In de vierde thriller van de Vlaamse auteur Koen Strobbe maken we als lezer kennis met Boris Bastarache. In de Provençaalse bossen vindt tijdens een spelletje ‘verzet’ een fatale gebeurtenis plaats, dat invloed heeft op de rest van het leven van Boris. In een reeks opvolgende incidenten zien we Boris verworden tot een psychopaat.
Koen Strobbe heeft met deze thriller definitief zijn naam gevestigd in de geschreven thrillerwereld. Vanaf het begin weet hij de lezer (in de positieve zin van het woord) bij de keel te grijpen. Hij maakt het bijna letterlijk mogelijk mee te kijken in de gedachten en gevoelens van Boris. Dat doet dat door het ik-perspectief te gebruiken, maar ook het prachtig taalgebruik draagt hieraan zeker bij. Een voorbeeld hiervan: ‘De verdoving die ik mezelf in een oneindig aantal bars had toegediend, bereikte een climax toen ik door de donkere straten naar mijn penthouse liep’. Door deze regelmatige kijkjes-in-de-ziel weet Strobbe zelfs een gekke vorm van sympathie voor Boris te kweken. Dit ondanks de vreselijke daden, waaraan hij zich schuldig maakt.
Wat het verder af maakt, zijn de krachtig uitgewerkte personages. Zij geven het verhaal zodanig veel kleur dat deze thriller aanleiding geeft tot veel stof tot nadenken en discussie. Tussen de regels door schemeren een aantal grote filosofische levensvragen door. (Wat zou je doen, als…)
In een citaat op de achterflap van het boek wordt gesteld, dat Koen Strobbe een belofte zou zijn. Deze stelling is wat mij betreft achterhaald: Strobbe heeft zijn schrijverskwaliteiten aangetoond en behoort vanaf nu bij de grote namen.