Weer een heerlijke psychologische thriller van Indridason. Mijn tweede thriller met Erlendur in de hoofdrol. En na het lezen van deze thriller besef ik me weer dat de Scandinavische thrillers toch weer steeds hoger in ranking en op mijn lijst komen.

Het boek draait om jaloezie voor een koorknaap, eenzaamheid, verlies, hoe belangrijk familie eigenlijk is, maar ook om jezelf kunnen zijn, en hoe je daarvoor moet vechten op bepaalde momenten.

Inspecteur Erlendur en zijn team hebben te maken met een moord op een kerstman, althans dat lijkt op het eerste gezicht. Niemand lijkt hem echt goed te kennen, tot ze in zijn verleden duiken. Dan komen er vele details boven water die wel eens belangrijk kunnen zijn voor het onderzoek.
In dit boek heb ik Erlendur weer beter leren kennen. Waar deze man mee rondloopt, wordt prachtig verwoord in dit boek. Hij wordt steeds sympathieker in mijn ogen, en ik krijg ook meer begrip voor hem. Hij heeft het niet gemakkelijk gehad in zijn jeugd, en heeft zijn kinderen in de steek gelaten volgens dochter Eva Lind. Als hij uitlegt hoe het zit, wordt er weer een stukje band opgebouwd.

Het verhaal leest als een trein, je bent zo op weg in dit boek. Typisch voor de boeken van Indridason, lijkt mij, gezien Moordkuil ook zo heerlijk weglas. Het verhaal komt tot leven door de gebeurtenissen in het verleden, de fouten van mensen en de psyche daarachter. Daar hou ik wel van. Er hangt enigszins onderhuidse spanning, maar dat is niet waar het om draait. Het draait om het ontrafelen van een moord. En dat komt ontzettend goed naar voren in dit boek.
Een volgend boek zou ik zeker niet laten liggen, zowel om te kopen als te lezen.