Als Minty’s ouders gaan scheiden, stort haar wereld in elkaar. Ze weet even niet wat te doen en vlucht naar Nettlebog, en bos met een rivier die in de buurt van haar huis is. Daar woont Ned met zijn oma, de nieuwe mysterieuze klasgenoot van Minty. Langzamerhand leren ze elkaar steeds beter kennen…

‘s Avonds als ik dit boek aan het lezen was, vertelde ik mezelf dat ik na het hoofdstuk zou gaan slapen. Alleen, als ik het hoofdstuk uit had, las ik toch door. Het was niet dat het heel spannend was en dat ik zoals bij een thriller wilde weten wie de dader was. Nee, ik wilde het gewoon graag uitlezen. Waarom? Ik denk omdat ik het zo’n fijn boek vond. Het was een leuk boek met een mooi verhaal en fijne personages die klopten. Het was gewoon goed. Het paste. Het was mooi.

Ik verwachtte in het begin zelf weinig van het boek, omdat paarden best een grote rol in dit boek spelen en ik daar geen speciale band mee heb of iets. Gelukkig werd niet de hele tijd verteld hoe al die onderdelen van een zadel of een halster heten of dat paardensoorten werden genoemd en je ze maar moest weten. Dat zou echt verschrikkelijk zijn geweest.

De personages waren erg prettig. Er zaten wel een aantal tussen die gewoon gemeen waren, zoals meneer Carmody en meneer Kirby en zijn zoon (waar ik pas een tijdje later achter kwam), maar over het algemeen waren ze erg aardig. De vriendschap tussen Ned en Minty voelde ook heel realistisch aan, alleen vraag ik mij af of ze nog steeds goede vrienden is met Laura en Dougie.

Daarnaast leer je ook veel over de Palio. De Palio is namelijk een paardenrace die vooral in Siena, Italië wordt gehouden. Als je er meer over wil weten zou ik het boek lezen of verwijs ik je door naar de Wikipediapagina van de Palio.