Neem een aantal sterke verhalen en grappige avonturen en plak die aan de hand van een ander bizar verhaal aan elkaar. Dat is een, ietwat onaardige, typering van ‘Albert moet naar huis’.

Elsie heeft toen ze ging trouwen van haar voormalige vlam Buddy een baby alligator gekregen. Overigens ligt dat iets anders, maar dat blijkt pas aan het einde van het boek. Elsie is stapelgek op het beest en dat is wederzijds. Maar Homer, haar echtgenoot, is een wat andere mening toegedaan. En zodra Albert, de alligator, Homer belaagt als hij op het toilet zit, is de maat vol en moet Albert naar huis … Het zijn de jaren ’30 in de Verenigde Staten en Homer is mijnwerker, veel geld hebben ze dus niet. En de reis gaat van West-Virginia naar Florida, want daar komt Albert immers vandaan.

De reis met Albert in een badkuip op de achterbank van een zwarte Buick naar Florida is de rode draad van het boek. Onderweg komen Homer en Elsie diverse obstakels tegen. Ze rollen van het ene avontuur in de andere hachelijke situatie. En passant ontmoeten ze bekende schrijvers als John Steinbeck en Ernest Hemingway. In veel van de episodes komen Slick en Huddie voorbij, twee mannen op zoek naar het geluk maar die voortdurend de verkeerde zijde kiezen en in de problemen komen. En dan is er nog die haan, die opeens in de auto zit en komt en gaat wanneer het hem uitkomt.

‘Albert moet naar huis’ is een roadtrip onder bizarre omstandigheden en een aaneenschakeling van sterke verhalen. Het boek is opgebouwd uit negen delen, met in ieder deel een nieuwe episode. Het ene verhaal is leuker dan het andere, maar dat is een kwestie van persoonlijke smaak. De verhalen zijn vlot en vol humor geschreven en je bent voortdurend nieuwsgierig naar wat er nu weer op het pad van Elsie en Homer komt. En dat zijn ook typisch Amerikaanse situaties, zoals een honkbalteam dat op gang geholpen wordt door Homer, dranksmokkel, perikelen rond de Grote Depressie en tornado’s in Florida.

De titel suggereert dat Albert een grote rol speelt in het verhaal. Dat valt helaas een beetje tegen. Albert is een bijpersoon die wel voortdurend aanwezig is, maar op een of andere manier is dat helemaal niet vreemd en wekt dat bij niemand de verbazing.
‘Albert moet naar huis’ is, ondanks deze kleine teleurstelling, leuk om te lezen, het is een vermakelijk boek. Al zijn de letters echt klein, het boek leest uitermate vlot en is in een weekend uit te lezen. Tot het eind blijf je nieuwsgierig naar hoe het nu met Albert afloopt, misschien leest het daarom wel zo snel.

De achterliggende gedachte, denk in mogelijkheden en niet in beperkingen en sta open voor nieuwe dingen, is prettig verrassend uitgewerkt in dit boek.