Het is zeker geen doorsneethriller. Scherper van toon dan veel thrillers die ik eerder las, maar ook scherpe humor is aanwezig.
Een verhaal geschreven in de ik-vorm, verteld door Jane (Janie).

Bijna alle personages zijn uitgebreid genoeg beschreven om een duidelijk beeld te geven aan de lezer.
Jane is de duidelijkheid zelf, ook als het over zichzelf heeft; 'Aardig zijn zit er bij mij gewoon niet in, maar medelijden is misschien een ander verhaal.'
De stukjes tussen diverse hoofdstukken bestaande uit onder andere; sms'jes, nieuwsverslagen en verslagen van de verhoren vormen een mooie aanvulling op de rest van het verhaal, waardoor ik steeds meer ging zien maar niets werd helemaal duidelijk tot het goed gevonden einde.
Trace die haar het leven zuur probeert te maken blijkt iemand te zijn waarvan ik dit niet verwacht had, zeker niet op deze manier.
De plotwendingen zijn onvergelijkbaar; heel verrassend en verfrissend! Alles klopt!

Jane houdt wel van een goede borrel, maar dit moet even achterwege blijven;
'Het enige wat ik wilde was naar boven gaan en met een fles whisky onder mijn bed kruipen. Maar ik zie tegen mezelf dat ik waarschijnlijk nog maar één of twee dagen had voordat de media me wél zouden vinden, en dat ik mijn hele leven nog whisky kon drinken als ik er maar achter zou komen wat er met mijn moeder was gebeurd.'

De scherpe humor van de auteur, die je tevens de sfeer laat proeven van dat moment en hier
met een knipoog naar de psychologische thriller uit 1940 onder regie van Alfred Hitchcock 'Rebecca';
'Rebeccaaaa', klink een stem in de wind. ('Mevrouw Danvers?' had ik bijna teruggefluisterd.)

Ik heb het boek graag gelezen en waardeer het met 4,5/5 sterren.