Prachtige hoopvolle roman over hoe twee onzichtbare levens uiteindelijk zichtbaar worden. Het verhaal begint wat traag met terugblikken vanuit Hendrik en het huidige leven vanuit Diane. Edith van Walsum beschrijft dit goed en maakt gebruik van scherpe en reële observaties die de levens van Diane en Hendrik herkenbaar en invoelbaar maken.

Diane is een dochter van twee bijzondere ouders. De ene is godsdienstig, gezet en lijkt Diane te beperken. De andere is hard-werkend, afwezig en lijkt Diane ook niet te zien. Diane gaat naar de middelbare school en probeert hard om gezien te worden. Ze voelt zich alleen, ondanks haar vriendin en heeft een geheime hond.
Hendrik is een oudere man, die weinig contact heeft met zijn zoon en die worstelt met het ouder worden. Hij kijkt terug op het leven met zijn echtgenote, met zijn minnares en op zijn werk als journalist.
Tussendoor klinkt de stem van iemand anders, iemand die ook onzichtbaar is.
Als Hendrik valt en in het ziekenhuis terecht komt, biedt Diane haar hulp aan. Wat volgt is een hoopvolle situatie met een positieve verzorgster en een asielhond. Zowel Diane als Hendrik worden zichtbaar, voor elkaar.
Prachtig verhaal met veel flashbacks om het leven van Diane en Hendrik te begrijpen, met een hoopvolle wending die maakt dat beiden weer gaan leven en zichtbaar worden. Voor zichzelf en voor elkaar.