"Elke dag zagen we jonge mannen te voet langskomen, altijd in dezelfde richting, op weg naar de dood, maar ervan overtuigd dat ze die te snel af zouden kunnen zijn. Ze glimlachten om wat ze nog niet kenden. In hun ogen straalde het licht van hun vroegere levens. Alleen de hemel was nog puur en vrolijk, die wist niets van het bederf en het kwaad dat op de aarde, onder de sterrenboog, tentoon werd gespreid." Dit fragment uit Grijze zielen, over de mobilisatie voor en tijdens de eerste wereldoorlog, typeert de sfeer die Philippe Claudel creëert. De Grote Oorlog vormt nochtans slechts de achtergrond van een onthutsende roman, die niet in een enkel genre te vangen is. Het verhaal draait om de moord op de jonge Belle de jour, en de zoektocht naar haar moordenaar. Maar Claudel gaat veel verder dan dat: hij betrekt ook nog een gepensioneerde politieagent, een onderwijzeres en vele anderen in zijn vertelling, elk verscheurd door schuldgevoelens of uitmuntend in slechtheid. Als je ook van plan bent Grijze zielen te lezen (en dat zou je zeker moeten doen), bereid je dan maar voor op een onzachte stomp in de maag.