Schoolidyllen is een van de boeken die ik keer op keer weer moet lezen. Elke 10 jaar zeker komt hij wel weer in mijn handen. En net zoals de eerste keer toen ik 15 was en heerlijk op mijn kamertje lag met een dekentje en de warme chocolademelk met slagroom van papa heb ik hier van genoten. Deze keer werd de warme chocolademelk verzorgt door mijn lieve partner.

De vriendinnen die van alles beleven maar vooral hoe ze op allerlei situaties reageren en hoe goed ze elkaar kennen trok mij toen als tiener enorm aan. Eigenlijk was ik een buitenbeentje in een groepje van buitenbeentjes en toch wilden we bij de geweldige populaire meiden horen. Deze groep vriendinnen komt over als de populaire meiden en al speelt het zich in een ander tijd af, ik wilde erbij horen.

Nu ik regelmatig het boek herlees, terwijl de jaren klimmen lees ik het boek anders. Ik zie dat de leefomstandigheden en invloeden van buiten ook al in dit tijd meespeelde. Het was niet alleen de opvoeding en het geweldige karakter van de vriendinnen.

Wat dit boek er toen uit liet springen was de dood van een van hen. Dat heeft mij toen en nu weer enorm aangegrepen. Dus als ik naar de laatste hoofdstukken ga van dit boek liggen de zakdoekjes klaar. Dit boek gaat weer op de plank. Om geleend te worden of om over een jaar of 10 nogmaals te worden herlezen.