‘De vrouw na mij’, de samenwerking tussen de Amerikanen Pekkanen en Hendricks is een psychologische thriller. Zo verschijnen er de laatste tijd wel meer. Een tijdlang probeert de auteur de lezer op het verkeerde been te zetten en dan is de vraag hoe de ‘plottwist’ aankomt. Is de lezer compleet verrast of zag je toch hier en daar hints naar de waarheid?

Nellie heeft in het verleden een en ander meegemaakt, maar bij Richard voelt ze zich veilig, hij is haar prins op het witte paard. Haar vrienden hebben echter twijfels, is hij niet te mooi om waar te zijn? Vanessa is de ex van Richard. Ze doet haar uiterste best om haar ‘vervangster’ te behoeden voor onheil. Maar waarom zijn ze uit elkaar? Wat heeft Richard gedaan? Wat heeft Vanessa gedaan?

Zo ongeveer de helft van het boek zijn Vanessa en Nellie aan het woord. Vanessa doet haar verhaal in de ik-vorm, bij Nellie is er een verteller in het spel. Op een bepaald moment doet Emma haar intrede. Je denkt dat je weet wat er aan de hand is, maar is dat ook zo? Wie vertelt het juiste verhaal? Wie kun je vertrouwen?

Het is heel de tijd goed opletten met wie je te doen hebt, je moet je gedachten goed bij het boek houden, anders loop je het risico helemaal in de war te raken. En toch is precies dat wat er zal gebeuren…

Pekkanen & Hendricks hebben een originele manier gevonden om hun verhaal te vertellen, maar ik was er niet helemaal weg van. Ik voelde me op een bepaald moment een beetje bedrogen. Uiteindelijk heeft ook de epiloog een verrassing in petto, hoe kan het ook anders, maar die was wat mij betreft een beetje bij de haren getrokken. Iets te gekunsteld allemaal, maar toch een fijn boek om te lezen.