De dag waarop Ruby Milton’s leven voorgoed verandert, begint als een gewone, doodnormale dag. Terwijl ze aan het werk is in de boekhandel/cafe Tea ‘n Tale, gebeuren er een aantal dingen tegelijk. Terwijl haar baas een telefoontje beantwoordt, ontmoet Ruby een hele interessante, mysterieuze jongen. Voordat ze ook maar een fatsoenlijk gesprek met de jongen kan aanknopen, komt haar baas met de mededeling dat ze onmiddellijk naar huis moet.
Ruby’s leven is na deze dramatische dag, de dag waarop haar moeder zelfmoord pleegde, nooit meer hetzelfde. Haar vader verdrinkt zijn verdriet en Ruby neemt de zorg voor haar kleine broertje Jay op zich. Ze wil niet terug naar school, want wie zorgt er dan voor Jay?
De mysterieuze jongen die ze ontmoette in de boekwinkel is Byron Black en hij is nog niet verdwenen uit Donny Vale, het plaatsje waar Ruby woont. Byron worstelt met zijn eigen demonen en uit zich via zijn muziek.

Ruby en Byron voelen zich steeds meer tot elkaar aangetrokken, maar durven ze ook voor elkaar te gaan?

[Misschien hield ik niet van haar.]

Vanaf de eerste bladzijde word je meegetrokken in de achtbaan waarin Ruby terecht komt. Van de een op de andere dag verandert Ruby van een redelijk onbezorgde tiener in een boze, verdrietige, eenzame jonge vrouw. Het verlies van haar moeder valt haar enorm zwaar, maar ze is vooral boos. Boos op haar moeder omdat ze haar en Jay heeft achtergelaten. Boos omdat haar moeder niet eerlijk was. Boos op haar vader dat die dat niet door had.
Byron zorgt voor een lichtpuntje in haar leven. Een jongen die ze meer dan leuk vindt, meer dan interessant. Haar geluk kan niet op als het wederzijds blijkt te zijn, maar waarom houdt Byron dan toch de boot af?

Byron Black is op doorreis als hij in Donny Vale belandt. Het hoe en waarom wordt heel erg lang in het midden gelaten, maar dat hij ergens mee zit, ligt er dik bovenop. Als hij Ruby ontmoet in de boekhandel waar zij werkt, wekt ze meteen zijn interesse. Hoe meer tijd hij met haar doorbrengt, hoe harder hij voor haar valt. Hij wilt haar heel dicht bij zich hebben, maar toch ook niet. Byron realiseert zich dat hij niet voor Ruby kan gaan als hij niet zijn problemen en angsten onder ogen komt en doorstaat.
Ruby weet dat er iets met hem aan de hand is, maar waarom vertrouw hij haar niet genoeg om het haar te vertellen?

Duw me weg, houd me vast begint heel sterk. Zoals ik al zei, weet Vanessa Garden je vanaf de eerste pagina mee te slepen in de hel waarin Ruby terecht komt. De impact die de dood van haar moeder teweeg brengt in het gezin is heel duidelijk voelbaar. Maar dan blijft het verhaal eigenlijk wat hangen. Garden laat achterwege om haar personages meer uit te diepen en dat is echt enorm jammer. Je leert Ruby redelijk kennen, maar haar beste vriend Martin bijvoorbeeld blijft behoorlijk oppervlakkig. Byron komt pas enigszins tot leven als het einde van het verhaal in zicht komt; het verhaal wordt dan ook meteen weer een stuk sterker en grijpt het je ook weer. Helaas is het dan vrij snel afgelopen.

Als Garden de lijn waarmee ze begon en eindigde ook in het middenstuk had doorgetrokken, dan was dit een erg goed boek geweest. Nu is het niet heel bijzonder. Het leest lekker weg en zorgt voor een paar uurtjes leesplezier, maar niet meer dan dat.