Het is 1883 als Londen in de greep raakt van mysterieuze moordenaars die zich beroepen op oude Egyptische mythen. De autoriteiten zitten met de handen in het haar, zeker als blijkt dat het Britse koningshuis doelwit is. Dan wordt de hulp ingeroepen van archeologe Sarah Kincaid, de belangrijkste expert op het gebied van het oude Egypte. Tegen wil en dank besluit Sarah te helpen. Als echter blijkt dat haar mannelijke medeonderzoekers van Scotland Yard haar niet serieus nemen, groeit haar motivatie het mysterie op te lossen snel. Bovendien zit het avontuur haar in het bloed zit, al geeft ze dat niet graag toe. Als het mysterie zich verdikt, laat Sarah zich dan ook niet afschepen. Zelfs niet als de reis door de Egyptische woestijn blijkt te gaan.

Formulewerk?
De Duitse auteur Michael Peinkofer heeft het boek onderverdeeld in drie delen en dat is volkomen terecht. De inhoud van de verschillende delen verschilt behoorlijk in sfeer en onderwerp. Het eerste deel van het verhaal vindt plaats in Victoriaans Londen en draait om de moorden en de speurtocht naar de moordenaars. Dat krijgt gestalte op herkenbare wijze, met een hoog Sherlock Holmes en Jack the Ripper gehalte. Wat dat betreft leren we niets over historisch Londen dat we nog niet wisten. Wel wordt het Britse koningshuis van die tijd met gevoel voor humor neergezet.

In het twee ‘boek’ belanden we in Egypte, waar een barre tocht door de woestijn volgt. De 19de-eeuw is dan opeens ver weg en een tijdloze wereld vol zand, stijve Britse soldaten en nomaden opent zich voor ons. Ook de ontrafeling van het mysterie, dat in toenemende mate mythische vormen aanneemt, raakt wat op de achtergrond als overleven in de woestijn de belangrijkste prioriteit wordt. Dat wordt, zo moet gezegd, nog aardig spannend. Toch gebeurt ook hier eigenlijk niks dat we nog niet eerder lazen of in een film zagen.

Tenslotte komen we echter uit bij het derde boek, waar de ontknoping en de oplossing van het mysterie plaatsvindt. Dan komt de avontuurlijke archeologe pas echt boven drijven in een knallende, maar weinig originele finale die moeiteloos in een Indiana Jones film had gepast.

Het moge duidelijk zijn waar Michael Peinkofer zoal zijn inspiratie vandaan haalt. Misschien is het knap dat hij de originelen nog aardig dicht weet te benaderen, maar het gevoel dat hij toch vooral gemakkelijk formulewerk produceert dringt zich af en toe op. Ik zou daar normaal gesproken niet meer dan twee sterren voor geven, hoe lekker een boek ook wegleest. Dit keer niet.

De heldin
Gelukkig voor hem en voor ons lezers trof Michael Peinkofer namelijk de eigenzinnige Sarah Kincaid als hoofdpersoon en dat scheelt flink. Sarah laat zich immers niks wijsmaken door anderen en dus ook niet door haar auteur. Ze gaat haar eigen gang, neemt haar eigen besluiten en blijkt een onverwachte voorkeur in mannen te hebben. O, wat zal Peinkofer zich tijdens het schrijfproces hebben geïrriteerd als ze weer eens iets heel anders besloot te doen dan hij in gedachte had! Wat zal hij hebben gebaald als ze zijn netjes uitgetekende verhaallijn weer eens door de war had geschopt! Uiteindelijk mag hij echter vooral blij zijn. Het is Sarah en Sarah alleen die zijn boek uittilt boven al te standaard leesvoer.