Het Alice-netwerk

door Kate Quinn

Voor leesclub in de boekenkast mocht ik het Alice-netwerk van Kate Quinn lezen, waarvoor heel hartelijk bedankt!

“De mooiste dag van mijn leven, eigenlijk,
vanwege de eenvoudigste optelsom in de hele wereld:
Rose plus ik is geluk.” Blz 80

Londen, 1947. Charlotte "Charlie' St. Clair is ongetrouwd en zwanger. Haar moeder neemt haar mee naar Europa om dit "probleempje' te verhelpen. In plaats van haar zwangerschap te laten beëindigen zoals de bedoeling was, besluit ze haar nicht Rose te gaan zoeken, die tijdens de oorlog in het door de nazi's bezette Frankrijk is verdwenen. De enige die zou kunnen weten waar ze is, is de mysterieuze Eve Gardiner. Maar Eve, die tijdens de Eerste Wereldoorlog als spion deel uitmaakte van het Alice-netwerk, heeft zo haar eigen geheimen. Zij en de andere vrouwen van het netwerk zijn destijds verraden, en nog steeds wordt ze verteerd door woede. Wanneer Charlie bij haar aanklopt en een naam noemt die ze al heel lang niet meer heeft gehoord, ziet Eve eindelijk een kans om de waarheid te achterhalen. (tekst achterkant boek)

In het Alice-netwerk lees je afwisselend een hoofdstuk uit het heden, 1947, over de gebeurtenissen uit het leven van Charlie , geschreven vanuit de ik-persoon, en dan weer een hoofdstuk uit het verleden, 1915, van Eve. En langzaam zie je de levens van beide vrouwen samenkomen. Je ziet Charlie groeien tot een krachtige zelfstandige vrouw en je begrijpt waarom de juist krachtige Eve een dronken norse vrouw is geworden.

Maar juist door deze afwisseling, leef je met beide vrouwen mee, en ben je steeds nieuwsgierig hoe het verhaal van de ander verder zou gaan.

“Ik keer terug naar je boudoir,
Ik kom s’nachts zonder misbaar door ’t duister naar je toe gevlogen….
Dan kus ik jou, met een mond koud als manestralen,
Ik zal je als een slang onthalen die rond een groeve kruipen zou…” blz 379

De prachtige citaten van Baudelaire zijn zeer passend bij het verhaal. Maar laat je niet afschrikken door de poëtische tekst zoals ik hierboven heb neergeschreven. Het taalgebruik van Kate Quinn is juist heel prettig en hedendaags. Zodat je zonder al te veel moeite zo door de ruim 460 bladzijden heen leest.
De reden dat ik juist deze heb geciteerd is, dat deze uit het lievelingsgedicht van Eve komt, “Le revenant”, Het spook. En Rene Bordelon is Eve haar spook, maar ook de reden dat Charlie bij Eve terecht is gekomen tijdens haar zoektocht naar haar nicht Rose. Hij is ongewild het sleutelfiguur, en door de zoektocht naar hem, kom je stapje voor stapje steeds meer achter de gruwelijkheden die Eve en Rose tijdens de eerste en tweede wereldoorlog hebben meegemaakt.

Het boek is verdeeld in 4 delen. Maar het waarom is me eerlijk gezegd niet helemaal duidelijk. Meestal bereid ik mij voor op een omschakeling in het verhaal wanneer het boek in verschillende delen is verdeeld, maar dat is hier niet duidelijk het geval.
Verder eindigt het met een epiloog, welke in verhouding vrij kort is.
Daarna volgen de aantekeningen van de auteur. En hier was ik erg blij mee. Ik vind het altijd prettig om te weten welke dingen uit de roman fictie of non-fictie zijn. Zeker bij oorlogsboeken is het interessant om te weten welke gebeurtenissen er echt hebben plaats gevonden. Een groot pluspunt, en zeker aan te raden om door te lezen, net als de stemmen uit het verleden met stukjes van de brieven en procesverslagen, welke na het dankwoord zijn toegevoegd. Want zoals de schrijfster zelf zegt:

“Brieven, procesverslagen, herinneringen….
Ze geven de doden een stem en wekken de geschiedenis tot leven.” Blz 452

Dit boek is ook erg geschikt als leesclub boek, want helemaal aan het eind zijn er een aantal zeer interessante vragen in opgenomen. Maar ook wanneer je dit boek zonder leesclub leest, raad ik je aan om over de vragen na te denken.

Met alle toegevoegde informatie is het een zeer compleet boek geworden. Tel daar de prettige schrijfstijl van Kate Quinn bij op (Zoals Charlie zou doen in haar rekensommen) en je hebt een heel mooi boek in handen. Ik waardeer hem op 4 sterren.