Met Voltreffer heeft Lee Child een echte voltreffer afgevuurd, goed voorbereid, een duidelijk doel voor ogen, nauwkeurig aangelegd, midden in de roos geraakt en daarmee uiterst succesvol.
Boek 9 in zijn reeks is voor mij een echte topper. Hiermee sluit ik de reeks van hem af, Bloedgeld heb ik al eerder gelezen en dat betekent dus dat ik zijn boeken niet in chronologische volgorde heb gelezen. Jammer maar het is niet anders.
Anders dan in enkele andere boeken van hem is Jack Reacher hier geen om zichzelf slaande wildeman maar gebruikt hij zijn fysieke eigenschappen alleen om het geweld van de misdaad te doen stoppen.
Het verhaal zit ook beduidend beter in elkaar dan bijvoorbeeld bij Spervuur het geval is. Het tegen elkaar opzetten van een vader als Officier van Justitie en zijn dochter als verdediger van de hoofdverdachte, is een leuke bijkomstigheid die door Child heel subtiel wordt verteld. Meesterlijk samenspel is door de auteur voor deze twee figuren gecomponeerd. Verrassend ten opzichte van andere Reacher-boeken zijn een aantal personen die Jack Reacher belangrijk bijstaan als de situatie zelfs voor onze held wel heel erg nijpend gaat worden en overleven niet zo vanzelfsprekend lijkt.
Alle ingrediënten zijn dus in ruime mate aanwezig voor een paar uurtjes leesplezier met voldoende spannende ogenblikken.
Ik wil toch nog een minpuntje kwijt, als ik alle boeken van Jack Reacher op een rijtje zet dan stel ik vast dat Lee Child het karakter van Jack een beetje heen en weer laat wiebelen. Het is niet zozeer kritiek, meer een vaststelling. Andere auteurs die met vaste hoofdpersonen werken, laten karakters toch strakker en meer continue binnen hun persoonlijkheid opereren. Maar samengevat blijft Child voor mij een topper met voor dit boek weer een dikke 5 sterren.