In 1991 won Nadine Gordimer de Nobelprijs voor de Literatuur. Het Nobel Committee noemt My Son's Story in hun persbericht “ingenious and revealing and at the same time enthralling.” Nadine Gordimer was een blanke Zuid-Afrikaanse auteur die belangrijke thema’s behandelde in haar werk: apartheid, het veranderende politieke landschap in Zuid-Afrika, white privilege, de burgerrechten beweging, etc. My Son’s Story is het derde boek dat ik van haar lees – na Burger’s Daughter en July’s People – en ik denk dat het tijd wordt om te aanvaarden dat Gordimer niet my cup of tea is.

In My Son’s Story wordt het verhaal van een zwarte familie in Zuid-Afrika uit de doeken gedaan. De vader, Sonny, is een leraar, maar verliest zijn baan zodra hij een rol krijgt toebedeeld in de strijd tegen het witte regime. Sonny begint een verhouding met Hannah, een blanke voorstander van gelijke rechten. Al snel komt Sonny’s zoon Will achter de affaire. Ook Sonny’s vrouw Aila en hun dochter Baby blijven niet lang in het ongewisse. Stuk voor stuk raken de leden van het gezin betrokken bij het verzet.

Het verhaal wordt gedeeltelijk verteld vanuit de eerste persoon. Dit is het perspectief van Will en meteen het meest emotioneel. Dat ligt niet aan het gekozen perspectief, maar aan Will zelf. Hij is jong en daardoor ietwat hulpeloos. Dit uit zich in een constant sluimerende woede vanwege het bedrog van zijn vader en vanwege de stilzwijgende afspraak tussen hen dat Will zijn mond zal houden over wat hij weet. Hannah en Sonny komen aan bod in de passages die in de derde persoon geschreven zijn. Hierin wordt duidelijk dat hun verhouding niet zozeer om seks of liefde draait, maar om de sterke verwantschap die zij voelen omdat ze voor hetzelfde doel vechten.

Bij My Son’s Story had ik het gevoel dat Gordimer me op een armlengte afstand hield. Ik leefde mee met de personages, maar ik zat niet ‘in’ hun leven: ik was maar een toeschouwer. Misschien heeft Gordimer dat met opzet gedaan. Misschien is het niet de bedoeling dat ik me te sterk identificeer met Sonny, Will, Aila en Hannah. Aan het einde van de dag zijn het immers maar fictieve personages en die zijn eenvoudig van je af te zetten, te vergeten. Als het boek uit is dan is hun verhaal voorbij. Op naar het volgende boek.

Voor Gordimer zijn de personages wellicht niet zo belangrijk. Zij zijn zuiver radertjes in de geschiedenis die ze wil vertellen. Het heeft dus weinig zin als ik het boek dichtsla en de karakters nog in mijn hoofd zitten. Arme Sonny, arme Will, arme Aila. Nee, het zijn juist de kwesties die Gordimer aan de kaak wil stellen die moeten blijven handen. Onrecht. Discriminatie. Racisme. Hmmm…