Ondertussen is de reeks van Laura Ellen Anderson al wat gemeengoed geworden bij de liefhebbers van licht ondeugende maar oh zo leuke kinderboeken. Dit derde deel in de reeks is dan ook een verderzetting van de succesformule uit de voorgaande delen. En toch is het een klein beetje een buitenbeentje. Het boek kan dan wel net als zijn voorgangers als een op zich staande uitgave gelezen worden, het is ook een rechtstreeks vervolg op het tweede deel, omdat het verhaal van Het Rijk van de Eenhoorns ditmaal nog een verrassend staartje krijgt. Het boek valt dan ook het beste te lezen na een leesbeurt van het tweede deel. De superleuke personages van de vorige delen krijgen opnieuw de belangrijkste rollen toebedeeld en ditmaal worden buiten de antagonist niet echt nieuwe karakters ten tonele gevoerd. Terwijl de omgeving van de duistere kant in het eerste deel vernieuwend was en uiteraard de lichtrijke kant in het tweede deel voor een frisse insteek zorgde, speelt het verhaal zich nu opnieuw hoofdzakelijk in het duistere deel af, met occasionele verwijzingen naar de wezens die de oversteek hebben gewaagd door het samengaan van beide werelden. Ditmaal niets vernieuwend aan de omgeving dus, maar een gloednieuw verhaal in de vertrouwde setting. En dat verhaal voelt dit keer net iets volwassener aan dan zijn voorgangers, deels door het taalgebruik af en toe, maar ook door de eerder rechtlijnige verhaallijn (in tegenstelling tot de eerste delen waar meer miniplots in verwerkt werden), waarbij je als jonge lezer (of luisteraar) mee denkt hoe Emilia de gebeurtenissen in het verhaal kan overwinnen. De auteur bewijst dat de avonturen van Emilia nog lang niet ten einde zijn, en dat ze het hoge niveau van Het Bibberbal zonder probleem kan volhouden. Een aanrader om enkele avondjes lekker leuk te giechelgriezelen of om je jonge spruit voor te lezen voor het slapengaan. Als je kind één boek zou moeten lezen, laat het dan eentje uit deze reeks zijn, besmetting met de leesmicrobe is een garantie.