Recensie “De perfecte moordenaar” van Katherine Ewell – juni 2014
Londen wordt geteisterd door een seriemoordenaar die uiterst professioneel te werk gaat, geen sporen achterlaat en geen duidelijk motief heeft. Kit Ward, een zeventienjarige scholiere, heeft thuis een wel heel bijzondere opleiding gehad. Ze is namelijk van kleins af aan in de leer geweest bij haar moeder en is nu de perfecte moordenaar. Moordopdrachten kunnen bij haar via een postbus ingediend worden. Kit probeert zonder oordeel aan de verzoeken te voldoen, overtuigd van het idee dat er geen goed en kwaad bestaat. Maar ze komt in de problemen als een vriendschap haar hele filosofie op de kop zet ….
Cover: ik vind de cover knap met die blauwe kleur en ook de foto is eigenlijk wel griezelig en heeft iets mystieks. Ik geef deze cover een 8
Ik heb voor dit boek gekozen omdat boeken over seriemoordenaars echt mijn ding is en als kers op de taart gaat het nog over een vrouwelijke moordenares. Iets dat je ook niet vlug vind onder de thrillers behalve dan bij de boeken van Chelsea Cain (Gretchen Lowell).
Dit boek is geschreven vanuit het standpunt van Kit en ze legt in het begin uitgebreid uit wat haar regels en motivatie is om te moorden en dit al op zeer jonge leeftijd. Haar moeder heeft haar opgeleid om te kunnen moorden. Ze trainde haar kind want voor haar was moorden een echt verlangen en dat bleef aan haar knagen nu ze het zelf niet meer kon doen. Op die manier heeft ze Kit het moorden aangeleerd bij wijze van nalatenschap. Kit haar voornaamste regel is: “Niets is goed en niets is fout”. En zo zijn er nog een paar die ze moet aanhouden.
Ze beschrijft haarfijn hoe haar moeder haar heeft leren moorden en ook de wijze waarop zodat ze zo min mogelijk bewijsmateriaal achterlaten. Wat ook eigenaardig is om te lezen is ook hoe haar moeder haar ook gewone dingen leert terwijl de focus toch altijd op het moorden is gericht. Haar moeder is dan ook heel trots op haar en de dingen die ze doet! Haar moeder traint haar, met fysieke oefeningen zodat ze veel kracht krijgt in armen en benen. Ook leert ze haar dingen zoals tegen alles in te gaan, zich niet te laten afschepen want dat zijn belangrijke lessen.
Met haar vader heeft ze eigenlijk geen band, hij is zakenman en bij hem gaat zijn carrière en aanzien voorop, zelfs zijn gezin, dus weet hij eigenlijk niet wie zijn vrouw is en vooral niet wie Kit is die al meer dan 50 moorden heeft gepleegd.
Kit heeft een brievenbus waarin mensen hun wensen opschrijven wie ze willen vermoord zien en steken daar ook bepaalde sommen geld bij. De media heeft haar de naam “Perfecte moordenaar” gegeven en haar handelsmerk is brieven achterlaten.
Kit is in het dagelijkse leven een gewone scholiere aan de Ivy High School en ze raakt bevriend met Maggie Bauer, een meisje dat is uitgesloten uit een vriendenkring. Dan hebben we ook nog de mysterieuze Michael waar ze de haat in zijn ogen kan zien en waar ze zelf van huivert. Als er een incident ontstaat in de kantine van de school laat ze hem al eens voelen dat hij beter uitkijkt als hij haar bedreigt. In de les filosofie is ze eerst in haar nopjes tot op een bepaald moment Mevrouw Marcell haar begint te doorzien.


Na een incident op school begint Kit te twijfelen met wat ze bezig is en hoe ze worstelt met haar gevoelens, haar moeder echter dringt haar aan om voorzichtiger te zijn. Ze moeten moorden omdat er geen gerechtigheid is en zonder hen is de wereld verloren. Hun kaartenhuisje dat haar moeder zo zorgvuldig heeft opgebouwd mag niet in elkaar stuiken. Toch worstelt Kit enorm met haar geweten en op een bepaald moment beseft ze ook wat een monster ze is. Haar moeder echter houdt niet op met haar te beïnvloeden en ze zwicht terug voor haar moeders overtuiging. Door dit alles verbreekt ze op een bepaalde manier haar band met haar moeder. Ze heeft immers haar steun niet meer nodig, Kit krijgt haar zelfvertrouwen terug en is nu zelfstandiger en nog meer vastberaden om door te gaan met moorden. Ze denkt dat ze oppermachtig is!

