Vooral de worsteling van Simone met de grauwheid die ze met zich meedraagt staat centraal. Net als op de cover biedt Afrika Simone eerst een lege, weidse vlakte waarin ze zichzelf tegenkomt, maar dan “hoort ze de echo, voelt ze de schaduw van een totaal nieuwe, onbekende, warme wereld, die onweerstaanbaar aan haar trekt”. Terug in Amsterdam overvalt haar “de ballast, het teveel aan zware grijze luchten”. Het boek is goed opgebouwd en de schrijfster gebruikt een beeldende schrijfstijl, waaruit blijkt dat ze bekend is met het landschap en de gebeurtenissen in Afrika. Een aanrader als je houdt van een beeldend omschreven Afrika en een worsteling met grijze wolken.

Vanwege depressie start Simone met een groepstherapie. Ze voelt meteen dat ze dit niet wil en besluit om met een groepsreis mee te gaan naar Afrika. Dapper, omdat ze daarmee haar veilige omgeving verlaat. Simone is erg met zichzelf bezig en roept ook negatieve reacties op. Ze bekijkt de anderen negatief en doet haar best om niets met hen te moeten. Tijdens een zandstorm wordt ze op zichzelf teruggeworpen en merkt ze dat de reisgenoten bezorgd om haar zijn. Vanaf dat moment doet ze haar best om zich iets meer aangepast te gedragen. De reisleider Koen is een vrije vogel. Hij weet zich goed aan te passen aan de omstandigheden tijdens hun reis en Simone wordt verliefd. Koen lijkt de liefde te beantwoorden maar wil zich niet binden en golft heen en weer tussen de band met Simone en zijn hang naar vrijheid. Als hij teruggaat naar Afrika, maar deze keer naar een oorlogsgebied, volgt Simone hem. Daar vindt een verschuiving plaats, in hun relatie en binnen Simone.