Als je de cover ziet van De schoonheidssalon valt je meteen de drie gebruikte kleuren op, zwart, wit en rood. Zwart-wit is heel goed gekozen in verband met de vele tegenstellingen die je tegenkomt in het verhaal. Het grote contrast tussen arm en rijk, maar ook tussen een arme en rijke vrouw. Diverse maatschappelijke thema’s zoals corruptie, onderdrukking, schuldgevoelens, liefde en rouw zijn verwerkt in De Schoonheidssalon. Rood is de kleur van de liefde, maar staat ook voor bloed en beide kom je tegen.
Het verhaal wordt vanuit Claire verteld. Zij beschrijft korte episodes uit het leven van Karen met diverse flashbacks naar vroeger. Helaas zijn deze flashbacks niet altijd goed leesbaar, door de ontzettend lange zinnen. Hierdoor kon ik mijn aandacht er niet altijd even goed bijhouden.
Karen Valdez is van Cartagena naar Bogota verhuist en hoopt daar voldoende geld als schoonheidsspecialiste te verdienen om haar zoontje te kunnen laten overkomen, die nu bij haar moeder in Cartagena op het platteland woont. Ze kan net haar hoofd boven water houden en het tij lijkt te keren voor haar als ze een baan bij De Schoonheidssalon kan krijgen. Hier ontstaan vertrouwelijke gesprekken in de behandelkamer die uiteindelijk voor Karen een heel vervelend vervolg gaan krijgen.
In de loop van het verhaal worden de verbanden tussen de verschillende personages die Karen in de schoonheidssalon behandelt duidelijk.
De kwetsbaarheid van een jonge onzekere vrouw komt goed naar voren, evenals de positie van de vrouw in Colombia. De ondergeschikte rol die vrouwen hebben en ook de corruptieschandalen worden goed beschreven.
De ontknoping was een bijzondere plotwending, die ik niet had verwacht. Eigenlijk had ik toch verwacht dat het recht zou zegevieren.
Ik vond het verhaal niet altijd makkelijk lezen, door de manier waarop het opgebouwd was en had pas over de helft het gevoel dat ik het achter elkaar uit wilde lezen om erachter te komen hoe het zou aflopen voor Karen. Er wordt veel bijgehaald, wat het soms te ingewikkeld maakt.