Sylvia Van Driessche kennen de meeste jonge Belgen als de redacteur van het magazine Joepie! Ik was een zéér grote fan van dat magazine en ik beken dat ik nog steeds mijn posterverzameling heb hangen. Toen ik dus de kans kreeg van Hebban om Sylvia te interviewen en haar allernieuwste boek te lezen, zei ik met heel veel enthousiasme ja. En wat ben ik gelukkig dat ik ja heb gezegd!

Deze roman is hét boek dat jonge meisjes vandaag de dag nodig hebben. Het is romantisch (duh), uniek (YES) en superrealistisch (dubbel YES). Het is niet een soort liefdeshandboek dat je voorschrijft hoe de liefde en het leven in elkaar zit. Nee, het is meer een meidenbijbel. Het vertelt alles wat je moet weten, maar soms moet je ook eens tussen de regels lezen en zelf dingen ontdekken.


“Gdvdme, hij zei mijn naam.”
Pagina 164

Bovendien is het boek niet wat je ervan zou verwachten. Het is net cheesy genoeg op de juiste momenten, maar zonder dat het té cliché wordt. Liefdesbrieven aan mezelf vertelt het soort liefdesverhaal dat elke tiener zou kunnen meemaken en dat maakt het zo goed. Want weet je, soms heb je wel eens nood aan een verhaal over een meisje dat niet meteen verliefd wordt op een Edward Cullen…

Ook is het niet zo standaard: meisje, jongen, kus, kus en klaar. Het is meer dan dat. Olivia maakt ook andere dingen mee. Ze heeft zo problemen met haar ouders en stiefzus, problemen waar iedereen zichzelf wel in kan herkennen. Olivia is ook het meisje dat nog niet helemaal weet waar ze naartoe wil met haar leven, precies zoals héél veel tieners in hun laatste schooljaar. Maar haar grootste pluspunt is wel dat ik EINDELIJK een hoofdpersonage heb gevonden die vloekt zoals ik. Die rare Nederlanders gebruiken in hun boeken altijd dingen zoals Jezus en Jezus-in-zijn-kribbe (serieus, die ben ik al tegengekomen…) en weet ik veel wat, maar nooit voelt het aan als iemand als ik… Nu dus wel.


” ‘Ik snap dat gedoe rond leuk gevonden willen worden niet, ‘ ging hij verder. ‘Of beter, ik snap het wel, maar het is zinloos. Je streeft iets na wat onmogelijk is. Niet iedereen zal je leuk vinden, ooit. Het zal niet gebeuren, hoe hard je het ook probeert. Er zullen altijd mensen zijn die niets met je hebben. En dat is oké zo. De enige persoon die je tijdens je leven moet imponeren is jezelf.”
Pagina 74

Maar dat is niet het enige verrassende! Sylvia Van Driessche heeft voor een heel aparte en unieke schrijfstijl gekozen deze keer. Voor een keer is het zinnetje dat onder de titel staat géén leugen, want het is echt een dagboek. Het hele boek is geconstrueerd uit kleine en soms grote dagboekfragmenten. Het boek zit zo goed in elkaar en daardoor word je af en toe verrast omdat Olivia niet alles verteld in haar dagboek… Het is verfrissend geschreven en blijft je zeker bij na al die doorsnee romans. Ook vind je er heel handig alle liefdestips die waarschijnlijk ooit in onze geliefde Joepie hebben gestaan. (En je hebt geen idee hoeveel keer ik die gelezen heb als 12-jarige…)


“Je wordt verliefd, maar eigenlijk maak je jezelf wat wijs. Eigenlijk wil je gewoon zelfbevestiging. Je wilt dat iemand jóú leuk vindt, vanwege het gevoel dat het jou geeft. De mens is een egoïstisch wezen. Staat dat niet in je boek?”
– Pagina 73

Liefdesbrieven aan mezelf is het soort boek dat bij de eerste zin al een glimlach op je gezicht tovert. En als je het uit hebt, tja, dan blijft die glimlach daar nog een lange tijd hangen. Deze verfrissende roman is het béste oorspronkelijk Nederlandstalige boek dat ik ooit heb gelezen (JA! ECHT!). Ik ben zo blij dat ik het opgepakt heb en nu voel ik niets anders meer dan liefde voor dit boek. Dus als je dit boek ziet staan in de boekhandel, denk dan maar aan mijn liefde en pak het op!