De titel: Wij zijn allemaal moleculen lijkt vreemd, maar wordt oh zo duidelijk als je dit boek hebt gelezen. Een jeugdboek met een grote inhoud; verdriet, overwinning, schaamte en heel veel liefde in een samengesteld gezin. Wel duidelijk een jeugdboek door hoe er gereageerd wordt op bepaalde situaties.

In de hoofdrol twee jongeren Stewart 13 en Ashley 14. Stewart Inksters zijn moeder is overleden, hijzelf is hoogbegaafd. Ashley Anderson haar ouders zijn gescheiden, maar wonen nog dicht bij elkaar. Haar vader is uit de kast gekomen en Ashley schaamt zich voor zijn geaardheid.

De vader van Stewart en de moeder van Ashley beginnen een relatie, en ze gaan bij elkaar in één huis wonen. De hoofdstukken worden afwisselend verteld door Stewart en Ashley. In eerste instantie vinden ze van elkaar: "Stewart (Spuwart) is een griezeldwerg en een sukkelrobot. Het is een serieus raar uitziend gastje. Hij heeft een dikke bos stug bruin haar dat niet glad is maar ook niet krullerig. Flaporen, een pluizig knaagdier. Een klein mannetje. Een nerd." "Ik begin te vermoeden dat als je in Ashleys linkeroor blaast, de lucht er bij haar rechteroor weer uit komt". Mode queen staat min of meer boven aan de sociale ladder van haar klas. Maakt zich druk over wat anderen van haar vinden.

Wanneer Ashley wat begint met Jared heeft Stewart zijn bedenkingen "Jared was geen kwaliteitsmens" Stewart doet wat hij moet doen om zijn halfzusje te beschermen. "Er is nooit maar dan ook nooit een excuus om iemand aan te vallen die kleiner is, of zwakker, of kwetsbaarder dan jij". Dit is een wijze raad die Stewart van zijn overleden moeder meekreeg.

Dit boek heeft me op de één of andere manier geraakt. Hoe mensen elkaar beoordelen op hun uiterlijk, geaardheid etc. Hoe wreed de jeugd onder elkaar is een klasse strijd. Wanneer ben je goed genoeg om tot een bepaalde groep te behoren en wanneer kom je tot inzicht.