Christie vertelt in ‘met hoofd en hart’ hoe haar loopbaan als verpleegkundige is geweest. Dit doet ze voornamelijk met medisch jargon. Er is geen beloop in de verhaallijn te zien. Christie begint haar opleiding in 1994, maar vertelt ondertussen hoe een verpleegkunde opleiding er hedendaags uit ziet. Wel is heel duidelijk op te merken dat ze begint bij kinderen en eindigt met de dood. Haar herinneringen in haar bestaansleven als verpleegkundige zijn random opgeschreven zonder dat er een duidelijk verhaal uit te leiden valt.

Een hoop voor mij is herkenbaar. Wat duidelijk naar voren spreekt is dat een verpleegkundige iemand is die veel te bieden heeft en dat het vak slecht te vertalen is naar specifieke taken. Nu ik ook als verpleegkundige werkzaam ben, danwel in de thuiszorg ondanks dat ik stages heb gelopen in ziekenhuizen, merk ik inderdaad dat de zorg breed omvattend is.

Dit boek geeft een kijkje in de wereld van een verpleegkundige, voor een leek zal het moeilijk te bevatten zijn omdat het meeste logisch klinkt voor degenen die in de zorg werken. Ik vond het zeker interessant om dit boek te lezen, al had ik er meer duidelijkheid in verwacht. Toch, met mijn jonge ervaring, zie ik wel duidelijkheid in hoe zij aan haar ervaring gekomen is en waarom zij momenteel zo denkt over de verpleging.