Puck is drieëndertig jaar oud en juriste, en was werkzaam als regiodirecteur in een bank in Amsterdam. Nu heeft ze een sabbatical jaar achter de rug. Ze heeft al die tijd voor haar oom Gerhard gezorgd die dement was en in Instituut Sparrenhof verbleef. Na zijn overlijden erft ze alles en woont ze in zijn boerderij in de Achterhoek. Ze voelt zich meer en meer op haar plaats hier dan in Amsterdam.

Doordat ze een goede deal heeft kunnen sluiten, is ze nu schatrijk. Ze hoeft zich voor de rest van haar leven geen zorgen meer te maken. Als er een projectontwikkelaar aan de deur staat gaat ze met hem in zee. Ze weet immers hoe ze haar mannetje moet staan in de financiële wereld.

Ze heeft heel leuke en aardige buren en ze blijft ook niet weg uit het verzorgingstehuis. Ze voelt zich een rijk mens met al die warme vriendschappen die ze gevonden had. Ze mist echter één iemand en dat is Willem die nu ergens in Alaska vertoeft. Ondanks al het geld in de wereld voelt ze zich heel eenzaam.
Er is echter iemand die het niet zo hoog op heeft met Puck en daar zal ze de gevolgen van moeten dragen. Gelukkig verschijnt Willem weer in haar leven die als een beschermende factor voor haar werkt. Maar dan slaat het noodlot weer toe en is Willem plots comapatiënt. Als ze haar gedachten wil ordenen door een wandeling te maken in het bos wordt haar dit bijna fataal.

Wat staat er Puck nog allemaal te wachten en hoeveel moet ze nog verduren? Gaat ze uiteindelijk nog wel gelukkig worden?

“Het kille doodskleed van mijn rijkdom lag als een zware last om mijn schouders”

Conclusie
Dit is het tweede boek dat ik lees van deze auteur. Zijn vorige ‘De offerschalen van Satan’ had me heel erg aangegrepen en ik was heel nieuwsgierig of hij met dit boek mij terug kon bekoren. Dit boek is voor mij echt heel apart. Ik had eigenlijk meer het gevoel dat ik een thriller zat te lezen i.p.v. een roman. Al die vreselijke dingen die Puck tegenkomt kwamen bij mij heel bizar over. Hoeveel pech, verschrikkingen kun je meemaken in een mensenleven? Op een gegeven moment dacht ik dat het geluk haar nu wel zou toelachen maar niets is minder waar. Het verdriet blijft haar achtervolgen en het is alsof ze niet uit haar ‘doodskleed’ geraakt. Op den duur had je werkelijk het gevoel dat er om de weerga weer iemand het loodje ging leggen. Dit op zich vond ik op het einde echter een beetje teveel van het goede.

Ik heb echt te doen gehad met het hoofdpersonage. Robert weet als geen ander hoe je gevoelens op papier moet zetten. Hoe ze steeds andere dingen meemaakt en hoe ze telkens terug uit een diep dal moet klimmen. De vele schuldgevoelens die ze heeft en de beslissingen die ze neemt zijn soms echt verwonderlijk te noemen. Verliefdheid is in dit verhaal ook een grote factor wat soms bij mij de wenkbrauwen deed fronsen wat ze deed en hoe ze over alles dacht. De bijpersonages mogen ook niet vergeten worden, voor deze ook veel bewondering. Robert heeft in dit boek veel personages gestoken en allen hebben een bepaalde relatie met Puck. Het is niet allemaal kommer en kwel en af en toe is Puck gelukkig en komen er ook erotische scenes in.

Robert heeft een hele vlotte en leuke schrijfstijl die je geboeid houdt tot aan het einde van het verhaal. Weeral heel wat nieuwe en leuke woordjes die ik als Vlaamse niet ken zoals ‘apengatje’ en ‘netsukes’. Die Japanse beeldjes kun je trouwens op zijn website zien!

Wat ik ook kostelijk vond was het taaltje dat ze in het boek spreken. Het Achterhoeks, dat wel zeer plat is. Ik heb er enorm mee moeten lachen ook al moest ik sommige zinnen tot drie keer toe lezen. Heerlijk!
Ik ontdekte ook een stuk van autobiografie in Roberts verhaal en met dit bedoel ik de onderwerpen zoals bedreigingen, Cambodja en crimineel gedrag. Degenen die het blogstukje van Robert hebben gelezen zullen wel weten waar ik het over heb.

Ook dementie komt aan bod, hij laat ons zien hoe het er in een rusthuis aan toe gaat. Hoe het personeel met de patiënten omgaat en daar weet hij ook een leuke draai aan te geven qua humor. Tussen de regels door lees je hier ook wel dat dit een gevoelig onderwerp is voor hem.

Waar Robert ook heel nadrukkelijk over spreekt en dingen die hij niet uit de weg gaat zijn volgende onderwerpen: de bankcrisis, corrupte politici en voornamelijk de zorg. En hij steekt het ook niet onder stoelen of banken wat de zorgsector inhoudt deze dagen; de vele besparingen die er gedaan worden op personeel e.a. zodat er geen gedegen zorg meer is, en vooral bewondering voor de mensen die in deze sector werken.

Saai is dit boek in ieder geval niet! En maakt geld gelukkig? In dit verhaal zeker niet! Ik kijk in ieder geval al uit naar een volgend verhaal van zijn hand.
Ik geef dit boek 3,5 sterren