"(...) dat hij hier niets heeft gevonden van wat hij hoopte, en dat hij nu niet eens meer weet wat hij hier zocht." Giordano beschrijft op doordringende wijze de eenzaamheid van de menselijke zoektocht naar alles en niets. In de eerste hoofdstukken wordt het verhaal afgeremd door de veelheid aan personages, die aanvankelijk moeilijk uit elkaar te houden zijn. Mijn wrevel hierover maakte gaandeweg plaats voor bewondering voor deze auteur. Net door al deze personages wordt de spanning langzaam maar zeker opgebouwd. De eenzaamheid en vertwijfeling, de naïeve hoop, het wankele evenwicht tussen vriendschap en geldingsdrang komen op die manier in een veelheid aan vormen voorbij zonder dat je je als lezer verliest in één personage. Het menselijk lichaam in al zijn complexiteit, universeel en toch hoogst persoonlijk. Conclusie: geen boek waarvan je vrolijk wordt, maar zeker een aanrader op voorwaarde dat je de tijd hebt om lange tijd door te lezen.