Als je begint met lezen merk je meteen waarom het boek zo dik. Elke stap, elk gaatje, elk denkpatroon is tot in de kleinste details beschreven. Dat is afzonderlijk wel leuk, alleen zorgt het er wel voor dat het lang duurt voordat het verhaal op gang begint te komen.
Je volgt twee personen, Akos en Cyra. De stukken over Akos zijn in de hij-vorm geschreven, de stukken over Cyra in de ik-vorm. In het begin merk je dat niet, maar op gegeven moment begin je het toch te merken en dan is het best wel verwarrend. Vooral in het begin is het springen tussen de personen even wennen. Daar komt bij dat het ook niet altijd even duidelijk is wanneer het verhaal zicht afspeelt.
Het verhaal zelf is wel leuk. In het sterrenstelsel van Akos en Cyra heeft iedereen een gave. Die gave komt van de stroom, die door elk levend wezen en de planeten heen loopt. Cyra's gave geeft haar heel veel pijn, maar ze kan haar gave ook gebruiken om anderen pijn te doen. Die van Akos onderbreekt juist andere stroomgaven. Akos en Cyra leven op dezelfde planeet, maar niet in hetzelfde rijk. Akos woont in Thuvhe en is de zoon van het Thuvhesische orakel en Cyra leeft in Shotet en is de broer van de Shotet-soeverein. Op een dag worden Akos en zijn broer ontvoerd door Shotet-soldaten en naar het koningklijk paleis gebracht. Akos komt bij Cyra terecht, omdat hij haar pijn kan verlichten. Dit is het begin van een langzame relatie tussen Akos en Cyra. Door de details is het verhaal erg leuk om te lezen, al kun je geen duidelijke climax aanwijzen. Dit komt omdat er heel veel gebeurt. Het lijkt haast wel of Roth, de schrijver, meerdere boeken in een boek heeft proberen te proppem. Uiteindelijk had ze blijkbaar toch meerdere boeken nodig want het boek heeft een open einde. Het houdt gewoon op.
Uiteindelijk is Carve the Mark een leuk boek, maar je hebt er wel je handen vol aan.