Dit boek heeft me echt laten meevoelen met alles wat Marthe voelde. Het voelde ook heel herkenbaar. Uiteraard niet de stemmen in haar hoofd, gelukkig maar. Wel onder andere de angst dat het leven alleen maar slechter kan, dat er ieder moment iets heel ergs kan gebeuren. En ook de vraag wat het nut van het leven nou eigenlijk is. Iets was ik mezelf ook vaak afvraag.

De wisseling van Marthe naar Barend vond ik ook interessant, want ook voor mensen die moeten leven samen met iemand met psychische problemen is het niet gemakkelijk. Dat werd ook mooi neergezet.

Het verhaal is redelijk duister, op het depressieve af. Maar dat maakt het ook zo sterk. De beleving is intens. Ik vind het echt heel sterk, beeldend en tegelijk bijna poëtisch, geschreven. Althans, dat gevoel had ik er toch bij. De betrekking van Maria, die vooral naar het einde toe steeds meer aanwezig was, vond ik minder. Bij de rondzwervingen door Amsterdam vroeg ik me ineens af waar de stemmen in haar hoofd ineens gebleven waren, opeens leek Marthe veranderd.

Maar over het algemeen, ja , deze roman heeft me wel meegezogen en geraakt.