In deze korte thriller is de hoofdrol weggelegd voor hoofdinspecteur Lies Rutten en haar collega Rudi Nelissen. Zij krijgen te maken met een moord op de zestienjarige jongen, Stijn Olaerts. De enige aanwijzing die ze kunnen vinden voor de mogelijke oorzaak van zijn dood is een bibliotheekkaart van de Provinciale bibliotheek Hasselt. Naarmate het verhaal vordert gebeuren er nog twee andere moorden waardoor het een ingewikkelde zaak wordt. Ook hoofdinspecteur Rutten blijkt iets achter te houden over haar verleden dat mogelijk te maken kan hebben met de zaak.
Aspe gebruikt in deze thriller een aangenaam vertelperspectief. De verteller mengt zich niet in het verhaal, maar vertelt het alsof hij toeschouwer is, alsof hij bij elke gebeurtenis op de achtergrond stond te kijken om alles zo perfect mogelijk in zijn geheugen te prenten.
Het verhaal begint meteen met een moord. Er wordt dus meteen naar de dader gezocht, maar toch komt het verhaal zeer traag op gang. Aangezien er verschillende verhaallijnen door elkaar lopen is het soms zeer ingewikkeld om te volgen, al wordt dit goed opgelost door enkele flashbacks.
Aspe probeert in dit boek wel te zorgen voor een goede opbouw van de spanning, al is hij daar niet zo goed in geslaagd. Dit is te wijten aan het feit dat het verhaal zo traag op gang komt. Dat wordt dan wel weer goed gemaakt door zijn schrijfstijl waardoor je je volledig laat meeslepen in het verhaal en de drang zeer groot is om zo snel mogelijk de ontknoping te weten te komen.
In tegenstelling tot de spanning is de weergave van de realiteit wel zeer goed gelukt. Dit is te merken in het volgende fragment. Het water in de kom aan de Kolenkaai was zwart en rimpelloos. Zwart omdat het nacht was, rimpelloos vanwege het flinterdunne ijslaagje dat door de vrieskou snel in de oppervlakte toenam, en langzaam dikker werd. Ook de personages en hun leefsituaties zijn herkenbaar uit onze maatschappij. Ze houden ook allemaal verband met elkaar en zo begin je zelf op zoekt te gaan naar wie de dader zou kunnen zijn. Natuurlijk krijg je hier niet meteen antwoord op, maar je kunt wel je fantasie laten werken.
In dit boek heeft Aspe er goed voor gezorgd dat je van begin tot einde geboeid aan het lezen bent. Enkel een betere opbouw van de spanning had kunnen bijdragen tot een meerwaarde aan het boek. Ook spijtig, is dat op het einde van het verhaal nog steeds niet echt duidelijk is waarom het boek nu eigenlijk De Japanse tuin heet.
Al bij al is Pieter Aspe er in geslaagd een goede thriller te schrijven en voor mensen die houden van een korte maar krachtige politieroman is dit boek zeker een aanrader.