Wanneer het gezin van Helene Hannemann naar Auschwitz zal worden gedeporteerd neemt zij het moedige besluit om bij haar kinderen te blijven. Helene zet tijdens haar verblijf alles op alles om haar kinderen te beschermen.
Wanneer dokter Mengele in de ban lijkt te raken van deze Duitse vrouw, stelt hij haar voor om een schooltje te starten.
Helene ziet hier de mogelijkheid om haar kinderen en een groot deel van de andere kinderen in het kamp te beschermen en stemt in met het plan.

Het boek geeft je hoop, laat je meeleven met een moeder die alles voor haar kinderen over heeft.
De schrijver neemt je mee in een wereld van gruwelijkheden en laat daarnaast heel duidelijk zien hoe hoop en liefde je op de been houden.

Het boek heeft een makkelijke schrijfstijl, redelijk grote letters en leest daardoor gemakkelijk weg. Daarnaast houdt het onderwerp je bezig tot aan het eind. Het zet je aan het denken en laat zien hoe het naziregime ook de kinderen gebruikten voor allerlei gruwelijke zaken.

Hoewel de schrijver gekozen heeft voor een verhaal in het zigeuner deel van het 2e wereldoorlog drama, is het geen boek dat uitgesproken een ras vertegenwoordigd. Het hoofdthema blijft de onvoorwaardelijke liefde van een moeder voor haar vijf kinderen.

Het boek krijgt 5 sterren, omdat het mij raakte, het verhaal me meesleepte en de liefde van Helene voor haar kinderen bijna tastbaar was.