Hugo Borst heeft voor de tweede keer enkele van zijn columns over zijn moeder verzameld in een boek. Net als in zijn vorige boek schrijft hij ook nu weer over zijn moeder die aan Alzheimer lijdt.

Borst schrijft over de tragische gevolgen van Alzheimer, maar ook over de grappige situaties die soms ontstaan. Ontroering, verontwaardiging en hilariteit wisselen elkaar snel af. Enerzijds lees je snel door het boek heen, omdat het vrijwel allemaal korte columns zijn, anderzijds is het tempo soms heerlijk traag en drink je een kopje koffie of speel je een potje scrabble mee in het verzorgingstehuis.