Dat comics (graphic novels) de moeite waard zijn, is me allang duidelijk. Maus was in 2010 mijn eerste stripverhaal sinds een jaar of dertig alleen maar lettertjes lezen. Nadien zijn er vele gevolgd maar de verhalen met 'superhelden' vermeed ik 'wie de pest', omdat ik zeker wist dat zulke 'verhaaltjes' me niet zouden interesseren.
Maar Watchmen moe(s)t. Net als Maus is dit - voor zover je daar in dit genre al van kan spreken - een klassieker.

Getekend en verteld in 1986, speelt het zich af in een alternatief Amerika. Een Amerika waarin superhelden in middels verboden zijn en een andere bezigheid hebben moeten vinden, waar Nixon nog steeds aan de macht is, de oorlog in Viëtnam gewonnen is dankzij de enige superheld die ook echt een superheld is, Dr. Manhattan geheten, en de Koude Oorlog gevaarlijk verhit raakt.
De superhelden in Watchmen zijn supermenselijk, het verhaal wordt meesterlijk verteld, is ongemeen spannend, en zit vol onverwacht geloofwaardige kronkelingen met personages waar je van gaat houden. Maar waar Watchmen echt in uitblinkt, is het spelen met je verwachtingen. Dat gebeurt zo subtiel dat het niet stoort, integendeel, nergens wordt je expliciet of opzichtig op een verkeerd been gezet.

Nergens is aan af te zien dat dit een strip van 30 jaar oud is, het is nog net zo origineel in opzet en verhaal als het toen was. Voor een uitgebreidere en veel betere bespreking van Watchmen verwijs ik naar de zestigste aflevering van de Overdue podcast van het duo Andrew en Craig, die op een geheel eigen( )wijze boeken bespreken die "you've been meaning to read".

Gelezen: Hardcover, Deluxe Edition, 448 pagina's, verschenen op 29 mei 2013 bij DC Comics
Geschreven door Alan Moore, Illustraties van Dave Gibbons en ingekleurd door John Higgins met medewerking van o.a. Joe Orlando (piratenstrip)