Persoonlijk vond ik het vertelperspectief nogal moeilijk te vatten in het begin. Misschien zijn er vrouwen die zo in detail kunnen vertellen, maar ik geloofde het niet. Mijn hersenen waren al verder aan het denken; er is altijd een reden; dus alle mogelijke scenario’s gingen door mijn hoofd. Van toekomstige minnaar tot louche stalker.

De eerste helft evolueerde nogal traag, maar vanaf het moment dat het Dagboek werd gevonden, ging het een rotvaart en werd ik helemaal Rens en kon ik niet stoppen met lezen. En net als je denkt ‘dit is het’ knabbelt er toch wat in je achterhoofd dat er iets niet klopt.

Ik had wel meer momentjes waar ik dingen wat ongeloofwaardig vond, maar dat schreef ik toe aan een kritische ik.

De totaal onverwachte ontknoping lijkt meer een aanklacht van een maatschappelijk thema, en ik blijf ook wat zitten met een aantal vragen, waardoor ik het gevoel heb dat iemand een paar bladzijden uit het boek gescheurd heeft (en in de rivier gesmeten heeft?).

Conclusie een fijn boek dat je hersencellen aan het werk zet, ook na het boek uit is.