Indrukwekkend: hoe je op lichtvoetige wijze het verlies van een dierbare aan papier weet toe te vertrouwen. De aantekeningen beperken zich daarbij niet tot het verplaatsten van een obelisk, maar schieten schijnbaar alle kanten op. Begrafenisrituelen, oude en nieuwe piramides, een verdwenen en een nieuwe bibliotheek, dodenmaskers van dichters, bajesklanten en farao’s, een overval op een Amerikaans kerkhof. En van Veelen weet dat allemaal op een verrassende manier aan elkaar te knopen. Het is alleen jammer dat de diepere emotionele laag nauwelijks wordt aangeboord; het blijven dus aantekeningen, waardoor ik me als lezer minder betrokken voel bij de hoofdpersoon.