Een boek wat sowieso impact maakt, geregeld zat ik met een brok in mijn keel te lezen wat de ouders overkwam en wat dit voor hun en hun gezinsleden betekende.

In zes afzonderlijke hoofdstukken maken we kennis met de vijf ouders en hun kind uit de kankerklas. Alleen Corien heeft twee hoofdstukken, het eerste en de laatste. De verhalen van Corien, Caroline, Marijn, Lorette en Marcel worden allen aangevuld met ‘verslagen’ van dokters, gesprekken met therapeuten en de impact op hun gezinsgenoten.

Hoe de pubers met de impact van de ziekte en hun toevallige lot in de kankerklas worden geconfronteerd en hoe hun dat verbindt lees je gedurende het hele boek. De jongens en meiden verschillen wel in hoe ze ermee omgaan. De meiden willen en kunnen wel praten, de jongens wat minder. Maar of dit fout is? Ik denk het niet. Ieder gaat ermee om op de manier wat het best bij hem of haar past en daar is voor mij geen goed en slecht in te onderscheiden.

Het boek is geschreven in heldere, toegankelijke taal. Geen tot weinig medische termen. Wat mij alleen verbaasde op het eind dat het ingedeeld wordt in de categorie romans. Naar mijn idee is het verhaal niet mooier gemaakt dan het werkelijk is en had ik het eerder verwacht in de categorie non-fictie.

Een boek wat een diepe indruk op mij achterliet en mij terug liet denken aan een periode in mijn leven die voor mij goed af liep en waar alleen een litteken nog aan herinnert… maar

"Soms is het nauwelijks merkbaar, maar op een ander moment overheerst het alles: het gevoel van onkwetsbaarheid – dat comfortabele, vertrouwde gevoel – is verdwenen."

Deze review verscheen als eerste op mijn eigen boekenblog