Gameboy is het intrigerende levensverhaal van Michiel Smit, waarin een gameverslaving en een depressie een grote rol spelen. Vanaf het moment dat hij als vijfjarige een Gameboy krijgt is hij verloren. Zijn leven staat vanaf dan in het teken van games. Zelfs wanneer hij met vriendjes buiten speelt of zich op school staande probeert te houden, wordt hij gedreven door de regels van het computerspel. Niemand heeft echter door welke duistere gedachten er door zijn hoofd gaan, waardoor menselijk contact hem steeds moeilijker afgaat. Een aangrijpend en eerlijk debuut.
Vanaf de eerste pagina werd ik direct in het verhaal gezogen. De schrijfstijl van Michiel Smit is vlot en de wereld die hij schetst is erg herkenbaar. Veel van de games in het verhaal speelde ik zelf vroeger ook, waardoor het lezen algauw een nostalgisch feestje werd. Na een tijdje wordt het verhaal echter erg repetitief en traag. Ik legde Gameboy verschillende keren weg omdat ik geen zin meer had om verder te lezen (en omdat mijn drukproef uit elkaar was gevallen, maar dat was mijn eigen schuld).
Michiel wil altijd in alles de beste zijn, maar in het dagelijks leven kan hij dit meestal niet verwezenlijken. Of het nu gaat om voetbal of skaten, het doet hem pijn als zijn vriendjes er beter in zijn, en dan verliest de activiteit al snel zijn aandacht. Als de meisjes in de klas zijn vrienden dan ook nog eens leuker vinden dan hem, begint hij zichzelf helemaal verwijten te maken. Zijn hoofd loopt voortdurend vol met zelfhaat. Hij trekt zich terug in de wereld van het computerspel.
Toch weet Michiel al heel snel dat gamen niet goed voor hem is. Hij voelt de afstand tussen hem en de echte wereld steeds groter worden en denkt 24 uur per dag in gamejargon. Hij doet dan ook verschillende verwoede pogingen om te stoppen, maar het gamen blijkt een echte verslaving. Iedere keer begint hij opnieuw. Zijn strijd tegen de computerspellen is heftig om vanop de eerste rij te beleven.
Je voelt aan alles dat Gameboy een echt en persoonlijk verhaal is. De schrijfstijl geeft je een kijkje in het gejaagde denkproces van de gameverslaafde. De steeds duisterder worden gedachten zijn confronterend en hard. Je moet wel meeleven met het ik-personage. Ik vind het heel dapper dat Michiel Smit op deze manier zijn verhaal durft te delen.
Een heftige blik achter de schermen van een gameverslaving ★★★
Deze recensie verscheen ook op Boekvinder.be.