Nora Gevers en Walter Sloten zijn een koppel dat de leiding heeft van Foodpack, een Belgische plastiekfabriek dat tot de Europese top behoort. Ze hebben niet dezelfde toekomstvisie voor het bedrijf, en dat zorgt voor strubbelingen: Nora wil het bedrijf zelfstandig houden, terwijl Walter eraan denkt om het bedrijf aan een Nederlandse concurrent te verkopen. Deze meningsverschillen liggen zelfs aan de basis van het einde van hun verstandshuwelijk.
In volle machtsstrijd wordt er dan nog eens een belastingscontrole aangekondigd. Bart Neels, de BBI inspecteur, blijkt een man te zijn die er zeer onorthodoxe methodes op nahoud en een uitgebreide informaticakennis heeft. Al snel komt één en ander boven water dat het daglicht niet mocht zien: Het bedrijf draait mee in een fraudecarroussel, en er zijn banden met de maffia. Deze ontdekkingen zorgen ervoor dat beide bedrijfsleiders met getrokken messen tegenover elkaar komen te staan om hun belangen te verdedigen.

Mendes slaagt er weer met glans in om een fictief verhaal te plaatsen tegen een authentieke achtergrond. Het nu gebruikte decor is de sfeer van corruptie en fraude die de Waalse PS eind jaren 80, begin jaren 90 overspoelde. Alle hoofdrolspelers van het Agusta-dossier  het gesjoemel bij de beslissing van de aankoop van nieuwe helicopters voor de Belgische landmacht  passeren, weliswaar onder andere namen, de revue: de drie Guys worder de 3 Gerards; en ook Cools en Vander Biest kunnen makkelijk herkend worden, als de hoofdrolspelers van de Waalse maffia connectie. Bob Mendes heeft zijn research weer voor elkaar.

Ook het plot en de schrijfstijl zijn weer van het vertrouwde hoge niveau niveau. Alleen is het jammer dat Mendes zijn hoofdpersonages een paar maal in bijna onmogelijke bochten moet wringen  ze zelfs moet laten liegen tegen de lezer  om de clou van het verhaal niet te vlug in het boek te verraden. Het zijn natuurlijk details, maar het stoorde me wel, en zorgde voor een flinke deuk in de geloofwaardigheid.

Ook begint het boek, dat al in 1994 gepubliceerd werd, een beetje gedateerd te worden.
Van de informaticatermen en -technieken die aangehaald worden zijn er ondertussen al veel niet meer in gebruik (vb bulletinboards) en ook de achtergrond van het verhaal is aan de jongere lezer niet besteed, vrees ik. Niet dat dit laatste onoverkomelijk is, maar de notie van de achtergrond maakt echt het verschil tussen een fiction- en een factionthriller. Een een factionwerk heeft toch nog altijd een streepje voor.