Ik heb dit boek in één avond, in één ruk uitgelezen. Van begin tot eind was ik totaal in de macht van het prachtige, verdrietige en indrukwekkende verhaal van Pascale. Ik heb bijna het hele boek lang een dikke brok in mijn keel gehad… Ik leefde ontzettend mee met Pascale die zo intens verdrietig was na de dood van haar vader dat ze gewoon ingestort is. En de bijzondere spirituele gebeurtenissen – eerst kleine, later een hele grote – waarin de uil een grote rol speelt, gaven me een heel warm gevoel vanbinnen.

Wat heeft Pascale het mooi verteld, ik kreeg het gevoel dat ik haar kende door dit super persoonlijke verhaal. Zo openhartig, zo moedig, zo mooi…
Dit ontroerende verhaal over verlies, rouw en spiritualiteit heeft me echt onwijs geraakt! En ziet het boek er niet prachtig uit? I’m in love!