Idaho was het perfecte boek voor mij. Toch vind ik het moeilijk te beschrijven waarom ik het zo goed vond of waar het precies over gaat. Ik doe een poging.

Idaho vertelt het verhaal van een familie en hoe die uit elkaar viel. Het is een verhaal waarin mensen centraal staan, mensen die imperfect zijn, die fouten maken, die vreselijk ambigue zijn. Het is een verhaal dat bol staat van de ingehouden gevoelens, een verhaal dat geen oordeel velt, dat zeer sereen is. Het is een verhaal over onthouden en vergeten, en over verder gaan met het leven, ook al is er nergens om verder heen te gaan.

Toen ik andere reviews aan het lezen las, viel het me op dat niet iedereen mijn mening deelde, en dat sommige mensen wat teleurgesteld waren door Idaho. Zij hadden verwacht dat de vragen die worden opgeroepen over het drama dat de familie meemaakt op het einde wel een antwoord zouden krijgen. Maar dat gebeurt dus niet. Zelf kon ik dit erg appreciëren en was ik er blij mee dat Ruskovich gekozen heeft om deze vragen onbeantwoord te laten. Toch is het iets waarmee je rekening moet houden voor je aan het boek begint (wat ik zeker zou aanraden), want de achterflap zet je misschien wat op het verkeerde been.