Zoë en Ed kennen elkaar al vanuit hun studietijd. Ze raken elkaar een aantal jaren uit het oog, maar komen toch weer met elkaar in contact. Ze ontdekken dat de ander diegene is waar ze altijd al van hebben gehouden en de toekomst lacht hen toe…
Ze besluiten samen te gaan wonen en dit mondt uit in een huwelijk met de nodige ups en downs.
Op een dag vertrekt Ed naar zijn werk. Ook Zoë vertrekt even later naar haar werk. Als zij uit een vergadering komt, stort haar wereld in. Ed blijkt op weg naar zijn werk te zijn omgekomen bij een verkeersongeval. Zoë moet haar leven weer oppakken, nu zonder Ed. Dit valt haar zwaar. Er was nog zoveel wat zij hem wilde zeggen, nog zoveel wat zij wilde doen of wenste dat zij anders had gedaan destijds. Nu is het te laat.
Of toch niet? Samen met Zoë gaan we terug naar haar jaren samen met Ed. We lezen hoe hun huwelijk verliep, met de nodige voor- maar ook tegenslagen. We maken kennis met de gedachten van Zoë en wat zij , indien mogelijk, anders had willen doen als zij had geweten wat de toekomst voor hen in petto had.
Voor je weggaat van Clare Swatman springt er niet uit qua originaliteit. Maakt dit het een slecht boek? Nee dat zeker niet. Wel vond ik het een vrij voorspelbaar verhaal, zonder verrassingen. De verteltoon is vlot en eenvoudig. Het viel mij op dat Swatman regelmatig in herhaling viel met name als we weer een dag van Zoë samen met Ed hadden beleefd en Zoë bij het naar bed gaan, hoopte op nog een dag samen met Ed. Ik betrapte mijzelf er op dat ik het op een zeker moment wel wist dat zij op nog een dag hoopte. Het wekte een lichte irritatie op.
Los daarvan is het een prettig boek om te lezen met een mooi slot. Geen boek wat beklijft, maar dat hoeft ook niet altijd.
Het verhaal geeft wel een mooie levensles mee, te weten “Het leven is te kort om dingen uit te stellen, om tijd te verspillen, waarin we samen hadden kunnen zijn.”
Dit zouden we eigenlijk allemaal moeten onthouden en naar moeten handelen. Hoe vaak zeggen we nou eigenlijk echt dat we van iemand houden en dan bedoel ik niet alleen tegen je partner, maar ook tegen je ouders, broers en zussen, vrienden. Pas als het te laat is, beseffen we vaak pas dat er nog zoveel ongezegd is gebleven…