Wat het hart kan horen, geschreven door Jan-Philipp Sendker, gaat over Julia Win, een meisje uit New York dat naar Birma reist om meer te weten te komen over haar vader. Julia’s vader is vier jaar geleden verdwenen. De politie liep uit op een dood spoor. Nu heeft ze een oude liefdesbrief gevonden die nooit verstuurd is geweest. Julia volgt haar hart en reist naar Birma om meer te weten te komen over de liefdesbrief, haar vader en zichzelf. In een theehuis wordt ze al snel aangesproken door een vreemdeling die haar de liefdesgeschiedenis van haar vader wil vertellen.
Wat het hart kan horen is volgens de cover een van de mooiste liefdesgeschiedenissen die je ooit zult lezen. De uitgever geeft al meteen torenhoge verwachtingen over een prachtig verhaal.
Voor mij zijn deze verwachtingen niet vervuld geraakt.
Inhoudelijk was het verhaal zeker mooi en de moeite waard, maar de vertelstijl die gebruikt werd vond ik langdradig en kon me niet geboeid houden tijdens het lezen.
Julia komt ook niet geloofwaardig over ze is een drukbezette advocate die nergens tijd voor heeft en plots beslist ze haar leven om te gooien vertrekt ze op reis zonder terugreisdatum en laat ze haar carrière die ze belangrijk vindt achter zich.
Er is meer nagedacht over het verhaal zelf dan over de personages die het verhaal vorm moeten geven en dat vind ik jammer.
Wel heeft de auteur mooi het verschil tussen New York en Birma kunnen schetsen waardoor je toch het gevoel hebt dat je meereist. Je merkt culturele verschillen op en voelt via de schrijfstijl hoe het tempo van het leven vertraagt.
Al bij al was ‘Wat het hart kan horen’ geen slecht boek, maar het is zeker niet de mooiste liefdesgeschiedenis die ik al gelezen heb.