Dit boek gaat over moeders en dochters, een familiegeschiedenis van vier generaties vrouwen waarin het moederschap centraal staat. Geen van de vrouwen is gelukkig, dit komt mede door hun jeugd en een geheim wat tussen hen in staat.

Het verhaal komt traag op gang en begint met Bonnie. Ze komt over als een gevoelloze, ondernemende en zelfstandige vrouw die in een hotel ik Nairobi verblijft. Na deze inleiding gaat het grootste deel van het boek gaat over Meijken, door een traumatische ervaring op haar achttiende, is ze 37 jaar niet meer naar buiten geweest. Met de komst van Zwier en zijn dochter Maryemma komen oude herinneringen boven en gaat ze de confrontatie met het verleden aan.

Het meest had ik te doen met de worsteling van Maryemma, ze is zo afhankelijk van haar vader en blijft hem ondanks zijn slechte gewoontes onvoorwaardelijke trouw. Ze voelt zich ontheemd in Nederland, nadat ze lange tijd samen met hem in Afrika heeft gewoond.

Pas op het einde van het verhaal kom je erachter hoe de onderliggende relaties tussen de vrouwen zijn. Renate Dorrestein heeft een mooi verhaal geschreven over een beladen onderwerp met een verrassend plot, gelukkig heeft ze er ook nog een beetje humor ingestopt zodat het niet al te zwaarmoedig is.