The Jewel, het eerste deel in de serie, was een knallende start voor het veelbelovende verhaal over Violet, een surrogaat in de Jewel. Omdat het tweede boek in een serie meestal een teleurstelling is voor sommige lezers, was ik wel wat bang toen ik begon aan The White Rose. Gelukkig had ik eigenlijk geen schrik moeten hebben, want het vervolg van de al indrukwekkende The Jewel werd nog geweldiger dan de voorganger.
Waar The Jewel eindigde (bij de verschrikkelijke cliffhanger) pakte The White Rose de draad weer op. Meteen in het verhaal getrokken, reisde ik verder mee met Violet die me toch wel heeft verbaasd doorheen dit tweede boek. Terwijl Violet ietwat gretig op Ash sprong in het eerste boek, nam ze hier wat afstand. Oké, ze zijn nog steeds verliefd, maar het voelde niet meer zo onnatuurlijk aan als in The Jewel. Ook werd ze een personage waar ik echt naar opkijk, ze is moedig, nederig en geweldig op hetzelfde moment. Echt een prachtige verandering.
Het lijkt dat waar The Jewel wat vaag was zoals bij de achtergrond van het ontstaan van het eiland en de verklaring achter de Augurieën, The White Rose de grote openbaring was. Ik denk dat ik na dit tweede boek te hebben gelezen pas echt begrijp over wat dit boek eigenlijk écht gaat. Dat mistte ik ontzettend in The Jewel, maar The White Rose nam zo’n verrassende wending dat ik niet anders kan doen dan houden van dit boek.
Als ik verrassende wending zei, dan bedoel ik eigenlijk ongelofelijke, fantastische, verrassende wending. Ik had nooit kunnen bedenken hoe dit boek zou hebben gelopen en hoe de wereld in elkaar zat. Echt waar, je zou het niet hebben kunnen bedacht en dat is zo mooi aan dit boek. Eerlijk waar, ik ben er zo door geschokt. (Maar wel blij geschokt! Want, het was zo goed!)
Net als bij The Jewel las ik dit boek zo snel uit alsof er in een minuut meer dan 60 seconden zitten. Ik werd meegesleurd het verhaal en kan het niet onder stoelen of banken schuiven dat ik werkelijk verbaasd ben over de spanning, onthullingen, prachtige verklaringen en unieke plaatsen dat dit boek bevat. Ik was helemaal in de ban van dit vervolg en dit boek is naar mijn mening nog beter dan The Jewel. (Waarschijnlijk omdat ik nu eindelijk meer heb kunnen zien van het eiland…)
Als laatste moet ik Amy Ewing aanbidden voor haar geweldige (nieuwe) personages. Zo heb je nog steeds Raven die nog een heel belangrijk verhaal te vertellen heeft en ook Garnet zie je in dit boek heel vaak terug. Ze zorgen voor een geweldige toevoeging aan het boek. Ik ben zo geïntrigeerd wat ze zullen doen in The Black Key, want ik zie daar iets bloederigs aankomen.
The White Rose is hét vervolg. Ja, hét. Dit boek is het beste wat een serie kan overkomen. Het had een verrassende insteek, wist me pagina na pagina vast te houden tot de laatste minuut en liet me werkelijk bijna huilen bij de cliffhanger van dit boek. Ja, dit is hét boek jongens/meisjes/gewoonweg iedereen. Ik ben er helemaal weg van. Koop het, lees het, aanbid het.