Waterdrinker heeft een uiterst fijne schrijfstijl: scherp gekozen zinnen, sexy in zijn beschrijvingen van decadentie en toch voelt het ook een tikkeltje archaïsch. Die stijl past goed bij de moreel verwerpelijke karakters die hij bedacht heeft, maar die toch met een zeker gevoel van affectie worden beschreven. Alles tezamen levert het een mooie kritiek op de huidige maatschappelijke situatie in de Sovjet-Unie, waarbij het gruwelijke van het communisme is ingeruild voor een niets en niemand ontziend kapitalisme. Lenin wordt compleet gedemythologiseerd en neergezet als een ordinaire dictator die qua gruwelijkheid niet onderdoet voor Hitler of Stalin.Waar Waterdrinker mee de mist in gaat is dat er teveel stukken geschiedenis langskomen die afleiden van de hoofdlijn. Hoewel hij het allemaal weer bij elkaar weet te krijgen, bleef bij mij het gevoel bestaan dat de schrijver verdwaald was in het geschrevene. Veel elementen van de roman worden daardoor niet helemaal uitgediept en blijven wat aan de oppervlakte borrelen.