Ik was erg benieuwd naar dit boek en was dan ook in de zevende hemel toen ik het cadeau kreeg van mijn vriendin. Ik kon niet wachten, en begon meteen met lezen. Het eerste hoofdstuk had ik (Via de uitgever) al gelezen en het beloofde veel goeds. Wat is Mick een ettertje (En dan druk ik me zacht uit) en wat ik had ik medelijden met Valerie en Oscar. Het stuk bij de advocaat brak bijna mijn hart.

Ik liet me in het boek zuigen en net voor de helft ging het (Naar mijn mening) toch de verkeerde kant op. Ik verloor de interesse en ik dacht alleen maar "Mens, wat ben jij een stomme geit.' Elke andere moeder zou stappen ondernomen hebben en dan bedoel ik niet een oppas bellen ;)
Ik bleef doorlezen in de hoop dat het me weer zou pakken maar helaas bleef het uit. Het is 'best' een goed boek. het is spannend, en ik heb er een paar uurtjes mee omgekregen dus helemaal zonde is het niet, maar
de ontknoping ( het 'wat heeft ie nu' ) ging me te ver, en vond ik totaal niet geloofwaardig, en het einde heb ik pas geleden in een ander boek ook gelezen (Ik kom er nu even niet meer op.)

Voor mij heeft het einde totaal de rest van het boek verpest. Toch een goede poging van de dames Van Gastel en voor Chantal een leuk 'uitstapje' naar een ander genre, maar ik hoop toch dat ze gewoon Chicklit blijft schrijven want dat doet ze véél beter. Voor de thrillerlezers vind ik hem net te slap.