Dit is alweer de 20e thriller van Loes den Hollander en wat voor een.
Maartje van Duiven wordt op klaarlichte dag overvallen in haar eigen huis. Haar man Twan is aan het werk. Haar nichtje Tatum, die boven zit te studeren, slaat alarm. Voor de politie aankomt, smeren de overvallers hem maar roepen tegen Maartje dat ze terugkomen als ze alleen is… Maartje is volledig in de war, wat bedoelen ze daar mee? Maartje belt haar schoonzus en zwager, die meteen komen en Twan maar die neem niet op .. Ze is boos op hem… hij vind werk blijkbaar belangrijker …Ze is ook in de war ze voelt niet veel meer voor hem ..Maar waar blijft hij toch?
Haar familie steunt haar, ook al krijgt ze steeds weer vreemden en verontrustende berichten. Haar schoonzus Natasja doet wel vreemd en haar vriendin Anouk lijkt het allemaal niet te kunnen bevatten. Wat is er aan de hand? Wie kan ze vertrouwen? Is zij dan de enige die spoken ziet?
Je kan je goed in Maartje inleven, ze wordt goed omschreven. Van Anouk en Natasja krijg ik de kriebels… wat een aparte meiden.Tatum, haar nichtje, vind ik het leukste personage. Ze is erg daadkrachtig voor zo’n jonge meid.
Het verhaal leest zoals altijd heerlijk vlot en vanaf de eerste letter wordt je meegezogen in een spannend verhaal, dat je niet meer loslaat tot het boek uit is.
Tussen de verhaallijn van Maartje door, lees je ook brieven die iemand aan haar schrijft. Je voelt dat dat niet klopt, dat er iets is.. .is het Twan die ze schrijft of een stille aanbidder? Je blijft je bedenken wie dat is… en ik zat er naast .Het plot is ook weer erg goed. Dit zag ik zeker niet aankomen. Ik heb met open mond en verbijstering de laatste paar hoofdstukken gelezen. Het enige nadeel is dat ik nu weer moet wachten op het volgende boek.
5 sterren.