Beauty is in the eye of the beholder en dat kan aanstekelijk werken. Dat is maar eens bewezen. Want als gevolg van lezing van het boek From Marcus Aurelius to Kim Jong-il zie ik opeens ruiterstandbeelden door de ogen van de auteur, Kees van Tilburg. In het boek komen de beelden bijna tot leven en ontwikkel je als lezer oog voor de schoonheid ervan, voor de personen die te paard zitten, voor de paarden zelf en nog veel meer. En: voor de aanwezigheid ervan in de dagelijkse realiteit. Want laatst liep ik in Amsterdam en registreerde ik voor het eerst het ruiterstandbeeld van Wilhelmina, op het Rokin. Nooit opgemerkt, gek toch? Die aangescherpte focus heeft er alles mee te maken dat From Marcus Aurelius to Kim Jong-il het sappige verhaal bij de ruiterstandbeelden vertelt: de geschiedkundige context, de stijl, de anekdotes, en, last but not least, de makelij ervan. Want bedenk: wat moet het voor de beeldenmaker een tour de force geweest zijn om zo’n voorstelling van een steigerend paard op zijn achterbenen in balans te krijgen. Daar zijn trucs voor, zo weet de lezer van dit werk inmiddels, zoals het voorste gedeelte hol maken en het achterste goed zwaar, maar dat realiseer je je als niets vermoedende passant toch niet? Dat alles wordt op uiterst consumabele wijze aan de lezer voorgeschoteld, zodat dus zelfs een (aanvankelijk) gematigd geïnteresseerde lezer als ik er de smaak van pakken heeft gekregen. Binnenkort reis ik af naar Frankrijk met een tussenstop in Nancy. Zeker weten dat ik daar Jeanne d’Arc te paard ga bestuderen. De ultieme uitdaging is dat ik ergens een ruiterstandbeeld ga vinden dat Kees van Tilburg over het hoofd heeft gezien. Die kans is gering, maar ik ga ervoor!