Christina Henry brak door met de ‘Black Wings’-serie. Waarna ze de lezer – op geheel eigen wijze – kennis liet maken met haar versies van de klassiekers Alice in Wonderland en Peter Pan. Dit resulteerde in de dark twisted fairytales Alice, The Red Queen en Lost Boy. Met het sprookjesachtige The Mermaid slaat Henry een nieuwe richting in.
De 19e-eeuwse Amerikaanse showman P.T. Barnum stond bekend om zijn rariteitenshow ‘The greatest show on earth’. Tot zijn verzameling behoorde onder andere een Indiaanse danseres, een Afrikaanse olifant, een Siamese tweeling en een zeemeermin. Die laatste vormt de basis voor een nieuw fantasieverhaal gebaseerd op historische feiten.
Zeemeermin Amelia is jong, nieuwsgierig en gaat er regelmatig op uit om ‘de wereld’ te ontdekken. Tijdens een van haar ontdekkingstochten zwemt ze zo ver mee met een boot, dat ze niet meer weet hoe ze terug moet keren naar haar familie. Wanneer Amelia in de netten belandt van visser Jack, laat hij Amelia gaan. Echter laat zijn blik haar niet meer los. Zouden de legendes over zeemeerminnen die benen krijgen, wanneer ze het land aanraken waar zijn? Het werkt en dus besluit ze haar leven met hem te delen.
“She loved him almost as much as she loved the sea, and so they were well matched, for he loved the sea almost as much as he loved her.”
Een prachtig liefdesverhaal is geboren. Echter, waar Jack ouder wordt, lijkt Amelia eeuwig jong. Wanneer de ouderdom en de zee Jack van haar af nemen, blijft ze alleen achter. Ondertussen doen er verhalen de ronde over een zeemeermin. Deze verhalen komen museumeigenaar P.T. Barnum ter oren. Hij is vastbesloten om de zeemeermin deel uit te laten maken van zijn expositie. Wanneer Amelia het voorstel krijgt om zich bij hem aan te sluiten, ziet ze hier in eerste instantie van af. Maar dan realiseert ze zich dat Jack nooit meer terug zal komen. Ze realiseert zich dat dit haar kans is om de wereld te ontdekken. Ze besluit op Barnum zijn voorstel in te gaan, maar is het wel zo mooi als het lijkt?
Met The Mermaid zet Henry een verhaal neer dat alle ingrediënten van een klassiek sprookje bevat. Elementen zoals liefde, vertrouwen en loyaliteit spelen een belangrijke rol in het verhaal. Dit in combinatie met Henry haar vlotte schrijfstijl zorgt ervoor dat je je als lezer mee kan laten voeren in het leven van Amelia en deelgenoot wordt van haar gevoelens. Bovendien bevat het verhaal de nodige spannende elementen, zoals een man die telkens weer naar Amelia komt kijken, en uitgebreid beschreven emoties, zoals de worsteling van Amelia met het gedrag en de denkwijze van mensen. Daarmee slaagt Henry erin de interesse van de lezer te boeien en vast te houden.
Wie het boek instapt met de verwachting van een dark twisted fairytale zal wellicht teleurgesteld zijn. The Mermaid past niet in dat genre. Tegelijkertijd is Henry er in geslaagd ook in deze klassieke benadering de onmenselijke kanten en de drijfveren van mensen te belichten. Ze laat je kennis maken met de ‘slechte’ kanten van de mensheid. Maar ook met de dromen en wensen van een vrouw in een tijd waarin vrouwen vooral het eigendom van hun man waren. De strijd die dit bij Amelia oplevert wordt duidelijk uiteen gezet.
It is not a comforting thing to realize that many people think the world is a better place without you in it, Amelia thought.
Een prachtig sprookje gebaseerd op historische feiten. Waarin lessen, zoals zo vaak in sprookjes te vinden zijn, niet mogen ontbreken en dat bovenal bol staat van liefde, wensen en dromen. Hetgeen er voor zorgt dat het een verhaal is dat je als sprookjesliefhebber gewoon moet lezen.