De titel is tevens de regel die Mevrouw Rip met haar kinderen heeft afgesproken: Nooit de buren bijten.

De familie Rip. Ze zijn speciaal. Mevrouw Rip, bijna hondervijftig, heeft twee zonen en een dochter. Zoon Jimi is een weerwolf met een voorliefde voor gitaargeweld, zoon Ernst is een vampier die houdt van klassieke muziek en een borreltje bloed op z'n tijd en dochter Lea walst als het ware door alles heen. Ergens is er ook een meneer Rip maar waar die ergens uithangt weet niemand.

Na een brand moet de familie Rip noodgedwongen uitwijken naar een andere buurt en zo worden ze de nieuwe buren van meneer Knieper. Maar meneer Knieper, zeer gesteld op zijn rust en op hoe een ander zich hoort te gedragen, is niet opgezet met zijn nieuwe buren en broedt dan ook op een plan om hen te verjagen. Zijn motto doorheen het boek: Rip rot op! Maar of hem dat daadwerkelijk lukt...

Vampieren, weerwolven, spoken en andere sinistere verschijningen ... het is niet nieuw. Wel uniek is dat Paul van Loon hen onder één dak verzameld in een gumorverhaal. Oftewel een verhaal dat én humoristisch is én griezelig.

De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het verhaal heel goed te volgen is. Het voorlezen van de intro klinkt in eerste instantie niet veelbelovend maar eens de voorlezer in het verhaal zit verloopt dat nagenoeg vlekkeloos. Geen feilloos AN maar dat stoort niet, het geeft de personages eerder net dat tikkeltje meer ... Het zouden zomaar je eigen buren kunnen zijn. Een dikke plus trouwens voor de geluiden die het verhaal aandikken en zorgen voor een meer levendig beeld.

Een heel aangename luisterervaring waar ongetwijfeld veel kinderen gaan van genieten terwijl ze hier en daar ook wat levenswijsheid meekrijgen.

Verhaal: 7
Stem/toon: 9