In Een schitterende middag lees je over gebeurtenissen die plaatsvinden binnen één dag. Tussen het moment dat Joan om 16.55 uur besluit dat het bijna tijd is voor haar en haar zoontje Lincoln om de dierentuin te verlaten en het moment dat het ook gebeurt om 20.05 uur. Maar dat gaat niet op de manier zoals Joan zich had voorgesteld.

De vertellers in dit verhaal zijn Joan, Kailynn, Margaret, Mark en Robby.

De onzekerheid van alle personages is enorm, maar het is onzekerheid over verschillende dingen; de een is onzeker over zichzelf, de ander over de veiligheid van de geliefde, weer een ander is onzeker over het leven in totaliteit.

De auteur weet de personages een gezicht te geven, ze komen onder het lezen tot leven en hierdoor leeft het verhaal enorm op.


De beschrijving van de omgeving in combinatie met de tot leven gebrachte personages zorgen er voor dat ik zo nu en dan even diep adem moet halen; het verhaal heeft me gevangen en laat me niet meer los tot het einde. Vooral de handelingen van Joan hebben me tot denken aangezet; zoals het ook haar zelf tot denken aanzette toen ze een andere moeder bijna veroordeelde voor hetgeen deze had gedaan. Maar wat zou ik zelf gedaan hebben, vroeg ik me toen af?


De zekerheid en vanzelfsprekendheid van een veilige omgeving waarin we ons soms wanen staat in schril contrast met een omgeving waar we zelf geen grip of invloed op hebben. Wanneer anderen het voor het zeggen hebben en bepalen of jijzelf en je gezin veilig zijn of niet komt je hele leven op zijn kop te staan. Dat gegeven is hier knap beschreven door de auteur.
Dat gebeurt in dit verhaal op vrij kleine schaal, maar in realiteit gebeurt het tegenwoordig binnen onze hele westerse samenleving.

Gin Phillips heeft met het schrijven van Een schitterende middag gezorgd voor een beklemmende thriller die je niet weg kunt leggen.