Bij zo’n beginzin denk je onwillekeurig aan de melancholie die Hongaren volgens de overlevering zo kenmerkt. Dit verhaal ('Vlek'), het eerste in de bundel, gaat over een schuchtere scholier die in een soort hel van volwassenen zit en droomt van een beter leven. Vader is weggelopen, moeder een tikje vreemd en als de schooljuf zich al geen ongewenste intimiteiten permitteert staat er wel een aanrander op het busstation. Dat vertelt de hoofdpersoon ons niet, dat concluderen we zelf als lezers. Wat nog meer bijdraagt aan een dreigende sfeer zijn momenten als deze:
Edina Szvoren is een bekendheid in Hongarije. Op tv-beelden zien we een ernstige vrouw met een bos krullend haar die vertelt dat ze graag schrijft over antihelden die proberen te overleven in een wereld die hen niet gunstig gezind is. Vaders zijn meestal de oorzaak van de ellende: in het gunstigste geval zijn het bruten, als ze al geen losse handen hebben of geld verspillen aan gokken. Zo is in het titelverhaal de kleine Liefdeskind met haar moeder naar Duitsland gevlucht voor weer zo’n vader en - naïef als ze is - verwikkeld geraakt in iets dat die moeder haar baantje kost. In haar typerende afstandelijke proza slaat Szvoren de lezer met de oneerlijkheid daarvan om de oren:
Szvoren laat zien dat - in weerwil van de amateurtips - een goed verhaal geen conflict nodig heeft. Er moet toch iets ‘gebeuren’? Nee hoor. In 'Naar het plein, naar beneden' bijvoorbeeld, gebeurt eigenlijk niks. We volgen de gedachtestroom van een vrouw die op de uitslag van een onderzoek in het ziekenhuis wacht. Nergens lezen we dat ze nerveus is. Dat blijkt wel uit wat ze doet: proberen haar stoel in evenwicht te houden, zich druk maken over haar plekje op de bank in het park en over de sleutelmaker die een diefachtig jongetje een standje geeft. Dan kleppert de brievenbus… Show, don’t tell voor gevorderden.

Schetsen uit een harde werkelijkheid die zomaar ergens beginnen en ‘zomaar’ weer zijn afgelopen. Niet heel toegankelijk, maar als je ze twee keer leest, gaan ze leven en krijg je oog voor wat er níet wordt verteld. Met EU-subsidie zijn er nu vertalingen uit die onnavolgbare Finoegrische taal van Szvorens verhalen. Frans van Nes, die hier zichtbaar met liefde aan heeft gewerkt, had er waarschijnlijk een stevige kluif aan om alle subtiliteiten op hun plek te krijgen.

Meer nog dan het humoristische en speelse dat de uitgever ons op de achterflap belooft zal je compassie met verdrukten en een superieur verteltalent aantreffen - denk Haruki Murakami. Aandachtige lezers kunnen met dit boek een hele zomer vooruit.