Dit boek lag al een tijdje op me te wachten. Ik heb het gekocht op aanraden van schrijfster (en oud schoolgenoot) Esther Gerritsen. Zij raadt dit boek ook erg aan voor de lijst op de middelbare school, zeker voor de hogere klassen Havo en VWO. Ik kan het helemaal met haar eens zijn.
Dit verhaal speelt zich af in een niet nader genoemd Zuid Amerikaans land, waarschijnlijk Uruguay, waar de schrijfster zelf ook vandaan komt. Het verhaal speelt zich af in het post-dictatoriale Zuid Amerika. De dictators zijn hun macht kwijt maar het land ligt in puin. In deze omgeving probeert de werkloze barman en verteller van dit verhaal Gono zijn hoofd boven water te houden. Hij is gescheiden en hij probeert uit alle macht het contact met zijn dochtertje goed te houden maar dit wordt tegengewerkt door zijn geldgebrek en onwillige ex. Als zijn oude vriendin Lupe terugkeert uit Nederland, waar zij met haar moeder in ballingschap heeft gewoond ten tijde van de dictatuur, lijkt het tij zich te keren voor Gono. Lupe biedt hem werk aan als haar productie-assistent. Lupe heeft het tot journalist geschopt en komt met een ruim budget terug naar haar geboorteland om een documentaire te maken over de jaren van de dictatuur. Gono gaat er helemaal voor, al was het alleen maar om dicht bij Lupe te kunnen zijn. So far so good. In korte, heldere zinnen zonder al te veel poespas en overbodige informatie maar met de nodige droge humor neemt Trujillo de lezer mee in dit avontuur. Als er zich nog twee oude vrienden van Lupe en Gono in dit project aandienen, komt het verhaal in een stroomversnelling. Zonder precies te weten hoe, verschuiven de prioriteiten van het maken van een documentaire ineens naar iets "wat gedaan moet worden".
In deze roman staan liefde, vriendschap, wraak en genoegdoening continu op de wip. Carolina Trujillo laat zonder overdrijving en twijfel zien, waar een mens toe in staat kan zijn als hij zich ineens beseft dat hij moet doen wat gedaan moet worden.