Zodra je begint te lezen voel je je verbonden met Lisa. In het weekend is zij vrijwilligster in het asiel waar Jazz, een negenjarige hondje zonder ras, verblijft.
Terwijl je leest voelt je dezelfde irritatie zodra iemand Jazz bestempelt als te lelijk of te oud om geadopteerd te worden. Tegelijkertijd gniffel je ongestoord mee als diezelfde poepsjieke dame over een vieze emmer struikelt.
Buiten de vaste medewerkers loopt er ook geregeld dierenarts Richard en zijn assitent Jelle rond in het asiel. En laat Lisa nu juist stilletjes een crush hebben voor Richard.
Jazz krijgt gezelschap van Saar, een pup die achtergelaten werd in het bos. Hierdoor wordt het leven voor Jazz een stuk aangenamer. Maar dan komt de dag dat Saar wordt geadopteerd…
In Een tweede kans voor Jazz voel je nogmaals de liefde voor huisdieren waar de auteur zo vol van is. Evenals in Een puppy voor kerst is dit sterk aanwezig. Buiten het feit dat Simon Luijten zeer vlot de pen hanteert, kan ze humor en romantiek goed versmelten.
Een tweede kans voor Jazz is een ware aanrader voor ieder die een hart voor dieren heeft.