Ik las vorig jaar 'Kruis en munt' van dezelfde auteur. Dat boek was voor mij het spannendste van de zomer. Het had iets onbehouwen, ruw, een beetje zoals de stijl van 'Reservoir Dogs'. Het was een verhaal dat keihard vooruit stormde.
Ik was dus niet weinig verbaasd om te ontdekken dat 'De wolf van Colombes' heel anders geschreven is: fijnzinniger, véél dieper uitgewerkte karakters, een plot dat (nog) uitgekiender in mekaar zit dan zijn debuut. Met karakters die écht tot leven komen: Strobbe is zo'n magische verteller dat je gewoon vergeet dat je aan het lezen bent en denkt dat je midden in een film zit.
Het is hier niet de bedoeling om een spoiler voor het verhaal te creëren, dus laat ik het er op houden dat een jong koppel uit Parijs zijn droom wil komen verwezenlijken in de Provence, maar daar algauw geconfronteerd wordt met een bizarre geschiedenis en een aantal markante Provençaalse karakters. Een vergelijking met de redneck-outback in het zuiden van de Verenigde Staten is nooit ver weg.
'De wolf van Colombes' mag dan minder gewelddadig, minder bloedig zijn dan 'Kruis en munt', het verhaal dendert met dezelfde rotvaart vooruit. Voor je het goed en wel beseft zit je midden in een aantal intriges die je niet meer loslaten tot je het boek uit hebt. Nog zoiets wat me aan z'n vorig werk deed denken: je voelt steeds weer de drang om toch nog maar dat hoofdstukje extra te lezen, want ook nu weer gebruikt Strobbe een schrijfstijl waarin het ene korte hoofdstuk het andere opvolgt: wat mij betreft mag hij die stijl voor eeuwig aanhouden.
Het is uitkijken naar de volgende.