Een boek met vier delen en een groot aantal super korte hoofdstukken, waarin het verhaal verteld wordt van Max, Julie, Claire en Leonard. Of liever: de eerste drie vertellen het zelf, de belevenissen van Leonard gaan over hem. Ieder hoofdstuk wordt afwisselend beschreven door een van de hoofdpersonen, in de ik-vorm, maar in de Leonard hoofdstukken wordt de jij-vorm gebruikt. Het maakt hem tot de waarnemer, de buitenstaander. De dingen overkomen hem, hij heeft er niet of nauwelijks invloed op.
Julie was deel van een tweeling, wat er precies met haar broer James is gebeurd blijft lang onduidelijk. Max en Claire, gescheiden ouders van de tweeling, praten nooit over het gebeurde. Alle drie rouwen ze nog altijd om het verlies van James, maar in stilte, om het de anderen niet te laten merken.
Is dit de 'tragedie in New York' uit de titel? Misschien. Mogelijk is het ook de verkiezing van Trump als nieuwe president van de VS. Geen van de personages lijkt daar blij mee te zijn.
Is het het gebrek aan werkelijk contact tussen mensen? Tussen Julie en haar ouders? Tussen Max en Claire? Tussen Claire en haar nieuwe vriend? Tussen collega's op het werk?
Wat weet men van elkaar en hoeveel moeite doet men om dat te veranderen? Is werk en geld verdienen echt het voornaamste in een mensenleven?
Goed boek.