Het Huis achter de Wilgen is een prachtig boek, , waarin twee verhaallijnen samen een verhaal vertellen over geschiedenis en vergeten. Hoe veel blijft er bewaard van een werkelijkheid die ooit heeft bestaan? Die vraag wordt beantwoord via de lotgevallen van Virginia Wyndham en Marijn Onderland, ieder in hun eigen tijdperk en element.

“Ze had de uiterste grens bereikt van haar zoektocht naar Virginia. Meer dan dit was er niet. Ze keek in de diepte. Daaronder lagen fuiken, dat wist ze, ook al zag je ze niet. Er zwommen grote vissen rond, kalm zwenkend op zoek naar voedsel, en kleine flitsende, maar het enige wat je zag was de beweging van het wateroppervlak, en de zilverige trilling van de reflecties van het maanlicht.
Hier was het, dieper dan hier zou ze zich niet kunnen verplaatsen in de voetsporen en de gemoedsgesteldheid van Virginia, en tegelijk was het niets. Een leeg doel waarin alleen zijzelf en de koude ritselende wereld om haar heen bestonden.”
Prachtig.