Met ruim 1200 pagina's en zinnen die soms meer dan een pagina lang zijn is het geen gemakkelijk weglezende roman. Maar Max, Mischa en het Tet-offensief is verreweg het meest indrukwekkende wat ik de afgelopen jaren heb gelezen. Een strak geregisseerde geschiedenis. Met gruwelijke verhalen over de Vietnamoorlog, waar de jonge Noor Max door geobsedeerd is nadat hij tegen zijn wil met zijn ouders naar Amerika heeft moeten verhuizen. Met personages zoals zijn vriendin Mischa, zijn vriend Mordecai en zijn oom Owen die me bij zullen blijven en die ervoor zorgden dat ik het boek in 16 uur (volgens mijn e-reader) heb uitgelezen.
Uiteindelijk is het een verhaal over liefde en je thuis voelen bij andere mensen. Daar gaan de toneelstukken over die Max schrijft en regisseert, daar gaan de kunstwerken van Mischa over, waar ellenlange fictieve catalogusteksten en artikelen over zijn opgenomen in de tekst. Gecombineerd met de werkelijk bijzonder goede vertaling maakt dat het tot een niet weg te leggen verhaal.
Ik heb het gelezen via de Bol/Kobo bieb. Maar ik ga de papieren uitgave kopen, om het nog een keer te kunnen lezen.