Andrea is 18 jaar en verlaat kort na het einde van de Spaanse Burgeroorlog het platteland om te studeren in Barcelona. Ze trekt in bij haar familie in de calle de Aribau. Een oud pand met veel trappen, portalen, gehorige kamers en ongedierte. Het is er armoe troef en de familieleden maken niets dan ruzie, verdwijnen vanwege vage zaakjes en komen net zo makkelijk weer binnenwandelen. Oma spaart wat brood uit haar eigen mond en legt dit stiekem op Andrea's nachtkastje.
Andrea probeert serieus te studeren en speurt in de ellende om haar heen naar verlichting. In studiegenote Ena meent ze een verwante ziel te hebben gevonden. Juist Ena legt het aan met de meest agressieve oom van Andrea.
Andrea maakt tegen beter weten in een afspraakje met een jongen, Gerardo. Hij belooft haar de meest pittoreske plekjes van Barcelona te laten zien.
'We gingen naar Miramar, naar het terras van het restaurant, waar we op onze ellebogen leunend uitkeken over de Middellandse Zee, die in de avondschemer wijnrode vonken weerkaatste. In de dokken staken de verroeste skeletten van schepen die tijdens de oorlog tot zinken waren gebracht boven het water uit.'
Andrea verwondert zich over de tegenstellingen en arrogantie, en steeds die honger:
'Vlak bij ons, aan de tafeltjes van het terras, zaten wat mensen te eten. De wandeling en de zilte lucht hadden het holle gevoel van de honger die altijd in mij sluimerde gewekt. Bovendien was ik moe. Met begerige ogen keek ik naar de tafels en naar de smakelijke gerechten. Gerardo volgde de richting van mijn blik en zei op minachtende toon, alsof het barbaars zou zijn bevestigend te antwoorden:
“Jij hoeft niets, neem ik aan?”
Gerardo steelt met zijn lompe gedrag ook nog een kus van Andrea. Ze weet niet hoe snel ze terug moet rennen naar haar ruziënde familie in het spookhuis aan de calle de Aribau .

Carmen Laforet heeft geen medelijden met Andrea. Het leven biedt haar gedurende deze roman nog niets (Nada).
Dit alles geschreven in strakke stijl met dermate oog voor veelzeggende details dat er meer staat dan je leest.

Mooi uitgeven door mkw-uitgevers, vertaald door Fenny Ebels. Met een nawoord door Mario Vargas Llosa: 'een halve eeuw na verschijning is haar mooie, ijzingwekkende roman nog steeds springlevend.'
(En na inmiddels ruim 70 jaar is dat nog steeds zo.)