In het eerste deel van de Century trilogie vertelt Follett een ware geschiedenis tijdens het begin van de twintigste eeuw gekenmerkt door oorlog (WOI), revoltes (oktober revolutie) en mijnstakingen. Deze geschiedenis wordt gebracht vanuit het oogpunt van verschillende families die ogenschijnlijk niks met mekaar gemeen hebben (verschil in afkomst en identiteit), maar door hun professioneel leven of interesses toch raakpunten creeren. En toegegeven, het aantal personages is gevarieerd en vrij talrijk. Zo krijgen we ook een interessante inkijk in het dagelijks leven van de adel, de aristrocratie en de arbeidersklasse. Eenmaal de grote oorlog uitbreekt gaat ieder zo zijn eigen weg.

Tijdens de vele historische gebeurtenenissen die erop volgen komen de diverse personages (naar mijn mening, al te toevallig) terug met mekaar in contact (hetzij op het slagveld, hetzij tijdens een politieke meeting of tijdens een revolte etc.... ). Maar het verhaal over deze families blijft al bij al vrij braafjes, ook al is de historische context vreselijk. Naar het eind toe wordt het verhaal voor mij toch iets te zeemzoeterig.

Val der titanen is weerom een lijvig boek maar haalt voor mij bijlange niet het niveau van de Pilaren van de Aarde. Ik mis de spanning (intriges, plots). Er wordt teveel aandacht gegeven aan geschiedenis en politieke weetjes gekaderd in een non-fictie (roman) context, waardoor het verhaal op den duur begint te vervelen. Als je echt iets wenst te weten over deze periode lees je beter een geschiekundig naslagwerk.

Voor mij verdient dit episch verhaal een score van 3,5.