Linda Wallin, 20 jaren oud en een opleiding volgend voor politieagent, wordt vermoord aangetroffen in de slaapkamer van haar appartement. Plaats van handeling is Växjö, een provincieplaatsje. Door de chef van de Rijksrecherche worden Evert Bäckström en wat opgetrommelde collega’s vanuit Stockholm naar dit oord gestuurd om assistentie te verlenen.
Evert Bäckström is klein, dik, en primitief, maar zo nodig kan hij sluw en rancuneus zijn. Bäckström beschikt over een oneindig groot arsenaal aan vooroordelen, vooral over zijn medewerkers en over vrouwen, die de schrijver uitvergroot en frequent de revue laat passeren. Zijn mensbeeld kan niet bepaald als warm getypeerd worden. Is Bäckström dan een kruising van inspecteur Clouseau en Louis de Funès als de briljante gendarme Ludovic Cruche uit Le Gendarme de St. Tropez? Neen, Bäckström is vooral Bäckström, de rasopportunist, die overal en altijd uit elke situatie een slaatje probeert te slaan.
Het boek beschrijft vrij uitputtend de oplossing van deze zaak. Het onderzoek dat moeilijk verloopt, wordt uitgebreid besproken met meestentijds het cynische, inwendige commentaar van Evert Bäckström.
De personages zijn als volgt te typeren: karikaturen, anti-helden en mannen en vrouwen van vlees en bloed. Dit schuurt. Het zij zo. Het moge duidelijk zijn dat Bäckström tot de eerste categorie behoort.
Persson is hoogleraar criminologie en zijn schrijfstijl kan het best als volgt getypeerd worden: licht ironisch, badinerend, smeuïge verteltrant met een enorme dosis onderkoelde humor.
Van het gewichtig doende hoofd van de Rijksrecherche die alleen nog maar kan praten in managementkretelogie zoals strategische overwegingen, operationele acties tot de crisistherapeute, tevens bevoegd psycholoog en psychotherapeut, die iedereen met haar vaktaal in slaap doet sukkelen.
Je blijft glimlachen om al die figuren met een al dan lichte afwijking. Inclusief de gebruikelijke hielenlikkers en slijmballen. Eigenlijk de normale samenleving.
En last maar niet least Persson trekt alle registers open als hij Bäckström laat ontbijten, lunchen en dineren. Zweden moet een wereldkeuken hebben

Het veelvuldig overleg en gewroet van de politiefunctionarissen wordt tot in detail weergegeven. In de praktijk zal het er best zo aan toegaan. Het komt de leesbaarheid van het boek niet ten goede. Overigens formuleert Persson uitgebreid en uitstekend. Maar het tot in details beschrijven van de taaie voortgang in het vinden van de dader maakt het boek stroperig.
Zijn schrijfstijl - de met veel humor en een licht ironisch en soms zelfs sarcastische ondertoon beschreven gang van zaken - heeft onbetwistbaar geleid tot ontzettend veel leesplezier.
Verwacht geen Harry Hole-achtige toestanden. Het zijn de deskresearch en vele gesprekken en ondervragingen die aan de orde komen naast de onderlinge verhoudingen tussen alle politiefunctionarissen die, veelal uitermate humoristisch, beschreven worden.Het boek is niet spannend en bevat nauwelijks diepgang van de hoofdpersonen.

In de twee allerlaatste bladzijden wordt de ietwat bevreemdende titel van het boek toegelicht. Vanuit het genderperspectief beschreven weliswaar, maar geschreven in 2005, is dit verrassend actueel te noemen in het kader van de #metoo discussie.

Het boek heeft mij vele malen doen gnuiven, glim- en schaterlachen, daarmede de vele beschreven nadelen voor een groot deel aan de kant schuivend. Het enorme leesplezier prevaleert. Voor de fijnproever.