Johan Deseyn heeft zijn weg gevonden doorheen dit en zijn eigen Labyrint, zoveel is duidelijk. Het boek wil nog steeds aanleunen bij het horror-genre,liefst binnen de contouren van een Amerikaans dorp, omgeven door interstates en highways, de plek waar Deseyn zich thuisvoelt. Net als in zijn voorgaande werk is het duidelijk dat deze auteur over meer dan voldoende fantasie beschikt om menig creatuur en al dan niet half-dode, de menselijke wereld te laten bespelen en manipuleren. Labyrint gaat echter verder, bewandelt de weg die Deseyn insloeg met Daemonium. Personnages worden beter en dieper uitgebeeld, de suspense wordt gradueel opgebouwd met een verhaallijn die duidelijk wordt aangehouden maar die niet eindigt in voorspelbaar bloedgemors en ledematen-gehakt. Voor het eerst slaagt Johan Deseyn er in om de aandacht van de lezer bij elke pagina maximaal vast te houden, het verhaal te laten primeren op de creaturen van de onderwereld of beter gezegd 'andere wereld' en tegelijk trouw te blijven aan zijn genre (u voelt het zelf aan uw gewricht als van een personage een knieschijf detaillistisch verwijderd wordt). Net die spanning maakt het geloofwaardig om de auteur effectief te plaatsen in het spectrum tussen Stephen King en Clive Barker zoals in een andere recensie verwoord werd. Met Labyrint heeft Johan Deseyn voor zichzelf een mijlpaal geplaatst door een echte 'page-turner' te schrijven, trouw aan zichzelf en geleerd uit de eigen schrijverservaring.