Helemaal eens met de reacties hieronder. Dus inderdaad een mooi boek, ook vanwege de ogenschijnlijke onnadrukkelijkheid. De ik-figuur dwaalt steeds af in allerlei terzijdes, wijdt uit over alledaagse zaken als doppen van bonen en zijn hoed, slaat allerlei mijmerende filosofische zijpaden in, en gaat daardoor vaak alleen indirect in op zijn dramatische persoonlijke levensgeschiedenis, zijn nostalgie en zijn persoonlijke tragiek. Maar die nostalgie en tragiek wordt in mijn beleving juist door die indirecte manier van vertellen extra pregnant. Die uitweidingen en mijmeringen zijn bovendien ook nog eens mooi geformuleerd: kijk maar naar de voorbeelden die Maria geeft.