Ruim zeventig jaren zijn verstreken sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog en nog steeds worden schrijvers en filmmakers geïnspireerd door deze gruwelijke periode. De vervolging en uitroeiing van de Joden zijn misschien wel de meest terugkerende onderwerpen. Die leveren hartverscheurende en aangrijpende taferelen op. Te midden van het geweld blijkt er ook ruimte voor mededogen, compassie en tederheid, zoals de lezer zal ontdekken in deze roman.  

In de winter van 1944 terwijl de geallieerde soldaten al bezig zijn met hun opmars naar het noorden, vindt er een groot Duits offensief plaats in de Ardennen. De Duitse soldaten heroveren delen van de Ardennen en laten dit gepaard gaan met wreedheden jegens de Belgische bevolking. In de ontstane paniek wordt het zevenjarige Joodse meisje Renée door een priester veilig, zo denkt hij, overgedragen aan twee Amerikaanse soldaten die in een jeep passeren. De twee maken echter deel uit van een zeer gewelddadig Duits commando dat opgericht is om bij de vijand te infiltreren. Zij weten wat hun te doen staat en voeren het meisje een bos in. Vlak voor de executie laat Renée haar lappenpop Ploc in de sneeuw vallen:
Zonder te begrijpen wat hem overkomt, schiet de SS-er Mathias dan niet het meisje, maar zijn maat dood en ontfermt zich over het meisje. Vanaf het moment dat hun ogen elkaar ontmoet hebben, zijn de twee door een onzichtbare draad met elkaar verbonden. Als zogenaamde Amerikaan verblijft Mathias met Renée enige tijd op een hoeve samen met de Belgische bewoners ervan. De gevaren voor het duo worden pas echt groot wanneer eerst Amerikaanse en later Duitse soldaten hun intrek in de hoeve nemen.  

De Belgische, Franstalige scenariste Emmanuelle Pirotte schreef de roman Today We Live in 2015. Het boek won verschillende prijzen. Al tijdens het schrijven heeft zij rekening gehouden met verfilming van haar boek die gepland is voor 2017. Sommige scènes zijn ook sterk visueel ingesteld. Er is bijvoorbeeld veel aandacht voor gezichtsuitdrukkingen en gevoelsuitingen. Voor de geslaagde Nederlandse vertaling Vandaag leven we nog (2017) zijn Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre verantwoordelijk.  

Het boek laat zich gemakkelijk lezen. De schrijfstijl is eenvoudig met veel clichés (‘’haar ogen waren gezwollen van boze tranen”). Storend is het gebruik van verleden en tegenwoordige tijd door elkaar. Mooi daarentegen is de vertaling van plat-Waals naar plat-Vlaams:
Van de vertalers is op het internet een interessante toelichting te lezen over hoe zij zijn omgegaan met het plat-Waalse dialect in de Franse roman.

Er is nauwelijks karakterontwikkeling merkbaar bij de hoofdpersonages. Mathias blijft wat hij was: een ‘lone wolf’, een meedogenloze killer, met een onverklaarbare zwak voor het Joodse meisje. Renée is een evenwichtig, vroegrijp kind met een te volwassen kijk op de mens en de wereld. Daarin is Pirotte te ver doorgeschoten.

Heel goed weet de schrijfster de sfeer te treffen tussen de leden van het bonte gezelschap dat opeengepakt zit in de grote kelder van de hoeve, door de aandacht voor hun gesprekken, hun geklaag, hun jaloezie en wantrouwen. Opvallende personages zijn de krachtige boer, zijn dochter de wulpse Jeanne, die alle zeilen bijzet om Mathias onder haar rokken te krijgen en de oude Ginette die zich het lot van Renée aantrekt. Een mooie heldenrol is weggelegd voor de simpele Philibert met zijn kruisboog.  

Met dit verhaal vol spanning, geweld, drama, liefde en tederheid heeft Emmanuelle Pirotte aan de eindeloze stroom boeken over de Tweede Wereldoorlog een roman toegevoegd die er zijn mag.