"Het lijkt wel een bijeenkomst van psychopaten voor een griezelfilm uit de jaren vijftig", zo zegt Gaëlle, een van de hoofdfiguren uit Mortuarium. Aubert zet inderdaad sterke, psychologisch ietwat afwijkende karakters neer, die elk op een of andere manier hun eigenaardigheid hebben. Voor Chib is dat zijn beroep, taxidermist oftewel lijkenbalsemer. Daarbij beperkt hij zich niet tot honden en katten, maar neemt hij ook wel eens een mens onder handen. Dat is ook nu het geval. Elilou, dochtertje van Blanche en Jean-Hugues Andrieu, is bij een val van de trap om het leven gekomen. De familie wil haar lichaam in een glazen schrijn tentoonstellen in de familiekapel. Al snel merkt Chib dat het meisje waarschijnlijk mishandeld werd, mogelijk zelfs verkracht. Wanneer hij ook nog merkt dat hij verliefd wordt op Blanche, wordt hij steeds verder meegesleurd in de duistere wereld van de Andrieus. De spanning stijgt ten top wanneer het kinderlijkje verdwijnt uit haar schrijn.

Steeds broeit de spanning ten huize Andrieu. De personages doen weinig om de rust terug te brengen. Integendeel, iedereen gedraagt zich op zijn eigen verdachte manier. Zo is er vader Dubois, een priester die overal de hand van de duivel in ziet en gewapend met kruis en knoflook de strijd aangaat. Grootmama bemoeit zich overal mee, de twee zoons liegen erop los en moeder Blanche staat een zenuwinzinking nabij.

Het eerste deel is nogal traag, vooral omdat er op het eerste zicht niets te vrezen valt. Een meisje is dood, misschien mishandeld, maar het besef dat de eventuele moordenaar nog kan toeslaan, is er niet. Naarmate je vordert, besef je wel steeds meer dat het slecht moet aflopen. Deze familie kan zo niet blijven functioneren. Iemand moet vroeg of laat uit zijn rol vallen en naar voor komen als de bron van alle kwaad binnen het huishouden. Zoals in Het krijsen van de bossen wordt ook hier naar het einde toe de psychologische spanning nog versterkt door een fysische bedreiging, waardoor het verhaal nog aan sterkte wint. Een prima tip voor deze zomer.