“Misschien heb ik wel altijd het verkeerde idee gehad over wie ik ben.”
Voor Sal komt die vraag in zijn laatste jaar op de middelbare school.

Wie is Sal nu echt? Laat hij aan degene om hem heen zijn ware aard zien? Ben je wie je bent door je genen of door je opvoeding en de ervaringen die je opdoet?

De werkelijke vraag die als leidraad door het verhaal heen gaat is voor mij toch wel overgave. Kwetsbaar te durven zijn, vooral bij degenen die om je geven.
Mima, de oma van Sal heeft een gezegde, die het mooi verwoord: Solo te haces menos (geef anderen niet de schuld van het feit dat je je alleen voelt – dat doe je zelf).
Overigens is Sal hierin niet de enige die hier mee worstelt.

Benjamin Alire Saenz laat op bijna poëtische wijze zien dat je bij degenen die van je houden je mag zijn wie je wilt zijn. Hij heeft mij geraakt en doen beseffen dat familie, wel of niet door bloedlijn, je de geborgenheid bied door simpelweg er te zijn.