Bij een boek als Yellowmoon horen eigenlijk twee waarschuwingen. Ten eerste, en deze gaat op voor alle boeken van Deseyn, is het verhaal niet echt geschikt voor teergevoelige zielen. Bloed en ingewanden lijken soms van de bladzijden te spatten, en wie dit effect kan bereiken door woorden alleen, is volgens mij al een meester in de horror. Woordspelingen, metaforen, beeldspraak... het zorgt ervoor dat je tijdens de gruwelijkste scènes een bittere smaak in de mond krijgt. Bitter, maar voor de fans van het genre smakend naar meer.
Daar komt nog bij dat Deseyn zeer meeslepende verhalen neerschrijft, met een gedetailleerde uitwerking van de personages, zowel hun uiterlijk als hun psyche en relaties tot anderen. Je wordt er als lezer als het ware in meegezogen, en dat brengt me bij mijn tweede waarschuwing: wie in dit boek begint, zal het niet gauw opzij leggen.
Zelf heb ik dit boek in een zeer snel tempo uitgelezen. Altijd was er een drang om me verder te verdiepen in de personages, om het verhaal meer in me op te nemen, om af te steven op de onvermijdelijke dramatische afloop.

Dit boek deed me op sommige momenten wel denken aan Het pact, het voor mij persoonlijk nog steeds beste boek van Deseyn. Maar ook al zijn er mijn inziens enkele globale vergelijkingen te vinden, de manier waarop dit verhaal verteld wordt, en leidt naar de climax, is een waar leesplezier.

Met Yellowmoon heb ik het voorlopig volledige werk van Deseyn gelezen, en ik kan enkel besluiten: meer van dat, liever nog vandaag dan morgen!