Lot van Dijk is overgeplaatst van de bruisende randstad naar Twente, daar waar je als agent paarden in plaats van misdadigers vangt. Lot, die als profiler liever haar kennis benut, heeft dan ook haar twijfels of zij wel op de juiste plek is beland. Die twijfels worden alleen maar groter wanneer haar collega's haar overduidelijk niet serieus nemen nadat er een meisje dood in een zouthuisje wordt aangetroffen. Zij is er van overtuigd dat er meer slachtoffers zullen volgen maar niemand luistert naar haar totdat er een tweede meisje dood wordt aangetroffen.

Een debuut maakt mij altijd nieuwsgierig. Zal het een boek zijn in de categorie "dertien in een dozijn" of zal ik worden verrast? In dit geval kan ik wel zeggen dat ik ben verrast. De tegenzin van Lot, met de eigenwijsheid van een randstadtse, waarmee ze haar collega's overruled, om tot de conclusie te komen dat ook elders in het land mensen over de nodige intelligentie, kennis en vaardigheden beschikken, vind ik prachtig verwerkt.

Om de start van het boek moest ik wel lachen, ik zag het al helemaal voor mij hoe een chagrijnige Lot in de modder achter paarden aan rent. En daarmee was ik al bijna direct verkocht. Het is een boek dat je het liefst in één keer uit zou willen lezen door de spanning van de jacht, de manier waarop de collega's elkaar met andere ogen gaan zien en elkaar gaan waarderen, en de leuke anekdotes die in het boek verwerkt zijn.

Ook is er een stukje actualiteit in het verhaal verwerkt want het tekort aan mensen in dunbevolkte gebieden komt meer dan eens in het boek aan bod, net zoals het gebrek aan goede communicatiemiddelen, waardoor soms best eens gevaarlijke situaties kunnen ontstaan.

Wat mij betreft is dit boek een aanrader!