Hazal volgt in een migrantenwijk in Berlijn een beroepsoriëntatiecursus. Maar ze heeft echt geen zin in deze opleiding, ze blowt liever op de bank bij een Russische vriend. Hazal is constant in gevecht, enerzijds met haar ouders die bepaalde verwachtingen hebben van een dochter en anderzijds tegen de heersende westerse cultuur. Dit maakt haar neerslachtig en heel woedend van binnen. Ze heeft nog geen methode gevonden om hiertegen in verweer te komen. Verveling, afwachting en angst zijn dingen die het leven voor Hazal tot een hel maken. Om dit te overleven vlucht ze naar vriendinnen, samen zijn ze sterker. Wanneer Hazal achttien wordt wil ze met haar vriendinnen naar een nachtclub. Helaas worden ze daar niet toegelaten, voor de meiden weer een bewijs van achterstelling en vernedering. Dit maakt de meiden zo woedend dat het leidt tot een gruwelijk geweldsincident in de metro Berlijn.
Fatma Aydemir maakt pijnlijk duidelijk dat we als maatschappij gedeeltelijk verantwoordelijk zijn voor deze agressie in een land waar het immigratieprobleem aan de orde van de dag is.