'Reservoir 13' opent als een thriller, maar is een roman: de dertienjarige Rebecca Shaw is ergens in het Engelse heuvelland verdwenen en er wordt intensief naar haar gezocht.
Het leven van alledag gaat gewoon verder, zo is het nu eenmaal, en dát is wat Jon McGregor beschrijft. Minutieus verhaalt hij over het wel en wee van de dorpsbewoners, over hun relaties, hun schapen, hun plek in de gemeenschap, hun trots, hun tekortkomingen. Dertien hoofdstukken, elk hoofdstuk staat voor weer een jaar sinds de vermissing van Rebecca. Elk hoofdstuk begint met dezelfde zin, waarmee de auteur benadrukt hoe weinig er verandert in een jaar tijd.

Herhaalzinnen en -situaties komen veelvuldig voor in 'Reservoir 13'. De stijlvorm lijkt belangrijker dan het verhaal, dat eigenlijk kop noch staart heeft (al is er de aanleiding van het vermiste meisje), maar uit het leven gegrepen is. Geen dialogen, Jon McGregor vertelt. Hij stort een onophoudelijke stroom van woorden, beschrijvingen en typeringen uit. Knap en prachtig. Maar ook saai, zo van 'nu weet ik het wel, nu graag even tempo maken'. Dat tempo blijft echter bewust uit. 'Reservoir 13' is een pas op de plaats, dertien hoofdstukken lang, dertien jaren lang.

Een opmerkelijk boek, dat - ondanks het feit dat er nauwelijks iets gebeurt - blijft hangen.