Het zijn niet de eerste schreden in de volwassen-literatuur van kinderboekenschrijver Rindert Kromhout. Vóór dit boek schreef hij al de Bloomsbury trilogie voor jongvolwassenen, een trilogie over de Bloomsbury groep rond Vanessa Bell en Virginia Woolf, waarbij hij voor het eerste deel twee prijzen in de wacht sleepte (Gouden lijst en Thea Beckman-prijs). Ook met De taal voor Ennio (1995), over een nare ervaring die hij zelf had in 1985 met een terroristische aanslag, schreef deze schrijver, die meer dan honderd kinderen-en prentenboeken op zijn naam heeft staan, al voor volwassenen. Ook een Mann lijkt meer gericht op volwassenen door het onderwerp, de beroemde schrijversfamilie Mann uit Duitsland. Toch weet hij dit boek door de schrijfstijl ook erg toegankelijk te maken voor jeugdige en jongvolwassene lezers die hierdoor een mooie inkijk krijgen in een schrijvers familie die mogelijk anders minder snel op hun pad zou komen.

Kromhout kiest voor Klaus, de zoon van Thomas Mann ook wel de tovenaar genoemd, als uitgangspunt om de familie Mann in beeld te brengen. Hij deed gedegen onderzoek naar de levensloop van Klaus en zijn familie voordat hij dit boek schreef. Door de structuur van het boek is het mogelijk om mee te lezen met de jonge Klaus van af zijn kleuterleeftijd tot de jongvolwassene. Kromhout weet het boek te schrijven tot een rond verhaal waarbij het begin en einde in elkaar overlopen. Door dit boek krijgt de lezer een mooi inkijkje in de creatieve familie Mann, hun omgeving, de tijd waarin ze leven en de boeken die ze schreven. Het is voor lezers die de boeken van deze schrijvers familie nog niet kennen een opmaat naar de overbekende boeken van onder meer Nobel prijswinnaar Thomas man maar ook de boeken van zijn broer en kinderen.

De schrijfstijl van Een Mann is toegankelijk voor vele lezers. Lezers die de boeken van Thomas en Klaus al gelezen hebben kunnen wat teleurgesteld raken door de wat eenvoudige schrijfstijl, die heel leesbaar is maar niet past bij de schrijfstijl van deze familie. Misschien is de keuze voor de structuur, waarbij Klaus een verhaal schrijft, niet gelukkig gekozen omdat dit fors contrasteert met de schrijfstijl van Klaus zelf. Toch valt er door de structuur van het boek en de inhoud veel te genieten. Het feit dat veel lezers kennis kunnen maken met Klaus Mann en zijn omgeving is een groot voordeel van het boek. Aangezien het boek eindigt op een moment dat het tumultueuze leven van Klaus Mann nog ver open ligt, is te verwachten dat er een vervolg zal komen. Misschien wordt dit zelfs een trilogie? Een vervolg zou wederom mogelijk zijn vanuit het perspectief van Klaus maar het is niet onwaarschijnlijk dat het perspectief van een of meerdere creatieve broers of zussen gekozen wordt. Mede daarom is dit boek erg geschikt voor (jong)volwassenen maar ook voor leerlingen die hun leeslijst van school nog moeten aanvullen. Toegankelijk en met een onderwerp dat niet te kinderachtig is met vele aspecten die de jeugd bezig kan houden. Aspecten van een bildungsroman zijn zeker te herkennen.