Ik had mijn twijfels of dit boek ook voor een niet Zeeuw de moeite waard is om te lezen Het antwoord is een volmondig ja Carolijn loopt een tijdje mee in tehuizen waar dementerenden wonen Ze heeft vele gesprekken met de bewoners hun familie end e verzorgers Het heden is vaak wazig voor de bewoners maar over vroeger vertellen kunnen ze Vaak nog worden de verhalen aangevuld door de familie De gesprekken gaan oa over de oorlog het strenge geloof en de klederdracht Wat voor veel vrouwen nog een dingetje was om af te leggen Een Dane vertelde dat ze de dracht aflegde tien op Schouwen alleen de muts al 500gulden kostte Dit werd gewoon te duur Een gesprekje is lang in mijn hoofd blijven spoken Een heer zegt naar de wc te moeten waarop het antwoord is Dat kan nu even niet we zijn aan het eten, laat het naar even lopen want je hebt zo n broekje aan Helaas herkenbaar voor ieder die iemand in een verzorgingstehuis heeft wonen Verder zijn het aardige herinneringen die Carolijn boeiend beschrijft Ze blikt verder terug op haar eigen jeugd in Zeeland Ze verteld over haar familie, hoe ze met haar kip Katrien op het stuur rondfietste ,gaar broer die dagen rondliep met een lange duindoorn in zijn voet Haar fijne schrijfstijl en de vele foto s oa ook een paar van haarzelf als kind maken het tot een boekje wat ik met plezier heb gelezen Alleen al de foto op de cover laat je wegdromen naar vervlogen tijden Kortom het boek geeft een goed beeld van een stukje geschiedenis dan Zeeland aangevuld met teksten over nu