Wil den Hollander beschrijft in dit boek op filosofische wijze het verdriet dat zij ondergaat als haar zoon in dienst moet van het Franse leger. Het is oorlog met Algerije, dus de familie is heel bang dat ook Jaap naar Algerije moet. Haar zoon schrijft wekelijks brieven naar huis, waar zij ongeduldig op wacht. Als de brief is gearriveerd, is zij weer even gerustgesteld. Maar de angst blijft dat hij uitgezonden wordt naar Algerije. Totdat dat ook gebeurt. Wat hij allemaal meemaakt schrijft hij in brieven naar huis. Het is goed beschreven, want je kunt je voorstellen hoe een moeder zich moet voelen als een kind de oorlog in moet. Ook haar verdere leven met man en kinderen schrijft zij van zich af, wat een boeiend verhaal is. Hoe zij 's nacht alles overdenkt kan soms wat langdradig overkomen. Want 's nachts heeft zij tijd om alles te overdenken.