Om maar met de deur in huis te vallen: dit is zó mijn ding! Dat komt in dit geval vooral ook door de fantastische en eigenaardige personages, en de soms best gecompliceerde vriendschap onderling. Man wat wordt dit goed neergezet en uitgediept, het hield me vanaf de eerste bladzijde compleet in de ban.

Over de eerste bladzijde gesproken, de proloog is gewoon geweldig. De schrijfstijl is beeldend, de woordkeuze prachtig en de factor gruwel doet hier zijn intrede. Vanuit Eddie ‘Munster’ wordt dit bijzondere en gelaagde verhaal verteld vanuit de ik-vorm. Dit gebeurt zowel in het heden als het verleden wat maakt dat je een ieder van dichtbij meemaakt en de vragen stapelen zich op. Is de spanning om te snijden? Dat niet, maar je wordt het verhaal ingezogen en het ontrafelen van de geheimen, van de geheime rollen, is een leesfeest an sich. Waar Tudor je het ene moment trakteert op een tik humor, weet ze je op andere momenten tot echt afgrijzen te krijgen en ik hou daar zo van. De directe stijl is beschrijvend, voorzien van detail en Tudor weet dit zo te doen dat je eigen beeldvorming de rest kan doen. Ik heb het gevoel in een Kingfilm te zitten en mennn, dat voelt goed zeg.

Richting einde neigt het her en der even naar warrig, maar zoals Tudor zelf al schrijft: er zijn nog plotgaten die gedicht moeten worden en dat wordt vervolgens uiteraard ook gedaan! Briljant. Het einde zelf had in mijn ogen niet beter gekund. Waar ik het ene moment een geheim zelf al wist te ontrafelen, weet Tudor me in de laatste zinnen zó te verrassen dat ik met open mond en de handen voor de ogen het boek dichtsla. OMG.

Diepe buiging en petje af, wat een grandioos debuut! Tudor heeft er, naast al velen op de wereld, een absolute fan bij.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 5

Psychologie: 5

Spanning: 3

Originaliteit: 4.5

Leesplezier: 4.5

Vier en halve sterren voor De Krijtman.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker