Esmee heeft bij haar vriendinnen gelogen over haar baan. Ze is maar de assistente in plaats van redactiechef op de afdeling. En als een van haar studie vriendinnen de baan van redactiechef bij haar bedrijf krijgt kan ze deze leugen moeilijk meer verborgen houden.

Iris Houx heeft een hele fijne schrijfstijl. Het wereldje bij een tijdschriftenredactie in Scoop heeft ze vol humor neergezet.
Maar meerdere dingen zijn in het verhaal net iets too much. In het begin wordt Esmee neergezet als een dom wicht die het allemaal aan haarzelf te danken heeft. Daardoor leef ik in het eerste gedeelte ook absoluut niet mee met Esmee. Ook de bij-personages zijn net iets te overdreven en niet meer realistisch. Hierdoor zit er wel heel veel humor in het verhaal die het boek heel vermakelijk maken.
Esmee blijft net de verkeerde dingen doen. Ze rommelt net iets te lang aan en gaat niet tot echte actie over. Ze blijft maar over zich heen laten lopen. Op liefdesniveau vind ik haar ook niet helemaal geloofwaardig neergezet. Ze houdt van Hugo, maar is niet eerlijk over Rik. Dit lijntje had iets beter en overtuigender gemogen voor mij.

Het verhaal bevat veel humor, de personages hebben weinig diepgang, het verhaal is simpel, maar leest wel lekker weg zoals een echte chicklit bedoeld is.