Luc Haekens (1968) is als reportagemaker al meer dan twee decennia actief. Hij werkte onder andere mee aan Man Bijt Hond, dat later ook een Nederlandse versie kreeg. Echt bekend werd hij toen hij voor het satirische De Ideale Wereld Vlaanderen ging doorkruisen en sindsdien met uitgestreken pokerface argeloze slachtoffers de meest ongeloofwaardige dingen op de mouw speldt. Ondertussen is Haekens ook een wijngaard begonnen en nu hij Abraham heeft gezien, lonkt blijkbaar ook het schrijverschap. Hij bevindt en begeeft zich natuurlijk middenin de televisiewereld en die heeft hem overduidelijk geïnspireerd tot het schrijven van De ideale Walter.

Het verhaal: Walter Molenaer is een icoon in de televisiewereld. Als tv-kok rees zijn ster razendsnel en hij is nog steeds eigenaar van een goedlopend restaurant. Maar hij is ook pionier als het aankomt op commerciële televisie. Hij richtte de eerste Vlaamse commerciële zender op en die is tot op heden zeer succesvol. Maar nu komt er een tweede speler op de markt die van plan is de nieuwe nummer een te worden. Walters medewerkers maken zich zorgen hierom maar Walter lacht ze weg. Als dan toch blijkt dat de nieuwe zender hem bijna letterlijk van de markt kegelt, dwingt hij zijn medewerkers een nieuw programma te bedenken om de kijker weer aan zich te binden. Het programma neemt echter een extreme wending en dat gaat zich uiteindelijk tegen hem keren.

Wie de opkomst van de commerciële televisie in Vlaanderen bewust heeft meegemaakt en ook de evolutie ervan heeft gevolgd, zal in De ideale Walter heel wat herkenningspunten terugvinden. Namen van personages en tv-programma’s mogen dan wel gewijzigd zijn, toch is het in de meeste gevallen niet moeilijk te raden wie of wat Haekens voor ogen had bij de talloze beschrijvingen van personages, tv-programma’s of situaties. Alhoewel Haekens zijn fantasie de vrije loop heeft gelaten en de feiten ridiculiseert, heeft hij eigenlijk toch vooral beschreven wat er in werkelijkheid gebeurd is sinds de komst van de eerste Vlaamse commerciële zender op 1 februari 1989 tot nu. Het boek heet satire te zijn maar het waarheidsgehalte is vaak te groot om echt satirisch te zijn.

Het extreme tv-format dat wordt bedacht is over-the-top en dat past bij een satirisch bedoeld boek. Haekens geeft er bovendien nog een twist aan die het boek naar een spannend einde moet leiden. De auteur heeft echter een enorm lange aanlooptijd nodig waarin hij te veel bezig is met het beschrijven van de geschiedenis van de commerciële televisie met gefingeerde namen en met Walter Molenaer in de hoofdrol. Grappig voor even, maar na enige tijd toch vooral veel van hetzelfde. Als de medewerkers van Walter Molenaer dan met het bijzonder extreme format voor een nieuw programma op de proppen komen, gaat het verhaal een versnelling hoger maar wordt het ook meteen afgehaspeld zodat er haast geen tijd is om het boek spannend te gaan vinden. Nog voor de spanning is opgebouwd, is het verhaal zijn ontknoping al voorbij.

De meeste personages bestaan uit omhulsel met weinig inhoud. Luc Haekens heeft niet genoeg gedaan om ze een verleden of achtergrond mee te geven, en daarom blijven ze ook niet hangen. Moon, geboren als gevolg van een tv-programma en later de persoonlijke assistent van Walter Molenaer, is zowat de enige uitzondering. Van een paar andere personages vertelt de schrijver ons wel hoe ze zijn, maar het wordt niet getoond. Soms is er niets dat die bewering staaft, soms gedraagt een personage zich net anders als dat beter uitkomt voor het verhaal. Geen enkel personage is doorleefd en dat maakt het moeilijk om een band met hen te kweken en te geloven in wat ze meemaken. Daarom valt het debuut van Luc Haekens te licht uit. Voorlopig geven we heel sterk de voorkeur aan de reporter Haekens boven de schrijver Haekens.