Sophie Hannah treedt opnieuw in de voetsporten van Agatha Christie, met haar tweede Poirot mysterie “de Nieuwe Erfgenaam”.

Opnieuw is dit verhaal een combinatie van Poirot en Scotland Yard inspecteur Edward Catchpole.
Beide heren worden uitgenodigd op het landgoed van Lady Playford in Clonakilty (Ierland), zonder dat ze het van elkaar weten, en zonder dat ze weten waarom.

Eenmaal aangekomen op het landgoed blijken ze niet de enige gasten te zijn.
’s Avonds bij het diner doet lady Playford een schokkende onthulling over haar nieuwe testament en dat zet een serie onverwachte gebeurtenissen in werking met moord tot gevolg.
Het is maar goed dat Poirot en Catchpole aanwezig zijn, want de plaatselijke politie doet wel gewichtig, maar weet de moordenaar niet te ontmaskeren.

1929 met landhuizen, inwonend personeel, lady's, erfenissen, maar vooral veel intriges, zorgen ervoor dat het een boeiend verhaal is, wat vooral bestaat uit veel observaties en conversaties. Alle hoofdpersonen hebben hun eigen verhaal, en om de gebeurtenissen, zowel van nu als van het verleden helder te krijgen wordt er veel gesproken. Toch is dat niet vervelend, Sophie Hannah laat de hoofdpersonen helder, duidelijk en beeldend spreken . Hun verhalen zijn interessant, niet alles is direct te plaatsen, maar wordt later in het verhaal ineens wel duidelijk. Alles hangt samen. Met kleine aanwijzingen wordt je als lezer op weg geholpen naar de ontknoping, waar Poirot op zijn eigen bijzondere wijze de moordenaar weet te ontmaskeren. (en dat was dus weer niet de persoon die ik dacht).

De ontknoping van Poirot was wat aan de lange kant, maar er was ook wel heel veel uit te leggen.
Het was wel even wennen om vanuit Catchpole het verhaal aangeleverd te krijgen, toch weet Poirot halverwege zijn stempel op het boek te drukken. Sophie Hannah heeft opnieuw een prachtige Poirot weten te schrijven.