Sinds haar debuut Last Minute in 2011, is Linda van Rijn druk aan het schrijven. Onlangs verscheen haar tweede thriller Piste alarm en in mei van dit jaar verschijnt Blue Curaçao. Dat Suzanne Vermeer (pseudoniem van de intussen overleden Paul Goeken) een inspiratiebron was voor Van Rijn, blijkt al uit de titels van haar boeken. Ook in haar verhalen speelt de reisbranche een rol, en daarmee is de vergelijking snel gemaakt.
Piste alarm speelt zich, zoals deze titel al doet vermoeden, af tijdens een wintersportvakantie in het Oostenrijkse Kirchberg. Renske en Sven Donkervoort zijn voor het eerst op skivakantie met hun gezin. Samen met dochtertjes Julia en Emma en zoontje Marius verblijven ze in het pension van Daphne Mentzl-Duisenburg, een Nederlandse vrouw die met een Oostenrijkse skileraar getrouwd is. Dan verdwijnt de vijfjarige Marius plotseling tijdens de skiles. Alles wijst erop dat hij ontvoerd werd, maar door wie, en waarom? Rechercheur Günter Wolfsberg zet alles op alles om de kleine Marius te vinden. Hij schrikt van de opvallende gelijkenis tussen Marius en een jongetje dat twintig jaar geleden ook verdween en nooit is teruggevonden. Zal hij Marius kunnen redden?
Het lijkt een uitgekauwd onderwerp, een kind verdwijnt tijdens de vakantie, maar de uitwerking van Van Rijn is aardig. De spanning wordt goed opgebouwd, tegen het einde mag het zelfs superspannend heten, al weet de lezer op de helft van het boek al wie de dader is.
Piste alarm is een echte vrouwenthriller, geschreven in een vlotte, simpele stijl, en vol emoties. De sfeer van skiën, pistes en après-ski is erg herkenbaar beschreven en trekt de lezer meteen het boek in. De omslag is mysterieus en mooi met de folieletters, maar het kaartje met pistes, liften en afdalingen vooraan in het boek heeft verder geen functie. Bovendien is het erg onduidelijk in zwart-wit.
Piste alarm is een vlot geschreven, makkelijk te lezen thriller. Geen stilistisch hoogstandje, maar zeker aardig om mee te nemen op skivakantie voor een dagje simpel leesplezier.