De eerste zin zet de toon. "Ik, Robert Van Lierde, was zes jaar toen op een regenachtige middag de bel als een vijand door ons huis drong." De beklemming van de thuiscontext op het kind is meteen duidelijk en zal de lezer de eerste 105 bladzijden in de greep houden. Dan is Robert 21 en zijn we halfweg het boek. Het eerste deel snijdt de lezer de adem af zodat hij zelf de vrijheid ervaart die het hoofdpersonage verwerft door in Gent op kot te zijn. Dit boek gaat over de innerlijke veerkracht van een kind, een jongere, de mens. Veerkracht om ondanks een verstikkende, zelfs mishandelende omgeving zich staande te houden en een eigen weg te gaan. In die zin is het boek optimistisch en mild. Mild voor de beperkingen van ouders, mild zelfs voor een moordenaar. Het is een kunst om een zware thematiek lichtvoetig en met humor te beschrijven. Het tweede deel blijft meeslepend. De jongvolwassen Robert ontpopt zich als goed student en hobbelt het leven binnen.Het plot neemt af en toe een verrassende wending. Een boek dat je met spijt terug op de plank zet.