...

Net als de vorige boeken is ook dit verhaal opgesplitst in meerdere delen. De introductie beschreef ik hierboven al en deze wordt opgevolgd door de tweede fase van het verhaal die het best te omschrijven valt als een zoektocht en vervolgens afstevent op het laatste deel … de eindstrijd en ontknoping. ‘De Ijzerstrijder’ is geen boek waarin het verhaal met momenten lijkt stil te vallen. Ethan is vrijwel van aan het begin non-stop onderweg. Of het nu op zoek of op de vlucht is – stilstaan en rusten zit er voor hem en Kenzie maar zelden in.

...

Een magisch amulet met ingrijpende gevolgen, een dreigende oorlog, een verscheurde familie en naar goede gewoonte ook heel wat bizarre plaatsen en vreemde wezens. Vlijm die dankzij zijn manier van praten veel weg heeft van een Nimmernimmerse Yoda is daar slechts één van. In dit afsluitende derde deel komt vrijwel iedereen opnieuw een keertje langs waardoor het af en toe een beetje aanvoelt als een afscheidstournee. Van Mag Tuiredh, gehuld in een Steampunk-sfeertje tot De Diepe Wyldernis, het Wyldwoud, Tussen, de Droomrivier, … Ook bekende locaties krijgen we opnieuw te zien.

Vechtscènes als in een film met massa’s special effects en locaties die zo uniek zijn dat je ze enkel tot leven kan brengen op een blauw scherm… Of tijdens het lezen van een Julie Kagawa-boek. Haar beeldende omschrijvingen zijn echt één van de eerste dingen die in me opkomen wanneer ik haar schrijfstijl wil beschrijven.

Ik was sowieso al geen fan van clowns. Om de een of andere reden bezorgen ze me de kriebels. Dankzij Julie komt hier niet meteen verandering in. Zodra jullie deze scène zelf lezen zal je wel merken waarom het aanvoelt alsof je een bevreemdende nachtmerrie aan het lezen ben. Tja, zo’n beeldende schrijfstijl kan soms je fantasie zelfs iets te veel prikkelen.