Het is duidelijk dat Wilson gevoel voor humor heeft, ook al is die zwart.

Met duivels plezier speelt de schrijver met de verwachting van de lezer. Opzichtig wordt oa. verwezen naar De verborgen geschiedenis van Donna Tartt en ook strooit hij slim en veelvuldig met raadsels, hoewel veel subtieler dan Dan Brown.

Voeg daarbij het feit dat het verhaal wordt verteld vanuit een 'ik'-personage die qua gespletenheid niet onderdoet voor karakters zoals ten tonele gevoerd in het beste werk van Paul Auster en je moet wel concluderen dat De biograaf gewoon uitzonderlijk goed geslaagd is.