ja ja ja en nog eens ja
Ik heb het boek uitgelezen. Het is vreemd om je naam in het boek terug te lezen. En te weten dat ik het zelf bent en mijn collega's en mijn werkplek. Ja het is een boek waar je iets mee kunt, je frustratie delen van een arts die het niet begrijpt. Deze arts zal vast bij veel mensen herkenning oproepen [overal in het land zal wel zo'n arts zijn denk ik] Ja het is een boek die iedereen in de zorg kan laten zien hoe het wel kan en vooral hoe het niet moet. Er gebeuren vreemde dingen? Het is zo niet Koos die dit doet of zegt, denk voor velen herkenbaar bij een eigen familielid of partner. Ja het is ontroerend met een lach en een traan Tranen, ja van het lezen van het verlies van herkenning van deze wereld om langzaam in de wereld die Koos [en met hem vele anderen] niet kon, terecht te komen. Een lach omdat ik Koos zie zitten benen over elkaar, bretellen aan zijn broek camel sigaret in zijn hand en natuurlijk zijn puzzelboekje. Fles drank in zijn kast ;) Ik hoor zijn grapjes, ik zie zijn blik afdwalen als Koos iets niet begreep. Maar vooral de lach die bleef als Marjolein binnenkwam. Ja het boek is een aanrader voor de mantelzorger Ja het leest zo prettig je blijft lezen ook al ken je de hoofdpersoon niet persoonlijk het is zo herkenbaar. Ja ik ben blij dat dit boek er is want er zijn te weinig boeken zo helder geschreven over een dementie en wat het met de naasten doet.
Ja ik ben super trots op mijn werkplek, en dat iedereen het boek krijgt van de regiomanager. Ja ik ben trots op Marjolein die heeft het toch maar mooi gedaan Marjolein je krijgt van mij 5 sterren Dank je voor dit mooie boek