Aantekeningen uit het dodenhuis van Dostojevski: Slechte mensen zijn overal te vinden, maar zelfs bij de slechtsten kan er nog iets goeds zijn.

Carl Feldman zit in een verzorgingstehuis, hij was professioneel fotograaf, is ergens in de zestig en beginnend dement. Grace is een jonge twintiger die op zoek is naar antwoorden over het verdwijnen en de waarschijnlijke dood van haar zus Rachel. Ze doet al jaren onderzoek naar wat er met haar zus gebeurd is en is ervan overtuigd dat Carl verantwoordelijk is. In een soort van roadtrip neemt ze Carl mee naar verschillende locaties waar vrouwen verdwenen zijn. Ze hoopt dat iets tijdens de trip zijn geheugen zal stimuleren en dat hij zal bekennen wat hij met Rachel gedaan heeft.
Rachel heeft de trip erg goed voorbereid, maar al snel moet je je de vraag stellen of ze eigenlijk wel weet waar ze aan begonnen is en wie de trip leidt, Carl of Rachel. Al snel heb je het gevoel dat het kat en muisspel omgedraaid wordt en is Carl de kat die met Rachel speelt. Hij bepaalt wat er gebeurt en hij bepaalt waar ze naartoe gaan.
In mij kwam al snel de vraag op of de man wel echt dement is, of hij niet doet alsof. Ik weet dat bij dementie mensen plots heel heldere momenten hebben om daarna weer te vervallen in apathisch gestaar of gebazel of in het geval van Carl zelf hallucinaties, hij ziet mensen die er niet zijn.
Dementie als sluipmoordenaar.

Het boek speelt zich af in Texas, de staat die erg te lijden heeft onder het verdwijnen van de industrie, leegstand, werkloosheid. Een staat ook met veel natuur, veel desolate plekken en lange snelwegen met aan beide kanten bossen, bossen en bossen.
Een vreemde ontknoping ook, ik weet niet of ik het echt een thriller zou noemen, het is eerder een spannende roadtrip die wel noopt tot verder lezen omdat je wel wil weten wat er met al die verdwenen vrouwen is gebeurd, maar zeker tot wat er met Rachel gebeurd is.
De hoofdpersoon, Grace blijft tot op het einde van het boek naamloos, dat is toch ook wel vreemd.