Wanneer de thuishulp door bezuinigingen wegvalt voor Heleen, wordt er een beroep gedaan op haar enige dochter Maud. Dit is een situatie die tegenwoordig vaker voorkomt in Nederland.
Helaas woont Heleen in Weesp en Maud op Walcheren; het is niet even naast de deur.
Maud besluit om haar man Erik, haar gezin en hun pannenkoekhuis op Walcheren tijdelijk achter te laten zodat ze bij haar moeder in de buurt kan gaan wonen.

Het boek begint in de zomer van 1979 met de verhaallijn van Jolante.
Daarna lees je verder vanaf maart 2015 waar je door de ogen van Maud meekijkt naar hetgeen haar overkomt. Ze heeft een flatje in Weesp weten te bemachtigen om in de buurt van haar moeder te kunnen zijn.

Het is niet alleen onbaatzuchtige mantelzorg waardoor Maud deze grote stap heeft genomen. Ze wordt via Facebook gestalkt en gechanteerd. Ze weet niet door wie, maar de boodschap is dat er bewijzen zijn dat Heleen (Mauds moeder) haar eigen zus Jolante heeft vermoord. Bovendien heeft de stalker blijkbaar meer zaken gevonden die het daglicht niet kunnen verdragen. Maud moet ook haar eigen gezin beschermen, tenslotte.

Gedurende het verhaal zullen de verhaallijnen van de hoofdpersonen elkaar opvolgen; ze passen prachtig op dat tijdpunt in het verhaal van Maud. Op een bepaald moment was het mij duidelijk van wie de 'belastende' foto's afkomstig waren, maar over het hoe en waarom bleef voor mij nog in duisternis gehuld.

'Papadag' is een verhaal waarvan je in het begin denkt dat het rustig voortkabbelt, maar dan weet de auteur een mysterie over gebeurtenissen op de zeilclub in 1979 en 1980 boven water te toveren. Niemand van de betrokkenen wil er iets over vertellen en Heleen lijdt aan een vroege vorm van dementie waardoor ze zich niet alles kan herinneren. Of kan ze dat wel, maar wil ze het niet? Families en geheimen...

Maud moet alle zeilen bijzetten om de waarheid boven water te krijgen. Hier ga ik niets over vertellen, maar neem van me aan dat het niet alledaags is wat je te lezen krijgt. Ook de reacties van de betrokken zijn schokkend. Het verhaal leest heerlijk door de vloeiende zinnen en de eenvoudige schrijfstijl.
Jet van Vuuren schrijft oer-Hollandse thrillers waarin vrouwen de hoofdrol spelen. Dat is ook hier het geval, een zeker niet alledaags verhaal maar toch zou je het in de krant kunnen lezen. Verknipte mensen zijn er altijd geweest en zullen altijd blijven bestaan.

Tegen het eind kreeg ik toch het gevoel dat ik in een sneltrein zat! Alles klopt wat je leest, het is heel menselijk maar toch bleef de onzekerheid maar doordenderen naar een voor de lezer totaal onvoorbereid einde.
Dit had ik niet verwacht!