Dat is de zin waarmee de moeder van Jacqueline haar achterlaat wanneer ze overlijdt aan kanker. De zin blijft door haar hoofd malen, want ze weet diep in haar hart dat haar moeder gelijk heeft. Haar man, Gijs, zit na zijn ontslag thuis en krijgt een baan aangeboden als pontjesvaarder. In zijn ogen is dat minderwaardig werk. Hij hoopt iedere dag dat hij opgebeld wordt om zijn oude baan weer op te pakken. Helaas gebeurt dit niet en hij wordt steeds ongelukkiger. Er is geen regelmaat meer en daar wordt hij onrustig van. En daarnaast moet hij ook altijd letten op zijn labiele vrouw. Die antidepressiva slikt en naar psychiaters moet. Of liggen de zaken toch anders? Jacqueline voelt zich verstikt in hun huwelijk en het jarenlange geestelijke misbruik. En ze mag ook al geen contact opnemen met hun dochter Hannah, die weggelopen is van huis toen ze 19 was. Met de zin van haar moeder in gedachten neemt ze een drastisch besluit.....

Corine heeft met Sluipend Gif een heel bijzonder verhaal geschreven. Heel mooi zijn de perspectiefwisselingen, zodat je alles over de hoofdpersonen kunt ontdekken. Niemand is helemaal goed of helemaal slecht. Het zijn mensen die vastgeroest zitten in een patroon en er niet meer uitkomen. Iedereen is een slachtoffer van zijn verleden en bepaald ideeën. Als Jacqueline eindelijk uit haar schulp komt, dan is de balans weg en storten hun levens in elkaar met dramatische gevolgen.
Jacqueline, Gijs en Hannah praten niet met elkaar en zoals zo vaak nemen ze dingen aan, die achteraf niet waar zijn. En iedereen wordt er doodongelukkig van.

Het einde van het verhaal kwam wat abrupt, alsof nog niet alles verteld was. Daarom 4 sterren, geen 5.