Natuurlijk kun je de geschiedenis van de DDR op een degelijke, historisch verantwoorde manier in een lijvig boek onder de aandacht proberen te brengen. Nuttig, ongetwijfeld, maar of het verhaal dan ook de belangstellende leek bereikt? Ik ben bang van niet of het moeten enorme doorzetters zijn.
Maxim Leo heeft het anders aangepakt. Hij beschrijft dezelfde geschiedenis maar dan via zijn familieleden. Door te lezen hoe hun levens bepaald werden door de ontwikkelingen in aanloop naar, tijdens en op het einde van de DDR wordt het geheel veel menselijker en boeiender. Alsof je een roman leest, met een open einde.....

Eerlijkheid stond voorop en omdat het hele boek vanuit het ik-perspectief is geschreven lezen we ook de pijn die de zoon voelt als hij zijn moeder vragen stelt die haar nog steeds verdriet doen. Het kost geen enkele moeite je in te leven in de dilemma's waarmee menigeen in de DDR worstelde. En mee te voelen met de hoofdpersonen in het boek.
Inmiddels is het duidelijk dat zowel West als Oost de zaken zo probeerden voor te stellen als hen het beste uitkwam. Zo kwam de val van de Muur voor mij destijds als een volslagen verrassing. In Leo's boek lees je wat er aan vooraf gegaan is. Datzelfde geldt voor de rest van de DDR geschiedenis. Ook geeft hij antwoord op de vraag waarom het zo uit de hand gelopen is, waarom de dromen en idealen het uiteindelijk niet hebben kunnen redden.

Elk van de hoofdrolspelers krijgt apart aandacht, maar ook hun voorgeschiedenis en de wederzijdse contacten komen aan de beurt. De jeugd van de grootvaders is er in verwerkt en in de ontwikkeling die zijn moeder doormaakt komt ook haar grootvader aan de beurt: niet alleen omdat hij een beslissende rol speelde in haar besluit uit de Partij te stappen en haar eigen leven weer in de hand te nemen, maar ook vanwege de rol die hij speelde in de aanloop naar de oprichting van de DDR.

En zo komt alles samen: de geschiedenis en de persoonlijke beleving ervan door 4 generaties. In een heldere, prettig leesbare stijl, eerlijk beschreven, zonder wrok en met begrip. Dat kon waarschijnlijk ook alleen maar zo geschreven worden door iemand van zijn generatie, denk ik achteraf. Tegen de tijd dat hij politiek bewust begon te worden en te maken kreeg met de belemmeringen en krampachtige onderdrukking binnen de DDR waren de eerste barstjes in de Muur al zichtbaar.

Het boek leest als een roman, is boeiend geschreven. Zelfs de spanning ontbreekt niet. Verwacht niet DE geschiedenis van de DDR, daar zijn andere boeken voor. Maar wel een goed geslaagd beeld in een boek dat niet voor niets de Europese boekprijs heeft gewonnen. En waarvan de Frankfurter Allgemeine Zeitung schreef: "Het komt zelden voor dat iemand zo goed over weet te brengen hoe het leven in de DDR er daadwerkelijk uitzag".
Zie voor de volledige recensie: http://mijnboekenkast.blogspot.nl/2015/04/maxim-leo-rode-liefde-een-oost-duitse.html