4,5 sterren
Van Jelmer Jepsen las ik eerder De Circusvrouw. Ik was meteen geraakt door zijn verfrissende, originele schrijfstijl waarin pittige thema's als disfunctionele families en de geloofwaardigheid van de leugen met humor zijn verweven tot een prettig leesbaar verhaal.

Deze twee thema's zijn, samen met het vroeg volwassen willen worden, de pijlers in zijn nieuwste roman Amanda, die hij heeft gesitueerd in de Verenigde Staten. Hierin heeft hij de hoofdrol gegeven aan de elfjarige Amanda, voluit Sara Bella Almond Maria White geheten. Dit jonge meisje doet me vaag denken aan de eigenzinnige Pippi Langkous, maar dan wel een ruigere c.q. kettingrokende versie. Op school brengt ze hiermee, en met haar brutale gedrag, en leugentjes, de directrice tot wanhoop. Thuis, in een armoedige wijk in Miami, is ze veelal alleen, aan haar stevig drinkende vader heeft ze weinig tot niets en haar moeder is ze al vroeg verloren. Dit heeft bijdragen tot het veel te vroeg volwassen willen worden, met alle gevolgen van dien. Ze mist een goed voorbeeld thuis en haar enige gezelschap is Gloria, een tamme boa constrictor die ze illegaal in huis heeft. Dat Gloria een belangrijke rol in haar leven heeft, zie je al op de cover.

Wanneer haar vader weer eens lam is na zijn bezoek aan het buurtcafé en noodlottig overlijdt, ontdekt Amanda per toeval dat hij haar al die jaren heeft voorgelogen, haar moeder leeft. Gedreven door haar vurige wens met haar moeder herenigd te worden bedenkt ze haar grootste leugen tot nu toe. Met haar vindingrijkheid zet ze het een en ander in scene en gaat op reis, op zoek naar haar moeder.

Dat dit niet zonder slag of stoot gaat en ze ongewild wereldnieuws wordt, maakt haar avontuur naast surrealistisch ook komisch en ontroerend. Amanda, die bij vlagen naïef dan weer hondsbrutaal is, komt door haar flinke fantasie in allerlei (benarde) situaties terecht. Haar doel is in zicht ... bijna!

Jepsen heeft me weer verrast met deze roman. Hoeveel romans kun je als auteur schrijven waarin je terugvalt op reeds toegepaste thema's? Hij bewijst dat dit kan, zonder in te boeten aan originaliteit, humor en ontroering. Een succesvol hergebruik waarin hij zichzelf overtreft op zijn eerdere roman(s).

Ik vind het verhaal bijzonder vlot lezen, waarbij een wisselend scala aan emoties, met name richting Amanda, wordt ervaren. Van medelijden en begrip naar irritatie en ontzetting, terug naar ontroering en medeleven. Amanda is een meisje waar je van gaat houden, maar af en toe toch ook flink straf wilt geven. Ik vind het geweldig hoe hij deze wisselwerking voor elkaar krijgt en hiermee het verhaal een flinke diepte heeft gegeven. Het verhaal komt heel geloofwaardig over, ondanks de surrealistische aspecten en het kettingroken van Amanda, dat eigenlijk weerzin oproept. Hij beschrijft het zodanig, ook vanuit meerdere perspectieven, waardoor het 'gewoon' bij Amanda hoort in haar situatie, een losgeslagen vroegrijp meisje dat diep in haar hart hunkert naar geborgenheid en erkenning van haar moeder. Derhalve heb ik Amanda in mijn hart gesloten!