Dit boek is een waargebeurd verhaal, vertelt door de moeder over het leven van haar dochter en het abrupte einde. Ze heeft dit geschreven om twee redenen: allereerst om te laten zien hoe veerkrachtig mensen kunnen zijn en liefde het de moeite waard maakt om te vechten in moeilijke tijden. Ten tweede om eenzame mensen de moed te geven deze gevoelens te delen voordat het te laat is.

Andrea is geadopteerd en woont in een liefdevol gezin. Ook haar broertje Fabio is geadopteerd. Ze hebben een fijn leven, maar toch is Andrea niet gelukkig. "Het was alsof ik in een rollercoaster van emoties zat en mezelf niet kon stoppen. Degene van wie ik het meest hield en die het dichtbij me stonden wilde ik van me afstoten. Ik vertelde mijn ouders dat ik het allemaal zo zinloos vind. Bedoel je het leven, vind je het leven zinloos? Je stapt er niet uit hoor. Dan is alles kapot, dat mag je niet doen?" Mijn moeder wist het. Ze heeft het al die tijd voorvoeld.

Je leest het rauwe verdriet, maar ook de herinneringen aan mooie en gelukkige momenten. Het laatste gedeelte is de beschrijving van het leven een jaar lang na het overlijden. Andrea kijkt mee hoe haar ouders en broer verdergaan met vallen en opstaan. Hartverscheurend maar daarnaast prachtig beschreven hoe mensen moed putten uit de kleine dingen, zoals het zien van een vlinder, het voelen van een vleugje wind ...