Vier jaar geleden verraste Jos Pierreux Vlaanderen en Nederland met zijn thrillerdebuut De dode die met zn tweeën was. Het capriolenmakend politieteam uit de mondaine badstad Knokke-Heist zaaide tweespalt onder de lezers. Er was de groep die zich een breuk lachte en er was de groep die zich blauw ergerde. Onbewogen bleef niemand, en in een interview vertelde Jos Pierreux dat hij daar nog het meest blij om was. Er is niets zo erg als onverschilligheid, en moed puttend uit alle reacties werkte hij onversaagd verder om hoofdpersoon Luc Borré nieuwe avonturen te laten beleven.
Een volgende boek, De overvallers die met zn drieën waren, was wezenlijk anders dan zijn debuut, en is in feite één grote, adembenemende achtervolgingsscène. Meer rust kwam er in Het trio dat iets te vieren had, waarin de niet altijd even sympathieke Knokse speurder de zaak van de dood van een oud dametje naar zich toe trekt, zeer tegen de zin van zijn overste.
Met zijn vierde boek, Het viervijfdeprincipe, betreedt Pierreux opnieuw andere paden. Hij schuift de misdaadlijn tijdelijk naar achteren zodat er veel ruimte komt voor Luc Borré en zijn collegas. Het boek begint erg donker. Het verleden heeft Borré ingehaald. De daden van de niet altijd even sympathieke Knokse speurder drukken als lood op zijn gemoed. Praten lucht op, maar dat is nu net iets dat Borré niet kan. Daardoor zinkt hij verder en verder weg in een depressie, terwijl vriendin Rena hulpeloos toekijkt en er niet in slaagt wezenlijk contact met hem te maken.
Graaf Burgemeester Lippens dwingt Borré zijn lethargie op te geven. In Knokke streek één of ander onbeduidend schrijvertje neer dat de intentie heeft Knokke als locatie te nemen voor zijn misdaadverhalen. Lippens is daar faliekant tegen. Hij zit in volle verkiezingsstrijd en kan slechte publiciteit missen. Net zoals hij ook niet gediend is van een Knokse seriemoordenaar. Of hoe zou je iemand noemen die de dood van drie bejaarde Amerikanen op zijn geweten heeft? Lippens verzoekt Borré om al die lastige probleempjes op te lossen, hij hoeft niet te weten hoe, als het maar bevredigend is.
Met het enthousiasme van een nijlpaard dat te lang in de zon gelegen heeft, start Borré zijn onderzoek. Hij wordt daarbij geholpen door zijn collegas, gedwarsboomd door zijn chef en geïrriteerd door het idee dat iemand in zijn spullen snuffelt. De nakende verkiezingen compleet met de typische volksverlakkerij van het Vlaams Belang en met plots aan het licht komende schandalen- vormen een mooie, realistische achtergrond.
Opnieuw subliem zijn de interacties tussen Borré en de zijnen die duidelijk maken dat Pierreux personages blijvend evolueren. De voluptueuze Mariëtte is het beu om als lustobject gezien te worden, Borré ergert zich dood aan de seksistische praat van Athenus, Athenus reageert giftig als Borré hem op zijn nummer zet, Lechamps verstopt zijn alcoholverslaving en zelfs de vrouw van nitwit Mangels blijkt meer te zijn dan een stamboom en de draagster van juwelen. Dwars door de interactie heen speelt Pierreux spelletjes met de lezer, bijvoorbeeld via de taalfouten van Mangels of de grofgebekte uitval van politiearts Ilsa. Hij spelt niet alles uit, hij weet dat zijn lezers intelligent genoeg zijn om zelf conclusies te trekken. Zoals deze: Het viervijfdeprincipe is weer een heerlijk, helder, humoristisch, hartverwarmend, honweerstaanbaar boek van Jos Pierreux!