In eerste instantie, tijdens het lezen van de eerste helft, dacht ik: wat moet ik met dit boek, er zit niet echt een verhaal in, wat wil de schrijver? Het leek een soort klucht over het leger. Het is ook een boek dat je eerder met tegenzin weer verder leest dan dat je wil doorlezen. Vanwege dat laatste en de lengte van het boek heb ik het niet 5 sterren gegeven. Maar verder maken de laatste hoofdstukken van het boek alles goed, en krijgt de eerste eindeloze brei opeens betekenis. Ook het verhaal van Yossarian wordt steeds duidelijker. En ook het lezen óver het boek, maakt het boek een stuk interessanter en indringender.
Dit boek drukt op een bijna horrorachtige en kafkaeske manier de frase 'de werkelijkheid is absurder en wreder dan een film/boek' wellicht het beste uit van alle boeken die ik tot nu toe gelezen heb. Zoals de tekenfimtechniek in Waltz with Bashir als een beschermende laag werkt, zo werkt de humor in Catch-22 ook als een beschermende laag voor de lezer. En zoals het einde in werkelijke filmbeelden in Waltz with Bashir de realiteit bijna ondraagbaar maakt, zo gebeurt hetzelfde in Catch-22 als opeens de humor wegvalt.
Even doorzetten dus, maar dan is het een zeer aangrijpend boek dat mij in elk geval altijd bij zal blijven.