vermakelijk verhaal,In IJsselmonde kampt men geruime tijd met de vraag hoe de rivier bedwongen kan worden, op gezette tijden treedt zij buiten haar oevers. Binnen een inspraakorgaan is getouwtrek over de beste oplossing. Oud-reder Marius van Mee heeft zo zijn eigenzinnige opvattingen. Als hij overlijdt krijgt zijn weduwe een bijzondere opdracht.

In De muur van Jacob Vis zijn we weer te gast in IJsselmonde. Dat betekent dat oude bekenden voorbij komen. Deze keer is Ben van Arkel niet van de partij, hij zit in Kosovo.
Dit boek is geschreven in opdracht van een waterschap. Dat is te merken. Het centrale thema in het boek is water  meer concreet: een rivier. De beschrijving van flora en fauna die ik ken uit eerdere boeken van Jacob Vis is in dit boek minder prominent aanwezig.

De muur is een verhaal vol vaart met soms komische wendingen. Jacob Vis maakt zelfs een uitstapje naar het Oostblok. Enkele inwoners van IJsselmonde reizen zelfs af naar verre gebieden om aldaar verboden waar te kopen. Een actueel gegeven, Jacob Vis verwerkt bijna altijd actuele gebeurtenissen of kwesties in zijn boeken.
Prominente hoofdpersoon is Aline van de Mee, de vrouw van de overleden ex-reder. Ze is een markante persoonlijkheid die de mannen gemakkelijk inpalmt.

Het verhaal is soms direct en ruw. Hiermee wordt wel een bepaalde sfeer neergezet die ik herken van Jacob Vis. Het eind van het verhaal is spectaculair, maar naar mijn smaak iets teveel over de top. Een vermakelijk boek? Zeker. Spannend? Vaak wel. En beslist onderhoudend.
Ik was overigens meer gecharmeerd was van de mannelijke personages dan van de vrouwelijke. De beschreven vrouwen zijn naar mijn smaak iets te positief beschreven of te mooi.

Ik vond dit een heel aardig boek, dat vlot leest, soms spectaculair is en veel beelden oproept. De van Arkel boeken zouden een mooie t.v. serie kunnen opleveren.
Als ik de hele reeks overzie zijn mijn favorieten tot dusver Wetland en Brains. Dit boek mag er ook zijn, maar heeft me minder geraakt dan de twee genoemde.