Een beetje overenthousiast, geef ik toe, begon ik, na het lezen van
het voortreffelijke werk “De officier” van Robert Harris aan een
andere thriller van deze auteur. Na tweederde meer dan behoorlijk
leesvoer, be-gon de mot erin te komen. Het verhaal verzandde in
nogal vergezochte nevenactiviteiten en met secundaire personages
die alleen maar verwar-ring brachten en de verwachte spanning
ombogen tot een vervelende langdradigheid. Na een vijftal
hoofdstukken waarbij de natuurelementen bij zware min-temperaturen
de helden doen zweten van miserie en ont-reddering, snakt de lezer
naar wat gewone kost, hoe mooi ook Harris zijn gedachten in fraaie
zinnen kan presenteren. Een hemels afgewerkt super-gebak is best
heerlijk, maar na het derde stuk begint het tegen te steken en druk
het zeer zwaar op de maag. Harris had zijn verhaal, wat mij
betreft, gerust honderd pagina’s minder lang mogen maken.