In deze roman gaat het niet alleen om het dominospel maar ook om de onderlinge verhoudingen van de spelers. Van elke personage krijg je te lezen wat er in hen omgaat, waarom zij dingen zeggen, dingen erger maken of afzwakken. Het knappe is dat je van ieder personage kan begrijpen waarom hij of zij zo handelt. Er wordt geen oordeel geveld, er worden alleen maar visies getoond, de heersende sfeer op Curaçao, de leefwijze, de politiek, de invloed van Nederland op het leven in Curaçao, het waarom van handelen of niet handelen van de Curaçaoenaars.

Er wordt gesproken over vrouwen, over vreemdgaan en prostitutie (zonder dat de duistere waarheid die als een tijdbom onder de vriendschap ligt geëxpliciteerd wordt), over de blanke dominantie op het eiland, over nationalisme en het onvermogen van de eilanders om hun eigen economie op poten te zetten, over de noodzaak van educatie en klassenbewustzijn, over arbeidsverhoudingen en opstanden. De vier spelers herhalen en bekritiseren tegelijkertijd al spelend de kapitalistische corruptie van nu en de criminele kolonisatie op het eiland.

Arion weet de spanning mooi op te bouwen. De karakters geven elk een bepalende inbreng aan het verhaal. Je voelt dat er iets gaat gebeuren, maar kan niet helemaal precies vermoeden hoe het afloopt.

Dubbelspel is een goed en vlot geschreven verhaal over een andere cultuur.