In het prentenboek “anders” volgen we een jongetje met autisme met de naam Anders. Hij houdt niet zo van harde geluiden, fel licht, sterke geuren, rommel of de drukte van heel veel mensen tegelijkertijd bij elkaar. Door die dingen raakt hij uit balans en wordt hij verdrietig of boos. Anders heeft elke dag een schema en door zich daar aan te houden voelt hij zich veilig. Hij maakt graag lijstje, speelt met zijn hond en weet alles van dino’s. Anders is een beetje anders dan anderen, maar zijn we dat niet allemaal?

Op de voorkant van dit boek staat de zin: Anders is anders – en dat is heel gewoon. Daarbij moest ik meteen aan het zinnetje denken uit de TV serie de luizenmoeder: Dat is niet raar, dat is gewoon héél bijzonder. Dat is ook wat dit is, dit boek is heel bijzonder. In dit boek krijg je een kort kijkje in het leven van dit autistische jongetje. Elke ouder zou dit verhaal eens met zijn/haar kinderen moeten lezen en bekijken. De boodschap is gewoon heel duidelijk en belangrijk. Het geeft aan dat kinderen verschillend zijn en dat ze soms anders reageren in bepaalde situaties, maar daarbij is het wel belangrijk dat er begrip en respect is naar elkaar. Er staat in dit verhaal niet ontzettend veel tekst, maar na het lezen ervan, snapt iedereen de inhoud. Niet iedereen is hetzelfde, maar daardoor horen we er nog wel allemaal bij.

De illustraties van Sam Loman zijn absoluut een toevoeging aan dit verhaal. Het verduidelijkt de tekst en versterkt het enorm. De kracht van dit prentenboek zit hem echt in de tekst gecombineerd met de illustraties. Ze zijn best druk, maar toch stralen ze ook een bepaalde rust uit. Daarnaast zijn ze bovendien ook duidelijk en spreken ze voor zichzelf. Alle verschillende emoties die voorbij komen zijn heel precies weergegeven. Je krijgt het idee dat je een kijkje neemt in de gedachten en gevoelens van Anders. Op die manier kunnen vooral kinderen zich goed inleven. Zowel jong als oud zou nog iets kunnen opsteken van de boodschap uit dit prentenboek.