Vorig jaar verscheen bij Meulenhoff de verhalenbundel Vreemd land van de Bengaals-Amerikaanse Jhumpa Lahiri. Dit boek kaapte de Frank O’Connor Award weg, de hoogst gedoteerde prijs voor verhalenbundels. Een anekdote om hier te vermelden is dat Lahiri deze prijs won zonder shortlist: de jury vond dat Vreemd land de wedstrijd dermate domineerde, dat ze de auteurs van de andere ingediende werken de stress van het wachten op de uitslag niet wou aandoen. Vreemd land werd ook in ons taalgebied gesmaakt en kwam als grote overwinnaar uit de eindejaarslijstjes “beste boeken van 2008” van recensenten en andere, al dan niet bekende, lezers. Het succes van dit boek vormde voor Meulenhoff de directe aanleiding om Lahiri’s debuut, de verhalenbundel Een tijdelijk ongemak, opnieuw uit te geven. Dit boek is inmiddels tien jaar oud en kreeg destijds verschillende erg belangrijke literaire prijzen, waaronder de Pulitzerprijs.

Net als in Vreemd land staat in Een tijdelijk ongemak de wereld van Indiase migranten in Amerika centraal. Lahiri toont zich een meesterlijk observator. In een onopgesmukte, heldere taal vertelt ze over alledaagse gebeurtenissen. Een jong echtpaar vindt bijvoorbeeld een briefje in de bus dat, omwille van herstellingswerken, een paar avonden op rij gedurende een uur de elektriciteit afgesloten wordt. Bij het licht van kaarsen vertellen ze elkaar geheimen die heel onschuldig lijken, maar die ongenadig hun uitdovende liefde bloot legt. Een ander verhaal laat een taxichauffeur zien die een Amerikaans gezin met Indische roots langs enkele toeristische trekpleisters in India gidst. Tussen de taxichauffeur en de moeder ontstaat een broeierige sfeer die voor de andere gezinsleden verborgen blijft. Een troep apen gooit roet in het eten. Doorheen de verhalen duiken meer roetgooiers op. Een verliefde vrouw beseft door het kind van een bedrogen vrouw dat het leven van minnares niets voor haar is. Een eenzame vrouw komt onderweg een lantaarnpaal tegen die pijnlijk duidelijk maakt hoe leeg haar leven is. Het knappe van al deze verhalen is niet alleen het psychologische inzicht dat je krijgt in de personages, maar vooral dat je dit inzicht krijgt enkel door de observaties van Lahiri. Ze legt niets uit, ze concludeert niets, ze plaatst geen vals of ander sentiment, nee, ze observeert. Met medeleven, met oog voor detail en met gevoel voor humor. Het levert schitterende verhalen op vol eenzaamheid, verlangen, liefde, ziekte en vervreemding. The New Yorker voorspelde meteen bij het verschijnen van Een tijdelijk ongemak dat Jhumpa Lahiri zou uitgroeien tot een van de meest toonaangevende auteurs van haar generatie. Met haar roman De naamgenoot en haar laatste verhalenbundel Vreemd land blijkt die voorspelling uit te komen. (deze recensie verscheen eerder op ezzulia.nl)