Toen ik net aan dit boek had ik de verwachting dat het zenuwslopend was. Ik begon eraan en direct begon ik hieraan te twijfelen. Hoe kan een boek waar je zowel een verhaallijn van de ontvoerder als van de ouders leest? Dan weet je toch wat er gebeurd dacht ik..
Ik wilde het boek weg leggen en dacht dit is niets voor mij, maar ik ben onwijs blij dat ik door gelezen heb.

Linda Green weet als geen ander deze twee verhaallijnen op een verrassende manier samen te brengen. Gedurende het boek lees je vooral over liefde van ouders, niet alleen de ouders van Ella maar ook de liefde van Muriel. Je leest over hoop en het niet opgeven daarvan. Waar ik nog tegen mijn moeder een plot beschreef en zei 'zoiets zal het wel worden, het is wel een beetje voorspelbaar.' zag ik dit plot gedurende het boek écht niet aankomen. Met ingehouden adem heb ik de laatsten bladzijdes zitten lezen. Wellicht niet het spannendste boek, maar wel onwijs goed geschreven met écht wel de gebruikelijke spanning.