Van Annie Proulx las ik vorige zomer Schorshuiden, een dik maar zeer goed boek. Ik hou wel van de ruwheid van het leven wat Proulx beschrijft, de hardheid van de ongerepte natuur. Niet alleen de bomen vallen bij bosjes, ook de mensen vallen bij bosjes.

Dood, misere, armoede, verraad, ongelukkige situaties voortkomend uit domme pech of onvoorzichtigheid, ook in "Goed zoals het is" kon ik mijn hart weer ophalen. Negen losse verhalen, het één wat sterker dan het andere, waarin Annie Proulx niet aan happy endings doet. Gelukkig niet, zo gaat dat in het echt meestal ook niet. IK vond de verhalen eigenlijk telkens beter worden, het laatste verhaal (ook gelijk het meest tragische, over de de boerendochter die, anno nu, uit armoede in het leger gaat en uitgezonden wordt naar Irak (Eye-Rack)) vond ik het beste. Er staan ook twee verhalen in over de Duivel, ik las ergens anders (al dacht ik toch echt dat ik het hier gelezen had) dat die verhalen wat uit de toon vielen, vond ik ook. Sowieso niet de sterkste. Maar ook de kortste twee, dus dat scheelde dan weer.

Al met al toch zes goeie verhalen (en drie ook best aardige) over het harde leven in de dunst bevolkte staat van de VS, Wyoming. Op de kaart een rechthoek, met de lineaal getrokken lijkt het wel. Staat met de Rocky Mountains, sneeuwstormen, hete zomers, mijnen, koeien en cowboys.

Ik denk dat ik later dit jaar nog wel eens boek van Annie Proulx ga lezen.

Halve sterren kun je op Hebban niet geven, maar ik geef dit boek geen 4 sterren omdat er 3 verhalen in staan die geen 4 sterren waard zijn, van de andere 6 verhalen zijn dan weer wel een aantal 4 sterren waard. Kortom, 3,5 ster=een mooie 7,5 op de schaal van 1-10.