11 was ik ten tijde van het verschijnen van dit boek , en ik moest me schamen dat ik nog zo onbekend ben met het werk van van Dis, een toch grote naam in de Nederlandse literaire wereld. Ik weet niet hoe mijn oog op dit boek viel, het stond hier op de plank, meegenomen uit de bibliotheek, ik waagde me eraan: een fascinerende leestocht werd het, van slecht drie dagen.

Het decor: Amsterdam eind jaren negentig, hoofdrol is weggelegd voor een scholier die bezig is met zijn toelating tot de toneelschool, zijn worsteling met het loskomen van het milieu waarin hij opgroeide ('t Gooi), en zijn zoektocht naar zijn seksuele identiteit: de mannenliefde.

Het boek is rauw geschreven, seksuele scènes worden niet geschuwd, het boek is even ruig als scherp, maar het hééft iets: de zoektocht, de dillema's, het worden wie je wilt zijn, het vormen van je eigen identiteit.
Het mooiste was voor mij de achtergrond van Amsterdam, een stad me dicht tegen het hart ligt, en hoewel de seksscènes nooit mijn favoriet zijn, heeft dit boek me zeker toch kunnen bekoren. Voelde ik me er jong door? Wellicht. Trok de rebellie me? Ook dat is mogelijk. Ondanks de rauwheid van het verhaal, ging het niet schuren, en er is íets aan het verhaal dat het misschien wel een beetje sierlijk, kunstig maakt, artistiek. Het is misschien voor de fijnproevers, maar zeker geen slecht boek, zelfs 20 jaar na dato niet.