Over de kwetsbare fase van een jongvolwassene waarin alle opties open lijken te liggen, terwijl het tegelijkertijd een uiterst eenzame tijd is vol afwijzingen en onbereikbare verlangens. Opgroeien als oorlogstrauma tussen de onwrikbare codes en wetten van jeugdculturen. Salinger weet met zijn kale taalgebruik een prettig bitterzoete toon te vinden tussen nostalgische weemoed en pijnlijke jeugdherinneringen. Wel storend dat sommige frasen en uitdrukkingen tot in den treuren herhaald worden om het gelimiteerde taalgebruik van een tiener na te bootsen