In 'De moord op Harriet Krohn' is al vanaf het begin bekend wie deze moord gepleegd heeft. Een bijzonder en origineel uitgangspunt, omdat in het algemeen pas vrij laat in een verhaal duidelijk wordt wie een moord gepleegd heeft. In het boek van Karin Fossum wordt beschreven wat de moord bij de dader, Charlo Torp, teweeg heeft gebracht. Hoe hij zover heeft kunnen komen, hoe hij ermee probeert te leven en hoe hij dit leven, dat een puinhoop was, weer op orde probeert te krijgen. Hij gaat zelfs zó ver in zijn denken dat hij zichzelf onschuldig voelt: "het was toch een ongeluk", "ik heb het niet zo gewild", "ik ben helemaal niet zo". Eigenlijk vindt hij zelfs dat Harriet Krohn zelf schuldig is aan haar moord. Omdat ze haar spullen verdedigde.

Tijdens het lezen kreeg ik toch wel wat sympathie voor Charlo Torp. Zelfs medelijden. Vooral vanaf het moment dat hij slecht nieuws te horen heeft gekregen.Interessant vond ik Charlo's ondervraging door inspecteur Sejer. Hoe hij Charlo langzaam maar zeker tot een bekentenis weet te krijgen.

Ondanks dat het boek boek anders is dan de 'gewone' thriller vond ik het zeker de moeite waard om te lezen. Het boek heeft een ander soort spanning en dat is ook wel eens verfrissend.