"Je vertolkte zoveel personages dat je zei dat je soms niet meer wist welke biografische bijzonderheden authentiek waren en welke verzonnen. Je ging zo sterk in je dekmantel op dat de boekhouding soms niet meer wist op welke naam je salaris moest worden uitbetaald." Aan het woord is Crystal Quest, ex-CIA-baas van Martin Odum en nog enkele andere 'personages', ofwel gefingeerde identiteiten. Odum is nu privédetective en is een stuk van zijn geheugen kwijt. De CIA zou dat graag zo houden, en om een of andere reden is het daarom beter dat hij niet ingaat op het verzoek van Stella Kastner om haar schoonbroer op te sporen. Natuurlijk neemt Odum de opdracht wel aan, en die brengt hem naar alle uithoeken van de aardbol. Langzaam komt ook zijn geheugen terug, en beginnen zijn personages zich te roeren. Via flashbacks leren we zo Dante Pippen en Lincoln Dittmann kennen, telkens dezelfde persoon, maar andere personages.

De grote klasse van Robert Littell zit hem in het vertellen van een complex verhaal op een eenvoudige manier. De rode draad is de zoektocht naar de Russische man van Stella's zus. Via tips van allerhande personages (ook zij zijn niet altijd wie ze lijken te zijn) komt Odum in aanvaring met geheime diensten, maffia en Russische oligarchen. Littell brengt je zonder blikken of blozen van Israël naar New York, en van de Braziliaanse jungle (voor een ontmoeting met Bin Laden!) naar de Amerikaanse burgeroorlog, waar telkens een ander alter ego de hoofrol speelt. Je zou van minder de pedalen kwijtraken: Martin Odum raakt verzeild in een wereld waar iedereen zijn vijand kan zijn. Of toch minstens de vijand van een van zijn personages.
Personages is een prachtige, gelaagde en beklemmende spionagethriller zoals je ze niet alle dagen (jaren?) te lezen krijgt.