In de middeleeuwen kenden we de Dodendans. Eigenlijk is dat een zinnebeeldige voorstelling van de macht van de dood over de mens waarbij een aantal personen die alle standen, elke leeftijd en de beide geslachten vertegenwoordigen samen een reidans vormen. ‘Mijn ex, de dood en ik’ lijkt op een moderne versie van een dodendans.

In het boek van Thees Uhlmann (in Duitsland vooral bekend als muzikant) ‘Mijn ex, de dood en ik’, een bestseller in Duitsland, wordt niet de dood maar het leven gevierd.
“Er werd aangebeld en in het trappenhuis rook het naar vers gezette koffie. De hoofdpersoon is thuis en wil niemand binnen laten. De hoofdpersoon, verpleger in een bejaardenhuis, bedenkt wie er voor de deur kan staan. Het blijk De Dood te zijn die hem komt halen. “U heeft drie minuten de tijd om over alles na te denken.” De hoofdpersoon doet de deur dicht“ en bedacht hoe gestoord je moest zijn om bij vreemde mensen aan te bellen en hun mede te delen dat je de Dood bent.” Maar het blijkt wel degelijke de Dood te zijn die hem komt halen. Hij heeft dus nog drie minuten voor hij sterft. De hoofdpersoon wordt gered door de bel, ‘saved by the bell’. Zijn ex, Sophia, staat voor de deur en komt hem ophalen om naar zijn moeder te gaan. De procedure om dood te gaan wordt doorbroken en Sophia heeft De Dood gezien en zou dus nu moeten sterven. Maar de Dood komt haar nog niet halen.

Sophia, de Dood en de ik-figuur gaan vervolgens op reis naar de moeder van de hoofdpersoon en naar diens zoontje. Nog eenmaal op bezoek, nog eenmaal zijn zoontje zien om dan te sterven. De Dood gaat mee en blijkt te genieten van het leven. Het lijkt of de dood van de hoofdpersoon uitgesteld wordt, alsof de drie minuten drie dagen worden. De ‘Goede’ Dood wordt achterna gezeten door een nieuwe, een ‘Slechte’ Dood die zijn plaats in wil nemen en zich voordoet als deurwaarder. Er ontstaat een paar keer een gevecht tussen de beide Dood-figuren. De Goede Dood wint steeds.

De Dood geniet van het leven, eet pasta (“Ik heb nog nooit gegeten, alleen maar zielen”, en wordt steeds geliefder. Hij stelt zich voor als Morten Kistemaker en komt uit een geslacht van begrafenisondernemers. De hoofdpersoon ziet zijn leven passeren (in een verhaal dat eigenlijk maar drie minuten omvat), kijkt op een andere manier op zijn leven terug. Uiteindelijk is er toch maar één winnaar.

Het boek van Uhlmann is een hilarisch boek vol humor. “Ik ben de grasmaaier van de eindigheid,” zegt de Dood. “Koffie heeft een geur die de doden opwekt.”
Er staan ook tal van mooie zinswendingen in het boek. “Bij mij ging het sterven aldus: het begon te trillen. (…) “Het voelde alsof er voor mijn ogen iets knetterde. (…) Alsof je honderd stekkers in honderd stopcontacten steekt, er kleine vonkjes uit het stopcontact komen.” (blz. 19). “Je probeert door het leven te komen als een brandkraan van rubber. Onbeweeglijk, maar elastisch,” aldus de Dood (blz. 86). Boter op brood is ‘worstlijm.’ (blz. 92). De moeder van Ik zegt: fijnfijnfijnfijn. Ze sprak het uit als een pingpongbal in haar hoofd die steeds langzamer begon te stuiteren. (blz. 93).

De Dood is beladen, maar in dit boek leer je de Dood op een andere manier kennen. Het boek zet je ook aan het denken. Stel dat er aangebeld wordt en de Dood staat voor de deur. Wat moet je dan doen?