Je leest het verhaal vooral vanuit de perspectieven van Kate en Rosemary, maar af en toe ook vanuit die van de zwemmers en bewoners van Brixton, dat geeft een heel compleet plaatje en maakt heel duidelijk hoeveel het zwembad voor iedereen betekent. De twee dames leer je heel erg goed kennen, van Rosemary lees je ook over haar verleden, en het voelt gewoon alsof het vrienden van je zijn. De een jong, de ander oud, de een nieuw, de ander al haar hele leven in Brixton, de een zwemt nooit, de ander al jaren dagelijks, maar beiden zijn ze op hun eigen manier eenzaam. In het redden van het zwembad vinden ze een gezamenlijk doel om voor te strijden en dat verrijkt in meerdere opzichten hun leven.

Dit verhaal is zo prachtig! Ik heb het in één middag uitgelezen, want ik kon en wilde niet stoppen. Het greep me gelijk en ik moest weten of het de vrouwen zou lukken en hoe het ze zou vergaan. En wat was ik blij dat ik alleen thuis was! Ik heb namelijk van begin tot eind met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen zitten lezen. En die tranen kwamen er op het eind ook flink uit...

Door de mooie uitgebreide (maar niet té uitgebreide) beschrijvingen van Libby Page komen de omgeving en de personages echt helemaal tot leven en zie je alles perfect voor je. En je leeft zó ontzettend mee met Kate en Rosemary…
Ik wil er zelf gewoon van gaan buitenzwemmen! En ik wil naar Brixton toe om het zwembad en de wijk in het echt te zien!!

Het Zwembad is een ontroerend en hartverwarmend verhaal over vriendschap, de liefde voor een zwembad, liefde voor boeken, (weer) liefde voor het leven (krijgen) en dé liefde.