Dit boek leek me heel spannend en veel belovend. De setting en de rode draad van het boek voldeden aan die eerste indruk. Het was ergens wel spannend omdat je nieuwsgierig bent wat er allemaal gebeurt als iemand naar  het Programma wordt gestuurd. En de setting van het verhaal - er is een zelfmoordepidemie en jongeren die daar gevoelig voor blijken te zijn, worden in het programma opgenomen om te genezen - bleek geloofwaardig. Het lijkt me echter heel bizar als ouders daar inderdaad in meegaan, maar anderzijds als je wanhopig bent je kind kwijt te raken... zou je daar dan niet alles voor over hebben?

Wat ik minder aan het boek vond was het hoofdpersonage Sloane. Ik denk dat ik haar te naïef vond. Wellicht komt dat doordat ik veel boeken hebben gelezen waarin de hoofpersonen meer daadkracht hebben, meer de kont tegen de krib gooien en proberen weg te komen uit een onprettige situatie. Misschien kan Sloane er ook niet veel aan doen, het programma doet immers niet al te aardige dingen met haar. Maar toch... ze had wat meer mogen proberen, in plaats van met de flow mee te gaan.

Aan het einde wordt ze wel wat dapperder, omdat de situatie haar daar toe dwingt en toen begon ik het boek ook meer te waarderen dan eerder het geval was. Het is ook typisch zo'n einde dat je doet verlangen naar meer, haha.