Twee jaar geleden besloot ik De Welwillenden van Jonathan Littell na enkele honderden pagina's niet verder uit te lezen. De bijna boekhoudkundige stijl waarmee de gruwelen uit de Tweede Wereldoorlog werden beschreven, stuitten me tegen de borst en konden me ook niet boeien.

In een blog maakte ik daar gewag van waarop Brember me een krabbel stuurde en me de tip gaf De Nazi en de Kapper van Edgar Hilsenrath te lezen. Nu - twee jaar later - constateer ik dat dat een uitstekend advies is geweest.

De enige overeenkomst tussen de twee boeken is overigens dat ze beiden het verhaal gezien door de ogen van de dader (SS-er, massamoordenaar) vertellen. Maar daarmee houdt elke gelijkenis op. Is De Welwillenden een zeer gedetailleerd en een welhaast kil relaas, De Nazi en de Kapper is eerder een hilarisch en ronduit bizar verhaal.

In een nawoord heeft uitgever Helmut Braun het dan ook over een satire op de Holocaust. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat het enkele jaren heeft geduurd voordat het boek ook in Duitsland werd uitgegeven nadat het in andere landen een succes werd.