'Wat nemen we mee?' vroeg Katherine. 'Borden?Bestek?Pannen?' 'Alleen pannen. De rest laten ze achter. Ze mogen maar één koffer meenemen. Wat er achterblijft, is van ons.' 'Waar zijn ze naartoe?' 'Ik weet het niet. Naar het oosten, denk ik. In elk geval weg.'

De Volmacht is een beschrijving van het leven van Katherine en Peter, ze zijn aan het begin van de oorlog getrouwd, zij verblijft in Berlijn en hij aan het front.

De zware tocht door het onmetelijke en steenkoude Rusland maakt de mannen radeloos, soms voel ik medeleven, zo absurd, het voelt bijna als verraad om emotie te voelen want even ervoor schoten diezelfde mannen mensen in koelen bloede dood, nu zijn ze omsingeld in Stalingrad ze kunnen geen kant op, de winter nadert.

Soms voel ik compassie met het gezin in Berlijn, die hun zoon en broer knettergek thuis krijgen uit het oosten terwijl ze eerder zonder schuldgevoel een woning betrokken, kleding droegen, meubels gebruikten, aten van het porseleinen servies, eigendommen van de Joodse bewoners die ze hun huis hadden uitgejaagd.

In Berlijn zijn de nieuwe rijke vrouwen met Russische dienstmeisjes, ze zijn blind voor de werkzaamheden van hun mannen, voor de armoede en de honger in de straten, ze bewonderen elkaars sieraden, bontmantels, japonnen, scheppen op over de prestaties van hun kinderen.

Terwijl Katherine één van hen dreigt te worden verlangd ze alleen naar haar man, hij, Peter, wil zijn vrouw terugzien, hij gaat tot het uiterste.

Audrey Magee heeft De Volmacht in een heldere taal geschreven, deskundig, met beknopte dialogen en subtiele aanwijzingen naar de verschrikking van de Tweede Wereldoorlog, het heeft mij overdonderd.