Dit boek gaat over vier vrienden, toch al een beetje op leeftijd die op zoek gaan of zijn naar het eindeloos goede humeur. Dat volgens de filosoof Hegel nodig is voor de ware humor.
Dit gaat niet vanzelf en los van elkaar en ook samen komen zij zichzelf regelmatig tegen.

Alain is heel erg geobsedeerd door de menselijke navel. Als hij meisjes op straat ziet lopen met hun navel ontbloot krijgt hij daar de raarste ideeën bij. Dit brengt hem dan weer terug bij zijn eigen moeder die hij nauwelijks kent maar hem ook weer raakt. Het is wonderlijk om dit proces te volgen.

Ramon staat regelmatig in de lange rij om naar de engelen van Chagall te gaan kijken, maar stapt er telkens weer uit. Dan komt hij op een middag een oud collega tegen die zegt dat hij ongeneeslijk ziek is en hij een feest wil geven om zijn leven en dood te vieren." We moeten leven " is de slogan van deze collega.

Charles wil een eigen hoorspel schrijven maar helpt ook wel eens op feestjes om brood op de plank te hebben. Dan komt Ramon bij hem en zegt ik kom je een cocktailparty cadeau geven.

Caliban is een gesjeesde acteur die Charles helpt bij zijn feestjes.

Dit is niet een gemakkelijk boek om te lezen. Als je eenmaal door hebt hoe het in elkaar steekt is het prachtig. De zinsopbouw, de prachtige woordkeus en de filosofische gedachten en woorden maken dit boek een feest om te lezen. Ik heb een aantal zinnen wel twee keer moeten lezen om het te begrijpen maar dat was geen straf.
Of ze de ware humor gevonden hebben weet ik niet maar het zit zeker in het boek.