Er is tegenwoordig veel aandacht voor overgewicht. In ‘Zwaartekracht’ speelt dit thema de hoofdrol. Emma is te dik, net als haar mededeelnemers. In het eerste hoofdstuk dat cursief gedrukt is komt iemand aan het woord die gepest wordt vanwege haar overgewicht. Het invoelingsvermogen is hoog, je voelt de angst van deze persoon. Deze persoon komt tussen de hoofdstukken die over Emma en haar mededeelnemers gaat steeds voor in cursief gedrukte tekst. Je gaat je steeds meer afvragen wie deze persoon is, is het Emma?

Het verblijf op Chios lijkt meer op strafkamp dan een verblijf met aandacht voor sport en eten. De deelnemers krijgen weinig eten (het personeel van het hotel is geïnstrueerd dat ze geen eten mogen geven aan hen), veel water drinken, sport waaronder de beachrun voor het ontbijt en groepssessies. Men heeft mobiele telefoons moeten inleveren en ze mogen één keer per week naar huis bellen. Afhankelijk van het afgevallen gewicht krijgen ze telefoonminuten toe gewezen, en er kunnen minuten worden verdiend door goed vertoond gedrag.

Over Emma kom je veel te weten, zij is de hoofdpersoon. Op Chios raakt ze al snel bevriend met haar mededeelnemers Conny en Inez. Ik had graag wat meer gelezen over deze en andere hoofdpersonen. Dan zijn er ook nog de leidinggevenden. Rob, de fysiotherapeut en sporttrainer, is een getrainde militair en het type bootcamper, Hannelore is een Duitse psychologe. Deze personen worden wel uitvergroot neer gezet, maar passen bij het boek.

De schrijfstijl is vlot en soepel. Het boek leest erg gemakkelijk en je houdt je adem in bij het verhaal van het gepeste kind. ‘Zwaartekracht’ wordt spannender hoe verder je in het boek vordert. Het plot en het einde zijn zeer onverwacht.