'Albert eruit of ik eruit' zijn de gevleugelde woorden waarmee het boek begint en die waarschijnlijk ook voor altijd verbonden zullen blijven met 'Albert moet naar huis'.
Die woorden lijken voor mij een metafoor en betekenen niet letterlijk dat alligator Albert persé doorheen heel Noord-Amerika moet thuisgebracht worden in een teiltje, op de achterbank van de oude Buick van Elsie en Homer.
Op het eerste zicht is dit wel de korte samenvatting van het boek en dan kan dit gewoon gelezen als een leuke, soms grappige, soms ook een beetje een vervelende, roadnovel.

Albert moet naar huis is échter veel meer dan dat, gezien de vele filosofische uitspraken die doorheen het hele verhaal gezaaid zijn, zoals de kruimeltjes brood van Hans en Grietje die als wegwijzer moeten dienen doorheen het levensverhaal van Homer en Elsie [en van ons allemaal]

Wat is dan - volgens mij - de betekenis van die uitroep van Homer waarmee het boek begint? Het is niet Albert waarvan Elsie afscheid moet nemen om Homer te kunnen bij zich houden, maar haar onmogelijke jeugdliefde - voor Buddy [een type waarop ieder jong meisje wel eens verliefd wordt voor ze de ware ontmoet en die ze eigenlijk altijd een beetje blijft koesteren] - die ze eerst moet loslaten om zich bewust te kunnen worden van haar ware liefde voor Homer.

Dat die liefde er écht wel is zal duidelijk worden aan wie doorheen de geschreven regels kan kijken om de filosofie van het boek te ontdekken. Niets is wat het lijkt in dit bijzondere boek.

Ik vond de reis absoluut de moeite waard en ik geef Albert 4**** [liever had ik 4.5 gegeven, maar dat kan nu eenmaal niet.