Twee-en-een-halve ster, afgerond naar boven voor "Nooit Ziek Geweest" van Nico Dijkshoorn. Het is een verhaal over een vader maar vooral over een zoon die een haat-liefde verhouding heeft met die vader, of liever gezegd, de zoon hunkert naar liefde en erkenning die hij nooit echt heeft gekregen. Vader overschreeuwt steeds zijn eigen middelmatigheid door zichzelf al egotrippend te poneren als een winnaar, daarbij de waarheid steeds verdraaiend en grapjes makend ten koste van anderen, waaronder zijn zoon. Dat de zoon daar steeds gefrustreerder van raakt is begrijpelijk. De moeder en de vader lijken tot elkaar veroordeeld, iets wat ik ook uit mijn eigen gezinssituatie herken. Het lijkt het kenmerk van een generatie waarin niet gescheiden werd maar men elkaar binnenshuis nog gedoogde met regelmatig gekat en steken onder water maar naar de buitenwereld toe een harmonieus front vormend.

Nico Dijkshoorn schrijft hard en medogenloos over zijn vader (later ook over zijn moeder) en dat vind ik prima. Hij schrijft net zo hard en medogenloos over de zoon. Het blijft echter, vooral in het eerste gedeelte, te anekdotisch. Het lijkt meer een verzameling schetsen die nog tot een roman moet worden omgevormd.

Nico Dijkshoorn is goed met korte tekst. Vooral van zijn kunstobservaties heb ik genoten. Het lijkt erop dat de roman als genre hem nog niet echt in de vingers zit. Het is een vlot lezend boek met anekdotes geworden dat nergens echt de diepte in gaat.