Langzaam, net niet langdradig, al is het op het randje, kabbelt La Laanstra naar de climax. Zij houdt de lezer een worst voor die ze steeds weer wegtrekt als hij er gretig naar graait. Deze literaire erotiek is zeer prikkelend en noopt tot doorlezen. Elke keer vraag je je als lezer af: ‘Wanneer komt het nou?’ Deze derde telg aan de geloof-hoop-liefde-trilogie is van geheel andere statuur dan de eerste twee. In De harteloze muze heeft Laanstra het accent verlegd naar de thema’s haat en vergelding en is de erotiek nauwelijks een rol toebedeeld, dat vind ik toe te juichen. Op subtiele wijze lees je tussen de regels door dat de beramers van de perfecte moord op aartsschurk Lars eigenlijk net als hij geworden zijn. Alhoewel doorgaans de karakters niet heel diep worden uitgewerkt, kun je toch stellen dat zo hier en daar ook de kwetsbare menselijkheden, zij het bijna ongemerkt, boven komen borrelen. Op een gegeven moment kon ik zelfs empathie opbrengen voor de duivel in eigen persoon Lars. Het is een minder flamboyant verhaal dan De sluwe verleider, maar door de geserreerdheid en de opbouw zit het verhaaltechnisch beter in elkaar. Laanstra is altijd in voor een spectaculaire vondst. Dat geldt ook weer in dit verhaal. Je moet er niet al te veel bij nadenken en de vondst niet proberen te analyseren. Bij fictie is alles mogelijk. Laat je fantasie de vrije loop. Dat is ook de boodschap die ik zou willen meegeven aan iedereen die dit boek aanschaft. Als je de dagelijkse beslommeringen even wilt ontvluchten, laat je dan meevoeren door De harteloze muze. Een aanrader! Vijf sterren voor Nynke en haar derde telg in de geloof-hoop-liefde-trilogie. *****