Elise Andrioli leidt het leven van een ontroostbare schim in een rolstoel wanneer ze door een terroristische aanslag zwaar verlamd geraakt en haar vriend Benoit verliest, ze kan alleen nog horen. Het betekent het einde van haar oude leven en het begin van haar tweede leven als praatpaal in een voorstad van Parijs, Boissy-les-Colombes. Yvette, de door haar oom betaalde verzorgster, duwt haar dagelijks rond terwijl Elise in gedachten verdrinkt en oefeningen doet in de hoop ooit weer de oude te worden. Op één van die vele, lange dagen komt er een jong, opmerkelijk ongevoelig stemmetje haar informatie influisteren over een moord, die wel degelijk blijkt te kloppen nadat er een kinderlijkje gevonden wordt. Het was de stem van de kleine Virginie, het dochtertje van Paul en Hélène Fansten. Wanneer er een hele reeks kindermoorden en schijnzelfmoorden in de buurt volgen, raakt Elise overtuigd dat Virginie de echte waarheid kent. Ze kan het natuurlijk niet doorvertellen aan de politie en om haar ongeluk compleet te maken wordt er grof geprofiteerd van haar gehandicapte situatie. Ze wordt vanalles wijsgemaakt, seksueel misbruikt en ernstig bewerkt met een mes. Daarna volgt een misselijk makende cocktail van hersenspinsels en tegenstrijdigheden die de lezer bladzijden laat verslinden. Er is licht aan het einde van de tunnel wanneer Elise lichtjes haar hand kan bewegen waardoor ze de vragen van commissaris Yssart kan beantwoorden, natuurlijk zorgt dit ook voor bloedstollende confrontaties met de hysterische psychopaat die na vele intriges ontmaskerd wordt

De mens die loop lijdt.
De dood volgt de mens als zijn schaduw.

Ivoriaans spreekwoord