Het was even inkomen toen ik begon aan het boek. De tekst is in korte stukken onderverdeeld en elk stuk wordt vanuit het perspectief van één van de vijf vrienden, een onbekende man, Heerema van de politie en Sammy, broer van Merel verteld.Als eerste wordt je geconfronteerd met het ongeluk en vervolgens worden de vrienden voorgesteld en hoe ze elkaar ontmoet hebben. Via een flashback naar 1980 waar ze elkaar ontmoeten bij de start van het nieuwe schooljaar. Daar zijn ze vanaf de eerste dag vrienden voor het leven.

In het begin moest ik even goed mijn hoofd er bij houden want door wisseling van perspectief en van tijd kwam het wat rommelig over. Ook omdat het verhaal voor mijn gevoel nog niet een verhaal was maar losse voorstelrondjes. Het liep voor mijn gevoel nog niet vloeiend in elkaar over. De introductie had ook wel wat sneller gemogen.De karakters worden voor mijn gevoel ook niet al te veel uitgediept. Je leert ze maar oppervlakkig kennen.Wat jammer is want door te kiezen voor deze vertelstijl is die ruimte er wel.

Het boek vind ik geen standaard thriller maar meer een r een psychologische thriller/drama. Iets waar ik persoonlijk wel meer van houd. Er is wel een mysterie op te lossen, een ongeval, een pistool en een politieonderzoek maar toch is het meer het puzzelen en de mindgames, niet iedereen is wie je denkt dat ie is wat het voor mij meer een psychologische thriller maakt.

Het is knap hoe de schrijfster met de korte stukken, het vele wisselen van perspectief en het schakelen tussen heden en verleden toch een overzicht weet te behouden waardoor het geheel makkelijk te volgen blijft.

Tel hier nog eens een heel mooi einde bij op en je hebt een boek wat je , na een wat langzame start, in één zucht uit wilt lezen.