Ik heb nog niet heel erg vaak een boek uitgelezen waarvan ik het jammer vond dat het uit was. Meestal zijn dit ook Historische boeken geweest. De laatste bladzijde voelt dan als een soort van gemis, de personages met hun aangrijpende verhalen op een zodanige manier geschreven dat je als het ware mee gezogen wordt in hun bestaan. In een rusteloze ruimte toch op kunnen gaan in een boek en niks merken van hetgeen er om je heen gebeurd, eigenlijk lukt me dat vrijwel nooit maar De poppenspeler is een van die zeldzame boeken waarbij het wel lukte.
De volledige recensie staat op Sonja leest&schrijft, link in bio.