Kiki is een verrassend origineel kort toekomstverhaal. Het doet precies waar sciencefiction goed in is: het houdt ons een spiegel voor. Frank Norbert Rieter heeft de boodschap netjes verpakt in een leuke vertelling. Het wordt nergens belerend en daardoor is het juist extra krachtig.

De ik-persoon in het verhaal, een naamloze jongen, woont in een kleine gemeenschap op de top van een hoge flat, waar hij veilig denkt te zijn voor de dikke zombies die de wereld lijken te beheersen. De gemeenschap op het dak leeft van zelf geteelde groenten; de zombies beneden leven van junkfood. Op een dag lukt het de zombies toch om de daktuin op de flat in te nemen. De ik-persoon vlucht door met een parachute van het dak af te springen.

Dat gaat niet lang goed; na een paar dagen wordt hij gevangen genomen door Kiki. Tenminste, hij gaat er van uit dat ze zo heet. Dit zombiemeisje van enorme omvang neemt de jongen stevig onder de arm geklemd mee naar haar wooncontainer en houdt hem gevangen. Ze zijn van alle gemakken voorzien: 24 uur per dag TV, een volautomatische douche en comfort-food in overvloed. Onze ik-persoon kijkt uit naar een kans om te ontsnappen. Als die zich voordoet, loopt alles natuurlijk anders dan verwacht.

Kiki is een geslaagde aanklacht tegen de hedendaagse maatschappij. Ik heb bewondering voor schrijvers die in weinig woorden een boodschap over kunnen brengen, en dat doet Frank Norbert Rieter hier prima! Enig minpuntje aan het boek is dat de summiere uitleg die de ik-persoon geeft over hoe de wereld in elkaar zit, meer vragen opwerpt dan antwoorden geeft. Hoe is het toch allemaal zo ver gekomen? Van mij had de uitleg over de kleine bovenklasse en de volautomatische veeteelt achterwegen mogen blijven. Het boekje is liefdevol met de hand gebonden in één katern. De illustraties van Michelle van Zessen zijn precies komisch genoeg om het verhaal luchtig te maken. Luchtig, als een goed geslaagde chocolademousse. En nu is het weer tijd om ecologische winterpenen te gaan oogsten!