Ik koop zelden spontaan een nieuwe thriller in de boekhandel. Meestal laat ik me leiden door recensies op Crimezone en in kranten. Met Nachtrituelen van Michael Gruber maakte ik een uitzondering en ging af op de covertekst. Het begin van het boek boeide meteen. Een mysterieuze ik-persoon, een gruwelijke moord, een latino als rechercheur. En dan de constructie, een dagboek, flashbacks, het heden. Dit alles ingenieus samengevlochten en interessant vanwege de gekwelde hoofdpersoon Jane Doe.
Hoewel vrijwel iedere recensent laaiend enthousiast is over dit boek, vond ik juist de constructie op den duur storend. Het duizelde me op een gegeven moment van alle Afrikaanse tovernarijwoorden. Je kunt dan wel achterin kijken wat ze betekenen, maar dat houdt op een gegeven moment ook op. Ik ben de dagboekstukken van Jane over haar tijd in Afrika vluchtig gaan lezen om maar weer snel bij het speurwerk van inspecteur Paz te komen. Dat op een bepalad moment heel Miami in de ban raakt van de toverkunsten van de gestoorde moordenaar, vond ik veel te onwaarschijnlijk. Ik wilde een thriller over een seriemoordenaar en geen fantasyverhaal. Na drie Lord of the Ringsfilms had ik m'n buik daarvan vol. Kortom: knap geschreven, maar te geconstrueerd om echt te boeien.