Ik heb bijna alle boeken van René Appel. Ooit ben ik begonnen met Handicap, en voor mij was het een ontdekking dat een Nederlander dit soort boeken kon schrijven. Appel is nooit een schrijver geweest die politieke kwesties verwerkt heeft in een thriller, zoals Tomas Ross dat al heel lang doet. Ook Tomas Ross komt binnenkort met een verhaal, afgeleid van de moord op Pim Fortuyn.

Het verhaal van Doorgeschoten is in grote lijnen al geschetst, daaraan heb ik niets toe te voegen. Ik vind dat Appel weer een erg Nederlandse misdaadroman geschreven, zoals ik van hem gewend ben. Hij is erin geslaagd de hoofdpersonen vrij neutraal weer te geven. Dit geldt zowel voor Tom Hordijk als voor Selma Verduyn en haar vrienden. Bij mij ontstond weinig inzicht in drijfveren van beide partijen; geen begrip, goed- of afkeuring. Misschien heeft Appel hiervoor bewust gekozen, de hele kwestie ligt natuurlijk gevoelig bij heel veel mensen. En hoewel ik dat begrijp, vind ik het tevens een gemis in het boek. Het worden geen mensen van vlees en bloed, zoals ik dat van Appel gewend ben.

Appel schetst een doemscenario over hoe het in Nederland had kunnen aflopen. Dit zet me wel aan het denken. Toch houd ik persoonlijk meer van de oude, Appel die gewone mensen beschrijft met hun angsten en argeloosheid die in aanraking komen met het kwade. Dit het liefst in combinatie met een doorzonwoning in Amersfoort of Hengelo. Dat was altijd de kracht van Appel. Dat het zo dichtbij kwam en dat het zulke herkenbare mensen betrof. Ik hoop dat de volgende Appel weer zo'n soort boek wordt. Want ik blijf een fan van het eerste uur.