Ik moest even inkomen in het verhaal, ik weet niet goed waarom. Misschien door het wisselen tussen verschillende verleden tijden, misschien door de uitgebreide (maar mooie!) schrijfstijl van de auteur. Maar toen ik eenmaal in het verhaal zat was het echt zo’n verhaal waar ik compleet in wegzonk en maar moeilijk uit kon komen. Ik kon steeds niet wachten tot ik weer verder kon lezen. Ik leefde ontzettend mee met de hoofdpersoon en zat zelfs vaak met een brok in mijn keel. Wat dat aangaat uiteindelijk echt een warm bad dus! En door het ontspullen van de hoofdpersoon kreeg ik zelf ook zin om weer met kritische blik door het huis te gaan
Wat begint met honderd spullen bedenken die essentieel zijn, verandert langzaam in een soort geluksproject. Heel mooi en inspirerend! En je gunt Gina zo ontzettend een “nog lang en gelukkig” einde…
Het verhaal maakte emoties bij me los, maar wordt gelukkig nergens te zwaar. Een hartverwarmende feelgood roman die je doet nadenken over wat je hebt, letterlijk en figuurlijk…