De gebroeders Leeuwenhart, dat zijn Jonathan en Kruimel. Jonathan ziet eruit ‘als een sprookjesprins. Zijn haar glansde net als goud, en hij had donkerblauwe ogen die schitterden en hij had mooie witte tanden en kaarsrechte benen.‘
Heel anders dus dan zijn broertje Kruimel, vanuit wiens perspectief het boek is geschreven. ‘Ik ben altijd een tamelijk lelijk en onnozel en bang jongetje geweest, met nog kromme benen ook.‘
Maar de broers zijn dol op elkaar. ‘Als jij niet zo’n lief, klein en lelijk bleekneusje met kromme benen was, dan was je mijn Kruimel niet.‘

Klaterende beekjes
Kruimel is een bedlegerige jongen, die erg ziek is en spoedig zal sterven. Maar Jonathan sterft vlak voor hem bij een brand, waarbij hij zijn broertje op heldhaftige wijze redt. Wat een ellendig begin. En die arme moeder van die jongens heeft ook al haar man verloren op zee.
De broers ontmoeten elkaar weer in Nangijala, een plek omringd door hoge bergen, met zuivere lucht en vrolijke klaterende beekjes en watervallen. Kruimel heeft daar geen kromme benen meer en hij geniet van het leven buiten met zijn broer. Maar Nangijala is toch niet het paradijs dat het in eerste instantie lijkt. Het Bramendal wordt overheerst door de wrede heerser Tengil, die de bevolking met zijn draak Katla angst inboezemt. De broers moeten op pad om de hongerige bevolking te bevrijden. Maar kunnen ze de draak verslaan?

Wees geen lor
De gebroeders Leeuwenhart leest als een razend spannend verhaal met sfeervolle tekeningen van Ilon Wikland. Jonathan en Kruimel worden constant op de hielen gezeten door Tengils soldaten. Lindgren weet met haar taalgebruik een beklemmende sfeer te scheppen.

‘Wolven zijn bang voor vuur, weet je dat niet, Fjalar?’ zei ik. Maar ik geloofde er zelf niet helemaal in, en de wolven hadden er kennelijk ook nog nooit van gehoord. Want nu zag ik ze, nu kwamen ze dichterbij, griezelige, grauwe gedaanten die huilend van de honger door het maanlicht aan kwamen dwalen.

Maar De gebroeders Leeuwenhart is zoveel meer dan een avonturenverhaal in een fantasywereld. Het gaat over rouw, broederliefde, dapper zijn, strijden voor het goede en jezelf niet verloochenen. Een aantal keer legt Jonathan, een overtuigde pacifist, aan zijn broertje uit dat je soms dingen moet doen, ook al zijn ze gevaarlijk. En dat je soms de vijand te hulp moet schieten. ‘Anders ben je geen mens maar een lor.’

Lees verder op mijn site