De mier is vertrokken en de andere dieren blijven in verwarring achter. Geen briefje, geen aanwijzing. Ieder dier heeft zijn eigen idee en eigen ervaring. het vuurvliegje denkt dat de mier uit is, de potvis weet niet wat "weg" is. Bijzonder mooi is het hoofdstukje over de twee steeltjes van de giraffe en het hoofdstukje over het gesprek tussen de slak en de schildpad: "als je beter weggaat, ga je langzamer weg.'
In het tweede deel ga je met de mier mee op reis. De mier wil naar de verte en belandt in de woestijn. Daar wordt hij de hele tijd geconfronteerd met zijn eigen gedachten. Tijdens de reis maakt de mier aantekeningen, deze kan je lezen in het derde deel.
Het mooie aan dit boek is ook weer dat Toon Tellegen de dieren allemaal een menselijke kant geeft en dat het verhaal de ruimte laat voor interpretatie: is de mier op reis, is de mier misschien stervende of gewoon zoekende naar het groenere gras aan de overkant. Een boek om heerlijk van te genieten.