Gelukkig zijn niet alle boeken dikke boeken. Want dit lijkt momenteel wel een beetje de trend aan het woorden. Mensje van Keulen doet daar met haar nieuwste boek Schoppenvrouw niet aan mee. Slechts 137 bladzijden en een vrij grote, gemakkelijk leesbare letter, laten het boek vlot weglezen.
De titel van het boek “Schoppenvrouw” komt in slechts een enkele passage aan de orde, maar bepaalt wel het verhaal. Paula, de hoofdpersoon, en moeder van een gezin met één dochter, zit in een wat suffig familieleven, wil wat anders, maar weet ook niet wat. Dat verandert als zij op televisie een uitzending ziet van ‘Opsporing gezocht’. Wordt haar dochter gezocht? Ze kan het niet geloven, maar door dit bericht krijgt ze een flashback naar haar jeugd. Haar vriendschap met een schoolvriendinnetje doet haar belanden bij een helderziende. Het lijkt of zijn waarschuwing van destijds nu lijkt uit te komen.
Het boek eindigt met een verschrikkelijk dilemma. Wat doe je als je weet dat je dochter iets ergs op haar geweten heeft. Al zegt ze zelf dat er niets bijzonders is gebeurd. Geef je dan haar aan bij de politie? Moet je als gezin van alles bedenken om een alibi te verzinnen, mocht…. De politie plotsklap voor de deur staan? Kan je met zo’n geheim verder blijven leven?
Mensje van Keulen slaagt er in de lezer op deze manier in verwarring te brengen en tevens te laten nadenken over dit dilemma. Dit vraagt bijna meer tijd dan het lezen van het boek zelf.

Ronald van Gemeren, 5 april 2016.