Stel dat Stephen King de synopsis aan zijn uitgever moest overhandigen, dan had hij aan 1/4de pagina genoeg. Als je de kern van zijn verhaal met een kapstok zou vergelijken (of de vis uit de titel), dan hangen er wel heel veel jassen en sjaals om, want Stephen King weet als geen ander te vertellen en toch blijf je verder lezen. Ligt het aan zijn hypnotiserende stijl? Misschien is het net de kunst om niet constant iets te laten gebeuren en rustig verder te kabbelen. In sommige van zijn boeken zit een verslavend geheim ingrediënt, net als bij Coca Cola. 22-11-1963 las ook al zo vlot.
Zou Stephen zijn notities van dit boek er zo uit zien:
Eenzaat rijdt met wagen mensen dood.
Gepensioneerde speurder raakt betrokken en onderzoekt rustig aan.
Laat om de honderd pagina's iets ingrijpend gebeuren (moord moet er zeker bij)
Geen forensisch onderzoek, want deze wil ik schrijven zonder teveel research.
Bijdehandse partner voor de gepensioneerde (zoals bij Sherlock) en weet je wat, naar het einde toe nog een onverwacht hulpje.
Happy of geen happy end?