Ze zouden een uur geleden al terug zijn.
Sterk begin van een spannend complot! Philippe heeft de 3-jarige Carice meegenomen om haar oma te bezoeken. Alleen wacht Marjon al uren op hun terugkomst. Philippe beantwoordt geen telefoon. Ten einde raad vraagt Marjon haar beste vriendin haar naar Valkkoog te brengen. Philippe heeft haar auto meegenomen, zijn moeder woont in het huis naast de kerk. Haar auto staat wel in de straat maar van Philippe, Carice of oma geen spoor. De nachtmerrie is begonnen. Waarom stuurt Philippe haar een foto van Carice? Waarom neemt hij zijn telefoon niet op? Waarom is zijn huis leeg? Dan verdwijnt ook nog haar beste vriendin, wacht even, is ze werkelijk nog wel haar beste vriendin?

Na iets meer dan de helft van het boek neemt Philippe het verhaal over. Vanaf nu wisselen de verhaallijnen zich met enige regelmaat af, beslist niet storend, eerder verhelderend. Er worden snel enkele dingen duidelijk.

Philippe's manier van leven heeft hem in de klauwen van topcriminelen gebracht. Enig nadenken van zijn kant zat er niet bepaald bij. Liefde maakt blind? Het wordt ook al snel duidelijk waar Carice gebleven is. Drieduizend kilometer verderop, in het Griekse Nafplion, gekidnapt omdat iemand een kind wilde hebben, liefst al uit de luiers.
Ondertussen wordt nog steeds naarstig gezocht naar Philippe en Carice. In een afgebrand huis wordt het lichaam van Philippe gevonden. Van Carice geen spoor. Dan krijgt Marjon onverwacht bezoek... een vrouw weet haar te vertellen waar haar dochtertje is.

Dan nóg weet Loes den Hollander de spanning erin te houden. Zelfs als Carice ongeschonden terug is bij haar moeder is de nachtmerrie nog niet voorbij. Een zeer onverwacht einde, mooie wendingen, spanning van het begin tot het eind.