Nadat ik ‘Zes maanden zonder’ van Charlotte de Monchy had gelezen ging ik gelijk door in ‘Enkeltje Ierland’. De schrijfstijl van Charlotte is gezellig en vlot leesbaar. Opvallend genoeg is de hoofdpersoon in dit boek een dierenarts en hoe toevallig in ‘Zes maanden zonder’ kwam ook een dierenarts voor. Nadat ik een interview met Charlotte had gelezen kwam ik erachter dat ze een vriendin heeft die dierenarts is, dat maakt het natuurlijk makkelijker om erover te schrijven.

In elk geval is dit nog een praktijk die alles doet, niet alleen maar honden en katten, nee ook koeien en ander vee. Dit maakt ook dat de hoofdpersoon in Ierland woont en niet meer in Amsterdam, de diversiteit aan dieren die ze in de praktijk te zien krijgt.

Natuurlijk vindt ze de, ietwat arrogante William, niet aardig, knap vindt ze ‘m wel. Als ze dan ook nog eens heel dichtbij hem komt te wonen omdat ze haar huisje uit moet kan je al bijna een plus twee bij elkaar optellen. Dat is helemaal niet erg, het is juist leuk, het gaat namelijk niet zonder slag of stoot, er zijn nog de nodige misverstanden op te lossen maar dan met de nodig dosis humor is er weer een fijn feelgood einde.