In ‘Soms lieg ik’ van Alice Feeney moet je drie dingen over hoofdpersoon Amber Reynolds weten: ze ligt in coma, haar man houdt niet meer van haar en soms liegt ze. Vanaf dat moment vraag je je al lezende contstant af: wat is waar en wat niet?

Het verhaal wordt verteld vanuit Amber Reynolds. Ze ligt in coma en zit door het zogeheten locked-in-syndroom gevangen in haar eigen lichaam. Ze hoort alles, maar kan niet praten of zich bewegen. Ze kan zich niet herinneren wat er gebeurd is, maar ze weet wel dat het geen ongeluk was.

Met haar thrillerdebuut levert Alice Feeney haar visitekaartje af. Direct de eerste pagina is intrigerend: het lijstje van Amber waarop ze de drie dingen noemt die je van haar moet weten. Vanaf dat moment wil je weten hoe het elkaar in en kost het moeite om het boek weg te leggen. Feeney bouwt de spanning op door het heen en weer springen in de tijd en door de dagboekfragmenten die tussendoor geplaatst worden, word je nog nieuwsgieriger gemaakt. Je leeft enorm mee met Amber, want het feit dat ze daar volkomen machteloos ligt en mensen over haar praten alsof ze er niet is zorgt voor een beklemmende sfeer. Je voelt haar angst en wanhoop als ze wakker wordt en zich realiseert dat ze helemaal niets kan en overgeleverd is aan mensen die het misschien wel helemaal niet zo goed met haar voor hebben. Samen met Amber ontrafel je wat er gebeurd is en leer je door haar herinneringen die langzaam terugkomen wat er voorafgegaan is aan haar ‘ongeluk’. Door de stukken die zich in het verleden afspelen leer je niet alleen Amber zelf, maar ook de andere hoofdrolspelers kennen: haar echtgenoot die volgens Amber niet meer van haar houdt, een zus met een geheim en een geobsedeerde ex.

Maar onderhuids knaagt het: klopt het allemaal wel wat Amber zegt? Haar echtgenoot lijkt liefdevol en ook haar zusje lijkt het goed met haar voor te hebben. Maar ondertusen lijkt datzelfde zusje de reden te zijn dat Amber allerlei dwangneuroses heeft ontwikkeld en de relatie met haar ouders onder druk heeft gezet. Maar steeds komt weer die vraag naar boven: is Amber te vertrouwen? Je wordt lang in het ongewisse gelaten, tot de enorme plottwist die via een dagboekfragment duidelijk wordt. En als je daarvan bekomen bent en denkt dat je niet meer verrast kunt worden, komt daar een plottwist overheen die je echt totaal niet ziet aankomen! Als je de laatste pagina gelezen hebt en het boek dichtslaat, twijfel je opnieuw aan alles: wat is waar en wat niet? Uiteindelijk is er maar een ding zeker: soms liegt Amber!