Schorshuiden van Annie Proulx . Laat me een beetje teleurgesteld achter . Een zeer goed boek .... tot het laatste hoofdstuk. Daar was ik het helemaal kwijt . Ik vond dit een saai en overbodig stuk. Bovendien is er geen echt einde aan het verhaal. Plots is het gedaan en blijf je achter met een ontzettend leeg gevoel. Jammer, want het is een lijvig boek en het heeft me dik 3 weken gekost om het uit te lezen. Na een paar heel snel uitgelezen thrillers wilde ik een beetje rust . dat vond ik in eerste instantie zeker in schorshuiden. Soms was het een beetje moeilijk om het overzicht te houden over alle personages en de onderlinge relaties . Het ganse boek volg je twee verschillende families , generatie na generatie . Waar hun geschiedenis in het nieuwe land Amerika samen start, lopen hun wegen al gauw uiteen en krijg je twee verhaallijnen . Het is een heel knappe weergave van de kolonisatie van amerika . Wat een rotzakken waren wij europeanen. Wat een vernielzucht heeft de mens daar aangericht zowel aan de omgeveing als aan de oorspronkelijke bewoners van het land. Heel confronterend en ook heel actueel . Hoe er toen al wijze mensen waren die wisten dat we totaal verkeerd bezig waren. Het verhaal verspringt steeds van de ene westerse familiegeschiedenis naar de andere indiaanse familiegeschiedenis. Het ganse boek door krijg je het gevoel dat deze families ergens weer samen zullen komen , maar dat gebeurd uiteindelijk niet en eindigt dan plots op een dood einde. Dit heeft mij nu achtergelaten met een vervelend gevoel . Jammer.