Recensie kan voor jou een spoiler bevatten.

Ik ben in Afrika geweest. En in dit boek voel ik de kadans van Afrika. Zoals de natuur en de mens zich beweegt en verbindt. Ik voel de savannewind, ik voel de warmte en haal het water. De emotie van verwarring voel ik in de regels van dit boek.Daarom is het boek ook zo enorm goed. Het is zijn recensies meer dan waard.

Wat moet dat angstig zijn geweest. Je hele wereld zoals er al generaties lang geleefd wordt totaal op zijn kop gezet. Niemand weet wat er gebeurd is. Niemand weet waar de mannen zijn gebleven. De eerste stap die deze gemeenschap zet is schadebeperking. Zodat het vooral niet nog eens gebeurd. Ik kan me er niets bij voorstellen dat je niet weet waar je man of kinderen zijn. Ik wordt totaal gek alleen al bij het idee. Nadat de stof een beetje is gedaald worden er door twee verschillende mensen zoektochten georganiseerd. Het stamhoofd zoekt en ook een van de moeders. De moeder "voelt" de weg die haar kind is gegaan. Onderweg komt ze iemand tegen die ze niet had verwacht. En die schijnt een licht op het gebeuren wat zeer schokkend is.

In de 16e eeuw komt de trans-Atlantische slavenhandel op gang. Reden was dat er in Zuid-Amerika grote behoefte was aan goedkope arbeidskrachten die beter bestand waren tegen allerlei ziekten en harde arbeid. Iets wat de lokale bevolking niet kon. Slavenhandelaren kochten slaven bij lokale heersers. Iets wat in dit boek ook naar voren komt. Niet alleen krijgsgevangenen maar hele, vaak kleine stammen, verdwenen door toedoen van andere grotere stammen.

citaat uit het boek Hoelang nog duurt de nacht:

Ze hebben niet echt vogelpoten, maar aan hun benen dragen ze kleren waardoor het er wel op lijkt. Iemand vertelde me dat de Kustbewoners al heel lang handel drijven met de vreemdelingen die uit pongo over de oceaan zijn gekomen. Voor zover ik heb begrepen gaven ze hun vroeger rode olie en olifantenslagtanden. Tegenwoordig leveren ze mensen en zelfs kinderen in ruil voor goederen. Het schijnt dat de kustbewoners nu rietstengels hebben die bliksem spuwen en dodelijke projectielen afschieten. Dankzij dit wapen, dat ze van de manen met de kippenpoten hebben gekregen, kunnen ze hun gevangenen met gemak de baas. (blz 128).

Recensie ook verschenen op Goodreads/dizzie.nl en bol.com