In zijn voorwoord is de auteur wel erg origineel: hij praat in zijn hoofd met de 100-jarige Allan en vraagt of het de moeite zou zijn om een vervolg te schrijven. De 100-jarige doet direct mee!

Net zoals in het eerste boek van de 100-jarige, flirt Jonas Jonasson met de actuele politieke situatie wereldwijd en steekt hij de draak met een pelotonnetje hedendaagse wereldleiders.

Allan en zijn vriend Julius komen op onverwachte wijze los van Bali, en dat mag je letterlijk nemen. Daar begint hun onwaarschijnlijke tocht en hun nog onwaarschijnlijkere belevenissen. Vooral de manier waarop zij vaak uit benarde situaties ( met of zonder hulp ) weten de ontsnappen spreekt tot de verbeelding.

Jonas Jonasson weet op een grandioze manier de huidige wereldleiders te herleiden tot een karikatuur van zichzelf en hij weet op een humoristische, ja vaak sarcastische, manier de spanningsvelden in de wereld in kaart te brengen, ... misschien zat er zelfs nog meer in.

Toch is ‘ een opvolger ‘ schrijven niet altijd zo gemakkelijk. Als auteur moet je voor ogen houden dat je minstens even goed doet als in het voorgaande boek.

Daar is Jonas Jonasson niet volledig in geslaagd, mede door het feit dat er een belangrijk item weggevallen is: de flash-backs naar het leven van Allan.
Toch blijft het alleszins de moeite waard om de belevenissen van de 100-jarige te volgen.