"It takes one to know one."

"We hebben een jas gevonden, Alie. Zíjn jas. Er zit bloed op. Ik…"

Zes jaar geleden verdwenen de elfjarige Sander Meester en zijn vriendje Maarten, tijdens een dropping op zomerkamp. Een grootse zoektocht werd op touw gezet, helaas tevergeefs, Maartens lichaam werd gevonden en Sander bleek spoorloos en leek van de aardbodem te zijn verdwenen.

"Het was alsof hij niet geboren wilde worden, alsof hij wist dat de wereld daarbuiten iets voor hem in petto had dat hem niet aanstond."

Moeder Alma slaat doodsangsten uit, waar is haar zoon? Wat is er met hem gebeurd? Leeft hij nog? Zullen ze hem ooit vinden? Ze gaat kapot aan spijt en schuldgevoelens. Had ze maar naar Sander en haar eigen intuïtie geluisterd, Sander wilde namelijk helemaal niet op kamp.

"Hoe had dit in godsnaam kunnen gebeuren? Dit was iets wat andere mensen overkwam. Andere gezinnen. Niet haar."

Alma heeft zich nooit bij de verdwijning van haar zoon neergelegd, ze heeft de hoop nooit opgegeven en is altijd door blijven zoeken, hoop hield haar op de been, ze bleef hopen op een wonder. Zes jaar later ontvangt ze het telefoontje waar ze al die jaren op hebben gehoopt. Het wonder geschied, Sander staat alle jaren weer voor haar neus, het gezin wordt herenigd en Alma kan haar zoon eindelijk weer in haar armen sluiten.

"Ik weet het gewoon niet. Hij is mijn zoon, maar waarom voel ik het dan niet?"

Ondanks dat het hun eigen zoon is, voelt Sander als een volslagen vreemde, niet gek want Sander is niet langer meer dat kleine mollige jongetje van toen, maar is een zelfverzekerde jongeman geworden. Alma beseft dat ze de verloren jaren nooit meer in kan halen, deze tijd komt nooit meer terug en heeft het gevoel iets goed te moeten maken en wijkt geen moment van Sanders zijde. Sander ervaart dit als zeer beklemmend en wil het liefst alles vergeten en weigert te praten over het verleden.

"Ik wil niet meer anders zijn, maar gewoon."

Alma is vastbesloten uit te zoeken wat er die noodlottige dag, de nacht die hun levens voorgoed veranderde, daadwerkelijk gebeurd is. Wat heeft Sander moeten doorstaan, hoe beschadigd is hij? En zijn heel veel vragen en weinig antwoorden. Zal Alma de schokkende waarheid achterhalen?

"Sommige dingen kon je maar beter niet weten."

Recent las ik Anders, het nieuwste boek van Anita Terpstra. Eerder las ik haar boeken Nachtvlucht, Dierbaar enOvermand met veel plezier, ik was dan ook erg benieuwd naar Anders en stond te trappelen van ongeduld om erin te beginnen.

Anders heeft een donkere cover met daarop een verloren schoentje tussen de verdorde bladeren afgebeeld, een cover die onrust uitstraalt, een cover die je grijpt, die uitstekend bij het verhaal past en je prikkelt om het boek op te pakken. De titel past op alle fronten perfect bij het verhaal, een betere titel had niet kunnen volstaan. De omschrijving op de achterkant van het boek prikkelde mij direct om het verhaal meteen te willen lezen.

Anders start met een terugblik naar de gruwelijke verdwijning van Sander zes jaar geleden, de eerste hoofdstukken spelen zich hierin af, daarna maken we een sprong in de tijd, naar zes jaar later, het heden dus.Anders bestaat uit 57 korte hoofdstukken, die opgedeeld zijn in dagen. Het verhaal is geschreven vanuit meerdere perspectieven, vanuit Alma, Sander, Linc en dan maken we ook nog kennis met een personage waarvan de tekst in cursief is gedrukt, wie dat is wordt gedurende het verhaal wel duidelijk.
Anita Terpstra heeft een heerlijke vlotte schrijfstijl, beschrijvend, spannend en inlevend. Het verhaal grijpt je meteen, de spanning is gelijk aanwezig en zet je direct op scherp. Hierdoor leest het verhaal super snel en blijf je doorlezen tot je het boek met een diepe zucht dichtklapt. Wauw, wat een goed boek is Anders en wat kan Anita schrijven, Overmand vond ik al heel goed, maar Anders is nog beter, ze wordt echt steeds beter.

De verhaallijn van Anders is echt super en zit geweldig in elkaar. Anita heeft er met Anders voor gezorgd dat ik aan het boek gekluisterd zat en alleen nog maar door wilde blijven lezen, ik wilde weten wat er gebeurd was en bleef maar lezen. Tijdens het lezen heb je de hele tijd het gevoel dat de waarheid op het puntje van je tong ligt, dat je er heel dichtbij bent, maar er net niet bij kan en dan…
Terpstra heeft de spanning formidabel opgebouwd, het verhaal werd steeds spannender en kroop onder mijn huid, sommige stukken heb ik met ingehouden adem gelezen. Langzaam maar zeker wordt er toegewerkt naar de grand finale en dan bam wat een einde, alle ontbrekende puzzelstukjes komen samen.
Terpstra heeft een aantal zeer heftige thema’s op een uitstekende manier, in haar verhaal verwerkt waarover ik niet te veel ga vertellen, want ik wil niks van het verhaal verklappen.
Anders is op een andere manier opgebouwd dan je vooraf zou verwachten.

Anita Terpstra is onder de huid van de personages gekropen, ze komen echt en geloofwaardig over. Als lezer ervaar je hun leed, verdriet, gemis, angsten, de wanhoop en de hoop, je leeft je helemaal in in het verhaal.Anders raakt. Tijdens het lezen voelde ik een knagend gevoel van onbehagen en een onrustig opgejaagd gevoel, de paniek van Alma, verschrikkelijk wat zij mee moet maken, dit is de grootste angst van iedere ouder, die voor Alma waarheid is geworden, waar is haar zoon gebleven? Leeft hij nog? Zal zij hem op een dag weer in haar armen mogen sluiten?
Mijn hartslag sloeg op hol tijdens het lezen. De twijfels, je eigen kind herken je toch altijd? De jaloezie en de extreme allesoverheersende schuldgevoelens. Tijdens het lezen liepen de rillingen over mijn rug, dat zeg al genoeg.

Anders, de nachtmerrie van iedere ouder, je eigen kind herken je altijd, toch? Spannend, heftig en raakt. Anita Terpstra wordt steeds beter. Een mustread!

★★★★½