Vanwege persoonlijke redenen (mijn broer was een militair en is op twee missies geweest) heb ik mij aangemeld voor een leesclub om dit boek te mogen lezen.

Toen mijn broer thuiskwam van zijn tweede missie, merkte ik dat hij veranderd was. Als persoon, als mens. Ik begreep toen niet veel van deze verandering. Ik was er niet bij toen hij meemaakte wat hij heeft meegemaakt en als thuisfront kun je dit naar mijn mening ook niet volledig begrijpen. Vele dingen die mijn broer mij vertelde zijn mij bijgebleven, hebben mij geraakt, heb ik onthouden, maar echt begrepen heb ik het nooit.

Roanne heeft een roman geschreven die weliswaar een fictief verhaal bevat, maar waarin zoveel verwevenheid zit met waargebeurde verhalen van militairen dat het boek je mee neemt in een vlucht die voor mij zo dichtbij mijn werkelijkheid kwam dat ik niets anders kon doen dan doorgaan met lezen.

Roanne neemt je in dit boek mee in het verhaal van Reve die na de dood van haar broertje als persoon veranderd en nadenkt over het leven en diens waardevolle betekenis. Zij meldt zich aan voor de opleiding van defensie en wordt uiteindelijk uitgezonden naar Syrië.
De gebeurtenissen en de gedachten van de hoofdpersoon zijn zo levendig beschreven dat je in het verhaal meegezogen wordt en Reve probeert vast te houden om niet meer los te willen laten. Je voelt de pijn, het verdriet, maar ook het geluk en het gevoel van verbondenheid en kameraadschap met haar broeders binnen haar eenheid. Daarnaast ook het onbegrip van het thuisfront met alle goede bedoelingen en de ervaringen die zij meeneemt naar huis en wat het dagelijks burgerleven met haar doet.

Dit boek is naar mijn mening een meesterwerk en heeft aan al mijn verwachtingen voldaan. Nee, niet alle militairen ervaren hetzelfde. Maar er is zeker een groep die dit wel ervaart. Traumatische- en angststoornissen komen vaker voor dan men denkt. En niet alleen begrijp ik mijn broer nu iets beter na het lezen van dit boek, ook ben ik van mening dat dit boek taboes rondom traumatische gebeurtenissen, ervaringen en angsten bespreekbaar maakt.
Daarnaast zijn er ook een hoop vragen. Vooral met betrekking tot een betere nazorg, niet alleen voor militairen maar ook voor het thuisfront. En de voorlichting van het thuisfront.