Het is mooi om te lezen, hoe een zoon zijn ouders beleeft vanaf zijn jeugd tot en met zijn volwassenheid.
De vader is een doener, een honkballer, een egocentrische grapjas, de moeder leest de Libelle en de zoon houdt van lezen en studeren.
Haat en liefde krijgen een gezicht in Oudshoorn’s boek; uiteindelijk krijgt Nico te maken met een moeder met afesie en een vader met dementie, zij maken elkaar het leven zuur.
Meedogenloosheid en liefdevolheid wisselen elkaar in het verhaal met rap tempo af.
Prachtig geschreven.