Dit boek vanuit de achtergrondjournalistiek geeft een inzicht in de praktijk van hoe in Nederland met euthanasie en hulp bij zelfdoding om gegaan wordt. In 2002 de situatie mee gemaakt dat mijn partner overleed. Ze was in het bezit van een euthanasieverklaring op grond waar van ze in de veronderstelling was dat ze tijdig hulp zou krijgen. Nu meer dan 14 jaar later lees ik in dit boek wat ons toen overkwam. Ook lees ik dat het nu nog precies op de zelfde manier gebeurt. Kiezen voor de manier van het eigen overlijden is niet zo simpel als het vragen om een spuitje als het zo ver is. Dat is wel duidelijk.

De patiënt wordt het schier onmogelijke gevraagd, De wetgever propt de begeleidend huisarts in een onmogelijke positie. Wat is uitzichtloos? wat is ondraaglijk lijden? En waarom moet het überhaupt zo ver komen? Wat is wilsbekwaam? Wat gebeurt er als de huisarts met vakantie is? Wat als de second opinion niet beschikbaar is? Hoe humaan is het patiënt in zo´n situatie nog met het proces rond deze vragen te confronteren. Hoe humaan is het een vraag om euthanasie wegens praktische zaken weken uit te stellen?

Lezen dit boek. Dan weet je beter wat je te wachten staat, en waarom dat zo is. Barmhartig? Nee het legaat van Hirsh Balin is duivels, dat is het.. duivels.