Thrillerreeksen of standalones? De Vlaamse auteur Belinda Aebi kan over allebei meepraten. Ze schreef de afgelopen jaren voornamelijk aan haar boeken over de Gentse onderzoeksrechter Maud Gelderman, maar heeft een pauze van haar protagonist genomen om in de huid te kruipen van kraanbestuurder Jos. Haar nieuwste thriller heeft de titel Troebel water.  

Jos is een kraanbestuurder en slijt zijn dagen in zijn cabine. Tot zijn grote vreugde, overigens, want hij houdt van zijn baan en hij houdt van de rivier de Schelde. Regelmatig tuurt hij met zijn verrekijker naar het klotsende water. Zo kabbelt zijn leven voort, totdat hij tijdens een van zijn kijksessies iets ziet drijven. Hij is geschokt als blijkt dat dit 'iets' een vrouw is en hij belt dan ook snel zijn vriend Rik van zijn kaartgroepje, die rechercheur is. Rik herkent de vrouw al snel: ze is de minnares van een van hun andere vrienden. Maar waarom ligt ze in het water van de Schelde?   Er begint een rumoerige tijd voor Jos, waarin hij enerzijds een nieuwe liefde vindt en anderzijds met de dood van de vrouw én de gezondheid van Rik in zijn maag zit. Hij probeert zich staande te houden, en toch… de vragen waar maar geen antwoorden op komen, blijven hem dwarszitten.  

Aebi heeft duidelijk haar research gedaan. Ze heeft enorm veel kennis over de Schelde en schroomt niet om dit met haar lezers te delen. Dit heeft twee uitwerkingen: voor mensen die er geweest zijn, is dit leuk om te lezen. Voor mensen die überhaupt nog nooit van de Schelde gehoord hebben en zich hier niet echt een beeld bij kunnen vormen, zijn de stukjes tekst slechts enorm vertragend en soms bijna saai te noemen. De vaart wil ook maar niet echt in de thriller komen, waardoor het verhaal wat voortkabbelt. De ‘sublieme plottwists’ die beloofd worden, komen voor de ervaren thrillerlezer niet echt uit de verf.   

Pluspunt is dat Aebi geen enkele moeite heeft om over - en vanuit het oogpunt van  - mannen te schrijven. Nooit doen de personages overdreven aan of juist te oppervlakkig: ze hebben een goede dosis eigen persoonlijkheid. Met vier mannen in de hoofdrol, heeft ze dat goed gedaan. Vooral met Jos en Rik kun je je wel identificeren, al zijn hun acties soms niet helemaal te volgen. Soms is het heel duidelijk dat bepaalde handelingen in het boek zijn gewerkt om het verhaal een bepaalde kant uit te duwen. Is dat erg? Niet zozeer: het zal de meesten waarschijnlijk niet eens opvallen. Maar als je het wél ziet, dan is het lastig om honderd procent met het personage mee te wandelen.  

Lees dit boek niet als je slapeloze nachten wilt. Maar wil je meer weten over de Schelde en lekker ondergedompeld worden in een thriller met rustige spanningsopbouw, dan is dit boek zeker een goede pauze van alle gruwelijkheden in andere verhalen.