'Het leven stonk naar de dood.' Zo zou je best de sfeer in Izzo's Solea kunnen samenvatten en bij uitbreiding in heel zijn Marseille-trilogie rond ex-politieman Fabio Montale. Die komt in Solea in aanvaring met de maffia, die Montale wil inschakelen om Babette Bellini op te sporen, een journaliste die een paar maffiazaken wereldkundig wil maken. Om haar argumenten kracht bij te zetten, schrikt de maffia er niet voor terug Montales vrienden om te brengen.

Montale treurt intussen nog steeds om het verlies van zijn vriendin Lole aan een Spaanse flamencozanger. Een mens zou van minder somber worden. Izzo brengt dat gevoel feilloos over op de lezer, zodanig zelfs dat ik er lichtelijk depressief van dreigde te worden. Dat is dan ook het enige minpunt aan Solea: hoe sterk Izzo er ook in slaagt gevoel in zijn boeken te leggen, ik heb er toch graag nog wat plezier aan ook.