Dit verhaal is bijna 20 jaar oud, want het is voor het eerst uitgegeven in 1996. Pas in 2015 werd het verhaal naar het Nederlands vertaald. De auteur is trouwens overleden in 2000.

Florence Green, in het stadje Hardborough beter bekend als Mrs. Green, besluit in het oude, verwaarloosde huis Old House een boekenwinkeltje te beginnen. Haar plannen worden niet met luid gejuich onthaald door de andere bewoners van Hardborough. Het is zelfs zo erg dat één bepaalde dame er alles aan doet om de komst van het boekenwinkeltje te voorkomen. Het is alleen de vraag of het haar ook lukt om Mrs. Greens droom af te nemen...

In dit boek keren we terug naar het Engeland van de jaren '60. Dit betekent dat er geen hedendaagse dingen in voorkomen. Er was geen sprake van een gsm en de leescultuur was nog helemaal anders. Zogenaamde pulp wordt afgekraakt en wordt gewoon niet verkocht, tegenwoordig is die zogenaamde pulp een bestseller en komen we er openlijk voor uit dat we het gelezen hebben.

De sfeer van de jaren '60 komt ook naar boven. Alle volwassen personages worden met Mrs. of Mr. aangesproken. De beleefdheid druipt ervan af. Ik kan me amper voorstellen dat ik bijvoorbeeld mijn buurvrouw met Mevrouw aanspreekt. Tijden veranderen...

De schrijfstijl is vooral beschrijvend. Af en toe is er plaats voor dialoog, maar grotendeels is het een doorlopende, beschrijvende tekst. De tekst is wel zo geschreven dat het heel vlot leest. Alleen is het af en toe wel jammer dat er iets te moeilijke woorden worden gebruikt, waarvan ik het bestaan niet afwist.

De boekhandel is een mooi verhaal. Er gebeuren niet zoveel spannende dingen en het kabbelt wat vooruit, maar de rust die het verhaal uitstraalt, doet ook deugd. Vooral na enkele spannende thrillers gelezen te hebben. Als boekenliefhebber waande ik me meteen tussen de boeken, in het paradijs dus. Wat moet het zalig zijn om dagelijks tussen de boeken te mogen werken...