Voor het eerst sinds de spijkerbroek, is het de meiden niet gelukt om hem in te wijden aan het begin van de zomer. De groep was namelijk niet compleet; Carmen ontbrak. Zonder Carmen ging het gewoon niet. Vervolgens gingen de meiden allemaal verschillende dingen doen: Carmen werkte als decorbouwer bij een toneelstuk en deed uiteindelijk auditie voor een nieuw stuk waarin ze een hoofdrol kreeg. Bridget vloog naar Turkije om met een groep archeologen op pad te gaan. Lena schreef zich in voor een schilderscursus en Tibby voor een cursus scenario schrijven.

Het begon er een beetje op te lijken dat de broek een excuus werd om elkaar niet te zien. Ze leefden heel erg onafhankelijk van elkaar en spraken eigenlijk nooit meer af. Alle vier hadden persoonlijke problemen, maar daar werd niet, tot nauwelijks over gepraat via telefoon of mail. Foute boel, want uiteindelijk worden de relatieproblemen van Tibby zo complex dat Lena’s zusje de broek stiekem meeneemt in Griekenland en hem vervolgens kwijt raakt. Zullen de meiden hem nog weer terug vinden?

Net als in het derde deel merk je in dit boek dat ze ouder aan het worden zijn. Vooral Lena ontwikkelt heel sterk in dit deel. Ook Bridget laat zich van een hele andere kant zien, met name binnen haar familie. Mijn enthousiasme kan wederom niet op. Ik ben nog steeds zo happy met deze serie! Wel moet ik toegeven dat ik het jammer vind dat ik van dit deel niet de originele kaft heb, die het zelfde is als de rest. Op deze versie staan de actrices die in de verfilming speelden. Ik hoop eigenlijk dat ik nog eens een keer de versie met originele kaft tegen het lijf loop, zodat het rijtje er mooier uit ziet.

Het is een typische meidenserie, maar wel op een vlotte manier geschreven waardoor ik er doorheen vlieg. Dit komt ook mede doordat de personages zo sterk zijn neergezet en je van alle vier een totaal ander beeld krijgt. Als je de personen los van elkaar ziet, zou je helemaal niet verwachten dat het vriendinnen zijn.