Tijdens het lezen van de flaptekst van Wisselspel schoot direct De bewoonde wereld van Nicci French in mijn gedachten. Beide boeken starten met de benauwende beschrijving van het wakker worden van de hoofdpersoon in een onbekende omgeving zonder herinneringen aan wat er is gebeurd. Mary Morgan is ongetwijfeld geïnspireerd door het succesvolle schrijversechtpaar, want ook in de rest van het verhaal zag ik voortdurend stukjes Nicci French terugkomen. En dat mag absoluut als een compliment voor Morgan worden uitgelegd.
De belangrijkste eis voor een boek om te kunnen verschijnen op deze site is spanning, gecreëerd op welke wijze dan ook. Morgan slaagt hier zeer wel in door mij zeer lange tijd in het ongewisse te laten over de afloop. Vaak is al snel zeker dat het verhaal goed afloopt, je weet alleen nog niet hoe. Bij Wisselspel wist ik tot kort voor het einde echt niet hoe het zat. Mijn vermoedens werden telkens zwaar op de proef gesteld. De schrijfstijl van Morgan maakt dat je tijdens bepaalde passages eigenlijk stiekem een pagina verder wil kijken hoe het gaat aflopen. En dat is knap.

Minpunten zijn er ook. De relatie van Meg met Jack had wat meer uitgediept mogen worden, zodat het begrijpelijker wordt waarom zij zo verliefd op hem is. Gezien deze ogenschijnlijk heftige relatie is de ontknoping nu ietwat ongeloofwaardig. Ook niet helemaal realistisch is de tegenover Meg wel erg sympathieke houding van de politie. En, een nare tik van veel thrillers: het einde gaat te snel. Alsof de auteur er nu eindelijk eens van af wil.
Al met al een veelbelovend debuut!