Wie de film Le Mépris van regisseur Jean-Luc Godard uit 1963 heeft gezien, met een prachtige Brigitte Bardot in één van de hoofdrollen, kan zich voorstellen dat deze film destijds ‘anders’ was. Het was een kunstzinnige film, die over het filmen zelf ging, en daarnaast de literatuur (Homerus, Dante, Hölderlin) omarmde. De film was gebaseerd op de roman Il disprezzo (De minachting) van Alberto Moravia. Kortom: een verbintenis van film en literatuur. De film opent met een citaat van filmrecensent André Bazin, met name gelinkt aan de Nouvelle vague, de filmstroming waarvan Godard een exponent was:

“Film toont ons een wereld volgens onze verlangens”.

In Bleke Nino, dat zich afspeelt in het Polen van de jaren zestig van de 20e eeuw, inspireert de film Le Mépris hoofdpersoon Nino tot het maken van een kunstzinnige film à la Godard, zijn grote held. Zijn verlangen is de wereld van de film, een variant op Bazins woorden. Met beperkte middelen en te midden van een vriendenkring van beginnende kunstenaars, probeert hij zijn held te evenaren. Vele ideeën komen naar boven en menig experiment wordt ondernomen, deels werkelijk, deels in zijn fantasie. Een ingezonden 8mm film zorgt er voor dat er een toezegging uit Duitsland komt voor het leveren van professionele filmapparatuur. Een wereld van mogelijkheden ligt in het verschiet en houdt de kunstvrienden danig bezig. Er wordt gewedijverd over wie de nieuwe apparatuur als eerste mag gaan gebruiken voor het maken van een baanbrekende speelfilm. Nino zet alles op alles om die eerste te worden. Het spel met schrijvers, producenten, actrices (!) en concurrerende regisseurs is begonnen.

Auteur Tomek Tryzna, vooral bekend van de roman Meisje niemand, is naast schrijver ook filmregisseur en scenarioschrijver, dus hij kent het wereldje van Bleke Nino goed. De roman is vooral te lezen als een coming-of-age verhaal, waar de liefde voor de film van af druipt.