Een jong stel zit in de auto op weg naar een weekendje bij haar schoonouders in een oude boerderij buiten de stad.
De sfeer is beklemmend, er hangt ruzie in de lucht. Zij weet niet goed hoe
ze hem moet peilen, ze zijn nog maar net bij elkaar. Ze wordt telkens gebeld door haar eigen nummer, iemand laat een vreemd bericht achter op haar voicemail.
Wat is er aan de hand, waarom is de situatie zo vreemd? En waarom blijft
die ene gedachte alsmaar door haar hoofd spoken?

Het bovenstaande staat te lezen in de omschrijving en zet de lezer enigszins op het verkeerde been. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een vrouwelijk persoon, maar haar naam wordt niet genoemd tijdens het lezen.
Voor mij werd tijdens het lezen duidelijk over wie dit verhaal in werkelijkheid gaat. Zonder teveel weg te geven kan ik alleen vertellen dat het een akelig en donker verhaal is over een onderwerp waar we gelukkig niet mee te maken zullen krijgen in het leven. Identiteit is een groot onderdeel van iedereen in het leven van iedereen, zo ook hier.

'Je kunt alles zeggen, je kunt alles doen, maar een gedachte kun je niet veinzen.’

In 'Ik denk dat het voorbij moet zijn' zoals in de titel is dit tevens het einde.
Een ontzettend knap fictie-debuut, dat ik niet weg kon leggen totdat ik de laatste letter gelezen had. Ken je dat gevoel van bang zijn, maar niet weten waarvoor? Dat gevoel had ik tijdens het lezen van 'Ik denk dat het voorbij moet zijn.'