Kirsten Nigaard werkt bij de Kripos, een tak van de Noorse politie die zich vooral bezighoudt met de georganiseerde misdaad. Vanuit Oslo is zij onderweg naar Bergen. Waarom wordt Kirsten betrokken bij een moord die 400 km verder is gepleegd? Een moord in een kerk. De Mariakirken, waar een vrouw is afgeslacht op het altaar, te midden van de liturgische voorwerpen. Het antwoord is simpel. In de zakken van het slachtoffer is een klein briefje aangetroffen. Het bewijsstuk bevat slechts twee woorden: KIRSTEN NIGAARD. Het spoor leidt naar een boorplatform waaronder duivelse weersomstandigheden een dader wordt gearresteerd. Bij verdere doorzoeking van het boorplatform wordt een envelop met foto's gevonden, foto’s waarop een groot gebouw staat met de woorden HÔTEL DE POLICE maar ook foto's met close-ups van een man, een doelwit. En een foto van een kind. GUSTAV, staat er op de achterkant geschreven. Hetzelfde handschrift als op het briefje van Inger Paulsen, het slachtoffer van de kerkmoord.

Kirsten reist af naar Toulouse. De man op de foto’s is Martin Servaz.
De grote vraag is waarom wil Julian Hirtmann Kirsten Nigaard en Martin Servaz bij elkaar brengen? Julian Hirtmann, de seriemoordenaar, de man die zijn Marianne had ontvoerd vijf jaar geleden, Marianne, die verdwenen was, opgelost in de sneeuw en de mist. Marianne was van de aardbodem verdwenen. Zij moest wel dood zijn.
Gustav, een spoor, eindelijk een spoor richting Hirtmann?

Bernard Minier, de beste thriller auteur van dit moment, zit in een productieve fase van zijn leven. Hij slaagt er in om jaarlijks met een thriller van kwalitatief hoog niveau en grote omvang naar buiten te komen. Als lezer zit je gebeiteld. De 510 bladzijden van “Schemering” - rare vertaling van “Nuit”, maar ook verkeerd gezien de inhoud van het boek - leveren een ongekend gunstige prijs/prestatieverhouding op. Oftewel, je krijgt heel veel waar voor je geld. En daar houden wij Nederlanders van.

Deze thriller is een voortzetting van de vorige drie delen. In een uitstekende, intelligente schrijfstijl zet Bernard Minier de lezer een boeiend, superspannend boek voor. De strijd van goed tegen kwaad woedt voort. Met wederom in de hoofdrol de Pyreneeën, waar het sneeuwt, koud is, mistig en bovenal onheilspellend is. En het weer net zo veranderlijk is als Julian Hirtmann, de seriemoordenaar.
Bloedstollende ontwikkelingen, een fraaie tekening van de hoofdpersonen, vele mooie en boeiende zijlijntjes en voor het eerst ook een dampende liefdesscene. De cliffhanger zorgt voor kippenvel en een kille rilling !
Geen kritiek? Zeker wel. In geringe mate en spoilergevoelig, dus niet verder toegelicht. De vijf sterren worden moeiteloos gescoord.