Sinds het vagevuur zijn deuren had moeten sluiten, was er van enigerlei vorm van georganiseerde opvang geen sprake meer, de doden waren dakloos.

Het naderen van een brug is een fragmentarische ideeënman in vijf delen. We lezen afwisselend de gedachten van Marc, voor en na zijn dood, en zijn weduwe Helen in haar rouwverwerkingsproces.
Marc was acteur en bereidde zich voor op een solovoorstelling over Hamlet, waarvoor hij droomwerk deed om zich in te leven in zijn personage. Waar Hamlet de opdracht van zijn overleden vader kreeg om diens dood te wreken, ziet Marc in een droom zijn vader in een ander leven gelukkig zijn. Zo zijn er veel leidmotieven en filosofische passages die verwijzen naar zijn verdwijning en latere dood. Het gaat over hoe het is om een coulissenkind te zijn, als kind van een acteur, en over het verlangen van de ziel om thuis te komen. Je leest geboeid door, omdat je wil weten wat hem heeft bezield en omdat er zulke bijzondere gedachten worden verwoord over de zogenaamde tussentijd, de wereld achter de coulissen: gefladder in het duister, als van vleermuizen in een grot.

Helen heeft het gevoel dat Marc er nog is en dat hij haar gade slaat. Soms voelt ze een adem blazen over haar schouder. Daarnaast heeft ze het moeilijk, omdat een collega van Marc haar voorgesteld heeft om van woning te ruilen, maar haar heeft voorgelogen over de eigenaren en die haar het leven zuur maken. Luisterend naar muziek die Marc aansprak en kijkend naar filmpjes krijgt ze langzamerhand aanwijzingen over zijn motieven en nadert ze de brug waar hij vanaf is gestapt.

Deze bedachtzame, filosofische en poëtische roman vraagt om zorgvuldige lezing