Anke Laterveer (1980) is cabaretier en Lefbek is haar debuutroman. Haar tweede roman zal eind 2017 verschijnen.

In Lefbek maken we kennis met Lise. Ze is een buitenbeentje. Haar opvoeding grenst aan verwaarlozing. Een oudere jongen waar ze bevriend mee is maakt genadeloos misbruik van haar en Lise heeft geen enkel idee hoe ze zich daartegen moet verweren. Deze ervaring zal het verloop van de rest van haar leven bepalen.

Laterveer begint met de vroege jeugd van Lise. Het is meteen duidelijk dat Lise anders is. Een beetje vreemd; een beetje afwijkend. Kinderen kunnen keihard zijn, dus Lise heeft geen eenvoudige tijd op school. Thuis trouwens ook niet, want haar ouders lijken amper door te hebben dat ze bestaat. (Als er een reclame was om ouders te werven - zoals die ene om mensen voor het leger te werven - en Lise's ouders kwamen voorbij in het spotje, dan zou de conclusie absoluut ONGESCHIKT zijn).

Vanuit het perspectief van Lise wordt dit allemaal met een pijnlijke vanzelfsprekendheid beschreven. Naar buiten toe presenteert ze zich als stoer en zelfverzekerd, dus haar omgeving heeft vaak niet door hoe ongelofelijk ongelukkig ze eigenlijk is. Vanbinnen werkt elke afwijzing en vernedering echter door in haar zelfbeeld. Pas als Lise in rustiger vaarwater terecht komt, openbaart het effect van deze opstapeling aan traumatische gebeurtenissen zich.

Gelukkig wordt dit allemaal met de nodige humor verteld. Die humor is zonder twijfel het sterkste wapen in het schrijfarsenaal van Laterveer. Het verzacht de heftigheid, maar laat het soms juist extra hard binnenkomen. Ook mooi is hoe Laterveer nergens een pasklaar antwoord of ideale oplossing heeft. Ze laat haar personages rustig verschillende dingen uitproberen en soms werkt het en soms niet en dat is ook nog eens voor elke persoon anders. Saar, de beste vriendin van Lise, verwoordt het perfect: "Iedereen rotzooit maar wat aan.' En zo is het.