Raphael Aloysius Lafferty (7 november 1914, Neola, Iowa) kwam uit een zeer vrome rooms katholieke familie. Zijn ouders bepaalden, naar oud gebruik, aan de hand van heiligen zijn voornamen. Hij was niet gelukkig met hun keuze. Lafferty bleef zijn hele leven ongetrouwd en woonde, tot zij overleed, bij zijn zuster in huis. Hij had geen rijbewijs. Reizen deed hij vrijwel niet. Lafferty's liefste bezit was zijn enorme bibliotheek.
Totdat hij op latere leeftijd, in 1959, begon met het schrijven van korte verhalen en romans werkte hij voor de Clark Electrical Supply Company in Tulsa. Lafferty verwees naar zichzelf als 'de nukkige oude man uit Tulsa'. Gedurende een korte periode, halverwege de jaren zestig tot begin jaren zeventig, was hij de beste verhalenschrijver ter wereld. Alzheimer dwong hem in 1984 voortijdig te stoppen met schrijven.
Lafferty werd door velen, ook zijn uitgevers, ingedeeld bij de groep schrijvers van science fiction, fantasy en griezelverhalen. Een lot dat Lafferty deelt met een andere literaire gigant: Kurt Vonnegut. Dat Lafferty voor zijn verhalen de Hugo Award en de World Fantasy Award ontving lijkt een bevestiging van deze rubricering. Natuurlijk is er in zijn oeuvre regelmatig sprake van ruimteschepen, buitenaardsen, geavanceerde techniek en verre planeten. Maar die verwijzingen zijn altijd terloops.
De overeenkomst tussen Lafferty's aliens en onze soort is voor de hand liggend. Er bestaan in zijn werk analogieën tussen andere werelden en de onze. Als Lafferty schrijft over Epikt, de geniale Ktistec machine, een soort computer met kunstmatige intelligentie, is er geen enkele verwijzing naar achterliggende techniek. Het interesseert hem niet. Lafferty vangt zijn verhalen en romans onder de noemer 'wonderlijk'.
Lafferty staat in de traditie van de 'tall tale'. Een verhalende stijl met veel overdrijving en satire, vol mythische en bovennatuurlijke elementen. Hij is een erfgenaam van Rabelais' 'Gargantua et Pantagruel', een navolger van Cervantes en verwant aan 'Moby Dick' van Herman Melville. Lafferty haalt zijn inspiratie uit de verhalen van de grote helden van het wilde westen. De hoofdpersonen uit Lafferty's verhalen zouden Davy Crockett, Paul Bunyan, Calamity Jane of Billy the Kid kunnen heten. Hij refereert gretig aan de grote Indianenlegendes. En uiteraard is de europese mythologie ook een bron waaruit Lafferty put. Hij bewerkte 'De Odyssee' van Homerus tot 'Space chantey', in het Nederlands vertaald als 'De avonturen van kapitein Roodstorm'. De diep religieuze Lafferty maakt veelvuldig gebruik van katholieke thema's en motieven.
Lafferty schrijft fantastisch met een immer ironische knipoog naar de lezer. Zijn verhalen staan vol burleske overdrijving. Geestig speelt hij met literaire vormen. Wonderlijke, sinistere en wrede figuren bevolken zijn brutale verhalen en gewelddadige romans. Lafferty suggereert ongekende culturele parallellen en nooit vermoedde waarheden. In 'Het land van de grote paarden', een allegorie op het postduiveninstinct, legt Lafferty de lezer uit hoe het komt dat zigeuners geen eigen land hebben. In het verhaal 'Snuffel' schetst Lafferty een grappig zelfportret: “ik ben Snuffel, het logge, op een beer lijkende wezen dat werelden schept waar bijna alles aan scheelt, en dat vinnig en zelfs moordlustig wordt als iemand hem verteld dat ze helemaal niet deugen”. Er gaapt een immens ravijn tussen deze wonderlijke verhalen en de weinig enerverende biografie van hun auteur.
Raphael Aloysius Lafferty overleed op 18 maart 2002 in het rustige stadje Broken Arrow, in zijn vertrouwde Tulsa County, Oklahoma. Neil Gaiman schrijft voor de Washington Post een necrologie: “hij was een genie, een excentriekeling, een dolleman. Z'n verhalen zijn zonder gelijke. Als je een gelijkgestemde auteur zoekt dan is dat misschien Flann O'Brien maar dan grilliger. Maar eigenlijk is iedere vergelijking zinloos. Je weet na het lezen van één zin al dat je je bevindt in een verhaal van Lafferty”.