Dit boek maakt deel uit van de Mortal Instruments serie. Een serie, waar ik echt een groot fan van ben. Deze serie heeft veel betekenis voor mij. Dankzij deze serie ben ik begonnen met schrijven voor mijzelf, voor anderen. Het heeft me geïnspireerd met nieuwe dromen.

Je kunt je dan ook voorstellen dat ik nogal enthousiast was toen dit boek uitkwam als echt boek. Dit boek was eerst alleen verkrijgbaar als e-book en luisterboek en beide waren niet echt iets voor mij. Ik hou er van om een boek vast te kunnen houden, terwijl ik het lees. Toen dat eindelijk kon, kon ik niet wachten met lezen. Ik heb dit boek gelezen in het Engels. Ik weet niet of dit boek vertaalt gaat worden. Maar het is zeker weten de moeite waard om te lezen.

Tip: Voordat je aan dit boek begint, lees eerst de Mortal Instruments en de The Infernal Devices, vanwege de spoilers. Deze raadt ik ook aan om te lezen.

Dit boek bestaat uit 10 korte verhalen, die samen gevoegd zijn in één boek. In dit boek volg je Simon Lewis in zijn avontuur om een schaduwjager te worden. Hij is een mens en een vampier geweest, maar weet hier nog weinig tot niks van. Nu zit hij op school om een demonenjager te worden, als hij dat maar overleeft. Maar hij zit er ook om zichzelf weer terug te vinden, om hopelijk weer de persoon te worden, die iedereen verwacht dat hij is. In dit avontuur ontmoet hij nieuwe personages, maar de oude zijn zeker niet vergeten. Je maakt Simon op een geheel nieuwe manier mee dan dat je in de Mortal Instruments hebt gedaan, en dat geldt eigenlijk ook voor de andere personages.
Een boek vol nieuwe en oude herinneringen, spanning en een school zoals je nog nooit hebt meegemaakt.

Wat ik al kan waarderen, is dat zodra je het boek opent illustraties te zien krijgt. Elke hoofdstuk heeft er een. Net als bij de Bane Chronicles, wat ook een erg leuk boek is. Magnus Bane is echt een geweldig personage om over te lezen. Zelf ben ik dol op illustraties. Om er naar te kijken, maar ook om ze te maken. Daar kan ik helemaal in opgaan.
Ken je je het gevoel dat wanneer je een bepaalde geur ruikt, of een bepaald liedje hoort en je direct het gevoel hebt dat je thuis bent?

Vast wel. Dat gevoel heb ik met dit boek. Vanaf de eerste pagina had ik het gevoel dat ik thuis was, dat ik weer terug was in de voor mij bekende wereld. Het boek staat ook vol met verwijzingen naar TMI (The Mortal Instruments) en TID (The Infernal Devices). Hierdoor krijg je te maken met veel personages en achternamen, die al bekend voor je zijn. Simon zelf is dat natuurlijk ook al een bekende voor je. Je maakt iedereen alleen op een ander manier mee.

Simon was in TMI natuurlijk een bij-personage en nu is hij de hoofdpersoon. Dit was niet heel erg wennen, als lezer. Het enige rare was wel, dat hij zijn geheugen kwijt is. Hij heeft twee verschillende herinneringen of geen aan de gebeurtenissen van TMI. Als lezer weet jij wel precies wat er een gebeurd, waardoor je soms medelijden krijgt met Simon.

Het boek vond ik echt grappig. Simon de Nerd, die opeens een grote held is en er niks meer van weet. Arme hij. Maar gelukkig heeft hij op de academy genoeg mogelijkheden om een nieuwe held te zijn. Iedereen wil een held zijn en Simon heeft dat zeker weten in zich. Hij kom direct op voor de zwakkere. De wereld van de schaduwjagers is een complexe wereld met benedelingen (vampiers, weerwolven, elven en warlocks). Schaduwjagers kijken vaak neer op de benedelingen. Ze vinden zichzelf superieur aan iedereen, omdat zij de beschermers zijn van het menselijke ras.

