Zo dan. Wat een prachtig en groots begin van dit boek. De geboorte van Salomé, en Buschgens schiet de eerste pijl rechtstreeks in mijn moederhart.

In de ik-vorm volg je vanaf nu Julia en Britt op de voet. Het leven van Julia is zwaar beladen. De emoties zijn zwaar, het onderwerp is bijzonder heftig. Je wil het eigenlijk niet lezen, deze emoties niet toelaten, want om je de situatie alleen maar voor te stellen is al de hel. Er is echter geen ontkomen aan want de auteur gaat in deze weinig uit de weg. Het verlies van Salomé; je weet wat er komen gaat, maar de wijze waarop komt zo binnen en het gaat ook nog voor veel commotie zorgen. Julia en Marc staan mijlenver uit elkaar en het is niet te voorspellen hoe dit gaat verlopen. Tijdens het plaatsvervangend rot voelen, en tsjonge met rot bedoel ik ook rot, hoop je alleen nog maar. Door middel van enkele flashbacks krijg je meer inzicht in dit gezin en de gelukkige tijden die ze gekend hebben.

Daartegenover staat Britt, en dit lijkt gelukkig wat luchtiger te verlopen. Niet dat het met Britt allemaal lekker verloopt maar dit is gevoelsmatig lekker te ‘overzien’. De relatie waar ze zich in bevindt roept hele andere gevoelens bij me op. De sterkste in deze is toch wel: laat toch in godsnaam niet zo’n loopje met je nemen! De wijze waarop Britt de zaken aanpakt laten af en toe mijn tenen dan ook krullen. Op zeer mooie wijze worden deze lijnen ( uiteindelijk ) bij elkaar gebracht. Gebeurtenissen en personages raken elkaar en het haakt soms lekker onverwacht in elkaar in.

Over onverwacht gesproken;  het verhaal neemt redelijk plotsklaps een voor mij totaal onverwachte en eigenlijk ook onbegrijpelijke wending. Waar ik nog bezig ben met voelen en bedenken hoe dit allemaal op zijn plaats moet vallen, hoe de personages dit op hun eigen rit moeten gaan zien te krijgen, komt daar dan de omslag waar Buschgens me kwijt raakt. Deze omslag is te groot en ik kan er niet in meegaan. Het lijkt of ik een ander genre binnenval en het leesgevoel dat ik had is weg. Ik voel de spanning daardoor ook niet en het staat zo los van hoe dit begon.. Goede nieuws is wel dat dit gedeelte voor mij als fervent thrillerliefhebber heel makkelijk leest; einde buikpijn it is. Jammer, maar neemt niet weg dat deze auteur meer dan goed kan schrijven en het verhaal wordt naar die omstandigheden vervolgens ook prima afgerond. Geen vragen meer en ik ben alsnog wel een voldaan lezer.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3.5

Psychologie: 4

Leesplezier: 3.5

Plot: 2.5

Drie en halve sterren voor Salomé.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker