Via de boekengroep boekenfans op facebook, heb ik meegedaan aan een winactie voor het boek: de jongen die tegen IS strijd, geschreven door Masoud Aqil. Uitgegeven door HarperCollins. Deze winactie heb ik samen met vijf andere lezers gewonnen. Hierbij was het wel de bedoeling om een recensie van dit boek te plaatsen op boekenfans en op eventuele andere boekengroepen en/ of blog.
Ik heb getwijfeld of ik mee zou doen met deze winactie, daar het genre waar dit boek onder valt eigenlijk niet zo in mijn straatje valt. Zeker waargebeurde verhalen, kunnen erg heftig zijn. Mijn motto: ik lees voor plezier kwam in het geding.
Nu is het zo dat IS, natuurlijk een “hot item” is. En ik was wel erg getriggerd naar het verhaal, en alles wat ik er al over had gehoord. Hierdoor besloten om mee te doen met de winactie. En eerlijk is eerlijk, ik was super blij met het boek, en wat een verhaal.
Maar ik wil eerst wat vertellen over de auteur: Massoud Aqil
Massoud Aqil is geboren in 1993 te Qamishlo, hij is een Koerd en een atheïst (hij geloofd niet). Op 15 december 2014 wordt Massoud ontvoerd door een terroristen van de Islamitische Staat (IS). Hij werkte ten tijde als journalist in het Midden-Oosten.
Zijn ongelofelijke verhaal over deze ontvoering, zijn tijden in de gevangenis Raqqa, zijn angst, zijn bevrijding, en zijn barre tocht naar Duitsland, zijn ontvangst in Duitsland als immigrant heeft hij in dit boek vertaald.
Achterflap:
Ik had me vaak afgevraagd wat iemand moest voelen als hij in zo n oranje overal geknield zat, met geboeide handen en voeten, wachtend op zijn executie. Op vrijdag na het gebed schoten de terroristen altijd een paar gevangen dood; de schoten waren in mijn cel te horen. Na afloop dwongen ze me naar de filmpjes te kijken op hun telefoon. ‘Kijk wat we met je vrienden hebben gedaan, journalistje. Jou zullen we levend verbranden.’
Wanneer journalist Masoud Aqil in december 2014 een reportage maakt voor een Koerdische tv-zender, wordt hij ontvoerd en opgesloten door IS-terroristen. In totaal zit hij 280 dagen vast in pikdonkere keldercellen. Dagelijks ondergaat hij martelingen en schijnexecuties, totdat hij na negen maanden plotseling wordt vrijgelaten.
Aqil voelt zich genoodzaakt naar Duitsland te vluchten. In het asielzoekerscentrum ontdekt hij dat IS de enorme vluchtelingenstroom misbruikt om terroristen Europa binnen te sluizen, onder wie zelfs enkele van zijn beulen. Vanaf dat moment besluit hij de inlichtingendiensten te helpen bij het opsporen van IS-soldaten. Maar daarmee zet hij zijn eigen leven op het spel.

Wat vond ik van het boek?
Mam man, ik vond het boek erg heftig, ook wetende dat dit een verhaal is, dat op waarheid is berust. Deze journalist is ontvoerd op 15 december 2014. Hij beschrijft alles wat deze dag gebeurd. Nu is mijn eigen zoon op 15 december 2014 1 jaar geworden, ik wist dus ook precies wat ik zelf deed op deze datum. En dat spookte behoorlijk in mijn hoofd. Wat een wereld van verschil. Aqil heeft veel meegemaakt binnen de gevangenis muren, samen met zijn vriend en medejournalist, waarmee hij samen is ontvoerd. Deze vriend heeft hij voor het laatste gezien op 9 maart 2015, en ook dat is een verjaardag datum, maar dan van mijn oudste zoon. Ik vond deze datums echt bizar, waardoor het verhaal misschien nog wel veel harder is binnengekomen. Het zal je zoon maar zijn die op deze wijze door IS is ontvoerd. Krijg er nog de kriebels van.
Ik vind dat Aqil het verhaal heel levendig heeft neergezet, zonder teveel in emoties te belanden. Hij heeft zich veel gefocust op detail, of feiten. En ik vind dat heel knap. Want als je daar bent opgesloten, hoe hou je de dagen, weken en maanden bij.
Voor de manier waarop deze man zijn verhaal heeft verteld, heb ik een diep respect. Hoe hij praat over het gemis van zijn ouders, vrienden, verdere familie. Hoe hij praat over zijn ontvoerders, en hoe hij contacten legt met andere gevangenen. Zijn reis naar Duitsland was ook zeer heftig. Ik plaats daar wel een kanttekening bij, want wat heeft het een hoop geld gekost om in Duitsland te komen. En dat geld was er. Eerlijk, het gaat over bedragen die ik echt niet heb, en die gewoon betaald zijn. Als ik daar zat, en had het geld, had ook ik de stap genomen. Maar het laat wel me hart kloppen voor de mensen in Syrie, die deze enorme bedragen niet hebben. Mensen die geen mogelijkheid hebben om een tweede leven op te bouwen in een veilig land. Mijn hart huilt.
Hoe het verhaal voor Aqil gaat aflopen in Duitsland, dat weet niemand. Maar ik zeg wel dat hij een voorbeeld is voor veel mensen. Aan de andere kant hoop ik dat er ooit een veilig Syrie is, en dat mensen die heel graag terug willen, zoals Masoud Aqil, ook terug kunnen keren naar hun geliefde geboorteland. En laten we hopen dat IS nooit verdere stappen krijgt binnen Europa, nee binnen de hele wereld. Want ik Haat hun echt.
Complimenten voor dit boek, 4*