In een BBC-radioprogramma werd Chris Brookmyre als een must-read aanbevolen. Ik had nog nooit van hem gehoord. Binnen Hebban wel maar daar kon hij op weinig enthousiasme rekenen. Zijn boek ‘Verborgen lichamen’, - het eerste dat in Nederland werd vertaald - kreeg gemiddeld een magere 2,5 ster.
Gelukkig had de Haagse bibliotheek drie boeken van Brookmyre: twee vertaalde boeken en de Black Widow. Een hebban-recensent raadde als dat als je Brookmyre las, het dan vooral in het Engels te doen. Daarnaast laatste stonden lovende recensies op Goodreads over de Black Widow en besloot ik dat dit boek mijn eerste kennismaking met Brookmyre zou zijn. Een kennismaking die uitermate goed is bevallen.
Het boek opent met een rechtszaak waarin de chirurg Diana Jager in Inverness terecht staat. Haar man is verongelukt maar er is geen lichaam gevonden. Aangezien hun huwelijk slecht was, wordt zij ervan verdacht hem omgebracht te hebben. Als chirurg heeft zij bovendien ook de nodige kennis om het lichaam te laten verdwijnen.
Het verhaal wordt verteld vanuit de perspectief van verschillende personen: een politieagent, Diana Jager zelf en de journalist Jack Parlabane. In retrospectief wordt verteld hoe het komt dat al deze vertellers in de rechtszaal aanwezig zijn. De schrijver wist mij door deze verschillende gezichtspunten als lezer steeds aan het twijfelen te brengen of Jager nu wel of niet schuldig is. Langzamerhand krijg je het gevoel dat er iets raars aan de hand is en de schrijver weet knap de spanning te rekken om aan het einde met een verrassende ontknoping te komen.
Het boek vond ik spannender en boeiender dan het veel bejubelde ‘Meisje in de trein’ van Paula Hawkins. De personages vond ik geloofwaardig en interessant. Diana Jager blogt onder een pseudoniem op een kritische manier over het medische beroep en haar (mannelijke) collega’s op de hak neemt. Als haar identiteit wordt onthuld, krijgt ze dreigmails en tweets. Als antwoord plaatst Jager een foto met een chirurgisch mes met de tekst. ‘You say you’ll rape me. I say I’ll cut your balls off with this this. Let’s meet up and see who’s bluffing.’
Relaties en vooral de problemen worden op een vrij reële manier behandeld in dit boek. Nog een overpeinzing van Diana als haar huwelijk begint af te glijden. ‘When people talk about seduction in a relationship, they usually mean sex. They’re wrong. The real seduction is not about sex: it’s about trust.’ Ook Parlabane, een journalist die door een fout op een zijspoor is beland, heeft zo zijn eigen wijsheden hoe je staande te houden in lastige tijden, die ik met plezier las. ‘(..) when life kicks you in the balls, it can also knee you in the face too while you’re bent over.’

Black Widow is geen literatuur die je een ander visie op het leven of mensen geeft. Het is een spannend verhaal over reële mensen. Alleen de samenzwering die uiteindelijk boven water kwam vond ik iets minder geloofwaardig. Bepaalde situaties kun je echt niet plannen zoals wordt gesuggereerd. Er gebeurt altijd wel iets onverwachts. Om die reden kom ik tot vier sterren. Toch zou ik trouwe thrillerlezers willen aanraden Brookmyre nog eens een kans te geven met Black Widow.