Ik heb nog nooit zo iets bijzonders gelezen. Dit is een totaal andere fantasy die ik zou lezen. Toch gaf ik het een kans omdat het verhaal me heel interessant leek. Dit verhaal was al uitgebracht in 1926 en pas in het Nederlands vertaald in 2015. Het verbaast me dat het niet zo bekend is want het is een fantastisch boek ik geeft het 3,75 sterren.

Het speelt zich af in het land dorimar, in de stad lud-in-de-mist. Aan de andere kant van de heuvels ligt het zogenaamde elfenrijk, iedereen in het land is bang voor deze elfen en alles van dit land is dan ook verboden, zelfs het spreken over de elfen. Het hoofdpersonage Nathaniel cantecleer zijn zoon heeft van verboden elfenfruit gegeten en wanneer deze zal verdwijnen, gaat Nathaniel hem achterna.

Het boek start met een korte inleiding over de gewoonten en de omgeving van het dorp. Dit vond ik zeer nuttig, aangezien je het verhaal dan beter kon begrijpen
Het is een beetje ouderwets geschreven, maar wel heel mooi. Er zijn veel details, maar toch is het niet langdradig, je moet er wel met je hoofd bij zijn, anders mis je iets. Deze details maken het verhaal zeker interessant.

Er komen meerdere perspectieven aan bod. Bijvoorbeeld Nataniel, Lucas, meester ambrosius. Er zijn dan ook veel subplotten. Het voornaamste personage is Nathaniel Cantecleer, de burgemeester.

Nathaniel was zeer fijn om te lezen. Het was een man die zijn gedachtes durft uit te spreken en die dat dan ook wil bewijzen, hij geeft veel om vrienden en familie, vooral zijn zoon. Ook is hij zeer slim, als je nagaat wat zijn plan was om zijn ‘vijand’ uit te schakelen

Het verhaal wordt geschreven in de auctoriële verteller. Dit wil zeggen dat je meekijkt in de ogen van de auteur. Je weet meer dan de andere personage en het wordt verteld in de hij-vorm. Ook zijn er soms korte notities van de auteur, bijvoorbeeld: weet u nog dat hij dat deed... dit waren handige geheugensteuntjes.

Een minpunt was echter de belangstelling voor de zoon. De burgemeester heeft 2 kinderen. Ranulf en prunella, ze verdwijnen allebei naar elfenland. Toch wordt er nooit veel over de dochter gepraat, het lijkt bijna alsof ze niet bestaat. Het is alleen Ranulf.

Het politieke systeem en doelen zijn makkelijk te begrijpen voor iedereen. Er is bijna of geen actie in het verhaal, dus als je actie wilt, moet je dit boek niet lezen. Je moet het lezen wanneer je de tijd hebt en eens rustig weg wil dromen. Ik had alleen gewild dat het einde iets uitgebreider zou geschreven zijn, want ‘elfenland’ is zo snel gedaan. Het einde kwam totaal onverwacht. Het extra slot met wat er met de personages gebeurt is, was niet echt nodig geweest, maar is een leuk extraatje.

Dus uiteindelijk heb ik heel veel genoten van dit boek en raad ik het zeker aan!