DISCLAIMER: DEZE RECENSIE HOORT NIET BIJ DE NU LOPENDE BLOGTOUR RONDOM DE HERUITGAVE VAN DIT BOEK EN IS GEBASEERD OP DE OUDE UITGAVE VAN CELTICA PUBLISHING.

De Vrouwe Van Myrdin is en boek dat al een tijdje op mijn lijstje stond, hoewel ik zulke high fantasy nog nooit had gelezen (of telt Sarah j. Maas mee?). Eindelijk kwam ik nu aan dit boek toe, toevallig net een week voor de heruitgave. Nogmaals: dit berust op louter toeval.

Het eerste wat me opviel is de lengte van de hoofdstukken. Sommige hoofdstukken zijn behoorlijk lang. Dat is iets waar ik soms nog wel eens moeite mee heb, dit kan er namelijk voor zorgen dat het verhaal zijn vaart verliest. Was dat bij De Vrouwe Van Myrdin ook het geval? Soms.

Het verhaal begon zeker goed, met een goede introductie van Airys en de situatie waar ze zich in bevindt. Echter kostte het mij grote moeite om echt meegezogen te worden in het verhaal. Dit kan liggen aan twee factoren: de lange hoofdstukken of mijzelf. Ik denk dat dit toch echt aan mijzelf ligt.

De world building is heel goed gelukt. Ik kon me een goede voorstelling maken van Myrdin en Difed en de personages uit deze landen. Het verhaal ging alleen een beetje langs me heen. Ik heb alle key points wel onthouden, maar voor de rest is het me niet echt bij gebleven. Ik denk dat De Vrouwe Van Myrdin en ik gewoon niet zo goed bij elkaar passen.

Het einde vormde weer wel een mooi afgerond geheel, waardoor ik niet met vragen bleef zitten. Voor mij was dit einde precies goed en een mooie afronding van het verhaal over Myrdin. Een mooie 3 sterren, want voor een debuut is dit absoluut niet slecht.