Niks futuristisch en dus helemaal geen scifi. Wel een mooi verhaal over een mooie streek in een niet zo mooie periode uit de geschiedenis. De loop van de Donau wordt door Verne op zijn karekteristieke manier met oog voor wetenschappelijk (in dit geval vooral geografisch) detail beschreven. Dat zorgt voor een sterke achtergrond voor de liefhebbers (waartoe ik zeker behoor) en schrikt anderen eerder af heb ik recent nog vernomen.
Het eigenlijke avonturenverhaal bevat niet veel verrassingen maar is door het verloop en de beschrijving ervan spannend en vol aktie. Toch straalt het ook een zekere rust uit wat toch wel een tegenstrijdigheid lijkt. Komt het door het onderwerp: vissen en vissers wat toch eerder aan rust doet denken of omdat dit een later werk is van een schrijver die toen al lang zowel levens- als schrijverservaring te over had? Geen idee maar het zorgt wel voor evenwichtige en aangename lektuur. Doordat het verhaal gesitueerd is in een vorig tijdperk past de manier van schrijven er wonderwel bij en storen de oude gebruiken en zinswijzen niet, integendeel.