Een verhaal dat deels in Nederland speelt en dan het decor wisselt voor Stuttgart in Duitsland.
Merkwaardig is de naamsverandering van de auteur "van Aardenburg" wordt "van Aarden".
Er is wel ook een stijlbreuk die opvalt, veel minder beschrijvingen en meer directe (onbezonnen) aktie.
Persoonlijk hield ik wel van de beschrijvingen, maar dit boek leest zeker nog vlotter en voelt ook lichter aan.
De plot is niet de allermakkelijkste maar wordt heel uitgebreid en stapje voor stapje uit de doeken gedaan zodat het voor de lezer toch geen enkel probleem vormt om de draad te volgen.
Storende elementen zijn de onwaarschijnlijkheid dat een politiecommissaris de rol van een maharadja speelt en samen met diens vrouwen ontvoerd kan worden, dat er na dagenlange gevangenschap nog steeds niemand naar het toilet moet (komt vaak voor in boeken), dat de vrouwen rustig gebonden op de grond blijven liggen terwijl Heiligers en de commissaris gezellig bijpraten, ...
Het ergste is wel dat de weduwe die aanstoker van alles is bewust buiten schot wordt gehouden.