Die laatste zomer zal bij menig mensen in de smaak gaan vallen. Het is dan wel niet zo ingrijpend als Tatiana’s debuut Haar naam was Sarah, maar haar schrijfstijl is ontzettend prettig en aangenaam. In het begin moest ik wel even wennen aan de vele personages in het boek en de franse namen die erin voorkomen (van de personen alsmede het eten), maar eenmaal daar aan gewend zat er de vaart er goed in.

De schrijfstijl vind ik overeenkomen met Nicci Gerrard en het verhaal heeft wat weg van het boek Vanuit de verte van Donna Milner vanwege de familiegeheimen, hoewel ik deze laatste een stuk beter vind dan Die laatste zomer.