Bijzonder mooi boek over het leven met een eigenschap, die minstens niet gewenst is in de huidige maatschappij en maximaal niet begrepen wordt. Trots zijn op je anders zijn en je toch verbonden, veilig en beschermd voelen bij een ander! Een hele opgave al voor mainstream kinderen en volwassenen, laat staan als je geboren bent onder een galaxy far far away. En toch denk ik sterk dat ook niet-autistische individuen te maken hebben met aanpassingsproblemen en het vinden van je eigen weg bij het opgroeien. Iedereen streeft naar de kers op de taart in zijn of haar leven of minstens naar een stuk uit de hele taart.
Ik vond het bijzonder mooi om vanaf de kleuterschool het leven door Jasmijn’s ogen te zien en te volgen, hoe ze met haar gesteldheid probeerde om te gaan. Dan nóg had ze het geluk liefdevolle ouders en grootouders te hebben. Even zoveel autisten hebben ouders, die geen raad weten met de confrontatie en bewustwording dat hun kind niet in staat is, zelfs niet met wilskracht, om zich aan te passen aan de heersende norm. En ik vraag me zelfs af of we dat als maatschappij wel moeten wensen. Er gaat zoveel kapitaal aan aanleg verloren. Judith Visser zelf heeft op eigen kracht uitgevonden waar ze goed in is (het boek schijnt een autobiografische basis te bevatten) en ik ben het met haar eens. Judith schrijft hier een prachtig mooi boek, waar ik veel van genoten heb. Dit ‘schrijft’ hoofdpersone Jasmijn ter illustratie over zichzelf: “Misschien was er een heel duidelijke reden waarom ik zo’n gedetailleerd geheugen had, waarom ik altijd alles zo intens ervaarde, waarom ik me zo eenvoudig een alternatieve realiteit kon voorstellen. Misschien was ik geboren om dat andere universum tot leven te brengen. Op papier.”