Een beroemde griezelverhalenschrijver, Klijf Blaffer, nodigt tien kinderen uit voor een workshop in zijn leegstaande flatgebouw.
Elk kind heeft wel een verhaal te vertellen, maar met Klijf zelf lijkt ook iets vreemds aan de hand te zijn...

De tekening op de voorkant laat de gruweltoren zien met op de achtergrond een rode, onheilspellende lucht. Het is zeker geen toren waar ik naar binnen zou gaan. Echt een griezelboekvoorkant dus!

Er wordt aan het begin gezegd dat voor elk van de tien "griezelgeboden" het beste verhaal wordt voorgelezen, maar de tien verhalen gaan steeds over wat elk van de kinderen zelf heeft meegemaakt (of denken dat ze hebben meegemaakt). Ze spelen in ieder geval zelf de hoofdrol in hun eigen verhaal.
Geen van de verhalen vond ik echt eng, maar misschien heb ik ook wel al teveel griezelverhalen gelezen. Het overkoepelende verhaal van Klijf zelf, was wel het spannendste om te lezen. Aan de andere kant is het juist ook wel weer passend dat het verhaal van Klijf het beste is, omdat hij degene is die de workshop geeft.
Door de onderbreking van het hoofdverhaal met de korte verhalen, blijf je als lezer tot het laatst in spanning over wat er precies met Klijf aan de hand is.

De personages worden niet heel erg uitgewerkt. Hun karakters blijven redelijk oppervlakkig, maar de tijd die je met ze doorbrengt is ook eigenlijk te kort om ze echt te leren kennen, zeker omdat er zoveel personages zijn.
Kaat is degene vanuit wiens oogpunt je het hoofdverhaal meemaakt, dus af en toe lees je ook wat zij denkt. De lezer weet ook precies evenveel als Kaat.

De auteur beschrijft het minimale wat nodig is om je als lezer een voorstelling van alles te kunnen maken, zowel van de omgeving als van de personages zelf. Er worden zowel Nederlandse als buitenlandse namen gebruikt, waardoor je duidelijk kunt merken dat het boek in het Nederlands is geschreven. Het kan zich echter in Nederland of België afspelen, dat wordt niet gespecificeerd.
De raamvertellingstructuur werkte goed voor dit verhaal, maar wel is de schrijfstijl van het hoofdverhaal en de korte verhalen gelijk.

Bij elk verhaal dat de kinderen vertellen, staat een tekening met een scene uit het verhaal. De tekeningen zijn gemaakt met dikke zwarte lijnen en de stijl is niet realistisch. De ogen van de mensen zijn bijvoorbeeld heel rond of bestaan juist uit maar twee stipjes.
De achtergronden zien er door deze stijl van tekenen juist wel weer mooi uit. Zonder veel details te tekenen, is het toch duidelijk waar de personen zich bevinden. De illustratie waarin een jongen zich in een boom verstopt, vind ik het mooiste. Door de twee oogjes is het duidelijk dat de jongen zich daar verstopt heeft, maar zowel de boom als het bos zien er wel een beetje eng uit doordat ze niet heel realistisch zijn.
Deze stijl past ook wel goed bij een griezelboek. Op de tekeningen zien sommige dingen er juist enger uit dan dat ze beschreven zijn.

Het is een boek over een schrijfworkshop en ja, er staan inderdaad wel nuttige tips in als je zelf een griezelverhaal wil schrijven! De meeste mysteries uit de verhalen blijven wel mysteries, dus als je ervan houdt dat alle vreemde dingen verklaard worden, moet je dit boek niet lezen.