Verhaal van een moeder gaat over Jessica die na de geboorte van haar dochter Lily in een postnatale depressie terecht komt. Het eerste deel van het boek valt nog in het Feelgoodgenre, maar ik kon me er nog niet erg in vastbijten. Het verhaal wisselt van het heden naar het verleden door middel van dagboekfragmenten uit het heden. Die fragmenten maken je nieuwsgierig en zorgde ervoor dat je door blijft lezen.

Halverwege het boek wordt Lily geboren en merk je dat het niet goed gaat met Jess. Vanaf dat moment wordt het verhaal donkerder en wil je verder gaan lezen, omdat je wilt weten wat er is gebeurd.

Door de mooie beschrijvende stijl van de auteur kan je je goed in de omgeving inleven. Bijvoorbeeld door het beschrijven van details tijdens het huwelijk van Jess en Matt: ‘De piepkleine kristallen die op het tere roomkleurige kant van het nauwsluitende lijfje waren genaaid, flonkerden in het kaarslicht.’
De personages lijken geen van allen op elkaar, maar door hoe ze beschreven worden, kun je je toch in ze inleven. Ondanks dat je misschien niet weet hoe een depressief persoon zich voelt, doordat je met Jess meeleeft voel je haar emoties en het diepe gat waar ze in zit en krijg je misschien een klein beetje inzicht in hoe ontzettend slecht ze zich voelt. Je leest mee hoe ze verandert van een sprankelende, kwebbelende jonge vrouw, naar een vouw die alleen nog maar de hele dag in bed wil liggen, totaal geen band voelt met haar dochter en zich erg eenzaam voelt. Matt steunt haar in alle opzichten, maar is ook een voorbeeld van hoe mensen over (postnatale) depressie denken: Waar zou ze depressie om moeten zijn? Mijn god, ze hoeft alleen maar thuis te blijven, in ons belachelijk dure huis, en haar kind zo nu en dan een fles en een schone luier geven. Hoe zwaar kan dat nou zijn?’

Alle gebeurtenissen lijden uiteindelijk naar een belangrijke en onomkeerbare gebeurtenis. De laatste paar bladzijdes las ik met tranen in mijn ogen… Een belangrijke les die je uit dit boek mee kan nemen:

‘Als we jullie één advies mogen geven, is het dit: niemand heeft een perfect leven. Het geduld op donkere dagen, want die gaan voorbij. […] Hoe donker het ook wordt, wacht tot het weer licht wordt, zelfs als je denkt dat je alleen bent. Als het licht terugkomt en je geluk hebt, zul je zien dat degene van wie je houdt naast je zit en je hand vasthoudt, al had je hem of haar in het donker misschien niet gezien.’