Joanna's moeder is gestorven aan iets waarvan ze dacht dat het een vloek was, haar familie aangedaan door de Aboriginals in Australië. Na de dood van haar ouders gaat Joanna naar Australië om uit te zoeken waar deze vloek vandaan komt.
"Dochters van de droomtijd" volgt Joanna's leven gedurende ongeveer twintig jaar, vanaf het moment dat ze in Australië aankomt.

Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van het Australië eind 19e eeuw, met onder ander de Wereldtentoonstelling in Melbourne. De auteur maakt hier slim gebruik van door bepaalde personages en locaties mee te laten doen aan de tentoonstelling, waardoor Joanna weer een stapje verder komt in haar zoektocht.

Net zoals de meeste hoofdpersonen in de boeken van Barbara Wood, is het belangrijkste personage ook hier een jonge vrouw met voldoende medische kennis om lichte kwalen te kunnen verhelpen en die weet hoe ze ernstiger zieke mensen moet verzorgen.
Dat is echter maar een bijzaak in dit verhaal, terwijl het in bijvoorbeeld "Selene" wel een belangrijk onderdeel was. "Dochters van de droomtijd" gaat namelijk in eerste instantie over Joanna's zoektocht naar de oorsprong van de aboriginal-vloek waarvan haar moeder geloofde dat zij slachtoffer was geworden.

Wat vooral uit dit verhaal blijkt, is dat je wel heel erg je best kan doen om bepaalde dingen in het leven voor elkaar te krijgen, maar dat dit niet altijd lukt. Het extreme voorbeeld in dit verhaal is Pauline, een jonge vrouw die al een aantal jaar bezig is om een huwelijk met Hugh Westbrook geregeld te krijgen. Uiteindelijk staat de bruiloft op de planning, maar dan komt Joanna in Australië aan... Helaas voor haar, voelt Hugh toch meer voor Joanna. Omdat Pauline alsmaar ouder wordt en ze niet wil eindigen als een vrouw zonder kinderen, gaat ze kijken wat nu haar beste optie is.
Na Joanna, krijgen Pauline en de mensen waar zij het meest mee te maken heeft, de meeste aandacht van de auteur.
Pauline lijkt eerst te worden neergezet als de "tegenstander" van Joanna, maar haar beweegredenen worden zo duidelijk beschreven, dat je ook gaat begrijpen waarom Pauline de dingen doet zoals ze doet. Er is dus geen echte antagonist en het verhaal beschrijft gewoon de levens van verschillende mensen die toevallig bij elkaar in de buurt terecht zijn gekomen.

Het verhaal zelf heeft niet zoveel vaart, maar net zoals Joanna ontdekt je als lezer steeds iets meer over het mysterie van de vloek. Joanna schrijft brieven aan iedereen die iets van haar grootouders af zou kunnen weten en zodra er een antwoord komt, ben je als lezer net zo nieuwsgierig naar de inhoud van die brieven.
Het tempo aan het einde van het verhaal ligt wat hoger, omdat de ontdekkingen van Joanna zich dan sneller opvolgen. Toch voelt ook dat deel niet gehaast. Het lijkt alsof je je in die tijd gewoon niet zo erg kón haasten, omdat de mogelijkheden tot bijvoorbeeld snelle communicatie en snel reizen er nog niet waren. Dat laat dit verhaal erg goed merken.

Het verhaal wordt meestal verteld vanuit het oogpunt van Joanna, maar om de zoveel tijd wisselt de auteur van personage. Een keer was dit zelfs in dezelfde alinea, waardoor het een beetje verwarrend was. Meestal is het echter wel duidelijk gescheiden.

De schrijfstijl is heel rustig, zonder haast. Er wordt veel beschreven: niet alleen wat de personages zien en in wat voor omgevingen ze zich bevinden, maar ook de temperatuur, hoe ze zich voelen en wat ze denken, waardoor je zelf ook het gevoel krijgt in Australië te zijn. De verteller geeft af en toe ook informatie over dingen die de personages juist niet zien, waardoor je als lezer af en toe al een vooruitblik krijgt op wat er gaat komen. Hiervan maakt Barbara Wood ook gebruik aan het einde van het boek, waardoor ze het boek op een goede manier laat eindigen zonder een duidelijke conclusie te beschrijven.

Joanna's zoektocht naar de oplossing van het mysterie gaat niet snel, maar beslaat ongeveer twintig jaar. Hierdoor worden er ook allerlei andere dingen in haar leven en het leven van de mensen om haar heen beschreven, wat het boek wel interessant maakt, maar niet geschikt voor mensen die echt op zoek zijn naar een detective-achtig verhaal.