Vanaf het allereerste zinnetje “Een foto verteld nooit hoe iets is begonnen”. Neemt de ik-persoon verteller je mee in zijn leven. Hij verteld, hoe zijn leven eruit zag in het Yarmoek van voor de blokkade, toen hij nog kind was en alles samen met zijn blinde vader deed.

Zijn muziekstudie. Waar zijn vader hem iedere keer toch weer voor wist te motiveren, door hem elke keer weer een andere invalshoek te laten zien om hem maar aan het studeren te houden.

Het moment dat hij aangeeft te willen trouwen en zijn ouders hem er eigenlijk nog te jong voor vonden, maar toch toegaven aan zijn verlangen en een vrouw voor hem zochten.

En dan valt alles in duigen. Yarmoek wordt afgesloten van de buitenwereld en het uithongeren van de nog aanwezige bevolking begint. Hier begint het verhaal van de pianist van Yarmoek. Zijn foto met de piano op de puinhopen van Yarmoek gaat de hele wereld over. De muziek helpt hem en andere mensen uit Yarmoek om het leed voor even te vergeten en even te genieten. Muziek verbindt en verbroederd.

Dit duurt totdat ook hij moet proberen Yarmoek te ontvluchten omdat het er te gevaarlijk voor hem is geworden.

De auteur is een jonge man die gevlucht is voor het oorlogsgeweld in Syrië. Hij heeft asiel aangevraagd in Duitsland en is daar ook herenigd met zijn gezin. Maar voordat het zover is, zijn er nog heel wat hartverscheurende momenten geweest, heeft hij veel concerten gegeven, is hij niet tevreden met zichzelf en voelt hij zich incompleet. Totdat hij zijn Tahani en hun beide zoontjes in zijn armen kan sluiten en ze in Duitsland hun weg gaan zoeken.