In De Erfwachter volg je twee personen; Kay en Lameira, die de schrijfster beide levensecht weet neer te zetten. Al snel zijn het geen personages van een boek meer, maar mensen die je kent en om wie je gaat geven. Hun lot gaat je aan het hart en daardoor blijf je lezen, je wilt weten hoe het verder gaat!

Het verhaal zelf is vlot geschreven, spannend en, ondanks dat het fantasy is, realistisch neergezet. Er komen diverse sprankelende wezens voorbij zoals elfen en draken, maar ook nieuwe figuren als arafen en valrin. Atalanta beschrijft deze zo goed dat je ze gewoon voor je kunt zien. Soms zijn de beschrijvingen, van de omgeving bijvoorbeeld, wat al te uitgebreid, maar doordat het goed wordt afgewisseld met meeslepende scènes en interessante ontwikkelingen vind ik het niet storend. De algehele sfeer van het boek houd je gevangen tijdens het lezen zodat je het maar met moeite kan wegleggen.

Actie en romantiek worden ook prima afgewisseld en het plot is goed uitgedacht. Het verhaal wordt mooi afgerond en je slaat het boek dan ook met een tevreden gevoel dicht.

Omdat ik één van de gelukkigen ben die in het bezit is van de speciale, geïllustreerde hardcoveruitgave kon ik tijdens het lezen ook nog genieten van de mooie en bijzondere tekeningen.
Niet dat het verhaal dit nodig heeft, maar het voegt toch een beetje extra betovering toe.

De Erfwachter heeft alles wat je van een goed fantasy verhaal mag verwachten. Persoonlijk hou ik ook erg van Atalanta’s schrijfstijl en haar uitgebreide fantasie. Ik vind het heerlijk om in haar verhalen te worden meegesleurd. De kronieken van Ulriach de Waanzinnige zijn ook zeer aan te raden, maar mocht je kennis willen maken met haar werk dan is De Erfwachter een prima boek om mee te beginnen.