Elk land heeft wel een sterschrijver op het gebied van misdaadromans. Zo ook het land van de paus en de pastas. Donna Leon is de Georges Simenon van Italië. Ze ontving onder meer de Silver Daggar, de belangrijkste Engelse prijs voor thrillers. Met de Commissaris Brunetti-serie bouwt ze in steeds meer landen naamsbekendheid op. Het duurt niet meer lang eer de docente Engelse literatuur aan Amerikaanse soldaten ook bij ons volledig doorbreekt. Mogelijk dat Duister glas  daar een helpende hand toe biedt.

Inspecteur Vianello krijgt het bericht dat zijn vriend Marco Ribetti tijdens een demonstratie van milieuactivisten is opgepakt. Hij zou geweld hebben gebruikt. Vianello bespreekt de zaak met Commissario Guido Brunetti. Ze zijn overtuigd van Ribettis onschuld en zorgen ervoor dat hij op vrije voeten komt, dit tot woede van zijn oude schoonvader Giovanni de Cal, bezitter van een glasfabriek op het eiland Murano. De Cal is een norse, rijke man die niets met de ideologie van zijn schoonzoon te maken wil hebben. Als blijkt dat hij gedreigd heeft Ribetti te doden, beseft Brunetti dat er mogelijk meer aan de hand is.
Er is echter nog geen sprake van een misdrijf. De Commissario weet dat hij aan een privé-onderzoek begint. Daar lijkt verandering in te komen op het moment dat er een anoniem telefoontje binnenkomt. De persoon aan de andere kant van de lijn beweert dat er een dode nachtwaker ligt in de fabriek van de Cal. Bij aankomst worden in zijn kamertje meerdere boeken gevonden waaronder een exemplaar van Dantes Inferno. De vreemde notities in het boek doen vermoeden dat het slachtoffer iets op het spoor was. Brunetti staat voor de taak om twee vraagstukken op te lossen. Is er sprake van een natuurlijke dood of moord? En handelt de glasfabriek nu wel of niet volgens de regels van de wet?

Wat vreemd blijft is de reden waarom een inspecteur zich inlaat met een zaak die nog geen misdrijf is. Zijn er geen officiële misdrijven die prioriteit hebben? Het is overduidelijk een gevoel dat Brunetti parten speelt, geen feiten. Je hebt zodoende voortdurend de neiging je af te vragen wat het belang van al zijn bemoeienissen is.
Daar staat tegenover dat de sfeer in Duister glas  heerlijk, Venetiaans aandoet. Er wordt een spaghetti aan Italiaanse woorden geserveerd, maar wel dusdanig verspreid dat er geen sprake is van overdaad.

Wat opvalt, is het karakter van Guido Brunetti. Dat staat namelijk als een huis. De 'Commissario' is een man die zich graag laat rondvaren, leugens gebruikt om informatie te ontfutselen, zich geen raad weet met elektronische apparatuur, en geen interesse toont in toeristen.
En wat de leugens betreft: ook zijn chef trapt met het grootste gemak in Brunettis vastberaden antwoorden. Dat zorgt ervoor dat zijn functie als inspecteur juist sterker bij de lezer overkomt. Logisch ook: alleen inspecteurs met een gezonde dosis verstand zijn in staat hun meerdere te misleiden. Donna Leon heeft het leven geschonken aan een speurneus die ademt door de huid van de lezer. Hij verleent je toegang tot al zijn gedachtes, gevoelens en waarnemingen. Reden genoeg om de lezer op een sprankelend vervolg te trakteren.