Hij dacht aan Eva, probeerde haar zich zo goed mogelijk voor de geest te halen. De welving van haar schouders, het deinen van haar haar, de traagheid van haar handen, haar geur, de diepte van haar stem, de glooiing van haar borsten. Het ging moeilijk. Hij kon haar alleen maar in fragmenten herinneren. Het was nog geen week geleden dat hij haar voor het laatst had gezien, maar nu al leek ze in steeds kleinere delen uiteen te vallen.

Een heel mooi verhaal. Max het hoofdpersonage heeft angst dat hij een hartaanval zal krijgen. Het is wel frappant dat schrijver Thomas Blondeau onverwacht is gestorven aan een aortaruptuur.