Waar begint de fictie en wat is autobiografisch? Dat gevoel bekruipt je bij het lazen van het nieuwste boek van Jan de Rooy. Voorheen publicerend bij de Prom en in Maatstaf is nu bij Aspekt verschenen Arme Tak, verhalen. De Rooy schetst een persoonlijk- en familieleven in een reeks verhalen die op zich zelf staan, maar ondertussen ook een mozaïek vormen van een leven. De schrijver is afkomstig uit een niet alledaags milieu en begeeft zich onder wonderlijke types. Humor is nimmer ver weg en op geraffineerde wijze speelt de schoen, de laars, de voet een rode draad door het werk, zoals de Rooy dat ook al eerder met hoofddeksels deed.

Net als je denkt alles is verzonnen bezoekt de schrijver het graf van zijn ouders. Dit moet wel echt zijn…evenals zijn angst voor de verstikking, wat ook een rode draad in het werk is. Al die vrienden, dat reizen, die verhalen? Is het escapisme, voor die verdrinkingsdood, waar ook de tweelingbroer van zijn moeder reeds mee te maken had? ‘s Nachts durfde de schrijver niet in te slapen in de angst dat de verstikkingsdood hem zou komen halen. Intrigerend blijft het-niet voor niets zei de flamboyante Vlaamse uitgever Angele Manteau reeds: “Doe u zelf een plezier en lees verhalen van Jan de Rooy’. Hans Warren eerde hem als een ‘puur verteltalent’.

Deze bundel is intrigerend en allesbehalve verstikkend. Nu de dikke romans ‘úit’ lijken is het literaire pad geëffend voor verhalen als van Jan de Rooy. Onderhoudend en met een diepere bodem dan op het eerste gezicht lijkt. Maar het verhaal dringt zich niet op-het vertelt zich zelf…al reizende, zoals ook de Rooy doet, naar een bus in Frankrijk, een etalage met zijn moeder, een bioscoop doek vol ketchup en een zee die zuigt. Zeker een aanrader voor iedereen.