Intuïtie is inmiddels Diane Abu-Jabers vierde boek. De eerste drie zijn romans waarin de Jordaanse immigrantenroots van de schrijfster een centraal thema vormen. Ditmaal tracht ze ons van haar schrijverskunsten te overtuigen met een literaire thriller.
Lena Dawson is vingerafdrukkenspecialiste bij de politie in Syracuse, NY. Kort na elkaar sterven er enkele babys in het gure winterse stadje, sterfgevallen die worden afgedaan als wiegendood. Maar één van de moeders laat het hier niet bij zitten en roept de hulp in van Lena, die na een vorige zaak geroemd wordt om haar intuïtie... Resultaat: de dekentjes waarin de kinderen gewikkeld waren blijken een veel te hoog gehalte aan zware metalen te bevatten. Een fatale productiefout of is er toch kwaad opzet in het spel? Tijdens het onderzoek komen sporen aan de oppervlakte die een verband met Lenas geschiedenis als adoptiekind doen vermoeden. Lena zou wel eens een volgend slachtoffer kunnen zijn van de babymoordenaar.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Intuïtie is veel meer literatuur dan thriller. Voor de spanning hoef je het boek niet te lezen.
Diane Abu-Jabers talenten liggen veel meer in de doeltreffendheid waarmee ze het winterse Syracuse beschrijft en de manier waarop ze sympathieke hoofdrolspeelster Lena Dawson neerzet. Aanvankelijk begin je te vermoeden dat je in een aflevering van de X-Files terecht bent gekomen. Lena is er van overtuigd dat ze is opgevoed door apen in het oerwoud na een crash waarbij haar ouders het leven lieten, maar Abu-Jaber behandelt dit thema op een overtuigende, genuanceerde manier.
Ook de mysterieuze buurman, mijnheer Memdouah, zorgt regelmatig voor bevreemdende scènes waarbij je als lezer wel eens de draad kwijt raakt. Vooral de nachtwandeling in het bos en het daarop volgende verblijf van Lena in het ziekenhuis geven je het gevoel alsof je de slotscènes van Kubricks 2001: A space oddysey aan het bekijken bent. Mooie beelden maar wat moet je ermee? Je krijgt er nadien wel een verklaring voor maar als lezer verslapt je aandacht net iets te veel.
Is het omdat Lena slechts dactylografe is en geen volbloed rechercheur? Is het het gebrek aan ambitie van Lena? Is het omdat er zoveel nadruk wordt gelegd op Lenas onzekere verleden? Zaak is dat Lena Dawsons karakter te licht is om hoofdpersoon te zijn in een thriller.
Diane Abu-Jaber is een meester in het gebruiken van de juiste details om levensechte personages te beschrijven. De manier waarop ze het winterse klimaat beschrijft is werkelijk onovertroffen. Maar als thriller mist dit boek voldoende snelheid, is het te eentonig en is de plot iets te licht. De spanning komt niet verder dan gezonde nieuwsgierigheid.