Een meisje, tien jaar op het moment dat haar broer sterft, knoopt de losse eindjes zelf maar aan elkaar in een poging volwassen zaken te begrijpen. Marieke Lucas Rijneveld weet de bijzondere redeneringen die dit oplevert knap te beschrijven. En ze komen nogal eens voor, aangezien de ouders van hoofdpersoon Jas zich zo verliezen in hun verdriet, dat er weinig meer gepraat wordt, laat staan uitgelegd. Niet alleen Jas, maar ook haar broer Obbe en zusje Hanna ontsporen dan ook steeds meer en hun wereld wordt steeds donkerder. Inhoudelijk is het enige vrolijke de puntjes van herkenning van een jeugd rond het jaar 2000.

Ik kon steeds niet wachten om het volgende hoofdstuk te lezen, maar toen ik merkte dat de twist of doorbraak waar ik op zat te wachten niet meer zou komen, verloor ik een deel van mijn interesse. Ik was dan ook niet verbaasd over de afloop; het was de enige manier op het boek geen volledig open einde te geven. Ik denk dat deze kleine teleurstelling vooral door mijn eigen verwachting werd veroorzaakt. Dit betekent echter niet dat ik het boek niet zou aanraden, daarvoor is de taal te poëtisch en te beeldend en het verhaal te indringend.