Ik kende Joost van Driel niet, ik had nog nooit een boek van hem gelezen. Jaren van de tijger sprak me enorm aan toen ik het voorstukje las en daarom heb ik me ook opgegeven voor deze leesclub.
Jaren van de tijger verteld het verhaal van Patrick, hij is onderzoeker aan de universiteit van Leiden, hij onderzoekt de dodendans, hij leid een alledaags leventje. Als hij op een dag op straat in elkaar geslagen word, word hij gered door Ines, zij beoefent de Chinese gevechtskunst. Hij raakt geintresseerd en haar en gaat om die reden dan ook naar de gevechtsschool.De start van het verhaal en de start van een heel ander leven voor Patrick.
Het verhaal zelf is voor mij eentje met een dubbele zijde, als je het boek leest als "leek in de gevechtssport" dan is het op bepaalde momenten aantrekkend en op andere momenten weer afstotend. Toch bleef het me wel boeien door de vlotte schrijfstijl.
Aan de andere zijde als je je even verdiept in de achtergrond van de schrijver en in de basisbeginselen van de Chinese gevechtssport is het wel een boeiend verhaal.