Willem is gynaecoloog en Tineke is anesthesiologe. Zij zijn gelukkig getrouwd, hebben 2 zoons en een inmiddels zes kleinkinderen. Zij hebben een mooi leven als arts achter de rug. Wanneer zij gepensioneerd zijn begint Tineke, aan het begin van het verhaal 68 jaar, dingetjes te vergeten. Haar karakter verandert en zij wil steeds minder graag alleen zijn. Van een vrouw die vaak het voortouw nam verandert zij in een vrouw die steeds meer op haar man gaat leunen. Er zijn steeds meer tekenen die wijzen op de ziekte van Alzheimer. Dit is echter onbespreekbaar, Tineke wil hier niets van weten. Willem merkt het wel op maar wil het eigenlijk ook niet weten pas wanneer de familie en vrienden steeds vaker aangeven dat Tineke zo verandert en er zo “slecht” uitziet wordt hij zich steeds bewuster van het feit dat Tineke steeds verder achteruit gaat. Zij geeft aan dat Willem haar maar moet verlaten. Gaandeweg vergeet Tineke steeds meer en pas wanneer zij ook Willem niet meer herkent is zij bereid onderzoek te laten doen. Het blijkt dan dat zij al in een gevorderd stadium van dementie zit. Niet alleen haar cognitieve vaardigheden gaan achteruit maar ook haar lichamelijke functies en de zorg voor Tineke wordt steeds zwaarder.

Ik vind het altijd bijzonder knap wanneer mensen in staat zijn om zo’n intens verhaal aan het papier toe te vertrouwen. Het boek is autobiografisch en met heel veel liefde geschreven. Tineke is zeer gehecht aan haar leven en wil niet dat er iets verandert. Zij wil er dan ook absoluut niet aan dat zij in een ziekteproces zit, zij wil ook echt niet dat zij Willem belast en dat hij voor haar moet zorgen. En Willem houdt heel veel van Tineke en wil haar ook niet kwijt en blijft voor haar zorgen omdat zij steeds verder achteruit gaat. Zo lang het gaat houden zij de strijd voor elkaar vol en geven niet op en dat is een prachtig gegeven.
Persoonlijk echter komt het verhaal wel erg dichtbij en heb ik te vaak gezien, ook in mijn professionele omgeving, hoe het mis kan gaan wanneer deze strijd te lang voort kabbelt. Door alle ontwikkelingen in de zorg is het wenselijk dat mensen zo lang mogelijk thuis blijven wonen met alle gevolgen van dien. Er komt een moment dat thuis blijven geen optie meer is en dan…? De mogelijkheden met een Wlz-indicatie en 24-uurs zorg zijn onderzocht, er zijn oplossingen op korte termijn maar hoe is het op lange termijn? Wat als er nu wat moet gebeuren? Dan blijkt dat er wachtlijsten zijn voor verzorgingshuizen en verpleeghuizen, dat er nu soms alleen plek is in een locatie die mijlenver uit de buurt is. Daarom hoop ik dat Willem en Tineke samen heel oud mogen worden maar dat Willem zich er ook van bewust is dat er ook andere mogelijkheden zijn, hoe moeilijk ook… maar dit is mijn persoonlijke stukje in dit verhaal. Ik hoop dat men zich hier ook bewust van is. Dit verhaal is een verhaal van hoop en liefde tot en met het einde.