We worden meegenomen op een bijzondere reis. De schrijver neemt ons mee naar Alexandrië voor een serieuze missie. Vol symboliek en herinneringen aan een bijzondere vriend. Een vriend die er niet meer is. Eenmaal ingestapt in het vliegtuig en daarmee het begin van het verhaal, ben ik al gegrepen door het treffende taalgebruik van Van Veelen. Het begin van een boek dat leest als een trein die niet te stoppen is.

Het meest bijzondere aan het verhaal is de puurheid waarmee de schrijver zijn emoties verwoord. Zijn verdriet komt daarmee erg goed over, wat je als lezer meesleept in het verhaal. Ook de grandioze wijze waarop Van Veelen zijn denkbeelden verwoord, doen mij meerdere malen grinniken van herkenning. Binnen enkele pagina’s heb je al een goed beeld van hoe de ik-figuur tegen de zaken aankijkt, wat de leesbaarheid vanaf het begin zeer ten goede komt.

Van Veelen maakt in het verhaal tevens gebruik van sterke contrasten. Een alledaags en veilig moment vormt plots de schakel naar iets gruwelijks. Een typisch hedendaags iets staat in dezelfde zin als iets uit het verre verleden. Door deze contrasten wordt het veilige nóg veiliger, het gruwelijke nóg gruwelijker, het moderne ineens hypermodern en het historische nóg langer geleden. En tegelijkertijd krijgt de lezer het idee dat er soms amper verschil is tussen oud en nieuw, veilig en onveilig. Persoonlijk vond ik dit een hele boeiende laag in het verhaal.

Bij het lezen van de titel was ik erg benieuwd naar de inhoud van het boek. Dankzij de leesclub op Hebban kreeg ik de kans om niet alleen het boek te lezen, maar ook om deel te nemen aan de discussie. Ik kan niet anders zeggen dat ik het boek hierdoor beter en dieper ben gaan begrijpen. Met name de symboliek rondom de dood en de hechte vriendschap kwam er voor mij na de leesclubdiscussie nog beter uit. Van Veelen neemt de lezer mee op een leerzame reis en laat de lezer intens meeleven. Bovenal brengt het verhaal een blijvende herinnering aan een bijzondere vriend.