De vette jaren is een geweldig boek dat je meer laat begrijpen over het leven in de Chinese samenleving. Het boek is in China overigens verboden omdat het kritiek levert op de partij. Het wordt vooral online gelezen en de exemplaren die illegaal gedrukt zijn worden doorgegeven. De auteur, Chan Koonchung, heeft al aangegeven bang te zijn dat hem in de toekomst iets overkomt. Je mag in China namelijk over alles schrijven, maar kritiek op de staat leveren is uit den boze. Volgens Chinezen zelf is dit boek een afspiegeling van de werkelijke samenleving. Je bent voor 90 procent vrij en 10 procent bepaalt de overheid. Veel Chinezen zijn hier tevreden mee, maar niet iedereen. Het is een gecontroleerde vrijheid.
Ik had bij het lezen van dit boek regelmatig het gevoel dat het om een documentaire ging, maar het is toch echt fictie. Fictie die wel heel dicht bij de waarheid lijkt te komen. Het doet denken aan 1984 van George Orwell, maar vooral aan Brave New World van Aldous Huxley. Het verhaal speelt in de nabije toekomst, in Beijing. Het merendeel van de bevolking is blij en tevreden over hoe het leven loopt. De mensen stralen echter een onnatuurlijke gelukzaligheid uit. Men maakt zich nergens zorgen over en is blij met wat men heeft. Er zijn echter enkele mensen die zich hierover verbazen en niet begrijpen hoe iedereen alles zo tevreden accepteert en het verleden vergeet. Naar hun idee is er een maand verdwenen, een maand van onrust in China is verwijderd uit alle officiële documenten. Het vreemde is echter dat de bevolking zich deze maand ook niet kan herinneren. Zij zien alleen dat er een wereldwijde crisis is, die samenvalt met de Gouden Jaren van China, de jaren van overvloed. Iemand die zich deze maand echter wel herinnert is Fang Caodi. Hij komt in contact met Lao Chen, een Taiwanese schrijver die al enkele jaren in China woont. Hoewel de laatste eigenlijk wel tevreden is met de manier waarop zijn leven voortkabbelt, gaat hij samen met Fang Caodi op zoek naar Xiao Xi, een vrouw die zich ook verbaast over het collectieve vergeten. Lao Chen heeft zelf echter een heel andere reden om haar te vinden. Via deze personen kom je op allerlei plekken in China en leer je meer over de Chinese samenleving. Het boek bevat veel overeenkomsten met de werkelijkheid. Er is een wereldwijde economische crisis en China lijkt daar minder last van te hebben. Kortom, een interessant boek waarbij ik uit nieuwsgierigheid regelmatig allerlei zaken heb opgezocht over China.