Orhan Pamuk is de soort schrijver die emotioneel en intellectueel bevredigend proza aflevert. Het werk leest als een Oosterse variant op 'De Ontdekking van de Hemel' van onze eigen Harry Mulisch, maar eigenlijk is het zoveel meer gelaagd dan de mijmeringen van die pijp rokende icoon. Wat Pamuk zo ontzettend sterk doet, is dat hij de lezer meeneemt in een leeservaring als een zinderende thriller. Toch weet hij ingewikkelde filosofische vraagstukken in zijn vlot lezende proza mee te nemen. Wie is een mens eigenlijk? Vormen we onszelf of worden we gevormd door het geschreven woord? Is er iets als een ik? Hoe verhoudt het Oosten zich tot het Westen in kunst en cultuur? Hoe zit het met de moord op het vrije woord en de teloorgang van de religie in het moderne Turkije? En al die gesofisticeerde kwesties gevangen in briljant gedetailleerde sfeerbeschrijvingen van het veranderende Istanboel én met een diep gevoelig verhaal over verlies. Weinig schrijvers weten zo krachtig met de grenzen van het medium 'literatuur' te spelen en dan toch diep te raken met gekozen associaties. Als er ooit een schrijver is geweest die de nobelprijs voor de literatuur meer heeft verdiend dan deze man, dan moet ik hem zelf nog tegenkomen.