Haar goede hand, geschreven door Marion Bloem, kan met recht een bijzonder boek worden genoemd. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik in het begin moeite had om in het verhaal te komen, omdat de schrijfster veel van perspectief en tijd wisselt. Dat maakt het wat lastig om je echt mee te laten nemen in het verhaal. Het boek leest als een familiegeschiedenis, waarbij vooral de moeder-dochter relatie centraal staat, maar het gaat ook over hoe ervaringen in iemands jeugd zijn latere leven kunnen bepalen. Er komen verschillende thema's aan bod in dit verhaal: de moeder-dochter relatie, Nederlands-Indie en de jappenkampen, polio, emigratie, opvoeden met strenge hand, dementie. Ik vind het lastig om de woorden te vinden die recht doen aan dit boek. Aan de ene kant lijkt het meer een kabbelende familiegeschiedenis, maar aan de andere kant zitten er zoveel emoties in dit boek. Van haat, van schuldgevoelens, maar bovenal van liefde. Liefde voor een moeder die een zwaar leven heeft gehad, en in het verhaal voel je ook dat dochter Sonia steeds meer begrip krijgt voor haar moeder. Ook hoe haar moeder haar heeft behandeld, want Melanie is niet vanzelf zo geworden zoals ze is. Haar jeugd en haar ervaringen in Nederlands Indië hebben haar gevormd tot de vrouw die zij is geworden. Het is wel lastig om fictie en autobiografie uit elkaar te houden. Tijdens het lezen krijg ik het gevoel dat ik een autobiografie lees, i.p.v. fictie. En helemaal als je dan de achtergrond weet van de schrijfster en moeder, komt dit gevoel nog meer naar voren. Hoe moeilijk Melanie en Sonia het allebei ook hebben gehad in hun jeugd, uiteindelijk voeren liefde en begrip de boventoon.