Door opschudding rondom een actueel in Nederland spelend thema, raakt Silvia haar zoontje Nick kwijt. Het jongetje lijkt in het niets te zijn verdwenen en laat een ontredderde familie achter. Sylvia gaat op eigen houtje op onderzoek uit en stuit op allerlei problemen uit haar verleden.

De 60 korte, lekker lezende hoofdstukken zorgen ervoor dat je het boek moeilijk kan wegleggen. Het verhaal is geschreven vanuit de eerste persoon (Silvia). Schrijven vanuit het ik-perspectief doet nogal snel dagboekachtig aan, maar daar is in dit geval geen sprake van. Bianca heeft een fijne en rustige schrijfstijl. Het verhaal lijkt na de commotie van de verdwijning van Nick eerst even wat te kabbelen, maar dit alles is nodig voor de stevige en goed verzorgde opbouw van het verhaal. Al snel kom je in spannende scènes terecht die je steeds nieuwsgieriger maken. Met het grootste gemak springt de auteur heen en weer in de tijd en zet haar lijnen uit. Uiteindelijk komen die lijnen netjes bij elkaar, als een rits die langzaam wordt gesloten. Goed uitgewerkte karakters, je leert de personages steeds beter kennen en de dingen die ze doen kloppen mooi met de beschreven persoonlijkheden. Heel leuk ook het stukje paranormaliteit wat er in het verhaal verwerkt zit. Volgens mij gaat het echt zo.
Wat mij opviel, en dat was het enige wat mij hinderde, was dat geen van de personages zich tijdens de verdwijning afvroeg hoe Nick zich moet voelen onder wat hij meemaakt.

De laatste (gesproken) zin komt overeen met de eerste zin van een van de eerste hoofdstukken, maar heeft aan het einde een heel andere lading dan aan het begin. Goed gevonden. Geen gerafelde eindjes, maar een mooie, ronde cirkel, daar hou ik wel van.