Na een ruzie met haar moeder loopt Chleo weg van huis. Om terug te komen pakt ze de bus, maar het blijkt een verkeerde bus te zijn. Samen met negen andere inzittenden komt ze vast te zitten in de opslagplaats van de bus. Op de muur verschijnt een klok en de tekst:

”ELIMINEER DE HELFT OM DE ANDEREN TE LATEN LEVEN”

In het begin denken ze dat het een grap is, maar dan lijken ze elkaar er echt van te moeten overtuigen de moeite waard te zijn.


De Eliminatie is goed opgebouwd. Bakhuis zet een sterk staaltje vakmanschap neer. Na het lezen van de synopsis, verwacht je een soort Hungergames: laten we zo snel mogelijk de helft omleggen om te overleven. Het verhaal blijkt juist verrassend realistisch. Soms werd het wat saai, omdat het lang duurt voordat er echt actie in het verhaal komt. Achteraf is het logisch. Niemand wordt direct een maniakale moordenaar in zo’n situatie, zeker Chleo niet. Ze is een onzeker meisje. Ze wordt gepest op school. Zelfs haar moeder geeft haar een waardeloos gevoel. Waarom zou zij het waard zijn om te blijven leven? Maar tijdens de eliminatie ontpopt ze zich als een intelligent meisje, een nadenker. Ze stelt vragen en ze laat zich niet opstoken door de anderen. Ze maakt een enorme ontwikkeling door. Hoe meer alle personages zich beter laten zien, hoe minder er dood mogen. De plottwist aan het eind van het boek is zo schokkend dat je blij bent te weten waarom de eliminatie uiteindelijk plaats moest vinden.

De Eliminatie is een goed opgebouwd verhaal dat langzaam toe werkt naar ontknoping die pijn doet aan je hart.