In augustus 1987 valt in Buenes Aires, Argentinië, een vrouw van een balkon. Het is Lisandra, de vrouw van psychotherapeut Vittorio Puig en ze is dood. Is het een stom ongeluk, is Lisandra van het balkon gevallen? Of is het zelfmoord, heeft ze zich láten vallen? Of is ze geduwd en is het dus moord? De politie gaat uit van het laatste en arresteert Vittorio.

Eva Maria, patiënte van Vittorio, is overtuigd van de onschuld van haar arts en is er tevens van overtuigd dat de politie niets, of in ieder geval te weinig doet om dat te bewijzen. Ze laat het er niet bij zitten en gaat op onderzoek uit. Ze bezoekt Vittorio in de gevangenis en laat hem vertellen over hoe hij Lisandra heeft leren kennen en hoeveel hij van haar hield.
Vittorio bekent aan haar dat hij van al zijn patiënten illegaal de meest recente therapiesessie heeft opgenomen en legt uit waar Eva Maria die cassettebandjes kan vinden. Ze moet ze afluisteren, want misschien is een van hen de moordenaar en verraadt hij of zij zich in het gesprek.

Maar Eva Maria is niet voor niks ook patiënte van Vittorio; ze is een getroebleerde vrouw, een moeder die de militaire junta ervan verdenkt haar dochter Stella een paar jaar eerder te hebben laten verdwijnen. Ze ziet overal complotten en wantrouwt de hele wereld. Als ze naar de bandjes gaat luisteren, wisselen de verdachten elkaar in hoog tempo af.
Als Eva Maria naar de begrafenis van Lisandra gaat, omdat ze hoopt daar de moordenaar te herkennen, beginnen de zaken door elkaar te lopen:

Eva Maria voelt haar achterdocht weer groeien, dat verstikkende gevoel dat iedereen Stella kan hebben vermoord. Ze bedoelde Lisandra. Ze haalt ze door elkaar. Ze verwart ze. In haar hoofd vallen de twee doden voortaan samen. Degene bij wie ze zo veel pijn voelt dat ze er niet aan kan denken, en degene zonder pijn, bij wie ze urenlang kan blijven stilstaan.

Na wat aarzelen krijgt het boek vier sterren. Dit is vooral te danken aan het feit dat het goed opgezet is, op een originele manier is uitgewerkt en in een setting speelt die je niet vaak tegenkomt; het Argentinië van vlak na de Vuile Oorlog. Het taalgebruik is niet bijzonder, maar de belangrijkste karakters worden voldoende uitgewerkt. Het plot is niet erg verrassend, Grémillon is er echter wel in geslaagd de spanning ernaartoe goed op te bouwen.

Voor deze recensie las ik de eerste drukproef, ik hoop dat die goed geredigeerd wordt voor publicatie. Er zat een aantal storende spel- en tikfouten in.

Vertaald door Saskia Taggenbrock.