Gisteren de dikke roman 'Ze weten niet wat ze doen' van Jussi Valtonen uitgelezen. Een boek waar ik in het begin wat moeite mee had. De schrijver wist me niet zo in het verhaal te trekken. Misschien omdat ik m.n. het eerste gedeelte ook niet heel erg goed uitgewerkt vind. Waarom loopt het huwelijk tussen Joe en Alina op de klippen? Je begint al midden in de huwelijkse ellende, zonder dat helemaal duidelijk wordt waar het fout gegaan is. Daarna maakt het boek een behoorlijke sprong in de tijd en wordt het veel interessanter. Opeens zitten we niet meer alleen in Finland, maar ook in de V.S. en in de moderne tijd. En wat brengt die moderne tijd ons? Daar neemt Valtonen uitgebreid, misschien net iets te uitgebreid, de tijd voor. M.n. het tweede gezin van Joe geeft een mooi tijdsbeeld met twee opgroeiende dochters waarvan de oudste zich helemaal overgeeft aan de nieuwste technologie.
Heel summier wordt ook duidelijk waarom het contact tussen Joe en zijn eerste zoon, Samuel, nooit echt van de grond gekomen is. Ook dit vind ik te veel beschrijvend zonder het daadwerkelijk te kunnen beleven, maar het is wel essentieel voor de rest van de roman. Want in het laatste gedeelte komt alles wel wonderwel en prachtig samen. Dan wordt het boek zelfs heel erg spannend en uiteindelijk, zonder te veel te verklappen, raakte het mij diep. Niet een heel vrolijke schets van de moderne samenleving, maar wel een die tot denken aanzet. Knap gedaan!