Wat een onmogelijk 'gedoe' is dat soms. Die sterrenuitdelerij, bedoel ik. Als ik die sterren per gedicht zou mogen uitdelen, dat zou het - in dit geval - een stuk makkelijker zijn. Het gemiddelde daarvan berekenen en hier invullen slaat de plank volkomen mis: er staan in deze bundel vrijwel uitsluitend gedichten die me volledig koud laten, en gedichten die ik prachtig vind.

De lange(re) prozagedichten of korte verhalen zijn het meest geslaagd, zoals NU JE HET VRAAGT, het titelgedicht dat als volgt begint:

    nee nooit eerder over gepraat komt het ineens bij me op. In het begin, ik bedoel - écht, heel even dacht ik dat het een soortement van rare plant was. Eerlijk, ik zie iets in het water en ik denk - wat? Gewoon, ik was gaan fietsen wat mijn broer was op woensdag altijd naar pianoles en dan was het stil in huis en moest ik iets voor mezelf doen en dan zei ik mam ik ga even een stukje fietsen. En dan ging ik een beetje door de buur, een enkele keer naar een vriendje of naar een pleintje waar ik wist dat er iemand was. [...]

Het is niet alleen de tekst die van belang is, maar ook de opmaak. Bovenstaand gedicht staat in lange regels, zonder alinea's verspreid over vier volle, dichtbeschreven pagina's, waardoor je bijna als vanzelf 'hijgerig' gaat lezen. Andere gedichten, zoals bv. EN TOEN EN TOEN, lijken twee (of drie) gedichten naast elkaar zijn.
Hoogtepunt van de bundel is - wat mij betreft - BESCHAVINGSOFFENSIEF, omdat dit gedicht perfect laat zien waarom soms inhoud en vorm niet van elkaar kunnen worden gescheiden. Dit gedicht moet je zien én lezen.

Nu je het vraagt moet weer terug naar de bibliotheek, en dat betekent dat ik deze gedichten van Hamel voorlopig niet meer zal kunnen opzoeken en nalezen. Jammer, want de bundel intrigeert me. Toch maar zelf aanschaffen.