De Informanten is eigenlijk meerdere boeken in een boek. Het boek gaat vooral over de relatie tussen vader(s) en zoon(s). Gabriel Santoro, journalist en de verteller, is de zoon van een professor met de zelfde naam. De zoon heeft een boek geschreven over Duitse immigranten in Colombia, die in de periode van opkomst van het Nazisme Duitsland hadden verlaten, aan de hand van het verhaal van Sara Guterman, een vriendin van zijn vader Santoro de oude.
Gaandeweg blijkt dat het boek, “Een leven in ballingschap”, een periode heeft blootgelegd waarin meer gebeurde dan ogenschijnlijk het geval was. Dat leidt er toe dat Santoro een tweede boek schrijft, “De Informanten”, dat ingaat op een minder fraaie episode in de Colombiaanse geschiedenis en de rol die zijn vader daar in had. Dit boek “De Informanten” wordt in de roman De Informanten na ruim 200 pagina’s afgesloten met het onderschrift “Bogotá, februari 1994”. Daarna volgt nog een deel dat beschrijft hoe dit boek op zijn beurt weer gevolgen heeft voor de nabestaanden waaronder Gabriel Santoro zelf. Daarmee wordt de eigenlijke roman De Informanten echt afgerond.

Deze roman kent dus meerdere lagen, die tijdens het lezen niet direct duidelijk zijn, waardoor het verhaal hier en daar wat moeilijk pakt. Uiteindelijk vindt het wel een mooie afronding.
Vasquez beschrijft een voor ons redelijk onbekende wereld, en meer specifiek een periode waarvan wij weinig weten. Dat is op zich een boeiend gegeven.
De Informanten was voor mij geen vlot lezend boek. De gelaagdheid en de schrijfstijl waren lastig. Vasquez wordt vergeleken met Philip Roth, wat ik zelf niet zo zie. De schrijfstijlen vind ik daarvoor te verschillend.