Motto:
"Er komt een moment dat je het verhaal wilt vertellen. Het is een oerbehoefte van de mens om te biecht te gaan".

Vanuit bovenstaand perspectief is in deze roman het intense liefdes- en levensverhaal verteld van Aurora Val de Carce en haar geliefde Victor Manso. Ze komen uit twee totaal verschillende milieu's, Aurora uit een vooraanstaande- en Victor uit een eenvoudige familie. Dit grote verschil in afkomst is vanuit de gangbare normen en waarden in die tijd prachtig belicht en tegen de achtergrond van een (politiek) veranderend Spanje beschreven.

Reeds in hun jonge jaren voelen Aurora en Victor een buitengewoon innig vergroeide liefde voor elkaar, totdat zij op een dag, zonder enige uitleg, plotsklaps uit zijn leven verdwijnt. Ze verlaat ook hun dierbare Galicië. Wat heeft haar daartoe bewogen? Victor wordt gekweld door deze vraag, hij heeft naast een heftig gebroken hart ook een beschadigde ziel. Desolaat zoekt hij troost en vergetelheid in drank en kortstondig vertier. Hij wordt verscheurd door de hunkering naar Aurora, ze zit voor altijd verankerd in zijn ziel. De wanhopige sfeer van zijn bittere verdriet is zo voelbaar tijdens het lezen.
'de tijd en de afstand creëerden een breuk in ons tastbare leven'!

Hij krijgt Aurora, die in de anonimiteit verdwenen was, weer in het vizier wanneer ze bekendheid geniet door haar roemrijke acteercarrière op het toneel, met als bijnaam 'de parel van het Spaanse toneel'. Noodgedwongen maakt ze hier, na vele succesvolle jaren, een eind aan en keert na een halve eeuw vanuit Barcelona terug naar haar immer geliefde geboortegrond Galicië.
'Galicië is hun ochtendland, dat hen het eerste licht bracht en hun avondland, dat hen de armen aanreikt waarin zij willen sterven'.

Gaandeweg het verhaal ontvouwt zich een groot geheim dat alles op zijn grondvesten doet schudden voor hen, niets is meer hetzelfde en alles komt in een ander daglicht te staan. Het laat ook zien waartoe de kracht en macht van familiebanden kunnen leiden en de verstrekkende gevolgen daarvan. Ze komen in een emotionele achtbaan terecht met een subliem eindpunt.
'Van degenen die ons het dichtste bij zijn, weten we het minst'.

Liefde, sterfelijkheid en eindigheid zijn mooi verweven in dit verhaal, het stemt melancholisch omdat alles van voorbijgaande aard is. De tijd is onomkeerbaar.
'Niets keert terug naar het oude'.

Cynthia heeft een warme poëtische schrijfstijl, ze gebruikt veel korte zinnen waardoor de woorden echt binnenkomen en de sfeer voelbaar en inlevend wordt. Ze weet de hartstocht en het zuidelijke temperament goed vorm te geven. Hierin is haar Spaanse afkomst herkenbaar. Ook maakt ze veelvuldig gebruik van symboliek, metaforen en diepzinnige teksten en legt daardoor weloverwogen het accent op de juiste plaats, dit zorgt voor het nodige gewicht en verbeeldingskracht. De verhaallijn is zeer verrassend, alles dat je denkt te weten verschuift al lezende en krijgt een andere plek in het geheel.

De cover geeft de anonimiteit waarin Aurora verdween perfect weer, haar gezicht is niet te zien, ze keert ons de rug toe. De prachtige foto is gemaakt door de zus van Cynthia, Maria van Maria Stijger Photography.

Door de bezieling waarmee Cynthia over Galicië schrijft heb ik het spontane verlangen ernaartoe te gaan. Aurora is een sfeervolle, emotionele en zeer intrigerende roman waarin liefde, afstand en tijd een prominente rol spelen.