Genre; Non-fictie
Uitgever; De Geus
ISBN; 978 90 445 3483 2
Uitvoering; Hardcover
Aantal pagina’s; 369
Uitgave ; mei 2015

De cover;
De cover spreekt mij aan. Rustige cover. Witte achtergrond met een getekend portret van Henning Mankell. De titel in oranje springt er uit, maar is toch rustig. De cover krijgt een 7.5
Mijn reden voor dit boek;
Ik ben een groot fan van Henning Mankell. Niet alleen zijn boeken, maar ook hoe hij als mens op mij overkomt. Betrokken, gepassioneerd, maatschappijkritisch, intelligent. Ik was dan ook erg benieuwd of Drijfzand invloed zou hebben op mijn beeld van hem als persoon.
Het verhaal;
In januari 2014 krijgt Henning Mankell te horen dat hij kanker heeft. Naar aanleiding van deze diagnose belandt hij voor zijn gevoel in drijfzand. Hij wordt naar beneden getrokken, komt vast te zitten, maar weet zich ook omhoog te worstelen uit het drijfzand. Dit boek gaat over zijn manier van omgang met kanker, zijn ongewisse toekomst, zijn leven, zijn visie op het leven, over de kwetsbaarheid van het menselijk bestaan.
Conclusie;
Waar het onderwerp een duidelijke valkuil heeft van zelfmedelijden en een klaagzang, laat Henning Mankell duidelijk zien dat er ook een andere kant is. Hij voert ons als lezer aan de hand van 66 kleine hoofstukken mee door zijn leven. Hij laat ons zien wat de impact van de diagnose kanker op hem en zijn gemoedstoestand is geweest, zonder dat je het idee krijgt dat hij medelijden wil opwekken. In tegendeel zou ik zelfs zeggen. Ook nu gebruikt hij de rode draad om de lezer aan te zetten tot nadenken over maatschappelijke - en levensvragen. De link tussen kanker en kernenergie is snel gelegd. Vanuit de kernenergie laat hij ons nadenken over onze nalatenschap aan volgende generaties, en hoe die duidelijk te maken dat er een potentiele moordenaar diep onder de grond opgeslagen ligt, of er überhaupt nog mensen zullen leven als het opgeslagen kernafval uiteindelijk ongevaarlijk is geworden. Er is dan al een nieuwe ijstijd geweest en de wereld zal er dan onherroepelijk anders uit zien. Zal de mens de ijstijd overleven, mee evolueren of uitsterven? Hoe zal de toekomstige mens ons beschouwen? Het zijn allemaal vragen die door zijn hoofd spoken. Deze vragen leveren ook weer andere vragen op, zoals hielden de Neanderthalers zich bezig met hoe de volgende generaties hen zouden zien, wat was hun doel m.b.t de grotschilderingen, waren dat eventuele waarschuwingen aan volgende generaties? Hielden zij zich bezig met hun nalatenschap? Wat hem weer terugvoert naar zijn leven. Wat heeft hij meegemaakt, welke fouten spelen hem eventueel parten, wat laat hij na? Het boek is een prachtige vertelling geworden van een menselijk leven, met al de onzekerheden, kwetsbaarheden, momenten van geluk, liefde, jaloezie, de minuscule rol die een leven speelt in het grote geheel. Er zitten werkelijk prachtige passages in over de huidige maatschappij zoals ‘Mensen in ons deel van de wereld geloven tegenwoordig niet langer in God. Ze geloven in krasloten en ander geschraap. Met de juiste combinatie van geluk en behendigheid in het winnen van grote bedragen schiet je in de roos. Dan hoef je nooit meer te werken, kun je onbekommerd genieten, en kun je in het vervolg op alles en iedereen neerkijken. Wie wint die heeft wat. Zoals de kunst van het geldgraaien ons glashelder leert”. Of “De vergetelheid stel ik mij voor als een lege ruimte. Ons innerlijk lege en koude universum. Geheugenverlies betekent dat de mens onverschillig wordt voor zichzelf, voor anderen, voor wat is geweest en wat komen gaat”. Henning Mankell durft zich zelf bloot te geven in dit boek en toch weet hij er wederom een prachtig maatschappijkritisch boek van te maken dat de lezer weer aanzet tot denken over de meest belangrijke levensvragen zoals het nut, de nalatenschap, wat is er nodig om te leven en overleven? Mijn beeld over hem is alleen maar meer bevestigd met dit boek. Een prachtig mens die betrokken, gepassioneerd is en gezegend is met een groot vertel- en schrijverstalent.
Dit boek krijgt van mij vier sterren.