Soms denk je dat je je leven uitgestippeld hebt en dat niets je van je gestelde doel kan afbrengen. Toch loopt het soms anders en ontdek je dat er meer dingen zijn in het leven die je belangrijk vindt. Waar kiest Ella uiteindelijk voor? Gaat ze voor de carrière? Of kiest ze toch voor de liefde?

Julia Whelan schrijft haar debuut met hart en ziel, of dat is ten minste wat je als lezer ervaart. Het is geen simpel 'liefdesverhaaltje'. De diepgang is te vinden en ontroert je. Waar kies je voor als je leven overhoop wordt gehaald? Wat is de goede keuze? Niemand kan op die vragen antwoorden en vaak moet je zelf je gevoel volgen. Dat is precies wat naar voren komt en waar het hoofdpersonage in deze roman mee worstelt.

Het is geen zwaar boek. Door de luchtige schrijfstijl en de humor die af en toe wel te vinden is, leest het boek heel vlot en kan je er zoveel verdieping aan geven als je zelf wil. Je kan het in een avond uitlezen óf blijven genieten van onder andere de prachtige gedichten die aan het begin van elk hoofdstuk te vinden zijn.

Poëzie is voor de meeste lezers een 'ver-van-hun-bed-show', maar Whelan zorgt dat daar toch wat verandering in komt. Tennyson staat centraal in dit boek, maar ook gedichten van andere auteurs komen aan bod. Liefde en verlies lijken centraal te staan in de poëzie in dit boek, maar toch drukt het geen zwarte stempel op het boek. Eerder momenten van loskoppeling van het verhaal.

Het verhaal zelf kent twee delen. Er is een moment in het boek waarop de sfeer verandert en dat voel je als lezer sterk doorzetten de rest van het boek. Op deze manier zorgt Whelan ervoor dat het geen 'gewone' feelgood-roman is.

De quote op de achterflap van het boek 'Als je van Jojo Moyes en Nicholas Sparks houdt, val je als een blok voor dit boek' blijkt terecht. Vooral de fans van Moyes zullen smullen van 'Een jaar met jou'.