Na het lezen van een ander boek van Josten & Smits (‘Gezichtsverlies’) begon ik met tegenzin aan ‘Kroongetuige’ en dat gevoel is niet verdwenen tijdens het lezen. Neem mijn mening dus met een korreltje zout.

Het karakter dat me het meest aanspreekt is meteen het meest stereotype karakter: Mauro, de flamboyante, homoseksuele beste vriend van Denise. Denise zelf is wederom volkomen niks. Er zijn genoeg mannelijke schrijvers die vrouwelijke personages prachtig tot leven kunnen wekken, maar Josten & Smits behoren helaas niet tot deze club. Ook de rest van de personages is flinterdun.

Het verhaal zit redelijk in elkaar, mits je de continuiteitsfoutjes negeert (welke kleur had dat roosje ook alweer?) en er niet al te diep over nadenkt. Er zit vaart in het plot. Er zijn een paar verrassende wendingen die heel aardig zijn. Het wordt echt spannend. Al met al is dit absoluut een verbetering ten opzichte van ‘Gezichtsverlies.’

Maar uiteindelijk kunnen de manier waarop het plot in elkaar steekt, de vlakke personages en de onwennige, ronduit ongemakkelijke formuleringen me niet bekoren. Ik heb genoeg boeken gelezen om te weten dat het veel en veel beter kan. De twist aan het einde die de vele toevalligheden probeert te verklaren maakt een beetje goed, maar niet genoeg. Ik ben klaar met Josten & Smits.