Ik hou van Jennifer Armentrout. (Ik zweer het, die vrouw kan alles. Ze is in het echt ook nog superleuk, wat ook een voordeel is...)

Dan over 'Een tweede kans.'
Ik hou van thrillers. Ik hou van Jennifer. Maar de combinatie: Niet zo erg.
Het verhaal begint goed. Een seriemoordenaar, een van zijn slachtoffers die tien jaar geleden ontsnapte, en een sexy politieagent. Op zich allemaal goede ingrediënten maar ergens tijdens het mixen ging er iets mis.

Je weet dat het boek een badguy moet hebben, en op het móment dat de persoon 'die het gedaan heeft' het boek in komt, wist ik: Die persoon was het. Nu kan het zijn dat ik teveel gelezen heb, en dat er teveel hints waren die juist de aandacht van die persoon af wilden halen, maar aan het einde van het boek bleek ik gelijk te hebben, en gebeurde het meest vreselijk cliche-ding uit Thrillers: De dader(s) doe(t)(n) nog even haarfijn uit de doeken waarom, hoe, en wanneer. Zo van : 'Ik ga jou toch doodmaken dus het maakt niet uit, dan mag je het ook wel weten.'

Hij was helaas een beetje voorspelbaar. Wat mij betreft waren de seksscenes een beetje overbodig, ik vond het niet bij het verhaal passen en op een bepaald moment in het boek zelfs ongeloofwaardig.

Toch krijgt het drie sterren, want het is zoals we van J. gewend zijn wel goed gedoseerd, als je door het hele 'ikwisthetmeteen' heenkijkt, en voor een paar uurtjes lezen was het goed te doen. Maar het is niet per sé een boek dat ik nog een tweede kans zou geven en opnieuw zou lezen.