De postbode Andrej komt erachter dat kabeltreinbestuurder Josip een buitenechtelijke relatie heeft. Hij maakt stiekem foto's en begint Josip daarmee te chanteren. Aan de andere kant komt Josip erachter dat Andrej post met geld openmaakt en het geld achterhoudt, waarmee hij Andrej gaat chanteren. Dit kan alleen niet eeuwig zo doorgaan, omdat ze in Joegoslavië wonen waar de oorlog hun dorp binnenkort ook zal bereiken...

Het onderwerp wat in de samenvatting/achterkanttekst beschreven wordt, de twee mannen die elkaar chanteren, begint al snel. Net als Andrej en Josip ga je het als lezer als "normaal" zien zodra de twee mannen dat ook doen, als iets waar ze toch niet onderuit kunnen. Al snel kom je ook meer te weten over de omgeving waarin ze leven, hun familieomstandigheden en het dorp waar ze wonen, al blijven de andere personages voornamelijk voorbijgangers in het verhaal - je leert ze niet zo goed kennen als Andrej en Josip. Ook de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt, Joegoslavië in begin jaren '90 van de vorige eeuw, lijkt aan het begin niet zo belangrijk. Later in het verhaal komt de oorlog echter dichterbij en valt de hele normale gang van zaken in het dorp weg, waardoor de inwoners moeten vluchten. Dit gedeelte wordt niet erg uitgebreid beschreven, maar de levensloop van beide mannen wordt wel duidelijk.
Erg aardig zijn de personages meestal niet, al hebben er een paar wel een aantal momenten waarop ze echt een ander helpen om de ander te helpen, niet om er zelf beter van te worden. Het boek geeft vooral het idee dat de meeste mensen zich maar gewoon mee laten voeren door de gebeurtenissen, maar dat er een paar zijn die zelf invloed op hun leven proberen uit te oefenen (ten koste van anderen, zolang ze er zelf maar beter van worden).

Op de eerste pagina wordt de sfeer gezet van het stadje waar het verhaal zich afspeelt en wordt ook meteen één van de twee hoofdpersonages, de postbode Andrej, geïntroduceerd.
Het verhaal wordt om en om verteld vanuit het oogpunt van Andrej en Josip, wel in de derde persoon enkelvoud. Toch krijg je ook te lezen wat ze denken en waarom ze bepaalde dingen doen. De wisseling van standpunten maakt dat je als lezer meer weet dan de personages, maar dat is ook wat dit boek interessant maakt.
De schrijfstijl is verder redelijk rustig of afstandelijk. Zelfs op de momenten dat er iemand dood ligt te gaan, klinkt er niet heel veel spanning of drama in de schrijfstijl door. De aandacht gaat op zulke momenten uit naar de gedachten en eigen problemen van de personages, wat ook heel logisch is.
Het boek is in het Nederlands geschreven, maar af en toe staan er ook hele zinnen in het Duits (zonder vertaling) en wat korte zinnetjes in het Kroatisch in (met vertaling).

Het tempo van het verhaal ligt niet heel hoog, maar de twee hoofdpersonages zijn in zo'n aparte situatie terechtgekomen (ze chanteren elkaar) dat je als lezer toch wil weten of ze erachter gaan komen wat er exact aan de hand is. Er gebeuren steeds dingen waardoor de ene man er achter zou kunnen komen dat de andere man hem chanteert, maar uiteindelijk weet de lezer altijd meer dan de personages.

Ik had verwacht dat een pelikaan er een grote rol in zou spelen, maar dat viel tegen! Ze kwamen alleen af en toe langs om te kijken. De pelikaan uit de titel komt dan ook niet echt voor in het boek, maar wel een hele groep pelikanen die elk jaar een tijdje in het dorp verblijven. Ze zijn er gewoon, net zoals het dorp er is, totdat de oorlog het dorp bereikt en alles vernietigt: niet alleen fysiek, maar ook de normale manier van leven.

Het was een heel ander soort boek dan ik normaal lees. Niet alleen vanwege de setting, maar ook vanwege de absurde situatie waar Josip en Andrej in terechtkomen: elkaar chanteren! Ik bleef nieuwsgierig naar hoe het af zou lopen, maar de afloop is meer een samenloop van omstandigheden. Toch een prima einde voor dit verhaal, want je blijft als lezer niet echt meer met vragen zitten.