De hoofdpersoon in dit debuut uit 2002 (zonder vervolg) is gevormd door niet gewenst te zijn. Niet gewenst door haar vader, zeker en vooral niet door haar moeder, en daardoor, hoe tragisch, niet door haar zelf. Met als gevolg een leven vol angsten en nachtmerries, en een lichaam dat niet voldoet aan een gelukkig zelfbeeld.

De schrijfster beweert in een recensie in de Haagse Courant in 2002 dat zij geen therapeutisch boek wilde schrijven. “Ik heb bewust een literair boek willen maken”. Ik kan de schrijfster gerust stellen. Dit is in mijn ogen zeker literatuur in de moderne Nederlandse traditie. Opvallend is echter dat de schrijfster na 2002 niets meer heeft gepubliceerd. Zou zij ook excelleren in andere thema's?

Het is geen vrolijk boek. Het gaat over het verwerken van trauma's en dagelijks verdriet en leegte. Het boek zal niet door erg veel mensen opgepakt zijn. Maar het is goed geschreven en het geeft de nodige inzichten in de last die mensen die je op straat tegen komt onzichtbaar meeslepen.