Hoewel Mark Billingham in Groot-Brittannië al jaren een gerespecteerd misdaadschrijver is, lijkt zijn carrière elders wat in het slop te zijn geraakt; in ieder geval in Nederland. Nadat in 2001 zijn alom geprezen debuutroman Slaapdood ook bij ons was verschenen, volgden er nog vier vertalingen en toen werd het plotseling stil rond Billingham en zijn vaste hoofdpersoon, inspecteur Tom Thorne. Daaraan veranderde ook zijn transfer van Uitgeverij M naar De Boekerij weinig. Blijkbaar wist niemand precies wat ze met Billinghams werk aanmoesten. Dat weerhield hem er overigens niet van gewoon door te gaan met schrijven en inmiddels zijn er zeven Tom Thorne mysteries verschenen. En dat is voorlopig genoeg, moet Billigham gedacht hebben, want zijn nieuwste misdaadroman, In het duister, is een zogenaamde standalone thriller, een boek zonder zijn vaste protagonist. Hoewel, ergens in het boek duikt wel degelijk, zij het in een bijrolletje, een inspecteur Tom Thorne op.
Het verhaal begint ongemeen spannend. Tijdens een warme zomernacht wordt een vrouw in een BWM het slachtoffer van een van de vele bendes die de straten van Londen onveilig maken. Haar auto wordt beschoten, ze raakt de macht over het stuur kwijt en ramt een bushalte waar enkele mensen op de nachtbus staan te wachten. Eén dode en een handvol gewonden is het resultaat. De dode man blijkt rechercheur Paul Hopwood te zijn, die na een avond doorzakken op weg naar huis was om zijn roes uit te slapen. De verslagenheid is groot, bij het politiekorps én natuurlijk ook bij Pauls vriendin Helen, die op alledag loopt. Veel meer dan verslagenheid is er echter niet; daarvoor waren zij en Paul te ver uit elkaar gegroeid. Kort voordat zij zwanger bleek te zijn, had zij zich in een onbezonnen ogenblik een slippertje veroorloofd en dat had Paul haar nooit vergeven. Hij had ook niet willen geloven dat de baby van hem was. In een poging het onverwachte verlies een plaats te geven, staat zij erop de BMW te zien die zo abrupt een einde aan Pauls leven heeft gemaakt. En daarmee krijgt het verhaal een onverwachte wending. Want in de garage waar het forensisch onderzoek plaatsvindt, wijst een van de politiemensen haar op een merkwaardig fenomeen: het glas van de vernielde autoruiten ligt ín de auto, terwijl dat gezien de aard van het ongeluk anders had moeten zijn. Was er dan misschien geen sprake van een ongeluk? Wat is er in die fatale nacht werkelijk gebeurd?
Ook Helen werkt bij de Metropolitan Police en haar professionele belangstelling is onmiddellijk gewekt. Ze besluit de laatste weken voor haar bevalling te gebruiken om op onderzoek uit te gaan. Hoe is Paul om het leven gekomen en wie hadden er belang bij zijn dood? Het onderzoek brengt haar op allerlei plaatsen waar nette mensen beter niet kunnen komen. In de wereld van de straatbendes bijvoorbeeld, waar je alleen met zinloos geweld kunt laten zien dat je erbij hoort. In de wereld van projectontwikkelaars ook, waar eigenlijk dezelfde wetten gelden. Maar uiteindelijk krijgt zij op al haar vragen antwoord en daar zitten een paar zeer verrassende bij. Helen ontdekt dat zij zich lange tijd nogal in haar levensgezel heeft vergist.
Om nu te zeggen dat ik echt van dit boek heb genoten?!
Dat Billingham kan schrijven, lijdt geen twijfel. Vooral in de beschrijvingen van de verschillende milieus toont hij zijn vakmanschap. Maar ik vond het verhaal vaak erg traag. Een groot aantal gesprekken zou zonder grote gevolgen kunnen worden geschrapt of tenminste flink ingekort; die voegen nauwelijks iets aan het verhaal toe. Je bent dan misschien een derde van het aantal bladzijden kwijt, maar wat zou dat? Als je er een strakker, boeiender verhaal door overhoudt!