Wat is perfectie? Wat is bestaansrecht? Hoe gaan we om met iets dat anders is dan anders?
Kunnen we alles naar onze hand zetten in deze tijd van steeds meer onderzoek en technologie?
Hoe interpreteer je de natuurwetten? Hoe ga je met al deze vragen om? Er zijn verschillende onderwerpen op een knappe manier verwerkt.

In korte tijd twee boeken gelezen over twee bijzondere vriendschappen en twee einzelgängers.
De drager gaat over twee tegengestelde leef- en denkwerelden in werk en interesse, van de bioloog Bruno en de ICT-er Nicolas, de onderzoeker en de oplosser. Bruno heeft een obsessieve gedrevenheid voor het recht van de sterkste in de natuur. Nicolaas is rustig, afwachtend en behulpzaam, oplossingsgericht denkend waarbij voor hem duidelijk is dat de mens een fout kan maken. Bruno heeft een zoon die ziek is. Bruno is een drager, een doorgever. Nicolas heeft ongewild geen gezin, is wel peetoom van de zoon. Nicolas is een ontvanger, hij was eenzaam.
‘De eerste keer dat Nicolas eenzaamheid als een bezoeking ervoer was op zijn negende. ….. Hij was dertien toen zijn ouders de eenzaamheid die hij voelde verklaarden.’

Een kort en bondig verhaal ingedeeld in korte hoofdstukken en met een begin en een einde die een proloog en epiloog lijken door de scheefgedrukte letter, maar onlosmakelijk bij het verhaal horen. Vooral het einde zorgt voor kippenvel. Je blijft lezen.
Vantoortelboom heeft een prettige bijna filmische schrijfstijl en er wordt in een gestaag tempo toegewerkt naar een naderend drama. Een onvermijdelijk einde dat ik niet direct zag aankomen. Misschien ook wel niet wilde zien aankomen.

Dit is het vierde boek van Jan Vantoortelboom, nog twee te gaan. Ik zie er naar uit.