Recensie ‘De schaduwmannen’ van Jens Henrik Jensen (***)

Oorspronkelijke titel: De mørke mænd
ISBN: 9789400505797
Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers
Pagina’s: 484

In het eerste deel van de Oxen-trilogie, ‘De hondenmoorden’, is de kennismaking van lezers met Niels Oxen over het algemeen positief verlopen. Wel werd de Deense auteur Jens Henrik Jensen verweten af en toe de realiteit een beetje uit het oog te verliezen. Nadeel van trilogieën is meestal de tijd die tussen de verschijningsdata zit van de delen. Een voordeel voor de auteur is de gelegenheid die hij of zij krijgt om het verhaal uitvoerig te beschrijven en de complexiteit daarbij op te voeren.
Jensen heeft daar in de eerste twee delen met succes gebruik van weten te maken. In ‘De hondenmoorden’ is een stuk van de verhaallijn neergezet en ook de belangrijkste personages zijn wat verder uitgediept. Zo zijn we te weten gekomen dat Niels Oxen dingen heeft zien gebeuren waarvan hij weet dat ze oor de wetgever niet door de beugel kunnen en als oud commando, streeft naar gerechtigheid. Hij is ook in het bezit van bewijsstukken om de schuldigen voor het gerecht te dagen. Maar dan wordt de jager plotseling prooi en moet Oxen vluchten.

Oxen is in Jutland bij een viskweker ondergedoken en beraamt daar plannen om de waarheid aan het licht te brengen. Inmiddels heeft hij de bewijsstukken die belastend kunnen zijn voor sommige invloedrijke personen in Denemarken, op een veilige plaats geborgen. Door Margrethe Franck wordt hij geïnformeerd over de plotselinge dood van museumdirecteur Malte Bulbjers, die vermoord blijkt te zijn. Dat is opmerkelijk omdat Oxen aan de museumdirecteur informatie heeft verstrekt dat dus het leven van hem direct in gevaar heeft gebracht. Als de directe baas van Franck, Axel Mossman, met haar en Oxen een deal wil sluiten, staat de ex-commando daar in eerste instantie uitermate argwanend tegenover. Zelfs een ontmoeting van beide mannen heeft weinig succes.
Het blijkt zelfs dat de tegenstanders van Oxen achter zijn verblijfplaats zijn gekomen dus is opnieuw verdwijnen de enigste optie en is daarmee het vertrouwen van Oxen volledig verdwenen…..

In ‘De schaduwmannen’ ontwikkelt zich het verhaal op een, af en toe, spannende wijze steeds verder. De groep die zich door Oxen steeds meer bedreigd voelt, gaat op slinkse wijze steeds verder om hem onschadelijk te maken. Ook personen die in de nabijheid van de ex-commando zijn geweest en dus de plannen van de groep ook kunnen dwarsbomen, moeten uitgeschakeld worden. Dat wordt meer een continue jacht waarbij de rol van jager en prooi nog weleens wil wisselen. Het is vermakelijk te lezen hoever de creativiteit van de auteur gaat, om beide partijen niet te snel definitief uit te laten vallen. Met trucks en tricks worden aanslagen ontweken, wordt een plotselinge vlucht van de protagonisten niet achterhaald, lopen de persoonlijke verwondingen best wel op maar overlijdt niemand die belangrijk is voor het verloop van het verhaal. Met de complexiteit van het verhaal valt het uiteindelijk allemaal wel mee. Het wordt wel duidelijk wie de belanghebbenden aan beide kanten zijn, wat hun drijft en hoe de individuele capaciteiten verdeeld zijn. Wie daar tenslotte aan het langste eind gaat trekken blijft nog even gissen want natuurlijk eindigt het tweede deel met een cliffhanger. Voorspellen is niet nodig maar de nieuwsgierigheid hoe de weg naar de uiteindelijk ontknoping gaat verlopen groeit wel gestaag.
De Oxen-trilogie lijkt wel steeds meer een doorsnee thriller te gaan worden die prettig leest maar hier en daar wat te voorspelbaar aan het worden is.

Eindoordeel: 3 sterren

Spanning: 4 sterren
Plot: 3 sterren
Leesplezier: 3 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 3 sterren
Psychologie: 3 sterren