Er is iets met sciencefiction en literatuur: er wordt vaak gedaan alsof die twee onverenigbaar zijn. Literatuur kijkt neer op 'het genre', literatuur wordt gewantrouwd vanuit het fandom. Maar De Engelenmaker is het bewijs dat genreliteratuur wel degelijk wordt gewaardeerd, het boek won zelfs literaire prijzen. Merkwaardig genoeg is het bij het fandom grotendeels onopgemerkt gebleven en wordt Brijs niet als genreschrijver erkend.
Nu heb ik niet het idee dat Brijs zichzelf als genreschrijver ziet: hij gebruikt in dit boek (veel) sciencefictionelementen om zijn verhaal te vertellen. Hij maakt gebruik van spanning en mysterie zoals je dat in genrewerken zelden ziet. Wat het meer maakt dan doorsnee genre is de bevlogen schrijfstijl van Brijs en de waaier van actuele onderwerpen die hij in het verhaal aansnijdt.
Hoewel het verhaal nergens sentimenteel wordt, is het wel een verhaal vol emoties, over onzekerheid, wanhoop en liefde.

Wat het boek zo uitzonderlijk maakt, is dat alles lijkt te kloppen. Alle woorden staan daar waar ze moeten staan, alle onderwerpen zijn verweven, alle details hebben hun juiste plaats en (diepere) betekenis. Hoewel dat laatste misschien ook inbeelding kan zijn: in een interview zei Brijs dat hij de naam Victor niet had gekozen als verwijzing naar Dr Victor Frankenstein, met wie de Victor uit De Engelenmaker veel gemeen heeft. Hoe vaker je het boek leest, des te meer verbanden en verwijzingen je ontdekt. Dit is in alle opzichten een boek dat steeds herlezen kan worden en voorlopig actueel zal blijven als een roman die waarschuwt voor de toekomst.