De verhalenbundel vertelt over een aantal rechtszaken van rechter Ooka. De rechter probeert in schijnbaar onoplosbare zaken tot een rechtvaardige uitspraak te komen door in de huid van de dader te kruipen en diens gedachten te volgen en motieven te achterhalen.
Een voor die periode in boeken ongebruikelijke werkwijze.

De schrijver is duidelijk bekend met de Japanse cultuur en probeert die in de verhalen duidelijk over te brengen, zoals het gebruik van de haiku-dichtvorm, maar in mijn ogen zonder diepgang.

Hoewel de verhalen leuk zijn (maar in mijn ogen ook niet meer dan dat), is de vertelwijze kort. Je komt als lezer niet in de verhalen, maar luistert/leest hoe ze (na)verteld worden.
Hierdoor blijven de personages vlak en vrijwel gezicht- en karakterloos.

Aan het taalgebruik moest ik enorm wennen en ik vraag mij af of het exemplarisch is voor 1969 of meer schrijver-specifiek.