Toeval bestaat niet. En het super-aangeharkte Scandinavie is minder aangeharkt dan het lijkt. Want terwijl ik 'Dossier 64' lig te lezen op het strand van het Griekse eilandje Karpathos, besluit een of andere gek uit Noorwegen 76 mensen te vermoorden.

Dossier 64 gaat over net zo'n gek, maar dan in het aanpalende 'brave' Denemarken en met andere, maar minstens zo verknipte ideeen in de geest van de vroegere Nazi-kamparts Joseph Mengele. Je mag het natuurlijk niet zeggen, maar de figuur Wilders komt automatisch in je gedachten op.

Dat wat betreft de context. Wat het boek zo uniek maakt is de ronduit maffe samenstelling van het speurders-trio dat de afdeling Q van de Kopenhagense politie vormt, een soort cold caseteam: brigadier Carl Morck is de morsige chef die twee heel merkwaardige ondergeschikten heeft. De Syrier Assad, die me op de een of andere manier (ik kan er ook niks aan doen) aan de schrijver Kader Abdolah doet denken. En de schizofrene Rose, die vooral het onderzoekswerk doet.

De plot is fantastisch, misschien over de hele linie een beetje rommelig. En ik had een beetje het idee dat de vertaling hier en daar een beetje rammelde.
Maar al met al was het een spannend boek dat bovendien nog eens aangeeft -zie de actualiteit- dat fictie en werkelijkheid dicht bij elkaar liggen.