Zowel de flaptekst als de omslag van Tot je valt, de meest recente roman van Lidewij Martens, trokken direct mijn aandacht en ik moest en zou het boek gaan lezen. Hoewel het boek uiteindelijk anders in elkaar zat dan ik verwachtte en ik heel even moeite had om goed in het verhaal te komen, ben ik positief verrast en heb ik het met veel bewondering en hier en daar een onvermijdelijke traan gelezen.

Het verhaal is op een originele en verrassende wijze geschreven. Hoewel de roman in het teken staat van de eetstoornis Anorexia Nervosa waar Geesje aan lijdt, is de rol van het hoofdpersonage weggelegd voor Nico, de vader van Geesje. Althans zo lijkt het, want het verhaal wordt vanuit hem beschreven, wat je in eerste instantie niet zou verwachten. Hierdoor krijgt de lezer een goed beeld van hoe het voor een ouder of naaste is om te ontdekken dat je kind of degene die je lief hebt een eetstoornis heeft ontwikkeld en hoe het voelt om daar continu mee geconfronteerd te worden. Tot je valt is dan ook erg vernieuwend, want in de meeste romans of literatuur over Anorexia Nervosa is de rol van hoofdpersonage juist weggelegd voor degene die aan de psychische stoornis lijdt.

De roman begint met een proloog die uit een flashforward of vooruitblik bestaat. Hierdoor had ik in het begin even moeite om goed in het verhaal te komen, maar dit loste zich halverwege het eerste hoofdstuk alweer op. Het verhaal vertelt het leven van Nico of eerder de levens van Nico. Ten eerste is er het huidige leven van Nico, waarin hij werkzaam is als kapitein van een pond die veertig keer per dag over en weer vaart om mensen naar de overkant van de oever te brengen en waarin hij Klaartje ontmoet. Ten tweede is er het vroegere leven van Nico, waarin Geesje nog bij hem in huis woonde. Het vroegere leven van Nico wordt verteld doormiddel van flashbacks die Nico heeft tijdens het varen met de pond en de gesprekken die hij voert met Klaartje. Deze flashbacks staan over het algemeen vooral in het teken van Geesje en de ontwikkeling van haar eetstoornis. De verhaallijnen van het heden en het verleden lopen dus gedurende de hele roman door elkaar heen. Deze zijn echter goed te volgen, omdat het verhaal weinig personages bevat. Het einde van het boek, waarin heden en verleden op een verrassende wijze weer met elkaar in verbinding worden gebracht, is naar mijn mening een perfect slot voor deze emotionele en meeslepende roman.

Conclusie: Tot je valt van Lidewij Martens is een ontroerend en meeslepend verhaal dat op een verrassende en zeer originele wijze is geschreven en daarnaast een goed inzicht geeft in een serieuze en actuele, maar vaak onbegrepen psychische stoornis (Anorexia Nervosa) vanuit twee oogpunten: die van de patiënt (Geesje) en die van de naasten (vooral vader Nico, maar ook moeder Lieke en beste vriendin Clara).

Deze roman is een echte aanrader voor iedereen die houdt van emotioneel beladen romans en voor iedereen die meer inzicht wil krijgen in de eetstoornis Anorexia Nervosa en de gevolgen daarvan. Daarnaast is Tot je valt ook aanbevelenswaardig voor mensen die zelf aan Anorexia Nervosa (of eventueel een Eetstoornis Niet Anderszins Omschreven) lijden. Niet alleen om er steun en erkenning uit te halen, maar vooral om blootgesteld te worden aan hoe het voor liefhebbende naasten, bijvoorbeeld de ouders, is om hier continu mee geconfronteerd te worden en machteloos te moeten toekijken.