Het boek is beslist geen literair werk. Er zijn twee verhaallijnen. Een die in het verleden speelt, waarbij de geschiedenis van ontvoerde kinderen wordt verteld en een deel dat in het heden speelt, waarbij een van de nakomelingen de geschiedenis ontdekt en dit gaat onderzoeken.
Elk hoofdstuk wordt er van verhaallijn gewisseld.
Het verhaal dat in het verleden speelt is zeer schrijnend. Dit deel is gebaseerd op ware gebeurtenissen.
Het verhaal in het heden is erg voorspelbaar en de ingrediënten zijn die van een supermarktroman: een succesvolle advocate, een voorgenomen huwelijk, een knappe weduwnaar. De afloop is bekend. Dat is erg jammer, want het boek is mooi geschreven. Van het historische deel heb je als lezer wel een vermoeden van het werkelijke verhaal, maar hoe het precies tot elkaar komt weet je pas aan het eind.