De cover trekt meteen aandacht vanwege volgende zaken: de titel, die is weergegeven in een fantasievolle lettertype en de vrouw, die een weegschaal in haar hand houdt. De vrouw komt over als Vrouwe Justitia, maar dan niet geblinddoekt, zoals Vrouwe Justitia tegenwoordig wordt weergegeven. Ze heeft geen zwaard in haar hand, wel de weegschaal met erop een man en een veer, die elkaar in evenwicht houden. De vrouw is duidelijk geen mens, maar doet demonisch aan door haar prachtige, horrorachtige vleugels. Je krijgt door haar het vermoeden dat het verhaal over een oordeel zal gaan, maar het missen van de onpartijdige blinddoek lijkt aan te geven dat dit niet zonder slag of stoot zal gaan.
Op de cover staat verder de tekst: Een modern verhaal over de negen cirkel van de hel, doorspekt met de nodige humor, spanning en tragiek. Dit is, na het lezen, treffend.

Het boek bestaat uit een voorwoord, 13 hoofdstukken en een epiloog. Het voorwoord is een citaat uit “Inferno” van Dante Alighieri (1265-1325).

Het verhaal begint ermee dat Jack zijn ogen opent en zich in de hel blijkt te bevinden.
De demon Xahubub heeft de opdracht gekregen Jack veilig en ongedeerd naar de negende cirkel te brengen. Er is geen rechtstreekse weg, wat betekent dat Jack en de demon alle cirkels zullen moeten doorkruisen om er te komen. Jack weet niet waarom hij in de hel terecht is gekomen en Xahubub laat er weinig over los. Het blijkt niet eenvoudig te zijn om in de negende cirkel te komen. Ten eerste door Jack zelf, hij weet zeker dat hij onschuldig is en stribbelt veel tegen. Verder zijn de cirkels van de hel ook niet bepaald eenvoudig om doorheen te komen. In elke cirkel komen ze een andere uitdagingen tegen.
De cirkels zijn met elkaar verbonden door doolhoven. In deze doolhoven zijn de pakmannen de baas. Denk aan het spel Pacman en je weet wat er bedoeld wordt. Alleen zijn deze niet lieftallig, maar zeer gevaarlijk, ronduit moordend.
Ishtra, een vrouwelijk demon, heeft haar eigen plannen met Jack en werkt Xahubub op alle mogelijke manieren tegen. Jack is een speelbal in een groot spel waar je niet alle kanten van weet. Dit wordt in de loop van het verhaal steeds duidelijker. Xahubub is erg volhardend in zijn taak om Jack naar de negende cirkel te krijgen en Jack werkt uit eigenbelang steeds beter mee. Er ontstaat zelfs een wankele vriendschap.
Jack krijgt op een gegeven moment flashbacks over zijn verleden. Het zijn maar losse flarden waar hij geen touw aan weet vast te knopen. Is hij nou wel of niet onschuldig? Als lezer weet je net zo weinig als Jack wat er aan de hand is, je krijgt in de loop van het verhaal steeds meer informatie, dit op momenten dat Jack deze informatie zelf ook krijgt. Dit houdt behoorlijk de spanning in het verhaal.

Het boek is een heerlijke combinatie van horror, humor en sarcasme. Er komen veel fantastische, onvoorstelbaar bizarre, absurde wezens en landschappen in het verhaal voor. Bloederig, slijmerig, verleidelijk, krioelend, wat je maar aan dergelijke bijvoeglijke naamwoorden kan verzinnen, komen voor in het boek. De schrijver heeft zich dit gebied niet ingehouden en het geeft een absolute meerwaarde aan het verhaal. Het is op deze wijze zeer beeldend geschreven, je ziet de wezens en landschappen duidelijk voor je. Stuk voor stuk zijn de wezens en landschappen passend bij een hel.
Het boek zit verder boordevol humor en vooral sarcasme. De gesprekken tussen Xahubub en Jack alleen al zijn om te smullen.
De combinatie van humor/sarcasme en horror zijn meer dan geslaagd te noemen in dit verhaal.

Het boek krijgt van mijn 4,5***