Over de werkloze die zijn (gevoel van) maatschappelijk nut verliest en daarmee wegglijdt in een lethargische staat van zijn. Vreemde combinatie van deprimerend en optimisme tegelijkertijd in hoe Weemoedt neergang en wederopstand beschrijft van zijn titelheld. In alles een moderne Oblomov uit een tijd dat de participatiesamenleving nog niet zo hoog op de politieke agenda stond.