Marte Kaan schetst het verhaal van een jonge vrouw die niet goed weet wat ze met haar leven aan moet. Uiterlijk lijkt alles in orde, maar van binnen is er enorme leegte in haar leven. Veel vrienden, drank, drugs en geld, maar ze weet niet wat ze ermee aan moet en verveelt zich vooral. Tot ze met haar vriend in India terechtkomt en daar een bezigheid zoekt terwijl hij veel weg is. De afstand tussen haar rijke leven en de armoede om haar heen kan niet groter zijn, maar ze lijkt die kloof te willen verkleinen. Onder invloed van een mysterieuze vrouw redt ze een groep vrouwen, bekeert zich tot een spirituele stroming en belandt in een klooster, waarna ze haar einde wil bespoedigen.
Het verhaal wordt verteld in intrigerende zinnen. Kaan gebruikt wonderlijke, vervreemdende taal die het gevoel versterkt dat de hoofdpersoon een vreemde is voor zichzelf en in haar wereld. Het is soms moeilijk te begrijpen wat ze precies ziet, voelt, wil en doet. Maar het verhaal pakte me wel, misschien ook vanwege de extreme keuzes van de hoofdpersoon en de moeite die je moet doen om met haar mee te voelen.
Knap geschreven boek dat leegte en vervreemding inzichtelijk maakt, De boodschap die de titel in zich draagt wordt pas aan het einde duidelijk. Die lijkt gestoeld op puur egoïsme, maar de boeddhistische wijsheid blijkt bij nadere bestudering voor bredere uitleg vatbaar:: de grootste kracht is te houden van je jezelf en je eigen leven. Dat omvat iedereen in je leven.