Christine Bols, die pas na haar pensioen met schrijven begon, heeft al meerdere thrillers geschreven in een reeks met Tim Sackley en Jude Mc Cool. Deze boeken spelen zich in Amerika af. Kortsluiting is het eerste boek van Bols dat zich in Vlaanderen afspeelt.
Mark Devos, eigenaar van zonnestudio Hawaï Sun, maakt een inschattingsfout nadat een klant van hem, Claire Nikolajev, is omgekomen in een van de cabines van zijn studio. Daarna volgen de consequenties van zijn daad en moet hij zich uit verschillende hachelijke situaties zien te redden. Dit lukt hem maar ten dele. Dan doet de dochter van Claire, Rebecca, een beroep op hem en komt naar hem toe om te praten. Zij weet inmiddels dat Mark degene is die haar moeder als laatste heeft gezien. Hij doet zijn verhaal en, naarmate zij elkaar meer zien, bouwen zij een relatie op en Mark vergezelt haar dan ook tijdens de afscheidsdienst voor haar moeder. Hij denkt dat het politieonderzoek dan inmiddels afgesloten is, maar dat is helaas ijdele hoop. Tóch lijkt het er op dat alles nog goed zal gaan aflopen en dat hij en Rebecca aan hun toekomst kunnen gaan denken, totdat één telefoontje alles weer op zijn kop zet.
Het verhaal in Kortsluiting is in de ik-vorm geschreven. Het verhaal wordt dus door Mark verteld en wel in de zo typische Belgische verteltrant. Mark is een man van regelmaat, bijna op het manische af. Hij werkt dagelijks met tijdschema’s en raakt bijna in paniek als hij hiervan moet afwijken. Hij is wees, ongehuwd, heeft eigenlijk nooit een echte relatie gehad en heeft, mede door zijn uiterlijk, nogal een minderwaardigheidscomplex. Hij is daardoor ook onzeker, heeft geen vrienden en kan het best functioneren met zijn, zichzelf opgelegde, regeltjes. Toch koestert hij ook hoop: hoop op het vinden van geluk, hoop op een goede afloop van wat er sinds de dag van het overlijden van Claire in gang is gezet. Maar daar tussendoor is er ook de vrees dat er ergens iets gebeurt, er iets uitkomt van wat er in werkelijkheid allemaal voorgevallen is. Het is een constant gevecht dat Mark met zichzelf voert. En ondanks alles wat hij gedaan heeft en ongeacht de fouten die hij gemaakt heeft, wekt hij toch ook medelijden op. Dit alles maakt Mark een interessant personage. De andere personages fungeren veelal als ‘randfiguren’ die niet écht veel op de voorgrond treden, met uitzondering wellicht van Rebecca, die (uiteindelijk) een belangrijke rol speelt.
Er zijn een aantal gebeurtenissen in het verhaal die wellicht té toevallig zijn om geloofwaardig te zijn en dan met name zaken die met het politieonderzoek te maken hebben. Dit doet helaas een beetje afbreuk aan het verhaal. De plot is onverwacht verrassend. Waar je je als lezer al had neergelegd bij een ‘passend’ en (wellicht) ‘logisch’ einde, tovert Bols opeens nog een konijn uit de hoge hoed.
Kortsluiting is geen thriller pur sang, er is geen nagelbijtende spanning en er zijn geen bloedstollende taferelen, maar het is goed (genoeg) voor een aantal uurtjes raadselachtig afwachten en je afvragen waar dit alles eindigt en vooral hóe.