Dit is het eerste boek van De laatste erfgenaam serie.
Eleonora (Elena) moet vluchten uit het Haviksnest, haar veilige thuishaven. De orde van het bloed wil aan de macht komen en zij en haar familie staan in de weg. Bovendien zijn zij elfen en Bloedridders haten niets erger dan elfen. Ze vertrekt naar het eiland waar haar vader vandaan komt. Ze weet niet veel over het verleden van haar vader en echt niets van haar moeder. Ze begint steeds nieuwsgieriger te worden. Haar reisgenoten helpen en beschermen haar. Yarbrin is een elf die Elena tegen alles wil beschermen. Nathan is iemand die haar altijd aan het lachen kan maken en hij is familie. In het dorpje Berg komt ze een bijzondere jonge Wachter tegen. Haar hart slaat op hol. Elena leert steeds meer over zichzelf en wat ze allemaal in haar mars heeft. Haar vader heeft een bijzondere kracht, waarom heeft zij dat niet? En wat houdt hij toch geheim voor haar? Spannend! Ze moeten de Bloedridders voor blijven………………Maar zijn ze wel ergens echt veilig? De bloedridders laten een pad van verwoesting achter en schamen zich niet om iedereen uit de weg te ruimen.
Elena heeft een bijzondere ontmoeting met een wolf, maar ook komen er dwergen in voor. En kribbers…Deze wil je niet tegenkomen. Ik vind ze een beetje piranha-achtig..alleen dan met scharen in plaats van tanden.

Het intermezzo, dat is echt opvallend. Dat zet je toch even aan het nadenken over het verhaal. In welke tijd het zich afspeelt bijvoorbeeld. Ik hoop meer uit te vinden in het volgende boek. Dit was echt iets dat me opviel en ik kreeg meteen allerlei ideeën in mijn hoofd. Heerlijk om zo mee te denken! Maar wat het precies is….Daar ben ik nog niet uit. Maar dat gaat ongetwijfeld goed komen!

Het eekhoorn vlees in de soep, doet je denken aan Evi’s eerste boek: Tranen van Tataneh. Daar zit een bijzondere eekhoorn in: Aggie. Hij zou nooit in de soep belanden.
Het einde is open en ik wil echt weten hoe het verder gaat. De epiloog is spannend en zorgt voor nog meer interesse in het verhaal.

De titel en de cover zijn echt duidelijk. En de kleur van de troon en vorm precies zoals ze omschreven worden. Prachtig.

Het taalgebruik is zeer origineel. De schrijfster gebruikt namelijk een aantal woorden in een eigen verzonnen taal. Als je niet meer weet wat de betekenis is, kun je het achterin het boek opzoeken. Daar staat de vertaling. Ook een Appendix, met namen, plaatsen en begrippen met uitleg. Het is altijd een goede aanvulling. Ik heb de Appendix niet vaak hoeven raadplegen. Boek leest echt vlot en smaakt echt naar meer!