Het vervolg op 'Vogelvrij' van Sebastien de Castell is er! Ruim een jaar voordat het eerste deel uit de ‘Spellslinger’ serie verscheen, zag ik een prachtige aankondiging op de retail beurs in Houten. Speelkaarten die aan het plafond hingen en een metersbreed doek met een prachtige illustratie van Kellen trok direct mijn aandacht. Na enkele seconden van pure verbazing stapte ik erop af, en dat was pas het begin van het avontuur.
Kellen is opgegroeid om een ‘Jan’Tep’ te worden. Net als de rest van zijn leeftijdsgenoten. Zodra hij zestien wordt moet hij verschillende proeven ondergaan om een magiërsnaam te ontvangen. Maar Kellen weet van te voren al dat hij die nooit zal ontvangen. Een andere roeping lijkt onvermijdelijk, maar zo snel gooit Kellen zijn handdoek niet in de ring.

Pfoeh, waar zal ik eens beginnen. Oh ja, bij het begin: de illustratie op de cover. Wauwie! Degenen die dit hebben bedacht en uiteindelijk hebben ontworpen zijn geniaal. De illustratie van 'Schaduwzwart' is wederom prachtig en een geweldige toevoeging aan het verhaal. De illustratie zorgt ervoor dat het verhaal nog voordat je eraan begonnen bent, tot leven komt. Laat staan wanneer je aan het lezen bent.

Toen ik aan deze serie begon was ik een beetje huiverig voor het feit dat het verhaal vanuit een jongen is geschreven. De meeste boeken die ik lees zijn geschreven vanuit een vrouw of meisje en dat lijkt mij ook het beste te liggen. Ik heb me wel eens door een boek moeten slepen omdat het vanuit een jongensperspectief was geschreven. Maar ik kwam er in Vogelvrij al achter dat ik er bij dit boek geen enkele moeite mee had. Het las als een speer en daarom keek ik ook zo uit naar het tweede deel.

Ik sprak vol lof over de cover, maar de inhoud. Jemig, ik weet niet waar ik moet beginnen, maar ik doe even een poging. Spanning, verraad, humor en een vleugje romantiek komen in dit verhaal op spectaculaire wijze samen. De auteur heeft een geweldige en relaxte schrijfstijl waardoor het lijkt alsof je naar een voorgelezen sprookje luistert. Ik had niet eens door dat ik zo snel door het boek heen vloog, want ineens was het uit.

In dit verhaal moet Kellen vluchten van de plek waar hij alles en iedereen kent om in leven te kunnen blijven. Hij is ‘vogelvrij’ verklaard en er jagen Jan’Tep magiërs op hem. Met de hulp van de bijzondere Ferius Parfax en de wraakzuchtige maar hilarische eekhoornkat Reichis probeert hij aan hen te ontkomen. Maar als hij een lotgenoot ontmoet, lijkt Kellen ineens minder haast te hebben om te vertrekken. Het drietal dat samen reist, zorgt ervoor dat de dosis humor hoog gehouden wordt, zo pakkend en direct dat ik geregeld hardop heb moeten lachen. Deze humoristische aspecten geven ook meer diepgang aan de personages en het verhaal. Op een gegeven moment verwachtte ik niet anders van dan het eeuwig durende sarcasme en de honger naar bloed van de eekhoornkat, maar de auteur wist me toch met verschillende dingen te verrassen.

Wanneer hulp uit een onverwachte hoek wordt aangeboden, begint de spanning pas echt, want iets klopt er niet. Kellen heeft al snel door wat er gaande is en zet alles op alles om het spel naar zijn hand te draaien en de oplichter te grazen te nemen. Maar is hij daar wel tegen opgewassen?

Het verhaal zit vol intriges en toen uiteindelijk aan het licht kwam wie er achter al deze wandaden zat, kon ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Het was voorspelbaar, maar toch totaal weer niet voorspelbaar. Begrijpelijk? Nee? Dan raad ik je ten zeerste aan om Vogelvrij en Schaduwzwart te gaan lezen. Aan magie, bijzondere wezens, dodelijke scenes en spanning schiet dit verhaal totaal niet te kort. Dus, Meis & Maas, waar blijft deel 3?!?