De stilte van de hel is het debuut van Amerikaan Cody McFadyen. Op de omslag wordt voorspeld dat liefhebbers van The Silence of the Lambs aan hun trekken zullen komen. Een pretentieuze uitspraak, want dit boek was een meesterwerk. Al was het alleen maar vanwege de legendarische Hannibal Lecter.

Smoky Barret is een FBI agente wier gezin is uitgemoord door een seriemoordenaar. Ze maakte jacht op hem, heeft hem gedood maar kon niet verhinderen dat haar dochter en man zijn slachtoffers werden. Hierna staat ze alleen op de wereld, is depressief en doet pogingen dit trauma te verwerken. Haar werk bij de FBI kan ze niet meer doen en een psychiater doet zijn best om haar hulp te bieden. Het lijkt allemaal tevergeefs.
Tot op een dag Annie - Smokys beste vriendin- wordt vermoord. Ze is ernstig toegetakeld en haar dochter  Bonnie  is hiervan getuige geweest. Dit kind is hierdoor ernstig getraumatiseerd. Smoky voelt dat ze een keuze moet maken. Of ze blijft slachtoffer of ze komt in actie en neemt wraak. Ze besluit tot het laatste. Gehavend en getekend door lichamelijke en psychische littekens besluit ze de strijd aan te gaan met de slachter, de seriemoordenaar.

De stilte van de hel kenmerkt zich door scènes met veel geweld. Opengereten lichamen, verkrachtingen, geweld en bloederige slachtpartijen. Dit lot treft meerdere vrouwen.
Smoky is een gekwetste maar ook sterke vrouw die - samen met haar team - de slachter te lijf gaat.
Deze gek zoekt ook persoonlijk contact met haar. Op de een of andere manier is hij door haar geobsedeerd en wil haar uit de tent lokken. Zijn tactiek is o.a. mensen op hun meest kwetsbare punt raken.

Zonder twijfel is De stilte van de hel een spannend boek als je houdt van FBI-verhalen met goed getrainde en superintelligente agenten. Of als je houdt van een verhaal met een klopjacht op een knettergekke seriemoordenaar die veel geweld en bloedbaden veroorzaakt. Cody McFadyen grossiert in al deze bestanddelen.
Het boek is daarnaast vlot geschreven en heeft een hoog tempo. Toch zijn er ook slordigheden. Sommige woorden komen iets te vaak voorbij en op den duur irriteert dit.
De karakters zijn aardig uitgewerkt, maar soms zijn ze behoorlijk stereotype. De goeden zijn erg goed en de kwaden erg kwaad.
Dit boek kan dan ook niet tippen aan de klasse van De schreeuw van het lam. Thomas Harris is daarnaast een betere verteller.

Maar deze debutant Cody McFadyen heeft desondanks een goed debuut afgeleverd voor wie houdt van verhalen over een geschifte seriemoordenaar en jagende FBI agenten in een typisch Amerikaanse context.