De hoofdstukken in het boek hebben steeds een naam van een godheid, met daaronder een afbeelding van een play-toets wanneer het in het heden speelt, een rewind-toets wanneer we mee teruggaan met de hoofdpersoon naar gebeurtenissen in zijn verleden en tenslotte de afbeelding van een fast forward-toets wanneer we een stukje uit het leven van de hoofdpersoon overslaan. De godheid is steeds goed gekozen voor juist dat hoofdstuk.
Wat me opvalt is dat Mercurius de boodschapper van de goden is en bovendien patroonheilige van handelaren, redenaars, artiesten, reizigers en dieven. Handelaren en dieven werden in hetzelfde vakje gestopt.
De tapes slaan ook op hetgeen Frits vastgelegd heeft; een bijzonder originele manier om de titel te combineren met de gebeurtenissen.

Na een wat langzame start, lees je het boek in een sneltreinvaart uit. Het is geen supersnelle, bijzonder spannende thriller, maar met recht een literaire thriller. 'De Mercuriustapes' doet je nadenken over de personages en waarom ze op deze manier gehandeld hebben. De hoofdpersoon belandt in een situatie die in Nederland zeker realistisch te noemen is. Het zou waarachtig gebeurd kunnen zijn in deze wereld waar alles bij bijna iedereen om geld draait. De bouwfraude, waar aannemers onder elkaar opdrachten verdelen ligt nog vers in ons geheugen. In 2002 hield de Tweede Kamer een parlementaire enquête naar fraude in de bouwsector.

De korte hoofdstukken en het vermijden van te moeilijke woorden zorgen er voor dat 'De Mercuriustapes' een boek is dat voor iedereen gemakkelijk leest. Een niet te dik boek dat niet al te spannend is en lekker leest. Over teleurstelling in de liefde, zich niet gewaardeerd voelen op de werkvloer en wraak willen nemen.
3,5/5*