In Een muur van water vertelt Teuntje de Haan over haar vader en zijn verdwijning in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953. De nacht waarop door een combinatie van een stormvloed en springtij de dijken doorbraken. Een groot deel van Nederland kwam onder water te staan. Het was niet de enige oorzaak voor deze ramp. Doordat er geen geld was voor onderhoud van de dijken na de dure oorlog waren deze verzwakt.
Het boek is opgedeeld. Zo vertelt Teuntje eerst over hoe zij haar zoektocht naar haar vader is begonnen. Waarom en wat voor impact de gebeurtenissen hebben gehad op haar eigen leven. Vervolgens het verhaal over hoe haar ouders elkaar hebben ontmoet en over haar vader in oorlogstijd. Daarna neemt zij ons mee in haar eigen herinneringen. Hoe haar vader in het holst van de nacht moest komen helpen en hoe zij, haar moeder en haar broertje 4 angstige dagen hebben doorgebracht op de zolder van hun huis. Over hoe zij gered werden, hun angsten, hun hoop. Maar ook de tijd na de ramp, hoe zij verder is opgegroeid.
Het is niet zomaar een verhaal want Teuntje de Haan heeft gedegen onderzoek gedaan en de feiten vermengd met haar eigen persoonlijke herinneringen.
Zo vertelt zij ook hoe zij denkt dat het verhaal van haar vader is gegaan tijdens deze noodlottige nacht. Vervolgens brengt Teuntje de Haan ons terug naar het heden.
Een muur van water laat ons de persoonlijke belevenissen van slachtoffers van de watersnoodramp zien. Niet alleen in woord, maar ook in beeld. Het boek bevat prachtige en zeer indrukwekkende foto’s die ons meenemen naar het verleden.

‘Door mijn zoektocht had ik hem beter leren kennen, dwars door de begrenzing van tijd en ruimte, van leven en dood heen.’

Teuntje de Haan weet de lezer echt te raken met haar persoonlijke herinneringen. De angst en de onmacht die zij moeten hebben gevoeld, is tastbaar. Zeker voor zo’n jong meisje. De angstige dagen die zij heeft meegemaakt op zolder laten een diepe indruk achter. De manier waarop zij vol liefde schrijft over haar vader is ontroerend.
De ramp van 31 januari op 1 februari 1953 moet voor de mensen die dit hebben meegemaakt vreselijk zijn geweest. De reden waarom deze ramp zich toentertijd heeft voltrokken doet beseffen dat het onderhoud van dijken echt een prioriteit zou moeten zijn.
De kracht van Een muur van water zit in de combinatie van feiten die de auteur heeft gevonden tijdens haar zoektocht en de combinatie van haar persoonlijke herinneringen. De foto’s zijn echt een waardevolle aanvulling.
Het eerste deel van het boek, waar de auteur vertelt over hoe haar ouders elkaar hebben ontmoet en de oorlogstijd doen wat afstandelijk aan. Ik denk dat dit komt doordat Teuntje de Haan dit zelf niet heeft meegemaakt.
Daartegen vind ik de manier waarop zij het verhaal vertelt over hoe zij denkt dat het is gegaan met haar vader in die noodlottige nacht geweldig geschreven.De liefde voor haar vader is tastbaar, maar ook de angst en de onmacht die hij waarschijnlijk heeft meegemaakt.
Een muur van water is een boek dat een ieder die meer over de watersnoodramp wil weten zou moeten lezen.

‘Onze poes die ’s nachts altijd in het kippenhok in de tuin sliep, hoorden we hartverscheurend krijsen. We vroegen mama of ze naar binnen mocht, maar ze zei dat ze er niet bij kon komen om haar te bevrijden.’