De vondst van een skelet, drugsgebruik, geestelijke en lichamelijke mishandeling en relatieproblemen zijn de meest gebruikte ingrediënten in deze thriller van Arnaldur Indridason.

De opzet van het verhaal roept echter niet meteen spanning op. Na de vondst van het skelet gaat Erlendur samen met zijn collega’s op zoek naar mensen die iets meer zouden kunnen vertellen over de vindplaats. Het resultaat bestaat voornamelijk uit bezoekjes aan bejaarden, oude liefdesbrieven en een zoektocht in een kelder waarbij dozen met rommel en administratie op zijn kop worden gezet.

Het thriller-element zit in het verleden. Er is veel gebeurd, maar een oplossing lag en ligt niet altijd voor de hand. Dit gegeven zorgt voor problemen. Niet alleen in de levens van de ouderen die Erlendur bezoekt, maar ook in het leven van Erlendur zelf en zijn collega Sigurdur.

Citaat:
Hij keek om zich heen. Het was er donker en stil, hier en daar wat mensen aan de tafeltjes. In een luidspreker boven hun hoofd zong een derde rangs countryzanger een droefgeestig lied over liefde die verloren ging. Een barman van middelbare leeftijd zat op een hoge kruk achter de bar in ‘De IJstijdmensen’ te lezen.

Moordkuil is een goed geschreven verhaal dat vlot leest. De spanning is voelbaar en hoewel ik niet verwacht dat men in de huidige tijd zoveel aandacht en tijd zou spenderen aan de herkomst van een oud skelet, is het verhaal toch heel overtuigend neergezet.