'Alles te verliezen' is uit. Ook al ben ik naar het einde toe steeds trager gaan lezen; kwestie van het genieten nog wat te rekken....

Hoofdpersonage Claire van Sandfoort heeft een luxueus leven. Zowel materieel als emotioneel. Een rijke makelaar als liefhebbende echtgenoot en vader van haar twee dochtertjes, een mooi huis op een groot stuk grond, paarden, vriendinnen en mooie vooruitzichten voor haar moeder. Ze voelt zich goed in haar vel; de toekomst ziet er rooskleurig uit. Dat uitzicht verandert plotsklaps als ze op het makelaarskantoor van haar man geconfronteerd wordt met een man uit haar verleden. Een verleden dat niet zo fraai is, dat überhaupt niet begrepen zou worden in de kringen waar ze nu vertoeft. Haar hart slaat een slag over en vanaf dat moment is haar vredige leventje voorbij.

'Alles te verliezen' is in de ik-vorm geschreven. Voor het leeuwendeel is Claire aan het woord. In korte stukjes leren we ook haar man Haralds achtergrond, wensen en twijfels kennen. Claires delen spelen zich zowel in het heden als in het verleden af. Gaandeweg ontdekt de lezer Claires verborgen geschiedenis én liefde, Marius, een crimineel figuur, die nog altijd een grote aantrekkingskracht op haar uitoefent.

De grens tussen liefde, passie en haat is soms nauw. Wat doet een vrouw die in sneltempo alles waar ze voor staat in gevaar ziet komen?

Esther Verhoef schrijft zo verdomd mooi. En, zoals op de flaptekst te lezen is, het plot staat inderdaad als een huis. Ook hier weer een mooie emotionele mix tussen spanning, passie, een beetje erotiek. De metafoor met Claires zwangere poes Reddy is een trouvaille die ik wist te appreciëren.
Eén minpuntje waardoor ik het boek geen 5* geef, maar 4 1/2: naar mijn mening zat er meer in de personages, in het verhaal, had het boek wat langer mogen zijn. Of misschien is het louter mijn ontgoocheling over het feit dat hij uit is die spreekt? ;-)
Super graag gelezen!