Edgar Simons is psychiater in opleiding, nog niet zo lang geleden in de steek gelaten door zijn Marokkaanse vriendin die besloten heeft om de familie een plezier te doen door met haar neef te trouwen en is dol op zijn oma, die zich echter graag van het leven wil verlossen.
Zijn leertherapeut raadt hem aan om zijn ervaringen op papier te zetten, omdat het Edgar (Erik...)zou helpen bij zijn therapie. Hij zou moeten schrijven over alles wat hem somber, boos of angstig maakte of hem in verwarring bracht. Kortom, over alles.

Het meisje uit de titel is Stella, een bloedmooie vrouw die zichzelf snijdt en regelmatig tracht om een eind aan haar leven te maken, kortom een 'borderliner'. Edgar is de zoveelste die haar te behandelen krijgt. Hij stort zich in eerste instantie vol overgave op de taak, probeert diverse therapieën uit, maar realiseert zich vervolgens dat het een 'eclectische therapie' is geworden en dat 'als je een therapie eclectisch noemt, je meestal geen flauw idee meer hebt van waar je mee bezig bent.'
Dat is overigens een gevoel dat hem niet alleen treft bij het behandelen van Stella, die ook nog meldt verliefd op hem te zijn, maar ook zijn andere cliënten én diverse collega's maken het hem niet makkelijk. Dat een cliënt op zijn aanraden voor de trein springt, helpt daarbij niets.

Erik Rozing vertelt het verhaal van deze immer aan zichzelf twijfelende, maar ozo sympathieke psychiater in opleiding eenvoudig, feitelijk, met veel vaart en op een heerlijk droge toon. Hij vermijdt glorieus – en godzijdank! – de drakerige tranentrekker én de kille satire, doordat hij op sublieme wijze begrip en sympathie bij de lezer weet op te roepen voor al zijn personages, niet alleen voor wie ze zijn, maar ook voor wat ze doen.

Gelezen ihkv de Hebban Debuutprijs 2016