1943. AMSTERDAM. In de schaarste van de Tweede wereldoorlog, kan Hanneke elk product voor je regelen. Maar als ze op een dag een wel heel vreemd én gevaarlijk verzoek krijgt, raakt ze steeds dieper in het verzet verzeild.

Hanneke heeft veel verloren. Dat vind zij, maar als ze op een dag een vreemd verzoek ontvangt van Mevrouw Janssen kan ze niets anders doen dan er toch induiken. En gaande weg leert ze de mensen om haar heen "anders" kennen als van voor de oorlog. Wat voor keuzes maak je met de rug tegen de muur met het mes op de keel. Hoe dapper ben je?
Ik heb mij in deze hele roman dan ook constant afgevraagd wat ik dan wel zou doen in deze situatie. Heb ik meerdere malen bijna de neiging gehad tegen het boek te schelden. Heb gehuild en vooral weinig gelachen. Baby's gescheiden van hun ouders. Gered maar alles verloren. Geen identiteit. Wel overleefd.
Ik heb ooit als verpleeghulp gewerkt en kwam daar een meneer tegen die een van de gerede baby's was.
Hoe dankbaar hij was en toch ook intens verdrietig. Er waren geen foto's, herinneringen ect. aan zijn familie. Alles was weggevoerd, ingepikt, verbrand. Het enige wat hij had en wat ook op zijn kamer hing boven zijn bed, was een uitvergrote foto die hij had gekregen van iemand die in het geheim foto's had gemaakt van de mensen die op transport gingen naar Westerbork. Daar liepen zijn familieleden. Zijn ouders, oudere broers en zijn zusje van 13. Hij was het nakomertje, dat was ook zijn redding, en dat Walter Süskind hem redde uit de creche tegenover de Hollandsche schouwburg. Intense dankbaarheid maar ook in en in verdrietig nog steeds.