Manolita is net achttien als haar broer Antonio haar smeekt om hulp bij het verzet tegen de dictator Franco. Hoewel ze zo min mogelijk op de voorgrond wil treden, gaat ze er toch op in. En dat verandert haar leven voorgoed. Ze leert de op het oog weinig aantrekkelijke verzetsstrijder Silverio kennen, die in de gevangenis zit. Hij blijkt haar ware liefde te zijn. Manolita wordt de spil van een hechte vriendengroep die strijdt voor democratie. Maar onder de dictatuur zijn zelfs de vertrouwdste gezichten onbetrouwbaar. Het verraad komt akelig dichtbij en hun vriendschap en liefde komen op het spel te staan.

Almudena Grandes heeft een mooie schrijfstijl waarmee ze de lezer een prachtig, gelaagd verhaal intrekt. Geschiedenis gemengd met een snufje liefde, waarbij vooral de gevolgen van de Spaanse burgeroorlog voor de bevolking, de lezer lang bij zal blijven. Het leven in Madrid rond de tweede wereldoorlog is hard. Er heerst honger, mensen worden door het Franco regime vervolgd, de gevangenissen zitten overvol. Grandes spaart de lezer geen moment. De gevangenen die mazzel hebben, worden veroordeeld tot 30 jaar strafkamp. De anderen eindigen voor de muur van het kerkhof in een massagraf. En in het decor van eindeloze rijen wachtende vrouwen die hun man, broer, zoon of geliefde mogelijk voor de laatste keer in de gevangenis kunnen bezoeken, ontpopt Manolita zich van MeisjeRekenNietOpMij tot een krachtige, sterke vrouw.

De lezer volgt niet alleen Manolita op de voet, ook de andere personages uit de vriendengroep komen ruimschoots aan bod, hetgeen het verhaal nog rijker maakt aan details. Juist door de perspectiefwisselingen en de aandacht voor het levensverhaal van alle vrienden, komt het Spanje ten tijde van Franco des te meer tot leven. De personages zijn kleurrijk, en allen getekend door het leven. Grandes beschrijft de levens van danseres Eladia en Palmera die uit huis gejaagd is door zijn broers omdat hij homo is. Nu verdient hij de kost met zijn castagnetten. Eladia en Palmera zijn beiden verliefd zijn op Antonio, de broer van Manolita, die vanwege zijn oorlogsdaden moet onderduiken.

Manolita’s zusje Isabel wordt in een klooster opgevangen door nonnen die haar en haar klasgenoten uitbuiten door ze te werk te stellen in een wasserij, omdat ze te oud zijn om nog heropgevoed te worden met andere (niet-democratische) denkbeelden, iets wat haar jongste zusje Pilarín in hetzelfde klooster wel overkomt. Silverio’s verleden is heftig, vooral omdat hij de kans kreeg naar Engeland te ontsnappen, dat afwees, waarna hij opgepakt en veroordeeld werd. En ook de verrader in hun midden komt aan bod. Al de levens tezamen passen in elkaar en vormen een intrigerend verhaal over het juk van een fascistisch regime. ‘Toont opnieuw het absolute meesterschap van Grandes.’ staat op de cover geschreven. Ik kan niet anders dan dit aan het eind van het verhaal beamen.