De proloog, waarmee Tokio begint, is een fragment uit een dagboek. Een vreemd begin vond ik en ik vroeg me af of dat de toonzetting zou worden voor de rest van het boek. En toen de eerste echte hoofdstukken ook nog eens een beschrijving gaven van de 'vreemde' studente Grey Hutchins versterkte dat bij mij het gevoel dat het boek wel eens tegen zou kunnen vallen.

Naarmate ik steeds verder las en daardoor ook steeds beter in het verhaal kwam, zwakte dat gevoel steeds meer af. De dagboekfragmenten worden steeds aangrijpender en interessanter. Ze geven weer welke wreedheden de Japanners in China hebben uitgehaald. Te erg voor woorden.

Ook het personage Grey wordt steeds boeiender. Op aandringen van de Chinese hoogleraaar Chongming gaat ze op zoek naar een geheim medicijn dat de yakuza-leider Fuyulki regelmatig inneemt. Ze belandt in steeds hachelijker situaties en wordt mede daardoor minder raar.

De twee verhaallijnen lijken aanvankelijk weinig met elkaar te maken te hebben, maar vloeien steeds meer samen. Waarbij ook duidelijk wordt wat de proloog met het hele verhaal te maken heeft.

Hoewel de échte thrillerspanning grotendeels ontbreekt, is Tokio een bijzonder boeiend en intrigerend boek. Alleen al vanuit historisch oogpunt. Het stroeve begin was ik al gauw vergeten en had vervolgens moeite het boek aan de kant te (moeten) leggen. Met Tokio heeft Mo Hayder een uitstekend boek neergezet.