Ik heb niet veel fantasieboeken gelezen. Meestal staan ze te ver van me vandaan om het echt leuk te kunnen vinden. Dit keer was dat anders. Het boek sprak me vooral aan door de schrijfstijl. De schrijver wist mij dichtbij te houden; misschien door de ik-vorm waarin het boek is geschreven (wat me trouwens erg moeilijk schrijven lijkt in een verhaal als dit). Misschien ook door de eenvoudige taal en het beschrijven van alledaagse menselijke dingetjes.
In het begin leken de woorden soms wat houterig te komen - hoewel soms ook heel grappig gevonden - ; alsof de schrijver heel erg zijn best deed om alles zo duidelijk mogelijk voor de lezer te beschrijven. Maar dan ineens vloeiden de zinnen toch weer. Naarmate ik verder kwam leek alles steeds meer te gaan stromen.
Hoewel er ook vreselijke dingen gebeuren in het boek, ademt het een soort rust en voelt het soms als een warm en zacht sprookje. En dat niet alleen door het verhaal zelf of door het eiland dat als rustig en vredig beschreven wordt. Misschien is het de rust van de hoofdpersoon, wiens ervaringen soms trouwens van jezelf lijken te worden. Vooral in het begin van het boek.
Tegelijkertijd word je toch meegenomen in spannende en heftige gebeurtenissen; die overigens, hoe bizar lijkend aanvankelijk, uiteindelijk allemaal sluitend blijken te passen in het verhaal. Knap, vind ik.
Een origineel, meeslepend verhaal en een lekkere sfeer.
In Dagboek 32 lijken ook wat diepere vraagstukken verwerkt te zitten, maar daar ga ik niets over zeggen. Ook over het eind van het verhaal zeg ik niets, hoewel ik dat even moeilijk vind. Maar een enkel woord over deze dingen lijkt me al te veel om optimaal van het geheel te kunnen genieten.