‪Een kleine 40 jaar geleden las ik deze dystopische J.G. Ballard in een felruftende Zwart-Beertje-pocketeditie. Nu is er bij uitgeverij Lebowski een nieuwe vertaling door Irving Pardoen. ‬

Waarom de titel in deze editie onvertaald blijft is mij een raadsel. Net als enkele slordigheden in de vertaalde tekst zelf. Bij Ballard is er sprake van een vrouw, aangeduidt als 'alcoholic'. Pardoen vertaalt dit als alcoholica terwijl alcoholiste beter zou zijn. Voorbeeld van een paar pijnpunten in een verder prima vertaling van deze onheilspellende roman.

De torenflat is een metafoor voor de westerse samenleving. Een weergave van de menselijke ambitie om op te klimmen op de maatschappelijke ladder. Ook hier een verdeling in onder-, midden- en bovenklasse. Er is zelfs een godgelijkende figuur: de architect van de torenflat die niet zomaar Anthony Royal heet.

In een uiterst beheerste vertelwijze ontplooit de verhaallijn zich vanuit drie vertellersperspectieven: documentairemaker Richard Wilder van de eerste verdieping, de arts Robert Laing van de vijfentwintigste verdieping en de eerder genoemde Anthony Royal van de veertigste verdieping. Zij representeren de drie maatschappelijke klassen met een eigen kijk en interpretatie van de ontluisterende gebeurtenissen in de torenflat.