In ‘De geestelijke oefeningen’ van Ignatius van Loyola staat het volgende: ‘Ik zet voorop dat er drie gedachten in mij zijn, namelijk één helemaal van mijzelf […] en twee andere, die van buitenaf komen; de ene die van de goede geest komt en de andere van de kwade.’ Deze woorden spelen een belangrijke rol in ‘Bloedengel’ van Roselynd Randolph.
Als eerste maakt de ironie gecombineerd met sarcasme het verhaal heerlijk om te lezen. De combinatie van deze twee vormen van humor maken het verhaal meeslepend. Waar ik zelf erg van genoten heb is hoe ‘Bloedengel’ een originele visie geeft op de woorden van Ignatius.
Verder is moeder overste Agnes een fantastisch personage. Deze vrouw associeerde ik met Catharina van Bologna (1413 -1463), de auteur van het traktaat ‘De zeven geestelijke wapens’. Door de keuzes die Agnes maakt, moest ik denken bepaalde passages uit dit bijzondere boek over geestelijke onderscheiding.
Ook de manier waarop de levens van de personages elkaar raken en de invloed die ze op elkaar uitoefenen wordt door de auteur intrigerend uitgewerkt. Ze weet de spanningsboog hoog te houden en steeds weer een originele twist aan het verhaal te geven, waardoor de lezer alleen maar door wil lezen.
Kortom, voor de lezers die van een duister verhaal houden met een perfecte mix van sarcastische en ironische humor, is ‘Bloedengel’ van Rosalynd Randolph een mustread!