Lene verliest op zeer jonge leeftijd haar ouders. Beide komen om bij een heftige brand in hun huis, alleen Lene en haar broer Marcel overleven de ramp. Haar lieve tante en oom nemen hun beide in huis en houden van ze alsof het hun eigen kinderen zijn. Toch blijft er voor Lene altijd een gemis. Elke dag mist ze haar vader en moeder en nu ook haar oma niet lang meer te leven lijkt te hebben moet Lene steeds vaker aan haar ouders denken.

In Lene op het dak van de wolken wordt op een mooie ontroerende manier beschreven hoe een verwerkingsproces na een groot verlies kan verlopen. Iedereen gaat er anders mee om, zo ook bij Lene thuis. Haar tante kan er niet over praten, terwijl Lene’s oma juist graag in gesprek gaat met Lene over haar ouders.

De prachtige tekeningen van Irma van Osch zijn een prettige aanvulling op het, ondanks het zware onderwerp, toch zeer toegankelijke verhaal. Een verhaal dat over veel meer gaat dan over het verwerken van een groot verlies. Het boek gaat ook over de soms bijzondere helende band tussen mens en dier. Daarnaast komt het onderwerp spiritualiteit aanbod. Lene lijkt werkelijk in verbinding te staan met haar overleden vader, wat haar erg helpt in haar verwerkingsproces.

Lene op het dak van de wolken is een fijn boek, waarbij een pittig onderwerp als rouwverwerking, op een aangename manier bespreekbaar wordt gemaakt