Mooi geschreven klassieker ( in dagboekvorm)uit 1905. Ondanks z’n leeftijd komt het verhaal helemaal niet gedateerd over. Prachtige, zachte taal die je raakt in je ziel. In zijn kern een triest verhaal over liefde, eenzaamheid en (vooral) verlangen.

Dokter Glas is een buitenstaander in zijn stad, eenzaam ook. Hij wordt door een van zijn vrienden beschreven als iemand die het talent voor geluk mist en dat ‘met pijnlijke, onwrikbare duidelijkheid beseft. Zulke mensen streven niet naar geluk, ze proberen hun ongeluk een beetje bij te schaven en te fatsoeneren.’
Uit onrust begint hij zijn dagboek, schrijft zijn gedachten en gevoelens op vanwege slapeloze uren en om z’n gedachten te ordenen. ‘Ik vertel niet alles over mezelf. Ik vertel alleen wat ik belief te vertellen, maar ik zeg niets wat niet waar is. Ik kan echter niet de ellende van mijn ziel verbloemen als mijn ziel ellendig is.’
Glas vertelt niet alleen over de gebeurtenissen maar ook over zijn filosofische bespiegelingen (de tijd soms ver vooruit) zoals :
‘Er moet en zal een dag komen dat het recht om te sterven wordt erkend als een veel belangrijker en onvervreemdbaarder recht dan het recht om een stembiljet in de stembus te stoppen.’
‘Men wil bemind worden, bij gebrek daaraan bewonderd, bij gebrek daaraan gevreesd, bij gebrek daaraan verafschuwd en veracht. Men wil de mensen een soort gevoel inboezemen. De ziel huivert voor de leegte en wil tot iedere prijs contact.’

Het viel me op dat er veel dromen worden beschreven, vaak zijn ze het niet waard om over na te denken vindt Glas maar ook ‘vele malen heeft een droom me iets over mezelf geleerd. Vele malen heeft de droom me wensen onthuld die ik niet wílde hebben, begeerten waar ik bij daglicht niets van wilde weten’. Dit loopt zelfs uit op de situatie dat Glas zijn dromen en zijn leven niet meer uit elkaar kan houden. ‘Mijn leven wordt steeds meer droom. Misschien is het nooit iets anders geweest’.
Nu toch ook eens dat boek lezen van Bengt Ohlsson over dokter Glas en dominee Gregorius.