In dit zevende deel van het majestueuze epos rond Bernie Gunther is er eens een keer geen moord of mysterie op te lossen. Nee, in dit boek wordt Gunther gedwongen zijn verleden als SS-officier onder ogen te zien. Als hij Cuba probeert te ontvluchten, wordt hij opgepakt door de Amerikanen, teruggebracht naar Duitsland en hier grondig ondervraagd. En zo ontstaat een verhaal dat de ondervragingen afwisselt met talloze flashbacks. Over de barre tijd toen Gunther in de Oekraïne verbleef, bijvoorbeeld. Ook Gunther blijft niet helemaal verschoond van de ongelooflijke barbaarsheden die zich hier afspelen. Kerr lijkt hiermee te willen aantonen dat goed en fout, zwart en wit in dergelijke omstandigheden kunnen vervagen tot gradaties grijs. Of beter gezegd: het veldgrijs van Gunther’s SS-uniform…
Hiermee heeft het boek een krachtige boodschap, maar helaas leidt dat niet echt tot een meeslepend verhaal. Er gebeúrt namelijk zo weinig. Gunther vertelt en vertelt maar en als hij wordt overgeleverd aan de Fransen en het hele verhaal wéér moet vertellen, zakt de moed je wel een beetje in de schoenen. Ook omdat zijn relaas over hij zich verhoudt tot Erich Mielke (inmiddels één van de machtigste mensen in Communistisch Oost-Duitsland) steeds lijkt te veranderen.
Het leidt er in ieder geval toe dat het verhaal heel laat op gang komt. En alhoewel we dan nog wel een ingenieuze intrige voorgeschoteld krijgen, kan dit naar mijn idee het verhaal niet meer helemaal redden. Hiermee is het boek nog zeker een mooie toevoeging in de imposante Gunther-reeks, maar toch niet zo goed als de vorige worpen van Kerr.