Een dochter ziet, terwijl ze in een taxi zit, haar moeder in een vuilnisbak graaien. Die zin kwam binnen! En eigenlijk gaat het in het hele boek zo. Het hele verhaal gaat over ouders die denken leuke en spannende dingen voor en met hun kinderen te doen. Aan de ene kant uit pure wanhoop, de kinderen weten zelf niet meer hoe vaak ze verhuisd zijn, en aan de andere kant omdat ze het gewoon doen. Wat de gevolgen ook zullen zijn.
De titel komt terug in het boek als haar vader belooft om een glazen kasteel te bouwen voor hun, maar dan moet hij eerst goud vinden. Deze zin was zo tekenend voor de situatie. Vooral omdat het steeds weer terugkomt.

Je wilt het liefste de kinderen onder je arm meenemen naar je eigen veilige huis. Maar Jeannette en haar broertje en zusje lijken de steeds veranderende situatie gewoon te accepteren, het blijft niet zonder gevolgen. Jeannette loopt zelf ernstige brandwonden op.
Maar toch komen ze alle drie uiteindelijk “goed terecht’ al groeien ze wel uit elkaar en de rollen lijken nu omgedraaid.
Maar ondanks alles wat ze meegemaakt heeft en wat ze schrijft in dit boek dat helemaal over haar eigen leven gaat bedankt ze haar ouders, broer en zus uitgebreid in het nawoord.

Dit is een verhaal waarvan je hoopt dat het een fictief verzinsel is van een auteur. Dat is echter niet zo en het besef dat dit gezin echt zo heeft geleefd en overleefd maakt dat de verhalen je niet meer loslaten. Zo intens beschreven vanuit het opgroeiende kind Jeannette. En zo vol liefde voor haar ouders en broer en zus.
Het valt mij op dat ze het echt beschrijft alsof ze het als driejarige, tienjarige en oudere Jeannette vertelt, het verhaal groeit met haar mee. De situatie verandert steeds en hoe bizar ook, ze beschrijft het zo goed en direct zodat je je er een eigen voorstelling van kunt maken.
Het boek maakte diepe indruk op mij. Ik ga de film zeker bekijken maar ik ben blij dat ik dit boek heb mogen lezen. Dit verhaal is niet te bevatten en ik ben benieuwd hoe ze dat in de film hebben gedaan.