Enkele jaren geleden kwam Michiel al in de media. Ik leerde dit gezin pas kennen toen bekend werd dat zijn zusje Amber ook aan progeria lijdt. Dit is/was uniek in de wereld.

Michiel werd geboren in 1998. Op het eerste zicht was hij in goede gezondheid, leek hij op een doodnormale baby. Beetje bij beetje veranderde hij, de kinderarts sloeg alarm en stuurde het gezin naar een specialist. Deze arts vermoedde MAD en bleef ook bij dit standpunt. Pas na 5 jaar werd duidelijk dat Michiel leed aan progeria. Progeriakinderen worden gemiddeld 13 jaar. De wereld van Michiels ouders stortte in, maar beetje bij beetje aanvaardden ze de situatie van hun zoon. Ze gaan naar reünies met andere progeriakinderen en proberen te genieten van hun leventje. Misschien zou een tweede kindje het geluk nog completer maken, maar de angst om nog een progeriakindje te hebben was groot. De artsen verzekerden hen dat de kans heel klein is, dus de ouders waagden de stap. Amber werd in 2006 geboren en was een gezonde baby, totdat ook deze mooie wolk in een immense donderwolk veranderde: Amber lijdt eveneens aan progeria.

Het boek is geschreven door journaliste Marijke Vrijsen, maar doet aan alsof mama Godelieve het geschreven heeft. Marijke kruipt dus in de huid van Godelieve en schrijft in de ik-persoon. Dit komt voor de lezer heel persoonlijk over, wat mij betreft het boek nog beter maakt.

Eigenlijk kunnen normale, gezonde mensen veel leren van progeriakinderen. Zij staan heel positief in het leven. Wat komt, dat komt en de rest zullen ze wel zien.

Heden leven zowel Michiel (17 jaar) en Amber (9 jaar) nog. Vele progeriavriendjes zijn jammer genoeg al overleden.

Ga ik dood als ik twaalf ben? is een boek dat hard binnenkomt, maar dat ook vreugde en positivisme uitstraalt. Haal uit het leven wat er in zit en verknoei je tijd niet met pietluttigheden, jaloezie, ... Genieten is de boodschap! :-)