Sixten is jong, succesvol, arrogant én een getalenteerd schrijver. Een vaste schare fans overal waar Sixten zich laat zien, de jonge vrouwen bieden zich letterlijk aan hem aan. En Sixten is zelfverzekerd genoeg om daar ook geregeld op in te gaan. Het boeit hem totaal niets wat anderen over hem zeggen of wat ze van hem vinden. Hij heeft vrienden maar ook zeker vijanden.
Als hij tijdens een signeersessie in een boekenwinkel wordt aangesproken door de mysterieuze Elin hoeft hij dan ook niet lang na te denken en laat hij de boel de boel. Hij gaat met haar mee en laat een woedende winkelier achter. Sixten verheugt zich op wat komen gaat maar dan komt hij in het meest macabere scenario terecht dat niemand had kunnen bedenken, alleen in het geval van Sixten ligt het nét een tikje anders…..hij bedenkt zoiets dus wel!
Het is tijd voor wraak, zieke mindgames, het maken van keuzes en overleven.
Maanden geleden wist iedereen dat dit boek van Bronja eraan zat te komen. Ook als het gaat om andere zaken dan het schrijven van boeken weet ze de spanning behoorlijk hoog op te bouwen……..wachten duurt dan lang. Als liefhebber van het eerste uur als het op ‘De dode kamer’ aankomt was mijn nieuwsgierigheid enorm. Maar ‘SNUFF’ zou anders zijn, heel anders. Maar dat het zó zou zijn……hoe krijgt ze het bedacht!
Een dun boekje met een donkere duistere cover die de fantasie al van meet af aan prikkelt. Het is zeker geen gezellig romantisch verhaaltje, alleen de titel zegt natuurlijk al iets heel anders dan dat. Geïntrigeerd begon ik te lezen om het vervolgens pas weg te leggen toen het uit was. Een gevoel van WT* overheerst…..wát maakt ze me nou klaar!? Ik pak het boekje en lees het nog eens. Niet dat ik het niet goed vindt of dat het niet klopt, integendeel zelfs! Maar heb ik het wel goed begrepen? Aan de ene kant luguber, ziek en onvoorstelbaar maar aan de andere kant heel menselijk en tegenstrijdig. De personages zijn geen regel teveel of te weinig aanwezig, je krijgt als lezer een kijkje in wel heel bizarre omstandigheden, geen woord zonder doel. Alles is perfect gedoseerd en op elkaar afgestemd. De spanning zorgt ervoor dat je in een ijzingwekkend tempo het boekje verslindt. En dan ineens zit je daar, het is uit…….. De plot was eigenaardig geniaal. Snel, onvoorstelbaar en maar heel moeilijk onder woorden te brengen. Meer kan ik er gewoon niet van zeggen, dan ga ik teveel vertellen en dat moet niet.
Dus rest mij niets anders dan uit te leggen hoe bijzonder “SNUFF” is. Want hoe kan het toch zijn dat je in een dergelijk dun boekje in zo’n rap tempo meteen in het verhaal zit, dat je het niet weg kunt leggen? Niks subtiele inleiding, nee je wordt er meteen volop ingetrokken. Dat de hoofdpersonages meteen onder je vel zitten om daar te gaan zitten wroeten en je te triggeren in je hersenspinsels, dat je gaat gokken (fout natuurlijk, ik geef het toe) naar de plot? De onderlinge verstandhoudingen, de intriges, de verrassingen, de motivatie zoals wraak en verdriet en wat nog meer. De verwijzingen naar de akelig indringende trailer naar delen in het verhaal en andersom zijn van dien aard dat ik me afvraag wat er het eerste was. Net zoals met de kip en het ei. Hoe dan ook, het past bij elkaar. Het klopt.
Afgelopen week vroeg mij iemand het boek SNUFF te beschrijven in drie woorden. De eerste woorden die bij me binnenkwamen waren; “apart, anders, geniaalplot” (is vanaf nu 1 woord) En vooral in dat laatste heeft Bronja mij gevangen met haar schrijfstijl. Je houdt ervan of je vindt het niks, dat gaat met dit verhaal zeker zo op. Het kan niet zo zijn dat je dit ‘wel aardig’ vindt, althans dat is mijn mening. Bronja beheerst een briljante manier met betrekking tot het neerzetten van intrigerende psychologische scenario’s en mindgames. Ik kijk er naar uit wat er nog meer in die lade verscholen ligt. Maar nu eerst naar deel 2 in de Project X trilogie!!! Ik kan niet wachten!
Het mag duidelijk zijn dat ik hier dus helemaal weg van ben. *****!
Patrice