Mathilde Hoekstra debuteerde in 2014 met het boek bella donna. Haar tweede roman is deels gebaseerd op haar leven met haar haar man en 2 dochters.
Het boek leest heerlijk weg vanwege de vlotte schrijfstijl en de gebruikte humor. Ik verwachtte een humoristische lichte roman maar werd verrast door de achterliggende boodschap. Ik begrijp nu ook de vergelijking met Kluun na het lezen omdat ze een taboe onder woorden brengt zonder dat het zware kost is.

Evelien, de hoofdpersoon van het boek, heeft het op het eerste gezicht goed voor elkaar. Ze heeft een lieve man 2 dochters en gaat regelmatig op vakantie en kan zich de nieuwste mode veroorloven. Evelien denkt hier zelf anders over. Ze heeft het idee dat al haar tijd in haar gezin gaat zitten en dat ze de ene to do lijst na de andere aan het afwerken is.

Op een feestje van een vriendin waar ze gewoontegetrouw haar problemen aan het weg drinken is komt ze Kees tegen. Een vrijgezel die haar wel ziet zitten en haar probeert inzicht te geven in haar leven en haar problemen.

Op zijn advies schakelt ze professionele hulp in om erachter te komen hoe ze verder moet met haar leven want een ding is duidelijk, zo wil ze niet nog 10 jaar door.
De boodschap die ik uit het boek haal is blijf communiceren. Al haar problemen waren een stuk beter te hanteren geweest als ze er met haar man Taeke over had gepraat in plaats van ervoor weg te vluchten.

Uiteindelijk lijkt ze haar geluk terug te gaan vinden maar vanwege het open einde blijft veel onduidelijk. Ik kijk daarom uit naar het vervolg!