'O nee hè!' zegt Max kreunend.
Het is maandagochtend tien over zeven. Max had zich voorgenomen om lekker uit te slapen, want het is de eerste dag van de herfstvakantie. Maar nu zit hij rechtop in bed en is hij klaarwakker. In de kamer naast hem hoort hij het gesnurk van zijn tweelingzus en hij schiet in de lach.
Een tijdje geleden zei hij tegen haar: 'Karlijn, je snurkt als een everzwijn!'
Zijn zus werd woest en dat was bijzonder, want om haar kwaad te krijgen moet je echt je best doen. Dat was Max nu dus eindelijk gelukt.
'Ik snurk niet!' antwoordde Karlijn woedend.
'Je snurkt wel!'
'Nee, dat kan niet, want meisjes snurken nooit!'
Max geloofde daar niets van en vroeg het aan zijn beste vriend Sjoerd. Die weet veel en als hij het niet weet, vindt hij het razendsnel op internet. 'Ja hoor, meisjes kunnen ook snurken,' meldde hij. 'Uit onderzoek blijkt: van alle snurkers is veertig procent vrouw.'
Met die uitslag durfde Max niet meteen naar Karlijn te gaan. Voor alle zekerheid vroeg hij het ook nog aan zijn buurmeisje Steffie.
'Geen idee,' antwoordde ze grijnzend, 'want ik slaap altijd als ik snurk.' (blz. 7)

Max ziet op een ochtend vreemde mannen op het pleintje. Wat hebben ze voor raar apparaat bij zich? En wat zijn ze eigenlijk van plan? Samen met zijn vrienden gaat hij op onderzoek uit.

Lees de rest van mijn recensie op Ikvindlezenleuk