De Polyglotte Geliefden van Lina Wolff is het verhaal van drie mensen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben maar door een bijzonder manuscript onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Ik las de Polyglotte geliefden voor uitgeverij Atlas Contact. Op basis van de flaptekst had ik hoge verwachtingen bij het boek, een bijzonder verhaal, een origineel idee.

De Zweedse Lina Wolff vertelt in het met de Augustprijs bekroonde boek het verhaal van Ellinor die op zoek is naar een tedere man via internetdaten, het verhaal van Max, een ongelukkige schrijfster die een minnares zoekt die hem in alle talen kan toespreken die hij beheerst en Lucrezia, de kleindochter van een rijke markiezin. De drie hebben een bijzonder manuscript, genaamd de Polyglotte Geliefden, gemeen.

Het boek is opgedeeld in drie delen welke elk met een van de hoofdpersonen correspndeert. In het eerste deel van het boek lezen we het verhaal van Ellinor en Callisto die haar met het manuscript van Max kennis laat maken. In het tweede deel ontmoeten we Max, die op zoek is naar een minnares én worstelt met het schrijven van een meesterwerk. In het derde deel ontmoeten we Lucrezia die de eerste twee delen van het boek samenbrengt. De eerste twee stukken eindigen abrupt waardoor je het gevoel hebt met een open einde te worstelen.

De hoofdpersonages hebben allemaal op hun eigen manier te maken met lijden, ongeluk in de liefde en eenzaamheid. Ze zijn allen op zoek naar iemand die ze kunnen koesteren en die hun verlangens kan vervullen. Wolff schetst haar bijzondere, aparte personages in een sombere wereld, ze heeft hier weinig woorden voor nodig, korte zinnen vormen de basis van het verhaal. De wereld kwam voor mij niet goed tot leven juist omdat de schrijfster zo weinig opbouwde en meer woorden vuil maakte aan de personages.

Hoewel het een leuk boek was om te lezen vond ik het niet dusdanig uitzonderlijk als dat het gepresenteerd werd. Daarvoor waren er teveel open en onafgewerkte plekken in het boek.