In Aantekeningen over het verplaatsen van Obelisken staat vriendschap centraal. De vriendschap tussen twee oude studievrienden, waaraan onverwachts een einde komt door het overlijden van Tomas. Om te voorkomen dat Tomas een tweede dood sterft door vergeten te worden, houdt de ik-figuur hem levend. Hij reist naar Alexandrië om een afspraak na te komen die zij in hun studententijd hebben gemaakt.
Het boek gaat over zoveel meer dan vriendschap, het gaat over oude geschiedenis: Alexander de Grote en nieuwe geschiedenis: Social Media. Het gaat over ambitie, over rouw en over herdenken. Over missen: "met Tomas voelde elk tankstation als Parijs, maar zonder hem voelde alles als vastzitten in de lift met verkeerde mensen." Iedereen die een dierbaar iemand verloren is, zal dit gevoel herkennen.
Het boek lijkt te bestaan uit verschillende gedachten en waarnemingen, die allemaal opgeschreven worden, maar een mooi geheel vormen. Dit boek zet je aan het denken over wat je zegt tegen iemand die rouwt (nooit meer: geef het een plekje) en over wat je met je eigen leven wilt. Het is een boek om te lezen en later weer te herlezen, het is een boek om te koesteren en nooit te vergeten.