4.5 sterretjes van de 5

Mijn relatie met thrillers is vaak zeer dramatisch, het lijkt met momenten wel een vreselijke drama soap te zijn waar je eigenlijk bij wilt wegzappen en toch blijft kijken.
De eerste honderd pagina's horen voor mij een echte strijd te zijn, maar dat was deze keer niet het geval. Na die fase ga ik vaak interesse wekken voor deplot zelf, al kwam dat deze keer wat eerder. De eindfase is vaak diegene die ik ontzettend hard haat: een rollercoaster aan een heleboel zaken en je moet maar kunnen volgen. Die bochten nam ik deze keer door zowat het hele boek en erg vond ik het niet eens!
Het is alweer een lange tijd geleden dat ik een boek in één keer uitgelezen had. Helaas kwam slaap er even tussen en moest ik toch even enkele uurtjes rust nemen. Maar vanaf mijn ogen weer opende, had ik het boek weer in mijn handen.

Bij 'Hij is van mij' werd ik vooral overdondert door het gokspelletje dat je speelde tijdens het lezen. Elk hoofdstuk leek ik iemand nieuw te verdenken en zo ging het hele tijd door. Uiteindelijk kon ik totaal niet raden wie erachter zat.
Dat had ik deze keer opnieuw. Het enige verschil is dat ik ook totaal mijn vinger niet kon leggen op een mogelijke dader. Er was maar één personage dat ik niet vertrouwde, maar daar gokte ik op een andere plot twist. Vooral omdat ik niet het idee had dat dit personage voor problemen kon zorgen.
Er waren ditmaal veel personages waar ik een bepaalde connectie mee had. Niet altijd positief hoor. Hier en daar had ik momenten waar er een heleboel gescheld werd en ik zowaar een fictief karakter in elkaar wilde slaan.
Dat het boek met je emotie speelt valt zeker niet te ontkennen. In het begin ging het allemaal zeer rustig en zocht ik naar die thriller elementen. Ik werd zelfs bang dat als er niet snel wat zou gebeuren, ik het boek toch niet zo leuk zou gaan vinden. Tegen pagina vijftig veranderde dat al snel. In tegenstelling tot veel thrillers gebeurt er in dit boek al vrij snel wat en dat drijft het leestempo gelijk op. Zelf vond ik het prettiger lezen dan een thriller met een grote intro die nergens toe leidt. Daar kan ik me dood aan ergeren.
Toen ik aan het einde van het boek kwam, wilde ik dat er zelfs een hoger leesniveau dan 9+ bestond. Hoewel ik een snelle lezer ben, ging het allemaal niet snel genoeg. Ik zat met het luxe probleem dat ik het boek uit wilde lezen om antwoorden te verkrijgen, maar ik wilde het ook helemaal niet uitlezen want ik zag het niet zitten om het boek aan de kant te leggen.

Waarom dan geen vijf sterren? Hoewel ik ontzettend van dit boek genoten heb en het plot zeer goed in elkaar zat, waren er soms scenes die ik leek te missen. Momenten ertussen waar ik even adem kon halen, misschien wat uitgebreidere informatie en noem zo maar op.
Het boek leest vlot en snel, doordat ik niet altijd het gevoel had dat er een adempauze voorzien was. Is dat daarom gelijk iets negatief? Niet bepaald. Het houdt de lezer op zich wel vast.
Bij sommige scenes zocht ik naar meer. Ik had ze graag wat voller gezien, wat meer willen weten over de emoties van de personages of ik bleef gewoon met veel vragen zitten. Volgens mij is dit ook iets dat voor elke lezer anders is. Dat hangt volledig af van je eigen leeservaring.
Dat het een dun boekje is en het bijna door het raam vloog bij de laatste zin, heeft daar ook alles mee te maken. Hoewel ik het idee kreeg dat het om een gesloten einde ging, bleek dat toch niet volledig te kloppen. Toen ik de pagina omsloeg en verder niets las, dacht ik helemaal door te slaan. Ik wilde meer, veel meer. Het voelde nog niet alsof het verhaal af was.

Dit boek valt te vergelijken met wat ik doorging tijdens het lezen van 'we were liars' van E.Lockhart. Een rollercoaster aan emoties, teveel gescheld en absoluut afgesloten van de buitenwereld.
'We were liars' werd uiteindelijk mijn favoriete boek. Deze komt zeer dicht in de buurt! Hoewel 'We were liars' niet te verslaan viel, komt 'Fataal Spel' toch op mijn nummer #1 van Nederlandstalige toppers.