Het eerste boek dat ik lees van Pierre Lemaitre en bam, die kwam serieus binnen. Je vraagt je af waarom je daar nooit eerder iets van hoorde of gelezen hebt. Lemaitre, leraar literatuur en auteur, schreef toch al in 2006 zijn debuutthriller Irène, het eerste deel in de Verhoeven-trilogie. Sindsdien rijft hij de ene na de andere prijs of nominatie binnen. Hij verwierf vooral bekendheid toen in 2013 Au revoir là-haut verscheen, Tot ziens daarboven, een roman over de Eerste Wereldoorlog en vooral de nasleep ervan. Hij kreeg er de Prix Goncourt voor, een van de twee belangrijkste Franse literatuurprijzen.
Met Cadres noirs schreef hij een thriller die zich focust op het beleid van hoge functionarissen in het management maar gaat tegelijk ook over de werkloosheid. Hij heeft dit fantastisch goed gebracht en ook nog eens uitstekend psychologisch gekaderd. Het verhaal dat hij hier brengt, is trouwens geïnspireerd door een gijzeling bij France Télévisions in oktober 2005 waarbij het kader zijn werknemers op hun loyaliteit testte. Een waargebeurd verhaal als grondslag van dit boek. Het is bijna niet voor te stellen dat dit überhaupt mogelijk is, straffeloos.
Lemaitre heeft er een super spannend verhaal van gemaakt. Het is zo'n boek dat je zo snel mogelijk wilt uitlezen. Maar dit niet alleen. De humor in dit boek is werkelijk niet te versmaden. De manier waarop de auteur de gedachtekronkels van Alain beschrijft alsook de dialogen is bijwijlen subliem. De plot is ook nog eens ongelooflijk goed in elkaar gestoken en zeer verrassend. De plotwendingen zijn om van te smullen.
We kunnen niet anders zeggen dan dat dit een boek is om U tegen te zeggen. Het heeft alles wat een thriller moet hebben, het is spannend met een onverhoopt goede plot en als kers op de taart gebracht met humor! De lijst met andere Pierre Lemaitre-boeken ligt al klaar.