John Grisham publiceerde in 1987 zijn debuut A Time to Kill (In 1993 vertaald als De jury) en sindsdien heeft hij al meer dan 30 boeken op zijn naam staan. Verschillende boeken zijn trouwens ook al verfilmd.
A Time to Kill heeft hij geschreven nadat hij in 1984 in de rechtszaal de emotionele verklaring van een 12-jarig meisje dat verkracht was hoorde. Met elk boek dat hij schrijft, getuigt hij van een grote maatschappelijke betrokkenheid bij de problemen van de gewone man/vrouw. Zowat alle soorten problemen komen aan bod, van rassendiscriminatie, de maatschappelijke tegenstellingen tussen bevolkings- en inkomensgroepen tot corruptie.
In dit boek ligt hij een tipje van de sluier op ivm de massale overtredingen die de mijnindustrie maakt, niet alleen ten opzichte van de werknemers die in slechte omstandigheden moeten werken maar ook het landschap wordt verkracht, ze laten een verschrikkelijke puinhoop na eenmaal de steenkool is gedolven. De natuur is onherstelbaar beschadigd, dieren zijn dood of hebben hun toevlucht elders gezocht en de natuurlijke bronnen zoals de zo broodnodige watervoorraad is vergiftigd. Het hoeft geen betoog dat ook de bevolking hier zeer onder lijdt, elke familie heeft wel één of meer slachtoffers van deze mijnbouw. Vooral de gevreesde stoflong maakt vele slachtoffers in deze streken en is hier vaak een dodelijke en pijnlijke ziekte.
Dilemma is hiermee een boek dat de lezer aangrijpt. Grisham heeft dit op zijn eigen onnavolgbare wijze gebracht en daardoor is dit een goed boek. Het is niet zozeer spannend, alhoewel het zijn momenten heeft, maar het is vooral een pakkend en schokkend verhaal. Wat de steenkoolgiganten zich kunnen veroorloven en dan nog vaak met de steun van het gerecht (ah ja, zij zijn vaak de grootste sponsors van dit systeem, dat heb je indien er rechters moeten verkozen worden) en dit allemaal in naam van de grote winst, het heeft geen naam.
Samantha Kofer is een jonge juriste met pit. In dit boek wordt zij als het ware gepresenteerd en aan het einde is het duidelijk dat zij nog zal optreden, het verhaal is niet af, daar moet nog een vervolg aan gebreid worden. Zij vertegenwoordigt ook andere gewone cliënten als je dit al zo kan noemen en ook dit is boeiend om te volgen. Ik hoop in het volgende boek dan ook nog wat meer rechtbank verhalen te lezen én dat die mijnbouwgiganten en hun haaien van advocaten een lesje wordt geleerd en dit ten voordele van de plaatselijke werknemers en inwoners én de natuur.