Het wolfgetal is het romandebuut van Laura van der Haar over een destructieve vriendschap. Na elk hoofdstuk een stukje psychiatrie of autopsieverslag over iemand, in het begin weet je natuurlijk niet precies wie het is, later hebben die korte autopsie stukjes niet echt een toegevoegde waarde meer. Qua zinsopbouw heb ik wat moeite gehad met een aantal zinnen, omdat ik niet goed snapte wat er nou mee bedoeld werd. Waardoor het lezen soms wat lastig werd voor mij. Maar daarnaast vind ik Laura wel heel erg mooi beeldend vertellen. Je wordt door het taalgebruik ook erg meegenomen in het verhaal, zelfs als je dat niet wilt. Elk gevoel wat de naamloze hoofdpersoon voelt, voelt de lezer ook, juist door alle expliciete bizarre verwoordingen. Je moet in ieder geval geen zwakke maag hebben met dit boek. Ik heb elke emoties meegeleefd en kon het boek daardoor maar moeilijk wegleggen.

De hoofdpersoon raakt dus vanaf het begin bevriend met Vikki, een meisje die heel veel macht denkt te hebben en ergens dus ook wel heeft. Vikki is een meisje die anderen beïnvloedt en manipuleert. En het lijkt bijna of niemand daar wat tegen kan doen. Voor de hoofdpersoon is Vikki dan ook echt alles, de wereld.

Het boek is geschreven in de IK-vorm, hierdoor kijk je alleen vanuit de ogen van de hoofdpersoon, die tevens zoals eerder genoemd geen naam heeft. Je ziet alles vanuit 1 perspectief, en dit kan ervoor zorgen dat er een kleine tunnelvisie ontstaat. Desalniettemin is dit debuut een spannend boek wat mij helemaal in z'n greep heeft gehouden.

Ik hoop in de toekomst nog andere boeken van Laura te lezen, ze weet heel goed hoe ze een verhaal moet overbrengen op de lezer en dat heb ik dan ook zeker gewaardeerd.