In Smoor valt de romantische Michael voor een vrouw en gaat er in zijn euforie vanuit dat de liefde wederzijds is.
'Jana,' zei hij zachtjes, 'ik ben toch niet de enige die dit voelt?'
De lezer weet het antwoord al. Michael weet van geen wijken. Het loopt uit op een veroordeling, huisarrest. Hij krijgt één briefje van Jana. Michael vat moed en verzint een list om Jana toch kennis te laten maken met zijn favoriete verhaal van James Joyce. 'Dat moet je lezen.'
Een heldere novelle, modern en klassiek tegelijk, en een eerbetoon aan Dubliners van Joyce.

In Slipstream heeft de schrijver meer compassie met het hoofdpersonage, Myra. De artsen geven haar weinig tijd van leven meer. Ze zoekt contact met een voorbije liefde. De muzikant Boone, steeds in een roes en zo charmant als hij platzak is. Hij neemt haar mee op reis.
'Waarheen?'
'Amerika.'
'We zijn al in Amerika, Boone.'
'Je snapt wat ik bedoel, we gaan er gewoon tussenuit.'
En Myra gaat, letterlijk en figuurlijk in zijn slipstream.
Weemoedige novellle met een filosofisch tintje.

(oorspronkelijke titels Falling faintly en Drafting, vertaling Paul Bruijn)