'in Wijk lagen we als leeggelopen ballen tegen muren,
vlakgedrukt tegen de stenen, loodrechte huizen
en buitenwijken, tussen aanstekers en weiland en

tussen deodorant, in Wijk hingen moeders over balkons
als bloembakken, schreeuwden dat het etenstijd was'
(pagina 69, Jonathan Griffioen-Wijk)

De gedichten van Jonathan Griffioen-Wijk ademen de worsteling met de uitzichtloosheid, nutteloosheid van het dagelijks bestaan van jongeren in de 21e eeuw. De herkenbare strijd met ouders, familie, de grijsheid en het anonieme leven in een niet noemenswaardige stad, maar ook de vriendschap die ontstaat tijdens het doelloos rondhangen. Het wordt door Griffioen-Wijk met de nodige ironie en grappen beschreven, maar desondanks komt het binnen en blijft het hangen.

In Wijk moet het niet hebben van stilistische zinnen, maar van de herkenbaarheid van nutteloosheid en de vriendschap die het leven toch waardevol maakt.

Ik heb deze bundel gelezen voor de Geen Woorden Maar Daden challenge.