Na het in 2006 verschenen droomdebuut van de in Sheffield woonachtige schrijver Simon Beckett, De geur van sterfelijkheid (gewaardeerd met 5 sterren), was het wachten op het vervolg in het leven van de forensische antropoloog en voormalig huisarts David Hunter. Met Het laatste zwijgen (Written in bone) kunnen zijn fans de vergelijking maken of deze opvolger kan wedijveren met zijn roemruchte voorganger.
David Hunter krijgt van hoofdinspecteur Wallace het verzoek om op het eilandje Runa de oorzaak van een gevonden verbrand lichaam te onderzoeken. De gepensioneerde politieman Andrew Brody is de vinder van dit, op merkwaardige wijze, verbrande lichaam. Wanneer blijkt dat het lichaam vóór de brand is vermoord, is het eenvoudig vast te stellen dat de moordenaar onder de kleine woongemeenschap gezocht moet worden. De plaatselijke weersomstandigheden voorkomen dat er mensen het eiland verlaten waardoor de dader nog wel vrij rondloopt maar toch gevangen zit. Ondersteund door Brody, de plaatselijke journaliste Maggie en de welgestelde Strachan probeert David Hunter deze lafhartige moord te ontraadselen. Wanneer de moordenaar zich steeds meer bedreigd gaat voelen, is het enige redmiddel het afleiden van de aandacht.
Simon Beckett heeft met een tijdelijk ontoegankelijk eiland een ideaal decor gecreëerd voor zijn verhaal. Voeg daar nog een enkele beschadigde geest aan toe en het klimaat is gunstig voor gestoorde handelingen en vernietigingsdrang. Het risico hierbij is dat plaats en personages te beperkt zijn om voor de nodige verrassingen te blijven zorgen.
Beckett weet echter goed met de situatie om te gaan doordat hij door plotselinge wendingen de aandacht net op het juiste moment op andere personen weet te richten. Soms vraag je je af of hij niet net te laat is.
Aan het einde van het boek blijken sommige dingen niet echt als verrassing uit de lucht te komen vallen, maar die voorspelbaarheden worden gecompenseerd door andere onverwachte gebeurtenissen. Het merkwaardig aan dit boek is dat de snelheid van vertellen niet automatisch leidt tot een verhoging van de spanning. Binnen korte tijd speelt zich van alles voor de ogen van de lezer af, maar toch bereikt de spanning net niet de top die je het puntje van de stoel doet opzoeken. Dus is Het laatste zwijgen gewoon een goed boek, dat garant staat voor een paar uurtjes leesplezier.