Het idee van parallelle universa is natuurlijk niet nieuw. Wetenschappelijk gezien ligt de basis rond 1900 en daaropvolgende decennia. Het determinisme (alles in de natuur ligt vast) moest plaats maken voor de kwatummechanica. Een theorie die wiskundig bewezen is, maar die we niet snappen. Of liever gezegd: niet kunnen snappen. Heel simpel gezegd: de kleinste deeltjes waaruit alles bestaat hebben een bepaalde toestand als we ze waarnemen, maar als we er niet naar kijken zijn ze opeens een golfbeweging … ze zijn er eigenlijk niet meer. Onze hersens kunnen dat niet aan, maar inmiddels is dus bewezen dat het wel zo is. Omdat het wetenschappelijk niet uit te leggen is, krijgt de fantasie vrij spel en inmiddels is er een enorme stapel fictie met raakvlakken aan de kwantummechanica. Ik ben een liefhebber van dit genre en filosofeer graag over vragen als: wat ligt er buiten ons universum en wat is tijd? De afgelopen decennia heb ik interessante ideeën verzameld en altijd het idee gehad om er zelf een verhaal van te maken. Sybold Deen was me voor. En hij doet het niet onverdienstelijk. Bij zo’n boek ligt het gevaar op de loer dat de schrijver het gebruikt om zijn kennis te spuien. Daar zit het soms net tegenaan, maar Tijdloos blijft een smakelijk leesbaar verhaal met goed uitgediepte karakters. De schrijfstijl vind ik kort en bondig. Voordeel: het boek leest als een sneltrein. Nadeel: het maakt je als lezer lui, je hoeft zelf weinig werk te verzetten. En dat vind ik wel jammer. Evenals het feit dat ik de meeste theorieën al eens ben tegengekomen.
Een leuk boek om te lezen, maar voor mij geen life-changer. Voor jouw misschien wel. Lees het boek en oordeel vooral zelf!

There once was a man who said: 'Damn!
I can't possibly be in this tram
For how can I know
Both how fast that I go
And also the place where I am.'