In het verleden associeerde ik Libanon altijd met door bommen verwoeste gebouwen, met een totaal falende infrastructuur en met constant geweld tussen de diverse religieuze facties. Na het lezen van het boek Lebanon 24/7 is dat beeld behoorlijk bijgesteld. Als ik nu Libanon voor de geest haal denk ik aan een land met een waanzinnig rijke historie, met prachtige kerken en moskeeën, aan dynamische leefgemeenschappen waarvan mensen van diverse religies het heel goed met elkaar kunnen vinden en samen feest vieren, aan een zeer gevarieerd landschap van prachtige berggezichten en schitterende stranden. Knap hoe de schrijver de lezer meevoert waardoor diezelfde lezer bij zichzelf denkt: hmm, misschien moet ik er toch naar toe.