‘Belofte maakt schuld’ is opgebouwd in drie delen waarbij de auteur het eerste deel vooral gebruikt om je te laten kennismaken met de drie vrouwelijke hoofdpersonages, die elk een geheim met zich meedragen, en waar het hele verhaal om draait. Het maakt dat het verhaal op zich wat traag op gang komt maar het vergt natuurlijk wel wat tijd en woorden om niet alleen een geloofwaardige karakterschets van de vrouwen te geven en de situatie waar ze in zitten. Verder is ook duidelijk afgebakend in welke tijdsperiode het verhaal zich afspeelt en welk personage aan het woord is.

Lisa is een alleenstaande en overbezorgde moeder, soms op het neurotische af, die wordt achtervolgd door een tragisch verleden dat maakt dat ze voortdurend op haar hoede is. Wat zich in dat verleden heeft afgespeeld kom je slechts met mondjesmaat te weten.
Het geheim van Ava, Lisa’s tienerdochter is voor de lezer van meet af aan een stuk duidelijker. Ava houdt er een druk sociaal leven op na en een facebookvriend van wiens bestaan niemand op de hoogte is, zelfs niet haar vriendinnen van het clubje waar ze toebehoord.
Marylin, niet alleen Lisa’s steun en toeverlaat maar tevens collega houdt dan weer voor iedereen de schijn van het perfecte leven op.

In deel twee en drie komt het verhaal echt goed op tempo wanneer Ava, door het stellen van een goede daad, ieders leven op zijn kop zet en de zorgvuldig bewaarde geheimen komen bovendrijven. De plotwendingen volgen elkaar elkaar op en ik belandde niet alleen meer dan eens op het puntje van mijn stoel, ook een kreet van afgrijzen was niet ver weg. De auteur slaagt er zonder meer in om ervoor te zorgen dat geen enkel personage je onberoerd laat: je leeft als het ware met hen mee, voelt medelijden, verfoeit ze,…

Er is echter ook een voorspelbaar kantje. Doodjammer eigenlijk want het verhaal steekt echt goed in elkaar, leest vlot en heeft verder alles in huis wat een goede psychologische thriller in huis moet hebben. Maar het had wat mij betreft wat meer mogen blijven snijden, wat rafeliger mogen blijven, wat meer dat zijn waar de Scandinavische schrijvers zo goed in zijn: in het neerzetten van een einde waarbij je iets hebt van ‘Awel merci!’ i.p.v. een feelgood einde.