Dit verhaal gaat niet over het feit dat je dik bent of geen gezichten herkend, maar over het feit dat je gezien mag worden, jezelf mag zijn en dat je het waard bent. Dit geldt voor zowel Jack als Libby. Libby is bekend als "de dikste tiener van Amerika" en Jack heeft prosopagnosie, wat betekent dat hij geen gezichten kan herkennen.

Dit gaat over het feit dat mensen shitty zijn. Waarom zou je iemand willen vertellen dat ze het niet waard zijn? Waarom? Wat wil je daarmee bereiken? Maakt dat je beter? Is het omdat ze niet de normale grootte zijn? Is het omdat ze niet tussen de normale normen passen? Allemachtig, het maakte me zo boos.
Holding Up the Universe was er vol van. Libby krijgt dat veel te horen en zelfs Jack. Het laat zien dat mensen soms echt shitty, zonder enige reden.

Jack en Libby beginnen te beseffen wie ze zijn. Ze zijn er trots op. Ze realiseren zich dat ze het wel waard zijn.

Libby verbaasde mij. Zoveel zelfvertrouwen en zoveel wilskracht. Ze weet precies wie ze is en dat maakte mij zo blij. Het zien dat zij haarzelf wordt en het realiseren dat ze de moeite waard is. Zij is het waard en wij zijn dat ook.
Ik hield van haar eigenzinnige opmerkingen en haar ideeën. Want ja, je kan afvallen met seks. Dat is ook een manier om het te bekijken.

Jack wil cool zijn en hoopt dat niemand te weten zal komen dat hij gezichten niet kan herkennen. Ik worstelde daarmee, want hoe kun je dat volhouden? Op het einde ben jij diegene die pijn lijdt. Ik bewonderde hem voor dat, echt, maar tegelijkertijd wilde ik tegen hem schreeuwen: vertel het mensen! Daarom was ik waanzinnig blij toen hij het aan Libby vertelde. Toen hij haar vertrouwde en herkende. Niet vanwege haar gewicht, maar vanwege haar. Omwille van wie ze is en hoe ze leeft en doet.

Dit boek heeft ook zoveel verwijzingen. Zoals Supernatural, The Hunger Games en zelfs Jennifer Lawrence. Er is diversiteit en zoveel dansen en op het einde herken je jezelf in Libby en Jack. Uiteindelijk maakt het niet uit wie je bent en waar je van houdt, zelfs als je denkt dat het raar is. Op het einde komt het allemaal neer op een ding: jij bent gewild en geliefd en mag gezien worden, ongeacht welke vorm of grootte of kleur of geslacht.
Dat is waar dit allemaal over gaat. Gezien worden, geliefd zijn, gewild zijn en het belangrijkste: jezelf zijn.