￼De Averechtse Lynx - Sten Treland
Genre: Thriller
Paperback - 318 pagina’s
Uitgever: Uitgeverij Manteau/WPG Uitgevers België
ISBN: 978 90 223 3070 8
Verschijningsdatum; 2015

Over de auteur;
(Info; joosthoutman.be)

Joost Houtman (1976) is een story-teller en boekenschrijver.
Hij stort zich met veel plezier onder het pseudoniem Sten Treland op thrillers als ‘De Lachende Eland’ (2013) en ‘De Averechtse Links’ (2015). Voor de Nederlandse uitgeverij Lebowski waagde hij zich aan humoristische non-fictie met ‘Het Foute Elftal’ (2012) en ‘De foute Ster’ (2013). Ook werkt Joost als ghostwriter voor uitgeverij Manteau, nadat hij dat al eerder ook voor Borgerhoff&Lamberigs deed. Eind vorig jaar werd Sten Treland ontmaskerd in Humo. Het duo achter deze zonderlinge Noor bleek niemand minder dan Stan Lauryssens en Joost Houtman. Die laatste gaat nu alleen verder als Sten Treland. De averechtse lynx is het tweede boek in deze thrillertrilogie.

De cover;
Een zwarte cover! De kop van een zwarte lynx met gele ogen en in gele, bijpassende letters de titel van het boek. Helemaal bovenaan de naam van de auteur in het wit. Op de achterflap, die ook zwart is, een korte inhoud. Verder een foto van de auteur en een korte biografie. Ik zie ook nog enkele quotes in het geel staan van bekende Vlamingen. Ik vind de cover, om het hedendaags te verwoorden, de max! Mysterieus! Ik zag het boek en was direct verkocht. Ik had ook het vorige boek ‘De Lachende Eland’ gelezen, dus ik ‘kende’ de auteur en zijn schrijfstijl. De cover geef ik dan ook graag een 9.

Korte inhoud;
EEN ROTTEND LIJK. Een appartement dat van binnenuit volledig is afgesloten. Drie maanden ligt het lijk er al. Ernaast een dode kat. Zonder kop. Een schrijnend bewijs dat je in de grootstad als hoogbejaarde oud-leerkracht kunt wegkwijnen in totale eenzaamheid? Of is er meer aan de hand? Ruben De Jongh, het nieuwe gezicht van Telefacts Crime, denkt van wel. Hoewel zijn bazen de moord op een Antwerpse diamantair en twee opmerkelijke verdwijningszaken in Antwerpen, die van een dierenverzorger uit de Zoo en een knappe vastgoedmakelaarster veel belangrijker vinden, gaat Ruben toch op onderzoek uit. Dat is hij zijn oude leerkracht Latijn verplicht, vindt hij. Tussendoor stuit hij op een van Noorwegens gevaarlijkste criminelen en ontvangt hij enkele wansmakelijke brieven van zijn vrouw die enkele jaren geleden omkwam bij een auto-ongeval.
Het onderzoek voert Ruben De Jongh van Antwerpen over Amsterdam naar Oslo en naar zijn allerpersoonlijkste hel.

￼Samenvatting;
Joyce Vercauteren komt bij de politie aangifte doen over de verdwijning van haar vriendin Babette. Samen huren zij een loft op de Meir en het is sinds eind juni geleden dat zij nog iets van haar vriendin vernomen heeft. Ze snapt er niets van en de enige die iets kan weten is ‘Meneertje Van Beneden’, die onder hun appartement woont. Maar als zij daar aanbelt wordt er niet opengedaan en als ze door het sleutelgat piept, komt haar een ondraaglijke stank tegemoet. Als de agenten, Jean 1 en Jean 2 meegaan om dit verder te onderzoeken, stuiten ze op een rottend lijk. Politieagent Lucas De Jongh, die ook ter plekke komt, ontdekt op oude klassenfoto’s aan de muur zijn broer. ‘Meneertje Van Beneden’ blijkt zijn oud leraar Latijn te zijn. Stierf hij een natuurlijke dood? Als Lucas de dag nadien aan zijn broer Ruben De Jongh, die sinds enkele maanden de vaste presentator van Telefacts Crime is, laat weten dat zijn leraar Latijn overleden is en in welke omstandigheden, gaat Ruben op onderzoek. Naast de verdwijning van Babette, is diezelfde periode Steven Lotters verdwenen, verzorger in de Zoo. Heeft het één met het ander te maken?

