Dit boek van Grangé bewijst maar weer eens dat hij met elke nieuwe titel een ander concept probeert. Met Het stenen concilie trachtte hij het paranormale te betrekken in een thriller, in Het wolvenrijk haalt hij de Grijze Wolven van stal en in dit boek probeert hij een psychologische thriller in elkaar te zetten. Hij slaagt in die opzet omdat het boek eigenlijk nooit echt verveeld en prima in elkaar zit zonder enorme actie-scenes en schietende achtervolgingen maar faalt waar het aan komt op onvoorspelbaarheid en een sterk slot. Het einde van het verhaal komt nogal geforceerd over en wordt er mijns inziens aangefrommeld. En dat is net zo spijtig aangezien hij zo veel letters steekt in een goede opzet van het verhaal.

Ikzelf heb al zijn boeken gelezen, De vlucht van de ooievaars en De bloedrode gletsjer ontbreken overigens in de bibliografie op deze site, en heb nog geen slecht boek van hem gelezen dus dit boek is ook prima te noemen. Maar zo goed als Het wolvenrijk is dit boek toch echt niet.