Deze autobiografie is postuum uitgegeven in 1944, Stefan Zweig pleegde in 1942 samen met zijn vrouw Lotte zelfmoord in Petroplis, Brazilië, hij was toen 60 jaar. Geboren in Wenen, hij kwam uit een welgestelde Joodse familie.
Het boek heeft hij helemaal zonder aantekeningen, louter uit zijn herinneringen geschreven als een lange afscheidsbrief.
Het begint met een beschrijving van de jaren ruim voor de eerste wereldoorlog, in deze periode lijkt het alsof de zekere tijd, die al honderden jaren bestaat, heel vanzelfsprekend is.
Stefan Zweig ontleedt heel zorgvuldig hoe deze situatie ontstaan is, betrekkelijk weinig grote oorlogen, zorgden voor stabiliteit en ook een zekere bezadigdheid.
De jeugd werd onderworpen aan een strenge opvoeding, zowel thuis en vooral ook op school en het zijn juist deze factoren die als voedingsbodem gediend hebben voor de ontwikkeling van alle vormen van kunst. De basis was er al, want Wenen stond bekend om zijn voorliefde voor muziek, lekker eten, kortom verfijning en genieten.
Heel bijzonder is de manier waarop de auteur, die zich op een aantal plaatsen in Europa vermaakte met andere kunstenaars, uit de doeken doet hoe de aanloop tot de eerste wereldoorlog tot stand kwam. Vooral het gegeven dat in eerste instantie de kunstenaars zich helemaal niet uitspraken tegen het dreigende geweld, ze zagen het niet aankomen.

Al die ontmoetingen die Zweig had met schrijvers, dichters, , schilders en idealisten worden uitgebreid beschreven en Zweig vertelt over de lange aanloop die hij nodig had om zelf schrijver te worden. Zo heeft hij in het begin van zijn carriere een aantal jaren vertaalwerk gedaan, hierbij deed hij ervaring op en leerde beroemdheden kennen.

Mij hebben , een aantal citaten geraakt, ik wil er graag 2 vermelden:

Citaat 1: in hoofdstuk De doodsstrijd van de vrede:
"‘Laten we de tijd opwachten waar hij ons zoekt,’ zei ik met Shakespeare"
Hieruit blijkt een soort fatalisme en toch geen verbittering hierover.

Citaat 2: laatste alinea van het boek:
"De zon scheen krachtig en helder. Toen ik naar huis terugliep, zag ik ineens mijn eigen schaduw voor mij, zoals ik de schaduw van de andere oorlog achter de huidige zag. Hij is sinds die tijd niet meer van mij geweken, deze schaduw, hij hing bij dag en nacht over al mijn gedachten; misschien ligt zijn donkere vorm ook wel op veel bladzijden van dit boek. Maar elke schaduw is in diepste wezen toch ook een kind van het licht, en alleen wie licht en donker, oorlog en vrede, hoogtepunten en dieptepunten heeft meegemaakt, alleen die heeft waarachtig geleefd".

Hieruit proef ik, ondanks alle donkere wolken toch een optimistisch einde, ook al lijkt dit een paradox, het leven eindigt hier.

Ik heb met volle teugen genoten van dit boek, vooral door de aansprekende schrijfstijl en het inzichtelijk maken van deze belangrijke, bepalende periode. Het linkt ook aan een aantal andere boeken, zo kwam ik recentelijk een verwijzing naar Zweig tegen in De Wittgensteins-Alexander Waugh.
Boek krijgt van mij de volle 5 sterren.