Je leidt een gewoon leven net als iedere andere tiener. Maar dan opeens wordt je na een bloedtest afgevoerd met een bestelbusje en woon je even later in een huis met meerdere kinderen, allemaal onder de 18 jaar, die Defecten worden genoemd. Ze zitten in quarantaine, en als iemand ziekteverschijnselen vertoont, wordt hij onmiddellijk afgevoerd. Niemand komt ooit terug. Toby (ik-figuur) maakt dat allemaal mee, maar zijn leven wordt pas dragelijk als Clara in het huis komt wonen. Dit dystopische verhaal neemt de lezer mee naar een afschuwelijk bestaan. De kinderen leven voortdurend in angst. Als Clara in het leven van Toby verschijnt, wordt hij verliefd op haar en samen maken ze nachtelijke tochten over het eiland waar ze verblijven. Als lezer word je deelgenoot van hun gevoelens en weet je dat het eind van het verhaal gruwelijk zal zijn, maar het is verrassender dan je denkt.

Dit is een vreselijk ontroerend verhaal. Je duikt er gewoon middenin. In het begin wist ik zelfs even niet of de hoofdpersoon een jongen of een meisje was (ik had de achterkant al een hele tijd geleden gelezen en wist niet meer precies waar het over ging).
Dit is echt een heel apart boek, niet zoals het gewoonlijke Young Adult (waar ik nu wel even genoeg van heb). Je blijft het hele boek in dezelfde omgeving en je wordt nu eens niet achterna gezeten.
Je volgt de kinderen in het verloop van hun ziekte...en wat gebeurd er met de kinderen als ze worden weggehaald. Helaas komen we daar niet achter. Er blijven ontzettend veel vragen achter als je het boek uit hebt, maar dat vond ik deze keer niet storend!
Heel mooi gedaan Sarah Pinborough.