Je mag meeliften in het hoofd van de 36-jarige Tsukuru, die veel nadenkt over het leven, en dan specifiek over zijn eigen leven. Hij loopt niet over van zelfvertrouwen, terwijl er eigenlijk niks raars of vervelends aan hem te vinden is. Of toch wel? Hij worstelt met relaties, hij heeft ze wel, maar ze zijn eigenlijk nooit een lang leven beschoren. Waar ligt dat aan? Daarnaast wordt hij achtervolgd door een traumatische gebeurtenis uit zijn jeugd, die hij 16 jaar lang met weinig succes heeft geprobeerd weg te drukken. Het wordt tijd voor de 'confrontatie', die schokkend is, maar tegelijkertijd heel verklaarbaar en bevestigend.
Een echte Murakami. Mooi geschreven, een beetje traag, bedachtzaam, en (heel licht) mystiek. Er blijven wat draadjes onafgehecht, maar dat stoort mij helemaal niet.