Commissaris Liese Meerhout heeft het politiebureau van Brussel omgeruild met dat van Antwerpen toen haar geestelijke vader, Toni Coppers de oversteek naar deze stad der sinjoren heeft gemaakt. Met in haar koffer hoofdzakelijk haar politionele verleden dat trouwens al vooruit was gesneld. Zonder inwerkperiode, gaat ze in Antwerpen even voortvarend in de weer als in de Belgische hoofdstad waar ze haar node missen.

Liese Meerhout krijgt te maken met de de vermissing van missiepater Albrecht Stuyt. De geestelijk heeft geen onbesproken verleden, hij wordt verdacht van misbruik van jongens. Toen de geruchten steeds sterker werden is hij naar Afrika gegaan. Nu weer terug, komt hij onder de aandacht van een van zijn vroegere slachtoffertjes. Het is aan Liese Meerhout om de verdwenen op te sporen, maar stilletjes wordt gedacht aan een wraakactie.
In de Schelde wordt in eerste instantie het lichaam van een hoertje gevonden dat snel wordt afgedaan als zelfmoord. Korte tijd later wordt het verminkte lichaam gevonden van de pater, dat wel vermoord lijkt te zijn.

Liese Meerhout is een herkenbare personage. Ze kan lief zijn, uiterste ontvlambaar en onredelijk maar vooraleer wel eerlijk en gedreven. Ook in deze Antwerpse zaak lukt het haar, door haar sterk doorzettingsvermogen en eigen mening, diep door te dringen in de Antwerpse criminaliteit. Het is haar menselijkheid dat de verhalen kleur geeft en hoe dat moet, weet Toni Coppers heel goed. Daarmee is Dood water een heel mooie aanvulling op de langzaam en gestaag groeiende serie. Altijd weer een plezier om te lezen.

Eindoordeel: 4 sterren

Spanning: 3 sterren
Plot: 4 sterren
Leesplezier: 4 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 4 sterren
Psychologie: 3 sterren