In het begin van het boek werd ik gepakt door de spannende en boeiende verhaallijn. Een (niet geheel) onschuldige man, Nick Mason, gaat de cel in voor een misdaad die hij niet gepleegd heeft. Hij krijgt de kans om na 5 jaar op vrije voeten te komen, mits hij een deal sluit met Darius Cole, een hoogstaande drugsdealer. Het komt erop neer dat Mason de opdracht krijgt om wat mensen om zeep te helpen. Er komen nog wat andere sappige zaken om de hoek kijken, zoals een corrupte politie eenheid. Top! Tot dusver... Want na ongeveer 200 pagina's begint Mason steeds meer te lijken op de hoofdpersoon in een typische Amerikaanse actiefilm. Je weet wel, zo'n film waarin een Bruce Willis alsof het niks is even 30 gewapende, goedgetrainde mannen doodt. En ondanks de kogels hem om de oren vliegen, hij er zelf met twee blauwe plekken en een schampschot vanaf komt.
Zo blijkt Nick Mason plotseling over een uitstekende behendigheid met vuurwapens te beschikken. Dit is eerder in het verhaal totaal niet naar voren gekomen. Ja, Mason was geen lieverdje. Hij pleegde overvallen, was niet vies van een knokpartijtje, maar eerdere ervaringen met vuurwapens worden niet genoemd. Bij de opdrachten die hij voor Cole uit moet voeren, blijft Mason telkens relatief ongeschonden. Erg irritant en onrealistisch!

Ondanks alles was ik toch nieuwsgierig naar de afloop. Die er overigens in dit boek niet echt is, daarvoor moeten we het vervolg lezen. Ik ben er nog niet van overtuigd dat ik dat ga doen.

Het boek leest snel weg, maar als je op zoek bent naar iets met meer diepgang, zoek dan nog even verder!