Inderdaad een zeer lezenswaardige, boeiende autobiografie (tot plm zijn 30e jaar)van de huidige Amerikaanse president. Het deel over Kenia maakte op mij de meeste indruk. Ontroerend zoals hij schrijft over zijn opa Onyango: een hardvochtige, hardwerkende maar rechtvaardige man, bijgenaamd 'De Verschrikking'. Deze opa komt vooral tot leven door de verhalen die oma (die eigenlijk niet eens Obama's echte oma blijkt te zijn) vertelt. Geweldig ook om te lezen hoe deze oma de kinderen en (later de kleinkinderen) uit het andere (!) huwelijk van haar man helemaal accepteert alsof het haar eigen kinderen zijn. Gaandeweg het hoofdstuk worden de ingewikkelde familierelaties je helemaal duidelijk. Obama beschrijft zeer goed zijn emoties bij de verhalen over zijn vader/zijn grootvader. Lees desnoods alleen dit deel 3 wanneer je het hele boek teveel van het goede vindt.
Het minst boeide me deel 2 wanneer Obama besluit in Chicago 'gemeenschappen te gaan organiseren'. Wat hierin wordt beschreven daar kon ik me niet zo veel bij voorstellen, is misschien wel erg Amerikaans allemaal? Wat wel weer heel typerend is dat hij dit gaat doen omdat hij de noodzaak van verandering inziet. Hij zei ook toen al (in 1983!)dat er verandering moet komen in het Witte Huis,verandering in het Congres en verandering in de stemming van het land, die opgewonden en egocentrisch was. "Veranderingen komen niet van bovenaf. Veranderingen komen uit een gemobiliseerde basis'. 25 jaar geleden had hij het dus al over 'change'!!
Maar toch vanwege dit deel werden het 4 duimpjes anders waren het er 5 geworden.