Hij had zoveel pijn dat hij bijna niet meer rechtop kon staan. Een glas water hielp niet. Waar kwam die pijn vandaan? Hij had niets ongewoons gegeten of gedronken, hij had de afgelopen dagen ook niemand ontmoet die hem had kunnen aansteken. Shadow? Nee, zij was helemaal gezond geweest. Dit voelde anders, was een heel ander soort pijn. Het was alsof iemand met scherpe messen in zijn maag roerde, draaide en wrikte, alsof zijn darmen in stukken werden gesneden en zijn maag kapot werd gehakt. Hij liep van de bank in de zitkamer naar de telefoon in de keuken. Het ochtendlicht dat door het keukenraam naar binnen scheen verblindde hem. Misschien moest hij een ambulance bellen. Verdomme, Shadow had zijn mobiel geleend. Opnieuw een steek, daarna nog een. Hij schreeuwde. Zijn benen konden hem niet meer dragen, er was haast bij. Als hij niet snel in het ziekenhuis was, dan was het voorbij. Krampachtig deed hij de deur van het slot en viel het trappenhuis in. Ishmael keek naar zijn buik, het voelde alsof er warm bloed uit gutste, maar hij was vlak en glad. Hij tijgerde over de koele stenen vloer naar de buren en bonkte liggend op de deur. Het geschreeuw dat uit zijn keel kwam overstemde alles. Niemand deed open. Ishmael tijgerde naar de overloop, zijn lichaam viel de eerste twee treden naar beneden. Daarna nog een tree en een scherpe hoek, waarna hij naar de volgende overloop rolde. De messen waren machetes geworden. (blz. 5)

Shadow is op zoek naar een voodookrijger om haar volk te kunnen helpen. Ze krijgt hierbij hulp van Ruben en Miranda.

Lees de rest van mijn recensie op Ikvindlezenleuk