'De Krijtman' is het debuut van de schrijfster en komt ergens in januari 2018 uit. Sommige boeken staan maanden of jaren op mijn 'wil ik lezen lijstje', dit boek moest ik gewoon direct lezen. Via Storytel was het per 1 januari 2018 al te luisteren en ik heb serieus nieuwjaarsnacht om 02:00, met een champagnehoofd en nog wat vuurwerkknallen op de achtergrond, gekeken of het boek al te beluisteren zou zijn. Ik moest nog even wachten tot de volgende ochtend. Heel 1 januari is besteed aan het luisteren van dit boek. Mijn was is weer gevouwen, Simons Cat game is tot level 60 gespeeld op mijn telefoon en er is ijverig gehaakt vandaag tijdens het luisteren. Af en toe vroeg mijn vriend waarom ik zo glazig voor me uit zat te staren.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Ed. Een volwassen Ed en een Ed van een jaar of twaalf in de jaren 80.
De verwachtingen waren hoog. Het boek verveelt geen moment, maar het plot en de dader waren vanaf het begin glashelder. Ik heb 'De laatste meisjes' ook gelezen en toen was ik verbaasd over recensies die direct het plot doorzagen. Bij dat boek zat ik op drie mogelijke daders. Bij 'De Krijtman' wist ik het gewoon direct en dat vind ik ook wel eens leuk. Gewoon lekker luisteren naar het verhaal en horen hoe de schrijfster het in elkaar past. Misschien was het ook gewoon de bedoeling in dit boek om de dader duidelijk te hebben. Het leest lekker weg in plaats van dat je eigenlijk gewoon maar wil weten wie het gedaan heeft en het liefst gewoon meteen de samenvatting wil lezen of alleen het laatste hoofdstuk.
Het begin vond ik sterk. Ik vond de hoofdpersoon niet heel sympathiek, maar ook niet heel irritant of vervelend. Echt irritante personen in een boek zijn een reden voor mij om een schrijver links te laten liggen. Ik ben dan ook gestopt met het lezen van Nicci French.
Ik vertrouw ik-personen nooit zo en deze Ed ook niet. Ik miste zo af en toe een grapje in het verhaal. Ik heb ook al een beginnetje gemaakt in 'Ragdoll' en daar heb ik al een keer om zitten gniffelen.
Ik ben één keer afgeleid geraakt door de uitspraak van de voorlezer: het woord 'sceptisch' werd uitgesproken als [septies], terwijl het voor mij alleen als [skepties] kan en het in de context ook grappig was als septisch. Ik heb het stukje niet gemarkeerd, dus misschien heb ik het toch verkeerd gehoord. Verder niets opvallends gehoord, op een vreemde klemtoon zo af en toe na. Precies hoe ik een voorleesstem hebben wil.
Het is geen boek om nog eens te lezen, zoals ik wel kan met de boeken van Robert Galbraith (en eigenlijk alles van Rowling), maar ik heb me niet verveeld met 'De Krijtman'. Ik ben heel benieuwd wat deze schrijfster verder gaat publiceren. Dat ga ik zeker lezen.