Het boek begint met een verhaal, het verhaal van Roza.
Het begint met haar jeugd en het verhaal wordt verteld vanuit haar zelf.
Ze is een levendig meisje, die graag kunstschaatster wil worden en ze oefent
zo vaak ze kan.
Ze woont met haar vader, moeder en broertje in het dorp Serov in de Oeral in
Rusland.
Haar vader is militair en is vaak van huis. Op een dag is ze aan het spelen
onder het huis en hoort haar vader praten met een andere man, maar ze
begrijpt niet waarover ze het hebben.

Dan komt er een groep studenten, de Djatlovgroep, bij haar op school praten over hun klimtocht naar de Cholattsjachl.
Ze is behoorlijk onder de indruk van hun verhaal en met name van Zina. De vrouw in de groep.

Daarna gebeurt er iets onwerkelijks, waar niemand iets van
begrijpt en er zijn veel speculaties. Deze ware gebeurtenis is tot op heden omgeven door mysteries.

De schrijfstijl van het verhaal is goed, met mooie zinnen en nodigt uit tot doorlezen.
Een paar voorbeelden: Roza's vader komt thuis na lange afwezigheid, Roza is
flink gegroeid en hij zegt:Mijn prinsesje Roza, wie kan een bloem verhinderen
te bloeien in de nacht. En later met Boris, haar vriendje, denkt ze aan wat
vader ooit zei: De tijd verliest haar betekenis op de Taiga.

Je wil graag achter de waarheid van de gebeurtenis komen, maar kom je
erachter? Dat is eigenlijk waar het in dit boek om draait.
De losse eindjes worden te weinig opgelost en laten een onbevredigend gevoel achter.