De hoofden rollen en bronzen speren dringen door schedels en buiken naar binnen.
Ook in deze oorlog zijn de krijgers uit op wraak en vergelding.

Tijdens het vechten elkaar uitschelden, dat komt toch wel over als een stelletje kleine kinderen.
Ik zag het helemaal voor me: op de grote vlakte liepen Achaeërs en Trojanen door elkaar heen, op zoek naar hun eigen doden. Deze dag hebben ze 'vrij' genomen om de lijken van de strijders even netjes op te ruimen. Een oorlog met wederzijds overleg.
En die Hektor mocht ik eerst wel: hij wil graag eerst nog even zijn vrouw en kind zien en glimlacht als hij hen tegen komt. Dat kan toch geen kwaaie kerel wezen.
Maar hij doodt Patroklos, de vriend van Achilles. En dat had hij nou net niet moeten doen.
Later komt de vader van Hektor het lichaam van zijn zoon halen. En de emotionele Achilles stelt voor om samen de ellende te vergeten.
Hun tranen, in die tent, in de stilte Mooi!

Verschillende personages vertellen vanuit de -ik persoon.
Uit de eerste hand, zeg maar. Op deze manier kun je je goed inleven. Dat was ook de bedoeling van Alessandro Baricco (zegt hij in het voorwoord)

Paard van Troje wordt wel ter sprake gebracht, maar ik dacht dat het meer uitgebreid verteld zou worden.
De dood van Achilles en Paris wordt wel genoemd maar er wordt niet verder op ingegaan in dit deel.
Deze versie met weinig herhalingen, verteld door Alessandro Baricco is mij goed bevallen.