Bij het bekijken van de cover kreeg ik een heel onaangenaam gevoel. Het deed mij heel erg denken aan de verhalen uit Ierland waarbij 'gevallen vrouwen' hun zwangerschap uitzitten in een klooster en hun baby daar ook moeten achterlaten.De korte inhoud gaf me dan nog meer kippenvel, want psychologische of sociologische experimenten leiden dikwijls tot drama's. De achterflap daarentegen gaf het verwarrende gevoel dat het een komisch verhaal ging worden. Helaas is het geen van beiden geworden. Mij leek het alsof de auteur niet kon kiezen tussen het uitschrijven van het experiment en het schrijven van een romantisch verhaal rond de liefde van een dokter met een ouder uit het experiment.Het verhaal is dan ook heel gemakkelijk te lezen, misschien iets te gemakkelijk .
Ik was vooral geïnteresseerd in het experiment. Het positieve voor mij in het hele idee is dat we op dit moment in een heel eenzame maatschappij leven. Iedereen leeft in zijn/haar eigen cocon. Wanneer je terug gaat in de tijd zie je veel meer gemeenschap. Bij je buren kon je terecht voor alles. Zo weet ik nog dat mijn moeder mijn buurvrouw ging halen om de lakens op te plooien. Ik doe dat alleen. Hetzelfde met de kinderen, die konden overal terecht. Ze speelden elke dag met alle kinderen uit de buurt. Nu moeten er afspraken gemaakt worden om af te spreken. De kinderen in dit project groeien op in groep en dat maakt ze veel krachtiger. De eenzaamheid leeft dikwijls nog meer bij niet-kansarme gezinnen, waar liefde omgezet is in materiaal.
Het negatieve aan het project is inderdaad de band met de ouders die in het begin niet echt gemaakt wordt, ik vraag me toch af of dat geen negatieve effecten heeft. Verder is de volledige opvoeding onderhevig aan allerlei regeltjes: ze moeten met het juiste speelgoed spelen, ze krijgen de juiste lessen, ... Op die manier kan je ook niet meer weten wat de effecten van het groepsgebeuren zijn.
De groep valt aan het einde van het boek uiteen doordat er overspel is gepleegd tussen de gezinnen. Maar het leek alsof dit het enige probleem was. Ik denk dat wanneer je met verschillende gezinnen bijeen woont er snel wrevel komt over kleine dingen: ik kan me voorstellen dat de ene 'mijn kind niet genoeg te eten heeft gegeven' of 'waarom straf je jouw kind zo en het mijne zo' of 'je bent vergeten de afwas te doen' ...Allemaal kleine frustraties die ook binnen een gezin leven, maar die daar nog vergroten doordat je niet allemaal dezelfde doelen of visies hebt.
De stamboom vooraan in het boek maakt dat je denkt dat je een stamboom nodig zal hebben om het boek te kunnen volgen. Ook dat was niet waar, de personages werden niet echt uitgeschreven.
Het idee van het boek heeft me met andere woorden meer doen nadenken dan het boek zelf. Het idee gaat me dan ook bijblijven, de personages niet. Misschien moet iemand toch eens een dergelijk experiment op touw zetten?