Het beschrijft het gezin Kosters gezien door de ogen van dochter Iris, of liever gezegd het beschrijft de vader van het gezin, een onmogelijke man om mee samen te leven, ik zou zeggen autistisch, alles moet afgepast, niks mag afwijken.
Zelfs als familie te vroeg komt op de kerstdagen, laat hij ze buiten staan, omdat het tegen de afspraak is, het is verwonderlijk dat de moeder het zo lang met hem uit houdt, ze heeft dan ook suicidale neigingen.
De bezoekjes aan haar ouders zijn een kwelling (dat geldt ook voor haar zus Mia), en ze zijn ook maar wat blij als ze weer huiswaarts kunnen.
Toch lijkt er iets positiefs aan de horizon, Pa Kosters wil met zijn gezin hun 25-jarige huwelijk luister bij te zetten door met zijn allen op vakantie te gaan naar Mauritius, maar ook dat dreigt te mislukken door een enorme cycloon die daar opduikt.

Een heerlijke roman die vlot wegleest, en waarin je je goed kan verplaatsen in de ergernissen van de zussen en de vrouw van Hans Kosters, toch kreeg ik na het lezen van het boek het gevoel dat ik wat miste, een goed gevulde cake die toch iets is ingezakt, het verhaal had wat meer volume mogen hebben, de situaties hadden meer uitgekristalliseerd mogen worden om het verhaal wat meer cachet te geven, maar niks mis mee, een belofte, dat zeker