3.5 sterren. Aardig, luchtig verhaal in de stijl van vroeger: een alwetende, becommentariërende verteller en nogal karikaturale personages, die wel heel raak getypeerd worden. Prachtige volzinnen: zo lees je ze niet veel meer, een verademing! Het verhaal heeft niet veel om het lijf en vanaf de helft is er vooral meer van hetzelfde. In een hoofdstuk zegt de auteur in twee pagina’s drie of vier keer hetzelfde! Alleen de rake beschrijvingen maken dat je dan nog doorleest. Aardig is dat uit Nederland (Schoorl) geëmigreerde families een rol spelen in dit boek, die worden neergezet als nogal stuurse, zwijgzame zielen met boerse manieren: ‘... gegil, gekreun, geblaf en keelklanken, de gebruikelijke uitdrukkingsvormen van het huishouden Pool.’
Citaten:
‘Naast hem op de hoge bok leek ze een levenslustig winterkoninkje dat bij een peinzende herkauwer was neergestreken.’
‘Zijn gekletter op de houten trap klonk als de cavalerie op een bevroren weg.’
‘Een kleine, kale man met een spits gezicht en een falsetstem, de lolbroek van het dorp, met onder zijn lolligheid een dikke laag sluwheid en eroverheen een wrang sausje van venijn.’
‘Ethelinda Quinn, die het gezicht van een davinciaans engeltje aan het hart van een mensenhaai paaide.’
‘Hij deed denken aan een grote, lieve hond die met een slappe, bemodderde, in de tuin opgegraven prooi komt aanzetten, zijn geschenk aan je voeten neerlegt en met zachte, vragende ogen naar je opkijkt.’