Het verhaal wordt vanuit verschillende personages verteld. Je leest vanuit Zélie, prinses Amari en kroonprins Inan. Ik vind het vaak erg prettig en snel lezen als een verhaal word geschreven vanuit verschillende perspectieven. In dit geval lees je door de ogen van een dîviner, een meelevende prinses en een genadeloze kroonprins. Ieder van deze drie hebben een andere, eigen ervaring met de onderdrukking van de maji’s. Ieder van hen heeft dan ook een totaal andere visie op de wereld en de monarchie én eigen demonen te verslaan.
De verhaallijn is super sterk geschreven. Je leest over een bevolkingsgroep die wordt onderdrukt om hun uiterlijk, geloof en levenswijze. Hoe zij worden veroordeeld en gedwongen worden hun eigen zijn op te offeren om maar rond te mogen lopen in de hoop wat te eten te vinden en niet te worden neergeknuppelt. Je leest over een Koningshuis dat zo vol vooroordelen, stereotypering en racisme zit, dat dit wordt doorgegeven aan de volgende generatie. Eén Koning heeft een zeer traumatische ervaring met een groep maji’s, waardoor hij alle stammen wil uitroeien. Het is erg knap hoe Tomi deze zware, hedendaagse issues in een prachtig, fantasierijk en magisch verhaal heeft weten te weven. Zonder het allemaal al te zwaar te maken.
De worldbuilding. Wauw. Ik waande me echt op de stranden en in de jungles. Tomi heeft een perfecte balans gevonden tussen een fantasierijk en een reële wereld.
Wat mij als laatste heel erg aanspreekt: de personages. Wat zijn ze lekker eigenwijs! Wat maken ze een groei door, en wat maken ze een fouten. Zélie is een onzekere puber met een grote mond, maar een klein hartje. Je gaat echt van haar houden. Amari moet de leeuw die in haar schuilt nog zien te vinden, want wat een vuur schuilt er in dit schuchtere meisje. En Inan… onze Kroonprins wordt verscheurd tussen de wereld die hij denkt te kennen, en de wereld die hij ziet.
Een verhaal vol magie, vriendschap, voor jezelf opkomen en vechten voor vrijheid. Dit is echt een van de beste boeken die ik sinds lange tijd heb gelezen.