Op de dag dat zijn vakantie begint wordt Pieter Elting, hoofd van een zestal verzorging/verpleeghuizen ontvoerd.
Pieter is er van overtuigd dat hij die dag gaat sterven, maar dat gebeurd niet.
Pieter word vastgelegd aan een bed, krijgt op gezette tijden zijn smakeloze eten, word op vaste tijden verschoond etc. etc.
Zijn ontvoerders lijkt hij te herkennen, maar kan er niet achter komen waarvan. Voor de lezer word al snel duidelijk waarom Pieter ontvoerd is.
Een groot maatschappelijk probleem word hier aan de kaak gesteld, iets waarover we in heel Nederland zouden moeten nadenken, niet alleen de verpleegkundigen/verzorgenden maar ook de familie van de patiënt zelf.
Het boek blijft ook erg in je hoofd zitten zelfs nadat je het gelezen hebt.
Emma een van de ontvoerders heeft een bijzonder betrokken rol bij de verzorging van haar dementerende moeder, misschien kunnen verzorging/ verpleegtehuizen iom familie een en soms ook met hulp van de familie een veel betere zorg neerzetten. Denk bv. Aan het meehelpen met eten ’s avonds.
Mijn ouders zijn nog niet zo oud, maar weet wel dat ik zal proberen ook betrokken te zijn bij de zorg van mijn ouders en schoonouders zodat ze of nog gelukkig thuis kunnen blijven en anders met hulp van ons en de verzorgenden op een goede plaats in een verzorging/verpleeghuis komen te wonen.