"Dat was het moment, het énige moment waarop ik mijn toekomst misschien nog in eigen hand had kunnen nemen." ~ p11.

Eerste tranen vielen al op pagina 60, daarna nog enkele keren naar de tissues gegrepen, tot ik aan het einde niet meer was dan een snikken en snotterend hoopje mens. Wat een prachtig verhaal...

"Natuurlijk was ik blij dat ik mijn leven weer terug had, maar ik wilde het helemáál terug, precies zoals het was geweest en ik wilde niet een nieuwe en minderwaardige versie ervan." ~ p58.

Zonder mij verteld het verhaal van Maddie. En jonge vrouw die druk bezig is met de voorbereiding van haar aankomende huwelijk en geniet van het kleine leven dat sindskort in haar groeit. Geluk alom. Tot een ongeluk haar leven onderste boven keert, ze wakker wordt in een ziekenhuiskamer, en geen idee heeft van de wereld die 6 jaar lang zonder haar verder is gegaan. Hoe bevat je de realiteit terwijl gisteren zo lang geleden blijkt?
Na het lezen van de flaptekst wist ik dat ik dit boek moést lezen. Dat het me echter zo zou aangrijpen had ik niet verwacht. Dani Atkins is echt een meester in het vangen van emoties, en geeft daardoor dit verhaal zoveel meer. Maddie voelt als een vriendin, die je alles gunt. Je voelt haar pijn, haar verdriet, maar ook haar vechtlust en levenskracht. De overige personages, hoe klein gun rol ook, laat ze stralen in hun aanwezigheid en voegen allemaal op hun eigen manier iets toe aan het verhaal. En hoewel het een zwaar en beladen verhaal is, is de schrijfstijl luchtig en afgewisseld met de nodige humor. Wat het, wat mij betreft, tot een geweldig geheel maakt.

"Ze was de betere versie van wat ik van plan was geweest - of gehoopt - te worden. Ze was een betere versie van mij dan ik waarschijnlijk ooit had kunnen zijn." ~ p240

Dit is een verhaal dat ik voorlopig nog niet los kan laten, en ik écht iedereen kan aanraden om te lezen. 5 gouden, glimmende sterren zijn nog niet genoeg om dit boek te laten stralen, zoals het verdiend.