Silvie van Warmerdam woont bij het verschijnen van dit boek met haar man en drie zoontjes (3, 5 en 8 jaar oud) in de VS. Voor het werk van haar man verhuizen ze binnen de VS naar Houston Texas. In dit boek schets zij een beeld van het leven in Texas en de VS als geheel in korte verhalen, columns en blogs.
Ze beschrijft de gewone dagelijkse dingen en vragen. Zoals wat neem je mee als je op visite gaat (antwoord geen bloemen, maar (zelfgebakken) koekjes,

In veel verhalen komt daarbij ook aan de orde hoe Amerikanen omgaan met een kind met een beperking (Silvies tweede kind heeft Downsyndroom) Daarbij valt op dat waar wij in Nederland nog steeds kiezen voor speciale scholen en speciale voorzieningen dit in Amerika veel vanzelfsprekender het gewone onderwijs, en de gewone voorzieningen zijn. Terwijl op een andere gebied de Amerikanen overdreven voorzorgsmaatregels nemen in onze Nederlandse ogen(met name bij medische ingrepen).

De verhalen zijn kort meestal maar 1 bladzijde, Juist omdat het zulke herkenbare situaties zijn is het culturele verschil (in)voelbaar. Iets waar zijzelf ook tegen aanloopt als ze voor vakantie in Nederland is. Zijn ze nog Nederlands of veramerikaniseren ze steeds meer.

Dit boek vertelt het verhaal van hun eerste jaar in Texas. Inmiddels woont het gezin sinds juli 2012 weer in Nederland. Zij schrijft nog steeds over haar gezinsleven op o.a. op www.lotjeenco.nl en in het kwartaalblad van de Stichting Downsyndroom (bron: www.warmerschrijven.com)