De hoofdpersoon ergert zich vaak en gaat dan in gedachten, of in het echt, een brief schrijven aan diegene. Maar hij verstuurt ze niet. Hij heeft een verzuurd wereldbeeld (boek kwam uit in 1964). Hij ziet zichzelf als een survivor / overlevende. Eigenlijk is het een verzuurde, nare, iritante man... maar taalgebruik is erg mooi. Soms een staaltje van briljant, treffend goed schrijven, heel mooi, deprimerend, beschrijvend, karakteristiek. Hij vlucht weg, als hij erg in de stress is, in brieven schrijven - die hij niet verstuurd. Brieven aan mensen waar hij boos op is of bewonderd. Laatste 60 blz. draait hij 'beetje' door- gaat wanhopiger en chaotischer brieven schrijven.... maar o zo mooi taalgebruik. Maar hij is dan ook professor.