Voor de laatste keer slaat de lezer van de Vleugels-trilogie zijn of haar vleugels uit, samen met Lucy en Max, in dit slotstuk van de serie. Hoewel het voor mij een dubbel gevoel gaf om hieraan te beginnen - ik wilde weten hoe de serie zou eindigen maar ik wilde tegelijkertijd helemaal niet dat het echt al helemaal afgelopen was… - ben ik toch vol goede moed begonnen. Ik vertrouwde op de schrijf- en vertelstijl van auteur Vanessa Gerrits en de sterke personages Lucy en Max, en dook de razende rollercoaster in, voor de laatste keer op weg naar de wonderlijke wereld vol Engelen, Kraaien en andere betoverende wezens!
Conclusie: zonder spijt maar met een stukje gemis sloeg ik de laatste pagina om… met in het hoofd het plan de trilogie zeker nog eens op te pakken om het te herlezen :D

Je lezershart zal van de ene kant naar de andere kant worden getrokken in de wilde strijd die om Lucy en Max is losgebarsten. Je zult misschien zelfs het gevoel hebben knagen dat je ‘gedwongen wordt te kiezen’. Net als Lucy en Max. Zij komen zichzelf meer dan eens tegen en worden wel degelijk gedwongen levensgevaarlijke keuzes te maken die de wereld waarin ze leven en de levens van iedereen om zich heen - inclusief zichzelf - voor eens en altijd kan veranderen.
De groei van deze twee hoofdpersonages gaat maar door, en al had ik op sommige momenten het idee dat ik het boek keihard door elkaar moest schudden om hen te laten doen wat ik wilde - of juist niet wilde -, toch wist ik mij goed in beiden te verplaatsen. Het is niet makkelijk om elkaar los te laten, op de momenten waarop je het liefst had gewild dat je het samen kon doorstaan. Zowel Lucy als Max leren wie ze het beste kunnen vertrouwen in de vurige, gevleugelde wereld om hen heen… namelijk zichzelf. Je bent je eigen beste vriend, wie je nooit kan en mag laten barsten. Maar vertrouwen ze genoeg op elkaar, maar vooral op zichzelf, om dit barre avontuur te doorstaan? Want echt niets, maar dan ook echt niets is wat het lijkt…

Verstrengelde Vleugels introduceert vele nieuwe (bij)personages die je stuk voor stuk zullen proberen om jou voor zich te winnen. Het is een van de verrassingen in het boek, naast de vele plottwists die je hoofd zullen laten duizelen als in een wervelende val. Ze laten je soms letterlijk en figuurlijk op het puntje van je stoel zitten en zullen je genoeg uitdagen om door te lezen!
En ja, als groot Twilightfan wil ik het toch nogmaals laten weten: tijdens het lezen had ik echt het Twilight-gevoel continu door mijn lijf razen. Sommige dingen deden mij met heimwee terugdenken aan die andere boeken, wat ikzelf absoluut niet erg vond. Maar ook voor de niet-Twihards onder ons is deze trilogie een aanrader! Er zit veel spanning in - ja, ook tussen de hoofdpersonages, maar ook zeker daaromheen -, actie maar ook zeker goed uitgedachte plotlijnen waar je misschien eerder niet aan gedacht had bij het lezen over de wereld die wij delen met Engelen en Kraaien, zonder dat wij het doorhebben. Deze wezens (en de nieuwe wezens ook) zijn goed uitgedacht en voelen als vernieuwend, weer eens iets anders dan alleen maar vampiers en weerwolven of ander ‘gespuis in het donker’. *en even onder ons.. Stiekem hoop ik op een soort vervolg, of een soort naslagwerk, waarin er nog dieper wordt ingegaan op het leven van de Kraaien, ik vond ze veel te interessant!*

Al met al kan ik alleen maar zeggen dat ik zeer enthousiast ben met de pen en de stemmen in het hoofd van auteur Vanessa Gerrits. Zonder haar was deze mooie en fantastische trilogie nooit aan de lezer voorgesteld. Met Verstrengelde Vleugels heeft ze elke rode draad aan elkaar kunnen knopen en heeft ze de trilogie waardig afgesloten!

En nu... nu kunnen we het alleen maar herlezen, herlezen en nog eens herlezen! ;)