“Rode Klok” is de eerste roman van Leni Zumas (1972) die in het Nederlands verschijnt. Eerder schreef ze de verhalenbundel “Farewell Navigator”(2008) en de roman “The Listeners” (2012) Zumas geeft les aan de Oregon State University in Portland.

Een link met Margaret Atwoods “Het verhaal van de dienstmaagd” is snel gelegd maar “Rode Klok” speelt zich niet af in een dystopische toekomst maar zou gewoon nú kunnen spelen in de Verenigde Staten.

“Op een ochtend was er een nieuwe president gekozen op wie zij niet had gestemd.” (blz 41)

Deze nieuwe president heeft het voor elkaar gekregen om het zogenaamde Persoonschapsamendement in te laten gaan. Hierdoor is sinds twee jaar abortus en IVF verboden en binnenkort mogen alleenstaanden geen kinderen meer adopteren. In één klap alle rechten waar vrouwen jaren zo hard voor gestreden hebben van tafel geveegd. Het is een somber beeld.

Tegen deze achtergrond lezen we het verhaal van vier vrouwen, wiens namen en achtergronden nauwelijks genoemd worden. In korte vlotte hoofdstukken kijken we mee door de ogen van De Biografe, De Dochter, De Echtgenote en De Genezeres. Allemaal krijgen ze in meer of mindere mate te maken met de gevolgen van de invoering van dit amendement en we leren steeds meer over de vrouwen en wat hun onderlinge relaties zijn. Veel meer ga ik niet over de inhoud vertellen, het zou alleen maar spoilers opleveren.

Tussen alle hoofdstukken door krijg je als lezer stukjes uit de aantekeningen van de Biografe te lezen. Zij schrijft een boek over een vrouwelijke 19e -eeuwse poolreizigster die alles wist over het poolijs. Het verhaal over deze ontdekkingsreizigster loopt min of meer synchroon met de verhalen van de vier vrouwen, soms krijg je zelfs een kijkje in de toekomst.

Leni Zumas heeft in mijn ogen een helder en soms zeer eerlijk beeld geschetst van een mogelijke (nabije) toekomst. Ze weet de verhaallijnen van de vrouwen mooi aan elkaar te krijgen met als rode draad het verhaal van de poolreizigster. Zumas schuwt soms plastische omschrijvingen van vooral medische vrouwenzaken niet maar dit maakt het geen plat verhaal. Het is een verademing! Het einde had van mij iets uitgesproken mogen zijn maar er is wel sprake van hoop, ondanks dit sombere toekomstbeeld.

Met dank aan De Club van Echte Lezers van Uitgeverij AtlasContact voor het recensie exemplaar.