Het meisje Billie en de tamelijk in zichzelf gekeerde jongen Seb trekken met elkaar op. Op het landelijke bijna-eiland (de Fransen kunnen het zo mooi zeggen: presque-île). Kinderen zijn ze nog, op de drempel van de volwassenheid. Seb verkent het leven aan de hand van Billie - letterlijk en figuurlijk. Dan gebeurt er iets en raakt zij in een diepe coma. Seb raakt bijna afgesneden van het leven en de werkelijkheid.
Ten einde raad krijgt van zijn ouders een nep-geweer, waarmee hij met zijn vrienden op een afgelegen boerderij ‘combatje’ gaat spelen. Op die boerderij hangt een zweem van gewelddadige geheimzinnigheid.
Redden Billie en Seb het?

Deze nieuwe roman van Ivo Victoria, die ik als e-book las - een van mijn eerste e-books; ik zie er nu de grote voordelen van in - ervaar ik als tamelijk wisselend. Grote stukken zijn ontroerend en bijzonder van stijl. Andere stukken vond ik eigenlijk saai en vergezeld van te veel beeldspraak.
Het verhaal is tamelijk bizar, maar ook weer niet zo bizar. - Ik had net de heel bizarre roman ‘Aan de voet van de gletsjer’ van Halldor Laxness gelezen. - Ontoerend is de relatie tussen de jongen en het meisjes, maar ook weer niet zo ontoerend. Geheimzinnig is het verleden, maar ook weer niet zo geheimzinnig. Hiermee is mijn punt wel gemaakt.

Storend zijn een paar fouten: p. 107 (in mijn versie ;-)) ‘handvaten’ ipv ‘handvatten’: foei!
Familie, wiens: moet zijn familie, wier.
Op p. 455: ‘het fotolijstje die...’: kom op, jongens, zo is onze taal toch nog niet veranderd; ‘het fotolijstje dat‘ is het echt nog steeds.

Met een zin als de volgende weet ik eigenlijk niet zo goed raad; p. 348: ‘.. dat de naaste door onherroeplijk te verdwijnen een terrein van oneindige mogelijkheden had betreden waar hij of zij alles kon zijn waar bij leven reeds naar werd verlangd.’ En dat betekent?

Ik ga beslist nog een boek van Victoria lezen, want ik ben wél nieuwsgierig geworden. Hij heeft betere romans geschreven, lees ik her en der in recensies.