Als eerste moet ik zeggen dat ik zo iemand ben die een boek al snel saai vind en weg legt om te laten verstoffen en nooit meer aan te raken... Maar dat was niet het geval bij dit boek; Een Perfecte Illusie van Annette van Luyk!

Ik heb de eerste helft in één adem door gelezen. Annette's schrijfstijl leest makkelijk weg en ik kon me al snel identificeren met de hoofdpersoon Ellen.
Ik kan me heel goed voorstellen wat er in Ellen om ging toen ze John ontmoette, zeker na een lange periode alleen te zijn geweest...
Als er eindelijk iemand op je pad komt die precies zegt wat jij graag wilt horen... Als je eindelijk weer iemand vindt waarmee je je diepste gevoelens kunt delen en er een hechte band met deze persoon ontstaat... Als je zo 'verwend' wordt door zijn aandacht dat je er gewoonweg verslaafd aan raakt... Tja, dan is het heel goed mogelijk dat je er te ver in doorslaat en niet meer helemaal helder kunt nadenken... Verliefdheid (ook een internet-crush) doet dat met de mens... ;)

Maar soms zijn dingen die 'te goed om waar te zijn' lijken, ook écht niet waar. En John was niet waar. John bestond niet. John was een hersenspinsel van Solomon, maar uiteindelijk door haar eigen naïviteit ook van Ellen...

Op een gegeven moment raakte Ellen me kwijt. Ik kon me niet meer met haar identificeren en ik schoot terug in mijn rol als liefdescoach. Ik wilde alleen maar tegen haar roepen: 'Nee! Geloof hem niet! Nee! Stuur geen geld! Nee! Ga niet naar Ghana!' Maar ja... Ellen zat er al veel te diep in. Bovendien hoorde ze me niet. ;)

In deel 3 word het verhaal echt spannend en kon ik het boek niet meer wegleggen totdat ik wist dat Ellen veilig was... Alleen weet je dat eigenlijk steeds niet helemaal zeker in de hoofdstukken die volgden... Dat maakte dat ik bleef lezen... Totdat ze echt weer veilig terug was. En zo las ik dus de laatste delen ook in één ruk uit! Heerlijk!

Tuurlijk, er waren stukken die ik me niet helemaal voor kon stellen, maar misschien ook wel omdat ik niet wíl geloven dat mensen zo fout als Solomon en Jonathan zijn. En ook dat ik niet wil geloven dat mensen zo naief als Ellen zijn. Helaas is Ellen niet alleen en komt 'Catfishing' vaker voor dan je denkt. Ook in Nederland!

In mijn praktijk werk ik met veel single vrouwen die verlangen naar liefde en aandacht, en daar hoor ik dit soort verhalen vaker. Gelukkig niet zo extreem als in dit boek, maar toch... vrouwen vallen vaak voor een illusie.

Mijn tips bij online daten: Zorg altijd dat je iemand eerst een keer aan de telefoon hebt gesproken. Als dat al niet goed voelt, kun je jezelf en de ander tijd en teleurstellingen besparen. (Waarom vindt iedereen bellen zo eng, maar afspreken met een vreemdeling niet?)
Na dat telefoontje, spreek je snel af voor een kop koffie o.i.d. op een neutrale plek, laat het online contact niet eindeloos duren. Als de persoon een ontmoeting blijft ontwijken, vraag dan tenminste om te Skypen of Facetimen, zodat je ook echt kunt zien of deze persoon is wie jij denkt dat hij/zij is. Doe ook gerust eerst wat research online. Heeft hij/zij een Facebook pagina met 'genoeg' vrienden en actuele informatie over zijn/haar leven? Zijn het echte foto's en geen model-shoots? Zijn zijn/haar vrienden ook getagd in foto's? Allemaal dingen waar je op kunt letten...
Stuur nooit te veel persoonlijke informatie en zeker geen geld! (Dom, dom, dom, Ellen!!!)
En tot slot: vertrouw op je intuïtie! Op het moment dat Ellen bang werd wat anderen ervan zouden denken, moest ze eigenlijk ook bang zijn om het feit dat ze het zelf niet dacht...
Ze wist het dus wel, ze wilde het alleen niet geloven... Haar verlangen naar het sprookje was te groot om toe te geven dat het sterk leek alsof het écht slechts een sprookje was.

Dus laat je door een online liefde niet meeslepen. Luister naar de mensen die je IRL kent en het beste met je voor hebben! En mocht je een catfish aan de haak hebben geslagen, gooi 'm terug in de oceaan en ga nooit, nooit, nooit je gelijk halen! Brrr...

In conclusie: Erg spannend, meeslepend boek! Ik ben benieuwd naar je volgende boek, Annette van Luyk!!!