Ook ik was uitgeloot om Ragdoll voor het verschijnen te mogen lezen via de Sterrenthrillerclub van Luitingh-Sijthoff.
Het is al gezegd, maar de kaft getuigt van een ingenieuze inval, die letterlijk als een rode draad door het boek loopt.

Ik heb genoten van Wolf, Baxter, Finlay en Edmunds , als de hoofd personages in het boek. De zwartgallige humor, en de kwinkslagen die over en weer gaan toverden ondanks de spanning veelvuldig bij mij een glimlach op het gezicht.

Het verhaal begint met een rechtszaak tegen een zekere Khalid die door rechercheur Wolf ontmaskert is als de crematiemoordenaar. Door dat deze vrijgesproken word, en later alsnog word gelinkt aan de moorden draait onze rechercheur Wolf door, en word voor een aantal jaren opgesloten in een inrichting. Nadat hij is genezen verklaard word hij weer aangesteld bij moordzaken maar in een onbeduidende rol, en wekelijks een verplichte sessie te ondergaan bij de psychiater van de Met.

Dan begint de lappenpop moordenaar toe te slaan, alles wat boven water komt verwijst naar de oude zaak aangaande Khalid. De lijst met namen, de mensen die verwerkt zijn in de lappenpop.
En aangezien onze rechercheur Wolf direct betrokken is bij de zaak, word zijn eigenzinnige aanpak, en zijn gedrag onderzoek van de zaak
Maar wie is de moordenaar en wie heeft hem geactiveerd?

De spanning neemt toe en tussendoor worden relaties onder spanning gezet, tussen collega's, ex relaties en lopende relaties.
Ook word duidelijk dat, zo als vaak in een thriller, een personage te voorschijn word gebracht door de auteur, die je voorstellingsvermogen te boven gaat.
Het open einde geeft hoop dat er nog veel materiaal over dit bijzonder team moordzaken gaat komen.
En als Daniel Cole deze manier van schrijven vast kan houden blijf ik zeker een trouwe fan van hem.
Een aanrader voor de echte thriller fan.