Zwarte seconden is het 6e deel in de serie rondom Konrad Sejer. Het mooie van deze serie is dat de delen heel goed afzonderlijk te lezen zijn. Het is voor mij alleen af en toe even schakelen welke hond Konrad Sejer op welk moment heeft, en welke vriendin. Maar dat went snel.

Dit verhaal had niet actueler kunnen zijn. Het gaat over de verdwijning van een meisje van 10, die uiteindelijk dood langs de kant van de weg gevonden wordt. De afgelopen weken zijn we in Nederland ook opgeschrikt door twee meisjes van 14 die vermist werden en enkele dagen later dood gevonden zijn, in een greppel en op een industrieterrein. Gruwelijk. Je reinste nachtmerrie als ouder.

Karin Fossum weet de zaak weer tot in de puntjes uit te werken. Vaak weet je bij haar al wie het gedaan heeft en volgt er een soort verslag van de verhoren, waarbij teruggeblikt wordt op de gebeurtenissen die uiteindelijk tot de dood van het slachtoffer leiden. Zo ook hier. Maar in deze zaak gooit Karin Fossum er af en toe een twist in, een wending die je niet zag aankomen, maar stiekem toch ook wel. En denk je te weten hoe het zit, dan nog weet ze je te verrassen.

Het is best knap dat Fossum haar daders dusdanig beschrijft en uitwerkt, dat je ze tot op zekere hoogte kunt begrijpen. Dat je snapt waarom ze tot hun daad gekomen zijn. Bijzonder, maar ook best eng, dat het ogenschijnlijk iedereen kan overkomen om zowel als slachtoffer maar zeker ook als dader te eindigen. Er hoeft maar iets te gebeuren in je leven dat alles op z’n kop kan zetten.

Het mag duidelijk zijn: Karin Fossum is de queen van de Noorse crime! Ook Zwarte seconden krijgt van mij de volle 5*****. Ze weet zo goed de omgeving en de personages te beschrijven, dat je het gevoel hebt dat je onderdeel bent van het verhaal, alsof je de toehoorder in de verhoorkamer bent. Alsof je steeds bij Konrad Sejer over zijn schouder kunt meekijken. In mijn hoofd speelt het verhaal zich als een soort film af, ik zie alles zo voor me. Chapeau! Ik maak een diepe buiging voor Karin Fossum!