Wie nu nog niet weet wie Ruth Rendell is... heeft nog niet genoeg gelezen. NO MAN'S NIGHTINGALE is van even hoge kwaliteit als al haar andere boeken.

De vrouwelijke priester van de kerk in Kingsmarkham wordt vermoord. Haar aanwezigheid in het dorp gaf aanleiding tot weerstand bij sommige mensen. Niet alleen moeten ze nog wennen aan het idee van een vrouwelijke priester, Sarah Hussein was ook nog eens de dochter van een Ierse vrouw en een Indiase man. Ze heeft zelf ook een dochter, de zeventienjarige beeldschone Clarissa.
Wexford wordt gevraagd om Mike Burden te assisteren en hoewel hij zich eigenlijk liever overgeeft aan het lezen van 'The Decline and Fall of the Roman Empire', geeft hij toch toe.
Maxine is de schoonmaakster die het lichaam heeft ontdekt; Maxine heeft een heleboel huizen waar ze schoonmaakt. Hoe goed ze haar werk ook doet, zijzelf is niet zo populair vanwege het feit dat haar mond niet stilstaat tijdens het werk. Op een gegeven moment brengt Maxine Wexford daarmee ernstig in verlegenheid.
Terwijl Burden zijn best doet de soms vreemde gedachtensprongen van Wexford te volgen, valt er nog een dode.

In de boeken van Rendell is het vaak niet eens de moord zelf die zo heel belangrijk is. Ook nu weer is Sarah meer een voorbeeld van een slachtoffer dan alleen een dode vrouw. Er lopen veel mensen rond die niet willen of kunnen meegaan met hun tijd en dus is een vrouwelijke priester van gemengde afkomst meer aan gevaar blootgesteld dan sommige andere mensen.
De schoonmaakster Maxine, hoe vreselijk ze ook kan zijn, is een werkelijk schitterend uitgewerkte bijrol. Je kan je aan haar ergeren maar je kan ook om haar lachen. En zoals altijd spelen ook de huizen waar de medespelers in het boek in wonen een grote rol. In dit geval zelfs een cruciale.
Wexford krijgt te maken met verdachten, bijna-verdachten en zeer onverwachte ontmoetingen en gebeurtenissen. Maar dat is niet nieuw voor hem en uiteraard weet hij er zich met flair en intelligentie doorheen te slaan. (Door: Jannelies Smit)