Het boek “De Slang In Het Paradijs” van Latoya Moirae laat zich niet in een hokje drukken. Het is geen thriller, geen uitgesproken horror en zeker geen onbeduidend verhaal. Ik zou het onder de noemer “roman” willen scharen. Wanneer je al eens iets gelezen hebt van deze schrijfster, (o.a. haar Yougian-trilogie) weet je wat je qua stijl kan verwachten: open zinnen zonder wollig taalgebruik, een plezierige vlotte schrijfstijl, die een lezersgroep in allerlei leeftijden aantrekt. Het is een roman over de ingewikkelde verhouding tussen een jongvolwassen broer en zus. Door dit moeilijke onderwerp is het wat mij betreft, geschikt voor achttien jaar en ouder, alhoewel een jonger persoon er ook mee overweg kan, mits voldoende begeleid. De personages komen goed tot leven en zijn natuurgetrouw in hun conversaties, hetgeen voor herkenning zal zorgen. Max en Juliette zijn getuige van een zwarte mis. Er zitten daarom een paar behoorlijk pittige scènes in het boek, maar deze worden door Moirae integer uitgewerkt zonder te overdrijven. Er zit een spanning in het verhaal, maar het blijft altijd draaien om de emoties van de hoofdpersonen. Dat maakt het boek bij uitstek geschikt voor de lezer die van psychologische romans houdt. De hoofdpersonages worden op geloofwaardige wijze volwassen en hun strijd om met de verboden gevoelens om te gaan, is uitstekend verwoord en grijpt je regelmatig bij de keel. Kortom: een meer dan interessant boek van deze, bij veel jongeren al, geliefde schrijfster.