Het leven van Elin wordt overhoop gegooid wanneer ze grote twijfels krijgt of haar ouders wel degelijk haar biologische ouders zijn. Ze maakt een aantal radicale keuzes, zegt haar huidige baan op en breekt met haar partner. Koste wat het kost wil ze de waarheid omtrent haar verleden achterhalen. De zoektocht naar haar biologische ouders en de drang om haar eigen identiteit te doorgronden brengen haar er toe een baan als sociotherapeut in een tbs-kliniek te aanvaarden. Alhoewel ze eigenlijk niet over de nodige kwalificaties beschikt (ze heeft altijd met dementerende bejaarden gewerkt), bemachtigt ze deze job toch vermits de instelling met onderbezetting te kampen heeft. Deze mangelende beroepsbekwaamheid en juist inschattingsvermogen brengen haar in nauwe schoentjes.
Van meet af aan - met een openingsscène waarbij de hoofdrolspeelster zwaargewond op de grond ligt - wordt de lezer met zijn volle aandacht bij het verhaal gehouden. De korte en gebalde hoofdstukken, de plotwendingen en het kunstig gebruik van flashbacks en flashforwards zorgen dat het verhaal nooit inzakt en dat het boek voor de lezer moeilijk weg te leggen is. Gaandeweg kan de lezer de ware toedracht beetje bij beetje achterhalen. Daarnaast slaagt de auteur er ook in een geloofwaardig beeld van een tbs-kliniek te schetsen. Dit alles resulteert in een onheilspellend en rauw verhaal waarbij de auteur veel aandacht heeft besteed aan de sfeerschepping en de uitwerking van de personages en dat uitblinkt door de geloofwaardige dialogen.
“Later als ik dood ben” is een psychologische thriller in de ware betekenis van de term, waarbij de psychologische verdieping mooi in evenwicht is met de beklemming en het pageturner-aspect van de thriller. Het is het tweede boek van een veelbelovend auteur, winnaar van de Hebban Thriller Debuutprijs 2015. Het eerste plaatsen we bij deze op onze leeslijst.