De meningen over de boeken van Wortel zijn verdeeld. Ergens las ik het volgende: de matige recensies zouden niks met de kwaliteit te maken hebben, maar een generatieconflict blootleggen. De recensenten zouden te oud zijn om jonge schrijvers te kunnen waarderen. Of zoals Wortel zelf van het Reve citeerde: ‘Het grootste bezwaar is dat ik zo duidelijk schrijf. Dan denken de mensen dat het niks is.’ Ze bedoelt: niet iedereen houdt van haar manier van schrijven: ze schrijft helder, maar laat meer weg dan ze opschrijft. Er zijn mensen, ook dertigers, die daar niks aan vinden.
Nu ben ik al over de vijftig, maar ik vind haar boeken toch echt geweldig. Verfrissend en vernieuwend tussen al die Nederlandse commerciële rommel van de laatste decennia (sorry, ik laat me een beetje gaan ... ik zal ook verder geen namen noemen).
Vooral de scherpe, bijna schrijnlijk pijnlijk - humoristische ondertoon vind ik prachtig. Doet me denken aan Factotum van Bukowski. Dat smaakt zeker naar meer.