Deel zes uit De grote eeuw. De tweede wereldoorlog is voorbij, verschillende landen in Europa zijn nog overeind aan het krabbelen. Er is veel achterdocht, tegen de sossen, de communisten, de russen.
In dit deel volgen we Eric, een kleinzoon van Oscar Lauritzen. Hij is nog jong en vertelt het verhaal van zijn leven. Het lijkt alsof de familie met het eindigen van de oorlog zijn vermogen verloren is. Eric, zijn broertje en moeder zijn helemaal niet rijk, in tegendeel, ze moeten krabbelen om er te komen. Zijn moeder moet zelfs gaan werken nadat ze gescheiden is en haar man er met het geld vandoor is.
Eric is goed in zwemmen en steekt daar veel tijd in. Daarnaast wordt hij ook een puber met de erbij horende razende hormonen en dat gaat niet altijd even goed samen. Met zijn eerste lief is het snel gedaan wanneer hij seks wil, met zijn tweede gaat het beter, maar ze is van een hogere klasse en haar moeder ziet het niet zo zitten.

Dit deel sprak me minder aan dan de andere delen, misschien omdat het voorgaande deel zo goed was, dat kan natuurlijk ook. Ik vond het precies niet passen in het verhaal zoals het tot nu toe verteld is.
Het werd verteld door Eric, een jonge Eric, maar ook de Eric van 1968, die dus commentaar op zijn eigen leven gaf. Vreemd.
Toch ben ik wel benieuwd naar het volgende deel, 1968.