Clarisse en Tristan zijn al van kinds af bevriend met elkaar.
Dan besluit Clarisse dat het goed zou zijn om een pauze te nemen in hun relatie . Als zij elkaar dan later ergens spontaan tegenkomen nog genoeg voor elkaar voelen om verder te gaan. Tristan heeft het er heel moeilijk mee, wacht en wacht en besluit dan op zoek te gaan naar de zin van zijn leven.
Hij doet onderweg verschillende soorten werk, van podiumbouwer tot barkeeper. Hij blijf ergens nooit lang de onrust drijft hem steeds weer verder.
Hij ontmoet veel vrouwen en mannen op zijn weg die hem dan steeds weer confronteren met zichzelf. Zo gauw zij te dichtbij komen verdwijnt hij weer.
Deze mensen hebben het beste met hem voor, zo ook zijn ouders en broer die hem steeds weer vragen om toch vooral thuis te komen, tevergeefs .
De strijd van Tristan is zo voelbaar in de prachtige citaten die in het boek staan, dat je sommige wel twee keer leest.
De strijd, moedeloosheid,onmacht en ook de berusting is zo mooi beschreven, dat je als lezer echt sympathie voor Tristan gaat voelen. Het einde van het boek is onthutsend, verdrietig maar ook weer positief.
Een prachtig boek over een gewone jongen waar veel lezers wel een stukje herkenning in vinden.
Een prachtig boek dat van mij 4 sterren krijgt.