'Om nooit te vergeten' bevat vijf korte, surrealistische, fantastische, thrillerachtige verhalen en zijn samen uitgegeven op de Bookstoreday 2017.
Vijf verhalen die door de auteur kort worden ingeleid en dit is prettig voor de lezer die minder bekend is met dit genre.

Het eerste: Je weet hoe dit verhaal gaat, was een pakkende, bijna echt en sluit af met 'Als iets niet is te vatten, is het soms beter het te vergeten.
Het tweede 'De jongen die geen schaduw wierp' was op een bepaalde manier mooi en tegelijkertijd weet je dat de figuren niet echt kunnen zijn, maar geven wel als boodschap mee dat als iemand 'anders' is, in dit verhaal van glas is of geen schaduw heeft, er ook bij hoort. 'Een spiegel in een spiegel, een optische illusie van oneindigheid. Dat was vriendschap.'
Het derde De inktlezers van Doi Saket, pakte mij minder. Het vierde 'De vis in de fles' vertelt hoe je wereld letterlijk op zijn kop kan staan na een relatiebreuk: 'Wat is een gang een vreselijke, vreselijke plek: een midden tussen blijven en gaan.'
Het laatste en vijfde verhaal 'Hertenhart en gembertimbaaltjes'. Een modern wat bizar sprookje: '... het lijkt wel een sprookje! Het leven is geen Disney-versie. Het is....grimmig. ... Uiteindelijk is een spiegel maar glas!'

Het zijn korte verhalen en toch schetst de auteur een zodanig beeld dat je een compleet beeld hebt van hoe een omgeving eruit ziet.
Door de Bookstoreday een keer iets totaal anders gelezen dan wat ik doorgaans doe.
Het was een leuke uitstap, maar ik vermoed dat het hier voorlopig bij zal blijven.