n 2010 trok ik met de zwerfwagen naar het Noorden van Spanje met als reisdoel Galicië. Ik ben er niet geraakt zoals met zoveel reisdoelen in mijn leven, blijven hangen in Cantabrië... Om maar te zeggen dat ik mij meteen aangesproken voelde toen ik Het strand van de verdronkenen in mijn handen had. Galicië als decor voor een thriller, misschien bizar maar wel verrassend. Naast het voor de handliggende speurwerk krijg je een beeld van een zwijgzame gesloten vissers gemeenschap. Dit boek moet het niet hebben van blitse personages of overdonderende actiescenes. Neen, alles kabbelt rustig voort in een menselijk tempo en je krijgt er zowaar een culinaire rondgang doorheen de plaatselijke specialiteiten gratis bovenop. Het verhaal is erg knap in elkaar gezet en leid je zo bedrieglijk eenvoudig naar een prachtig sluitstuk.

Een prachtig boek, een thriller met net dat literaire ietsje meer.
http://www.boekensite.gent/node/267