Zabor - Of de Psalmen
Ode aan de taal

16 - Bij ons had lezen te maken met macht, niet met het ontcijferen van de wereld: het ging zowel over kennis als over regels en bezit. Het eerste woord van het Heilige Boek luidt 'Lees!'.

De naamloze schrijver is met een tante verstoten uit het dagelijks leven van zijn dorp. Toch is hij goed genoeg om vele levens te rekken door zijn bijzondere gave: verhalen schrijven. Ook zijn hatelijke halfbroers komen hem halen om hun liefdeloze vader van diens sterfbed te schrijven. Wat zal hij doen?

Dit boek, zelf rijk aan verhalen over de jeugd van de hoofdpersoon, prikkelt de zintuigen. Kamel Daoud weet met geuren en kleuren beelden te scheppen. En dat met één instrument: de taal. Daoud laat met dit boek zijn eigen gave zien. Je zou direct zin krijgen om je het Arabisch eigen te maken.

In "Zabor" komen veel cultuurelementen voor: Arabische/Tunesische woestijncultuur, Frans kolonialisme, namen uit Koran/Bijbel, Egyptische mythologie, Bollywood...
Het boek zelf heeft veel weg van een Perzische verteller met kenmerken van Oudgrieks toneel.
Mede hierom moest ik denken aan "De Koning" van Kader Abdolah.

33 - Voor mij is het einde van de wereld de dag waarop ze mijn schriften stelen en ze op straat in de lucht gooien zodat ze alle kanten op waaien, als op de laatste schooldag voor de vakantie.
42 - Couscous wordt altijd tegelijk met de grafkist of de huwelijksvoltrekking gemaakt.