Na een tweetal boeken met andere protagonisten, mogen we ons weer verheugen op een nieuwe thriller in de reeks met Nadia Mendonck en Dirk Deleu. Deleu speelt slechts een bijrol want Mendonck verkast tijdelijk naar Antwerpen, een stad die de laatste tijd wel meer opduikt in Deflo's boeken, en gaat er solo. Om de laatste gebeurtenissen te verwerken, iets dat in Mechelen niet lukt, regelt Bosmans, haar baas in Mechelen, een overplaatsing naar de Antwerpse recherche. Nog voor ze kennis heeft gemaakt met haar nieuwe collega's, bevindt ze zich al achterin een politiewagen, op weg naar een moordscène, en wordt ze op een hilarische manier met Mega Mindy vergeleken.

Deflo schrijft heel direct en laat zijn personages een heel realistische spreektaal hanteren. Als een van de weinige thrillerauteurs slaagt hij erin ze te laten praten zoals mensen ook werkelijk praten. De Vlaamse spreektaal verschilt zo erg van de Nederlandse schrijftaal dat de meeste schrijvers er niet in slagen dat realistisch te doen. Deflo wel, en precies daarom kruipen zijn personages ook in geen tijd uit het papier en komen ze tot leven. Precies daarom ook duurt een Deflo uitlezen niet lang.

De taal is één aspect, de verhaallijnen zelf het andere. Deflo gaat zelden in de fout. Een enkele keer leverde hij wel eens een minder boek af, maar meestal zitten de plots ijzersterk in elkaar, met genoeg ruwe randjes om de lezer gefascineerd te houden en bij tijd en wijlen te verrassen. De politiemensen die hij laat opdraven, staan zelden ongeschonden in het leven. Zo hebben we het graag want dat maakt hen interessant, en Deflo heeft dat al heel lang goed begrepen. Ook dit keer weer. Deflo geeft niet de indruk dat hij uitgeblust is of zichzelf begint te herhalen en daar kunnen we alleen maar blij om zijn.