Zowel dit boek als het vervolg "Vade Retro" gelezen. En daarvoor ook de bekende Dwergen-reeks van zijn hand. Bij beide reeksen heb ik de indruk dat Markus Heitz niet met uitgestippelde verhaallijnen werkt, maar dat hij bepaalde basisprincipes, locaties en personen bedenkt en van daaruit begint met schrijven en wel ziet waar hij terecht komt op het einde van het boek. Dat merk je doordat bepaalde ontwikkelingen of personen op een gegeven moment ineens minder aandacht krijgen of zelfs geheel afgeserveerd worden. Markus had dan iets anders bedacht wat hem leuker leek voor het verhaal. Het verhaal blijft over het algemeen onderhoudend - verteltalent heeft Markus beslist. Maar soms denk je wel "wat jammer dat hij niet wat meer met dit en dat heeft gedaan"

Het zijn leuke boeken om in de vakantie te lezen. Maar ik denk dat fantasy de schrijver uiteindelijk beter ligt dan SF, de personages en verhalen vond ik in de Dwergen-reeks dieper uitgewerkt.