Ik kreeg het boek van een vriend met de vraag of ik er iets in herkende. Die herkenning was er vanaf het begin met de bijbehorende persoonlijke emoties en flashbacks. Als touretter ken ik als geen ander de manier hoe mensen naar je kijken, het buitenspel gezet worden, je tweede rangs voelen. het is soms zo vernederend. soms vraag ik me zelf af waar ik de kracht vandaan moet halen om het naast me neer te leggen als ik voor de zoveelste keer met de nek ben aangekeken of uitgelachen. max laat zien dat er altijd een keus is om op te staan. om te leren. om lief te hebben. het leven bestaat uit pieken en dalen met daartussen helemaal niets. max toont aan dat de weg bergop je uithoudigsvermogen leert,als je op de piek staat dat het je uitzicht geeft over de weg die je mag gaan. als je in een dal zit dat het je leert te vertrouwen, als je in het niets bent dat je de volledige vrijheid hebt om je gevoel te volgen.