Ik heb het boek gekozen, omdat ik huwelijken interessant vind, maar ik heb nog nooit een boek gelezen over huwelijken. Alhoewel dit een schijnhuwelijk was. Ik had gedacht dat omdat ik geïnteresseerd ben in huwelijken dat dit boek me wel voor de hand zou liggen, maar dat viel erg tegen. Ik had gedacht dat het verhaal alleen zou gaan over de problemen tussen Maarten, Tamara en Norbert, maar er kwam veel meer bij kijken dat me eigenlijk niks interesseerde.
Ik vond het boek te problematisch. Vooral door de ik-figuur Maarten Seebergs. Ik vind hem een emotioneel persoon om zijn gevoelens voor zijn ex, doordat hij te veel flashbacks in het verhaal vertelt. Hierdoor is het ook niet gestructureerd of chronologisch verteld, omdat hij van alles blijf vertellen over Gaёtan. Hierdoor was het verhaal ook lastig te lezen op sommige momenten, omdat je blijft hangen in dat stuk. Het was vaak ook onduidelijk waar het over ging. En sommige woordkeuzes lagen me te hoog gegrepen. Ook vond ik het verhaal schokkend. Vooral toen Tamara betrapt werd met Philip en Maarten uiteindelijk een trio met ze deed.
Tamara maakt het meeste indruk op mij. Ik vind het indrukwekkend hoe ze iedereen zo kan bespelen. Hoe ze Norbert laat denken dat ze uiteindelijk met hem gaat zijn. Hoe ze Maarten laat denken dat ze echt om hem geeft. En hoe ze een bruiloft zo god kan bespelen. Ik vind haar een tweegezicht hebben, want ze kan heel aardig zijn en voor Maarten zorgen en tegelijkertijd kan ze iedereen zo goed bespelen.
Ik kon me niet inleven in geen enkele persoon. Ik snap niet hoe Maarten homoseksueel kan zijn en een nephuwelijk aan kan gaan met een vrouw. Ik snap niet hoe Norbert niet kan beseffen hoe achterdochtig Tamara eigenlijk is. En ik snap niet hoe Tamara het spel zo goed kon spelen. Ik kon me dus ook niet in hun emotioneel gevoel zetten.
De locaties waren toepasselijk op het verhaal. En de tijd waarin de schrijver zijn verhaal laat afspelen is goed, want zoiets gebeurd nu en in de toekomst alleen nog. Vroeger hadden we namelijk open grenzen.