'Niet de sterkste overleeft, maar hij die zich het best aanpast.'
De hoofdpersoon groeit in de laatste maanden van haar leven meer naar Maria toe dan in alle jaren ervoor, hij ontdekt dat de bewering dat je naarmate je iemand beter leert kennen, je ook meer van deze persoon kunt gaan houden, steeds meer bewaarheid wordt.
Maar ook dat hij zijn eigen houding en reacties beter begrijpt, wanneer het om zijn angsten voor het onbekende en het onverwachte gaat.
'De levensklok geeft geen time-outs'.
Hij leerde van Maria hoe men iedere dag het leven kan vieren, buiten de begaande wegen kan treden, de grenzen kan verleggen om het onbekende in zichzelf te kunnen ontdekken.
Van deze reis heeft de auteur ons deelgenoot gemaakt van een reis door het leven van Alec in deze prachtige roman, waarin je als lezer zult kunnen zien dat het verleden niet veranderd kan worden, maar wel de beleving ervan.
Keller laat ons nadenken over wat echt is; 'Alles wat je kunt verbeelden, is echt' en 'Is niet alles wat we waarnemen, een droom in een droom.'

In deze Symfonie der dagelijkse dingen waar de auteur ons alle belangrijke dingen in het leven laat zien; liefde, afscheid nemen en ontdekken. Maar vooral de kracht van liefde!

Deze symfonie wordt in de vijf boeken geschreven met een beschrijving van de stemming, die helemaal passend is bij de geschreven woorden van de hoofdstukken in de boeken, zoals dolce (zacht, lieflijk), marcatissimo (nadrukkelijk) of patetico (hartstochtelijk), mesto (treurig), lamentoso (rouwend) en brillante (sprankelend).

Symfonie der dagelijkse dingen is een verhaal dat me werkelijk heeft geraakt. Dit is een boek dat zeker opnieuw uit de kast getrokken zal worden om nog een keer te lezen. Ik kijk er nu al weer naar uit!