Jaren geleden, nog voor ik bijhield wat ik wanneer had gelezen en waarom ik vond, wat ik ervan vond, las ik Het geheim van de krokodil. Ik wist nog, dat ik het erg kon waarderen en dat ik nog wel meer van deze schrijver zou willen lezen, maar het is er nooit van gekomen.
Nu ik het voor de tweede keer lees, is mijn oordeel nog hetzelfde: met plezier gelezen. Mma Ramotswe, de hoofdpersoon, begint na het overlijden van haar vader een detectivebureau. In Botswana, het land waar het boek zich afspeelt, is het niet gewoon, dat vrouwen zelf iets zakelijks doen, ze worden nauwelijks tot denken in staat geacht, maar Mma Ramotswe koopt van het geld, dat de verkoop van de koeien van haar vader heeft opgebracht een huis, een kantoor, drie koffiebekers (een voor haarzelf, een voor haar secretaresse en een voor de klant. Meer is niet nodig) Ze drinkt er haar rooibosthee uit.
Ze neemt een secretaresse in dienst, want als ze op onderzoek uit moet, is er iemand nodig, die de zaken in het kantoor waarneemt. Samen gaan ze zitten wachten op klanten. En zowaar: die komen. Op haar geheel eigen manier lost de damesdetective de problemen op. Prachtig om te lezen.
Ze heeft overal vrienden, die haar vaak nog diensten verschuldigd zijn (andersom overigens ook) en daar maakt ze gretig gebruik van. Ze aarzelt niet hun hulp in te roepen, wanneer haar dat uitkomt.
Vooral de hulp van de garage eigenaar Mr. J.L.B. Matekoni, heeft ze vaak nodig. En niet alleen voor de reparaties aan haar oude witte bus.
Het is duidelijk, dat de schrijver Botswana goed kent. Hij heeft daar gewoond en gewerkt. Dat maakt het verhaal extra interessant.
Nu op zoek naar de volgende delen.