De vader van Torak sterft aan de verwondingen die hij heeft opgelopen door een grote beer, die bezeten is van een demon. Voordat hij sterft, laat hij Torak een eed zweren. Onderweg naar het Noorden, waar hij heen moet, komt hij een wolfsjong tegen waarvan de rest van de roedel is gestorven. Samen reizen ze verder, maar het lukt ze niet om uit de buurt te blijven van andere mensen...

Het verhaal speelt zich 6000 jaar geleden af in Noordwest-Europa, na de laatste Ijstijd. De wereld wordt heel goed beschreven: het voelt alsof je bijna echt door het Woud loopt samen met Torak, Wolf en later met Renn. De hoeveelheid details is precies goed. Er worden niet zoveel details gegeven dat je denkt dat je een non-fictie-boek zit te lezen - alles wordt in het verhaal verwerkt.

De personages komen heel realistisch over, net als hun interacties. Wolf was erg leuk om over te lezen en ook de menselijke personages waren interessant. Aan de andere kant was er geen personage waar ik echt veel om ben gaan geven, maar ging ik wel genoeg met de personages meeleven om te willen weten hoe het verder met ze zou gaan.
Het onderscheid tussen goed en kwaad is in dit boek ook redelijk duidelijk, waardoor het je als lezer niet veel doet als er een "slechterik" doodgaat.

Het oogpunt van de verteller wisselt tussen Torak en Wolf. Heel af en toe wordt er verteld wat iemand anders (Renn) denkt. De waarnemingen van Wolf worden ook anders beschreven, omdat hij dingen bij andere namen noemt en omdat hij meer gebruik maakt van geuren.

Allerlei dingen die je kunt doen om te overleven in de wildernis, worden in dit boek goed beschreven. Als je vaker boeken hebt gelezen die zich in de wildernis en/of de prehistorie afspelen, zal veel hiervan je bekend voorkomen.
De auteur heeft o.a. boeken van Shaun Ellis gebruikt voor de informatie over de wolven. Dat is zeker te herkennen als je dat andere boek hebt gelezen.

Er zitten natuurlijk wel onrealistische dingen in het verhaal, zoals een beer bezeten door een demon, en de Nanuak. De oplossing van het raadsel is ook net een beetje te makkelijk (sowieso, waar komt dat raadsel eigenlijk vandaan? Wie heeft het verzonnen?).

De schrijfstijl is prettig leesbaar, met veel afwisseling tussen beschrijvingen, dialogen en gedachten. Je merkt ook niet echt dat het oorspronkelijk in het Engels is geschreven, dus de vertaling is erg goed.

Voorin en achterin op de kaft staat een kaart, maar die is tijdens het lezen niet per sé nodig. De beschrijvingen en genoemde windrichtingen maken de reis makkelijk voor te stellen.

Tegen het einde van het boek denk je, zijn er nog maar zo weinig pagina's om het verhaal af te ronden? Of wordt het een cliffhanger?
Antwoord: Het zijn wel voldoende pagina's, maar de gebeurtenissen aan het einde gaan sneller dan in de rest van het boek. Dat past wel, omdat het in het echt ook snel zou gebeuren. Het is in ieder geval een goed einde voor dit verhaal. Je hóeft niet het volgende boek te lezen om te weten te komen hoe dit verhaal eindigt, maar er wordt wel ruimte gelaten voor een volgend verhaal.