Dit is het derde boek uit de serie over de Anderen. Ze leven in Het Stadspark en proberen zo weinig mogelijk met mensen om te gaan. Mensen worden gezien als voedsel.. Als mens weet je een ding zeker als je daar terecht komt: Het kan je laatste dag zijn. Een mens is immers Slim vlees in de ogen van de Wolven en de Vampiers. De Anderen zijn de baas en zij besluiten wie ze toelaten in hun leven en wie niet. Maar de mensen komen steeds meer in opstand. Zij willen weer aan de macht komen. De Anderen krijgen overal de schuld van en de mensen worden massaal lid van het M.A.E ( mensen altijd eerst).
Meg heeft in dit boek als bloedprofeet veel last van het niet snijden. Ze moet zich snijden! Ze is soms snel in paniek en draait dan helemaal door. Het is gevaarlijk voor haar en de Anderen om haar heen. Ze is een beetje depressief omdat ze zich niet mag snijden. De meisjes die ze gered hebben uit de Fokkerijen zijn ook bloedprofeten. Zij kunnen zich ook niet snel ergens thuis voelen. Een klein ding kan ze al helemaal laten doordraaien. Meg besluit om de meisjes te helpen, op haar manier.
Simon begrijpt nog steeds niets van mensen en hij wil het zo graag! Want wat wil Meg nou?
Moet Meg zich toch snijden? Dan weten ze wat er te gebeuren staat! Het lijkt uit te lopen op een oorlog tussen de mensen en de Anderen. Maar zou jij het echt op willen nemen tegen de Anderen?
Monty krijgt het ook zwaar in dit deel van de serie. Hij is een sterke man, maar dit komt wel erg persoonlijk dichtbij allemaal.

Simon is zo bezig met het mens zijn en wat mensen denken in dit boek. Dat vind ik persoonlijk jammer. Ik zie hem liever als Wolf. Simon vergeet alsjeblieft je Wolf niet! Hij doet zijn best om de mensen aardig te vinden en ze heel te houden. Geef mij de gemeen grommende/ brommende Simon maar! Deze is veel leuker en spannender!

Het boek leest vlot, maar ik mis iets! Het gevoel van spanning ( dat ik in de vorige boeken had) slaat om naar emoties. Dit boek heeft ook best veel herhaling. Telkens weer uitleggen wat voor drugs er gemaakt word van het bloed van de Bloedprofeten. En zo zijn er nog meer dingen. Meg raakt van veel dingen overstuur en heeft op de juiste momenten een voorspelling omdat ze gewond raakt.
Het is allemaal wel belangrijk voor het verhaal en de serie. Maar het viel mij eigenlijk een beetje tegen. Ik had hoge verwachtingen! Ik hoop echt dat boek 4, weer bomvol met actie zit.

Pas 120 blz voor het einde komt er wat van de spanning in die ik zocht. En met mij zullen veel fans van de serie hetzelfde denken. In dit boek ligt de nadruk niet op de spanning, maar op de emoties en de gevoelens van de personages. Het voelt persoonlijker, maar verliest hierdoor de spanning die je gewend bent. Dus ja, jammer dat ik het maar een 6 kan geven. Dat zijn 3 sterren!