Dit boek lijkt simpel te beginnen; namelijk als verslag van een collectief gepleegde daad, maar biedt meerdere lagen en denkstof. Niet voor niets is dit boek en deze auteur meerdere keren onderscheiden (Prix Goncourt; Franse en Canadeze boekhandelsprijzen).

Het genoemde Verslag over wat men "de Anderer" heeft aangedaan, wordt geschreven door Brodeck. De Anderer is kort na de Oorlog het dorp in gewandeld, het waarom of hoe lang is iedereen onduidelijk. De Anderer wordt niet geaccepteerd in de hechte dorpsgemeenschap.
Brodeck voelt zich wel veilig in het dorp, juist na zijn kamptijd en ondanks dat hij er niet geboren is. Achteraf was dit toch de reden dat hij als "vreemdeling" uitgeleverd is aan de bezetter.

Geen dorp of bevolkingsgroep wordt bij naam genoemd, maar met enige historische en topografische kennis is de plaats van handeling te situeren in de Elzas.

Daar zit ook de kracht van het boek: iedereen snapt dat dit een vertelling van de Holocaust is. Toch is het door het weglaten van namen een algemene waarschuwing tegen het massadenken. Met de uitspraken van een minister van afgelopen week in het achterhoofd blijkt dat zulke verhalen nodig zijn en zullen blijven. Een complete samenleving maak je juist ook met Anderers en Brodecks.