In Terug naar Neerpelt gaat Lieve Joris terug naar haar jeugd in Neerpelt, naar het leven in hun grote gezin met een broer die buiten de lijntjes kleurt.
Ze neemt je mee naar de jaren zestig en zeventig, waarin iedereen op zoek ging naar vrijheid en zeker haar broer Fonny.
Fonny kon in zijn jeugd al niet aarden, op zijn zevende gaat hij met zijn jongere broertje naar een internaat. Zijn ouders nemen deze beslissing uit liefde, ze hopen dat hij daar leert hoe zich te gedragen. Lieve blijft in het boek zoeken naar een oorzaak: is Fonny van zichzelf zo of heeft deze periode bijgedragen aan zijn ontwortelde leven.
De onmacht van Fonny en van zijn ouders worden met liefde beschreven, ook het gedrag van zichzelf en haar broers en zussen beschrijft Lieve met respect en eerlijkheid. Het boek zet je aan het denken: hadden de drank-en drugsproblemen voorkomen kunnen worden, kan je als familie helpen als de verslaafde zelf niet beter wil worden.
Het boek is autobiografisch, maar is geschreven als roman. Het leest heel plezierig ondanks de zwaarte van het verhaal.