De ‘nieuwe Robert Galbraith’! Er werd op Zijderups gewacht, na het succes van Koekoeksjong dat beslist niet alleen te danken was aan de onthulling van de werkelijke auteur, J.K. Rowling. En zoals gehoopt een tweede mysterie met in de hoofdrol de bonkige detective Cormoran Strike en Robin, zijn lieftallige secretaresse- annex assistente, als het aan haar zou liggen.

Tegen beter weten in, moe van het achtervolgen van overspelige echtgenoten en minnaressen, neemt Strike een zaak aan die hem waarschijnlijk weinig meer zal opleveren dan persoonlijke voldoening. De arme echtgenote van een gesjeesd auteur, Quine, wil dat Strike haar ondergedoken echtgenoot terugbrengt naar haar en hun geestelijk gehandicapte dochter.

Wat aanvankelijk niet eens een echte zaak genoemd kan worden, leidt Strike diep in de ongedrukte registers van de (verrassend!) competitieve uitgeverswereld. Quine stond voor zijn verdwijning op het punt een vermeend meesterwerk te publiceren, bol van laster waarop menig collega-auteurs en uitgevers bepaald niet op zitten te wachten.
Als Quine vermoord wordt gevonden – op gruwelijke wijze à la een scène uit zijn uitgelekte manuscript- heeft Strike een keur aan mogelijke daders: terwijl zijn eigen cliënte voor de politie de aangewezen hoofdverdachte is. Aangezien Strike juist heilig overtuigd is van haar onschuld is het aan hem en Robin om die aan te tonen.

Zijderups moet het net als Galbraiths eerste mysterie niet hebben van de vaart van het verhaal, noch van de spanning. Er wordt veel gekeuveld en gepiekerd- zowel Strike als Robin hebben daar reden toe, gezien de zorgwekkende staat van zíjn kniestomp en de problemen met het onbegrip van háár aanstaande echtgenoot, Mat. Weinig nieuws hier, net zo min als de toenemende, al dan niet wenselijke toespelingen op een eventuele romance tussen de twee. Tegelijkertijd is het wel een van de grote charmes van dit boek, de harten van de lezers immers het vorige deel al veroverd…

Zijderups moet het vooral hebben van een respect afdwingend plot. De structuur is complex, met een spiegelende verhaallijn in het gevreesde manuscript van Quine, een fictieve wraakroman waarin uit alles de eindeloze fantasie en originaliteit van J.K. Rowling blijkt. Deze virtuoze sleutelroman –die wel wat weg heeft van de hel en de sfeer van Dantes Goddelijke Komedie- vindt zijn weg naar (Strikes) realiteit. Het maakt dit tweede deel met Strike en Robin beduidend minder gemoedelijk, rauwer en duister. Op twee derde van het verhaal gebruikt Galbraith een truc zoals eerder gehanteerd: Strike heeft het mysterie voor zichzelf al uitgedokterd, de lezers (wíj) tasten nog in het duister. Tip: men legge het boek opzij en gaat zichzelf te rade… Jezelf bevestigd zien worden (of uiteindelijk toch niet) is léuk lezen.

Conclusie: net als bij die andere beroemde reeks weet de auteur weer aan hooggespannen verwachtingen te voldoen. Genieten.