Het lezen van Imperium was bijzonder boeiend. Harris heeft diep in de archieven gekeken om een beschrijving te geven van Cicero. Terecht geeft Harris daarbij aan dat hij niet nauwgezet een beeld kon vormen, maar wat betreft het verhaal heeft Harris een beeld gegeven hoe het zou kunnen zijn.

Het verhaal start als de jurist en senator Cicero de strijd aanbindt tegen de corrupte Verres. Het kost een hoop moeite om de corrupte senator van Sicilië klein te krijgen omdat hij veel steun geniet van vooraanstaande senatoren. Daarbij heeft Cicero veel steun aan zijn vrouw Terentia die als een klankbord fungeert. Zij zet haar man op het spoor om tot een briljante oplossing te komen. Vooral de tactiek om Verres en zijn advocaat, eveneens een senator, klem te krijgen is meesterlijk.

Het moeilijkste voor Cicero is om zelf tot consul te komen. Daar moet hij een deel van zijn principes over boord zetten om zijn doel te halen. Het lukt hem uiteindelijk wel, maar het kost de nodige moeite.

De spanning van het verhaal zit hem meer in de manier waar de intriges zitten. Steeds maar weer lijkt Cicero gedwarsboomd te worden in de dingen die hij gedaan wil krijgen. Soms lijkt het wel dat hij steun krijgt, maar deze net ze snel weer wordt ingetrokken omdat opportunisme in de Romeinse dagen hoogtij vieren. Dat Romeinen zeker geen lieverdjes zijn, blijkt wel uit de verhalen waarop enkele met hun tegenstanders afrekenen.