In De verkeerde vriend maken we kennis met Werner, Murielle en hun bijna zeventienjarige dochter Roos. Het is een doorsnee gezin dat in de zomermaanden kort bij huis in hun stacaravan op de camping vertoeft.

Werner is een man die van orde en rust houdt. Hij houdt niet van onrecht, kijkt ervan weg, bang dat hij in actie moet komen. Bij gevaar loopt hij weg. In feite is hij een angsthaas; laf. Hij komt ook niet voor zichzelf op; is beïnvloedbaar, voelt zich vaak machteloos en wil het liefst dat alles zo blijft als dat het is. Hij staat bekend als kleinburgerlijk.

Het is een rustige camping. Werner is bevriend met Bruno de campingbeheerder.

De titel wordt gaandeweg duidelijk; wie is de verkeerde vriend, van wie en waarom? De proloog maakt nieuwsgierig.

Roos mag voor het eerst met vriendinnen nen naar een discotheek; dezelfde waar Werner in zijn jonge jaren Murielle heeft ontmoet. Werner brengt de meiden weg. De portier van de discotheek blijkt een jeugdvriend van hem te zijn: Gus. Werner was vroeger al een meeloper, hij voelde nooit echte vriendschap en de discotheek waar ze naar toegingen hoefde voor hem niet. De vriendschap ging gelukkig uit als een kaars, nadat Werner verkering kreeg met Murielle.

Waar Werner bang voor is gebeurt: Roos ontmoet Rico, met wie ze verkering krijgt en diens vriend Victor. Dan is het hek van de dam: Roos nodigt een groep vrienden van de discotheek uit om op de camping te komen zwemmen. Werner voelt zich bedreigd en ook Bruno is niet blij met de komst van de jongeren, die veel kabaal maken en van alles uitspoken. Het probleem ‘jongeren’ valt in de praktijk reuze mee, maar in het hoofd van Werner is het uitgegroeid tot een gigantisch probleem, dat bestreden moet worden. In de ogen van Werner is Victor de aanstichter. Bruno en Werner bespreken het probleem ‘jongeren’ en samen gaan ze de strijd aan om de groep de toegang tot de camping te verbieden; met rampzalige gevolgen.

Werner kijkt tegen Gus op, heeft een hekel aan Victor en schakelt bij problemen de hulp van Bruno in. Bij alle drie lijkt het alsof Werner een haat-liefdeverhouding met ze heeft; wegduwen en aanhalen als hij ze nodig heeft of goed voelt.

Hij kijkt de kerel aan met een uitdrukking waarin alles wat hij aan zichzelf veracht is samengevloeid: angst, onderdanigheid, schaamte.

Het boek begint als een humoristische roman. Hier komt verandering in, als de auteur in beeldende taal de spanning weet op te voeren naar thriller. Psychologie speelt vanaf het begin een grote rol in het goed opgebouwde verhaal.

Werner is sterk neergezet; zijn karakter perfect uitgediept, van de andere personages ruim voldoende. De auteur weet de lezer menigmaal te raken door de gedachtegang, beleefwereld en opmerkelijke observaties van Werner goed te verwoorden.

De epiloog is verbluffend; stille wateren hebben diepe gronden …

De auteur heeft met veel vernuft een knap debuut geschreven dat vanaf het begin tot het eind blijft boeien.



Verhaal: 5*****

Psychologie: 5*****

Spanning: 4****

Schrijfstijl: 4****