De tekst op de achterflap van Between van Jessica Warman is best wel bewonderenswaardig. De strekking van het verhaal in een paar zinnen zonder de clou te verraden. Dat gaat in een uitgebreider bespreking van het boek echt niet lukken. Een feit die het uitgangspunt vormt van het hele verhaal. Een feit die je –als nietsvermoedend lezer- aan het eind van het eerste hoofdstuk raakt als een slag om het hoofd. Wie die dreun graag zelf wil ervaren, kan hier nu beter stoppen met lezen.


De hoofdpersoon en ik-verteller komt er namelijk achter dat ze is verdronken en staat op haar eigen lijk te staren. Liz Valchar is/was mooi, rijk en populair en nu dus onder mysterieuze omstandigheden dood.
Eigenlijk is dit gegeven in Warmans plot heel simpel. Maar het pakt wel geniaal uit. Om nog onduidelijke redenen kan Liz haar oude leven niet los- en verlaten. Haar geheugen zit vol hiaten; aanvankelijk weet ze niets meer van haar laatst geleefde, blijkbaar heftige jaar. En dan is er de geest van Alex. Een veel getreiterde nerd die een jaar eerder omkwam bij een auto-ongeluk. Liz en hij zijn nu min of meer op elkaar aangewezen. In de hoop meer te weten te komen over hun beider dood blijven ze hangen bij de nabestaanden, hun familie en vrienden. Naar schijnbare willekeur kunnen ze terugstappen in hun herinneringen, die ze als toeschouwer herbeleven en die achteraf van grote betekenis blijken te zijn.
En zo ontvouwt zich tergend langzaam het drama dat achter hun sterfgevallen schuilt. Liz’ leven is getekend door een moeder die stierf aan anorexia en haar achterliet in een-achteraf beschouwd- geforceerd en onnatuurlijk gezin. Het leverde haar een stiefzusje dat haar beste vriendin was op én een vader die haar alles gaf wat haar hartje begeerde.
Alex –die mee kan gaan in de herinneringen- geeft meedogenloos commentaar op Liz en haar snobbistische vriendenclubje. En zelf ziet Liz het nu ook: ze was verwend, verwaand en onvoorstelbaar egocentrisch. En naïef. Toekijkend hoe het leven van de nabestaanden wordt hervat, komt Liz tot schokkende ontdekkingen. Haar vrienden hebben geheimen, doen zich anders voor dan ze zijn. Tegenover zichzelf en anderen in het heden, maar terug bezien in haar en Alex’ herinneringen ook in het verleden al tegenover haar.

Het is verbazingwekkend hoeveel zekerheden stoelen op pure aannames. Die worden nu genadeloos ontrafeld en steeds meer puzzelstukjes vallen op hun plek. Hoewel je al halverwege het boek begint te vermoeden hoe de vork wel eens in steel zou kúnnen zitten, blijft het tot op het laatst toe onzeker. Behalve de hoe-en-wat-spanning creëert Warman een groeiend gevoel van onbehagen. Psychologisch blijkt er onderhuids veel te spelen bij Liz. De spiegel die haar wordt voorgehouden is er een die ook voor de lezer pijnlijk reflecterend kan zijn. Wat drijft een mens tot bepaalde daden? Hoe komt iemand tot een beslissing- en hoe gaat hij daar vervolgens mee om? Ten koste van wat?

Between brengt uiteindelijk het op zich weinig verrassende inzicht dat er geen zwart/wit bestaat –wel véél grijs- en dat je pas door kunt gaan als je met jezelf in het reine weet te komen. Maar de weg naar dat inzicht is veel meer verheven en bovenal intrigerender dan dat. Between is spannend, confronterend, schokkend, soms afschuwelijk en toch troostrijk tegelijk. Het is een thriller die psychologisch ijzersterk in elkaar zit en vooral als Young Adult aangewezen wordt omdat het een coming of age thema heeft.
De vlotte stijl, het natuurlijke gebruik van afwisselend de o.t.t. en o.v.t. voor het heden en in de herinneringen, het groeiende respect voor elkaar tussen de nerd en de beauty, de kleine (en grotere) verrassingen binnen het verhaal, het rotsvaste en overtuigende geloof in de liefde- het zijn allemaal aspecten die het vermelden waard zijn. Between ontstijgt het gemiddelde niveau van zowel veel thrillers als young adult romans.