Het verhaal begint met Alma, één van de hoofdpersonages. Het speelt zich af in een klein dorp, en gelijk op bladzijde één krijg je een aanwijzing naar een geheim: De zwakzinnige dochter van Alma, Michelle, is iets akeligs overkomen, waardoor ze een enorme terugval heeft gehad in haar geestelijke vermogens. Eline, het tweede hoofdpersonage is een jong meisje dat zich bekommert om de dochter van Alma. Door de ogen van Alma, en Eline krijg je beetje bij beetje meer inzicht in wat er met Michelle aan de hand is, en tegelijkertijd inzicht in de dynamiek van een kleine gemeenschap.

Eén van de thema’s is aanvaarden en loslaten. We volgen eerst de belevingswereld van Alma en haar man Arthur, die elk heel anders omgaan met hun jongste dochter. De oudste dochter Sandra, die in Berlijn woont, komt voor een periode terug om haar ouders te helpen met Michelle. Vader Arthur en oudere zus Sandra willen Michelle laten opnemen in een tehuis, maar Alma kan haar kind niet loslaten.

‘Het is intiem, realistisch en met geen woord teveel geschreven’

Het tweede thema in het boek is gemis. Eline werkt na het behalen van haar diploma in de boek-, en rookwarenwinkel van het dorp. Ze begeleidt Michelle die een aantal dagen per week helpt met prijzen plakken, zodat de moeder van Michelle, Alma, tijd voor zichzelf heeft. De belevingswereld van Eline, haar zorg voor Michelle, haar roekeloze gedrag met mannen, geven een gemis aan. De moeder van Eline werkt met probleemjongeren, en zij ziet Eline niet staan. Het totale gebrek aan passie, liefde en aandacht, compenseert Eline met zorgen voor Michelle, haar relatie met de gescheiden Fred, en geflirt met Bauke, die iets te maken schijnt te hebben met het ‘nare voorval’ met Michelle.

‘De benarde positie van Alma, en Eline roept spanning op’

De onderlinge relaties in het boek zijn complex, en wat opvalt is de non-communicatie. Het leven in het dorp, de relatie tussen Alma en haar man, Eline en haar moeder is heel gesloten; benauwend. Iedereen leeft op zijn eigen eiland. Toch sijpelt er ook liefde binnen. Als lezer hoop je dat de personages krachtiger gaan optreden, beslissingen gaan nemen, knopen gaan doorhakken, maar verandering gaat nou eenmaal heel langzaam en in vlagen.

‘De schrijfstijl en sfeer in het boek doen soms surrealistisch aan; alsof sinds het ongeval met Michelle de tijd is blijven stilstaan’

Mijn eindoordeel over het boek
Als je van psychologie houdt, en interesse hebt in drijfveren van mensen, is het een prachtig boek. Het verhaal is klein, intiem en raakt aan veel thema’s waar mensen mee worstelen. Misschien had ik wel gehoopt dat er iets meer verandering zou komen qua ontwikkeling, communicatie, maar dat is mijn eigen verwachting; hoop. Verandering gaat gepaard met tijd, en een leerproces.
De laatste hoofdstukken vond ik wat verwarrend. Waar alles eerst heel geordend verliep, werd het opeens een chaos. De ware toedracht van het ‘drama’ blijft geheim, en in mijn beleving past het einde - een soort 'eind goed al goed' - niet bij de stijl van het boek.

Ik vond het een prachtig geschreven en intens verhaal. Er gebeurt eigenlijk heel weinig, maar toch ook weer heel veel. Probeer om te keren krijgt van mij 3.5 sterren.