Wie is de beste schrijver van het Nederlandse taalgebied? Tommy Wieringa? Ilja Leonard Pfeijffer? Dimitri Verhulst? Jessica Durlacher? Arnon Grunberg?

Zou allemaal kunnen, maar voor mij is het Kees van Beijnum. Wat Kees van Beijnum schrijft, gelóóf ik. Het is écht. Wat er gebeurt, wat er niet gebeurt, wat er wordt gezegd en gezwegen: allemaal echt. Dat was zo in De oesters van Nam Kee, het eerste boek dat ik van hem heb gelezen. Dat was zo in Dichter op de Zeedijk, het móóiste boek dat ik van hem heb gelezen. En in het meest meeslepende, De ordening (of toch misschien Het verboden pad?).

En dat is ook weer zo in Het mooie seizoen, de meest recente titel van Van Beijnum. Beatrijs, Arno, de filmproducent en zijn zoon, de mocro's en verder iedereen die er langskomt: écht.

Ik denk dat het komt doordat Kees van Beijnum zélf echt is.