In Tien blikt Jikke samen met haar autistische zoon terug naar haar jeugd. Een jeugd met een lach en een traan.
Op Hemelvaartsdag neem Jikke Jop mee naar het graf van haar ouders. Ze mijmeren wat op een bankje en Jop vraagt Jikke naar vroeger. Daarop besluit ze hem mee te nemen naar het dorp waar ze opgegroeid is al meisje van tien. Ze groeide op in een streng gelovig gezin, waar haar vader en moeder haar weinig vrijheid gaven. Ergens in de zomer verhuisden ze van de stad naar een boeren dorp. Jikke voelde zich anders en kon ook niet echt op haar ouders bouwen. Ze bestierden een drogisterij en hadden het daar erg druk mee. Jikke voelde zich alleen staan. Maar ze had wel meerdere broers en zussen, de meesten ouder dan zij. Die waren allemaal even speciaal voor haar, ieder op hun eigen manier. Onderweg in de auto naar haar geboortedorp, verteld Jikke Jop over haar jeugd. Telkens is het Jop die een stukje van haar geheugen prikkelt en hij luistert aandachtig. Af en toe stelt hij een vraag. Aangekomen in het dorp, verwacht Jikke haar huis meteen terug te kunnen vinden maar het blijkt totaal veranderd. De drogisterij is weg, alleen de gaper aan de muur resteert nog. De huidige bewoonster zegt veel over Jikke te hebben gehoord en ze mogen naar binnen. Dan komen er nog veel meer herinneringen naar boven. Leuke maar ook minder leuke. Een huis dat vele jaren later nog steeds een angstvallig lang bewaard geheim herbergt.

Tien, 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10, is een boekje met meerdere korte verhalen verweven in een groter verhaal. Toch leest het als één compleet verhaal.. Jop is de schakel in het geheel. Knap aan elkaar geregen. Je ervaart het, alsof je een heel dik boek hebt gelezen en het een tijdsbestek is van langere periodes maar alles speelt zich af in slechts één dag.

In Tien zijn eigen jeugdherinneringen van de auteur verweven met de leefwereld van haar autistische zoon Jop en hier en daar wat fantasie.

Joke Gunter (1965) heeft een passie voor taal, schrijft gedichten en korte verhalen. In mei 2015 kwam haar debuut Tien uit, een novelle, onder het pseudoniem Jikke de Jager. In 2017 werd deze herdrukt onder haar eigen naam. In maart kwam Zware kousenkerk uit, wederom een verhaal over Jikke en haar (inmiddels volwassen) zoon Jop, die beide een rugzak vol verhalen met zich meedragen. Joke legt momenteel de hand aan haar derde boek, Zeeland.