Na de vele boeken over moeder-dochterrelaties, kwam ik eindelijk toe aan dit pareltje. In drie tijdsetappes beschrijft Diane Broeckhoven de fragiele relatie tussen een moeder en haar zoon. Wat volgt zijn geen lange filosofische overpeinzingen, maar menselijke, rake observaties: " Ik hield van haar. Maar ik zei het niet. Ze zou er zelf wel achter komen.” Het boek bevat geen woord te veel, ik las het in één ruk uit. Aan het einde bleef ik stil achter, overrompeld door de schijnbare eenvoud waarmee dit verhaal geschreven is. Warm, hoopgevend, levensecht - mooi.