Voor mij gaat het toch vooral over de scheppende kracht van literatuur en hoe de wereld bestaat uit allerlei soorten verhalen. Verhalen over wie wij zelf zijn, over waar wij vandaan komen en over wat de betekenis van dit alles is. Herinneringen zijn het verhalend maken van je eigen ik en die zo rangschikken dat zij de chaos van het leven van een bepaalde betekenis kunnen voorzien. Wat ik jammer vind is dat er enerzijds schitterende beeldende passages zijn die het boek naar een hoger plan tillen, maar dat er anderzijds weer veel teveel tijd wordt gespendeerd aan uitleg. Het is alsof hij hier ervoor kiest om zijn conceptuele wereld van IQ84 zo uitgebreid mogelijk uit te werken. Het laat allemaal weinig aan de verbeelding over en levert daarnaast enkele tergende passages waarin het uitwerken van begrippen (perceiver, receiver, dohta, air chrystalis, etc) niet op lijkt te houden. Heel zonde, want de roman is op zijn sterkst als het de vreemde gewaarwordingen van zijn personages simpelweg beschrijft.