De laatste boeken van Harlan Coben verlopen meestal via een standaard recept. Kortweg ziet het recept er zo uit: schijnbaar eenvoudige mensen maken plotseling iets heftigs mee en zaken uit het verleden blijken de plotselinge gebeurtenissen te kunnen verklaren. Onderweg wordt het verhaal minimaal vier keer een andere richting opgestuurd en aan het einde (wanneer je denkt alles te weten) is alles toch net weer anders dan het lijkt. Ook in Momentopname maakt Coben weer gebruik van deze opzet. Ik vind het een lekker recept.

In Momentopname vindt Grace een foto en diezelfde avond verdwijnt haar man. Ze gaat op onderzoek uit en het verleden van haar man blijkt geheimen te bevatten. Maar tegelijkertijd speelt het verleden van Grace zelf een grotere rol dan zij door heeft. De griezelige huurmoordenaar Eric Wu, die ook opdook in het vorige boek van Coben, speelt wederom een prachtige rol in het verhaal.

Ook al lijken de boeken van Coben wat op elkaar, ze zijn allemaal van grote klasse. Ook Momentopname past in dit rijtje prima thuis. Iets minder goed en minder spannend dan Spoorloos, Niemand vertellen en Geen tweede kans, dat wel. Misschien komt het doordat Coben ditmaal gebruik heeft gemaakt van een vrouwelijk hoofdpersoon in plaats van een man. Maar wat mij betreft krijgt Coben ook voor dit boek weer vier sterren. De wendingen in het verhaal zijn soms iets teveel van het goede, maar Coben komt er mee weg omdat ze fenomenaal gevonden zijn. En het boek leest als een trein, het moet uit. Cobens recept is absoluut niet geschikt voor slow food, zijn boeken moet je direct verslinden.