Al sinds Rood in het Engels verscheen, onder de titel Red Rising, keek ik uit naar dit verhaal van Pierce Brown. De synopsis, over het leven op mars waar de inwoners verdeeld zijn in diverse rangen, klonk me ontzettend interessant in de oren. Helaas waren mijn verwachtingen veel te hoog..

Als Rode is Darrow lid van de laagste kaste in de maatschappij van de toekomst. De Roden werken dag in dag uit diep onder de grond, om de oppervlakte van Mars leefbaar te maken voor toekomstige generaties. Als jongste Helduiker ooit heeft Darrow vrede met zijn lot - hij weet dat zijn inspanningen ooit zullen resulteren in een betere wereld voor zijn kinderen. Zijn vrouw Eo inspireert hem echter om voor iets hogers te leven dan enkel de liefde.

Allereerst wil ik iedereen waarschuwen die dit boek in handen krijgt: lees niet de complete synopsis voor je aan Rood begint. Daarin word mijn inziens al veel te veel over de loop van het verhaal vertelt. Veel dingen zijn hierdoor geen verrassing meer, waardoor het begin soms wat moeilijk door te komen is; je zit immers te wachten tot er bepaalde dingen gaan gebeuren.


Ondanks dat het verhaal zich afspeelt op Mars, voelt het hele boek voor mij niet echt aan als science fiction. Buiten het feit dat de zwaartekracht anders is dan op aarde, merken we aan weinig tot niks dat het verhaal zich afspeelt in de ruimte. De gebeurtenissen kunnen plaatsvinden in eender welke fantasywereld en voor mij heeft het Mars-gegeven helaas dan ook geen meerwaarde.

Het duurde bovendien een tijdje om in het verhaal te komen. Het eerste deel is eigenlijk puur een inleiding, een achtergrondschets van ons hoofdpersonage Darrow. Dat duurde mij persoonlijk veel te lang; 69 pagina's voordat het 'echte' verhaal van start gaat is voor mij iets te veel van het goede. Ik denk dat deze informatie beter tot zijn recht was gekomen als korte flashbacks tijdens het lopende verhaal, zodat je Darrow's achtergrond op een andere manier leert kennen - en meer gelijkmatig verdeeld over het verhaal en op deze manier steeds meer over hem te weten komt.

Het gedeelte over het Instituut neemt bovendien behoorlijk veel pagina's in beslag. Voor mij had ook dit een hoop ingekort mogen worden. Deze 'veldslag' was met vlagen heel spannend, maar tegelijkertijd ook behoorlijk saai af en toe. De grote lijnen van het Instituut deden me trouwens enorm aan The Hunger Games denken, alsook aan The Testing trilogie en vele andere boeken.

Zowel de wereld als het plot van Rood zitten ingewikkeld in elkaar. Wat niet wegneemt dat het hier om een zeer sterk verhaal gaat dat tot in de details uitgewerkt is. Je moet je hoofd er echter goed bijhouden tijdens het lezen. Er passeren enorm veel personages - met behoorlijke moeilijke namen - de revue, maar ik moet het Pierce Brown nageven dat ze allemaal erg goed uitgewerkt zijn en een functie hebben voor het verhaal. Zowel de personages als het plot hebben meerdere lagen, waardoor Rood nooit écht verveelt en altijd verrast.  Een heel volwassen verhaal, dat zeker potentie heeft.

Voor mij persoonlijk was Rood toch een beetje een teleurstelling. Het duurde erg lang voordat ik in het verhaal zat en ik miste een beetje een sci-fi gegeven; voor mij voelde dit meer aan als een fantasy verhaal. Desondanks was ik na ongeveer 200 pagina's wel zo verslaafd aan het verhaal dat ik wilde weten hoe het zou aflopen. Pluspunten voor de sterke schrijfstijl, de spannende plottwisten en de gelaagdheid van het verhaal, maar voor mij had Rood iets minder langgerekt mogen zijn. Dit boek krijgt dan ook een matige voldoende; het was zeker niet slecht en af en toe behoorlijk origineel, maar tegelijkertijd is het voor mij ook geen hoogvlieger. Voorlopig twijfel ik nog even of ik het vervolg in de toekomst zal gaan lezen.