Op aanraden van Jimi en uit nieuwsgierigheid naar de verfilming van Felix Van Groeningen las ik De Helaasheid der Dingen. Eerlijkheidshalve moet ik hierbij vermelden dat de eerste hoofdstukken me niet echt raakten; het verhaal ging voor mijn gevoel over niets en nergens heen. Pas bij de laatste twee hoofdstukken voelde ik écht iets en besloot ik dat ik het boek toch wel mooi vond..

Over het algemeen deed de schrijfstijl van Verhulst me denken aan Herman Brusselmans, grappig en plat - maar minder over seks en meer over drank. Het Vlaamse dialect was leuk om te lezen en het verhaal bevat een heleboel mooie quotes.

"Mijn houding herinnerde me weer aan de onhebbelijke mens die ik zijn kan, iemand met gevoel voor revanche, niet in staat om te vergeven, woedend op al wie mij ooit, al was het kortstondig, de oorlog had verklaard."

Ik kon me goed inleven in Dimitri. Dit hoofdpersonage maakte veel persoonlijke groei door en Grootmoeder, die het overgrote deel van het verhaal misschien wat op de achtergrond blijft, blijkt uiteindelijk toch een grote en bijzondere rol te spelen. Heel ontroerend en zeker een aanrader!

"God schiep de dag, en wij sleepten ons erdoorheen."