Voor ik aan het boek begon, had ik een heel ander beeld waar het boek over zou gaan. Ik dacht meer aan het duistere vriendje, maar niks bleek minder waar. De liefdevolle band tussen Daan en Roza bleek de rode draad in dit boek.

"Het is zo ver, het moment van de waarheid. Blijf ik zo
mobiel als een schildpad met drie poten, of krijg ik eindelijk
de vrijheid waar ik al zo lang van droom?
Ik trek mijn blik los van de dode cavia onder de neus
van de man en voel mijn mondhoeken omhoog trekken
zodra mijn hersenen de groene letters op het beeldscherm
hebben verwerkt."

Na een gezellig avondje rijden Daan, Roza en Mara naar huis. Alleen komen ze daar niet heel aan. Ze krijgen een verschrikkelijk ongeluk. Het is nog maar de vraag hoe ze hieruit gaan komen.

Al direct in het boek voel je de diepgaande band en liefde tussen Daan en Roza. Ware soulmates zijn het.

Het boek bevat vrij korte hoofdstukken afwisselend geschreven vanuit Daan en Roza. Dit zorgt voor een compleet beeld in het boek van de ellende die zij beide moeten ondergaan. Het thema liefde vond ik sterk weergegeven. Je voelde het als het ware zelf.

De aftakking naar de geestenwereld, vond ik overbodig en soms zelfs storend. Dit is iets van het verhaal helemaal niet nodig heeft. Het overschaduwde soms zelfs dat, waar het boek naar mijn mening over gaat: Echte liefde overwint alles. De auteur had zich beter op een van de twee thema's kunnen focussen.