Hij is de grote leegte in haar leven. Een hersenschim, ergens diep weggezakt in haar geheugen. Vader dr. Perry Baird is namelijk al heel lang weg uit het leven van zijn dochter Mimi. De breuk ontstaat nadat deze medisch onderzoeker wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek. Perry Baird is veranderd, hij is zichzelf niet meer. Deze verandering is een bizarre wending. Deze patiënt weet namelijk enigszins wat hem overkomt. De arts doet zelf onderzoek naar manische depressiviteit, naar datgene waarvoor hij is opgenomen. Theorie wordt tragische werkelijkheid, in dit bijzondere boek Hij wilde de maan.  

Mimi Baird is een volwassen vrouw als ze stuit op een manuscript. Het zijn de aantekeningen van haar vader. Hij is inmiddels overleden, het papier is zijn nalatenschap. Ze heeft haar vader nooit leren kennen, omdat haar moeder de scheiding aanvraagt na zijn opname. De bezoekuren in de kliniek blijven angstvallig stil. De dochter heeft tot de vondst van de teksten slechts een paar vage herinneringen. Na het lezen van de stukken ‘herontdekt’ ze haar eigen vader. Nu krijgt ze de kans om iets te begrijpen van zijn afwezigheid.  

Dr. Perry Baird wordt begin 1900 geboren. Een Harvard-student met potentie, hij studeert cum laude af. Baird beseft dat hij anders is, hij is gevoelig voor depressiviteit. Als medisch onderzoeker wil hij zijn aandoening begrijpen, er uiteindelijk grip op krijgen. Destijds onderzoekt hij - vooruitstrevend - een mogelijk verband tussen biochemische stoffen in de hersenen en deze gevoelens. Maar de depressiviteit zet zich door, hij wordt zelf onderzocht.  

En dan begint zijn lijdensweg. De psychiatrie is in de jaren ‘30 niet zachtzinnig. Zo wordt deze bijzondere patiënt vastgesnoerd in een dwangbuis. Gedetailleerd beschrijft Perry Baird hoe hij in bedwang wordt gehouden. In het begin lijkt hij op Houdini. Verschillende keren komt hij los en moet het personeel alles op alles zetten om hem definitief geboeid te krijgen. De machteloosheid die Baird vervolgens ontwikkelt en verwoordt, is zeer aangrijpend.  

Mimi heeft twee verhalen in dit boek verwerkt. Die van haar vader en van haarzelf. De arts/patiënt beschrijft een duivelse ziekte die op hem een mensonterend effect heeft. Hoe hij de greep op zichzelf verliest. De schrijfster graaft in het verleden van haar vader. Ze leest zich in en legt contact met het universitaire milieu en met collega artsen van Perry Baird. Langzaamaan wordt duidelijk hoe intens en gecompliceerd het leed van Perry Baird moet zijn geweest.

Een gezegde luidt: kennis vermeerdert smart. Mimi zal ongetwijfeld zulke momenten hebben ervaren. Maar ze kan nu ook meer begrijpen. Mimi heeft haar vader een klein beetje teruggekregen.