Bovenlicht gaat over zes huishoudens in een appartementsblok ik Lissabon. Het is het begin van de vijftigerjaren in de twintigste eeuw. Het zijn geen armoezaaiers die er wonen, al moeten ze wel veel moeite doen om de eindjes aan elkaar te knopen. Zo is er een schoenmaker en zijn vrouw, die overwegen een kostganger voor een vrije kamer te zoeken, de huur zou voldoende moeten zijn om het leven iets gemakkelijker te maken. Dan is er een huishouden met alleen vrouwen, een weduwe en haar zus, en de twee dochters van haar zus. Ze verdienen wat bij door kleding te verstellen. Een van de dochters werkt op een kantoor. Er is nog een koppel dat een dochter verloren heeft, hij werkt 's nachts en is een bruut. Verder nog een Spaans-Portugees koppel met een jonge zoon, het botert niet te best in dit huishouden. Dan nog een koppel met een volwassen dochter die werkt op den bureau, maar wat ze verdient is eigenlijk niet genoeg. En als laatste de mysterieuze Lidia die op het eerste zicht niet werkt, maar wel geregeld een man ontvangt die haar onderhoudt. Zij is zijn minnares.
Allen zijn eigenlijk op de een of andere manier op zoek naar liefde en vrijheid.

Er zitten verschillende mooie zinnen in dit boek.

Langzaam welden er twee glinsterende tranen op in haar ogen. Ze trilden even, hangend aan het onderste ooglid. Daarna vielen ze. Twee tranen maar. Het leven is maar twee tranen waard .

De tijd verstreek langzaam. De tiktak van de klok duwde tegen de stilte, deed hardnekkige pogingen die van haar plaats te krijgen, maar de stilte duwde terug met haar hele dichte, zware massa, waarin alle geluiden stikten. Onverdroten streden de beide partijen, het geluid met de koppigheid van de wanhoop en de zekerheid van de dood, de stilte met de minachting van de eeuwigheid.

José de Sousa Saramago is een Portugese schrijver die in 1998 de Nobelprijs voor Literatuur won, hij overleed in 2010.
Bovenlicht is lang verloren geweest, Saramago had het als aankomend schrijver naar een redactie gestuurd en daar is het lang, heel lang blijven liggen zonder enig bericht aan de auteur. Hij is het daarna wat vergeten, maar dertig jaar na de feiten is het toch terug boven water gekomen.

Ik heb dit boek gelezen omdat het bij mijn mini-challenge over Nobelprijswinnaars hoort.