Eigenlijk heb je in dit boek gewoon te maken met discriminatie, maar dan met een fantasytwist. Het is interessant om te lezen hoe hier mee om wordt gegaan, hoe het kan aflopen als je je best doet.

Niet alleen discriminatie komt in dit boek aanbod, ook groepsdruk en hoe makkelijk je mensen op wie ze zijn beoordeelt. Van boeken kun je echt veel leren. De wereld zou er een stuk beter uitzien, als iedereen zou lezen. In boeken worden vaak problemen aangepakt, die in het echt gebeuren of nog kunnen gebeuren. Zo heb ik van dit boek geleerd dat je dingen, waar je mee zit beter kunt uitpraten dan het voor je houden. Maar ook dat de keuzes, die je maakt jou maken. Je leven wordt door keuzes bepaald, die van het verleden en die van nu. Je kunt het verleden vergeten en opnieuw beginnen, maar je kunt het verleden niet uitgummen. Maak er het beste van. Het leven is kort, veel te kort, leef zo goed als mogelijk is.

Ik ben echt dol op de boeken van Cassandra Clare. Ze bezitten zoveel wijze lessen, grappen over ship-namen en dat allemaal ook nog zo realistisch als je kunt verwachten van een fantasy boek.

Zo laat ze ook onzekerheid zien in de liefde, hoe sterk een familieband kan zijn en maakt ze vergelijkingen naar het echte leven.
Zo heb je echte geschiedenis, die van Jack the Ripper, die ze passend maakt naar de schaduwjagerswereld.
En school. Simon in dit boek gaat naar een academy om een schaduwjager te worden. Ik hou over het algemeen wel van boeken met een schoolthema, waarschijnlijk omdat deze zo ver van de echte school liggen, veel avontuurlijker. Simon in dit verhaal was eerst een mens, dus hij heeft op een normale school, net als ons gezeten. Dat maakt dit verhaal extra leuk om te lezen, want je herkent er dingen uit terug. Bijvoorbeeld het slechte kantine-eten of gym.

Ook al zou ik veel liever op deze school willen zitten, niet dat ik mijn huidige school zo verschikkelijk vind, maar dit is 2 jaar school, beste vrienden voor het leven en geen huiswerk. Daarnaast maak je deel uit van een fantasy-avontuur. Wie wil dat nu niet???

Wat ik daarnaast erg leuk aan dit boek vond, was Simon’ personage. Hij is eigenlijk nogal een nerd, dol op manga en startrek. Hij is eigenlijk net als ons, ook een fanboy vol met onzekerheden en verwachtingen van anderen, van zichzelf.

In dit boek is niet alleen Simon zelf aan het woord, zoals ik verwacht had, maar ook andere personages, zoals Magnus, vertellen hun verhaal. Ik vond dit niet altijd even nodig. Ik had meer over Simon en zijn leven op de academy willen lezen. Niet dat ik niet genoten heb van alle bij-verhalen. Vooral die van James Herondale vond ik interessant. Hij had wel wat van mij weg.

Door die bij-verhalen leer je Alec Lightwood ook op een geheel nieuwe manier kennen. Het is zo fijn om te zien dat hij zichzelf heeft gevonden, dat hij geluk, zelfvertrouwen heeft gevonden en dat iedereen dat mag weten.
Het einde had ik op de een of andere manier verwacht, ook al was ik er niet bepaald blij mee. Maar dat ben je altijd als zo iets gebeurt. Daarnaast wil ik door dit boek echt heel graag een eigen parabatai. Samen sterker zijn.

Ook hoop ik dat ze iets in een ander boek doen met de ontdekking, die in de loop van het verhaal ontdekt is. Ja, dat klinkt lekker vaag, maar ik wil niet verklappen. Lees het en je weet hopelijk wat ik bedoel.