Duizend Stukjes van Jou laat je wegdromen bij de verschillende werelden/dimensies die Marguerite, Paul en Theo bezoeken. Marguerite is een sterk karakter en laat zich niet uit het veld slaan. Een origineel verhaal dat me nieuwsgierig maakt naar meer!

Ik kon wat moeilijk in het boek komen. Dat kwam deels omdat ik in mijn tentamenweek zat, maar ook omdat er erg veel technologische termen in de eerste paar hoofdstukken genoemd werden. Ik lees bijna nooit Sci-Fi boeken, dus moest erg wennen aan de futuristische technologieën. Toen ik eenmaal snapte hoe het dimensiereizen werkte, was het lezen een stuk gemakkelijker.

Het reizen door dimensies... Wauw, hoe verzin je het? Wat bijzonder om na te denken over of er misschien een dimensie is waarin je zelf koning(in) bent, of een astronaut, of dat je twintig katten hebt of wat dan ook. Wat nou als dat echt mogelijk zou zijn... Who knows? Ik kon heerlijk wegdromen bij de werelden die Marguerite bezocht. De wereld in het keizerlijke Rusland was mijn favoriet, maar dat kwam ook door de toffe verhaallijn die zich in die dimensie afspeelde.

Marguerite was volgens mij rond mijn leeftijd (19) en ik kon me wel in haar vinden. Vooral in haar taalgebruik schemerde dat door. Ze praat hetzelfde als ik, denk ik? Ik weet niet, maar het voelde niet als een volwassen vertaler die even popiejopie tiener-taal verzon. Het was alsof dit boek geschreven was door een tiener zelf en dat maakte het lezen fijn. Chapeau voor de vertaler van dit boek dus (Sandra Hessels).

Ondanks dat alles wist het boek me niet écht te raken... Dat wil zeggen, het boek was leuk, maar ik had er geen moeite mee als ik het weg moest leggen (op een enkele cliffhanger na). Misschien kwam dat door de moeizame start, maar ik vond ook iets anders best vreemd. Terwijl Marguerite door de eerste dimensie reist, lees je erg veel flashbacks van Marguerite over Paul en Theo. Zo leer je wat over hun verleden, met Marguerite, kennen. Dat vond ik een goed idee, want zo bouw je een soort band op met die karakters. MAAR, Marguerite reist door alle dimensies om de dood van haar vader te wreken, en juist over haar vader lees je erg weinig. Ik snap dat je van nature een band hebt met je pa, maar ik had liever wat meer sentimentele flashbacks willen lezen over haar vader, zodat ik me nog meer zou kunnen inleven in de woede die Marguerite voelde. Overigens komen die flashbacks alleen in het begin van het boek voor... Waarom later niet meer? Er zijn vast veel meer gebeurtenissen in het verleden die aansluiten bij gebeurtenissen in de andere dimensies. Vreemd dat zo'n heden-verleden structuur dus niet doorgespeeld werd in de rest van het boek.

Ik zei eerder tegen Theo dat ik niet geloofde dat Paul de slechterik was in het verhaal. Nu realiseer ik me dat ik wel eens die slechterik zou kunnen zijn. - Marguerite
Over Paul en Theo gesproken... I Love Paul! Ik weet niet of het dan de echte Paul is waar ik een crush op heb of een Paul uit een andere dimensie... Maar Paul wint het sowieso van Theo voor mij (#TeamPaul woohoo). Ik vond Theo eigenlijk gewoon een eikel... Marguerite commanderen, elk meisje dat je tegen komt versieren en drugs gebruiken? Dat is echt een No Go voor mij. Hij zal er wel zijn redenen voor hebben. Naja, groot pluspunt van Theo is dan weer wel dat hij een Mumford and Sons shirt droeg en dat ik daardoor begon te fangirlen.

Ik ben benieuwd naar het vervolg. Zeker omdat het verhaal een nieuwe wending kreeg van wat ik van tevoren dacht dat er zou gebeuren. Ik denk dat de boekenreeks hierdoor erg interessant gaat worden.

Uitgebreide recensie op mijn blog: https://readinge.wordpress.com/2016/07/08/recensie-duizend-stukjes-van-jou/