Eerlijk gezegd vond ik de twee eerste boeken een stuk fijner lezen dan de derde. Ik miste de chemie tussen Rush en Blaire... Het leek niet meer hetzelfde koppel als eerst. Daarnaast vond ik het ook super jammer dat Nan zoveel op de voorgrond kwam. Het draaide meer om haar dan alles wat er in het leven van Rush en Blaire gebeurde.
Jammer, want Nan is echt een vervelend personage aan het worden. Ze valt in herhaling en wordt vrij vlak afgebeeld. Er is geen 'menselijk' kantje aan haar dat medelijden bezorgd. Het is teveel gefocust op hoe erg ze het wel niet heeft vs. hoe vreselijk ze is tegenover anderen.
Dat verpeste het leesplezier een beetje voor mij. Ik hoopte op meer details tijdens het huwelijk en vooral tijden de geboorte. Die mooie momenten tussen Rush en Blaire waar je als lezer sterk naar uitkeek, zijn plots in rook opgegaan omdat er zoveel aandacht besteed werd aan Nan.
Dat twee andere personages ook een perspectief kregen stoorde me niet zo zeer, maar ik vond het wel een beetje overbodig. Ruimte verspilt voor de dingen die ik graag wilde zien.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds helemaal verkocht aan deze serie en lees het met zoveel plezier. Toch was het een kleine tegenvaller... want de fangirl in mij zat echt te wachten op een prachtig sprookjeshuwelijk!