Dit boekje ziet eruit als een echt zoet meidenboekje, roze, met bloemen en ballet. Toch gaat het verhaal verder dan een verhaal over een meisje dat ballerina wil worden. Michaela woont in Afrika, in Sierra Leone en heeft geen ouders meer. Ze wordt gepest omdat ze er anders uitziet. Dat komt door een huidziekte. In het weeshuis heeft ze een vriendinnetje Mia en samen delen ze alles. Dan vindt Michaela op een dag een voorkant van een tijdschrift met daarop een foto van een ballerina. Zij wil dat ook! Dan vertrekken ze met alle kinderen uit het weeshuis naar een andere plek en ze ontmoet haar adoptiemoeder. Ze krijgt een nieuw leven in Amerika, samen met haar beste vriendin. En ze mag op balletles…zal ze haar droom waarmaken?
Ik kende het verhaal van Michaela DePrince al een poosje door het boek “ze noemen mij duivelskind”. Na het verschijnen van dit boek kwam Michaela in verschillende programma’s aan het woord en haar verhaal was zowel gruwelijk als indrukwekkend. Ik was ook erg benieuwd hoe ze dit zou gaan vertellen in een kinderboek. Gelukkig viel het mee, Michaela is de ik-figuur in het boek en vertelt in korte bewoordingen dat ze gepest werd om haar vlekken. De aandacht gaat in dit verhaal vooral over de kansen die ze heeft gekregen en benut. Als haar juf in Sierra Leone eigenlijk vertelt dat het heel moeilijk zal worden voor haar om ballerina te worden neemt ze de boodschap aan maar blijft dromen. Het is een mooi verhaal, en echt gebeurd. Michaela danst nu bij het Nationale ballet in Amsterdam en heeft haar droom waargemaakt. Het is een heel mooi uitgevoerd kinderboek voor kinderen om zelf te lezen of voor te lezen.