De hoofdpersoon van het boek, Eva, lijkt zo op het oog alles mee te hebben: leuke baan, mooi huis, een lieve man, 2 slimme dochters. Maar door het overlijden van haar moeder komen er scheurtjes in dit mooie en makkelijke bestaan, en ontdekt Eva dat haar to-do lijstje niet meer afdoende is om de werkelijkheid de baas te kunnen. Ze krijgt weer 'contact' met haar vader die ze al sinds haar vroege jeugd niet meer heeft gezien, en door de herinneringen die bovenkomen wordt haar dagelijks leven ontregeld. De lezer is tot het eind samen met Eva op zoek naar de oorzaak van haar vaders langdurige verblijf in de kliniek, evenals de bizarre dromen en herinneringen die haar plagen.

Ik heb het boek met veel plezier gelezen; Beumer schrijft helder, met korte zinnen, je ziet en beleeft de wereld echt door de ogen van zowel de jonge Eva als de volwassen, bijna 40-jarige Eva. Daarnaast heeft het boek ook iets van een detective: samen met Eva ga je op zoek naar antwoorden op de vele vragen die bovenkomen na het overlijden van haar moeder. Waarom zit die vader daar in die kliniek? Wat is er gebeurd toen Eva klein was?

Wat ik jammer vond aan het boek is dat sommige van deze vragen niet beantwoord worden; en dat je als lezer moet raden. Waarom de band tussen Eva en haar moeder zo verwaterd is wordt namelijk niet helemaal duidelijk. Maar al met al een mooi boek over de impact van jeugdtrauma op een verder leven, niet alleen voor het kind maar ook voor alle personen om haar/hem heen.