Bloed en beenderen van Tomi Adeyemi is een magisch debuut vol met krachtige zinnen, rauwe personages en een échte sterke plotlijn.

In deze prachtige YA-fantasy kijken we door de ogen van drie personages: Zélie, Amari en Inan. Zélie is onze heldin, die als een divîner magische krachten zou kunnen bezitten maar niet heeft door de Zuivering die jaren geleden heeft plaatsgevonden. Saran, koning van Orïsha, was zo paranoïde en boos over het gebruik van magie, dat hij iedereen die een maji was liet uitroeien, waaronder Zélie's moeder. Amari en Inan, dochter en zoon van de koning, zijn met harde hand opgegroeid en weten niet beter dan dat magie slecht is en het absoluut niet mag terugkeren... maar is dat ook zo?

We leren al gauw dat Zélie een vechter is. Ze wil vechten voor haar volk én wil de magie, koste wat het kost, terugbrengen naar Orïsha. Haar moeder was een afstammelinge van Oya, de godin van de dood en het leven. Er zijn nog andere goden, met allemaal afstammelingen en specifieke krachten. Dit vond ik ontzettend goed en intrigerend gemaakt - Adeyemi speelt echt in op diverse soorten magie en koppelt dit aan specifieke krachten... De mythologie is daarom ontzettend goed opgebouwd en lijkt levensecht.

Onze heldin komt in aanraking met de prinses nadat zij haar beste vriendin, een divîner met zilverwitte haren, verliest door een bevel van haar vader. Ze vlucht en steelt een 'rol', die blijkbaar de magie zou opwekken bij maji's. Zélie helpt haar ontsnappen en samen gaan ze met Zélie's broer, Tzain, op pad om de magie terug te brengen. Deze 'tocht' is goed opgezet. Je merkt echt de noodzaak in de motivaties van de verschillende personages.
Amari wil een betere wereld; eentje waarin haar beste vriendin niet zou zijn gestorven. Zélie wil haar volk de kracht geven om terug te vechten. Tzain wil zijn zus helpen en steunen, en zal alles doen om haar haar doel te laten bereiken. Zelfs Inan, die eerst als 'bad guy' wordt neergezet om vervolgens als anti-held naar voren te stappen, komt heel realistisch over.

Inan komt erachter dat hij een vreemd soort droommagie bezit; eentje waarvan hij denkt dat Zélie hem ermee heeft geïnfecteerd. Maar natuurlijk kan dat helemaal niet, en dan gaat hij er steeds minder tegen vechten. Maar hij ziet hoe gevaarlijk magie is, en weet dat het nog steeds niet terug mag komen - het zou té dodelijk zijn. Ondanks dat je Zélie als heldin hebt, vond ik Inan's gedachtegang niet onbegrijpelijk, en vond ik hem een super sterke anti-held. Een soort slechterik die je niet helemaal kunt haten...

De wereld van Orïsha is sterk opgebouwd - je hebt steeds het idee alsof je door een magisch West-Afrika loopt... met de taal, de impressies van omgevingen, en de mythologie die door het verhaal is geweven. Het Yoruba voegde in mijn ogen ontzettend veel toe, en daardoor leek het bijna levensecht. Soms begon ik in mijn hoofd kleine zinnetjes op te zeggen, om van de taal te 'proeven'. De goden, de krachten en de magie waren divers en intrigerend; vooral Zélie's krachten vond ik super interessant, omdat zij bezielingen kon oproepen die voor haar vechten; een soort geesten. Heel tof!

In de climax zitten ontzettend veel plottwists, en ook zit er natuurlijk een liefdesverhaal in wat je niet over het hoofd kunt zien... Dit zal ik echter nog niet verklappen, omdat het dan niet meer zo leuk is om te lezen! Het moet wel spannend blijven!

Maar.... wat wel duidelijk is, is dat Bloed en beenderen een ontzettend bijzondere fantasy-YA is, die door iedereen gelezen moet worden. Het is een uniek verhaal met Afrikaanse invloeden, met een héél erg belangrijke boodschap van tolerantie en vechten voor waar je in geloofd. Kortom: heb je dit boek nog niet gelezen? Ren dan naar de boekhandel én koop meteen dit prachtige boek. (Ik bedoel: heb je die cover niet gezien? Dat alleen is al een reden om te kopen!)