Het is verbluffend hoe Marcello Fois de sferen van Sardinië heeft getroffen, nou ja, hij komt zelf natuurlijk uit Nuoro, maar dan nog!
De manier van leven en met elkaar omgaan, de beschrijving van de stad Nuoro en haar omgeving, de natuur, het is allemaal raak.
Je voelt haast de avondhitte, je ruikt haast de kruidenmelanges in de bergen, je ziet haast het uitzicht vanaf de berg.
En dan de typering van de Sardijnen, zoals bij die ontmoeting van de franse toeristen in het kamp van de bandieten in de Barbagia: een pareltje.

" - De gasten proberen zich nu te wagen aan de specialiteiten van de streek, - het vlees van de relmuis, - de bizarre kaas vol friemelende larven, de bittere helderheid van de grappa. -
De dames slaan vol beleefde afschuw alles af, -
- De mannen zijn ondernemender en inschikkelijker, ze hebben gehoord dat die Sarden wel heel gemakkelijk de omslag van banket naar bloedbad maken ...."

Als je zo'n beschrijving leest, en je kent de streek en de mensen een beetje, dan is dit wel echt zo treffend beschreven.

Voor het verhaal en de spanning geldt eigenlijk hetzelfde: het past precies in zijn omgeving, eenvoudig maar ook ozo gecompliceerd.
Voor eenieder, die snakt naar een spannend verhaal ingebed in sublieme couleur locale, gespeend van elke vorm van gekunsteldheid, moet De blauwe tong een verademing zijn.