Ten eerste sprak het onderwerp van dit verhaal mij erg aan. Het was heel interessant om te lezen over deze twee prinsjes. Daarnaast is het thema, racisme, nog steeds van toepassing op dit moment. Natuurlijk keken mensen in Nederland wat raar op om in die tijd mensen te zien met een hele andere huidskleur dan die van henzelf. Ze hadden geen media om ze van de rest van de wereld op de hoogte te stellen en reizen deden vele mensen in die tijd ook niet, maar dat mensen andere mensen in elkaar slaan vanwege dat verschil is iets dat toen gebeurde, maar nu nog steeds en ook in de tijd dat dit boek geschreven was. Dat vond ik denk ik nog wel het mooiste aan dit verhaal. Daarnaast vond ik de structuur van het boek heel origineel. Er was een deel, deel vier, dat geheel werd verteld vanuit brieven van Kwame aan Kwasi, dan waren er delen die in dagboekvorm geschreven waren, waar data bij verschillende stukjes stonden en er waren delen die gewoon uit genummerde hoofdstukken bestonden en als een normaal verhaal verteld werden. Het taalgebruik was over het algemeen wel makkelijk te volgen, maar ik vond het jammer dat het niet echt taalgebruik was dat in de 19e eeuw gebruikt werd. Je had wel verslagen uit die tijd die in het verhaal verwerkt waren die wel in die vorm geschreven waren, maar het verhaal was gewoon in de hedendaagse Nederlandse taal geschreven.