Christine Charliers doet ook in het tweede deel uit deze trilogie waar ze goed in is. Ze dompelt haar lezers verder onder in de wondere wereld van Esther en Jonathan. Dit tweede deel brengt niets nieuws onder de zon, maar gaat dieper in op het hoe en waarom van Crustonic en hun diabolische plannen, terwijl de hoofdpersonages nog altijd op zoek zijn naar het antiserum om hun van hun innerlijke wolf te bevrijden. In Jacht op het antiserum toont Charliers dat haar toegankelijke en uitnodigende schrijfstijl geen one-shot was en weet ze woord voor woord haar lezers mee te trekken in het verhaal. Het verhaaltempo ligt aardig hoog, zonder daarbij zichzelf voorbij te snellen en biedt een betere inkijk in de dagelijkse beslommeringen die het hele wolf-zijn met zich meebrengt. De hele setting van het verhaal wordt op een uiterst passende manier beschreven, waardoor je jezelf al gauw midden de bossen en open velden waant. Enkele overmatig gebruikte herhalingen in de verhaallijn zorgen af en toe voor een dipje in het anders bovengemiddeld hoge schrijfniveau, maar laat dat de pret niet bederven. Charliers mag als YA-auteur bij de groten in het genre geteld worden. Ik kijk alvast uit naar het slot van de trilogie.