Lies van Gelder groeit op in het Zaltbommel van voor de Tweede Wereldoorlog. Haar ouders zijn van oorsprong Joods maar hebben zich bekeerd tot Nederlands Hervormd. Lies heeft door mogen leren tot onderwijzeres, liever was ze arts geworden maar ja, dat was geen geschikt beroep voor vrouwen vonden haar ouders. De banen liggen niet voor het oprapen maar dan ziet ze een advertentie voor een nanny bij een rijk Joods gezin. Lies reageert daarop, wordt aangenomen en voelt zich al snel thuis. Het gezin heeft twee oudere jongens en twee jonge meisjes. Lies heeft de twee meisjes onder haar hoede. Ze wordt verliefd op de oudste zoon, Daniël en dat is wederzijds. Daniël is een bevlogen idealist met communistische sympathieën, hij sluit zich aan bij de CPN. Als Lies in verwachting raakt, trouwen ze en gaan ze in Haarlem wonen, aan het Saturnusplein 3. De ouders van Daniël vertrekken naar de Verenigde Staten omdat ze bang zijn dat in Nederland hetzelfde gaat gebeuren als in Nazistisch Duitsland. Daniël wil in Nederland blijven om op te komen voor de gewone mens. Hij gaat bij het verzet en wordt uiteindelijk opgepakt en gefusilleerd. Lies blijft dan achter met hun twee zoontjes, Peter en de pasgeboren Koosje. Ook hun leven is niet meer veilig, ze moeten onderduiken. Peter gaat met Lies mee en Koosje wordt ondergebracht in een gastgezin. Na de oorlog haalt Lies Koosje weer op. Koosje herkent haar niet meer en Lies kan hem haar liefde niet geven. Lies is een verbitterde, beschadigde vrouw geworden, haar kinderen groeien op in een merkwaardig gezin. Peter doet alles voor zijn moeder, hij is braaf en volgzaam maar jaloers op het broertje dat hij niet kent. Koosje is verdrietig, kan zich niet uiten en plast regelmatig in zijn bed waar hij dan genadeloos mee gepest wordt, door Peter maar ook door Lies. De ouders van Daniël komen elke zomer terug in Nederland voor een lange vakantie samen met Lies en de kinderen. Vooral Koos, die sprekend op zijn vader lijkt, krijgt dan de aandacht die hij zo nodig heeft.
Lies is intussen heel actief geworden bij de CPN, de enige groep bij wie ze zich thuis voelt. Meer en meer vervreemdt Lies van de buitenwereld en van haar kinderen.

Mijn mening: Het boek begint met een brief van Lies aan haar zoon Koos, zo eindigt het boek ook, het is de zelfreflectie van Lies over de veertig jaren ervoor. In het boek wordt het verhaal van Lies verteld, het boek is echter niet in de ik-vorm geschreven, daardoor wordt een bepaalde mate van afstandelijkheid gecreëerd. Die afstandelijkheid was voor mij in het begin apart maar werd later functioneel. Lies is zo beschadigd dat ze verschrikkelijke dingen gaat doen, waar je als lezer niet achter kunt staan. Afstand is dan fijn. In het boek is ook veel aandacht voor de ontwikkeling door de jaren heen van de CPN. Mij leidde dat af en toe af van het verhaal van Lies en haar kinderen. Het haalde het tempo uit het verhaal.
Al met al een heel aangrijpend verhaal, goed geschreven maar af een beetje traag. Een goed boek, drie sterren.