Recensie over ‘FLEUR, een leven in de knop geknakt’ van Motell Rijnen.
De rode draad in het eerste deel van het boek is het overlijden en de crematie van Thomas, de man van Fleur.
Gesprekken met vrienden en eigen herinneringen zijn aanleiding voor zelfreflectie, terugblikken op de loop van haar leven, op haar relatie met haar man, relaties met andere mannen, met haar broers en met haar vader en moeder. Voortdurend speelt de vraag: hoe kon mijn leven lopen zoals het is gelopen? Wat had ik anders kunnen of moeten doen? Tot aan het overlijden van haar man is haar leven bepaald doordat haar broers haar een bastaard noemden.
Het tweede deel is een zoektocht naar het antwoord op de vraag of ze echt een bastaard is en wie haar echte vader dan is. Een confrontatie met haar broers kan niet uitblijven.
Het boek blijft spannend van de eerste tot de laatste bladzijde. Ik heb het in drie keer uitgelezen. De tekst is rijk aan taal, de zinnen lopen vlot en nodigen uit tot verder lezen. De dialogen zijn helder. De schrijver gebruikt een enkele keer een “moeilijk” woord dat qua stijl niet goed past maar ook niet echt stoort.
Het is verrassend om te lezen hoe een man zich kan inleven in de gedachtewereld en emoties van een vrouw. Uitstekend. Hetzelfde (verrassend) geldt voor de opbouw van het boek. Nadat duidelijk is waar Fleur haar traumatische ervaring aan heeft te danken (halverwege het boek) vroeg ik me af hoe de spanning nog vastgehouden kon worden. Toch is het de schrijver gelukt om de spanning tot het einde vast te houden.
Ik heb het boek bij meerdere mensen aanbevolen en na lezing reageerden zij allemaal enthousiast.
Dongen, mei 1919