De vader van Alfie Summerfield meldt zich op dag één van de Eerste Wereldoorlog vrijwillig aan bij het Engelse leger. De dan vijfjarige Alfie blijft achter en krijgt de rol van de man in huis toebedeeld. Alfie doet in de daarop volgende jaren alles om zijn moeder te helpen, terwijl zijn vader op een geheime missie is. Maar dan komt Alfie erachter dat zijn vader helemaal niet op een geheime missie is en besluit hij een eigen geheime missie op te zetten; het redden van zijn vader.

‘Kinderboek’
Na het lezen van Het winterpaleis en De jongen in de gestreepte pyjama rekende ik John Boyne vrijwel meteen tot een van mijn favoriete auteurs. Hoewel ik normaal niet veel kinderboeken lees, wilde ik dus toch graag De jongen die zijn vader zocht lezen. Het wordt geclassificeerd als een kinderboek, maar het boek is voor volwassenen ook zeker interessant. De tekst is gemakkelijk en de Eerste Wereldoorlog wordt in simpele bewoordingen uitgelegd aan de negenjarige hoofdpersoon. Boyne kruipt in het hoofd van deze jongen als geen ander. Er zijn maar weinig schrijvers die zo overtuigend, vanuit de belevingswereld van een kind, een verhaal kunnen vertellen over een onderwerp dat zo beladen en heftig is.

“Alfie probeerde niet te staren naar die rauwe, weke plekken waar de ledematen op onnatuurlijke wijze ophielden, maar dat viel niet mee. Hij zag de chaotische hechtingen, en de huid was in het midden naar binnen gevouwen, zodat er een rimpelige knoop ontstond met in het midden iets wat op een zwarte spijker leek.” - p. 132

Damley Road
Boyne brengt in Damley Road de Engelse gemeenschap ten tijde van de Eerste Wereldoorlog bijeen. Er wonen mensen die gedeporteerd worden, mannen die zich vol trots aanmelden om voor hun vaderland in dienst te gaan en mannen die bekend staan als ‘dienstweigeraar’, al weet Alfie niet precies wat dat betekent. Vrouwen die hun zonen en echtgenoten verliezen, vrouwen die het niet meer zien zitten en vrouwen die alles op alles zetten om hun gezin herenigd te zien. Alfie vertelt al deze verhalen vanuit zijn eigen gezichtspunt en op deze manier slaagt Boyne erin op een simpele manier het verhaal van de ‘gewone’ Engelse mensen tijdens de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog te vertellen. Allemaal mensen met een eigen verhaal, maar als het erop aankomt toch niet zo verschillend als dat op het eerste gezicht misschien lijkt.

“Hij voelde zich altijd heel volwassen wanneer hij wachtte tot de thee getrokken was. Echt lekker vond hij het niet, maar het gaf hem een belangrijk gevoel om ’s morgens aan tafel te zitten met een dampende mok thee en een snee geroosterd brood voor zich, de krant tegen de melkkan geleund. Zo had Georgie het ook altijd gedaan. Voordat hij wegging.” - p. 45

Het ‘happy end’ zal bij de lezers zeker een glimlach op het gezicht toveren, hoewel het misschien een beetje ongeloofwaardig lijkt voor iemand met meer kennis van oorlogstrauma’s en de verschrikkingen uit de oorlog. Een kinderboek zoals dit had echter niet spannender vertelt kunnen worden en niet beter kunnen aflopen. Een must voor iedereen die zijn kind wat wil leren over de Eerste Wereldoorlog. En natuurlijk ook voor iedereen die zelf stiekem even weg wil kruipen in een spannend verhaal, omdat Alfie je vanaf de eerste pagina niet meer loslaat.