Confituur
***


“Niet met de Wattman spreken werd geschreven door Joke van Leeuwen ter gelegenheid van de Dag van de Onafhankelijke Boekhandel op 12 december 2018. Dit boekje werd uitgegeven door Confituur, een kleurreijk verbond van onafhankelijke boekhandels.” Met deze zin leidt Confituur deze publicatie in eigen beheer in. Het boekje kreeg ik cadeau bij een aankoop in boekhandel Corman te Oostende. Een fijne attentie die elke lezer op prijs stelt.

In 1966, Joke van Leeuwen is dan 14 jaar, verhuist ze met haar gezin naar Brussel. Ze verkast hiermee niet alleen van het platteland naar de stad, maar ook naar het buitenland. De cultuurverschillen vallen de jonge van Leeuwen onmiddellijk op: van interieurinrichting, over godsdienst tot taalgebruik. Ze laat zich door deze cultuurshock echter niet van de wijs brengen, maar weet zich vlotjes aan te passen aan de gebruiken en gewoontes beneden de Moerdijk.

In Niet met de Wattman spreken verzamelt de auteur een reeks impressies en herinneringen die ze aan deze verhuis overhoudt. De meeste zijn vrij banaal: bijvoorbeeld over de keuze van het behang in hun nieuwe huis, maar andere zijn blijkbaar beklijvender. Zoals haar zusje die door een verhuizer ongewenst op de mond wordt gekust of over Joke van Leeuwen zelf die door een man wordt belaagd nadat ze een halte te vroeg uit de tram werd gezet omdat ze te weinig heeft betaald … Een bescheiden #MeToo-getuigenis waar ze verder niet op in gaat.
Als volwassene blijft Joke van Leeuwen in België wonen (Antwerpen, Brussel). Wanneer ze in het laastste stukje terugblikt op haar beginjaren in België, stelt ze vast dat er veel veranderd is, meestal ten goede.

Niet met de Wattman spreken blijft, als geschenkboekje, vooral heel beknopt. Een vingeroefening voor later werk?
Van Leeuwens geheugenknipsels worden in de uitgave netjes van elkaar gescheiden door illustraties van de hand van de auteur zelf. Een kleinood als proeve van haar kunnen als auteur en illustrator, voor zover dit nog moest bewezen worden.