Wat heb ik genoten van dit prachtige boek! Hoe zo’n jonge schrijfster een roman van deze omvang en met deze inhoud kan schrijven vind ik ongelooflijk knap. Laat je niet afschrikken door de ruim 1240 pagina’s. De mooie zinnen en verrassende woordkeus, maar ook de geschiedenislessen tussendoor over het leven in Rusland en Georgië maken het verhaal boeiend en prettig leesbaar. Op een vlotte manier vertelt Haratischwili het familie-epos van zes generaties en acht levens uit de Georgische familie Jasji. Indrukwekkend hoe de personages zijn uitgewerkt en met elkaar vervlochten zijn, de vorige en volgende generatie beïnvloedend. Wekenlang heb ik me onderdeel van deze bijzondere familie gevoeld en nu het boek uit is blijft er een soort weemoedige leegte achter…