In juni liep ik met een A4 gewenste vakantie-lees-titels door de bibliotheek en zag dit boek staan. Spontaan meegenomen. Deze week tussendoor de inmiddels gewone dagelijkse activiteiten even prettig weggelezen.

Je zou de hoofdpersoon Hugo Stern af en toe een oplawaai willen geven, door elkaar willen rammelen of een aai zoals hij jarenlang bij zijn groep 4 leerlingen deed. Deed, want hij is met prepensioen gestuurd. Vervangen. En dan thuis.
Thuis waar de zoon eindexamen heeft gedaan en op reis wil naar de plaats waar zijn roots liggen. Op reis zoals Hugo ooit zelf ook van huis is weggegaan van een klein dorp naar een wereldstad.
Thuis waar zijn vrouw een autobiografisch boek schrijft over hun leven. Waar is het anders gelopen? De geboorte van hun kind is één van de omslagpunten geweest, maar heeft de introverte Hugo ooit leren praten over zichzelf, leren relativeren? De Hugo de die altijd de controle hield door de dagelijkse routine van zelfgemaakte ontbijtjes en precies bijgehouden dossiers. Dwangmatigheid, teleurstelling en verwarring regeren.

Beklemmend verhaal, heldere stijl, heden en verleden mooi verweven, informatie die gedoseerd wordt gegeven. In het tweede deel viel mij op dat er (voor mij) onnodige herhaling optrad. Het hoofdstuk in Korea zou zomaar uitgewerkt kunnen worden tot een volgende verhaallijn. Want wie bewaart niet de materiële herinneringen, wie gaat er niet uit van de beleving van het kind? Samen een kind ophalen lijkt logisch.
En dan heb ik niets over de omslag verteld, het bowlen dat een houvast in een leven is.

Een auteur om weer een boek van op te pakken - wat dus al een tijdje in mijn kast ligt.