Het boek, geschreven door Hayley Long, gaat over twee broers die hun ouders verliezen tijdens een auto-ongeval: Dylan (15 jaar oud) en Griff, die zijn dertiende verjaardag viert op de dag van het ongeval. Er staat hen een lastig rouwproces te wachten, en Dylan ontfermt zich over zijn jongere broertje, die moeilijk met zijn verdriet om kan.
Hoewel het boek een zwaar onderwerp behandelt, is het toch vrij luchtig en humoristisch geschreven. En ondanks dit komen alle emoties die aan bod komen tijdens een rouwproces heel mooi en realistisch tot zijn recht, wat ik ook echt één van de punten vond die dit boek zo schitterend maakten. Het niet beseffen of willen beseffen van het verlies, de angst voor wat komen zal, het eindelijk kunnen huilen, de tijd die voorbij gaat terwijl jij in een roes leeft. Het willen terugdraaien van de tijd, maar daar niet toe in staat zijn, het ongemakkelijke lachje dat je tevoorschijn tovert wanneer mensen uit je omgeving toch maar de foute dingen tegen je zeggen. Het willen praten, maar niet kunnen. Zoals Dylan in het boek zelf zegt: “Ik denk dat dat het echte rouwen is; het gevoel dat je helemaal bent afgesneden van iemand van je houdt. Van de mensen van wie je houdt.” En uiteindelijk: de instorting, het moment dat alles er uit komt, dat je niet langer alleen met je verdriet kunt leven. Het is allemaal zo echt geschreven, je voelt mee met het verdriet van Griff.
Dylan probeert zichzelf te beschermen tegen zijn verdriet, omdat hij zich groot wil houden voor zijn broer. Dit doet hij door terug te keren naar
een
verre
plek
vlakbij.
Een verre plek vlakbij is voor Dylan een mooie of mindermooie herinnering, een verre plek dus, die je herbeleeft door er aan te denken, waar en wanneer je maar wil, en dat is altijd vlakbij. Elke herinnering van Dylan wordt op deze manier weergegeven in het boek, de woorden van de eerste zin staan onder elkaar, wat duidelijk maakt dat het om een herinnering gaat.
Net wanneer je denkt: “Wat kan er nu nog meer gebeuren?” gebeurt er een grote plottwist. Ik kan er weinig over zeggen zonder te spoilen, maar ik kan wel zeggen: neem alvast een doos tissues erbij. In de loop van het boek zijn er wel enkele aanwijzingen naar het plot, maar ikzelf had de link nog niet gelegd. Daardoor had ik echt zo’n aha-moment bij deze gebeurtenis (nadat ik mijn tranen gedroogd had en een beetje bekomen was), de puzzelstukjes vielen in elkaar.
Er zijn maar weinig boeken die een grote impact op je leven hebben, boeken die je kijk op de wereld veranderen. Tot nu toe heb slechts drie zo’n boeken op mijn lijstje staan, maar ik kan met zekerheid zeggen dat dit boek zeker aan het lijstje toegevoegd mag worden. Dit boek ligt me nu al nauw aan het hart, omdat ik mezelf heel erg in Griff herken. Ik heb het verlies van een ouder, helaas, zelf van dichtbij ervaren, en ik ken maar weinig auteurs die er in slagen een rouwproces zo mooi te verwoorden. Dit boek is een pareltje, dat je raakt tot diep in je hart. Ik raad het zeker aan!