Ik denk dat Vanessa Gerrits zichzelf wel op het lijstje mag zetten van meest succesvolle selfpubbers hier in België en Nederland. Heel veel jonge schrijvers (inclusief mezelf) kijken naar haar op. Ik vond het ontzettend spannend om het boek te lezen waarover heel veel bloggers toch wel unaniem over eens zijn dat het geweldig is. Bovendien ken ik Vanessa in eigen persoon, dus als ik al zei dat ik het spannend vond, wel, ik was eerlijk gezegd een beetje bang. Wat als ik het nu niet goed vond?

Misschien klinkt het ontzettend raar, maar ik vond één van de mooiste dingen aan het boek Vanessa zelf. Ik ken Vanessa dan wel niet zo goed, maar ik lees toch wel genoeg haar blog en heb ik haar al veel horen praten op de leesclub. Op een bepaald moment had ik een gevoel dat ik nog nooit ervaren had tijdens het lezen van een boek. “Dit is Vanessa’s boek en dat van niemand anders.”, dacht ik. Maar eigenlijk zat ik gewoon meer te grinniken op de trein. Het is moeilijk om onder woorden te brengen hoe ik me voelde. Je Vanessa-achtig voelen, komt er misschien het dichtst bij.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Vanessa schrijfstijl echt adoreer. Het is romantisch, met een kleine dubbele bodem af en toe en een onmisbare humoristische ondertoon. Kortom, die chicklit die Vanessa aan het schrijven is, staat al meteen op mijn wishlist. Gewoon omdat ik echt verslingerd ben aan haar schrijfstijl. Het is uniek en grappig om te zeggen, zo Nederlands! Als ik dit vergelijk met de vertaalde boeken die ik meestal lees. Wel, dan zijn zij de duppe… Ik hield zo van die échte Nederlandse toon.

Toch verwacht je het misschien dat ik nu ook ga vertellen waarom het boek dan geen geweldige 10/10 van me heeft gekregen. Ik vond het boek namelijk leuk, maar ik hield er niet van.

Ik was meteen weg in het verhaal en was best wel geboeid op sommige momenten. Maar op een of andere manier wisten Lucy en Max me niet zo te boeien. Als er nu eens meer actie met de Engelen was geweest, dan had ik het geweldiger gevonden. Naar mijn mening draaide het erg rond het verliefde verdoemde stelletje, en jammer, ik stoorde me eraan.

Om die ene reden kon ik dan ook niet echt meevoelen met de personages. Het was precies alsof ze hun eigen dingen deden (wat ze overigens ook deden), maar ik kon er niet echt in leven. Misschien lag het aan het feit dat ik een beetje té veel fantasy-achtige boeken had gelezen in die periode en ik op dat moment echt nood had aan een boek die dieper ging dan de meeste schrijvers.

Dus de personages waren niet echt mijn ding. Toch moet ik zeggen dat ik enorm benieuwd ben naar het vervolg Zilveren Vleugels dat in het najaar bij Dutch Venture Publishing verschijnt. Gewoon omdat ik wel het gevoel had dat Vanessa nog maar een topje van de sluier heeft opgelicht over haar eigen fantasiewereld. Ik kan niet anders dan verder lezen omdat ik zo geboeid ben door de wereld van de Engelen en de Kraaien. Het verhaal is uniek en daarom echt wel de moeite waard om te lezen!

Want waarom moet een boek altijd van een bekende uitgever komen of moet de schrijfster op de New York Times-bestsellerlijst staan als je hier een moedige dame vindt die de redactie van haar eerste uitgave helemaal alleen heeft gedaan én een geweldig boek heeft neergezet? Kijk, ik heb Vanessa’s boek nu gelezen en hell yeah, ik koop de volgende. Want ik lees graag Nederlands -> écht Nederlands.