Als ik in het Engels ga lezen vind ik het leuk de titel te vergelijken met de Nederlandse vertaling. Perfect is vertaald als De dag dat de tijd stilstond. Zowel de originele als de vertaalde titel passen goed bij het boek. Alhoewel, de tijd stond niet echt stil, het gaat om 2 seconden. Twee seconden die in de zomer van 1972 werden toegevoegd aan de tijd (schrikkelseconde).

Twee seconden die het jonge leven van Byron (11 jaar) ingrijpend verandert en indirect ook die van zijn vriend, James. Het is ook het verhaal van Jim (ik denk zo ongeveer 40 jaar later). Een man die grotendeels in een inrichting heeft gewoond en na sluiting van de inrichting probeert een normaal leven te leiden.

In eerste instantie boeide het verhaal mij niet zo. Maar ineens, ik weet niet precies vanaf welke bladzijde, kon ik het boek moeilijk wegleggen. Word ik nieuwsgierig naar hoe het afloopt met Byron en zijn moeder. En word ik nieuwsgierig naar het verhaal van Jim: wat is er in zijn verleden gebeurd dat hij zo is geworden? Jim is zo onzeker en angstig. Zijn leven bestaat uit dagelijkse vaste rituelen.

Wat is de relatie tussen Jim in het heden en Byron in het verleden? De hoofdstukken wisselen elkaar af: de ene keer het verhaal van Byron en de andere keer Jims verhaal. “Perfect” heeft weinig vaart, het verhaal moet het vooral hebben van de individuele ontwikkelingen en tragedies van Byron en Jim.

Het spreekwoord “tijd heelt alle wonden” vind ik wel van toepassing maar ook het nummer van R. Kelly: If I Could Turn Back The Hands Of Time. Een verhaal over vriendschap, verwerking en vergeven.