Met terug naar Congo heeft Lieve Joris een onvervalst reisboek geschreven. Ik vond het een fantastische ervaring om haar al lezend te kunnen volgen op haar avonturen in Congo, destijds midden jaren tachtig nog Zaïre. Je zou kunnen stellen dat de situatie in dat grote land, in het hart van Afrika nu anders is, maar het doet niets af van de authieke ervaringen die Lieve Joris beschrijft in haar boek. Elk hoofdstuk is een reiservaring op zich, al was het de zeereis tussen België en Zaïre, letterlijk zweven tussen twee werelden en kennismaken met een schrijfster die misschien nog wat naïef is als het aankomt op Afrika. In eerste instantie reist ze in de voetsporen van haar oudoom, die als priester naar de binnenlanden van Congo was uitgezonden.
Het biedt een fundament van gezamelijke geschiedenis tussen België en Congo, maar al gauw blijkt dat Lieve Joris is staat is om meer te ontdekken dat de andere Belgen van Zaïre. Ze maakt contact met de inwoners zelf, verblijft bij hen, uit alle lagen van de bevolking. Ze heeft veel meer lef, dan je in het begin verwacht en gaat bijvoorbeeld wel naar het hart van de cité in Kinhasa. Ook de avonturen op de boot zijn geweldig. Deze nieuwsgierigheid brengt haar naar alle uithoeken van het land, met steeds een andere reisgenoot. Zo komen alle partijen wel aan het woord, die leefde ruim 25 jaar na de onafhankelijkheid van Zaïre. Alle cliches over Afrika & haar inwoners krijgen een kader, als het gaat over zwarten mensen die als wilden worden beschouwd, de corruptie, de (on)mogelijkheid om te ontwikkelen, het geloof in toverkracht, enzovoort. Het is een kleurrijk verhaal, maar ook vooral indrukwekkend wat Lieve Joris durft te ondernemen. Dat het niet allemaal zo vanzelfsprekend is, blijkt wel uit haar laatste verhaal waarmee ze het Zaïre van toen volgens mij in al haar facetten heeft beschreven.