Het klaprozenjaar, van Corina Bomann, vertelt het verhaal van Marianne en haar dochter Nicole. Nicole is zwanger en heel blij dat ze in verwachting is, maar dan vertelt de gynaecoloog haar dat haar baby een hartafwijking heeft. Waarschijnlijk is de ziekte erfelijk, maar Nicole weet niets over haar vader. Dan gaat ze naar haar moeder, Marianne, die jaren zweeg en nu eindelijk haar verhaal aan haar dochter doorgeeft.
In twee verhaallijnen weeft Corina Bomann de geschiedenis door de toekomst. Samen met het fotoalbum van Marianne ervaar je de gespannen sfeer tussen Fransen en Duitsers enkele decennia na de Tweede Wereldoorlog. De schrijfstijl is zeker goed, op een verhalende manier neemt Corina Bomann je mee en lees je hoofdstuk voor hoofdstuk uit.
Wel komt het verhaal traag op gang en zit je al een heel stuk verder in het boek voor de echte geheimen boven water komen. De personages worden mooi uitgewerkt en dankzij de, goed te volgen, gedachtegang leef je mee met de personages. Al wekt het personage Marianne door haar voorgeschiedenis meer sympathie op dan Nicole. De verhaallijn van Marianne bevat net iets meer diepgang, moesten beiden verhaallijnen zo goed zijn uitgediept had dit het boek een niveau hoger gebracht. Marianne kon dan ook de gevoelige snaar raken en zorgde voor een weggepinkte traan.
Opvallend is wel de vormgeving van het boek, per hoofdstuk staan er klaprozen en ook de zijkanten zijn bedrukt met klaprozen, een bloem met toch een grote symboliek.
Kortom een mooi en fijn geschreven boek dat ik zeker ga koesteren in mijn boekenkast.