Niet mijn familie is het 371 bladzijden tellende, autobiografische debuutroman van Anja van Biene. Die als Nederlandse, samen met haar man in Italië woont en werkt. Schrijven doet ze al van jongs af aan en is haar grootste passie. De pen werkt daarbij voor de auteur als een uitlaatklep met een therapeutische werking, doordat het voor oplossingen en ideeën zorgt. Iets wat duidelijk naar voren komt in Niet mijn familie. Het boek voelt aan als een dagboek, waarbij de auteur haar gedachten en gebeurtenissen die ze meemaakt opschrijft. Je wordt meegenomen op het punt dat ze samen met haar man de radicale beslissing neemt, om na een aangrijpend familiedrama, voor een jaar, een nieuw bestaan op te bouwen in Engeland. Ze hopen daar weer de veiligheid te kunnen vinden om zo aan hun verwerking en herstel te kunnen beginnen. Van dit jaar wordt je deelgenoot. Waarbij naast, alle facetten die bij een verwerkingsproces horen, je er ook achter komt hoe het is om een bestaan op te bouwen in een ander land. Gaandeweg het verhaal, wordt er steeds verder een tipje van de sluier, over het familiedrama, opgelicht. Het is bewonderingswaardig hoe de auteur daarbij, zo openhartig zichzelf durft bloot te geven, niks wordt geschuwd. Dat daarbij ook het verhaal van haar dochters wordt verteld, geeft af en toe toch een wringend gevoel, maar is een keuze van de auteur geweest, waarbij ze alles zo eerlijk mogelijk probeert neer te zetten. Dat de auteur op 51 jarige leeftijd heeft besloten haar eerste boek uit te brengen, en dan wel met zo’n aangrijpend onderwerp, heeft te maken met het feit dat ze op deze manier hoopt taboes te doorbreken, door ervaringen en bevindingen te delen opdat anderen er wat aan kunnen hebben. En zo mogelijkheid ontwikkelen erover te kunnen praten.

Niet mijn familie is een aangrijpend verhaal over hoe hart en ziel verscheurd kunnen worden door een familiedrama en het verwerkingsproces daarvan. Het ene moment zijn je ogen gevuld met tranen van verdriet, andere moment rollen dezelfde tranen over je wangen van het lachen, door de humoristische stukjes die worden toegepast. Tevens val je meerdere malen in verbazing over de prachtige, filosofische observaties. Het verhaal is in het begin voornamelijk in de “we” vorm geschreven, hierdoor krijgt de lezer het gevoel dat de hoofdpersoon in het verhaal een sterk front is met haar man, waarbij ze alle gevoelens delen en in overeenstemming zijn met elkaar. Doordat ze tijdens het verwerkingsproces ook zelfstandig stukken moeten doorlopen, verandert de “we” steeds vaker in de “ik” vorm, waardoor het verhaal en daarmee het hoofdpersonage sterker wordt.

“Rustig ga ik zitten op de grond met mijn rug tegen de boom en voel zijn ruwe, ongelijkmatige schors door mijn spijkerjasje. Een rilling gaat door me heen. Bezonnen adem ik diep in en uit, terwijl ik me erop concentreer niet te gaan gillen. Hysterisch zou ik kunnen worden van de innerlijke pijn en onmacht. Een herfstblad dwarrelt op mijn hoofd en ik open mijn ogen zonder te beseffen waar ik ben en wat ik doe. Ik pak het blad van mijn hoofd en houd het tegen het licht. Zouden de nerven in het blad dezelfde betekenis hebben als de lijnen in onze handpalm? Wat zou er op de balderen van de boom beschreven staan. Mijn blik verplaatst zich naar mijn handen en terwijl ik ze aandachtig bekijk, zie ik dat de huid zijn veerkracht aan het verliezen is. De eerste tekenen die erop wijzen dat ik ouder word. Wanneer ik rustig mijn handen alle kanten opdraai, roepen ze allerlei betekenissen op.”
Blz 263

Achterflap:
"Niet mijn familie is het openhartige relaas van een vrouw die als gevolg van een familietragedie worstelt met haar rol als echtgenote, moeder, dochter en zus. Het resulteert in een radicale keuze: ‘Ik ben moeder zonder dochters, dochter zonder moeder.’ Uit lijfsbehoud en uit morele overtuiging kiest ze met haar man voor de vlucht naar voren: op naar een ander land, een andere cultuur. Om de riskante beklemming van zich af te kunnen schudden.

Op indringende wijze maakt Anja van Biene ons deelgenoot van dit weinig orthodoxe proces. Soms beschouwend en met de nodige humor, dan weer overmand door emoties en diep geraakt door nieuwe indrukken. Maar op elke pagina wars van taboes en de lieve vrede. De breuk met familie en het uiteenspatten van haar gezin lopen als een rode draad door dit boek. Wie hoopt op een happy end, komt bedrogen uit; Anja’s morele kompas sluit verzoening uit. De centrale vraagstelling is: verzoent zij zich met zichzelf? En leiden haar stappen tot aanvaarding, om zo de regie over haar leven weer in handen te krijgen?

‘Niet mijn familie’ is een aanrader voor hulpverleners. Omdat het dader- en slachtofferschap van binnenuit belicht en woorden geeft aan de vaak rauwe angst, hoop, schuld en boosheid. Daarnaast zullen lotgenoten er zeker herkenning in vinden en moed uit putten."

Niet mijn familie is ondanks het zware onderwerp, qua emoties een rollercoaster, waarbij een lach en een traan elkaar soms in rap tempo opvolgen en je achterlaten met een hartverwarmend gevoel naar de auteur en haar man.

“Er zou weinig van mij overblijven als ik terug moest geven wat ik aan anderen te danken heb. Johannes Wolfgang Goethe.” (Dankwoord)

Daarom geef ik het boek 5 sterren.

Het boek is online te bestellen bij: https://anjavanbiene.wordpress.com/boek-verkoop/ waar je de keuze hebt Amazon, Kobo, Ibooks of een gesigneerd exemplaar. En sinds kort als ebook bij bol.com te bestellen.