Recensie “Tot de duivel het schip keert”
van Nathalie Briessinck.

Op de facebookpagina van de leesclub in de boekenkast stond een oproepje voor het lezen van het boek “Tot de duivel het schip keert.” Na het lezen van de samenvatting was ik eerlijk gezegd niet direct heel enthousiast. Maar nadat de oproep opnieuw onder mijn aandacht kwam, wilde ik het boek toch een kans geven en heb ik me opgegeven. Na het bekijken van de facebookpagina van de schrijfster begon ik al een beetje in de sfeer te komen. Ik vond het erg leuk om er te zien hoe het allemaal tot stand was gekomen.

Daarna ben ik begonnen met lezen. Eerst het proloog. Hierna had ik nog geen idee welke kant het boek op zou gaan, alleen dat ik het proloog heel moeilijk vond om te lezen. Daarna het eerste hoofdstuk. En eerlijk is eerlijk, ik vond het heel moeilijk om er doorheen te komen. Er is gekozen voor oud Belgisch (denk ik), waardoor sommige regels niet lekker lopen. En er woorden in voor komen waarvan ik de betekenis niet goed weet. Ook is het verhaal vooral in het begin erg vertellend geschreven, voordoor je veel leest en toch niet erg vooruit gaat in het verhaal. Maar je weet nooit welke wending een boek kan nemen, dus ik bleef hoop houden. (maar als ik dit boek niet "moest" lezen, ben ik bang dat ik was afgehaakt.) Daarna volgde hoofdstuk twee. Het verhaal kreeg een heel andere wending. En of het kwam doordat ik gewent was geraakt aan de manier van schrijven weet ik niet, maar langzaam en zeker begon het boek mijn aandacht vast te houden. In hoofdstuk 3 begonnen de puzzelstukjes op hun plaats te vallen. En tegen de tijd dat ik in 4 en 5 bezig was, moest ik doorlezen om erachter te komen hoe het af zou lopen, en wist de schrijfster me zelfs te raken!

Het boek verteld het verhaal van 2 families in het begin van de 20ste eeuw, waarvan de vaders, aan het hoofd staan van hun eigen rederij in Antwerpen. Van hun dochters, ieder met hun eigen dromen, wordt verwacht dat ze zich bezig houden met vrouwenzaken. Wanneer dan een van de dochters op een zekere dag verdwijnt, en niemand weet waar ze is gebleven, blijkt dat de vader van de andere dochter er een duistere kant op na houd.
Het verhaal is verdeeld in 5 hoofdstukken, welke elk een kant van de personages verteld. Hierdoor komen de verhalen mooi samen, zonder dat de schrijfster in herhaling valt.

Ik ben blij dat ik het boek mocht lezen. En ik zal nieuwe lezers aanraden om echt door te lezen wanneer het je in het begin tegen staat, je zal beloond worden met een heel mooi verhaal!

Tot slot zou ik graag Leesclub in de boekenkast en Nathalie Briessinck willen bedanken dat ik het boek mocht lezen. Groeten van Jolanda