Harlan Coben groeide op in Livingston en woont in het iets noordelijker ook in de staat New Jersey gelegen Ridgewood. Twee legendes deden er de ronde: een beruchte maffiabaas woonde er in een kasteel van een huis en naast de deur lag een Nike-raketbasis bedoeld om New York tegen een Sovjet-aanval te beschermen. Beide legendes bleken waar te zijn en vormden inspiratie voor Don't Let Go.
In de bossen bij Livingstone staan betonnen torens met verroeste onderstellen, blijkbaar waren het platforms voor radarinstallaties. De raketbasis werd in 1974 gesloten, nadat het Nike-systeem landelijk buiten werking werd gesteld. De maffiabaas was Ruggiero Boiardo (Richie the Boot) die inspiratie vormde voor de Sopranos in de HBO-reeks.
In Don't Let Go wordt politieagent Rex Canon doodgeschoten wanneer hij een dronken automobilist aanhoudt. De politie ondervraagt detective Nap(oleon) Dumas omdat Nap bij Rex op school gezeten heeft en in de auto vingerafdrukken gevonden zijn van Maura Wells, een schoolliefje van Nap. Zij is tien jaar geleden spoorloos verdwenen. Nap heeft haar vingerafdrukken laten vastleggen omdat zij verdwenen is vlak nadat Naps oudere tweelingbroer Leo en diens vriendin Diana onder de trein zijn gekomen. Leo, Diana, Maura, Rex Canon, Beth Lashley en Hank Stroud vormden samen de Conspiracy Club. Zij wilden te weten zien te komen waarvoor de lokale legerbasis dienst deed. Nap moet vele tegenslagen overwinnen om achter alle geheimen te komen. Waar is Maura en wie is verantwoordelijk voor de dood van zijn broer Leo? Hij komt terecht in een web van leugens, tragedies, samenzweringen en verraad.
Nap is de verteller en doet dit op een niet alledaagse manier; hij praat in zichzelf tegen zijn overleden tweelingbroer Leo. Nap blijkt een type personage dat Coben vaak als hoofdpersoon gebruikt. Hij is slim, geestig, moedig en niet bang om als politiefunctionaris de grenzen van de wet op te zoeken of er zelfs overheen te gaan. Hij heeft een platonische relatie met vriendin Ellie, gelijkend op de relatie tussen Myron Bolitar en Esperanza in de 'Myron Bolitar'-reeks.
Ook in dit boek herkent de trouwe Cobenlezer de auteur: tempo, actie en veel twists, waardoor de lezer telkens op het verkeerde been wordt gezet. En hij schrijft heldere, scherpe dialogen. Zoals in Cobens boeken gebruikelijk levert de combinatie van actie, geheimen en de ontsluiering ervan en de daarbij gepresenteerde wendingen in het verhaal veel spanning op. Zelfs voor de doorgewinterde Cobenkenner is het moeilijk het vernuftige plot van dit verhaal te voorzien.
Een nieuw thema - een man die op zoek is naar zijn verdwenen geliefde - bevat Don't Let Go voor Harlan Coben niet. In Six Years is Jake Fisher op zoek naar zijn liefde Natalie die onder mysterieuze omstandigheden is verdwenen. Naps zoektocht naar Maura is hiermee vergelijkbaar. En The Woods gaat over tieners die twintig jaar geleden verdwenen zijn. Paul Copeland in dat boek gaat op zoek naar zijn zus, een van de verdwenen tieners, nadat een ander van de tieners vermoord gevonden is.
In Don't Let Go duikt Myron Bolitar op uit de gelijknamige reeks, waarvan inmiddels 18 delen verschenen zijn. Zijn bijdrage is kort. Een mindere vondst van Coben, het leidt af van het verhaal in dit boek dat een standalone is. Ondanks dit minpuntje is Don't Let Go een echte pageturner of sterker nog: een one day-read!