Als fervent thrillerlezer begon ik met gemengde gevoelens aan dit boek. Natuurlijk was ik wel nieuwsgierig, omdat ik "Het diner" wel graag heb gelezen. Toch gaat het voor mij persoonlijk te traag. In thrillers krijg je natuurlijk met veel spanning en soms een razendsnelle vaart te maken. Het was wennen aan de bijzondere traagheid waarin dit verhaal wordt opgebouwd. Als het hoofdpersonage na een verontrustend bericht van zijn vader met de fiets onderweg is naar zijn ouderlijk huis, duurt het naar mijn gevoel een eeuwigheid voor hij daar aankomt, en zijn allerlei omwegen (in zijn hoofd) de revue gepasseerd. Ik heb het liever rechttoe, rechtaan. Toch had ik wel sympathie voor de burgemeester, en vind ik het gegeven dat de schrijver koos voor de burgemeester van Amsterdam als hoofdpersonage best interessant. Ook de insteek rond de actualiteit kon ik wel smaken. Het feit dat hij weigert de echte naam van dochter en echtgenote prijs te geven (omdat hij hun afkomst niet wil verraden) vind ik bij momenten irritant en andere momenten heeft het wel iets, een mysterieus tintje, een eigenwijs trekje van de burgemeester, die vooral leeft in zijn eigen hoofd en weinig binding heeft met de dagelijkse realiteit van het burgemeester zijn. Toch is het een boek dat blijft hangen, door de thema's die worden aangesneden, en net door de vele vraagtekens rond deze hoofdthema's (gaat de echtgenote al dan niet vreemd, plegen de ouders al dan niet euthanasie?). Hoe ik de burgemeester typeer na het lezen van het boek, is als een angstig persoon, die bang is om te verliezen, en niets liever heeft dan regelmaat en rust, en helemaal niet houdt van veranderingen. Ongetwijfeld lees ik nog wel eens een boek van Herman Koch, als intermezzo tussen de vele (literaire) thrillers die ik verslind.