Ze is psychiater, 34 jaar oud, heeft een bloeiende privé-praktijk achter zich gelaten om zich uitsluitend in de nachtelijke uren te wijden aan zelfmoordenaars, terroristen, doorgedraaide, doorgeflipte, afgeknapte, uitgestoten, onthechte wanhopige mensen die geestelijke hulp nodig hebben. In dienst van het Parijse Centrum voor Psychiatrische Interventie doet zij haar slecht betaalde werk onder de meest ongunstige omstandigheden op daken, in kelders, in vliegtuigen of kroegen. Toch heeft zij een vorm van innerlijk geluk gevonden, Vera Cabral, hoofdpersoon in De randen van de nacht van de Franse schrijfster Virginie Brac.
Virginie Brac (Frankrijk, 1958) studeerde psychologie in Frankrijk en Amerika. Ze werkte in het gevangeniswezen en kreeg daar een aardig inzicht in de wonderlijke wegen van de menselijke geest. De randen van de nacht is Bracs vijfde boek, maar haar eerste met de eigenzinnige psychiater Vera Cabral in de hoofdrol.
Vera Cabral is een van de wonderlijkste hoofdpersonen uit de geschiedenis van het spannende boek. Zij is vrouw maar voorzien van zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtskenmerken.
Als hermafrodiet heeft Vera zich nooit aan een echt liefdesleven gewaagd. Vandaar dat haar romantische gevoelens voor hoofdinspecteur Thomas Sedan een uiterst onbeholpen karakter hebben. Het ongewoon zijn verklaart ook de behoefte van Vera om haar privé-praktijk op te zeggen en in de nachtdienst te gaan werken bij een instelling die mensen in crisissituaties helpt, mensen met uitzonderlijke voorgeschiedenissen en hoge geestelijke nood. Zij, die zichzelf een outcast vindt, begrijpt hen beter dan wie dan ook.
Schrijfster Virginie Brac heeft kosten nog moeite bespaard om haar hoofdpersoon in de meest extreme omstandigheden te laten komen. Zij moet proberen een vrouw te redden die zelfmoord pleegt. Dit mislukt. Ze moet proberen terroristen die een vliegtuig vol gijzelaars hebben tot kalmte te manen. Helaas vallen er heel wat doden. Ze moet proberen een meisje dat slachtoffer is geweest van verkrachting te redden. Het meisje wordt vermoord. En zo zijn er nog een aantal onfrisse zaken, waaronder de heftige confrontatie met een niets ontziende menseneter, waarbij ledematen van een lijk uit het raam worden gegooid.
Om het verhaal nog smeuïger te maken komt hoofdpersoon Vera in aanraking met leden van een sadomasochistische groep, waar zelfs de meest vooraanstaande mensen deel van blijken uit te maken. In de martelkelders van de groep stroomt het bloed als water uit de kraan en zelfs moord is een onvermijdelijk onderdeel van de perverse spelletjes die er gespeeld worden. Kortom, Vera hoeft zich temidden van al deze leugens, wreedheid en perversiteit geen seconde te vervelen. De lezer al evenmin.
De randen van de nacht is geen boek waarbij de hoofdpersoon rechtlijnig op zoek is naar een moordenaar. Het is wel een boek waarbij de hoofdpersoon Vera aan alle kanten omringd wordt door misdaad, vernedering en moord. Vera ervaart sommige dingen als dermate onrechtvaardig en schrijnend dat ze haar uiterste best doet om dingen in orde te brengen. Maar de criminaliteit betrekt haar ongewild bij de meest dodelijke zaken, waardoor haar eigen leven staat op het spel komt te staan.
De randen van de nacht is een duister boek. Absurde gebeurtenissen, wereldvreemde personages, perversiteiten, tomeloos geweld, razende actie. Het is allemaal aanwezig in dit uiterst spannende boek dat de lezer zowel psychisch als fysiek in razende vaart meesleurt in een duister gat vol waanzin en ontreddering. De plot is ingenieus, de sfeer beklemmend, de ontknoping verrassend. Het boek is fraai van taal en toonzetting en uiterst origineel. Een boek ook dat voortkomt uit een Franse traditie waarin taboes uit de sompige sfeer werden gehaald om tot cultuur te worden verheven (Lhistoire d O). Een boek dat je niet alleen leest, maar ook voelt en meebeleeft. Uniek.