In Meestermagiër - Rastoth, het voorlaatste boek van de Meestermagiër-reeks, gaat Maryson door op de wijze die we van hem uit de voorgaande vier boeken kennen: de in het algemeen korte hoofdstukken zorgen voor de dynamiek en de citaten en gedichten die er aan voorafgaan benadrukken de archaïsche poëzie van Maryson’s proza, met daarin woorden als “starren”, “diener” en “perd”. Sfeer is misschien wel de belangrijkste kracht van het verhaal en die wordt behalve door de compositie en het taalgebruik ook bewerkstelligd door de nieuwe wezens die ook in dit deel weer opduiken. Het is dan ook niet echt verbazingwekkend dat Maryson behalve schrijver ook musicus is en dat de twee CD’s die hij tot nu toe op basis van zijn Meestermagiër-boeken maakte (Master Magician I en II) symfonisch is. Op de derde CD, die aan eind van het boek wordt aangekondigd, doen Thijs van Leer en Gary Brooker mee.
Uiteraard weet de jonge Jill in dit vijfde deel het vijfde aardzwaard te bemachtigen en ontwikkelt hij zich verder tot de Meestermagiër, de Erfgenaam. Daarvoor moet hij zich in Gormorod begeven, de thuishaven van de Duistere Macht van Yrroth, die hij in dit deel voor het eerst rechtstreeks confronteert. Bij die strijd tussen Goed en Kwaad krijgt Jill opnieuw hulp van machtige wezens, maar toch wordt hij ook steeds persoonlijker doordat de geesten van oude magiërs hem steeds meer aan zichzelf overlaten en hij tijdelijk zijn “deelbaarheid”, zijn vermogen om op meerdere plaatsen tegelijk te zijn verliest. Hij zal het Kwaad helemaal alleen moeten weerstaan, een Kwaad dat steeds machtiger wordt doordat ook Yrroth hulp krijgt van oudere machten. Al even uiteraard is Jill nog niet klaar voor de definitieve strijd, aangezien in het laatste deel eerst nog het Boek van Kennis moet bemachtigen.
Was eerder het sciencefiction aspect slechts vaag op de achtergrond aanwezig, in dit vijfde deel wordt het wat meer naar de voorgrond geschoven, zonder dat het afbreuk doet aan de sfeer van pure fantasy. De wat meer ervaren fantasylezer mag nu al concluderen dat Aidèn een ver verwijderde planeet is, die ooit door de mens is gekoloniseerd. De overeenkomst met bijvoorbeeld ‘De Boeken van de Vuurcyclus’ van Janny Wurtz begint zich op te dringen, maar toch is het verschil met die trilogie groot: bij Maryson gaat het in veel mindere mate om de plot en de actie, maar om de reis zelf en de sfeer, het levensgevoel dat daar bij hoort. Als gevolg daarvan is De Meestermagiër-cyclus, die misschien Europeser genoemd kan worden, persoonlijker en daardoor ook meer uniek.