Het verhaal kent een zeer duidelijke opbouw, afwisselend zijn drie vrouwen aan het woord: Stella, Isabelle en Kerstin. Heden en verleden worden op die manier zeer goed uit elkaar gezet. Zo goed dat na een tijd verveling op de loer ligt. Zou dit het zoveelste goed geschreven boek zijn, waarin de spanning ver te zoeken is? Nee, gelukkig niet, want halverwege gaat het steil bergop met zowel spanning als tempo. De personages zijn zo levensecht neergezet dat je het gevoel hebt ze te kennen. Je voelt hun angst, verdriet en frustratie. Af en toe wil je gewoon ingrijpen en eens iemand flink door elkaar schudden. Sommige dingen zijn voorspelbaar, andere dan weer helemaal niet. Conclusie: Norebäck heeft een sterke plot verzonnen, het verhaal steekt zeer goed in elkaar!

Ter info, ik las de Zweedse versie van het boek, ik hoop dat de vertaling recht doet aan de schrijfstijl van Norebäck, want die wist ik enorm te appreciëren.