Eens met de reacties hieronder. Heel levensecht beschreven hoe vreselijk het moet zijn je kind te verliezen. Soms bijna te pijnlijk om te lezen.

Een herinnering bij de shampoo:
'Het verleden is tegenwoordig, tegenwoordig in het heden, zodra ik de fles opendraai. Mijn hart slaat over in mijn borst en het doet pijn. Tom zit in die fles. De tijd staat stil. Een lachende mond, een plastic eendje, natte bruine haren, wasem. Daar is hij. De pijn is onverslijtbaar'

Een opmerking vond ik erg vreemd en kan ik niet plaatsen. Ze denkt: 'Ik zou mijn armen en benen hebben gegeven om Tom terug te krijgen. Ik zou Vince en Stella hebben gegeven.' Vince en Stella zijn haar andere kinderen. En dat begrijp ik niet.