Jelle Brandt Corstius besluit om met een deel van de as (3,5 kilo was wat veel, dus doe maar een koffiekopje) van zijn vader te gaan fietsen naar de Middellandse Zee. Fietsen deed hij ook vaak met zijn vader maar nooit langer dan een weekend, want langer hield hij het niet uit. Maar om nou te zeggen dat hij een ervaren lange afstandsfietser was, nou nee niet bepaald, en dat wordt al snel duidelijk aan het begin van het boek met wat nuchtere observaties.
Ondanks dat het verhaal een soort rouwproces van Jelle is, wordt het nooit zwaarmoedig of verdrietig, maar het kan er mee te maken hebben dat Hugo, zijn vader, een bijzonder type mens was met zijn eigenaardigheden en Jelle een broodnuchtere schrijfstijl heeft waardoor het boek eigenlijk heel grappig wordt.
Al met al, een prachtig boek met heerlijke anekdotes en herinneringen aan een wonderlijke man, schrijver en vader.