There is nothing quite
so pure in love
as a boy
and a girl
building castles
in the clouds.

Dit was het eerste gedicht, de eerste tekst in het boek en het liet me sprakeloos. Ik glimlachte, ik voelde en ik wilde de woorden herhalen. En herhalen. Het overkomt jou waarschijnlijk ook tijdens het lezen dat er een glimlach op je gezicht verschijnt. Bij mij was dat wel zo en het ging vaak gepaard met een gevoel van intens geluk. Het was dan niet zozeer dat het gedicht een herinnering bij me naar boven bracht waardoor ik dat gevoel ervoer. Het waren zijn woorden zelf.

Ik was in het begin even verbaasd, maar eigenlijk was het ook wel een beetje logisch dat het boek was opgedeeld in hoofdstukken. ‘Love’, ‘Her’ en ‘Wild’. De overheersende thema’s zijn liefde, vriendschap, ouderschap, verlies of hereniging. Tijdens het lezen verbaasde ik me er telkens over hoe deze dichter zulke veel voorkomende onderwerpen op een geheel eigen en nieuwe manier beschrijft. Bijna elke tekst liet me een andere kant van een gevoel, een gedachte, een beeld zien.
Om nog maar te zwijgen over de opmaak van het boek. Want ik heb de laatste tijd echt een zwak gekregen voor zwart/wit. Dit boek laat me doen inzien dat in sommige situaties kleuren overbodig zijn. Zwart/wit zal veel mensen doen denken aan een vroegere tijd toen de TV’s nog geen kleuren scherm hadden, toen de video opnames nog in grijstinten waren. En misschien was dat wel een van zijn boodschappen. Maar met dit werkstuk in handen en tijdens het lezen ervan lijkt het dat zijn woorden de niet bestaande kleur geven aan de pagina’s.