Wauw. Jen Minkman doet het gewoon weer: als er iemand is die weet hoe ze lezers kan betoveren met haar verhalen, dan is zij het wel! Ik heb het boek nu al een tijdje uit, maar het dwaalt nog steeds door mijn gedachten...

Het verhaal draait grotendeels om Moira, een creatieve, jonge vrouw, die haar leven leidt zoals ze het wil. Denkt ze. Maar is dat eigenlijk ook zo? Diep van binnen weet ze dat ze iemand anders is, dat ze nooit haar ware ik heeft laten zien, aan niemand. Niet omdat ze het niet wil, maar omdat het niet kán. Nu niet. Misschien wel nooit.
Tot een wicca-ritueel haar leven geheel verandert.
De mysterieuze (en stiekem ook zeer aantrekkelijke) Hayko duikt hierna steeds vaker op in haar gedachten en haar dromen - die zij onbewust op papier weet te zetten dankzij haar creativiteit. Hij laat haar inzien wie ze werkelijk is en dat ze dat mag laten zien aan de wereld, ondanks de reacties die ze misschien zal krijgen, maar ook dat liefde soms in een heel onverwachte hoek te vinden is.

De magie en de kracht van het boek is niet alleen te wijten aan het wicca-ritueel dat is uitgevoerd of de engelen die hieruit voortkomen, met ieder een eigen soort 'les' voor zowel haar als Hayko; de magie en de kracht zit hem juist in de hoofd- en bijpersonages zelf. Moira leert zichzelf te zijn en te accepteren; dat ze niet iemands anders leven hoeft te leiden, alleen maar om die ander tevreden te houden. Wanneer je niet toegeeft aan je eigen innerlijke kracht, zul je jezelf alleen maar belemmeren en hierdoor niet uit het leven halen wat je eigenlijk diep van binnen wel wil. Ook de familie en vrienden van Moira krijgen hier mee te maken, allen op een eigen manier, wat de band onderling alleen nog maar sterker en hechter maakt dan ooit.

Jen Minkman heeft een mooie, beeldende schrijfstijl, waardoor jij als lezer je direct in de wereld waant waar het verhaal zich afspeelt. Tijdens het lezen moest ik mezelf geregeld even wakker schudden, omdat ik niet helemaal doorhad waar ik me nu eigenlijk bevond. Het leven van Moira, de mensen om haar heen en de dromen over Hayko namen mij compleet over, ik wilde niets liever dan nog langer in hun wereld blijven. Ik voelde mij één met hen, alsof ik ze al jaren kende. En ik merkte een stukje herkenning: verliefd worden op iemand uit je dromen... Niet dat ik dat zelf al eens ben geweest, maar ik weet wel dat je 'verliefd' kunt worden op bijv. boekenpersonages. Het is ergens een soort van kwelling - het wordt toch nooit echt iets, mensen begrijpen het niet altijd, en jijzelf kunt er ook niet direct iets mee, natuurlijk -, maar het is tegelijkertijd ook mooi en inspirerend. Je leert jezelf hierdoor steeds beter kennen, qua grenzen en gevoelens, en zodra je jezelf geheel kunt omarmen, weet je pas écht wat gelukkig zijn en echte liefde is. De rest komt dan vanzelf wel. En misschien is die grote liefde dan wel dichterbij dan je denkt.

Het Laatste Licht behoort absoluut tot een van mijn favorieten die ik de laatste tijd gelezen heb!
Het leest als een droom, het voelt als een droom, het is duister maar ook lichtgevend. Het geeft hoop en inspiratie, en ik weet nu al dat ik het nog veel vaker ga lezen. Het verdient een plekje in mijn boekenkast, zodra ik het in handen weet te krijgen; niet alleen vanwege die fantastische cover, maar ook wegens een ontzettend magisch en toch realistisch verhaal dat je aan het denken zet.