Een bitterzoete liefdesroman rond een oude man die terugblikt op een onbereikbare liefde in de tijd dat hij voor een circus werkte. Het is mooi hoe Sara Gruen een wrede wereld creëert waarin het leed van de mensen ondergeschikt is aan het welzijn van dieren. In deze snoeiharde circus-cultuur is een exotische olifant van meer waarde dan de stalknecht die hem zijn voeding geeft. Werklui zijn nu eenmaal vervangbaar tegenover de dieren die geld genereren. In die snoeiharde omgeving ontstaan toch vriendschappen, liefdesgeschiedenissen en gevoelens van loyaliteit naar elkaar toe. Mijn voornaamste punt van kritiek is dat het belangrijkste aspect - de centrale liefdesdriehoek - aan de oppervlakte blijft borrelen. Het wordt voortgestuwd omdat de auteur dat wil, maar ik werd er zelf niet door gegrepen.