...
Het gekke is dat je in deze reeks geen echte hoofdpersonages meer lijkt te hebben. In het begin van de Virgin River-serie was dat anders. Toen was het echt duidelijk wie de nieuwe karakters waren die de hoofdrol voor rekening namen. ‘Een nieuwe horizon’ is het vijfde boek in deze reeks en je merkt op dat vlak echt een groot verschil. Het viel me al eerder op in het boek waarin we verondersteld werden om Mike en Brie te volgen. Toen vond ik het jammer dat hun verhaal niet helemaal naar voren kwam.

Ook in dit boek is dat eigenlijk het geval. Alleen vind ik het nu geen minpunt meer. Iedere keer dat ik wegduik in een boek uit deze reeks voelt dat heel vertrouwd aan. Zowel het dorpje als zijn inwoners zijn zo uitgewerkt dat ze heel herkenbaar aanvoelen. Waar de omschrijvingen van het landschap je zin doen krijgen in vakantie of toch minstens een ontspannende boswandeling bezorgen de personages je het gevoel alsof je oude vrienden opnieuw tegenkomt.
...
In Een nieuwe horizon volgen we een heel dorp in plaats van twee hoofdpersonages en daardoor krijg je als lezer niet de kans om je te vervelen of je al te veel te ergeren aan Vanessa’s korte lontje. Robyn Carr wist opnieuw een meeslepend en hartverwarmend verhaal neer te pennen dat bij de lezer vanaf de eerste bladzijde een vertrouwd gevoel oproept. In dit boek vond ik het vooral leuk dat verschillende generaties een (nieuwe) kans krijgen.