Opnieuw een hoofdrol voor Pia Grazdani. Auteur Robin Cook laat de stugge, ambitieuze medicus opnieuw spannende avonturen beleven. In het matig ontvangen Doodsakte  (2012) signaleerde ze onethische orgaandonaties, ditmaal lijkt een farmaceutische multinational uit de bocht te vliegen.
In de thriller Nano  komt de Amerikaans-Albanese aanvankelijk een beetje tot rust bij haar huidige werkgever. Pia werkt nu met nanotechnologie, een toegepaste wetenschap die werkt met nanodeeltjes, superkleine atomen die met de juiste sturing bijzondere medische effecten moeten bewerkstelligen. Alles verloopt volledig in overeenstemming met de wet- en regelgeving. Maar dat verandert als de onderzoekster tijdens het joggen een gewonde wielrenner aantreft. Zijn hartslag is gestopt. Wonderlijk genoeg slaagt de reanimatiepoging. De fietser kan geen zinnig woord uitbrengen, maar Pia wordt getriggerd als blijkt dat de man is gekleed in Nano-sportkleding. Wie is deze onbekende collega? En waarom haalt haar werkgever deze man uit het ziekenhuis en wordt de geblesseerde coureur elders geobserveerd?
Een vrouw die het in haar eentje opneemt tegen een bedrijf dat miljoenen wil verdienen met vooruitstrevende wetenschap, dat kan niet goed gaan. Maar de spoedeisend hulparts, die de sporter heeft onderzocht, heeft ook zo zijn twijfels. Hij begint samen met Pia een speurtocht naar de waarheid achter dit mysterieuze ongeval.
Cook snijdt in Nano  twee interessante thema's aan. Afgelopen zomer zou een 'epovrije' Tour de France gereden moeten zijn. Maar de schrijver zet juist nanotechnologie in als het ultieme dopingmiddel. De badguy - Pias baas - reist de hele wereld over om een middelmatige wielerploeg te laten fungeren als testcase.
Verder komen de economische ambities van het huidige China aanbod. Het Aziatische land lijkt mee te willen profiteren van de mogelijkheden die de nanotechnologie biedt. De supermacht heeft dit bedrijf, dat telkens ethische grenzen opzoekt, veel te bieden.
Cooks heldin Pia Grazdani is een prachtige, stoere vrouw die opgaat in haar werk en de verontwaardiging over misstanden. Ze bezit een vasthoudendheid waar menige kerel jaloers op zou zijn. Een keerzijde is dat haar moed grenst aan waanzin en de bewondering kan daardoor omslaan in ergernis. Haar solistische gedrag heeft verstrekkende gevolgen.
Crimezone was kritisch over de slome opbouw van de voorganger van Nano. Ditmaal schrijft Cook zeer helder en zijn alle ontwikkelingen goed te volgen. Maar de Britse auteur neemt opnieuw de tijd om op stoom te komen. Eigenlijk is deze thriller enkele maanden te laat uitgekomen. Als vakantieboek volstaat het prima. Maar na de zomer ligt het tempo toch echt weer wat hoger. Voor vier sterren had Cook de eerdere kritiek ter harte moeten nemen.