'Het probleem met bokken en schapen' speelt zich af in de jaren '60 en '70 van de twintigste eeuw. De locatie is de Avenue. Joanna Cannon beschrijft de bewoners van deze straat middels Grace, een tienjarig meisje. Ingenieus bedacht, evenals de diepere laag van de zoektocht naar God, maar toch ... De luchtige toon, de te volwassen teksten uit de mond van een onbevangen kind, de humor, het verveelt algauw.

Heel knap trouwens, om zware onderwerpen zoals vooroordelen over buitenbeentjes of de impact van kwaadsprekerij op speelse wijze onder de aandacht te brengen. De 'gij zult niet oordelen'-boodschap is aanvankelijk sterk aanwezig, maar wordt gaandeweg het verhaal zwakker omdat andere zaken afleiden.
Duidelijk is, dat er sinds de jaren '70 weinig veranderd is. Vooroordelen zijn nog altijd actueel, slecht spreken over anderen is dat ook. Daar heeft Cannon beslist een punt.

Of Grace en haar vriendin Tilly erin slagen God én de verdwenen buurvrouw te vinden? Om dat te weten te komen moet je het boek lezen. Eenmaal uit is wat extra denkwerk op zijn plaats, want hoe zit het nou precies met God en de bokken en de schapen?