Het zal je maar gebeuren dat je onderweg naar huis je eigen foto in de krant ziet staan bij de contactadvertenties met een telefoonnummer en link naar een website. Dan kom je thuis. Je vertelt je verhaal en dan nemen ze je niet serieus. De foto lijkt op jou wordt er gezegd. En bij de politie krijg eigenlijk hetzelfde te horen. Dit overkomt Zoë in het boek "Ik zie jou"
Zij neemt elke keer dezelfde route naar haar werk. Zelfde halte in en uitstappen. Zelfde plek zitten en zonder dat ze het weet wordt ze in de gaten gehouden net als alle andere vrouwen in dit verhaal.
Zoë krijgt gelukkig wel help Van Kelly. Zij werkt bij de politie en komen er al snel achter dat er meer vrouwen in de krant hebben gestaan en ook dat er met een aantal van deze vrouwen wat gebeurd.
Het verhaal komt langzaam opgang, maar van het begin wordt wel meegezogen. De spanning wordt goed opgebouwd en het een plot waarvan je echt denkt oké die zag ik even niet aankomen. Voor je gevoel moet je het eigenlijk nog eens lezen of je geen aanwijzingen richting de dader over het hoofd hebt gezien.
De schrijfstijl van Clare Mackintosh is levendig en vlot.
Een boek die je aan het denken zet en die je niet snel zal vergeten