Dit is de eerste keer dat ik iets lees van Jonathan Safran Foer. En ik vermoed dat het niet de laatste keer zal zijn. De schrijfstijl is heel mooi. Ik merkte dat ik zelfs in een 'andere toon ging denken', maar dat klinkt vast heel stom.
Het verhaal wat verteld wordt gaat over een jongen die op zoek is naar het slot wat bij zijn sleutel hoort. Maar eigenlijk is hij op zoek naar zijn vader. Het verhaal heeft me laten lachen en heeft me verdrietig gemaakt. Wat ik heel knap vind. Aanrader.