Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen. De hoofdpersoon, professor Hernhutter en Val, de student ontmoeten elkaar in een vreemde situatie. Zij zijn de enige wakkere figuren in een niet verlichte trein. Hun horloges zijn stil blijven staan op half zeven, het is donker en de trein is ook al gestopt. Val is al buiten en ook professor Hernhutter en de hoofdpersoon besluiten uit te stappen. De trein zet zich dan in beweging en zij blijven gedrieën achter.
Zij wisselen hun ervaringen uit en besluiten naar de bewoonde wereld te lopen, die door middel van lichtjes in de verte lonkt. Na verloop van tijd arriveren ze hongerig en dorstig bij een gebouw dat een herberg lijkt te zijn. Het is er druk, er wordt gegeten en gedronken door een gemêleerd gezelschap onder het genot van onbekende, maar prettige muziek van een orkest. Ze besluiten daar wat te drinken en te eten, Val doet een kaarttruc en in navolging van Val doet ook de ober dat, met een verrassende uitkomst.

Psychisch automatisme en inertie.. daar speelt Johan Daisne in De trein der traagheid mee. Speelt de dood (al) een rol in het leven... en vloeit het leven nog even door in de dood? Is er een schemergebied tussen leven en dood? Bepalen je gedachten dat (volgens bepaalde boeddhistische stromingen bepalen die je volgende leven)? In mooi 'oud' Nederlandse volzinnen vertelt Daisne dit verhaal. Het resultaat is een prachtig voorbeeld van een magisch-realistische vertelling.