In het eerste deel van dit boek wisselen de hoofdstukken af tussen 1894/1897-8 en 1914: Driek als kleine jongen, zich nog van geen kwaad bewust, en de wat oudere Driek, zoekend naar wraak.
In dit deel leer je de personages kennen, worden hun karakters geschetst, en worden een aantal belangrijke gebeurtenissen verteld. Dit gebeurt in een kabbelend tempo, wat ik goed vond passen bij het leven op de boerderij.

Deel twee speelt zich tijdens de oorlog af. Dit gaat echt over de oorlog zelf, maar ook Drieks wraakgevoelens krijgen hierin hun plaats, tot op een bepaald moment alles voor hem verandert.
Hans Fiers lijkt heel gedegen onderzoek te hebben gedaan naar wat de soldaten ter plaatste meemaakten, waardoor dit deel vrij waarheidsgetrouw overkomt, en je het gevoel hebt als het ware ook deels mee in de oorlog te zitten.
Toch vond ik dit het mindere deel, omdat het zich eenzijdiger afspeelt in de loopgraven. Op een gegeven moment had ik het daar wel ‘gezien’. Ik miste hier een deel gevoel, wat in het eerste deel meer aan bod komt, en wat uiteindelijk toch ook belangrijk is voor het hele verhaal en voor Drieks evolutie.

Door de schrijfstijl was ik meteen mee in het boek. Hans Fiers schrijft op een toegankelijke en vlotte manier, wat fijn leest. Zonder al te veel verrassingen in de taal, zonder dat zijn taal een goed gemiddelde oversteeg.
Enkel wat er met Adèle in 1897 gebeurt vond ik wat vergezocht. Ik had heel even het gevoel in een stationsromannetje beland te zijn, en vind dat hoofdstuk dan ook niet passen in de rest van het boek. Ik vind het te ongeloofwaardig en te overdreven beschreven, en echt een stijlbreuk met de rest van het boek.

De deus ex machina die op een gegeven moment opduikt is aan de ene kant vergezocht, ik had liever gezien dat de twee elkaar op een geloofwaardigere manier waren tegengekomen. Aan de andere kant maakt dat het verhaal mooi rond, en kan er zo een passend einde voor het boek komen. Jammer genoeg kwam dit einde ineens wel heel erg snel, en was het dan ook plots helemaal gedaan.

Driek is met stip het meest en best uitgewerkte karakter. Je gaat echt mee in zijn evolutie, die goed beschreven is. De andere karakters hadden wat mij betreft iets meer uitgewerkt mogen zijn, net zoals bepaalde gebeurtenissen (maar schrijven is keuzes maken). Echt sympathie kon ik voor geen enkel personage opbrengen, maar dit stoorde tegelijkertijd niet bij het lezen. De karakters zijn waarschijnlijk wel kenmerkend voor de tijdsgeest van de periode.

Een vrij goed boek, dat ik zeker graag gelezen heb. Daardoor krijgt het van mij 3,5 sterren krijgt, die ik helaas naar beneden heb afgerond. De reden hiervoor is dat net niet genoeg werd meegesleept, en omdat er toch wel wat clichés in zaten, en een aantal elementen die me toch wat stoorden (zoals de 2 cruciale ontmoetingen).