Het is een bijzonder levensverhaal over een vrouw, geboren in 1893 in Berlijn. Zij heeft Joodse ouders die haar opvoeden in de Joodse traditie. Zij, Else, ervaart dit als beklemmend en ziet het Christendom als lichter en vrijer. Ze is bijzonder onconventioneel, wil en doet van alles wat haar ouders niet willen. Een aantal jaren heeft zij geen contact met haar ouders, maar het overlijden van haar broer maakt daar een eind aan. Else geniet van het wufte Berlijn. Plezier maken is haar enige doel. Van drie mannen krijgt ze drie kinderen. Haar laatste man, Erich, blijft zijn hele leven voor haar zorgen ook al is er geen sprake meer van een huwelijk. De opkomst van Hitler lijkt helemaal langs haar heen te gaan. Ze blijft uitgaan en plezier maken, zelfs als de mensen om haar heen vertrekken. Uiteindelijk beseft vooral Erich dat zij niet veilig meer is in Duitsland. Ze gaan officieel scheiden, Else trouwt een Bulgaar, bekeert zich tot de Russisch Orthodoxe kerk en verhuist met haar twee dochters naar Sofia. Haar oudste zoon Peter was al eerder vertrokken naar Portugal. In Bulgarije hebben ze het erg zwaar en het is vooral overleven. Zij redden dat, maar Peter blijkt gesneuveld. Else keert terug naar Duitsland, maar het leven na de Tweede Wereldoorlog in een vijandig land valt haar ook niet mee.
Haar dochter vertelt het verhaal en heeft het gebaseerd op de dagboeken en brieven die haar moeder heeft achter gelaten. Naast alle ellende gaat het heel veel over liefhebben. Liefde van ouders naar het kind, van het kind naar de ouders en grootouders en de liefde tussen man en vrouw.
Het verhaal is mooi opgeschreven met respect, kritiek en liefde voor haar moeder.