Het is soms inderdaad een taai verhaal, maar tegelijkertijd ook wel heel knap geschreven. Het verhaal speelt zich af halverwege de 17e eeuw en gaat over een schipbreukelijking. Dat is een begin wat zou kunnen duiden op een richting à la Robinson Crusoe, maar daar lijkt het totaal niet op. De hoofdpersoon Roberto worstelt enorm met de datum grens, met aarde of zon als middelpunt van het heelal, over het leven van mensen, dieren en dingen en tenslotte over het eindeloos opdelen van materie (is een atoom het kleinst mogelijke deelbare stukje van een stof). Met de kennis van nu, waar we (ongeveer) weten hoe het met die zaken zit, is het onvoorstelbaar moeilijk om deze zaken te beschrijven in de geest van de 17e eeuw toen men de antwoorden op deze vraagstukken geheel ontbrak. Daarin slaagt Umberto heel goed. Heel realistisch.
De schrijfstijl van Umberto is niet makkelijk, hij schrijft (hele) lange zinnnen, met bijzinnen en bijzinnen in bijzinnen. Bovendien gebruikt hij veel oude woorden die ik niet allemaal ken maar naar ik veronderstel wel correct zijn. Een bijzondere waardering heb ik voor de vertalers (Yond Boeke & Patty Krone) van dit boek (uit het Italiaans), die deze moeilijke teksten keurig vertaald hebben. Zij hebben er daarom ook terecht een prijs (voor een werkbeurs) voor ontvangen.
Ondanks dit alles blijft het een boek waar ik maar moeilijk doorkwam. Normaal doe ik maximaal een week over een boek, maar over dit boek heb ik zo'n 5 weken gedaan (incusief de nodige feestdagen - waar ik nauwelijks las).