Met dit boek neemt Ilse Ruijters je mee op sleeptouw naar het verleden van Elin.
Elin is een 36-jarige vrouw die wanhopig elk puzzelstukje dat ze tegen komt draait en keert om voor eens en voor altijd een volledig beeld van zichzelf en haar vader te kunnen vormen. Haar relatie heeft ze stopgezet, haar werk bij bejaarden opgezegd. Momenteel werkt ze als sociotherapeut in een TBS-kliniek (psychiatrisch centrum voor zwaar criminelen). ‘Zit crimineel gedrag in je genen ?’, ‘Zou ik het gekke gedrag van m’n tante geërfd hebben?’ … vragen die meermaals in Elins hoofd dwalen.
Het begin start misschien een beetje onoverzichtelijk. Je wordt als lezer heen en weer geslingerd van heden naar verleden, maar voor je het beseft raak je in de ban van het hele verhaal en van sommige personages.
‘Later als ik dood ben’ gaat niet alleen over de zoektocht naar het verleden, het gaat veel dieper dan dat. Het handelt eveneens over de bekrompen kijk die mensen soms hebben over de medemens, over vertrouwen. Tevens is het een verhaal over twee eenzame, gebroken individuen die hun weg trachten te vinden in de harde realiteit. Het drukt je met je neus op de feiten hoe erg het met de wereld anno 2017 gesteld is, een duidelijke weergave van hoe mensen denken over anderen zonder iemand een kans te geven.
Een handvol, waaronder enkele mooie uitgebalanceerde, karakters geven het verhaal een extra sfeer. Vlotte zinnen, dynamische conversaties en rauwe, brute beschrijvingen zorgen ervoor dat dit boek op korte tijd wordt uitgelezen. Zeer gevoelig boek doch met momenten met harde, ware woorden geschreven … een èchte must read.