Mij niet gezien is een boek waar je kennis leert maken met een jonge ‘Sherlock Holmes’ die op haar jonge leeftijd al met veel drama te maken krijgt. Het is een jeugdboek wat mij aangenaam heeft verrast!

Mila heeft een speciale gave waardoor ze meer dingen ziet die andere mensen over het hoofd zien. Ze deed me een beetje denken aan een jonge Sherlock Holmes. Die ziet ook allerlei kleine details, en vormt op die manier een beeld van de situatie. Ik vond het leuk om te lezen, maar wat ik wel jammer vond, is dat niet echt uitgelegd wordt hoe ze op haar verklaringen komt. Wanneer ze tot een conclusie kwam was dat steeds zo plotseling. Alsof het haar *poef* te binnen schoot. Ik had graag een verklaring hiervoor willen zien, zoals welke details haar opgevallen waren.

Ik vond het een leuk concept dat Mila samen met haar vader opzoek ging naar een oude vriend van hem. Die gave zou ten slotte handig kunnen zijn. Maar Mila is nog maar 12 jaar, en dit was niet tijdens de zomervakantie. Hoeft ze niet naar school?! Sowieso beetje gek dat ze mee wordt genomen in een situatie die ‘volwassen’ kwesties behandeld. Affaires en verslavingen lijken mij geen onderwerpen waar je als 12-jarige echt op zit te wachten om diepgaande gesprekken over te hebben. Ze kwam bij mij veel ouder over dan dat ze was. Diepgang is overigens iets wat ik erg goed vond aan dit verhaal, omdat je veel informatie krijgt.

Ik heb veel mensen horen vallen over het feit dat er in dit boek geen aanhalingstekens gebruikt worden om gesprekken aan te duiden. Hierdoor was het lastiger om gedachtes en gesproken zinnen te onderscheiden. Ik vond dit echter niet storend lezen. Wanneer er iets gezegd werd, werd dat al gauw duidelijk als je keek naar de context eromheen. Toen ik er eenmaal aan gewend was merkte ik er dus nauwelijks iets van. Wel gaf deze manier van schrijven mij het gevoel dat ik echt een jeugdboek las, in plaats van een young adult. Dit, in combinatie met de jonge leeftijd van Mila, heeft ervoor gezorgd dat ik dit boek dan ook plaats als jeugdboek.

In het boek wordt een soort roadtrip van Mila en haar vader beschreven, waarbij ze verschillende plekken bezoeken en verschillende mensen ontmoeten. Bij sommige van deze mensen had ik het gevoel dat er meer uit hun verhaallijn te halen was, maar dat bleef helaas uit. Voor deze verhalen is nu dus een soort open einde ontstaan. Omdat dit boek een standalone is, kan ik dus alleen maar gissen hoe het met hen afgelopen is…

Uitgebreide recensie op mijn blog: https://readinge.wordpress.com/2016/12/13/recensie-mij-niet-gezien/