In Julia - Hoe mijn dochter steeds zieker werd in de psychiatrie vertelt Hanneke Joosten het verhaal van haar dochter Julia, die op 19-jarige leeftijd in een psychose belandt en vrijwel direct gedwongen wordt opgenomen. Ze is een gevaar voor zichzelf en voor haar omgeving. De auteur begeeft zich plotseling in de wereld van de psychiatrie en denkt dat haar dochter in goede handen is vanaf nu. Niets blijkt minder waar; Julia wordt volgepompt met medicatie zonder dat er een fatsoenlijke diagnose wordt gesteld en ze gaat zienderogen achteruit. In dit boek lezen we het verhaal van een vrouw die het beste wil voor haar dochter, maar steeds weer moedeloos opbokst tegen het systeem en niet gehoord wordt. Dit tot grote frustratie van Hanneke en de rest van het gezin.
De inleiding wijkt nogal af van de rest van het boek. Dit is niet heel verwonderlijk omdat de inleiding door een professor van het UMC is geschreven en de rest door een bezorgde moeder, maar het klopt niet en is op een of andere manier erg hinderlijk. Het vormt geen goede opmaat voor de rest van het boek echter, je duikt met de eerste zin al in een aangrijpend en ongelofelijk verhaal. Hanneke Joosten beschrijft in duidelijke taal hoe zij en haar gezin de laatste zes jaren hebben ervaren. In korte alinea's, waarbij data vermeld staan, vertelt ze zonder opsmuk haar verhaal wat dit boek zo goed maakt.

Het is een duidelijke uiteenzetting waarbij de dingen niet mooier of dramatischer gemaakt worden. Het verhaal is aangrijpend en de lezer wordt met de neus op de feiten gedrukt. Deze vrouw en haar gezin hebben in een paar jaar ontzettend veel doorgemaakt. Dag in dag uit bezig zijn met een dochter die psychisch niet in orde is, én het dag in dag uit maar op moeten nemen tegen de bierkaai.  

Het boek bestaat feitelijk uit vier overzichtelijke delen waarbij steeds het verblijf in een andere kliniek wordt besproken. Aan het einde van het boek is er een tijdsperiode wat de schrijfster kort en bondig samenvat wat een goede keus is. Om nog 50 bladzijden te wijden aan falende gezondheidszorg is veel van het goede, de lezer begrijpt het inmiddels wel. Overigens verveelt dit boek geen moment, juist omdat het zo duidelijk en nuchter geschreven is en is zonder meer een aanklacht tegen de huidige werkwijze.  

Julia laat je met een onbestemd gevoel achter en dat is helemaal niet erg, misschien wel goed zelfs. Het is een indrukwekkend verhaal en zet aan het denken.