Voor Hebban-Zomerlezen kreeg ik Aantekeningen Over Het Verplaatsen Van Obelisken van Arjen van Veelen. Roman vermeldt de titelpagina. Dat zag ik pas toen ik het boek al uit had en het nog eens doorbladerde. Al lezende had ik het gevoel dat ik een razend knap geschreven essay aan het lezen was. Met de dood als thema. Ineen geweven het plotselinge overlijden van Van Veelens boezemvriend Tomas en de dood van de ook jong gestorven Alexander de Grote (overleden op 11 juni 323 voor Christus). Van Veelen reist na de dood van zijn vriend naar Alexandrië waar hij op zoek gaat naar de laatste rustplaats van Alexander de Grote en waar hij enkele boeken geschreven door Tomas in de beroemde plaatselijke bibliotheek illegaal op de planken wil zetten. Opdat de boeken wel een eeuwig leven zouden hebben tussen de antieke manuscripten. Een eeuwig leven dat ook de godenzoon Alexander niet was gegeven. In de Egyptische stad komen herinneringen aan zijn vriend boven. Die hij op een extatische manier vereert, ook toen hij nog leefde. Zoals hij ook op een extatische manier geïnteresseerd is in het leven en vooral de dood van Alexander de Grote. En toch voelt het nergens over de top. Flashbacks vanaf zijn Leidse studententijd toen hij Tomas leerde kennen tot en met de tijd toen hij na de dood van zijn vriend met zijn vrouw naar Amerika verhuisde, overdenkingen, anekdotes, geschiedenisweetjes en beschrijvingen van zijn zoektocht naar de tombe van Alexander de Grote in Alexandrië wisselen elkaar vloeiend af. Verplaatste obelisken spelen een metaforische rol in het boek.
Zware kost, licht, maar met diepgang, beschreven. Stof tot overdenken. Heerlijk leesvoer, deze essayistische roman.