“Ijskoud” is min of meer het vervolg op “galgenveld”, maar het kan ook zelfstandig gelezen worden.
Evenals in “galgenveld” lopen ook in het boek “ijskoud” diverse lijnen parallel. Wederom vond ik het boek, vooral door de schrijfstijl van Isa Maron, prettig om te lezen. De belevingen van de diverse hoofdpersonen zijn heel invoelbaar en goed beschreven. Terwijl ik “galgenveld”toch wat gruwelijk vond viel me dat in dit verhaal mee, hoewel uiteraard ontvoeringen van kinderen op zich juist een gruwelijk gegeven is. Maar het hangt voor mij vooral af van de manier van beschrijven. En dat deed Isa Maron in dit boek zodanig, dat het voor mij prettig leesbaar bleef.
Wat ik jammer vond was dat de spanning zo lang op zich liet wachten. En eigenlijk echt “thrillen” deed ik pas in het laatste stuk van het boek. Maar het mocht bij mij over het geheel genomen de pret niet drukken. Ik heb het een plezier gevonden om dit boek te lezen.
En ik kijk uit naar het derde deel van het vierluik, benieuwd als ik ben naar het door Kyra gevolgde spoor naar haar verdwenen zus Sarina en ook het leven van Maud en haar werk volg ik graag verder.