Mijn tweede boek van Jamaica Kincaid is wederom geen groot succes. Aan de ene kant vind ik haar echt een scherpe schrijfster over de gewelddadige doorwerking van het kolonialisme in de moderne tijd, maar aan de andere kant heeft zij ook iets dat mij persoonlijk irriteert. Haar bloemrijke en overdadige taalgebruik beklijft niet. Haar personages blijven doelbewust hangen in levenloze concepten in plaats van dat zij overkomen als levende en warme constructies. Elk sentiment wordt keurig vermeden. Het irritante is dat zij ergens ook een vlijmscherpe analyticus is die mij met gekozen metaforen en toon van vertellen weet aan te spreken op representaties over mijn eigen beladen geschiedenis. Het dwingt tot het schuldig voelen over minder fraaie episodes uit de overleveringen van westerse dominantie op wereldschaal. Ergens heeft het afstoten en weerzin opwekken óók een functie om verdrukte stemmen voor eens en voor altijd om de volledige aandacht te laten schreeuwen.