De roman heeft filmische kwaliteiten, je ziet het voor je. Het gehannes van vader en zoon met het busje waarmee ze naar Portugal rijden. Goed getroffen: De dubbele blik van de zoon. Dan weer kil, dan weer liefdevol en nostalgisch naar zijn jeugd. Jaloezie en ergernis geven lucht aan het verhaal. Tegelijkertijd voel je de wanhopige behoefte van de zoon om de vader te begrijpen. Dat maakt de reis tot een boeiende zoektocht, met een fraai open einde. Tevens geeft het boek een mooi tijdsbeeld van de "vrije" zeventiger jaren.