Winter, 1943. Zes Franse kinderen zitten verborgen in een grot in de Pyreneeën. Ze moeten machteloos toezien hoe hun beschermers, die hen naar Spanje zouden helpen ontsnappen, worden gefusilleerd door SS’ers. Om te voorkomen dat de kinderen de weg terug vinden, blazen de Duitsers de hangbrug op, hun enige ontsnappingsroute naar het dal. De kinderen zitten als ratten in de val. Samen moeten ze kou, honger en wanhoop trotseren. Hun onderlinge verschillen in afkomst, geloof en karakter moeten ze opzij zetten om samen de weg naar de vrijheid te vinden. Dit valt niet mee. Maar in barre tijden leer je je vrienden kennen. De zes worden min of meer vrienden omdat ze samen nou eenmaal meer kunnen bereiken. Uiteraard zijn er de nodige spanningen tussen de zes. Hierdoor wordt het verhaal wat spannender.
De schrijver heeft een realistische manier van vertellen, het verhaal is behoorlijke spannend en aangrijpend. Je kan je goed inleven hoe het is om opgesloten te zitten in een grot zonder eten en drinken in de barre kou. Je kan niets anders dan samenwerken als je wilt overleven.
De kinderen zijn moedig en vinden steeds weer een oplossing. Soms verbaas je je erover hoe vindingrijk ze zijn. Ieder karakter wordt duidelijk beschreven. De ene keer voel je meer mee met Christophe, de andere keer met Jeanne of Joakim. Er komt gelukkig ook wel humor in voor, hoewel de situatie waar de kinderen zich in bevinden natuurlijk verre van humoristisch is.
Het verhaal leest vlot, de hoofdstukken zijn soms maar één bladzijde lang. Elk hoofdstuk is een dag. Het boek heeft 320 bladzijden en dat is precies een goede lengte.
Of het hen lukt te overleven,ga ik uiteraard niet verklappen. Het boek eindigt zoals ik gedacht en gehoopt had.