Na even wikken en wegen toch besloten om dit boek te gaan lezen. Ik had namelijk al eerder een boek van Arnaldur Indridason gelezen (grafteken) en was daar niet heel enthousiast over. Van de keuze om Engelenstem toch te gaan lezen heb ik geen moment spijt gehad!

Ondanks dat het boek nergens heel erg spannend is, of dat ik echt op het puntje van m'n stoel zat wilde ik toch continu verder lezen. Dit komt voornamelijk omdat het boek zo makkelijk leest en de vele wendingen in het verhaal. Ik was continu heerlijk aan het meepuzzelen en werd hoofdstuk na hoofdstuk op het verkeerde been gezet. Door de grote hoeveelheid mogelijke daders en hun aparte persoonlijkheden wist ik niet meer wie ik moest geloven.

Een ander pluspunt van het boek is het rauwe verhaal over de jeugd van de hoofdpersonage (Erlendur) en hoe je dit in relatie zet met hoe hij omgaat met zijn dochter en hoe je dit betrekt op zijn karakter. Je gaat begrijpen waarom hij zo gesloten en op zichzelf gekeerd persoon is.

Al met al een absolute aanrader! Ik ga binnenkort zeker verder met mijn derde boek van Arnaldur Indridason!