Een jonge vrouw, Lucy Lowell, krijgt, nadat ze als jurilid deelnam aan een proces van een seriemoordenaar, een terugkerende nachtmerrie. Ze wordt door rechercheur Milo Sturgis, die ze kende van op het proces, voorgesteld aan de kinderpsycholoog Alex Delaware. Hij vermoedt dat er een grond van waarheid in de droom zit, en trekt op onderzoek uit.

Dit boek vertoont qua stijl en indeling een grote gelijkenis met het vorige boek dat ik las. Hier ook een zeer vlot lezende schrijfstijl, een vrij rechtlijnige verhaallijn en de vrij verrassende ontknoping in de laatste pagina's.
Dat dit ook een deel is uit een reeks met dezelfde hoofdpersonages, maakt dat de karakters niet echt meer uitgediept worden. Ik ga er maar van uit dat dit in de eerdere boeken al gebeurd is. aangenaam was ook dat er quasi niet naar vorige verhalen wordt verwezen, zodat het boek - zoals ik nu deed - makkelijk op zichzelf kan gelezen worden.

Alhoewel het boek een plezier was om te lezen, stel ik mij toch een aantal vragen:
* Waarom zou je als volwassene naar een kinderpsycholoog gaan?
* Alex gelooft stellig dat de droom waar is, maar als het hem uitkomt komt er steevast een "misschien herinner je dat niet juist".
* Hoe krijg je een politieagent, al is het je vriend, zo ver dat hij hand- en spandiensten gaat leveren voor uw privé-onderzoek?
* Waarom gaat een psycholoog op onderzoek, terwijl de rechercheur aan de kant blijft staan?

Ook vond ik het karakter, en vooral het taalgebruik, van Lucy's vader een beetje te grof. Dit personage was echt niet geloofwaardig, en stoorde mij zelfs. Laat deze kritische noot echter geen reden zijn om dit boek ter hand te nemen en het zelf eens te lezen.