Een novelle over een vluchteling. Veel mooie zinnen en beelden die door de gekozen woorden worden opgeroepen .

'Onvoorstelbaar wat mensen allemaal willen horen. Doe normaal. De mensen weten niet hoe graag ik normaal wil zijn.'
De vluchteling krijgt geen naam. Hij vertelt hoe zijn jeugd was in een dorp ver weg. Hoe het veranderde toen de oorlog steeds dichterbij kwam. Familie die alvast vooruit is gegaan. De voorbereiding van de vlucht naar Europa voor de overige gezinsleden die hij alleen (af)maakt. In korte hoofdstukken, een zin of een enkel woord worden herinneringen en situaties bondig beschreven. 'Ik kan er uren over vertellen, waar ik jaren over heb gedaan.'

De leeftijd van de hoofdpersoon is verschillend, het verhaal beslaat een aantal jaar of hoe hem het uitkomt: 'Misschien dertien, misschien al veertien. Misschien bijna vijftien. Ik wist het niet of het belangrijk was.' Later: 'Ik ben in een maand een jaar ouder geworden. Vijftien, zestien, niemand leest het van mijn gezicht. Achttien misschien.'

Of we de getraumatiseerde hoofdpersoon echt leren kennen als lezer? Nee ik denk het niet. Misschien was dit ook niet de bedoeling.
Kunnen 'wij-niet-vluchtelingen' goed begrijpen wat het is om te overleven, verwoesting meemaken, alles achter ons te laten en dan in een vreemd land een plek zien te vinden? Overleven gaat voor normen en waarden?
En daarmee kom ik op het punt waar ik mij erg aan stoorde. Telkens komt terug een soort vreemde fascinatie voor o.a. het plassen van vrouwen, een seksuele bijbetekenis in het verhaal en ondanks zijn leeftijd gaf dit een vreemd tintje. Later een overeenkomst met een nieuwsfeit, de aanrandingen en berovingen op Oudjaarsavond 2015 in Keulen.

De titel komt voor mij het meest naar voren als hij op de vlucht is. 'Ik heb dagenlang mentaal gegeten, brood, vlees, bananen, om niet toe te geven aan de honger. ... Omdat ik in mijn tas een droge korst had zitten. ... Ik at niet op krediet. Ik belegde in hoop.'

Een kennismaking met Peeters. Mooie schrijfstijl. Beschrijvend vanuit de hoofdpersoon, eerst overleven en dan moraal. Het geeft een indringende inkijk in het leven van deze jonge man. Het verliezen van thuis.