Dodenakker is zo'n boek dat vliegensvlug uit je memorie is verdwenen. Ik weet nog hoe het begint: een mannenlijk wordt gevonden op een Antwerpse begraafplaats. Niet zo uitzonderlijk, ware het niet dat het lichaam bóven de grond ligt, en bovendien voorzien is van een verse schietwonde. Een luciferdoosje en de makelij van de kogel wijzen in de richting van een Joegoslavische afrekening. In de omgeving van het kerkhof blijken alvast een aantal Joegoslaven te wonen. Commissaris Dewit kan het buurtonderzoek in gang zetten.

Hoe Dodenakker eindigt, weet ik ook nog, maar vraag mij niet de lijn tussen begin en slot te reconstrueren, ik kan het gewoonweg niet. Dat wil echter niet zeggen dat Dodenakker een slecht boek zou zijn. Integendeel, het heeft best wel zijn verdiensten. Zelfs een redelijk absurd zijsprongetje over een vermoorde parkiet kan daar niets aan veranderen. Maar meer zit er niet in, daarvoor missen de personages wat aan diepgang en ontbreekt de verrassing. Op een luie, mistige zondagmiddag kan je hier wellicht plezier aan beleven, maar daar blijft het bij: een aardig tussendoortje.