Leah Burke zit in het laatste jaar van haar middelbare school. Haar onzekerheid kan ze goed verbloemen door haar sarcasme en droge humor. Ze drumt in een meisjesband en ze is (niet te vergeten) de beste vriendin van Simon Spier.

Terwijl Simon uit de kast is gekomen worstelt Leah nog over het feit dat ze biseksueel is. Ze durft hierover niet uit de kast te komen bij haar vrienden. Iedereen (behalve haar moeder) denkt dat ze hetero is. Sowieso vindt ze het erg moeilijk om haar gevoelens te uiten. Dat maakt dat je als lezer Leah soms door elkaar wil schudden. Ze houdt vrienden op afstand terwijl ze niet zonder deze vriendschappen kan. Ze haalt zichzelf soms omlaag, terwijl dit onnodig is. Toch komt Leah over als een sterk karakter. Terwijl ze juist ontzettend onzeker is over haar eigen kunnen en vooral over de liefde.

‘Stel je eens voor dat je dagelijkse dingen doet in de wetenschap dat er iemand is die je altijd met zich meedraagt’ – pagina 43.

Leah is een sterk personage en daarom had er mijn inziens meer uit het personage gehaald kunnen worden. Natuurlijk is het mooi als een sterk personage haar zwakke kanten laat zien, want daarom ga je soms nog meer van een personage houden. Maar bij Leah was het soms té. Het bleef voor mijn gevoel een vicieuze cirkel. Alhoewel het einde niet spannend is, want dit zie je al ver van te voren aankomen. Toch hoop je op een nieuw verhaal, want je wilt toch weten of de vriendschappen stand houden als ze gaan studeren. Of, omdat je wilt weten hoe het Leah met de liefde vergaat en bovenal hoop je dat Leah zichzelf nu zekerder voelt, omdat ze liefde heeft gevonden. Allemaal vragen waar ik graag nog een antwoordt op zou willen lezen.

* Bedankt Blossom Books en Hebban voor het recensie exemplaar.