Ik weet niet hoe het met jullie is, maar voor mij moet een wereld wel kloppen en is het niet ondergeschikt aan het verhaal. Tijdens het lezen werken de grijze cellen, of malen de raderen in mijn hoofd maar door en door, totdat ik besloten heb dat de beschreven wereld klopt en dan kan ik het loslaten en van het verhaal genieten, maar niet eerder. Met dit boek van Donna Freitas bleven de raderen maar malen en kwam ik niet lekker in het verhaal omdat ik telkens weer van het verhaal afdwaalde om weer op een nieuw feitje te gaan zitten kauwen. Heel vervelend allemaal.
Waarom gebeurde dit? Het verhaal speelt zich ten dele af in een virtuele wereld af, die naast de echte bestaat. In die wereld kan je met apps kleding en voedsel downloaden, maar dat niet alleen… je kunt ook vleugels aanschaffen en complete kapsels en eigenlijk wat je maar wilt want alles is te koop als je maar bereid bent te betalen, want de Appwereld, zoals hij ook wel heet, is niet goedkoop. Eigenlijk kunnen zich alleen de allerrijksten die apps veroorloven.
Op zich is met het gegeven niets mis. Het is een origineel gegeven en absoluut een logische toekomst gezien de huidige ontwikkelingen. MAAR… jawel, een maar met hoofdletters. Er is een conflict met de ‘echte’ wereld en de Appwereld sluit zijn grenzen voor nieuwe immigranten. Daar begint het al. Hoezo sluit de Appwereld zijn grenzen? Hoe doen ze dat? Volgens mij beheren de Hoeders in de echte wereld de virtuele en verzorgen zij de achtergelaten lichamen van diegenen die de overstap gemaakt hebben naar de Appwereld. Hoezo conflict dus? Als degenen die in de Appwereld opgeladen zijn spatjes maken… dan trekken de hoeders er toch gewoon de stekker uit? Het conflict bestaat eruit dat er een aantal hoeders zijn die niet meer in de virtuele levenswijze geloven en bezwaar maken tegen de hoge kosten om iemand in de Appwereld op laden en vervolgens hun lichaam tot in het oneindige te moeten verzorgen. Wat we op dat moment nog niet weten is dat de ‘echte’ wereld inmiddels zeer dun bevolkt is door de grote exodus naar de virtuele wereld, daarna gevolgd door een zware epidemie die de wereldbevolking nog verder decimeerde. Dus het zou niet gek zijn een groot aantal mensen uit de Appwereld terug te halen om de ‘echte’ wereld aan de praat te houden. Maar de virtuele mensen willen niet terug ze hebben het meer dan naar hun zin in de Appwereld en denken er zelfs over hun lichamen compleet achter zich te laten en een complete digitale status aan te nemen en uiteindelijk de ‘echte’ wereld helemaal achter zich te laten. Weer denk ik dan. Hup, de stekker eruit en opblazen die computer of die cloud. Misschien denk ik daar wel een beetje te ongenuanceerd over, maar er zijn meer dingen. Waarom zou je bijvoorbeeld in een virtuele wereld nog een digitale versie van voedsel willen downloaden. Iets waar je helemaal niets aan heb. Wie heeft er voedsel en drank nodig als je uit nullen en enen bestaat?
Dus… al peinzend over de mogelijkheden en onmogelijkheden kwam ik nooit echt lekker in het verhaal, hoewel het verhaal van Skylar met verve verteld werd en als haar (virtuele) wereld geklopt had, had ik het als een goed verhaal gekenschetst en had ik best het volgende (slot) deel, ‘Mensenmarkt’, dat inmiddels ook al verschenen is, best wel tot mij willen nemen. Nu twijfel ik daar nog even over.

Jos Lexmond