“Wat dood is” is verdeeld in vier delen. Deel één begint met een flashback naar een noodlottig ongeluk. Deze flashback overkomt een comapatiënt. Hoe hij alles ervaart en meemaakt, voor de buitenwereld is hij niets meer dan een kasplantje maar hij kan het niet kenbaar maken dat hij wel bij bewustzijn is en alles ziet en hoort. Alleen zijn lijf vertoont tegenstrijdige beelden en dus heeft niemand in de gaten wat er allemaal in zijn gedachten afspeelt. En daar ligt hij dan, in conflict met zijn lijf. Bijna voelbaar is de frustratie.
Patrick en zijn moeder zijn getuige van een zwaar verkeersongeval. Patrick is een tikkeltje anders dan anders en vanaf jongs af aan geobsedeerd door de dood. Dat komt waarschijnlijk omdat hij zijn vader heeft verloren op 8 jarige leeftijd, ook door een ongeluk. Hij wil dan ook niets liever dan weten wat de toedracht is van het ongeval destijds maar ook nu wil hij weten hoe dit ongeluk is gebeurd en of er overlevenden zijn. Patrick wordt weggestuurd. De overheersende drang naar het willen weten, het willen vinden van antwoorden betreffende de dood neemt een rare wending als hij zelfs kleine dieren mee naar huis gaat nemen en deze begint te ontleden, de meest onmogelijke vragen stelt aan zijn wanhopige moeder en een goed antwoord uiteindelijk toch nooit genoeg is. Op haar beurt is zijn moeder zwaar depressief door het verlies van haar man en de zorg voor autistische Patrick. Ze kan het allemaal niet aan en zoekt troost in de drank. Maar als Patrick wat ouder is doet er zich een kans voor die voor beide ideaal lijkt. Via een speciaal plaatsingsprogramma op school, voor ‘bijzondere leerlingen’, komt Patrick in aanmerking voor een studie. Het mag geen verrassing zijn dat hij kiest voor de studie Anatomie. Hij kan daar alles leren over de dood, doodsoorzaken en de werking van het menselijk lichaam. Een droom komt uit. Maar van wie is dan toch de nachtmerrie waarin hij lijkt te zijn beland? Waarom is Patrick er van overtuigd dat het lichaam op de snijtafel een ander verhaal vertelt dan wat er in het dossier staat geschreven? Vanuit totaal onverwachte hoek ontluikt er tegenstand en dreiging. Een spel tussen kat en muis ontplooit zich en neemt bizarre wendingen.
De eerste paar hoofdstukken zijn duidelijk een introductie. Enerzijds is daar de comapatiënt en anderzijds de excentrieke Patrick. Twee levens, twee verhalen. Deze twee die uiteindelijk samen één worden. Maar hoe dit gebeurt, de manier van vertellen, het steeds spannender worden van het verhaal laat het steeds duidelijker worden waar de schrijfster je mee naartoe wilt nemen. Maar dat gevoel heb je niet meteen. De spanningsopbouw is in het begin best traag. Er wordt uitvoerig de ruimte genomen om de verhaallijnen bij elkaar te laten komen. Dat heeft voor mijn gevoel tot ruim over de 100 pagina’s in beslag genomen. Vervelend was het niet maar soms wat te langdradig. Gelukkig maakt de rest van het verhaal dit ruimschoots goed. Want als je op een gegeven moment door hebt wat er kán gebeuren, wat het meest waarschijnlijke is, dán heb je het mis. Het gaat totaal anders, onverwacht en loeispannend. De hoofdpersonen zijn bijna tastbaar, het is heel gemakkelijk je in het verhaal te laten trekken en daardoor is het ook zo menselijk. Vooral de comapatiënt heeft bij mij toch wel indruk achter gelaten, je moet er toch niet aan denken dat je voor dood in een bed ligt maar dat je alles meekrijgt terwijl niemand dat in de gaten heeft? En dan Patrick, die op zijn beurt zó overtuigd is van zijn gelijk maar de schijn volledig tegen heeft. Het plot is werkelijk geniaal bedacht en de opbouw van de spanningsboog net zo.
Ik heb echt mijn twijfels gehad in het begin van het boek, ik kon niet echt de vinger leggen op de juiste richting waarin dit verhaal zou gaan. Maar uiteindelijk is “Wat dood is” zeer kundig bedacht en uitgevoerd. Een boek wat liefhebbers van Tess Gerritsen en Karin Slaughter zeker wel kunnen waarderen. Maar doordat het nét een tikje anders is, net zoals de hoofdrolspelers, zou iedereen dit boek gewoon een kans moeten geven. Laat je verrassen, dat heb ik ook gedaan en het was de moeite meer dan waard!