De Personages:
Allereerst wil ik beginnen met de personages uit het boek. Je hebt Nadia, Mateo en Verlaine die aan de ‘goede’ kant staan en uiteraard ons grote kwaad ‘Elizabeth’. Naast deze hoofdpersonages komt er nog een vast clubje aan personages naar voren in het boek. Wat ik bijzonder vind is dat het sterke, eigentijdse personages, met passende, sterke, authentieke karakters zijn. Iets wat passend geschreven is voor het verhaal. Claudia Gray weet goed hoe ze haar personages moet beschrijven en neer gaat zetten voor een krachtig verhaal. Wat ik soms mis is de onderlinge band tussen de personages. Deze had juist wat krachtiger geschreven mogen worden, want soms heb ik het gevoel dat ik deze mis tijdens het lezen. Halverwege het boek vind ik dit wel verbeteren en lees ik meer met emotie!
Het verhaal:
In dit verhaal volgen we uiteraard Nadia, een heks die is opgeleid door haar moeder, maar die helaas niet van een volledige wicca-opleiding heft kunnen genieten. Wat ik zo bijzonder vind aan het magische aspect is de manier waarop spreuken uitgevoerd worden. Iets wat hierin duidelijk naar voren komen zijn de wat natuurlijkere, meer aardsere middelen zoals edelstenen en dergelijke in combinatie met een spreuk. Om deze spreuk kracht bij te zetten worden herinneringen ingezet. Hoe sterker de herinneringen, hoe krachtiger de spreuk zal zijn. Dit vind ik zeker een knap staaltje schrijfwerk van Claudia Gray.
Wat ik daarentegen juist wat minder vind is dat Nadia in dit deel duidelijk naar voren komt als de onervaren heks. Enerzijds lijkt ze zich te gedragen als een heks die alles weet, anderzijds zie je duidelijk dat ze onvoorbereid de strijd aangaat met haar tegenstander.
Het begin van het verhaal vond ik daarom ook wat vervelend van start gaan. Ik had moeite om het boek op te pakken en me in het verhaal te kunnen verdiepen. Gelukkig kwam hier halverwege het verhaal verandering in en had ik juist moete om het boek weg te leggen. Waneer dat gebeurt: het niet weg kunnen leggen van het boek; weet ik dat een verhaal levendiger voor me wordt. Alsof er een gordijn wordt opgetild en ik wordt meegezogen in het verhaal en daadwerkelijk het verhaal beleef alsof ik er een levend onderdeel van ben. Emoties overspoelen je en je bent 110% betrokken. Je snakt naar meer en kan het boek niet wegleggen tot het uit is. Zo eindigde voor mij dit deel van de Spellcaster-serie. Ik kan dan ook niet wachten tot het derde deel: Zwartkunst.
Tevens lees je in dit boek weer vanuit verschillende perspectieven, je leest vanuit: Nadia, Elizabeth, Mateo, Verlaine en een aantal andere personages die ik niet wil verklappen. Dit geeft een extra toevoeging aan het verhaal, omdat je zo vanuit verschillende hoeken een goed beeld kan vormen van de wereld waarin onze personages zich bevinden. Soms leest het ietwat vervelend, maar dit komt door de soms iet wat snelle overschakeling tussen de personages.
En heel bijzonder is dat je steeds meer van Nadia, Mateo, Verlaine en Elizabeth te weten komt. Niet alleen in het heden, maar je krijgt ook informatie uit hun verleden. Dit zorgt gaandeweg voor een completer beeld van de personages en verantwoord tot bepaalde hoogte hun keuzes in het verhaal.