Van Maria Hetty van den Berg mocht ik haar boek lezen en een recensie erover schrijven. Ik wil haar daar hartelijk voor danken.

Bij het lezen van de proloog werd ik gelijk gegrepen door het boek en werd ik heel nieuwsgierig naar het verhaal. Het eerste deel liet ik mij geregeld afleiden, vond het af en toe te zoetsappig, maar vanaf het laatste hoofdstuk in het eerste deel werd ik weer vastgegrepen. Ik wilde steeds verder lezen, weten hoe het verder ging, hoe het af zou lopen. Steeds als je denkt te weten wie Mara heeft ontvoerd, wordt je weer verrast door iets waarbij je gaat twijfelen. De dader van de ontvoering had ik niet aan zien komen, dacht dat het totaal iemand anders was.
Het verhaal laat zien wat het met je kan doen als je in de steek wordt gelaten, hoe 'psychisch gestoord' je daarvan kan worden als je geen hulp zoekt om je te helpen er overheen te komen. Wat het met je kan doen als je onverwerkt verdriet hebt om een dierbare overledene. Wat het met je kan doen als je opgesloten wordt. Het wordt even spiritueel als er iemand is die een bijna-dood-ervaring heeft. Dat wordt heel mooi beschreven.
Het verhaal wordt vanaf het tweede deel om en om verteld door dan weer het slachtoffer en dan weer de dader waardoor je het verhaal van beide kanten leest. Beide kanten zijn heel heftig, maar ook realistisch beschreven.