Met dank aan uitgeverij The House of Books voor mijn recensie-exemplaar.
L.S. Hilton groeide op in Engeland en heeft in New York, Florence, Parijs en Milaan gewoond. Ze studeerde Engels en kunstgeschiedenis. Allemaal elementen die in ‘Maestra’ terug te vinden waren. Ze was eerder reeds bekend van historische fictie zoals ‘Elisabeth I’, maar met ‘Maestra’ gooide ze het over een andere boeg. ‘Maestra’, een boek dat veel stof deed opwaaien en een boek was ofwel waar je van hield, ofwel dat je verafschuwde. Doch….het werd verkocht in meer dan 42 landen, en al snel werd er gesproken over een verfilming. Het genre hing ergens tussen erotische thriller en misdaadroman.
Ikzelf vond ‘Maestra’ niet fantastisch, maar ik had het gevoel dat er meer zou komen, en dat het misschien nog goed ‘zou worden’, wanneer alles duidelijk zou worden na een tweede en derde deel. Daarom was ik ook enorm benieuwd naar deze ‘Domina’, het vervolg op ‘Maestra’.

Samenvatting
Judith Rashleigh, of hier in Domina: Elisabeth Teerlinc, heeft eindelijk haar jeugddroom kunnen verwezenlijken: het runnen van een eigen kunstgalerie in Venetië. Om dit te kunnen bereiken heeft ze een nogal bloederig spoor nagelaten.
Maar na een ontmoeting op een feestje met een klasse dame die een opmerking maakte over het verleden heeft ze schrik dat zij alles wat ze ooit wou, voor altijd zou verliezen. Ze wil haar kunstgalerie behouden, kost wat kost.
Ze gaat dan ook op zoek naar diegene die haar zou kunnen verraden, die haar gezien heeft tijdens haar ‘bloedige periode’ en die ervoor zou kunnen zorgen dat haar droom uiteen kan spatten. Tijdens deze zoektocht krijgt ze te maken met de Russische maffia, wapenhandelaars en reist ze opnieuw door enkele prachtige Europese steden, zoals London, Amsterdam, Parijs, … .

Conclusie
Op het einde van het boek is er een brief te vinden van de auteur gericht aan haar lezers. Wat jammer dat die pas achteraan het boek staat, het zou beter vooraan passen, zodat men dit als lezer kan lezen voordat men het boek begint te lezen. Het is namelijk een soort inleiding voor Domina.

Het is weer duidelijk dat de auteur een zeer grondige research heeft gedaan. De schilderijen die vermeld worden zijn terug een verwijzing en bovendien een rode draad. Zoals in ‘Maestra’ Gentelischi’s Judith een link was naar het hoofdpersonage, wordt er hier vaak verwezen naar Caravaggio en Botticelli. We leren niet alleen iets meer over de schilderijen, maar ook over het leven van deze schilders. De research van de auteur ging deze keer verder dan alleen over kunst en mooie steden. Persoonlijk houd ik er niet van wanneer er in een verhaal feiten aangehaald worden die niet blijken te kloppen, bij LS Hilton hoeft men daar geen schrik van te hebben. Wat ze schrijft over Caravaggio, Botticelli, Zersetzung techniek, Parijs, … klopt allemaal, ze is zeer grondig tewerk gegaan en weet waar ze het over heeft.

Het boek bestaat terug uit een proloog, die zorgt dat je onmiddellijk in het verhaal ‘gesmeten’ wordt. Je komt terecht midden in een moordscéne. Hierna volgen er drie hoofdstukken: reflectie, refractie en dispersie. Die worden opgedeeld in kleinere delen, wat het lezen vlotter maakt. Het is mij echter nog steeds niet duidelijk waarnaar de titels ‘Maestra’, en ‘Domina’ verwijzen, alsook de titels van de drie hoofdstukken in ‘Domina’. Wat google-werk leverde mij enkel wat verduidelijking op naar de betekenis, maar de link naar het verhaal kan ik niet leggen. Misschien is dit ook iets wat duidelijk wordt na het lezen van het derde en laatste deel.

Nu, het verhaal zelf, er wordt zoveel meer duidelijk over ‘Maestra’ na het lezen van ‘Domina’, het is alsof er heel veel verschillende puzzelstukjes in elkaar vallen. ‘Domina’ is sterker dan ‘Maestra’, en de auteur pakt het slim aan door in de eerste pagina’s niet een klassieke inleiding te geven met een samenvatting van ‘Maestra’, maar via subtiele verwijzingen naar ‘Maestra’.
Door subtiele verwijzingen naar ‘Maestra’ in de eerste delen van ‘Domina’, worden we herinnerd aan wat er is gebeurd in ‘Maestra’ en waar het verhaal was geëindigd.
Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van Judith, de misdadigster. Meestal worden misdaadverhalen verteld vanuit het standpunt van de detective, of soms wel eens het slachtoffer. Dit zorgt er alleszins voor dat deze trilogie origineel is.
Toch mis ik nog meer diepgang in het personage van Judith, zij blijft oppervlakkig en vaag. Ze lijkt niet zo koelbloedig te zijn als men eerst zou denken, maar ook dit wordt heel vaag gehouden. Misschien is de verdere uitwerking voor in het derde deel?
Soms heb ik ook het gevoel dat bepaalde onderwerpen erbij gesleurd worden, zoals de vele kledingmerken, handtassenmerken, uitgebreide omschrijving van Venetië, etc… dit is niet echt een meerwaarde aan het verhaal, en maakt het soms langdradig.
Ik bleef geboeid tot op de laatste pagina en blijf toch wel benieuwd naar het derde en laatste deel. Hoe zal dit eindigen? Daarom toch 4 sterren.