Lockdown is een roman met een hoog spanningsgehalte. Daarnaast past op dit boek het label psychologische roman omwille van de geestelijke ontwikkeling die personages doormaken. Dat laatste is zeker het geval voor de hoofdpersoon, Chris Kooi. Van opleiding is hij filosoof, van beroep journalist; maar geen riooljournalist want dat wordt benadrukt in de eerste tien pagina’s.
Chris woont in Brussel waar er als gevolg van terreuraanslagen dreigingsniveau 4 is en een lockdown. Voor de lezer is dit zeer herkenbaar. Ook andere politionele feiten zoals bv. de Bende van Nijvel, de CCC die W.H. Dehairs opneemt in zijn story doen deze thriller uitstijgen boven het niveau van doodgewoon verhalend werk. De schrijver durft te flirten met fact en fictie.
Als gevolg van een ongeval lijdt Chris Kooi aan geheugenverlies en de gaten in zijn geheugen vult hij figuurlijk maar ruimschoots op met drank en pillen. Knap gevonden die amnesie want wat is waarheid en wat is verzonnen in het leven van Chris? Soms weet je als lezer evenveel als de protagonist. Brute pech dan!
Door het verhaal te kruiden met anekdotes die de seksuele ontwikkeling van Chris en van zijn beste vriend Peter onthullen, door het Russische roulettespel dat Cath, de grote vlam van Chris, aan hem oplegt, wordt lectuur van deze roman een (ont)spannende bezigheid.
Ook de structuur van het boek zet de lezer op scherp. De hoofdstukken spelen zich achtereenvolgens af in het verleden en in het heden. Pas in hoofdstuk 19 (van de 21) komen beide tijdslijnen samen. En dan wordt het tijd voor de ontknoping. Dehairs weet dus de thrill vol te houden tot het einde en dan krijg je als lezer de primeur van de dag: je kent de leden van de Bende van Nijvel, maar jammer genoeg nog niet de motieven.
Na de epiloog blijven er gelukkig niet opgeloste vragen over. Daarom wacht ik op een vervolg waarin de fictieve journalist, Chris Kooi en reële schrijver, W.H. Dehairs opnieuw het beste van zichzelf geven.