In Sanpaku volgen we, van net voor de tweede wereldoorlog tot aan allerzielen 1951, een cello. Deze cello lijkt wel behekst, want de opeenvolgende eigenaars hebben een ding gemeenschappelijk: ze sterven allen een onnatuurlijke dood.
Deze uitgave is iets zeer speciaals. Meer dan een boek, is het een stijloefening in het creëren en beschrijven van sfeer. Een zeer geslaagde stijloefening, want het geeft de lezer het gevoel een broos, delicaat kunstwerkje in handen te hebben.
Op de achterflap staat het volgende genoteerd: Sanpaku is een verhaal dat zich afspeelt in de wereld van de muziek, gekenmerkt door schoonheid, verfijning, geweld, magie en horror. Het kan waarschijnlijk niet doeltreffender samengevat worden.
Jammer genoeg is het vertelde verhaal niet van dezelfde hoge kwaliteit. Alhoewel de plot vrij origineel van opzet is en degelijk werd uitgewerkt, gaat een deel van de geloofwaardigheid verloren door de toevoeging van het bovennatuurlijke aspect.
Al bij al is het toch een aanrader, omdat Sanpaku zo totaal anders is dan het grootste deel van de boeken in het genre van het spannende boek.