Ik was op driekwart van het boek en wilde niet meer verder. Wat een deprimerend geheel. Uiteindelijk toch doorgezet en uitgelezen.

Het is een moeilijk boek, vind ik. De structuur is apart. Met de 'wij' als lezers of toeschouwers. En de 'ik' die eigenlijk telkens een andere 'hij/zij' is. We volgen het perspectief van hoofdzakelijk drie personages: vader Stefaan, moeder Mieke en dochter Sarah. Ze zitten gevangen in hun leven op de berg, een façade van goede manieren en uiterlijkheden.
De parallellen met 'Nest' van Sanneke van Hassel zijn gemakkelijk te trekken. De armoede, de eenzaamheid, het ongeluk, de erfenis van de gegoede familie. Alleen de vorm is anders en wat mij betreft bij Nest heel wat gemakkelijker.
Toch een mooi boek.