierdoor vroeg ik me af of het om een zelfmoord zou gaan, maar als haat en jaloezie de hoek om komt kijken vraag je je af of het om een gerichte moord gaat. Helemaal tot de laatste bladzijde wist ik niet wat er nou precies zou gaan gebeuren. En de verhaallijnen die hier naar toe werken zijn echt goed uitgewerkt. Ze waren niet zo zeer bijzonder of onvoorspelbaar, want sommige dingen zag ik wel al aan komen, maar het einde maakt dat helemaal goed. Op een gegeven moment moest en zou ik weten hoe het verhaal afliep en heb ik het boek niet meer weggelegd tot ik het uit had. Daarom verdient dit boek van mij vier sterren.