Geschreven door Nina Schouten 

Roadtrip anno 1864 
Het is 1864. De veertienjarige Adriaan woont met zijn moeder en drie broertjes op een kleine boerderij in Noord-Amerika. Zijn vader is omgekomen in de burgeroorlog, zijn moeder heeft een schuld bij de bank en hun paarden zijn gejat. De toekomst ziet er somber uit, tot Adriaan een tekening in de krant ziet die alles verandert. 

Adriaans vader was tekenaar aan het front tijdens de bloedige burgeroorlog over de afschaffing van slavernij. Midden tussen het geweld zette hij een veldslag op papier. Dat werd zijn einde. Tenminste zo leek het. Maar als Adriaan op een dag een schets in de krant ziet van een veldslag van een paar weken daarvoor, herkent hij onmiddellijk zijn vaders werk. ‘De tekening was haastig op papier gezet, de bomen, het gras, meer dan wat strepen waren het niet. Maar de gezichten van de mannen leefden. Het kon niet anders. Dit had pa getekend.’ Adriaan is verrukt, zijn vader leeft nog! Alleen, niemand gelooft hem. In het holst van de nacht sluipt hij ervandoor om de lange reis naar het zuiden te maken en zijn vader terug te halen. 

Beroofd en beschoten 
Een ‘roadtrip’ maar dan een échte. Geen auto om mee door het landschap te crossen, geen tankstations om eten te kopen onderweg, maar alleen je twee eigen benen om honderden kilometers onder de brandende zon af te leggen. Makkelijk is dat niet. Adriaan wordt berooft, in elkaar geslagen, aangevallen door wolven, beschoten, gedwongen uit een rijdende trein te springen en zijn nieuwe vriend Solomon wordt door slavenjagers ontvoerd. De soldaten die Adriaan onderweg tegenkomt, geven hem niet veel hoop dat zijn vader nog leeft. Eentje zegt: ‘Ze zijn verbrand. De vellen hingen erbij. Als een cape. En ze roken naar worstjes, hihi. Pssssjjt. Als worstjes in de pan.’ 

Mooi en spannend 
Marjolein van Rest schrijft met engelengeduld iedere stoelschraap, knarsende deur, kabbelend beekje, of baan zonlicht. Dit maakt het boek soms wat traag, vooral in het begin, maar al snel worden de sfeervolle beschrijvingen afgewisseld met actiescènes die je armharen recht overeind zetten. Laat je erdoor meevoeren en je waant je met iedere vezel van je lijf dáár. Met de schroeiende zon in je nek, de geur van paardenzweet in je neus en het opwaaiende stof in je ogen. Weg is een mooi geschreven en spannend boek. Niet over een zelfverzonnen strijd om mensenrechten ergens in een futuristische toekomst, maar een om de afschaffing van slavernij die nog geen anderhalve eeuw geleden écht heeft plaatsgevonden.