Het eerste boek van deze schrijver ( Het meisje en de psychiater ) heb ik nog niet gelezen. En al heb ik de indruk dat een deel van de personages overeenkomen, ik heb niet het idee dat ik dingen mis omdat ik het boek niet heb gelezen.

Een boek over zelfmoord. Of beter gezegd: zelfeuthanasie, zoals het in het boek steeds genoemd wordt. Wanneer is het lijden zo ondraaglijk dat de dood de enige oplossing is?

Voor mij is dat wel de grote vraag in dit boek. Sowieso denk ik dat dat iets is wat iedereen voor zichzelf moet bepalen.

De hoofdpersoon in dit boek, Stella,is duidelijk een persoon met psychische problemen. Maar ze is ook heel grappig. Regelmatig heb ik hardop zitten lachen om haar zelfspot en relativeringsvermogen. Maar er zijn ook momenten dat Stella helemaal niet grappig is, dat ze zo diep in de put zit dat ze pogingen tot zelfmoord doet. Ook het verhaal dat ze aan Milou, de documentairemaakster, vertelt is niet altijd coherent en goed te volgen. Maar dat maakt haar personage juist ook geloofwaardig.

Ik kon niet anders dan Stella, ondanks alles, in mijn hart sluiten.

Het is geen vrolijk boek, maar ook niet zwaarmoedig. Het onderwerp is heftig, maar de manier waarop het beschreven wordt maakt het, bijna, luchtig. Ik vind het een geweldig boek en zal zeker het eerste boek ook gaan lezen. Aanrader! Mijn oordeel: GOED