Er zijn al vele boeken over de tragische eetstoornis Anorexia Nervosa geschreven. Misschien zelfs zoveel, dat het lijkt alsof alles over deze moeilijke ziekte al verteld is. Toch weet Lidewij Martens, net haar boek Tot je valt ons een unieke en soms zelfs pijnlijke kijk te bieden in het leven van een vader, die machteloos moet toezien, hoe haar dochter de strijd verliest tegen deze genadeloze ziekte. Een jaar na het verlies van zijn dochter heeft hij dit verdriet nog geen plek kunnen geven en komt in aanraking met een meisje van zijn dochters leeftijd. Ook bied Martens ons een kijk in het leven van Geesje, in haar strijd tegen anorexia. Haar drang om niet te eten, haar vreugde over elke verloren kilo, maar vooral haar pijn worden op indringende wijze zichtbaar. Subtiel geeft de auteur enkele hints naar een mogelijke oorzaak van de ziekte, of aspecten die hieraan bijgedragen hebben. Maar nergens wordt dit opdringerig en Martens laat hierbij de lezer zelf nadenken over eventuele oorzaken en gevolgen.

De manier waarop deze akelige ziekte wordt blootgelegd en de gevoelens die hierbij komen kijken bij zowel Geesje als haar omgeving, laten duidelijk zien dat de auteur zelf ook met de aandoening gekampt heeft. Ze weet waar ze het overheeft en wil de wereld duidelijk maken hoe afschuwelijk deze ziekte is en wat het kapot kan maken. De personages waar het om draait, Geesje, haar vader Nico, de veelal afwezige moeder Lieke en haar vriendin Clara worden mooi en subtiel omschreven. Naarmate je als lezer verder in het boek komt, leer je de personages steeds beter kennen. Hierbij worden de stukken afgewisseld tussen het leven van Nico na de dood van zijn dochter en zijn machteloze strijd, samen met zijn dochter, tegen de ziekte. Als lezer weet je hierbij eigenlijk al wat er gaat gebeuren met Geesje. Dit maakt dat het verhaal niet direct spannend te noemen is. Wel zorgt de schrijfstijl van Lidewij Martens ervoor dat je door blijft lezen. Je blijft ergens hopen dat Geesje het misschien toch gaat overleven en je wilt antwoorden op de vele vragen die de gebeurtenissen in het verhaal bij je oproepen. Ook staat het boek vol symbolische verwijzingen, zoals de kuiltjes in de tafel en het beeld dat Geesje maakt, wat ervoor zorgt dat je het verhaal nog eens zult herlezen om het volledig te kunnen begrijpen. Het einde van het boek is passend en zal diverse lezers verrassen. Wel is het zo dat het einde het verhaal juist ook een mooie afsluiting biedt. De kat op de voorkant is heel goed gekozen en de betekenis zal de lezer pas begrijpen, wanneer hij of zij het boek aan het einde dichtslaat.

Concluderend is Voor je valt een hartverscheurend verhaal dat een unieke kijk biedt in het leven met (iemand met) anorexia nervosa. Het zal voor zowel patiënten, als hun ouders, een houvast en herkenning bieden. Ook voor diegenen die niet direct bekend zijn met de ziekte, zal boek meer inzicht bieden in deze afschuwelijke ziekte, dat zoveel meer is dan alleen de drang om slank te zijn. Een prachtig, hartverscheurend verhaal vol herkenbare personages, die de lezer nog lang zal bijblijven.