Motto in dit boek:
"Life does not tell stories[...] It leaves myriads of ends untied, untidily. [..] Telling stories really is telling lies. (B.S.Johnson)

Een verhaal over fictie en feit. Over aangemeten identiteit en wie ze misschien werkelijk zijn - de personen in de reisgroep. Over levenservaringen uit kranten en in literatuur, plat of diepgang.

blz 58:
Ena ziet niet dat ik gewoon toeschouwer ben van een reizend theater. Mijn ex-collega's in de bibliotheek zullen het opvatten als ironie. Maar ik meen het. Wat een verandering van toneel. Eerst de tragedie van een oude man zien, een hartverscheurend drama dat zich traag ontvouwd. Dan dit. Een absurde klucht in een fantastisch decor

Het is boek leest makkelijk maar mist in mijn beleving alle tastbaarheid. Het decor van een groepsreis met de vrachtwagen naar de Bergen van de Maan word neergezet maar komt niet tot leven. Op de absolute voorgrond zijn de hoofdrol spelers Fie en Ena. Fie verliest zich steeds meer tussen fictie en realiteit van identiteiten en daarmee de lezer ook.
Jammer dat ondanks de prettige leesbaarheid de insteek van het verhaal niet beter uit de verf komt.

blz 40:
Bint begreep niet waarom ik graag kranten las. Hij vertrouwde ze niet. "Verhalen die rafelen", zei hij, "met bovendien een totaal gebrek aan esthetiek". Hij had niet de fantasie de losse einden aan elkaar te knopen......Ik vind het fascinerend, Bint vond het verontrustend.

"FantaFie" wordt ze in het boek ook wel genoemd, ik vond het allemaal veels te veel rafelen.