Dat Claire Fuller creatief is mag duidelijk zijn. Ze beeldhouwt, houdt van muziek en schrijft. Dat ze veel gevoel heeft voor beeld komt duidelijk naar voren uit haar schrijfstijl, die zich naast sprookjesachtig ook filmisch en beeldend laat noemen. Na een universitaire studie creatief schrijven debuteerde ze in 2015 met haar debuutroman ‘Our Endless Numbered Days’ bij de Engelse uitgeverij Fig Tree. Datzelfde jaar won het boek de Desmond Elliott Prize.

‘Onze Eindeloze Dagen’ draait voornamelijk om de belevenissen van hoofdpersonen Peggy Hillcoat – de ik-figuur – en haar vader James. James is onderdeel van een groep survivalists in het Londen van de jaren zeventig, die zich voorbereiden op het vergaan van de wereld door het bouwen van schuilkelders en het maken van plannen om te overleven. Duidelijk is vanaf het begin dat James de meest fanatieke van het stel is en de anderen het een stuk minder serieus nemen dan hij.

Wanneer zijn vrouw, concertpianiste Ute, op tournee is in Duitsland, brengen Peggy en James de zomer door met kamperen in de tuin en leven van wat de natuur hen daar biedt. Na een ruzie met een van zijn survivalist-vrienden slaat de stemming om en neemt James zijn dan achtjarige dochter mee ‘op vakantie’. Na een reis vol hindernissen komen ze aan in een vervallen hut, waar ze de ‘vakantie’ zullen doorbrengen. Op een dag vertelt James zijn dochter dat de wereld is vergaan en dat zij de enige overlevenden zijn.

‘Onze Eindeloze Dagen’ is een donkere roman in mooie volzinnen, met boeiende personages en goede sfeertekening. Uitgever AW Bruna beloofde een ‘donker sprookje’ en lost die belofte volledig in. Claire Fuller beschrijft niet, ze beeldhouwt haar scenes en weet van die kleine kunstwerkjes een prachtig geheel te maken, met psychologie en sfeer als belangrijkste componenten. Door gebruik te maken van haar onbetrouwbare verteller Peggy, met name in Peggy’s observaties van de bij vlagen zeer onvoorspelbare James, weet Fuller sommige elementen lang verborgen te houden voor de lezer en een onderhuidse spanning op te roepen, die naarmate de personages Peggy en James zich ontwikkelen langzaam stijgt. Prachtig, prachtig, prachtig!

Valt er dan niets negatiefs te zeggen over dit boek? Jawel: in de eerste drie hoofdstukken zitten een aantal kleine slordigheden in de verhaallijn en ook de tijdlijn is niet geheel foutloos, wat voor een verhaal waarin slechts drie jaartallen worden genoemd onnodig is. Toch doet dit weinig af aan het leesplezier van debuut en is het over de gehele linie echt een juweeltje, waarmee Fuller de lat bijzonder hoog heeft gelegd voor haar tweede boek, ‘Swimming Lessons’, dat gepland staat voor de eerste helft van 2017.
Met ‘Onze Eindeloze Dagen’ heeft Claire Fuller zich in ieder geval geplaatst op mijn zeer korte lijstje van ‘Auteurs van wie ik boeken blind aanschaf’.

Mijn dank aan AW Bruna en Hebban voor deze meer dan bijzondere leeservaring.