In de novelle De vrouw in het medaillon ontvlucht hoofdpersonage Steijn zijn werk zo nu en dan voor een wandeling over het aangrenzende kerkhof. Op een dag valt zijn oog op een graf dat hem nog nooit eerder was opgevallen. Op de grafsteen prijkt op een mooi medaillon het gezicht van een jonge vrouw. Het portret intrigeert hem. Wanneer hij voor zijn werk naar Sint-Petersburg vertrekt ontdekt hij zijn verwantschap met deze vrouw.

Auteur Jan Herman Brinks gebruikt in zijn novelle De vrouw in het medaillon veel niet alledaagse woorden. Fysiognomie, trouvaille en miasmen zijn enkele voorbeelden hiervan. Dit maakt het boek minder toegankelijk voor het grote publiek. Het verhaal leest op deze manier minder vlot weg. Eigenlijk leidt het zelfs af en dat is best jammer want het verhaal zelf is bijzonder fascinerend. Wel is het zo dat de moeilijke woorden bij het hoofdpersonage Steijn passen. Wanneer hij Elke (zij wordt later zijn vriendin) voor het eerst ontmoet en zij hem vraagt wat hij voor de kost doet, antwoordt hij:
“Ik verzamel mooie woorden (blz. 18)”.

Jan Herman brengt op originele wijze heden en verleden bij elkaar. Hij neemt daarvoor wel een vrij lange aanloop. Maar de geduldige lezer zal uiteindelijk ontdekken dat hij op kunstige wijze een oorlogsverleden van een SS’er met een hedendaags-verhaal van een kunstjournalist weet te combineren. De auteur schrijft zeker niet slecht en het verhaal is uniek en boeiend.
De belangrijkste personages lijken haast identiek, waarschijnlijk is hier - vanwege hun gedeelde bloedlijn - bewust voor gekozen. Jammer hierbij is dat vooral hun minder aantrekkelijke trekjes worden belicht. De vrouwen worden neergezet als overspelige egocentrische lellebellen en verdienen schijnbaar klappen die de mannen hun graag lijken te willen geven. Het verhaal heeft ook een interessante spirituele kant en daarnaast vinden er een aantal niet voor de hand liggende wendingen plaats in het verhaal, waardoor het verhaal een ietwat mysterieuze lading krijgt.

De novelle De vrouw in het medaillon telt slecht 122 pagina’s, maar in mijn beleving waren het er veel meer. Om het verhaal goed te kunnen volgen moet je je aandacht er echt bijhouden, dit boek is dan ook niet voor iedereen een aanrader, maar zal de liefhebber van goede literatuur zeker bevallen.