Carice, dochter van Marjon wordt door Philippe, de vermeende vader meegenomen en niet teruggebracht. Al snel blijkt dat Marjon eigenlijk weinig weet over Philippe, wie is die man waarmee ze een bedenkelijke lat relatie heeft? Wat weet ze van zijn familie, vrienden, verleden? Niets.
De wereld van Marjon stort in zonder haar dochtertje en ze blijft geloven dat haar dochter nog leeft. Ze krijgt steun van haar broer en schoonzus, maar ook van een bevriend koppel, Lindy en Henk Jan.
De verdwijning krijgt een merkwaardige wending wanneer Lindy verdwijnt en dood teruggevonden wordt. Heeft de beste vriendin van Marjon iets met de verdwijning van haar kind te maken? Dat is toch onmogelijk. Henk Jan vertelt haar zaken over Lindy die ze niet wist.
Het eerste kwart van het boek wordt verteld vanuit het standpunt van Marjon, daarna wordt er gewisseld naar dat van Philippe en krijgen we zo ook het een en ander mee van zijn kant van het verhaal.
Zelf ben ik geen moeder en kan ik me de wanhoop niet inbeelden wanneer je kind verdwijnt, ontvoerd is. Dat neemt niet weg dat ik vind dat Loes den Hollander deze wanhoop heel goed beschreven heeft.
De vroege aanwijzing over het kinderloos huwelijk van Lindy en Henk Jan gaf me al een zekere clue naar betrokkenheid. Hoe het precies zat was wel afwachten tot de laatste pagina's.