Fredrik Welin, ex-chirurg, is bijna 70 jaar en slijt zijn laatste jaren op een klein eilandje aan de Scherenkust. Een fout bij een operatie heeft een dramatische invloed gehad op zijn leven


Zijn huis brandt af. Hij kan ternauwernood ontkomen. Volgens de experts is er sprake van brandstichting.


Deze roman, want het is geen thriller, is een vervolg op de ‘Italiaanse schoenen’. Het thrillerelement is in geringe mate aanwezig. Het is een roman over de grote zaken in het leven, over de  klassieke thema’s van de eenzaamheid en de dood. En ook natuurlijk over de liefde : de liefde, het dwaze verlangen naar samensmelting op 70-jarige leeftijd.

Van het eiland naar zijn eigen scheer, naar het dorp. En terug. Het gaat maar door. Met introspecties en beschouwingen. Herinneringen, als flarden van filmbeelden komen het hele boek door naar boven drijven. Herinneringen aan vroeger, aan zijn vrouw Harriet, aan zijn ouders, aan zijn grootouders. Maar ook aan de eerste keer dat hij de liefde bedreef, met zijn hoofd tussen de knuffels en de beren. Mankell kijkt met liefde maar zeker niet met weemoed terug. In het hoofd van Fredrik Welin, de einzelgänger, is daar geen plaats voor. Wat geweest is, is geweest.

In zijn bedaagde schrijfstijl, waarbij iedere hyperactieve opsmuk afwezig is, worden de zaken nuchter voorgesteld zoals ze zijn.

Boeiend en minder boeiend. Het lijkt wel of Mankell op een gegeven moment niet meer weet welke kant hij op moet met het boek. Het thrillerelement verdwijnt in de verte, als de in het zwart geklede surfer op z'n plank met het zwarte zeil.

De dood, het naderend einde komt veel ter sprake.

De opflikkering om Lisa Modin vast te pakken, een verankering aan de jeugd is niet realistisch. Het boek verwordt meer en meer tot een opsomming van dagelijkse bezigheden.
Louise komt en gaat, vertelt iets enorm belangrijks en vertrekt weer. De onmacht van de communicatie tussen vader en dochter is schrijnend. De manier waarop Fredrik in kennis werd gesteld van het bestaan van zijn dochter was dat natuurlijk ook.

Henning Mankell schrijft niet literair, maar is in staat om zeer duidelijk en goed verwoord over gedachten en hersenspinsels uit te weiden, hetgeen resulteert in tal van mooie, boeiende, goed geformuleerde stukken tekst, die je graag nog een keer overleest.  In uitzonderlijke gevallen gebruikt hij een bijvoeglijk naamwoord dat de ernst van de situatie moet verduidelijken. Die rustige manier van schrijven maakt het boek voor iedereen toegankelijk En dat is een grote verdienste.

Helaas, het boek heeft mij lang niet altijd geboeid, de aangrijpende zaken en onderwerpen waren  in de minderheid, met als gevolg dat de echte leesflow lang uitbleef, te lang.

Wahrheit oder Dichtung? Dat laatste, zeker gezien de opmerkingen daarover in zijn nawoord.

Drie sterren