Een van de commentaren op het omslag van de door mij gelezen engelse versie van Hartedier (The land of green plums) van Herta Müller stelt dat dit autobiografische verslag nog lang door je hoofd zal blijven gaan. Nou, daar is geen woord te veel gezegd over de indruk die dit boek op mij heeft gemaakt.
Natuurlijk het gegeven: een groep jonge mensen die onder de terreur van het Roemeense Ceausescu-bewind uit willen komen met alle vreselijke gevolgen van dien. Maar ook de onorthodoxe schrijfstijl van Müller: een aaneenschakeling van korte paragrafen die wel wat op dagboeknotities lijken, waarin krachtige beelden worden gevormd onder andere door herhalingen, maar ook door gewoon heel bijzonder geschetste situaties.
Ik heb nog nooit iemand zo zien schrijven, heel apart. Ik zal het niet 'prettig' noemen, want denk nou niet dat je even gezellig 'een boekje pakt' als je een werk als dit gaat lezen. Je moet dóózetten. Maar dan krijg je er wel wat voor terug!
Herta Müller kreeg in 2009 de Nobelprijs voor Literatuur voor haar gehele oeuvre. The land of green plums is daar een uitgesproken voorbeeld van.