Nog wat onwennig nadat ze vijf jaar door oorlog van elkaar gescheiden zijn geweest, brengen Frank en Claire hun vakantie door in de Schotse hooglanden. Frank is helemaal in de ban van zijn voorvaderen en wil deze familiegeschiedenis in kaart brengen. Alles wijst erop dat een deel van die informatie te vinden is in deze regio. Claire verdiept zich in de flora en fauna van het prachtige land en geniet van al het moois dat het biedt. Frank weet veel te vertellen over dit land en deelt zijn kennis graag met Claire. Heel voorzichtig leren ze elkaar opnieuw kennen.


Het gerucht gaat dat de stenencirkel van Craigh na dun een magische werking zou hebben. Wanneer Claire daar rondkijkt raakt ze in de ban van de zeven stenen. Op onverklaarbare wijze duizelt het haar voor de ogen en belandt ze ineens midden in het onrustige Schotland van 1743. De zevenentwintigjarige verpleegster blijkt op onverklaarbare wijze ruim 200 jaar terug in de tijd te zijn geraakt. De locatie is dezelfde echter al het andere is dat niet. Tijd om na te denken krijgt ze niet, Claire beseft al snel dat ze midden in een heftige strijd tussen de roodjassen van het Britse leger en clanleden terecht is gekomen. Wanneer ze onaangenaam kennis maakt met een Engelse officier is daar de redding, een onbekend clanlid neemt haar mee en ze vluchten voor de Britten. Achteraf blijkt ze nipt te zijn ontsnapt aan de sadistische handen van Black Jack Randall. Een bekende van de clanleden die zijn zinnen nu op Claire heeft gezet.

Eenmaal op Castle Leoch, de thuisbasis van de MacKenzies, wordt het Claire snel duidelijk dat ze zich moet aanpassen, met haar verhaal over tijdreizen zal ze snel op de brandstapel eindigen. Ze kan zelf geen andere verklaring vinden waardoor ze nu in deze tijd is beland. Het ene moment stond ze in die stenencirkel en nu is ze hier…. Laird MacKenzie stelt haar aan als genezeres voor de clan en gaandeweg past Claire zich aan, ze heeft geen keus. Omdat Claire in de 20e eeuw verpleegster in de oorlog was weet ze zich al snel onmisbaar te maken. Toch wordt ze niet door iedereen in vertrouwen genomen. Jamie brengt daar verandering in omdat hij telkens medische hulp nodig heeft en de twee als een blok voor elkaar vallen. Dougal McKenzie ziet wat er speelt tussen Claire en Jamie en bedenkt een oplossing voor het probleem dat Claire heeft met Black Jack. Een huwelijk tussen Jamie en Claire zorgt ervoor dat Randall geen aanspraak meer op haar kan maken en geeft hem het nakijken, iets waar hij niet van houdt. Randall vreet zich als een parasiet in het leven van Jamie en Claire.

Diana Gabaldon heeft met deze serie geschiedenis geschreven, letterlijk. Een mix van rijke historie, romantiek, avontuur, seks, actie en spanning maakt dit verhaal tot een adembenemende ervaring. Ook al weet je heel goed dat het fictie is, wonderlijk genoeg twijfel je geen moment aan het verhaal. Waarschijnlijk komt dat door de hoge mate aan feitelijke geschiedenis die in het boek is verwerkt. Locaties, gebeurtenissen en sommige personages zijn gebaseerd op feiten en aangevuld met fictie. Wanneer je een verhaal leest met zulke levensechte details dan geeft dat gewoon een extra dimensie aan het lezen, hoe ongeloofwaardig de aanleiding voor het verhaal (het tijdreizen) dan ook mag zijn.

Zowel in boekvorm als op tv met de serie ‘Outlander’ is deze serie mateloos populair, al jaren. En dat is geen wonder. Beide bevatten alles wat nodig is even om helemaal weg te dromen. Je reist als het ware zélf mee in de tijd! Er is ruimte en kennis toegepast om alles zo authentiek mogelijk te maken. De personages zijn heel divers maar levensecht, net als de omgeving en de gebeurtenissen.

Het leven van Claire met Frank, zo direct na de oorlog in 1945 en dat van Claire met Jamie in 1743, midden in een oorlog, staan lijnrecht tegenover elkaar. In alles is er sprake van uitersten. Dat maakt het verhaal ook zo ontzettend mooi en verslavend om te lezen. De tijdseigen situaties, soms echt gewelddadig, de tradities en gewoonten, alles is op elkaar afgestemd. Bijzonder knap hoe dit boek in elkaar is gezet.

De reden dat dit boek geen vijf maar vier sterren krijgt heeft te maken met het feit dat Gabaldon soms echt te lang van stof is en de romantiek soms nét wat te ver doortrekt, er wordt weinig aan de fantasie overgelaten. Maar toch, bijna 800 pagina’s in drie dagen én in kleine druk, geeft wel aan dat het haast onmogelijk was om weg te leggen. De kern van het verhaal is mooi, romantisch en puur maar tegelijk ook interessant en leerzaam. De manier waarop Gabaldon schrijft is beeldend en realistisch. ‘De reiziger’ bevat echt alle elementen van een mustread. Emotioneel is het een rollercoaster, zowel voor de personages als de lezer. Verder is er niets, maar dan ook echt niets op dit boek aan te merken, wat een genot!