Joseph Roth kende ik nog niet, dus toen ik "Spoken in Moskou" zag liggen in de bieb wilde ik het even bekijken. Dit is een bundel met reportages, brieven en dagboeknotities tijdens zijn Ruslandreizen uit de jaren 1920-1927. Roth was buitenlands correspondent voor de Frankfurter Zeitung, van joods-Oostenrijkse afkomst. Uit zijn brieven spreekt een constant geldgebrek en eenzaamheid.
Hij beschrijft op een boeiende manier allerlei aspecten van het Sovjetleven, bijv. de rol van de vrouw, het ingewikkelde schoolsysteem, reizen over grenzen... Zoals Tom Lanoye in het voorwoord zegt: "Dankzij Roth leren we een van die inmiddels verdwenen werelden alsnog een beetje beter kennen." Overigens veranderde Roth zelf van mening na jarenlang in die contreien te hebben rondgezworven: eerst leek de Sovjet-Unie hem een goede staat, waar het antisemitisme niet zou bestaan, maar na zeven jaren moet hij toch bekennen dat het er geen nieuw paradijs was. Hij wist dat hij daar niet thuishoorde.