Wat een geweldig debuut dit boek! Verhalen brengen de ziel in kaart in de vorm van woorden zoals Jennifer schrijft en dat is precies wat hier gebeurd is. Twee verhalen zelfs, de ene van een hedendaags Syrisch meisje, Nour. Beeldend beschrijft Jennifer een meisje dat denkt in kleuren en gelooft in de magie van verhalen. Haar vader herinnert ze zich als karamel en eikenbast, dat waren zijn kleuren. Daarnaast het verhaal, een soort sprookje, een middeleeuwse sage over de kaartenmaker Al Idrisihi. Rawiya loopt weg van Ceuta. Ceuta is een exclave van Spanje en een schiereiland aan het noordelijkste puntje van Marokko. Ze gaat in de leer bij Al Idrisihi als kaartenmaakster en maakt prachtige avonturen mee. H
Het is prachtig hoe deze magische verhalen in elkaar gevlochten zijn. Nour op de vlucht voor geweld in Syrië volgt dezelfde weg als Rawiya in haar avonturen. Haar moeder is ook kaartenmaakster en door de kaart van haar moeder te volgen vind ze haar weg in het geweld van mensensmokkelaars en vluchtelingengeweld. Ondanks de ruwheid en hardheid van het vluchtelingenleven heeft Jennifer zonder het een roze laagje te geven of het te romantiseren toch een magisch verhaal van gemaakt, net als het middeleeuwse verhaal van de kaartenmaker. Je proeft de liefde van woorden en verhalen terug in het boek. Je proeft de liefde van een hechte familie en ik ben heel blij om ook het respect en liefde voor God terug te vinden in het boek. Ik ben daar heel blij mee, ik denk dat deze manier van hiermee omgaan het verhaal boven het kalifaat uit tilt.
Het enige ‘minpuntje’ als ik het zo mag noemen zijn de lastige namen en het Arabisch gebruikt wordt. Tegelijkertijd past dit helemaal bij het verhaal en kon het ook niet weggelaten worden. Als e eenmaal in het verhaal zit ben je daar waar Rawiya en Nour zijn, je wordt ondergedompeld in de geuren en kleuren en de magie van het verhaal. Het is verder makkelijk te lezen en als je van magische verhalen houdt dan heb je zeker een parel te pakken.
‘als je het verhaal waar ja vandaan komt niet kent, dan kunnen de woorden van anderen je overweldigen en je eigen woorden oerstemmen. Daarom moet je de grenzen van je verhalen, waar jouw stem eindigt en die van een ander begint goed in de gaten houden.’
Een goede raad van Jennifer Zeynab Joukhadar om mee af te sluiten. 4 sterren van mij.
Wilma Hartman