‘Runa’ is het debuut van de Duitse Vera Buck, een boek dat in Duitsland op groot enthousiasme onthaald werd. Het boek is niet in één hokje onder te brengen, de term ‘historische spannende roman’ dekt allicht best de lading, al is een bepaald thrillergehalte wel degelijk aanwezig.

Het boek speelt zich af op het einde van de 19e eeuw, voornamelijk in de Parijse Salpêtrière-kliniek, waar dokter Charcot, neuroloog van beroep, een belangrijke rol speelt. Hij richt zijn aandacht voornamelijk op hysterie, een psychische aandoening die vooral vrouwen lijkt te treffen. De standaardbehandeling voor ‘gestoorde’ mensen bestond in die tijd uit isolatie, ijsbaden en elektrotherapie.

Hoofdpersonage van het boek is niet Runa, maar Jori Hell, student geneeskunde uit Zwitserland. Hij moet dringend zijn proefschrift schrijven en kiest in een impuls, en omdat hij zijn jeugdvriendinnetje Pauline wil genezen, voor iets zeer controversieels, hij wil namelijk letterlijk de waanzin uit de hersenen van de patiënten snijden. De achtjarige Runa komt als proefkonijn als geroepen …

Tenslotte is er o.a. ook nog inspecteur Leqoc. Hoewel hij niet langer voor de Parijse ‘sûreté’ werkt, onderzoekt hij het mysterieuze overlijden van enkele personen. Hij zoekt ook een verklaring voor de onbegrijpelijke reeksen letters die overal in Parijs lijken op te duiken.

Wanneer de experimentele operatie op Runa dichterbij komt, begint student Hell te vermoeden dat er meer aan de hand is met Runa. Waar komt het meisje eigenlijk vandaan en wat heeft ze in ’s hemelsnaam meegemaakt ?

‘Runa’ is bij momenten gruwelijk, met name wanneer de behandelingen van de patiënten beschreven worden. Het boek bevat echter ook heel wat interessante info; vele historische feiten en namen kloppen, het doet je (weer maar eens) beseffen dat we onszelf gelukkig mogen prijzen in de 21ste eeuw te leven …