Irving-fans zullen zeker van ‘Avenue van de mysteriën’ genieten, maar wanneer je nog niets van hem gelezen hebt, raad ik je niet aan om met dit boek te beginnen. Hoewel alle typische Irving-elementen aanwezig zijn, vond ik het zeker niet een van zijn beste boeken.

De plot is net als in zijn andere boeken erg ongewoon en bevat verschillende verrassende wendingen. De oorspronkelijk Mexicaanse Juan Diego maakt naar aanleiding van zijn pensioen een reis naar de Filipijnen. De reis is hem opgedrongen door zijn oud-student Clark French, die er met zijn gezin woont. Juan Diego ondergaat het reisschema gelaten en laat zich meevoeren op een stroom onwaarschijnlijke gebeurtenissen. Tijdens de reis blikt hij terug op zijn kindertijd en jeugd in Mexico, waar hij samen met zijn zusje opgroeide op een vuilnisbelt. Na een ongeluk waarbij Juan Diego kreupel werd, werden ze door een paar excentrieke priesters opgenomen in een weeshuis. Daar wijken de broer en zus op alle mogelijke vlakken af van de andere kinderen: Juan Diego leerde zichzelf lezen en begrijpt vlot Engels, zijn zusje kan gedachten lezen en voorspelt zelfs af en toe de toekomst en hun moeder is behalve poetsvrouw in het weeshuis ook prostituee. Na een reeks hilarische en dramatische gebeurtenissen komt Juan Diego in Amerika terecht waar hij uiteindelijk carrière maakt als schrijver en docent.

Het opzet en het begin zijn sterk: de humor wordt afgewisseld met een zeker wanhoop en de prachtige zinsconstructies namen me moeiteloos mee in de absurde levensloop van Juan Diego. Maar dan volgen er te veel herhalingen. Hoewel die structuur in de chaos brengen, wordt het verhaal hierdoor af en toe te drammerig. De passages die zich in het heden afspelen zijn bovendien een stuk minder interessant dan de verhaallijn in het verleden. In het verhaal over de jeugd van Juan Diego slaagt Irving er zoals altijd in om de meest vergezochte personages perfect geloofwaardig neer te zetten. De personages in de raamvertelling zijn echter veel minder goed uitgewerkt, vooral oud-student Clark French bleef op een karikaturaal niveau hangen. Ik kon de volwassen Juan Diego ook maar moeilijk aan de vuilnisbeltlezer die hij als kind was koppelen. Irving probeert dit te verklaren door een duidelijke grens te trekken tussen Juan Diego’s verleden als Mexicaan en het heden als Amerikaan, maar die uitwerking is niet overtuigend.

Het leek soms alsof Irving zijn vorig werk in een nieuw jasje probeerde te gieten en oude trucjes passieloos herhaalde. Hierdoor stelde het boek uiteindelijk teleur en kan ik het niet meer dan drie sterren geven.