Wie houdt van Engelse romans die zich afspelen in het begin van de 20ste eeuw (vooral in de ontredderde periode kort na de Eerste Wereldoorlog), denk maar aan boeken van Sebastian Barry of Sebastian Faulks, zal van bladzijde 1 vallen voor "De Huisgenoten". Het is een pil, maar de traagheid waarmee Sarah Waters in vele verschillende laagjes haar personages, hun entourage, de omgeving waarin ze leven en de Britse maatschappij in het algemeen tekent, is verbluffend. Traagheid wordt dan fijnmazigheid, kleur, rijkdom. Na 250 pagina's stelt je vast dat dan pas is gebeurd wat je al langer had verwacht, had voelen aankomen en toch stel je vast dat je je nog geen seconde, geen alinea hebt verveeld in dit boek. Middenin het boek volgen enkele heftige gebeurtenissen elkaar snel op en daarna is het een haast bloedstollende leeservaring om de afwikkeling van die gebeurtenissen te volgen. Het angstzweet dat de hoofdpersonages uitbreekt voel je haast op je slapen bij het lezen van dit boek. Heerlijke roman!