Toen ik dit boek dichtsloeg, moest ik even acclimatiseren, hoor. Wat een episch verhaal! Bloed en beenderen is groots opgezet en komt door de gedetailleerde schrijfstijl tot leven. Ik kan alvast verklappen dat ik het verhaal uiteindelijk erg spannend vond.

In Bloed en beenderen komen verschillende elementen bij elkaar: een goed uitgewerkt systeem van magie met een van de coolste godenhuizen die ik in een boek heb gezien, een bijzondere sfeer die me deed denken aan Avatar. The Last Airbender en belangrijke thema’s die ook in de echte wereld spelen. Net als in Avatar. The Last Airbender zijn er verschillende stammen met een eigen magische kracht, bijvoorbeeld genezing, vuur of juist het mobiliseren van de doden. Ondertussen speelt ook discriminatie een grote rol: door haar uiterlijk wordt Zélie uitgespuugd door haar landgenoten. En uiteindelijk rijst de vraag: wat is magie eigenlijk? Een zegen of een vloek?

Ik vond niet alles even goed. Zo vond ik dat de personages en hun relatie onderling een beetje oppervlakkig bleven, waardoor de gebeurtenissen me net niet helemaal grepen. Ook was het plot een beetje dwingend, waardoor het leek alsof de personages alleen maar wat deden omdat dat moest van het plot.

Maar Bloed en beenderen is ondanks dat alsnog een erg spannend boek met een interessante wereld, boeiende gebeurtenissen en een interessant concept. Daarnaast heeft Tomi Adeyemi een mooie boodschap in haar boek weten te verwerken, die ik erg bewonder. Ik kijk dan ook uit naar deel twee!