Het boek is zonder meer spannend te noemen. Toch ben ik niet overtuigd. Ik weet het niet. Ik zit na het lezen toch nog met een soort onvoldaan gevoel. Het verhaal is dan wel afgerond, maar het voelt alsof je toch niet alle puzzelstukjes hebt meegekregen.
De motieven van Karen lijken duidelijk en hadden wat mij betreft ook zo mogen blijven. Dat het uiteindelijk anders bleek te zitten vond ik een afknapper. Het was wel enigszins verrassend, dat wel. Maar over het algemeen wil je je toch kunnen inleven in de hoofdpersoon. Dat is makkelijker als je de motieven begrijpt en er zelfs begrip voor op kunt brengen. Dat is hier nu zeker niet het geval.
Echtgenoot Tom is sympathiek, maar wel een man zonder ruggengraat. Hij laat zich makkelijk door de verschillende verhalen beïnvloeden. Waardoor hij het voor zichzelf moeilijker maakt dan nodig.
Het derde personage, ik laat ( om spoilers te voorkomen ) even in het midden om wie het gaat, is ronduit een psychopaat. En eigenlijk wil je dat deze persoon gewoon de “bad one” is.
Dat de schrijfster dus niet voldoet aan mijn verwachtingen en wat ik gewild had voor de personages, is eigenlijk een compliment.
Naast mijn dubbele gevoel voor het boek vind ik de schrijfstijl soms taai of stroperig, had er meer vaart in mogen zitten. Het gevoel van willen doorlezen ontbrak bij mij een beetje.
Al met al een aardig boek, met verrassende wendingen, maar niet helemaal mijn smaak.
3,5 sterren