Na het lezen van dit boek moest ik het even allemaal verwerken. De onthutsende verhalen van meisjes in Kabul die verkleed als jongens tot hun puberteit van vrijheid genieten die meisjes niet kunnen hebben. Praten met jongens, buiten spelen, en naar school mogen. Allemaal vrijheden die niet weggelegd zijn voor meisjes. Deze jongensmeisjes worden Bacha Posj genoemd. Het is een “geheim” wat niet aan anderen verteld wordt. Waarom gebeurt dit vraag je je af? In Afghanistan tellen vrouwen die alleen maar dochters baren niet mee. Ze voldoen niet. Ook denkt men dat een Bacha Posj helpt om alsnog een zoon te baren. Jenny Nordberg heeft heel veel meisjes en vrouwen geïnterviewd om dit boek tot stand te kunnen brengen. Een boek waarin heel wat verhuld wordt en waar je als lezer soms helemaal verbaasd over bent. Ook de dapperheid van de vrouwen komt zeker naar voren. Sommige meisjes die de puberteit bereiken willen helemaal geen huwbare vrouw meer worden en hebben moeite om zich aan te passen aan het leven als vrouw. Zij hebben zich inmiddels de mannenmanieren helemaal eigen gemaakt.
Het boek beschrijft het leven van een aantal van deze vrouwen. Heel bijzonder en ook heel goed uitgewerkt. Opvallend vond ik ook hoe goed Jenny Nordberg gebruik heeft gemaakt van allerlei bronnen. Als je je als lezer nog verder wilt verdiepen in de leefomstandigheden van vrouwen in Kabul dan is dat via deze bronnen prima mogelijk.
Een boek wat prettig leest en duidelijk maakt dat het leven van vrouwen niet in alle landen even gemakkelijk is.