Viljar Ravn Gudmundsson is een aan lager wal geraakte journalist bij het Haugesund Nieuws. Hij was jarenlang succesvol, maar sinds zijn onthullingen over minister Eliassen heeft hij meer aandacht voor drank dan voor zijn werk. Op een dag in 2014 ontvangt hij een e-mail van ene Stein, die een moord aankondigt op een vrouw omdat zij een misdaad heeft begaan en daar niet voor gestraft is. Gudmundsson doet het bericht af als een flauwe grap, maar wanneer de volgende dag de vrouw vermoord wordt aangetroffen, beseft hij meteen dat het menens is. Hij neemt contact op met inspecteur Lotte Skeisvoll. Het lijkt een eenvoudige zaak, de dader laat tal van sporen na. Is de dader nonchalant of wil hij iedereen op een dwaalspoor zetten? Dan volgt een tweede e-mail...

Tangen houdt van veel afwisseling in z’n boek. Zoals in tijd en perspectief. Zo springt hij graag in tijd en geven de regelmatige flashbacks naar 2010 duiding aan de gebeurtenissen van 2014. We volgen Gudmundsson en Skeisvoll tijdens hun werkzaamheden, verteld in de derde persoon, terwijl we de dader volgen in de ik-persoon. Hij vergelijkt zijn moorden en de voorbereidingen ervan met een requiem. Verwijzingen zijn er overigens ook naar tal van Scandinavische thrillers, die gelden als inspiratiebron voor de moordenaar.

De uitwerking van de karakters en sommige verhaallijnen laat wel te wensen over. Misschien deed Tangen dat bewust met het oog op een vervolg, maar het zorgt voor een gemis. Pakweg het eerste driekwart is het boek een standaardthriller. Met een kijkje in de gedachten van een moordenaar, moordonderzoeken en klopjacht op een seriemoordenaar in het heden en een terugblik naar de aanleiding van de gebeurtenissen in het verleden bevat het dezelfde ingrediënten als veel andere thrillers. Echter, het plot laat zich niet raden (hoewel niet vergezocht) en is zeker vernuftig bedacht. ‘Het meesterwerk’ laat zich niet snel lezen, maar wie de moeite en rust neemt er voor te gaan zitten, wordt zeker beloond door deze bovengemiddelde thriller.