Bij het zien van de cover voel je dat het meisje zich ergens (achter) probeert te verschuilen. Dat ze niet gelukkig is, dat er iets aan de hand is. Zowel de cover als de titel, al kom je bij het laatste pas op het eind pas achter, past heel goed bij het boek. De titel is heel sterk gekozen.
Vanaf de eerste zin word je gegrepen en wil je weten wat er met Pip is gebeurd, waar ze is, of ze nog leeft. Het boek is dan ook moeilijk weg te leggen.
Je leert elke dag van de week zowel moeder als dochter steeds beter kennen, het wordt je allemaal steeds duidelijker. Je krijgt medelijden met Pip, krijgt bewondering voor Freek & Michiel. Met Emma heb je dan weer medelijden en dan ben je weer boos op haar, maar bovenal hoop je voor haar dat ze Pip ooit weer in haar armen kan sluiten. Dat Pip haar ooit weer helemaal gaat vertrouwen en haar zal vergeven voor de fouten die ze in het verleden heeft gemaakt, dat ze samen kunnen praten over het verleden. Het plot zie je niet aankomen, je verwacht dat het heel anders zou zijn. Dat een bepaald iemand meer weet dan die laat blijken.
De auteur weet je te raken op de manier waarop ze vertelt wat het met je kan doen als je je kind kwijt raakt, wat een gokverslaving met je kan doen en hoe je je in een man kan verliezen, maar ook wat het met je kan doen als je een heel sterke kinderwens hebt. Het lijkt of de auteur dat zelf heeft meegemaakt of dat ze iemand kent die dat heeft meegemaakt, dat ze weet wat is om een kind te verliezen, wat het is om een gokverslaving te hebben.
Toch zit je aan het eind wel met een paar vragen, maar of dat belangrijke vragen zijn? Voor mij eerder vragen die er enerzijds niet toedoen, maar ergens wel een antwoord op zou willen hebben ook al weet ik dat je die nooit zal krijgen.
Hoe dan ook, het boek is zeker geen geijkte 'ik hou van jou en blijf je trouw' roman, maar een roman met een verhaal dat echt gebeurd had kunnen zijn en dat eens anders loopt dan je verwacht van een roman.