Wat een pracht van een roman; ik kan niet anders zeggen.
Wie niet ziet dat het hier een liefdesroman betreft is gewoon stekeblind.
Het is zoveel meer dan een seksdagboek of een platte moppentrommel.
Wie dat niet inziet, heeft niks geen verstand nog van literatuur.

In dit boek staat Herman op het punt zich wederom een nieuwe levensliefde eigen te maken en daar is op zijn leeftijd en met zijn geschiedenis en aanleg zeer veel moed voor nodig, laat staan om een boek te schrijven waarin hij zich zo tot op het bot kwetsbaar opstelt.

Het boek is duidelijk in één lange beweging op papier gezet. We volgen hem op de voet en zien langzaam maar zeker hoe zijn liefde voor Lena het overneemt van al het andere.

Waarom dit boek geen prijs won is me een absoluut raadsel.
Het is verreweg de beste Nederlandstalige liefdesroman die ik las en het grootste liefdesmonument van zijn hand.