Een gevoelige lezer kan op heel verschillende wijzen van lachen uiting geven aan zijn leeservaring. Water voor de Olifanten van de onovertroffen Sara Gruen heeft me doen monkelen, doen gniffelen, doen grinniken en met tranen in de ogen doen glimlachen bij de aangrijpende beschrijving van de oude knar in het verzorgingstehuis.
Op onnavolgbare manier verplaatst de jonge auteur zich in de verschrompelde huid van een oude vierennegentig jarige nukkige bromtor aan het looprek in een verzorgingstehuis… De nauwelijks menselijk te noemen levensomstandigheden van een treincircus met zijn honderden medewerkers en wagonladingen extravagante dieren zijn zo waarheidsgetrouw beschreven dat de lezer bijna de hete adem van een wild beest in zijn nek voelt. Huiveringwekkend zijn de verhalen van nachtelijke liquidaties van lastige knechten maar anderzijds zijn de sterke banden van kameraadschap prachtig geëvoceerd. Sara Gruen verweeft in haar Water voor Olifanten ook een behoorlijke hoeveelheid pure spanning die je echt op het randje van je stoel krijgt en je ’s nachts je leeslampje weer doet aanknippen om te vernemen hoe het nu verder moet Jacob, of Marlena of Rosie.
Water voor de Olifanten is een ontwapenend juweeltje van heerlijk vertroetelende literatuur.