De oudere broer en de jongere zussen van Bergljot hebben ruzie over de zomerhuizen in de familie.


De vader van Bergljot heeft beloofd dat zijn vier kinderen een gelijk deel van de erfenis krijgen. Bergljot had niet verwacht dat zij zich daar druk over zou kunnen maken, want 23 jaar geleden heeft zij gebroken met haar familie. Sindsdien heeft zij nauwelijks contact met hen, maar dan raakt ze betrokken bij de ruzie van haar oudere broer en haar twee jongere zussen. Het blijkt dat de twee zomerhuizen die in de familie zijn, al op naam van de zussen staan tegen een minimale taxatiewaarde. Als Bergljot na lang wikken en wegen, haar positie heeft bepaald, valt de vader van de trap en sterft. Tijd voor het testament.


Vigdis Hjorth kruipt in de huid van Bergljot op een geraffineerde wijze. Zij is een vrouw van middelbare leeftijd, theaterrecensent, ooit jong getrouwd, maar gescheiden om een affaire te kunnen hebben met een professor, die op niets is uitgelopen. Ze is moeder van drie kinderen en heeft kleinkinderen en een hond. Ze lijkt haar leven aardig onder controle te hebben, totdat Astrid, haar zus contact zoekt omdat haar moeder in het ziekenhuis ligt. Haar familie met wie ze dacht gebroken te hebben, zet een eindeloze reeks gedachten en herinneringen in beweging, waar het Zomerhuis mee vol geschreven is.


Bergljot kijkt terug op die periode, vijf maanden nadat haar vader is gestorven. Ik vind het knap hoe de schrijfster iets kleins (nou ja noem een verdeling van de erfenis of een ruzie maar klein) tot zoiets groots kan uitwerken. In het begin draait het alleen maar hierom en voortdurend in cirkeltjes. Ik lees regelmatig hetzelfde maar dan weer met een kleine toevoeging, voorbeeld door een detail van de reactie van vooral moeder, broer of zus mee te nemen in haar relaas. Dit alles voortdurend door de bril van Berglot. Zelfs als er mails of brieven geschreven worden, krijgt de lezer ze nooit zonder het commentaar van Bergljot. Dat gebeurd maar een enkele keer, in een brief van Bård voor zijn vader en in brief van de dochter van Bergljot. Eigenlijk is die brief de enige objectieve kans voor de lezer om met andere ogen naar Bergljot of de familie te kijken, maar zelfs valt over te discussiëren.
Het duurt heel lang voordat de lezer erachter komt waarom Bergljot met haar familie heeft gebroken. Dat en hoe Bergljot uiteindelijk de situatie los zal kunnen laten, maken het boek boeiend om te lezen. Al werken de herhalingen vertragend met lezen. Toch vind ik het ook heel sterk, want zo is het vaak, wij blijven hangen in onze gedachten. Daar tegenover staat dat sommige bladzijden slechts één of twee zinnen bevatten of een sterke metafoor, die de motoren zijn in dit verhaal. De roman staat vol met allerlei signalen waar je over heen kan lezen. Een deel wat verwijst naar de Noorse literatuur pak ik bijvoorbeeld niet zo makkelijk op, maar dat maakt het boek niet minder interessant.


Tegen die tijd dat bevestigd is wat ik als lezer allang heb vermoed, voel ik opnieuw de kracht van deze roman, want Vigdis Hjorth maakt aan dat trauma helemaal niet veel woorden of scenes aan vuil. Dan is het spel van haar woord tegen dat van de familie al zo uitgespeeld, dat ik er van overtuigd ben dat de ene lezer van Zomerhuis pal achter Bergljot zal staan en de andere lezers kiezen voor de familie. Wat ik enorm sterk vond van deze roman is dat het heel goed laat zien, hoe familie je uit balans kan trekken. Hoe wij de behoefte hebben dat er naar ons verhaal geluisterd wordt en hoe pijnlijk het voor alle partijen is, als er in een gezin geen verschillende verhalen naast elkaar kunnen staan.