Mijn eerste kennismaking met Arthur Japin, en ik heb werkelijk genoten van zijn schrijfstijl en de kracht van de poezie. Ik heb diepe bewondering voor hoe hij allerlei metaforen over het hart aan elkaar weet te verbinden, het hele boek door. Mijn eigen hart gaat soms sneller kloppen en ik glimlach bij bepaalde stukken, zeker de stukken die Alberto typeren. Alle citaten en metaforen dragen bij aan het beeld van de mens Alberto, de pionier en de liefde voor het vliegen. De hoofdpersoon Alberto Santos-Dumont zet hij neer als iemand die wat meer van een afstandje de mens aanschouwt. Ik vind hem fascinerend, merk ik tijdens het lezen, door de verschillende citaten van Japin over hoe Alberto in het leven staat en door zijn liefde voor het vliegen; letterlijk de wereld van een afstandje bekijken!

Eerlijk is eerlijk, de beschrijvende delen met lange zinnen en veel bijzinnen vragen je aandacht bij het lezen. Wanneer er werkelijk iets gebeurt, zijn stukken kort en vlot geschreven. Ik vind het een mooie afwisseling, dat zeker. Maar de beschrijvingen van Japin zijn soms hoogdravend, pretentieus te noemen; een schrijfstijl waar je lezer voor moet zijn in mijn ogen en geen beginneling. Soms draagt het geheel ook niet bij aan het verhaal, maar gek genoeg is dat niet storend. Ook dat het verhaal niet altijd de diepte in gaat, dat het aan de oppervlakte zweeft, dat doet niets af aan de sfeer en de karakters, die je bijna letterlijk proeft en voor je ziet.

In dit boek leren we van alles over Alberto, waar zijn liefde voor het vliegen vandaan komt en hoe hij een pionier werd met vliegen. Diepgang ontbreekt in het verhaal, dat moet gezegd worden. Toch maakt dat helemaal niet uit, de schrijfstijl is te mooi en het verhaal ondergeschikt.

Ik geef dit boek een 8, vanwege de prachtige schrijfstijl omtrent het hart, vliegen en Alberto, ondanks dat het verhaal zelf toch net te oppervlakkig is.