Als een nieuw boek van Corine Hartman wordt aangekondigd ben ik altijd weer benieuwd naar welke keuze ze maakt in de soort thriller. Is het weer een harde actiethriller, zoals haar Jessica Haider serie, of laat ze weer een hele nieuwe kant van zichzelf zien. In een duister pad leer je Corine Hartman als auteur weer opnieuw kennen. Het verbaast me als lezer elke keer weer dat ze een thriller schrijft die met geen mogelijkheid te vergelijken is met de thrillers die ze ooit geschreven heeft.

In een duister pad leren we Faye kennen. Faye is een borderliner en ze woont samen met haar familie (lees: medepatiënten) in het kasteel van haar vader. Faye is een jonge vrouw met een bijzonder talent. Ze maakt puzzels en cryptogrammen. Ze is erg slim en samen met Frenk laat ze dit elke keer zien.

Corine Hartman weet een actueel thema te verwerken in een psychologische thriller en neemt de lezer op deze manier mee in een verhaal dat veel meer mensen moeten weten. Het gebruik van antidepressiva kan zo veel ellende geven. In een duister pad gebeurt dit in een gecreëerde wereld, maar dit gebeurt in de echte wereld ook. En sluit je dan je ogen of ga je de strijd aan. Deze strijd gaat Julius aan en ook Simon te Bresser, rechercheur, kan de zaak niet loslaten.

Een duister pad gaat over het beschermen van degene die dichtbij je staat. Welke keuzes maak jij in je leven en kun je ze voor jezelf verantwoorden. Julius heeft een keuze gemaakt toen Faye heel klein was. Kun je een keuze uit het verleden, in het heden nog wel verdedigen?

Corine schrijft een thriller met verschillende lagen en verhalen. De verhalen lopen door elkaar en als lezer word je soms uitgedaagd. Duister pad is geen verhaal waarvan het plot snel duidelijk is. Na de laatste bladzijde heb ik alleen maar meer vragen. Dit maakt deze thriller ook zo sterk. Het verhaal is rond, afgesloten en toch blijf je als lezer met een gevoel achter dat er nog meer te zeggen en te schrijven valt. Ik kijk dan ook al uit naar de spin-off in de vorm van een storytell Original.