De zon staat hoog aan de strakblauwe hemel als het kersverse echtpaar Tanja en Ronald Dijkema het stadhuis van Zwolle uitkomt.

Tanja kijkt met stralende ogen om zich heen. Ze trekt aan de arm van Ronald, die strak voor zich uit kijkt. Hij kijkt niet, of hoort haar niet, dat kan natuurlijk ook. De tranen rollen over haar wangen van ontroering. Ronald staat er wat afwezig bij. Hij vindt het allemaal maar niks.

Bovenstaand stukje geeft al weer hoe verschillend Tanja en Ronald zijn. Hun gevoelens laten zien of horen.

Ronald is de saaie, verwende zoon van een oud-bankdirecteur, die een paar jaar geleden de functie van zijn vader heeft overgenomen. Tanja is een doodgewone onderwijzeres, die daar keihard voor heeft moeten leren. Tanja is Ronalds liefde van zijn leven, maar ziet haar ook als een welkome aanvulling op zijn eigen tekortkomingen.

Als een oom en tante van Ronald dodelijk verongelukken erft hij een huis in Frankrijk en een enorm geldbedrag. Als ze willen hoeven ze nooit meer te werken. Tanja wil graag blijven werken en Ronald stopt met werken, maar blijft wel aan als directielid. Ronald wordt huisman op de dagen dan Tanja werkt.

In de praktijk komt hier niet veel van terecht, omdat Ronald vaak op de bank ligt of een spelletje speelt op zijn laptop onder het mom van: ik voel me niet goed…ik ben ziek. Hij onderneemt weinig en raakt steeds meer in zichzelf gekeerd. Daarnaast wordt hij vaker niet goed en wordt 112 gebeld. Hij is er van overtuigd dat het zijn hart is. Een jaar en allerlei onderzoeken verder wordt eindelijk een diagnose gesteld.

Ronald werd vanmiddag onwel tijdens de vergadering en omdat hij niet snel genoeg naar mijn zin weer helder werd, ben ik met hem naar het ziekenhuis gereden.

Haar baan en de situatie met Ronald groeien Tanja boven het hoofd. Ze vindt veel afleiding in haar werk en blaast geregeld stoom af.

Ze begrijpt heus wel dat hij zich schuldig voelt. Erop terugkomen doet hij niet. Geweest is geweest en daar praat je niet meer over.
Je schreeuwt om aandacht en vervolgens mag ik niks vragen? Ze huilt met lange, gierende uithalen. Ronald lacht om haar laatste woorden.

Ze groeien steeds verder uit elkaar. Lukt het ze om hun huwelijk te redden?

“Ik ben een blinde auteur en het is daarom mogelijk dat ik summier ben in het beschrijven van bepaalde ruimtes of situaties”.

Hier heb ik tijdens het lezen niks van gemerkt.

Het medische gedeelte is gebaseerd op de ervaring van de auteur. De rest is fictief.

Het boek leest erg gemakkelijk en heeft een goede verhaallijn. De karakters worden prima uitgediept, zodat ik een goed beeld kreeg en mij helemaal kon inleven. Het verhaal zal voor veel mensen herkenbaar zijn en blijft boeien. Je voelt en merkt dat het boek met hart en ziel is geschreven. Emoties van Tanja worden zo goed verwoord, dat ze door mijn ziel sneden. De stiltes van Ronald waren merkbaar.

Jammer dat de 65-jarige oma al als oud en broos wordt bestempeld. Dit is m.i. niet meer van deze tijd. Ander minpuntje vind ik, dat er vaak in herhaling wordt vervallen qua woord- en zinskeuze.

Toch verdient dit boek én de auteur de aandacht. Het is een meeslepende roman met onderwerpen die wij allemaal tegen kunnen komen of hebben meegemaakt. Praten, echt luisteren, begrip, inlevingsvermogen, waardering en respect voor elkaar lopen als een rode draad door dit boek. We kunnen allemaal wel iets opsteken van dit verhaal.