Hoewel een interessant gegeven, was er voldoende aan het boek dat mij niet aansprak waardoor ik niet verder komen dan drie sterren.
Zo is daar allereerst de stijl die Saramago hanteert. De tekst loopt bijna altijd achter elkaar door, slechts hier en daar onderbroken door een punt of komma. Dialogen van verschillende personen staan gewoon achter elkaar, zodat je soms twee keer moet kijken wie wat beweert. Dat de personages geen namen hebben, maar omschreven worden (de oogarts, de vrouw van de oogarts, de man met het ooglapje, etc) is nog tot daar aan toe, maar dat de plot ook steeds vanuit het gezichtspunt van iemand anders wordt verteld is irritant. Het is me ook nooit duidelijk geworden wat de schrijver nu eigenlijk wil met deze aanpak.
De vrouw van de oogarts (die als enige niet blind wordt) is eigenlijk gedurende een groot deel van het boek iemand die alles wat gebeurt (en dat is soms heftig) maar lijdzaam ondergaat. Terwijl zij toch de enige is die kan zien en dus een voorsprong heeft op de anderen die kwaad willen. Niet erg overtuigend.