De cover van Verboden tranen ziet er mysterieus uit. Een deel van een huis is zichtbaar en een deel van het gezicht van een vrouw met slierten haar in haar gezicht. Benieuwd wat die twee met elkaar te maken hebben. De achterflap van het boek klinkt spannend, vier lijken in een tuinhuis, interessant! Een gewaagde uitspraak van Vrouwenthrillers.nl: “Melissa Skaye is de Karin Slaughter van Nederland!” Dat wekt een hoop hoge verwachtingen.

Melissa Skaye heeft al meerdere boeken op haar naam staan en is bekend van de fantasyreeks rondom Jeremy Jargo. Verboden tranen is het tweede deel in de VT-reeks over Sanne Philips en Luca Borra, rechercheurs bij de politie Hoorn. Virtuele tango is het eerste deel van deze serie en medio 2016 volgt deel drie Verleden tijd. Daarnaast schrijft Melissa ook regelmatig korte verhalen die in diverse bundels zijn gepubliceerd.

In Verboden tranen hebben we een tweede kennismaking met Sanne Philips en Luca Borra, rechercheurs bij de politie van Hoorn. Er worden in een tuinhuis van een groot landhuis vier lijken gevonden. Aan Sanne en Luca de moeilijke taak om deze moorden op te lossen, want ogenschijnlijk staan de gevonden lijken niet in verband met elkaar. De bewoners van het grote landhuis zijn al jaren vermist en niemand weet waar ze zijn. Dan krijgen ze nog een vermissing van een oude vrouw erbij, het lijkt een losstaande zaak te zijn, maar is dit wel zo? Sanne en Luca duiken in het verleden van de bewoners van het grote landhuis en trekken op deze manier een grote beerput open. Ze moeten alles op alles zetten om deze zaken tot een goed einde te breien.

Met Verboden tranen heeft Melissa geen super origineel verhaal gebracht, er zijn veel boeken met een mannelijke en een vrouwelijk rechercheur. Maar door de combinatie van onderwerpen heeft ze er toch iets moois van weten te maken.
Het koste wat moeite om in het verhaal te komen, de eerste hoofdstukken waren wat onduidelijk, maar zodra het verhaal eenmaal begon te lopen, liep het als een trein!
De hoofdstukken zijn wisselend van perspectief en spelen zich af in het heden en verleden. Melissa heeft hier een goed onderscheid in kunnen maken door boven een hoofdstuk aan te geven dat we in verleden tijd lezen. Hierdoor is het vrij helder in welke periode van het boek we meeleven.
De hoofdpersonen worden goed uitgewerkt, sommige, zoals Jack, blijven wat mysterieus, maar dit past zeer goed bij het verhaal en doet hier geen afbreuk aan. Inleven in de personen is helemaal niet moeilijk, ze worden zo helder neergezet dat je je wel in moet leven in de vreselijke dingen die zij mee maken. Er zijn zelfs een paar personages waar je zo’n grondige hekel aan krijgt dat je steeds weer woest wordt als je leest wat ze uitvreten!

Een quote waarvan je toch de rillingen krijgt:
“Het was donker, hij had kaarsen branden op de gedenkstenen van zijn ouders. Met een mes wilde hij een snee in mijn hand maken. Eerst dacht ik aan een grapje, maar hij was bloedserieus.”

Melissa heeft een vlotte, fijne en spannende schrijfstijl. Er wordt niet met moeilijke woorden gesmeten of rare zinnen die moeilijk te begrijpen zijn. Het verhaal leest hierdoor vlot en prettig en de vrij korte hoofdstukken helpen hier zeker aan mee. Ze weet de spanning goed op te bouwen en uiteindelijk te verrassen met een onverwachte ontknoping van het verhaal. De betekenis van de titel wordt tegen het einde van het boek ook duidelijk uitgewerkt.

Verboden tranen is een spannend, mysterieus en verrassend verhaal. Zodra het je gegrepen heeft, laat het niet meer los! Laat Verleden tijd maar komen.