Kiki, een succesvolle intermediair in de kunstwereld, organiseert voor het Stedelijk in Amsterdam een spraakmakende tentoonstelling van Jeff Koons. Ze heeft zich voorgenomen dat, als de opening van deze tentoonstelling achter de rug is, ze minstens een maand vakantie heeft verdiend. De tentoonstelling ontaardt echter in een politieke rel, waardoor ze haar goede naam moet zien te redden. Vakantie zit er niet meer in en in plaats daarvan komt ze in een rollercoaster van gebeurtenissen terecht, waar ze maar moeilijk grip op krijgt. Door het snelle leven dat ze leidt grijpt ze regelmatig naar middelen die haar helpen om dit jachtige leven vol te kunnen houden. Het lukt haar niet en alles glipt door de vingers, maar ze ondervindt goede steun van haar vrienden. Ze besluit zich in Assen een tijdje in een afkickkliniek te laten opnemen en omarmt de filosofie van The slow art of living..


“Vrienden voor het leven” is het derde en laatste deel van dit drieluik waar de hoofdrol is weggelegd voor Kiki. Het boek geeft een inkijkje in het Amsterdamse leven met een onwerkelijk aandoende sfeer. In de vorige twee delen is Kiki neergezet met een snel en vluchtig leven, waardoor ze wat aan de oppervlakkige kant bleef. Met dit boek heeft Astrid Harrewijn daar verandering in aangebracht. We lezen nu ook over de achterkant van de medaille.


Het begin van het boek is precies de Kiki, zoals ik haar ken, wat dus een andere wending krijgt. Ze wordt zich ervan bewust dat dat het anders moet, maar daar heeft ze wel hulp bij nodig.


Naast de bekende personages zijn er een aantal karakters aan toegevoegd, die van essentieel belang zijn voor het verhaal. Een andere weg wordt ingeslagen en dat heeft mij aangenaam verrast.


Astrid weet de juiste snaar te raken van de tijd waarin we nu leven waar mensen nadrukkelijk bezig zijn met hun hectische carrières. Dit maatschappelijke aspect weet Astrid met een dosis zelfspot en humor te brengen. Daarnaast is een podium gecreëerd voor kunst, waarop de jonge kunstenaar in de spotlight wordt gezet.


De auteur heeft met dit slot van dit drieluik de feelgood-roman een enorme boost gegeven en het naar een hoger level gebracht.