Inspecteur Erlendur is voor een vakantie vertrokken naar de Oostfjorden waar hij in zijn geboortedorp intrek heeft genomen in het huis van zijn ouders, dat nu onbewoond en vervallen is. Tijdens zijn verblijf wordt hij geconfronteerd met de verschrikkelijke gebeurtenissen die plaatsvonden toen hij 10 jaar. Hij verloor toen zijn jongere broertje Bergur in een verwoestende sneeuwstorm. Erlendur voelt zich voor de dood van zijn broertje verantwoordelijk en de herinneringen eraan grijpen diep in in zijn leven.

Tijdens de vakantie hoort Erlendur het verhaal over de verdwijning van Matthildur Kjartansdóttir, een jonge vrouw die op een ochtend in haar woning verlaat om te voet naar het huis van haar moeder te gaan. Zij wordt overvallen door een sneeuwstorm en niemand heeft haar ooit nog teruggezien. Ook niet een groep Engelse soldaten die tijdens de sneeuwstrom ook op de hoogvlakte was en dezelfde weg volgde als Matthildur. Erlendur raakt gefascineerd door deze gebeurtenis. Zijn persoonlijke onderzoek naar wat er precies met haar is gebeurd confronteert Erlendur weer in alle hevigheid met de verdwijning van zijn broertje. De wil om de waarheid over Matthildur boven tafel te krijgen is echter sterker dan het verdriet dat de herinneringen aan het verleden oproept.

In de twee misdaadromans die voorafgingen aan Verdwijnpunt (Onderstroom (2010) en Doodskap (2011)) is Erlendur niet aanwezig. Hij is met vakantie gegaan. In Verdwijnpunt vertelt Arnaldur Indriðason wat Erlendur heeft bewogen en wat er tijdens die vakantie is voorgevallen. Voor mij is Indriðason vooral een verhalenverteller en hij vertelt zijn verhaal in de van hem zo bekende ingetogen schrijfstijl. Hij gebruikt geen woord teveel. De beschrijvingen van het prachtige landschap van IJsland zijn filmisch en de karakters komen levensecht over. Hij schenkt veel aandacht aan de interactie tussen de leden van gezinnen en families die in de filosofie van Erlendur de hoeksteen van de maatschappij vormen. Bron voor veel geluk maar soms ook voor vreselijke misdaden. Daarnaast ziet Indriðason met lede ogen de veranderingen die zich op IJsland voltrekken als gevolg van de toenemende industrialisatie, die een grote aanslag plegen op het fraaie landschap.

Verdwijnpunt is niet spannend maar wel heel erg boeiend. Het zoeken naar wat verloren is, vergeten en nooit terugkomt, is de rode draad die door het verhaal heen loopt. En Erlendur met zijn hang naar het verleden en zijn melancholieke stemmingen is in dit scenario helemaal op zijn plaats. Ik heb alle boeken van Arnaldur Indriðason gelezen en voor mij is Verdwijnpunt van al deze boeken het beste.