Tot een aantal dagen geleden, had ik me eigenlijk nog niet echt verdiept in dit boek. Ik had vaag wat gehoord van Blossom Books, die altijd fangirlen over hun eigen boeken (wat vooral aanstekelijk werkt) en ik was ergens wel nieuwsgierig, maar het stond nog niet helemaal op de radar. Tot ik het vandaag bij Roojboek in Venray in mijn handen gedrukt kreeg.

Ik heb mezelf thuis opgekruld op de bank en ben gaan lezen. Na ongeveer 50 pagina's ben ik begonnen mijn adem in te houden. Na ongeveer 100 pagina's was de wereld om me heen helemaal vergeten. Na ongeveer 200 pagina's weigerde ik te stoppen met lezen, ondanks het feit dat ik heel nodig naar de WC moest.

De schrijfstijl van het boek, in vrije versvorm, klikte meteen met mijn manier van lezen. Het ritme resoneerde in mijn hart en lijf en daardoor leken de woorden extra hard binnen te komen. De slimme woordspelingen, de prachtige zinnen en het beklemmende plot maakten dat mijn hartslag langzaamaan synchroniseerde met het metrum. Ergens gedurende het boek heb ik nog bedacht dat de vertaalster een knap staaltje werk had afgeleverd, maar dat soort gedachten werden eigenlijk meestal meteen weer opgeslokt door de mini bubbel die het verhaal om me heen creëerde.

Dit verhaal gaat over eindeloze cirkels van geweld, over dat wat je geleerd is en wat dit betekent, over de vergankelijkheid van het leven en over de morele dilemma's van een vijftienjarige jongen, opgegroeid in een wereld die ver van mijn bed staat.

Het is een beklemmend verhaal dat vooral snoeihard binnenkomt.