Karin Alvtegen heeft alweer drie boeken op haar naam staan. Het derde exemplaar draagt de naam Verraad en verschijnt in oktober bij uitgeverij De Geus. Verraad heeft al twee nominaties te pakken: Eén voor de beste Scandinavische misdaadroman 2004 en één voor de beste Zweedse misdaadroman 2003. Dat belooft wat

Eva en Henrik zijn al jaren gelukkig getrouwd. Althans dat denkt Eva. Als ze er achter komt dat haar man al maandenlang een affaire heeft met de kleuterleidster van hun zoontje Axel stort haar wereld in. Alle zekerheden die ze in haar leven heeft opgebouwd glijden onder haar voeten weg, zonder dat ze er ook maar iets aan kan doen. Eva geeft zich echter niet zomaar gewonnen en verdedigt met hand en tand alles wat haar lief is: haar huwelijk, haar gezinsleven en de toekomst van haar zoontje. Wat valt er nog te redden van de puinhoop die haar leven ineens is en ten koste van wie zal dat uiteindelijk gaan?

Karin Alvtegen heeft weer een knap stukje werk afgeleverd. Verraad is een boek waar de tragedie werkelijk vanaf druipt. Onbegrip, slechte communicatie, verkeerde veronderstellingen, obsessie en intriges zijn de ingrediënten die Alvtegen heeft gebruikt om dit verhaal te construeren. Zoals altijd weet ze haar hoofdpersonen krachtig neer te zetten als echte mensen. Allemaal hebben ze hun fouten en gebreken, dromen en angsten. Stuk voor stuk worstelen ze hiermee. Hoewel Alvtegen schrijft in de derde persoon is de betrokkenheid die je als lezer opbouwt bij de karakters enorm groot. Het verhaal is ontzettend beklemmend en laat je niet los. Je moet en zult doorlezen tot de gruwelijke climax zich ten volle ontvouwt.

Verraad is een echte psychologische thriller. Het boek draait niet om geweld of bloederige taferelen, maar om de vele kronkels die de menselijke psyche herbergt. De kunstige manier waarop Alvtegen de plot hierdoor laat leiden roept bewondering op. Het verhaal is er niet één om vrolijk van te worden. Dat komt waarschijnlijk omdat Verraad eigenlijk alleen maar verliezers kent. Het verhaal krijgt hierdoor een in en in trieste ondertoon. De onmacht bij mij als lezer was groot omdat ik geen invloed kon uitoefenen op de lugubere en alles in het ongewisse latende ontknoping. Misverstanden zijn er om uit de weg te ruimen, maar Alvtegen heeft daar op een knappe manier in dit boek geen ruimte voor gelaten. Hierdoor blijf je een beetje met een open-einde-gevoel zitten dat verstandelijk niet terecht is, maar gevoelsmatig het enige denkbare. Je voelt je even net als de karakters in Alvtegens boeken. Verstandelijk kunnen ze alle tegenslagen prima oplossen, maar het portie gevoel dat een gebeurtenis oproept krijgt altijd de overhand. Dit heeft enorme invloed op het menselijke gedrag dat ten toon wordt gespreid en leidt tot schokkende en onvoorspelbare taferelen. Alvtegen weet dat in Verraad prachtig en geloofwaardig op papier te zetten. Complimenten!