Op 2 april 2011 verscheen er in De Volkskrant een redactioneel stuk over de adviseur van Johan Cruijff:
Deze onbekende man is auteur Rutger Koopmans. In november van datzelfde jaar viel het doek voor hem als adviseur van Cruijff. De reden van zijn vertrek blijft ook na het lezen van zijn deels autobiografische Eigen baas onduidelijk. Het eerste deel gaat over Koopmans’ vrijwillige vertrek als directeur van ING. Hij kon zich niet meer vinden in de richting waarin het bankiersvak zich ontwikkelde. Hij doet een boekje open over de financiële sector en de hebzucht. Krampachtig probeert hij te bewijzen dat de financiële crisis niet veroorzaakt is door de banken, echter de belichting is wat eenzijdig. Zijn conclusie: ‘we geven de banken de schuld, lekker makkelijk is dat’.  

Koopmans spaart zichzelf niet, hij vertelt openhartig over hoeveel moeite hij deed om weer op de arbeidsmarkt te komen. Afwijzing na afwijzing moest hij incasseren. Toekomstige zakenpartners haakten af en zakelijke rampspoed werd zijn compagnon. Toch blijft Koopmans een optimistisch man. Kennelijk nam hij zijn sabbatical vanuit een riante positie; er wordt niet gerept over hoe hij zijn hypotheek betaalt. Dat zijn toch best essentiële zaken die de lezer mee wil krijgen om een compleet beeld te kunnen vormen.  

In zijn laatste hoofdstuk maakt hij de balans op: ‘ik had het anders moeten doen’. Oké, de man heeft zelfreflectie. De moraal: doe de dingen niet alleen. We zijn inmiddels op de helft van het boek beland, of eigenlijk iets eroverheen.  

In het tweede deel schetst hij een model van hoe je het leven kunt leven dat bij jou past. Dit wordt gedaan aan de hand van 14 directe vragen. Stellingen zoals: Hoeveel ben je waard? Hoe ga je met tegenslagen om? Kun je verbinden? De antwoorden geven je een fundamenteel beeld van wie jij bent en hoe je over dingen denkt. En ook al is het geheel een beetje bombastisch geschreven, hier en daar in populaire spreektaal, het blijft wel boeien.  

In het voorwoord belooft hij ons zijn grote geheim te onthullen. Dat Grote Geheim wordt aan het eind zelfs met hoofdletters geschreven. Inzicht zou een beter passend woord zijn, want dat is wel wat het Eigen Baas, leven en werken in vrijheid ons meegeeft.