“De witte duivel is slechter dan de zwarte”.
Deze zin wekte meteen mijn interesse en de vraag: Wat is een Witte Duivel?

Het verhaal gaat over de 17 jarige Amerikaan Andrew. Hij wordt naar een ouderwetse Britse kostschool gestuurd, vol met rijkeluiskinderen. Deze school bestaat al eeuwenlang en de tradities van vroeger worden nog steeds in stand gehouden. Andrew is duidelijk het buitenbeentje, en het wordt er niet makkelijker op wanneer hij visioenen krijgt over een knappe witte verschijning. Een jongen. Het gaat zelfs zo ver dat hij gevoelens bij zichzelf ontdekt waar hij zich eerder niet van bewust was.

Zulke gevoelens worden daar en toen niet zo geaccepteerd als nu hier in Nederland. Waar we openlijk met regenboog-profielfoto’s de legalisering van het homohuwelijk in Amerika kunnen vieren.

Maar verwacht nu geen romantisch verhaal tussen een student en een spook, want de dood brengt alleen maar meer dood voort. De moordzuchtige geest brengt Andrew de wanhoop nabij, die zijn toevlucht zoekt bij zijn leraar Piers Fawkes. Vroeger was Piers een succesvol dichter, maar nu zoekt hij zijn heil in de drank. Hij is zo’n personage dat ik meteen leuk vond. Imperfect op allerlei manieren en toch een leidende rol door het verhaal heen.

Het verhaal wordt realistisch verteld en als ik eraan terugdenk zie ik beelden voor me in plaats van woorden. Dit komt door de erg gedetailleerde en beeldende schrijfwijze. Alleen dit heeft ook een groot nadeel. Meteen in het begin werd ik overladen met details over de omgeving die ik nooit allemaal kon onthouden.

Ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar ik merkte op dat de schrijver het de lezer niet makkelijk heeft gemaakt. Justin Evans’ zinnen zijn soms bijna een halve pagina lang. Dit komt omdat hij te vaak teveel informatie in een enkele zin doet. Bijvoorbeeld:

Wat ik makkelijk vind lezen:
Ik ga naar het bos. Ondertussen… -details-

Hoe Justin Evans schrijft:
Ik ga -terwijl ik de bruine blaadjes onder mijn voeten hoor knisperen, ik een vogel hoor zingen, er in de verte een eenhoorn de weg oversteekt en een jongen erachter komt dat hij toch echt wel homo is- naar het bos.

Hierdoor ben ik de hele zin kwijt. Even herlezen en het probleem is opgelost, maar het leest alles behalve lekker weg.

Deze thriller zit bomvol informatie. Naast het onderzoek naar de Witte Duivel, valt er veel te weten te komen over oude Britse kostscholen, de oorzaak en behandeling van een dodelijke ziekte, en tot slot: veel seks. Dit betreft de gevoelens van een jongen in de pubertijd, vulgair taalgebruik, maar ook lichte seksscènes.

Ik heb het boek bijna een jaar te leen gehad, omdat ik er niet doorheen kon komen. Nu ik het uit heb ben ik erg blij dat ik heb doorgezet, want het verhaal is steengoed. De personages zijn levensecht, en zelfs de Witte Duivel bleek meer te zijn dan op het eerste gezicht leek. Het is een leuk boek voor de doorzetters onder ons.