Wanneer een roman- of thrillerfiguur in een lange reeks van boeken wil 'overleven' moet hij de lezer niet alleen aanspreken door bijzondere kenmerken of gedragingen, maar hij moet vooral als mens zo boeiend zijn dat de lezer het aangenaam vindt om in zijn gezelschap te verkeren. Alleen dan wordt de lezer aangespoord ook de volgende thriller uit een reeks te gaan lezen. Na de tweede of de derde gaat de lezer dan uitzien naar weer een volgende, en weer een.
Met Alan Banks heeft Peter Robinson jaren geleden alweer zo'n figuur gecreëerd. Een gewoon mens, met bijzondere inspecteurskwaliteiten, zeker, maar vooral een sympathieke man die ook zijn eigenaardigheden, onhebbelijkheden, hobby's, huwelijksproblemen en wat al niet heeft. Zodanig herkenbaar dat je op den duur denkt dat je die man écht kent. En vooral ook wílt kennen. Dat je een borrel met hem zou willen drinken en in zijn gezelschap zou willen verkeren. Als je dat als schrijver kunt bieden heb je de lezer aan je gebonden en is de volgende thriller in de reeks al bij voorbaat een bestseller.

In 'Onvoltooide zomer' keert Alan Banks na een groot aantal jaren terug naar zijn ouderlijk huis in Peterborough (meer uitgewerkt in de novelle 'Going back') en leert hij als volwassene op een heel andere manier zijn ouders kennen. Dat is voor veel lezers zó herkenbaar dat juist die scene Alan Banks maakt tot de aangename warme man die hij in alle Inspector Banks-thrillers is. Je kent hem als je buurjongen van vroeger of als die goeie vriend die het zo goed doet bij de politie.
De terugkeer naar Peterborough is door Peter Robinson ingepast in twee gelijktijdig te onderzoeken moordzaken die erg ver uit elkaar liggen qua tijd, maar ook zo veel gemeen hebben. Een daarvan betreft een jeugdvriend en dat brengt Banks terug in de tijd, terug naar zijn jeugd. Het leidt tot interessante flashbacks, tot inzicht hoe Banks toen zijn vrije tijd doorbracht, welke boeken hij las en naar welke muziek hij luisterde. Dat is heel sterk beeldvormend en persoonsbepalend, hetgeen blijkt als je Banks kent zoals hij geworden is. In deze thriller leiden juist de eenvoudige contacten met de mensen uit zijn jeugd tot aanknopingspunten voor de oplossing van de moord. We zien ook hoeveel pijn het zowel de jonge als de huidige Banks deed en nu doet wanneer hij toen vermoedde en nu beseft wat er met zijn jeugdvriend is gebeurd. 'Onvoltooide zomer' is door zijn authenticiteit en daardoor natuurlijke eenvoud van de misdaden een van de meest boeiende in de reeks.
Zoals altijd houdt Banks vol, neemt scherp waar, piekert, legt ogenschijnlijk onmogelijke verbanden en knoopt losse eindjes aan elkaar door telkens opnieuw de gebeurtenissen en mogelijkheden de revue te laten passeren. Dat is de manier waarop Robinson Inspector Banks de meest ingewikkelde moordzaken laat oplossen. In 'Onvoltooide Zomer' in de context van zijn ouderlijk huis, in andere thrillers tegen de achtergrond van zijn ontsporend huwelijk, de hernieuwde kennismaking met zijn uit het oog verloren halfbroer of de affaire met een collega.

Ook al worden zaken opgelost, Banks komt niet altijd als winnaar uit de strijd. Integendeel. Hij blijkt vaak heel kwetsbaar. Persoonlijk is hij zelfs vaker verliezer: zijn huwelijk, zijn vermoorde broer, zijn afgebrande huis, mislukte relaties. Maar steeds komt hij er vechtend en de teleurstellingen wegslikkend weer als een veel ervaring rijker mens uit. Dat herken je als lezer en dat wekt sympathie. Alan Banks is bovenal zo echt menselijk. Geen superheld die over bovennatuurlijke gaven of ongewone fysieke capaciteiten beschikt.
Peter Robinson heeft hem niet eens zo heel scherp uitgetekend, maar dat hoeft ook niet omdat het beeld van hem zich vanzelf vormt. Veel herken je namelijk en daarbij voeg je vanzelf aan die herkenning gelieerde herinneringen toe. Dat een schrijver dat voor elkaar krijgt is knap. Dat lukt alleen de allergrootsten. Dat is de kern van het succes van Peter Robinson met de Inspector Banks thrillers. Ik zie alweer uit naar de volgende.