Een van de beroemdste Kafka-romans, kraakhelder vertaald door Van Toorn en Meijerink. De hoofdpersoon, K., probeert (net als veel anderen overigens) tevergeefs in contact te komen met 'Het Slot' en hoge functionarissen daarin. Dat slot is een soort ondoorgrondelijk symbool voor het allerhoogste, een ultiem doel dat steeds terugwijkt. Een vrij somber verhaal dus, vanwege al dat vergeefse gezoek, tegelijk volslagen komisch vanwege alle kromme leugens en geniale maar averechtse schijnredeneringen van alle zoekers, soms zelfs pure slapstick op Charlie Chaplin-niveau, en ook nog ontroerend omdat iedereen zo aandoenlijk maar vergeefs zijn best zit te doen. Prachtig ook hoe K. steeds dieper verstrikt raakt in zijn eigen schijnwereld en die van anderen, en steeds verder verdwaalt in een zelf opgetrokken labyrinth.