Er zijn twee belangrijke criteria waarom ik een boek goed kan vinden: enerzijds wat er geschreven wordt, en anderzijds hoe het geschreve wordt. Het hoe lijkt bij mij net altijd een beetje meer de doorslag te geven dan het wat, al blijft het wat ook wel belangrijker, want als het onderwerp mij niet interesseert zal het boek mij waarschijnlijk ook maar mate boeien wanneer het uitstekend is geschreven.
Bij Ziva primeert het hoe. John Winkel is een uitstekende schrijver,, die weet hoe hij zijn publiek moet boeien en vasthouden. Dat doet hij in vrij korte hoofdstukken, want niet onnoemenswaardig is, want ook daardoor leest het vlotter. Het verhaal op zich is vrij doorsnee: er is iemand vermoord en er moet uitgezocht worden wie het gedaan heeft... Maar toch houdt John Winkel je vast tot de laatste pagina's.
Dat doet hij al in een bijzonder pakkende proloog waar een vrouw moet kiezen tussen haar eigen leven of dat van haar kind. John Winkel schrijft het op een uitstekende manier en je ziet meteen de dilemma op het gezicht van de vrouw. Hoe iemand aan zijn einde komt kan John Winkel heel mooi verworden en persoonlijk vind ik dat enorm belangrijk in een thriller, ik wil als het ware voele hoe iemand doodgeschoten wordt, of hoe hij aan zijn einde komt. Hierin verslapt hij echter naar het einde toe. Hoe één van de onderzoeksters verkracht en vernederd wordt is net misschien iets teveel van het goede en wordt te weinig vanuit haar perspectief beschreven. Ook het einde vond ik iets te onbevredigends en iets te dubbel en dik er opgelegd.
Maar al bij al is dit een uitstekend debuut die gelezen mag worden.