In deze roman die gesitueerd is rond Pasen komen heel wat levensbeschouwelijke thema’s aan bod zoals schuld, zonde(besef), lijden en vergeving. Maar centraal staat toch de groeiende relatie of vriendschap tussen Jacob en Henry.

Henry is een opportunist , in het bezit van een behoorlijke dosis joie-de-vivre en met een zeker charisma - dat je hem op het eerste zicht niet zou aangeven - waardoor hij met veel, zoniet met bijna alles, wegkomt. En niet-gelovig. Hij is als het ware Jacob’s tegenpool die meer waarde hecht aan geestelijke dan aan wereldse zaken. Jacob is pas echt blij is wanneer hij alleen is. Hij voelt God dan dicht bij zich, daar waar anderen met hun aanwezigheid die relatie alleen maar lijken te verstoren. Bovendien heeft Jacob knel gezeten bij de geboorte waardoor de ene kant van zijn gezicht misvormd is. Het bepaald(e) in grote mate hoe mensen naar hem kijken en omgekeerd.

De wegen van Jacob, conciërge, en Henry, een van zijn voetstuk gevallen politicus, zouden elkaar nooit gekruist hebben mocht deze laatste niet zijn toevlucht gezocht hebben tot de kloostergemeenschap waar Jacob toe behoord. Jacob ontvangt normaal gezien nooit gasten maar aangezien Henry er vroeger dan voorzien zijn opwachting maakt kan hij niet anders dan de honneurs waarnemen. Tijdens zijn verblijf zoekt Henry steeds Jacob’s gezelschap op omwille van het tegenwerk dat deze biedt - een luisterend oor bieden aan gasten in geestelijke nood behoort immers niet tot zijn taken. Al voelt hij zich, door al de aandacht die hem te beurt valt, wel gestreeld. Meer zelfs, Jacob praat voor zichzelf die aandacht zelfs goed, want wie weet is dit wel zijn opdracht. En dus probeert Jacob Henry naar best vermogen te helpen met zijn schuldgevoel, ook wanneer deze opnieuw in de fout gaat. Alleen denkt Alicia, Henry’s vrouw, daar anders over. Ze wil gewoon alles vergeten (en vergeven?) en Henry meenemen naar huis…

Wordt de retraite van Henry, zoals aanvankelijk de bedoeling was, een moment om tot bezinning te komen of is de grootste beproeving voor Jacob weggelegd? Jacob die aan Henry duiding probeert te geven over het hele paasgebeuren, waardoor het ook voor mij als lezer als het ware zijn abstractheid verliest in dialogen die heel naturel aanvoelen. Ik laat het je graag, in deze roman waar geen woord teveel staat en waarbij de auteur erin slaagt om beide personages dusdanig neer te zetten dat je zowel sympathie kan voelen voor de mens waarvan een hoekje af is als voor de gladjanus van dienst, zelf ontdekken.