Ben met veel verwachtingen aan dit boek begonnen maar het riep inderdaad niet de gevoelens op die je bv. krijgt bij Engelenstem (voor mij nog altijd zijn beste boek).
Het trauma uit de jeugd van Erlendur wordt elk boek wat meer in de verf gezet en dan krijg je wel eens het gevoel van: "Vooruit! Laat ons nu ook eens alles weten!".
Vond ook dat 'de gesloten gemeenschap' wat meer uitgediept worden. Het beeld dat Indridason schetst roept geen enkele keer echte spanning op en je blijft toch wat op je honger zitten met dit boek. Toch vond ik het al bij al geen slecht verhaal. Volgende keer beter zullen we maar zeggen!