‘De Wateraap’, de titel van de roman van Mariken Heitman intrigeerde mij. Ik ken de wateraaphypothese en was benieuwd op welke wijze dit in het verhaal verwerkt zou worden. Mede door de fraaie cover opende het boek zichzelf. Vanaf de eerste pagina’s is het duidelijk dat het leven voor biologiestudente Elke, niet in de kom zal schieten. In een hoorcollege biologie werd de wateraap behandeld. Vanaf dat moment is dit zeezoogdier haar gedroomde bondgenoot en onderwerp van het onderzoek dat ze wil starten. Ze besluit naar Wenen te gaan om daar op het onderwerp wateraap te promoveren. De lezer wordt meegenomen met de gedachten en twijfels van Elke in een diffuse speurtocht met vage doelen. De trip voert langs een smalle golflijn tussen bloei en verval. Aan weerszijden begroeid met vergeten gewassen, beschreven in bloemrijke taal. Ze wordt in Wenen verliefd op Lena, bij wie ze wil promoveren. De dood van haar oudtante Ko maakt een eind aan de korte romance. Ze verlaat Wenen voor de begrafenis. Het lijkt erop dat ze ook in Wenen haar bestemming niet heeft gevonden. Of dat zo is, blijkt aan het slot van het boek. Het is een ontroerend verhaal, rijk aan sfeervol beschreven (droom)beelden. Ik heb het verhaal met veel interesse en plezier gelezen.