Wanneer Rachel met David trouwt heeft ze er gelijk een kind bij, Jamie. Gelukkig is het een schat van een jongen en kunnen ze het goed met elkaar vinden. Tenminste in het begin. Al snel verandert Jamie's gedrag, hij wordt afstandelijker en heeft last van nachtmerries die werkelijkheid lijken te worden. Maar Rachel begint zich pas echt zorgen te maken wanneer Jamie vertelt dat hij een nachtmerrie over haar heeft gehad...

Rachel vraagt zich af wat de oorzaak van de nachtmerries zijn en stuit op allerlei vragen waar niemand haar antwoorden op kan verschaffen. Ze kent nog niemand. Ze gaat zelf op zoek en in haar zoektocht ontaard ze zaken die verborgen moesten blijven...

Ik wist lange tijd niet wat ik van dit boek moest vinden. Tijdens het lezen niet maar ook niet na het lezen. En dat komt merendeels doordat ik geen band kon vormen met de personages. Ze zijn in tegenstelling tot de locaties heel afstandelijk beschreven.

Wat ik wel mee kreeg van de personages, beviel me gewoonweg niet. Om het even in het Engels te zeggen, ze zijn niet echt “likeable”. Rachel komt in het begin naïef over, hoe ze met haar (impulsieve) huwelijk met David omgaat maar vooral in haar manier van spreken en doen. Daar komt nog bij dat ze in de eerste paar hoofdstukken luid klinkt door de vele uitroeptekens. Ik weet niet of dit opzettelijk was maar ik vond die uitroeptekens een beetje stoorlijk. (Dat vind ik trouwens ook wanneer men dit te veel in gewone berichten gebruikt.) Gelukkig neemt het gebruik van de uitroeptekens geleidelijk af.

Al met al vond ik Rachel nog sympathiek over komen. Dat kon ik niet zeggen over David. Hij verandert van een semi-rouwende maar gelukkig getrouwde man naar een achterbakse zak. Hij houdt helemaal geen rekening met Rachel en naar mijn mening voelt hij helemaal niets voor haar. Ik begon mezelf af te vragen waarom hij met haar is getrouwd.

Ik ben niet al te aardig voor dit boek en zijn personages, heb je het dan wel uit gelezen? Ja dat heb ik. Met moeite maar wat mij tot lezen aanzette was de mysterie en de geheimen. Ik moest en zou de waarheid te weten komen. Ik telde met de hoofdtukken af naar een grote ontknoping. Onderweg er naar toe wordt de paranoia flink opgebouwd, tot dat je niet meer weet wie je moet vertrouwen. Wat leidt tot verschillende, en misschien wel onverwachtse wendingen. Toen het grote moment daar was......werd ik teleurgesteld, er gebeurde naar mijn mening te weinig. Te weinig om die lange rit er naar toe eer te doen...

Ik heb geen andere boeken van deze auteur gelezen en kan het niet vergelijken. Ik denk zelf dat hij een risico heeft een genomen met deze schrijfstijl. Het zal niet iedereen bevallen en hoewel dat altijd wel het geval is, zal het hier wat meer op de voorgrond komen. Ik ben er door dit boek wel achter gekomen dat ik een band moet kunnen vormen met de personages, daar was ik me eerst niet van bewust. Heeft het me toch nog iets positiefs mee gegeven.