Ik mocht dit boek lezen voor de leesclub. Zelf had ik dit boek anders toch niet snel zelf uitgezocht om te lezen, daar het meer klinkt als horror dan thriller.
Toch begon ik met goede moed te lezen.
Het begon heel sterk, hoe Malorie in de keuken staat en heel zenuwachtig is. Dat ze uit het huis wil met de kinderen nadat ze er 4 jaar in duisternis gewoond heeft.
je wilt nu direct weten hoe en waarom zij zo is.
Gaandeweg het lezen bemerk je dat het boek uit 2 verhaallijnen bestaat, het heden en het verleden.
Het verleden is aardig goed en spannend omschreven, maar het heden laat je in het ongewisse.
Als je het boek uit hebt, voel je je heel ontevreden. Je mist de clou van het verhaal.
Ik blijf het meer een horror cq sience fiction vinden dan een thriller.
Ik zou het zeker niet iedereen aanraden die echt thriller verslaafde is.