Het boek bestaat uit veel verhaallijnen en verhalen die constant over elkaar buitelen. De tijd is niet lineair, waardoor het sterven van Penelope constant plaatsvindt, alomtegenwoordig is. Doordat er zo veel personages zijn, kon ik moeilijk in hen komen, de emoties bleven verder weg. Ook het ik-personage is vrij onbereikbaar.
Aan het eind wordt dit allemaal goed gemaakt. Ineens voelde ik de pijn van het moeten achterlaten van je zonen, het zien wegkwijnen van je moeder. Plotseling vielen alle puzzelstukjes in elkaar, bleek er toch een brug tussen alle verhaallijnen te bestaan.

Met iets van opluchting sloeg ik het boek dicht. Het was hard werken, maar de moeite waard.