An Enchantment of Ravens is een boek dat ik al een tijdje in de gaten hield. Het boek werd gepromoot als een echte aanrader voor fans van A court of thorns and roses door Sarah J Maas, een van mijn favoriete boekenreeksen allertijden. Maar ik hoorde ook heel gemengde meningen. De ene werd van zijn sokken geblazen, de andere vond het vreselijk.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf nog niet helemaal overtuigd ben wat ik nu concrete van dit boek denk. Maar toch wil ik graag met jullie mijn mening delen. The good, the bad and the ugly.

THE GOOD
• Ik werd smoorverliefd op het woud waar het verhaal zich grotendeels in afspeelt. Ik weet uit ervaring dat magische wouden altijd een succes zijn bij mij. De manier waarop het woud telkens veranderde in het verhaal en eigenlijk bijna een echt personage was gaf een extra dimensie aan het verhaal.
• Rook and Isobel waren allebei goed ontwikkeld. Isobel was geen mak lammetje dat de knappe, magische feeënprins op een drafje het woud in volgt. Ze kan haar mannetje staan, heeft haar eigen mening en heeft ook zin voor avontuur. Rook was dan weer niet het typische Alfa mannetje waar we in YA regelmatig mee rond onze oren worden geslagen. Hij had duidelijk manieren, hield rekening met Isobels menselijke natuur, maar vergat toch ook nooit dat hij een prins was.
• Hun relatie was geen liefde op het eerste gezicht. Ik weet dat ik hier in afwijk van andere reviewers. Maar ikzelf kreeg absoluut niet het gevoel dat het over liefde op het eerste gezicht ging. Ik begrijp wel, waarom anderen dit zo kunnen ervaren, maar dat ligt eerder aan de snelheid van het verhaal. (Hier kom ik later ook nog bij terug.) In elk geval brachten Rook en Isobel heel wat tijd met elkaar door, alvorens romantische gevoelens te ontwikkelen.
• De feeën in dit boek zijn perfect voor mij persoonlijk. Ik hou van de misleidende, zelf soms “stoutere” karaktertrekken van feeën. In An Enchantment of Ravens kwamen deze donkere trekjes heel erg goed tot hun recht.
• Er ging duidelijk heel wat research aan het verhaal vooraf en er werd gretig gebruikgemaakt van feeënfolklore.
THE BAD
• Ik zei het daarnet al, maar er is duidelijk iets mis met de snelheid van dit boek. Het is een vrij kort verhaal (net geen 300 pagina’s) en heel veel stukken gaan erg snel en zijn niet uitgewerkt. Er is zeker materiaal genoeg om twee boeken te vullen als alles een beetje deftig uitgewerkt zou worden. Nu voelt het al seen sneltrein zonder veel dieptegang.
• De relatie tussen Rook en Isobel liet me eigenlijk een beetje koud. De vlinders in mijn buik bleven compleet achterwege en ik geloofde hun liefde voor elkaar ook niet echt. Ze voelde zich duidelijk aangetrokken tot elkaar, maar daar was de kous dan ook af.

THE UGLY
• Het doet me een beetje pijn om het te moeten zeggen maar de wereld die in dit boek werd gecreeerd was niet uitgewerkt. Zo ontzettend jammer, omdat je duidelijk merkt dat er wel onderzoek gedaan is naar mythologieën rond feeën. Maar in het verhaal zelf komt dit te weinig aanbod. Heel veel kleine dingen worden kort aangeraakt en dan wordt er verder helemaal niets meer mee gedaan. Waarom is Whimsy zo een speciale plek? Wat bedoelen ze met de wereld waar de andere mensen leven? Wat is de wilde jacht? Waar komt de groene put vandaan? Op sommige momenten leek het wel of je een tweede deel in een serie aan het lezen was en je het eerste boek niet gelezen had. Te veel info ontbrak.

Al bij al heb ik wel genoten van An Enchantment of Ravens, maar het boek had beter uitgewerkt moeten worden. Voor mij las het als een eerste opzet, waar nog behoorlijk wat werk ingestoken moest worden. Toch zal ik zeker een tweede boek van haar lezen. Het smaakte namelijk duidelijk naar meer.