De Rus Gazdanov heeft gevochten in de Russische burgeroorlog en is een van de vele bannelingen die uiteindelijk in Parijs terecht zijn gekomen. Op dat moment was hij nog geen twintig en ongeschoold, maar desondanks ontwikkelde hij een prachtige literaire schrijfstijl. Het hoogtepunt van zijn carrière was de publicatie van het boek Het fantoom van Alexander Wolf in 1947.

In dit boek is de hoofdrol weggelegd voor een jonge Russische journalist in Parijs. Dit naamloze personage omringt zich in Parijs hoofdzakelijk met Russen (andere bannelingen) en mijmert over de oorlog en de gebeurtenis die zijn leven heeft veranderd.

Van al mijn herinneringen, van die eindeloze reeks ervaringen uit mijn leven, is de pijnlijkste de herinnering aan de enige moord die ik heb begaan.

In de oorlog, hongerig en vermoeid, vlucht de dan 16-jarige jongen op een zwart paard over de Russische steppe totdat zijn paard onverwachts wordt neergeschoten. Wanneer hij omkijkt ziet hij zijn belager op een prachtig wit paard aankomen. Om zichzelf te verdedigen schiet hij zijn belager neer en vlucht op zijn paard verder de steppe over. Maar voordat hij gaat kijkt hij nog even snel naar zijn belager. Hij lijkt dood te gaan; hij rochelt bloed en zijn ogen draaien in de kassen. Maar niet voordat ze één enkel moment elkaar in de ogen hebben aangekeken.

In Parijs, jaren later, schiet dit beeld dagelijks door het hoofd van de inmiddels begin twintiger. Ondanks zijn harde werken en burgerlijke levensstijl heeft hij iemand vermoord. De zin, het nut van het leven is hij kwijt. Dat dit uit zelfverdediging was doet er voor hem niet toe. Zijn leven is doelloos en hij ondergaat het als een soort straf.

Wanneer hij een Engels boek in de handen krijgt geschoven waarin de gebeurtenis op de steppe gedetailleerd en vanuit het perspectief van de belager wordt beschreven, beseft hij dat deze nog moet leven. Hij gaat op zoek naar de schrijver om hem te ontmoeten.

Lees verder op mijn boekenblog www.boekenz.nl via de link http://wp.me/p4177l-Q6