Joris Tulkens is de meest Vlaamse misdaadauteur die ik ken. Hij liet al zien wat hij kon met het amusante Sire, er zijn geen Vlamingen en zijn dito misdaaddebuut De dode danseres, waarin telkens het Vlaams-nationale gedachtegoed aan bod komt, in welke vorm dan ook. In deze Dodelijk vuur, is het thema minder uitgesproken aanwezig, maar het boek ademt Vlaamsheid. Alleen de situering al: niet het internationale Brussel of multinationale Antwerpen, maar het, ondanks tonnen studenten, nog steeds provinciale Leuven. Tulkens doet ook niet de moeite andere namen te verzinnen voor Vlaamse instanties als de liberale partij VLD, KBC-bank, de Financieel Economische Tijd (tegenwoordig kortweg De Tijd) of zanger Louis Neefs. Het geeft het verhaal terug een tikkeltje meer herkenbaarheid. Maar het frapantste is nog de volkssport nummer één: de sjoemelarij. "Neen, ik lieg niet tegen de fiscus, ik laat gewoon wat zaken in het midden." Bovendien gebruikt Tulkens het wapen van de humor, en weet hij ook de spitsvondigheden te doseren. Het is niet iedereen gegeven. Dat alles maakt van Tulkens een van mijn favoriete Vlaamse auteurs. Met Dodelijk vuur bevestigt hij nu ook zijn kunnen in het misdaadgenre.