Een lekker boek om tijdens je vakantie aan de Costa del Sol te lezen , zoals ik deed. Natuurlijk wil je weten wie de dader is, en daarom las ik door tot in de kleine uurtjes. Maar daarna was ik toch wel even teleurgesteld. Het motief van de dader was niet zo sterk en de relatie met haar zus blijft nogal oppervlakkig. Ook kan zo'n boek volgens mij honderd bladzijden korter als niet allerlei huis-tuin-en keuken beschrijvingen worden vermeld. Ook lijkt het goed als auteurs na het verschijnen van een succesroman zoals De reünie, een paar jaar wachten met het schrijven van een volgende roman. Of zitten de uitgeverijen teveel achter de broek van deze schrijfsters. Is het Talpa-syndroom ook op deze literatuur van toepassing? Gaat ook hier alles om het geld?