"Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, ieder ongelukkig gezin is ongelukkig op z?n eigen manier." Zo luidt een van de beroemdste beginzinnen uit de wereldliteratuur. Het gaat veel te ver om Erlend Loe's nieuwste boek te vergelijken met Anna Karenina, maar het is onvermijdelijk dat je aan deze zin denkt tijdens het lezen van Gelukkig getrouwd. Net zoals het onvermijdelijk is dat je, na lezing de waarheid van Tolstoj's openingszin (weer) zult beamen.

Moet je hierbinnen roken?
Ja.
Maar het is zo'n mooi weer buiten.
Liefje, misschien heb je er niet bij stilgestaan, maar we zijn alweer op vakantie in Duitsland, waar jij zo van houdt en waar ik niet van hou, en dit keer heb je ons tot overmaat van ramp meegenomen naar de wieg van het nazisme en daarom mag ik als pleister op de wonde roken waar ik wil.
Niet in de auto.
Nee, niet in de auto. Maar we zitten nu niet in de auto.
Ik weet niet of de Baders het wel prettig vinden als je binnenshuis rookt.

Aan het woord zijn Nina en Bror Telemann. Ze hebben drie kinderen, zij doceert Duits en is dol op Duitsland, hij is dramaturg (hoewel...) en dol op kookgodin Nigella Lawson. Plaats van handeling is een vakantiehuisje in Garmisch Partenkirchen, gehuurd van 'de Baders', die ernaast wonen.
Nina vit, Bror pest. Het is alsof je in een treincoupé zit te luisteren naar het kibbelende stel tegenover je. Het is gênant, soms droevig, soms droevig herkenbaar, maar - laten we eerlijk zijn - vooral erg (leed)vermakelijk. Typisch Erlend Loe, zou je kunnen zeggen: ironisch, lachwekkend, ontroerend en een tikkeltje pijnlijk. Alleen het absurde ontbreekt. Natuurlijk is de wijze waarop Bror Nigella aanbidt en daar invulling aan geeft een tikje vreemd, maar het is gewoontjes vergeleken met het van de ene dag op de andere gaan samenwonen met een elandjong in de bossen zoals in Doppler, een eerder boek van Erlend Loe, gebeurt.

Het is jammer dat die 'geloofwaardige absurditeit' in Gelukkig getrouwd ontbreekt, want het is wel wat Bror nodig heeft. Bror is en blijft, net als de andere personages, nu teveel een cliché. Op zich is dat niet erg, want spelen met clichés - zoals het titelblad dat bijvoorbeeld doet - kan een heel boeiend verhaal opleveren. Maar Brors theater- en Nigellafantasieën zijn te 'gewoon' en mede daardoor te saai. Gelukkig (!) bestaat het grootste deel van Gelukkig getrouwd uit lekker scherpe, vaak hilarische en in volle vaart geschreven dialogen die, beter dan de rest van het boek, een prachtig beeld geven van wat het betekent om gelukkig getrouwd en een gelukkig gezin te zijn. Volgens Erlend Loe.

Dus nu bel je me terug omdat je denkt dat ik iets wil afspreken?
Ja.
Maar voor jou is het niet belangrijk?
Jawel. We kunnen best iets afspreken.
Als jij niet wilt afspreken hoeft het al niet meer!