Het begin van "Syndroom" start net als de vorige boeken die ik van J. Sharpe heb gelezen, namelijk meteen midden in de actie. Dat brengt wel met zich mee dat de lezer meteen goed moet opletten wat er precies gebeurt en hoe de wereld in dit boek in elkaar steekt, maar dat is juist de clou van dit hele boek.

Wat is er echt? Wat niet? Bestaan er parallelle werelden of begint Peter, de hoofdpersoon, gewoon langzaam gek te worden? Dat zou niet heel vreemd zijn gezien wat er de laatste tijd allemaal met hem gebeurd is. Zijn moeder ligt na een ongeluk in coma, zijn vader's geest begint langzamerhand af te brokkelen en Peter ziet zich genoodzaakt te stoppen met school om voor zijn zusje te zorgen.

Tenminste, dat is hoe het boek begint. Maar kloppen al deze details wel? Op het moment dat Peter's zusje tijdens een shoppingspree in een pashokje stapt en daar niet meer uitkomt, begin je te twijfelen aan zijn verhaal. Want zijn zusje is niet zomaar op onverklaarbare wijze verdwenen, hij is de enige die zich nog herinnert dat ze uberhaupt bestaan heeft. Say what? Peter begint dan ook aan zijn eigen geestelijke gezondheid te twijfelen.

Vanaf dat moment dendert het verhaal voort als een soort rollercoaster, letterlijk, want in elke bocht is er weer een onverwachte kurketrekker en soms hangt alles op zijn kop.

Ik vond het niet moeilijk om mijn aandacht bij dit verhaal te houden, want de opzet is letterlijk zo dat je gewoon verder wil lezen omdat je wil weten wat er precies met Peter gebeurt en waarom zijn wereld zo door elkaar tolt. In het nawoord geeft de auteur aan dat het verhaal er niet zozeer op gericht was om diepe karakters met veel ontwikkeling weer te geven, maar dat de suspense en de plot eerder voorop staan. Toch heb ik me daar niet aan gestoord - het verhaal speelt zich in een vrij korte spanne van tijd (denk ik? haha!) af en daarin is niet veel ruimte voor de personages om zich enorm te ontplooien. Ze zijn echter wel interessant genoeg om met ze mee te leven en dat is prima.

Waar ik wel wat moeite mee had was de werkelijke situatie waarin Peter zich lijkt te bevinden en de acties van de "tegenpartij" die hem dwingt bepaalde dingen te ondernemen. Beter dan dit kan ik het niet omschrijven, want ik wil graag dat deze recensie spoilervrij blijft. Ik had hier moeite met de zogenaamde "suspension of disbelief": ik kreeg het niet helemaal voor elkaar om me voor te stellen dat de organisatie waar Peter mee te maken krijgt - en de dingen die de mensen die erbij betrokken zijn doen om hem voor hun karretje te spannen - daadwerkelijk kon bestaan in een wereld die verdomd veel op Nederland lijkt. Onze samenleving voelt daarvoor te nuchter aan.

Het einde vond ik dan wel weer heel leuk gevonden - geheel in stijl van het verloop van het verhaal word je op het laatste moment toch nog op het andere been gezet. En als je wilt, kun je jezelf nog verder verwarren door de bladzijde om te slaan en nog een stukje informatie (of niet?) te krijgen. Een mindfuck? Jazeker! Kijk ook eens goed naar de titel ... want die is erg goed gevonden voor dit verhaal.

Btw ... jammer dat Hebban niet met halve punten werkt. Ik zou hier graag 4,5 punt aan hebben gegeven.