Heel lang twijfelde ik over het aantal sterren die ik dit boek wilde geven. De grootste helft ervan vond ik niet om door te komen. Volhardend als altijd las ik toch door.
Ik zag wel, dat er mooie zinnen stonden en diepzinnige gedachten. Maar je moet wel van film houden en er wat van af weten om te begrijpen waar het allemaal over gaat. Dat is echter niet op mij van toepassing. Film is een vorm van kunst, die totaal niet aan mij besteed is. Sterker nog: ik vind het totaal overgewaardeerd in de meeste gevallen. Ook hier in dit boek lijken de pretenties groter dan het eigenlijke werk. Storend.
Een poosje terug las ik 'Denk als een kunstenaar' van Will Gompertz. Op de Nederlandse boekensite Hebban ontstond een discussie over wat een kunstenaar en wat kunst eigenlijk is. Veel stukken van het boek van Spiotta sloten naadloos aan bij deze discussie. Misschien was ik het met het een wat meer eens dan met het ander, maar het gaf weer nieuwe inzichten en stof om na te denken.
Zou de weg naar het kunstwerk werkelijk belangwekkender zijn dan het kunstwerk zelf? Is iemand, die zich laat vastbinden op een trein en daarvan een film maakt, zelf het kunstwerk en de eigenlijke film doet er niet zoveel toe? Ik dacht het niet.
De tegenstrijdigheid van de blinde, of in elk geval slechtziende Jelly, die mannen belt en ze verleidt tot de intiemste telefoongesprekken, en de filmwereld is interessant. Ook daaraan verbonden de ethische kant van het filmen: kan je iemand 'gebruiken' voor je eigen doeleinden: het maken van een kunstwerk?
Aan het eind van het boek daalt het besef neer bij hoofdpersoon Meadow dat dat eigenlijk niet kan. Haar vriendin Carrie maakt films, waar dit soort dilemma's minder spelen, maar die daarom door Meadow minder worden gewaardeerd. Interessante thema's.
Daarom toch drie sterren.