22 jaar, zou het zo lang geleden zijn dat ik vol was van de Noorderlicht-trilogie. Nee, ergens deze eeuw heeft de serie mij gegrepen. Ik had nu even nodig om er in te komen. Veel te onrustig in mijn hoofd. Maar eenmaal op gang in het verhaal kon ik het niet meer loslaten. En al lezend kwamen ook details van de vorige boeken boven drijven. Het is wat op de achterkant van het boek staat, voor oude Pullman-fans werpt dit avontuurlijke verhaal nieuw licht op oude bekenden. En wat ik kan onderschrijven, voor aanstaande Pullman-fans is het een meeslepende introductie. Ga er dus voor zitten, neem de tijd, en als je van dit genre houdt dompel jezelf onder in ouderwetse nieuwsgierigheid, hoe gaat dit aflopen. Vooral deze koude stormachtige dagen vol met regen vullen de sfeer aan waarin het boek zicht afspeelt. Met een storm op komst en een dreigende overstroming houdt Pullman ons in de ban van zijn verhaal en verwerkt tegelijkertijd een aantal ervaringen uit zijn eigen jeugd. O.a struinen langs de rivieren en kanalen rondom Oxford. Philipp vertelt dat in zijn jeugd een oudere dame interesse in hem toonde en hem uitnodigde om boeken uit haar bibliotheek te lenen. Hij moest aan haar denken toen hij schreef over Hannah, Dr. Relf. Zo rolt Malcolm in de plot rondom baby Lyra. Zij stelt hem in de gelegenheid om bij haar thuis te komen en boeken van haar te lenen. Bij het omruilen kan hij zijn bevindingen met haar delen. Het grootste deel van het verhaal gaat om het in veiligheid brengen van baby Lyra, terwijl de handlangers van het Magisterium Malcolm op de hielen zitten. Malmcolm's aangeboren nieuwsgierigheid wordt op vele fronten beantwoord, wie is Lord Asriel en hoe ziet een alethiometer eruit en wat is zijn functie, maar roept ook weer nieuwe vragen op die een vervolg rechtvaardigen. Philip creeerde de daemon, metgezel en ziel, in de noorderlicht-trilogie, zodat Lyra niet alleen zou zijn en altijd iemand had om mee te praten. In dit deel komt dat nog eens prominent naar voren. Malmcolm is niets zonder zijn Asta. In verschillende dierengedaanten, is zij o.a. zijn extra ogen of zijn bewaker bij gevaar. "...de intuitie van zijn daemon was al vaak betrouwbaar gebleken. Al waren hij en Asta natuurlijk een schepsel, dus het was toch zijn eigen intuitie, net als zijn gevoelens de hare waren", beschrijft Philip Malcolms gevoelens over Asta. Aangezien Philip het schrijven van een goed verhaal belangrijker vindt als voor wie hij schrijft, zou ik zeggen, lees en ervaar het leesplezier, zonder het boek in een leeftijdscategorie te stoppen.