"Een boek waar je de tijd voor moet nemen", schreef ik over deel 1, 'Koekoeksjong'. Dat geldt voor 'Zijderups' des te meer, want je raakt er gemakkelijk de weg in kwijt. Wie is wie, wie doet wat, hoe liggen de onderlinge verhoudingen? Afgunst, haat, nijd en liefde, het wordt (nodeloos?) ingewikkeld. Dit alles speelt zich af in de uitgeverswereld.

Cormoran Strike en Robin Ellacott nemen de taak op zich uit te zoeken wie auteur Owan Quine heeft vermoord tevens afgeslacht. Robin heeft het gevoel dat ze haar plaats naast Strike én die in haar relatie met Matthew moet bevechten. Strike wijdt verscheidene gedachten aan zijn ex Charlotte en heeft nogal veel last van zijn stomp. Het zakelijke deel van het verhaal heeft de overhand, de privélevens van beiden werken verluchtigend. Bij vlagen wordt het verhaal een beetje zwaar, haast langdradig, maar er sluipt steeds net op tijd een wending in die graag verder doet lezen.
'Zijderups' bevat ook de nodige humor, waardoor in totaliteit een mooi evenwicht ontstaat. Een heel grappige passage is die waarin Strike aan Robin vertelt welke kerstcadeaus hij heeft gekocht voor de kinderen van zijn zus en voor de zoon van een vriend. Dat verwacht je niet van die man, dat hij daarover nadenkt. En dát is de kracht van Robert Galbraith: het onverwachte als een vanzelfsprekendheid lanceren. Klasse!

[spanning 4, plot 4, schrijfstijl 4, leesplezier 4, originaliteit 3, psychologie 4]