Het allereerste boek van Dean dat ik gelezen heb is Het kwade licht. De manier waarop hij schreef en hoe hij je met een zin een volledig andere kijk op het verhaal kon geven, fascineerde mij. Zodra ik het boek neerlegde had ik spijt dat het uit was. Sindsdien heb ik overal zitten rondzoeken naar meerdere boeken van hem en kwam ik toevallig uit op De gave. Niet zo sterk als het hierboven vermelde boek maar toch had dit boek ook weer een zware impact op mij. Zijn lugubere manier van vertellen, het sarcasme afgewisseld met een luchtig (soms zelfs misselijkmakend gruwelijk) stukje humor, bij elk geschreven woord werden mijn ogen nog heviger aan het boek gekluisterd. Dean is voor mij een meester in kippenvel bezorgen. En net zoals in Het kwade licht blaast het einde je bijna omver!! Toen ik bij De gave de voorlaatste bladzijde las had ik (en dit meen ik) zeker 10 minuten nodig om terug bij mijn zinnen te komen, en toen ik uiteindelijk de laatste bladzijde omsloeg had ik oprecht spijt dat het afgelopen was.