Op de cover staat een schilderij afgebeeld van kunstenares Catharina Bettens.

Betekenis hiervan wordt door de kunstenares als volgt uitgelegd: Diepweggedoken in een pilotenjack en een zelfgecreëerde, mistige wereld het verleden overdenkend. Een moment van haastige vlucht in de rook van tabacum, naarstig zoekend naar inzichten en antwoorden voor verdere levensvraagstukken. Hoe het doorleefde verleden een onherroepelijke een plaats te geven en tegelijkertijd blijvend in te zetten voor toekomstige beklimmingen?

Het boek bestaat uit een pre-proloog, proloog, drie delen en een epiloog. In de pre-proloog lezen we hoe het eerste deel van deze trilogie eindigde. In de proloog zijn de heren Brandnetel, net als elk jaar, samen met hun vader bij het graf van hun moeder. Het laatste bezoek dat ze met hun vader zullen doen want deze zou niet kort daarna overlijden. In de drie delen die de proloog opvolgen, volgen we de heren Brandnetel. De epiloog eindigt waar de pre-proloog begon en de epiloog maakt de cirkel rond.

Deel een vertelt over Patrick Brandnetel. Patrick verblijft al jaren in een psychiatrisch ziekenhuis. De afdeling waar hij verblijft, Paviljoen Zuid, ligt diep verscholen in de bossen en is hermetisch afgesloten van de buitenwereld. Samen met hem verblijven hier mensen die allemaal leiden aan een aandoening waarbij de geest getergd wordt. Patrick zelf doet al jaren alsof hij ernstig depressief is. De reden dat hij hier verblijft is omdat hij zo uit handen van de misdaadorganisatie Jakkaru kan blijven. Patrick beschouwt zichzelf als doodnormaal en als geen ander weet hij de overige patienten van Zuid te bespelen en te beïnvloeden. Met zijn buurman Onno had hij een bijzondere en oprechte band opgebouwd en als deze overlijdt komt bij Patrick een gevoel van eenzaamheid naar boven.

“De resterende dagen zullen vanaf nu opgevuld worden met eenzame wandelingen door het park. Maar uiteindelijk besef je ook wel dat je eigenlijk altijd al een zonderling bent geweest. Een eenzame Mensch, op zoek naar nog meer eenzaamheid.”

In deel twee lezen we het verhaal van Jo Brandnetel. De erfenis van zijn vader gebruikt hij om café “Wir War” over te nemen. Hij doopt dit café om tot café “War-Stock”. Kort na de openingsavond verwordt het café tot een verzamelplaats voor verloren gewaande zielen. Zo’n plaats waar je als gewone sterveling je doordeweekse donderdag niet wil doorbrengen. En al snel wordt Jo in verband gebracht met een aanhoudende stroom van geweldsdelicten, onrechtsmatige verlustiging van door overheidswege beschikbaar gestelde sociale voorzieningen, drugshandel, het bedrijven van de vrije liefde met minderjarigen, betrokkenheid bij heling en het opzetten van een sekte-achtige organisatie.

“Nu zit ik hier in een veel te kleine gevangeniscel. Ik heb een jongen vermoord. Niet letterlijk. Het kleine jongetje dat ik ben heeft afscheid moeten nemen van het bestaan en is ruwweg vervangen door een man die misvormd door het leven wandelt. Zeg maar gerust strompelt.”

Deel drie verhaalt over de filosoof en Nobelprijswinnaar Frederic Brandnetel. Door zijn allesverheersende levenstijl lijkt het erop dat hij zijn grote liefde gaat kwijtraken. Een leefwijze welke zich achteloos laat leiden door negatieve gedachten, omkaderd door intense drink- en vreetbuiten. Toch krijgt zijn jongere vriendin Soranja hem op een gegeven moment zover dat hij de drank laat staan. Zonder drank genieten ze van hun samenzijn en vindt er een innige en hartstochtelijke versmelting plaats die negen maanden later, aanvankelijk geheel onverwacht, zal leiden tot de geboorte van Frederic Junior.

“Het besef dat hij vader wordt zal hem uiteindelijk doen heropleven en laten zien dat drank slechts een surrogaat is voor geluk.”

De rode draad in De erfgenaam is de schade die de heren Brandnetel in het verleden hebben opgelopen en waardoor deze schade is ontstaan. Ze hebben ieder hun eigen manier om hiermee om te gaan en dit te verwerken. De vragen die hierbij naar boven komen wachten op een antwoord, maar wie kan hun het juiste antwoord geven? Of kunnen ze beter, zoals hun vader adviseert, het verleden laten rusten?

De erfgenaam is een roman die op verschillende manieren gelezen kan worden. Een roman die een veelvoud van gevoelens oproept. Droevenis, melancholie, eenzaamheid maar soms ook euforie. De auteurs laten regelmatig twijfelen over wat waar is of wat niet en deze roman moet dan ook met volle aandacht gelezen worden zodat al het geschrevene goed kan doordringen. De eigenzinnige schrijfstijl en de zeer uitgebreide woordenschat van de auteurs is indrukwekkend. Voor niet iedereen zal de schrijfstijl aanspreken wat jammer is, want het is toch wel heel bijzonder hoe deze heren een verhaal construeren.

De karakters worden scherp neergezet en uitermate zorgvuldig uitgediept. Uiteenlopende karakters die, zoals later zal blijken, meer gemeen hebben dan verwacht. De erfgenaam heeft een nauwgezette uitwerking al blijf de lezer aan het einde alsnog vragend achter. Maar dit is een trilogie dus is er de verwachting dat in deel drie uiteindelijk de plot zal worden onthuld waardoor de lezer een abolute zekerheid krijgt. In ieder geval wordt er in dit deel een duidelijk beeld geschept over de gevaren en invloed van alcohol en hoe dit de blik op de wereld kan veranderen. En hoe een voorval in het verleden je hele leven kan blijven beheersen. Maar vooral is het bij De erfgenaam wat de lezer eruit haalt en wat de lezer erin wilt zien…