Door alle recensies en verhalen over deze trilogie en Tomas Ross waren mijn verwachting over De dubbelganger hooggespannen. Ik weet weinig over de achtergrond en voorkeuren van Ross en heb nog geen andere werken van hem mogen lezen.
Gezien mijn eigen achtergrond ben ik zeer geïnteresseerd in historische verhalen die gebasseerd zijn op de waarheid, de zgn. faction. Dit boek zou in datzelfde straatje passen.

De dubbelganger is een boek dat lekker wegleest en de spanning er goed weet in te houden. Je hebt de neiging om het boek in een keer uit te lezen. De historische feiten die aangehaald worden zijn, voor zover bekend en te achterhalen, behoorlijk accuraat hetgeen het verhaal alleen maar ten goede komt. Erg leuk is het moment waarin Ian Fleming ineens opduikt en dat Ross de suggestie wekt dat het personage van James Bond gebaseerd zou zijn op ons aller ZKH. Prins Bernhard.

Minpuntje aan het boek vind ik dat er soms erg veel feiten, gebeurtenissen en namen in korte tijd achter elkaar genoemd worden waardoor je soms personages door elkaar kan gaan halen of dat je de draad van het verhaal enigszins kan kwijtraken.
Hetgeen mij echter het meest heeft gestoord aan het verhaal is de schijnbare afkeer van ZKH. Prins Bernhard. Ross doet er in mijn optiek veel aan om de Prins van zijn voetstuk te halen. Vaak, en ook vaak onnodig, komen er stukken en zinnen in het verhaal voor die weinig bijdrage aan het verhaal maar die wel een steek zijn naar de Prins en de koninklijke familie. Het zal best dat het koningshuis niet perfect is/was en ook de Prins niet, maar om je schijnbaar persoonlijke afkeer zo duidelijk te etaleren is jammer.

Door dit laatste verliest het boek iets aan kracht en krijgt hij van mij drie sterren. Maar het doet me nog steeds verlangen naar de volgende twee delen die ik dan ook z.s.m zal gaan lezen.