Reeksen hebben over het algemeen een onderwerp dat door alle delen wordt gesleept. Dat is bij de serie van Thomas Enger waarin onderzoeksrechter Henning Juul de absolute hoofdrol speelt, niet anders. Henning Juul leeft voort onder de bijna niet te torsen last dat hij deels verantwoordelijk is voor de dood van zijn zoontje Jonas. Tijdens een brand in zijn huis kon Jonas niet worden gered en overleed. In het eerste deel ‘Schijndood’ kwam dit onderwerp al meermalen ter sprake en de titel van deel 2, ‘Fantoompijn’ suggereert een verdere verdieping van dit onderwerp.

De crimineel Tore Pulli komt bij een afspraak met Joachim Brolenius een paar minuten te laat, hij vindt hem morsdood in zijn woning. Pulli belt zelf de politie maar wordt toch gezien als de moordenaar en veroordeeld tot 14 jaar detentie.
Na enige tijd ontvangt Henning Juul het verzoek om contact op te nemen met de veroordeelde Pulli. Hij zou informatie hebben dat bewijst dat de brand in het appartement van Juul geen ongeluk is geweest. Als tegenprestatie voor die informatie verlangt de crimineel dat Juul aantoont dat hij niet de moordenaar is van Joachim Brolenius.
Juul neemt die uitdaging graag aan omdat hij lijdt onder de last dat hij zijn zoontje niet heeft kunnen redden. Maar er lopen nog andere belanghebbenden rond die niet zitten te wachten op bekendmaking van de werkelijk oorzaak van de brand. En die willen heel ver gaan om te voorkomen dat de ware toedracht op tafel komt…..

In de recensie van ‘Schijndood’ heb ik al aangehaald dat Enger zoveel karakters in zijn verhalen laat langskomen. In ‘Fantoompijn’ zet hij die gewoonte door waardoor het lijkt dat het is ingebakken in zijn schrijfstijl. Het kan natuurlijk voor de nodige verwarring zorgen in het oplossen van de misdaad maar zeker is wel dat het ook bijdraagt tot een stukje concentratieverlies. Teveel aandacht moet naar bijkomende zaken waardoor de echte focus op de spanningslijn te weinig wordt. Ook al gebeuren er moorden, worden er achtervolgingen gepleegd en mensen gegijzeld en mishandeld, het leidt niet direct tot een substantiële vermeerdering van de spanning. Daardoor blijven de verhalen wat hangen, bevat het geen echte hoogtepunten en treedt er tijdens het lezen een lichte vorm van verveling op. En dat verdient Thomas Enger niet want de ideeën rond Henning Juul zijn goed bedacht maar helaas wat minder uitgewerkt. En dat is niet echt ‘Scandinavisch’.

Eindoordeel: 3 sterren

Spanning: 2 sterren
Plot: 3 sterren
Leesplezier: 2 sterren
Schrijfstijl: 3 sterren
Originaliteit: 4 sterren
Psychologie: 3 sterren