Het boek is van bij aanvang spannend en ook vertederend als de kleine Jacob plots terugkeert uit de dood.
Als lezer ben je benieuwd waar het verhaal naartoe gaat en word je meegenomen in de individuele korte situatieschetsen van teruggekeerden (tussenstukjes in cursief) maar daarna word je ondergedompeld in een zwaarmoedig en beklemmend verhaal. Vooral de permanente dreiging, de uitstoting van deze nieuwe groep, de woede van de tegenstanders vooral in de persoon van Fred Green, overheersen het totaalplaatje. Het komt heel dichtbij de onverdraagzaamheid die we heden ten dage ervaren t.a.v. minderheden zoals kleurlingen, holebis  Het doet me denken aan de concentratiekampen waar mensen op een hoop leefden.
Gelukkig straalt er ook warmte doorheen: Harold met zijn zoontje, t.a.v. de dementerende vrouw, de betrokkenheid Van Lucille t.a.v. het teruggekeerde gezin Wilson, af en toe een tikkeltje humor zoals de interventies van de dominee, de moppen van de kleine Jacob.
Het boek is goed en vlot geschreven. Mott bekoort zijn lezer geregeld met poëtische omschrijvingen zoals bv een zonsondergang   was de zon zachtjes weggeleden in het duister van de aarde en zongen de krekels buiten het raam  of een zonsopgang de zon was bezig zijn plekje aan de hemel te zoeken 
Al met al een bijzondere en bizarre thriller, eigenlijk ook wel een science fiction verhaal. Goed ook dat de schrijver in zijn naschrift duiding maakt van waaruit zijn inspiratie is gekomen oa een droom over zijn moeder en de wens haar nog eens in levende lijve te kunnen zien, iets wat we eigenlijk zelf ook wel zouden willen al was het maar om nog een knuffel te kunnen geven. De daaraan gekoppeld beschouwingen in het boek zijn vandaaruit beter te verklaren. En last but not least: leef vandaag en nu en koester je geliefden vandaag en nu!