Ik heb in lange tijd niet meer zo’n lekker boek gelezen. Huis van eb en vloed is een ouderwets fijne familiekroniek, volgens de achterflap het fictie debuut van Sarah Maine. In dit boek komen naar mijn smaak alle ingredienten voor een goed boek samen. Liefde, verdriet, geheimen, verraad en dat het leven niet alleen maar winnaars of verliezers kent. Samen met de prachtige omschrijvingen van de natuur is het plaatje compleet.
Harriet erft na de dood van haar ouders een groot verlaten landhuis met een flinke lap grond eromheen. Het huis is al generaties lang in de familie. Vast besloten hier een mooi hotel van te maken reist ze af om vervolgens teleurgesteld vast te moeten stellen dat haar plannen wel erg hoog gegrepen zijn. En dat niet iedereen op haar zit te wachten. Het hoe en waarom wordt vervolgens in het boek verder uitgewerkt. En bij dit boek kun je daar helaas in een recensie niets mee want dan geef je mogelijk de plot weg. En dat is niet de bedoeling.
Het enige wat je wel kunt doen is dit boek gewoon gaan lezen. En dan hoop ik van harte dat jouw leeservaring net zoals de mijne is: helemaal goed.