Een tragisch verhaal over een schrijverskoppel in een turbulente wereld waarin beide personen constant onder druk staan. Het verhaal wordt verteld door de ogen van Ted Hughes, beter bekend als de partner van de Sylvia Plath. Haar verhaal is wereldwijd bekend en spreekt zich uit via haar gedichten, boeken en haar zelfmoordpleging. Over hoe hij zich in dit verhaal manifesteert, daar was veel minder over bekend. Connie Palmen heeft zich dit verhaal meesterlijk eigen gemaakt en op een fictieve en rijke manier beschreven hoe Ted zijn bruid zag en hun leven beschrijft vanuit zijn kant.
De inhoud komt veel overeen met een autobiografie, alleen dan met speculaties. De zinnen erin zijn overvol met bijvoeglijke naamwoorden en dichterlijke loftuitingen, wat het geloofwaardig maakt dat het woorden vanuit een dichter zijn. Voor mij maakt het dit boek echter ver van mijn eigen belevingswereld waarin ik elke zin en woord zo dicht mogelijk breng bij simpele gevoelsuitingen. Het is moeilijk om me zo te plaatsen in de hoofdpersonen en hun wereld, omdat ik me niet kan voorstellen dat je in een zo’n fantasiewereld kan leven waarin je geprezen wordt met ophemelende woordjes. Het blijft voor mij daarom gewoon een verhaal van iemand, geen boek dat emoties bij me oproept of waarin ik me kan identificeren.