Met Zweedse laarzen heeft Henning Mankell een mooi vervolg op Italiaanse schoenen geschreven. De thema's: ouder worden, verlies, schuld, liefde, verlangen, familie, afkomst en waar je je thuisvoelt, vervreemding en ontheemding. Mooi geschreven, met een zekere melancholie die Mankell eigen is/was. (Moeilijk te beseffen dat hij is overleden en er geen nieuwe boeken meer komen).

Het enige dat mij opviel was dat er een zekere onrust in het boek zat. Mankell probeert veel onderwerpen in het verhaal te stoppen, stipt daarbij een aantal slechts aan en laat ze daarna weer vallen, zoals: het oorlogsverleden van de familie van een van de personen, asielzoekers en bijbehorende vooroordelen, een halfhartige, korte speurtocht naar de brandstichter, het milieuprobleem (geen vissen meer in het scherengebied).

Een moraal van het verhaal: ieder mens heeft geheimen en een verleden waardoor zijn of haar leven bepaald wordt.

Een aanrader. Jammer dat het voorbij is. Rust zacht, Henning Mankell.