"You can tell by the way she walks thats she’s my girl."

"Het trauma dat ze al die tijd zo keurig had weggeborgen – ergens in een achterkamertje van haar hersenen – in alle hevigheid teruggekomen."

De negendertigjarige Silke Verburgh is getrouwd met Jeroen en samen zijn zij de ouders van de vijftienjarige Tim. Silke lijkt een goed leven te hebben, ze heeft een leuke baan als journalist bij lifestyle magazine Zenza, een mooi huis, zonder financiële zorgen. Silke trouwde tijdens haar studie journalistiek met Jeroen, ooit was hij haar rots in de branding, haar toekomst. De laatste tijd doen ze bijna niets anders meer dan ruzie maken, dit zorgt in combinatie met de sleur die heftig toegeslagen is in hun relatie, voor een groeiend gevoel van onvrede. Jeroen brengt haast meer uren door op kantoor, dan thuis. Silke ligt steeds vaker met haar gevoelens overhoop, is dit het nou, haar leven?

"Ze wilde hen geen pijn doen. En toch zou ze het moeten doen. Om zelf verder te kunnen."

Tijdens een interview met Paul van Zanten, de eigenaar van Eco Furniture gaat ze dwars tegen alle regels die ze zichzelf ooit heeft opgelegd in en raakt tot over haar oren verliefd. Wat zegt dit over haar huwelijk? Wat stelt dit nog voor? Paul geeft haar leven weer kleur en laat haar weer leven. Silke drijft steeds verder bij haar gezin vandaan, het dubbel leven wat ze leidt eist zijn tol. Tijd om een moeilijke keuze te maken.

"En het was leeg. Leger dan Silke zich ooit had kunnen voorstellen."

Wat twintig jaar geleden een fijne vakantie met het hele gezin had moeten worden, werd een zomer om nooit meer te vergeten. Sindsdien staat Frankrijk voor haar gelijk aan ellende. Silke draagt een groot geheim met zich mee, de traumatische gebeurtenis in Bretagne, heeft haar gevormd tot de vrouw die ze nu is, getekend voor het leven met alle gevolgen van dien.

"Ze kijkt naar beneden. Er lopen elke dag tientallen, zo niet honderden mensen door deze straat. En eentje daarvan is haar stalker."

Wanneer Silke opeens anonieme telefoontjes en berichten ontvangt, tast ze volledig in het duister wie het op haar voorzien heeft? Ondertussen gebeuren er steeds meer rare dingen, die van kwaad tot erger gaan, waar zal dit eindigen? Wie is deze onbekende persoon, die zo onverwacht haar leven is binnen gedrongen en haar telkens een stap voor is?

"Nog maar vier dagen, dan zijn ze bij nul. En dan?"

Recent las ik het thrillerdebuut van Lilian Schneider met de prachtige titel Aquamarijn. Ik keek erg uit naar Aquamarijn.

Aquamarijn heeft een prachtige cover, eentje die opvalt, waar je naar blijft kijken, met water, een detail die telkens weer terugkomt in het verhaal. De titel is bijzonder en mooi en past goed bij het verhaal. De omschrijving op de achterkant van het boek maakte mij nieuwsgierig naar het verhaal.

Aquamarijn bestaat uit 36 hoofdstukken geschreven vanuit hoofdpersonage Silke Verburgh. Het verhaal speelt zich af in het heden en het verleden. We blikken terug naar een heftige gebeurtenis twintig jaar geleden die Silke gevormd heeft tot de vrouw die zij nu is. Lilian start de hoofdstukken met een quote van een liedje.

Lilian Schneider heeft een heerlijke schrijfstijl, ze vertelt veel met weinig woorden, ik bedoel als je zo’n verhaal zo uitgebreid kan schrijven in slechts 160 bladzijdes. Van mij had het boek nog veel dikker mogen zijn. Haar schrijfstijl is vlot, beeldend en raakt, het voelt alsof je er zelf bij bent. Vanaf het moment dat ik begon met lezen werd ik Aquamarijn ingetrokken en bleef ik lezen.

