De eerste zinnen van Zondagskind nemen de lezer direct mee in de gedachtewereld van hoofdpersoon Jasmijn. Leren autorijden is voor de meesten een proces waarin men zich bewust wordt dat doen en denken nauw met elkaar samenhangen. Voor Jasmijn zijn deze handelingen vrijwel niet te combineren. Judith Visser brengt direct het gevoel van frustratie en paniek over dat Jasmijn ervaart.

Zondagskind is Visser’s eerste autobiografische werk. Na diverse (young-adult) thrillers en haar roman In seizoenen wil ze met dit boek de lezer een inkijkje geven hoe het is om met op te groeien met het Syndroom van Asperger. Hier slaagt ze op kwetsbare, doordringende wijze in.
In bijna 500 bladzijden wordt de lezer deelgenoot van de gevoelens van een deel van het leven van een meisje met een aan autisme verwante stoornis. Onbegrip, onzekerheid, op zoek zijn naar een eigen identiteit zijn gevoelens die vrijwel alle pubers ervaren. Voor iemand met een autistische aandoeningen worden al deze gevoelens nog eens vergroot.

Het verhaal geeft niet alleen de kwetsbare kanten en de tegenslagen weer. De liefde en de loyaliteit naar hun dochter die de ouders van Jasmijn voelen komt duidelijk naar voren. In de vorm van Jasmijn laat Judith Visser weten dat haar vaders liefkozende benaming voor haar “zondagskind” ook echt inhoud heeft.

Zou het leven van Jasmijn veranderen als ze als jong volwassene de diagnose Asperger heeft gekregen? Judith Visser is op dit moment bezig een vervolg op Zondagskind te schrijven waaruit dit zal blijken.