Titel: Brieven aan mijn vader (op Librarything, op Hebban.nl)
Oorspronkelijke titel: ポプラの秋 (Popura no aki)
Auteur: Kazumi Yumoto (湯本香樹実)
Vertaler: Paul Heijman en Momoyo Kato
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Japans
Serie: nee
Recensies van andere boeken van deze auteur (tot nu toe): De kippige, de dikke en ik
Soort uitgave: paperback
Aantal pagina's: 125
Uitgever: Querido
Jaar van publicatie: origineel Japans 1997, origineel Nederlands 2000, mijn editie 2000
ISBN-nummer: 9021489414
Trefwoorden: Japan, gestorven vader
Waarom ging ik het lezen: Ik had zojuist het debuut van Kazumi Yumoto herlezen, en daarna wilde ik het andere boek dat ik van deze auteur had, ook nog een keer lezen. Dit is het tweede boek van Kazumi Yumoto dat naar het Nederlands vertaald is (in het Japans is dit haar vierde boek).
Aanrader: Ja.

Korte samenvatting:
Na de dood van Chiaki's vader moeten de zesjarige Chiaki en haar moeder verhuizen. Ze vinden een kamertje in het huis van een oude vrouw. Chiaki vind haar in het begin eng, maar nadat ze elkaar door omstandigheden beter hebben leren kennen, vertelt de oude vrouw aan Chiaki dat ze brieven voor haar vader mee kan nemen als zij overlijdt. Daarom gaat Chiaki brieven schrijven aan haar vader, zodat de oude vrouw die later aan haar vader kan geven.

Achterkanttekst:
Chiaki, een jonge Japanse vrouw, krijgt bericht dat een vriendin van vroeger, 'de oude dame', is overleden.
Herinneringen aan haar kindertijd bestormen haar.
De oude dame was eigenaar van het kleine flatgebouwtje waarin Chiaki met haar moeder terechtkwam nadat haar vader plotseling was gestorven. Chiaki was toen in een shocktoestand, ze miste haar vader heel erg en wist zich met zichzelf geen raad.
Gelukkig was er de oude dame, die op de benedenverdieping woonde. In haar schemerige ouderwetse kamer voelde Chiaki zich veilig, en ze luisterde er graag naar de fantastische verhalen. De oude dame vertelde dat ze bij haar overlijden brieven voor gestorven familieleden mee kon nemen. Chiaki gaat enthousiast lange brieven aan haar vader schrijven en geeft haar die 'voor later'.
Op de dag dat Chiaki voor de crematieplechtigheid weer terugkeert naar de vertrouwde ouderwetse kamer wacht haar een vreemde verrassing...

Eerste alinea:
'Is er iets? Je klinkt zo somber. Heb je al gegeten? Nee, wacht even, ik moet je iets vertellen. Ik werd net gebeld door mevrouw Sasaki. Ja, die Sasaki. Van Huize Populier.'
Toen mijn moeder me dat vertelde, wist ik meteen dat de oude dame dood was, ook al had ik in geen eeuwen meer gedacht aan al die uren die ik met haar had doorgebracht.
De oude dame was de eigenares van het grote huis waar mijn moeder en ik drie jaar hebben gewoond. Toen ik zes jaar was, stierf mijn vader. Kort daarna liet mijn moeder het huis waar we al die tijd hadden gewoond voor wat het was en verhuisden we naar een van de appartementjes van de oude dame, in Huize Populier. Sasaki, de vrouw die mijn moeder had gebeld, woonde toen ook in Huize Populier.

Over de eerste alinea:
Deze alinea laat de schrijfstijl wel goed zien, met afwisseling van dialogen, beschrijvingen en gedachten.

Recensie:
Verhaal:
Het verhaal wordt verteld door Chiaki, die als volwassen vrouw terugkijkt op wat er was gebeurd toen ze zes was en hoe ze toen dacht, met af en toe wat inzicht van haarzelf als volwassene ertussendoor.
Net als in haar debuut, gaat ook dit boek van Kazumi Yumoto over de dood. Dit keer is de vader van de hoofdpersoon echter al gestorven en gaat het verhaal juist over de manier waarop het meisje die dood verwerkt. Maar niet alleen het meisje - ook haar moeder heeft het moeilijk met de dood van haar man. Haar gedrag wordt beschreven zoals Chiaki het ziet, maar uiteindelijk hoor je ook van de moeder zelf waarom ze deed zoals ze deed. En merk je dat, ook al probeerde Chiaki dingen geheim te houden, haar moeder het toch doorhad!
Juist omdat dit verhaal gedeeltelijk wordt verteld vanuit het oogpunt van de oudere Chiaki, is dit boek interessant voor zowel wat oudere kinderen als volwassenen. Ook al is de hoofdpersoon het grootste gedeelte van het verhaal zes jaar oud, ik denk echter niet dat het boek echt voor zesjarigen bedoeld is (ook niet als iemand het voorleest). Voor volwassenen is dit kinderboek (want dat is het wel) een mooie beschrijving van de verschillende manieren waarop mensen van verschillende leeftijden kunnen reageren op iemands dood. De drie belangrijkste personen in het boek zijn namelijk van drie verschillende generaties: het meisje Chiaki, haar moeder, en de oude dame. De verteller Chiaki is waarschijnlijk ergens in de twintig of misschien dertig, zodat zij nog een extra leeftijdscategorie en een kijk op het leven toevoegt.
Vooral de oude dame is een interessant personage: zij geeft namelijk de aanzet tot de brieven uit de titel en helpt zowel Chiaki als haar moeder om verder te gaan met hun leven.

Schrijfstijl:
Het verhaal wordt verteld door een jonge vrouw, die grotendeels over haar herinneringen van toen ze zes was nadenkt. Het is echter niet op een kinderlijke manier geschreven, wel op een heldere, rustige manier die goed bij het verhaal past.
Dialogen, beschrijvingen en gedachten wisselen elkaar mooi af en het is altijd duidelijk wie wat heeft gezegd.
Ook de vertaling is erg goed, net als bij "De kippige, de dikke en ik", wat vertaald is door dezelfde twee vertalers. Iets wat me wel opviel was de vertaling van カレーライス (letterlijk "curry rice"). Dit werd vertaald als "kerrierijst", wat mij ook wel de beste vertaling lijkt, maar in het Nederlands denk je dan eerder aan gele rijst (rijst met kerriepoeder) dan aan wat ze er in Japan mee bedoelen: rijst met een dikke saus vol groenten、vlees en aardappelen (zie ook Wikipedia hier met afbeelding).

Conclusie:
Een mooi, rustig boek over het verwerken van de dood van een dierbare.

Herleesbaarheid:
Ik heb dit boek nu voor de tweede keer gelezen en het is nog steeds een mooi boek, dus zeker herleesbaar. Ook deze keer kreeg ik namelijk tranen in mijn ogen aan het einde.

Op mijn weblog hier.