Het boek is geschreven in dagboekvorm en gaat over het leven van de 83-jarige Hendrik Groen. In het begin leest de dagboekvorm wat onwennig, omdat het korte verhalen betreffen over zijn dagelijkse belevenissen in het bejaardenhuis en soms behoefte hebt aan een wat langer verhaal.
Toch leef je al snel mee met meneer Groen en zijn vrienden in het bejaardenhuis. De thema's die in het boek worden behandeld zijn herkenbaar: behoefte aan vriendschap, leven en dood en, niet in de laatste plaats, de verhoudingen tussen mensen onderling. De belevenissen en gedachten van meneer Groen worden met humor beschreven, meer dan eens zit je met een grote lach op je gezicht.

De 'oud-maar-niet-doodclub', bestaande uit meneer Groen en gelijkgestemden, gaat geregeld met elkaar op pad naar bestemmingen die zij per toerbeurt verzinnen. Vervolgens worden zij toch op verschillende manieren geconfronteerd met hun hoge leeftijd en de consequenties die dit met zich mee brengt. De dilemma's die worden beschreven zijn herkenbaar en worden op toegankelijke en originele wijze beschreven. Als oudere mensen inspiratie nodig hebben hoe zij hun dagen op leuke wijze kunnen invullen, dan is dit boek zeker een aanrader. Als je nog jonger bent trouwens ook, je bent nooit te oud om te leren (en lezen).