Alleen dapper te zijn is de tweede roman van Edith Tulp. Zij is journalist/columnist/redacteur/schrijver en debuteerde in 2016 met De bushsoldaat. Zij reisde, woonde en werkte veel in Afrika en richtte een ontwikkelingsorganisatie op voor jongeren in Oeganda.

De hoofdpersoon in Alleen dapper te zijn is Simone, een jonge vrouw die depressief is en vrij impulsief besluit om een groepsreis naar de Sahara te maken. Aangekomen in Afrika heeft ze al snel problemen met de reisleider en de overige leden van de groep. Geleidelijk aan gaat het wat beter, maar de onderlinge irritaties tussen de groepsleden blijven een rol spelen. Simone wordt steeds meer gegrepen door het landschap en de mensen en begint zich steeds meer thuis te voelen in Afrika. Uiteindelijk krijgt ze een relatie met reisleider Koen. Terug in Nederland probeert ze deze relatie in stand te houden, maar Koen blijkt erg onbetrouwbaar te zijn. Simone klampt zich echter aan hem vast en volgt hem weer naar Afrika, deze keer naar Liberia. In dit oorlogsgebied komt alles in een stroomversnelling.
Edith Tulp heeft een prettige schrijfstijl en vooral de beschrijvingen van Afrika zijn erg knap gedaan. Ze geeft een goede inkijk op het landschap en de mensen daar. Ook zet ze vraagtekens bij de situatie in Afrika en het nut van ontwikkelingswerk. De opbouw is echter onevenwichtig: het deel over de groepsreis is erg lang en gedetailleerd, terwijl het laatste deel wel erg snel gaat en abrupt eindigt. Bovendien wekt Simone niet echt sympathie op met haar impulsieve, depressieve en afhankelijke gedrag. Kortom, het is een prettig leesbaar boek met prachtige beschrijvingen van Afrika en het stelt maatschappelijke thema’s aan de orde, maar mist toch een stukje diepgang.