De eer van de eerste Vlaamse thriller die ik lees, na jaren geleden een mislukte poging met Pieter Aspe, en de buitencategorie vallende Jef G., gaat naar Toni Coppers. En ik heb er nu nog enkele andere op m'n lijstje staan....
Dit boek is het negende van de reeks rond politiecommissaris Liese Meerhout. En natuurlijk werkt ze niet altijd volgens het boekje want de inzet is soms weer groter dan het verstand...
Dat verstand wordt dan weer vereenzelvigd door het personage Michel Masson. Deze bijrol vind ik dan weer wel één van de betere: een wijze oudere man die graag in de boeken zit en caféfilosoof is in bijberoep, maar de hevige kantjes van zijn hoofdberoep er wel probeert af te lopen.
De karakters worden goed ingeleid, ook voor lezers die pas inpikken met dit boek.
Het Belgisch rechtssysteem davert nog eens op zijn grondvesten nadat na een 'gewone'' buschaffeur ook een rechter en een politiecommissaris worden vermoord, en er 2 aanslagen op Liese worden gepleegd. Ze moet de zaak proberen op te lossen terwijl ze moet onderduiken om haar eigen leven te beschermen. Een schutter wordt al vrij snel ontmaskerd maar wie stuurt hem/haar aan? De spanning wordt opgevoerd en het einde is knap geconstrueerd. Hoewel het om zware misdaden gaat, blijven de emoties en de motieven hier toch wat aan de oppervlakte voor mij. Er worden geen perspectiefwisselingen of tijdssprongen gebruikt om meer duiding te geven, waar ik bij buitenlanders al meer mee verwend ben. Mijn uiteindelijke conclusie na even verder te analyseren in de leesclub is dan toch dat er een degelijke whodunnit wordt neergezet maar wat te eenzijdig naar mijn smaak.