Het hoofdstuk "De verdrinking" is als aparte novelle uitgegeven. Door de ongelooflijk mooie stijl van dit verhaal en door het prachtige "De Thibaults", verwachtte ik zeer veel van Luitenant-kolonel De Maumort. Té veel, denk ik. Het blijft nog altijd prachtig, maar ik vind het zo jammer dat het op het einde een samenraapsel is geworden van wat men nog heeft gevonden.
Dat is wel vaker een probleem bij romans die onafgewerkt zijn gebleven.
Ook bij 'De dode zielen' van Gogol heb je dat. En bij 'Kater Murr'.