De titel van dit boek trok meteen mijn aandacht,en wel voor verschillende redenen:alhoewel ik een bewonderaar ben van het werk van Vincent, weet ik niks meer dan een paar algemeenheden over hem. En dus al helemaal niet dat hij zussen had. Ik hoopte dus op een goed onderbouwde biografie,en ik werd niet teleurgesteld: Willem Jan Verlinden is ontegensprekelijk een vakman, hij heeft wat jaren van research moet zijn geweest, gegoten in een makkelijk leesbaar en helder boek. Inhoudelijk is het boek, zeker in het begin, een droge opsomming van feiten, naar ik vermoed niet heel veel anders dan de familiekroniek die een van de familieleden jaren bijhield. Op zich vind ik dit een pluspunt; al te veel wordt door een biograaf verondersteld wat zijn onderwerp moet gedacht of gevoeld hebben bij een bepaalde gebeurtenis. Dat is een val waarin deze schrijver niet in trapt:de enige inkijk die wij krijgen in de gevoels-en denkwereld van de zussen, zijn de vele brieffragementen. Toch laat dit boek mij met vele vragen achter. Waarom de zussen als onderwerp is een van de belangrijkste. En dan nog: wat is deze geheimzinnige mentale fragiliteit dat blijkbaar de hele familie van Gogh teisterde, al gedurende generaties? Hoe zou, in de moderne psychiatrie, hun ziektebeeld omschreven worden? Daarover had ik graag meer gelezen. Deze drie vrouwen hadden een voor hun tijd heel degelijke opleiding, waen ontwikkeld en belezen. Maar hen lijkt de passie te ontbreken die Vincent in overvloed had. dit boek laat mij met vele vragen zitten, en dat is altijd goed...