Tom Hope denkt alles voor elkaar te hebben. Hij heeft een boerderij overgenomen van zijn oom Frank. De schapen doen het goed, de fruitbomen geven genoeg fruit en hij is gelukkig met zijn vrouw Trudy.
Maar op een dag is Trudy ervandoor. Het enige wat ze heeft achtergelaten, is een kort briefje:

”Ik ga weg. Weet niet wat ik moet zeggen. Liefs, Trudy”.

Tom begrijpt er niks van. “Het is de boerderij”, denkt hij. “Een stadsmeisje hoort niet op het platteland. En dan die regen.” Hij zou bereid zijn de boerderij op te geven, als ze maar terugkomt.
Na enkele maanden staat ze plotseling voor zijn neus. Tom is dolgelukkig. Dan vertelt ze hem dat ze zwanger is. Maar Tom houdt van zijn vrouw en houdt ook van het jongetje, Peter, alsof het zijn eigen zoon is. Trudy toont weinig interesse in haar zoon. Op een dag vertrekt Trudy opnieuw. Dit keer om bij haar moeder en zus op Phillip Island te gaan wonen bij een stel godsdienstfanaten, Peter achterlatend bij Tom. Om hem twee jaar later weer op te eisen.

Dan op een dag komt Hannah Babel in Hometown wonen. Een joodse dame van het continent. Ze heeft een winkeltje gekocht om er een boekwinkel te openen.
Voordat ze de winkel kan openen, moet er nog heel veel gebeuren. Ze vraagt Tom om haar te helpen met het ophangen van een uithangbord. Hannah maakt hem blij en geeft hem het gevoel interessant te zijn. Tom vindt zichzelf niet interessant. Hem vallen dingen niet zo gauw op. Maar als hij aan haar denkt, en dan vooral aan haar groene ogen, dan weet hij dat ze lijdt. Hij had zelf ook geleden. Maar of dat op dezelfde manier was? Hij weet het niet.

“In Auschwitz werden Michael en zij apart gezet. Ze verkeerde in een roes. Ze verloor een minuut het bewustzijn. In die minuut verdween Michael.” Blz. 121.

De boekwinkel voor gebroken harten gaat over hoeveel leed en verdriet een mens kan verdragen.
Als lezer van dit boek voel je de zware last die Tom, Trudy, Peter en Hannah met zich meedragen.
Tom, die zijn liefde kwijt raakt en zijn zoon, ook al was hij niet de biologische vader.
Trudy, die onder druk van haar moeder ervoor kiest om bij een Jezuskamp te gaan wonen.
Peter, die zo diep ongelukkig is in het kamp en koste wat het kost uit de handen van Gordon Bligh, de Pastor en Judy Susan, Pastor’s tweede vrouw, wil blijven.
Hannah, die in Auschwitz haar man en zoon had verloren, en alle verschrikkingen van de oorlog wist te overleven.

“Het heeft geen zin, lieve moeder, ik kan mijn leven niet voltooien. Je mag het Afrodie verwijten, zacht als ze is, ze heeft mij bijna gedood met liefde voor die jongen.” Blz. 153.

Robert Hillman weet een prachtig boek te schrijven. Wel moest ik in het begin even wennen aan zijn manier van schrijven. Regelmatig start hij een zin met Tom zei. Dit voelde wat afstandelijk. Maar hoe verder je in het boek komt, hoe beter het past bij het verhaal.
Afwisselend laat hij de verhalen van Tom, Trudy, Peter en Hannah horen. Met daarin een terugblik van wat Hannah tijdens de Tweede Wereldoorlog en daarna heeft meegemaakt. Hierdoor krijg je een mooi totaalbeeld.

“Terwijl ze sprak, hief Peter zijn gezicht op, dat net als dat van zijn moeder nat was van de tranen. Hij had de kreten van pijn kunnen onderdrukken, maar de tranen niet.” Blz. 206.

Met Peter leefde ik het meeste mee. Zijn verhaal en wat er allemaal met hem gebeurde, raakte mij diep. Ik keek uit naar de hoofdstukken van Peter, omdat ik wilde weten hoe het verder met hem zou gaan. Tegelijkertijd met angst, omdat ik ook niet wilde gaan lezen, wat ik verwachtte dat er zou gaan gebeuren.

De boekwinkel vond ik een mooie toevoeging. Iedereen met een lezershart zal zich hierin kunnen herkennen en hopen om zelf ook ooit in zo’n bijzondere winkel terecht te mogen komen.

“Han”, zei hij, “mensen komen hier niet naartoe”.
“Dacht je?”
“Het is een boerderij. Mensen komen niet helemaal hierheen om een boek te kopen.”
Hannah glimlachte. “Daar ga ik voor zorgen.” Blz. 235.

Ik waardeer het boek op 4 sterren. Met dank aan boekenblog "Indeboekenkast" en uitgeverij A.W. Bruna voor het beschikbaar stellen van dit recensie exemplaar.