The Child Finder van Rene Denfeld is een prachtig boek. Om naar te kijken, welteverstaan. De dromerige cover is van een apart materiaal gemaakt dat glinstert als sneeuw. Hier is heel goed over nagedacht.

Het dromerige element komt terug in de ervaringen van het vermiste meisje, Madison. Zij bouwt een sprookjeswereld om zich heen zodat ze zich staande kan houden in de verschrikkelijke werkelijkheid. In deze verzonnen wereld bestaat Madison niet: er is alleen “the snow girl.” Het is niet de ontvoerder die ’s nachts haar lichaam binnendringt; het zijn de takken van de bomen.

Het andere perspectief is dat van “the child finder” Naomi. Naomi is een moeilijk personage omdat ze maar één doel heeft: vermiste kinderen vinden. Alles – haar verleden, privé leven, de liefde, haar surrogaat-familie – moet hiervoor wijken. Omdat zij ooit zelf een vermist kind was, heeft ze bewust geen karakter gevormd. Naomi houdt emoties angstvallig op afstand. Ze is bang dat het toelaten tot verlies en pijn zal leiden. Hierdoor is dit perspectief erg lastig voor de lezer. Het is begrijpelijk hoe ze zo is geworden en waarom ze nog steeds zo is, maar ondertussen is haar personage als een put waarvan je de bodem nooit te zien krijgt. Een leegte.

Er zitten verschillende mateloos interessante thema’s in The Child Finder: een fatale samenloop van omstandigheden, de verschillende manier waarop mensen trauma’s verwerken, de wijze waarop je brein - door een fantasiewereld te creëren – je tracht te beschermen etc. Uiteindelijk is het teleurstellend dat het boek eigenlijk niet meer doet dan deze thema’s aanstippen. De schoonheid van de cover wordt op de pagina’s regelmatig benaderd, maar nooit geëvenaard of overtroffen. The Child Finder is iets te oppervlakkig voor literatuur en niet spannend genoeg voor een thriller. Toch een mooi boek, maar gewoon allebei nét niet.