'Dwaalgif' is deel 2 in de Jules Reynders-reeks. Klik hier voor review van deel 1, 'Koeiengek'.

Mijn verwachtingen voor 'Dwaalgif' waren wellicht aan de hoge kant. Het is beter dan 'Koeiengek', maar toch hapert er het een en ander. Jules Reynders overvleugelt rechercheur Gerard Waalkens, met wie hij in deel 1 bevriend raakte, volledig. Van die vriendschap merk je nog weinig, Gerard doet in feite voor spek en bonen mee, wat ongeloofwaardig is. Jules doet wat Jules wil, is eigengereid - bij het arrogante af - en wordt allengs onsympathieker. Waardoor de relatie van Jules en Heleen opeens in zwaar weer verkeer blijft vaag, vrijwel niets wees in einde-relatie-richting.

Mooi is de achterliggende verhaallijn over het Tjidengkamp in Batavia, april 1945. Deze tilt 'Dwaalgif' naar een acceptabel thrillerniveau.
Het verhaal is lezenswaardig, de humor beter gedoseerd dan in 'Koeiengek' en de locatie is wederom Noord-Groningen.

Het aantal fouten is, in vergelijking met deel 1, drastisch verminderd, maar het ideale plaatje van foutloos is nog niet bereikt. Voorbeeld van zo'n fout is het gebruik van 'niet nadat ...'; 'niet nadat' is 'voordat', terwijl bedoeld wordt 'nadat'. Verder zijn het slordigheden als 'er van' in plaats van 'ervan', 'beide' in plaats van 'beiden', wat door een uitgeverijredactie niet over het hoofd mag worden gezien.
Zeer jammer, dat in 'Dwaalgif' alle belangrijke feiten uit 'Koeiengek' herhaald worden. Voor wie 'Koeiengek' gelezen heeft is dat overbodig; voor wie 'Koeiengek' alsnog had willen lezen: je weet alles al.

Ik hoop dat er een deel 3 volgt, waarin Klaas Schuurman aantoont dat hij zich als auteur in positieve zin blijft ontwikkelen. Verhalen bedenken en opschrijven kan hij wel, nu nog even de puntjes op de i.

[plot 3, spanning 2, leesplezier 4, schrijfstijl 3, originaliteit 3, psychologie 3]