In 'de samenkomst' krijgt de lezer de indringende gedachtenstroom van Veronica Hegarty voorgeschoteld.

Direct op de eerste pagina van het boek wordt verteld van de zelfdmoord van Veronica's lievingsbroer Liam. Getriggerd door deze gebeurtenis probeert ze haar verleden te verwerken - ze is grootgebracht in een te groot, arm en disfunctioneel gezin in het Dublin van 1960/1970 - alsmede de dood van haar broer. Dit doet ze op een eigen manier: ze graaft diep in haar geheugen om gebeurtenissen naar boven te laten komen maar weet ondertussen niet zeker of deze gebeurtenissen echt zo hebben plaatsgevonden of dat ze gekleurd zijn door de tijd. Soms vult haar fantasie de hiaten op. Al met al probeert ze op deze wijze af te rekenen met haar innerlijke blokkades, en haar verleden en de dood van haar broer te reconstrueren.

Dit alles wordt op een enigszins afstandelijke wijze gebracht, wat de rauwheid moet versterken maar wat ik persoonlijk niet zo ervaren heb. Ik kreeg op de een of andere manier weinig feeling met dit boek. Het laatste is trouwens niet aan de schrijfstijl te wijten welke heel precies en karaktervol is. Wellicht ligt het aan het feit dat je als lezer toch de gehele tijd in het vertwijfelde/depressieve hoofd van Veronica zit; ik kon mij hier moeilijk mee identificeren ondanks de meeslepende verteltrant.

3,5 ster maar afgerond naar boven een 4 (voor de schrijfstijl).