Een prachtig boekje waarbij de tekst ondersteuning krijgt van de illustraties. Zij vertellen het verhaal door middel van een donkere wolk die zich transformeert tot een witte wolk in de blauwe hemel. Daar tussenin lezen we het verhaal van een overleden huisdier, in dit geval van hond Sien. Klein broertje en twee andere niet nader omschreven personen (maar vermoedelijk broers/zussen of een combinatie van broer/zus) nemen afscheid van hun overleden huisdier. Ze begraven hem en ruimen zijn spullen op. Waar het eerst regent gaat langzaam aan de zon weer schijnen.

Een mooie boodschap heeft dit boekje, je mag verdrietig zijn bij het verlies van je huisdier, je zit vol vragen over hoe het is daar waar hij/zij heen is gegaan en die worden naar eerlijkheid beantwoordt. Na verloop van tijd merk je dat hoe donker de wolken eerst waren er ook weer een sprankje kleur is te bekennen en dat de zon weer langzaamaan gaat schijnen…

Het lijkt een zwaar onderwerp voor een jeugdig prentenboek maar het zal voor vele kinderen ook herkenbare gevoelens oproepen als zij dit hebben meegemaakt. En daardoor denk ik dat het heel goed kan helpen een kindje te helpen rouwen en verdriet verwerken bij het verlies van een geliefd huisdier.

De cover liet mij eerst denken dat Sien een poes was maar het blijkt bij het lezen van het verhaal al heel snel om een hond te gaan. Dat is eigenlijk het enige ‘minpuntje’ van het gehele boekje.

De illustraties zijn in de herkenbare stijl van Annemarie van Haeringen en ondersteunen het geheel geweldig.

'Siens hemel' is een kinderboekenjuweeltje om te koesteren.

Deze review verscheen als origineel via mijn boekenblog.