Het was lang geleden dat ik een thriller had gelezen en ik had er echt zin in. 'Soms lieg ik' kwam dus op een goed moment. In het begin komt Amber met drie statements; 1. ik lig in coma 2. mijn man houdt niet meer van me en 3. soms lieg ik. Wat dit inhoudt, drong eigenlijk pas later tot me door. Amber liegt dus soms én ze is de verteller van dit verhaal. Deels door in de ik-vorm te vertellen over de gebeurtenissen in 2016 (het NU en de weken daarvoor) en deels door dagboekfragmenten uit haar jeugd. Maar hoe weten we zeker wat er wel en niet echt is gebeurd? Het lijkt wel of al Ambers relaties complex zijn; waarom houdt haar man niet meer van haar en verdwijnt hij soms?, waarom lijkt de verhouding met haar zus soms innig en soms verstikkend en zelfs bedreigend? Wat is er op het werk aan de hand? Op al deze vragen komt een antwoord maar eerlijk gezegd weet ik aan het einde nog steeds niet of ik het boek heb begrepen en of ik nou doorheb wat er écht is gebeurd. Alle puzzelstukjes vallen op hun plek maar toch... Heel knap geschreven door Alice Feeney maar voor mij als lezer ook enigszins irritant. Ik houd van duidelijkheid, dit boek blijft nog even in mijn hoofd tot ik denk te weten waar Amber allemaal over heeft gelogen.