Tot ik dit boek begon te lezen had ik nog nooit van de term bore-out gehoord, maar het heeft me veel inzicht gegeven in die ziekte. Frouke vertelt open en eerlijk over hoe het bij haar begon, hoe ze erachter kwam dat ze wel eens een bore-out kon hebben en hoe ze uiteindelijk kon herstellen en voor zichzelf durfde te erkennen dat het niet erg is dat ze dat heeft. Vrees niet, het is geen droge kost, wat vaak wel zo is in dit soort boeken. Dit boek is vlot geschreven. Alleen zijn sommige woorden in het Nederlands anders dan in het Vlaams, ik moest soms even denken van wat ze bedoelt, maar als je een beetje nadenkt of even googled, dan kom je er wel achter. In ieder geval vind ik plooifiets nu leuker klinken dan vouwfiets.
Wat mij betreft zou iedereen die met mensen werkt dit boek moeten lezen om inzicht te krijgen in hoe een bore-out kan onstaan, om het te herkennen en wat je kan doen om te (helpen) herstellen. Ik weet zeker dat er dan een boel meer begrip komt in de samenleving.