‘De twaalf’ door Justin Cronin is het tweede deel van de Oversteektrilogie. Het derde deel ‘De stad van spiegels’ is kort geleden verschenen. Ik las ‘De oversteek’ een aantal jaren geleden, en werd gefascineerd door de wereld die Cronin schiep.

Cronin is een begenadigd verteller, en in ‘De twaalf’ gaat hij op deze wijze verder. Hij vertelt uitgebreid en laat vele personages aan het woord komen. Maar als je dacht dat ‘De twaalf’ verder gaat waar ‘De oversteek’ stopte kom je bedrogen uit, je gaat terug naar het verleden. Als je meegaat naar waar het begon kom je weer in deze bizarre wereld.

‘De twaalf’ werd door mij minder snel gelezen als ‘De oversteek’. Waar ik in ‘De oversteek’ vanaf het begin geboeid werd, ging dat bij ‘De twaalf’ minder snel. Regelmatig bladerde in terug. Of dat mede veroorzaakt werd door de griep is een vraag die ik nu niet beantwoord, omdat het derde deel op mij ligt te wachten. Het is wel zo dat eenmaal op de helft van het boek mijn leesplezier terug kwam en ik vlijtig doorlas in dit dunnere deel. Nu ligt ‘De stad van spiegels’ mij aan te staren en ik ben wel zeer benieuwd hoe Cronin alles laat samen komen in dit derde deel.