Hotel du Lac door Anita Brookner

Hotel du Lac won in 1984 de prestigieuze Man Booker Prize en daar was niet iedereen het mee eens.
Volgens de meeste critici was dit boek maar een simpel ‘vrouwenromannetje’.
En dat is het ook als je bedoelt dat het is geschreven door een vrouw én over vrouwen gaat, simpel is het allerminst.

Hotel du Lac is een eenvoudig verhaal qua structuur en qua setting. Eén omgeving (het hotel aan het meer) en niet al te veel personages.

Als Edith Hope, schrijfster, in een soort van schandaal terechtkomt lijk het haar omgeving beter dat ze zich even terugtrekt in een afgezonderd hotel te Genève. Aangezien het het einde van het seizoen is zijn er niet veel gasten meer en heeft Edith alle tijd om hen te observeren. Door wat ze denkt en schrijft in haar brieven aan David krijgen wij almaar een beter beeld van de gasten in het hotel en van haarzelf.
Het verhaal begint traag en oppervlakkig maar dat is het leven daar ook.

Doorheen het verhaal merken we meer en meer dat Edith geen stereotiepe vrouw is. Ze wijkt af van de andere vrouwen en dat herken ik. Toen, en nu nog, is het niet makkelijk om anders te zijn en je eigen pad te volgen. Edith worstelt daar ook mee. Als schrijfster mag/moet ze helemaal zichzelf zijn maar eigenlijk liefst niet te veel. Als vrouw hoort ze toch in een keurslijf thuis dat niet te veel afwijkt van de standaard.

Edith heeft issues met haar moeder en is daardoor altijd ‘bedacht op onvriendelijkheid’ bij vrouwen. Ze gaat er van uit dat zij vrouwen ook echt kent, in al hun grootsheid én kleinheid omdat ze zelf een vrouw is. En het hele ‘kindvrouwtjes-gedoe’ is aan haar niet besteed.

Anita fileert vrouwen tot op het bot en dat alles in een eenvoudig lijkend, traag voortkabbelend verhaal. Een beetje wat Lilly Allen ook deed: een poppy deuntje maar en passant zeer rake teksten debiteren. Een boek om te lezen met aandacht.

Hotel du Lac is treurig, beklemmend maar ook hoopgevend. En dit verhaal is zoals het leven vaak gaat: sommigen mensen zitten vol trauma’s en worstelingen hoewel ze uiterlijk een kalm meer lijken.