"Toen het donker werd" van Simone van der Vlugt krijgt net als veel andere Nederlandse thrillers het predicaat literair mee. Klopt dit eigenlijk wel? Is het dit keer eens echt een boek met personages met uitgediepte karakters en relaties en goed uitgewerkte thema's? Of is het, waar niks mis mee is, gewoon goed voer voor de lekkere leestrek?

In deze thriller draait het om het gezin Riebeek. Vader Menno helpt zijn zoon Luuk uit de brand door zijn gokschuld in te lossen. Dit is echter niet het einde van de problemen, maar vormt het startpunt van een reeks beslissingen die hem in een crimineel wespennest doen belanden. Zijn vrouw Sacha voelt dat er iets speelt, maar krijgt geen antwoorden. Het auto-ongeluk waarbij zij haar zicht verliest lijkt opzet. Het onvermogen eerlijk te zijn en elkaar te vertrouwen maakt dat het gezin verdwaald in leugens en zwijgen verkiest boven spreken.

Nederlandse thrillers lijken op een soap. Zo ook deze van Simone van der Vlugt. Er zijn genoeg cliffhangers om te blijven hangen, dus door te lezen. De personages zijn middelmatige acteurs die vrij kunstmatige dialogen voeren. Het is altijd lekker om onderuit gezakt te ontspannen bij lichte kost. Dat is wat dit boek is. Afgaan en hopen op het eeuwig op kaften van thrillers aanwezige literaire aspect is tegen beter weten in.

Een thriller mag ongeloofwaardig zijn. Het is over het algemeen een verzonnen verhaal dat is ontsproten aan de fantasie van de schrijver. Hooguit gebaseerd op de werkelijkheid. De allerlaatste plotwending is echter ongeloofwaardig in het kwadraat en komt héél laat waardoor een onbevredigd gevoel achter blijft als het boek uit is. Het doet sterk vermoeden dat het verhaal niet is geëindigd en er nog een vervolg komt.

"Toen het donker werd" is een boek dat vlot en prettig leesbaar is. Een aantrekkelijk en spannend verhaal, waardoor het absoluut een thriller is. Het mist echter de diepgang en verdient het predicaat literair niet echt. Thriller? Ja. Literair? Nee.