Het gaat zeker niet te ver om te zeggen dat Simenon en zijn personage Maigret een genre op zichzelf heeft opgeleverd. Ook in deze aflevering toont Simenon zich weer in een meester in het met een paar pennenstreken neerzetten van een sfeer, die weliswaar van een andere tijd is (denk aan de elementaire rol van de conciërge van het appartementengebouw waar de dode oude vrijster wordt gevonden) maar geenszins verouderd. Voeg daarbij een ingenieus plot met volslagen geloofwaardig einde en je hebt enkele uren gegarandeerd leesplezier.