Een mooie blondine op een overwegend groen-blauwe cover, op de achtergrond graffiti waar de naam Bowie uitspringt vertelt heel veel over het verhaal dat Terug uit Hasselt omschrijft.
Dit boek beschrijft een deel van het leven van de auteur, Gudrun Bongaerts. Opgroeiend in een welstellend gezin met een jongere zus en een liefhebbende moeder schetst Gudrun haar overweldigende liefde tussen twee jongens, Tom en Serge, die toch wel heel tekenend zijn geweest tijdens en na haar puberjaren.
Tijdens haar overpeinzingen (en schrijfsels) wordt ze zeer bijgestaan door haar man, zoon en dochter en wat zeer frappant is, deze personages worden ook gewoon man/zoon/dochter genoemd in haar boek.
Voor het lezen was ik reeds op de hoogte dat Terug naar Hasselt niet een doorsnee verhaal was die een auteur neergeschreven had om een periode in haar leven af te sluiten. Dus ik had al wel wat verwachtingen omtrent dit boek.
Vanaf de eerste pagina slaagt de auteur erin je mee te voeren in een, voor veel personen, zorgeloze periode, de jaren 80. De nasleep van de vrije liefde-periode, het experimenteren met drank en soft- en/of hard drugs, het uitgaansleven... Alleen als je zelf opgegroeid bent in die jaren, voel je je mee verbonden met hetgeen Gudrun beschrijft. Het aantrekken en afstoten van de liefde die ze voelt voor zowel Serge als Tom maakt dat ze in een driehoeksverhouding komt te zitten. Enerzijds een mooie periode, anderzijds een donkere periode maar bovenal slaagt de auteur er in om je mee te sleuren in haar verhaal.
Op een eigen manier geschreven ondervond ik dat Gudrun met heel veel liefde en toewijding een periode in haar leven afsloot die misschien voor sommige lezers onbegrijpelijk is, maar waar ik mij perfect in kon vinden.