Dennis Lehane deed vier jaar over het schrijven van De infiltrant. Een lange tijd die hij met grondig researchwerk benutte, want De infiltrant is doorspekt met historische feiten en fraaie tijdbeelden uit het Boston van 1919. Lehane vlecht bekende personen door het verhaal heen: Franklin D. Roosevelt en Calvin Coolidge (vóór hun presidentiële status), John Edgar Hoover (latere directeur FBI), James Jackson Storrow (ex-directeur General Motors), en vele anderen. Verder blijkt na wat speurwerk dat alle incidenten op feiten berusten. De dramatische melassetankexplosie in Boston, de bomaanslagen in Salutation Street, de verwoestende Spaanse griep, de bloederige 1 Mei-opstand, etc. Het roerige jaar 1919 komt als een film voorbij. Lehane heeft er met toevoeging van fictieve karakters een aangrijpend verhaal omheen geschreven, met ruime aandacht voor complexe vriendschappen, liefdesrelaties en familiebanden.

De blanke politieagent Danny Coughlin infiltreert onder druk van zijn vader en peetoom binnen de Boston politievakbond en aanhangende groeperingen. Hij verkoopt daarmee zijn ziel voor de door hem zo geambieerde gouden recherchepenning. Maar eenmaal doorgedrongen in het hol van de leeuw, krijgt Danny sympathie voor hun idealen. Luther Laurence, een zwarte amateurbaseballspeler, moet vluchten na het plegen van een misdaad en vindt in Boston bij Danny's familie een baan als huisbediende. De jonge Luther is volhardend, veerkrachtig en trots. Hij weigert te buigen voor de wrede spelletjes van de racistische inspecteur McKenna. Lehane switcht soepel beurtelings van Danny naar Luther, hun lotgevallen raken je diep. Een kleine, maar mooie derde verhaallijn is gewijd aan de beroemde Amerikaanse baseballspeler, Babe Ruth, die in 1919 ook werkelijk van de Boston Red Sox naar de New York Yankees overstapte.

De infiltrant is een machtig mooi historisch epos en geeft een realistische indruk van het naoorlogse Boston rond 1918-1919. Lehane zet deze periode zó treffend neer, dat je jezelf in het Boston van toen waant. Een stad waarin de machtige blanke en de nederige zwarte gedwongen zijn naast elkaar te leven en de onmenselijke tegenstellingen door beiden als vanzelfsprekend worden ervaren. Negers hebben geen rechten en staan onderaan de maatschappelijke ladder. Lehane schetst een beeld van Amerika dat verlamd wordt door angst, omdat zwarten hun banen, kansen en democratie kunnen inpikken. Een angst die zó groot is dat zelfs kinderen meedoen aan het neersteken, stenigen of neerschieten van hun zwarte medemens (East St. Louis 1917). Een Amerika dat doodsbang is voor terreur, anarchie en communisme. Lehane maakt de haat intens voelbaar. De machtiger wordende vakbonden strijden voor een menswaardige behandeling en beloning van de politieagenten, de stakingsbereidheid groeit. Op 9 september 1919 is Boston een waar slagveld als de grote politiestaking hard en bloedig door terugkerende militairen uit WOI wordt neergeslagen. De rellen zijn moordend. En als u nog twijfelt over wat massahysterie en opruiende taal van leidende figuren vermag, dan neemt Lehane deze twijfel weg. De macht van de massa is altijd groter dan die van het individu. Ook in 1919 wisten ze dat al.

Na het lezen van De infiltrant past slechts bezinning. Lehane laat zich na het al zo indrukwekkende Gesloten kamer (Shutter island) van een geheel andere kant zien. De infiltrant is een spannende, historische roman over discriminerende politiek, maar ook een spectaculaire heldenzang voor vakbonden die opkomen voor onderbetaalde en onheus bejegende arbeiders. Lehane maakt geen geheim van zijn affiniteit met hen, hij groeide zelf op in een arbeidersgezin. De auteur heeft zijn missie, een waarderend signaal naar de vakbondsbeweging, op briljante wijze volbracht. Met verve versterkt hij zijn toch al grote talent en weet ons 654 pagina's lang te ontroeren en te fascineren.