Daar is het schuldgevoel weer. Ik had het netjes opgevouwen en opgesloten in mijn kistje, maar het deksel zit zo los dat het zonder problemen openvliegt.

Roxy is de leadzangeres van een wereldberoemde rockband, ze leeft in een wereld vol feestjes en extravagante uitjes. Als haar beste vriendin overlijd stort Roxy in en word ze teruggestuurd naar haar ouders in haar geboortedorp. Tussen de koeien vind ze weer wat rust en regelmaat, maar het kost haar ook veel moeite om haar draai te vinden. Als ze dan ook nog Arno, haar beste vriend van vroeger tegenkomt, weet ze zich even geen raad. Het liefst wil ze zo snel mogelijk terug naar Amerika, de band, haar leven, maar dat blijkt allemaal niet zo makkelijk. Mensen blijken niet te zijn zoals ze zich voordoen.

Het boek zit vol boordevol humor, een lach en een traan. Het verhaal is heel realistisch opgezet, daardoor kon ik me goed inleven in de hoofdpersonen. Ik vond Roxy een zeer interessant personage, soms zo kwetsbaar en onzeker en op andere momenten tenenkrommend uit de hoogte en zelfingenomen. Roxy maakt gedurende het verhaal een behoorlijke ontwikkeling door, haar grootste struikelblok blijkt toch elke keer weer haar zwakte voor de drugs. Er zaten ook wat herkenningspunten in het verhaal waardoor het me echt raakte en emotioneel maakte. Ik vind de vlotte schrijfstijl en taalgebruik van Lisette heel aangenaam, lekker down to earth. Soms lach ik helemaal in een deuk om de heerlijk Hollandse uitdrukkingen zoals kissebissen. Het is ook een indrukwekkend verhaal met veel diepgang, het ene moment zit je hardop lachend te lezen en het andere moment valt je mond open van frustratie en verbazing. Kortom een verhaal met een lach en een traan, ik kan hem iedereen aanraden.

Helemaal het einde krijgt van mij 5 sterren!!