"Hele dagen gevangen in een doolhof van troep, met een
onvoorspelbare oude maniak die elk moment zijn kop op kan steken,
met zijn klapperende kunstgebit en zijn spuugbelletjes."

Terwijl het thema eigenlijk allesbehalve grappig is weet de auteur op eerbiedige maar humoristische wijze bepaalde stereotypen neer te zetten waar je echt wel om moet lachen. Eenzaamheid en vervuiling van ouderen zijn geen humoristische thema’s, het is bittere ernst en een groot maatschappelijk probleem. Toch weet de auteur er een absurdistische draai aan te geven door voor deze personages te kiezen en wisselt hij dit onderwerp af met zowel humor als spanning en speelt prachtig met taal. Op de cover staat vermeld: ‘voor de liefhebbers van Roald Dahl’ en inderdaad is het opvallend, dat het verhaal veel weg heeft van een bizar en vooral bevreemdend sprookje. Er gebeuren rare dingen, zweverig, bedreigend maar ook troostend. Er ontstaat een Alice in Wonderland-gevoel dat met vlagen spanning en rariteiten combineert, in alle opzichten is het boek dan ook vernieuwend.
Je nieuwsgierigheid naar het verloop van het verhaal is dan ook leidend. Je vraagt je geregeld af, wat is waar? Intussen bekruipt je een onaangenaam gevoel, dat van bespied worden, van het krioelen van meer dan ongedierte in de viezigheid van het huis. Geniaal overgebracht, mede ook dankzij de uitmuntende vertaling. Er is sprake van een thrillerachtige sfeer die wordt gevoed door spirituele dialogen die zowel grappig als soms wat eng zijn. Hoe je het ook wendt of keert, je blijft terugkomen op het absurde en de onmiskenbare originaliteit in dit verhaal. De auteur heeft heel goed nagedacht over de opbouw, de boodschap die het heeft en de vette knipoog die je moeilijk kunt missen. De vergelijking met grootheid Roald Dahl is in mijn ogen meer dan terecht.

‘Het huis van de verzamelaar’ is een apart boek dat je tweeledig kunt opvatten. Enerzijds is het een schop tegen de schenen van de maatschappij. De verwaarlozing van ouderen en het achter de feiten aanlopen wanneer er hulpinstanties ingeroepen worden is een gevoelige tik op de vingers van de geriatrie en zorginstanties. Anderzijds heeft het verhaal alles in huis voor een fascinerend aantal uren lezen. Er zijn geheimen, er zijn actieve mysterieuze signalen die geïnterpreteerd (kunnen) worden als bovenaards, en iedere personage is minstens opmerkelijk of dubieus. De auteur maakt scherpe opmerkingen die zowel gortdroog als onmiskenbaar grappig zijn, er blijkt een talentvol auteur aan het werk te zijn hier. Je moet het maar kunnen om een dusdanige bijzondere combinatie te maken in een verhaal dat best beladen is. Richting de plot is er sprake van een onverwachte wending die je ondanks dat toch een 'Ik dacht het al'- moment geeft. Geen verrassing maar niet minder indrukwekkend, hier voert het menselijk aspect de boventoon.

Het boek gaat over verlies, berouw, hebzucht, verwaarlozing, spiritualiteit, integriteit, diversiteit, geheimen, verdriet en de zoektocht naar een waarheid. Een menselijk drama maar tóch eentje met een, onmiskenbare spirituele, knipoog. Verrassend, vernieuwend en bijzonder. 4 sterren, een aanrader.