Op de cover ligt een vogeltje, ik denk dat het Pietje is. En Marjan heeft over deze vogel een column geschreven dat ik natuurlijk als eerste wilde lezen. Een hilarisch en verrassend verhaal over een grillplaat. Ik kwam niet meer bij. En dat had ik met meer columns. Marjan pakt de doodgewone zaken in en rondom het huis aan om erover te schrijven en dat doet ze zo leuk dat je blijft lezen. Ze observeert zichzelf en andere mensen zoals een gezin dat in de Ardennen op vakantie is of de burgermeester die bij een echtpaar op bezoek komt dat 65 jaar getrouwd is. Ook spaart ze zichzelf ook niet altijd, sommige leeftijden komen nu eenmaal met ongemakken. “met mijn armen kun je nog net de was ophangen” Soms aan het einde nog een leuk plot of verrassende zin waardoor je de column nog een keer gaat lezen om te zien wat je gemist hebt.

De columns zijn kort en krachtig en door de prettige schrijfstijl lees je ze achter elkaar door. Nog eentje dan voor het eten en dan staan de aardappels droog te koken. Zo’n boekje is het,