De wilde prinses is verschenen in de ‘ik *hartje* lezen’ serie van Uitgeverij Kluitman. Omdat mijn dochter al lange tijd interesse heeft in letters, ze ook allemaal kent én omdat ze houdt van verhalen, ben ik op zoek gegaan naar boeken voor beginnende lezers. Omdat het mij gaat om haar de mogelijkheid geven tot zelf oefenen met lezen en ik dit er zeker niet door wil drukken, doe ik mijn best boeken te vinden die aansluiten bij haar interesses. Laat prinsessen er daar nou net één van zijn!

De titel van het boek geeft de indruk dat de betreffende prinses niet zo’n net en braaf prinsesje is. Dat zou het verhaal natuurlijk des te leuker maken. Op het boek staat dat het AVI niveau E3 is en de bijbehorende leeftijd 6+. Wanneer je het boek openslaat is te zien dat de tekst in korte stukjes opgedeeld is. Iedere keer staan er twee of drie zinnen waarna er een tekening dit eerste stukje tekst van het volgende stukje scheidt. Andere boeken van hetzelfde niveau die wij ook hebben bekeken of gelezen, hebben niet zelden veel meer zinnen onder elkaar staan waardoor deze boeken al meer lijken op reguliere leesboeken.

Hoewel ik de keuze die in De wilde prinses is gemaakt zeker niet verkeerd vind, lijkt het boek mede hierdoor wel meer een niveau M3 boek. Dit is geen kritiek en niet verkeerd, het valt alleen op omdat op het boek een ander niveau staat aangegeven.

De tekeningen van Ginsbach zijn prachtig. Zeer aantrekkelijk, kleurrijk en met veel details. Door ook kleinere plaatjes tussen de tekst door te verwerken, wordt het een speels geheel. Het verhaal is prima te lezen voor beginnende lezers, maar het mist een beetje het geheel van een verhaal. Er gebeurt niet heel veel en net als de stukjes tekst, komt de inhoud ook wat kort over. Hierdoor heb je minder het gevoel dat je een echt boek leest en voelt het verhaal een klein beetje als los zand.

Van het ‘wilde’ bij de prinses is weinig te merken en voelt daarom ook ietwat misplaatst in de titel van het boek. Het is een mooie wending dat de prinses laat zien hoe ze omgaat met een andere prinses die haar pest, maar daar blijft het dan ook een beetje bij. Dat ze met een veer schrijft voelt wat misplaatst in het verhaal maar vooral het gemis aan gekke dingen en dat de prinses uiteindelijk gewoon een nette prinses wordt, vind ik jammer. Door hier meer mee te doen had Steinebacher het verhaal een stuk aantrekkelijker kunnen maken. Nu komen er nauwelijks grapjes of grappige gebeurtenissen in het verhaal voor waardoor dit boek er niet uitspringt.

Het is nog altijd een prima boek voor beginnende lezers, maar ik vrees dat het boekje hier niet heel vaak uit de kast gepakt gaat worden omdat het verhaal niet genoeg aanspreekt. Daarom krijgt het boek 3 sterren.