Jette is pas jarig geweest, ze is tien geworden. Haar broertje Emiel is maar zes geworden, hij is een jaar geleden overleden. Jette kijkt terug op de tijd voor en vlak na zijn dood. Voor kinderen en ouders die iets dergelijks meemaken is het denk ik een heel troostend boek. Alles wordt besproken: dat ze begrafenisje spelen als Emiel nog leeft, dat Jette zich schuldig voelt omdat ze soms jaloers was op de aandacht die haar broertje kreeg. En hoe wormen iemand in zijn graf opknabbelen. Heel mooi is het contrast tussen het verdriet zonder woorden van de ouders en Jette die precies wil weten hoe het allemaal zit. Ze geeft bijvoorbeeld een opsomming van allemaal dingen waar mensen aan dood kunnen gaan. Op die manier probeert ze grip op de situatie te krijgen. De illustraties (in kleur) van de Schuberts zijn een wezenlijk onderdeel van het boek. Heel aangrijpend omdat ze meer zeggen dan alle woorden bij elkaar. Bijvoorbeeld het beeld van de auto die door de grijze regen van verdriet rijdt. Boek om samen te lezen met kind van 9+