Vanaf de laatste regel van de proloog vraag je je af… hoe gaat zich dit ontwikkelen?
“Ik ben Rebecca Winter. Elf jaar geleden ben ik ontvoerd.”
En dan begint het! In twee verschillende tijdzones word je meegenomen in het verhaal van de “zwerfster Rebecca” en Bec.
De overgangen zijn mooi en duidelijk en je kan alles goed volgen. Bec in 2003 wordt goed neergezet en je voelt door het hele verhaal dat er iets aan zit te komen, maar je kan je vinger niet op de spreekwoordelijke zere plek leggen. De “Rebecca” staat ook als een huis, maar oei wat een onsympathiek en egoïstisch personage is dat!! Bloed onder de nagels vandaan. Knap beschreven.
Het verhaal zit origineel in elkaar al lijkt het op bepaalde momenten ietwat voorspelbaar. Tenminste…. dat is toch zo? Twijfel is er zeker, want zit ik wel op de goede weg met mijn gedachtegang?
Anna schrijft zo dat je meeleeft met de hoofdpersonages en ook de personages aan de zijlijn worden voldoende uitgewerkt om in je hoofd te gaan zitten en je te laten twijfelen aan alles wat je bedenkt over hoe het zal gaan. De onderlinge verhoudingen, in zowel 2003 als in 2014, komen goed in beeld en er wordt langzaam opgebouwd naar het plot en dan is die daar en denk je op het ene moment “ah ja dus toch” om een paar regels later met je ogen te knipperen en te denken “huh hoe kan dat dan?” Heerlijk!!
Conclusie:
Een intrigerende, verrassende thriller met een twist die subliem is en je laat glimlachen ondanks de bizarre gebeurtenissen.
Schrijfstijl: 3.5
Leesplezier: 4
Originaliteit: 3.5
Psychologie: 3.5
Spanning: 3
Plot: 5
Vier sterren voor Als twee druppels water.