De overvallers die met zn drieën waren is mijn eerste kennismaking met Jos Pierreux, schrijver uit Vlaanderen. Collega Gerd werd helemaal gegrepen door Pierreux. Collega Jeroen duidelijk minder en ik werd nieuwsgierig.

Ik moet zeggen dat het even wennen was. Aan de stijl van Pierreux, aan de merkwaardige personages die voorbij komen, aan het onverbloemde taalgebruik en aan de humor. In tegenstelling tot Gerd heb ik niet geschaterd van het lachen, maar wel regelmatig geglimlacht om geestig beschreven situaties en personages. De schrijver is niet alleen maar uit op humor. Met effectbejag kan het bijna niet meer grappig zijn. Dus zijn het niet alleen kolderieke situaties die voorbij komen, ook andere kanten van de levensmedaille wordt belicht zoals de overpeinzingen en angsten van een inspecteur die weet dat hij niet lang meer te leven heeft.

Pierreux heeft een eigenzinnige stijl en weet zich hiermee te onderscheiden. Hij schept in Knokke een opmerkelijk decor, heeft een opvallende schrijfstijl en introduceert curieuze personages. Een inspecteur die een relatie heeft met een callgirl (die hij voor zichzelf wil hebben), een deugdzaam echtpaar dat een laatste kans ziet om - zonodig illegaal - een kind te adopteren, een politieagente met een bijzondere (in)borst naast een politieman met de bekende hersen- of hormoonafwijking waardoor hij maar aan één ding kan denken.
Een merkwaardige club mensen. Ze verwonderen, ze deugen soms wel en soms niet en regelmatig brengt Pierreux scherpe waarnemingen en komische situaties in. Met een scherpe pen neemt hij de tijdsgeest op de hak. Een minpuntje was voor mij dat ik het misdaadverhaal niet echt spannend vond. Voor mij zijn de ingrediënten van dit boek: karikaturale gebeurtenissen en personages, een flink tempo, eigenzinnigheid en humor.