Op het moment dat ik las dat dit boek bestond, moest ik het kopen. Ik heb zelf een chronische pijn syndroom, en het uitgangspunt klonk daarom ook veel te interessant en belangrijk. Het gebeurt niet vaak dat dit soort boeken op mijn pad komen (Toevallig de afgelopen maanden een paar keer)

En ik werd niet teleurgesteld. Ja, het boek is een typische young adult. Het is niet bijzonder gedetailleerd, het gaat vrij snel en het gebruikt niet meer woorden dan noodzakelijk. Wellicht is de schrijfstijl ook wat basic, maar dat is lastig te zeggen. Voor mij was het best fijn dat het Engels niet te gecompliceerd was. Ik vind het fijn om de nuances in een verhaal op te pikken en dat lukte heel goed met dit boek.

Ik persoonlijk vond het een mooi boek. Sam was een geloofwaardig, echt karakter. Ik kon haar manier van denken, haar gevoelens en moeilijkheden begrijpen. Ik herkende heel veel van wie ik was in haar en gelukkig heb ik ook heel veel stukken van wie ik geworden ben in haar gezien tegen het einde van het boek. Daarnaast vond ik het fijn dat, hoewel haar ziekte een grote rol speelt in het verhaal, het nooit gaat over beter worden. Het is echt een boek over jezelf accepteren en anderen datgene geven wat je te bieden hebt.

De relatie tussen Sam en Eliot ontwikkelt traag, zeker voor een young adult, maar ik vond het mooi te lezen hoe ze elkaar langzaam vinden en begrijpen. Maar bovenal vond ik het mooi dat ze leerden dat er ook stukken van de ander waren die ze nooit echt konden begrijpen. Eliot speelt een grote rol in Sam's proces om uit te vinden wie ze is en wie ze wil zijn. Sam helpt Eliot om kanten van zichzelf te ontdekken die hij zelf nooit heeft durven vinden.

Al met al, was dit een goed boek. Ik heb ervan genoten, ik heb erom gehuild en ik hoop dat veel meer mensen het zullen lezen en ervan zullen houden.