Mijn leeservaring:
Vanuit verschillende perspectieven krijg je een psychologisch beklemmend, vloeiend geheel voorgeschoteld dat je raakt.
Je maakt kennis met Reeve die als kind werd ontvoerd en gevangen gehouden in een kelder waar ze op brute wijze mishandeld en wreed misbruikt werd.
Als ze op een gegeven moment op een uitzonderlijke manier aan haar kwelgeest weet te ontkomen begint haar leven weer – zou je denken. Maar zowel haar lichaam als haar geest is op dusdanige manier beschadigd dat ze al jaren therapie krijgt en moeite heeft met vertrouwen en vooral ook om contacten te leggen, de emotionele kanten van relaties niet aan kan gaan.

Wanneer de 13-jarige vermiste Tilly op wonderbaarlijke wijze uit handen van haar belager wordt bevrijdt krijgt Reeve via haar therapeut de vraag van Tilly's familie of ze hun misschien wil helpen hun dochter te komen steunen en ter zijde te staan bij alles wat het meisje na haar bevrijding zal overkomen en mee moet maken.
Politie, OM, beveiligingsexperts, advocaten en media zullen – nietsontziend – hun verhaal willen hebben.
Als Reeve toestemt zet ze voor zichzelf een grote stap, maar rent ze niet tegelijkertijd het gevaar weer tegemoet? In welk wespennest komt ze terecht en wie valt er te vertrouwen?

Ook de dader heeft zijn verhaallijn.
De zoektocht naar dit "meesterbrein" achter de sadistische ontvoeringen is geen speurtocht voor jou als lezer, je leert hem snel kennen in het boek maar je zult verbaasd zijn over zijn genialiteit, zijn vindingrijkheid is eindeloos, zijn harteloosheid ongekend.

In het begin van het boek wordt er van alles netjes uit de doeken gedaan maar eenmaal op gang neemt de schrijfster je in duizelingwekkende vaart mee door de ontwikkelingen van het onderzoek zodat je het boek maar moeilijk weg kan leggen, laat staan uit je hoofd zetten. Maar meer nog dan dat laat ze je meekijken in de hoofden en emoties van de slachtoffers, het worstelen in stilte, verdrinkend in hun verdriet. De muren waarbinnen ze gevangen lijken en die stilaan af zouden moeten brokkelen. Lukt dat nog wel ooit als je zo'n traumatische ervaringen hebt?
Ik was meer dan geraakt en soms bekropen me op een akelig langzame manier de rillingen en voelde ik een ijselijke kou door mijn lijf stromen. Gruwelijk.

Fictie – maar voor hoeveel meisjes en ook hun ouders – familie – vrienden en bekenden een monsterlijke waarheid die aan een nachtmerrie doet denken waar je niet uit komt.
Dat was mijn gedachte, dat de schrijfster door haar eerdere werk en onderzoeken, misschien gesprekken met mensen die zoiets als dit hebben meegemaakt, de belevingen zo akelig realistisch heeft geschreven dat het boek je nog wel even in je greep houdt ….........
Echt een aanrader!

http://josesprakeloos.blogspot.nl/2014/11/carla-norton-langs-de-afgrond.html