Kijk: je bent als vrouw getrouwd met een bekwame chirurg, je hebt kinderen, houdt van het stadsleven, leeft in welstand en te midden van aardige vrienden en vriendinnen, maar toch begint er iets te knagen. Is dat alles wat je uit leven wilt halen?
Je besluit op een dag om uit deze voortdurende twijfel te komen – een midlife crisis? – door er voor enkele weken tussenuit te knijpen en naar een oude schoolvriendin die op IJsland woont en werkt, te vertrekken. Je man is ook nog zo aardig dat hij je steunt en zegt: zoek het goed uit, voor je eigen bestwil, voor de kinderen en voor ons huwelijk.
En daar op dat eiland van puur natuur, ruige bergen, onmetelijke ijsvlaktes en gestolde lava waarboven ook nog eens miljoenen sterren flonkeren, kom je de man van je dromen tegen: ook een en al ongerepte natuur, een gevoelige kunstschilder, ruig behaard, die zich eenzaam en hoog tussen de bergen heeft teruggetrokken. Hij neemt je mee op een uiterst avontuurlijke en niet minder gevaarlijke reis dwars door het paradijselijke eiland, weet de meest fantastische sagen bij het houtvuur te vertellen over het oude, mythische eiland en zijn bewoners en heeft je ook nog lief tot je lichaam in vuur en vlam staat. Wat dan? Blijven toch bij die spetter!
Of is die IJslandse vamp uiteindelijk een intermezzo, een vlucht naar een onrealistische werkelijkheid, een zinsbegoocheling? Durf je als moeder je nog jonge kinderen in de steek te laten, je trouwe en lieve man te verraden voor een gril, een onmogelijke droom?
Kortom, een superromantische trektocht door IJsland, een overweldigende ontmoeting met een IJslandse natuurmens. Om daarna toch maar te kiezen voor die beschaafde stadse mens van je die tijdens lange dagen zieke kindertjes beter maakt en een tikkeltje aan de saaie kant is?
Een ander boek van Birgit Pouplier dat in het Nederlands is vertaald, is De zwarte roos.