Het boek is al een paar dagen uit en nog zit ik er regelmatig aan te denken. Tomas Ross gebruikt namen van bestaande / bekende personen en in het begin had ik hier wat "last" van. Voor mij haalde het steeds de snelheid uit een lekker geschreven verhaal doordat ik er te veel bij stil ging staan en mezelf steeds afvroeg of het nou echt of fictie was wat ik las. Op een gegeven moment lukte het mij dat los te laten en het verhaal geheel als fictie te zien / lezen. Het is een heel onderhoudend verhaal in een lekker tempo en met een verrassend plot.. Het einde is voor mij niet helemaal afgerond zoals ik het graag zou zien maar het past wel weer bij dit verhaal. Het opent wel weer je ogen, want hoewel het niet allemaal op waarheid berust is het een verhaal wat je aan het denken zet over wat er werkelijk gebeurt zou kunnen zijn of op dit moment gaande is.