Ja, ik heb zitten lachen bij dit boek. Enorm vermakelijk zijn omschrijving van zijn eerste en enige bezoek aan een hoer, ergens halverwege. De grote lijn in de beleving van Metten Anker is dat alles zich lijkt te herhalen en daarbij altijd een vrouw een rol speelt. Renske is zijn beroemde vrouw die hij haat vanwege haar tekortkomingen tov wie hij is maar van houdt om wie ze is. Behalve deze Koningin der dromen is er nog een ander die hem des te duidelijker doet beseffen wat hij mist. In zijn tocht naar huis raakt Metten verdwaald op het volkstuinencomplex en in gesprekken met anderen (het complex zit vol met mensen die nergens anders kunnen zijn omdat hun huwelijk is misgelopen, en een jurist die "huwelijksverhalen" spaart om eens de oorzaken te kunnen ontdekken) verteld hij het verhaal van zijn huwelijk. Daarna brengt dit hem ook bij zijn "verdwaald zijn" in het gevoel dat je geen kant meer uit kunt door het huwelijk ("je rechten halveren en je plichten verdubbelen" ) tov zijn blijvende verlangen naar andere vrouwen, zijn overspel.
Met de continue aanwezigheid van Bach in het verhaal ben ik , zijnde een niet-naar-klassieke-muziek-luisterende lezer, overgehaald om toch maar even te You-tuben. Na de Chaconne in viool, guitaar (John Williams) en piano (Rubinstein) tijdens het lezen aangehoord te hebben kreeg ik een gevoel dat ik sommige "loopjes" gewoon toch stiekum al kende....
De Wet van Metten: degenen dichtstbij lijken het verst weg, de herhaling in het leven vanwege wie hij is, de vraag wat er mist in het leven. Eigenwijs en bruisend, van Bach en vrouwen en liefde, maar ook onzekerheden des levens, zo is Metten een aparte maar in zijn vertelling heeeel open en dicht bij.

Van het oh zo grote internet:
"Unlike passacaglia, which repeat a literal bass, the chaconne repeats a harmony. This harmony may employ considerable variation in the bass--including changes of contour, mode, or key."