Rudi Hermans heeft als auteur sinds 1983 al een behoorlijke staat van dienst. Zijn omvangrijke oeuvre bestaat uit dichtbundels, romans en novelles. Zijn nieuwste novelle is ‘De man van Marie’. Hermans wordt geprezen om zijn ambachtelijke schrijfstijl en de manier waarop hij vaak terugkeert naar het thema ‘familie’. Twee zaken die zeker ook in ‘De man van Marie’ niet ontbreken.

‘De man van Marie’ vertelt het verhaal van de man van Marie, die steeds ouder wordt maar zichzelf toch nog prima lijkt te redden, tot er iets gebeurt dat zijn oude verstand te boven lijkt te gaan en hij langzaam maar zeker steeds verder de kluts dreigt kwijt te raken. Het alledaagse en banale wordt ruw verstoord door het ongewone, waardoor verwarring, ontkenning en rouw vechten om een plaats in het hoofd van de man van Marie en in dat van de lezer.

‘De man van Marie’ ademt nostalgie, oude gewoontes, ambachtelijkheid. Het hoofdpersonage is ouderwets, noem hem authentiek. Het taalgebruik van Hermans sluit naadloos aan op zijn hoofdpersonage. Hij maakt gebruik van Nederlandse woorden die je niet elke dag meer tegenkomt en daardoor des te mooier zijn. ‘De man van Marie’ is een novelle met weinig pagina’s, weinig woorden. Er is geen dialoog te bekennen in het verhaal, maar dat betekent niet dat er niets gezegd wordt. Tussen de zinnen door komen we veel te weten over het leven van Marie en haar man.

“Zijn wereld werd oud en de beschaving schaaft almaar verder af, meer valt er voor hem niet meer te ontdekken, daarbuiten in de wildernis die eenzelfde is als de woestenij waarin hij vanbinnen verdwaalde.”

Het boek is puur en eerder vervreemdend dan spannend, hoewel het einde voor een aantal lezers zeker als een treurige en tegelijk prachtige verrassing zal komen. De prachtige zinnen en woorden en alles wat vooral niet letterlijk opgeschreven werd, zorgt dat er zo veel gezegd wordt in zo weinig woorden. Dat is de kracht van het korte proza van Hermans.