Ik hou van de televisieserie rond inspecteur Thomas Linley en brigadier Havers, en automatisch haal je je hen voor de geest als je het boek aan het lezen bent. Het boek vond ik persoonlijk vrij langdradig. Een gevoel dat ik bij de televisieserie nooit heb gehad. Toch neemt het boek je wel mee, maar je moet er wel je gedachten bij houden. Sommige scènes zijn ook heel direct, hard soms ook, en dat raakt je dan wel. Het verhaal op zich is in feite wreed, shockerend soms. Je krijgt een inkijk achter de muren van een Britse elitaire kostschool, en dit gegeven op zich is ook wel boeiend. Over hoe tradities door de jaren heen blijven bestaan, tegen beter weten in soms... De schrijfster beschrijft ook heel mooi het verdriet van de ouders van Matthew, de machteloosheid bij het verlies van hun enig kind.