George Stadler wordt naar een leegstaand papierfabriek geroepen. Het is een groot complex met allerlei gangen. In een voormalige opslagplaats vinden ze een grote plas bloed, een scheermes en een gebroken spiegel. Als dat nog niet genoeg is treffen ze er ook een masker van Margaret Thatcher aan. Het gaat hier duidelijk om een plaats delict maar een lichaam is niet te vinden. Wat ook opvalt, is dat er een soort code wordt achtergelaten.
Het lijkt erop dat de plaats delict als decor is gebruikt voor een snuff movie. Een nagespeelde scène uit een speelfilm met rekwisieten. Georg is er heilig van overtuigd dat ze met een snuff filmer te maken hebben.
Algauw vindt Stadlers team, Birgit en Miguel, een tweede plaats delict maar nu wel met een lichaam en wederom met een masker en een code. Er bestaat geen twijfel dat de code iets te maken heeft met een volgende moord. Alleen moeten ze de code weten te ontcijferen. Hierbij maakt Stadler terug gebruik van Liz Montario die momenteel in Düsseldorf aan het werk is om seriemoordenaars te ondervragen.
Alsof Stadler nog niet genoeg aan zijn hoofd heeft, wil er iemand wraak op hem nemen. Zo komt het dat hij in nauwe schoentjes komt te staan en hij wordt zelfs van de zaak afgehaald.
Birgit die Stadler al jaren kent, gelooft haar oren niet en kan niet aannemen dat hij een vrouwenmoordenaar is. Hij heeft de meeste dienstjaren bij de KK11, niemand zal toch serieus geloven dat hij maar iets met de moorden te maken heeft? Maar het belastend bewijsmateriaal spreekt tegen hem. En het ziet er niet goed uit voor Stadler.
Georg Stadler staat er nu alleen voor en moet kost wat kost zien uit te dokteren wie hem zo graag de gevangenis in wil zien gaan. Hij moet op zijn eentje onderzoek uitvoeren.
Birgit, Miguel en Liz moeten de moordenaar zien te pakken maar die is hen steeds een stapje voor. Ze hebben met een geniaal iemand te maken en telkens als ze iets ontdekken is het kwaad al geschied. Ook het hele gedoe met Stadler maakt het er voor hen niet gemakkelijker op.
Zijn collega’s weten immers niet meer wie hij is en of hij wel te vertrouwen is. Wie wil Stadler aan de schandpaal nagelen en waarom? Lukt het hem om de wraaknemer op te sporen en tegelijkertijd de moordenaar te ontmaskeren? Wie is er in het korps nog te vertrouwen?

Conclusie
Dit is het derde boek van Karen met dezelfde personages. Wederom worden de hoofdstukken in datum en tijd aangegeven. Zo kun je ieders doen en laten volgen waar ze zijn en wat ze op dat tijdstip aan het doen zijn.
In het vorige boek leerden we Stadlers verleden kennen en nu wordt hij in nauwe schoentjes gedreven als iemand wraak op hem wil nemen.
Birgit die een trauma heeft opgelopen (lees deel twee) weet niet goed hoe ze hier mee moet omgaan en haar zelfvertrouwen krijgt een deuk. Je leest gewoon hoe moeilijk ze het heeft. Niet alleen met dit trauma maar nog met andere zaken.
De onderhuidse spanningen tussen de teamleden zijn wel degelijk te voelen als je het verhaal leest. De vele emoties die erbij komen doen wel een beetje teniet aan het verhaal. De personages krijgen precies meer aandacht dan de moordzaak zelf waar het in feite om draait. De auteur moet oppassen dat dit geen sleur gaat worden in haar boeken. Het werd op een bepaald moment allemaal een beetje teveel van het goede. Waar in de vorige delen de moordzaak echt op de voorgrond stond had ik nu bij momenten het gevoel dat dit maar een bijzaak was en dat vind ik spijtig. Ik hoop ten stelligste dat het in haar volgend boek er niet meer zo aan toe gaat. We kennen onderhand wel wie wie is!
Voor de rest was het heel vlotjes om te lezen en Sander weet je op een bepaald moment ook op een verkeerd been te zetten. Heel leuk waren de codes die er in het boek weren vermeld en de plot was zeer schrikwekkend als je deze bepaalde film hebt gezien.
Ik geef dit boek 3 sterren