Wat een fantastisch boek was dit. Het zorgde voor een hele zwik aan emoties bij me. Ik moest lachen om de humor en de optimisme van de hoofdpersoon, maar ik zat ook bijna te huilen op sommige momenten.

Laat ik eerst beginnen met wat goed is en daarna overgaan op wat ik minder vond (want, ja, er waren dingetjes die ik minder vond).

Ik vind het super dapper dat Roy (want dat is officieel degene waar het verhaal over gaat) zijn verhaal durfde te vertellen, zo aan de hele wereld. Om iedereen te laten weten wat hij meemaakte in de periode van zijn kanker, maar ook de periode erna, want die is net zo belangrijk.
Ik vond het prachtig om te zien hoe Max/Roy dapper doorvechtte, maar dat je ook duidelijk kon zien dat hij het moeilijk had, ook al probeerde hij het zoveel mogelijk voor zich te houden, en niet iedereen er mee lastig te vallen. Hij verteld zijn verhaal en hij probeert er toch een vrolijke toon aan te houden, maar er zijn genoeg momenten dat je gewoon duidelijk kunt lezen dat hij nu gewoon even geen zin had in leuk en gezellig doen.
Ik had een aantal momenten (zie quotes) waar ik dubbel lach, en bij andere stukken moest ik bijna huilen. Het is niet niks immers, ben je 15/16 en heb je een geweldig leven met alles wat je maar wilt, en dan kom je erachter dat je kanker hebt. En langzaam kom je er achter dat je niet alles meer zo goed kan doen. Dat je toch moet rusten, en toch moet nadenken over of je het wel aankan of niet. Of je het wel aandurft.
Ik vond zijn observaties in het ziekenhuis mooi en rauw, natuurlijk hij verteld ons niet alles (er zijn genoeg opmerkingen waarom hij dat niet doet), maar we zijn er bij allerlei belangrijke momenten, we lezen over zijn kamer, over hoe zijn kamergenoten zijn (de verhalen over bami, geweldig), we lezen over de zusters, over de verschillende kuren en zoveel meer.

Zijn ouders, en zijn familie waren geweldig. Ik vond de vader wel iets minder. Ik kan me voorstellen dat hij het er moeilijk mee heeft, maar af en toe had ik liever gezien dat hij wat tactvoller was.

Max/Roy's vrienden. Wauw, wat zijn dat een stel geweldige gozers, wat is Max/Roy toch een gelukkige jongen dat hij zulke fantastische vrienden heeft. Vrienden die er voor hem zijn, hem proberen op te vrolijken en gewoon gezellig langskomen om met hem (en ondanks de stank) een film te kijken. Ik vond het echt mooi om te zien dat de jongens gewoon bij Max/Roy bleven door de hele ziekte heen, en zelfs daarna waren ze beste vrienden.

Ik vond het erg fijn dat ze ook de na-tijd van de kanker bespreken. Hoe dat was voor Roy/Max, hoe heftig het was, niet alleen voor hem, maar ook voor iedereen om hem heen. Het laat nog een andere kant zien. Ja, de kanker is bestreden, maar nu is er een na-periode die ook niet super leuk is.

Nou voor de dingen die ik wat minder vond.
De kleine stukjes tekst die her en daar door het boek stonden. Het leidde enorm af en de tekst was wel een beetje te klein. Het las nou niet echt lekker.

En het laatste ding wat ik minder vond was het gedoe met Max/Roy's oncoloog. Het was leuk die eerste keer, maar na tig keer had ik zo iets van: 'Krijg nou toch eens die naam goed! Zo moeilijk is het toch niet?'

Ik zou dit boek zeker aanraden aan iedereen.

Review first posted at http://twirlingbookprincess.com/