De gedichten van Szymborska, zoals ik die heb gelezen in Uitzicht met Zandkorrel en dit Einde en Begin, vind ik bijzonder omdat het net is alsof zij met je praat, van gedachten wisselt. Het is de vanzelfsprekendheid waarmee zij haar gedachten verwoordt, de vloeiende vorm van haar taalgebruik dat mij aanspreekt. Het gaat over alledaagse dingen maar ook over universele onderwerpen. Het wordt bedrieglijk eenvoudig onder woorden gebracht en pas nadat je het gedicht hebt uitgelezen, besef je de complexiteit, de relevantie of het bijzondere van het onderwerp. Bovendien eindigt menig gedicht ook nog eens met een zin dat je tot nadenken stemt zodat je sowieso haar gedichten moet laten bezinken om het helemaal te kunnen bevatten. En zo niet, dan weet zij de alledaagse onderwerpen toch weer tot iets bijzonders te maken. Heel mooi !!