Laat je als lezer zeker niet misleiden door de titel van deze verrassende roman. Rust en kalmte kan je hier toch vaak met een korreltje zout nemen, ...

De ik-figuur heeft alles wat een jong meisje moet hebben: ze is jong, mooi, universiteitsdiploma op zak en een niet al te veel energieverslindende job in een kunstgalerij.
Wat gaat er fout?
Is het grote probleem het verlies van haar ouders waardoor ze op jonge leeftijd wees werd, ... ?
Komt het door haar knipperlichtrelatie met haar vriend die haar toch al te vaak als ‘ gebruiksvoorwerp ‘ behandeld.
En dan is er ook nog de haat-liefdesrelatie met haar enige vriendin.
Wat er ook van is: ze neemt een drastisch besluit: een jaar van rust en kalmte, ... wat dat dan ook moge betekenen voor haar, ....
Alleszins probeert ze haar jaar in te vullen met het nemen van een onvoorstelbare combinatie van medicijnen die haar zonder problemen verschaft worden door een nogal louche psychologe. Het is een cocktail die een mens normaliter telkens op de rand van de dood zouden brengen, ...
Het veroorzaakt bij haar alleszins een heleboel gaten in haar geheugen en het is haast ondoenbaar om van zo’n verslaving af te geraken, ... en toch, ...

Wat wil de auteur ons nu duidelijk maken?
Je zou kunnen stellen dat het ‘ de ziekte ‘ van de tijd is. Alles is voorhanden om een zorgeloos en succesvol leven te leiden, ... maar toch, ... in deze communicatiemaatschappij doemt het spook van de depressiviteit, de eenzaamheid, op, ... De vlucht uit de maatschappij leidt vaak tot onomkeerbare situaties, ... een uitdaging voor onze ‘ samen ‘ - leving!

Het boek heeft een hoog “ In duizend stukjes “ - gehalte van James Frey, voor wat betreft het item over medicijnen en verslaving, ....

Ottessa Moshfegh schrijft hier een zeer actuele roman. En wie dacht dat dit een duistere, zwartgallige roman zou zijn heeft het bij het verkeerde eind: als een slingerende serpentine kronkelt de humor zich doorheen het bizarre, diepzinnige verhaal, een verhaal dat zeer vlot leesbaar is en waarin de auteur vaak gebruik maakt van de nodige ondersteunende flash-backs. Dit vlot geschreven boek heeft het allemaal: van humor tot zwartgallig sarcasme, waarin op een niet mis te verstane manier de draak gestoken wordt met de pharmaceutische industrie. Bij deze wil ik even verwijzen naar “ Wacht niet tot het donker wordt “ van Bob Vansant.

“ Mijn jaar van rust en kalmte “ is een schitterende, actuele roman waarin Ottessa Moshfegh een niet mis te verstane boodschap legt: in deze, als een TGV-voorthollende wereld waarin de mens dichter bij elkaar staat dan ooit tevoren is het opletten voor vervreemding, het alleen zijn in de massa, ....

Het is het verhaal van een jonge vrouw, een testament dat terugblikt op een voorbije jeugd waarin menselijke verhoudingen niet altijd een positieve invloed hadden op haar ‘ zijn ‘ , op wat ze nu is, ...

Enkele opmerkelijke quotes:

“ Ik liep met gebogen hoofd tegen de bijtende kou en tegen de vreugdevolle feestdag. “ ( blz. 89 )

“ In de universiteitskapel waren geen kussentjes, en ik kreeg een houten kont van de harde bank. “ ( blz. 118 )

“ Ze zag er niet vredig uit. Ze verkeerde niet in een toestand van rust. Ze verkeerde in geen enkele toestand nu ze er niet meer was. “ ( blz. 126 )

“ Afwijzing, heb ik ontdekt, is de enige remedie tegen zelfbedrog. “ ( blz. 127 )

“ Haar obsessie met de materiële wereld trok me uit het existentiële wormgat waarin ik terecht was gekomen. “ ( blz. 129 )

De allertreffendste vond ik deze op blz. 15 - 16
“ Ironisch genoeg was haar verlangen om chic te zijn net wat haar declasseerde.
- Bestudeerde elegantie is niet elegant, probeerde ik haar een keer duidelijk te maken.
- Charme zit ‘m niet in je kapsel. Je hebt het of je hebt het niet. Hoe harder je probeert om stijlvol te zijn hoe ordinairder je er uit ziet. “


Haar boek “ Eileen “ waarmee zij de Pen/Hemingway Award won in 2016 ligt op mij te wachten, ....