Dit aparte, bijzondere en uiteindelijk spannende verhaal wordt vanuit Anna Fox in de ik-vorm verteld.
Finn neemt op eigen en originele wijze uitgebreid de tijd om de verschillende personages en de bijbehorende achtergronden neer te zetten.
Anna heeft straatvrees, is online-psycholoog, stevig aan de drank en Anna is een gluurder eersteklas. Anna heeft maar met enkele personages in de buitenwereld echt contact en ondanks dat in dit gedeelte de spanning ontbreekt en er eigenlijk ook maar weinig echt gebeurt nog, is het intrigerend en onderhoudend.

Waarom is Anna zo vreselijk afgegleden? D.m.v. flashbacks naar het verleden krijg je steeds meer grip op en begrip voor Anna. Tijdens het lezen bekruipt me de vraag of ik niet meer een hele goede roman zit te lezen nu, maar later zal blijken hoe belangrijk dit stuk ook gaat zijn. Wanneer je het niet verwacht komt daar dan de bak ijskoud water over je heen en volgt de wending die me echt beroerd wist te maken. Het eerst OMG-moment is een feit!

Deze lijn wordt voortgezet en op een enkel personage na vertrouw ik er niet één meer. Je voelt op de klompen aan dat hier hele verkeerde dingen aan het gebeuren zijn en stapje voor stapje wordt er steeds meer duidelijk. De spanning loopt op en in de laatste fase gaat het dan ook richting compleet nagels bijten. Niet geheel verrassend, maar het wordt wel heel gaaf afgerond. In exact honderd hoofdstukken wordt van dag tot dag, in een tijdsbestek van nog geen maand, een gelaagd verhaal neergezet waar je achteraf toch echt wel U tegen zegt. Met heftige onderwerpen als agorafobie, verslaving, verlies en verwerking is dit een origineel boek wat je denk ik, met name in de beginfase, wel moet liggen. En mij ligt het, ik heb genoten!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 4
Leesplezier: 4
Psychologie: 5
Spanning: 3
Plot: 4

Vier sterren voor De vrouw in het raam.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker