The Taken is onlangs in Nederland verschenen bij De Boekerij onder de titel De dwaling. Hoofdpersoon Hazel Micallef is weer eens iemand anders; ze is ‘al’ 62 en ze heeft een slechte rug. Daarnaast houdt ze nog steeds van haar ex Andrew en ze heeft hier en daar nog wat problemen met haar 87 jaar oude moeder en haar dertigjarige dochter Martha.
Als het verhaal begint ligt Hazel nog plat op haar rug in de logeerkamer van Andrew’s huis. Ze is aan haar rug geopereerd en moet herstellen. Andrew en zijn nieuwe vrouw hebben haar in huis genomen en strik genomen ligt ze niet in de logeerkamer want ze heeft een kamer in de kelder. Comfortabel, dat wel, maar echt blij is Hazel niet. Gelukkig wordt ze door haar collega’s wel op de hoogte gehouden van het wel en wee van haar bureau.
Als er echter een nogal vreemd ‘lijk’ wordt opgevist wordt het tijd dat Hazel weer in actie komt en dat doet ze met verve. Het vreemde lijk, gecombineerd met een al even vreemd vervolgverhaal in de plaatselijke krant, leiden tot de speurtocht naar een moordenaar die de politie, Hazel incluis, steeds een stap voor schijn te zijn.

Eigenlijk is het precies zoals Rose Leighton al zegt in haar recensie: het komt nergens echt lekker van de grond. Ook ik had moeite met het feit dat Hazel verbanden legt waar je ze helemaal niet zou verwachten. Je kunt dus helaas als lezer niet fijn meeleven met het verhaal en dat zorgt er weer voor dat je op een gegeven moment het geheel tot je neemt als ‘het zal wel’.
Jammer, heel jammer, want Inger Ash Wolfe, wie het dan ook mag zijn, schrijft als een trein en de plot is uiteindelijk heerlijk gruwelijk…

(Door: Jannelies Smit)