In de Duitstalige literatuur zijn zijn behoorlijk dol op van die intieme verhalen waarin pijnlijke zaken worden blootgelegd. Zo ook hier. Bekakte Pa en truttige moe krijgen behoorlijk ruzie over het grafmonument voor hun overleden zoon. Reageren ze hun onverwerkte verdriet op elkaar af? Was hun relatie sowieso niet meer te redden? Hádden ze eigenlijk wel een relatie? Kan je het verlies van en kind wel verwerken? 10 jaar na zijn overlijden beoordeelt de moeder vrouwen die ze tegenkomt nog steeds op hun kwaliteiten als echtgenote voor haar zoon. Bij Hurlimann geen goedkoop effectbejag, in tegendeel. Eerder een subtiele analyse van het onvermogen leed te verwerken. De radeloze echtgenoten verlagen zich ook niet tot zwaaien met knuppels of het vergiftigen van huisdieren, maar zitten elkaar op een beschaafde manier dwars. In de uitwerking zitten groteske elementen, die wel aan schrijvers in de absurdistische stijl doen denken.
De kolonel was altijd al een rare " ('in de oorlog wil ik als eerste sterven') maar na de dood van zijn zoon wordt hij pas echt vreemd.
De grootste overeenkomst is natuurlijk die met Edward Albee's Who's afraid of Virginia Woolf: Ook daar een dode zoon, non-communicatie, vlagen van waanzin. Gewoon verdrietig zijn, nee, dat nummer staat niet op het repertoire...