dat iedere auteur van thrillers een aantal complimenten zou opleveren. ,Na het werkelijk uitmuntende De Val kan ik Verloren Zielen, het derde boek van Alex Kava, eigenlijk alleen maar bestempelen als een lichte tegenvaller. Hoewel het absoluut een goed verhaal is en alle ingrediënten ruimschoots aanwezig zijn om het boek in potentie te doen uitgroeien tot een nieuwe  parel in de kroon van deze fantastische schrijfster, kon het mij vanaf de allereerste paginas toch niet volledig boeien. De basisgegevens zijn echter om van te smullen: een geheimzinnige sekte, een charismatische leider, brute moorden en FBI agente Maggie ODell, die eindelijk is verlost van seriemoordenaar Albert Stucky. Maar om onverklaarbare redenen lukte het Kava deze keer niet om mij tot onvoorwaardelijke adoratie over te halen. Het leek wel of de auteur enigszins op de automatische piloot had gewerkt en puur op routine haar boek had geschreven. Bij mij sloeg de vonk in ieder geval niet helemaal over en pas bij het laatste kwart begon het leestempo zich ongemerkt te verhogen. Maar aan de andere kant moest ik bij het dichtslaan van dit boek ook concluderen dat een licht teleurstellende Kava nog altijd garant staat voor veel kwaliteit en dat ze zelfs op halve kracht veel van haar schrijvende collegas de baas blijkt te zijn.

In de bossen van Massachusetts plegen een aantal jongens zelfmoord na een gewelddadige confrontatie met de FBI. Slechts één jongen weet het te overleven, maar in een soort naakte angst doet hij tegenover niemand zijn mond open. Even later wordt in Washington D.C. tijdens een religieuze bijeenkomst de dochter van een senator vermoord. Als er een verband tussen beide incidenten wordt gevonden, blijkt de Eerwaarde Joseph Everett plotseling een belangrijke verdachte te zijn. Het lukt de FBI echter niet om in de buurt van deze sekteleider te komen en daarnaast blijken er ook nog een heleboel vragen te bestaan waarop de politie het antwoord voorlopig schuldig moet blijven. Vandaar dat Maggie ODell en R.J. Tully op de zaak worden gezet en de opdracht krijgen meer duidelijkheid in de situatie te brengen.

Het knappe van Verloren Zielen is vooral de manier waarop Kava duidelijk maakt hoe op het oog willekeurige mensen in de ban van een sekte kunnen komen. Hoe het mogelijk is dat mannen en vrouwen uit vrijwel alle lagen van de bevolking alle realiteit uit het oog kunnen verliezen in hun persoonlijke speurtocht naar een vaste leidraad in het leven. En hoe een sekte in staat is om de zwakke punten bij individuele mensen te herkennen, volledig uit te buiten en om te buigen tot iets waar alleen de leider belang bij heeft. Om op die manier de mensen volledig afhankelijk te maken van de organisatie die vanaf dat moment hun leven volledig gaat beheersen. In haar vorige boek liet Alex Kava haar lezers al eens in de huid van een seriemoordenaar kruipen, en op vergelijkbare wijze krijg je bij het lezen van Verloren Zielen een kijkje in de keuken van de ultieme misleiding. Jammer is alleen dat het verhaal eromheen deze keer wat minder is en Alex Kava mijn aandacht niet constant vast wist te houden. Daarentegen worden de karakters van R.J. Tully  de vaste collega van Maggie ODell bij de FBI  en van psychologe Gwen Patterson wél wat meer uitgewerkt, en krijg je tevens wat meer inzicht in de relatie van ODell met haar moeder.

In zijn totaliteit is dit een uitstekend boek, dat iedere auteur van thrillers een aantal complimenten zou opleveren. Maar voor Alex Kava moet ik het toch net iets onder maat noemen, aangezien ik inmiddels weet dat ze heel wat beter kan.