Het boek bestaat uit 2 korte verhalen die beide in het teken van zijn verslaving staan. 
  
Zakelijk bericht over het geluk een morfinist te zijn
Hans Fallada beschrijft erg goed hoe het is om verslaafd te zijn aan morfine. Het is duidelijk geschreven van binnenuit, van de verslaafde zelf, dus niet vanuit iemand die het heeft horen zeggen of die iemand kent die verslaafd is. Nee, dit kan alleen geschreven zijn door een verslaafde. De liefde voor het spul is meteen de haat voor het spul. De angst om zonder te vallen geeft bijna dezelfde verschijnselen als een cold-turkey zelf. Je leest hoe de auteur probeert blanco voorschriften te stelen van een arts, als dat niet lukt doet hij alsof hij meewerkt, maar nadien gaat hij er toch weer vandoor. Hij neemt de morfine van zijn dealer, verspilt er een deel van en lengt het dan terug aan met water. De leugens, het bedrog, allemaal uit wanhoop. 
 
Drie jaar geen mens
"Sanatoriums, gekkenhuizen en leven in vrijheid, gevangen in mijn verslaving losten elkaar af."
Hans Fallada heeft op basis van zijn gevangenisdagboek dit verhaal geschreven. Hij is verslaafd aan alcohol en verduisterd geld. Bedoeling is juist dat hij opgepakt wordt want in de gevangenis moet hij wel afkicken. Hij beschrijft het leven van een verdachte, hij is op dat moment nog niet veroordeeld. Hoe hij eigenlijk al snel geen zin meer heeft in alcohol, maar plots weer wel in tabak. Hij ruilt de ene verslaving in voor de andere.