Toegegeven: ik heb wat met kleine, onherbergzame eilandjes voor de Italiaanse kust. En met mensen doorgronden. Dit boek lonkte naar me in een periode dat er van lezen erg weinig kwam. Het werd mijn breekijzer naar weer heel veel willen lezen en er tijd voor vinden. Jess Walter liet me de kleinste zeebriesjes ruiken en de kleur van de schaduw raden in de bunker waar Pasquale voor even diep gelukkig kan zijn met zijn Amerikaanse muze. Dat is wat ik wil dat een boek doet: me zintuiglijk raken en meevoeren in andere levens en werelden. Jess Walter schrijft filmisch. Hij vertraagt zijn ritme in het stovende Italië vol ongeschreven regels en versnelt zijn pas in de ronkende wereld van de filmbonzen in Hollywood. De laatste episode is wat kort door de bocht, maar dat komt misschien wel omdat ik niet wilde dat het verhaal zou stoppen. Een boek om in te verdwijnen.