Ze leert Alex kennen via haar moeder, een brigadier bij Scotland Yard, en zachtjes aan probeert ze in zijn wereldje te komen om meer te weten te komen hoe het zit met het onderzoek dat naar “ de perfecte moordenaar” wordt gedaan waarvan hij het onderzoekt leidt. Op den duur begint ze andere gevoelens tegenover hem te krijgen, ze vindt hem angstaanjagend charmant en ze vind hem aardig. Wetende dat hij jacht op haar maakt worden ze op den duur trouwe vrienden. Hun relatie wordt op den duur heel complex waarbij gedachten en emoties als een rollercoaster spelen.
Alex wordt zo onder druk gezet van hogerhand en de media geeft hem de schuld omdat de moordenaar hem ontsnapt. Het is of hij op een geest jaagt en toch kent hij de moordenaar als zijn broekzak.
Kit blijft vele probleemloze moorden uitvoeren en ze voelt zich onaantastbaar totdat ze echt met zichzelf worstelt en niet meer goed weet wat nog goed is en wat slecht en ook haar relaties met anderen. Ook de relatie met haar vader speelt haar parten en het ergert haar enorm dat hij zo emotieloos is ten overstaan van haar.
Bedenkingen:
Het feit dat een 17 jarige nadacht dat er niemand was die haar vertelde dat haar daden fout of weerzinwekkend zijn en daarvan is één zin opmerkelijk: “Weet je nog dat ik zei dat ik niet genoot van het moorden? Dat loog ik” Bij deze zin kreeg ik kippenvel!!
Tijdens het moorden krijgt ze het meestal voor elkaar om zich “normaal” te voelen terwijl andere meisjes op die leeftijd zich goed voelen als ze turnen of aquarel schilderen!
Wat ik niet realistisch en storend vind is het volgende: Alex, de brigadier bij Scotland Yard laat haar binnen op een plaats delict , dit gaat erover moet ik eerlijk toegeven, de politie laat geen enkele burger binnen op een plaats delict laat staan een 17 jarige scholiere en dat hij dan ook nog met haar informatie deelt over het lichaam en andere aanwijzingen !! Dit kan niet voor mij!
Nog zo een voorbeeld: terwijl ze met Alex aan een tafel zit reinigt ze het bestek, de auteur verteld dat Alex het niet ziet omdat hij zo zenuwachtig is maar een doorgewinterde politie agent zou zo wel iets opmerken, ik denk dat ik het zelfs zou opmerken!
En ook het feit dat Cherry Rose nooit naar de politie is gestapt terwijl ze oog in oog met Kit stond!
Een grappige zin vond ik deze: “ de vrouw tegenover praatte de hele tijd hard in haar telefoon, ze was dik en droeg een roze T-shirt waardoor ze op een gigantische fles yoghurt drink leek”
Een mooie zin: “De sneeuw valt als poedersuiker op de mensen hun haar”

Het plot:
Het boek is vlotjes geschreven en naarmate het einde nadert wil je absoluut weten hoe het eindigt. Er zijn prachtige stukken in beschreven vanuit een filosofisch standpunt maar voor mij is het een teleurstelling omdat ik het plot anders had verwacht en ook omdat het door onbenullige informatie zo afloopt. De auteur gaat hier de mist in terwijl er voorheen al andere aanwijzingen waren om Kit te ontmaskeren.
Ik vind het knap dat een meisje van 19 jaar al zo een boek kan schrijven maar ik vind dat ze haar op sommige punten echt attent hadden moeten maken. Ik zou andere mensen het wel aanraden om eens te lezen maar niet in die mate dat het bovenaan mijn ntl stapel moet liggen.
Ik geef het een score van 3 mede door de dingen die mij storen en niet realistisch zijn.

Uitgeverij Ambo/Anthos Amsterdam
ISBN 978 90 414 2478 5