In een huis in de onafgebouwde wijk Brianstown, net buiten Dublin, lijkt zich een gruwelijk familiedrama te hebben afgespeeld. De twee jonge kinderen van het gezin liggen dood in hun bed, de lichamen van vader Pat en moeder Jennifer liggen vol messteken en besmeurd met bloed, in de keuken. Hij is dood, zij is zwaargewond. Het lijkt erop dat Pat volledig is doorgedraaid maar is dat wel zo? Waarom zitten er overal gaten in de muren van hun nieuwe huis? Waarom staan er overal babyfoons? En waarom werden zij in de gaten gehouden vanuit een leegstaand huis aan de overkant?

Door middel van stug doorlezen toch de laatste bladzijde, met nummer 519, bereikt en daar ben ik blij om, want om eerlijk te zijn had ik het gevoel dat er nooit een einde aan zou komen. Ondanks dat ik de laatste bladzijden met veel meer voldoening heb gelezen dan de eerste paar honderd bladzijden overheerst bij mij het gevoel van teleurstelling. Ik vond het verhaal op zich niet slecht. Het was een goed doordacht, uitgewerkt drama. De personages waren boeiend en duidelijk op elkaar afgestemd. De opbouw van het verhaal was redelijk sterk want hoewel je natuurlijk je vermoedens hebt vond ik het niet 'te' voorspelbaar. Ik was zelfs een klein beetje "geschokt" toen de bittere waarheid aan het licht kwam. Toch ben ik niet enthousiast over In eigen hand van Tana French. Het gebrek aan spanning, de enorme traagheid in het verhaal en de lange saaie dialogen zorgden ervoor dat ik echt zin moest maken om het boek op te pakken en verder te lezen en dat vond ik jammer. Ik denk dat als Tana French het hele verhaal met een beetje meer spanning in 300 bladzijden had weten te vertellen, dat ik een stuk positiever geweest zou zijn. Kortom te weinig leesplezier voor mij, geen dikke onvoldoende maar zeker geen ruime voldoende. Een 6- is wat er bij me opkomt en ik geef het boek daarom een krappe 3 sterren.