Marjoleine en haar partner bij de politie Joop heropenen het onderzoek naar een moord waarvoor al een dader is veroordeeld. Joop is hevig verliefd op Marjoleine, die op het punt staat te trouwen met de arts Sebas. Het verhaal wordt wisselend verteld vanuit deze drie personages. Marjoleine probeert haar gevoelens voor Joop te onderdrukken omdat ze voor Sebas heeft gekozen. Als de mannen elkaar ontmoeten is het direct foute boel. Beiden zijn duidelijk getormenteerd door hun jeugd. Sebas blijkt onberekenbaar en verzwijgt zijn verleden. Joop glijdt steeds verder weg in zijn onbeantwoorde liefde. Marjoleine blijkt ook nog zwanger en wordt heen en weer geslingerd in haar gevoelens voor de twee mannen. Het grootste deel van het verhaal wordt in beslag genomen door deze relatieperikelen. Pas ruim na de helft als de bezitsdrang van Sebas een bizarre vorm aanneemt, komt het thrillerelement boven. Dan wordt het ook (even) echt spannend. De lezer heeft echter al wel door wie de slechterik is en wie de prins op het witte paard. De personages hebben duidelijk een eigen stem en het decor is aangenaam landelijk. Geen stadslawaai, wel een dorpsstraat met een bakker waar je een broodje kunt kopen, een afhaalchinees en zelfs een postbode die aan zijn pet tikt. De schrijfstijl blijft in het jargon van de ouderwetse detective. Dat is jammer, de compositie is redelijk en vraagt om een meer treffende woordkeus. De auteur zoekt het wel in synoniemen voor gangbare zaken. Bruine vloeistof voor chocomel en groene jongen voor bier. De angst, paniek en brokken in kelen blijven ongemoeid. Jammer. De liefde overwint in dit verhaal, dat dan weer wel.