Zeer indrukwekkend boek. Primo Levi heeft dit boek geschreven tussen december 1945 en januari 1947, dus begon met zijn verslag nog geen tien maanden nadat hij de hel van het concentratiekamp had verlaten. Dat vind ik een bijna bovenmenselijke prestatie, vooral ook omdat het zo prachtig geschreven is. Ik bewonder hem zeer dat hij zijn ervaringen zonder rancune en woede heeft beschreven. Hij voelde dat, wat hij te vertellen had, niet alleen de beschrijving van zijn ervaring was en dat hij sprak namens vele miljoenen. Hij had zichzelf duidelijk de taak gesteld om de gruwelijke werkelijkheid van de kampen voor de wereld te beschrijven. Hij is in zijn missie geslaagd, want door hem weten we nu hoe het dagelijkse leven in een concentratiekamp eruit zag. Maar nooit zullen we weten hoe dat voelde, die honger en die kou waar, zo zei Levi ergens, nieuwe woorden voor zouden moeten worden uitgevonden omdat ze de lading van die normale woorden niet meer konden dekken.