Dit is het tweede boek dat ik van Philip Roth lees. Jaren geleden las ik Complot tegen Amerika. En opnieuw werd het een worsteling. Roth en ik hebben geen klik. De recent overleden schrijver wordt door critici de hemel ingeschreven, maar mij kan hij maar matig boeien.

Exit Geest gaat over oud worden en verval. En over Roth zelf. Een oude schrijver – Nathan Zuckerman - komt na elf jaren verblijf op het platteland terug naar New York. Hij bezoekt zijn uroloog in verband met de nazorg van een prostaatoperatie. We worden dan ook regelmatig getrakteerd op de ‘smakelijke’ problemen van impotentie en vooral incontinentie: het dragen van luiers die dan weer niet tijdig worden vervangen enz.

Tijdens zijn verblijf besluit Zuckerman in New York te blijven en stel op sprong besluit hij tot een huizenruil met een jong schrijverskoppel. De oude man wordt tot overmaat van ramp verliefd op het mooie meisje van dit stel.

Dit is het verhaal in een notendop dat zich binnen een week afspeelt. Niet groots en meeslepend, maar bij vlagen slaagt Roth erin vooral het verval indringend en confronterend neer te zetten. Ook de gedroomde contacten tussen de man en het meisje – door Roth in dialoogvorm opgeschreven – zijn soms spannend.

Roth wisselt hele fraaie inzichten af met zinnen die ik na drie keer te hebben herlezen, nog niet snapte. Het maakte het lezen van dit boek tot een taaie aangelegenheid.