De vier novellen in deze bundel omspannen een groot deel van de creatieve periode van Thomas Mann.
Het verhaal Tristan speelt zich af in een Kurort. Hier ontwikkelt zich een romance tussen een schrijver en een kunstzinnige jonge vrouw. Deze vroege kunstenaarsnovelle uit (1903) is boeiend geschreven.

Het Indische sprookje De verwisselde hoofden (1940) is daarentegen langdradig en vol Indische mystiek, wat mij helemaal niet aansprak. Het is het verhaal van twee jonge mannen die verliefd zijn op hetzelfde meisje. Door het noodlot worden de hoofden verwisseld. De moraal van het verhaal is dat het hoofd het belangrijkste lichaamsdeel is.

De dood in Venetië (1911) is schitterend.. De novelle verhaalt van een ouder wordende schrijver, iets over de vijftig, die naar Venetië reist en daar gefascineerd wordt door een veertienjarige jongen. Deze fascinatie belet hem de op dat moment door de cholera geplaagde stad te verlaten, waarmee hij uiteindelijk zijn eigen dood tegemoet treedt. De novelle zit vol met symboliek die Mann vooral ontleent aan de klassiek oudheid. Zelfs de vorm en de indeling in vijf hoofdstukken doen denken aan die van een Griekse tragedie. Ideeën over platonische liefde en schoonheid (Tadzio) keren voortdurend terug, in contrast met decadentie en doodsmotieven (Venetië).

De wet, is een verhaal over Mozes dat in 1943 in New York in een tijdschrift verscheen. Het is een parafrase op het bijbelse Exodusverhaal. Het is interessant om de visie van Mann te lezen.