Aan de rand van Karlstad wordt een klein verbrand, verkoolde lichaam gevonden.
Ook in Grimsted, een dorp met uitsluitend zwarte meisjes, wordt een verkoolde tak gevonden.
Beide slachtoffers zijn verminkt, beestachtig verminkt.
Voorjaarsoffers worden ze door de pers genoemd.

Politievrouw Rebecka Born werkt bij de Dienst bijzondere dreiging, een elite eenheid. Zij wordt naar Värmland gestuurd, niet alleen omdat ze goed is maar ook omdat in dit stukje Zweden, in landgoed Ulfsby, haar wortels liggen. Maar niet alleen haar roots. Daar lag ook de plaats waar ze Haar had gezien in 1995, 20 jaar geleden.

Rebecka Born, 36, twee kinderen, gezondheids- en sportfreak, inmiddels gescheiden van Henrik en lijdend aan een dwangmatige zelfstandigheidsfobie, weet dat dat slechts een pantser is om het beest binnen haar in toom te houden.

In de beste tradities van de Nordic Noir heeft Lisa Bjurwald een pikzwart boek geschreven over de speurtocht naar de dader die twee mensen heeft vermoord en vooral naar het waarom van deze abjecte daad.
Maar tevens een speurtocht naar de meest zwarte plaats en moment uit het leven van Rebecka Born zelf.

Bjurwald kan goed schrijven.
Met een paar woorden is zij staat aan te geven waar het om draait (‘ Värmland is postacopocalytisch landschap, waar condooms en injectienaalden de plaats hebben ingenomen van strandballen’) .

In 87 korte tot zeer korte hoofdstukjes wordt veelvuldig van tijd en plaats gewisseld. De tijd- en verhaallijnen lopen door elkander.
Dat geeft een rommelig geheel. De lezer moet dus goed opletten. Dat is geen bezwaar, integendeel, de schrijfster mag dat gerust eisen van de lezer, als zij dat nodig vindt.
Het boek is echter zodanig goed geschreven dat op een gegevens moment alle blokjes in het juiste vakje terecht komen,

Jammer alleen en eigenlijk funest, dat 200 bladzijden voor het einde de oplettende lezer al aan ziet komen waar deze thriller op uit draait.
Een intelligent en goed geschreven debuut van Lisa Bjurwald voor de liefhebber van de Scandinavische thriller. Het maatschappij kritische karakter van het boek en waar dat op is gebaseerd wordt toegelicht in het nawoord. Het grotendeels wegvallen van de spanningsboog is het grote manke in dit verhaal.
Een vervolg mag zeker verwacht worden