Tais Teng heeft een heerlijke schrijfstijl. Korte, compacte zinnen met veel inhoud. Heel bloemrijk taalgebruik. Sterke beeldspraak, absoluut niet cliché, absoluut niet gezocht, maar met een vette knipoog. Bij het lezen van dit boek heb je regelmatig een glimlach op je gezicht door de tekstuele vondsten van de schrijver.
'Een Schip van Bloed en Barnsteen' is, zoals alle boeken van Tais Teng, een genot om te lezen. Die man zit boordevol ideeën, en die probeert hij zoveel mogelijk in zijn boeken te proppen. Maar dat is ook één van de valkuilen. Omdat Tais zo snel van het ene idee naar het andere idee wil gaan, raffelt hij het verhaal af. Is er een probleem, dan is het een paar bladzijden later (of nog sneller) weer opgelost. Acceptabel in kinderboeken, minder gewenst in Young Adult boeken, en iets wat je beter niet kunt doen voor een volwassen publiek.
Verder zit het boek vol met onverwachte plottwisten. Zoveel, dat het op een gegeven moment op een gimmick gaat lijken.
Ik vermoed dat dit boek is bedoeld voor Young Adults, hoewel sommige passages beter op zijn plaats in een boek voor volwassenen. Voor volwassen zou het verhaal in een lager tempo, met meer 'suspense' moeten worden uitgewerkt.
Een groot pluspunt is de omslagillustratie, van de hand van Tais Teng zelf. Een schitterende illustratie, waar het verband met het verhaal duidelijk te zien is. De eindredactie door wijlen Jos Weijmer is goed. Mij viel slechts één fout op: "zij" waar "zijn" had moeten staan.
Kortom, met dit boek kun je een aantal genoeglijke uurtjes beleven. Wat betreft taalgebruik zou je het (bijna?) als literatuur kunnen bestempelen, maar wat betreft verhaal als lectuur.