http://iboek.weebly.com/recensies/tonio-afth-vander-heyden

Tonio is ‘een requiemroman’ vermeldt de cover. Ten gevolge van een verkeersongeluk moeten de auteur en zijn vrouw hun enige zoon (22 jaar) laten gaan wanneer blijkt dat de levensreddende ingrepen geen kans op slagen hebben. Voor A.F. Th. Vander Heyden zit er niets anders op - schrijver zijnde - dan dit hele rouwproces neer te schrijven. Nièt om het van zich af te schrijven, want van deze uitdrukking baalt hij. Maar om er grip op te krijgen, om hun zoon te eren, om te bewijzen dat hij niet voor niets heeft geleefd, dat zij niet voor niets hebben geleefd, dat het allemaal zin heeft gehad.

Voortaan is er een vòòr en een nà in hun leven en zullen ze om Tonio rouwen tot de laatste minuut van hun bestaan. Tonio toont hoe ouders vanaf minuut 1 van het fatale nieuws met deze voor hen irreële situatie proberen om te gaan, hoe ze het ondergaan of er proberen mee af te rekenen, al lukt dat laatste nooit. Voor Vander Heyden en zijn vrouw is het bijvoorbeeld belangrijk om elke minuut, elk uur en elke dag tussen het ongeluk en hun laatste ontmoeting te reconstrueren, hoe wreed en rauw die werkelijkheid voor hen ook mag zijn.

Dit boek verschaft ook inzicht in rouwen, verdriet en omgaan met pijn. Dat rouwen nooit voorbijgaat, is bijvoorlbeeld één van die dingen die via dit boek tot de lezer –die nog niet zo'n rouwproces heeft meegemaakt- doordringen. Naast een kennismaking met alle nuances die met een rouwproces gepaard gaan, schetst de auteur evenveel soorten verdriet, boosheid, verlatenheid, gelatenheid, onverschilligheid …

Maar Tonio is een requiemroman en dus brengt Vanderheyden vooral ook een eerbetoon aan hun zoon. Hij schetst met vaderlijke tederheid de onnoemelijk mooie momenten die Tonio hen schonk, van baby tot volwassene. En in die zin is Tonio een prachtige liefdesverklaring van een vader aan zijn zoon, verpakt als een troostende houvast voor zichelf. Tonio gaat daarom niet alleen over verdriet en de rouw, maar vooral over de liefde die ouders voor hun kind voelen, en in het geval van Tonio, ook andersom. Over de dood heen. Het heeft zin gehad.