Van dit boek werd ik even stil en het zal me zeker bij blijven. Wanneer de veertienjarige Tess plotsklaps met haar ouders naar Kenia verhuist, weet je dat hier meer achter moet zitten. Dit is dan ook zo; achter hun verhuizing gaat een geheim schuil, maar wat dat is zag ik totaal niet aankomen. Ook zonder dat gegeven staat het leven van Tess op z’n kop en hoe kan het ook anders? De schrijfster beschrijft een prachtig levendig decor waardoor je als lezer bijna kan ruiken, horen en voelen hoe anders (en waanzinnig mooi!) Kenia is. Dit ziet Tess natuurlijk in eerste instantie niet. Tot zij vrienden begint te maken met leeftijdgenoten van de Samburu en een bijzondere rol gaat vervullen op school. Precies was Tess ervaart, ervoer ik als lezer ook. Langzaam komt een volk dat zo anders is en er zulke andere gewoonten op na houdt, dichterbij. De verschillen vallen weg tegen de overeenkomsten. Hierdoor wordt Tess ook geconfronteerd met de eeuwenoude tradities, die vooral jonge meisjes raakt. Wat er dan gebeurt, grijpt je aan en laat je niet meer los. Tess groeit door deze ervaring enorm en raakt zelfs haar verbinding met haar (oude) bevoorrechte leventje in Amsterdam kwijt. Hoewel dit me ergens ook raakte, leek het noodzakelijk voor Tess om in te zien hoe bevoorrecht (en hoe oppervlakkig en makkelijk?) het leven met haar vriendinnen in het - voor meisjes veilige - Nederland kon zijn. Dit om haar nieuwe leven met heel haar hart te omarmen. Cecile Korevaar, dank voor dit mooie aangrijpende verhaal dat ook mijn ogen wat meer heeft geopend.