Ik heb een heel dubbel gevoel bij dit boek. Aan de ene kant wil ik wel alles geloven wat Assange zegt, maar aan de andere kant weet ik dat er aan ieder verhaal twee kanten zijn. Doet hij zich mooier en beter voor dan hij effectief is? Daarop krijg ik geen antwoord.

Assange heeft een voorschot voor deze autobiografie ontvangen, was ermee aan het werk en heeft op het laatst toch besloten dat het niet uitgegeven mocht worden, maar het voorschot was al op. Dan is er beslist om toch uit te geven, vandaar de naam ongeautoriseerde autobiografie.

Assange vertelt over zijn kindertijd, hoe hij als een nomade rondtrok in Australië waar zijn roots liggen. Daar begon hij als tiener met zijn eerste computer bedrijven en instanties te hacken. Het heeft hem een kwalijke reputatie gegeven. Hij deed het niet om schade aan te richten of voor eigen belang, hij deed het om te laten zien dat het kon.

Hij heeft een hoog rechtvaardigheidsgevoel en dat doet hem don Quiche achtige dingen doen. Er mogen volgens hem geen geheimen bestaan, alles moet transparant zijn. Vandaar de oprichting van Wikileaks. Regeringen en bedrijven doen heel veel wat het oog niet mag zien onder het mom van veiligheid. Maar wie bepaalt die veiligheid.

Assange wordt verweten dat hij door de bekendmaking van de documenten op Wikileaks bloed aan zijn handen heeft, het zou voor doden op het veld gezorgd hebben. Kan wel zijn maar hoe bewijs je dat?

Op het einde wordt Assange verdacht van verkrachting in Zweden. Dat is ook weer zo'n schimmig verhaal van hem waarvan ik me afvraag wat ervan waar is. Hij kan wel beweren dat het seks met instemming was, maar de vrouwen beweren iets anders. Het is zijn woord tegen dat van hem. Of worden de vrouwen gebruikt door zijn tegenstanders om hem onderuit te halen.
Er is zoveel complot en zoveel paranoia, dat waarheid en leugen gewoon moeilijk te onderscheiden zijn.