‘De auto komt uit het niets. Het sissen van natte autobanden, de bons waarmee een vijfjarig jongetje de voorruit raakt en de salto die zijn lichaam maakt voordat het op het asfalt smakt.’
Het boek 'Mea Culpa', geschreven door Clare Mackintosh, schetst het rouwproces van een alleenstaande moeder dat haar zoontje Jacob van vijf jaar oud verliest bij een ongeval en waarbij de dader vluchtmisdrijf pleegt. Dit boek is dan ook een psychologische thriller met een zeer aangrijpend verhaal.

Doorheen het boek kom je heel wat problemen tegen, zoals Tom, de zoon van inspecteur Ray Stevens die volgens zijn vrouw gepest zou worden op school en zo zijn draai niet vindt. Je denkt telkens mee te zijn en de hints te snappen maar op het einde word je helemaal verrast. Al de gedachten en gevoelens lijken zo tastbaar wat het boek nog beter en aangrijpender maakt.

Elk hoofdstuk word geschreven in een ander vertelperspectief; eerst vanuit het vertellend 'ik' perspectief en dan weer vanuit de personele 'hij' verteller. Zo kom je elk hoofdstuk dichter en dichter bij het oplossen van de puzzel. Op deze manier slaagt de auteur er ook in om je op het verkeerde been te zetten. Je wordt als het ware 'meegezogen' in het verhaal en beslissingen en keuzes die sommige personages hebben genomen begrijp je.

Het is een zeer aangrijpend en realistisch boek. Wanneer je zulke complexe en pijnlijke verhalen leest besef je toch wel even wat er echt belangrijk is in het leven en welke dingen je moet waarderen en koesteren. Dit boek is meer dan 5 sterren waard want uit de levenservaringen van anderen kunnen we allemaal nog iets bijleren.