In Aantekeningen over het verplaatsen van obelisken zwerft het naamloze hoofdpersonage wat doelloos door zijn woonplaats St. Louis en door Alexandrië waar hij naartoe reist om zijn biografie over Alexander De Grote af te maken. Ondertussen duiken allerlei herinneringen op aan Tomas. In het personage van Tomas herken je overigens moeiteloos zijn beste vriend, Thomas Blondeau, een Vlaamse schrijver die in 2013 onverwachts aan een slagaderbreuk overleed.

Meer dan die ene letter van zijn naam veranderde de auteur niet. De tal van biografische gegevens kloppen nagenoeg als een bus. Hetzelfde kan ook gezegd worden, met uitzondering van de fototentoonstelling, over zijn verwijzingen naar literatuur, film, filosofie, archeologie en geschiedenis. Het meest frapante vond ik zijn bezoek aan het huis waar de Griekse dichter K.P.Kaváfis (1863/1933) de laatste 25 jaar van zijn leven doorbracht. In dat huis bevindt zich ook het dodenmasker van de dichter, een gipsafdruk van zijn gezicht.

"Ik buig mijn hoofd verder, ga met mijn neus naar hem toe: zelfs van zo dichtbij lijkt het alsof de spieren van zijn gelaat alle gmoedstoestanden tegelijk uitbeelden, alsof alle liefdes, alle seizoenen, alle kussen in alle staagjes, alle stille nachten, alles van zijn eerste babylach tot de laatste doodsreutel nog wakker is in zijn allerlaatste gezicht.
Zijn oogleden heeft hij niet dichtgeknepen, maar eerder neergevlijd als dekentjes over slapende kinderen. het zijn de oogleden van iemand die zich volkomen veilig voelt, en die zijn gelaatsspieren gedurende enkele seconden vrijaf gegeven heeft. Een bevredigd mens." – pg. 215

Het deed hem denken aan de laatste profielfoto van Tomas, waarop deze anders dan op eerdere foto’s geen houding aannam maar zich liet zien zoals hij werkelijk was.

Van Veelen schrijft in een heldere stijl, soms wat lyrisch maar veelal strak en effectief. Wat meteen de journalist/columnist in hem verraadt. Zijn toon is niet-ironisch, en met een zekere lichtheid zodat het boek, dat niet alleen een ode aan zijn overleden vriend is maar ook duidelijk een verwerkingsproces is, nergens zwaar op de hand wordt.

Zonder meer een mooi boek over vriendschap in al zijn facetten.