Ik heb wel meer boeken die gaan over hoe je korte verhalen/poëzie/romans zou moeten schrijven, maar Het geheim van de schrijver (2000) koester ik, ook als lezer. Het is veel meer dan een handboek voor beginnende schrijvers. Natuurlijk reikt het gereedschappen aan en geeft het inzicht in schrijfprocessen en in de geheimzinnige werking van fictie. Maar daarnaast komt de rol van de lezer aan bod, als natuurlijke bondgenoot van de schrijver, net als het lezen zelf. Waarom boeit het ene verhaal en stelt het andere teleur. In hoeverre heeft dat met smaak te maken?
Het boek leest zo prettig omdat het gebaseerd is op de eigen ervaringen van Renate Dorrestein: als auteur, als spreekster in het literaire circuit en als schrijfdocente. Het komt dicht in de buurt van een literaire autobiografie. En toch komen ook andere schrijvers en hun uitspraken over het schrijfproces regelmatig aan bod. Voeg daar nog een snufje humor aan toe en je leest het boek in één keer uit, ook wanneer je niet de ambitie zou hebben om zelf te gaan schrijven.
Wrang is dat Renate Dorrestein in 2013 opnieuw een boek over schrijven schreef: De blokkade. Geconfronteerd met een writer's block besloot ze ook dat verhaal, en wat er met haar gebeurde ondertussen, op te schrijven. En ook nu weer heb je bijna het idee, dat je een roman leest. Over een schrijfster die worstelt met een writer's block.
Schrijven kan heel therapeutisch zijn, ook zonder dat er plannen zijn het geschrevene met anderen te delen. Renate deelde het wel en is daarmee vast ook anderen van dienst geweest. En dat het haarzelf eveneens over een dood punt gebracht heeft bewijst "Weerwater" .

Mijn hele recensie lezen? Zie hier:
http://mijnboekenkast.blogspot.nl/2016/01/schrijven-over-schrijven-renate.html