Vier maanden waren veel te kort om dit boek te doorgronden. Een lijvige roman met 828 pagina's en 18 hoofdstukken. Doorgronden was niet het doel, wel zoveel mogelijk te genieten en begrijpen.
De auteur, James Joyce, heeft werkelijk alles uit de kast gehaald om het de lezer zo moeilijk mogelijk te maken de tekst in één keer te begrijpen. Het hangt van de voorkennis af of en hoeveel plezier je hebt in het boek.
Zo staan er op elke pagina verwijzingen naar favoriete motieven van Joyce zoals: religie, antisemitisme, politiek, seksualiteit en literatuur. Alles opzoeken is tijdrovend, dus is het raadzaam het boek gewoon te lezen en op te nemen.
Om de vele raadsels te ontrafelen is er heel veel geschreven over het boek, op internet is ook veel te vinden, dit helpt.

De 18 hoofdstukken of episoden zijn allemaal verschillend in stijl en hebben ook andere kenmerken zoals kleur, lichaamsdeel of plaats van handeling.
Een van de hoofdpersonages, Stephen Dedalus, is gebaseerd op Joyce zelf, er zijn dan ook een aantal biografische elementen te ontdekken.
De tweede hoofdpersonage is Leopold Bloom is een joodse advertentiecolporteur.
Het verhaal speelt zich af op 16 juni 1904 in Dublin, Ierland en beslaat 24 uur.
Zij zwerven door de stad en maken ons, lezers, deelgenoot van alles wat mooi en lelijk is in Dublin, met de nadruk op het tweede, want de rafelranden krijgen alle aandacht.

Het boek is een bron van vermaak voor hen die houden van de modernistische stijl van Joyce, hij maakt gebruik van
'stream of consciousness' , dit geeft een inkijkje in het hoofd van betreffend personage, een hele lap onsamenhangende tekst, vaak zonder interpunctie en onherkenbare, niet bestaande woorden. Geeft perfect weer hoe de mens in zijn hoofd van de hak op de tak kan springen. Voorbeeld:
'En ook deze, de steenhopen van dode bouwers, een warande voor wezelratten. Hier goud verbergen. Probeer het maar. Je hebt een beetje. Zand en stenen. Gewichtig van het verleden. Speelgoedjes van Heer Klomp. Oppassen dat je er niet eentje pats om je oren krijgt. Ik ben die bloedkankerreus wie al die bloedkankerkeien ken ­laten rollen, gebeente voor mijn stapgesteente. Verfomfaaifoeid. Ik juikt ut bwoep vam ’n Bwit die bwoeit'

Het boek wordt wel vergeleken met een REIS, deels naar het voorbeeld van de Odyssee en deels naar dat van de Divina Comedia en deze reis was een geweldige ervaring, ook eentje die het verdient minstens nog een keer te maken.
Ik heb de vertaling van Robbert-Jan Henkes , Erik Bindervoet gelezen, die van Paul Claes en Mon Nys had ik ernaast, vond beide vertalingen goed leesbaar.