Gerd Goris brengt ons een verhaal dat als fantasy wat te weinig om het lijf heeft om echt te bekoren. De personages worden te oppervlakkig uitgewerkt, de gebeurtenissen volgen elkaar op zonder echte toeleiding en het geheel lijkt eerder een opeenvolging van diverse miniplots. Wanneer je het geheel echter als sprookje gaat bekijken, dan komt het verhaal pas ten volle tot zijn recht. Af en toe wordt een licht moraliserende toets in de verhaallijn verwerkt en de onwaarschijnlijke held moet alles op alles zetten om zijn doel te bereiken. Uiteraard behoort ook de happy end perfect tot dit genre en zal je met de juiste verwachtingen best een leuke leestijd beleven.