Een niet al te makkelijk lezend verhaal over de stervende George, zijn vader Howard en diens ‘steeds verder vervagende’ vader. Het verhaal wordt verteld vanuit George of Howard en bestaat vooral uit herinneringen en hallucinaties. Het springt steeds heen en weer èn daarbij de soms héél lange zinnen die Harding formuleert, dat maakt het lastig lezen. Ik raakte in ieder geval regelmatig de draad kwijt.
Indrukwekkende hoogtepunten vond ik de herinneringen van George aan zijn jeugd, pijnlijk en ontroerend. Ook de epileptische aanvallen van Howard, hoe afschuwelijk ook, vond ik prachtig beschreven.

‘Elektrische naalden schoten uit de draaikolk van vonken. Het merendeel van die bliksem flitste op en was in een oogwenk verdwenen, maar als een van de ladingen zich door de deur en in Howard boorde bleef hij daar steken; de schicht haakte zich vast aan iets binnen in hem en liet niet los’.

Maak van mijn oorspronkelijke 3 duimen, toch 4...