Een goede psychologische thriller zonder echte actie maar met een des te spectaculairdere setting: de Schotse Hibriden-eilanden. Na een 100-tal pagina's begon ik eerlijk gezegd wat te twijfelen maar het vervolg trok me toch nog over de streep. De karakters zijn best goed beschreven en het verhaal is pakkend en boeiend. De plot vond ik heel natuurlijk en was niet gekunsteld volgens mij. De emoties die erin worden beschreven van een gezin dat een kind verliest en daardoor lange tijd door een verschrikkelijke periode gaat, vind ik eigenlijk het tegenovergestelde van alle woordspelingen met ijs erin. Als je ijs en ijzig uiteraard met emotieloosheid associeert, wat bij mij toch het geval is. Toch zonder een wauw-gevoel. Ik heb al betere thrillers van dit soort gelezen.