Het is al na een aantal paginas duidelijk. De auteur weet waarover hij schrijft. Met militaire precisie vertelt James Barrington een spannend verhaal over een in 1972 neergeschoten vliegtuig en een duiker die meer dan 30 jaar later in aanraking komt met haar dodelijke lading.

Paul Richter van de Britse Royal Navy, geïntroduceerd in het eerste boek van Barrington, Operatie Overkill (2004), treedt ook in Dodelijke lading op als een keiharde, door de wol geverfde en moeilijk in de hand te houden Special Operations Officer. Na een dankzij zijn naïeve werkgever redelijk geslaagde persoonlijke wraakactie in Italië, houdt Richter zich in de luwte op een schip van zijn werkgever in de buurt van Griekenland. Ondertussen wordt op Kreta het lichaam gevonden van Spiros Aristides. Hij is gestorven door bloedingen uit alle lichaamsopeningen. Hij blijkt na een duiktocht te zijn besmet met een onbekend, maar overduidelijk zeer dodelijk virus. Het eiland wordt hermetisch afgesloten van de buitenwereld. Nadat de CIA meer dan normale interesse heeft getoond en een aantal door wapens gedode Kretenzers wordt gevonden, stuurt de Britse geheime dienst Paul Richter naar het eiland om uit te zoeken wat er allemaal aan de hand is. Natuurlijk is het Richters taak om niet minder dan de volledige waarheid te achterhalen. Een schokkende waarheid, zo blijkt uiteindelijk.

Barrington laat geen misverstanden bestaan over zijn kennis. Hij beschrijft militaire voertuigen en wapens als het even kan inclusief type- en serienummers. Maar ook niet-militaire passages worden tot in de kleinste details beschreven. Richter neemt geen douche. Nee, hij draait de thermostaatkraan op 38,5 graden alvorens hij zijn Levis-spijkerbroek en 100% katoenen T-shirt over de stoel legt, in de straal warm water stapt en zich van hoofd naar benen inzeept met de PH-neutrale douchegel, ter beschikking gesteld door het eenvoudige, maar uiterst nette Griekse hotel, 15 kilometer ten oosten van de Kreteenze badplaats Chóra Sfakia. Wellicht chargeer ik hier een beetje, maar het zal u niet verrassen dat deze schrijfwijze af en toe flink de vaart uit het verhaal haalt. Aan de andere kant, Barrington scoort hierdoor wel erg hoog op het onderdeel geloofwaardigheid. Iets wat in veel actiethrillers node gemist wordt.

Een ander kenmerk van de actiethriller in het algemeen is de ietwat geforceerde militiare humor om lucht in het verhaal te brengen. Barrington doet dit wat subtieler. Zo beschrijft hij tijdens een boottochtje van drie CIA-ers de twee fasen van flink zeeziek zijn: Tijdens de eerste ben je bang dat je doodgaat, tijdens de tweede ben je bang dat je níet doodgaat. De enige echte onfeilbare remedie tegen mal de mer is onder een boom gaan zitten. En dat is lastig als je 30 kilometer uit de kust van Kreta bent.

Dodelijk lading is een geloofwaardig verhaal met een spannend plot, zonder losse eindjes en met slechts één of twee zwakke passages. De auteur legt in een epiloog uit hoe schokkend de waarheid is die Richter uiteindelijk boven tafel krijgt. Het verhaal blijft hierdoor nog enige uren in het hoofd rondmalen. James Barrington wordt het Britse antwoord op Tom Clancy genoemd, maar dat is onterecht. Barrington is beter!