Dit is wat ik op facebook schreef nadat ik het laatste verhaal uit de bundel gelezen had:
'Nog enorm aan het nagenieten van 'De vrouwenfluisteraar en 48 andere waargekleurde verhalen' van Theo van Rijn. Het zijn heel beeldend beschreven situaties, geweldig leuk om te lezen. Niet alleen maar om te lachen, maar je kunt lachen in alle vormen: glimlachen, grinniken, schaterlachen, bulderen van het lachen en zo meer.'

Een van de verhalen in de bundel, met als titel 'Zelfmoordenaar', brengt je in een paar regels van een gevoel van spanning, via even grinniken, en een gevoel van opluchting naar een gevoel van medelijden.
Je weet als lezer niet zeker wat wel en wat niet verzonnen is, maar het laat een bepaalde indruk achter over de auteur. Een prettige indruk, mag ik wel zeggen.

Prachtige zinnen, zoals: 'Het is zondagochtend en de voordeurbel laat weten nog intact te zijn. Ik ken dit soort onaangekondigde bezoekjes op de vroege morgen eigenlijk alleen maar van de verkondigers van het ware geloof.
Ik besluit het belletje van de Jehova's, want die zijn het volgens mij, mild te negeren.'

In enkele verhalen laat Theo de werkelijkheid doorschemeren zoals waar hij vertelt over een zwerver in een supermarkt. Helaas gaat het zo in deze wereld.

Ik kan nog lang doorgaan, maar alles is gezegd. Mijn voorstel is om de bundel te gaan lezen en vooral blijven lachen.

Ik waardeer deze bundel met 5/5 vette sterren.