Jaren geleden werd ik door een bevriende thrillerfan gewezen op het boek Geweten van René Appel. Ik was volledig onder de indruk en snelde naar de boekhandel om meer van deze schrijver te gaan lezen. Ondertussen pronken vele titels in mijn boekenkast. En alle thrillerfans die ik ken, wijs ik op mijn beurt op deze fantastische schrijver.

Private eye Anouk Akkerman is belast met het opsporen van een weggelopen tiener. Anouk gaat haar gangen na, praat met vriendinnen en komt haar uiteindelijk op het spoor. Maar wat dan? Schrijfster Yoka Kamphuys heeft een writers block. Ze kan maar niet verzinnen welke richting hoofdpersonage Anouk op moet, welke belevenissen ze moet gaan beleven en wat het plot is van haar nieuwe thriller. Ze heeft nog niet eens een titel voor haar nieuwe boek! Privé loopt het ook niet helemaal lekker met Yoka. Manlief Hans komt steeds later thuis, werkt veel over en toont weinig interesse in Yoka. Zij vertrouwt het niet en gaat op onderzoek uit. Ze voelt zich als Anouk, sterk, vastberaden, doelgericht. Anouk weet wel wat te doen met de minnaressen van getrouwde mannen. Hen straffen! Yoka´s leven lijkt steeds meer op haar eigen thriller.

Loverboy heeft me uren leesplezier opgeleverd, het was weer smullen! Waar zal ik mijn lofzang beginnen? Appel is ijzersterk in sfeerbepalingen. Hij is tot nu toe de enige schrijver die erin is geslaagd om bij mij sympathie op te wekken voor moordenaars. Dat komt niet alleen doordat zijn karakters van het type the girl next door zijn, maar ook door de herkenbaarheid van de beroepen die de hoofdpersonen uitoefenen, de alledaagse dingen die ze doen en de omgeving waarin ze zich bewegen. In Loverboy laat Appel (bijna) elk hoofdstuk beginnen met een krantenknipsel van een in Nederland begane misdaad. Erg sterk, aangezien het de misdaden van Yoka en Anouk in een realistisch perspectief plaatst.

Onder de oppervlakte broeit en smeult het, je voelt dat er iets onherroepelijks staat te gebeuren. En dan vindt de gruwelijke, misdadige uitbarsting plaats, ongeveer halverwege het boek. Appel laat de lezer even adem halen, maar voert al snel de spanning verder op, tot aan de onverwachte ontknoping.

Loverboy is een verhaal in een verhaal, een techniek die vaker wordt toegepast in thrillerland. Maar de manier waarop Appel het doet is net even anders, beter, dan de manier waarop anderen deze truc toepassen. Appel weet de inhoud van de twee verhalen naadloos op elkaar aan te laten sluiten. Daarnaast is hij er zeer knap in geslaagd om twee auteurs aan het woord te laten: René Appel en Yoka Kamphuys. Het moet een plezier zijn geweest om dit boek te schrijven, het was zeker een plezier om het te lezen!