Inspirerend verslag van een leven in de wildernis. Prettige schrijfstijl, mooie natuurbeschrijvingen. Maar...op een bepaald moment had ik het gevoel dat het maar door en door bleef gaan zonder dat het ergens naartoe leidde en dat is eigenlijk ook zo, want het is geen levensfase maar een levenswijze. En zoals Miriam zelf zegt gaat het om het ‘zijn’ en niet het ‘worden’ in het leven. Wellicht ben ik toch te diep verankerd in het “destructieve systeem” of “het leven in gerieflijke slavernij”-zoals dat in het boek beschreven wordt- om me er volledig in in te kunnen leven. Verder viel het me op dat de schrijfster slash reizigster over een bepaalde naïviteit beschikt die vergelijkbaar is met de schrijfster van ‘Weg van de wereld’ waarin een vrouw een fietstocht van een jaar onderneemt. Al zou ik de fietsende dame eerder als kortzichtig beschrijven. Beide karaktertrekken wijzen op een soort onnadenkendheid over de mogelijke gevolgen van acties, totdat ze zich in een angstige situatie bevinden. Soms stoorde me dat wel enigszins, maar wellicht is dat nodig om voor een dergelijk leven te kiezen en er niet alleen van te dromen. Maar goed, al met al een heel bewonderenswaardig leven, angsten worden overwonnen en ook over levensvragen wordt nagedacht. Fantastisch dat mensen voor een dergelijk leven kiezen.