De (lesbische) liefde verbeeld als de onmogelijkheid om dichter tot elkaar te komen. Met ironische afstandelijkheid beschrijft Meijsing de groei van een onuitstaanbaar personage en haar pad op zoek naar liefde, erkenning, genegenheid, intimiteit, etc. Pijnlijk herkenbaar voor iedereen - homo, hetero, of anderszins op mensen vallend- in hoe de noodlottige jeugdliefde als een blauwdruk werkt voor zoveel meer beschadigde relaties. Nergens larmoyant of sentimenteel, maar een pijnlijk accurate analyse van waarom liefde en lijden zo dicht bij elkaar staan. Een kleine smet op het geheel is dat sommige aspecten, zoals de verhouding met haar vader, niet helemaal tot wasdom komen in de snelle, oppervlakkige uitwerking.