Toen dit boek in de leesclub verscheen, heb ik me vol overgave aangemeld. Krysten Ritter is een actrice die heel erg op mijn verbeelding inspeelt. Er hangt een bepaalde sfeer rond haar, en ik was dan ook zeer benieuwd of ze die sfeer ook in haar boeken tevoorschijn kon toveren.
De cover spreekt me erg aan. Het 'bonfire' in combinatie met de donkere achtergrond en het steriele lettertype met reliëf, zorgt voor een onweerstaanbaar effect. Ik zou dit boek zeker opgepakt hebben in de boekhandel.
Abby is een goed hoofdpersonage. Ze is wat vreemd, maar wil toch graag het goede doen. Het lijkt wat afgezaagd als ik het zo zeg. Toch ervaarde ik het zo niet. De mannen in het verhaal zorgen voor een andere dynamiek, en bij deze thriller kan dat prima.
Ritter zorgt door haar schrijfstijl voor een bevreemdende sfeer in het boek. Het ik-perspectief heeft een bijzonder effect op de lezer. Alsof je meeleeft met Abby, maar ze je toch steeds ontglipt. Het verhaal blijft op die manier ook ongrijpbaar.
Dat wordt nog versterkt door het plot. Het is een 'klassiek' verhaal. Toch verrast Ritter je met enkele bijzondere plotwendigen die je helemaal niet verwacht. Komen het einde uit de lucht vallen? Is het daardoor nog geloofwaardig? Ik kon me er zelf wel in vinden en ik heb er met volle teugen van genoten.
Ik kijk erg uit naar het tweede boek van Ritter, als ze besluit door te gaan met schrijven. Ik ben benieuwd wat het grote publiek van dit boek zal vinden. Het is een aanrader voor de lezers die houden van een auteur die een donkere sfeer kan creëren in een boek en graag op het puntje van de bank willen zitten tijdens het lezen.