De proloog belooft al veel: deze is intrigerend en mysterieus. Hij nodigt uit tot verder lezen. Het verhaal begint daarna vanuit het perspectief van Moira. Vanaf het eerst moment vond ik Moira Singer lief en sympathiek. Ze verlangt naar een romantische comedy-liefde en denkt deze nooit te vinden.

Het boek heeft een aangename schrijfstijl met een humoristische toon waardoor het verhaal lekker weg leest. De gesprekken tussen Finn en Moira zijn uitgebreid, er zijn veel dialogen aanwezig in dit verhaal. Je leert beide karakters weliswaar goed kennen op deze manier, maar ondanks de leuke gesprekken tussen beide personages, vond ik dat er teveel nadruk lag op de dialogen, de daadwerkelijke bezigheden van de personages vielen hierdoor naar de achtergrond.

Af en toe zijn scènes te gedetailleerd beschreven, ik vind het prettiger dat er wat aan je fantasie wordt overgelaten:

"Een deel van mijn zomerkleding ligt nog opgeslagen in dozen op zolder en na even zoeken vind ik een blouse met korte pofmouwen die prima staat op een spijkerbroek. De kleren ruiken een beetje muf en ik gooi ze in de machine voor een ultrakort programma. Daarna in de droger, dat red ik net." (Pagina 27).

Moira en Finn zijn een leuk stel, ze passen goed bij elkaar en er is in het verhaal een echte klik tussen hen. Toch voelde ik persoonlijk niet de verliefde spanning tussen de personages tijdens het lezen van het eerste deel van het verhaal, ondanks dat deze wel beschreven wordt. Finn en Moira zijn leuk samen, er zitten hints naar erotische scènes in het verhaal en ze vormen samen gewoonweg een leuk stel. Ik miste echter het gevoel van aantrekkingskracht tussen hen.

Als Moira op zoek is naar haar telefoon, ziet ze de computer van Finn. Nieuwsgierig als ze is, bekijkt ze de foto's die Finn van hen heeft gemaakt de afgelopen dagen. Echter Moira vindt ook foto's van zichzelf die ze niet kent en waarvan ze niet weet wanneer ze gemaakt zijn. Ik kreeg op dat moment een unheimisch gevoel. Wie is Finn eigenlijk? Kan Moira hem wel vertrouwen? Moira vindt ook de memoires van Finn en begint deze te lezen. Vanaf dat moment verandert het perspectief en lees je het verhaal vanuit Finn. Dat was ook het moment dat ik in de ban raakte van het verhaal en ik verbanden begon te zien. Ik voelde toen ook eindelijk de aantrekkingskracht tussen beide personages. Wat een leuk stel zijn Moira en Finn. Jammer dat dit niet beter uit de verf kwam in het eerste deel. Het tweede deel van het boek is spannend, mysterieus en geheel anders dan het eerste deel van het boek. Het boek bevat ook een derde deel, nu weer vanuit het perspectief van Moira. Met dit deel verraste de schrijver mij. Kismet is geen voorspelbaar verhaal. Het boek eindigt met een epiloog en nog een stuk "Na de aftiteling" dat je zeker moet lezen.

Zoals ik al eerder zei, is Kismet geen voorspelbaar verhaal. Ook het einde is anders dan ik verwachtte. Ik blijf met een aantal vragen zitten. Ik weet niet of de schrijver met een tweede deel komt, of dat hij het bij dit verhaal laat. Beide opties hebben zo hun eigen aantrekkingskracht.

Kismet is een niet alledaags liefdesverhaal, wat mij nog even bezig zal houden.
Ik vond vooral het tweede deel, vanuit het perspectief van Finn erg goed geschreven.