Dit is één van die boeken die maar in de kast bleef staan. Ik wist niet zo goed waarom, ik hou immers van thrillers, en dus besloot ik op een regenachtige avond om er dan toch maar eens in te gaan beginnen.

Het verhaal zelf vond ik erg leuk om te lezen. De personages waren goed uitgediept hoewel ik soms wel even goed moest kijken wie wie nou ook al weer was. Er zat zeker voldoende spanning in het verhaal. De laatste hoofdstukken heb ik echt tot diep in de nacht achter elkaar weggelezen. De beklemmende sfeer in het besmette ISS station en bij NASA zelf wordt erg goed weergegeven en de sfeer, de omgeving en de besmettingen worden gedetailleerd omschreven, waardoor je een heel levendig beeld krijgt van de hele situatie. Tof!

Maar dan is daar dat hele technische gedeelte nog. Alarmfase Rood staat bol van de technische stukken, niet voor niets zit er achterin het boek dan ook een woordenlijst. Die heb je echt nodig als je, net als mij, weinig kennis hebt van de ruimtevaart. In de tussentijd heb ik 2 andere boeken gelezen en gerecenseerd en stiekem vond ik het beide keren ook niet zo erg om dit boek daarvoor aan de kant te moeten leggen. En dat is eigenlijk best jammer, want het verhaal is wel degelijk sterk. Al met al heb ik behoorlijk lang over dit boek gedaan, en hoewel het verhaal mooi was en het einde heel sterk, ben ik toch blij dat ik me hier nu eindelijk doorheen geworsteld heb. ;-)