De psychiater Julius krijgt te horen dat hij nog maar één jaar van goede gezondheid zal hebben ivm een ernstige onbehandelbare vorm van huidkanker. In de periode na de diagnose leest hij Nietzsche’s: Aldus sprak Zarathoestra. Julius leert door dit boek zijn lot te aanvaarden.
Nietzsche's idee dat we ons leven zo moeten leiden dat we bereid zouden zijn hetzelfde leven tot in de eeuwigheid te herhalen, en Zarathoestra’s wens de wijsheid die hij had verworven te delen met zijn medemens brent Julius tot het inzicht hoe hij zijn laatste jaar wil doorbrengen: ‘Hij wou doorgaan net zo te leven als hij het voorgaande jaar geleefd had – en het jaar daarvoor en het jaar daarvoor. Hij was met hart en ziel therapeut, hij werkte graag met mensen en hij genoot ervan wanneer zij met zijn hulp nieuwe horizonten ontdekten’

Hij wil weten of hij zijn patiënten überhaupt heeft geholpen en komt daarmee ook bij zijn mislukte therapieën, een daarvan was de behandeling van Philip, een sexverslaafde chemicus die zo’n twintig jaar geleden plotsklaps gestopt is met zijn therapie. Hij besluit hem op te zoeken en ontdekt dat Philip ‘genezen’ is van zijn verslaving vooral door zijn studie filosofie en het bestuderen van Schopenhauer. Ook is hij voornemens een praktijk als filosofisch therapeut te gaan starten. Dit verbaast Julius zeer omdat hij Philip kent als iemand die moeite heeft met intermenselijke contacten. Dit contact leidt ertoe dat P. aan J. vraagt zijn supervisor te worden, dit ivm het voltooien van zijn opleiding tot counselor. J. stemt hierin toe mits P. een halfjaar lid wordt van zijn groep voor groepstherapie.
Een heel groot deel van dit boek gaat over het verloop van deze groepstherapie en dat vond ik een beetje veel worden. Philip ontwikkelt zich ten goede in deze groep. Aanvankelijk is hij iemand die zich afzondert, zich boven de groep stelt en tot in den treure als een soort robot met Schopenhauer op de proppen komt. Alles wordt aan deze filosoof opgehangen en dat wordt vreselijk irritant. Een van de groepsleden zegt hem : ‘Jij staat niet in het leven, je luistert niet echt naar anderen, en als ik je hoor praten, heb ik niet het gevoel dat ik naar een levend, ademend wezen luister’
Maar ergens tegen het eind beseft Philip: ‘dat hij zijn huis, zijn gehele leven, had gebouwd op voze en bedrieglijke fundamenten’ en verderop ‘sta mij toe heel even Schopenhauer aan te halen’.

Omdat Yalom zelf psychiater is, denk ik dat de gesprekken in deze therapie wel de realiteit weergeven maar ik werd er op den duur door geïrriteerd. ‘wat voel jij hierbij’, ‘zeg daar eens wat meer over’,‘ hoe voelde dat, ben je tevreden?’, 'daar heb je een interessant punt’, ‘blijf hieraan werken’ etc. en het leest soms als een soort notulen. Maar je leert wel behoorlijk goed alle groepsleden en ook Julius zelf kennen en er komen allerlei geheimen naar boven. En ook interessante, filosofische gedachten over de dood, liefde, seksualiteit, relaties.
En hoe gaat het intussen eigenlijk met Julius’ gezondheid?

Hoofdstukken tussendoor vertellen over leven en werk van Arthur Schopenhauer, ik vond ze erg boeiend en leerzaam. Je komt er ook achter dat de levens van Philip en Schopenhauer interessante parallellen hebben. Heel leesbaar boek wat me nog verder heeft uitgedaagd meer over filosofie te willen weten en lezen. Al met al zeker een aanrader vooral als je geinteresseerd bent in gesprekstherapie of filosofie.