Het verhaal;
Jellemieke Kaagman is jaren geleden verkracht en vermoord teruggevonden in het bos. De dader is al die jaren niet gepakt, totdat er een grootschalig DNA-onderzoek onder de mannen uit de weide omgeving wordt gehouden. Tot ieders grote verrassing heeft de dader aan het onderzoek meegedaan. De ouders van Jellemieke, Fay en Marcel, weten nu eindelijk wie hun destijds veertienjarige dochter van hen heeft afgenomen. Maggie, de vrouw van de dader – de gerespecteerde kinderoncoloog Winston Ranzijn, is helemaal van de wereld. Hoe heeft ze in vredesnaam al die jaren haar leven, haar bed gedeeld met een moordenaar zonder dit ook maar te vermoeden, of heeft ze al die jaren zichzelf een rad voor de ogen gedraaid. Als Winston is opgepakt en bekend heeft, ontstaan er spanningen in het huwelijk van Fay en Marcel. Marcel zit vol wraakgevoelens, net als zijn zus Sietske, maar Fay wil niets van een eventuele wraakactie weten. Kan Fay voorkomen dat haar man en schoonzus wraak nemen? Als de dochter en vrouw van de dader vreemde kaarten krijgen en op een dag spoorloos verdwijnen, gaat Fay er van uit dat ze gefaald heeft.
Beredenering;
De quote voorin het boek “Er is altijd waanzin in liefde. Maar er is ook altijd een reden voor waanzin” van Friedrich Nietschze geeft goed weer wat er speelt in het boek. Vanaf de eerste pagina werd ik in het verhaal getrokken. De brieven die Maggie aan Winston schrijft, maar nooit verstuurd, geven beetje bij beetje haar kant van het verhaal. Hoe het voor haar is dat haar man de dader is. De kant van Fay en Marcel wordt verteld door henzelf. Deze twee verschillende vormen zorgen voor een extra dimensie wat mij betreft. Loes den Hollander geeft daarmee een inkijk in beide werelden, maar laat ook duidelijk zien dat de impact anders is voor de betrokkenen. Wat een intrigerend verhaal oplevert over wat voor een impact de moord op beide gezinnen heeft, en je afvraagt of je als ouder van een vermoord kind je wraakgevoelens kan beteugelen of om gaat zetten om jouw pijn te verzachten. Door de korte hoofdstukken leest het verhaal ook vlot, zorgde erbij mij voor dat ik door wilde lezen. Ik wilde weten wie de kaarten stuurde, achter de verdwijningen zat, maar ook of Maggie echt niets had geweten van de moord.

Conclusie;
Loes den Hollanders boek Dekmantel heeft mij zeker aangesproken. De schrijfstijl is vlot, de opbouw intrigerend en de uitkomst verrassend. Wat het voor mij tot een goede thriller maakt. De personages blijven enigszins oppervlakkig. Toch is dat niet echt storend in dit verhaal. De fascinerende manier van opbouw, met het verrassende einde zorgen ervoor dat dit gecompenseerd wordt. Ik ben door dit boek dan ook benieuwd naar haar andere boeken. Dekmantel krijgt van mij 4*