Pieter Aspe, pseudoniem van Pierre Aspeslag, is een Vlaams schrijver. Hij maakte zijn debuut in 1995. Hij schrijft misdaadromans met als hoofdpersonages hoofdinspecteur Pieter Van In en Hannelore Martens. De meeste verhalen spelen zich af in Brugge. De eerste tien misdaadromans werden verfilmd tot een tv-serie, genaamd Aspe. Dit gebeurde in opdracht van VTM. Een paar van zijn boeken zijn zelfs vertaald en uitgegeven in verschillende landen. Verder ontving Pieter Aspe ook heel wat prijzen zoals Humos Gouden Bladwijzer voor zijn boek De vijfde macht in 2002. Het schrijven van misdaadromans was niet het enige wat hem bezighield, hij schreef ook nog twee jeugdboeken. Aspe heeft met zijn boek Dood tij geen prijzen in de wacht gesleept, maar het was wel een populair boek. Dood tij, het zevende boek van Aspe, begint met de verkrachting van Miriam Dobbelaere na een nachtje stappen. Zij is de dochter van de succesvolle deurwaarder Antoon Dobbelaere. Van In zit heel verveeld met deze zaak, door een voorval in zijn verleden waarbij hij geen actie ondernam toen hij zelf getuigen was bij een gelijkaardig feit. Miriam dient geen klacht in, door de druk die haar vader op haar uitoefent. De volgende dag wordt het lijk van Carlos Minne gevonden op het strand. Carlos Minne was adjunct-kabinetschef van Minister van Justitie. Van In bijt zich helemaal vast in deze zaak, waardoor hij verschillende getuigenissen aan elkaar kan linken. Zo blijkt dat Dobbelaere en Minne samen op school zaten. Vervolgens passeren fraude, moord en afpersing ook de revue. Van In lijkt niet meteen het nodige resultaat te boeken met zijn onderzoek, maar door het verleden van deze personen na te gaan en andere verdachten op de rooster te leggen, komt Van In uiteindelijk tot een ontknoping.

Het verhaal is geschreven in een auctoriale verteller. De verteller staat boven de gebeurtenissen en weet wat er gaat gebeuren in het verdere verloop van het verhaal. Daaruit volgt dat jij als lezer ook veel meer weet dan het hoofdpersonages op dat moment. Het boek is een thriller, waarbij je niet precies weet hoe het verhaal zal eindigen. Vervolgens zijn er ook gebeurtenissen die de spanning wat opdrijven, zodat je als lezer zeer benieuwd bent om verder te lezen. In het boek merk je ook ieder hoofdstuk dat het hoofdpersonage Van In steeds dichter bij de waarheid komt. Het verhaal is in chronologische volgorde geschreven, waardoor het zeer duidelijk te volgen is. Af en toe haalt de auteur gebeurtenissen uit het verleden naar boven. Met als resultaat dat je steeds meer te weten komt over het verleden van de voornaamste personages, die toch wel een belangrijke rol spelen om het verhaal te begrijpen. De personages worden steeds grondig beschreven qua karakter. Het verhaal speelt zich af rond de streek van Brugge. Dit is voor de lezer zeer duidelijk om het verhaal een plaats te kunnen geven. In verhaal zelf zie je vaak twee verhaallijnen. Langs de ene kant volg je het verhaal van het onderzoek dat inspecteur Van In voert, maar anderzijds volg je het verhaal van de andere personages. Waarbij deze twee verhaallijnen altijd terug samenkomen. Het groot aantal personages in het verhaal maakt het soms wat moeilijk om te volgen. Ik denk ook dat Pieter Aspe met dit boek heel wat taboes wou doorbreken. In het boek komen zaken zoals: homoseksualiteit, kanker,  aanbod. Op een bepaald moment heeft hij het ook over vervroegde vrijlating van bepaalde personen met dank aan mensen van hoger af. Hiermee wil hij misschien kritiek geven over de werking van Justitie, dat nog steeds een gevoelig onderwerp is. Het boek werd geschreven in 2000. In die tijd stonden ze nog niet zo open voor bepaalde onderwerpen zoals homoseksualiteit. Uit dit boek is duidelijk geworden dat fraude zeker geen goede zaak is en dat je na een gerechtelijk verleden de juiste weg moet kiezen, ook al is dat niet gemakkelijk. Het boek is zeer vlot te lezen, met niet al te moeilijke woorden, dus het is zeker doenbaar voor jeugd. Tot slot vind ik dat het boek zeker een aanrader is. Het verhaal is zeer goed geschreven en het leest vlot. Alleen in het begin van het verhaal vond ik het wat moeilijk om het verhaal te begrijpen, maar eens je al de personages kenden, werd het snel duidelijk. In het verhaal zitten ook stukjes die je zeker met je eigen leven kan vergelijken. Zo blijkt dat Hannelore geconfronteerd wordt met kanker en dat Miriam stomdronken is na het vieren van haar diploma. Het verhaal begint met een scène waarbij een vrouw tegen haar zin door een man wordt bepoteld. Om met zon scène te beginnen wek je al nieuwsgierigheid op bij de lezers. Het einde had ik ook niet echt verwacht, maar dat maakt het boek des te beter. Dit was de eerste keer dat ik een boek las van Pieter Aspe, maar het was zeker de moeite waard. Op naar het volgende boek!