Dias, een ex-guerrillero, ex-echtgenoot, ex- kunsthandelaar en ex-bajesklant, belandt in Kunstroof toevallig in Falmignoul, een gat in de Ardennen waar weldra een internationale kunstbienalle van start gaat. Politiefunctionaris Renard weet hem ervan te overtuigen om er als veiligheidsagent aan het werk te gaan. Zijn tegenstrever wordt kunstboef Tony Leroy, die het gemunt heeft op een reeks Amerikaanse modernisten, waaronder de befaamde Mark Rothko.
Wanneer Dias een vrachtwagen met gestolen schilderijen in de vernieling rijdt, fungeert het wrak, gekneld in de poort, als de spreekwoordelijke kurk op de fles. Er worden een tiental gijzelaars genomen en zij verschansen zich in het kasteel. Buiten verzamelt zich een overmacht aan politie, pers en ramptoeristen. In deze explosieve sfeer doet Dias waar hij goed in is.

Het boek is geschreven voor het 'Belgische' publiek. Er is wel een goede verhaallijn aanwezig maar er ontbreekt, met name in het begin, aan spanning.
Door de auteur is bijzonder goed research gedaan op het gebied van KUNST. Het was duidelijk dat de auteur een fascinatie heeft voor kunst.
Positief aan de schrijfwijze van Raymond is wel de humorvolle aspecten die hij regelmatig gebruikt.
Er komen in het verhaal wel (te)veel Frans en Vlaamse woorden en zinnen voor, dat ik als Hollander steeds gestoord werd in de voortgang van het verhaal. Er komen naar mijn mening ook teveel toevalligheden voor bij de persoon Dias; is toevallig op die plek, toevallig kunstexpert, toevallig gijzelingsexpert.
Hoe het verhaal af zou lopen was ook al in een aardig vroeg stadium bekend.
Opvallend detail ook is het gegeven dat de schilderijen per stuk verzekerd zijn voor tussen de 3 en 5 miljoen. Tijdens de veiling bracht het befaamde ROTHKO schilderij 360000 euro op. Hoe kan dan een schilderij voor het tienvoudige verzekerd zijn?

Omdat het het debuut is als schrijver, en het een 'aardig' is krijgt dit boek van mij een kleine voldoende!