Niemand weet zo treffend 'La condition humaine' te beschrijven als Coetzee hier in nog geen 250 bladzijdes doet: simpele, klare taal, doch maximaal doeltreffend in hoe het de mistroostigheid, uitzichtloosheid en mensenhaat weet te vangen van iemand die zich terugtrekt van alle maatschappelijke betrokkenheid. Maar aan de misdadige en gewelddadige buitenwereld valt niet te ontsnappen, en de wereld waar hij uit wilde ontsnappen, dringt zich meer en meer aan hem op. Kafka wordt met de doorwerking van Zuid-Afrikaanse Apartheidspolitiek relevanter dan ooit. Coetzee vangt de geest van zijn werk, maar vervormt het tot iets met een meer sociaal realistische toonzetting.