Tot voor kort was Paul Goeken voor mij een onbekende Nederlandse thriller-auteur. Dankzij het forum van Ezzulia ben ik met hem en zijn boeken in contact gekomen. De orde was mijn eerste kennismaking met het werk van Goeken.

Paul Goeken heeft een prettige schrijfstijl. Het boek leest heerlijk weg, alleen de proloog was wat lastig om doorheen te komen. Ik heb de eerste bladzijden dan ook enkele keren moeten lezen, maar daar kwam met het eerste hoofdstuk meteen verandering in. Een klein minpuntje aan de schrijfstijl is dat Goeken vaak veel woorden gebruikt om bepaalde dingen of situaties te beschrijven. Door de gedetailleerde en lange beschrijvingen komt het ook nog wel eens voor dat je te veel op de woorden let, in plaats van op het verhaal zelf. Dit verdwijnt echter wel naarmate je verder in het boek komt en meer vertrouwd raakt met de schrijfstijl.

Verwarrend waren de vele personages en namen die in het boek voorkwamen. Het duurde erg lang voordat de personages wat meer met elkaar te maken kregen. Lange tijd was er weinig samenhang. Dit zorgde ervoor dat je in het begin van het boek mensen leerde kennen, die je in het midden van het boek al weer half vergeten was en daardoor weer even terug moest bladeren om te weten te komen welke rol het betreffende personage ook alweer had. Een gevolg hiervan is dat de personages niet erg werden uitgediept, afgezien van Alfonso Silva zelf. Persoonlijk vond ik het jammer dat er, naast Carmen Marerro, niet wat meer vrouwelijk personages in het boek voorkwamen.

In het begin zat er weinig spanning in het verhaal. De opbouw zelf duurde heel erg lang en pas na zon honderd bladzijden werd de eerste imam vermoord, terwijl als je de achterkant van het boek leest de indruk wordt gewekt dat het boek zo ongeveer met die moord begint. Pas tegen het einde van het boek kwam de spanning echt op gang. De laatste hoofdstukken hebben qua spanning veel goedgemaakt. Ik heb werkelijk genoten van de onderwaterscene met Alfonso Silva en ook de achtervolging en de ontmaskering van de Tempelridder waren in één woord geweldig. Naast spanning zit er ook een bescheiden dosis humor in het verhaal. Niet de soort humor die je in lachen doet uitbarsten, maar wel één die ervoor zorgt dat je met een glimlach op je gezicht verder leest. En niet te vergeten de actualiteit die Paul Goeken in zijn verhaal heeft verwerkt. Te denken aan de moord op Theo van Gogh en de spanningen tussen allochtonen en autochtonen. De actualiteit geeft het verhaal iets extras en maakt het geheel werkelijker; dichter bij de eigen belevingswereld.

De orde was voor mij een zeer geslaagde kennismaking met een uitstekende Nederlandse thrillerauteur. Ik kijk uit naar de verschijning van het volgende boek.