Mijn mening;
Het boek is opgedeeld in vijf delen die beginnen met een Latijnse spreuk. Het verhaal start op 16 september 2014 en loopt tot 8 oktober 2014. In die korte tijdspanne gebeurt heel veel en er zijn verschillende verhaallijnen die door elkaar lopen. Gelukkig worden er verschillende lettertypes gebruikt en op die manier wordt duidelijk aangegeven dat je in een ander tijdspanne leest of dat er een andere persoon ‘aan het woord is’. Het is dus goed op te letten!

Ook wordt er veel Latijn gebruikt in het boek wat min of meer begrijpelijk is, omdat één van de slachtoffers een leraar Latijn is. Alhoewel het elke keer vertaald wordt en het verwijzingen zijn naar......., vond ik dit bij momenten erg storend.

In tegenstelling tot ‘De Lachende Eland’ speelt dit verhaal zich hoofdzakelijk in België en Antwerpen af. De Zoo en de buurt rond Antwerpen wordt meerdere keren in de kijker gezet. Houtman haalt er zelfs een stukje Zoo-geschiedenis bij. Of dit een echte meerwaarde voor het verhaal is laat ik in het midden, maar het is een leuk weetje.

Ik dacht dat we in België zouden blijven met dit verhaal, maar het gaat toch weer richting Hoge Noorden. Aangezien dit vrij ver in het verhaal is, had ik het gevoel dat de auteur persé het Hoge Noorden er nog in wilde hebben; ‘Ik zet het er nog vlug even in’, maar naar de plot toe wordt duidelijk dat ik het mis was.

Dit verhaal is een complex verhaal met veel personages en flashbacks. Het verhaal gaat er, net als zijn voorganger, compleet over! Daardoor kan er natuurlijk heel veel. Wat echt over de top gaat, kan ik een plaats geven en was bij momenten hilarisch, maar rond verschillende passages heb ik toch mijn twijfels; het hele kidnap-gedoe en wat daarrond gebeurt, het buggy-verhaal, de uiteenzetting hoe ‘Het Beest’ ‘gehandeld’ heeft..... Deze zaken moeten geloofwaardig blijven.

‘De Averechtse Lynx’ is deel twee van een trilogie, het vervolg op ‘De Lachende Eland’. In dit boek komt je meer te weten over Ruben De Jongh. Heel verrassend hoe de auteur het verleden en het heden van Ruben samenbrengt in beide delen. Toch is het boek ook perfect als stand-alone te lezen.

￼Ik keek uit naar dit boek. Na ‘De Lachende Eland’ van dezelfde auteur, waren mijn verwachtingen hoog. Ik moest dit boek hebben! Ook deze keer heeft de auteur mij niet teleurgesteld. Als je door alles wat ‘over de top is’ heen leest, zit de plot ingenieus in elkaar. Persoonlijk vind ik dat er net iets teveel Latijn gebruikt werd. Jammer dat sommige passages net iets te ongeloofwaardig zijn. En naar de plot toe werden er wel heel veel namen gebruikt, waardoor het onnodig ingewikkeld word......

Toch mijn petje af voor Houtman, die zich kennelijk kostelijk geamuseerd heeft met dit verhaal, om op deze manier alle verhaallijnen te laten samenkomen. Het boek is hilarisch, humoristisch en doordacht. Ik heb ook nu weer genoten en verschillende keren met een ‘big smile’ op mijn gezicht gezeten.

In zijn uitgebreid nawoord verteld Joost Houtman hoe Sten Treland ontstaan is, een ode aan “Scandinavische schrijvers waarvan ik veel heb geleerd en van wier schrijfsels ik heb genoten."

4 sterren voor ‘De Averechtse Lynx’.
Karin Teirlynck Team DPB