804 bladzijden....En dat voor iemand die niet van dikke boeken houdt! Dat ik die 804 bladzijden allemaal gelezen heb zegt op zich wel genoeg, denk ik, maar ik moet er eerlijkheidshalve bij zeggen dat mijn aandacht zo op het eind toch wel verslapt was.

Pier en oceaan begint in 1952, als Dina zeven maanden zwanger is van Abel.In dat hoofdstuk is er ook een terugblik naar februari 1945 en wordt verteld hoe Dina Lieuwe ontmoette.
Het boek eindigt in 1971 en heeft dus niet alleen twintig jaar een beeld gegeven van de ontwikkeling van Abel, maar ook van Nederland.

De titel verwijst zowel naar de ansichtkaart van het schilderij "Pier en oceaan" van Mondriaan die Digna naar Abel stuurde ("Maar hoe is het in het echt?" "O, zo gevoelig..." "En waarom heb je mij dat ene schilderij..." "Omdat hij bij jou past, natuurlijk, en bij ons".) als naar de vakantie in Frankrijk, waar Digna en Abel in Finistère zijn . (Nu stond hij op een pier aan de oceaan en had roggen, haaien en inktvissen gezien. Het was of hij in een paar weken een paar jaar ouder was geworden.)

Het is een wat somber boek. Ik kan me niet herinneren dat er in die achthonderd bladzijden ergens een keer uitbundig wordt gelachen of dat er echt iets grappigs gebeurt. Het versterkte mijn beeld dat ik van Zeeland heb: het strenge geloof, de klei, de saaiheid en het water.

Mooi geschreven, maar nu ben ik toe aan iets vrolijkers.