“Groots en meeslepend wil ik leven, maar eerst moet de afwas gedaan worden.”

Dit staat op het visitekaartje van Vilan van de Loo. Het vat haar leven samen: enerzijds het ideaal. Anderzijds de realiteit. Maar wèl die afwas doen.

Als kind wilde ze altijd schrijfster worden, maar ze wist niet hoe dat moest. Dus begon ze met een dagboek. Vervolgens kwam de schoolkrant. En daarna ging het bijna vanzelf verder. Inmiddels is ze ruim twintig boeken verder. Ze gaan vooral over geschiedenis en literatuur. Vilan woont samen met Adelbert Cornelis, op Facebook beroemd als Huiskater Bert. Iedereen zegt gewoon Bertje. Van Tim naar Bertje is een kleine autobiografie van rouwen en liefhebben, een boekje dat weergeeft wat voor gevoelsmens Vilan van de Loo is.

Een week voor zijn twintigste verjaardag stierf de kleine rode kater Tim van Viland van de Loo. Ze waren bijna zeventien jaar samen geweest. Hoe ze zonder hem moest leven, wist ze niet.
Iedereen reageert anders na het overlijden van een geliefd huisdier. De een gaat gewoon verder, de ander huilt een paar dagen, maar er zijn ook mensen waar het verdriet en gemis een stuk dieper zit.
In dit boek vertelt Vilan hoe moeilijk het is te leven zonder Tim. Al heeft ze inmiddels een nieuwe levensgezel: kater Bertje.

“Op de eerste ochtend zonder Tim lag ik stil in bed, bewegingloos. Toen sloeg de onrust toe.”

Van Tim naar Bertje heeft een mooie toepasselijke cover, in vrolijke kleuren. Kleuren die de inhoud van het boekje goed weergeven. Best een serieus verhaal, maar het heeft toch ook enige luchtigheid.
Het boek heeft 20 kleine hoofdstukken en begint met het overlijden van Tim. Het bracht bij mij de nodige herinneringen naar boven en regelmatig dwaalde mijn blik af naar de urntjes op het dressoir. Ja, je leest het goed, op het dressoir in de woonkamer staan de urntjes van mijn overleden dieren. De herinneringen waren niet alleen verdrietig, dacht regelmatig ook aan de mooie tijden die ik met deze dieren heb gehad, de liefde die ze mij gaven.

In een fijne verteltrant geeft de auteur haar gevoelens voor haar katten, zonder enige schaamte, volledig bloot. Ze verwoordt alles precies zoals het is, zoals zij het voelt en dit is herkenbaar voor vele dierenliefhebbers. Ik weet zeker dat er veel mensen zullen zijn die, als ze dit boekje lezen, hun eigen gevoelens verwoordt zien. Gevoelens waar niet iedereen voor uit durft te komen omdat buitenstaanders dit gevoel niet kunnen begrijpen.

“Het verdriet van het missen groeide en daarmee nam de tranenstroom toe.”

Het grote verdriet omdat je je maatje kwijt bent, niet weten waar je het moet zoeken, je niet meer compleet voelen. Het schuldgevoel als er een nieuw dier in huis komt, alsof je het vorige dier zomaar vervangen hebt en vergeten bent. Maar je voelt je zo eenzaam en alleen kun je ook niet verder. Maar het gemis blijft en elke keer hoop je op een teken dat het gemiste dier toch op de een of andere manier in de buurt is. De auteur grijpt alle mogelijkheden aan om een teken van Tim te krijgen. En een lange tijd blijft er de vraag of ze wel goed genoeg was geweest voor het dier. Had ze misschien…

“Had ik hem genoeg gewaardeerd toen hij er nog was? Was ik lief genoeg voor hem geweest, op de manier die hij het fijnste vond?”

Ik ben zelf een groot dierenliefhebber en mijn dieren betekenen alles voor me. Soms denk ik ook wel, gaan mijn gevoelens niet te ver. Maar dan lees je dit boekje en zie je dat je niet de enige bent. Niet de enige die volledig uit het lood geslagen is als er een geliefd huisdier overlijdt. Niet de enige die praat met haar dieren alsof het mensen zijn. De auteur denkt hetzelfde en heeft dezelfde gevoelens als ik en alleen door dat al geeft ze door middel van dit boekje een heleboel troost. Maar ook laat ze met Van Tim naar Bertje zien hoe het voelt voor mensen zoals zij en ik. Wat het met ons doet als we een huisdier verliezen. Zij begrijpt het…

*****