In deel 19 van de serie moet Kinsey onderzoeken, waar de vrouw bleef, die twintig jaar geleden spoorloos van de aardbodem verdween. De dochter van de vrouw, Daisy, roept haar hulp in. Ze kan niet goed leven met de gedachte, dat haar moeder haar zomaar in de steek liet. Kinsey wil haar niet teleurstellen, maar ziet niet echt verlangend uit, naar zo'n oude zaak. Toch gaat ze op onderzoek uit.
Violet Sullivan stond niet goed bekend in de kleine plaats waar ze woonde. Foley, haar man al evenmin. Hij dronk te veel en mishandelde zijn vrouw. Iedereen was verbaasd toen hij haar plotseling een prachtige nieuwe auto gaf, nadat hij haar weer eens zo geslagen had, dat ze onder de blauwe plekken zat. Haar dochtertje Daisy was zeven jaar. Ze zag haar moeder voor het laatst, toen die, keurig uitgedost, wegging voor een avondje uit. De oppas, Liza Mellincamp, zou, zoals zo vaak, op haar passen. Dit was in 1953, nu, in 1986,gaat Kinsey op zoek. Niemand lijkt veel te willen zeggen of iets te weten, maar op de bekende Kinsey-manier blijft ze gesprekken voeren met iedereen die ooit iets met Violet te maken had, of haar in de nabijgelegen bar ontmoette. Langzaam maar zeker, nadat er diverse verdachten lijken te zijn, blijven er steeds minder. Totdat er één overblijft. Zoals gewoonlijk loopt Kinsey met al haar gevraag, gevaar, maar tja - deel 20 t/m 26 moeten ook nog volgen, dus vrees niet: Kinsey komt er weer levend af. Natuurlijk werkt ze ook in dit boek vaak in haar apartementje bij haar geliefde huisbaas en jogt ze langs het strand.
Een van de betere delen van de serie - altijd prettige lectuur.