De cover oogt rustig, met de roze lucht boven de groene jungle. De ondertitel “Een moord op een vrouw, een dodelijke tragedie die nooit is ontrafelt” maakt wel nieuwsgierig naar het verhaal. Het boek is geschreven in de ik-vorm, waarbij we door de ogen van journalist Mike zijn verhaal meebeleven. Mike komt over als een hardwerkende, door de wol geverfde man die met ruim 16 jaar ervaring zeer veel weet van Afrika, zijn stammen en de cultuur. Vanuit de ogen van personage Ayala, komen we nog meer over hem te weten als zij hem omschrijft als “iemand bij wie het begrip, mededogen en de bezorgdheid in de ogen te lezen staan”. Ayala zelf is werkzaam bij de Israelische geheime dienst. Ze is een harde vrouw met een sterke analytische geest die zeer goed weet hoe ze voor elkaar moet krijgen wat ze wil. Tijdens de operatie in Rwanda werkt hij in een team samen Francis, Henry en Etienne. Vooral Francis wordt door Rokebrand goed uitgewerkt en is een interessante man. De eerste hoofdstukken worden afgesloten met een forse cliffhanger, waardoor je als lezer wel nieuwsgierig wordt naar hoe dit verder zal gaan. Met een enorme sprong in de tijd, waarbij in slechts 2 hoofdstukken een half jaar aan training wordt samengevat, neemt de auteur ons mee tot aan de start van de operatie. Hier neemt de spanning toe met een explosie als hoogtepunt. De gevolgen van de explosie zorgen voor een roadtrip door de jungle van Afrika, waar duidelijk merkbaar is dat Rokebrand veel kennis heeft van zowel het land als de cultuur en de onderlinge stammenstrijd. Ook schuwt hij zeker de gruwelijkheden niet om duidelijk te maken welke gevolgen de onderlinge strijd in Rwanda heeft. Dit maakt dat je door blijft lezen want hoe gruwelijk ook, het verhaal blijft boeiend. De spanning is dan ook zeker nog aanwezig, maar kabbelt wel wat meer voort met enkele uitschieters. Ook al is Operatie Hanokmin een fictief verhaal, toch is het gebaseerd op een waargebeurde periode in de Rwandese geschiedenis en deze is zeer geloofwaardig neergezet.