In het eerste deel maken we kennis met Sophie. Ten tijde van de eerste wereldoorlog bestiert zij samen met haar zus een herberg in St.-Péronne, Frankrijk. De Duitse bezetter dwingt haar het avondeten voor de soldaten te bereiden. Ondertussen maakt zij zich grote zorgen om haar man die in een gevangenenkamp zit en van wie ze al lang geen bericht meer heeft gehad. De Duitse commandant is gefascineerd van Sophie en het portret dat haar man van haar gemaakt heeft, en dat geeft haar hoop.

Na een dikke 130 blz. wordt de lezer ineens ruw de huidige tijd (2006) in geslingerd. Een andere wereld, met andere personages, andere sfeer c.q. wat minder geromantiseerd. Het voelt als een wat drastische omschakeling. In dit deel maken we kennis met een rouwende Liv. Vier jaar geleden is zij weduwe geworden. Als ze dan Paul ontmoet, lijkt het tij voor haar te keren. Totdat blijkt dat het schilderij dat hij moet opsporen om te kunnen terugkeren bij de rechtmatige erven, in haar huis hangt. Liv is echter niet bereid haar schilderij op te geven. Maar ten koste van wat?

Dit is de eerste Jojo Moyes die ik gelezen heb. Een vergelijking met andere boeken van haar heb ik daarom niet. Het eerste deel te zeer geromantiseerd om echt over te komen? Misschien wel, maar het gaat hier niet om een literaire roman. 'Portret van een vrouw' is een onderhoudende feelgood roman, met een prettige schrijfstijl, en goed voor aangename uurtjes leesplezier.