Alice Feeney is schrijfster en journalist en werkt al 16 jaar als verslaggeefster bij de BBC. “Soms lieg ik” is haar thrillerdebuut. De oorspronkelijke titel is “sometimes I lie” en is in vele landen uitgegeven.
De cover, een zwevende vrouw, de titel en de boekenflap is al een voorboden, dat het een zweven wordt tussen leugens en waarheid, laat ik het een “wat is waar” verhaal noemen.
*Amber Reynolds ligt in coma, ze hoort alles, maar kan niet praten en bewegen. Ze wil schreeuwen “ik ben Amber Reynold, radiopresentatrice! Waarom weten jullie niet wie ik ben?” maar het blijft stil, haar mond beweegt niet, toch hoort ze geluiden. Haar geheugen is gewist, wat is er gebeurd? Ze probeert te graven, graven om een herinnering van haar verleden boven te halen.
Het boek start met deze zinnen:
Mijn naam is Amber Reynolds. Er zijn drie dingen die je over me moet weten:
1. Ik lig in coma.
2. Mijn man houdt niet meer van.
3. Soms lieg ik.
Het boek is afwisselend ingedeeld in drie delen, NU “als lezer verdwijn je mee in het hoofd van Amber”, EERDER de herinneringen vlak voor haar coma en VROEGER het dagboek 1991 – 1992 (wat trouwens geschreven is vanuit de ogen van een kind, het past als een puzzel ineen). Hoofdstuk per hoofdstuk krijg je telkens een beter beeld van het hoofdpersonage, haar karakter, de woorden, zinnen hebben me laten balanceren tussen een haat-liefde verhouding met het hoofdpersonage. Wat toch wel iets zegt over de schrijfwijze, het sarcasme van het hoofdpersonage maakt het geheel volledig af. En de spanning wordt er echt ingehouden, met een ongelofelijke plotwisseling, een plotwisseling die ik niet zag aankomen en ik werd even van mijn sokken geblazen. Waarom dan 4 sterren? Het einde, ik hou van verhalen die als een cirkel sluiten…was het misschien de bedoeling om onze eigen fantasie te gebruiken, komt er een vervolg? Voor de rest enkel lof, een echte aanrader!