Het vierde boek van deze schrijfster, maar de 3e die ik heb gelezen.
Jonathan is in rouw om zijn dochter, en zoekt haar overal. Hij vindt haar niet terug, maar denkt haar te vinden in de mooie Sophia, die als twee druppels water lijkt op zijn dochter. Hij is geobsedeerd door haar en zijn dochter, zijn hele leven draait erom dat hij rust en wraak kan vinden. En daarin maakt hij de verkeerde keuzes.
Het verhaal leest als een train, maar dit verhaal is lang niet zo goed als de vorige verhalen die ik heb gelezen. Daar was het verhaal nog geloofwaardig. Dit verhaal kwam niet over, er was teveel toeval terug te vinden. Dit was te gemakkelijk in elkaar gezet, er is voor mijn gevoel niet lang over nagedacht. In eerste instantie komt het zelfs pervers op me over. Later kan ik dat bijtrekken, maar toch gaat het tegen veel van mijn principes in.
De personen zijn wel mooi uitgewerkt, daar blijft Thiesler heel sterk in.
Jonathan wordt steengoed neergezet, je begrijpt de keuzes die hij maakt in zijn leven. Het is niet niks om een kind te verliezen. Daar verliest een ouder vaak zichzelf ook mee. Erg mooi en treffend uitgewerkt wat dat betreft. Je proeft de emoties waar Jonathan doorheen gaat door het hele boek. De sfeer is ook heerlijk neergezet, alles wordt ook prachtig omschreven, qua landschap in Italië. Maar bij het verhaal heeft ze dit keer erg de plank misgeslagen.