''Niemand zei ooit iets. Het leek wel alsof ik zelfs door mijn vuile was niet bestond."

Jongejan heeft met De tafel van Tarzan een aangrijpend verhaal geschreven over een gezin, waarin vader, zoon en moeder worstelen met zichzelf en vooral met de ander. Een gezin waarin gezien worden niet vanzelfsprekend is en de enige affectie afkomstig lijkt te zijn van de kat van de buren. Een verhaal waarin een noodlottige afloop, niet per se de slechtste afloop hoeft te zijn.

Jongejan beschrijft met korte, rake zinnen op een luchtige manier de zwaarte van het leven in een gezin waar liefde niet vanzelfsprekend is. Echter is het verhaal voor mij soms iets te luchtig voor een verhaal van dit kaliber. Door de snelheid van de schrijfwijze, verliest het verhaal de diepgang die het eigenlijk nodig had.

De tafel van Tarzan is een verrassend verhaal, waarin de interpersoonlijke noot goed is verwerkt. Echter door het gebrek aan diepere lagen en uitwerking van details krijgt het verhaal van mij drie sterren.