De Droogte is de debuutthriller uit 2016 van Jane Harper. Zij won er in 2015 al de Victorians Premier’s Literary Award voor een nog ongepubliceerd manuscript voor en de filmrechten werden ook al snel verkocht.
Ik ben tegenwoordig al een beetje op mijn hoede als ik op de cover van een boek woorden als “internationale #1 bestseller”, “pageturner” en “fenomenaal boek” ontdek. Is het weer een hype of heb ik hier te maken met een écht goede thriller?
Na vele jaren van afwezigheid keert federaal politieagent Aaron Falk vanuit zijn huidige woonplaats Melbourne terug naar zijn geboorteplaats Kiewarra in de Australische outback voor de begrafenis van zijn goede jeugdvriend Luke Hadler. Hij raakt al snel tegen zijn wil in betrokken bij het onderzoek naar de dood van zijn vriend Luke, diens vrouw Karen en hun zoontje Billy. Heeft Luke zijn gezin vermoord en daarna de hand aan zichzelf geslagen of is er iets heel anders aan de hand? Tegen de achtergrond van een vreselijke droogte die het stadje al twee jaar teistert en waardoor de gemoederen in het stadje steeds hoger oplopen, probeert Falk uit te zoeken hoe het echt zit en komt daarmee ook zijn eigen demonen uit het verleden weer tegen.
Het boek leest lekker weg en heeft een goede opbouw, bijna een beetje te goed naar mijn idee want als lezer hoef je niet veel meer te doen dan de pagina’s om te slaan en het verhaal in je op te nemen. Het wordt er een beetje saai en voorspelbaar door. Als het al een pageturner is dan komt dat door de makkelijk leesbare schrijfstijl en het feit dat het verhaal in hapklare brokken wordt opgediend. Je leest door omdat je wilt weten hoe het nu echt zit maar niet omdat het nagelbijtend spannend wordt.
Maar Harper zet toch wel een goed debuut neer, alles klopt op het eind, waarin de lezer ook nog eens getrakteerd wordt op niet één maar twee ontknopingen waarvan er eentje toch zeker onverwacht genoemd mag worden. Het is dus een hype ja, en niet echt die ene goede thriller die je móet lezen, maar wel eentje die de moeite van het lezen waard is.