De angst voor een aanslag in ons land is groot. Begrijpelijk, stel je voor dat je gewoon ergens rondloopt en plots zonder ook maar iets te vermoeden, de dood wordt ingetrokken. Heb je nog nooit dat gevoel gehad in een grote mensen menigte dat wanneer er nu iets ergs zou gebeuren je geen kant op kunt. Dat is precies de angst waar Stephen King in zijn nieuwe boek op inspeelt.

King opent sterk, misschien zelfs een beetje te sterk. Het is waar dat het boek van begin tot einde spannend is. Toch is vooral het eerste hoofdstuk me bijgebleven. Zelfs de ontknoping kon net niet tippen aan dat fantastische eerste deel. Al zorgt het er natuurlijk wel voor dat, eenmaal je begonnen bent je het boek meteen tot het einde wilt uitlezen.

Eerst vreesde ik wel voor stereotiepe personages: een dikke rechercheur die graag drinkt en relatieproblemen heeft, de gestoorde psychopaat. Gelukkig bleek niets minder waar. Vooral de nevenpersonages waren goed uitgewerkt. Jerome Robinson in het speciaal. Als zeventienjarige Afrikaanse-Amerikaanse jongen en Harvard student in spe is het duidelijk dat de schrijver zelfs stereotypes probeert te doorbreken. Zeker omdat Jerome zich vaak voor de grap voordoet als Tyrone Feelgood Delight, het ultieme stereotiep van een Afrikaan-Amerikaan.
Samen met Bill Hodges, een gepensioneerde rechercheur die zich zodanig is gaan vervelen dat hij zelfs af en toe denkt dat het beter zou zijn zichzelf het leven te ontnemen en Holly Gibney, een veertigjarige dame met een angststoornis die nog altijd bij haar overbeschermende ouders woont, probeert dit trio een moordenaar op te sporen die jaren eerder ontsnapt is.
De aanleiding van het hervatten van dit onderzoek is een brief die de moordenaar aan Hodges geschreven heeft. Het is duidelijk dat mr. Mercedes, zoals de moordenaar zichzelf noemt, op zoek is naar aandacht en van plan is opnieuw toe te slaan.

Door het wisselende vertelperspectief weten we als lezer al snel wie de dader is. We zijn dus altijd een stapje voor op Hodges en zijn vrienden. Toch gaat de spanning er zeker niet onder lijden. Het komt het verhaal zelfs ten goede doordat we ook een inzicht krijgen in het leven van de moordenaar zelf, hoe hij te werk gaat en de motieven achter zijn aanslag.

Verder speelt het verhaal zich af in een fictieve stad die alle kenmerken heeft van eender welke grote stad. Ook de tijd waarin het verhaal plaatsvindt is zeer recent. Men gebruikt netflix en facebook. Heeft het over muziek en actuele feiten die enkele jaren geleden werkelijk plaatsvonden. Ook wordt moderne technologie, voornamelijk computers, in het verhaal gebruikt als wapen. Het verhaal is dus zeker geen ver-van-mijn-bed-show. Je inleven gaat als vanzelf.

Kort samengevat raad ik zeker aan het boek te lezen. Of ik er zelf nog een tweede keer aan zal beginnen, waarschijnlijk niet. Maar de eerste keer heb ik er wel enorm van genoten. Door Kings briljante schrijfstijl die de nodige humor niet ontbreekt heb je het boek binnen de kortste keren uitgelezen. Het zal u sowieso veel leesplezier brengen, al ga ik de volgende keer dat ik naar een concert ga toch dicht genoeg bij de uitgang zitten.