De stamboom aan het begin van het boek doet al vermoeden dat er sprake is een ongewone familiegeschiedenis. Bij Augusta ontstaan twee afzonderlijke bloedlijnen. Er zijn verbanden, maar ze raken elkaar nauwelijks. Ze weten hoogstens van elkaars bestaan. Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van Augusta, Alice en Angelica. Zij vertegenwoordigen alledrie een eigen generatie over een periode van ongeveer honderd jaar. Wat zij samen delen is Augusta' s huis. Dit huis is een toevluchtsoord in donkere periodes. Hier worden hun geheimen verteld en hun beschadigde zielen blootgelegd. Tragische levensverhalen over eenzaamheid, liefdeloosheid, onmacht en gemis. Treurigheid voert de boventoon. Gelachen wordt er niet of nauwelijks in dit Tranendal. Mooie, poëtische taal. Soms ietwat zweverig. Blijft overeind, omdat Majgull Axelsson het vermogen heeft om je telkens weer met messcherpe zinnen terug te laten keren naar de werkelijkheid.