Anthonie Holslag is geboren in Amsterdam, maar verhuisde op jonge leeftijd naar de Verenigde Staten waar hij zijn tienerjaren heeft gewoond. In 2012 kwam zijn eerste bundel met fictie uit, Zwarte muren. In 2013 verscheen bij Zilverspoor zijn novelle De kerstboom. In 2014 verscheen zijn boek Een bloedovergoten dageraad, waarvan alle royalty’s naar WarTrauma zullen gaan en zal het vervolg “In het kille ochtend licht” in 2016 verschijnen.

Bovengenoemde titels: Zwarte muren, een bloedovergoten dageraad en de Kerstboom staan te pronken op mijn boekenplank en heb ik alle drie met plezier gelezen. Dus kennis gemaakt met het werk van Holslag had ik al. En zijn verhalen waren mij bijzonder goed bevallen.

L.O.O.P is de oktober uitgave in de Splinters serie van uitgeverij Quasis. Dit jaar is de uitgeverij gestart met het maandelijks publiceren van een kort verhaal in een kleine pocketuitgave. Deze korte verhalen worden door diverse schrijvers geschreven. De verhalen vallen binnen de fantastische genres: fantasy, sciencefiction, bovennatuurlijke thrillers, magisch realisme, horror en Young adult.

De mooie cover, door Jasper Polane, vind ik ook zeker de moeite waard om even te noemen. Ook al mag je een boek niet oordelen vanwege de cover is dit wel het eerste wat opvalt en of je een boek wel of niet oppakt. En deze cover zou mijn nieuwsgierigheid dus genoeg triggeren om het op te pakken. Het doet je een beetje denken aan de jaren vijftig van de vorige eeuw en sommige stukken geven die sfeer ook weer. Verder had ik ook een behoorlijk “big brother is watching you” gevoel tijdens het lezen van het verhaal… Het verhaal is science fiction maar sommige dingen kan je wel degelijk op de realiteit betrekken en dat maakt het verhaal net even meer verwarrend en griezelig.

Het verhaal gaat over Egbert. Hij ondervraagt individuen, mogelijk betrokken bij terroristische organisaties. Hij is goed in zijn werk; hij doet het immers al jaren. Toch krijgt hij ondanks diverse pogingen geen promotie. De dag waarop ons verhaal begint kom alles hem zo bekend voor. De ondervraging, de vrouw, haar reacties. Hij vraagt zich af of hij haar eerder heeft gezien. Ze reageert niet op zijn tactiek, niet zoals het zou horen te gaan.

De vragen die Egbert heeft heb je als lezer ook en het onbehaaglijke gevoel wat hij er bij krijgt slaat ook over op de lezer. 43 bladzijdes lang weet de schrijver mij vast te houden en heb ik dezelfde verwarring als Egbert en hoop ik er samen met hem uit te komen. Veel vragen zullen worden beantwoord en het einde smaakte naar meer…