De afgelopen dagen las ik Een schitterend gebrek, het eerste boek van Arthur Japin dat ik las. Het verhaal vertelt het leven van Lucia, die zichzelf Galathée de Pompignac noemt. Zij groeit op als kind van bedienden op een Noord-Italiaans landgoed en daar ontmoet ze Giacomo Casanova, naamgever van het hedendaagse begrip 'Casanova'. Ze worden verliefd en beloven elkaar te gaan trouwen. Wanneer Giacomo echter terugkeert naar het landgoed, verdwijnt Lucia als een dief in de nacht. Ze vond dat ze moest vertrekken om hem gelukkig te maken en na veel omzwervingen komt ze uiteindelijk in Amsterdam terecht, waar ze een prostituee wordt. Het toeval wilt dat ze elkaar opnieuw treffen. Het verhaal was dat van een echte roman, en dat is al niet helemaal mijn genre dus dat kon me niet echt boeien en altijd bij het verhaal houden. Maar het stuk waarin ze vertelt over haar tijd als prostituee vond ik verschrikkelijk, het beeld zag er in mijn ogen vreselijk geromantiseerd uit. Er wordt beschreven hoe vreselijk het wel niet was, maar er is altijd wel iemand die zich om haar bekommerd en die haar beschermd, zelfs als ze is opgesloten in het spinhuis. Dat stuk bezorgde me kromme tenen. Het boek las verder wel makkelijk weg, al vond ik de schrijfstijl niet echt heel bijzonder. Ik ben toch nog van plan om De Overgave te gaan lezen, want daar heb ik nog positievere verhalen over gehoord.