Twee vrouwen, ooit waren ze vriendinnen, maar Charlotte trouwde met David, de grote liefde van Ally. Jarenlang hebben ze elkaar niet gezien op gesproken, tot deze avond, op deze plaats.
De mannen David en Joe liggen beide op de intensive care, en daar ontmoeten Ally en Charlotte elkaar weer. Verdriet, boosheid, medelijden, angst, de emoties wisselen elkaar constant af, Ally en Charlotte zijn ineens op elkaar aangewezen. Eén nacht, die alles zal veranderen.

De verhalen van Ally en Charlotte wisselen elkaar constant af, evenals het heden en het verleden. In korte hoofdstukken wordt verteld hoe ze elkaar en hun mannen hebben leren kennen en wat er is misgegaan, stukje bij beetje leer je ook de hoofdpersonen kennen en voel je met ze mee.

Door de afwisseling leest het vlot en er is constant en vraag, waar gaat dit heen, wie zal het overleven en wie niet. Dan komt er een punt in het boek waarbij je ineens denkt, “nee, het zal toch niet”, omdat dat wel heel voorspelbaar zou zijn.
En dan is het plot toch iets te voorspelbaar, wat niet wegneemt dat de emoties naar je keel vliegen en de box met tissues noodzakelijk is.

Dany Atkins heeft opnieuw een prachtige roman geschreven, waar je als lezer kennis maakt met de vergankelijkheid van het leven. Opnieuw staat het maken van keuzes centraal, net als liefde en ook vriendschap en familie. Ze heeft dat op een bijzondere wijze weten te verwerken in dit boek. Een boek dat na het lezen nog even na siddert.