“Voedingsmiddelen die rijk zijn aan zowel koolhydraten als vet, hebben een troostend en kalmerend effect. Ze werken als een soort antidepressivum, doordat ze het serotonine- en endorfineniveau in onze hersenen verhogen. Er bestaat maar één soort natuurlijke voeding met die samenstelling: moedermelk.” Een flinke portie wijsheid, verpakt in enkele rake zinnen. Renate Dorrestein weet waarover ze schrijft.

Honger is een wereldprobleem; één miljard mensen kwijnen weg van de honger! Jaarlijks overlijden minstens negen miljoen mensen, bij gebrek aan een levensnoodzakelijke voeding. In haar roman Zeven soorten honger schetst Renate Dorrestein een schril contrast… Ze vertelt immers over dikke mensen, maar er is echter ook een meisje met anorexia die de show mag stelen.

Hoe een streng kuuroord voor de rijken der aarde een broeihaard is om overtollige kilo’s lichaamsgewicht te verbranden. Een oord waar honger geen ijdel woord is, tenzij voor de graatmagere dochter van een schatrijke gast. Vul het verhaal verder op met duidelijk getypeerde karakters, een echtpaar met problemen en een geheimzinnige zwerver. Dit alles geeft de burger moed en bezorgt hem een aantal uurtjes puur leesvermaak!

"Daar komen ze aan over het knisperende schelpenpad. Derek voorop, dampend van zelfbeheersing." Van dergelijke, fraaie zinnen wordt deze lezer erg blij! Zoek het allemaal niet te ver. In deze smakelijke roman maak je op een nonchalante, maar wel doeltreffende wijze, kennis met de hoofdpersonages. Zelfs een terloopse opmerking vertelt iets over het karakter van een personage. De schrijftaal van Dorrestein overheerst het verhaal; de zinnen met echte diepgang en betekenis halen de bovenhand. Toch is deze roman geschikt voor een erg ruim lezerspubliek.
De schrijfster gebruikt verschillende exquise ingrediënten om de lezer niet op zijn honger te laten zitten… Humor, cynisme, paradoxen en doordenkertjes zijn daar enkele van.
Als je zelf honger hebt, is het dan een honger van het oog – neus – oor – mond – hoofd – maag of van het hart? Zeven soorten honger; denkt Renate Dorrestein na over een roman met ‘dorst’ in de titel? Deze lezer kijkt er in ieder geval likkebaardend naar uit!