In '80 dagen. Een reis om de wereld' las ik dat Nellie Bly de nacht het beste deel van de dag vond en dat de ochtend er was om te slapen. Kijk, dat vind ik nu ook ;)

Het boek neemt je echt mee op reis en ik vond het bijna jammer toen ik bij het laatste hoofdstuk, en in Jersey, aangekomen was.

Ook werd alles vanaf dat moment ineens heel anders. Na een succesvolle tocht van 72 dagen, en binnengehaald te zijn als een heldin, veranderde hoop en geluk in wanhoop. Bly had gebroken met haar krant, was betrokken geraakt bij een rechtszaak over smaad, haar impresario had haar lezingenreeks gecanceld en door de pers werd ze gekleineerd. Daarnaast werd haar nieuwe woning een afgelegen boerderij en, na een niet nader omschreven ongeval, werd zij bedlegerig. Verder deden haar aapje, de papagaai en Skye de terriër 'regelrechte oorlogen uitbreken waarbij ze haar hele huis op zijn kop zette'. Ook kreeg ze grote moeite met schrijven. Hoe anders was dit alles vergeleken met haar persoonlijke situatie slechts één jaar geleden,. Toen was ze nog zelfverzekerd en vol hoop geweest. (Pag. 386-387).

Haar concurrente, Elizabeth Bisland, verging het na afloop van dezelfde reis, in tegenovergestelde richting, niet veel beter. In 1910 werd haar echtgenoot, Charles Wetmore, ernstig ziek. Zijn ziekte was van onbekende aard en onbehandelbaar en taste zowel lichaam als geest aan. In 1914 brak de eerste wereldoorlog uit. Met de gezondheid van haar man gaat het inmiddels bergafwaarts. In juni 1919 overlijdt Charles Wetmore, Bisland had hem sinds Kerstmis niet meer gezien. Niet veel later pakte Bisland haar werk als voorzitter van een vrouwenkliniek weer op. In 1922, zij was toen ruim zestig, ging ze een reis van zeven maanden door China en Japan maken vanwege haar voorliefde voor Azië. In 1929 overleed Elizabeth Bisland na een zware longontsteking te hebben opgelopen. Niemand die nog over haar reis om de wereld sprak na haar dood. Roem kan vluchtig zijn.

Emily Dickinson schreef op latere leeftijd een gedichtje over roem, roem als een bij;
'Hij kan zingen-
Hij kan steken-
Ah, en ook is hij gevleugeld.'

Bly keert terug bij de krant maar bereikte niet meer het niveau, van voor haar wereldreis. In 1894 versloeg Bly een staking in Chicago. Aan het eind van de dag staakt zijzelf ook en houdt zelfs een toespraak. Nellie Bly had altijd gezegd verliefd te willen worden en trouwen. Verrassend genoeg trouwt zij, binnen een week na hun ontmoeting, met een veertig jaar oudere miljonair. Na een tocht van vier jaar, door Europa, gaat Bly zich steeds meer bezighouden met de fabriek van haar man en na zijn overlijden in 1904 neemt Bly de leiding van het bedrijf in handen (pag. 404).

Bly bleek zeer goed in grafisch ontwerpen, maar minder goed in de boekhouders controleren, waardoor het bedrijf uiteindelijk failliet zou gaan. In 1914 vlucht zij naar Oostenrijk, om vijf jaar later terug te keren naar Amerika. Bly ging weer columns schrijven en hielp mensen in nood. Het zware leven echter eiste zijn tol en in 1922 overlijdt Bly op slechts zevenenvijftig jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking. 'Haar laatste column ging over twee fictieve vrouwen die hun loopbaan op dezelfde manier begonnen maar uiteindelijk elk hun eigen weg zijn gegaan.' Bly stelde zichzelf en ons daarbij de vraag; "Zijn wij in staat ons eigen lot te bepalen, of hebben we zelf geen enkele invloed op ons levenslot?"