Een mooie oranje cover met de titel De verdwijning van Bernard O. die langzaam verdwijnt, sprak in eerste instantie niet tot mijn verbeelding.
Achterflaptekst zei me ook niet heel veel buiten dat ik me afvroeg wat ik van het woord mondriaanse moest denken in het geheel van een thriller. Dit had me een beetje uit balans gebracht. Achteraf bekeken vond ik het wel een goede woordkeuze.
Dus nee, niks voor mij. Op aanraden van een andere thrillerliefhebber heb ik me dan toch laten overhalen om dit boek te proberen. En ik kan het niet genoeg herhalen, beoordeel de binnenkant nooit op de buitenkant, want vaak kom je bedrogen over.

Zo begon ik in het verhaal van Bernard Overgauw en zijn vrouw Carin Renaldia die een beetje sleur op het huwelijk hebben en met een mini-tripje misschien antwoorden vinden hoe het verder moet.
Voorafgaand maakt Bernard kennis met een louche type waar hij een notitieboekje van ontvreemd, gewoon voor de fun, dat verstrekkende gevolgen gaat krijgen in het verhaal.
Lijkt me in eerste instantie een duf verhaal, maar daar maakt de auteur snel komaf mee als er in het ‘vakantie’dorpje Moerum allerlei rare dingen gebeuren.
In een sneltreinvaart ben je snel pakweg 200 pagina’s verder en denk je dit kan echt niet. Dit is bijna weggelopen uit een horrorfilm. Maar geen paniek, geen expliciete scènes voor de meer gevoelige lezers.

Het eerste boek van John Brosens dat ik lees en direct een knaller.
Goed uitgewerkt plot, gure personages die me aan een stel hillbillies deden denken, goed ontwikkelde personages.
Zeer leuke schrijfstijl dat dan weer doorwerkt op het leesplezier én een verhaal dat ik totaal niet had verwacht. Niets wordt te vroeg bekendgemaakt en alle gebeurtenissen linken mooi aan elkaar.
Een zeer geloofwaardig verhaal waarvan ik hoop dat de auteur dit boek niet als iets eenmalig gaat beschouwen maar naast zijn historische en jeugdboeken, zich soms ook nog eens waagt aan een andere thriller.

Een geloofwaardige psychologische thriller waarvan ik er nog meer wil lezen!a