Een klassieker uit 1960, dat maakte het extra speciaal voor mij om te lezen.

Ik vind dit een boek voor de meer ervaren lezers onder ons. Het vergt geduld omdat het verhaal langzaam opgebouwd wordt. Ook is het handig als je wat van de geschiedenis weet van zwart en blank Amerika.
De geschiedenis van de slavernij, de Amerikaanse burgeroorlog en de jaren erna waarin racisme nog aan de orde van de dag was.
Maycomb ademt de sfeer van een zuidelijke Amerikaanse plaats in de jaren 30 van de vorige eeuw waar de tijd stil lijkt te staan. Generaties van dezelfde families wonen er en iedereen kent iedereen inclusief gebruiksaanwijzingen en alle eigenaardigheden...

In deel 1 lees je over het leven dat Scout leidt als acht jarige. Ze beleefd avonturen samen met haar broer Jem en Dill die zomers altijd overkomt. Scout verteld over haar school, de juf, de kinderen en de bijbehorende families. Ze zijn bang voor de buurman `Boo Radley,´ omdat hij nooit zijn huis uit komt. Ze fantaseren over deze man en de reden waarom zoals alleen kinderen dat kunnen.
Scout verteld over haar vader `Atticus,´die ze levenswijsheid probeert bij te brengen zo goed en kwaad als dat gaat zonder hun moeder...
Scout is een wild meisje en haar tante Alexandra is het hier niet mee eens en komt later in boek logeren om Scout tot een dame te maken.
Ook is er de huishoudelijke hulp `Calpurnia,´ een dame met een bruine huidskleur die als gelijkwaardig wordt behandeld door Scout en haar familie. Hier geen racisme.

Pas in deel 2 (blz.173) komt Tom Robinson in beeld. De zwarte jongeman die beschuldigd wordt van aanranding van de dochter van Bob Ewell. Er volgt een rechtzaak waarin je tenenkrommend leest hoe de man valselijk beschuldigd wordt maar waarin je de uitkomst al kunt raden. Hij wordt toch beschuldigd door de blanke jury...
Vanaf deel 2 komt dus meer het racisme naar voren dat broed onder de mensen.

Bob Ewell heeft het na de rechtzaak voorzien op Atticus omdat hij Tom Robinson verdedigde. Hij laat hem niet met rust en valt zelfs Schout en haar broer Jem aan.

Ik vind dat de schrijfster een mooie vertel stijl heeft. Heel beeldend en met oog voor details.
Ik was toch ook nieuwsgierig geworden naar de mysterieuze buurman,... ze laat hem op het einde nog zijn rol spelen en dat gaf mij het gevoel dat de cirkel rond was.

Van Harper Lee verscheen ook: `Ga heen, zet een wachter.´
Dit boek wil ik zeker ook graag lezen!