Kees Kager (1954) is al meer dan 25 jaar leraar op een ROC, dat Horizon College heet. Daar werkt hij met kansarme jongeren. Als Kees lichamelijke en geestelijke klachten krijgt wijt hij dat in eerste instantie aan de grote werkdruk op school. Een tandje lager draaien vindt bij zijn manager geen gehoor. En wel, omdat Kees zo goed les geeft. Wat niet van iedere collega gezegd kan worden. Collega’s hebben ook in de gaten dat het met Kees niet goed gaat. Zowel Ria, zijn vrouw, als zijn collega’s raden hem aan zich te laten onderzoeken. Kees geeft hieraan gehoor en na een eerste screening wordt hij onverwacht in ziekenhuis MCA te Alkmaar opgenomen. Daar wordt een CT-scan gemaakt, waaruit blijkt dat er zich in zijn buik een grote massa vreemd weefsel bevindt. Kees vraagt aan de behandelaar:
“ Is dat kanker?” Die diagnose is nog niet gesteld, maar hij moet met het ergste rekening houden, is het antwoord. Tijdens overdenkingen in het ziekenhuisbed doemt bij Kees steeds weer de vraag op of zijn ziekte gerelateerd zou kunnen worden aan zijn vermoeiende werkzaamheden op school. Als onderzoek uitslagen op zich laten wachten, mag Kees een weekend naar huis. Hij geniet daar zichtbaar van. De spanning neemt toe als er een familiegesprek aangekondigd wordt waar de uitslag van de onderzoeken zullen worden verteld. Negatief is de mededeling dat het lymfeklierkanker blijkt te zijn. Positief is het bericht dat het een behandelbare vorm is.
Een behandeling met chemo- en immunotherapie volgt. Dat is echter niet het enige. Kees moet veel drainages in zijn buik ondergaan om heel veel liters lymfevocht kwijt te raken. De behandelingen lijken aan te slaan. Immers, de tumor is geslonken. Maar daarmee is Kees er nog lang niet. De nog te volgen chemokuren vergen veel van Kees. Gelukkig staat zijn vrouw Ria naast hem. Hij kan niet zonder haar. Naast haar drukke baan als kleuterleidster is zij behalve partner, ook moeder en mantelzorgster. Dan volgt er een einde na 8 intensieve chemokuren. Inmiddels is het einde van het jaar 2016 genaderd en kan Kees zich met andere dingen bezig houden. Zoals tijdens de feestdagen zingen in een koor. Wat een blijdschap als begin 2016 na een CT-scan blijkt, dat de tumor in Kees zijn buik weer geslonken is. Kees wordt overstelpt met felicitaties van familie, vrienden en collega’s.
Eind goed al goed? Nee. In het nawoord schrijft Kees dat de ziekte verschijnselen in 2017 terug waren en dat hij wederom in de medische molen is opgenomen.

Kees Kager beschrijft in LYMPH en de k van kanjers, op een vlotte en ingrijpende wijze zijn eigen verhaal over de vreselijke ziekte die de naam krijgt: “folliculair Non Hodgkin lymfoom”.
Het is een weergaloos eerlijk, mooi, realistisch en ontroerend verhaal. Met tussen de regels ook nog plaats voor humor. Dat verdient respect.