Een stralende zon, zilverwitte stranden, wuivende palmen en een azuurblauwe zee. Voor de meeste mensen is Aruba een aards paradijs, One Happy Island. Zoniet voor Jill, een dertigjarige Nederlandse die zich stierlijk verveelt op het exotische eiland. Zij is de licht depressieve hoofdpersoon in Drift, de tweede thriller van Marion Pauw. Een boek dat volgens de schrijfster zelf beter, dikker en meer literair is dan haar debuut Villa Serena.

Het boek begint met Jill die na een geslaagde driftduik boven water komt en merkt dat de boot van haar instructeur Edsel nergens te bekennen is. Samen met haar duikbuddy Floyd dobbert zij rond in het water, tussen onbegaanbare kust en open zee, tussen hoop en wanhoop.
In de volgende hoofdstukken wordt het beklemmende heden afgewisseld met flash backs van de aankomst van Jill op het eiland, haar onvrede als blijkt dat haar vriend Simon meerdere weken voor zaken op stap zal zijn, haar kennismaking met andere verwaarloosde Nederlandse vrouwen op het eiland en haar duiklessen bij de moeilijk te peilen instructeur Edsel (die enige tijd gevangen heeft gezeten omdat hij ervan verdacht werd meer te weten van de verdwijning van de Amerikaanse toeriste Christine Bird). Tal van vragen dienen zich aan: Hoe gevaarlijk is Aruba? Heeft Edsel misschien toch iets te maken met de verdwijning van Christine Bird? En zullen Jill en Floyd hun driftduik overleven?

Vrouwelijke schrijfsters hebben de neiging om het emotionele leven van hun vrouwelijke hoofdpersoon in alle kwetsbaarheid te openbaren. Marion Pauw is daar geen uitzondering op. Haar personage Jill, een mooie maar ongelukkige jonge vrouw, is in het dagelijks leven in therapie. Zij is een vrouw met een verleden. Jill slikt zware medicijnen: seroquel om niet gek te worden, seresta om als een blok in slaap te kunnen vallen en anafril om geen zelfmoord te plegen. Zij voelt zich op Aruba binnen de kortst mogelijke tijd eenzaam, opgelaten, bedrogen, angstig en verlaten. Zij heeft weinig behoefte aan sociale contacten, haar relatie staat op springen, zij worstelt met opkomende seksuele gevoelens voor andere mannen en zij drinkt teveel. Het maakt van Jill een personage in wie veel vrouwelijke lezers dingen van zichzelf herkennen. Zij is overigens het enige karakter dat goed wordt uitgewerkt.

Het verhaal van Drift is losjes gebaseerd op de raadselachtige verdwijning van Natalee Holloway, het tienermeisje uit Alabama dat nooit is teruggevonden. In Drift heet zij Christine Bird en wordt zij beschreven als een lichtzinnig meisje dat een hele reeks jongens afwerkte in een week tijd. Men vermoedt dat zij dood is. Jill, die qua uiterlijk sprekend op Christine lijkt en die regelmatig voor haar wordt aangezien, wordt onbedoeld bij de vermissingzaak betrokken.

Plot en structuur van Drift zijn erg sterk. Op vaardige wijze worden twee verhaallijnen door elkaar geregen: Jills leven op het eiland inclusief de oorzaak van haar hachelijke situatie (hulpeloos ronddrijvend in zee) en de verdwijning van Christine Bird. Het zijn twee verhaallijnen met elk een goed uitgewerkte spanningsboog. Ze raken elkaar en versterken elkaar. Het slot is ietwat snel afgewerkt, maar wel verrassend.

Marion Pauw schrijft vlot. Haar taalgebruik is eenvoudig, verzorgd en begrijpelijk. Bij haar geen franje, geen taalkundige hoogstandjes. Korte dialogen wil zij. Spreektaal. Modern. Dat geeft het verhaal veel vaart. Drift is intrigerend, sfeervol en filmisch. Een boeiende thriller van een gedreven schrijfster.