Daar waar ik De vliegeraar en vooral Duizend schitterende zonnen echt prachtig vond, is voor mij met En uit de bergen kwam de echo de plank volledig misgeslagen. De schrijfstijl is goed en je kunt ook echt wel goed zien dat Khaled Hosseini een goede auteur is, maar dat hij niet bij zijn oude verhaalstijl is gebleven vind ik erg jammer. Het verhaal van Abdullah die zijn zusje Pari moet gaan zoeken leek mij een prachtig iets, maar dit wordt compleet teniet gedaan door de vele extra verhaallijnen en personages die het boek vullen. Ik denk dat als hij het op de manier van zijn vorige boeken had gedaan, het verhaal voor mij vele malen beter zou zijn geweest. Deze manier vond ik niets toevoegen aan een verhaal dat veel beter had kunnen zijn. Hopelijk is zijn volgende boek wel weer veel beter!