Gilly MacMillan heeft een boeiende psychologische thriller geschreven. Haar verhaal begint op een bouwplaats. Een supermarkt wordt uitgebreid en een bulldozer heeft een skelet opgegraven. Detective John Fletcher vindt z'n partner op de 'crime scene'. Er wordt overgegeven; er zijn herinneringe.

Waarom? Op exact dezelfde plek zijn twintig jaar geleden twee kinderen gevonden. De ene jongen was al overleden. De andere overleed in de armen van Fletcher, na een woord te hebben gefluisterd. Maar deze zaak werd opgelost en iemand draaide de bak in.

Nu is er o praktisch dezelfde plek nog een lijk opgegraven, dat net zo erg is toegetakeld. Fletcher, zijn maat, de politie commissaris en anderen die betrokken waren bij de verdwijning van de twee kinderen, staan onder grote druk. Die twee kinderen werden vermoord. Maar heeft die oude zaak iets te maken met het nu pas ontdekte lijk - of niet?

Tegelijkertijd is een vriend van de twee vermoorde jongens terug in Bristol. Hij zegt "closure" te willen, zich schuldig te voelen dat zijn twee vriendjes dood zijn. Daarnaast zijn er mensen, die beweren dat degene die opdraaide voor de moord, onschuldig was.

Hij gaat de 'cold case' nieuw leven inblazen via podcasts. Cody Swift vertelt in de eerste podcast wat er is gebeurd en waarom hij niet vermoord werd. Hij wil achterhalen of de moordenaar nog rond loopt of niet.

Na de eerste podcast, probeert Swift diverse betrokkenen te interviewen. Niet iedereen is daar blij mee. Sommige betrokkenen hebben nooit kunnen vergeten wat er is gebeurd. Anderen twijfelen of de juiste dader achter tralies is gezet. Dan zijn er ook nog de mensen, die hun leven hebben opgepakt. Fletcher waarschuwt Swift voor de mogelijke gevolgen van "closure" en podcasts.

Langzaam wordt het de lezer duidelijk wat er gebeurd is en bovenal: dat heel veel mensen wat te verbergen hebben. De moeder van één van de vermoorde kinderen heeft een verleden. Wat is er gebeurd tussen Fletcher en zijn toenmalige vriend, nu zijn baas? Wie was de man, wiens lijk nu pas is ontdekt? Is er een verband tussen de moorden?

Gillian Macmillan lijkt laag voor laag een ui te pellen. Ze maakt handig gebruik van wisselende perspectieven, door meerdere hoofdpersonen te gebruiken. Ondertussen wordt de spanning verhoogd, doordat Swift telkens een podcast publiceert en diverse karakters daarop reageren. De lezer denkt dat de zaken zijn opgelost? Dan komt er die onverwachte wending in "I know you know".

Een uitstekend verhaal voor mannen en vrouwen, die van psychologische thrillers houden. De hoofdpersonen zijn interessant en het verhaal wordt boeiend vertelt. Lezers, die graag een zaak "helpen oplossen", blijken alsnog op het verkeerde been gezet.