Ik heb net boek voor mijn dochters van Rowan Coleman uitgelezen. In het begin heb ik altijd wel wat moeite om goed in haar boeken te komen, maar als ik eenmaal bezig ben lees ik hem heel gemakkelijk uit. Het onderwerp is heel verdrietig, alzheimer op jonge leeftijd terwijl je zelf een dochter van 20 en van 3 hebt. Het verhaal is soms ook wel een beetje voorspelbaar, maar ook wel heel mooi en af en toe met echte humor geschreven waardoor het niet te zwaar is. Ik heb er van genoten.