Soms is het moeilijk een roman ter hand te nemen. De dikte, de lengte, de nieuwe wereld kan te overweldigend zijn voor een onzekere ziel. Dan is er gelukkig nog de ‘korte baan’, zoals deze gebundelde verhalen van John Updike. Nog nooit iets gelezen van de in 2009 overleden Updike maar deze laatste verhalen zijn mooie vertellingen over de mens die ouder wordt en terugdenkt aan de vele aspecten van een intens geleefd leven. Oude mensen die herinneringen ophalen kunnen behoorlijk vervelend zijn maar in deze stukjes komen ze naar voren als zachte en liefdevolle personages, meest mannen, die met veel gevoel in hun hart de weg terug nemen. Het gaat over verloren liefdes, lang vervlogen vriendschappen, nooit begrepen ouders en zich verzettende kinderen. Werkelijk prachtig geschreven, met veel details die alles een extra versiering geven, waarbij een grote pluim aan de vertaler gegeven dient te worden. Al op de eerste bladzijde van elk nieuw verhaal word je goed ingewijd en direct meegenomen in een kleine human history. Ik heb hier erg van genoten.