Het is moeilijk te bevatten: na menig jaren dromen en hunkeren vind je jezelf eindelijk terug op platform 9 3/4. Na menig jaren vol weemoed en gemis sta je weer oog en oog met The Boy Who Lived, The Brightest Witch en Won-Won. De euforie is groot, de verwachting hoog. En mijn hemel, hoe subliem was het weerzien met de personages die mijn jeugd opfleurden en tekenden.

Toegegeven, het is worstelen met het personage van Albus Severus. Zijn weerspannigheid en gebeldheid tegenover zijn vader, Harry, drukt een grote stempel op het boek, een stempel die je liefst onmiddellijk weer zou uitwissen - ook al is het misschien slechts uit loyaliteit aan en medeleven met jeugdvriend Harry Potter. Deze hinderpaal wordt gelukkig grotendeels opgevangen door de heel wat aandoenlijkere personages Scorpius en Rose.

Het verhaal zelf - geschreven als een script: louter wat dialogen een vaak secce beschrijvingen - leest vliegensvlug en neigt jammer genoeg vaak enigszins naar het clichématige en voorspelbare. Gelukkig zijn er al onze geliefde personages om dit goed te maken: het magische trio, Draco, Anderling, Perkamentus, Voldemort en - geloof het of niet - Sneep en Cedric. Een hereniging die het boek verheft van het gemiddelde boek naar een echte pageturner die blijft nazinderen, die je in vervoering brengt en wederom meesleept naar de wereld van Zweinstein, het Verboden Bos, Godric's Hollow...

'Harry Potter and the Cursed Child' laat je achter met een warm gevoel, een gevoel van thuiskomen, doorspekt met een lichte teleurstelling omdat de nieuwe personages, de voorspelbare verhaallijn en de secce stijl niet volledig aan de hoge verwachtingen die de zeven Harry Potter boeken opgebouwd hebben, tegemoetkomen. Een lichte teleurstelling die ook de personages van het boek zelf reflecteren: "I suppose his hair isn't that similar [to Harry's]".