Mijn eerste boek van Mensje van Keulen, die al jaren bekroonde boeken schrijft, romans, verhalen, gedichten etc. Hoogste tijd dus om kennis met haar te maken en die kans kreeg ik door het boek Schoppenvrouw te mogen lezen voor NotJustAnyBook.

Schoppenvrouw oogt als een novelle, een klein, handzaam boek dat een compleet verhaal bevat. Het vertelt over Paula, een galeriehoudster, die is getrouwd met notaris Oscar. Samen hebben ze een zestienjarige dochter Emmy. Een doorsnee gezin, zo op het eerste gezicht. Maar al gauw blijkt dat het wemelt van de benauwende geheimen in de familie. Geheimen die willens en wetens stevig achter slot en grendel blijven maar toch de overhand lijken te gaan nemen op het moment dat Paula tijdens een soort Opsporing verzocht-uitzending Emmy herkent als dader van een gewelddadige overval met dodelijke afloop. Het is heel knap van de auteur hoe zij ervoor zorgt dat het verhaal niet kantelt naar een gewoon spannend verhaal, maar dat de personen centraal blijven staan. Onzekere Paula, die als puber te horen had gekregen van een zogenaamde ziener: 'neem nooit kinderen, ze zullen je meer verdriet dan vreugde geven.... Klavernegen hield een waarschuwing in en die is bevestigd door Schoppenvrouw'. Oscar, de (louche?) notaris – die meer weet dan Paula lief is. Emmy, het kind dat Paula toch kreeg, zestien jaar oud en twee handen op één buik met haar vader.

Ik kan me heel goed voorstellen dat het werk van Mensje van Keulen veel waardering krijgt. Ik heb Schoppenvrouw met veel genoegen gelezen, maar toch bleef het voor mij een afstandelijk geheel. Net of ik ergens de clou heb gemist. Ik wilde het wel graag uitlezen – en dat is in een vlot tempo gelukt mede gezien het handzame formaat – maar het heeft bij mij niet de dringende wens opgeroepen nu ook andere boeken van haar op te gaan zoeken. Maar komen ze op mijn weg, zoals Schoppenvrouw dat deed, dan zal ik het boek zeker niet laten liggen.