Voor de Hebban Reading Challenge 2018 had ik "Ik kan er net niet bij" op mijn lijst gezet om eens een boek buiten mijn comfort zone te lezen. Ik ben namelijk verslaafd ben aan literaire thrillers zoals die van Nicci French en een aantal Scandinavische schrijvers. Tot mijn verrassing plofte het boek ruim een maand geleden op m'n deurmat: cadeautje van Hebban. Klein verzoekje: "of ik een reactie op de site achter wilde laten". Uiteraard!

Nadat het boek me zeker een week op mijn tafel had liggen aanstaren, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik gestart met lezen. Wat me direct aansprak was de prettige schrijfstijl: korte hoofdstukken met afwisselende onderwerpen en een taalgebruik dat heel makkelijk weg leest. Iets wat voor mij zeker een voorwaarde is gezien het -veronderstelde- pittige onderwerp.

Aanvankelijk pakte ik het boek incidenteel op, helaas ook door het gebrek aan tijd. Tijdens de tweede week van de meivakantie, heb ik het echter in één ruk uitgelezen, nieuwsgierig waar het verhaal naar toe zou leiden. Hierbij wisselden verschillende emoties elkaar af, waaronder irritatie over het ogenschijnlijk zelfmedelijden van de schrijver. Door alle hoofdstukken liep voor mij de rode draad: "WAAROM IK", waardoor mijn aandacht eigenlijk afgeleid werd van het eigenlijke verhaal.
Saillant detail vond ik daarbij de vergelijking tussen het revalidatiecentrum en de Honingraat waarbij het bij de één ging wat Willem níet kon, en bij de ander wat hij nou juist wél kon. Hierbij kon ik het niet nalaten om de overeenkomst te zien tussen het revalidatiecentrum en de schrijver (ook al geeft hij zelf aan dat hij nooit een persoon is geweest waarbij het glas "half leeg" was).

Ondanks de prettige schrijfstijl (de schrijver is een kunstenaar met woorden), de korte hoofdstukken en de herkenbare situaties die voorbij kwamen (de reactie van mensen op kinderen die "anders" zijn, de bureaucratie in de zorg en de belachelijk slechte manier waarop de maatschappij is ingesteld op mensen met een handicap etc.), voldeed het boek niet aan mijn verwachtingen omdat het diepgang miste, vandaar slechts drie sterren.
Wellicht dat een eventueel vervolg de groei van niet alleen Willem en Maurits laat zien, maar ook die van Sander zelf, waarbij Jip als sidekick niet zou misstaan (het boek wordt inderdaad terecht aan haar opgedragen!).

Tot slot toch ook -vandaar het dubbele gevoel- een diepe buiging voor de schrijver omdat hij het aangedurfd heeft zijn verhaal te vertellen, zonder zijn gevoelens mooier te maken dan ze waren. En wat heeft hij twee TOP zoons die -gezien hun doorzettingsvermogen- het vast ONWIJS ver zullen schoppen in deze maatschappij, ongeacht de belachelijke reacties van andere mensen.