Jeetje, de hoofdpersoon maakt kennis met Hyves!! En het boek speelt nog maar tien jaar geleden! Wat zijn de ontwikkelingen snel gegaan…
De 32-jarige Anouk is neergestreken in Rotterdam, een voor haar onbekende stad. Ze heeft er een baan, waar ze zich ten volle op werpt. Ze is manager van een werving- en selectiebureau.
Een grotere uitdaging is het om de stad te leren kennen. Haar vriendin Es zegt:


‘Van jou verwacht ik creativiteit en geen monddoodheid. Word lid van die sportschool bij jou in de straat. Ga met Anne en Simon de hort op en klets dan tegen mensen aan met wie je later kunt afspreken. Of gebruik Hyves.’

Anouk maakt een account aan en heeft binnen de kortste keren contacten, waarvan sommigen inderdaad goede kennissen lijken te worden. Natuurlijk heeft ze buren, een ervan is een oudere vrouw, Sjaan, die haar van alles vertelt over Rotterdam, hoe de stad was in haar jonge jaren. Zo krijgen we heel veel informatie mee: over de Hef, over het bombardement op Rotterdam, over het zomercarnaval, over Kaat Mossel. Heel veel sfeerbeelden.
Ook leert ze een man kennen, via Hyves. Wat begint met leuke chatmomenten wordt een relatie. Mark is eigenaar van twee clubs in Amsterdam.
Zo leert ze langzaam Rotterdam en zijn inwoners kennen en voelt ze zich steeds meer thuis.


Maar natuurlijk gaat niet alles goed. Toen ze promoveerde tot manager passeerde ze daarbij haar collega Marieke, die er bepaald niet gecharmeerd van was dat zij de baan niet kreeg. Zij is wraakzuchtig, stookt de anderen op kantoor op achter Anouks rug, en verzint steeds dingetjes om Anouk te pesten. Tot ze op een dag te ver gaat. Wie gaan de collega’s geloven? Marieke of Anouk?
Ongeveer op het zelfde moment doet Mark een voorstel waar Anouk geen zin in heeft. Dat leidt tot vervelende ontdekkingen.


Een roman die speelt in een tijd waarin al de moderne communicatiemiddelen nog niet bestonden. Het waarom daarvan wordt duidelijk als je weet dat de schrijfster in 2007 aan dit boek, haar debuut, begon. Het wordt geschreven vanuit een ik-persoon. Er zitten dan ook autobiografische elementen in.
De sfeertekeningen en verhalen over de geschiedenis van de stad zijn heel boeiend, ze brengen de omgeving tot leven. Maar helaas doen veel dialogen soms nogal gekunsteld aan. Twee mensen die elkaar nog niet kennen, voeren een gesprekje aan de bar. Het lijkt eerder een sollicitatiegesprek.


‘Kappen is mijn lust en mijn leven.’
’Dat is mooi, dat kunnen niet alle werkenden zeggen. Waarom is het je passie?’
’Het veranderen van haar is het maken van een creatie,’ straalde ze. ‘Toen ik in het vak stapte, en kennis en inspiratie van mijn leermeester kreeg, groeide mijn verlangen met de dag om het kapsel te maken dat bij mijn klanten paste. Je bekroont daarmee iemands persoonlijkheid.’


Aangenaam leesvoer. De schrijfster weet nu wel dat een roman schrijven nog iets anders is dan een blog. Maar als debuut valt het helemaal niet tegen.


Julie van Mol (1974) woont in Rotterdam en werkt als freelancer marketing en communicatie overal binnen Nederland. Vanaf haar tiende schreef ze in dagboeken, daarna voor haar werk. In 2005 durfde ze het aan om op Hyves verhalen te publiceren, en werd zo een van de bekendste bloggers.

Marjo