Bram is een negentienjarige jongen die druk is met school, de sportschool, zijn vrienden en vriendin. Een prima leven totdat een dramatische gebeurtenis alles op zijn kop zet. Zijn leven is veranderd en hij heeft nog weinig plezier in de dingen die hij altijd deed. Hij moet door, maar alles wordt overheerst door woede, twijfels en verdriet. Bram vindt het wel eens moeilijk om te kiezen tussen zijn sporten en zijn vriendin. Als hij op een avond liever wil gaan sporten dan met zijn vriendin Iris naar de film, vraagt hij zijn tweelingbroer Tim zijn plaats in te nemen. Als hij van te voren had geweten wat er stond te gebeuren had hij dit nooit gedaan. Maar het is niet meer terug te draaien…

‘Na de challenge reed ik de straat in en het verbaasde me dat er een politieauto voor de deur stond. Ik zag nog net hoe mam twee agenten binnenliet.’

Rauw start met hoofdstuk 0. Cursief geschreven, verteld vanuit Bram zijn context, in de eerste persoon. Een heftig hoofdstuk met een grimmig karakter. Van daaruit lezen we Bram zijn verhaal vanuit de derde persoon. Een verhaal over een jongen die vol zit met schuldgevoelens. Hij is woedend op zichzelf en weet niet hoe hij dit ooit goed kan maken. Kan hij het wel goed maken?

Yvonne heeft met Rauw een verhaal geschreven met een heel zwart randje. Er is iets verschrikkelijks gebeurd en nu is het zaak om te proberen daar mee te leven en het een plaats te kunnen geven. De gemoedstoestand van Bram wordt helder beschreven, zijn stemming, verdriet en woede zijn tastbaar opgetekend. Als auteur moet je dan wel over een goed inlevingsvermogen beschikken wil je dit op zo’n overtuigende manier neerzetten. Als lezer begrijp je Bram, en snap je volkomen waarom hij zich zo voelt, en waarom het nu zo moeilijk is om van het leven te genieten. Maar Bram is nog zo jong, hij heeft nog een heel leven voor zich.

‘Normaal zou hij gedacht hebben de griep te krijgen, maar dat is het niet. Dit is geen virus. Dit is de dood die in hem kruipt.’

Rauw is fictie, maar soms is er tijdens het lezen het gevoel dat het een waargebeurd verhaal is. Het is zo oprecht geschreven dat er een uitermate geloofwaardig beeld wordt geschetst. Yvonne laat hiermee zien dat ze zich in haar personages kan verplaatsen en de gevoelens en gedachten van de personages goed kan verwoorden. Tijdens het lezen komt er snel een verklaring voor de keuze van de titel, dit boek bevat een aangrijpend verhaal met een hele rauwe omlijsting. Rauw geeft een keihard voorbeeld van een verschrikkelijk iets dat iemand kan overkomen, maar daarentegen is het altijd toch weer de moeite waard om door te gaan…