Voor velen van ons is het universum een onbegrijpelijke aangelegenheid. Kosmische afstanden en leeftijden doen je duizelen, theorieën over het ontstaan van planeten zijn niet voor te stellen en de natuurkundige wetten die er gelden zijn erg ingewikkeld. De astronoom die een populair wetenschappelijk boek wil schrijven voor een groot publiek heeft dan ook een uitdaging. Hoe maak je informatie over het heelal behapbaar voor de leek? Gelukkig blijken er toch auteurs opgewassen tegen die taak. Een relatief nieuwe en zeer talentvolle ster aan dit firmament heet Sebastiaan de Vet. In zijn eerste boek Praktisch planeetonderzoek voor de zaterdagochtend lukt het hem prima om een helder en duidelijk beeld te schetsen van ons zonnestelsel, zodat iedereen er kennis mee kan maken.

Officieel is De Vet planetair geomorfoloog, wat wil zeggen dat zijn wetenschappelijke onderzoek zich concentreert op de geologie, oftewel de landschappen, van planeten en andere hemellichamen. Uiteindelijk is dat ook de insteek van dit boek: mensen een beeld geven van planeten, manen en kometen in ons zonnestelsel door hun landschap te omschrijven. Daarnaast doet De Vet echter nog meer, want hij vertelt ook over het planeetonderzoek zelf, over de geschiedenis ervan en over technieken die erbij worden gebruikt. Verder staan er in het boek experimenten die je zelf uit kunt voeren ‘aan de keukentafel’, zoals de auteur het graag stelt. Dat gaat voor een gedeelte van de experimenten helaas maar matig op, want die zijn toch wat uitgebreid voor de eenzame prutser en beter geschikt voor in een klas. Dat mag de pret echter niet drukken, want de experimenten worden zodanig gebracht dat je ze niet per se hoeft uit te voeren om het eindresultaat te snappen.

Om te voorkomen dat de tekst warrig wordt en er te veel uitweidingen zijn, hanteert de auteur voor ieder hoofdstuk eenzelfde overzichtelijke indeling. Hij beperkt zichzelf daarbij door de beschrijving een bepaalde onderzoekstechniek te combineren met die van niet meer dan één of twee planeten of andere ruimteobjecten. Hij begint het hoofdstuk met het verslag van iets uit de dagelijkse praktijk van zijn eigen planeetonderzoek, waarna hij verder uitweidt over de theorie daarachter en over hoe dit ons het landschap van een bepaalde planeet doet begrijpen. Vervolgens keert De Vet terug naar zijn eigen onderzoek en dan blijkt dat de zaken toch net even anders in elkaar steken dan je in het begin van het hoofdstuk nog dacht.

Zaken verduidelijken doet de auteur door de planetaire landschappen steeds weer te vergelijken met de aarde, want veel geologische processen in de ruimte zijn hetzelfde als op aarde of komen voor op het merkwaardige IJsland, dat nogal veel buitenaardse allure heeft. Daarnaast weet De Vet kosmische getallen terug te brengen tot vergelijkingen die de gewone leek wél kan bevatten en is hij de koning van de passende metafoor om gecompliceerde zaken mee te verduidelijken.
Wat er aldus eigenlijk gebeurt is dat De Vet het buitenaardse nogal aards maakt, waardoor het een stuk minder vreemd wordt en de afstand tussen onszelf en de rest van het zonnestelsel opeens veel kleiner lijkt. Om te zeggen dat de auteur het planeetonderzoek aanschouwelijk maakt voor de leek, is dan ook welhaast een understatement Ondertussen is de schrijfstijl van Sebastiaan de Vet opgewekt, tamelijk eenvoudig en goed leesbaar.

Het boek is geschikt voor middelbare scholieren zonder dat het ooit te simpel wordt voor volwassenen. Mensen met enige basiskennis zullen af en toe informatie tegenkomen die hen al bekend is, maar niet op een storende manier. Voor ieder ander die ons zonnestelsel graag wat beter leert kennen daarentegen, is dit zowel een interessant als bijzonder leuk boek.