Verhulst doet mij altijd denken aan de Benelux versie van Charles Bukowski en Louis-Ferdinand Celine. Twee schrijvers die ook treffend de onderlaag van de samenleving beschreven en al hun hopeloosheid en moedeloosheid die erbij hoort. Laten je de pijn voelen die daarbij hoort en de schaduwkanten van de maatschappij pijnlijk blootleggen.

Dimitri Verhulst grijpt mij elke keer met zijn messcherpe analyse, meesterlijke taalvondsten en treffende inzichten die pijnlijk realistisch zijn. Vooral in het eerste deel waarin hij de begrafenis bijwoont van Gianna een meisje van de instelling die haarzelf van het leven beroofden. De repliek die hij elke diende op de rede van de pastoor is in mijn ogen geniaal en verhulst laat je toe in het brein van kinderen in instellingen aan hun lot overgelaten.

Hoe kan je houden van als je nooit hebt ervaren hoe de liefde van een ouder voelt? In deel twee wordt beschreven hoe Sarah en Stefaan hun twee kinderen van het leven nemen of bevrijdden? Het is misschien niet zo schitterend beschreven als in het eerste deel, maar de situatie is pijnlijk goed beschreven en laat zien verwrongen of verpest een geest kan worden. Door gebrek aan liefde van ouders. Mij is eens verteld dat armen mensen niet alleen arm zijn qua geld maar ook qua keuze. Prima van toepassing op deze schrijnende, voortdurende problemen van onze maatschappij.