Poëzie vermomd als proza; zo zou ik dit boek willen noemen. Het is een in omvang bescheiden novelle dat echter honderden bladzijden meer in zich herbergt. In korte observaties beschouwt Bernard Dewulf zijn familie en vooral zijn kinderen. Het staat vol met zinnen om te herlezen. Je wordt ondergedompeld in zijn taal en net als je dreigt te verdrinken, reikt hij je de hand met een welgeplaatste zin die voor begrip zorgt. In een opwelling aangeschaft en kandidaat voor herlezen.

Het enige in dit boek waar ik het niet mee eens ben is dat hij groene vingers onzin vindt omdat de aarde immers zwart is. Vergeet de aarde. Groene vingers gaat over planten. Knijp maar eens ongewenste uitlopers uit tomatenplanten en zie hoe letterlijk groen je vingers zijn (en hoe lekker ze ruiken).

Dit boek kreeg in 2010 reeds de Libris literatuurprijs. Terecht. Wat komt er toch veel moois uit Vlaanderen.

https://www.youtube.com/watch?v=Yxxj1VsJn4M