Ik heb een paar jaar geleden erg genoten van ‘The Sisters brothers’. Daarom las ik ‘Afwassingen’, het debuut van Patrick deWitt. Helaas, hiervan ben ik een stuk minder onder de indruk.

Het is het hopeloze verhaal van een afwasser in een duistere kroeg in Californië. Het verkrijgen van whiskey en de nodige shotjes zijn het belangrijkste doel van zijn leven. De aantekeningen uit de ondertitel gaan over de stamgasten en dat zijn er erg veel waardoor het erg fragmentarisch is allemaal. Er duiken steeds weer nieuwe, bizarre personages op die niet zo eenvoudig uit elkaar te houden zijn. Deze verhalen zijn soms wel amusant maar echt boeien deden ze me niet. Het verhaal van de naamloze verteller (vervreemdend is dat hij vertelt in de 2e persoon enkelvoud) is onthutsend en bij vlagen wel interessant. Maar ook in deze passages veel drank, drugs en seks en bij elkaar zorgt dat steeds voor onsmakelijke beschrijvingen. Hij doet aan het eind een poging om te ontsnappen aan z’n uitzichtloze leven. Of dat gaat lukken?

‘Ik ga proberen gelukkig te zijn, denk je bij jezelf, en je hart zinkt in je maag, zoals in een voortrazende rollercoaster, en je hart wil huilen en snikken maar jij wil niet huilen en je stompt jezelf midden op je borst….’.