In Brandlucht worden we geconfronteerd met de visie op het gehele verhaal, gezien vanuit het standpunt van meerdere hoofdpersonen.  Het vaakst is dochter Elly, die zich later liever Martha laat noemen aan het woord.
Als een soort advocaat van de duivel ben je steeds geneigd opnieuw partij te kiezen voor de kille, koude moeder, de overspelige sjoemelaar, die de vader is, of de knettergekke dochter die lijdt aan een vorm van zelfmutilatie. En dat alles wordt dan verteld in sappige belgische mijmeringen en dialogen, die de spreektaal bijna honderd ten honderd benaderen.

Opmerkelijkste citaat uit dit prachtige boek is wat mij betreft: "Wie zonder stenen zit mag zondigen".