Aristoteles en Dante ontdekken de geheimen van het universum. Ik wist eigenlijk niet veel van dit boek af toen ik het kocht. Alleen dat velen het gelezen hadden en dat het een mooie omslag had. Verder moest ik het zelf ontdekken.

Ik begon er enthousiast aan door een heel mooie voorwoord. Maar vanaf daar ging het wat moeizamer. Het is niet zo dat het geen mooi boek is, want ik ging er vlot door heen. Het was meer dat ik me minder met personages verbonden voelde dan ik had gedacht. Ik leefde mee met wat ze mee maakten, maar ik voelde me er los van staan. Vooral met Ari, die ook direct het hoofdpersonage was had ik dit gevoel. Hij had zo veel verborgen gevoelens. Ik weet niet precies of ik het goed uitleg, maar ik kan het niet echt anders verwoorden. Het verhaal verder vond ik wel mooi, en begrijpelijk ook. Je kwam ook steeds dichter bij het punt waar je al van verwachte dat het heen zou gaan en waar je ook van wou dat het heen zou gaan. Het einde vond ik dan ook prachtig en perfect passend. Zo hoorde het boek ook te eindigen. De schrijfstijl vond ik fijn om te lezen, mooi vlot en soms zelf poëtisch voor mijn gevoel.

Maar ik denk wel dat dit een boek is die je zelf moet ontdekken om er echt een mening over te vormen. Want er gebeurt zoveel in dit boek, zoveel waar je makkelijk over heen leest, die je vergeet of later pas van beseft hoe goed het eigenlijk niet is. Ik zal zeggen lees het boek en ontdek de geheimen van het universum.