Mevrouw A. is zoveel meer voor Nora dan een hulp in de huishouding of de oppas voor haar zoon Emanuele. Mevrouw A. zorgt ervoor dat Nora en haar man bij elkaar blijven en voor elkaar blijven zorgen. Dan wordt mevrouw A. ineens weggenomen door ziekte en stort het leven van het jonge koppel in elkaar. Paolo Giordano beschrijft het lijden in het dagelijks leven van een jong gezin en raakt de lezer recht in het hart.

Het verhaal is een terugblik op de lijdensweg van een vrouw met kanker, maar ook een terugblik op een sterk en onvermoeibaar leven. De gehechtheid aan het leven staat centraal maar ook de onontkoombaarheid van het einde weet Giordano perfect te beschrijven. Herinneringen aan de tijd dat mevrouw A. als kinderjuf voor Emanuele, vóór haar ziekte spelen een belangrijke rol in het eerbetoon dat dit boek is.

"Het gemak waarmee mij elke reële mogelijkheid werd ontnomen om invloed te hebben op de keuze, de felheid waarmee Nora stelde dat onze levens al met al twee aparte levens waren."

De auteur weet als geen ander te beschrijven hoe een wereld, zelfs van een gelukkig gezin, in elkaar stort wanneer er een belangrijk persoon wegvalt. Mevrouw A. was de steunpilaar waarop de relatie van Nora en haar man gebouwd was en als zij verdwijnt, valt hun hele leven in een zwart gat. Nora en haar man groeien steeds verder uit elkaar. Door met elkaar te praten over de rol die mevrouw A. in hun leven speelde, komen ze er langzaam achter dat ze zelf misschien wel net zo sterk zijn als dat zij was. Ze moeten elkaar gewoon aanvullen in verschillende dingen.

Het zwart en het zilver is een eerbetoon aan het dagelijkse leven en de sterfelijkheid en tegelijkertijd een prachtig in memoriam voor een belangrijke en bijzondere vrouw, een vrouw zonder naam die in het leven van elke lezer op de een of andere manier voorkomt. Het is een harde, rauwe maar prachtige roman die iedereen moet lezen.