Egbert werkt voor het Bureau op de Eerste Verdieping, de Verdieping waar het veldwerk, de ondervragingen van mogelijke terroristen, plaatsvinden. Hij knapt in feite het vuile werk op voor de bureaucraten Boven, de pennenlikkers. Op deze Derde Verdieping kijken mensen naar beeldschermen, alles wordt geobserveerd en opgenomen door camera's. Ze staren naar de gebeurtenissen op de Eerste Verdieping en verwerken deze in dossiers. Niemand weet wat er zich op de Verdiepingen daarboven bevindt; de Zevende Verdieping is de hoogste, daar zit de Grote Baas. Tijdens de ondervraging van een vrouw krijgt Egbert controle van zo'n pennenlikker, Freddy van de Derde Verdieping. Freddy vertelt dat men zich Boven afvraagt hoe de ondervraging gaat. Egbert antwoord dat het goed gaat, maar dat is niet de hele waarheid. De vrouw heeft iets over zich, wat hem ongemakkelijk maakt en dat is gevaarlijk. Zowel voor hem als de vrouw. Niet alleen de vrouw, maar ook Egbert wordt bestudeerd en gecontroleerd om ervoor te zorgen dat hij zijn werk goed blijft uitvoeren. Het Bureau wil namelijk dat alles ordelijk blijft verlopen, van mensen met eigen initiatief houdt men niet. De ondervraging verloopt steeds absurder als Eva niet reageert op de psychologische trucjes die Egbert heeft geleerd om een verdachte te breken. Omdat de vrouw niet gechipt is, zoals de rest van de mensheid, weet ook niemand wie zij nou precies is. Egbert raakt de controle kwijt als de vrouw hèm vragen begint te stellen. Vragen over de chip, over Egbert zelf en over de crisis die het land in zijn greep houdt. Hij krijgt steeds meer het gevoel dat hij haar kent en dat hij dit gesprek al eerder heeft gevoerd. Egbert wordt vanwege het ongewone verloop van de ondervraging gesommeerd om zich te melden op de Zevende Verdieping waar de gevreesde "Grote Baas" zijn werkplek heeft. Egbert hoopt dat dit gesprek hem duidelijkheid zal gaan geven over wat er nou precies speelt.

Mening/conclusie
Het is een verhaal dat wordt beschreven als zijnde Kafkaiaans en Weberiaans. Ik heb de betekenis hiervan opgezocht. Kafkaiaans is lijkend op het gevoel en de sfeer in de boeken van Franz Kafka; met een zinloze, desoriënterende en nachtmerrieachtige complexiteit. Weberiaans houdt in: bureaucratie is een organisatiestructuur die gekenmerkt wordt door aan regels gebonden procedures, verdeling van verantwoordelijkheid, hiërarchie en onpersoonlijke relaties.

Anthonie Holslag heeft deze beide begrippen uitstekend verwerkt in dit verhaal.
De schrijver weet in iets meer dan 40 pagina's een overtuigend futuristisch verhaal neer te zetten over de gewone man, die hard werkt in een maatschappij die weinig voor hem terug doet. Een maatschappij die er op gericht is dat de machtigen alleen maar machtiger worden. Een maatschappij gebaseerd op angst. Iedereen let op iedereen. De personages doen hun uiterste best om maar niet op te vallen uit angst voor de consequenties die kunnen volgen.

Egbert lijkt enigszins veilig in zijn kantoor, maar de beelden op televisie op zijn werkplek laten zien hoe gruwelijk en gewelddadig de demonstraties buiten zijn, hoe wanhopig de mensen zijn om een beter leven voor zichzelf af te dwingen. De mensheid heeft chip en alles wat een persoon doet doen wordt geregistreerd en gemonitord via camera's en andere hulpmiddelen. Er is geen privacy meer.
Anthonie schetst met dit verhaal een bizarre en beangstigende toekomstige maatschappij waar het makkelijker is om als mak schaap mee te doen met de massa en niet met je hoofd boven het maaiveld uit te steken. Mensen die dit doen, hebben de kans opgepakt te worden en ondervraagd te worden door het Bureau. Vaak wordt er van deze mensen niets meer vernomen na deze ondervragingen.

Ik ben ervan onder de indruk hoe de schrijver met zo'n kort verhaal zo'n impact bij mij heeft weten te creëren. Anthonie Holslag laat de lezer een beangstigende toekomst zien. Laten we hopen dat de toekomst zoals Anthonie die hier schetst voor ons nooit waarheid zal worden.

L.O.O.P. doet me denken aan wat er wel eens gezegd wordt over het boek “1984”van George Orwell: “1984” is bedoeld als waarschuwing, niet als handleiding.
Ik geef dit indrukwekkende verhaal 5 welverdiende sterren. Het interview met deze auteur volgt binnenkort.