Teveel Juweeltjes voor één bundel.

Kijk over Hugo’s thema’s hoef ik het hier niet meer te hebben. Dat zoek je maar uit in Wikipedia. Dat heb ik ook gedaan. Maar ik word gek. Geen enkel van Hugo’s verhalen komt zonder moeite bij me binnen. Ieder verhaal(tje) moet ik twee keer lezen. Toch zijn de plots achteraf niet zo moeilijk. En toe gegeven, als ik dat dan ook doe, dan zijn ze prachtig. Maar die tweede keer heeft het voor mij dan ook echt wel nodig. En een modern mens als ik ben. Ik heb daar moeite mee. Ik doe aan timemanagement.

De eerste keer is telkens weer de gruwel. Tot vrijwel de laatste alinea aan toe. Want dan pas laat Hugo toe dat je weet hoe het echt zit en wie wie echt is. Is het een mannetje of een vrouwtje?. Is het een kind of een volwassene? En wie, in gods naam, is nu weer de verteller/voyeur? Vervolgens wordt er een heel pak personages het verhaaltje binnen geschoven. Het geheel wordt volgestouwd met vreemde omgevingen, perspectieven, terugblikken, universa, thema’s en sub-thema’s. Het voelt een beetje veel allemaal. Alsof het hele muesli-pak in de yoghurt moet vandaag.

Hoe vaak ben je als lezer bereid dat proces te doorlopen? Het boek bevat een kleine 40-tal verhalen. Alle doolhofjes. Als je aan een vette roman begint is een beetje puzzelwerk geen punt. Maar 40 keer opnieuw puzzelen op gemiddeld 10 pagina’s vind ik wat veel van het goede.

Ik weet niet waar het nou mis ging in deze bundel. Ik denk dat ze er beter aan hadden gedaan hier drie of vier bundels van te maken. Minder zou inderdaad meer zijn geweest naar mijn gevoel. In zowel de verhalen als de bundel. En tóch. Als je de verhalen tweede keer leest, gelijk doen, dan blijken het juweeltjes van verhalen.