Een boek waar ik stil van word. Ik heb vandaag meerdere keren beseft hoeveel geluk ik heb dat ik nog geen oorlog aan den lijve ondervonden heb.

Dit verhaal van een meisje van 9 in een Jappenkamp in Indonesië laat niemand onberoerd. Pauline in 9 als ze samen met haar twee kleinere zusjes, broertje en moeder in een kamp terecht komt. Ze wordt gescheiden van haar vader die ergens dwangarbeid moet gaan verrichten. Waar weten ze niet, of hij nog leeft evenmin. In het kamp gaat het van kwaad naar erger. Honger, vernedering, lijfstraffen, ziekte, dwangarbeid, het is er allemaal. 3 keer worden ze naar een ander kamp gebracht en iedere keer als je denkt dat het niet ergers meer kan, wordt het toch nog erger. Nog minder eten, nog smeriger omstandigheden en nog wredere bewakers.

Na dik 3 jaar worden ze bevrijd, maar nog niet herenigd met hun vader, als die nog leeft. Hij komt inderdaad terug en het gezin is terug een, maar niet meer zoals voorheen. Iedereen is veranderd, kinderen hebben jaren leerachterstand en kunnen zich niet aanpassen aan een schoolregime.

Ik kan me niet voorstellen wat dit met de geest van een kind doet, maar dat het ingrijpend is en voor de rest van je leven zware littekens achterlaat, daarvan ben ik overtuigd.

Mooi geschreven verhaal, indrukwekkend.