De koning komt is eigenlijk eerst en vooral een ode aan de natuur, maar Benzakour zet het verhaal in via de zoektocht van een jonge Marokkaan naar een bruid in zijn geboortestreek. In Nederland kan Moebdi geen levensgezel vinden, dus gaat hij terug naar waar hij vandaan komt. Dat levert hilarische passages op, vol ironie, maar ook met veel stilistische brille. Je herkent, zeker door de ironie, af en toe flarden van Reve, misschien zelfs Wolkers omdat het lekker vet geschreven is. Als de zoektocht naar de bruid misloopt, sluit hij vriendschap met een pratende ezel (!), die hem het leven op een andere manier laat kennen, en waar de keuze voor eenvoud en liefde voor de natuur voorop staat. Aanrader!