Het is de eerste keer dat ik een Paul Auster roman lees en dat heeft me positief verrast.
's Morgens begonnen, 's middags uit, onafgebroken aangetrokken verder te lezen vanaf het begin dat Adam Walker, Rudolf en Margot op een feestje ontmoet.

Maar ook de onvoorstelbare/onmogelijke (verzonnen) liefde tussen Gwynn (zus) en Adam die hecht is door het gemis van hun verdronken broertje is ook prachtig beschreven.

De verhalen dansen op en neer in het heden en verleden tussen verschillende personages, waarin 1 gebeurtenis van geweld door het verhaal heen blijft slingeren, en je op het eind eigenlijk nog steeds niet precies weet wat je er aan hebt, maar dat mysterieuze is ook tevens de kracht van dit boek.

Ik vond het een buitengewoon boeiend boekje, en ook weer dankzij dizzie weer een schrijver op het spoor gekomen waar ik absoluut meer van moet lezen.