Nadat ze een tijd op de Oude Aarde hebben gewoond zodat Aenea kon studeren bij de oude architect (Frank Lloyd Wright), moet Raul ervandoor om het schip van de Consul weer op te halen van de jungle-wereld NGC-es2629-4biv. Daarmee moet hij naar T'ai Shan om weer bij Aenea te kunnen zijn, die in de tussentijd samen met A. Bettik via andere planeten naar T'ai Shan reist.
Ondertussen is de Pax nog steeds druk op zoek naar Aenea, met hulp van de TechnoKern.

In dit deel kom je er achter wat er gebeurd is met veel personages en verhaallijnen uit het eerste boek, waardoor alles een mooi geheel vormt en je bijna de neiging hebt om meteen weer in boek 1 te beginnen. Er wordt precies genoeg uit de vorige boeken herhaald om het niet irritant te laten worden, dus je moet, om dit verhaal goed te begrijpen en ervan te kunnen genieten, wel echt de vorige boeken hebben gelezen.
Het is het laatste deel van de Hyperion-serie, dus verreweg de meeste vragen worden beantwoord. Aan het einde wordt er af en toe wel veel informatie gegeven in monologen van Aenea, maar aan de andere kant past dat in het verhaal omdat zij ook dingen aan de andere personages uit moet leggen.

Aan het begin lijkt het nog redelijk op een avontuur, maar naarmate Aenea ouder wordt, komen ook andere thema's aan bod: waarom de Kerk, de TechnoKern, de Shrike en Aenea zelf zich gedragen zoals ze doen, wat het Christendom zou moeten zijn en wat het (in deze toekomstige wereld) geworden is, en uiteindelijk ook hoe het leven zich zou moeten of kunnen ontwikkelen. Wat liefde is en waar het voor kan zorgen. En ook dat hoe mooi andere planeten zijn, dat de Oude Aarde, of gewoon de Aarde, toch wel heel speciaal is.

Het lijkt in deze serie alsof de Kerk de grote tegenstander is en dat "religie" dus de vijand is, maar in dit boek wordt duidelijk dat het niet helemaal zo zwart-wit is. De voorzet hiertoe werd in het derde boek al gegeven met pater-commandant De Soya. Het zijn juist de grote volkerenmoorden uit naam van de religie, waarbij vele levens (en technologische uitvindingen waardoor de mens in de barre omstandigheden van de ruimte kan overleven) vernietigd worden, wat slecht is. En de macht die de Kerk helpt om dit mogelijk te maken, is juist waar Aenea tegen strijdt.

De schrijfstijl is hetzelfde als in de andere boeken, maar wat mij in het vorige boek opviel (soms verleden tijd, soms tegenwoordige tijd), wordt hier uitgelegd. De keuzes die de auteur maakte voor de werkwoordstijden, hebben wel degelijk een reden die voortkomt uit het verhaal zelf!
Ook worden er af en toe gedichten (stukken uit de Canto's van Martin Silenus, maar ook van John Keats) aangehaald.

Er staan wel een aantal typefouten in, maar een ding viel me echt op. Op bladzijde 291 staat "Behalve onze eigen geuren rook ik ook het verse stro van de nieuwe tatami, de ryokan van het plafond en de frisse koele lucht van de bergen." Hoe kan het plafond naar "ryokan (herberg)" ruiken? Misschien bedoelt hij 涼感 (ryoukan), "koel gevoel"?

Het einde was gedeeltelijk verwacht, gedeeltelijk onverwacht, maar zeker niet teleurstellend! Het was een mooi einde, ook al is het zowel een verdrietig als een gelukkig eind. Anders had het niet echt gekund, bij dit verhaal.
Ik wilde meteen weer beginnen in boek 1, zeker omdat het einde zorgde voor tranen in mijn ogen! Eerst maar op zoek naar boek 2 en de prequel, zodat ik straks wel de hele serie gelezen heb.

Het is een heel goede afsluiting van een stevige serie. Stevig qua verhaal, maar ook qua formaat van de boeken!