Harold Frey loopt weg bij zijn vrouw of wandelt naar een doodzieke vriendin van vroeger, zonder dat dat ooit de bedoeling was. Voor mij (voor iedereen??) een herkenbaar gevoel: je loopt, fietst of rijdt ergens heen en bedenkt dan: ik hoef niet naar huis, ik kan ook naar... naar overal waar ik maar heen wil. Ik kom uiteindelijk altijd weer thuis, maar was gefascineerd door Harold, die mijn geheime fantasie echt uitvoerde.

Het was niet een onverdeeld succes. Harold krijgt vrij snel last van psychische klachten. Niet zo gek, als je langzamerhand ontdekt wat hij in zijn lange leven allemaal meegemaakt heeft. Onderweg verzamelt hij prachtige verhalen van voorbijgangers. Ondertussen krijgt zijn vrouw thuis ook lucht om haar eigen herinneringen eindelijk te verwerken. Het zijn een aantal prachtige verhalen.

En toch, door al die verhalen en door de ontzettend simpele beschrijving van Harolds gedachtenwereld (we kunnen niet allemaal academici zijn, maar Harold zit af en toe tegen denkniveau van een laagbegaafde aan), voelt het verhaal soms een beetje kinderlijk en oppervlakkig. Ook de suspense (de clou van Harolds herinneringen) is een beetje doorzichtig. Als lezer heb je al tijden door wat erachter zit, maar het word je nog steeds niet verteld.

Toch een fijn boek, heel gemakkelijk in een ruk uit te lezen. En een extra ster voor de niet afgeraffelde afloop.