Alleen iets wat vanuit het hart wordt gemaakt kan je in het hart raken. Als dat gebeurt voel je je geweldig. Je bent ontroerd en wilt meer horen, zien en lezen van de artiest, schilder of schrijver die hierin slaagde. Alex van Galen brengt deze emotie op een rake wijze over op de lezer van zijn tweede boek Duivelssonate en slaagt er op momenten in zelf die virtuoze kunstenaar te zijn.

Het zou zomaar kunnen dat Van Galen het levende bewijs is dat neerslachtigheid en ellende tot de mooiste dingen leidt. In een interview met Kim Moelands, elders op deze site, geeft hij toe in zijn leven meermalen in een depressie te zijn beland. Die echter bij lange na niet zo diep waren als die van grote meesters als Vincent van Gogh en componisten Rachmaninov en Schumann. Toch heeft het hem ongetwijfeld geholpen om het indrukwekkende manisch-depressieve personage Notovitch neer te zetten. Deze wereldberoemde pianist, die als geen ander zijn publiek in vervoering brengt met de muziek van Franz Liszt, gaat dermate op in zijn spel dat hij met regelmaat een black-out heeft. Als hij hieruit ontwaakt met een bebloed shirt terwijl zijn raadselachtige, door hem aanbeden vriendin verdwenen is en blijft, verdwijnt jarenlang alle grond onder zijn voeten. De enige manier om weer grip te krijgen is door het schier onmogelijke te doen: het bewust opzoeken van de vernietigende zwarte kant van zijn pianospel.

Van Galens thrillerdebuut De opvolger (1997) liet al zien dat de auteur prima in staat is om meeslepende scènes te schrijven. Helaas ging dat boek mank op zwak uitgewerkte personages en een plot rondom het ook toen al vermoeiende thema van het grijze genootschap en het mysterieuze manuscript. In Duivelssonate daarentegen is het niet alleen Notovitch die intrigeert, vrijwel elk personage is ongrijpbaar en (dus) interessant om te volgen. Het is overduidelijk dat de auteur zich deze keer door de personages heeft laten meeslepen zonder zich te laten afleiden door het moeten “rond maken” van de plot. Met als resultaat dat de lezer hoofdstuk na hoofdstuk geboeid blijft en net als het publiek in de concertzaal op het puntje van zijn stoel gaat zitten als Notovitch begint met spelen. Het is een knappe prestatie dat de schrijver deze vervoering zo kan overbrengen dat je zelfs de niet klassiek ingestelde lezer tot het gaan bezoeken van een pianoconcert laat neigen.

Een enkele kleine misslag (schrijf niet dat iemand baldadig doet als hij baldadig doet, en nee, volwassen mannen maken geen proefrit op elkaars nieuwe fiets), maar vooral het gemis van een verrassend of schokkend slot houdt Duivelssonate af van de volle mep aan sterren. Dat geeft niets, want als Van Galen zijn progressie vasthoudt, wordt het handjevol Nederlandse topthrillerauteurs weer iets voller en kan een Gouden Strop onmogelijk uitblijven.