Met grote ogen op de kaft daagt het boek je uit om gelezen te worden, 1231 bladzijdes kunnen een barrière vormen. Maar het is de uitdaging meer dan waard, wat een schrijfkunst heeft Harstad vertoond.
Hoofdpersoon is de Noorse Max, die met zijn vrienden een grote interesse in de Vietnam-oorlog deelt en de film Apocalyps now . Hij emigreert met zijn ouders mee naar de Verenigde Staten of in de woorden van Max: ” in gedwongen exil”. Over kinderen die mee moeten emigreren “Hun koffers zijn nooit groot genoeg, ze moeten het meeste achterlaten, al die dingen die zo klein zijn dat de volwassen ze niet zien en waar ze een plekje vrij zouden moeten maken in hun eigen bagage.”
In de VS woont ook een oom van Max: Owen, die gevochten heeft in de Vietman-oorlog om versneld Amerikaans staatsburger te worden. Max kent hem niet, zijn vader heeft al jaren geen contact met zijn broer.
Owen’s perspectief vertelt over een volwassen emigratie. In tegenstelling tot Max heeft hij er wel zelf voor gekozen. Dat maakt de emigratie niet tot een groter succes, de schaamte over de deelname aan de Vietnam-oorlog helpt ook niet.
Max raakt bevriend met Mordecai, een Joodse jongen en leert via hem Mischa kennen, een kunstenares, 7 jaar ouder, maar ze krijgen een relatie, ze zijn elkaars grote liefde. Uiteindelijk wonen Max, Mischa en Owen samen in het appartement van Owen.
Is het een bijzonder verhaal? Het is het verhaal van mensen die gewoon hun leven leiden en bij wie niet alles soepel is verlopen. Wat het verhaal zo bijzonder maakt is het schrijftalent van Harstad, dat je dit boek door wil lezen en dat dit ook heel makkelijk gaat. Zinnen van een pagina lang zijn geen uitzondering, maar ze zijn zo mooi. Een zin van bijna een pagina-lang, waarin hij beschrijft waarom een toneelzinnetje werkt en invloed heeft op de toeschouwers. Alle kunst die hij bedenkt voor Mischa en een lading weet te geven. Owen’s verhaal dat met zoveel liefde geschreven is. Alle gevoelens die een mens kan hebben en die de mens zelf net niet begrijpt. Een boek om te koesteren en dat je niet snel vergeet. Een verdiende 5 sterren!