Talent en Kristal, het derde deel van de trilogie over de Lentagon. In dit boek zijn Seamon en Joy, Valeria en Sirka gevlucht voor het geweld. Ze hebben zoveel meegemaakt, daar willen ze niet meer aan mee doen. Maar kunnen ze zich wel afzijdig houden als er een 80 plus wet wordt aangenomen in Parsia, waardoor de talenten worden geboeid en zij de gevangenen worden van het politieke systeem? Zoals Seamon vroeger geboeid werd omdat hij een bedreiging vormde. De Jonge Radicalen waar Seamon bij zat, verzetten zich tegen de regering. Een vriend van Joy die zijn werk als arts niet meer kan uitvoeren, zoekt hen op en vraagt of zij zich aan willen sluiten. Wat moeten ze dan zeggen?
In dit boek komen ook weer vreselijke dilemma's aan bod. Welke keuzes moet je maken en wat zijn de consequenties daarvan? Uiteindelijk kunnen ze er niet aan ontkomen en moeten ze wel mee strijden voor Parsia. Wie is er nog te vertrouwen? Jedia lijkt mee te werken, maar is de aanval op hun land nog niet vergeten en wanneer het lijkt dat de Jonge Radicalen hun doel hebben bereikt, blijkt er verraad in het spel te zijn. Moeten Seamon en Sirka de Lentagon weer inzetten om de vijand te verslaan of is er nog een andere oplossing?
Wanneer je als lezer denkt dat het verhaal wel een bepaalde kant zal uitgaan, omdat je deel 1 en 2 ook hebt gelezen en het toen zo ging, word je gelukkig door een wending een andere richting uit geduwd. Daardoor blijft het verhaal je lokken. Het gedeelte waarin alle voors en tegens tegenover elkaar worden gezet, leest wat traag, maar over het midden van het boek giert het weer van de spanning en wil je het net meer naast je leggen. Dan moet je weten hoe het afloopt en leef je tot aan het bittere einde mee met de personages die niets anders kunnen dan maar weer opkrabbelen en verder gaan aan het einde van zo'n heftige strijd. En dat is natuurlijk wel realistisch.