Ik heb in april dan toch de uitdaging aangenomen om iets buiten je comfort genre te lezen, wat voor mij een boek uit de non-fictie is. Vanwege de omvang van het boek (ruim 500 pagina's) is het me niet gelukt om het in april uit te lezen. Ik kon het niet lezen zonder er enkele boeken uit mijn eigen genres naast te lezen.
Het is toegegeven een zeer gedetailleerd met veel kennis van zaken geschreven boek over voedsel produceren, fabriceren en consumeren. Het begint in het Paradijs en eindigt met de fastfood restaurants.
Zoals Louise zelf in haar nawoord schrijft had ze, als ze er voor gekozen zou hebben om voetnoten te gebruiken, bij elke zin wel één of meerdere voetnoten hebben moeten plaatsen. Zo'n enorme hoeveelheid kennis omtrent voedsel is in dit boek gepropt, dat ik er maar enkele van heb kunnen onthouden, de rest is al weer weggezakt. Dat is ook niet erg, ook niet volgens Louise. De essentie van het boek is stil staan bij de manier van produceren van voedsel. Louise is zeker niet voor alles wat ecologisch is. Je kunt prima biologisch voedsel creëren door bijv. de kippen of varkens lekker buiten te laten lopen, maar waarmee voedt je ze? Met genetisch gemanipuleerde mais uit Zuid-Amerika, is dat dan nog ecologisch? En als we de hele wereld willen voeden zonder genetische manipulatie (wat op zich niet verkeerd is, het gebeurt in de natuur ook maar langzamer) en door alles biologisch te doen, komen, hebben we een fors tekort aan landbouwgronden.
Dus verstandig omgaan met voedsel is haar uitgangspunt, niet te veel weggooien in winkels, restaurants, maar ook thuis niet! Een ander leuk/interessant detail. Het idee van bord leegeten is achterhaald. Stoppen als je genoeg hebt én wees er van bewust dat je pas na een uur merkt of je genoeg gegeten hebt.