Het titelverhaal vind ik minder sterk dan veel andere recensenten: de tirade van de ik-figuur is na de eerste brief duidelijk, daarna zit er geen ontwikkeling meer in. Veel beklemmender is het volgende verhaal, Vrijgezel op kamers, waarin de hoofdpersoon stukje bij beetje zijn eigen ondergang bewerkstelligt. Het lijkt onontkoombaar maar tegelijk begrijp je niet waarom. De Kafkaëske wereld waarin de hoofdpersoon terechtkomt, is van eigen makelij. Een meesterlijk beschreven en gruwelijk indringend beeld van wat een ontspoorde geest met een mens kan doen. Ook tussen de korte verhalen zitten een paar zeer geslaagde exemplaren met vaak personages die geplaagd worden door schaamte en schuldgevoel. Opvallende uitzondering is het satirische Barre Welvaart.