Dit debuut van Nathalie Briessinck trok mijn aandacht bij een oproepje op de pagina van Samenlezenisleuker. Waardoor? De volgende omschrijving stond er:
“Antwerpen, eind negentiende – begin twintigste eeuw.
De Schelde, de hoofdslagader van de stad, blinkt onder een gouden zon terwijl twee families verenigd door een rederij met hun schepen rimpels in het water trekken. In een stad waar naast zijn rivier ook mensen op de uren van de getijden in en uitstromen, voert Tot de duivel het schip keert je mee door zijn straten, huizen, kieren en achterbuurten om een familiegeschiedenis bloot te leggen. Een verhaal dat tegelijkertijd schrijnend mooi is en vol verraad zit. Over levens, over eigenwijsheid en over mensen die via eigenbelang en liefde “een” waarheid onthullen die families verbindt, maar ook scheidt.”

De proloog maakt al snel duidelijk dat dit een boek is waar je geprikkeld door wordt en je aandacht bij moet houden, niet dat het saai overkomt maar door de poëtische beschrijvingen die er staan. Een zin van meerdere regels had ook in een paar woorden verteld kunnen worden, maar dan mis je juist de betovering die je verder wilt laten lezen.

Het boek is opgedeeld in diverse delen. Ieder deel verteld vanuit het oogpunt van een de personages die een belangrijke rol spelen in het verhaal. Deel een start met de eigenzinnige Maryse Gallant, een jonge vrouw die in haar doen en laten haar tijd ver vooruit is. De volgende delen is steeds iemand anders aan het woord en iedere keer krijgt de lezer meerdere puzzelstukjes aangereikt waarvan je in eerste instantie niet had beseft dat je ze nodig zou hebben. Zodra je je dit als lezer realiseert word je automatisch enthousiast naar wat er in de volgende delen verder nog gaat gebeuren, en wie zou er in het volgende stuk aan het woord gelaten worden?

De wisseling tussen de personages geven het verhaal iedere keer een verrassende wending zonder dat dit storend is, je ervaart juist hoe een ieder tegen de situatie aan kan kijken, waardoor je als lezer merkt dat ieder zijn eigen kijk op de wereld heeft die volledig anders als waarheid geïnterpreteerd kan worden.

Het boek heeft diepe complexe verhaallijnen die prachtig in elkaar verwoven zijn door Nathalie Briessinck. Zij studeerde Taal- en letterkunde en specialiseerde zich in poëzie, dit is te merken in haar debuut door de mooie dialogen, er word echt gespeeld met de woorden.