Theo van Rijn werd geboren in Leidschendam en is de achtste van negen kinderen. Al van jongs af aan bleek hij te lijden aan een totaal gebrek aan respect voor autoriteit. Deze instelling zorgde ervoor dat zijn carrière in het dagonderwijs op zijn vijftiende jaar tot een vroegtijdig einde kwam. Het avondonderwijs lag hem wat meer en reikte uiteindelijk tot een studie Nederlands Recht aan de Rijksuniversiteit in Leiden. Schrijven moest hij niet aan denken, alleen als het strikt noodzakelijk. Pas in 2008 kreeg het schrijven hem echt in de greep en na zin debuut met een verhaal in ‘Mooie kerst achter de duinen’ had Theo de smaak te pakken. Inmiddels heeft hij meerdere verhalenbundels geschreven en is er een thriller in de maak. Zijn liefde voor boeken uit zich in zijn eigen uitgeverij LetterRijn die hij in 2012 heeft opgestart. Deze was oorspronkelijk bedoeld voor slechts één boek, het laatste werk van zijn eerder dat jaar overleden broer Adriaan Bontebal, maar inmiddels heeft de uitgever circa vijfentwintig auteurs onder zijn hoede.

Het tippelteefje is de vierde verhalenbundel van Theo. Een bundel met tweeëndertig korte verhalen omsloten door een mooi geïllustreerde hardcover. Verhalen die hij heeft geschreven naar aanleiding van diverse situaties. Wie de auteur persoonlijk kent zal opmerken dat Theo een echte waarnemer is wat zich ook uit in deze verhalen. De scherpzinnigheid, de zelfspot en humor zijn typische kenmerken van deze man. De situaties die hij in deze bundel beschrijft zijn vaak waargebeurd alleen Theo maakt er zijn eigen interpretatie van. Hoe hoog het waarheidsgehalte is, is niet altijd makkelijk te bepalen, of de situatie precies zo is als beschreven, of dat de auteur zijn fantasie heeft aangesproken.

Het twijfelen aan het waarheidsgehalte maakt deze verhalen juist zo bijzonder. De veel gebruikte humor en zelfspot laat je afvragen of een situatie waarheidsgetrouw is beschreven of dat deze alleen uit de fantasie van de auteur is ontsproten. Is een verhaal wel echt gebeurd dan spaart de auteur zichzelf niet in ieder geval, hij beschrijft blunders waarbij het schaamrood op de kaken moet hebben gestaan. Mits het dus echt waar is. Bij een aantal verhalen proef je een cynische ondertoon, heel passend bij de auteur. Meestal zullen de verhalen een glimlach ontlokken, maar toch is er heel af en toe en ook maar heel even ruimte gemaakt voor iets meer serieus. Als je deze verhalen goed leest is krijg je wel wat inzicht in het karakter van de auteur. Ondanks dat je sommige verhalen misschien met een korreltje zout moet nemen, heeft van Rijn bewust of onbewust stukjes van zichzelf in de verhalen achtergelaten.

Het Tippelteefje (en andere verhalen) is de perfecte bundel voor degene die wel houdt van een beetje cynisme en zelfspot. En de twijfel aan het waarheidsgehalte maakt dat de verhalen nog geruime tijd de gedachten bezig houden.