'Sinds ik officieel gek ben verklaard, zit ik bijna elke avond op het trapje naast mijn huis.-Maar nog vaker verdwijn ik in mijn hoofd. Om mijn hoofd echt goed binnen te komen, heb ik drank nodig. En als ik drink, dan eet ik niet.'

Op het laatst op de vakantiestapel gelegd, gelezen met mooi weer en een heldere lucht. Niet de zwarte lucht die letterlijk en figuurlijk hangt boven het duistere Curaçao waar de jonge hoofdpersoon Arthur Poolman eind jaren '90 onlangs een baan als leraar Nederlands heeft gekregen. Een verhaal in een toegankelijke, heldere schrijfstijl over onthechting, heimwee, stuurloos zijn, jeugdherinneringen, verkeerde/andere vrienden treffen en vooral de gevolgen daarvan. Ziek zijn in je hoofd door ook drank, drugs, Campe Alegre met Colombiaanse vrouwen en, waar hypocriet, wel het hoerenbezoek gedoogd wordt in de 'nette' Curaçaose-Hollandse samenleving.

'Op sommige momenten voelde ik me volstrekt normaal. Op andere momenten leek het wel alsof ik tussen de duim en wijsvinger zo van het eiland afgeschoten was. Of in ieder geval weggeschoten van de mensen om me heen.'
Eenzaamheid speelt ook een grote rol in dit boek met een zeer passend omslag waarvan de betekenis op het eind duidelijker wordt, ik zal niet citeren, maar toch wel hoopvol is.
Een boek waarin diverse passages worden aangehaald uit Antilliaanse literatuur en in briefvorm aan een auteur overpeinzingen worden geschreven. Een boek waardoor ik ben gaan opzoeken of er soms een brouwerij op het eiland is/was en waar de naam Polar vandaan komt. Een boek waardoor je ook met humor beschreven passages gaat voorlezen.

Niet het Curaçao van de vakantieoorden, geen romantische plaatjes, puur overleven met de fles.
Voor mij te veel fles en Campe Alegre, een glas rosé deed mij niet smaken op een vakantienamiddag. Meer van de gesprekken met meneer Hollander hadden verwerkt mogen worden.

Verlies is een terugkerend thema. De hechte relatie m.n. met vader is van belang, vader is ziek. Arthur zit letterlijk op afstand als papier geplakt op de Christoffelberg. Duisternis en licht.
En dan vraagt Hebban om aantal sterren, het verhaal heeft mij zeker beziggehouden maar aantal punten mochten voor mij korter of minder, 3,5*.