De afgelopen zomervakanties bevond ik me in prima gezelschap van inspecteur Wallander. In 2002 moesten De vijfde vrouw en Dwaalsporen eraan geloven. In 2003 slaagde ik er niet in om Midzomermoord te bewaren tot de zomer, maar gelukkig waren er toen De man die glimlachte en De witte leeuwin nog. Moordenaar zonder gezicht en Honden van Riga las ik tussendoor. Dit jaar lag De blinde muur, gekoesterd vanaf mei, klaar. Samen met het loodzware besef dat dit zowat de laatste keer zou zijn dat ik met Wallander op vakantie ging. Natuurlijk moet het negende deel nog in het Nederlands verschijnen, maar ik kan me voorlopig niet van het gevoel ontdoen dat de jonge jaren van Wallander toch maar een doekje voor het bloeden is.

Het lijkt wel of Mankell deze lezerswanhoop begrijpt en daarop inspeelt. In het begin van De blinde muur laat hij Wallander terugkijken op zijn loopbaan. Die keer dat hij in zon zware depressie zat, die keer dat zijn team tot het besef kwam dat de meedogenloze moordenaar waarnaar ze zochten waarschijnlijk een kind was, die keer dat een vlot met lijken aanspoelde voor de kust Ik herinner me nog erg goed uit welke boeken die feiten stammen, maar ik vergat hoe het precies in elkaar zat. Dat opent geweldige perspectieven: ik kan de hele Wallanderreeks opnieuw lezen, deze keer in chronologische volgorde! En daar kan ik volgende vakantie al mee beginnen. Hoera!

Om maar te zeggen hoezeer ik in de ban ben van Wallander. De blinde muur had me dan ook onmiddellijk te pakken, net zoals de schitterende recensies van Ine en Miranda, waarnaar ik graag verwijs voor mijn mening over het boek. Nog één gedachte: de detective-liefhebber die Mankell nu nog niet kent, is een ongelooflijk bofkont. Hem of haar staat nog heel wat moois te wachten.