Perfectie bestaat niet, toch geef ik Amnesia uitzonderlijk vijf sterren. Het boek leest immers als de spreekwoordelijke trein. De Bogaertsen worden ook met elk boek beter. Geen wonder dat nog geen jaar na hun bestseller Het intieme verlangen een opvolger in de rekken ligt. Een geloofwaardig verhaal, een door ieder gewaardeerde vlotte schrijfstijl, geen rambospeurders maar mensen met diepgang en zwakheden, de gekende ingrediënten zijn gelukkig weer aanwezig. Een pluim ook voor de kwaliteitsvolle kaft en voor de verzorgde en leesbare lay-out. Bovendien schrijven de auteurs lekker filmisch, ze hechten dus veel belang aan dialogen en een snelle opeenvolging van scènes zonder het ritme van het boek te doorbreken. Sommige scènes zijn wel erg kort, voor mij zowat het enige minkantje aan het boek. Commissaris Claude Bottu, op een zucht van zijn pensioen en nog zo gedreven, een perfecte mix van het intellect van Morse en het zwaarmoedige doorzettingsvermogen van Kurt Wallander, wordt heel geloofwaardig neergezet. Het vleugje erotiek tussen zijn adjuncten Vicky Coetsier en Nico Polak vormt een aangenaam sausje.
In geen van de boeken van Bogaerts wordt door de politie ook maar één schot gelost, een verdienste op zich. Bovendien laten ze gelukkig Leuven als locatie niet los en zorgen voor een aangename couleur locale. Ik ben een regelrechte fan van Kurt Wallander. Misschien net daarom kijk ik reikhalzend uit naar de volgende Bogaerts met hopelijk weer de wat norse, introverte, maar zo beminnelijke commissaris Bottu in de hoofdrol.