Als Rose Franklin als klein meisje stiekem uit fietsen gaat op haar nieuwe fiets in Deadwood, South Dakota, valt zij in een enorm gat.
De reddingswerkers vinden haar, geschrokken maar ongedeerd in het gat, op een enorme metalen hand in een perfect vierkante kuil die wordt verlicht door vreemde graveringen.
Het artefact wordt onderzocht, maar zeventien jaar later staat men nog voor een raadsel. Uit koolstofdatering blijkt dat het artefact enorm oud is, ouder dan dat men voor mogelijk houdt. De vraag reist of de hand wel aards is.
Rose Franklin is betrokken bij het onderzoek als hoogopgeleide natuurkundige. Er wordt een geheim team bij elkaar gebracht om te zoeken naar andere artefacten, andere lichaamsdelen, die overal op de wereld verborgen zijn.
Als langzamerhand het mysterie wordt ontrafeld, wat zal dat voor impact hebben op de mensheid? Zal het zorgen voor wereldwijde vrede of zal het allesvernietigend zijn?

Bijna het gehele boek is in interview vorm geschreven. Het gaat om interviews tussen de onbekende leider van het project met het team dat betrokken is bij het onderzoek. Dit is even wennen, maar eerlijk gezegd las het als een trein. Af en toe worden de interviews onderbroken door een videoverslag.
Het verhaal vond ik intrigerend en het roept de vragen op, wat is er nog meer in het Universum? Wat zou zo’n onderzoek waard zijn en kan en mag je dat wel vertalen naar mensenlevens? Door de manier van schrijven blijven de personages aan de oppervlakte, maar dat was in dit verhaal niet hinderlijk. Het droeg juist bij aan het mysterie.
Naast het gehele onderzoek spelen de onderliggende verhoudingen van het team een grote rol. Dit gaf een diepere dimensie aan het geheel.
Een groot deel van de puzzel wordt ontrafeld, maar veel vragen blijven onbeantwoord