De punkrockscene van San Francisco van eind jaren zeventig is het vertrekpunt voor de levens van de lange stoet personages in de bekroonde roman Bezoek van de Knokploeg van Jennifer Egan.
… las ik een paar jaar geleden in de nieuwsbrief van VPRO 3 voor 12. De inleiding op een artikel over/interview met Jennifer Egan omdat ze op Crossing Border acte de presence zou gaan geven. In 2011 heeft haar boek “the Pulitzer Price” gewonnen. Leuk & aardig allemaal, maar mijn interesse werd gewekt door “de punkrockscene van SF eind jaren 70″. Want San Francisco is de stad van Dead Kennedys en eind jaren ’70 was het beginpunt van DKs. Dat de DKs er maar heel zijdelings in voor bleken te komen heeft de pret echter geen moment gedrukt.


Het boek begint met een verhaal over een jonge vrouw die lijdt aan kleptomanie. In dat verhaal komt haar “baas” ook voor. Bennie Salazar, een ouwe punker die nu platenbaas is.
En over hem gaat het volgende hoofdstuk. En zo gaat het 13 hoofdstukken lang. Persoon komt in een hoofdstuk voor en in het volgende hoofdstuk is dat de hoofdpersoon. Het boek speelt zich per hoofdstuk af in een andere tijdszone en telkens kom je iets meer te weten over de personen uit vorige hoofdstukken. En soms ook niet. Soms gaat het gewoon een hoofdstuk lang over iemand die maar heel zijdelings in een ander hoofdstuk voor kwam.

De verhalen hebben vaak iets tragisch, de personen zijn vaak niet heel gelukkig. Dat zou een zwaar op de hand boek op kunnen leveren. Dat is echter niet het geval. Er zit een humoristische observerende ondertoon in. De verhalen behandelen vaak bepalende gebeurtenissen uit het leven van de hoofdpersoon. Er verdrinkt eens iemand, er gaat eens iemand de pr voor een Afrikaanse dictator doen nadat een noodlottig ongeluk op een feestje een carriere in de knop brak en zo ben je ineens terug in de late 70′s en lees je over de punkjaren van Bennie Salazar in San Fransisco en zijn ontmoeting met een platenproducer. Die jaren later een womanizer is die met zijn jonge vriendin en met zijn twee oudste kinderen op safari is in Afrika. En weer jaren later….

Een geweldig boek, mooie verhalen, knap geconstrueerd met telkens verschillende vertelstijlen laverend door de tijd. 335 pagina’s waarvan 74 in “powerpoint style”.
Origineel en niet gekunsteld of vergezocht. Het één na beste boek wat ik in 2011 las (al is het met neuslengte voorsprong op Kind 44).