Toen ik de flaptekst las kreeg ik een beetje een Touching Juliette/Chemical Garden gevoel. Ik ben ontzettend fan van zulke boeken, dus ik moést dit boek gewoon hebben en lezen!

Je leest vanuit twee perspectieven: vanuit Kate, het meisje dat in de laboratoria wordt vastgehouden vanwege haar gave. Zij kan namelijk anderen en zichzelf genezen. Dit is wat de artsen tenminste weten. Zij kan ook via telepathie communiceren en via telekinese dingen verplaatsen (dus zonder spullen aan te raken) én laten verdwijnen. In het laboratorium wordt zij onderworpen aan allerlei testen om te zien of zij anders reageert op pijn, kou, etc. dan ‘normale mensen’. Er worden allemaal verschrikkelijke tests op haar uitgevoerd alsof zij een proefdier is. Zo wordt Kate bijv. onder stroom gezet, in haar polsen gesneden of gewoon verwaarloosd. Ze leeft ook onder onmenselijke omstandigheden. Alsof haar leven niets waard is.

Kate heeft dan ook een aantal afspraken met zichzelf: eet niets anders dan appels of water, praat niet, hecht je niet aan mensen, toon geen zwakte. Niemand is te vertrouwen en alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden. Dit houdt Kate al twee jaar vol. Dat is best bijzonder, want normaal gezien leeft geen een test persoon zo lang. Maar alles veranderd als Kate een jong meisje tegen komt in het laboratorium….

Het tweede perspectief is geschreven vanuit Alexander, die samen met Lena, de beste vriendin van Kate, op zoek zijn naar Kate en haar willen bevrijden. Dit is echter niet zo makkelijk omdat er veel verschillende laboratoria zijn en Kate regelmatig wordt over geplaatst. De vraag is natuurlijk, vinden zij Kate voordat zij sterft door alle testen en onderzoeken?

Ik vind de stukken vanuit het perspectief van Kate erg sterk geschreven. Haar gedachten(gang) en manier van doen en laten zijn erg sterk, duidelijk en mooi omschreven. Kate schrijft ook in een dagboekje, en haar manier van denken en voelen zijn bijna poëtisch. Ikzelf vind dit het personage van Kate heel erg sterk en uitgesproken maken. Kate wordt een tastbaar persoon, die zo tegenover je aan tafel zou kunnen zitten.

De stukjes vanuit Alexander, die samen met Lena onderweg is, vind ik ietwat stijf overkomen. De dialogen die zij voeren voelen erg geforceerd. Maar naar mate je verder komt in het verhaal, worden deze personages wat losser en komt er wat meer persoonlijkheid bij die twee naar boven. Door dingen die Alexander zegt of denkt ga je de band tussen Lena en hem beter begrijpen, maar ook de band tussen Lena en Kate en tussen Alexander en Kate.

Ik ben door dit boek heen gevlogen! Ik vind N.22. dus ook zeker een aanrader. De setting, de tests, de manier van schrijven en hoe Joyce een wereld in de toekomst heeft bedacht vind ik ontzettend sterk. Ik wacht eigenlijk ook stiekem wel een beetje op een deel twee, want dat einde… Ik wil eigenlijk weten wat er nu écht is gebeurt!

Ontdek de YA en NA boeken van Nederlandse bodem. Je zet daarmee onze eigen top auteurs niet alleen in de spotlight, ze verdienen samen met hun verhalen zoveel meer waardering en aandacht dan ze tot nu krijgen! Kijk alleen al naar N.22. Dit boek wil je toch niet laten liggen?