Bobbie Peers kan met zijn debuut William Wenton en de Luridiumdief niet verloochenen dat hij reeds zijn strepen heeft verdiend als regisseur en scenarioschrijver. Hij slaagt erin om het hele verhaal zo op papier neer te pennen dat een haast filmisch effect alle spanning en mysterie net dat extra laagje intensiteit meegeeft. Aanvankelijk wordt het plot vooruit geschoven als een jeugdthriller met een science-fictionlaagje, terwijl die naar het midden toe meer neigt naar een moderne versie van Indiana Jones en uiteindelijk eindigt in de climax van iets wat als een script van een comic aanvoelt. In dit eerste deel van de reeks krijgt de lezer voldoende informatie over het hoofdpersonage om ten volle ondergedompeld te worden in zijn leefwereld en vol sympathie mee te joelen met de spannende avonturen die hij beleeft. De overige personages blijven helaas wat teveel op de achtergrond en zouden best wat meer diepgang kunnen gebruiken. Het verhaal kent een vlot tempo dat dankzij een strakke structuur voldoende achtergrond en uitleg verschaft bij de diverse gebeurtenissen die aan het verhaal vooraf gingen. Al wordt het einde van het verhaal naar mijn bescheiden mening wat te snel afgehaspeld, terwijl er nog ruimte was voor wat uitweiding over het hoe en waarom. Voor een gemengde doelgroep (zowel jongens als meisjes) van (belezen) 8 tot 14-jarigen zal dit boek garant staan voor enkele avonden puur leesplezier. En als (jong-)volwassenen hun kritische kijk op het YA en volwassenen genre even aan de kant kunnen zetten, zullen zij ook hun hart kunnen ophalen bij de avonturen van William Wenton.