Het water in de Kom aan de Kolenkaai in Hasselt. Dit is de plaats waar de novelle De Japanse tuin van Pieter Aspe begint, in tegenstelling tot de andere misdaadromans van Aspe, die zich in Brugge afspelen. Doorheen het verhaal maken de hoofdpersonages een lange reis vooraleer ze de dader van drie moorden ontmaskeren. Ze komen terecht in de provinciale bibliotheek, in kraakpanden van druggebruikers, het rusthuis en nog zoveel meer. Hun bewogen tocht eindigt wanneer ze de dader van deze drie moorden kunnen arresteren.

Pieter Aspe, een veelbesproken schrijver met een oeuvre van 39 misdaadromans, vijf novelles en enkele stripverhalen. Eén novelle daarvan is De Japanse tuin, een kort en krachtig boek, om het zo te zeggen, verschenen bij Uitgeverij Manteau in 2008. In iets meer dan honderd bladzijden weet Aspe de spanning hoog te houden, met drie moorden tot gevolg. De eerste is die op Stijn Olaerts, een drugverslaafde die verblijft in een kraakpand in Hasselt. Deze leidt onvermijdelijk naar een tweede moord: die op Helena Bijens, die op dezelfde plaats verblijft als Stijn. Later in het boek vindt ook nog een derde moord plaats, op de provinciale bibliothecaris Raf Swennen. Deze drie moorden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en vormen dan ook de sterke verhaallijn doorheen dit boek.

De hoofdpersonages zijn Lies Rutten en Rudi Nelissen. Lies is een vrouw van rond de veertig, waarvan we in het boek vernemen dat ze zwanger is. Collega Rudi Nelissen is een charmante man met een zacht karakter. De twee zijn al lange tijd goede vrienden, mede door het drankprobleem van Rudi. Lies heeft hem door deze moeilijke periode geholpen en hem doen inzien dat er ook een weg is zonder drank.

Verrassend is dat Aspe hier niet voor zijn trouwe speurdersduo Van In en Versavel heeft gekozen, maar wel voor twee gloednieuwe hoofdpersonages. Van In krijgt nog wel een kleine bijrol: wanneer ze iemand moeten verhoren die in Brugge woont, is dit een taak voor hem.

Wat mij vooral aansprak aan het boek, is dat het heel waarheidsgetrouw is, omdat het realiteitsgehalte zeer hoog ligt. Zo worstelt Lies met haar zwangerschap. Ze weet namelijk niet hoe ze dit aan haar man moet vertellen, die eigenlijk geen kinderen wil. Verder is er ook het drankprobleem van Rudi, nadat zijn zoon overleden is. Dit is iets wat toch wel vaak terugkomt bij ouders die een kind verliezen. Volgens mij heeft de schrijver hiervoor gekozen, om aan te duiden dat een kind verliezen heel zwaar is. Het kan ook iedereen overkomen, zelfs een hoofdinspecteur. Met deze boodschap toont hij naar mijn mening aan dat geholpen worden een normale zaak is en dat je er niet alleen voor staat. Aansluitend hierbij is de mooie vriendschap die verder bloeit uit deze traumatische gebeurtenis.

Daarnaast is het een aangrijpend boek. De vlotte schrijfstijl van Pieter Aspe zorgt ervoor dat je helemaal meegesleept wordt in het verhaal. Ook het feit dat hij geen gebruik maakt van hoofdstukken, leidt ertoe dat het een boek is om in één keer uit te lezen. Soms gaat hij wel vlug over de gebeurtenissen heen, waardoor het bij sommige stukken moeilijker is om te volgen. De voorafgaande zinnen kort hervatten is hierbij de beste oplossing.

Het thema is vrijwel hetzelfde als in zijn andere boeken, maar hier zet hij naar mijn mening druggebruikers toch wel extra in de kijker. Zijn zij een gemakkelijke doelgroep in dit soort misdaadromans? Misschien wel, maar toch verwoordt hij het verhaal zodanig dat het je even stil maakt en dat je geneigd bent om verder te lezen.

Ik vind het zeker een geslaagd werk. Het is een boek waar je echt in meegezogen wordt, dat je in één keer kan uitlezen en waar je zeker geen spijt van zal hebben na het lezen!