Wolfs Muze is geïnspireerd op het sprookje Roodkapje, maar erg duidelijk zijn de verwijzingen niet. Voor meer dan namen moet je toch wel behoorlijke weet van het sprookje hebben. Het vertelt het verhaal van een verboden en onmogelijke liefde. Het boek begint met de bruiloft van het hoofdpersonage en haar man, de jager. Ze trouwen met elkaar omdat de gemeenschap dit ziet zitten, maar eigenlijk voelen ze weinig voor elkaar. Jaren terug heeft het hoofdpersonage een wilde nacht met de wolf gehad en doordat de gedachten en verlangens van het hoofdpersonage vaak terugkeren naar deze sidderende nacht, leren we dat er tussen 'háár' en de wolf veel meer speelt. Het huwelijk met de jager levert ze twee kinderen, maar toch maakt ook dit ze niet gelukkig. Ze zitten vast in een liefdeloos en agressief huwelijk en de verlangens naar de wolf blijven maar bestaan...

Door de uitdagende oneliner op de cover -een onbeteugeld sprookje- wordt de verwachting gewekt dat er behoorlijk wat steamy passages in het boek te vinden zijn. Dit valt behoorlijk mee, al zijn deze stukken wel pittig. De fantasieën zijn niet alledaags en afwijkende voorkeuren worden in geur en kleur benoemd. Het verhaal draait voornamelijk om twee mensen die hartstochtelijk van elkaar houden, maar door veel verschillende factoren in het leven worden tegengewerkt. De auteur schetst een klein dorp in Nederland waarin het geloof een belangrijke rol speelt. De tegenstrijdigheden die dit in het leven van 'háár' geeft, zijn huiveringwekkend realistisch neergezet. Toch is het vrij eenzijdig geschreven en dit zorgt ervoor dat sommige keuzes en situaties voor een niet-gelovig lastig te interpreteren zijn.

In het boek zijn nauwelijks namen te vinden. De personages worden geschetst als 'de wolf', 'de jager' en 'haar', maar de echte namen blijven onbekend. Grappig is dat de bijpersonages zoals de zoons en hun grootmoeder wel bij naam genoemd worden. Deze bijzondere en afstandelijke schrijfstijl weet toch indringend over te komen. De geheimen sluimeren jarenlang door en maken de personages langzaamaan kapot. Het leven in een kerkelijke gemeenschap wordt

Wolfs Muze is zeer verrassend en hoewel het onderwerp behoorlijk zwaar is, leest het toch erg luchtig weg. Prima boek als tussendoortje! 3,5*.