Dit is pas het eerste boek dat ik van Richard Yates heb gelezen. Het gaat over Michael en Lucy Davenpoort. Lucy is Michaels eerste vrouw. De roman bestaat uit drie delen: 1. Michael; 2. Lucy; 3. Michael.
Het begint in de jaren vlak na WOII als Michael als boordschutter terugkomt uit de oorlog en trots is op zijn vliegeniersleven.
Qua intense weemoed lijkt dit boek op romans van John Williams, en James Salter, en ook zie je beelden terug uit de serie 'Mad Men': de snelle ontwikkeling van USA na WOII, veel drank, veel sigaretten, veel seks (ook al voor de seksuele revolutie uit de jaren 60); vrouwen zijn huisvrouwen, mannen verdienen de kost en wedijveren met hun vrienden.
Dit boek gaat ook heel intens over schrijven, het schrijversschap, het proces van het schrijven: Michael is een dichter, en Lucy volgt een cursus 'Creatief schrijven'; het metaniveau in dit boek. Het zit vol verdubbelingen en look met letterlijke herhalingen van de tekst in de verhalen van Lucy. Bovendien schrijft Lucy's minnaar een roman over een huwelijk, over een vrouw, zijn ex-vrouw, waarin de gebeurtenissen en het wezen van de vrouw sprekend lijken op het huwelijk en de persoon van Lucy. Erg goed gedaan. Ik hou ervan: van verdubbelingen, de herhalingen op een ander niveau en de spiegelingen; en van dat metaniveau.
Een ander thema is waanzin - psychose -, psychiatrie. Deze roman schijnt nogal wat autobio-elementen te bevatten. Yates zelf was bipolair en zoop als een maleier.

Na verliefdheid met veel seks lijken mannen en vrouwen steeds weer meer uit elkaar te groeien. Het opkomend feminisme lijkt vrouwen een reddingsboei toe te werpen; hun kinderen - niet bijzonder aandachtsvol opgevoed door hun ouders - raken verstrikt in het hippiedom en het drugsgebruik.

Op middelbare leeftijd lijkt Michael te beseffen dat een mens in wezen eenzaam is - existentiële eenzaamheid -; dat was hem tevoren ingefluisterd door Sarah, zijn 20 jaar jongere tweede vrouw, die net bevallen was van hun zoon.

Geen vrolijke kost.