Lars Mytting heeft weer een prachtige roman geschreven! Op de kaft van het boek een mooie afbeelding van een Noorse staafkerk. De staafkerk vormt het middelpunt van dit verhaal. En net zoals in zijn vorige boeken (De Vlamberken is zeker een aanrader) komt het thema hout weer terug, fascinerend. Het boek is opgebouwd in korte hoofdstukken en leest vlot. Lars Mytting heeft een mooie schrijfstijl, een boek om van te genieten!

Het verhaal begint sprookjesachtig. Lang geleden leefde er een Siamese tweeling. De meisjes weefden aan een bijzonder tapijt, met mythologische afbeeldingen. Halfrid en Gunhild Hekne sterven zeer kort na elkaar. Als dank voor het korte lijden schenk hun vader twee bijzondere klokken aan de kerk van Butangen. In de klokken zit het waardevolle zilverwerk van de familie verwerkt. De klokken blijken een magische kracht te bezitten. Ze beginnen te luiden in noodgevallen en beschermen zo de inwoners van het dorpje.

Het verhaal gaat verder rond 1880 in Butingen. In dit afgelegen Noors dorp woont Astrid Hekne. Ze is slim, nieuwsgierig, wil de wereld leren kennen. Ze vindt de nieuwe dominee, Kai Schweigaard, best interessant en dit blijkt wederzijds te zijn. Dominee Kai heeft het moeilijk met de standvastige bewoners die veel belang hechten aan oude tradities. Als blijkt dat de staafkerk echt wel te oud en te vervallen is, moeten er ingrijpende beslissingen worden genomen. Uit Dresden komt de architectuurstudent Gerhard Schönauer met een belangrijke opdracht. En dan komt het langzaam opgebouwde verhaal in een stroomversnelling.

Een verhaal over mystiek en tradities, familie en geloof, natuur en geschiedenis,... Een veelzijdig verhaal dus in een vlotte en mooie schrijfstijl! Geniet vooral van de beschrijvingen van de structuur van de staafkerk, knap!