Josha Zwaan was een docente waarvan ik les gekregen heb bij de Schrijversacademie. Om die reden heb ik dit boek van haar gelezen, haar debuut. Het boek is al over de twintigste druk heen en dat is op zich al zeer bewonderenswaardig: die verkoopcijfers zijn zonder meer indrukwekkend!
Nu ik het boek gelezen heb, begrijp ik ook zeker waarom er een heel aanzienlijk aantal van verkocht is. Dit is gewoon een bijzonder goed geschreven boek, met een bijzonder en origineel thema ook nog eens. Het verhaal gaat over Rivka, een joods meisje dat in de oorlog wordt ondergebracht bij een streng gelovig Zeeuws gezin en daar als Anneke wordt opgevoed. Na de oorlog wijst ze de toenadering van haar overgebleven familieleden van de hand; ze is immers niet meer Rivka; ze is Anneke. En ondanks het feit dat ze een joodse man krijgt (Joost, die al eveneens gebukt gaat onder de holocaust), blijft ze haar joodse identiteit ontkennen. Zo begint een worsteling die een leven lang zal duren. En uiteindelijk moet ze leren: ‘Wie zijn wortels vernietigt, kan niet groeien’.

Zwaan vertelt het verhaal in een vorm waarin hoofdstukken over het heden (geschreven in de ik-vorm van de volwassen An) en hoofdstukken over het verleden (geschreven in de zij-vorm) elkaar afwisselen. Dit werkt prima. Ook de schrijfstijl is mooi: nauwkeurig en gedegen geformuleerd en ook zeker meeslepend. Hiermee verdient dit boek naar mijn mening een goed plaatsje in de Nederlandse WOII-literatuur.