Soms kunnen dingen erg simpel zijn. Simpel als het lijkt maar wellicht is het verhaal Sterf met mij en in het Engels Die with me niet simpel tot stand gekomen. Elena Forbes heeft er een jaar over gedaan. Forbes heeft het verhaal lekker leesbaar gehouden, waarbij je duidelijk kan merken dat het verhaal vaart houdt. De neiging om door te lezen was voortdurend aanwezig, juist omdat er toch steeds een bepaalde spanning wordt opgeroepen. Het is een echt onderhoudend boek en dat is prettig. Forbes heeft zich wel degelijk goed voorbereid op deze thriller. In een interview liet de nieuwbakken schrijfster weten, dat wanneer zij schrijft fysiek aanwezig is, maar geestelijk in een andere wereld zit. Althans dat zegt de familie. Wie dat al kan, is denk ik al heel ver, omdat het moeilijk is om wat met toegankelijk taalgebruik een goed lopend maar vooral ook een geloofwaardig verhaal neer te zetten.

De politie wordt voor een raadsel gezet als de veertienjarige Gemma Kramer dood wordt aangetroffen. In eerste instantie gaat men uit van zelfmoord. Dan blijkt het jonge slachtoffer gedrogeerd zijn met GHB. Ze hebben allemaal in een licht depressieve staat verkeerd, waarop een zekere Tom zich heeft geprofileerd om deze dames een handje te helpen. Als de politieman Mark Tartaglia de zaak onderzoekt, krijgt hij de vrouwelijke chef Carolyn Steele boven zich. De uitstraling zoals Forbes de Italiaanse Schot neerzet, maakt het personage onweerstaanbaar, waarbij menig vrouw toch wel iets voor Tartaglia voelt, tenzij je in dit verhaal Carolyn Steele heet en dat op een bepaalde wijze laat blijken. Het ongeluk van zijn gewonde en direct leidinggevende Trevor Clarke hangt een klein beetje boven het verhaal. Dan is er de profiler Patrick Kennedy die zeer zelfingenomen is en een voyeur blijkt te zijn. De patholoog anatoom Fiona Blake heeft een verhouding met Tartiglia gehad, voelt nog iets voor hem, maar kan nog geen keuze maken. Elementen die in het verhaal steeds terugkomen.

De omgeving kan haast niet Britser. De familie van het slachtoffer is duidelijk van eenvoudige afkomst. Een modaal gezin. Goed beschreven. De kou komt als het ware je tegemoet, zoals ook het decor van het politiebureau wordt neergezet. De arbeidsinspectie zou er geen genoegen meenemen, maar toch de politie doet wat er van haar verlangd wordt en dat is haar werk doen. Het lijkt of er niet gemopperd wordt. Dit tegen het mediacircus wat er van deze zaak wordt gemaakt en waarbij Tartaglia en zijn collegas het hoofd koel moeten houden.

In het verhaal zijn ook de onderlinge spanningen voelbaar. Tartaglia heeft nogal bedenkingen tegen de werkwijze en ook de opvattingen van Kennedy. Hij is jaloers op de manier waarop zijn hoogste chef Cornish niet hem het vertrouwen gaf om deze zaak te laten oplossen, maar dit heeft overgelaten aan Steele die een bepaalde trots heeft. Een trots die terug te vinden is in de e-mails die zij blijkt te krijgen van Tom, die later niet van Tom afkomstig zijn. De mails hebben een bepaalde uitwerking op Steele die een beklemmende werking op haar hebben. Ze is echter te trots om dat toe te geven. Typerend voor haar karakter. Dan is er nog de onbevangen Sam Donovan. Niet-vrouwelijk, maar wel een type die ook iets voelt voor Tartaglia. De twee vullen elkaar goed aan in dit verhaal.

Uiteindelijk lost Tartaglia samen met zijn collegas het raadsel van de moorden op. Het plot biedt ruimte voor een vervolg en wellicht dat er een tweede deel komt. Al met al een onderhoudend verhaal.