De Lichte Jaren is het eerste deel van een reeks over de familie Cazalet. Het boek speelt zich eind jaren ’30 af in Groot-Brittannië. En ja, de sfeer van Downton Abbey is aanwezig. De welgestelde familie bestaat uit verschillende generaties, een vijftal gezinnen en een pak kinderen.

Dit is geen literatuur met een grote L, maar het is wel een heel fijn boek om te lezen. Het start wat traag met een uitgebreide kennismaking met de familieleden en het bevat heel, heel veel beschrijvingen van de mensen, de natuur, de kledij, het voedsel... Al snel komt het boek toch op gang en volgen we als het ware een soap. De Cazalets zijn heel verschillend en dat komt tot uiting in de onderlinge relaties tussen partners en in de omgang met de kinderen. Er gebeurt heel wat, elk gezin kampt met een paar problemen, en het is fijn om bij iedereen binnen te kunnen gluren. Ook het personeel komt uitgebreid aan bod. Echte uitdiepingen zijn er (nog) niet (in dit eerste deel van de reeks). Stoppen met lezen is heel moeilijk, je wilt weten hoe het verhaal verdergaat.

De lichte jaren uit de titel staan in contrast met wat nog komen zal, de oorlogsjaren. Ze staan voor de eerder onbezorgde jaren waarin alles nog relatief goed gaat. Toch hangt er al een bijzonder zware schaduw boven de lichtheid. De Cazalets weten dan wel niet dat WOII eraan komt en hoe vreselijk die zal zijn – wat de lezer natuurlijk wel weet – maar ze voelen wel dat er iets te gebeuren staat. De internationale diplomatie draait op volle toeren en iedereen neemt zijn voorzorgen.

De beschrijvingen zijn er soms wat over, met te veel ornamentjes. Paarden met ‘ogen die glanzen als blauwe druiven’ of ‘spinnenwebben vol waterdruppeltjes die hachelijk tussen doorweekte varentjes waren gespannen’ bekoren me niet echt. Maar ze staan de vlotheid van het verhaal (net) niet in de weg. En wat het goedmaakt, is hoe de schrijfster zich kan inleven in de personages, zeker in de kinderen. Een vlot verhaal, een leuke soapstory. Op naar boek 2.