Toen dit boek in DWDD verkozen werd als boek van de maand, was ik meteen geïnteresseerd. Het verhaal en de beschreven schrijfstijl spraken me aan en toen ik via Hebban de kans kreeg om met een leesclub rond dit boek mee te doen, twijfelde ik geen moment.

Het boek begint met de zin: Ik ken de dood al heel lang, maar nu kent de dood mij ook’. Een bijzondere zin van een bijzonder boek dat mij nog steeds bij blijft. En dat terwijl ik veel lees en lang niet alles blijft hangen.

Dit boek is geschreven door Benedict Wells, een jonge Duitse schrijver. Het einde van de eenzaamheid is niet zijn debuut maar wel zijn grote doorbraak en het is inmiddels bekroond met vele prijzen.

Het boek gaat over Jules. Jules groeit op in Munchen, samen met zijn broer Marty en zijn zus Liz. Als zijn ouders tijdens een weekendje weg omkomen door een auto-ongeluk worden de kinderen naar een kostschool gestuurd. Hier worden ze van elkaar gescheiden en gaan ze ieder hun eigen weg. Jules heeft moeite om zich aan te sluiten bij andere kinderen totdat hij Alva ontmoet. Ze sluiten vriendschap maar verliezen elkaar na hun schooltijd uit het oog. Jaren later komt Jules Alva weer tegen.

Het boek begint met een motorongeluk dat Jules maar net overleeft. Vanuit het ziekenhuis worden we als lezers mee teruggenomen in de tijd en komen we steeds meer te weten over dat wat er allemaal gebeurd is in het leven van Jules en zijn broer en zus. Het wordt al snel duidelijk dat ze alle drie het verlies van hun ouders op een andere manier verwerkt hebben maar dat komt waarschijnlijk ook door de heel verschillende karakters.

Ik vond de opbouw van het boek erg prettig, ik houd wel van een verhaal met flashbacks en als het dan net zo mooi bij elkaar komt als in dit boek, ben ik snel geboeid.
Ook de schrijfstijl was prettig, ik werd snel meegezogen in het verhaal door mooie en soms beeldende zinnen. Het heeft me geen moment verveeld.