St. Oswald is een eeuwenoude school, een school met tradities. Schandalen worden er zo stil mogelijk opgelost, maar dan gebeuren er steeds vreemdere dingen in en rond de school. Roy Straitley, leraar Latijn en al jaren in dienst weet niet wat hij ervan moet denken. Wat wil de mysterieuze dader bereiken en waarom nu? Er wordt een moorddadig spel gespeeld op St. Oswald.

Ingenieus verhaal
Harris heeft een ingenieus verhaal geschreven, het bouwt heel langzaam op en dat draagt bij aan de spanning en het gevoel van infiltratie in het systeem. Het systeem op St. Oswald is eeuwenoud en daar komt nu langzaamaan verandering in, zonder dat iemand het in eerste instantie doorheeft. Pas in het allerlaatste deel van het boek ‘Schaakmat’ komt de waarheid aan het licht en deze is – hulde aan de auteur - totaal onverwacht. Ik ben zelf geen doorgewinterde thrillerlezer, maar in mijn hoofd zijn ze allemaal even voorspelbaar; Schaakmat is dat zeker niet. De wending die het verhaal aan het einde neemt heeft er zelfs voor gezorgd dat ik het boek even weg moest leggen om de verrassing door te laten dringen. Al mijn verwachtingen werden genadeloos onderuit geschopt.

“Het enige wat ik weet, is dat iets ons heeft geschokt, geschokt tot in het fundament. Het hangt in de lucht, de wind van opstandigheid […].” - p. 138

Schaakspel
De infiltrant in St. Oswald speelt een uitgemeten schaakspel. Stuk voor stuk worden er steeds meer spelers geëlimineerd of opgeofferd. Personages in het boek worden aangeduid als schaakstukken en anderen hebben zelfs een achternaam die letterlijk naar een schaakstuk verwijst, bijvoorbeeld Knight en Bishop. De twee hoofdpersonages Straitley en Pinchbeck/Snyde worden aangeduid door schaakstukken; de koning en de pion. Beiden vertellen ze hun verhaal echter in de ik-vorm en dat is verwarrend, zeker in het begin. Je kunt dus alleen maar aan het schaaksymbool boven een hoofdstuk zien wie er aan het woord is en ik welk deel van het verhaal je je bevindt.

“De koning verplaatst zich langzaam, maar het is een krachtige vijand. Toch kan iedere goedgeplaatste pion hem ten val brengen.” - p. 352

Harris weet een zeer overtuigende thriller neer te zetten, een die je in spanning houdt en met een totaal onverwachte wending aan het einde alle complottheorieën onderuit haalt. Het verhaal zit goed in elkaar, leest makkelijk – ondanks de verwarring over wie nu precies wie is – en zeer geschikt voor mensen die normaal niet zo van thrillers houden (zoals ik). Harris laat haar personages een intelligent spelletje spelen en houdt op die manier de aandacht vast.