Peter James is, na Engeland, ook in Nederland bezig om van Roy Grace een onsterfelijk figuur te maken. Na zijn debuut Doodsimpel en het vervolg daarop, De dood voor ogen, maakt hij waarschijnlijk met zijn derde thriller, Op dood spoor, een grote kans daarin te slagen. Zijn spoorloos verdwenen echtgenote Sandy blijkt in zijn gedachten nog steeds een onoplosbaar probleem te zijn, waardoor de ontluikende liefde met de forensisch patholoog Cleo Morey er een is van veel vallen en opstaan.
Roy Grace wordt leider van het onderzoeksteam naar de moord op Katie Bishop, echtgenote van de rijke Brian Bishop. Deze directeur van een goedlopend softwarebedrijf heeft de schijn volledig tegen, want naast een aantal achtergelaten sporen blijkt ook het gevonden dna van hem te zijn. De bewijsstukken zijn achtergelaten op de plaats van de misdaad terwijl zijn alibi aantoont dat hij op dat moment op een heel andere locatie was. Motieven lijken voldoende aanwezig te zijn, want naast een hoge levensverzekering blijkt Katie ook een buitenechtelijke relatie te hebben gehad.
Kort daarna wordt ook het vermoorde en verminkte lichaam van Sophie Harrington gevonden. Het toeval wil dat Sophie en relatie had met Brian. De omstandigheden lijken hetzelfde als bij de eerste moord, maar Grace weigert te denken aan een seriemoordenaar. Wel stapelen de bewijsstukken tegen Brian Bishop zich steeds meer op maar gelijktijdig daarmee ook de twijfel. Het team van Roy Grace staat voor een groot raadsel en is verplicht zeer omzichtig te werk te gaan, gezien de problemen bij eerdere zaken.
Peter James is een groot verteller van spannende verhalen. Met zijn ijzersterke hoofdpersoon en de steeds beter scorende Cleo Morey zet hij een ijzersterk duo neer. Hij stelt in Op dood spoor de lezer wel erg op de proef doordat hij pas ver in het verhaal met plotwendingen komt die de lezers duidelijk maken dat zij niet te doen hebben met een standaard moordpartij. Daarbij kan de spoorloos verdwenen Sandy de auteur, voor eventuele vervolgverhalen met dezelfde hoofdpersonen, opbreken omdat Sandys verdwijning het verdere leven van Roy Grace lijkt te belemmeren. Die verhaallijn duurt nu lang genoeg en kan naar mijn idee beter gestopt worden.
Aan het einde, wanneer de verhaallijnen elkaar langzaam opzoeken, blijkt de ware Peter James zijn kunstje goed te verstaan. Want dan blijkt de noodzaak van de diverse verhaallijnen die samenkomen in een zinderende plot met een even verrassend slot. He did it again!