door Marian D 01 januari 2016

+1
Wilde dit boek graag lezen omdat het voor de liefhebbers van "een keukenmeidenroman" was.
In het begin dacht ik dat het niet zo'n mooi boek zou worden, maar naargelang ik verder in het verhaal kwam, kon ik het niet meer wegleggen, wilde steeds verder lezen, een heel triest verhaal over een blank meisje dat verliefd word op een donkere jongen, wat dus voor toen ( rond WO 2) een onmogelijk liefde was....en dit trieste verhaal en hoe het afloopt, wordt door Isabelle als ze 90 jaar is , (dit was het blanke meisje) tijdens een autorit verteld aan Dorrie, haar kapster, die ze gevraagd heeft om haar naar een begrafenis te brengen in een andere staat in de VS...hoe verder de autorit vordert, hoe meer je over haar leven en de problemen die die verboden liefde tussen blank en zwart meebracht te weten komt...en andersom ook, het leven van Dorrie de kapster is ook niet gemakkelijk, die kampt met de problemen van deze tijd.....voor het eerst liepen er bij het lezen van een boek tranen over mijn wangen.....