Vier vriendinnen besluiten tijdens hun jaarlijkse vakantie om via vier anonieme brieven hun grootste geheimen met elkaar te delen. Of dat nu zo verstandig was voor hun vriendschap is nog maar de vraag. Maar dan duikt er een vijfde anonieme brief met een gevaarlijk geheim op. Wie van de vier is er niet veilig? Maar meer nog wie is de anonieme schrijfster?

Door middel van flashbacks vanaf een biechtstoel wordt de lezer meegenomen op de vakantieweek van de vier vriendinnen. Met momenten die je vast wel zal herkennen als je zelf ook wel eens een vriendinnenuitje hebt gehad; het met elkaar ophalen van herinneringen, samen leuke dingen doen, gedoe om wie waar verantwoordelijk voor is of voelt, je onzekerheden proberen te verbergen, enz. Maar ook het feit dat je nooit helemaal open kaart speelt met je vriendinnen. Het idee van anoniem je geheimen delen is een leuk plan, maar je weet direct al dat dit niet goed gaat aflopen. De geheimen zijn van zeer basaal tot intrigerend en dan wil je toch echt weten wie die vijfde brief heeft geschreven.

Deze roman heeft wel wat weg van een detective, het is niet vanaf het begin al duidelijk wie de briefschrijfster is. Nicola Moriarty heeft een eigentijdse whodunnit met een vleugje humor gecreëerd. Vlot geschreven en met korte hoofdstukken waardoor ik voor het slapen steeds dacht ‘ach, nog 1 extra hoofdstukje’. Het boek was dan ook in zeer korte tijd uit. Met nog een leuke extra wending aan het einde. Kortom: Het is geen literair hoogstandje, maar het bevat alle aspecten om het te betitelen als een aantrekkelijk te lezen boek.