Het tweede boek van Patrick Redmond dat ik las, op vakantie deze keer. Helaas werd ik minder goed vermaakt als bij zijn boek “Marionet”. Wel is het typisch weer een Redmond-boek: hij gaat heel diep op de persoonlijke ontwikkeling en zieleroerselen in van zijn hoofdpersonen en weet het verhaal weer goed neer te zetten. Het boek is echter te traag en wordt daarom zelfs wat saai.
Het boek heeft twee hoofdpersonen: Ronnie en Susan. Ronnie is een onwettig kind, en de oogappel van zijn moeder, die hem adoreert. En inderdaad lijkt Ronnie het ideale kind, die altijd voorkomelijk en aardig blijft, ondanks zijn moeilijke jeugd. Maar onderhuids broeit er van alles. Susan heeft een veel onbezorgder jeugd, tot haar vader sterft. Haar zwakke moeder hertrouwt en al snel blijkt dat haar stiefvader niet zo aardig is als die er in eerste instantie uitzag.
Natuurlijk komen de levens van beide hoofdpersonen op een gegeven moment bij elkaar, maar als dat gebeurt, ben je ruim 300 pagina’s verder en heb je wel heel veel van hetzelfde gelezen: hoe lief “Ronnie Sunshine” wel zogenaamd is, en hoe moeilijk “Susie Sparkle” het krijgt na de dood van haar vader. Want eigenlijk begint het verhaal pas echt als Ronnie Susan ontmoet, in haar zijn zielsverwant ontdekt en er krachten loskomen die onafwendbaar leiden tot een gruwelijke climax.

Conclusie: Niet het beste boek van Redmond. Een betere keus zo “Marionet” zijn, of anders misschien “Wensspel”, het bejubelde debuut van Redmond.