Net 'De laatste dag' van Beppe Fenoglio uitgelezen. Ik kreeg het boek via Dizzie en daardoor heb ik het gelezen. Ik had zelf nog  nooit van de schrijver gehoord. In het boek krijg je via een voor- en nawoord uitgebreide informatie over deze Italiaanse schrijver die al in 1963 overleed. Blijkbaar is het een Italiaanse klassieker en dat begrijp ik wel. Het geeft een mooi tijdsbeeld van iemand die na de Tweede Wereldoorlog een leven probeert op te bouwen, maar door alles wat hij in de oorlog heeft meegemaakt als partizaan, niet meer past in het burgerlijke bestaan van zijn ouders en misschien wel van zijn dorp. Maar er zijn meer mensen zoals hij en zo raakt hij op het slechte pad.
Wanneer zijn jonge vriendin zwanger blijkt te zijn, lijkt hij tot inkeer te komen en realiseert hij zich dat hij zijn leven moet beteren. Daarbij helpt hij zelfs een collega uit zijn donkere periode, Palmo, maar dat wordt hem uiteindelijk noodlottig.
Pas toen ik de laatste bladzijde gelezen had, begreep ik hoe toepasselijk de titel van het boek is.

Ben nu wel enigszins depressief; goed dat het zonnetje scheen vandaag bij het lezen, want vrolijk word je hier niet van!