Academy Street is vertederend, poëtisch, beeldend zonder veel woorden te gebruiken en in die zin doeltreffend: een one way ticket naar je hart.


Academy Street

Tess, die in de jaren veertig in West-Ierland opgroeit, is een bedeesd, introvert kind. Maar onder haar stille buitenkant schuilt een vurig hart. Die vurigheid zal haar er later toe brengen te verhuizen naar het rumoerige New York van de jaren zestig. In de meer dan veertig jaar dat Tess aan Academy Street in Noord-Manhattan haar stille maar intens emotionele leven leidt, maakt ze kennis met een wrede liefde en een rampzalig verlies.

Verblijdend en aangrijpend, ingehouden maar overweldigend – dit is een diep ontroerend verhaal over de zoektocht van een vrouw naar haar eigen plekje midden in het bruisende, rumoerige, fantastische New York. Academy Street wordt bezield door een soort dwingendheid. In elke zin zijn het ritme en de heftigheid van het innerlijk leven gevangen.

One way ticket naar je hart

Eerder dit jaar was ik bij de Exclusieve Hollands Diep Leesclub over Vermoorde onschuld door Dana Spiotta. Daar kregen we als presentje Academy Street mee. Volgens acquirerend redacteur Casper Luckerhof (ex-DWDD-boekenpanel) was het een steengoed boek. Het is niet het beste boek dat ik las, maar ontroerend is het zeker. Het is frappant hoe een redacteur soms totaal de plank misslaat bij het aanprijzen van een boek. En soms is het een schot in de roos. ‘Verblijdend en aangrijpend, ingehouden maar overweldigend … diep ontroerend.’ Check! Ik heb regelmatig gevochten tegen de tranen.

De schrijfstijl is vlot en vloeiend met een prettig ritme en beeldend taalgebruik. Alhoewel ik de zinnen niet overal even lekker vind lopen. Sommige zinnen, met name in het begin, lijken qua opbouw te veel op elkaar. Steeds begint Mary Costello dan met ‘Ze’ en volgen de woorden eenzelfde structuur. Maar naarmate hoofdpersoon Tess opgroeit, wordt de schrijfstijl meeslepender, als een stromende rivier waar jij je gewillig dobberend door laat meevoeren. De schrijfstijl evolueert mee met de ontwikkelingen die Tess doormaakt, waardoor die herhaling in zinsstructuur minder storend worden.

De onderhuidse spanningen van verlangens en verwijten, hoop en wanhoop trekken je door het verhaal heen terwijl jouw hart al lezende steeds meer dat van Tess wordt. Samen val je en samen sta je op. Bij het ‘krieken van de dag’ voelt ze zich zo angstig dat ze de ‘mantel der eenzaamheid’ steeds weer omslaat als een oude vriend. Maar dat betekent dat ze die óók weer dagelijkse aflegt. Tess is als de mieren in het boek dat ze inkijkt: ze heeft haar vleugels afgedaan in New York, maar ze is sterker dan ooit.

Met tranen in mijn ogen noteerde ik: oprecht, prikkelend – soms pijnlijk, altijd ontroerend. Het leest als een trein, maar hoe snel je ook over de rails vliegt, vergeet alsjeblieft niet van het adembenemende landschap te genieten. In zekere zin weet je al waar je naartoe gaat: het is niet de bestemming waar het om draait, maar de reis ernaartoe.

Academy Street is vertederend, poëtisch, beeldend zonder veel woorden te gebruiken en in die zin doeltreffend: een one way ticket naar je hart.

(Deze recensie verscheen eerder op www.alexhoogendoorn.nl)