Na een moeizame start om te beslissen wat de auteur met haar leven wou aanvangen is ze er dan toch uitgekomen. Ze is verpleegkundige geworden met hoofd en hart. Maar laat dit laatste nu net zijn wat ze een beetje verloren is met het schrijven van dit boek. Het is een beetje een opsomming van alle werken die ze doorheen haar carrière doet, kinderafdeling, geriatrie, …. Maar er wordt niets uitgediept en veel uitgelegd. De logica in de opbouw van het verhaal is mij nog steeds niet duidelijk. En tegen het einde zat ik helaas nog steeds op mijn honger te wachten. Hier en daar komt Watson met enkele mooie anekdotes zodat je denkt dat het verhaal nu wel zal beginnen. Maar dan gooit ze er een stukje taaie theorie ertussen waar je als ‘gewone’ lezer gewoon niets mee kan. De schrijfster legt wel enkele problemen uit die zeker nog van toepassing zijn en waar absoluut politiek gezien nog aan gewerkt kan worden. Gebrek aan een goede gezondheidszorg voor iedereen. Een tekort aan bedden op sommige afdelingen. Gebrekkige apparatuur. Te weinig personeel. Maar ik denk dat je dit als lezer van een roman niet allemaal echt wil weten? Toch?
De quote: zo mooi beschreven dat het je de adem beneemt kan mij niet bekoren. Maar ik vind het zeker een mooie ode aan het werk van de verpleegkundige. Zij moeten er uiteindelijk wel alle dagen staan en mee omgaan. Dus veel dank aan de zorgsector bij deze.