Is het romandebuut van de Engelse Clare Swatman met recht een echte feelgoodroman te noemen? De proloog is tranentrekkend als Zoë geconfronteerd wordt met de dood van haar geliefde Edward. Maar hoe verdrietig het boek ook begint, de proloog laat je ook al meebeleven met de enorme liefde die er uit spreekt. Edward en Zoë leren elkaar kennen in hun studententijd en verliezen daarna elkaar uit het oog. Als ze na een aantal jaren elkaar weer ontmoeten wordt hun relatie een liefdesrelatie. Een relatie met veel ups en downs, maar waar ze toch telkens weer voor elkaar kiezen. De problemen die ze tegenkomen zullen veel mensen herkennen en dan wijkt het boek af van een feelgoodroman en wordt het meer een drama. Het geheel is heel zoet geschreven en valt vaak in herhalingen. Het is wel een boek dat makkelijk leest en uiteindelijk wil je het verhaal wel uitlezen omdat je nieuwsgierig wordt naar het einde.