Vier prille twintigers, drie jongens en een meisje, vormen een klimgroep. Twintig jaar later kijken ze - onderweg naar een eerste gezamenlijke ontmoeting na jaren - terug op hun ervaringen tijdens een klimtocht op de Lofoten, Noorwegen. Vanuit dit gegeven beschrijft Stephan Enter de herinneringen van de drie jongens aan die tocht op de Lofoten, en aan hun vrouwelijke metgezel Lotte. Alle drie hebben een speciale en verschillende band met haar en kijken daar op terug. Het zijn percepties van een onverwerkt verleden.

Enter beschrijft in drie delen vanuit de perspectieven van achtereenvolgens Paul, Martin en Vincent hoe zij het verleden wegen, met de kennis van nu. Er zijn veel waarnemingen en overpeinzingen. In mooie taal beschrijft Enter een levensfase die enerzijds avontuurlijk is, maar anderzijds veel zaken niet heeft afgesloten. Om daar later op terug te komen wordt gepresenteerd als een ‘mission impossible’. De twijfel over de gebeurtenissen is invoelbaar.

Het boek is een fraai geschreven relaas over herinneringen, dat prettig leest. Helaas ontbreekt het perspectief van de sleutelfiguur Lotte. Zij wordt alleen beschreven via de subjectieve invulling van de drie jongens, maar roept haast om een tegengeluid, om een duiding van haar kant. De roman eindigt nu met een wat warrig einde aan het strand in Wales.