Emma Malloy ontdekt als zij na de dood van haar ouders terugkeert naar het mijnstadje in Pennsylvania waar haar familie vandaan komt dat de mijnwerkers er vreselijk uitgebuit worden. Zij besluit dat zij wil helpen deze toestanden aan de kaak te stellen en wint langzaam het vertrouwen van de arme mijnwerkers en hun kinderen. Het is hartverscheurend te lezen dat jonge jongens van amper zes jaar het gevaarlijke werk van een volwassene moeten doen om hun ouders te helpen overleven. Feitelijk zijn ze niks meer dan slaven allemaal. De rijke eigenaar van de mijn trekt zich van wetten niks aan en geeft geen cent om het leven van de mijnwerkers of de kinderen. Soms zat ik met verbazing en woede te lezen. Tegen het einde van het verhaal wordt het even heel spannend of de heldin van het verhaal en de mensen aan de goede kant het allemaal gaan redden. Dan dendert met een sneltreinvaart het zoetsappige, beetje onwaarschijnlijke einde naar binnen. Dat deed een beetje afbreuk aan de aanvankelijke authenticiteit van het verhaal. Daarom een krappe, naar boven afgeronde drie sterren.