Twee inbrekers vinden tijdens een inbraak het lichaam van Nel van Geel. Ze blijkt al bijna twee maanden dood te zijn. Wanneer haar zoon Paul het huis opruimt, vindt hij een schriftje met schokkende notities over de Pinocchioclub in Praag, destijds een beruchte bar voor pedoseksuelen. Ondertussen maakt een aantal topambtenaren zich zorgen. Ze worden gechanteerd met foto’s waaruit hun betrokkenheid bij de Pinocchioclub en misbruik van jonge jongens blijkt. ‘De vrienden van Pinocchio’ is een thriller over een netwerk van hooggeplaatste mensen die zich boven de wet stellen en de wraak van twee jonge mensen die ooit hun slachtoffers waren.

Feiten en fictie
‘De vrienden van Pinochhio’ is, net als enkele andere verhalen van Thomas Ross, een verweving van feiten met fictie. Dit verhaal is gebaseerd op de zaak-Demmink. Demmink was een zeer machtige ambtenaar van het ministerie van Justitie. Waterdicht bewijs was er nooit, wel waren er veel aannames, waarschijnlijkheden en suggesties over zijn misbruik van minderjarigen. De hoofdrolspelers Paul en Nadine zijn fictief, maar veel personages bestaan echt, zoals Maxime Verhagen en Beatrix en Claus. Deze verweving geldt ook voor de gebeurtenissen in het boek. Het bezoek van Beatrix en Claus aan Praag heeft destijds echt plaatsgevonden, de speurtocht van Paul en Nadine is fictief. Dit zorgt ervoor dat veel karakters niet geïntroduceerd hoeven te worden, de lezer kent ze immers al uit de politiek of via de media. Dit vraagt wel een goede algemene ontwikkeling van de lezer. Ken je bepaalde personages niet, dan is het soms lastiger ze in de juiste context te plaatsen. Omdat het verhaal een mix is van feiten en fictie blijf je je telkens afvragen “is dit zo echt gebeurd?”, “heeft dit zo kunnen zijn?”. Dit geeft een extra dimensie aan deze thriller.

Veel namen
Ross introduceert veel, heel veel personages in ‘De vrienden van Pinochhio’. Hoewel ze niet allemaal een grote rol spelen, is geen enkel personage onbelangrijk, je hoofd er dus goed bijhouden luidt het devies. Ben je er niet zo goed in namen te onthouden en al die personages uit elkaar te houden, dan zou je dus eigenlijk een notitieblokje naast je boek moeten leggen en ieder personage (en zijn of haar rol) moeten noteren.

Verkeerde spoor
De auteur zet de lezer graag op het verkeerde spoor. Het komt in dit boek meerdere malen voor dat eerst de gevolgen van een gebeurtenis worden beschreven, en pas verderop in het hoofdstuk de gebeurtenis zelf. Een tactiek die vaak werkt en leuk uitpakt, maar soms ook voor irritatie zorgt. Zo wordt eerst de brandwond van Nadine verzorgd. Als je dit leest, vraag je je af of je iets gemist hebt. Net voordat je terug wil gaan bladeren, lees je pas hoe ze die brandwond heeft opgelopen.

Conclusie
‘De vrienden van Pinochhio’ is een prima thriller, die balanceert op de grens van feiten en fictie. Ross weet veel (bestaande) personages op te nemen, zonder dat hij ze echt hoeft te introduceren. Dit zorgt ervoor dat dit boek een bovengemiddelde thriller is, maar vraagt ook veel van de lezer. Geen thriller ter ontspanning na een drukke dag dus, maar een verhaal waar je echt voor moet gaan zitten. Maar daar is dit boek echt wel de moeite waard voor.