Inspecteur Rebus gaat al vijftien verhalen mee, waarvan er tien in Nederlandse vertaling. Nog steeds is er geen greintje personagemoeheid te bespeuren, Rebus is niet stuk te krijgen. Dat vind ik een grote verdienste van Rankin. Temeer omdat ik me in vorige boeken wel eens afvroeg hoe het verder moest met de eigenzinnige speurder. Door zijn werk verwaarloosde hij zijn relaties, de eenzaamheid bestreed hij met alcohol, zijn drankprobleem bracht zijn werk in gevaar een vicieuze cirkel. In het boek Gerechtigheid slaagt Rebus erin die cirkel te doorbreken. Met hulp van zijn vriend Jack Morton zwoor hij de drank af en kalefaterde hij bij wijze van therapie zijn flat en zichzelf op. In dat en alle voorgaande boeken viel vooral zijn rebels karakter op. Dat zorgde geheid voor een flinke snuif humor.

In Door het lint is weinig ruimte voor rebellie. Rebus krijgt het zwaar te verduren. Hij moet een zaak van een vermeende oorlogsmisdadiger onderzoeken. Vraag is of de eerbiedwaardige heer Lintz in werkelijkheid de naziebeul Lintzek is. Veel liever dan zich begraven in oude documenten, mengt Rebus zich in de machtsstrijd die verschillende bendes in Edinburgh voeren. Het tijdperk van Big Ger Cafferty lijkt voorbij, de jonge waaghals Tommy Telford dient zich aan. Als Rebus zich ontfermt over een Bosnische prostituee, haalt hij zich de toorn van Telfords bende op zijn hals. Dan wordt dochter Sammy aangereden bij een vluchtmisdrijf. Rebus is vastbesloten de schuldige te vinden, al moet hij daarvoor aankloppen bij Cafferty.

Naast deze veelheid aan verhaallijnen is in Door het lint ook tijd voor ingetogenheid. Rebus kijkt terug op zijn leven en vraagt zich daarbij af of hij wel de juiste keuzes gemaakt heeft. Rankin brengt op het einde alle verhaallijnen netjes bij elkaar en last een bloedstollende actiescène in. Ik heb deze nieuwe Rebus graag gelezen, al had dit boek me minder in zijn greep dan bijvoorbeeld Laat maar bloeden of Gerechtigheid. Volgens mij is dit een mindere Rankin, maar die is nog steeds heel erg goed.