Dit is de eerste keer dat ik een boek lees van Louis van Dievel, en ik ben direct fan. Wat heerlijk om een boek te lezen in het echte Vlaams met de mooie taal en uitdrukkingen. Dit smaakt naar meer en ik hoop dat hij nog veel boeken in deze taal uitgeeft.
Dit boek gaat over facteur Ludo, een echte ouderwetse facteur die nog het hele dorp kent en van ieder huisje het bijhorende kruisje weet.
Het gaat over de laatste dagen van zijn ronde want hij gaat op pensioen. Pensioen, het grote woord met als betekenis voor Ludo een grote leegte, wat gaat hij hierna doen. Hij weet het niet goed. Hij begint terug te kijken op zijn 42 jaar facteur zijn en op zijn voorbije leven. Ook zijn huisje heeft een kruisje, zijn verdwenen dochter Karin, zijn geesteszieke vrouw Marij die in een instelling woont, zijn beste vriend die verongelukt is. Hij heeft heel wat miserie gekend al in zijn leven en als 1 van de oplossingen om het draaglijk te maken is hij beginnen drinken, wat hem dan weer problemen op de werkvloer opleverd.
Als Ludo verteld, lijkt het of je hem persoonlijk goed kent, hij spreekt je echt aan als hij zijn verhaal verteld, vaak wil je hem uit compassie een echte schouderklop geven en zeggen kom op Ludo. Maar soms had ik ook zin om hem een schop onder zijn kont te geven en te zeggen vooruit hup zo niet hé.
Ludo zou ook mijn facteur kunnen zijn, hij roept echt gevoelens op van vroeger toen de facteurs nog echt de tijd hadden om een praatje te maken met de mensen, wat nu helaas niet meer kan, ook daar heeft Ludo het moeilijk mee, met de gekomen werkdruk.
Louis van Dievel heeft mij echt kunnen pakken met dit boek, van blz 1 tot het laatste blad zat ik echt in het verhaal, een goed geschreven Vlaams boek, een aanrader dat van mij nog wel ettelijke blz langer had mogen duren.