Gezien de lovende recensies, enkele uitzonderingen daargelaten, ben ik teleurgesteld in de debuutthriller van Viveca Sten.

De vele korte zinnen in 'Stille wateren', waardoor je als het ware voortdurend 'stokt', weer verder leest en opnieuw 'stokt', zijn een storend element tijdens het lezen. Geen moeilijk woord of fraaie volzin te bekennen. Nadenken is niet nodig, alles wordt voorgekauwd en elke emotie maximaal uitgemeten.
Aan het verhaal op zich mankeert het niet en de locatie is goed gekozen, de spanning is echter ver te zoeken. Je begrijpt al snel hoe het het ongeveer in elkaar zit, de aan de moorden gerelateerde personages worden op een presenteerblaadje aangeboden. Aan het eind wordt het nog een tikkeltje spannend, maar ook hier voel je weer op je klompen aan hoe het zal aflopen.
De hoofdpersonages zullen we ongetwijfeld terugzien in een vervolg. Ik ben benieuwd of Sten daarin alsnog boven de oppervlakkigheid uit weet te stijgen.

'Stille wateren' verdient zeker niet het predikaat literaire thriller, daarvoor is het allemaal te simpel. Het voordeel van de twijfel levert drie sterren op. Prima boek voor wie een paar uurtjes ontspannen wil lezen zonder zich in te hoeven spannen. Een vakantieboek, zeg maar.