Dit is Indridason op zijn best; wat een geweldig verhaal. Twee verhaallijnen lopen naadloos in elkaar over tot het eind.
In de oorlog woont een gezin, vader, moeder en drie kinderen, even buiten Reykjavik in een haveloze woning. Er is sprake van fysiek en geestelijk geweld. In het heden wordt Erlendur geconfronteerd met de vondst van een lijk dat naar schatting al tientallen jaren even buiten Reykjavik in de grond ligt. Hij probeert, ondanks het feit dat er al zoveel tijd is verstreken, te achterhalen wie hier begraven ligt. Langzaam maar zeker komt de gruwelijke waarheid letterlijk boven aarde.