In dit boekje zijn enkele korte verhalen of columns van Dijkshoorn verzameld. Sommige verhalen zijn heel persoonlijk, andere afstandelijker, hoewel ook die persoonlijk worden gebracht.
De kwaliteit wisselt, soms lijkt het meer gedwongen bladvulling te zijn geweest voor muziekblad Oor, andere stukken zijn tamelijk geniaal. Ik denk wel dat er een hoop verloren gaat als je de artiesten/muzikanten in kwestie niet kent. Bijvoorbeeld dat verhaal over Lou Reed: is dat serieus of een woordspeling op de achternaam (verleden tijd van rijden, Lou reed op het verkeerspark in Assen, hilarisch toch, of niet?)? Past dat bij die man? Ik weet nauwelijks iets van Lou Reed, ik zou het niet kunnen zeggen.

Irritant is dat er met namen wordt gestrooid die verder niet worden uitgelegd. Dan heb ik het niet over de namen van de artiesten, maar blijkbaar van kennissen en vrienden. Dat maakt bepaalde stukken verwarrend.

Er staat ook een gedicht in het boek, maar... nou ja... echte kwaliteit heeft het niet en dan vraag ik me af waarom Dijkshoorn vooral als dichter bekend is.
Opvallend is dat weer dat de proza poëtischer is dan het gedicht en prima loopt in ritme en melodie.