Laten we beginnen met de tekst op de achterflap die je zojuist gelezen hebt. Het is een fragment uit het boek. Toen ik dit las, verwachtte ik dat het verhaal voornamelijk over de ontmoeting met zijn vader zou gaan, maar dat bleek helemaal niet zo te zijn!

Zo gaat het over dat Sofie haar vader tegen donkere mensen is, omdat een donker iemand zogenaamd zijn functie van hem afgepakt heeft op het werk. Om haar relatie geheim te houden doet ze alsof ze verkering heeft met Casper. In het begin vind Casper het nog niet zo’n probleem, maar naarmate er een behoorlijke tijd voorbij gaat krijgt hij er genoeg van. Casper speelt piano en heeft als droom om bij het orkest te komen. Zijn moeder heeft beloofd dat als die droom werkelijkheid wordt, ze op de eerste rij zal zitten. Maar gaat dit wel gebeuren? Na een tijdje wordt namelijk duidelijk dat zijn moeder ernstig ziek is. Zou ze de strijd tegen kanker winnen? Dan heb je tussendoor nog de ontmoeting met zijn vader, maar dat doet er eigenlijk minder toe dan dat de achterflap je laat denken.

Wat mij betreft had de achterflap wel beter gekund, want door de achterflap krijg je een heel ander beeld over het verhaal dan dat het verhaal werkelijk inhoudt. Over het verhaal zelf ben ik wel te spreken. Het is echt zo’n typisch boek wat je niet weg wilt leggen. Al moet ik wel zeggen dat ik op den duur zat te huilen door dit boek, terwijl ik in de trein zat. Dat was een beetje ongemakkelijk. Het verhaal is namelijk best wel heftig en daarbij herkende ik me er heel erg in, vanwege wat ik met mijn vader heb meegemaakt. Toch vind ik de boeken van Carry Slee altijd een lekker tussendoortje die makkelijk weg leest nadat ik een wat ingewikkelder boek heb gehad waar ik wat langer over heb gedaan.