Het boek Kortsluiting bracht veel emoties en spanning met zich mee. Het greep mij erg aan dat de moord op de moeder van de baby zo gedetailleerd wordt beschreven en dat de moordenaar daarna als een hulpeloze man, die echt een vader wil zijn, het kind meeneemt zonder er verder bij stil te staan. Het enige waar hij naar verlangt in zijn leven is een kind, vader zijn van een hulpeloos wezentje, voelen dat het afhankelijk is van hem en dat het hem echt graag ziet. Ik had medelijden, en zelfs  ook al is dat moeilijk te begrijpen  sympathie voor hem. Door een kleintje te stelen en het met alle liefde op te voeden, voelt hij zich een echte vader. Wanneer hij doorheeft dat dit niet het normale leven is en dat een kind een moeder nodig heeft, valt hij voor het meisje dat zich voordoet als de kleindochter van de onderbuur. Van het moment waarop ook deze man door psychopaat Herman Verbist wordt vermoord raakte ik een beetje van slag. Verbist heeft heel zijn huis behangen met zilverpapier om Molok uit zijn buurt te houden. Hij is diegene die hem tot zulke gruwelijke daden in staat stelt, en aangezien hij niet door zilverpapier heen kan lijkt dat hem de enige oplossing. Wanneer er een scheur verschijnt in het papier, begint de gruwel opnieuw en krijgt hij in zijn hoofd weer boodschappen door van Molok waardoor hij weer mensen gaat vermoorden.
Vooral goed vind ik de ontknoping. Het einde is zo geschreven dat er een vervolg op kan komen.