Ik heb gelezen dat de humor in dit boek doet denken aan Woody Allen.
Dat klopt. Scherp en opvallend maar ook droevig en subtiel over
de zoektocht van Julian naar zijn identiteit.
Op iedereen lijken en dus in feite niemand zijn.

Fundamentele vragen over vriendschap, liefde, volwassenheid en buitengesloten voelen. Jaloezie en je Jood voelen terwijl je het niet bent, maar ook
angstig zijn over die Joodse identiteit.
En onbewust het intense verlangen naar het einde der dingen.