Wat een prachtig monument richt Peter Verhelst op voor zijn dode moeder. Kwetsbare intimiteit en persoonlijke inkijkjes worden door Verhelst verbonden met de grote verhalen van Ovidius en de oude Grieken. Schijnbaar onbelangrijke voorwerpen, natuurmotieven, de loop der seizoenen en dagelijkse futiliteiten krijgen daardoor een extra geladenheid en betekenis. Uit die verbinding ontstaan weidse mentale ruimtes die gevuld mogen worden met gedachten, bespiegelingen of alleen maar de cerebrale stilstand van de luie lezer. Virtuoos laat de schrijver chronologie en de grens tussen droom en werkelijkheid vervagen. Duidelijk wordt: rouw is rauw, maar ook een onvermijdelijke noodzaak. Onschatbaar is dan de troost en helende werking van beeldende kunst en muziek. En dit alles geschreven in een even dwingende als impressionistische taal. Afwisselend in vorm als verhaal, gedicht, essay, haiku. Jammer dat maar weinigen in Nederland de Vlaming Verhelst lezen.