Ik heb dit boek gelezen na een boeiende lezing van de auteur. Toegegeven, ik was al verkocht sinds SMAK. De figuur van Somers lijkt steeds meer op de auteur zelf, meer nog, soms vallen de schrijver en de privé-detective echt samen. En dat zie je niet vaak bij de soms afstandelijke Vlaamse thrillerschrijvers. Wat me opviel aan de lezing is de ongedwongen charme van de verteller en de soms verlegen cynische uithalen. Maar ook uiterlijk leek ik oog in oog te zitten met de Gentse wisecracker, een soort haperende, maar nonchalante en prettige verschijning à la Hugh Grant. Spookbloem bouwt rustig verder op de route van de grappen, de amusante grollen en de ongelooflijke dialogen. Na de lezing even gebabbeld met de auteur en blijkt dat we allebei een zielsverwant hebben in Kinky Friedman, een cultschrijver van soortgelijke komedies. Fantastisch!