Waar het eerste boek voornamelijk een samensmelting van opwindende scènes en blikken achter de schermen van het drukke muziekwereldje was, verloopt ‘Lief’ wat gemoedelijker. In deze opvolger leren we vooral Nina beter kennen, die door de gebeurtenissen in het eerste boek emotioneel sterker is geworden. Een stap die Q trouwens nog steeds moet zeten. Op dit vlak volgt het boek dus nog steeds hetzelfde stramien als andere boeken in dit genre.

De auteur hanteert een schrijfstijl die leest alsof je je in Nina’s hoofd bevindt en samen met haar alles overdenkt. Dit zorgt er voor dat het boek down-to-earth aanvoelt, een eerlijke eenvoud die ook mooi bij het vrouwelijke hoofdpersonage past.
...

Wat me ook opviel is dat Jackie Van Laren zich in ‘Lief’ meer toespitst op de andere personages. Het verhaal steunt niet enkel op de relationele ontwikkelingen tussen Nina en Q, maar zorgt er ook voor dat we bijvoorbeeld Taco en Caroline wat beter leren kennen. De spanning tussen Nina en Q is er nog steeds maar ze komen amper aan ontlading toe doordat meerdere rampscenario’s elkaar in sneltempo opvolgen. Hierdoor lijkt de erotiek in dit tweede deel naar de achtergrond te verdwijnen, of beter … bedolven onder een ineengestort kaartenhuis van rampspoed.
...

Gelukkig bestaat het boek niet enkel uit tegenslagen. ‘Lief’ is misschien niet mijn favoriete boek uit deze reeks, maar ik ben wel nog steeds nieuwsgierig naar het vervolg van deze Q-serie.