De erfenis van Richard Grenville was ik al verscheidene keren tegengekomen op blogs of twitter. Vol lovende recensies, dus mijn interesse was wel gewekt. Toen ik het boek in de bieb zag, moest ik echter wel een keer slikken. Wat een dik boek! Zou ik dat wel leuk vinden? Vroeger konden de boeken niet dik genoeg zijn, maar ik merk dat ik wat kortere verhalen tegenwoordig leuker vind. Ik heb minder tijd en wil de boeken toch in één leessessie kunnen uitlezen. Vandaar dat mijn voorkeur steeds vaker naar een dun boek uit gaat. Naja, als je twee-driehonderd bladzijdes dun vindt ;) De recensies gaven in dit geval de doorslag, ik was te benieuwd naar dit boek om me tegen te laten houden door de hoeveelheid pagina's!

Toch heb ik vervolgens een paar weken lang naar deze dikke pil gestaard. Ondanks mijn woorden ontbrak me de moed om te beginnen. Als je er even over nadenkt is 600 pagina's toch wel veel. In de tijd dat ik dit boek zou lezen kon ik met gemak twee andere uit hebben. Dus wat als dit boek niet voor mij is weggelegd? Wat dan? Ik was haast bang om te beginnen. Die dikte was toch iets te indrukwekkend voor mij. Op een gegeven moment toch maar de stoute schoenen aangetrokken en de eerste bladzijde open geslagen...

Om er vrijwel snel achter te komen dat mijn grootste angst werkelijkheid werd. De Erfenis van Richard Grenville is een boek dat niet echt in mijn straatje past. Ik dacht dat het een leuk, "licht" verhaal zou zijn, waar je makkelijk doorheen kon komen. Het is echter zware kost en best wel langdradig. Als je een boek vol spanning zoekt, dan is dit niet het boek waarnaar je op zoek bent.

Zoek je daarentegen een verhaal, waar je echt je hersenen bij mag gebruiken, waar af en toe niet alledaagse jargon in wordt gebruikt en waar debatteren en filosoferen aan de orde van de dag is? Dan ben je bij De Verborgen Universiteit aan het juiste adres. Dit is echt literatuur met een hoofdletter L, zoals mijn leraar Nederlands altijd zei. En zooooo niet het genre dat ik graag lees, ik heb me dan ook met een beetje moeite hier doorheen geworsteld. Het verhaal kon me gewoon niet in zijn greep krijgen. Ik kon me niet helemaal onderdompelen in de wereld en het verhaal dat Natalie Koch gecreëerd heeft. Ik kon me niet echt binden aan de personages, die toch wel oppervlakkig bleven.

Dat is best wel jammer, want iets korter en met wat meer actie had dit best een goed en pakkend verhaal kunnen zijn. Boordevol mysterie en een heel knap opgezette wereld. Een boek waarin ik me helemaal had kunnen verdiepen en niet meer uit wilde komen. Helaas werd daar niet de nadruk op gelegd. Nee, in plaats daarvan kregen we uitgebreide, te uitgebreide, en in mijn ogen soms overbodige, achtergrondinformatie van allerlei personages en af en toe rare momenten die ik niet helemaal kon volgen. Alsof ik stukjes informatie miste.

Desalniettemin (ha, het boek heeft me aangestoken met zijn moeilijke woorden!) was dit boek met de nodige tussen poses nog wel te pruimen. Het las goed door als je niet te veel bij de filosofische en ethische debatten stil stond en het mysterie, dat eigenlijk pas na 300 bladzijdes aan bod kwam, was toch wel interessant. Ook het andere mysterie, dat van haar vader, neem je het hele boek mee en hier wordt frustrerend genoeg, maar mondjesmaat, wat meer info over prijs gegeven. Dat waren toch wel redenen genoeg voor mij om door te blijven lezen en misschien zelf aan het vervolg te beginnen, als ik van deze worsteling bekomen ben.


Conclusie
Zoals de recensente van de ECI al op de achterkant vermeldt, is De Erfenis van Richard Grenville Literaire Fantasy. Niet voor iedereen, waaronder mij, weggelegd en zeker niet voor diegenen die tijdens het lezen niet echt willen nadenken, maar ervaren. Mee worden genomen door alle sensaties. Desondanks heeft Natalie Koch een boeiende wereld en intrigerend mysterie gecreëerd waar ik toch wel meer te weten over wil komen, dus misschien dat ik ondanks alles het volgende boek zal op pakken.

Deze recensie verscheen als eerste op CarpeLibra.nl