Ook als je normaal gesproken geen ´nare´ non-fictie romans over kanker leest: een pakkende titel als Tussen Hel en Hemel 17 trekt een ieders aandacht. Als dan de schrijfster ook nog eens een dorpgenote blijkt te zijn, tja, dan begint zo’n boek magnetisch te werken.

Lara Jongbloets leefde haar zorgeloze studentenleventje in Hemel 17, een oergezellig dispuuthuis in Amsterdam, toen ze te horen kreeg dat ze kanker in haar baarmoeder had. “Als je wil overleven,”, zei het UMC, "dan moet die baarmoeder er uit." Lara is op dat moment 20 jaar en verlangt –al is het pas over een jaar of tien- van jongs af aan al vreselijk naar kinderen. Dit dubbel slechte nieuws verdeelde haar leven in één klap in Voor en Na de Kanker. Alsof de ellende niet op kon, maakten medische missers het Lara en haar familie er ook nog eens bepaald niet gemakkelijker op.

Op bewonderenswaardig open wijze vertelt Lara nu in dagboekvorm het afschuwelijke jaar dat zij heeft moeten doorstaan. Hoe ze slag na slag kreeg te verwerken, niet meer wetend waar ze precies aan toe was. Over de preventieve chemokuren, die ze tien maanden lang wekelijks kreeg en waar ze telkens weer honds- en hondsberoerd van werd. Over de helaas toch onvermijdelijke operatie waarna het plaatje van haar toekomstige moederschap zo pijnlijk aangepast moest worden.

Maar behalve al deze ‘kankergedachten’(haar eigen bewoording) vertelt Lara ook over mooie, onvergetelijke momenten tijdens de aanhoudende nachtmerrie. De liefde en zorg zo oprecht geschonken door haar familie en vrienden. Nuchter, klinkt ze, een dame die goed weet wat ze wil en haar mondje (en pen) goed weet te roeren. Het levert een prettig leesbaar en verrassend genoeg vaak ook erg grappig relaas op. De lach ligt vaker op de loer dan de snik. Al is het ontroerend hoe Lara midden in haar eigen eenzame angsten oog heeft voor het verdriet dat haar omgeving heeft om háár. En niets liever wil dan hen ontzien.

Lara is beter geworden. Niet dat ze de kanker heeft overwonnen, zoals ze zelf benadrukt. Strijden is geen goed woord voor genezen. Het is een oneerlijke omschrijving: alsof je een verliezer bent, alsof je tekórt geschoten bent wanneer je aan kanker overlijdt. Een goed voorbeeld van Lara’s vele raak verwoorde inzichten.

Met haar boek en in haar rol als ambassadeur voor de Stichting AYA (Adolescent and Young Adult) wil Lara zich inzetten voor mensen van 18 tot 35 jaar die met kanker te maken krijgen. Een leeftijdsgroep die specifieke zorg en ondersteuning nodig heeft op gebieden die belangrijk zijn op die leeftijd. Tussen Hel en Hemel 17 werkt in ieder geval louterend, zelfs voor wie kanker (gelukkig!) slechts op afstand is gebleven en hopelijk blijft. Het boek is voor hen dan misschien ‘eng’ en confronterend, je kijkt na dit boek wel weer positief relativerend naar je soms wat ondergewaardeerde gezonde leventje.