Het verhaal volgt 2 vrouwen: de 'ik'-figuur, wiens identiteit lang verborgen blijft. Zij is haar dochter Amal verloren toen zij op haar 13e zelfmoord pleegde.  Amal werd gepest op school. Haar moeder neemt het het onderwijzend personeel kwalijk en besluit wraak te nemen. Op docenten. Laat er nu nét een docente in het dorp komen wonen...


En deze docente is de andere vrouw die we volgen, Jeantine. Wegens omstandigheden is ze momenteel niet aan het werk. Samen met haar man Jerome gaat ze door een lastige periode. En hun agressieve buurman maakt de situatie er niet beter op.

Deze lijkt vastbesloten Jeantine en Jerome weg te pesten en maakt het steeds bonter.


In het boek wordt veel gebruik gemaakt van flashbacks. En soms is het even omschakelen omdat deze ook gewoon in de tegenwoordige tijd zijn geschreven.

Verder lezen we ook passages uit het dagboek van Amal, deze zijn wel duidelijk van de rest van de tekst te onderscheiden omdat ze cursief zijn gedrukt.


De schrijfster wist me lang op het verkeerde been te zetten, alhoewel ik ergens wel vermoedens had dat 'mijn' verdachte wellicht iets te voor de hand liggend was.

Lees mijn recensie verder op http://www.watiknouvind.com/2018/11/wat-ik-nou-vind-vanmij-zie-je-niet-van.html