Gabriella Versado, rechercheur in Detroit, komt als een van de eersten bij een opmerkelijk lijk dat op een verlaten weg in Detroit gevonden wordt. Opmerkelijk omdat het lijk bestaat uit de helft van een hert en de helft van een jongen. Beide helften zijn aan elkaar gelijmd tot één geheel. Nabij het ‘lijk’ staat een rechthoek op de muur getekend, een deur. Er zijn bijna geen aanknopingspunten maar zachtjesaan vordert het onderzoek. Dit versnelt iets als er nog een slachtoffer gevonden wordt. Een seriemoordenaar?
Ondertussen vertellen diverse personen, ogenschijnlijk zonder veel samenhang, hun eigen verhaal met alle (innerlijke) conflicten die belangrijk zijn. Mede daardoor duurt het lang voordat de verhaallijnen elkaar kruisen. Zodra dit het geval is komt het verhaal in een stroomversnelling en wordt het aantrekkelijker. De omgeving waar het verhaal speelt is het desolate, in verval verkerende Detroit. Ondanks alles blijven een aantal mensen zich voor deze stad en zijn bewoners inzetten. Daarnaast is de stad achtergrond voor de nodige kunstzinnige uitingen, men probeert ondanks alles uit de teloorgang nieuwe dingen te creëren.
Het verhaal is goed opgebouwd. Het loopt langzaam naar een climax toe. Het Fantasy element wordt pas heel laat echt belangrijk. Sommige aspecten zijn wel heel bizar. Het boek is daardoor niet echt fantasy maar het is ook niet echt een thriller of horror… wat dan wel?
De verschillende personages zijn goed uitgewerkt: Gabriella: een politievrouw in hart en nieren waardoor ze vaak in conflict komt met haar moederrol. Jonno: een persoon die niet goed weet wat hij wil, gemakzuchtig en op roem belust… Layla: Een lief meisje met een groot rechtvaardigheidsgevoel en heeft alles over voor haar beste vriendin. Clayton: mislukt kunstenaar, een verknipt persoon bezeten door De droom. Wat je van hem te weten komt is vnl de droom. TK: Een rechtschapen man die aan de zelfkant van de maatschappij terecht is gekomen.

Ondanks dit alles kon het boek me niet echt raken. Ik heb er lang over gedaan om het boek te lezen en de aandrang om het weg te leggen bleef lang sluimeren. Omdat het geschreven is in korte hoofdstukken, vanuit diverse personen en verspringend in tijd heb ik door kunnen zetten en het uiteindelijk toch uitgelezen.