Lente is een hoogbegaafd meisje van 12 (groep 8) van wie de welgestelde ouders gaan scheiden, en bij wie een tumor in de hersenen wordt ontdekt. Zie hier de beknopte inhoud van 'Lente'. Je zou het boek bij voorbaat al wegleggen; weer zo'n Nederlands probleemboek. Niet doen!

Oppakken dat boek! Lezen! Het enige ongeloofwaardige in dit werkje is het feit dat Lente 12 is en in groep 8 zit, terwijl haar IQ én inzet torenhoog is. Je zou verwachten dat ze toch minstens een klas over zou hebben geslagen. Toegegeven, de gedachte overviel me dan wel weer pas ná het lezen van dit boek.

Het mooie van 'Lente' is dat het verteld wordt vanuit Lente zelf, in een ik-perspectief. Daardoor maak je een eerlijke beleving mee van een meisje dat denkt álles te weten, álles te kunnen en iedereen iets te kunnen leren. Zij kan ten slotte alles. Als 12-jarige heb je nog niet altijd door dat dat soms reuze-irritant kan zijn voor je omgeving en dat heerlijke naïeve druipt van de bladzijdes. Net zoals de frustratie, trouwens, als Lente merkt dat de wereld, haar ouders én haar brein haar behoorlijk aan het teleurstellen zijn. Hoe kan het dat háár briljante hersencellen nou niet snappen dat ze niet mogen uitgroeien tot tumoren? Hoe kan het dat haar ouders maar niet snappen dat ze gewoon bij elkaar horen?

Lente is een verhaal dat je, ondanks de trieste thematiek, met een glimlach achterlaat. Misschien alleen al vanwege dat drumstel in de kelder...