Hanna Bervoets is één van mijn favoriete Nederlandse schrijfsters. Haar originele kijk op de wereld en op de Nederlandse taal vind ik verbluffend en ook in dit boek laat ze weer zien dat ze daar op slimme wijze mee kan spelen.

Het verhaal biedt een spannend gegeven: wat doet het met een mens indien hij afgesloten is van de buitenwereld en tracht (zo lang mogelijk?) met weinig tot geen middelen te overleven tesamen met maar een paar anderen? Wat maakt dat de één het 140 dagen volhoudt en de ander niet en waarom wil iemand dat uberhaupt nog in zulk een uitzichtloze situatie?

Bervoets maakt dit inzichtelijk aan de hand van een wisselend tijdsperspectief en vanuit de hoofdpersoon Merel. Het resultaat is een beklemmend boek met typische 'Bervoets-vondsten'.

Met name een aanrader voor lezers die van boeken houden waarin te raden overblijft.