In het eerste deel van Vlaminck's 'roman fleuve' Langs moederszijde, vind je ook nog de novelle, Anastasia, terug, bij nader inzien een perfecte prelude op die eerste twee romans. In Quatertemperdagen gaat het voornamelijk over het leven van zijn grootouders Fien van Riel en Eduard Rombouts en hun kinderen, waaronder zijn moeder Anneke. Jaak van Riel is een oom van Fien, een personage uit de novelle Anastasia, waar ook nog zijdelings verwezen naar wordt. In Wolven huilen gaat het dan weer over een halfbroer van zijn grootmoeder, Fons Huybrechts, die samen met Liza Schrijvers naar Canada is verhuisd. Met beide karakters hebben we dan ook al kennisgemaakt in de eerste roman.

Het zijn beide 'wonderschone' heel gevoelige verhalen van een Vlaamse familiegeschiedenis met veel liefde weergegeven door de schrijver. In beide romans worden de gezichtspunten afgewisseld tussen die van de personages en die van de schrijver, in de ik-vorm, die in zijn huidige leven op zoek gaat naar herinneringen van vroeger en getuigen uit die tijd nog aan de tand gaat voelen om te proberen al deze flarden aaneen te rijgen. In de hoofdstukken die in het verleden van zijn familie spelen, kan de schrijver zo in de hoofden van de personages kruipen zodat het overkomt alsof alles echt zo gebeurd is. De verhalen spelen zich af in de late 19de eeuw tot aan de vroege jaren '60 wat ook zeer goed doorschemert in het Vlaamse taalgebruik. Zo komt het natuurlijk allemaal nog echter en logischer over. Het zijn voor mij alleszins heel vlot te lezen romans. ;-) Maar uit die tijd stammen ook de hardheid van het leven, de armoedige miserie, de gevolgen die de twee wereldoorlogen met zich meebrachten en families die hierdoor werden opgesplitst, de schandalen die werden verstopt voor de gesloten dorpsgemeenschappen... Als deze verhalen voorgelezen zouden worden, hang je gegarandeerd aan de lippen van de verteller!

Erik Vlaminck is dan ook een echte Vlaamse verhalenverteller. En met deze romancyclus, aangevangen in 1992 overigens, brak hij door bij het grote publiek. Hij bewees het nogmaals in zijn recentste roman De zwarte brug, maar nu leer ik nog meer uitstekende boeken kennen van deze aimabele schrijver, en begin ik ook in te zien waar een zekere Kris Van Steenberge de mosterd haalde.