Rob van Essen is naast auteur ook vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Zijn roman Visser haalde in 2009 de shortlist van de Libris Literatuur Prijs en met De goede zoon maakt hij in 2019 wederom kans op de Libris Literatuur Prijs.

Een zestigjarige man, van beroep schrijver van plotloze thrillers, is het hoofdpersonage van het boek. Hij heeft onlangs zijn moeder verloren wanneer Lennox, een oud-collega van de Dienst, hem om hulp vraagt bij het herstellen van iemands geheugen. Hij gaat akkoord en daarmee gaat een bijzondere reis in een zelfrijdende en pratende auto van start.

Het verhaal speelt zich af in de toekomst en is doorspekt van futuristische elementen, zoals vele verschillende robots, kruipende rugzakken en toiletten en bedden die ontlasting en slaap analyseren. In deze sterk gerobotiseerde en geïndustrialiseerde wereld blikt de protagonist terug op zijn leven en dat van zijn moeder. Het hoofdthema is dan ook de moeder-zoonrelatie en de impact van haar dood op zijn eigen identiteit. Ook thema’s als geloof, vergetelheid, een veranderende wereld en de zin van het leven spelen een belangrijke rol in het verhaal en zetten de lezer aan het denken. De boodschap van het verhaal lijkt te zijn dat je herinneringen je maken tot wie je bent. Of ben je juist beter af zonder herinneringen?

Het verhaal speelt zich af binnen een tijdsbestek van zeven dagen en wordt verteld vanuit het perspectief van de naamloze protagonist. Van Essen heeft een bijzondere en humoristische schrijfstijl. De strekking van het verhaal en de samenhang tussen alle verschillende anekdotes is in eerste instantie onduidelijk en pas op het einde van het boek wordt dit pas echt duidelijk.

De goede zoon is een prachtige, maar complexe roman met vele lagen die vraagt om herlezing.