Met veel genoegen heb ik De eeuw van de kersenbloesem van de Japanse schrijfster Miki Sakamoto gelezen.
Wat mij vooral heeft getroffen is de ingetogen wijze waarop de schrijfster de historie over Japan van de laatste eeuw heeft beschreven.
Zij laat een afspiegeling van de traditie van de Samoerai zien door emotie niet toonbaar te maken omdat het als teken van zwakte wordt beschouwd. De vele Etiquette, Ceremonies en de, door overlevering ontstane, gebruiken laten een prachtig beeld zien van de leefwijze in het verre oosten.

In De eeuw van de kersenbloesem vertelt Miki Sakamoto het verhaal van haar Grootmoeder Nao.
Ze wordt geboren in 1895 en groeit op in een welgesteld en vooraanstaand gezin. Op latere leeftijd als Japan vele oorlogen heeft gevoerd zal ze ook bittere armoede kennen. Nao’s levenspad volgt de Japanse gewoontes en zorgt voor een indrukwekkend tijdsdocument.
Miki Sakamoto heeft de geschiedenis van haar Grootmoeder afgewisseld met wetenswaardigheden die voor een toegevoegde waarde zorgen.
De eeuw van de kersenbloesem is een interessante en mooie roman waar ik enorm van heb genoten.