Meestal hou ik niet zo van korte verhalen. Bij ieder uitgelezen verhaal, vind ik het vervelend me weer te moeten verdiepen in het volgende. Bij de bundel verhalen in Kleine Mechanieken was dat anders: gretig wilde ik verder lezen, was ik nieuwsgierig naar wat ik nu weer voorgeschoteld zou krijgen.

Kleine Mechanieken is haast perfect. Perfect in stijl en zinsopbouw, perfect in plot en verhaallijn. Dat wat er wordt verteld is echter alles behalve perfect: verval en verrotting van lichamen en zielen. Onverschillig geweld. Doelloze destructie. De eerste verhalen lijken in een middeleeuwse setting af te spelen, maar gaandeweg komen ze dichterbij in de tijd, met auto's en appartementen.

Op een of andere manier fascineert het. Is dit ergens een zinvolle of zinloze realiteit? Worden hier kritische vragen gesteld over moraal en mensheid? Of is het gewoon? Kleine mechanieken, die perfect in elkaar zitten en blijkbaar werken.