Na Het gruwelhuis is dit het tweede boek met rechercheur Lucie Henebelle in de hoofdrol. We zijn inmiddels vier jaar verder en Lucie raakt betrokken bij de zaak van De Professor wanneer ze vlak bij huis een jonge, verwarde vrouw vindt die aan anterograde amnesie lijdt. Hierdoor heb je geen korte termijngeheugen meer en maak je geen nieuwe herinneringen aan. Oude herinneringen en vaardigheden blijven bestaan. Deze jonge vrouw, Manon Moinet, was jaren geleden betrokken bij de opsporing van een seriemoordenaar, de Professor, genaamd. Deze bijnaam kreeg hij omdat hij wiskundige formuleringen bij zijn slachtoffer achterliet. De zus van Manon was één van de slachtoffers en Manon kon als briljant wiskundige behulpzaam zijn bij de ontcijfering van de formules. Helaas heeft dat niet geleid tot een arrestatie en de Professor heeft al jaren niets meer van zich laten horen.
Tot nu. Manon is ontvoerd en gegijzeld maar heeft op het moment dat het boek begint weten te ontsnappen en wordt gevonden door Lucie. Die bijt zich met haar kenmerkende hardnekkigheid in de zaak vast, samen met de Parijse politieman Turin, die indertijd met Manon samenwerkte.

Vraagtekens zijn er genoeg: wat is de rol van de broer van Manon? Waarom beveiligt zij zo fanatiek haar organizer, waarmee zij geleerd heeft redelijk onafhankelijk te kunnen functioneren? Waarom heeft Manon zo'n bloedhekel aan Turin zonder dat ze dit kan benoemen? Wie is de Professor en waarom is hij nu ineens weer actief geworden?
De samenwerking tussen Lucie en Manon gaat niet zonder slag of stoot, mede vanwege het feit dat Manon iedere keer weer vergeet wie Lucie is. Maar langzamerhand bouwen de vrouwen toch een soort van relatie op en vertrouwen ze alleen nog maar op elkaar om achter de identiteit van de Professor te komen.

Het boek is superspannend met een heel bijzonder plot. Thilliez heeft gigantisch veel onderzoek gedaan naar het getal pi en zijn bijzonderheden en naar anterograde amnesie. Vanwege de ingewikkeldheid van de onderwerpen moet hij veel uitleggen om je als lezer bij het verhaal te houden, maar hij weet dit op een heel logische manier in het geheel in te bouwen. Hierdoor blijft het interessant en verslapte mijn aandacht geen moment. En ik ben weer een stuk wijzer geworden!
Daarnaast is er weer wat meer bekend geworden over Lucie Henebelle. In Het gruwelhuis bleef haar persoonlijke leven onderbelicht, behalve het feit dat ze een pasgeboren tweeling heeft waar ze stapelgek op is. Wie de vader is of was blijft ook in dit boek onbekend; ik ben benieuwd of dat in een derde boek wel duidelijk wordt. Maar haar fascinatie voor autopsies, moordenaars, horrorverhalen e.d. wordt wel op een heel bijzondere wijze toegelicht.
IJzersterk boek waar ik me uitstekend mee heb vermaakt!