De schrijfstijl in het begin van het boek kon me eerst niet erg boeien, het verhaal pakte me niet, totdat er een klein meisje opgevangen wordt in een klein stadje.
Daarna gaat het snel, een psychiater met specialiteit: kinderen. Een hoofdagente met hart voor de zaak.

Een soort geprikkelde nieuwsgierigheid nam bezit van me, omdat ik wilde weten hoe Julia, de psychiater, het aan zou pakken om het verwilderde meisje tot rust te brengen en tot haar door te dringen. En hoe Ellie, de hoofdagente, alles in het werk stelt om de waarheid boven tafel te krijgen.
Ik moet zeggen, dat ik er de hele tijd een goed gevoel bij had, dat het op de juiste manier ging...........

Je hart breekt bij het idee, dat een kind zo erg mishandeld en beschadigd is, totaal niet gesocialiseerd.....niet bij machte zich uit te drukken in wat ze voelt.
Maar Julia lukt het beetje bij beetje.
Maar de vragen blijven, wie heeft het meisje dit alles aangedaan, wie zijn haar ouders, wordt ze niet gemist?

Niemand meldt zich. Julia is zo betrokken en is van dit kind gaan houden, ze wil haar adopteren en zet een procedure in werking..........................maar dan.....................