"Ik ga naar bed met de ene man, ben verloofd met een andere, zit emotioneel vast aan een derde, en zal altijd rouwen om een vierde." Ziehier de basis van Verdiende straf in enkele woorden, woorden die pas later in het verhaal op niet mis te verstane wijze betekenis krijgen. William Lasher heeft weer een topklasse thriller geschreven.

Victor Carl is een gewiekste advocaat uit Philadelphia en nooit te beroerd om in voorkomende gevallen de waarheid naar zijn hand te zetten, bewijsmateriaal te ontkrachten of nog erger: achter te houden. Victor kent dit spel als geen ander. Zijn motto: "Beter een geloofwaardige leugen dan een onwaarschijnlijke waarheid."
Samen met zijn goede vriend en collega-advocaat Guy Forrest deelt Victor een relatie met de bloedmooie maar ondoorgrondelijke Hailey Prouix. Guy weet niet van Victor. Victor wél van Guy, maar hij heeft het volste vertrouwen dat Hailey voor hem zal kiezen. Dat dit niet niet goed kan blijven gaan, moge duidelijk zijn, maar de moord op Hailey is wel een bijzonder brute beëindiging van de vreemde driehoeksverhouding. Victor vindt Guy verdwaasd en radeloos bij Hailey's ontzielde lichaam. Overtuigd van Guy's schuld luistert Victor desondanks naar zijn smeekbede hem te verdedigen. Maar hoe kun je iemand verdedigen wanneer hij je grote liefde heeft vermoord? Victor besluit zelf het zwaard der gerechtigheid te hanteren en sjoemelt met bewijsstukken. Hij aarzelt geen moment om alle middelen in te zetten zodat Guy zijn verdiende straf niet ontloopt. Maar is Guy wel schuldig? Langzamerhand begint de twijfel bij Victor toe te slaan.

Verdiende straf heet een legal thriller te zijn, maar is meer dan dat. Het is een bijzonder spannende en fraai verhalende zoektocht naar het geheimzinnige verleden van de vermoorde Hailey. Victor, onze sympathieke antiheld, sluit noodgedwongen een deal met de louche en brute detective Skink, ook al is hij als de dood voor hem. Maar niets menselijks is Victor vreemd en ze reizen samen naar Las Vegas en West Virginia om het mysterie van Hailey's leven en zo ook haar dood te ontrafelen.

Lashner trakteert ons op scherpe dialogen, voorzien van humor en de nodige zelfspot. Een briljant thrillerschrijver die ons continu op het verkeerde been zet. Geweld komt er nauwelijks aan te pas. Niets is wat het lijkt, en wat je denkt of vermoedt kan ineens weer anders zijn. Werkelijk topklasse. Ik weet niet hoe Lashner het doet, maar ik betrapte mezelf een aantal keren op de gedachte: "Dit is werkelijk té goed, té knap. Een ietwat dwaze constatering, want hoe kan een boek te goed of te knap zijn?
De legal kant is bescheiden, maar in de knap uitgebouwde kruisverhoren in de pas aan het einde toegevoegde rechtbankscènes herken je de voormalige advocaat in Lashner. Om de spanning vast te houden, dwing je jezelf om langzaam te lezen om zo lang mogelijk te genieten, want je wilt niet dat het stopt. Als je dit gevoel aan de lezer kunt geven, hoor je bij de grootste auteurs.
Voor alle duidelijkheid: iedere gemaakte parallel met John Grisham is een belediging. Voor William Lashner wel te verstaan. Fans van Grisham: 'no offense'. Minpunten zijn er eigenlijk niet. Mogelijk is het voor sommigen even wennen dat Lashner dingen vertelt waarvan de betekenis en het hoe en waarom pas later duidelijk worden. Het einde is niet per se expliciet, er is geen kant-en-klare oplossing, maar een open einde is het ook niet. Ik kan me voorstellen dat Lashner dit bewust zo heeft gekozen. In ieder geval hoort hij bij de weinige toppers die dit soort fluweeltjes kunnen schrijven.