Ik heb het boek in een vrij kort tijdsbestek uitgelezen. Het was een zeer sterk boek(beoordeeld als zeer goed). Van begin tot het eind was er wel spanning aanwezig.

Na de oorlog keert ogenschijnlijk de rust weer aan het Nederlandse Hof. Wilhelmina keert terug tot de orde van de dag en dochter Juliana geniet van haar prille geluk met haar Duitse droomprins Bernhard. Alles lijkt rozengeur en maneschijn, maar achter de muren van Soestdijk smeult het één en ander. Juliana neemt het roer over van haar moeder, maar als haar jongste dochter Marijke met een oogafwijking wordt geboren gaan de poppen helemaal aan het dansen. Greet Hofmans, een gebedsgenezeres wordt aan het Hof ontboden en ziet kans om in vrij korte tijd een ongeziene invloed op de jonge koningin te krijgen. Wanneer die invloed zich meer en meer van het privé- naar het politieke terrein verplaatst, komt Berhard in het verzet. Het komt tot een open strijd, waarna de prins-gemaal zich terugtrekt in een andere vleugel van het paleis. Er wordt herhaaldelijk gesproken over scheiding, maar elke keer worden de geruchten de kop ingedrukt.

Spannend is het boek van het begin tot het einde. Deze spanning geldt zeker niet alleen voor het plot van het verhaal, dat prima in elkaar steekt, maar ook de connectie met de werkelijkheid. Ik herinner mij nog de discussies over wat er allemaal wel gebeurde aan het Nederlandse Hof. Ik begreep er niet veel van. Maar tijdens het lezen van dit boek had ik meer dan ééns het gevoel in een tijdmachine te zitten. Hoe verder ik vorderde, hoe levendiger mij flarden van gesprekken te binnen schoten. Fotos op weekbladen kwamen me weer voor de geest. Ik zat meteen midden in een verhaal en nu wilde ik het allemaal wel eens goed horen.

Omwille van de Troon is een schot in de roos voor Tomas Ross.