Gelukkig had ik de originele kaft allang gezien, want toen ik de filmeditie van het boek met deze kaft:


in handen kreeg bekroop mij een enorm Titanic gevoel; meestal niet helemaal mijn ding. Gestart en de kennismaking met de dames gedurende de hele bruidsvlucht (gaaf gegeven trouwens waarop het gestoeld is) was intrigerend.
Totdat de truck afsloeg.

Het leest enorm makkelijk weg, en net als bij Anna, Hanna en Johanna verdween ik(vooraf excuus, ik weet dat ik onbeleefd ga klinken) in deze Betere streekroman. Nog even twijfelde ik of het enkel een liefdesverhaal a la Titan betrof maar de levens volgend van deze drie totaal verschillende vrouwen uit verschillende achtergronden dat volgend had ik het idee dat "hij" alleen de bindende factor in de verhaallijn was. Eigenlijk ligt juist mijn grootste sympathie en bewondering bij Frank, die veel meer een bijrol heeft.
In het laatste stuk van het boek gingen de karakters me tegenstaan c.q. irriteren, alleen de week van Frank en Ada, en de ontknoping van Esthers levensgeschiedenis maakten me weer meer alert.

Vreemd, ik heb het boek gulzig gelezen, zo makkelijk om doorheen te zoeven in een verdwaald kwartiertje, zo toegankelijk is het verhaal. En toch, na de afsluiting waarin ik meer en meer het gevoel kreeg dat het "plakken en knippen" van losse verhalen betrof - ook al brengt de schrijfster alles op het eind in goede harmonie bij elkaar - heb ik niet die ontlastende zucht van een geweldig liefdesverhaal, of die overdonderende stilte na de impact van een ander leven. Alleen wat wrevel, maarja, die heb ik bij de Titanic ook....vandaar maar een gemiddeld oke, een drie duimpjes.