Na de roman Liefde en Kabaal wilde ik meer van Patrick Gale lezen. Ik had Driehoeksspel nog liggen en ben daar dus aan begonnen met naar nu blijkt een veel te hoge verwachting. Het is een aardige roman maar ook niet meer dan dat. Een ingewikkeld relatiepatroon waarin het vaak nog moeilijk is te weten over wie het nu weer gaat: een man met een vrouwennaam en andersom en dan ook nog iemand die met verschillende namen door het leven gaat. Dat een van deze karakters het dan ook nog met zowel mannen als vrouwen doet, maakt het er ook al niet doorzichtiger op. Het resulteert een wel heel bijzondere driehoeksverhouding maar dat realiseer je je pas tegen het eind.
Daar staat tegenover dat Gale erg goed schrijft en als je beseft dat de roman speelt in het Londen van de jaren tachtig waarin alles kon en gewoon was dan kun je er toch wel weer respect voor opbrengen. Het zelfs leuk gaan vinden. Dat Gale een vlotte pen én een rijke fantasie heeft staat buiten kijf.