Meer dan twintig jaar geleden las ik mijn eerste boek van Henning Mankell, Dwaalsporen uit de Wallander-reeks. Ik was meteen fan van deze politie-inspecteur, die met zijn twijfels en kleine kantjes door de auteur op een heel menselijke manier wordt neergezet. In de afgelopen jaren las ik regelmatig een Mankell-thriller, soms wel en soms niet van de Wallander reeks. Henning Mankell werd één van mijn favoriete auteurs. Toen hij enkele jaren geleden stierf, kocht ik de Wallander-boeken die ik nog niet had gelezen. Honden van Riga was er één van.
Het is het tweede boek van de Wallander-reeks en deze roman bereikt naar mijn mening nog niet het niveau van de latere boeken. Bij mij duurde het alvast erg lang vooraleer het boek mij werkelijk kon boeien. Pas in de laatste 100 bladzijden, wanneer Kurt Wallander undercover in Letland verblijft, komt de meesterverteller die Mankell zonder enige twijfel is, weer tevoorschijn. Dit laatste deel en de knappe plot zorgden ervoor dat ik een Mankell-fan blijf en zeker ook de andere boeken die nog op mijn lijstje ontbreken zal lezen ... maar eerst is het tijd voor iets anders.