Gameboy is een verhaal over verslaving. Hoe die verslaving langzaam je leven overneemt en hoe machteloos je hiertegen bent.

Michiel is vijf als hij een Gameboy krijgt. Handig om mee op reis te nemen en de moeilijke uren te overbruggen. Al snel geraakt Michiel gefascineerd door de nieuwe virtuele wereld. Hij speelt nog met zijn vriendjes maar wordt toch steeds teruggetrokken naar de gamewereld. Dit begint ernstige vormen aan te nemen als Michiel ouder wordt en PlayStation en nieuwe games ontdekt. Zijn vriendschappen en zijn studies komen steeds meer op de achtergrond. Michiel beseft dat het anders moet. Hij stopt regelmatig enkele weken of maanden met gamen om zich dan volop in sport, eten, uitgaan, studeren te storten. Maar hij faalt, telkens weer. En niemand ziet wat er in zijn hoofd omgaat, hoe een warboel het daar is.

De lezer leeft mee op het ritme van Michiel, zit mee in zijn hoofd. Soms heel snel en verwarrend, soms met veel inzicht en begrip. Zijn onmacht en zijn strijd om te stoppen komen zeer duidelijk naar boven in het boek en dat is best wel heftig.

Het verhaal is chronologisch geschreven en goed te volgen. Als lezer wordt je regelmatig de gamewereld mee ingetrokken met vele termen en begrippen. Soms leest het vlot, soms wordt het ook wel eens langdradig. Maar dit boek geeft een zeer goed beeld over hoe het leven van iemand met een verslaving er uit kan zien, wat er in het hoofd van die persoon omgaat. Fijn dat Michiel Smit zijn persoonlijk verhaal met de lezer wil delen.