Op de cover mag dan aan #MeToo gerefereerd worden, over het geheel genomen is 'De echtgenote' geen aanprijzing voor MeToo- en/of feministische bewegingen.
Het verhaal draait om misleiding, boontje komt om zijn loontje en het recht in eigen hand nemen. Leuk bedacht door Alafair Burke, maar het effect van de opbouw van het boek wordt voor een deel tenietgedaan door de verteller, die de lezer vanaf de eerste bladzijde - op onprettige toon - probeert te manipuleren. Het ligt er zo duimendik bovenop, dat je meteen vraagtekens zet bij het wel en wee van Angela en Jason, respectievelijk de lichtgelovige echtgenote met een dramatisch verleden en de succesvolle professor die zich verzetjes permitteert. Dan is er nog een zoon van 13. Kortom, een mooi gezinnetje. Er ontstaat een acute probleemsituatie als de vermeende huidige minnares van Jason blijkt te zijn verdwenen. Jason belandt in de gevangenis.

Eenvoudig taalgebruik in 'De echtgenote', overdreven uitvoerig beschreven procedures, onsympathieke personages (op zoon Spencer en rechercheur Corrine Duncan na), weinig spanning. Deel IV in het boek is nogal dubieus, zowel verrassend als teleurstellend. Bij mij wint de teleurstelling.