"Hoe meer we onszelf vergeten - door toewijding aan een doel of het liefhebben van een ander - hoe menselijker worden". Met deze mooie zinnen eindigt het boek.

Toch vond ik het boek in zijn geheel een beetje tegenvallen. Ik heb het geleend van de bibliotheek omdat het op de shortlist staat van de Maand van de spiritualiteit 2018 (http://www.maandvandespiritualiteit.nl/beste-spirituele-boek/). Ik heb net hiervoor 'Liefdesroep' en 'Liefdesbang' van Hannah Cuppen gelezen en lees nu 'Genezen door genade' van Caroline Myss. Die boeken vind ik net iets interessanter.

De rode draad in dit boek zijn de vier pijlers van een zinvol leven - niet te verwarren met een gelukkig leven- :
1. Ergens bij horen;
2. Doel hebben;
3. Verhalen vertellen;
4. Transcendentie ervaren.

Ook ik geloof in het belang van het vertellen van levensverhalen. Het redigeren ervan. Nadenken over sleutelmomenten. Contrafactisch denken. Je voorstellen hoe je leven zou zijn verlopen als bepaalde dingen wel of niet zouden zijn gebeurd. En beseffen dat alternatieve levens meestal niet beter waren maar slechter. Ik luister ook graag naar verhalen van anderen. En schrijf er over. Ik heb onlangs nog een autismecoach geïnterviewd: https://www.autismeoverijssel.nl/nieuws/uitgelicht-ghaja-van-der-worp-autismecoach-op-de-ambelt

En het klopt wat de auteur schetst dat in onze wereld, waarin wetenschappelijke kennis overheerst, transcedente ervaringen met de nodige argwaan worden bekeken. Maar dit boek beschrijft wat mij betreft net niet diep genoeg waar het dan over gaat. Het blijft bij voorbeelden van mensen die de auteur ontmoet en opzoekt. Met weliswaar waardevolle (levens)lessen. Maar het zorgde er bij mij niet voor dat ik geraakt werd.

In eerste instantie besloot ik om niet te stemmen op dit boek. Maar na een nachtje slapen denk ik er nu anders over. Ik ga toch stemmen op dit boek (kan nog tot 31 januari 2018). #MaandvandeSpiritualiteit #Readingchallenge2018.