Had ik het even verkeerd voor: Renate Dorrestein is helemaal geen dorre steen. Uitgangspunt voor haar roman is het klassieke samen-gesteld gezin: Man met puberdochter en een erg charmante nieuwe grote liefde. Maar…! In haar “De stiefdochter”, opgebouwd als een fijn door-dacht triptiek geeft schrijfster voortdurend staaltjes ten beste van erg genietbare karakterschetsen en voel je permanent haar messcherp talent om je rillingen te bezorgen wanneer haar analyses beangstigend in de buurt komen van de eigen ervaringen. Ook om half vier in de ochtend is Renate met De Stiefdochter nog onverminderd genietbaar en speelt de leeftijd van de lezer niet in het minst een rol van betekenis.
Renate is waarachtig een Edelstein!