De moorden in het Vaticaan zijn behoorlijk gruwelijk. Hewson laat in De Vaticaanse moorden zijn seriemoordenaar het werk van Caravaccio werkelijkheid worden. Dat lijkt allemaal een superspannende thriller op te leveren. Jammer genoeg is dat toch niet zo. Wel een mooi boek met als sterkste punt de uitgewerkte karakters. Dan roep je dus snel: een roman. Spannend soms. Boeiend meestal. Een pageturner: nee. Refereren aan Dan Brown is absurd. Het boek heeft net zoveel van Kuifje in Tibet als van De Da Vinci code. Wat valt er verder nog te zeggen? Beeldend, dat wel. Ook de erotische passages zijn vermeldenswaardig. Een boek dat het predikaat literair verdient en nu staat het (gelukkig) een keer niet op het omslag. Jammer dat op de achterflap weer de onzinnige vergelijking met Brown staat. Kortom: goed. Maar bij spannende boeken heb ik graag wel iets meer spanning en dat mis ik wel. En tot slot nog één advies: stop met lezen van achterflap rotzooi, tenzij je in het dagelijks leven ook smelt voor bedriegers.