Het boek gaat over de stinkend rijke familie Winshaw, waarvan het ene familielid nog egoïstischer, inhaliger en meedogenlozer is dan de andere. De fijngevoelige Michael Owen (nee, niet de voetballer!) wordt door de als gek versleten tante Tabitha ingeschakeld om een familiekroniek te schrijven, maar kan deze klus niet aan, zeker als steeds meer blijkt hoe Owen’s leven is verknoopt met de Winshaws. Het verhaal is bij vlagen hilarisch, aangezien Coe de horkerige Winshaws lekker overdreven aanzet. Zo laat hij Henry lekker lomp in zijn dagboek optekenen: “3 juli 1974. Toen vergeten op te schrijven, maar Wendy [zijn vrouw] is vorige week gestorven.” Waarna Henry vrolijk optekent dat de begrafenis gelukkig niet te lang duurde en hij nog op tijd terug was in Londen. Al even heerlijk overdreven zet Coe andere personages aan, zoals Owen zelf en bijvoorbeeld de gedenkwaardige detective Findlay Onyx.
Tegelijk heeft het boek een serieuze ondertoon: de Winshaws vertegenwoordigen alles wat in Thatcher’s Engeland van de jaren 80 is misgegaan. Zo heeft Dorothy zo’n beetje de bio-industrie uitgevonden, zit Mark in de wapenhandel, schrijft Hillary pulp in de kranten, leidt Thomas een bank, verziekt Roddy de kunstwereld en is de al genoemde Henry een “backstabbing” politicus, die de gezondheidszorg naar z’n grootje helpt. Zelf vond ik deze laag in het boek wat minder interessant, aangezien het voorkennis veronderstelt van allerlei binnenlandse Britse aangelegenheden uit die tijd.
Er is echter nóg een kant aan het boek, namelijk dat het ook lijkt te zijn bedoeld als ode aan oude griezelfilms. Zo verknoopt Coe op wonderlijke wijze de film “What a carve up!” (over een ‘Tien Kleine Negertjes’ achtige moordpartij in een van de buitenwereld afgesloten landhuis) in het verhaal. Waarmee ook al bijna kan worden geraden hoe de apotheose, die zich afspeelt in het sinistere Winshaw Towers, zich gaat voltrekken.
Al met al is dit in ieder geval een vermakelijk, en bij vlagen zelfs heerlijk, boek. Jammer alleen van de afzichtelijke cover.