Het is eind jaren 60, Enniscorthy, een klein plaatsje in Ierland.
Nora's man Maurice is gestorven. De oudste twee dochters studeren en zijn het huis uit. Haar twee zoontjes wonen bij haar thuis. Ze staat er nu alleen voor en moet de draad van het leven oppakken. Want het leven, in al zijn alledaagsheid, gaat door. En Nora zal mee moeten komen. Ze zal zelfstandig beslissingen moeten nemen. Ze heeft het zelf moeilijk, maar ook haar kinderen worstelen met het gemis van hun vader. Ze ziet dat, heeft er haar zorg om en weet het soms zelf ook niet hoe daar wijs mee om te gaan. Vanuit haar omgeving, waar iedereen iedereen kent en over elkaar praat, krijgt ze voldoende hulp aangereikt. En hoewel aarzelend, zet ze telkens een stap vooruit.

Tóibín weet prachtig te beschrijven hoe de beslommeringen van alledag, zoals die voor ons allemaal gelden, voor een rouwende nabestaande zijn. Dat leven in twee werelden: het verleden, en -soms onwillig- in het heden en kijken naar de toekomst. Het ontwikkelen van het besef dat je zelf nieuwe dingen aan je leven mag toevoegen, zonder je daarvoor schuldig te voelen naar de overleden partner. Weer een eigen eenheid -of nog beter: heelheid- te zijn. Hij doet dit zonder er een zwaar boek van te maken. Beetje bij beetje zie je Nora opkrabbelen. En uiteindelijk weet je dat ze door de zwaarste crisis heen is en haar nieuwe leven heeft weten in te richten.