Sonnst is een van de weinige Vlaamse misdaadauteurs die radicaal afwijkt van het geijkte policier-genre à la Aspe, Deflo en dertien anderen in een dozijn. Dat getuigt van lef en talent, al kan ik begrijpen dat niet iedereen er warm van wordt. Dat is vanzelfsprekend je goed recht, maar niettemin vind ik je recensie hoogst unfair. Ik heb wel eens gehoord van slaan en zalven, maar eerlijk gezegd was dat nogal extreem.

Ja, ik heb Razborka ook gelezen (met veel plezier trouwens) en neen, ik had zelden de verklarende woordenlijst van doen. Toegegeven, Sonnst hanteert niet de klassieke narratieve structuur van de doorsnee thriller, maar 'coupeert' de handeling en tijd en ruimte. In film gebeurt dat constant, denk maar 'Usual Suspects'. Als lezer start je me weinig puzzelstukken van de intrige en moet je nieuwe informatie zelf zien in te passen. Precies dat maakt het boek voor mij zo onweerstaanbaar, vooral als op het einde alles feilloos in elkaar klikt.

Sonnst mikt duidelijk naar een publiek met een gezonde voorkennis, getuige ook zijn samenzweerderige knipoog naar Geeraerts en Aspe. Dat heeft volgens mij niets met gebrek aan zelfvertrouwen te maken, wel met een respect voor de intelligentie van de lezer.

Samengevat: jammer dat Sonnst niet jouw 'cup of tea' bleek te zijn. Wellicht voel je je vertrouwder bij de op klassieke leest geschoeide thrillers.