In Het geluid van slapende honden vervlecht Ann Thijssen de levens van mensen die op het eerste gezicht weinig met elkaar te maken hebben, moeiteloos met elkaar. Allemaal hebben ze een verlies geleden, bijna allemaal dragen ze een schuldgevoel met zich mee en geen van hen is in staat om erover te communiceren. En bijna allemaal (her-)kennen ze de doler, een vreemde man met een mondharmonica. Niemand weet wie hij is en wat hij komt doen. Niemand vraagt wie hij is en wat hij komt doen.

In korte, scherpe zinnen, vaak voorzien van treffende beeldspraak vertellen de personages hun verhaal. Soms alleen maar in en aan zichzelf, zoals Anna, de hoofdpersoon van het eerste verhaal. Ze bedriegt zichzelf en de rest van de wereld. In het dagboek van een ongeleid leven beschrijft ze het leven van haar enige zoon Olivier. Ze herbeleeft de voor iedere ouder zo herkenbare hoogtepunten in een kinderleven: het moment waarop hij zijn eerste kijkdoos mee naar huis neemt - mislukt, want te lang aan de binnenkant gewerkt- , het verdriet als zijn vader van de ladder is gevallen, de blijdschap als een hond wordt aangeschaft. Daarnaast beleeft ze ook het moment dat hij voor het eerst verliefd en voor het eerst bedrogen wordt. Delen uit een ongeleid leven, want Olivier is dan al lang dood. Uiteindelijk beseft ze ook zelf dat ze in haar verdriet blijft hangen: ‘Uiteindelijk had Herman gelijk gehad. Het begin was moeilijk. De stille meewarigheid van de anderen. Maar ze raakten het gewoon. De anderen. Ze vergaten. Zij wel.’

Wil je de hele recensie lezen? Kijk dan op Tzum.nl