Het stond dan wel bij de C-boeken, maar een jeugdboek vond ik dit toch écht niet.
Je krijgt een blik in het leven en gedachtegang van Christopher, een jongen die een vorm van autisme heeft. Het is heel knap hoe Haddon de gevoelswereld van Christopher middels het geschreven woord en tekeningen aan de lezer duidelijk weet te maken. De indrukken die hij bijvoorbeeld op het station krijgt, van alle lawaai, drukte, mensen en reclameborden zijn heel voelbaar als je aan het lezen bent. Naarmate het boek vorderde vond ik de schrijfstijl steeds indringerder worden.
Ik kan me voorstellen dat iedere autist weer op een andere manier reageert en benaderd wil worden, maar dit boek geeft in elk geval inzicht in de manier van doen van één van hen.