Ik ben al fan van Cis haar boeken sinds haar debuut. Alle boeken van Cis lezen even vlot. Zij heeft een professionele, aangename schrijfstijl en kan zich goed inleven in de wereld van jongeren, met natuurlijke dialogen. De hoofdstukken zijn niet te kort, niet te lang, net goed om geboeid te blijven verder lezen. En zo ook Moordspel.
Het is niet alleen een spannend, eigentijds verhaal, maar er gaat ook heel veel aandacht naar de lay out, wat het boek wel extra’s geeft. Het is een mix in van romantiek, broederliefde, vriendschap en wraak, geweven rond een moordspel dat uit de hand loopt als de gehate leraar verdwijnt.
Van niet alle belangrijke personages krijg ik een goed beeld. Sem en Mauro bleven voor mij enkel twee jongensnamen, die ik niet goed uit elkaar kon houden, behalve dan dat Robin op Mauro verliefd is. Voor mij hadden ze even goed een en dezelfde persoon kunnen zijn. Robin en Liz daarentegen zijn zo goed beschreven dat ze direct vriendinnen van me werden. Ik had zo met zieke Liz te doen.
Ik hoop ook uit de grond van mijn hart dat die leraar niet op een echt persoon is gebaseerd!
Pas helemaal op het einde vallen de meeste puzzelstukken in elkaar en is de dader té verrassend. Dat vind ik minder goed, want ik denk graag mee en blijf niet graag met vragen zitten als ik het boek dicht sla. Al zullen jongeren hier niet over vallen, vermoed ik.

Enkel voor het deus ex machina-gevoel op het einde krijgt het eentje minder dan de volle vijf sterren. Voor mij behoort dit boek bij de top van de realistische jeugdthrillers. Zolang Cis Meijer blijft schrijven, blijf ik lezen!