Hoewel de beschrijving van dit boek en zeker de kaft anders suggereren is dit zeker geen gezellige, vlot lezende roman over een aantal jonge vrouwen in Iran die in een sfeer van nabijheid elkaars geheimen delen en terloops praten over boeken, literatuur.

Het is overigens wel een mooi boek, maar dus zeker geen vlot lezende roman. Het is meer een verhandeling over de persoonlijke ervaringen en van daaruit de visie van de schrijfster op de politieke en culturele situatie in Iran, en met name over de situatie in Teheran en aan 2 universiteiten daar. Parallel daaraan behandelt ze enkele schrijvers (vooral die welke in de hoofdstukindeling genoemd staan).
Vooraf heb ik "Lolita" van Nabokov, "de grote Gatsby" van Scott Fitzgerald, "trots en vooroordeel" van Jane Austen gelezen, en voor het hoofdstuk over Henry James aan de beurt was heb ik nog zijn boekje "Daisy Miller" gelezen. Het bleek dat juist deze boeken behandeld worden door de schrijfster. En het lijkt mij zeker ook dat je toch een belangrijk stuk van de essentie van dit boek zult missen als je deze boeken niet gelezen hebt.
De kern van dit boek is de betekenis en het belang van literatuur, van de verbeelding, afgezet tegen de ervaringen van Azar Nafisi en haar leerlingen in de tijd na de revolutie in Iran. Als het om de literatuur gaat valt de nadruk op de hoofdpersonen en hun positie en de concrete situatie en de normen en tradities van de tijd waarin ze leven.
De literatuurklas, bestaand uit een aantal jonge vrouwen, lijkt vooral een manier om dit vorm te geven en om het boek levendig te houden. Deze vrouwen komen maar af en toe echt los over hun gedachten, gevoelens, emoties, zoals de schrijfster dat zelf ook juist duidelijk aangeeft. Wel is er een sfeer van vertrouwheid met elkaar. En ze hebben ook veel plezier, en kunnnen evengoed blijkbaar boos zijn op elkaar.
Diezelfde vorm wordt door haar ook gebruikt bij de beschrijving van de situatie op de universiteiten en haar eigen positie daar. Ze beschrijft het verloop van haar lessen en wat er dan zoal gebeurt en welke discussies er plaatsvinden door de inhoud van haar literatuurbespreking.
Toch vind ik niet dat ze in dat levendig maken steeds erg geslaagd is. Vooral doordat ze met een bepaalde afstand schrijft. Het is steeds een terugblik, waarbij ik de chronologie vaak onduidelijk vind.

Dus het commentaar van Libelle op de achterflap "een prachtig geschreven, ontroerend boek"...nee, wat mij betreft zeker niet ontroerend. Echt raken deed het me niet.
Het commmentaar van de Volkskrant "hoogstaand en indrukwekkend" komt dichterbij. Toch wel een knap boek, vind ik. Het heeft mij weer nieuwe beelden gegeven van de situatie in Teheran, en het leven van jonge studenten en docenten daar. Van wat het leven onder een totalitair, religieus en van daaruit ideologisch regime voor invloed kan hebben op je persoonlijkheid en je leven. In dat opzicht is het boeiend genoeg, evenals in de bespreking van de literatuur en de gevonden parallellen, waarbij de schrijfster trouwens zelf geen starre vergelijkingen wil trekken. Haar beschrijvingen van de meisjes/vrouwen maakt het geheel inderdaad leuker. Ik had het allemaal niet willen missen.