In zijn eerste thriller, die vorig jaar verscheen, introduceerde ex-commando Brad Taylor het personage Pike Logan, een gepensioneerde Delta Force commandant die werd gerekruteerd als lid van de Taskforce: een ultrageheime organisatie die buiten de grenzen van de wet missies uitvoert om de bevolking te beschermen tegen het kwaad. In Hard tegen hard – het eerste deel – konden we lezen hoe Pike's wereld instortte toen zijn vrouw en kind bruut werden vermoord terwijl hij op een missie was. Daarnaast lazen we hoe hij een terroristische dreiging wist af te wenden. En nu is hij terug in Alles op alles, het tweede deel.
Wanneer er signalen worden opgevangen van een serieuze terroristische aanval tegen de Verenigde Staten, wordt na hoog beraad besloten de Taskforce in te schakelen. Om meer informatie over de mogelijke aanslag te vergaren en zo dicht mogelijk bij de terroristen te komen, moet er namelijk buiten de wet worden geopereerd en dat is voor de Amerikaanse inlichtingendiensten een onuitvoerbare taak. Pike Logan is de gewezen operator voor deze missie, ware het niet dat hij niet langer in dienst is van de Taskforce. Samen met (liefdes)partner Jennifer Cahill heeft Pike een coverorganisatie opgericht die door de Taskforce – weliswaar als dekmantel − wordt gebruikt om haar operaties te faciliteren. Toch worden Pike en Jennifer, samen met een Taskforceteam, eropuit gestuurd om de mogelijke terroristen op te sporen. Ze ontdekken dat er twee concurrerende terroristische organisaties actief zijn die een gezamenlijk doel hebben: het inzetten van een vernietigend wapen dat het complete stroomnet van Amerika plat zal leggen. Een zinderende race tegen de klok is het gevolg. Het leidt het team, onder leiding van Pike, door Azië naar het Midden Oosten om uiteindelijk weer in de VS te belanden. Weten ze de terroristen te stoppen en de aanslag te verijdelen, zonder daar onschuldige burgers bij te betrekken?
Vaak draait een actiethriller meer om de daadwerkelijke actie dan dat hij zich kenmerkt met een goed uitgedachte plot. Zo is ook in Alles op alles de plot ondergeschikt aan het eigenlijke verhaal. Brad Taylor voegt echter iets extra's toe: het menselijke aspect, wat hij met veel gevoel weet over te brengen. Gezien zijn verleden bij de Special Forces en het Amerikaanse leger is dit niet verwonderlijk. Deze humane toevoeging maakt de gebeurtenissen levendig en daardoor geloofwaardig. Men ervaart niet alleen het gevoel dat ontstaat bij een gevaarlijke operatie, maar Taylor stipt ook de impact die het heeft op de betrokkenen aan. Taylor weet hoe het in elkaar steekt en gebruikt de facetten die juist in andere actiethrillers ontbreken.
Een ander onderscheidend element van dit boek is de innerlijke, bijna existentiële blik op de voortdurende wapenwedloop tussen terroristen en terreurbestrijders. Taylor behandelt kwesties die er toe doen bij de War on Terror. Welke mogelijkheden hebben terroristen voor een nieuwe 9/11? Vergt de dreiging van binnenlandse extremisten een andere aanpak dan dreiging van buitenaf? Is het leger een waardevol instrument als de federale of de lokale politie niet in staat is het kwaad te stoppen?
Je kunt denken dat je nu alles wel hebt gelezen over mogelijke terroristische aanvallen en het verijdelen ervan, maar Taylor bewijst dat er nog veel over te vertellen is. In Alles op alles is het Amerikaanse elektriciteitsnetwerk doelwit van een aanslag. Volgens wetenschappers is het onmogelijk om dit hele net plat te leggen, maar de terroristen hebben een manier bedacht hoe dit toch mogelijk is. De theorie achter deze methode is redelijk ingewikkeld, maar Taylor heeft hier een slimme truc voor bedacht: Jennifer Cahill is een rookie en wordt als eerste vrouwelijk operator ooit ingezet in een missie; haar onwetendheid en ontbrekende kennis stellen Taylor in staat alles duidelijk en rustig uit te leggen.
Het bovenstaande maakt van Alles op alles een prettig leesbaar boek. Hoewel er ook wat toevaltreffers in het verhaal zitten, zijn het grotendeels rake schoten die Taylor afvuurt. Alles op alles heeft alles wat een actiethriller hoort te hebben: menselijke  en dus geloofwaardige  personages, een kloppend, actueel verhaal, en verder de nodige kogels voor een lekker potje knallen!