Schrijver William Figueras weet een uitreisvisum uit Cuba te bemachtigen en vertrekt naar Miami waar een deel van zijn familie zich al bevindt. Binnen de kortste tijd heeft hij bijna iedereen van zich vervreemdt vanwege zijn vreemde gedrag en onverwachtse woede-uitbarstingen. Een tante ontfermt zich over hem, maar na drie maanden beseft ook zij dat de situatie onhoudbaar is. Daarop brengt zij hem onder in een opvanghuis voor psychiatrische gevallen. Vierentwintig personen zijn daar ondergebracht in deerniswekkende omstandigheden. In de VS heerst ten slotte de vrije markt. Wie maar wil kan zo’n tehuis beginnen, de uitkering opstrijken van de bewoners en hen een maandbedrag uitbetalen dat hem goeddunkt, ofwel zichzelf ten koste van deze treurige gevallen verrijken.

In het opvanghuis strijden de bewoners tegen de beheerder(s), maar vooral ook onderling. Mishandeling is aan de orde van de dag. En als jij zelf geslagen wordt, is het best prettig een zwakkere bewoner eens een flinke aframmeling te geven. Het dunne laagje beschaving waaraan wij ons laven en dankzij welke we als maatschappij kunnen functioneren, is in het tehuis op slag verdwenen. Vrouwen worden misbruikt, mannen bestelen elkaar. Mensonterend en schokkend is het leven dat Rosales beschrijft, een verhaal dat grotendeels autobiografisch is. Daarin spaart hij zichzelf allerminst.

Het huis van de drenkelingen is een veilig boek: je wordt deelgenoot van de rauwe wereld waarin mensen met psychische problemen zich proberen te handhaven zonder dat je vanuit je leunstoel daarbij zelf gevaar loopt. Rosales stelt je in staat een korte periode onderdeel te zijn van zo’n milieu dat we tegenwoordig in iedere middelgrote plaats wel kunnen plaatsen, van zo’n afvoerputje waar je altijd met een grote boog omhoog bent gelopen. Vanzelfsprekend is dit een inktzwart boek, maar het inkijkje in deze andere kant van de samenleving dat Rosales de lezer verschaft is onbetaalbaar.