Irene Bisschof, een succesvolle maar impopulaire tv-producent, wordt op een morgen door haar chauffeur vermoord aangetroffen.

Hanna Vermeer krijgt het onderzoek toegewezen. Het is een pittige zaak waar Hanna zich goed in vast kan bijten, en dat doet ze dan ook. Toch lijkt het er in eerst instantie op dat ze wat in een cirkel ronddraaien en niet verder komen.

Er is sprake van een piramidespel dat fout is gelopen, een dochter die haar moeder haat, een kloosterbroeder met vreemde motieven, een tv-presentator die zichzelf heel wat vind, een louche boekhouder, een paragnost die van de aardbodem lijkt verdwenen, en een topcrimineel die vanaf zijn “logeeradres” nog steeds meer dan een stevige vinger in de pap heeft. En wat te denken van de man die zij als haar gigolo heeft gebruikt? Hij nam er geen genoegen mee dat hij alleen nog haar chauffeur mocht zijn.

En dan heeft Hanna ook nog het nodige te stellen met een verliefde stalker te zijn die Hanna lastig valt met kaartjes, chocolaatjes of bloemen. Alles voorzien van een rood hart maar geen afzender. Hanna heeft geen idee wie dit doet maar denkt aan een collega omdat de chocolaatjes in haar bureaulade lagen. Het zorgt ervoor dat zij een aantal mannelijke collega’s met argwaan bekijkt wat ook wel voor wat ongemakkelijke situaties zorgt.

Beide zaken komen bijna tegelijkertijd tot een climax waarbij de ene wel wat onverwachter was als de andere.

Bedrog is vorig jaar heel goed ontvangen. Op diverse sites scoort het boek erg hoog. Ik heb het boek met heel veel plezier gelezen maar deze hoge scores kan ik niet onderschrijven. Het boek is prettig leesbaar, niet al te ingewikkeld en heerlijk voor de nodige ontspanning. Het is geen nagelbijtend spannend boek, er komen wel wat al te veel bijzondere portretten langswaaien, wat het boek ook wel weer een zekere humoristische touch geeft, en het is ook weinig origineel aangezien het, in mijn ogen dan, een gewone who-dun-it is. Dat maakt het voor mij een boek dat gewoon goed is, prettig om te lezen maar geen uitblinker.