Aquamarijn heeft een spannende verhaallijn, die toch weer helemaal anders in elkaar steekt dan ik vooraf had verwacht, wat een plot. Lilian weet de dader tot het einde toe geheim te houden, ik had hem niet zien aankomen en sluit af met een spannende finale. Na het lezen van de allerlaatste bladzijde bleef ik met verbazing achter, een WTF gevoel, Lilian eindigt met een open einde en laat haar lezers met een vraagteken achter, zo van denk daar nog maar eens even goed over na.

Lilian Schneider heeft veel aandacht aan de karakters besteed, deze zijn goed uitgediept en herkenbaar neergezet. Het verhaal spreekt tot de verbeelding, je kunt je er een levendige voorstelling van maken. Je leeft met ze mee, voelt de situatie. Herkenbaar voor veel gezinnen in deze tijd denk ik, altijd maar bezig zijn met werk en social media, met je neus in een computer, telefoon, tablet en daardoor geen tijd meer hebben voor elkaar en het gezinsleven, juist hetgeen wat zo belangrijk is in het leven.
Silke en haar man Jeroen zijn de ouders van de vijftienjarige Tim, een echte puber. Silke en Jeroen trouwden terwijl Silke nog bezig was met haar journalistieke opleiding. Het loopt niet echt lekker in hun gezinnetje, ze zijn in de welbekende sleur beland, de spanning thuis is om te snijden. Ze vluchten beiden in hun werk, waar Silke beland in de armen van de knappe Paul van Zanten. Paul is alles wat Jeroen niet is, hij geeft haar leven weer kleur. Silke draagt een groot geheim met zich mee, een traumatische gebeurtenis die haar heeft gevormd tot de vrouw die ze nu is, getekend voor het leven met alle gevolgen van dien. Een ondraagelijke last om helemaal in je eentje te dragen. Sil wil niets liever dan alles achter zich laten en alles vergeten.
Wanneer Silke opeens anonieme telefoontjes en berichtjes ontvangt tast ze volledig in het duister wie het op haar gemunt heeft? Er gebeuren steeds meer rare dingen en ze heeft geen idee waar het eindigt. Wat bezielt haar stalker, die haar telkens een stap voor is? Silke staat voor een groot raadsel en hoopt de dader op heterdaad te betrappen.
Hoe zou haar leven eruit hebben gezien als die ene dag twintig jaar geleden nooit had plaatsgevonden?

Silke is een echt moedertje, haar verleden, de affaire, het dubbel leven wat ze leidt en de bedreigingen eisen hun tol, ze is erg afwezig, prikkelbaar, angstig, achterdochtig door de constante druk en heeft het gevoel dat ze gek aan het worden is. De schuldgevoelens waar ze mee worstelt, de gebroken man die ze achterlaat en haar zoon die hieronder lijdt en aan het ontsporen is, wat natuurlijk allemaal haar schuld is. Jeroen laat alles over zich heen komen en biedt geen weerstand en toont zich hiermee een man zonder ballen. Silke voelt zich een vreemde in haar eigen huis en voelt zich nergens meer thuis.
Enige kanttekening die ik bij het verhaal heb is dat ik vind dat Silke zich wel heel makkelijk neerlegt bij bepaalde situaties, ik vind het allemaal iets te gemakkelijk gaan. Zelf zou ik meer weerstand bieden.

Lilian Schneider schrijft op dit moment aan haar volgende boek, waar ik alweer met smart naar uitkijk, ik hoop op een dikker boek dit keer, want ik heb enorm genoten van Aquamarijn, wat smaakt naar meer.

Aquamarijn, heerlijk debuut, herkenbare goed uitgewerkte karakters, boeiend plot, hoe zou haar leven eruit hebben gezien als die ene dag in het verleden nooit had plaatsgevonden? Aanrader!