Het verhaal speelt zich bijna 20 jaar geleden af. Een jaar na de aanslagen van 11 september in New York. Shirin draagt een hijab, heeft een ander geloof en ziet er voor de meeste mensen ‘anders’ uit. Er worden voortdurend verschrikkelijke opmerkingen gemaakt naar haar, direct of achter haar rug om. En als ze op de zoveelste school in haar leven probeert te gedijen en zo min mogelijk aandacht op zich te vestigen, ontmoet ze Ocean. Hij is geïnteresseerd in haar zoals nog nooit iemand geïnteresseerd is geweest. Maar Shirin kent de mensen al langer dan vandaag. Haar torenhoge blokkade om mensen af te stoten en bij haar uit de buurt te houden is erg stevig, maar is die muur stevig genoeg voor Ocean?

Een van de mooie dingen aan dit verhaal is de note van de auteur voorafgaand aan het verhaal. Uitgeverij Blossom Books doet dit vanuit de uitgeverij regelmatig zelf, om je als lezer veel lees plezier te wensen, maar dit bericht en het bericht van de auteur hebben toch een andere lading. Zeker in het begin van het verhaal is het geen pretje om al die gedetailleerde opmerkingen en de daaropvolgende gevoelens van de hoofdpersoon te lezen. Ik kreeg een soort plaatsvervangende schaamte voor de personen die zo in het leven staan en zulke dingen zelfs maar durven te denken.

Maar op een gegeven moment krijgt het verhaal iets luchtigers. Shirins broer heeft vaker wat vrienden over de vloer waarmee hij een breakdance crew wil beginnen en Shirin mag mee doen. Als ze ergens een zwak voor heeft is het breakdance en dat weet haar broer. De momenten waarop de jongeren bij elkaar zijn worden steeds gezelliger en ze leren elkaar beter kennen. Voor Shirin is dat een hele stap in de goede richting maar eigenlijk kan ze het nog niet geloven dat er mensen zijn die misschien aan háár kant staan in plaats van tegen haar. Laat staan als Ocean in beeld komt.

Het verhaal wordt heel oprecht en echt beschreven. Ik kon goed meeleven met het hoofdpersonage en wilde haar beter leren kennen. Op een gegeven moment werd het echt een roman in plaats van een drama verhaal maar desondanks voel je als lezer dat er nog een staartje aan zit.
Als iedereen op de middelbare school dit boek zou lezen, zou de wereld veranderd kunnen worden. Het onderwerp ligt nu in Nederland anders dan 20 jaar geleden in New York, maar dat neemt niet weg dat racisme nu nog steeds een dagelijks probleem is voor mensen over de hele wereld. Het feit dat Tahereh Mafi dit hele proces is doorgegaan en hier een boek over heeft geschreven is weer een stap in de goede richting en elke lezer, elke persoon die dit boek oppakt en besluit om het te lezen maakt die stap weer een stukje groter. Dus pak dit boek op, lees het en vergroot die stap samen met mij in de goede richting.