Dit is inderdaad een boek dat je beter niet in de trein kunt lezen want je leest het niet uit zonder een beroep op een stapel zakdoeken te doen.
Wat me vooral aangreep, was de enorme veerkracht van Kim. Je leest een passage en het lijkt of er niets ernstigs met haar aan de hand is en boem, weer een opname met een klaplong of wederom een antibioticakuur.