Het Boekenweekgeschenk mogen schrijven, of het nu dat voor literatuur is, of dat voor de spannende boeken, is altijd een wat dubbel cadeau. De meeste auteurs vinden het waarschijnlijk wel een eer en zijn zich ervan bewust dat hen de kans geboden wordt hun naamsbekendheid te vergroten. Anderzijds loert het gevaar dat het kleine aantal bladzijden niet voldoende is om een goed verhaal te brengen, wat tegen de auteur kan werken. De gemiddelde thriller vergt vaak een stevige inleiding die al meer bladzijden telt dan het Boekenweekgeschenk biedt.  

Korte novelles worden in het thrillergenre steeds populairder. Auteurs van populaire series geven ze steeds vaker uit als tussendoortje, om de honger van fans naar een vervolg wat te temperen. Een grote naam als Karin Slaughter doet het al jaren en M.J. Arlidge, sinds een paar jaar immens populair met zijn Helen Grace-serie, is er ondertussen ook mee begonnen. Soms is dit schandalig dure geldklopperij, soms is het verhaal echt heel goed. Waar ergens bevindt zich Barst van Boris Dittrich (1955)?  

In Barst mogen rechercheur Maya Oliphant en haar assistent Bulut Kaya opdraven. Zij speelden ook al een hoofdrol in Halszaak en keren nu terug nadat een jongeman vermoord wordt teruggevonden in het Vondelpark in Amsterdam. Het is bekend dat homo’s er elkaar ontmoeten en dat homohaat is toegenomen. Houdt het hiermee verband, of is er meer aan de hand? Ondertussen werkt de 18-jarige Lilian Hetty zich op in het nieuwe tv-programma Nederlands Nummer 1. Het is een zangwedstrijd zoals we die in werkelijkheid als Idols in Nederland en Idool in Vlaanderen kennen. Maya en Bulut ontdekken kort voor de halve finale dat er een verband bestaat tussen de vermoorde jongen en Lilian.  

Dittrich heeft het niet kunnen laten het wereldje van de tv enkele sneren te geven. De juryleden, presentatrice en andere medewerkers aan het programma worden door de mangel gehaald. Het woelige privé-leven van deze sterren levert meer nieuws op dan hun carrières. Gelijkenissen met bestaande personen berusten uiteraard op toeval. Maar niet echt. Soms is het moeilijk om je het fictieve personage niet met een heel bekend gezicht voor te stellen…  

Omdat Barst weinig ruimte biedt, schakelt Dittrich snel heen en weer tussen de opmars van Lilian en het onderzoek van Maya. Tijd voor uitweidingen over het privé-leven van de rechercheurs is er niet, en een aantal maatschappelijke thema’s wordt slechts aangeraakt zonder meer. Dat homohaat toeneemt of dat niet iedereen gediend is van een allochtoon in het politiekorps, wordt slechts met een enkele zin, of een vuile blik van een nevenpersonage, duidelijk gemaakt. Voor de glitter en oppervlakkigheid die het tv-wereldje biedt, heeft Dittrich echter wel heel wat woorden veil. Begrijpelijk, want het maakt deel uit van de moordzaak, maar er zijn interessantere achtergronden. Thrillers over moorden in de coulissen van tv en film verschijnen iets te vaak om nog origineel te zijn.  

De typische klassieke ingrediënten waar veel thrillers zich van bedienen, zijn ook in dit boek aanwezig: de rechercheurs zijn niet al te doorsnee: Maya is lesbisch, Bukut is Turks; sommige ondervraagden gedragen zich arrogant en werken tegen zodat het onderzoek bemoeilijkt wordt; DNA-onderzoek gaat razendsnel; de patholoog-anatoom heeft toevallig net een gaatje vrij voor deze zaak. Maar Dittrich heeft precies geschreven wat het grote publiek verlangt, want thrillers in hun huidige vorm, inclusief de clichés, zijn en blijven het meest gelezen boekgenre.  

Al is er weinig originaliteit, toch heeft Dittrich zijn taak met verve volbracht. Het verhaal zit goed in elkaar en staat prima op zichzelf zonder dat voorkennis uit Halszaak nodig is. Waar nodig zijn de personages toch uitgewerkt met voldoende details om de hele plot aanvaardbaar te maken. Alhoewel de afloop al na veertig bladzijden duidelijk lijkt, heeft de auteur toch nog geïnvesteerd in wat kleine zijsporen om de lezer aan het twijfelen te brengen. Barst is daarom een geslaagde bijdrage aan de groeiende lijst van boekenweekgeschenken.