In mei gelezen: Het ruisen van de zee, Catharina IJzelenberg.

Met genoegen dit debuut gelezen. Ik voelde bij wijze van de frisse wind op de dijk. Liep ineens op de Bergweg in mijn oude middelbare school. Afwisselend vertellend in heden/verleden. Prettige schrijfstijl. Mooie zinnen. Woorden die je gelijk duidelijk maken hoe iets voelt of eruit ziet.

Wel moet 'men in Holland' meer onderscheid maken in 'eilanden', het ene is het andere niet en zelfs op een eiland zijn er grote verschillen in dorpen, zeker op het gebied van streng in de leer zijn, die kom je ook in de Randstad tegen. In recensies die ik las, is men vaak te generaliserend. Dit verhaal speelt zich grotendeels af op Duiveland dus niet heel Zeeland en werd er in die tijd in veel gezinnen in heel Nederland niet altijd veel nagepraat en uitgelegd.

Later wil ik alsnog een recensie schrijven, wordt ws herlezen. Het einde zal voor velen wat apart zijn maar toch ook weer herkenbaar, er zijn ook Zeeuwen die helpen gewoon zonder verder te vragen of men dat nu gek vindt of niet. Ik hoop dat de auteur meer gaat schrijven.