Wanneer ik “Allerzielen” langzaam dichtklapte, schrijnden mijn ogen als door zand gestraald en voelde mijn hoofd als gepolijst door wentelende volzinnen, bezaaid met kralen van flitsende opsommingen en beschrijvende alliteraties… De eerste, zegge honderd pagina’s, geraakte ik haast gedrogeerd door de zinderende wijsgerige omschrijvingen en de heerlijkse tsunami’s aan tegengestelde stellingen, meesterlijk in kaart gebracht door een weergaloos literaire genie, in casu Cees Nootenboom. Maar gaandeweg slipte mijn geestdriftige aanbidding voor het genie dicht en werd “Allerzielen” een moeizame tocht door de, alleszins voor mij, bijna ondoordringbare jungle van onvoorstelbaar lange volzinnen, slechts te beeindigen na tweemaal diep inademen. De personages, aanvankelijk vrij aangename vrienden, worden na een derde van hun optreden, moeilijk te volgen broeders. De geheimzinnige vrouw, Elik Oranje, zorgt door haar markant komen en gaan voor de nodige spanning in deze ver van ontspannende roman. “Allerzielen” is een ideale opgave voor een loodzwaar eindexamen “zinsontleding” …