De cover vind ik een beetje mysterieus, niet heel uitnodigend. Wel een mooie quote onderaan de kaft van Crimeblogger; ”Jet van Vuuren is de nieuwe Suzanne Vermeer”. De lettergrootte van de beschrijving op de achterzijde vind ik erg klein. Ik geef de kaft een 7.

De thriller gaat over drie weduwen, Margo, Alice en Debby, die elkaar ontmoet hebben bij een fotoshoot van een tijdschrift. Ze wisselen telefoonnummers uit om nog een keer af te spreken. Debby oppert om met z’n drieën een paar dagen weg te gaan naar een chic chateau in Limburg.

De drie weduwen worden uitgebreid beschreven qua achtergrond, persoonlijkheid, uiterlijk en hoe hun mannen zijn omgekomen. Ze zijn alle drie totaal verschillende types en gaan heel verschillend met de dood van hun man om.

In Limburg gaan ze in de buurt van het chateau de cursus wildborduren volgen. De cursus wordt door de merkwaardige kunstenaar Christiaan Boon gegeven, met cursief gedrukte alinea’s kom je langzaam achter de achtergrond van Christiaan Boon.

Langzaam haakt het verhaal in elkaar, een van de weduwen kent Christiaan Boon van vroeger en een van de weduwen kent de andere weduwe van vroeger. Uiteindelijk zal een van de weduwe de korte vakantie in Limburg niet overleven.

De ontknoping laat wat lang op zich wachten, de hoogzwangere Britt van Dijk neemt het onderzoek bij de recherche voor haar rekening.

Beredenering:

Ik heb niet eerder een boek van Jet van Vuuren gelezen dus ik was vooral nieuwsgierig naar haar schrijfstijl. Vooral hoe de achtergrond van Christiaan Boon wordt beschreven vond ik heel pakkend, het is een einzelgänger en hij zet je een beetje op het verkeerde spoor met zijn merkwaardige gedrag. Het plot vond ik niet heel spannend, het is een beetje onwerkelijk hoe lang de andere twee weduwen nog in het chateau verblijven om verhoord te worden.

Oordeel / Stelling:

Ik geef het boek 4 sterren, het boek leest makkelijk weg en boven ieder hoofdstuk staat de naam vanuit wie zijn perspectief je het verhaal leest.