Met heel veel plezier heb ik de debuutroman van Tom Cornu “ Wat overblijft is naamloos” gelezen.
Het hoofdpersonage – Lea Smolders – weet met haar leven geen blijf en verkeert constant in een tweestrijd. Zij weet niet altijd goed welke beslissing(en) ze moet nemen.
Haar leven kreeg een erge dreun toen haar dochter Ifi besliste om tijdelijk haar intrek te nemen bij haar grootmoeder, Lea’s moeder Dora.
Lea tracht opnieuw de goede weg in te slaan en zoekt en slaagt er ook in een baan te vinden.
Vanaf nu wil ze voorgoed haar dochter voor zich terugwinnen.
Zij bedenkt hiervoor een plan, maar dan krijgt haar moeder een hersenbloeding en geraakt in een coma.
Dit is voor Lea een geluk bij een ongeluk.
Lea neemt vanaf dan ook haar intrek in het ouderlijke huis, neemt de zorg op zich van haar zieke moeder Dora en tracht Ifi’s vertrouwen definitief terug te winnen.
Ook al leeft Dora als een plant, blijft ze - tot grote wanhoop - toch Lea’s leven beheersen en bepalen.

Lea ontdekt dat haar dochter geheimen met zich meedraagt en hoopt dat Ifi deze uiteindelijk met haar wil delen.
Zelf wordt ze geconfronteerd met haar eigen verleden en komen er feiten aan het licht waar zij niets van afwist, o.a. over haar eigen bestaan, over haar relatie met haar ouders en broer, etc.
Dit boek gaat niet enkel over moeder-dochter relaties, maar ook over hoe mensen met elkaar omgaan. Hoe feiten en omstandigheden worden geïnterpreteerd en verklaard door verschillende mensen en spelers – al dan niet familie van elkaar -, het is als het ware “ieder zijn waarheid”.

Het boek leest heel erg vlot en is tragisch maar af en toe ook erg grappig en hilarisch.
Het hoofdpersonage Lea en de overige bijpersonages zijn voldoende uitgewerkt en passen allemaal in het verhaal.
Er zijn in het boek geen overbodige en/of nutteloze pagina’s gevuld.
Dit boek is voor mij méér dan een gewoon literair boek, het overstijgt deze kwalificatie. Het is zowel fictie als non-fictie, met heel veel humor en kennis van zaken geschreven, maar ook voor vele lezers herkenbaar op vele vlakken.
In het boek wordt naast familiegeheimen, ook omgegaan met verlangens, liefde, wrok, haat en vele andere emoties.
De cover is eenvoudig maar oogt heel mooi met een kleurrijk poppetje uit onze kinderjaren dat evenveel aandacht trekt als de titel zelf.

Ik heb heel erg genoten van Lea Smolders en van dit boek.
Tom Cornu heeft een heel prettige, no nonsens, rechttoe rechtaan schrijfstijl.
Hieruit maak ik op dat Tom Cornu dit boek met veel passie en branie heeft geschreven.
Hij benadert heel vaak de realiteit en veel van de beschreven handelingen, gebeurtenissen en dialogen zijn voor iedereen herkenbaar.

Ik kan dit debuut aan iedereen aanraden.