Met ‘ duister verleden ‘ heeft Wim Hendrikse ons weer een Eyewitness thriller in de schoot geworpen die ik meteen wilde gaan lezen. Ik heb zijn vorige boek ” bloedband” met plezier gelezen vanwege de originele invalshoeken en oog voor details.

Detective Joop Hamelink heeft met zijn gepensioneerde vader, die als geen ander zijn weg weten te vinden op het internet, het detectivebureau Eyewitness. Met hulp van rechercheur Theo de Rooy heeft hij al eerder zaken opgelost. Als lijkschouwer Leon Francke hulp vraagt omtrent een onopgeloste zaak hebben de heren hier wel oren naar. Het gaat om een familielid van hem: Linda Francke. Na de dood van haar moeder zoekt archeologe Linda Francke haar zus die spoorloos verdwenen lijkt. Vervolgens wordt er in haar huis ingebroken zonder er iets wordt meegenomen en iets verderop sterft een man onder verdachte omstandigheden. Deze zaken blijven onopgelost. Als er tijdens graafwerkzaamheden een babyskelet uit 1830 wordt gevonden die vermoord blijkt te zijn is Linda Franck betrokken bij het onderzoek. Vervolgens ontdekken Joop en Theo ook nog eens een gruwelijk verminkt lijk en lijkt deze ook gelinkt te kunnen worden aan de onopgeloste zaken. Ze komen op het spoor van een kleine sekte, geleid door een man die zijn ware identiteit niet wil prijs geven. Aan Joop en Theo om deze zaak die steeds meer ‘toevalligheden’ lijkt te hebben op te lossen.

Net als het vorige boek begint het verhaal met een heerlijk spannend eerste hoofdstuk. Dit speelt zich af ‘zes maanden geleden’ waarna we in het heden belanden. Het verhaal speelt zich in principe af in het heden maar er is af en toe een kleine sprong in het verleden wat duidelijk wordt aangegeven. Verder is er het verhaal over wat er zich afspeelde rond 1830 aangaande het babyskelet wat is gevonden. Dit wordt in dagboekvorm verweven in het verhaal. Persoonlijk had dat er voor mij niet zo uitgebreid in gehoeven maar ik denk dat veel lezers dit soort uitstapjes van het oorspronkelijke verhaal wel kunnen waarderen.

De schrijver weet verschillende verhaallijnen te verwerken tot een pakkend geheel met veel oog voor detail. En juist dat laatste is op sommige stukken zeer prettig , zeker bij de crime-scene die uitgeplozen wordt, maar in andere kleine scenes juist vervelend. Als detective Joop bij zijn ouders aan tafel schuift komt daar onherroepelijk elke keer een schaal met zoutjes op tafel en daardoor zou de lezer bijna denken dat ze van borrelen en zoutjes aan elkaar vast hangen. Persoonlijk mag dat van mij wat minder, het haalt de vaart soms een beetje uit het verhaal en dat is gewoon jammer.

Net als in zijn vorige verhaal is het niet “op-het-puntje-van-je-stoel-zittend” spannend maar wel een boeiend verhaal met hier en daar een leuke twist en een niet voorspelbaar, prima einde. Voor liefhebbers van de verhalen van Baantjer is dit zeker een aanrader. Net als bij Baantjes worden de oplossingen nog eens op een rijtje gezet, waardoor je een eventueel zelf , als lezer, gemist puzzelstukje aan het einde nog even in de puzzel valt.

Een prettig en vlot leesbaar boek die je in één ruk uit leest, omdat je immers toch wilt weten wat de ontknoping is. ..