Sterrenstof begon goed, maar verloor mij gaandeweg echt he-le-maal. Voor mij moet een boek ergens heengaan. Je begint ergens, je volgt de reis, en dan ga je ergens heen. Niet in dit boek. Na de laatste bladzijde blijf je echt met een rotgevoel zitten. Was het dit nou? Heb ik daarom nou dat hele boek gelezen?

Henry verveelde me, en Grace met haar rare trekjes eigenlijk ook wel. Ik snap wel wat de bedoeling ervan was, maar ik snap niet waarom dat op die manier moest. Minstens de helft van het boek is overbodig (Al heb ik er wel iets van geleerd dat ik nog niet wist ;) ) en de personages zijn overwegend 'raar.' Het stoorde me dat het hele boek in de 'ik-persoon' van Henry was, want ik had juist meer over Grace en haar drijfveren en gedachten willen weten. Waarom ze doet wat ze doet is duidelijk, maar verder is Grace vrij eendimensionaal.

Ik denk dat ik gewoon te oud ben voor het genre, en dat iemand die in de (puberale...) leeftijd van Henry en Grace zit er meer plezier aan zou beleven. Ik heb mezelf moeten dwingen om het boek uit te lezen. Iets dat erg jammer is, want volgens mij had er meer ingezeten... ;)

Toch drie sterren vanwege het mooi gevonden 'Visgedoe' en omdat ik leerde over een japanse kunstvorm waar ik nog nooit van gehoord had.