Paganinipark, de 3e roman van Arjan Visser is opgedeeld in 4 delen. Het verhaal draait om Niccolò Stokvis (Nicky), een vrouwelijke jongen met een prachtige zangstem die na 21 levensjaren aan zijn einde komt in een park.

In het 1e deel is zijn moeder, Angelina aan het woord. Al vanaf zijn geboorte is ze bang dat de duivel Nicky van haar af zal nemen. Het is hier af en toe wel even doorbijten, omdat dit deel nogal verhalend is. Ook wordt er nogal gestrooid met Italiaanse woorden, waardoor het niet het meest toegankelijke deel is.

Het 2e deel waar we het leven van Gabriël volgen die samen met Nicky het duo De Paganini’s vormt is spannender en stukken toegankelijker. In ieder geval sloeg ik vanaf dat moment pagina na pagina om, benieuwd naar wat zou volgen. Het levensverhaal van Gabriël is schrijnend. Door de wonderlijke stem en uitstraling van Nicky staat hij in diens schaduw en de jaren na Nicky’s dood slijt hij als derderangs artiest op bruiloften en partijen. Verder beschrijft Arjan Visser subliem hoe Gabriël om zijn liefde te bewijzen aan zijn minnares een hartje op zijn bil laat tatoeëren. Een tatoeage die zij overigens nooit zal aanschouwen.
Aan het einde van deel 2 besluit Gabriël een bankoverval te plegen en van de buit te gaan rentenieren in Sicilië. Om dit te bewerkstelligen, schaft hij zichzelf een pistool aan en schiet hiermee onbedoeld een bewaker neer.

In het 3e deel maken we kennis met de zelfingenomen Anthony Drake, officier van Justitie, een nogal seksueel gefrustreerde man die in de avonduren zichzelf en het demente hondje van zijn vrouw uitlaat. Arjan Visser weet het saaie huwelijk van Anthony en zijn vrouw Maddy tenenkrommend goed neer te zetten. Zo koopt Maddy in verband met hun koperen bruiloft voor zichzelf een kado. ‘Voor zichzelf had ze bij de juwelier een halsketting uitgezocht. ’s Ochtends drukte ze hem het pakje in handen om het onmiddellijk weer in ontvangst te nemen. ‘Dank je, lieve. Ja, ik dacht: jij vergeet het toch.’’
Eén keer lezen we een geheel andere kant van Maddy als ze tijdens het koperen huwelijksfeest met alle mannen danst en vrolijk met de gasten babbelt. ’s Avonds maakt ze avances naar Anthony. ‘.. Daarna had ze een album van Ben Webster uit de kast gepakt en zich op de klanken van ‘Tenderly’ van haar jurkje ontdaan. Ze had haar in een kanten bh verpakte borsten tussen haar armen geklemd, haar hoofd scheef gehouden en gezegd: ‘Zullen we nu jouw saxofoontje eens tevoorschijn halen?’’
Vermakelijk is hoe Arjan Visser de personages denkbeeldige gesprekken laat voeren zoals Anthony die fantaseert over een jonge rechter. Ook ontbreekt de (zwarte) humor niet. Bijvoorbeeld als Anthony de hond uitlaat: ‘Kom Carlos, loop eens een beetje door. Baasje heeft haast. Mormel. Met je miezerige lijfje. Aanstellerig beest.’

Tenslotte schrijft Arjan Visser in het 4e en tevens kortste deel doelgericht naar een einde. In dit deel wordt Gabriël wegens de bankoverval berecht en wordt duidelijk wie Nicky heeft vermoord.

Arjan Visser die met zijn debuut ‘De laatste dagen’ (2003) de Anton Wachterprijs won, heeft met ‘Paganinipark’ een spannende, soepel lopende roman vol drama, humor, met een knap geschreven plot afgeleverd.