Shutter Island verscheen al in 2004 in vertaling. Nu de verfilming in de bioscopen draait is het boek opnieuw verschenen en tegen een scherpe prijs. Wie de trailer gezien heeft, kan verwachten met een griezelfilm te maken te hebben. Daar geeft het begin van het boek echter geen enkele aanleiding toe.
Twee FBI-agenten, Chuck Aule en Teddy Daniels, komen aan op Shutter Island omdat er een patiënte vermist wordt uit een inrichting voor psychopathische gevangenen. Het lijkt een raadsel hoe de vrouw s avonds tussen tien en twaalf uit haar cel is verdwenen met alle bewaking die zich daarbuiten bevindt. Aule en Daniels willen zich verdiepen in de personeels- en patiëntendossiers, maar worden daarin tegengewerkt door de directeur en de behandelend arts.
Als Daniels besluit dat ze dan beter onverrichter zake naar het vasteland kunnen terugkeren, barst er een enorme storm los die hen op het eiland gevangen houdt. Vanaf dat moment komt het griezelelement om de hoek kijken. Er gebeuren mysterieuze zaken. Mensen verdwijnen zonder een spoor achter te laten. Vreemde codes wachten op een ontcijfering. Hoe blijf je geestelijk gezond in een inrichting? En ook: hoe bewijs je dat je niet krankzinnig bent als de stelregel is een krankzinnige zal altijd ontkennen dat hij krankzinnig is.
Daniels gaat langzamerhand geloven dat hem een rad voor ogen wordt gedraaid. Lehane speelt datzelfde spel met de lezer. Wat is werkelijkheid en wat niet? Wiens waarneming moeten we geloven?
Een krankzinnige die niet snapt in welke wereld hij zich bevindt, dat effect heeft Shutter Island.
Aan Lehane de taak om een plausibele verklaring voor alle gebeurtenissen te vinden. Dat je het niet iedereen naar de zin kan maken met een verklaring, getuige de elkaar tegensprekende recensies die totaal verschillende waarderingen geven aan dit boek. Maar een ding staat vast: Lehane kan een verhaal vertellen. Dat is gewoon een gegeven.