Zo, dat was weer dikke pret met Calvino. Liefhebbers van Perec en Pamuk (twee auteurs die geen geheim maken van hun affiniteit met Calvino) zouden toch ook eens Calvino moeten proberen, vooral Palomar en De onzichtbare steden: ook Calvino schrijft namelijk heel speelse, originele en fantasierijke boeken. Ook zijn verhalenbundel The complete cosmicomics is weer ludiek en vol lichtheid. Overigens is er ook een Nederlandse vertaling, maar die bevat alleen de verhalen uit Calvino's eerste bundel kosmikomische verhalen en is dus incompleet.

In alle verhalen is ene Qfwq de hoofdpersoon, maar wel een hoofdpersoon in meerdere gedaanten: een dinosaurus die door niemand meer wordt herkend als zodanig, een cel die op het punt staat zich te splitsen en zijn gedaante te verliezen, een partikeltje dat zweeft in het heelal dat net is ontstaan, een wezen dat getuige is van hoe de maan zich van de aarde losrukt, een wezen dat getuige is van het ontstaan van tijd en ruimte, een wezen dat getuige is van het ontstaan van de dampkring en daarmee van hoe de aarde verandert van een kleurloze klomp materie in een kleurrijk en bont geheel. Het merendeel van de verhalen is een soort mengvorm van science fiction en fabel. En alle verhalen doen een heftig appel op onze verbeelding. Hoe is het om de kleurloze aarde te zien veranderen in een rijk geschakeerde wereld vol kleur? Welke nieuwe taferelen vol schoonheid ontstaan dan, en welke andere taferelen vol van geheel andere schoonheid gaan dan verloren? Hoe is het om als een eencellig wezentje (maar met bewustzijn begiftigd) rond te dobberen in de oersoep? Hoe is het om rond te lopen op de prehistorische aarde, te denken dat de evolutie der dieren wel zo ongeveer voltooid is, en dan ineens een totaal nieuwe diersoort te zien? Hoe is het om een oogloos wezentje te zijn, via subtiele vibraties te voelen dat er ook andere wezens bestaan, en zo ernaar te verlangen die te zien dat uit dit verlangen er ineens ogen groeien en gezichtsvermogen ontstaat? Hoe is het om eindeloos door een heelal te vallen, met naast je jouw geliefde die valt in een parallelle baan? Hoe is het om half waterdier, half landdier te zijn en te aarzelen over de keuze tussen land en water? Enzovoort, enzovoort.

Ik ben een pure alpha, maar instinctief toch erg gefascineerd door duizelingwekkende natuurkundige zaken als het ontstaan van het heelal, de oneindigheid van de ruimte, de gedachte dat tijd en ruimte ooit niet bestonden, het bestaan van meerdere heelallen, de miljoenen jaren durende evolutie der dieren met alle transformaties vandien, het ontstaan en vergaan van continenten, het bestaan van eeuwenlang dode sterren die echter toch lijken te schijnen omdat het licht er ook eeuwenlang over doet voordat het ons bereikt. Die fascinatie en duizeling komt naar mijn smaak heel mooi naar voren in deze kosmikomische fabels van Calvino. Ook in de verhalen trouwens die minder kosmisch zijn, zoals bijvoorbeeld een verhaal dat om de paradox van Zeno draait (nooit bereikt de pijl zijn doel, nooit haalt Achilles de schildpad in) of de diverse verhalen -of eerder gedachte-experimenten- die gaan over de complexe wereld van logica en tekens. En boven alles voeden dit soort verhalen de verwondering, door hun speelse vorm en door de speelse manier waarop over tamelijk duizelingwekkende, kosmische zaken wordt geschreven. En dus heb ik mij ook met dit boek van Calvino weer uitstekend vermaakt.