Ik heb dit boek met veel plezier in één ruk uitgelezen. Vlot en met een knnipoog geschreven volgen de korte hoofdstukken elkaar in rap tempo op. Laurens Jan is een herkenbare uitvergroting: opgeblazen, vol van zichzelf en ondertussen geen idee waar hij mee bezig is. Zijn vrouw Anne-Marie is wat mij betreft de echte held: een vrouw die de vele ballen van privé en werk in de lucht houdt. Zij krijgt wél dingen voor elkaar en kennelijk ziet zij iets in hem wat nog niet naar buiten komt. Ik zie het niet en het lukt mij nauwelijks sympathie te voelen voor een man die als puntje bij paaltje komt, steeds een slappeling blijft.

De zelfverzonnen managementtheorie is een mooi staaltje verbanden leggen tussen dingen die ogenschijnlijk volstrekt niets met elkaar te maken hebben. Het doet me ook denken aan wat de businessgoeroes aan ondernemers vertellen: maak van je werkwijze een methode met een pakkende naam en schrijf daarover een boek zodat je de status van deskundige bereikt. We beleven hier dus ook de geboorte van Gertie als managementgoeroe. Ik ben heel benieuwd wat er nog meer uit haar pen rolt.