Na mijn zoveelste boek in mijn vakantie was dit boek een verademing. Ik lees nu eenmaal veel en snel op vakantie en hou van verhalen die ver van mij afstaan. Nieuwe werelden, spannende avonturen het liefst. Van mijn leeftijdsgenoten moet ik weinig hebben en van de voorspelbare vrouwen boeken al helemaal niets. Toch had ik weinig keus toen mijn boeken uit waren. Ik was bevooroordeeld maar gelukkig klopte mijn gevoel niet en ben ik blij verrast. En niet alleen dat maar ik herken mijzelf vreselijk in de personage en schrijver. Gewoon eng. Dat beiden personen één waren gaf mij meer binding, ik voelde mij dus helemaal niet eenzaam. Hoe gezellig om in het verhaal te zitten maar ook het gevoel te hebben dat je met de schrijfster zo kunt thee leuten. Het eind, de plot kwam ook als een verassing en ik vond het verhaal echt heel geloofwaardig. Top en klasse. Maar wel heel jammer dat Marion gaat stoppen als dat waar is natuurlijk. Ik hoop van niet en wil nu alles lezen. Wel kan ik me heel goed voorstellen dat het vak heel eenzaam is. Ook echt niets voor mij. En geduld heb ik al helemaal niet en ik zou absoluut psychotisch worden dus nee. Niets voor mij. Toch las ik pas dat een schrijver altijd in een café schreef. Ze kon zich ook goed afsluiten, moet je wel kunnen natuurlijk. Ik hoop dat Marion niet stopt en een gezonde manier vind om door te gaan.