Het verhaal wordt vanuit het perspectief van Claire, Abbie en Ash verteld, en soms ook uit het perspectief van degene waar Ash op verliefd wordt. (Ik ga even niet zeggen wie dat is!) Klinkt als erg veel, maar het was erg overzichtelijk, want de personages hadden allemaal zo’n ander dilemma dat je meteen doorhad wie het was. De personages bevielen me wel, soms kon je om ze lachen en soms maakten ze de domste beslissingen ooit! Ik leefde erg met ze mee, en ondanks dat Chicklit niet spannend is, verveelde het boek me zeker niet!
Ik weet niet of het bij alle Chicklit boeken zo is, maar ik vond dit verhaal soms wel een beetje voorspelbaar. Als het personage iets overkwam en ze had totaal geen idee wat er gebeurde, snapte ik niet waarom ze dat niet wist. Want ik kon vaak al wel raden wat er gebeurde, terwijl het personage dat dus nog moest uitvinden.
Wat ik wel heel erg grappig vond is de persoonlijkheid van Claire. Ze denkt heel erg veel na over haar gevoelens, terwijl ze ze juist probeert te onderdrukken. Ook is ze soms een beetje bitchy, en dan maakt ze opmerkingen waarvan je bijna (bijna, net niet helemaal) hardop gaat lachen. Ash vond ik juist een beetje irritant. Zijn persoonlijkheid is heel erg verlegen, waar niks mis mee is, maar het kwam bij hem heel stom tot uiting. Maar dat kan ook aan mij liggen, natuurlijk!
En Georgia! Wat ergerde ik me aan haar, zeg! Ik begreep Abbie helemaal! Ik zou me ook zo buitengesloten voelen als er zo iemand in mijn leven kwam en als mijn man zich zo op zou stellen. Hij begreep er echt helemaal niks van!

Ik denk dat Versier me dan een goed boek was om kennis te maken met Chicklit. Fantasy en Science Fiction blijf ik leuker vinden, vooral omdat dat werelden zijn die niet bestaan. Maar ik vind Chicklit toch ook wel leuk! Ik kon me goed inleven in deze personages, en wilde erg graag weten hoe met verder met ze zou gaan, dus ondanks het nieuwe genre heb ik dit boek met veel plezier gelezen!