Psychotherapeute Jessica Mayhew begeeft zich op glad ijs: zij onderhoudt buiten haar praktijk om contact met (ex-)patiënt Gwydion Morgan en diens familie. Dat is niet te doen gebruikelijk, noch raadzaam. Jessica is geïntrigeerd door een gebeurtenis in het verleden van Gwydion. Berusten diens herinneringen op waarheid of zijn het pseudoherinneringen? En hoe zit het met de overige leden van de familie Morgan?
Tegelijkertijd heeft Jessica privéproblemen. Manlief is vreemdgegaan en oudste dochter denkt zelf te kunnen beslissen wat goed voor haar is.

Locatie: Wales. Verwachting: beschrijvingen van de prachtige natuur aldaar en een goed geschreven spannend verhaal, want 'literaire thriller'. De natuurbeschrijvingen blijken summier, de spanning is - voor zover aanwezig - subtiel, onderhuids. Goed geschreven dan? Nou nee, het is aardig, maar niet bijzonder. Eén keer papieren zakdoekjes uit de tas halen is voldoende, zoals ook één keer de term thuisblijfmoeder voldoende is en de keren dat de leeftijd van dochter Nella aangeduid wordt - ze is 16 - zijn niet te tellen. Charlotte Williams schrijft omslachtig, gebruikt enorm veel woorden om situaties beeldend te maken. Voorbeeld: "Ik liep naar de kapstok, pakte mijn jasje en keek in de spiegel. Ik had alweer donkere wallen onder mijn ogen. Mijn gezicht was een beetje rood, mijn wangen vlekkerig. En mijn haar had ook weleens beter gezeten. Wanneer ik moe ben, heeft mijn haar de gewoonte om zo te gaan zitten dat het er slordig uitziet, met overal plukken, en het proberen glad te strijken heeft dan geen enkele zin. Maar hoewel ik er moe en lichtelijk slonzig uitzag, had mijn gezicht die dag vreemd genoeg ook iets ongewoons, vond ik, in mijn ogen speelde een glinstering van nieuwsgierigheid, van levendigheid. ..."

Het verhaal is goed, voldoende boeiend, zit mooi in elkaar. Verdieping wordt ingebracht door de psychologische bespiegelingen van Jessica en de uitleg over de werking van de geest met betrekking tot herinneringen. Interessante materie, waar best iets meer uit gehaald had kunnen worden.
Gedurende het lezen blijft lang onduidelijk wat de waarheid is en wie er liegt/liegen. Dat maakt het slot dan nog een beetje spannend, al was het wellicht voor een thriller beter geweest om enige onzekerheid over te laten. Is dit wel de echte waarheid? Voor lezers met een rijke fantasie is het een kleine moeite een theorie te ontwikkelen die haaks op het slot van 'Het huis op de klif' staat en het tot een onaf verhaal maakt ... Dat zou pas spannend zijn!

Al met al 'Het huis op de klif' met plezier gelezen, ik ga meteen door met deel 2, 'Zwarte vallei'. Helaas is de auteur in 2014 overleden, de reeks rond Jessica Mayhew zal op twee boeken blijven steken.


[spanning 3, plot 3, leesplezier 4, schrijfstijl 3, originaliteit 2, psychologie 3]