Hitte, een prachtige en meeslepende thriller van Amerikaans auteur James Patterson, meegeschreven door Michael Ledwidge. James Patterson is de meest succesvolle hedendaagse thrillerauteur ter wereld, en staat bekend om zijn geweldige thrillers met kortere hoofdstukken. Dit is ook een van de reden waarom het boek zo gemakkelijk en vlot las.
James Patterson is 71 jaar oud en woont en werkt in West Palm Beach, Florida, waardoor het ook verwijst naar het boek. Een deel van het verhaal speelt zich namelijk af in Florida.
Na zijn succesvolle carrière in de reclamewereld, in 1976, debuteerde Patterson als thrillerschrijver met zijn eerste boek The Thomas Berryman Mystery, waarmee hij meteen een grote prijs won, namelijk de Edgar Award for Best First Mystery. Nadien schreef hij al 50 boeken, waarvan er al twee werden verfilmd, die een voor een bestsellers werden, waaronder Hitte. De originele titel van dit boek is Now you see her.
Het boek gaat over Nina Bloom. Ze was in 1992 op voorjaarsvakantie in Key West met haar vrienden, waar ze een ongeluk veroorzaakte. Ze werd gered door een knappe agent, de 10 jaar oudere Peter Fournier, die haar hielp om alles over het ongeluk te verbergen. Ze trouwden in Key West en Nina raakte in verwachting van hem. Wanneer ze een groot geheim uit het verleden te weten kwam, vluchtte ze naar New York en nam een nieuwe identiteit aan, zo ook een nieuw leven. Jaren later woont ze samen met haar dochter in New York waar ze een succesvolle advocate is. Wanneer een onschuldige man van moord wordt beschuldigd, wil ze hem niet laten boeten voor wat de echte moordenaar heeft gedaan. Ze gaat terug naar Florida waar ze de confrontatie moet aangaan met de werkelijkheid die ze jarenlang ontvlucht heeft.

Toen ik in de bib dit boek tegenkwam, zou ik hem nooit uitgeleend hebben als ik enkel naar de cover had gekeken. Op de cover staat namelijk een vrouw in bikini, en de titel vond ik ook al aan de vreemde kant. ‘Hitte’ vind ik nu eenmaal niet echt een titel die ik aan een thriller zou geven. Toen ik de achterflap las, was ik meteen geboeid door de verhaallijn. Het leek mij echt een heel spannend boek, en toen ik zag dat het geschreven is door James Patterson, was ik meteen verkocht.
De drie eerste hoofdstukken begreep ik eerst niet zo goed, omdat je in medias res in het verhaal wordt gegooid zonder een inleidend hoofdstuk. Na deze drie delen begint het verhaal gewoon vanaf het begin af aan en loopt het verder in chronologische volgorde. De epiloog is een hoofdstuk dat zich één jaar later afspeelt.
Het verhaal bestaat uit 349 bladzijden, verdeeld over drie inleidende hoofdstukken, 116 hoofdstukken, vijf delen en een epiloog. Elk deel is een ander ‘boek’. Het eerste boek heeft als titel De laatste zonsondergang, het tweede Eindeloze zomer, het derde Nina in New York, het vierde Terugkeer van de verloren vrouw, en het vijfde deel De waarheid zal uw bevrijding zijn. Hoewel…
Persoonlijk vond ik de structuur van het boek heel duidelijk door deze vijf verschillende delen. Elke titel is ook een kleine beschrijving van wat er in het leven van het hoofdpersonage staat te gebeuren. Hoe ik het interpreteer, is elk nieuw deel ook een nieuw hoofdstuk in haar leven. De 116 hoofdstukken in dit boek zijn allemaal maar enkele pagina’s lang, meestal ongeveer een drie tot viertal bladzijden. Bijna ieder hoofdstuk eindigt met een cliffhanger, waardoor je na elk hoofdstuk meteen wilt doorgaan met lezen omdat het zo spannend is. Dit vind ik een heel goede manier om een boek te schrijven, zeker omdat het een thriller is, om de lezer nieuwsgierig te maken naar wat er in het volgende hoofdstuk staat te gebeuren.
Het overkoepelende thema van dit boek is ‘de enige weg is dwars door de pijn heen’. Het hoofdpersonage heeft in haar leven zoveel leugens verteld tegen iedereen, ze heeft een hele nieuwe identiteit aangenomen en zelfs haar dochter weet niet wie haar moeder echt is. Later in het boek komen alle leugens die Nina ooit verteld heeft uit, en ook haar dochter komt alles te weten. De enige weg is dus dwars door de pijn heen, haar leven bestaat uit een grote leugen.
Het verhaal is geschreven vanuit het ik-perspectief, de belevende ik om precies te zijn. Alles wordt verteld uit de ogen van het hoofdpersonage. Op deze manier voel je ook mee wat het personage meemaakt. De lezer weet evenveel als het hoofdpersonage en heeft dus geen volledig overzicht over de gebeurtenissen. Ik vind het goed dat het verhaal uit dit vertelperspectief is geschreven, dit maakt het boek ook extra spannend want je weet nog niet wat ze verder nog gaat meemaken.
De boodschap die volgens mij in het boek zit is dat je door te veel leugens te vertellen, je je leven helemaal overhoop kan gooien en zo diep in de problemen kan raken.

Er zijn heel veel aspecten die dit verhaal leuk maken om te lezen. Er zijn niet te veel moeilijke woorden gebruikt waardoor je niet noodzakelijk een volwassene hoeft te zijn om dit boek te kunnen lezen. Als je een jongvolwassene bent lukt dit evengoed. Het leest zo vlot doordat het allemaal kleine hoofdstukjes zijn en geen lange hoofdstukken van 20 bladzijden of meer, dit vind ik persoonlijk heel positief. Door elke keer de cliffhanger op het einde van een hoofdstuk werd het ook meteen veel spannender.
Het enige wat ik minder goed vond aan het verhaal was dat er enkel op het einde heel veel spanning kwam. In de loop van het verhaal was er ook wel wat spanning maar veel minder. Pas helemaal op het einde kwam de echte confrontatie. Het einde van het boek vond ik daardoor wel heel erg goed geschreven.
Ik snap ook de titel van het boek, Hitte, niet zo goed. Ik weet niet echt wat dit met het boek te maken heeft, net zoals de cover. Enkel op basis van deze elementen had ik geen thriller verwacht.
Over het algemeen vond ik het echt een heel goed boek, ik zou het zeker aanraden aan mensen die graag boeken lezen met een flinke dosis spanning erin. Het kan gelezen worden vanaf de leeftijd van een jongvolwassene, en natuurlijk ouder. Ik zou zelf graag nog meer boeken lezen van James Patterson. Door dit boek ben ik thrillers een interessanter genre beginnen vinden, eerst sprak die spanning mij niet echt aan, maar hierdoor ben ik van gedachte veranderd.