Het boek sleept je vanaf de eerste pagina mee in het leven van Hazel. De korte hoofdstukken, vlotte schrijfstijl en rode draad van harde grappen door de hoofdpersonen zelf maken dat je ondanks het zware onderwerp met een lach en een traan door het boek vliegt. Een weeffout in onze sterren focust niet op het ziek zijn, maar op het leven. Daarbij komen de gebruikelijke problemen en onzekerheden van een puber kijken.

Hoewel het boek dus makkelijk wegleest, is het erg intelligent geschreven. Ik zou het omschrijven als literatuur voor beginners: het heeft een aantal filosofische uitstapjes en staat vol met verwijzingen naar grote werken. Een voorbeeld hiervan is de titel zelf, die uit Shakespeare’s Julius Caesar komt. Het evenwicht tussen deze lastigere onderwerpen en de luchtige anekdotes is de grote kracht van Een weeffout in onze sterren.

Dankzij de enorme hype rondom The fault in our stars, is het een echte must read geworden. Het is een eerlijk boek, zonder nodeloos sentiment, maar krachtig in zijn eenvoud en ongeveinsdheid. Verwacht geen fantastische plots of diepzinnige karakterontwikkeling, maar ga met een doos tissues en een kop thee op de bank zitten en laat jezelf voor een middag meevoeren in de wereld van Hazel.