Met dit vierde boek dat ik van Jonathan Kellerman heb gelezen verdient hij een plaats in mijn top tien van favoriete schrijvers. Vond ik de schrijfstijl van de andere boeken al opvallend en goed, met Moordboek bevestigt hij dat alleen nog maar.
Het is de precieze en detaillistische manier waarop hij in dit verhaal het verleden weer naar de tegenwoordige tijd brengt dat mij doet verbazen over zijn uitzonderlijke kwaliteit op dit gebied.
Het moet gezegd, ook dit boek springt niet van de ene naar de volgende bloederige moord maar dit wordt volledig gecompenseerd door de volledigheid van het verhaal. Met heel kleine pasjes vordert de voorgang in het onderzoek met soms wel weer eens een pasje teruguit. Het gezegde twee stappen vooruit, één achteruit is hier zeker een aantal malen bij van toepassing.
Uiteindelijk word je meegezogen in een plot waarin dood gewaande mensen plotseling toch nog blijken te bestaan en andere weer zijn verdwenen. Het past allemaal naadloos in het verhaal en dat maakt zijn schrijfstijl zo uniek. Beide hoofdpersonen Alex Delaware en zijn vriend Milo Sturgis komen voldoende aan hun trekken waarbij de laatste naar mijn mening dit keer meer basis in het verhaal heeft gelegd. Maar ook dat is nooit storend omdat de psychologische kennis van Alex een flinke dosis oplossend vermogen in zich heeft en daardoor dit alles weer mooi wordt uitgebalanceerd. Zelfs Robin is hier niet in vergeten, zij het dat haar rol dit keer meer bescheiden van aard is.
Voor mij een boek dat zeker 4 sterren heeft verdiend.