Een erg ongewoon boek. Het was even door de eerste 50 bladzijden heen bijten; die vond ik niet goed. Maar daarna pakte het verhaal me en heb ik het boek bijna in één dag uitgelezen.
Is het een goed verhaal? Dat durf ik niet te zeggen, maar wel boeiend met erg aparte karakters. De triestigheid spat er van af, maar toch had ik grote sympathie voor Eamon. Hij beseft wie en wat hij is en bekijkt zijn leven en zijn werk met een soort afstand die hem in staat stelt alles eens goed op een rijtje te zetten.
Tussen alles door wordt er hap snap lijkt het wel ook nog gewerkt en proberen Eamon en zijn partner Bunko de Beul te pakken te krijgen, ook al worden ze nog zo tegengewerkt door hun baas die van het type ijdel, dom en zeer van zichzelf overtuigd is.

Wat ik erg mooi vond waren de brieven die Netti stuurt aan James en die onbestelbaar bij de postale recherche terechtkomen. Eamon leest ze en raakt in de ban van de schrijfster. Netti en de Beul blijken volgens de poststempels op hun brieven uit dezelfde streek te komen. Wanneer Eamon na zijn schorsing (hij heeft zijn baas in een uitbarsting eens goed de waarheid gezegd) impulsief besluit Netti op te zoeken komt de zaak plotseling en onverwacht in een stroomversnelling wanneer hij precies op dat ene kleine foutje stuit die de Beul gemaakt heeft.