Na een verpletterend debuut als De stilte van de hel is het altijd de vraag of een auteur in het volgende boek hetzelfde niveau haalt. Cody McFadyen slaagt daar zeker in met Het gezicht van de dood.
Een jaar na de gruwelijke gebeurtenissen in De stilte van de hel likt fbi-agente Smoky Barrett nog steeds haar wonden, tezamen met haar aangenomen dochter Bonnie die nog altijd geen woord spreekt door wat haar destijds is overkomen. Smoky neemt twee weken vakantie om eindelijk eens schoon schip te maken: ze besluit om de spullen van haar vermoorde man en dochter op te ruimen. Gelijk op de eerste dag wordt ze betrokken bij een zaak. Een zestienjarig meisje is gevonden bij haar afgeslachte adoptieouders en hun zoon. Ze dreigt zichzelf van kant te maken en wil met Smoky Barrett praten.
Uiteraard gaat Smoky naar haar toe. Het verhaal van het meisje, Sarah, maakt haar aan het schrikken. Sarah wordt haar hele leven al achtervolgd door een moordenaar die iedereen vermoordt die zij liefheeft om haar zo te vormen tot een macaber kunstwerk dat hij voor ogen heeft. Haar ouders zijn op haar zesde verjaardag vermoord door hem en in de jaren daarna gebeurde hetzelfde met de verschillende adoptieouders waar ze sindsdien terechtkwam.
Aan Smoky en haar team om uit te zoeken wie deze moordenaar is.
Evenals het voorgaande boek bevat Het gezicht van de dood weerzinwekkende details. De hoofdstukken worden afgewisseld met enkele dagboekgedeelten van Sarah waarin ze beschrijft wat haar is overkomen. Dit zou al snel kunnen ontaarden in goedkoop effectbejag maar wonderwel weet McFadyen die valkuil te ontlopen. Dit komt voornamelijk door zijn inlevende schrijfstijl en door de momenten dat hij een pas terugdoet als er een overkill dreigt aan wat je als lezer kunt verdragen. Hetgeen hij wél vertelt doet al aanslag genoeg op je verbeelding. Af en toe vraag je je af hoe een auteur dergelijke zieke details kan verzinnen.
McFadyen maakt ook nog ruimte voor de persoonlijke relaties. Haar teamgenoten die we al leerden kennen in het eerste boek komen weer voorbij en de kwestie van de zwijgende Bonnie wordt uitgediept. Daarnaast introduceert McFadyen een nieuw personage: een lijfwacht zoals je nog nooit hebt meegemaakt. De verrassing laat ik aan de lezer over.
Hopelijk komt Smoky Barrett terug in het volgende boek van McFadyen. Maar niet te vlug. Dit soort boeken moet je voor je eigen bestwil doseren.