In Merg schrijft hoofdpersonage Mira haar versie neer van het verhaal van haar familie. En dan vooral: de vrouwen in haar familie. Ze heeft het over de lastige verhouding tussen haar oma en haar mama, over de relatie tussen zichzelf en haar moeder en over de (toekomstige) relatie met haar eigen jonge dochter van twee, Vesper.

Met zo'n thema had dit boek alle kansen om een nieuwe favoriet te worden. En het is wel degelijk zo dat ik dit boek niet snel zal vergeten, want wat werd beschreven was op vele vlakken zeer herkenbaar. Om die reden heb ik het boek af en toe opzij moeten leggen. Gewoon, om eventjes na te denken, of om feit van fictie te blijven onderscheiden.

Toch voelde ik me bij momenten niet helemaal meegesleept door het verhaal, en dat had vooral te maken met het perspectief dat werd gehanteerd. Het boek werd namelijk deels in de jij-vorm verteld, als een verhaal dat Mira opschrijft aan haar dochter Vesper. Die jij-vorm werd vervolgens afgewisseld met passages uit het verleden, maar die twee perspectieven worden soms binnen hetzelfde hoofdstuk gebruikt. En die hoofstukken waren meestal maar 1 à 2 pagina's lang, dus die switch kwam voor mij soms wat onnatuurlijk over. Ook zit het verhaal vol met verwijzingen naar (groot)moederfiguren die elk hun eigen naampje hebben: mama, mimi, bonnie, bonne... ze passeren allemaal de revue. Ik vond het soms heel moeilijk om te onderscheiden wie wie was. Wie namelijk mama is voor Mira, is voor Vesper bijvoorbeeld mimi. Die twee worden door elkaar gebruikt, maar verwijzen dus naar dezelfde persoon. Dit belemmerde voor mij ietwat de vlotheid van het verhaal.

De thematiek compenseerde deze minpuntjes gelukkig wel, en daardoor ben ik zeker wel blij dat ik dit boek heb gelezen!