De schrijfstijl van Torgny Lindgren is bedachtzaam. De zinnen kabbelen traag door. De auteur lijkt hierop te anticiperen door de fictieve auteurs het ritme expliciet ter sprake te laten brengen: “Het is goed mogelijk dat een lezer ons verhaal over de schilder Klingsor veel te langzaam vooruit vindt gaan. Evengoed had het eigenlijk nog trager meten zijn: de kunstschilder was een van de voorzichtigste en terughoudendste mensen die we hebben ontmoet.”. Dit spel dat Lindgren met de lezer speelt is gebaseerd op humor, waarmee het verhaal subtiel doorweven is. Zo heeft de vastberadenheid van ‘wij’ iets grappigs dat de vele vragen die ze op gewichtige toon proberen poneren in een ironisch perspectief plaatst. Voor mij was het tempo echter te rustig, vooral in combinatie met het ontbreken van een echte verhaallijn. Ik vond het moeilijk om mijn aandacht bij het verhaal te houden en verloor al snel mijn interesse in de verdere afloop ervan.

Dit lijkt me vooral een boek voor mensen die houden van slow reading, voor lezers die graag stilstaan bij niet-alledaagse vraagstukken.