Huisje boompje beest, de debuutroman van Roos Schlikker, speelt zich af in een Vinex-wijk. Alles netjes voor elkaar, comfortabel huis, mooie tuin en twee kinderen. Een jongen en een meisje: een koningspaar.
Dit geldt ook voor de veertigers Lydia en Joris, en hun puberkinderen Sterre en Daniël . Ze hebben het prima naar hun zin en alles netjes voor elkaar. Hun huwelijk is goed, alleen op het werk van Joris zijn wat problemen.
Maar is alles wel zo goed als het lijkt? Gaat bij Joris de leeftijd meespelen en begint de midlifecrisis? En Joris heeft ook een vreemde gewoonte, die hij angstvallig verborgen houdt. Is Lydia echt wel zo tevreden met haar leven als huisvrouw? Waarom heeft ze dan van die vreetbuien?

Dan komt Rob in de straat wonen. Hij is fotograaf en heeft jaren in het buitenland gezeten. En hij is vrijgezel, heel charmant en een echte ladykiller. Niet alleen de vrouwen zijn dol op hem, de mannen bewonderen Rob om zijn vrijgevochten manier van leven en hij inspireert hen om eens iets anders te doen dan normaal. Vooral Joris bewondert hem en wil geen slecht woord over hem horen.
Maar wat doet een alleenstaande man in een eengezinswoning? Is Rob wel wie en wat hij zegt te zijn? Er komen twijfels bij een aantal buren, waarom is Rob altijd buiten te vinden met een fototoestel bij zich? Wat fotografeert hij allemaal?
Buurvrouw Evelien leest een artikel over een pedofiel en gaat op onderzoek uit. Rob lijkt volgens haar wel erg op de tekening bij het rechtbankverslag. Zij verspreidt het gerucht, maar vindt weinig gehoor in de wijk. Maar zij wil zekerheid en komt in contact met een vrouw die op pedofielen jaagt.
Tijdens een feestje escaleert de zaak. Is Rob echt een pedofiel of is de hetze tegen hem nergens op gebaseerd?

De schrijfstijl is vlot en beeldend. Je woont als het ware in dezelfde straat en kent alle buren. Tussen de regels door lees je dat niet alles zo leuk is als het schijnt te zijn, zonder dat het expliciet benoemd wordt.
Een roman met de nodige humor, maar ook een verwijzing naar gevaren van roddel, angst en achterdocht.
De karakters zijn herkenbaar neergezet, elk van de personen zou je zo iemand uit je eigen kennissenkring kunnen zijn.
Juist deze mix van humor en herkenbaarheid maakt het een boek om in een ruk uit te lezen.