Na het lezen van De verloren kinderen van Diney Costeloe was ik erg nieuwsgierig geworden naar een volgend boek van deze auteur. Daarom was ik ook erg blij dat ik mee mocht doen aan de #hebbanbuzz en Het meisje zonder naam ontving.

We maken kennis met de dertienjarige Lisa Becker. Ze is via Kindertransport vanuit Duitsland gevlucht naar Engeland. Ze komt in 1939 aan in Londen, maar heeft haar ouders en broertje achter moeten laten. Gelukkig weet ze snel haar draai te vinden dankzij haar pleegouders en haar nieuwe vriendin op school. Maar dan beginnen de bombardementen en verandert het veilig leventje van Lisa opnieuw.

Het viel mij meteen op dat het boek dikker is dan ik gewend ben. De hoop is dan altijd dat het niet een langdradig verhaal is. Maar ik moet zeggen dat het boek mij geen moment heeft verveeld. De schrijfstijl van Costeloe is anders dan ik gewend ben. Er wordt gewisseld van verhaallijnen en ook van perspectief, maar het komt anders over. Meer alsof het verhaal wordt voorgelezen in plaats van dat het uit de personen zelf wordt verteld. Voor mij was dit een verschil met haar vorige boek, maar ik vond het wel prettig gedaan. Ondanks de dikte had ik het boek binnen een paar dagen uit en heb er enorm van genoten.

Je komt meer over de situatie in Londen te weten tijde de Tweede Wereldoorlog en de vele bombardementen die de stad teisterden. Ik wist hier wel van, maar door deze beschrijvingen realiseer je je pas echt wat een impact het heeft gehad op de stad en haar bewoners. Het lezen over de bombardementen zorgen voor spanning in het verhaal. Je wilt weten hoe het gaat met de personages. Of ze weer een slapeloze nacht in schuilkelders zullen overleven. Interessant was het ook om te lezen hoe het er in het platteland aan toe ging waar kinderen uit Londen naar geëvacueerd werden. Iets waar ik nog niet eerder over heb gelezen.

Vorig jaar las ik mijn eerste roman van Costeloe: De verloren kinderen. Ik heb toen erg genoten van het boek en keek daarom erg uit naar haar volgende roman. Ik werd zeker niet teleurgesteld. Het meisje zonder naam is een indrukwekkend, emotioneel en meeslepend verhaal en gelukkig wat minder zielig dan zijn voorganger.