Een aangrijpend verhaal, en voor mij, een confronterend verhaal. (Mijn oma is vorig jaar opgenomen geweest in een verzorgingshuis en daar uiteindelijk ook overleden.)
Ik moest heel erg wennen aan de schrijfstijl, er worden geen aanhalingstekens gebruikt wanneer er gesproken wordt. Ook gaat ze zonder overgang verder van gedachten naar gesproken taal, en andersom, wat soms toch wel verwarrend is. Ik ben het eens met Ceetje dat het verhaal, met hier en daar wat aanpassingen, ook zo in 2010 zou kunnen spelen.
Eigenlijk wilde ik 3 1/2 duimpje geven maar ja, dat kan niet. Wat heeft de weegschaal dan doen doorslaan naar 4? Ik denk het feit dat het verhaal je aan het denken zet over je ouders en jezelf en wat ouderdom met ons doet.