Dit is het tweede boek wat ik lees van Martin Driessen en het is wederom een mooi opgezet verhaal; knap bedacht en levendig uitgewerkt. Vooral de beschrijving van het stadje en zijn omgeving spreken me aan. Een mooi, slaperig stadje in Kroatië met in de zomer de pelikanen en een kabeltreintje met een stukje dubbelspoor. Verder is er niets te beleven.
De personages vind ik wat minder uitgewerkt, van de vrouwelijke kom je eigenlijk niets te weten.
Eigenlijk vind ik ze allemaal wat gemankeerd. Ook speelt eenzaamheid een grote rol, zelfs de hond is eenzaam.
Het is bijna niet voor te stellen dat de situatie tussen de beide hoofdpersonen, Andrej en Josip zo lang heeft kunnenaanhouden; ondertussen werden ze bijna vrienden, wat ook weer wat onvoorstelbaar is.
Tijdens het lezen heb ik me daar niet over verwonderd, maar naderhand komt het me toch wat ongeloofwaardig over.
Gedurende het verhaal wordt de situatie in het , voorheen zo slaperig dorpje, explosief.
Triest dat de eerst zo vreedzaam naast elkaar levende mensen nu elkaars vijanden worden.
Ik vind de hele situatie op de Balkan nogal complex, zowel tijdens de tijd dat dit boek speelt als nu.
De rol die de kabelbaan speelten dan met name het gegeven van een stukje dubbelspoor een mooie, maar ook een trieste.
Al met al een mooi verhaal, levendig verteld, echter de hoofdpersonen bleven wat ver van mij afstaan.
Ik geef drie sterren.