The Beach was het debuut van Alex Garland. Hij heeft hierna nog twee boeken geschreven, maar zich vooral toegelegd op het schrijven van filmscripts. De scripts van bijv. 28 Days Later en Never Let Me Go komen van zijn hand. In 2015 is hij gedebuteerd als regisseur met Ex Machina.

In The Beach is Richard amper aangekomen in Bangkok en gesetteld in een pension als de man in de kamer naast hem zelfmoord pleegt. Eén van de laatste dingen die de man doet is een zelfgetekende landkaart van de Golf van Thailand achterlaten voor Richard. Op één van de kleine eilanden staat een X. Daaronder staat ‘Beach.’ Samen met een Frans stel dat hij net heeft ontmoet, besluit Richard om op zoek te gaan naar dit mysterieuze strand.

Garland zorgt ervoor dat je langzaam wordt ondergedompeld in het verhaal. De dialoog is bijzonder realistisch, de personages en relaties zijn authentiek, je zit meteen overtuigend in het hoofd van Richard. Er is geen enkel foutje, geen enkele rimpeling die het water verstoort. Dat blijft zo. Soms is het boek ongelofelijk spannend, soms heel grappig, soms bijna filosofisch. Ik vind het einde van de gelijknamige film beter, maar ik vermoed dat de meningen hierover verschillen. Het boek gaat wel dieper op zaken in en het perspectief van Richard en de invloed die zijn ervaringen op het strand daarop hebben worden veel duidelijker. Dat is één van de gaafste dingen aan het boek en de schrijfstijl van Garland: je krijgt echt het gevoel dat je overal middenin zit i.p.v. dat je van een afstandje toe staat te kijken. De geur van vis, het zout, het zand, het bloed; je ruikt en proeft het allemaal.