Ik heb al diverse boeken van Ammaniti gelezen, maar dit is bij uitstek het meest bizarre. Waren boeken als ‘Ik ben niet vang’ en ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ nog te beschouwen als soms indringende psychologische drama’s, dit boek valt toch gewoon het best te karakteriseren als klucht.
Het begint nog redelijk voorspelbaar. Ammaniti voert twee hoofdpersonen op, die schijnbaar niets met elkaar te maken hebben en dan laat hij de verhaallijnen steeds meer samenkomen. In dit geval zijn de hoofdpersonen Saverio Moneta, de leider van een kwijnende satanische sekte die door zijn vrouw en baas wordt gekleineerd en Fabrizio Ciba, een losbandige schrijver die volledig vast is gelopen in zijn derde boek.
Saverio staat onder grote druk om eindelijk eens iets neer te zetten met zijn sekte en komt met een plan om tijdens het feest van de bouwmagnaat Chiatti een zangeres te vermoorden. Ciba, intussen, staat op het punt gewipt te worden bij zijn uitgever, en besluit, in een radeloze stemming, ook naar dit feest te gaan.
En zo komt natuurlijk alles samen bij dit feest, op landgoed Ada in Rome, waar de gehele Italiaanse jetset aanwezig lijkt. Een uitgelezen kans voor Ammaniti om die heerlijk schmierend en hyperbolisch neer te zetten. Maar waar het verhaal uit de bocht vliegt, is wat er vervolgens gebeurt. Een drietal jachtpartijen op exotische dieren die in het landgoed uitgezet zijn, de krankzinnige wijze waarop alles in het honderd loopt en als klap op de vuurpijl… de monsterachtige wezens die opeens opduiken uit de catacomben en alles tot een apocalyptische climax brengen.
Tja, dit is zo’n boek waarvan je je heel goed kunt voorstellen dat de schrijver heel veel plezier heeft gehad in het schrijven ervan. Van de lezer echter wordt wel heel veel verwacht. Het is allemaal wel heel vergezocht en overdreven. En hiermee was dit misschien wel een leuk boek, maar toch lang niet zo indrukwekkend als de voornoemde andere boeken van Ammaniti.