Direct voel ik de beklemming van een benauwend strenggelovige gemeenschap, met een hel en verdoemenis predikende pastoor die net zo gewelddadig is als andere mannen. Het verhaal wandelt langs de rauwe randjes van het leven in een klein, verpauperend provinciestadje, waar alcoholmisbruik, huiselijk geweld en onveilige thuissituaties voor jongeren aan de orde van de dag zijn, maar niemand doet er iets aan, ook de politie niet. Werkloosheid viert hoogtij en mensen zijn hard tegen elkaar.
Maar aan de andere kant ook solidair in de verbeten zoektocht - de sociale controle heeft óók een positieve kant.

Afwisselend via Summer als vertelster en het verhaal in het heden worden langzaam de personages geïntroduceerd. Summers stukken zijn prachtig en aangrijpend, met soms raadselachtige opmerkingen die de spanning tergend doen oplopen.
Summer lijkt wel érg vroeg wijs, op het onrealistische af. Net als haar muzikale talent, dat hier en daar tot het onmogelijke overdreven wordt.

Rode draad in het boek is Raine. Stoerdoend, maar intussen alles ondernemend om haar zusje te vinden, waarbij ze af en toe de wet aan haar laars lapt.
Daartussendoor lopen de onhandige, voorzichtige pogingen van Raine en Noah om een soort samenwerking, of relatie te hebben; Raine afwijzend, die zich met haar stoerheid uitsluitend aan haar zus wil binden en de zachte, verliefde Noah die alles doet om Raine te helpen en haar tegemoet te komen.

Dan is er de wolk, die wekenlang boven het stadje. hangt; met de sfeer en dreiging die doet denken aan de Dome van Stephen King. Met als apotheose de storm die eindelijk losbarst aan het slot en zo alle spanning bij elkaar komt.

En dan, als je dacht dat alles duidelijk was en je bijna teleurgesteld achterblijft, is daar nog een twist, totaal onverwacht, waardoor het boek toch op hoog niveau afsluit.