Het zal bizar zijn om na tien jaar vrij te komen uit de gevangenis terwijl je niet eens met zekerheid kan zeggen of je ook verantwoordelijk bent voor de misdaad waarvoor je veroordeeld bent. Dankzij een vormfout wordt levenslang omgezet naar een vervroegde vrijlating en ineens staat Jane op vrije voeten. Doordat de pers jacht op haar blijft maken duikt Jane onder, maar dat is niet de enige reden. Jane heeft tijdens haar verblijf in de vrouwengevangenis tijd genoeg gehad om na te denken over alles. De band met haar societymoeder –die omschreven kan worden als haat-liefde, met de balans doorslaand naar haat- , haar leventje in de schijnwerpers, altijd aandacht en geld genoeg voorhanden. En nu is ze van een pretletter veranderd in een veroordeeld crimineel, een moordenaar. Maar of dat zo is, is nog maar de vraag want Jane kan zich niet veel herinneren. Wat ze nog wel weet is dat ze een gedeelte van een gesprek heeft opgevangen tussen haar moeder en een man, net voordat haar moeder is vermoord. Met die kennis in haar achterhoofd gaat ze na haar vrijlating aan de slag. Ze verstopt zich in een hotel en gaat vervolgens onherkenbaar op pad. Niemand weet waar ze is, zelfs haar advocaat Noah niet. Jane moet dit doen, ze wil weten wie de dader is, zelfs als het bewijs op haar zou wijzen. Haar zoektocht brengt haar naar een oude nederzetting, het voormalig goudzoekersstadje Ardelle in South Dakota. Daar maakt ze kennis met een heel bijzondere familie die generaties lang al in deze regio woont, ook voor hen blijft ze incognito want ergens moet een link zijn met haar moeder. Maar intussen is de pers haar niet vergeten, vooral Trace Kessler –een fanatiek blogger en anti-Jane- maakt het haar moeilijk en ze moet snel handelen, zonder op te vallen of de aandacht op zich te vestigen. Maar Jane is ongeduldig en impulsief.

“Lieve dochter’ wordt verteld door Jane zelf. Een parmantig persoontje, met tijden grof gebekt, duidelijk gewend om haar zin te krijgen –of dan toch door te drammen-en met tijden arrogant. Deze combinatie zorgt ook voor een komische noot in het geheel. Zelfspot is iets wat je als auteur moet kunnen neerzetten en dat is Elizabeth Little gelukt! Geregeld was daar een dusdanige opmerking of situatie die voor een lachmoment zorgde. Jane is een geloofwaardig personage terwijl het scenario dat niet altijd is. Geregeld werd er dusdanig overdreven waardoor dat ook grappig uitviel. Of dat de bedoeling was is natuurlijk nog maar de vraag. Jane’s eigenzinnigheid en snobisme maken haar tot een aparte verschijning. Op de een of andere manier weet ze zichzelf te overtuigen van haar plan, gaat ervoor en laat zich niet stoppen. Soms met hachelijke situaties tot gevolg. Intussen zijn daar de vasthoudende acties van Trace, hij wil Jane hoe dan ook weer achter slot en grendel en gaat nietsontziend door met zijn hetze. De brieven die tussen de hoofdstukken door staan geplaatst geven die dreiging een extra dimensie.

Dit debuut is geen thriller in de puurste betekenis van het woord. Het is een boek geworden dat humor, originaliteit en lichte spanning goed combineert. Doordat Jane je als lezer in het verhaal trekt, ze spreekt je zowat aan, blijf je nieuwsgierig en geïntrigeerd. Little heeft ervoor gekozen om vooral de sfeerschetsen, omgeving en details heel secuur weer te geven, wat je dan mist is diepgang van de personages. Dat is jammer want ze lenen zich daar absoluut voor. Ze zijn origineel, menselijk en –daar is het weer- apart. De plot is op zijn minst bijzonder te noemen, vooral onvoorspelbaar en origineel. Al bij al is ‘Lieve dochter’ een ervaring op zich, een aanrader voor de lezer die van mystiek en het aparte houdt. Het is nu afwachten of de auteur dit kan overtreffen. We gaan het meemaken.


De humor en originaliteit zorgen voor 4 sterren.