En we noemen hem begint als een spannende pageturner, over een man die meent na de oorlog gerechtigheid gedaan te hebben door een verrader te verrassen met een bom. De vertelster heeft via een familielid de opdracht gekregen haar eerstgeboren zoon te vernoemen naar deze man, die in de familie bekendstaat als held.

En het moet gezegd: het boek leest zeker in de eerste helft makkelijk weg. Maar gaandeweg het verhaal slaat de twijfel toe bij de hoofdpersoon: was deze oom wel een echte held, of speelde er meer mee? Zodra deze vraag opspeelt verandert het boek van karakter. Het verandert bijvoorbeeld langzaamaan de toon van het boek. Niet alleen omdat de oorlog een grotere rol in het verhaal krijgt, maar ook omdat de twijfel toeslaat.

Het wordt allemaal nog een stuk zwaarder als blijkt dat de optelsom van gebeurtenissen geen makkelijke uitkomst biedt maar eerder een scala aan scenario's. Dan wordt het genre thriller/detective echt losgelaten en gaat het boek meer over universele levensvragen.

Wie zijn we bijvoorbeeld? Ligt dat aan onze voorouders, of hebben we zelf daar iets over te zeggen? Waarom doen we elkaar soms dingen aan? Is dat universeel goed of fout? Of is het in alle kleuren denkbaar?

Dat daar een opdracht aan de zwangere vertelster over het vernoemen van haar eerstgeboren zoon naar deze oom, doorheen loopt is daardoor zelfs ondergeschikt aan dit hele verhaal. Deze vragen kunnen iedereen bezighouden. Sterker:het einde, de scenes rond de bevalling doen wat mij betreft een beetje gekunsteld aan. Dat doet afbreuk aan het verhaal, evenals de gelukkig spaarzame scènes waarin de schrijfster niet haar zoektocht en belevenissen beschrijft, maar waarin het perspectief en chronologie worden veranderd. Gelukkig gaat dit maar om een paar kleine stukjes. Hoogstens kun je als lezer de conclusie trekken dat het soms het beste is om niet alles te hoeven weten. Niet-begrijpen is voor de eigen gemoedsrust niet eens zo'n gek idee. En jezelf bezwaard voelen evenmin.

Al met al is dit een strak geschreven roman, die je vlot wegleest. Bovendien is het boek, zeker in het tweede gedeelte, duidelijk gelaagd opgebouwd zodat er ook dieper nagedacht kan worden voor wie daar behoefte aan heeft. Het boek verdient daarom met gemak vier sterren.