Voor het lezen van dit boekje nog niet bekend met een werk van deze auteur. Een bijzondere schrijfstijl, waaraan ik even moest wennen. De hoofdpersoon uit zich soms in grove bewoordingen naar de "ontvoerde", meervoudig gehandicapte Sonny. Toch komt de liefde voor Sonny (en zijn moeder) duidelijk naar voren in hetgeen hij vertelt en in zijn omgang met hem. De hoofdpersoon neemt de lezer via een monoloog mee naar zijn herinneringen aan zijn verloren liefde. Een verhaal waarin zowel grofheid als verfijning naar voren komt, waarin afstand en nabijheid afgewisseld worden. En waarbij gedurende het verloop van het verhaal de nabijheid sterker lijkt te worden.