Anke Kranendonk schreef eerder het boek Lynn. Hierin maakte de lezer kennis met Linda Dijkhuizen. Linda zit in groep acht en begint zich af te vragen wie ze nu eigenlijk precies is. Om zichzelf wat minder saai te maken, noemt ze zichzelf voortaan Lynn. In Lynn 2.0 volgen we Lynn op het schoolkamp van groep acht. Op de planning van de meester staan onder andere een dropping en bezoekjes aan een museum en zwembad. Dat klinkt als een doorsnee schoolkamp, maar met alle onverwachte gebeurtenissen, kwebbelende klasgenootjes en verwarrende gedachten van Lynn zelf, verloopt het kamp toch bepaald niet volgens plan.

Lynn wil graag bij haar klasgenootjes horen, maar tegelijkertijd is ze niet bang om haar eigen weg te gaan en om haar mening uit te dragen. Op de voorkant van het boek zien we een meisje over een boomtak hangen. Haar haren, armen en benen bungelen naar beneden, we zien haar gezicht niet. Dit beeld sluit mooi aan bij de verwarring die vaak heerst in Lynns hoofd. Want wat willen al die meisjes uit haar klas nou precies met hun groepjesvorming? Waarom heeft nou uitgerekend zij de pech dat haar tanden recht uit haar bovenkaak groeien? En waarom voelt ze zich opeens zo raar als ze haar klasgenoot Joeri ziet, of als ze zelfs maar aan hem denkt? Tijdens het kamp wordt duidelijk dat klasgenootjes ook met hun eigen problemen kampen en dat ze toch moeten proberen om er wat van te maken met elkaar.

Kranendonk schrijft vlot, het verhaal wordt nergens traag. Alle gedachten die door het hoofd van Lynn dwarrelen zorgen voor een humoristische toon. Tegelijkertijd schuwt Kranendonk ook serieuze zaken niet. Het verhaal begint met een korte terugblik van Lynn op het kamp, aangezien ze de opdracht heeft gekregen om er een verslag over te schrijven. Het werkelijke verhaal is dus in feite een terugblik in verslagvorm. Door deze opzet weet de lezer al van te voren dat er iets ergs is gebeurd op kamp: Lynn denkt terug aan het moment dat een van de meisjes lijkbleek op de rand van het zwembad lag. Hoe dit zo heeft kunnen gebeuren en hoe dit is afgelopen wordt in het boek pas aan het einde duidelijk. Dit zorgt voor een spannend element.

Het verhaal is geschikt voor kinderen in de leeftijd van ongeveer tien tot dertien jaar. De dingen die Lynn meemaakt en de zaken waar ze mee worstelt zullen voor hen zeer herkenbaar zijn.