“Indonesië is nog steeds niet veilig”, schreef correspondent Michel Maas enkele weken geleden in de Volkskrant, vijftig jaar na de mislukte staatsgreep van 30 september 1965. Soeharto greep destijds de macht en het leger leidde een massamoord op de communisten. Nog steeds worden zowel ex-politieke gevangenen als hun familieleden als paria’s behandeld en leren schoolkinderen dat dit zo hoort. Deze vergeten geschiedenis is door Leila Chudori in de roman Naar huis  uitgewerkt.

Drie jaar na de zuivering van persbureau Nusantara wordt de communistische journalist Hananto opgepakt in de fotostudio waar hij zich schuilhoudt. Zijn vriend en collega Dimas Suryo, die destijds naar het buitenland was uitgezonden, mag het land niet meer in. Hij trouwt met de Franse Viviënne, krijgt een dochter en begint met vrienden een Indonesisch restaurant waar hij volgens de traditie gerechten bereidt. Parijs en Viviënne vormen zijn veilige haven, maar in zijn hart koestert hij de herinnering aan zijn eerste liefde Surti, die met Hananto trouwde omdat die haar de zekerheid wilde geven die zij verlangde, terwijl Dimas zich nog niet wilde binden. Surti is de jasmijn die hij had willen plukken en bewaren, maar heeft laten liggen. Ook de koenjit en kruidnagelen die hij in huis bewaart, symboliseren deze verloren liefde. Dit veroorzaakt een verwijdering tussen hem en zijn gezin. Wanneer hij ongeneeslijk ziek blijkt te zijn, wil hij niet in ballingschap sterven, maar ‘naar huis’.

“Op koude avonden staarde ik in de Seine en probeerde me voor te stellen hoe het is als een rivier rood kleurt. Ik begon spijt te krijgen van mijn neiging om geen meningen te hebben en geen keuzes te maken. Ik had het altijd prettig gevonden overal en nergens tussendoor te zeilen. Naar links, naar rechts, aangetrokken door een paar ideeën hier, een paar gedachten daar, zonder ooit de wens te hebben me ergens echt in te storten en een aanhanger van een isme te worden. Dat had uiteindelijk ook tot gevolg gehad dat mijn hele familie in een bodemloze afgrond van problemen was getuimeld. Ik begon behoefte te voelen aan een kleine ruimte die Allah in het hart van al zijn dienaren geeft (…) Ik verlangde naar Iets en ik wist niet wat dat Iets was …”

Dan krijgt zijn dochter Lintang de opdracht om als eindwerkstuk voor de filmacademie een documentaire te maken over het land van haar vader. Met hulp van haar vriend Narantara en zijn vrienden bij de ambassade krijgt zij wel de mogelijkheid om het land in te gaan, waar zij familieleden van Dimas en Hananto opzoekt. Ze raakt betrokken bij nieuwe studentenprotesten alsmede de onderdrukking daarvan. Bovendien wordt ze verliefd op Alam, de jongste zoon van Hananto, die knap, sterk en trots is. Dat betekent dat ze moet kiezen tussen Alam en Nasantara, die tot dan toe als haar beschermengel heeft gediend. In zijn laatste brief schrijft Dimas aan zijn dochter over de moed om te kiezen en niet dezelfde fout te maken als hij.

In korte hoofdstukjes wordt vanuit verschillende perspectieven verteld en teruggeblikt. Daartussen zijn de wajangverhalen over Ardjuna en Ekalaya gevlochten die Dimas aan vrouw en dochter vertelt.

Deze bijna 500 bladzijden dikke roman bevat mooie passages en is interessant voor wie affiniteit met Indonesië heeft, maar roept af en toe ook ergernis op. Er wordt vaak van vertelvorm gewisseld, waarbij je je afvraagt wie er aan het woord is of over wie het gaat. Bovendien wordt de stijl clichématig wanneer er over de relatie tussen Lintang en Alam wordt verteld. Ineens lijkt het of je een boekje uit de Bouquetreeks leest en dat doet afbreuk aan de zoektocht naar essentie.