Hoewel de naoorlogse tijd enerzijds bruiste van de nieuwe mogelijkheden, nieuwe muziekstijlen, eindelijk geen bonnen meer om aan je eten te komen, was de samenleving anderzijds nog erg bekrompen. Vrouwen die ongewenst buiten het huwelijk om zwanger raakten, stond een zware beproeving te wachten. Ze werden min of meer uitgekotst door hun omgeving. Schaamte in de familie leidde ertoe dat deze vrouwen werden “opgeborgen” in een Spartaanse instelling om hun kind te krijgen en het vervolgens af te staan.

In “De schaduw van mijn moeder” beschrijft Nikola Scott de lotgevallen van een zeventienjarig meisje dat in de problemen komt. De traumatische ervaring zal haar altijd blijven achtervolgen totdat er mogelijkheden komen om haar afgestane kind op te sporen. Het verhaal schetst de schrijnende omstandigheden en gevolgen binnen een prettig leesbaar verhaal. De kanttekeningen zitten in de redactie. Er wordt gerommeld met tijd (los van de leugen omtrent de huwelijksdatum), en op een enkele plek is het taalgebruik opgezwollen tot volkomen onlogisch, wellicht als gevolg van vertaalfouten. Daarnaast vliegt het verhaal soms wat kort door de bocht. Maar voor wie daar “overheen” leest, is dit een fijn boek voor tussendoor.