Nadat Deirdre in het eerste deel (Keerkringen plus Bidahinne) zich vrij heeft gemaakt van de ver¬lok-kingen van het ego en daarmee de ware kracht in zichzelf heeft gevonden, en vervolgens als afgezant naar het geheimzinnige Lure is gereisd, moet zij in dit derde boek haar opdracht zien te vervullen. Dat is geen gemakkelijke opgave, aangezien haar kracht er een is die op liefde en mede¬dogen is gebaseerd, terwijl de machten die zich in Lure klaarmaken voor een oorlog, zich juist hanteren van geweld en overheersing. Bovendien is zij op het eind van Bidahinne door Katein gevangen genomen en moet zij vanuit ogenschijnlijk machteloze positie een manier zien te vinden haar goddelijke opdracht te vervul-len. Aanvankelijk kan zij niet anders dan toezien hoe de wapenmacht van Lure zich verder opbouwt, hetgeen Gijsen de mogelijkheid biedt de lezer een beeld van Lure te tekenen: een middeleeuws spiegel-beeld van onze door mannen overheerste samenleving, waarin de met magie begiftigde heerseressen van vijf grote geslachten de draadjes in handen hebben. Maar een dergelijke op macht en bezit georiënteerde levensinstelling brengt ook haat en nijd en rivaliteit met zich mee, en binnen die intriges weet Deirdre haar positieve kracht te mobiliseren. Daarvoor krijgt zij zowel de hulp van personen die in Lure vooraanstaande positie innemen als van groepen die zich tegen de dictatoriale overheersing van de heerseressen hebben gekeerd, aangetrokken door Deirdre’s onzelfzuchtige houding, die hen een betere manier van leven toont.
Ondertussen intrigeert Katein verder om het opperbevel van het gezamenlijke leger te krijgen, hetgeen haar uiteindelijk ook lukt. Als opperbevelhebber gaat zij op weg naar de invasievloot maar stuit daarbij op Deirdre. Uiteindelijk vindt de krachtsmeting tussen de twee vrouwen dan toch plaats, de strijd tussen de agressieve, veroverende kracht van Katein en de liefhebbende, accepterende kracht van Deirdre. Daarbij wordt Katein teruggeworpen in al de levens die ze heeft geleefd, om uit te komen op het punt waar haar machtswellust is ontstaan. Dat leidt tot inzicht, en daarmee tot de overwinning van Deirdre. En dat is dan tevens het einde van het verhaal.
De wereld die Gijsen ons biedt is heel herkenbaar, maar biedt voldoende om het verhaal in beweging te houden. Tegen het einde, wanneer Deirdre haar bestemming nadert, hanteert Gijsen een haast bijbelse taal en de overeenkomst met het Chistus-verhaal is dan ook duidelijk. Het einde is echter niet bevre-digend. Gijsen lijkt er van uit te willen gaan dat de bekering van één machtige persoon, in dit geval de opperbevelhebber van het gezamenlijke leger, voldoende verschil maakt om tot vrede te komen, maar hij had de wereld die hij in de Deirdre-trilogie heeft opgebouwd serieuzer moeten nemen en het effect van die ‘bekering’ moeten tonen. Al bij al is het toch een goed leesbaar boek, dat boven veel Anglosak-sische fantasy uitsteekt.