9/11 ofwel 11 september zit vast gebeiteld in de geschiedenis van de wereld. Ik herinner mij die dag, ondanks mijn jonge leeftijd, nog heel goed. Ik was mijn huiswerk aan het maken en ineens verschenen die beelden op tv. Mijn huiswerk was even van de wereldbol verdwenen en ik keek met open mond naar de tv. Het zag er allemaal heel spectaculair uit, maar als jong meisje besef je de impact van zo'n wereldramp nog niet.

Terwijl 9/11 een ver-weg-van-mijn-bed-show was, was dit de bittere realiteit voor Elizabeth Turner. Haar man Simon bevond zich op dat vreselijk moment in de Twin Towers. Op dat moment was Elizabeth 7 maanden zwanger van hun zoon. Op 14 november, iets meer dan 2 maanden later, werd William Simon Turner geboren. Zijn papa leeft niet meer door toedoen van terroristen.

In het boek lees je het dagboek van Elizabeth van net voor, tijdens en heel lang na deze vreselijk dag. Ze krijgt veel hulp van vrienden, familie, collega's en ook uit onverwachte hoek. Zo loopt de HAC (één of ander Brits component van het leger, waarvan Simon lange tijd actief lid was) een marathon ter ere van Simon. Elizabeth gaat zelf ook naar de plek des onheils om Simon te herdenken. Ze probeert zich recht te houden en haar verdriet een plaatsje te geven in haar hart. Na enige tijd beseft ze dat het lichaam van Simon dan wel verdwenen is (Simon is nooit teruggevonden), maar dat de geest van Simon altijd zal blijven verder leven in haar en William.

Het boek is dan wel een dagboek, maar het is niet in dagboekvorm geschreven. Het is een redelijk doorlopende tekst met weinig dialogen. Het is dus eerder in vertelstijl geschreven. Toch leest het boek heel vlot. Je wilt gewoon weten hoe Elizabeth er zich doorslaat.

Een heel mooi ontroerend boek. En daarnaast toch echt wel aangrijpend, want duizenden mensen zijn gestorven. Miljoenen mensen zijn hun kind, hun ouder, hun man/vrouw, hun vriend(in), hun familielid, ... verloren. Gewoon schokkend!