Vlammenwerper begint zoals we geëindigd zijn in Staalhart: met heel veel actie. Gelijk aan het begin van het boek val je gelijk midden in de actie. Van even rustig opwarmen in het boek is geen sprake en dat is fijn, want zo zat ik meteen weer helemaal in het verhaal. Ik merkte aan het begin van het boek wel dat ik een beetje de details uit Staalhart was vergeten en dat ik bij sommige dingen niet meer helemaal wist waar het over ging. Gelukkig kwam alles wel weer terug naarmate ik in het boek vorderde.

De actie van het begin is in het hele boek terug te vinden. Er is eigenlijk geen saai stuk te bekennen in het hele boek. Je rolt van de ene gebeurtenis in de andere. Wat maakte dat ik steeds maar door wilde blijven lezen. In dit boek verruilen we Newcago voor Babilar en die stad is zo compleet anders dan Newcago is. Het is echt heerlijk om de beschrijvingen van deze stad te lezen en de stad zit zo ingenieus in elkaar. Ik was echt blij dat bijna het hele boek zich in deze stad afspeelde.

Een van de belangrijkste redenen dat ik deze serie zo ontzettend goed vind, is David. De awkwardheid van dit personage is zo goed neergezet en ik heb zeker weer heel vaak moeten lachen om de metaforen die door David worden verzonnen, want die zijn allemaal weer stuk voor stuk geweldig. Ook de scenes tussen Megan en David zijn heerlijk om te lezen. Vooral Davids awkward flirtpogingen zijn echt lachwekkend en misschien wel een beetje herkenbaar. Hoewel iemand een aardappel noemen en dat als een compliment zien, zo erg ben ik nou ook weer niet.

Vlammenwerper is echt de perfecte combinatie tussen actie en humor. De humor is goed aanwezig, maar overheerst niet. Wat ook niet zou passen in dit boek, want de gebeurtenissen die de Wrekers meemaken zijn meestal helemaal niet om te lachen. Voeg aan deze actie en humor nog een beetje romantiek toe en er ontstaat weer een prachtig boek van Sanderson dat net zo goed in elkaar zit qua plot, schrijfstijl en plottwists als de andere boeken die ik van hem gelezen heb.