En ik heb het boek zojuist uitgelezen en dichtgeslagen. Wat een apart verhaal, met een onverwacht, abrupt einde. Ik vond het taalgebruik prachtig, en daardoor heb ik het uitgelezen. Want het verhaal zelf is naar mijn gevoel niet meer dan een opsomming van het leven aan boord van een kotter. Met een glimlach de regels gelezen over het babykrabbetje dat de ik-figuur bijna op het eind plaagt en dan probeert met zijn kleine schaartjes tot de aanval over te gaan.
Mooie, poëtische zinnen.