Na een ADHD-achtig begin-gevoel kreeg ik meer beeld. Je hebt in dit boek drie vertellers: oma, opa Thomas en de jongen Oskar.
Oskar is zeer intelligent met een levendige fantasie, en een aantal angsten. Hij vertelt over zijn vader en het grote geheim dat hij met zich meedraagt. Volledig in de lijn van de relatie tussen vader en zoon begint Oskar aan een laatste opdracht: een zoektocht waarin vele mensen met verschillende levens voorkomen.

Na het uitlezen heb ik eerst eens de delen van oma en Opa Thomas opnieuw gelezen, om die helderder naar voren te krijgen.
Eigenlijk vond ik dat verhaal veel intrigerender. Oskar is apart maar deze twee personages hebben toch ook een speciaal verleden en moeilijk beschrijfbare band en omgangsvormen, het is een stuk onwerklijker leven terwijl Oskar een "onwerkelijke" jongen is ( ik bedoel bij Oskar eerder het woord "uniek" - minder gangbaar...).

Eigenlijk enorm indrukwekkend deze drie uitwerkingen rondom het trauma van verlies van een geliefde, en de strijd om te moeten doorgaan met leven, met de keuzes in welke vorm dan ook.

In het eerste stuk van Thomas heeft hij het over hoe hij zijn spraak verliest met mooie verregaande gedachten die ik nog eens zal nalezen. Ook zijn vertellingen van de tijd in Dresden zijn indrukwekkend en pakkend.

Het enige waar ik echt aan voorbij gegaan ben is het telefoongesprek in nummers.... ik heb het niet meer vertaald, het is voor mij geen automatisch "zien" en heb het gelaten als cijfers . Misschien staat het ergens wel op internet. Hetgeen dat me van dat stuk wel sterk bijbleef is:
"Ik bracht mijn leven terug tot letters, voor liefde toetste ik '5,4,3,3,3', voor dood '3,6,6,3', en als je het leed van de vreugde aftrekt, wat houd je dan over? Wat, vroeg ik me af, is de som van mijn leven?"

Ja, als ik voorbij het hyper gedrag van Oskar kijk naar wat erachter ligt zie ik een verhaal die me veel meer doet en waar ik stilletjes nog even in terug blader.
Na een stroef begin zeker een mooi boek maar voor een ander verhaal dan ik vooraf dacht.