Nachtfilm is het tweede boek van Marisha Pessl die acht jaar voordien debuteerde met Calamiteitenleer voor gevorderden.
In eerste instantie was ik helemaal mee met het boek. De twijfel of het nu een thriller of roman was verdween naar de achtergrond. Goed geschreven, met flair, heel natuurlijk, vlotjes. En bovenal was het vaak nog grappig ook. Interessant was ook de originele opbouw, je kreeg vaak het gevoel dat je een waargebeurd verhaal aan het lezen was, de krantenartikels, foto's en internetpagina's, vaak over verschillende bladzijden, zorgden daarvoor.
De personages zijn op zijn zachtst gezegd interessant. Hoe ze elkaar ontmoeten en langzamerhand een team gaan vormen of iets wat daar voor moet doorgaan, was fascinerend en ook wel grappig. Je moet het maar bedenken.
Er passeren heel wat issues de revue in het boek. Op 600 bladzijden kan dat al eens gebeuren. Maar als je het achteraf zo bekijkt, zijn het vooral duistere en donkere dingen. Eerst zijn er natuurlijk de films die Stanislas Cordova maakt en die zelfs na een tijdje geweerd worden uit de bioscopen. De films gaan ondergronds. Verder is er veel aandacht voor religie en bijgeloof, een landhuis waar mysterieuze dingen schijnen te gebeuren, occultisme, zwarte magie en zelfs satanische rituelen. Ook drugs, extreem verslaafde acteurs, ontwenningsklinieken of -kampen en psychiatrische instellingen komen aan bod.
Waar de lezer dus in de eerste helft nog goed aan het boek gekluisterd kan blijven, begint de interesse toch te tanen naarmate je verder komt. Sommige stukken zijn nogal uitgesponnen, worden langdradig en zelfs saai. Je raakt uiteindelijk het overzicht in het verhaal kwijt, het lijken allemaal korte verhaaltjes bij elkaar gepropt. Het eigenlijke onderzoek naar de zelfmoord van Ashley raakt steeds verder naar de achtergrond.
Ook al zijn het toffe personages die Pessl ten tonele voert, toch blijven ze redelijk oppervlakkig. Het zou kunnen dat het verhaal of de vertellingen primeren voor de schrijfster, maar met zo'n dik boek verwacht je toch een betere uitdieping. Wat stoorde was hoe ze het team heeft neergezet. Het ene moment werken ze helemaal goed samen, een politie onderzoek waardig zelfs. Maar dan verdwijnt er plots eentje van het toneel om dan later onverwacht weer op te duiken. Dit gebrek aan continuïteit stremt het verhaal.
Nachtfilm bleek uiteindelijk voornamelijk een thriller te zijn maar met roman allures. De plot is goed en zelfs intrigerend maar wordt langdradig op den duur. Alhoewel Pessl zo tussendoor toch nog de interesse kan opwekken, blijft de lezer uiteindelijk toch verweesd achter. De vlotte en vooral grappige schrijfstijl maken echter een en ander goed. Ik kan me wel voorstellen dat anderen lyrisch zijn over dit boek wat ook blijkt uit de vele uitmuntende recensies.