Wat nog te schrijven na zoveel recensies?
Een ding dat ik nog niet heb gelezen: een práchtig kaft. Zo mooi, ingetogen, zwart-wit. Goede keuze.
Verder is het een heerlijk boek; het laat je niet meer los. Ik had geen moeite met de schrijfstijl - integendeel.
Je leeft helemaal mee met Julia. Je vlucht voor het water; je strompelt door de modder. Je krijgt een heel levensecht beeld bij de situatie die je voorheen alleen kende uit zwart-wit beelden uit het polygoon-journaal. En je wordt net zo wanhopig als Joost, naar wie niemand wil luisteren.
Zeeland en 1953 gaan opeens, door dit boek, voor je léven.
Heb inmiddels begrepen dat, hoewel figuren en situaties zijn verzonnen door de auteur, het basisidee van de gebrekkige hulpverlening wel degelijk op waarheid berust. Net als de starre houding van bepaalde mensen.
Sprekend is daarbij (voor mij) het verbod van een ouderling om de stenen van het kerkplein te gebruiken om een gat in de dijk te dichten. Niet te geloven.
En de houding van de ouders van Julia! Onbegrijpelijk, maar het gebeurt!
Kan me alleen maar aansluiten bij de oproepen: zeker lezen.
Ben in ieder geval van plan ook de film tzt te gaan zien.