Paula Hawkins schrijft hiermee een ware pageturner, die je even moet leren kennen. Want hoofdkarakter is Rachel, en drie personen vertellen het verhaal vanuit hun eigen perspectief. En dat is even wennen. Hawkins was hiernaar mijn idee de eerste mee, want een aantal auteurs hebben haar gevolgd, en meer boeken lezen we nu van uit verschillende namen. Maar niet zoals Hawkins dat doet.

{ “Ik hoor de eksters, ze lachen, ze lachen me uit, met een schor gekakel. Een voorbode. Een slecht voorteken. Ik zie ze, zwart afgetekend tegen de zo. “}

Rachel die dagelijks op en neer met de trein gaat, wat haar rust geeft gezien de nare periode die ze nu beleefd, ziet iets wat haar niet bevalt. Wat gaat ze doen? Want ze heeft eigenlijk wel genoeg aan zichzelf op dit moment. Gezien het gebeuren haar echt onrustig maakt, stapt ze uit en gaat op onderzoek. Maar of dat nu een wijs besluit is?

De schrijver Paula Hawkins heeft hiermee een prachtig debuut geschreven. Het is een verhaal dat stap voor stap naar een hoger level wordt gelift. Het begint als een roman en mond uit in een ware thriller. De spanning wordt goed opgebouwd. Als lezer ga je begrijpen waarom Rachel graag treint, ze snakt naar aandacht en warmte. Als ze op een dag iets bijzonders ziet, neemt ze een besluit. En krijgt het verhaal meer inhoud en meer vaart.

Genoten van haar boek, en ik kijk uit naar haar 2e die binnenkort verschijn. Gewaardeerd op 4 sterren.