Het boek begint nogal chaotisch en er gebeurt heel veel
tegelijkertijd wat niet wordt uitgelegd. Mijn eerste gedachte was:
heb ik hier te maken met een schrijver die ADHD heeft. Ik besloot
toch verder te lezen en langzaam werd ik het verhaal ingezogen. Het
verhaal wordt steeds beklemmender en doet een beetje Stephen
King-achtig aan. Tot ongeveer tweederde had het me aardig in zijn
greep maar het einde was gewoon tè ver gezocht, tè heftig, tè van
alles. Doordat Olde Heuvelt daar ook heel veel begint uit te leggen
komt het allemaal niet zo binnen bij de lezer, terwijl in de
stukken ervoor ik behoorlijk in het verhaal zat en zelfs als ik
niet in de gelegenheid was om te lezen toch aan het boek dacht en
wilde weten hoe het nu verder zou gaan. Sommige stukken met
kloppend hart gelezen. Het is jammer dat het eind zo heftig en te
ver gezocht was. Bij ons in de bieb staat dit boek tussen de YA
maar daar vind ik het veel te heftig voor, ook het taalgebruik is
soms niet makkelijk voor deze doelgroep.