Grijpt je bij je strot

De debuutroman ‘In het veld’ van Jesse Loncraine beschrijft de rauwe werkelijkheid van oorlog, oorlogsjournalistiek ,verslaving en relaties. Op sublieme wijze weet de schrijver deze thema’s in een dramatisch verhaal aaneen te smeden. Het resultaat is een overtuigende en indringende roman die je emotioneel bij je strot grijpt en tot het einde blijft boeien.

Oorlogsjournalist Orin Perth interviewt Christine, een moeder wiens twaalfjarige zoon Paul ontvoerd werd door een rebellenleider. Paul staat een verschrikkelijk lot als kindsoldaat te wachten. Nadat hij zijn artikel naar de krant opstuurde blijkt Orin spoorloos verdwenen. Zijn moeder Liz ligt op dat moment in een ziekenhuis in Engeland te herstellen van een borstoperatie. Ze maakt zich ernstig zorgen om haar zoon en reist af naar het oorlogsgebied om Orin te vinden voordat zij aan haar ziekte bezwijkt.

“Moeders zijn niet langer moeders. Kinderen zijn niet langer kinderen. Zelfs als er morgen een einde aan komt wordt het nooit meer zoals het was’

Oorlog en geweld en vooral de gevolgen daarvan voor mensen en hun onderlinge relaties vormen de hoofdingrediënten van dit boek. Het vredig samenleven in een dorp waar het leven gekenmerkt wordt door zachtheid en klein verdriet slaat om wanneer de rebellen de dorpsbewoners vermoorden en hun kinderen ontvoeren. Vanaf dat moment zijn de overlevenden zoals Christine getekend door hun verdriet en verhard door hun verlies. Alle hoop is verloren en nu zijn zij, de slachtoffers, zelf in staat tot gruwelijke dingen. Het lot lijkt echter andere dingen in petto te hebben voor Christine. Ook de wegen van Liz, Orin en Paul zijn voorbestemd om elkaar te kruisen.

De plot heeft iets weg van een lotsbestemming. De hoofdpersonen komen elkaar op bepaalde momenten tegen en je krijgt het gevoel alsof zij door de voorzienigheid naar dezelfde plaats worden gedreven. Er zijn ook enige ‘bovennatuurlijke’ elementen in dit verhaal zoals de visioenen die Liz krijgt wanneer zij tijdens haar zoektocht naar Orin bij een blinde vrouw terechtkomt. Deze heeft zelf vooruitziende dromen. Toch stoort dit niet, het komt zelfs natuurlijk en passend over.

De beschrijving van het geweld en de rauwheid van het bestaan is soms choquerend. Dat komt niet zozeer door bloedige beschrijvingen want de gewelddaden zijn met een zekere afstandelijkheid beschreven. Het is vooral de achteloosheid waarmee de daders hun zinloze daden begaan die je tot in je ziel weet te schokken. Nog sterker wordt dat beeld door de rebellenleider die zijn kindsoldaten tekent en zichzelf als kunstenaar beschouwt. Hij schept kunst en vernietigt de wereld om zich heen, de schoonheid van kunst die ’voortkomt uit het groteske als klaprozen op een slagveld’.

Jammer genoeg is er toch een klein minpuntje te vinden in deze debuutroman. Tot aan het punt waarop alle hoofdpersonen tegelijk elkaars pad kruisen, komt het verhaal evenwichtig over. De gebeurtenissen die hierna volgen, lijken bedoeld om de losse eindjes aan elkaar te knopen maar voelen nogal gehaast en een beetje slordig aan. De schrijver laat ons door middel van kleine afstandelijke flitsjes zien hoe het verder gaat met de personages maar de diepgang en uitwerking blijven achterwege waardoor de lezer met een wat ontevreden gevoel achter blijft.

‘In het veld’ is een aangrijpend en indringend debuutverhaal met onverwachte plotwendingen. Het toont ons op geloofwaardige wijze de rauwheid van het bestaan en de dierlijke kanten en zwakheden van de mens. De soms poëtische zinnen steken in hun schoonheid fel af tegen de gruwelijkheid van het bestaan, maken het verhaal nog indringender en houden de lezer in zijn ban.
Dit geslaagde debuut schept hoge verwachtingen voor een eventuele opvolger.