Arthur Japin is een meester in het zich inleven in historische personages, zoals hij ook al eerder aantoonde in ‘De zwarte met het witte hart‘ en ‘De Grote Wereld’. In dit boek neemt hij ons mee naar het Amerika van halverwege de 19e eeuw. Hoofdpersoon Sallie ‘Granny’ Parker vestigt zich samen met haar man en grote gezin in het nog ontontgonnen Texas, op dat moment nog Comanche-gebied. Japin geeft een mooi inkijkje in het barre bestaan van deze mensen. Vervolgens gebeurt wat je al een beetje zag aankomen: hun fort wordt aangevallen en verwoest door de Indianen. De volwassenen worden vermoord en de kinderen meegevoerd. Granny is een van de weinige overlevenden en is de rest van haar leven vol van haat tegenover de indianen. Tot ze wordt bezocht door een indiaan die de zoon blijkt te zijn van haar eigen kleindochter Cynthia Ann.

Alhoewel het plot prima is en Japin een prima schrijver is, vind ik toch dat er nog veel op dit boek aan te merken is. De soms nogal pathetische schrijfstijl bijvoorbeeld. Zoals het begin van het boek, waarin Granny vertelt over de dag van die aanval: Die ene dag, ja, die ene dag. Die dag, die alles zou bepalen, die 24 uur, etcetera etcetera”. Of de overvloed aan passages over de olifant Old Bet, die toch wel zoveel indruk op Granny gemaakt had, toen ze nog een kind was. En op veel andere plekken in het boek zakte bij mij ook de aandacht weg, bij weer zo’n lange passage die iets teveel in pathetiek ten onder gaat. Daarmee blijft mijn oordeel van Japin ongewijzigd: een verdienstelijk schrijver, maar het is het toch net niet echt goed.