Het boek:
Dit is het vervolg op de verhalenbundel “Zwarte Muren “, hoewel het in die bundel vooral gaat over het onontkombare gaat het in “Bloedovergoten dageraad” over zinloos geweld , bloeddorstige monsters en gekwelde (menselijke) geesten. Het is bundel voor fijnproevers en liefhebbers van subtiele horror, alsdus de schrijver.
In het eerste hoofdstuk ,dat tevens de inleiding van dit boek is, wordt door de auteur duidelijk gemaakt wat voor hem de aanleiding is geweest voor het schrijven van deze bundel. Het verhaal is autobiografisch en geeft meteen de sfeer van het boek weer.
In de hoofdstukken erna kom je in aanraking met meisjes in rode jassen (Roodkapje maar dan anders), geluiden tussen de muren (om horendol van te worden),donkere kelders en kasten (met spinnen …),mensen met aparte hobby’s en gewoontes, bloedsporen die niet verdwijnen, een bungalow in de mist, gruwelijke monsters (zombies), zinloos geweld, epidemieën (zeer actueel) duivelsuitdrijving en uiteraard een bloedovergoten dageraad. Allemaal zeer levendig (lees: bloederig) beschreven, je krijgt er de kriebels van. Je kijkt wel vaker om op straat en ziet ineens allemaal spinnen in de kast en meisjes met rode jassen in de buurt . Je weet dat er iets naar je kijkt maar je bent de enige die het ziet ..Niks is meer hetzelfde.
Elk verhaal is vanaf de eerste tot de laatste zin zo opgebouwd dat je met kippenvel zit en wilt doorlezen.Net als je denkt dat je weet wat er gebeurd krijgt het verhaal weer een onverwachte maar goed bedachte wending. Het zit vol met verrassingen .Niets is zoals het lijkt .Hoewel de verhalen verzonnen zijn door de auteur, zitten er verhalen tussen die sterk autobiografisch zijn of gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen uit zijn leven. Het zijn stuk voor stuk verhalen waar je je kan verplaatsen in de hoofdpersoon .
De verhalen “Dossier patient Z” en “Gesprek met de duivel “zijn mijn favorieten. Ik kan niet uitleggen waarom, dat moet je zelf maar ontdekken. Voor een ander zeggen deze verhalen misschien niet zo veel.Ondanks dat het een dikke pil is van 488 pagina’s, leest het vlot weg.
De cover is een tekening die bij een van de verhalen hoort. Mooie illustratie.