Hoewel haar allereerste poging om te gaan hardlopen een waar debacle was, is Alexandra Heminsley uiteindelijk toch gegrepen door het hardloopvirus en heeft ze maar liefst vijf marathons en vele andere hardloopwedstrijden gelopen. Het hele proces van vallen en opstaan heeft ze beschreven in het boek Running like a Girl. Ze beschrijft pragmatisch en met humor de vele keren dat ze zichzelf tegenkwam en vol wanhoop de handdoek in de ring wilde gooien, maar er toch elke keer weer voor koos om door te zetten.

Het besluit van Heminsley om hierover een boek te schrijven werd ingegeven door de vele vragen die zij kreeg van vrouwelijke (beginnende) hardlopers toen zij haar hardloopavonturen deelde via verschillende social media. Juist omdat ze werkte als recensente wilden deze vrouwen weten welk boek zij kon aanbevelen voor hardlooptips en trics specifiek gericht op vrouwen. Na de nodige research bleek een dergelijk boek niet te bestaan. Omdat zij behalve recensente ook werkt als ghostwriter was het schrijven van een boek haar niet vreemd. Het enige verschil was dat ze nu onder haar eigen naam publiceerde.

Running like a Girl is opgedeeld in twee delen. In deel één vertelt ze haar eigen verhaal. Het hele proces waar ze doorheen is gegaan: van een iets te mollige vrouw die zichzelf geen hardlooptype noemde tot de sterke, energieke, hardlopende vrouw die ze nu is. De schaamte die ze overwon, de moed die ze in zichzelf ontdekte, de wedstrijden, haar eenzame trainingen, maar bovenal de blijdschap die ze voelde als ze dacht dat ze van pijn en vermoeidheid niet meer kon en toch op mentale kracht de finish haalde. Langzaam kwam het besef dat je hardlopen niet alleen met je benen doet maar vooral ook met je hoofd. Van het hardlopen werd ze niet alleen lichamelijk sterker, maar groeide ook haar persoonlijkheid en kreeg ze steeds meer zelfvertrouwen. Een ware opsteker voor elke (beginnende) hardloper om niet te snel op te geven, maar te geloven in eigen kracht.

Het tweede deel begint met interessante verhalen van een paar grote baanbrekende namen in de vrouwelijke hardloopwereld. Vrouwen die er voor hebben gezorgd dat vrouwen zijn toegelaten op lange afstandswedstrijden. Het is bijna niet te geloven, maar het was in de jaren '60 voor vrouwen gewoonweg verboden om deel te nemen aan langeafstandslopen onder het argument van vermeende gevaren voor hun vrouwelijkheid en vruchtbaarheid. Het is dankzij vrouwen als R. Julia Chase-Brand, Roberta "Bobbi" Gibb, Kathrine Switzer en Joan Benoit Samuelson dat hier verandering in is gekomen en dat vrouwen in 1972 eindelijk officieel werden toegelaten tot bijvoorbeeld de marathon van Boston. Het duurde echter nog tot 1984 voordat de eerste vrouwelijke marathon op de Olympische Spelen plaatsvond.

In dit tweede deel legt Heminsley verder uit hoe haar verhaal ook het verhaal van de lezer kan worden en geeft ze antwoorden op vragen waar ze zelf tegen aan liep toen ze begon met hardlopen. Hoewel haar vader haar voorzag van adviezen, had hij geen antwoord op specifieke vragen waar je als vrouw tegen aanloopt en werd ze op die punten door schade en schande wijs. Bijvoorbeeld het nut van een goede sportbeha om er maar een te noemen. Maar ook de juiste schoenkeuze, het gebruik van vaseline en nog veel meer tips waar je als (vrouwelijke) hardloper wat aan hebt. Ze vertelt over veelvoorkomende blessures en rekent op een vermakelijke manier af met de tien bekendste hardloopmythes, waaronder de mythe dat je van hardlopen een slap gezicht en een hangkont zou krijgen, een mannelijk uiterlijk of hangtieten.

Ze besluit het boek met het hoofdstuk 'Het magische geheim', maar wat blijkt: dat is er niet. Het enige geheim is het feit dat er geen geheim is: het is gewoon een kwestie van je veters strikken, de deur uitgaan en beginnen!

Hoewel ze dit boek heeft geschreven voor de beginnende hardloper zou het de twijfelaars onder ons eerder tegenhouden dan motiveren om te starten. Als je inmiddels besmet bent door het hardloopvirus en behoefte hebt aan adviezen is het een handig informatieboek.