Joost van Driel, bekend van zijn romandebuut In het museum, schreef in korte tijd zijn tweede roman. Jaren van de tijger is een krachtige, ingetogen, gedetailleerd uitgewerkte en intense roman. Een van de belangrijkste thema’s in het boek is de Chinese vechtkunst, waar hoofdpersoon Patrick min of meer toevallig (alles heeft een reden en zo moeten zijn) mee in contact komt. Op de Chinese vechtschool maakt hij nieuwe vrienden, Ines en Steve, en hij wordt samen met hen onderworpen aan een strikt regime met veel fysiek geweld. ‘Il Dottore’ die aan het hoofd staat van deze ‘sekte’ en school, heeft nogal een invloed op zijn volgelingen en leerlingen. Ondanks de vele bloedvergieten, fysieke en geestelijke klappen, blijven leerlingen loyaal aan hem en de school, elkaar. Zo ook Patrick. Steeds meer traint hij zichzelf in het aanvaarden en accepteren van de pijn, want ‘zo voel je ten minste dat je leeft’. Langzaamaan lijkt zijn oude vertrouwde leven met zijn vaste partner Femke en een carrière in de wetenschap steeds verder van hem weg te staan en gaat hij volledig op in zijn ‘nieuwe leven’ met Ines en Steve. Hij wordt als het ware wakker geschud, gaat nadenken over zichzelf en het leven, zijn relaties, alles trilt op zijn grondvesten en niets is meer zeker.

Met precisie schetst Van Driel deze wereld van de vechtkunst, gelijkend een sekte, in een stijl geheel passend bij het thema van de vechtsport en eveneens passend bij de karakters: dan weer staccato, kort en bondig, dan weer sierlijk en elegant. Precies zoals Patrick (met bijnaam ‘de tijger’), Ines (‘de kraanvogel’) en Steve (‘panter’). Er zit zoveel moois in het boek, van mooie zinnen tot het minutieus uitwerken van de drie bijzondere karakters. Er is over elk detail zorgvuldig nagedacht. De lezer leert de personages echt goed kennen, leeft met ze mee, en wordt vooral het verhaal van Patrick in gezogen. De personages komen echt tot leven, iets wat lang niet alle schrijvers lukt, dus dit is zeker een compliment waard.

Bijna alles lijkt te kloppen (natuurlijk zijn er schoonheidsfoutjes, net als in de vechtkunst, die de toeschouwer overigens zelden opvallen), en er valt naast een mooi verhaal nog zoveel meer uit te halen: ook qua filosofie, symboliek, psychologie, verwijzingen, diepere lagen. Het mooie raadselachtige open einde laat ruimte voor de fantasie van de lezer. Een boek dat je nog lang in z’n greep houdt.