Echtscheiding in de lucht is de derde roman van de Spaanse schrijver Gonzalo Torné en zijn eerste die een Nederlandse vertaling kent. De 412 bladzijden tellende roman is een monoloog van een man wiens tweede huwelijk ook dreigt uit te draaien op een scheiding. In deze monoloog tracht hij dit huwelijk alsnog te redden, door aan zijn huidige echtgenote, zijn relatie met Helen, zijn eerste vrouw, uiteen te zetten.
Het boek is niet zo eenvoudig om te lezen. In zijn uiteenzetting wisselt het hoofdpersonage, een begenadigd verteller, met een sterk prozaïsche taal, veelvuldig van plaats en tijd, wat de nodige aandacht en alertheid eist van de lezer. Ook de afwezigheid van hoofdstukken maakt het de lezer niet eenvoudig om het verhaal te volgen. Het verhaal is krachtig gebracht, heeft zeer sterk uitgewerkte personages, doch niet alles is even aangenaam om te lezen, maar het is werkelijk –naar mijn mening- zeer goed geschreven. In de Spaanse pers schilderde men de roman af als een vernietigend pleidooi tegen het huwelijk. Persoonlijk heb ik het niet zo ervaren. Ik zie het meer als een verhaal over de liefde in haar totaliteit. Hoe ervaren we als kind de relatie tussen onze ouders, hoe is de band tussen het kind en zijn vader, zijn moeder. Welke impact hebben je vrienden, collega’s, broers en zussen op je liefdesleven enz. Welk beeld heeft iemand van een relatie, een huwelijk. Wat mij betreft is dit boek een echte aanrader en de schrijver is er een om op te volgen. Tijdens het lezen heb ik regelmatig gedacht:’is deze schrijver een moderne Max Frisch’, en voor degene die weten hoe ik dweep met Frisch, ..., dan is dit voor Torné een groot compliment.