Het ‘Einde der Tijden’ in een bewerking van mythen uit de Noordse mythologie. Hiermee ben ik niet zo bekend en ik vond het bijzonder boeiend hierover te lezen. Byatt vervlecht deze verhalen in het leven van ‘het tengere kind’. Dit kind is vanwege de oorlog met haar moeder gevlucht naar het Engelse platteland. Ze komt daar in aanraking met het boek ‘Asgard en de goden’. Dit boek wordt haar passie. De, soms angstaanjagende, verhalen bieden haar overeenkomsten met de hulpeloosheid, de duisternis en de angsten van de oorlog. Uit het nawoord kun je overigens opmaken dat Byatt in feite zelf dat tengere kind was.

Het einde van deze verhalen brengt de Fimbulwinter en daarna Ragnarök. Hier kun je de nodige parallellen trekken met de huidige ecologische problemen en de klimaatsverandering die gaande is. Een behoorlijk angstig beeld! Brengen wij ook onze wereld zelf naar zijn ondergang?

“Toen viel de winter in en werd de hemel donker. Er hingen dikke, ijzergrijze wolken vol sneeuw, de lucht zelf zat vol sneeuw, hagel en rondwervelende ijsnaaldjes. Het oppervlak van de aarde werd hard, kromp en werd ondoordringbaar, te diep bevroren om er een spade in te steken.”
“de aarde beefde als een beest dat gruwelijke pijn lijdt”
“terwijl de aardkorst ziedde en spuwde, begon de huid van de zee als een waanzinnige te dansen en spoten de geisers op de golven vol drijvende dood”