De hoofdpersoon in De wand is op een dag, als ze tijdelijk verblijft in een buitenverblijf in de bergen, ineens afgesloten van de wereld door een mysterieuze wand van glas. Hoe die wand er is gekomen en waarom blijft een mysterie. Feit is dat de vrouw daardoor geheel op zichzelf is aangewezen. Op zichzelf als mens, want ze heeft wel gezelschap van een hond, en later krijgt ze ook de zorg voor een koe en een kat.

Dit wonderlijke gegeven is de basis voor een verslag dat de vrouw schrijft, en dat wij lezen, gebaseerd op aantekeningen die ze gedurende haar verblijf in een agenda heeft gemaakt. Na de aanvankelijke ontreddering over het afgesloten zijn van de ‘buitenwereld’ waar het leven beëindigd lijkt te zijn, probeert de vrouw grip te krijgen op haar leven, mede ingegeven door de zorg voor de dieren.
Aan de hand van een fraai geschreven soort ‘monologue intérieur’ zijn we getuige van haar dagelijkse rituelen, haar vertwijfeling, vermoeidheid en gedachten over het leven. In het verslag wordt zo nu en dan vooruit gekeken naar gebeurtenissen die nog volgen, maar waarvan we al een glimp te zien krijgen.

De roman is bijzonder. Sowieso omdat er eigenlijk maar één hoofdpersoon is, maar ook vanwege de bizarre situatie, waarover verder geen duidelijkheid ontstaat. Het gaat alleen om de houding van de vrouw in haar uitzonderlijke situatie. In die zin lijkt het te gaan over een resterend leven na ‘het einde der tijden’ of een apocalyps. Heeft de mens dan nog de drijfveer om door te gaan met leven? Wat houdt hem in stand? Of staat het verhaal symbool voor een soort tussenleven, een fase tussen leven en dood? We weten het niet, moeten hierover gissen, en krijgen ook geen antwoorden.

Het bijzondere van het verhaal is uiteindelijk ook het manco van deze roman, namelijk dat er geen duiding is. Daardoor krijgt het leven van de vrouw iets gewoons, iets triviaals, iets dat zich uiteen strekt als een aaneenschakeling van herhaling. Misschien is het daarmee wel een metafoor voor het leven.