Eleanor heeft een bijzondere kijk op de wereld, en eigenlijk heeft ze groot gelijk. Dit wordt heel mooi verwoord in het boek. Het is grappig en ontroerend tegelijk hoe ze haar leven leeft. Vanaf het begin leef je met haar mee en hoop je dat ze gelukkig wordt.

Eleanor leeft een gestructureerd leven, elke week hetzelfde. Ze is niet goed in omgaan met andere mensen, vrienden en familie heeft ze niet. Alleen haar moeder die haar elke woensdagavond belt, vanaf een onbereikbare plek. Op een dag loopt ze toevallig met een collega de deur uit en zien ze een oude man vallen, ze bellen een ambulance en daarna veranderd haar leven. Haar collega Raymond betrekt haar bij de bezoekjes aan de oude man en zijn eigen moeder. Eleanor krijgt meer contact met de buitenwereld, ze wordt zelfs verliefd. Als ze in een depressie beland is het Raymond die haar helpt, ze heeft eindelijk een vriend.
Langzaamaan wordt er steeds meer duidelijk wat Eleanor heeft meegemaakt en moeten doorstaan. Ze heeft haar verleden verdrongen, met hulp van een therapeut wordt dit naar boven gehaald, steeds een beetje meer.

Er wordt in mooie zinnen gesproken, maar er worden ook veel moeilijke woorden gebruikt. Ondanks dat leest het snel en kan je goed raden wat ze bedoelt met die woorden.