Eindelijk gewoon Hayat is een bundel verhalen die eerder in de Volkskrant als column verschenen. Hayat, een slimme meid van Marokkaanse afkomst, beschrijft hierin haar ervaringen in de verschillen tussen de Marokkaanse en Nederlandse cultuur. Zaken die zij heel gewoon vindt maar waarover Nederlanders zich verbazen, maar ook omgekeerd en hoe daardoor soms ongewild onbegrip ontstaat. Ze doet dat op een geestige manier, haar schrijfstijl is heel natuurlijk en leest gemakkelijk. Zo beschrijft ze een voorval als zij en haar oudere zus voor het eerst naar een schoolfeest gaan. Eerst kost het haar al de grootste moeite om haar ouders, die allerlei beren op de weg zien, over te halen om hun toestemming te geven maar tenslotte mogen ze toch gaan, hun vader zal hen aan het eind van de avond weer ophalen. Terwijl de vader hen in zijn auto opwacht, ziet hij in het licht van zijn koplampen een hevig vrijend stelletje dat nog net niet op zijn motorkap belandt. De hele weg terug naar huis heeft de vader er schande van gesproken, en de schoolfeestjes waren voorgoed taboe.
Maar ook beschrijft ze in haar verhalen de problematiek die ze ervaart om tot twee zo verschillende culturen als de Marokkaanse en Nederlandse te behoren. Enerzijds voelt ze zich Marokkaans, ze kan echt naar Marokko verlangen, anderzijds voelt ze zich Nederlands. Ze is getrouwd met een Nederlandse man maar aan haar kinderen wil ze ook hun Marokkaanse wortels meegeven. Tegelijkertijd wil ze niet dat haar zoontje besneden wordt, haar Marokkaanse omgeving reageert daar ontsteld op maar ze voelt zich gedwongen zich tegenover haar familie te verdedigen en dat doet ze o.a. door te stellen dat de Islam zegt dat je ‘de schepping van God niet mag veranderen en dat het ons gegeven lichaam volmaakt is’.
Eindelijk gewoon Hayat is vlot geschreven, een leuk boek om te lezen en drukt de lezer af en toe met de neus op de feiten. Ik vond het erg boeiend en heb het achter elkaar uitgelezen.