Uit eigen ervaring laat op de Beeck je voelen hoe ingewikkeld het proces is na misbruik. De schaamte van de slachtoffers, de kritische vragen die zij krijgen en het beschermen van de daders door tegen en over hen te zwijgen.
Hoofdpersonage Lucas staat op de brug en ziet zijn leven niet meer zitten. Passanten die doorlopen zonder hem echt te zien. Lucas die zelf de reikende hand wordt naar ieder die hetzelfde doel heeft op deze brug. Hij doet hetgeen dat hij zelf zo nodig heeft.
'Dat we wennen aan de dingen is gevaarlijk, want we kunnen wennen aan alles, dat wist hij al heel lang.'

Personages krijgen diepgang en de prachtigste zinnen komen voorbij. Dit boek wil je lezen, op het laatst niet te snel om al haar personages nog even bij je te houden.
Wat wordt gewist blijft even waar.
Op de Beeck trotseert.