Na The timetravellers wife had ik verwacht dat ook dit een prachtig boek zou worden. Helaas kwamen mijn verwachtingen niet uit. Audrey Niffenegger heeft twee boeken geschreven, allebei met factoren erin die niet zomaar kunnen.
Het verhaal gaat over een tweeling die van hun tante een huis en bezittingen erven. Ze verhuizen naar het huis en er gebeuren verschillende dingen. De tweeling moet hun weg zien te vinden in London, erachter komen wat ze willen.
De dingen die gebeuren zijn in het begin nog wel grappig, maar het neemt heel vreemde vormen aan naarmate het boek vordert, vooral de bovennatuurlijke ideeen die de schrijfster verwerkt in het boek. Ik werd er nogal ongemakkelijk van richting het eind. De schrijfster had dit boek een meer praktischer eind kunnen geven, zonder zoveel moeilijk omwegen te bedenken voor en rond de tweeling. Ze zoekt bepaalde oplossing echt te ver, en dat verpest de sfeer van het boek voor mij.
Nu blijkt er ook een geheim te zijn tussen de tante en de moeder van de tweeling. Ook dat komt naar voren en is nog enigszins te begrijpen. De rest van het boek raakt me niet, doet niet veel met me, en is voor mij iets te surrealistisch, ondanks dat ik de bovennatuurlijke dingen nog vond kunnen. Het einde kwam trouwens ook vrij onverwacht, paste niet echt bij het verhaal.
Een pluspunt is overigens wel dat de schrijfster wel weer haar heerlijke schrijfstijl terug laat komen. Dat kan de boel enigszins redden van een totale afgang.
De schrijfster heeft wat mij betreft de plank flink misgeslagen.