Wie kent Nico Dijkshoorn niet, die leuke dichter bij DWDD. Met zo’n gedachte begin ik aan het boek. De toon in Ooit gelukkig is inderdaad hetzelfde als de manier waarop hij zijn gedichten brengt op televisie. Het boek leest vlot, maar heeft veel meer in zich. Het gevaar is dat je door de luchtige toon helemaal niet door hebt wat voor zware onderwerpen hij aansnijdt. Dat hij zware onderwerpen niet schuwt, was al duidelijk in zijn boek Nooit ziek geweest waarin hij zonder opsmuk verteld over het leven met zijn vader, een moeilijke man. Dit boek gaat verder over zijn vader, maar ook over zijn moeder. De vergankelijkheid van beiden, maar ook over de kwetsbaarheid van de schrijver zelf. Hij stelt zich open en eerlijk op in dit boek en daar kan je niet meer dan alleen maar bewondering voor hebben. Er zijn eigenlijk twee delen te onderscheiden in Ooit gelukkig. In het eerste deel gaat hij in op de vergankelijkheid van zijn ouders en uiteindelijk hun overlijden. In het tweede deel richt hij zich op zichzelf. Hij krijgt meerdere TIA’s en heeft paniekaanvallen. De angst en de kwetsbaarheid weet hij zo goed neer te zetten. Bijna meer nog dan de dood van zijn ouders die met iets meer afstand beschreven zijn. De luchtigheid waarmee hij deze onderwerpen brengt, zal ook een soort overlevingsmechanisme zijn. Indrukwekkend familierelaas van een echte overlever.