Het duo Black blinkt in Het duister uit door zijn humor, spitsvondige dialogen en vlotte manier van schrijven, het boek leest gemakkelijk en plezierig weg. Het krijgt van mij echter slechts drie sterren, kan niet tippen aan de eerste Black-thriller Gevallen meisjes. Het verhaal is té ongeloofwaardig:
Alsof het de normaalste zaak van de wereld is (bijvoorbeeld) dat binnen zo'n beperkte groep 'spelers' er meer dan één een nieuwe identiteit aangenomen heeft.
Black overtuigt me ook nergens van de grote liefde van Saxon voor Fitzgerald en v.v. Het komt op mij over als een we-zien-wel relatie, die niet past bij het karakter van Saxon. Gezien haar gedrevenheid in andere opzichten zou ze er nooit genoegen mee nemen min of meer op de achtergrond te figureren in het leven van Fitzgerald en daarvoor in Dublin te blijven.
Conclusie: licht tegenvallend, maar desondanks een goed boek.