Op de cover van Niemandsland staat een man bovenaan een spiraalvormige trap naar beneden, wat zou kunnen verwijzen naar de trap die Puller af moet gaan in de zoektocht naar wat er met zijn moeder is gebeurt. Tevens kan het staan voor de negatieve spiraal waar zowel de oude Puller als Rogers, apart van elkaar, in vast zitten. Een cover die voor meerderlei uitleg vatbaar is en daarom goed past bij het boek. Op de achterflap een introductie in het verhaal van Puller waarin voldoende wordt verteld om de lezer nieuwsgierig te maken zonder teveel weg te geven. Niemandsland opent met een sterke proloog waarin een door bewakers en medegevangenen gevreesde misdadiger wordt vrijgelaten na 10 jaar gevangen te hebben gezeten. Het korte gesprek dat de twee bewakers voeren nadat ze hem eruit hebben gelaten schetst het beeld van een stille, oersterke man waar je geen ruzie mee wilt krijgen. De hoofdstukken geschreven vanuit Paul Rogers maken duidelijk dat dit een man met een missie is, een man die uit is op wraak. Toch weet Baldacci lange tijd het hele verhaal rondom Rogers vaag te houden, waardoor je als lezer blijft lezen om te weten te komen hoe het zit. John Puller, hoofdpersonage van deze serie, leer je deze keer van een meer persoonlijke kant kennen. Baldacci heeft met dit deel, waarin het voor John Puller persoonlijk wordt, een boek geschreven waardoor je Puller beter gaat begrijpen. Doordat je meer zicht krijgt op de jeugd van Puller, zijn emoties en dat wat hem drijft krijgt zijn personage een diepere laag. Dit past evenwel goed bij het plot, dat zich afspeelt rondom de verdwijning van zijn moeder 30 jaar terug. Op ingenieuze wijze weet Baldacci de twee verhaallijnen op driekwart van het boek te laten kruisen, waardoor je als lezer aan het denken wordt gezet over wat er is gebeurd. Toch weet hij ook dan nog enkele onverwachte wendingen in te zetten waardoor je op het verkeerde been wordt gezet. Het maatschappelijke, ethische dilemma over het testen op mensen, wat Baldacci in Niemandsland aanhaalt maakt het verhaal realistisch. Baldacci heeft een geloofwaardig plot neergezet, waarbij je als lezer je gaat afvragen hoever men eigenlijk al is het met ontwerpen van de supersoldaat. Niemandsland is genieten eersteklas van een realistische pageturner met een hoofdpersonage waar je steeds meer van gaat houden.