Hoewel Bellavia een ervaren schrijver in de arm heeft genomen om zijn verhaal en dat van Task Force 2-2 aan het papier toe te vertrouwen is het een vrij één dimensionaal verhaal geworden wat op zich indrukwekkend is en bijna niet voor te stellen maar nooit de middelmaat ontstijgt. Nergens lukt het de auteur je naar binnen te trekken, de harde werkelijkheid te laten voelen, of je de ontberingen te laten beleven. afstandelijk lees je wat Bellavia en het team waar hij deel van uit mee maakt tijdens zijn inzet in Irak en welke offers er moeten worden gebracht. Het best gelukte deel zit misschien nog wel aan het eide waar de worsteling van Bellavia om weer terug te keren in de "normale" maatschappij aan bod komt.