Zaira komt ter wereld in Roemenië in de wachtkamer van het plaatselijke treinstation vóór het uitbreken van de tweede wereld oorlog.
Haar vader zit in het leger ,ze ziet hem amper en ook haar moeder laat zich weinig zien.
Ze wordt eigenlijk opgevoed door vier” moeders”,haar strenge en godsdienstige grootmoeder,haar tante,de kokkin Zsusza en haar neef Zizi,die de kleine Zaira vooral verhalen vertelt.
Verhalen over Pantalone,Spavento en Pagliaccio,die ze later gaat gebruiken als ze een bekende poppenspeelster is geworden.
Van de kokkin leert ze koken en de gerechten die ze leert gaan haar in haar verdere leven goed van pas komen.
Zo groeit ze op in een welgestelde familie,maar als de oorlog uitbreekt en het communisme oprukt raken ze hun bezittingen kwijt.
Het communisme heeft grote gevolgen voor het land,maar ook voor Zaira,haar geliefde neef Zizi overlijdt,daar heeft ze veel verdriet van.
Ooit heeft ze beloofd te trouwen met Paul,die ze al van kinds af aan kent,ze trouwt met hem maar dat huwelijk houdt niet lang stand en ze gaat weg bij hem.
Zaira gaat helemaal op in haar poppenspel en dan ontmoet ze haar grote liefde Traian,maar hij raakt aan de drank en ze verlaat hem zonder te vertellen dat ze zwanger is van hem.
Ze krijgt een dochter en trouwt later met Robert,met wie ze samen het land uit vlucht naar Amerika,een moeilijke reis.
Daar probeert ze een nieuw leven op te bouwen,maar echt thuis voelt ze zich er nooit.
Ook daar komen de nodige moeilijkheden op haar pad.
Ze heeft haar grote liefde nooit kunnen vergeten en dan op een bepaald moment gaat ze terug naar haar geboorteland,vooral om hem weer te ontmoeten,

Florescu weet een boeiend verhaal te vertellen,niet alleen als liefdesverhaal maar óók de geschiedenis over Roemenie.
Een boek over liefde,haat,hartstocht en emotie,een boek wat je pakt van het begin tot het einde.
Hij is erin geslaagd het leven van Zaira, met al zijn voor,maar meer tegenspoed op een pakkende wijze neer te zetten.