'Schijngestalten' van Corine Hartman is een emotioneel verhaal dat recht uit het leven gegrepen lijkt te zijn. Je krijgt als lezer een kijkje in het leven van de familie Den Hartog. Vader en moeder wonen al geruime tijd in Florence. Moeder lijdt aan een progressieve vorm van MS en vader houdt zich zijn hele leven al bezig met een hoogstaand onderzoek om een medicijn te vinden om MS een definitief halt toe te roepen. Hij lijkt daar op een haar na in geslaagd te zijn, maar of dit medicijn voor moeders nog op tijd zal komen....

Het verhaal wordt grotendeels verteld vanuit de ogen van dochter Anne. Zij en haar zus Stefanie zijn vanwege de 65ste verjaardag van hun vader afgereisd naar Italie. Tijdens een feestje van een van de collega's van haar vader loopt Anne per ongeluk een verkeerde kamer binnen en treft daar een dood lichaam aan. Voordat ze zich beseft wat er aan de hand is krijgt ze een klap op haar hoofd en gaat bij haar het licht uit. Als ze weer bijkomt twijfelt ze, heeft ze dit nu echt meegemaakt of is het slechts haar verbeelding. Ze wordt achterdochtig en besluit het tot op de bodem uit te zoeken. Doet ze hier echter wel goed aan door haar neus in zaken te steken die haar (wellicht) niks aangaan? Is het onderzoek van haar vader en 'oom' Alex echt zo onschuldig of komen er uiteindelijk toch een hoop lijken uit de kast? Wat speelt hier onder de oppervlakte of zijn het slechts hersenspinsels van Anne?

Het is een prachtig meeslepend verhaal met een fantastische diepgang. Als lezer word je al vanaf de eerste pagina's meegesleurd in het verhaal en vooral in de emotie van Anne. Alleen of deze emotie terecht blijkt te zijn... Jammer vind ik dat de ontknoping van het verhaal bij mij echt voor een nare smaak in mijn mond zorgde. Niet echt een einde waar ik op gehoopt had. Desondanks toch 4 sterren.