Aan het begin van het verhaal neemt Sarah Dalton ruim de tijd om het verhaal op te zetten. De wereld waarin het boek speelt wordt uitgebreid beschreven en blijkt behoorlijk huiveringwekkend te zijn. Ik vind de wereld heel bijzonder en behoorlijk realistisch neergezet. Terwijl je als lezer de wereld leert kennen word je ook voorgesteld aan de personages en leer je de onderlinge verhoudingen kennen. Gelukkig bleek niet iedereen zo te zijn als ik in eerste instantie dacht. Anderen blijken echter nog erger te zijn dan ik verwachtte.

In het begin van het boek is er slechts af en toe actie. Die actie onderstreept vooral hoe moeilijk het leven van een onzuivere is, zeker als deze onzuivere zich niet bij de situatie neerlegt. Omdat je tijdens de eerste hoofdstukken echter van de ene in de andere verbazing valt over de wereld en over hoe personages op elkaar reageren, is de mindere aanwezigheid van actie geen gemis.

De focus van het verhaal blijft wel enigszins liggen op wat de personages doen in plaats van wat ze denken. Wat ze doen en wat ze zeggen is zeker interessant, maar om de personages nog beter te leren kennen, had ik ook wel meer willen lezen over wat ze dachten.

Tegen het einde gaat het verhaal steeds sneller. De plotwendingen volgen elkaar razendsnel op. Steeds als je achterover wilt leunen met het idee “ah, nu komt het goed”, blijkt het gevaar plotseling groter dan ooit te zijn. Dat vond ik erg leuk om te lezen. Het einde is redelijk afgerond en bevat geen enorme cliffhanger, maar maakt wel nieuwsgierig naar meer.

Ik vind dit een goed uitgewerkt verhaal over een toekomst die helaas niet helemaal ondenkbaar is. Ik hoop maar dat het nooit zover zal komen.