John Grisham is met De erfgenaam weer in Clanton belandt, een fictieve stad in de staat Mississippi waar zijn debuutboek A Time to Kill (De Jury) zich afspeelde. Nu is het drie jaar later, 1988 en dezelfde advocaat Jake Brigance maakt weer zijn opwachting. Het was weer fijn om de voorbereiding van een proces en het hele gebeuren rond het proces zelf te lezen, dit was in Grishams vroegere boeken veel meer aan de orde.
We zijn nu ondertussen bijna dertig jaar later en er is toch een en ander veranderd. Rassendiscriminatie speelt ook nu nog en dat verandert hopelijk ooit, maar in 1988 was het toch nog een belangrijk issue ook al was het toen al een hele verbetering tegen de begin jaren van die eeuw. Dit thema speelt in dit boek een grote rol. Een andere grote vraag in dit verhaal is de erfeniskwestie, testament of niet, kan een ouder zijn kinderen onterven en wat met de morele en emotionele vragen hieromtrent. Alle pro's en contra's komen gaandeweg aan bod.
De erfgenaam is geen dun boek en het verhaal gaat traag, alles wordt immers piekfijn verteld en uitgelegd. En toch blijft het boek boeiend, een prestatie op zijn eigen.
Grisham heeft een vlotte en begrijpelijke schrijfstijl, hij zou anders ook geen 25 jarige schrijverscarrière kunnen vol maken hebben. De erfgenaam is geen spannend boek in de zin van dat je op het puntje van je stoel zit en toch word je gedreven om verder te lezen. Het was weer een plezier om een Grisham ter hand te kunnen nemen.