Als liefhebber en promotor van het korte verhaal was ik heel blij dat ik de kans kreeg om de boekjes te lezen, want in Belgie worden deze boekjes natuurlijk niet uitgedeeld. Ik was aangenaam verrast door de vormgeving, ze zijn opvallend, klein maar zeker niet onleesbaar en goed stevig zodat je ze makkelijk mee kunt nemen. Ook de omslagtekeningen blijken na het lezen allemaal goed te passen bij het verhaal.
De auteurs van de verhalen zijn allemaal Nederlandstalig, iets waar ik heel blij van word. We lezen al genoeg vertaalde literatuur en dit is een mooie kans voor bekende en minder bekende Nederlandse en Vlaamse auteurs om zich in de kijker te spelen. Wat dat betreft vind ik het erg jammer dat er niet nog een pagina in het boekje gebruikt is om een korte biografie en het websiteadres van de auteur te vermelden. Ja, die informatie is allemaal online te vinden op de website van sixminutestories.nl maar als het echt de bedoeling is dat de boekjes snel weer worden doorgegeven, is het natuurlijk wel fijn dat je meteen even kan lezen wie de auteur is en wat hij nog meer geschreven heeft. Zo zal zijn naam wat langer blijven hangen.
En nu ik het toch heb over de Nederlandse literatuur: waarom zijn het six minute stories en geen zesminutenverhalen? Engels is hier nergens voor nodig denk ik zo: we mogen best trots zijn op onze taal en op de auteurs uit ons eigen taalgebied!
De verhalen zelf vond ik wisselend: enkele heel goed, de meeste ruim voldoende en sommige begreep ik simpelweg niet. In de Hebban leesclub verschilden de meningen voor vrijwel ieder verhaal en dat was heel boeiend om te zien. Een kort verhaal pakt je of pakt je niet. Waar bij een roman de lezer het soms nog een paar hoofdstukken aan kan zien of het verhaal hem ligt, is die optie er niet bij een kort verhaal. Zeker niet als het een verhaal van zes minuten is. Je leest het en het is wel of niet jouw smaak. Daarmee ligt er meteen een flinke druk op de auteur. Lukt het de auteur om een lezer in zo weing woorden in te pakken?
Ik vond het verhaal ‘De varkens’ van Elfie Tromp het beste: een snel verhaal dat je meteen meetrekt, dat niet weg te leggen is en eindigt met een onverwachte draai die je aan het denken zet. Heerlijk!
Ook ‘De kinderpopster’ van Tim den Besten zet je op subtiele wijze aan het denken over hoe dingen ontstaan en uit de hand kunnen lopen. Hoe lang kan een mens willens en wetens doorgaan met iets dat niet helemaal kosjer is?
‘Balora met het grote hoofd’ van Thomas Olde Heuvelt zet de lezer op een heel andere manier aan het denken. Wat gebeurt er echt en wat niet? En als je daar dan uit komt, wat maak je dan van de gruwelijke werkelijkheid?
Alle acht verhalen lees je in ongeveer zes minuten. Ze doen wat een kort verhaal moet doen, ze nemen je even mee naar een andere wereld en daarin slagen alle auteurs. Wat mij betreft is deze reeks een zeer geslaagd initiatief om mensen even te laten ontspannen. En het is een nog mooier duwtje in de rug voor het korte verhaal. Dus heb je de kans om (een van) deze boekjes te bemachtigen, grijp hem!