Er was eens een lief, braaf zwart poesje. Zo begint Het verhaal van de gelaarsde poes. Ze woont bij een oude dame, die haar Kitty noemt, maar zelf noemt ze zich juffrouw Catherine St. Quintin. Kitty vindt zichzelf dus niet bepaald gewoontjes. En zo gedraagt ze zich ook niet. ‘s Avonds wordt haar plek bij de oude dame ingenomen door poes Pinkie, zodat Kitty op jacht kan. Ze trekt dan een herenjasje en gevoerde laarzen aan en neemt een luchtbuks mee. Als die oude dame dat toch eens zou weten!
Kitty is trouwens een waardeloze jager en schiet vaker mis dan raak. En als ze dan eens doel treft, is het meestal niet degene die ze wilde raken, maar vriend Pinkie, of een van de wezels waarmee ze op jacht gaat.

Meer dan honderd jaar oud
Beatrix Potter werd 150 jaar geleden geboren. Het verhaal van de gelaarsde poes schreef ze al in 1914, maar ze maakte er geen tekeningen bij. Daardoor werd het nooit eerder gepubliceerd. Begin 2015 wordt het manuscript opgestuurd naar de onvolprezen Quentin Blake, vooral bekend van zijn tekeningen in de boeken van Roald Dahl, met de vraag of hij de illustraties wil verzorgen.
Voorin het boek schrijft Blake dat hij het wonderlijk toevallig vindt dat juist hij is gevraagd om de tekeningen te maken: ‘Juffrouw Kitty werd ook Q genoemd, een koosnaam waar ik dankzij familie en vrienden al mijn hele leven naar luister. Ik moet bekennen dat ik mezelf soms betrap op de gedachte dat ze het verhaal heeft bewaard voor mij.’

Kitty, Squintums of Q
Ik moest even in het verhaal komen, moet ik bekennen. En dat kwam vooral door de veelheid aan namen die in de eerste paar bladzijden voorbij komen. Kitty heet namelijk ook wel Squintums, juffrouw Catherine St. Quintin en Q. Verder passeren de revue: Pinkie, Jetje, Warre Voddenboer, Dirk Das, heer Vos, Smalle Sjaak, Willem Wezel en Vrouwtje Plooi. Ik vond dat wat verwarrend. Maar zo gauw je de namen onder de knie hebt, is dit boek echt een genot om te lezen.

Lees verder op mijn site