Marieke Nijkamp verrastte me met "54 minuten"  en daarom stond dit boek ook hoog op mijn wensenlijstje om te lezen.  
Helaas maakte het mijn wellicht te hoge verwachtingen niet waar. 
Waar "54 minuten"  uitblonk in de diepgang van de personages, kwamen de hoofdpersonen in dit boek niet volledig tot leven. 
Het verhaal gaat over Corey, die na de dood van haar beste vriendin teruggaat naar haar oude woonplaats in Lost Creek, Alaska.  Om achter de waarheid te komen??  Of om haar geweten te sussen? 
Feit is dat je Corey niet goed leert kennen, en daardoor ook geen sympathie voor haar kan opbrengen 
Kyra leer je wel een beetje kennen, maar ook te weinig. 
Veel over de stad zelf en haar vreemde inwoners maar ik zag hier geen meerwaarde in, sterker nog, het leidde af van het verhaal.  Dat had wat minder gemogen. Ook veel terugblikken waardoor je hoopt meer begrip te krijgen voor het gebeuren maar ook dit gebeurde niet volledig. 
De  algehele sfeer is erg ijzig, maar over het waarom hiervan blijft het duister.. 

Al met al een nogal zweverig verhaal, en of het nu een psychologische roman of een thriller is, dat blijft de vraag.

De zinnen zijn mooi geschreven, dat is zeker waar.  Maar het verhaal mist toch een hoop. Veel dingen die uiteindelijk niet verklaard worden, jammer, want zo blijf je als lezer met nogal wat vragen zitten. 

De omslag is een juweeltje , waar ik tegenwoordig hoofdzakelijk ebooken lees merk ik nu dat je dit essentiële element dan wel mist, de magie van een prachtige omslag!!!
Maar een mooie omslag alleen maakt een boek helaas niet goed.