Het klinkt een beetje negatief, de titel van deze recensie. Maar zo is het absoluut niet bedoeld. Tijdens het lezen moest ik heel erg denken aan de kinderboeken die ik als kind las. Meestal gebeurden er daarin dingen die in het echt helemaal niet konden gebeuren of heel absurd zouden zijn. Dat is bij dit boek precies zo. Het bracht me daardoor terug naar mijn kindertijd en dat vond ik wel een aparte ervaring bij een boek voor volwassenen. De schrijfstijl past er ook heel goed bij aangezien deze heel eenvoudig is gebleven. De omslag, met de tekening en de speelse kleurtjes, past er ook precies bij.

Een honderdjarige man die uit het raam van het verzorgingstehuis klimt en verdwijnt. Je vraagt jezelf af wat een hoogbejaarde bezielt om dat te gaan doen. Maar met de vele flashbacks naar zijn vroegere leven sla je op het einde het boek dicht en is die allereerste scène bij lange na niet vreemd meer, maar is het juist heel logisch.

Het luchtig vertelde verhaal is daarnaast ook nog heel leerzaam, want al lezende passeren er hele belangrijke figuren uit de geschiedenis de revue die voor het leven van vele mensen bepalend is geweest. De geschiedenis wordt er wat duidelijker door en we lijken ze ook wel persoonlijk wat beter te leren kennen.

Met de vele personages en plotwisselingen is het wel moeilijk overzicht te houden op alles. Dat was wel een minpunt aan dit boek. Ook werd het verhaal veel te langdradig en was ik uiteindelijk wel opgelucht eindelijk het einde te hebben bereikt en dat ik het kon dichtslaan.