Al meteen in het eerste hoofdstuk wordt het duidelijk dat er een schoolfeest op Pirriwee Public School flink uit de hand gelopen is, er is zelfs een dode gevallen… Je leest wat quotes van wat leerkrachten, ouders en de politie, die tegen een journaliste verslag doen van de gebeurtenissen. Dit soort quotes komen de rest van het boek in bijna ieder hoofdstuk kort voor. Daardoor kom je er een beetje achter wat er gaande is op school en tussen de ouders, maar ook is duidelijk dat je niet alles serieus kunt nemen. Wat kun je geloven en wat niet?

Het verhaal zelf speelt zich grotendeels af vóór hét gebeuren op het schoolfeest. Je leert wat ouders kennen, voornamelijk Jane, Madeline en Celeste die vriendinnen worden, hun kinderen en de onderlinge verhoudingen. En je komt er al gauw achter dat iedereen zo zijn eigen geheimen heeft, groot en klein, en ook niet altijd de hele waarheid vertelt.
Er is een hoop gekonkel op het schoolplein, er wordt wat af geroddeld en als er een meisje gepest wordt leidt dat tot een ware heksenjacht.

Je kunt met dit boek niet anders dan doorlezen! Ik kon gewoon niet stoppen! De personages zijn levensecht en sympathiek, het verhaal is spannend (niet in de thrillerzin, maar meer broeierig) en herkenbaar op sommige punten, er zit humor in, tragiek en wat ook meehelpt: de schrijfstijl van de auteur is lekker vlot.

Stukje bij beetje krijg je een idee van wat er gebeurd is, maar pas op het einde weet je het precieze wie/wat/waarom, ook doordat je niet altijd weet wat waar is, want mensen wijzen met de vinger naar elkaar, of dekken elkaar juist. Geweldig! Het verhaal zit echt knap in elkaar en wist me te boeien van begin tot eind! Moriarty’s vorige boek vond ik al goed en knap geconstrueerd, maar deze is nog beter en briljanter!