Schrijver Jesse Loncraine (1985) studeerde Engelse literatuur in Bristol, maar specialiseerde zich in thema's als geweld, conflict en ontwikkeling door te studeren aan de universiteit The School of Oriental and African Studies in Londen. Loncraine is onder andere geïnteresseerd in rechtszaken tegen de Rode Khmer in Cambodja en de vervolging van verscheidene wreedheidsmisdaden. Daarnaast heeft hij jarenlang gewerkt aan verschillende documentaires over genocides en oorlogsmisdaden en gaf hij colleges over het Internationaal Strafhof. In zijn vrije tijd schreef hij fictieverhalen, bijvoorbeeld voor The White Review. Loncraine kon zijn kennis over Afrika goed gebruiken tijdens het schrijven van zijn debuutroman In het veld (2017).

In het veld gaat over de journalist Orin Perth die met zichzelf in de knoop zit. Hij besluit om van de ene op de andere dag te verdwijnen en niets meer van zich te laten horen. Tijdens Orins werkverblijf in Oost-Afrika heeft hij een emotioneel artikel naar zijn redactie gestuurd. Het artikel gaat over Christine Lokeka, een vrouw die plots haar man en zoon verliest na een aanval van rebellen. Haar man wordt tijdens deze aanval bruut vermoord en haar zoon Paul wordt ontvoerd met als doel hem als kindsoldaat te gebruiken. Tegelijkertijd maakt Liz, Orins moeder, zich veel zorgen om haar zoon. Ze is namelijk een ervaren oorlogsverslaggever en weet hoe het eraan toe kan gaan in het gevaarlijke Afrika. Ondanks dat ze ernstig ziek is en eigenlijk in bed moet blijven, besluit Liz haar zoon te gaan zoeken. In haar zoektocht stuit Liz op Christine en dit leidt tot een mooie samenwerking met maar één doel: hun zonen levend en wel in veiligheid brengen. Ondertussen moeten Orin en Paul letterlijk een strijd om leven en dood aangaan. Ze vechten allebei op hun eigen manier tegen een wrede krijgsheer en zijn onderdanen.

'Dat willen we allemaal. Dat onze ambitie wordt gerechtvaardigd door het ultieme offer voor onze nobele zaak. Dat we niet langer aan de zijlijn staan maar zelf het middelpunt worden van het verhaal (..) En als we het overleven, wordt de oorlog die van ons was al heel snel de oorlog die iedereen is vergeten. De glans gaat eraf, dus pakken we een koffer en slepen die naar het volgende conflictgebied'.

Loncraine heeft een mooie titel voor zijn roman gekozen. In het veld verwijst namelijk naar meerdere zaken. Wanneer Paul wordt ontvoerd, probeert hij houvast en hoop te krijgen door te denken aan de wereld die hij kent: de bewerkte en geïrrigeerde velden naast zijn huis. In het veld verwijst ook naar een belangrijke passage in de roman waarin Christine en Orin de confrontatie in het veld met elkaar aangaan en elkaar voor het eerst echt goed in de ogen kijken. Maar de titel van de roman verwijst voornamelijk naar de journalistieke wereld. In het veld betekent voor een journalist dat hij of zij zich in een oorlogsgebied bevindt. Liz kan zich niet voorstellen om nooit meer terug te gaan naar het veld en in het verhaal wordt ook vaak gesproken over hoe het is om als oorlogsjournalist te worden geconfronteerd met de harde werkelijkheid in het veld. Kan je dan nog wel ‘normaal’ terug naar huis en je leven 'gewoon' voortzetten?

Het boek bevat relevante thematiek en Loncraine is niet bang geweest om ethische dilemma's zonder schroom te behandelen. Loncraine weet waarover hij schrijft als hij de gruwelijke omstandigheden van kindsoldaten aan de lezer voorschotelt, maar ook als de lezer opeens erachter komt dat de personages allemaal aan een vorm van verslaving lijden. Orin die zijn verwarde situatie te danken heeft aan een drugsverslaving, zijn moeder die niet zonder de kick van voortdurend in gevaar zijn kan en zijn stiefvader die zijn leven op 'orde' houdt door veel alcohol te drinken. Deze thematiek van de verslaving staat verbonden met het meest belangrijke onderwerp van de roman, namelijk menselijkheid in een gruwelijke wereld. Hoe kan je in leven blijven zonder je menselijkheid te verliezen?

'Het is normaal om het verleden te missen. Het betekent niet dat we het terug willen'. 

De lezer kan merken dat menselijkheid een belangrijk onderwerp van de roman is doordat Loncraine veel tijd heeft gestoken in het schetsen van een bijzonder portret van de complexe en boeiende relaties tussen twee moeders en hun zoons. Hoewel de roman vol zit met gruwelijke en angstige passages, spelen hoop en moed toch een grotere rol in het verhaal. Liz die nooit genoeg aandacht aan haar zoon gaf en nu heel ziek is, steekt haar laatste energie in het terugvinden van haar zoon om hopelijk hun relatie te verbeteren. En Christine, die alle moed al had opgegeven, vindt in Liz de kracht om door te zetten. Bovendien werkt de schrijfstijl mee aan de sfeer van de roman: ontroerend, rauw, beeldend en vol emotie. Loncraine bezit een zodanige pen en weet zijn lezers volledig in het verhaal meetrekken.

Toch is het debuut van Loncraine niet perfect. De start van de roman verloopt enigszins stroef en de schrijver maakt soms onverklaarbare sprongen in het verhaal. Hoewel deze tijdsprongen meedragen aan de spanning van het verhaal, verliest het daardoor ook de focus. Deze kleine puntjes maakt Loncraine echter weer goed door de ijzersterke personages, de echte emotie die hij overbrengt en het lef om relevante en ethische dilemma's zo krachtig op te schrijven. In het veld van Jesse Loncraine is een spannende roman met confronterende kost. Met glasheldere taal en een indrukwekkende decor schrijft Loncraine een verhaal die helemaal uit het leven is gegrepen.

'Moeders zijn niet langer moeders. Kinderen zijn niet langer kinderen. Zelfs als er morgen een einde aan komt wordt het nooit meer zoals het was’