Dit boek is voor mij weer een van de Pareltjes, over de tweede wereldoorlog.
Het eerste deel speelt zich voornamelijk af in Amsterdam. Er zijn gezinnen die hun kinderen niet veel te eten kunnen geven, dus moeten ze iets bedenken om de kinderen in leven te houden.
Je volgt de kinderen, bij hun ouders thuis en ziet hoe zij het leven ervaren in de grote stad. Het is echt heel aangrijpend, wat deze kinderen allemaal zien en meemaken!
Het besluit staat vast: Er gaan een heleboel kinderen naar Ameland om aan te sterken en sommigen zullen daar ook blijven. Anderen keren na een tijdje weer terug naar hun ouders. Ook joodse kinderen gaan naar Ameland. De tocht naar Ameland is lang, koud en eenzaam. En soms ook nog in het geheim, moeten ze het wad oversteken. Ze komen er in liefdevolle gezinnen terecht. Op Ameland is er genoeg te eten. Ze krijgen daar toch wel wat mee van de oorlog, bijvoorbeeld een vliegtuig dat neerstort vlakbij de school. Het verhaal van Robert is de draad in het verhaal. Hij heeft een explosie ternauwernood overleefd! Als de oorlog voorbij is keren de kinderen weer terug naar hun familie. Maar velen zijn het stadsleven niet meer gewend. En ze zitten met allerlei vragen en trauma’s. Je volgt ze vanaf hun kindertijd tot ver na de oorlog, tot in het heden. Ze hebben Ameland nooit kunnen achterlaten en Ameland is nooit uit hun hart verdwenen. De spreuk:’ Je kunt een kind wel uit de oorlog halen, Maar de oorlog niet uit het kind’, is hier echt van toepassing!

Ik vond het bijzonder goed geschreven. Je gaat echt mee in het verhaal en het leest vlot. Het is allemaal echt gebeurt, dus dat maakt het nog echter. Er staan ook foto’s in, van Ameland en de plaatsen die voorbij komen. Een prachtig verhaal wat verteld moest worden! Het is echt geschreven vanuit de ogen van de kinderen. Hoe zij het zagen en in hun woorden.
4 sterren****