De cover alleen al vond ik een goede reden het boek te willen lezen. In het boek bevinden zich ook wat foto’s van Gizelle. Helaas komen deze zwart/wit afdrukken wat onduidelijk over. Misschien had het beter geweest ze op glossy papier of in kleur af te drukken zodat ze duidelijker zouden zijn. Het had een goede illustratie bij het verhaal kunnen geven maar daarin tegen schrijft Lauren Watt beeldend genoeg om elk avontuur voor je te zien.

Je hebt hondenmensen en mensen die van honden houden. Als je niks met dieren hebt zal je de actie van de hoofdpersoon nooit kunnen begrijpen. Sommige zien de hond als huisdier, misschien een stukje status of gewoon als iets wat er gewoon is. Anderen daar in tegen zien hun huisdier als onderdeel van het gezin of zoals bij Lauren als vriend voor het leven. Tijdens alle gebeurtenissen in haar jeugd is Gizelle haar steun en toeverlaat dus ze wil niets liever dan de laatste maanden van het leven van haar vriendin (want dat is zij voor haar) genieten en leuke dingen samen doen. Doordat deze viervoetige dame 73 kilo weegt brengt dit ook zeer grappige anekdotes op.

Het geheel is heel luchtig en met de nodige humor geschreven al weet je dat het uit gaat lopen naar een emotioneel afscheid. Het verhaal brengt momenten van ontroering en kippenvel maar ook zeker de nodige glimlachen bij de lezer. Het is een heerlijk verhaal over een jonge vrouw die eigenlijk aan iedereen en alles maling heeft als het het geluk van haar hond in de weg staat.

Dat is denk ook het mooie van deze vriendschap. De onvoorwaardelijke liefde die een huisdier aan je kan geven.