Soms luister ik naar muziek uit onze kindertijd, en ik zou willen dat de muziek haar weer in mijn herinnering kan terugroepen, maar de muziek roept niets op, want we waren niet samen, we hebben niet dezelfde jeugd gehad.
– het broertje

Een achtjarig meisje wordt vermist. Bij het horen van het amber alert weet haar vroegere lerares meteen dat ze dood is. Ze herinnert zich Diana nog goed, het meisje dat stelselmatig door haar ouders werd mishandeld. Steeds werden de verdenkingen gesust door de uiterst geloofwaardige ouders met logisch klinkende verhalen, en door de ingestudeerde verklaringen van het kind zelf. Iedereen die het meisje heeft gekend doet verslag. Zelf heeft ze slechts een stem in het politierapport.

Helaas komen er met de regelmaat van de klok dergelijke excessen aan het licht: kinderen die gedood zijn door (een van de) ouders. Niet zelden krijgt de hulpverlening de schuld van het laattijdig of zelfs niet ingrijpen in dergelijke situaties. Maar dergelijke situaties waar veelal jaren van mishandeling, misbruik en/of verwaarlozing aan vooraf gaan, staan zelden op zichzelf. Vaak zijn er wel mensen die het hebben gezien, mensen die van meet af aan hebben willen ingrijpen maar die het bijzonder moeilijk wordt gemaakt om dergelijke gevallen doorverwezen te krijgen naar de juiste instanties. En dan kan het net dat ene radartje dat stroef loopt, dat niet op de juiste manier is afgestemd ervoor zorgen het systeem niet op het juiste moment in gang schiet.

Het verhaal van Diana is er zo eentje. En de schrijver werd hier dusdanig door getroffen dat hij niet anders kon dan het verhaal van Marina Sabatier, want zo heet Diana in werkelijkheid, neer te schrijven. Marina Sabatier stierf op achtjarige leeftijd, in augustus 2009, na zes jaar van herhaalde martelingen waaraan ze door haar beide ouders werd onderworpen terwijl de andere kinderen van het gezin buiten schot bleven.

Zonder veel drama, gelukkig maar want het verhaal op zich is al dramatisch genoeg, geeft de schrijver de impressies weer van nagenoeg iedereen die Diana kende: de grootmoeder, de tante, onderwijzers, maatschappelijk werkers en de politie. Mensen die er allemaal stuk voor stuk van overtuigd waren dat er binnen het gezin, en met name met Diana iets verschrikkelijks fout liep. Jammer genoeg was er één iemand, de schoolartse, die ondanks de duidelijke tekenen van martelen en de waarschuwingen van zowel de lerares als de directrice zich liet paaien door de schone schijn dat het gezin tentoon spreidde wanneer het op het matje werd geroepen. Ze vreesde boven alles om de ouders, ten onrechte, de diagnose van misbruik mee te geven. Zowel de ouders als Diana waren immers verrassend consistent in hun verklaringen, Diana was toch zo’n onhandig kind en Diana bevestigde dit beeld met verhalen van hoe, wat, waar en wanneer. En telkens wanneer de grond hen toch té heet onder de voeten werd nam de vader een nieuwe baan aan, verhuisden ze en veranderden de kinderen van school. Ze bliezen gewoonweg alle bruggen achter zich op en gingen vervolgens verder met het martelen van hun dochtertje … tot de dood!

Het onhandige kind is een boekje dat je in één adem uitleest en dat je dusdanig onder de huid kruipt dat het je nog dagen zo niet wekenlang zal bijblijven. En ergens is dat volkomen terecht. Geen enkel verhaal over mishandeling zou je onberoerd mogen laten en zeker dit verhaal niet, waar je de onmacht van de mensen die maar niet begrijpen waarom het systeem maar niet in gang schiet om Diana te helpen welhaast voelbaar is. Telkens weer is er de hoop van: nu gaat er iets gebeuren, nu wordt ze weggehaald en dan toch niet. En dat komt keihard binnen. Dat gevoel van machteloosheid, dat er uiteindelijk niets gedaan kan worden om een kind te beschermen tegen haar ouders die nalaten om te doen wat je als ouder hoort doen: je kind beschermen.