Op de achterflap wordt het boek beschreven als "Zo duister als een sprookje"!

Claire Fuller heeft haar debutantenprijs (The Desmond Elliot Prize) zeker verdiend! Na afloop van het verhaal laat ze de lezer een beetje overdonderd achter... was dit echt, was dit een sprookje?

In het begin van het verhaal weet je al dat Peggy terug bij haar moeder Ute is, na al die jaren te hebben doorgebracht met haar vader in een verlaten hut. Hoe alles precies tot stand is gekomen en verlopen is wordt opgebouwd door een afwisseling tussen heden en verleden. Het verhaal wordt verteld door de ik-persoon, Peggy. Alles wordt vanuit haar standpunt en haar gedachten beschreven.

De schrijfster heeft een zeer mooie en vlotte schrijfstijl met poëtische zinnen.

p.11 : Ik stopte mijn vader onder mijn rechterborst, zodat de warme huid hem op zijn plaats zou houden. Ik wist dat als hij daar zou zijn alles goed zou komen en ik me aan mijn herinneringen zou kunnen overgeven.

Luister zeker naar La Campanella van Liszt tijdens het lezen, want deze muziek loopt als een rode draad door het verhaal.