Sluipweg bracht me terug naar mijn eigen geboortestreek. De weggetjes in de bossen, rijden zonder rijbewijs, sluipwegen om geen politie of toen nog douane tegen te komen. Wanneer de setting van een verhaal zo dichtbij is, pakt dat je toch nog meer bij de nekharen dan wanneer het een ver van mijn bed locatie is. 7 jongeren die al eens iets dom doen, er volgt een tragisch ongeluk waarbij enkele sterven. De rest gaat verder met zijn leven, maar allen blijven met geestelijke lidtekens zitten. Iedereen gaat daar op een andere manier mee om. Wanneer woede en wraak gaan gisten, weet je dat er dramatische gevolgen komen. En die komen er ook. Het verhaal is sterk opgebouwd, ik kon niet stoppen met lezen want wilde weten wat er ging gebeuren. Op een bepaald moment had ik wel door dat iemand het had overleefd, maar het hoe en vooral wie wist ik pas op het einde.
Het verhaal is ook rond, begin en einde sluiten mooi op elkaar aan.
Ik zou het verhaal 3,5 sterren willen geven.