Dit boek is geschreven door Nujeen in samenwerking met Christine Lamb een journalist die o.a. samen met Malala Yousoef het boek Ik ben Malala geschreven heeft.

Afgelopen jaren hebben we veel beelden gezien van honderdduizenden wanhopige mensen die via de zee het veilige Europa trachten te bereiken soms met fatale afloop zoals bij het peutertje Aylan Kurdi die uiteindelijk levenloos aanspoelde op de Turkse kust.

Op die zelfde dag maakte vele anderen ook de oversteek waaronder Nujeen een Syrisch meisje uit Aleppo en de schrijver van dit verhaal. Op zich is dat niet zo verwonderlijk als er duizenden mensen vluchten. Wat haar verhaal speciaal maakt is het feit dat ze door een lichamelijke handicap (cerebrale parese bij veel mensen bekend als spasticiteit) gebruik moet maken van een rolstoel. Zij heeft dezelfde route afgelegd als al die anderen samen met haar zus maar door haar handicap was dat net als haar leven voor de vlucht alles behalve vanzelfsprekend.

Na een proloog waarin het gedeelte van de vlucht over zee verteld wordt. Begint het verhaal vanaf haar geboorte in 1999 tot 2014. Door haar handicap is zij niet fysiek niet in staat naar school te gaan. Zij slijt haar dagen met dromen over astronauten en het kijken van televisie waaronder een dagelijkse Amerikaanse soap. Haar familie zorgt goed voor haar en een van haar zussen leert haar lezen. Waardoor zij via boeken en de televisie kan vluchten uit haar onvrijwillige gevangenis.

Op het moment dat het in Syrië te gevaarlijk wordt vluchten ze via de Balkanroute naar Europa.
Uiteindelijk komen ze aan in Duitsland waar ze wachten op een verblijfsvergunning

Hier is Nujeen eindelijk vrij zowel van oorlog als ook in haar mogelijkheden om zelfstandig buiten te zijn en onderwijs te volgen. Dit kun je zien als een geluk bij een super groot ongeluk want Nujeen heeft ondanks dat ze een lichamelijke beperking heeft en daardoor pas op haar 17e echt naar school gaat een heldere visie op de wereld en een leergierigheid en optimisme waar je u tegen zegt,
Dit boek laat zien dat er ondanks beperkingen en ontberingen, en schijnbare onmogelijkheden altijd hoop is. Als het nodig is, is de mens tot veel in staat. Zelfs als dat betekent dat je 6500 KM moet vluchten in een rolstoel.