Margaret Atwood (1939) is een van de belangrijkse hedendaagse schrijfsters. Ze is dichteres, romanschrijfster, criticus, feministe en activiste.
In haar werk komen seksevraagstukken prominent voor. Tevens schrijft ze vaak over mensenrechten, de relatie van vrouwen met elkaar en die van vrouwen tegenover mannen.
Het verhaal van de dienstmaagd en de Maddaddam trilogie zijn haar bekendste werken.

The heart goes last speelt in een verre toekomst. Er heerst anarchie en totale chaos. Tevens is er sprake van maatschappelijk verval: 50% van alle mensen is werkeloos, woont op straat, studeert niet. Er is geen wetgeving, er is simpelweg niemand om die te handhaven.
Vandalisme, drugs en prostitutie vieren hoogtij.

Stan en Chairmane zijn een jong en pas getrouwd stel. Ook zij zijn alles kwijtgeraakt: ze hebben geen inkomen, geen woning en leven in de auto die hun nog rest.
Chairmane ziet een advertentie over het project Positron, waarin mensen alles krijgen wat hun hartje begeert: een mooi, groot huis, van alle gemakken voorzien, een baan op niveau, inkomen, alles wat ze zich maar kunnen wensen.
Ze melden zich na een korte introductieperiode aan, mogen meedoen, en zijn dolgelukkig. Stan is aanvankelijk nog wat terughoudend, maar wil uiteindelijk graag geloven dat hun nare leven nu eindelijk tot het verleden behoort.

Er is voldoende werk voor iedereen. Om de anarchie buiten de muren van deze perfecte staat te houden, en om er voor te zorgen dat er nergens onderscheid in niveau en aanzien en dominantie kan ontstaan, worden er twee afzonderlijke groepen gevormd.
Groep A is 1 maand in Positron – de luxe stad, Groep B is diezelfde periode in Consilience, de gevangenis van de stad., waar alles 'basic is. . Na 1 maand ruilen de beide groepen. Zo wordt de gevangene om de maand de bewaarder, en worden huizen en banen optimaal bezet. Beide groepen mogen onder geen enkel beding contact met elkaar hebben.

De eerste tijd alles gaat het prima: Chairmane en Stan kunnen hun geluk niet op. Totdat Stan op een dag een briefje vindt van hun schaduwkoppel. Chairmane's en Stan's tijd in dit maatschappelijk experiment neemt dan al heel snel een andere wending... en niets is meer wat het lijkt.

De titel “In the Heart goes Last' kan op verschillende manieren uitgelegd worden: medisch – het hart stopt als laatste. Het laat ook zien in hoeverre wij gaan als het om liefde gaat.
Welke rollen spelen wij, om geaccepteerd te willen worden, en welke rollen nemen wij aan om te voorkomen afgewezen worden. En wat is de prijs van liefde? En wat wil je opgeven voor een goed leven? De wil om vrij te zijn misschien? Of pas je je aan?

Het begin van het boek leest snel, en brengt je van de ene verbazing in de andere. Natuurlijk, denk je dan! Als je een beetje doorhebt, – dat niets is wat het lijkt- , dan wordt het hier en daar wat saai. Op het einde – compleet met Elvis imitaties, is het verhaal bijna absurd te noemen, ware het niet dat er onder al die onzin een heftige waarheid schuilt.
Wat Atwood hier ook weer onderschrijft: 'een Utopia verandert al snel in een dictatuur. Dat zit nu eenmaal in de menselijke natuur.