Chris Houtman is de apetrotse winnaar van de eerste Hebban Thriller Clubprijs 2018. Zijn debuutthriller Akte van berouw is de grote schuldige. Al snel volgt zijn tweede boek Het negende gebod; als de bliksem gevolgd door nummer drie: Getal van het beest.

Het verhaal van een Nederlandse vrouwelijke onderzoeksjournalist, op missie in de Verenigde Staten. Hannah Soehari heeft de opdracht gekregen om een reportage te maken over Amerikaanse megakerken en televisiedominees. Ze ontmoet opnieuw haar jeugdliefde van toen; Rick Hurley is intussen een voormalig commando die geplaagd wordt door angststoornissen. Tevens volg je het echtpaar Jihan Bakr en Alec Hayes in hun gezamenlijke strijd tegen het onrecht van ISIS. Jihan is een fanatieke doorzetter, een onbevreesde dame. Hij is een Britse scherpschutter. Het stel verruilt het levensgevaarlijke Syrië voor Europa, waar hun gevecht verdergaat op een andere manier. Als een schreeuw om meer aandacht.

De lezer volgt het verloop van twee schijnbaar van elkaar losstaande verhalen. De auteur heeft een knappe constructie opgezet, waarbij hij constant wisselt van perspectief. Op die manier wordt de plot van de thriller uitgewerkt tot een attractief en doortimmerd geheel. Houtman heeft zich alweer (zoals met zijn vorige boeken) heel goed ingewerkt in de complexe materie. De manier waarop hij heikele onderwerpen voorstelt en uitwerkt, verdient alle vertrouwen en respect. Zo is er de Kerk versus het bewind van Trump, de jihadisten en de situatie van de Koerden; alsook de constante terreurdreiging. Situaties uit de recente actualiteit zet de schrijver op een geloofwaardige manier neer; krachtig ingekleurd met een portie fantasie. Uiteraard komen de twee verhaallijnen harmonieus samen.
Een op de actualiteit geënt boek schrijven zonder Donald Trump te vermelden, het is quasi onmogelijk. Jazeker, de wereldleider speelt – onrechtstreeks dan wel – een gewichtige rol in Getal van het beest. Een geslaagde mix van internationale politiek, godsdienstwaanzin, de gevaren van zucht naar geld en terreur.
Mondjesmaat diept de schrijver zijn hoofdpersonages uit; zijn lezers laat hij zeker niet in de kou staan. Het boek speelt zich voornamelijk af in 2018, waarbij Chris Houtman dan wel niet in zijn glazen bol kijkt; toch waagt hij zich aan een voorzichtige – niet al te rooskleurige – prognose over de toekomst. Een Houtman lezen betekent een lieve lust voor het geoefende lezersoog; zijn uitermate beeldende stijl en kleurrijke taal staan garant voor een krachtige dosis leerrijk leesplezier. Slechts één kritische noot: sommige uiteenzettingen gaan diep; te diep zelfs, waarbij de details eerder storend zijn dan echt verrijkend.

De flitsende proloog zet de toon van wat volgt, een krachtig en spannend verhaal dat zich vooral afspeelt in 2018. Het boek eindigt met de stembusgang in Amerika van november. Het duivelse getal is 666; maar wie is dan het echte beest?