Namens uitgeverij Meis & Maas mocht ik deelnemen aan de blogtour voor het boek ‘S.T.A.G.S.’ van M.A. Bennett. Het verhaal gaat over Greer, een nieuwe leerling op S.T.A.G.S., die een speciale uitnodiging krijgt om te gaan jagen schieten vissen. De uitnodiging komt van de Middeleeuwers, een groep jongeren waar de hele school tegen op kijkt, gedragingen en gewoontes van overneemt en waar iedereen van hoopt er ooit een te worden. Greer beseft dat dit haar kans is om geen buitenbeentje meer te zijn en besluit te gaan. Maar als ze zich voor drie dagen op het landgoed van Henry de Warlencourt, komt ze erachter dat jagen schieten vissen wel heel letterlijk wordt genomen. En levensgevaarlijk kan zijn.

Het eerste wat me opviel aan dit verhaal was de schrijfstijl. Hoewel het gewoon in verleden tijd en vanuit de eerste persoon is geschreven, vertelde het personage op een directe manier aan de lezer wat haar was overkomen. Greer leek in de eerste hoofdstukken zowaar interactie met de lezer te hebben, wat mij in eerste instantie niet zo aansprak. Gaande de hoofdstukken wende ik daar gelukkig aan en stoorde het verder ook niet. Het leek meer een karaktereigenschap van het hoofdpersonage te zijn dan een specifieke schrijfstijl. Verderop werd het verhaal ook meer vanuit een vertellend perspectief geschreven, zoals ik meestal gewend was.

Wat me daarnaast opviel en tevens erg aansprak was de relatie tussen vader en dochter die voornamelijk gebaseerd was op her geven van continue filmreferenties bij gebeurtenissen die ze meemaakten. Greer behield deze gewoonte in het verhaal, ondanks dat haar vader zich aan de andere kant van de wereld bevond en alles wat met internet te maken had op S.T.A.G.S. als ‘barbaars’ wordt beschoud, dus ook films. Omdat ik zelf ook een groot filmfanaat ben kon ik me goed vinden in de referenties die voorbij kwamen. Ik kende niet alle films, maar ook daar werd op in gespeeld door de korte scène of het personages kort te belichten, zodat de referenties ook begrijpelijk bleven voor mensen die de films niet hebben gezien.
Dit bracht ook een soort humor met zich mee. En deze humor was niet alleen in het personage verwerkt die naast de filmreferenties ook wat woordspelingen gebruikte op soms ongepaste momenten. De schrijver zelf had hier ook wel een handje van. Onderdelen die eerder in het verhaal werden belicht gebruikte hij het halve boek verder zelf weer naar boven wat een bijzonder effect gaf.

Wat ik wel wat meer had verwacht in het verhaal was spanning. Hoewel de schrijfstijl en de gebeurtenissen je liet vermoeden dat er een hoop onwaarschijnlijke en spannende dingen stonden te gebeuren in het verhaal, leek dit een beetje tegen te vallen. Het bleek wat meer mysterie te hebben dan zekere spanning. Voor mij was alles wat er in de drie dagen van jagen schieten vissen gebeurde namelijk ook een raadsel. De speciale school, de middeleeuwers en de afkeer jegens internet waren mij ook geheel onbekend. Die elementen zorgden er dus ook voor dat ik door bleef lezen. Ik wilde weten waar de gebeurtenissen op uit zouden draaien, en ook de conclusie was een beetje teleurstellend, maar wel mysteries. Aan het eind van het verhaal kwamen nog een aantal voorheen onbelangrijke details opnieuw naar voren, die blijkbaar wel belangrijk waren geweest. Hierdoor was het einde ook wel bijzonder en onwaarschijnlijk.
Omdat ik sommige elementen wat vond tegenvallen maar andere, waaronder mysterie, wel wat sterker baar boven kwamen beoordeel ik dit boek met drieënhalve ster. Of er een vervolg komt, is nog maar de vraag (let maar op) maar die zou ik dan zeker gaan lezen.