“Gewone huizen van normale mensen die een leven vol details leiden die ze misschien liever zouden vergeten, maar waar ze op de een of andere manier mee hebben leren leven.”

Emily Porter deed net het tegenovergestelde. Ze liet de laatste twee jaar aan herinneringen operatief uit haar geheugen wissen, nadat ze haar eigen dood in scène zette, en begint opnieuw in een afgelegen plaatsje in Maine. Want ze heeft een geheim. Een geheim waarvan haar leven afhangt, en dat van anderen ook. Maar dan vindt haar verleden haar: Twee Oost-Europese mannen met elk hun eigen versie van haar verleden. Wie kan ze vertrouwen? Het is het begin van een spannende zoektocht naar haar afkomst terwijl ze er om opgejaagd wordt.

Het boek wordt vergeleken met Dan Brown. Maar dat schept de verkeerde verwachtingen. Verder dan een geheim genootschap komt die vergelijking niet. Ingenieuze puzzels die op het einde mooi in elkaar passen met een belerende boodschap en je doen twijfelen aan de echte geschiedenis, zijn niet aan Tosca Lee besteed. Er zit eerder een Stephen King-achtig sausje over, maar je vergeet nooit dat het fictie is. Dat neemt niet weg dat het een ontspannende, fantasy-thriller is, in een nogal ongecompliceerde, weinig lyrische schrijfstijl. Het is zo’n boek dat je na een bepaald punt nooit meer voor de eerste keer kan lezen.

Van bij de start wordt je in het verhaal gezogen en ga je helemaal mee in de verwarring van het hoofdpersonage Emily/Audra. Ergens in het midden zakt de vaart in het verhaal en de spanningsboog helaas, en dan vraag je je af waar al dat geren tussen al die verschillende plaatsen voor nodig was. De nevenpersonages worden vooral gebruikt om in beperkte mate de historische achtergrond uit te leggen en durven bij noodzaak nogal eens verschijnen en verdwijnen.

Het lijkt alsof Tosca Lee erg hard haar best doet om zowat alles wat reeds bestaat (in het huidige populaire YA/dystopische/fantasy/SF-genre) op een chaotisch hoopje te gooien, inclusief zowel nogal voorspelbare als uit de lucht vallende plotwendingen. En toch lukt het haar om terug echt de aandacht te trekken naar het einde toe. Zeker voor diegenen die reeds op de hoogte zijn dat de tenen krullende cliffhanger geen open einde is, maar de start van nog meer (opgejaagd) wild avontuur. Wat wel net iets duidelijker vermeld had mogen zijn om onnodige teleurstelling te vermijden. Er is dus nog hoop dat alle losse eindjes aan elkaar geknoopt kunnen worden.