Het verhaal leest vlot weg en is best wel boeiend geschreven. Er zitten voldoende spanning- en verassingselementen in om dit boek tot een page turner te benoemen. Het meest verrassende element voor mij is de strijd tussen "the evil brother" en Constance.
"Stille wateren hebben diepe gronden" heeft sinds dit boek een hele nieuwe betekenis voor mij gekregen.

Echter: ik had meer verwacht van dit boek. Of dit nu te maken heeft met het hoge verwachtingspatroon, wat mede wordt gewekt door hetgeen er op de omslag te lezen valt, laat ik maar even in het midden.
Het ontbreekt aan de hoogspanning dat deel 1 van deze trilogie wel bezit.