Helaas kan ik het niet eens zijn met de titel ‘pageturner’ die dit boek toegedicht krijgt van Publishers Weekly.

Het boek is opgedeeld in drie stukken, in het verhaal de zogenoemde stappen aangezien het plan van hoofdpersoon Chris in drie stappen is verdeeld. In deel een val je binnen aan het begin van Chris’ plan. Hij solliciteert bij Central Valley, de middelbare school van het plaatsje, maar al snel ontdek je dat Chris helemaal geen leraar is en dat hij een dubbele agenda heeft.

Al snel vliegen de personages je om de oren. Naast leraar wordt Chris ook aangesteld als assistent-coach van het honkbalteam. Er komen leerkrachten, leerlingen en moeders voorbij die je bijna allemaal stukje bij beetje leert kennen. Het is dat ik dit boek tijdens in het vliegtuig heb gelezen en het zodoende weinig aan de kant heb gelegd, anders had ik toch een aantal keren terug moeten bladeren om te weten wie nou ook alweer wie was. Zelfs met maar één onderbreking vond ik het soms lastig te volgen.

Daarnaast zitten er in het boek erg veel details over de lessen die Chris geeft, overheidskunde, en over honkbal. Voor iemand zoals ik die hier niet veel vanaf weet, maakt dit het verhaal soms nodeloos ingewikkeld.

In het tweede deel maakte het verhaal een verrassende wending. Ik vond dat dit het verhaal wel wat interessanter maakte en even was daar een opleving in het boek. Helaas bleek dit meteen het spannendste en meest verrassende stuk waarna het verhaal weer terugzakte naar het niveau van daarvoor.

Vanaf dit tweede deel beginnen de details van de lessen overheidskunde plaats te maken voor verschillende afkortingen. Zo wordt zelfs de middelbare school afgekort tot CVH (Central Valley High). Omdat het nadenken waar de afkortingen voor stonden zorgde voor oponthoud in het lezen, ben ik deze voor lief gaan nemen en besloot ik er niet steeds mijn hoofd over te breken.
Door alle details en deze afkorting verloor ik mijn aandacht en lukte het niet om echt in het verhaal te kruipen.

Het verhaal boeide wel genoeg om door te lezen maar de climax die er in het derde en laatste deel van het boek zou moeten zijn, viel tegen. Het was een heldhaftig einde maar erg overdreven. Niet alleen de achtervolging maar dit hele verhaal zou het prima doen op het witte doek. Er wordt een nogal hoog Hollywoodgehalte gecreëerd en misschien is het dan ook meer geschikt voor filmliefhebbers in de bioscoop, dan voor een lezer die in een boek meegezogen wil worden.

Hoewel dit boek zeker niet op mijn lijstje met favorieten komt heb ik mij er een aantal uren prima mee vermaakt. Daarom krijgt ‘Al is de leugen nog zo snel’ 3 sterren.