Nadat ik mij in het eerste boek erg gestoord had aan de te impulsieve handelingen van Scarlett vond ik het erg fijn om vanuit Tella te lezen, die ondanks dat ze het jongere zusje is, toch veel volwassener oogt in haar handelingen, okay vooruit op jongens na dan.

De schrijfstijl is vergelijkbaar met die uit het eerste deel, wat voor sommigen erg storend kan zijn aangezien het erg beschrijvend is en de pogingen om het nog magischer over te laten komen er soms iets te dik op liggen. Het plot loopt in dit boek wat langzamer dan in het eerste deel, waardoor ik er wat langer over deed. Het einde maakte gelukkig veel goed.

Ik vond het idee met de kaarten van Fortuin en de Fortunae erg leuk in het verhaal verwerkt, waardoor jij en Tella zelf ook niet helemaal weten wat echt is en wat nu niet echt is.

De algehele beleving vond ik erg fijn, en ondanks dat ikzelf zo mijn twijfels had of ik Scarlett in combinatie met de schrijfstijl wel aan zou kunnen in een volgend boek, vond ik het een plezier om met Tella mee te leven. Ik ben erg benieuwd naar het laatste deel en geef dit boek dan toch wel 4 sterren.