Wanneer een ballerina vermoord in een bergmeer wordt gevonden, wordt het team van Munch weer bij elkaar geroepen. Mia - net afgekickt van een alcoholverslaving - wordt overgehaald om nog een keer te helpen. Op de plaats delict zijn vreemde details; een pagina uit een kinderboek en een camera op een statief met het cijfer 4 in de lens. Wat probeert de dader te vertellen? Wat probeert hij te laten zien?

De jongen in de sneeuw is de opvolger van Ik reis alleen en De doodsvogel. In het derde boek komt het team onder leiding van Holger Munch opnieuw bijeen vanwege een moordzaak met een vreemde plaats delict. Mia is een van de teamleden, een inmiddels bekend rechercheur. Mia staat op het punt om op reis te gaan na een moeilijke periode van afkicken van haar alcoholverslaving. Maar wanneer Munch om haar hulp vraagt en haar foto's van de plaats delict laat zien, is Mia echter al snel on board.

Het verhaal is op vergelijkbare manier als de vorige boeken op gesteld. Er wordt regelmatig terugverwezen naar een van de vorige boeken. Voor mij was het al even geleden dat ik de eerste twee delen heb gelezen, dus het was soms even graven. De jongen in de sneeuw is in chronologische volgorde verteld, waarbij er steeds geswitcht wordt van personage. Dat maakt ook dat je soms een stukje verhaal te lezen krijgt, van een personage en een gebeurtenis die nog niet in het verhaal zijn te plaatsen. De rechercheurs zijn leidend in het verhaal; door hun stukken worden de verschillende gebeurtenissen gaandeweg aan elkaar geknoopt. Veel schrijvers proberen het op deze manier, maar Samuel Bjørk is hierin toch wel echt een van de besten. De manier van schrijven maakt dat je probeert zelf alle puzzelstukjes aan elkaar te leggen, waardoor je helemaal wordt meegesleept in het verhaal. Fantastisch geschreven dus!

Een min punt aan het boek? Als ik iets moet noemen, dan is dat hoe het team uiteindelijk bij de moordenaar komt. Er wordt wel uitgelegd hoe ze er bij komen, maar niet het daadwerkelijke moment zelf wanneer ze er achter komen. Maar goed, dat is dan ook echt het enige minmuntje. Oh ja, en ik snap nog steeds niet hoe het nu zat met de oorbellen, maar dat kan aan mij liggen...

Conclusie: fantastisch boek en een waardige opvolger van Ik reis alleen en De doodsvogel. Niet het meest extreem lugubere verhaal, maar de manier van schrijven is geweldig. Ja, er zijn meerdere schrijvers die op een vergelijkbare manier een thriller schrijven, maar Bjørk is toch wel een categorie op zichzelf!