Wie wil voelen hoe het is als je jouw homoseksualiteit moet verbergen voor het geweld van de wereld: lees Schittering. Het is ontroerend en pijnlijk, bovenal levensecht.

Schittering

Guido groeit op in een welgesteld gezin, zijn vriend Costantino is de zoon van de portier. Ze zijn van jongs af aan bevriend en voelen zich op een verwarrende manier tot elkaar aangetrokken. Tijdens een schoolreis naar Griekenland vindt er een eerste aarzelende toenadering tussen hen plaats, al ontkennen ze allebei hun diepere gevoelens.

Daarna scheiden hun wegen en ieder begint aan een onopvallend doorsneeleven. Costantino blijft in Rome, trouwt en krijgt twee kinderen, Guido gaat in Londen wonen en trouwt met een vrouw die al een dochter heeft – maar ze blijven een moeizame affaire in stand houden, die zich veelal afspeelt in hotels rond de luchthaven van Rome.

Juist als ze allebei zeker weten dat ze niet langer zonder elkaar willen leven, slaat het noodlot toe. Een onmogelijke liefde is voorbij nog voor die kon beginnen.

Overdonderend, pijnlijk, levensecht

Margaret Mazzantini is een intelligente vrouw die gedachtes in beeldend en treffend taalgebruik heeft omgezet – vaak ontroerend, soms pijnlijk. Mijn exemplaar zit vol plakkertjes. Zoals bij deze zin, die erg toepasselijk is voor het hele verhaal: ‘Er komt een moment waarop je voelt dat er pijn op je af gaat komen als een muur. Dat is het moment waarop je remt totdat je remmen zijn versleten.’ In een omgeving als Italië is het gevaarlijk om openlijk homoseksueel te zijn. Toegeven aan de liefde is dan ook geen verstandige optie, zou je denken, want je neemt een levensbedreigend risico. Maar wat als de liefde te sterk is? Als ze je vooruittrekt terwijl je met alle macht op de remmen gaat staan?

De tijd verstrekt echt onwijs snel, soms zelfs zonder aanduiding totdat je later beseft dat er stroomversnelling in de tijd heeft plaatsgevonden. Daardoor moest ik even wennen aan de schrijfstijl. Er zit behoorlijk wat diepgang in, waarbij vaak wordt terugverwezen naar eerdere metaforen. De metaforen die ze gebruik zijn origineel en doeltreffend. Mazzantini gooit je de diepte in en dwingt je al vallende om alles meteen te snappen. Geregeld bladerde ik even terug, maar dat was zeker geen inbreuk op het leesplezier.

Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het kan zijn om in een relatief gevaarlijke omgeving te wonen, waar uitkomen voor wie je bent jouw leven behoorlijk zwaar kan maken. De interne strijd van Guido en Constantino komt mij dus bekend voor. Al het geweld, het willen wegrennen, ontkennen wie je bent. Het kwam hard binnen. Levensecht verbeeldt Mazzantini het gevaar dat je in je draagt als je constant in gevecht bent met jezelf. Chapeau. Guido, die melancholisch van aard is, zegt zelfs dat hij als het kwaad is dat pas in balans is als hij samenkomt met de goedheid die Constantino kenmerkt (mijn woorden). Wie wil voelen hoe het is als je jouw (homo)seksualiteit moet verbergen voor het geweld van de wereld: lees Schittering.

Schittering is een intrigerend liefdesverhaal over de pijn van een verboden homoliefde in een sfeervol Italië.

(Deze recensie verscheen eerder op www.alexhoogendoorn.nl)