Het overkomt me zelden dat ik na het zien van een film nog een keer aan het boek ga beginnen. Bij dit boek heb ik nog eenmaal een uitzondering gemaakt omdat ik de films van Bridget Jones ge-wel-dig vond en er nu is aangekondigd dat deel 3 in september op het witte doek verschijnt.

Ik ben heel blij dat ik dat gedaan heb want wat kan Helen Fielding heerlijk hilarisch schrijven. Natuurlijk lopen het boek en de film niet gelijk, maar dat is zelden het geval. Het boek is zalig.

Bridget Jones is 32 en vrijgezel. Haar familieleden vragen zich af waarom ze toch geen vent kan houden en haar moeder en tante Una proberen haar ieder jaar tijdens een nieuwjaars etentje te koppelen aan een saaie sok met fout haar. Zo ook dit jaar, ware het niet dat dit jaar de 'huwelijkskandidaat' Mark Darcy betreft, een zeer succesvolle gescheiden advocaat. Mark laat echter vrijwel direct doorschemeren dat hij niet op Bridget zit te wachten dus ook dit jaar gaat Bridget alleen door het leven. Gelukkig heeft ze haar goede vrienden en haar dagboek die haar erdoorheen slepen. Wie weet valt ze toch beter in de smaak bij Daniël, haar verrukkelijke stoute baas. Of kan ze daar beter niet aan beginnen?

Het enige wat mij in dit boek gestoord heeft is het einde. De situatie waarin haar moeder verkeerd is erg vergezocht. En al helemaal dat ze er op een gegeven moment zo gemakkelijk overheen stapt. Het is nogal wat waar ze mee te maken heeft en er wordt gereageerd alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Verder is dit een ontzettend leuk en grappig boek die je eigenlijk gewoon gelezen moet hebben, of je de film nou gezien hebt of niet.