Niet ontevreden met haar leven is Amber, moeder van Tijl en getrouwd met Jos, op zoek naar wat innerlijke rust. Ze is wel van het spirituele, van het ‘andere’. Ze heeft een eigen homeopathiepraktijk aan huis die ze nog op de rit moet zien te krijgen. Om een beetje tot zichzelf te komen doet ze voor het eerst aan meditatie, iets wat haar vriendin Livine haar heeft aangeraden. Tijdens die sessie ervaart Amber iets wat ze niet kan plaatsen. Vanuit het niets voelt ze zich ineens anders, een oerkracht dringt zich vanuit het niets naar voren, iets wat ze niet kent en wat haar zelfs angstig maakt. Ze breekt de sessie abrupt af. Toch laat het gevoel haar niet los, sterker nog, dat wordt alleen maar heftiger.
In de dagen die volgen neemt er een soort van hogere macht controle over haar doen en laten. Amber weet niet wat haar bezielt, waar komt die oerdrift vandaan? Waarom doet ze dingen die ze doet en voelt ze de dingen zoals ze die voelt? Het lijkt enerzijds zo bekend allemaal maar dat kan toch helemaal niet? Wanneer ze naar haar onderbewustzijn luistert weet ze ineens waar ze mee te maken heeft. Maar hoe legt ze dat uit aan haar gezin en familie? Die vinden haar maar vreemd gedrag vertonen en weten zich geen raad met haar ‘onzin’. Voor het ouderlijk gezin is het zelfs heel confronterend. Het loopt zo uit de hand dat thuisblijven geen optie meer is en ze haar vriendin Livine in vertrouwen neemt. En dan blijkt haast het ondenkbare de realiteit. Ook zij heeft deze ervaring, sterker nog; ze weet precies wat er met Amber aan de hand is. Samen gaan ze proberen het innerlijk gevecht tot een goed einde te brengen. De kracht is echter zo sterk en allesoverheersend dat Amber er aan onderdoor dreigt te gaan. En met Amber alles en iedereen om haar heen.

Alleen die cover al! Waanzinnig mooi en zo treffend. Een betere visualisering van het verhaal is haast ondenkbaar. Op een uiterst verwarrende maar later minstens zo verpletterende wijze beleef je dit wonderbaarlijke boek. In het begin was het even zoeken naar de verhaallijn, aftasten wat er nu precies aan de hand was en hoe het te lezen. Maar eenmaal in het verhaal…..tjonge!
De personages krijgen werkelijk alle ruimte, vooral dat van Amber en Tamás voelt haast ‘bekend’ aan. Amber is overtuigd dat ze knettergek aan het worden is. En dat wordt bijzonder goed neergezet. Er speelt zich een kat en muis-spel af in een en hetzelfde lichaam. De kracht is haast tweedimensionaal en voelbaar. Heel bijzonder om te lezen hoe het onderbewuste de overhand neemt en zich sterk op de voorgrond dringt. Pasma vertaalt dat erg mooi in het juiste taalgebruik en fysieke acties. De onderliggende psychologische aspecten zijn in balans, krijgen nagenoeg de vrije hand. Je leert daardoor alles van deze twee karakters kennen, hetgeen wat hen samenbrengt en bindt. Het maakt hen één en ze sluiten elkaar in de armen.

De sfeerschetsen van de middeleeuwen zijn haast onwerkelijk, zo goed! Het harde leven in die tijd, de zigeuners waar Tamás zich zo bij thuis voelt, zijn gevoelens voor mooie Ana en de vriendschap voor Kev. Alles in dit verhaal is heftig, gaat met veel emoties gepaard. Er is veel aandacht voor details in het boek en dat maakt alles heel realistisch, terwijl het natuurlijk een surrealistisch boek is. Je voelt als lezer mee met het hartverscheurende verdriet, met de behoefte die de personages voelen om liefde te ervaren, bevestiging te krijgen van hun familie in wie ze zijn. De zoektocht naar zichzelf, de rode draad door het verhaal is magistraal neergezet, dusdanig dat je als lezer niet anders kunt dan je volledig mee te laten voeren in het avontuur vol rauwe liefde, geweld en zelfverwoesting.

Op een indringende en steeds meer verstrengelende wijze begeef je je als lezer in het nu en in het toen. Zonder dat je er erg in hebt -en dat is in het begin even wennen- leef je in twee werelden die haaks op elkaar staan, maar meer met elkaar gemeen hebben dan dat je zou vermoeden. In “Rode handen” lopen de bijzondere persoonlijkheden door elkaar heen, letterlijk. En dat maakt het verhaal ook zo apart. Van een ‘Alice in Wonderland-ervaring’ naar het harde middeleeuwse leven van 750 jaar geleden. Zo is dit boek het beste te beschrijven, zo ervaart Amber zelf haar eerste ontmoeting met haar onderbewustzijn ook. Vanaf de eerste pagina ben je geboeid door de schrijfstijl en de vraag ‘waar gaat dit heen?’ De schrijfstijl is vlot, fantasierijk en helder. Het leest als een sneltrein, maar dat wil je eigenlijk niet want dan is het zo uit. Vooral de passages van Tamás in de middeleeuwen hadden, bij wijze van spreken, eindeloos mogen zijn. De erotische scenes zijn ruw maar niet oneerbiedig geschreven, het past bij de tijd en de situatie op dat moment. Net als de gevechten, die filmisch worden beschreven, de rauwe kanten van die tijd . Daar zou nog zoveel meer over te vertellen zijn. Eigenlijk bevat het verhaal alle componenten van meerdere boekgenres bij elkaar. Het is spannend, mooi, emotioneel, verdiepend en bijzonder.

Met ‘Rode handen’ heb je een niet alledaagse roman in je handen. Het aarzelende gevoel dat in het begin de boventoon voerde verdween al heel snel en meegevoerd worden in een prachtig verhaal was vervolgens onvermijdelijk. Het enige minpunt aan dit overweldigende verhaal is dat je in het begin echt geen onderscheid kunt maken tussen Amber en haar alter ego Tamás. Wanneer je dat eenmaal onder de knie hebt, middels te schakelen –zoals Amber dat ook doet- dan is het zeker te doen. En dat is dan ook het advies; lees en ervaar dit boek, ga dit avontuur aan! Als het begin niet zo verwarrend was geweest dan had dit verhaal vijf sterren gekregen. Nu waardeer ik het met 4,5 dikke exemplaren. Met dank aan Danielle Pasma voor de mogelijkheid haar avontuur te mogen beleven, want gevoelsmatig denk ik echt dat dát het is!