Ook het tweede boek over Hugo's moeder is prachtig, je ziet in de columns langzamerhand de gemene pijnlijke achteruitgang van iemand met Alzheimer. Je maakt mee hoe het dagelijks reilen en zeilen op zo'n afdeling is en hoe lief en zorgzaam de verzorgenden met de bewoners om gaan. Maar je maakt ook mee hoe frustrerend en irritant het is dat er door bezuinigingen en mismanagement steeds meer problemen ontstaan op de afdelingen, en de druk op de verzorgenden steeds groter en moeilijker wordt. Hoe irritant arrogant het management kan zijn terwijl er schrijnende gevallen voorgelegd worden. Maar het is prachtig om te zien dat, hoe de omstandigheden ook zijn, zowel de medewerkers als de bezoekers alles doen om met liefde en warmte voor de bewoners te zorgen en hen een zo mooi mogelijk einde van hun leven willen geven. Wederom chapeau. (Ik ken trouwens het Verzorgingshuis, heb er niet zo ver vanaf gewoond en weet van kennissen dat hun ouders er wonen, in het verzorgingsgedeelte, niet het gesloten verpleeggedeelte. Maar ik had nooit deze schrijnende verhalen van hen gehoord, dus was enorm verbaasd want het huis heeft een hele goede reputatie. Ook toen het Verzorgingstehuis op tv was in een aflevering van 'De Diva's draaien door' was dit probleem niet herkenbaar.) Ik begrijp uit het boek dat er inmiddels al veel veranderd en verbeterd is, hopelijk voor de bewoners gaat en blijft het positief uitpakken met een goed management en goede wetgevingen.