Wat Willem Elsschot hier nu weer schrijft: een bijna onwaarschijnlijke fictie gebaseerd op een waargebeurde story uit z'n eigen familie.
Hoever kun je gaan om jezelf te bevoordelen en daarbij niets en niemand te ontzien?
Dat is de ene kant van de medaille, aan de andere kant het savoureren van Elsschots vertelkunst, zoveel mogelijk zeggen met zo weinig mogelijk woorden.
Werkelijk elke zin heeft iets karakteristiek Elsschots: humor, snedigheid, messcherpe observaties, ironie en cynisme , dit boek lees je niet, je proeft het met kleine hapjes.

Het verhaal lijkt wanneer je een samenvatting zou lezen totaal ongeloofwaardig, pas wanneer je stap voor stap het proces meemaakt zie je welke keuzes er gemaakt worden en waarom.
Fijne personages worden er opgevoerd, zo zien we Laarmans, welbekend uit de andere werken van Elsschot en zijn alias.
Laarmans vertelt hier het hele verhaal dat handelt over zijn schoonmoeder die op slinkse wijze het pensioen van haar zoon in de wacht sleept, daarbij zet zij het liefje van Willem en zoon Alfred buiten spel.

Diverse instanties worden er ingeschakeld en gemasseerd om dit voor elkaar te krijgen.
Ook Laarmans zelf doet flink mee met de malversaties om de vrede in de familie te bewaren.
Geweldig zijn de verwijzingen naar de Roomse kerk, het boekje staat er vol mee en dit lijkt dan weer haaks te staan op wat er werkelijk gebeurt.

Kortom: Elsschot verdient het gelezen te worden!