Een prachtig boek over iets doodgewoons als sterven, wat tegelijkertijd nooit gewoon voelt. Bette Westera de gedichten, Sylvia Weve de beelden, samen goed voor een heel mooi vormgegeven boek. De taal is mooi, de rijm soepel en de beelden treffend, samen een gouden combi vind ik. Voor jong, maar zeker ook voor oud.

Fragment uit het gedicht ‘De Wilgenman’

[…]
Nu vlecht de Wilgenman een mand.
Hij vlecht een wieg, hij vlecht een baar.
De wieg is af, de mand is klaar.
Hij vlecht een baar, hij vlecht een ei.
De cirkel rond, de dood voorbij.
Hij vlecht een ei voor in de grond.
De dood voorbij, de cirkel rond.

Ken je Jan de Wilgenman,
die zo prachtig vlechten kan?
Die zo prachtig vlechten kon?
Hij vlecht de maan, hij vlocht de zon.
Hij vlecht een vloot, hij vlocht een poort,
kruipt in zijn ei en plant zich voort,
diep in de grond. De mand ontspruit.
Hij wordt wilg. Het ei loopt uit.
Hij wordt een treurwilg, sterk en groot.

Zo vlecht hij leven uit de dood.