Als Cass Anderson s’avonds van een feestje naar huis rijd besluit ze ondanks de harde regen en het onweer toch de kortere route door het bos te nemen, ook al raad haar man haar dit af. Er staat een auto langs de weg geparkeerd met een vrouw achter het stuur. Cass twijfelt of ze al dan niet moet stoppen, want het zou natuurlijk ook een val kunnen zijn, en ze besluit dan ook om door te rijden. De volgende dag hoort ze dat er een vrouw dood is aangetroffen in haar auto. Is het dezelfde vrouw die ze heeft gezien of is het iemand anders?

Cass is er helemaal kapot van, en kort daarna begint ze vreemde telefoontjes te krijgen en lijkt haar geheugen ook steeds minder goed te functioneren. Wat is er met haar aan de hand? Wordt ze dement? Ze vindt het hoe langer hoe moeilijker om te vertrouwen op haar eigen mentale capaciteiten. Ze vergeet hoe langer hoe meer, zoals waar ze haar auto geparkeerd heeft, afspraken die ze gemaakt heeft, waarom ze een kinderwagen besteld heeft ook al is ze niet zwanger …. alleen de dood van de vrouw in de auto kan ze maar niet vergeten. Haar hele leefwereld staat op het punt uit mekaar te spatten en ze weet zich echt geen raad meer.

Het tempo van dit boek ligt vrij hoog, al duurde het even voordat het verhaal me in zijn greep had. Langer dan bij de meeste boeken. Maar eenmaal door de eerste hoofdstukken heen, werd het eindelijk spannender en werd je geen adempauze meer gegund.

De wolf in schaapskleren is echter zo’n klassiek thema dat ik van het begin al een sterk vermoeden had over hoe het boek zou aflopen. Maar ik bleef me door de soms toch wel lichtelijke saaie hoofdstukken heenworstelen in de hoop dat ik het bij het verkeerde eind had en dat het einde mij alsnog zou verrassen. Maar dat deed het jammer genoeg niet.

Het volledige gebrek aan karakterontwikkeling, de dramatische toon, de zeer korte lijst van verdachten en de voorspelbaarheid van alles zorgen ervoor dat ik dit boek niet meer dan drie sterren kan geven.