Aan het begin van de twintigste eeuw is Spanje geannexeerd door een groot ‘Rijk’ uit Noord-Europa. Bevelhebber Iosip is met zijn vrouw Eva Holtman neergestreken net buiten een dorpje in Extremadura. Waar vroeger hele volksstammen sidderden als alleen de naam van Iosip maar werd uitgesproken, is er niets meer van de bevelhebber over dan een zwaar gehandicapte man. Eva bestiert sindsdien het huishouden. Eindelijk kan hij haar niet meer kwellen en bepaalt zíj zijn leven, is hij volledig afhankelijk van haar.

Op een ochtend, terwijl zij de geraniums begiet, ziet zij een man in hun moestuin. Hij ligt voorover, met zijn gezicht op de grond, zijn handen klauwen in de aarde. Omzichtig benadert zij de vreemdeling. Is het iemand uit het dorp? Hoe durft iemand überhaupt hun erf te betreden. In de meeste gevallen betekent dat een gewisse dood. Van een afstandje houdt zij hem in de gaten en besluit vooralsnog geen actie te ondernemen.
De volgende dagen blijft de situatie onveranderd. Nog steeds bevindt de man zich in de moestuin, meestal voorover liggend op de aarde, soms leunend tegen de eeuwenoude zomereik. Eva besluit eten voor hem neer te zetten, en water. In de daarop volgende weken komen de twee steeds nader tot elkaar, geluidloos. Of de man haar verstaat, weet ze niet, of hij kan spreken evenmin. Toch besluit ze hem te gedogen en eenieder die hem zou kunnen ontdekken, sluit ze buiten.

Als Eva op een dag het colbertje van de man ziet liggen, onderzoekt ze de zakken. Daarin treft ze een vrijbrief aan, waarop ze per post contact opneemt met de schrijver. Dan begint de vreemdeling zich langzaam maar zeker te ontpellen als een ui: via gedachtenflarden komen we te weten over de werkkampen waar de man heeft gezeten, lezen we over de gruwelijkheden die de bezetter begaat. Leva is zijn naam. Eva raakt zozeer aan de man gehecht, dat ze er alles voor over heeft hem bij haar te houden. Maar dan is hij ineens verdwenen.

De grond onder onze voeten is vooral boeiend door de beschrijvingen van het landschap, van de gebruiksvoorwerpen in die dagen en van de ontwikkeling die Eva doormaakt. Net als De vlucht is het een tamelijk duistere geschiedenis, al gaat het verhaal vele malen trager. Neemt niet weg dat Carrasco ook met zijn tweede roman heeft aangetoond definitief te zijn toegetreden tot het kringetje van beste hedendaagse Spaanse schrijvers.