Het vervolg van ‘Ademloos’ draait de rollen volledig om. Dit keer is het Kim wiens gezondheid zo hard achteruit holt, waardoor ze een vaste gast in het ziekenhuis wordt. Drie jaar na de dood van Ron ontmoet ze Jan, die zorgt voor een enorme overlevingskracht bij Kim.

'Ik word wakker van een hoestbui. Probeer overeind te komen. Geen lucht. Er is iets flink mis. Longbloeding, een flinke. Ademen is onmogelijk. Long weer ingeklapt? Maar ik heb toch een drain? Draaierig, zo draaierig. Controle weg. ‘Ik word niet goed,’ kan ik nog net uitbrengen terwijl ik in paniek Jans hand pak. Ik voel mijn lichaam verstijven. Val achterover op bed. In de verte Jans stem. ‘Is het je hoofd? Is het je hoofd?’ Paniek in zijn stem. Ik wil zeggen dat ik geen tia heb zoals van de zomer, maar ik kan niet meer reageren. Jan, Jan het is niet mijn hoofd, probeer ik te schreeuwen, maar mijn lijf is een stuurloos ding geworden waar ik geen enkele controle meer over heb. Geluid krijg ik er niet meer uit, lucht krijg ik er niet meer in. Pijn in mijn hart, overmand door machteloosheid en verdriet. Koud, zo koud. Lieve Jan, ik wil je zo graag geruststellen en zeggen wat er aan de hand is! Ik heb een longbloeding en een klaplong, Jan!'

Opnieuw bewijst Kim Moelands hoe optimistisch zij in het leven staat. Ook wanneer er genoeg donkere dagen in het vooruitzicht zijn, blijft Kim vechten. De onvoorwaardelijke liefde van Jan en Balou is hetgeen waar Kim op kan bouwen. Het is bijzonder hoe zij ondanks haar slopende ziekenhuisopnames vooruit durfde te kijken. Daarnaast doet het indrukwekkende verhaal van Kim beseffen dat in een blakende gezondheid verkeren niet vanzelfsprekend is. Moelands weet haar lezer opnieuw mee te nemen in een emotionele achtbaan waarin ze met haar eerlijke en pure beschrijvingen laat zien hoe het is om een tweede kans in het leven te krijgen door donorlongen. En gelukkig mogen we vandaag de dag nog steeds genieten van haar schrijfsels.