Lustrum werd geschreven door Robert Harris, en is het tweede boek van zijn trilogie over Cicero. Het is een historische thriller, wat nu net ook het genre is dat deze bekende, Britse journalist wel ligt. Hij heeft er namelijk zijn roem aan te danken. Voor zijn schrijfwerk werd hij reeds meermaals beloond door jury’s en boekenwurmen. Zo heeft hij de prijs voor columnist van het jaar gewonnen tijdens The British Press Awards in 2003. Hij heeft al een resem fictieve bestsellers geschreven, maar ook aan non-fictie boeken durft hij zich te wagen. Selling Hitler: Story of the Hitler Diaries en Gotcha! The Government, the Media and the Falklands Crisis zijn twee bekende titels van zijn non-fictie boeken. Wat wel opvallend is, is dat zijn fictie boeken later zijn geschreven dan zijn non-fictie boeken.
In deze opvolger van Imperium beschrijft Harris namens Tiro, de secretaris van Cicero, het leven als consul en de gevolgen daarvan. Gedurende de eerste tweehonderd pagina’s kan men meeleven met de pieken en dieptepunten van zijn consulaat. Hoogverraad, complot, valstrikken…, het komt er allemaal in voor. Catilina is hierin zijn grootste vijand, en er ontstaat bovendien een groot rebellenleger in het imperium. Gelukkig is Cicero een groot redenaar, en handelt hij snel. Hopelijk zijn zijn keuzes de juiste.
Daarna kan men lezen wat zijn invloed als Vader des Vaderlands is op de politiek. De kloof tussen de rebellen en de conservatieve, oudere senatoren wordt groter, met alle gevolgen van dien. Clodius was een goede vriend van Cicero, tot hij op een heilig vrouwenritueel als fluitspeelster wordt betrapt, in het huis van Caesar nota bene. Dit incident verandert Rome. De smeulend assen die door Catilina brandden, zijn blijkbaar nog niet uitgedoofd. Oude vrienden keren Cicero de rug toe, er ontstaan complotten en het leven wordt steeds moeilijker voor hem. De republiek wankelt, wie hij nog kan vertrouwen weet hij niet.

Opvallend in dit boek is dat een personele verteller het verhaal vertelt. Cicero’s notaris, Tiro, beschrijft alle gebeurtenissen die zich afspeelden gedurende een lustrum, wat ook ineens de titel verklaart. Hieruit blijkt ook dat de vertelde tijd langer duurt dan de verteltijd. Sommige gebeurtenissen zijn echter wel isochronisch, aangezien Tiro pleidooien weergeeft. De meeste voorvallen worden gelukkig wel versneld. Het evenwicht hierin vind ik niet zo goed, aangezien sommige belangrijke incidenten heel kort neergeschreven worden, en andere net heel uitgebreid.
Cicero verandert gedurende het verhaal, hij wisselt van standpunt en twijfelt over zijn daden. Dat in tegenstelling tot Tiro, die op het einde van het verhaal nog steeds dezelfde verlangens heeft. Hij kan de zaken van op een afstandje bekijken, waardoor de lezer niet alleen Cicero’s standpunt kent, maar ook dat van anderen. Hierdoor is het gemakkelijker voor de lezer om een eigen visie over de situatie te vormen. De auteur heeft dit volgens mij enerzijds gedaan zodat de lezer Cicero’s levensverhaal ook eens vanuit een andere hoek kan bekijken – denk aan zijn brieven, die natuurlijk vanuit zijn standpunt zijn situatie vertellen - . Anderzijds schreef hij het zo omdat alle bronnen over Cicero geschreven zijn door Tiro. Hij wou niet alleen Cicero centraal zetten in het boek, maar ook de mensen in zijn omgeving. Tiro is de persoon die Cicero het best kende, zelfs beter dan zijn eigen vrouw hem kende.

Ik vind dit boek zeker niet slecht aangezien ik er veel van geleerd heb. Het helpt me vooral tijdens de lessen Latijn omdat we over Cicero leren. Het boek heeft me meer inzicht gegeven in wat zijn daden hebben betekend, en waarom hij dat gedaan heeft. Ik begrijp nu waarom Cicero zo’n belangrijk figuur is.
Desondanks beschouw ik de eerste tweehonderd pagina’s als inleiding, die voorkennis heeft de lezer nodig om de tweede helft te begrijpen. Die eerste pagina’s vind ik persoonlijk ook interessant als leerlinge Latijn, maar niet zo spannend (geschreven) als de tweede helft. Dat is natuurlijk wel spijtig, aangezien de eerste helft langer is dan de tweede.
Bovendien zou ik het verhaal niet bestempelen als een thriller, eerder als een biografie. Hierbij moet ik wel vermelden dat Harris zelf in het boek aanhaalde zijn best te hebben gedaan om een zo waarheidsgetrouw mogelijk verhaal te schrijven, maar dat er hier en daar een paar kleine foutjes inzitten. Het boek mag dus eigenlijk ook niet als een biografie bestempeld worden. Ik moet ook toegeven dat Cicero’s leven absoluut niet saai is, en dat hij veel sensationele, spannende en zelfs gevaarlijke dingen heeft meegemaakt, maar een thriller? Nee, dat is het niet in mijn ogen.
Concluderend zou ik zeggen dat het boek een aanrader is als u geïnteresseerd bent in het leven van Cicero. Als u echter op zoek bent naar een goede thriller, raad ik u aan nog even verder te zoeken.

(Bibliografie:
Harris, R. (2009). Lustrum. Amsterdam: De Bezige Bij.
Robert Harris. (22 oktober 2017) geraadpleegd op 22 oktober 2017, via
https://nl.wikipedia.org/wiki/Robert_Harris_(schrijver)
Boeren, G. (20 juni 2014). Harris laat geschiedenis leven. Geraadpleegd op 22 oktober 2017, via https://www.hebban.nl/recensies/gerd-boeren-over-lustrum)