We worden vaak geconfronteerd met verhalen van misbruik door mannen. Een stuk minder door vrouwen. Toch zijn ook bepaalde vrouwen tot hele diepe schande in staat en hoeven ze vaak in wreedheid niet onder te doen voor mannen. Het waargebeurde verhaal over Anna, probeert dan ook de schande te vertellen van een meisje dat door haar moeder emotioneel werd geterrorriseerd; Anna was lelijk, walgelijk, toch verhinderde het haar moeder niet om haar dochter te vragen haar te “helpen”. Haar moeder had namelijk TBC gehad en was daardoor zwak. Daarom diende haar dochter haar te helpen bij het wassen, de geslachtsdelen dienden hier natuurlijk uitgebreid aandacht te krijgen. Daarna werd het verplaatst naar de slaapkamer, waar haar dochter werd verplicht haar te “masseren”. Ook Anna werd “verwend”, met een borstel werd ze over haar hele lichaam geschuurd, daarna verdween de steel hardhandig in haar vagina. Steeds maar weer onder de woorden van haar moeder dat ze ervan genoot.
Geen wonder dat het kind een grondige hekel aan haar moeder kreeg. Zo’n grote hekel dat ze plannen smeedde haar moeder te vermoorden, plannen die nooit lukten.

Anna’s oorlog is vrij kinderlijk geschreven; korte zinnen, korte hoofdstukken, maar dat maakt het verhaal niet minder schokkend. Ze gebruikt een mooi uitgangspunt vanaf de begrafenis van haar moeder, die door haar oudere zuster bijna als een martelares werd neergezet. Anna is natuurlijk de slechte, want zij is blij dat haar moeder eindelijk er het loodje bij heeft neergelegd, eindelijk is ze dood, een groot feest voor Anna.
Toch mis ik hier en daar nog stukken uit het verhaal. Soms lijkt het alsof haar verschrikkelijke jeugd maar terloops wordt aangehaald terwijl er zoveel is gebeurd. Dat vind ik spijtig.