Heel lang geleden heb ik dit boek al eens gelezen, maar dat was waarschijnlijk in mijn studietijd. Toen ik de doelgroep was voor dit soort boeken, was Van Loon zijn carrière als schrijver nog niet begonnen.

Het mooie van het verhaal is, dat het verschillende lagen is. Ik neem aan dat kinderen heel erg nieuwsgierig worden naar al die rare dingen die de familie Rip als normaal ziet. De volwassen kenner van het genre ziet de verwijzingen naar de klassieke horrorverhalen. En er zit genoeg humor in om het voor iedereen leuk te houden.

De familie Rip lijkt een beetje op de familie Munster (https://en.wikipedia.org/wiki/The_Munsters) of The Addams Family: gezinnen die zichzelf heel normaal vinden, maar door de buurt wat raar worden aangekeken of zelfs vijandig worden bejegend.
Die vijandigheid vormt de kern van het verhaal: Buurman Knieper heeft iets tegen de Rips. Aanvankelijk is dat vanwege de geluidsoverlast, later is dat meer vanwege het "anders zijn". En ergens is het jammer dat die geluidsoverlast niet tot een einde wordt gebracht, alsof dat soort asociaal gedrag normaal is - dat Knieper er gek van wordt is goed te begrijpen.

Nooit de buren bijten is voor een iets oudere doelgroep dan Dolfje Weerwolfje en leest daardoor wat prettiger voor volwassenen.