Dit boek kwam voor mij op een goed moment: ik was toe aan iets dat vlot weglas en waar ik niet bij na hoefde te denken. Het laatste ging vanzelf, het weglezen niet, ondanks het vlotte taalgebruik van Jansen. Na een strak en nieuwsgierigmakend begin bleek het verhaal allengs dusdanig mager en fantastisch dat ik het boek te gemakkelijk weglegde.
De personages blijven oppervlakkig, ik voel niets bij Becky, Jens of Esther, leef niet met hun belevenissen mee. De spanning ontbreekt, hier en daar wat geweld en seks compenseert niet. Het gehop van het ene land naar het andere en het gehussel met de diverse nationaliteiten en moedertalen van de personages maken het er niet boeiender op, integendeel.

Ik denk dat Wall of Fame 1 interessanter zou zijn als Jansen minder afstandelijk zou schrijven. De wereld van de popmuziek is ongetwijfeld een intrigerende basis voor spannende verhalen en criminaliteit, maar er kan meer diepte in de personages, ze leven voor mij als lezer niet.
De vele flashbacks (het verhaal bevindt zich in een status quo, waarvan vervolgens verteld wordt hoe die ontstaan is) verdienen mijns inziens niet de schoonheidsprijs, ze lijken een handigheidje van de auteur om in een volgend stadium van het verhaal te geraken. Het is een beetje makkelijk en rommelig, tot en met het einde.
Ondanks mijn punten van kritiek geef ik Wall of Fame 1 drie sterren. De eerste hoofdstukken verdienen ze, die heb ik met veel plezier gelezen. En voor het overige krijgt Jansen het voordeel van de twijfel: de personages kunnen in deel 2 nog uitgediept worden, het basisidee is goed en een minder verwend lezer geniet wellicht met volle teugen van In het spoor van haar vader. Ik ben benieuwd naar deel 2, hoop dat de auteur daarmee bevestigt dat de drie sterren terecht zijn.