De Vlaamse auteur Luc Deflo heeft jaren geleden al de keuze gemaakt dat zijn protagonisten, onderzoeksrechter Jos Bosmans en rechercheurs Dirk Deleu en Nadia Mendonck, in zijn geboortestad Mechelen hun reputatie waar moeten maken. En in de geest van Deflo heeft die stad nog potentie genoeg om het zoveelste criminele avontuur onder de naam Enigma binnen de stadsgrenzen te herbergen.
In een loft in Mechelen wordt het vreselijk toegetakelde lijk van Erik Boen gevonden. De klusjesman heeft 17 messteken opgelopen en sectie wijst uit dat een grote dosis paddo's en pure chocolade hem vooraf heeft verdoofd. Rechercheurs en partners Dirk Deleu en Nadia Mendonck staan voor de schier onmogelijke taak de dader van deze brute moord op te sporen. Snel wordt duidelijk dat Erik Boen niet de bewoner van de loft is, maar dat die gehuurd wordt door een vriend van hem, Tom Slootmaekers. Die verblijft op dat moment in de Zuid-Italiaanse stad Lecce. Als het onderzoek kleine vorderingen maakt, ontdekken Deleu en Mendonck dat het slachtoffer een merkwaardig verleden achter zich heeft, dat niet alleen in Mechelen heeft plaatsgevonden. Maar een aanleiding voor de brute moord lijkt nog niet binnen handbereik.
Eigma is een schrijnend verhaal dat op confronterende wijze een beeld schetst over hoe en waarom het aan de basis van de opvoeding bij sommige mensen al faliekant fout kan gaan. Dat daarbij op realistische wijze de dorpse mentaliteit van een kleine woongemeenschap in het verleden wordt beschreven, is een minder toegepast onderdeel. Doordat die combinatie bij enkele personages blijkbaar karakterbepalend is geweest, sluit ze naadloos aan op de consequenties in het heden. Met die elementen speelt Deflo en weet ze subliem te combineren en tot een eenheid te herleiden. Die credits komen hem volledig toe!
Maar de auteur beschikt ook nog over ander kwaliteiten. Met Enigma brengt hij weer een hem kenmerkende thriller op de markt. Met een voortdurende stroom aan pervers en seksistisch taalgebruik laat hij een notoire en aan dwanggedachtes lijdende seriemoordenaar zijn verhaal doen, parallel aan het onderzoek van het speurdersteam. Lezers die daar minder van gediend zijn dienen te weten dat dit door het volledige verhaal is verweven.
Daarnaast heeft Deflo goed nagedacht over de opzet van het verhaal. Wat aan het begin nog een voortdurend groeiend raadsel (enigma) lijkt te zijn maakt, naarmate het vordert, een niet alledaagse wending. Soms lijkt het vinden van de moordenaar niet de hoogste prioriteit te hebben maar het ontrafelen van de goed bewaard gebleven geheimen die in het Zuid-Limburgse Berg en Terblijt jarenlang onder de pet zijn gebleven. Hiermee voldoet het verhaal volkomen aan alle superlatieven die aan Deflo eerder zijn toegeschreven. Enigma is subtiel, doordrenkt van rauwheid, ruwheid en volledig sfeerbepalend.