‘Hoe kun je iets missen dat je nooit hebt gehad?’

Het zit in je systeem, je weet het, je voelt het. Je wilt een baby, een kind van jezelf. Een heel normale wens, een heel normaal proces, zo oud als de mens. Het lijkt alsof het allemaal maar heel vanzelfsprekend is. Zo doet men het ook voorkomen, iedereen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Maar dat is het niet! Totdat je het zelf meemaakt kun je je geen voorstelling maken van de emoties die je treffen wanneer het je niet gegund lijkt te zijn om zwanger te raken. Zoveel vraag je toch niet? Je wilt ‘gewoon’ een baby? De medische wereld kan ontzettend veel. Methodes te over: IUI, IVF, ICSI dus je zou denken dat het een kwestie van tijd is voordat jij ook op die roze wolk kan gaan zitten. Maar wat als de benodigde onderzoeken, operaties, en hormoonbehandelingen niets uitrichten? Wanneer daar eindelijk sprake is van een zwangerschap,je voorzichtig uitkijkt naar een dikke buik, eindigt die voortijdig in een miskraam. Wat als je partner overtuigd is van het feit dat je samen ook gelukkig kunt worden en een baby geen ‘vereiste’ is voor dat geluk? De relationele druk is hoog, het sociale onbegrip nog hoger. En dan voel je je alleen, jij met je wens die maar niet uitkomt.

Marijke schrijft over haar ervaringen en haar kinderwens. Samen met Bas heeft ze alles wat ze begeert, behalve dat kindje van hen samen. Na een tijdje is Marijke nog steeds niet zwanger, ze weet van zichzelf dat ze dit wilt. Ze is gek op Sanne, het dochtertje van Bas uit zijn eerste huwelijk, ze wil niets liever dan een broertje of zusje voor haar. Bas deelt de wens van Marijke niet in de mate zoals zij dat doet maar voor haar gaat hij mee de medische molen in. Ook gaat op een gegeven moment de leeftijd een factor spelen, iets wat als een zwaard van Damocles boven het hoofd hangt. De kans op een zwangerschap wordt steeds kleiner, de risico’s steeds hoger. Toch besluiten ze ervoor te gaan en er wordt veel van het stel gevraagd. Niet alleen leg je heel je privéleven op het bureau van de gynaecoloog, ga je letterlijk met de billen bloot, maar iedereen heeft er ook wel iets over te zeggen. Familie en vrienden weten het allemaal, goedbedoeld, vaak net wat beter en lopen over van tips. Dat aspect, die eenzaamheid is haast tastbaar en zal voor vrouwen in een zelfde situatie heel herkenbaar zijn. Het verhaal is indringend, open en niets verhullend. Sommige passages zullen als schokkend ervaren kunnen worden maar zo is de realiteit van dat moment. Het is niet anders, het is zoals het is.

Soms weet je vooraf, bij het zien van een cover zelfs al, dat je een bepaald boek moet lezen. Dat boek trekt je aan als een magneet. Waarom? Omdat je met het fenomeen ‘waterkind’ uit eigen ervaring kennis hebt gemaakt en omdat je weet hoe moeilijk het is om een dergelijke beleving met anderen te delen. Toen het boek ter recensie werd aangeboden behoefde dat ook geen lange bedenktijd. De veelzeggende coverfoto spreekt boekdelen, het verhaal kruipt onder je huid. Niet alleen vanwege de herkenning maar omdat het bespreekbaar wordt gemaakt. Men zit niet op je verhaal te wachten wanneer het niet gaat zoals het hoort. Alsof alleen maar succesverhalen tot in den treuren herhaald mogen worden….heel raar. Het verhaal dat door Marijke is verteld is heel persoonlijk. Het doet soms aan als een stiekeme kijk in het dagboek van je beste vriendin. Je komt heel dicht bij haar emotie, je voelt haar verdriet, haar frustratie maar vooral het onbegrip van de omgeving. Voor die omgeving is het ook een haast ondoenlijke taak om zich ook maar een fractie voor te stellen wat het allemaal inhoudt en hoe het voelt om je kind te verliezen, terwijl je het nog niets eens in je armen hebt gehouden. Dat valt niet uit te leggen.


‘Waterkind’ is een kort verhaal dat veel indruk maakt. Ook voor de lezer(es) die dit niet aan den lijve heeft ondervonden kan het een eye opener zijn. Ongewenst kinderloos zijn is een stil verdriet dat niet de troost en begrip krijgt die het verdient. Marijke betrekt je in dat deel van haar leven zonder melodramatisch of meelijwekkend te zijn. Het is mooi geschreven, het leest razendsnel en je krijgt het gevoel dat je haar vertrouwen krijgt, dat je dit deel van haar leven met haar mag delen. Respect voor de manier waarop dit verhaal is gebracht, het zal velen niet gegund zijn het zo te kunnen vertalen in een allesomvattend boek. Indrukwekkend.