Het boek begint met een korte introductie van de belangrijkste karakters: Aitor Belasko, topman van de ETA, Alfonso Silva, topman van Nueve en Carmen Marrero, zijn rechterhand en beoogd opvolgster. Dit vond ik wel goed, want zo weet je in ieder geval met wie je te maken hebt. Vooral omdat dit het eerste boek was dat ik van Paul Goeken heb gelezen.

Toch is Spaanse furie niet het boek waarvan ik zeg: 'wow' Daarvoor heeft het me niet van begin tot eind kunnen boeien. Natuurlijk, een groot deel van het boek was heel goed leesbaar, maar bij de bladzijden met allerlei politieke verhandelingen ebde mijn aandacht toch regelmatig weg.

Ook de vaart waar de boeken van Goeken bekend om staan, was in mijn ogen niet aanwezig. Merkwaardig vond ik, zo ongeveer halverwege het boek, de bladzijden waarin twee Madrileense bendes de straten van Madrid onveilig maken. Prima om te lezen, maar niet relevant voor het verhaal, dat de ETA centraal heeft staan.

Omdat het boek deels boeiend, deels niet boeiend is, is het voor mij niet meer dan een gemiddeld boek. De over het algemeen lovende woorden ten spijt.