Iene Miene Mutte, de één leeft, de ander sterft. Kies maar. Bam, daar ligt meteen een bepaalde verwachting. Een belofte die, wat mij betreft, behoorlijk goed wordt ingelost. Er is toch niets heerlijker dan een verhaal dat je niet kunt/wilt wegleggen?

Het team van Helen Grace krijgt te maken met een zieke geest die een zo mogelijk nog zieker spel heeft bedacht. Deze persoon ontvoert namelijk steeds twee mensen, zet ze in een ruimte waaruit je onmogelijk kunt ontsnappen, zonder eten, drinken en andere voorzieningen. Wel ligt er een geladen pistool met één kogel erin. De belofte? De moordenaar wordt vrijgelaten. Nou, denk daar maar even over na......

Het verhaal leest ontzettend snel en je leert alle karakters, die ietwat over de top zijn, goed kennen. Ook het verhaal van de dader wordt verteld vanuit het perspectief van deze persoon. Heel erg goed gedaan. Zo hield het verhaal mij totaal in zijn greep. Er is al vaker gezegd dat het feit dat de schrijver normaal gesproken schrijft voor het grote scherm, merkbaar is. Daar ben ik het mee eens en daarmee verliest dit verhaal voor mij zijn vijfde ster. De ontknoping van de plot en het einde van het verhaal zouden het waarschijnlijk heel goed doen op het witte doek. In geschreven woord is het echter té abrupt en had het allemaal wat uitgebreider gemogen. Dit neemt niet weg dat ik nu al enorm uitkijk naar het lezen van het volgende deel in deze serie. Tot heel gauw Helen Grace!