Vigdis Adelaïs, dochter van een Normandische ridder en jonkvrouw met Vlaamse roots, wordt verliefd op de jonge student David. We schrijven 1088, Rouen. Een romance van alle tijden, ware het niet dat David joods is en Vigdis’ vader veeleer een christelijke edelman naar zijn dochters hand ziet dingen. Vluchten lijkt voor David en Vigdis de enige uitweg om hun verboden liefde zuurstof te geven. Blijven ze onder de radar van de ridders die haar vader achter hen aan stuurt? Is hun liefde levensvatbaar? Of haalt het noodlot hen in?

Stefan Hertmans slaagt erin om van een duizend jaar oude liefdesgeschiedenis een levendige, sprankelende en haast tastbare romance te maken. Door zijn reisverslag en het verhaal van David en Vigdis afwisselend (of soms door elkaar) te brengen, lijkt het alsof Hertmans zijn elfde eeuwse protagonisten hier en daar op een haar na mist. In de ruïnes van de yeshiva van Rouen, in de basiliek van Clermont-Ferrand en in de overblijfselen van de synagoge in Caïro raakt Hertmans alleszins letterlijk hun geschiedenis aan.

Maar Hertmans teleporteert deze eeuwenoude geschiedenis ook naar het brandpunt van de actualiteit. Vigdis’ innerlijke geloofsstrijd – ze wisselt haar christelijke geloof in voor het jodendom - refereert aan de hedendaagse clash tussen islasmisten en de Westerse wereld. De kiem voor de jihad werd gelegd tijdens de kruistochten en de wreedheden die IS vandaag begaat, kenden een voorafspiegeling in de door kruisvaarders uitgevoerde pogroms. De vlucht van David en Vigdis naar het zuiden verschilt enkel geografisch en in getal van de actuele vluchtelingenstroom. Ook zij moesten have en goed achterlaten om zich van een leefbaar leven te verzekeren. Het cement dat al deze verhaallijnen samenhoudt, is echter de onmogelijke liefde tussen de joodse David en de christelijke Vigdis, een heel geslaagde middeleeuwse versie van Romeo en Julia.

Net als in Oorlog en Terpentijn vertrekt Hertmans vanuit een geschreven bron. Waar hij in zijn bestseller over Wereldoorlog I terugvalt op de schriftjes van zijn grootvader, baseert hij zich in De Bekeerlinge op een wetenschappelijk artikel van Norman Golb uit 1969: Monieux. Mooi is dat hij beide bronnen overigens jarenlang in dezelfde lade heeft bewaard.
Ook nu weet Stefan Hertmans een stuk geschiedenis warm leven in te blazen en maakt van De Bekeerlinge een page turner van formaat. Houd de lijstjes in het oog!