Na als journalist werkzaam te zijn geweest besloot de Amerikaanse journalist Daniel Silva (1960) dat hij zijn pen op een andere manier zou gaan gebruiken. Hij werd schrijver. In 2000 laat de auteur zijn lezers kennis maken met het personage Gabriel Allon, een kunstrestaurateur en meesterspion in dienst van de Israëlische geheime dienst. Het zwarte gif is de zestiende spionageroman waarin Allon de hoofdrol voor zijn rekening neemt. Kennis van zijn achtergrond is fijn, maar geen vereiste.

Toen de gruwelijke aanslagen van Parijs en Brussel nog slechts een voornemen waren in het brein van de terroristen, ontspon zich voor Silva een verhaal over terroristische aanslagen in Parijs en Amsterdam. De vooruitziende blik van de auteur heeft hem laten aarzelen het verhaal uit te geven toen de aanslagen daadwerkelijk hadden plaatsgevonden. Weliswaar niet op exact dezelfde locaties, maar de realiteit lag zo dichtbij het verhaal dat het angstwekkend was.

Toch is “het zwarte gif” er gekomen. Op het fragment op de achterflap spelen de aanslagen in Parijs en Amsterdam de hoofdrol. Deze zijn de aanleiding voor het verdere verhaal. Na de eerste klappen wordt Parijs nauwelijks meer aangedaan. Amsterdam komt helemaal niet meer in het verhaal voor. Het verhaal richt zich op het achterhalen van de daders van de aanslagen. Hier komt Gabriel Allon in beeld. Hij ontdekt dat Saladin het brein is. Om deze aan IS verbonden terrorist te kunnen ontmaskeren, bedenkt hij een slim en gewaagd plan.

De Joodse Natalie is als arts werkzaam in Israël. Zij is het geheime wapen van Allon. Haar wordt de levensgevaarlijke opdracht gegeven te infiltreren in de organisatie van Saladin. De enige taak die Gabriel Allon heeft is te zorgen dat Natalie overleeft.

Na de knal van de eerste hoofdstukken valt de snelheid van het verhaal weg. Karakters worden gevormd. Maar niet alleen personages worden in dit stuk van het boek tot leven gewekt, ook wordt geschetst hoe het leven aan de zijde van IS in het kalifaat eruit zou kunnen zien. Een angstaanjagend stukje actualiteit. Het enige minpuntje is dat de vele Arabische namen maken dat het lastig kan zijn de draad van het verhaal te volgen. Wie hier even volhoudt kan na de helft van het boek weer in een achtbaan stappen om na heel wat loopings aan het eind van het verhaal te belanden. Het taaie begin wordt in de tweede helft van het boek meer dan goed gemaakt.

De gebeurtenissen worden niet alleen vanuit het oogpunt van spion Gabriel Allon weergegeven. Natalie doet in diverse hoofdstukken haar gevoelens uit de doeken. Van andere belangrijke personages, waaronder Saladin krijgt de lezer ook uit eerste hand de informatie.

Als de laatste bladzijde is dichtgeslagen rijst de vraag welke personages terug zullen keren en of het zwarte gif ook echt is verslagen. Actuele fictie of fictieve actualiteit?