Waanzin. Dat is inderdaad het perfecte woord om dit boek te beschrijven. Spanning vind en voel je van begin tot eind. Het boek is een vervolg op een verhaal waar meermaals naar wordt verwezen en toch kan je helemaal volgen zonder het vorige boek nog maar in je handen te hebben gehad. Toch is de honger naar dit voorafgaande deel steeds sterker geworden.

De auteur is zelf van Duitse afkomst, wat zich vertaalt in zijn boeken. Het verhaal van dokter Jan Forstner speelt zich bijna volledig af in het Duitse Fahlenberg. Een dorp dat in onze wereld niet bestaat en enkel een verwijzing is naar de ex-naam van een berg.
Het hoofdpersonage krijgt vreemde tekeningen toegestuurd die een steeds akeligere betekenis krijgen na de moord op een journalist. Een raadselachtige vrouw contacteert hem nu ook op regelmatige maar onverwachte basis en Forstner begint zich meer en meer zorgen te maken. De lezer kan niet alleen het verhaal volgen door de ogen van Jan, ook kan hij het perspectief van de stalker, zullen we het maar noemen, meerdere keren lezen. De angsten van deze persoon worden duidelijk en al snel weet je dat diens jeugd eigenlijk zeer traumatisch was. Op deze manier een verhaal overbrengen, is absoluut een meerwaarde.
Wat minder is aan dit boek, is het begin. Het is het typische 'ik begin met het einde'. Dat is tegenwoordig al wel wat afgezaagd naar mijn mening. Dan kom je ook nog regelmatig passages tegen die er een beetje te dik zijn opgelegd en dit op twee manieren. Ofwel wordt er niet verteld wat er is gebeurd maar worden er wel enorm veel hints gegeven, ofwel zijn de toevalligheden te groot door alle overeenkomsten.
Een detail dat een gewenst effect heeft, is dat het al dagenlang regent in hun dorp. De mysterieuze toon wordt hierdoor enorm versterkt en het thrillergehalte gaat er zodanig ook van naar boven.
De psychisch gestoorde stalker gaat op een gegeven moment naar de kerk om te biechten. Ze komt recht tegenover pastoor Felix Thanner te zitten in de biechtstoel waar ze haar zonde met moeite over haar lippen krijgt. De pastoor is zo geschrokken van haar bekentenis dat hij het aan iemand wil vertellen want Fahlenberg is niet meer veilig volgens hem. Natuurlijk heeft Thanner het biechtgeheim en kan hij dus zijn ei aan niemand kwijt. Hierop volgt een agressieve innerlijke strijd tussen religie en ethiek waarop het personage na lang debatteren met zichzelf, toch voor de regels van het christendom gaat. De auteur heeft de macht van religie uitstekend weergegeven in deze strijd.
De hoofdstukken zijn doorgaans niet zo lang wat het lezen vlot laat gaan. De langere hoofdstukken zijn op geen moment langdradig en hier komt ook dat thrillergehalte fel naar voor. Moorden worden in al hun gruwel beschreven en het woordgebruik van de moordenaar laat nogmaals zien hoe barbaars die wel is.
Wulf Dorn is bekend om zijn steengoede thrillers en ook deze psychologische thriller bewijst dat. Soms zijn de gebeurtenissen zelfs té waanzinnig om het je nog te kunnen voorstellen. Dat zorgt er voor dat de spanning wat afzwakt, zeer spijtig want de auteur had juist het omgekeerde effect willen creëren.
Zonder iets van het einde te verklappen, nog even kort daarover. Ik zeg het zoals het is, het is vaag. De lezer weet niet wie nu de uiteindelijke 'winnaar' is. Is het plan gelukt of niet? Misschien dat we dit kunnen lezen in een mogelijk vervolg, ik hoop het alleszins.

Als je wil ontdekken wie de dader is en waarom dit nu zo'n psychologische thriller is, dan moet je zeker en vast dit boek lezen. De laatste honderd pagina's zijn opeenvolgingen van onverwachte wendingen die je telkens de adem heel eventjes benemen. En net als je denkt alles gehad te hebben, ben je alweer sprakeloos door de volgende gebeurtenis. Kort samengevat: Een waanzinnig boek van een waanzinnige auteur.