Nadat in in november 2014 Cold mountain van Charles Frazier had gelezen en daaraan vijf sterren had gegeven en het boek tot mijn top tien had gebombardeerd kon het niet anders of elk volgend boek van Frazier zou hetzelfde lot zijn beschoren. Maar nee, dus.
Dertien Manen is een prachtig boek, een ongelooflijk knappe prestatie, maar het is geen Cold Mountain.
Frazier weet opnieuw op weergaloze wijze de natuur van Amerika te beschrijven en de lezer met een belangrijke fase in de geschiedenis van de Verenigde Staten via een fraaie geromantiseerde versie ervan bekend te maken. Je leert veel van hoe Amerika zijn Indianen steeds verder opschoof naar het westen en uiteindelijk verdreef. Je wordt ook getrakteerd op filosofische beschouwingen die je nauwelijks door één persoon kunt laten vertellen, maar ach, wat zou het. Frazier geeft wel aan er weg mee te weten.
Maar het is geen Cold Mountain. Dat kán ook niet. Dát was zo'n onvoorstelbaar goede aangrijpende epische roman, dat kun je niet evenaren. Besef dat, je zou immers teleurgesteld kunnen raken, maar laat ik nou ook weer niet overdrijven: Dertien Manen komt toch wel aardig dicht in de buurt.