Twee dingen die je niet direct verwacht bij het lezen over een beul. Ten eerste vloeit er betrekkelijk weinig bloed in Manipulatie, terwijl dat doorgaans toch wel aannemelijk lijkt bij beulswerk. Ten tweede heeft Mark Allen Smith zijn hoofdpersonage zodanig neergezet en uitgewerkt dat je wel sympathie voor hem móet krijgen. Of op zijn minst begrip.

Dat komt vooral omdat professionele beul – of fraaier geformuleerd “Information Retriever”- Geiger géén sadist is. Hij is uitzonderlijk goed in zijn werk, weet precies hoe hij de geest van zijn ‘subjecten’ moet bewerken; de angst voor pijn is minstens zo groot en zeker fataler dan de pijn zelf. Hoe hij dit weet is hem overigens een raadsel. Hij herinnert zich namelijk niets meer van zijn verleden.

Op crimineel en ook psychologisch niveau wordt er van alles in werking gezet op het moment dat Geiger weigert de twaalfjarige Ezra over zijn vader uit te horen. Geiger on-ontvoert de jongen, zoals zijn compagnon Harry zijn onverwachte daad omschrijft. Geiger en Harry worden vervolgens achtervolgd door een illuster trio dat handelt namens de onbekende opdrachtgever, maar dat keer op keer faalt. Tel hier verder nog de gekke zus van Harry die hij gedwongen op sleeptouw neemt en Geigers pas gescheiden psychiater Corley bij op en de bonte stoet aan bijzondere personages is (bijna) compleet.

Zo omschreven lijkt het dat toon en inhoud van deze thriller naar hilariteit neigen. Dat is niet het geval. Hiervoor is Geiger als personage te nuchter, en –dat klinkt paradoxaal- tegelijkertijd te mysterieus: omtrent Geiger is niets te vreemd. Zijn onverwerkte verleden wordt door de gebeurtenissen zo goed als letterlijk opengesneden. Dat er iets moet zijn gebeurd in de jeugd van Geiger dat hem gevormd heeft tot legende op het gebied van pijn, wordt meteen al uitgesproken door Corley, de psychiater. Diverse hints en ook de onverklaarbare sympathie die Geiger opvat voor Ezra duiden hier eveneens op. Groot wandelend mysterie als hij is maakt ten slotte dat de opheldering van zijn verleden abrupt en bijna als een deceptie aanvoelt. Tot dan toe is alles buitengewoon, maar de uiteindelijke verklaring lijkt tamelijk voor de hand liggend.

Welbeschouwd gaat dit een beetje op voor de thriller in zijn geheel. De ingrediënten zijn bijzonder origineel en tot twee derde van het boek worden ze in vlotte, beeldende taal uitstekend benut in spannende, vermakelijke, psychologisch sterke gebeurtenissen. Wanneer alles aan het eind is afgehandeld ‘klopt’ alles. Vreemd genoeg doet juist dat een beetje af aan het verhaal. Bij een verhaal met een ongebruikelijk uitgangspunt als dit mag je immers behalve een grillig verloop ook op een minder glad einde hopen. Maar toch. Al blijft het boek hierdoor misschien wat minder lang beklijven, feit is wel dat het lezen ervan allesbehalve een marteling is. Vier sterren dus toch.