Niet wetende wat ik precies kon verwachten, startte ik met het lezen van ‘Ademloos’ waarin zij het verlies van haar levenspartner Ron beschrijft. Beiden lijden ze aan de slopende ziekte Cystic Fibrosis, maar hun sterke liefde is hun medicijn voor de zware situaties die de ziekte met zich meebrengt. Totdat Ron dermate slecht in het ziekenhuis komt te liggen dat Kim het niet meer aan kan zien. Ron wordt van de beademing gehaald en sterft in de armen van Kim.

'Mijn lippenstift laat een vettige afdruk achter op het hout. Mijn kus zal tot het laatst bij hem blijven en samen met hem verbranden. Ik kan hier nog wel uren staan, maar dat maakt het moment niet gemakkelijker. Ik voel me als een bungeejumper die niet durft te springen. Ik tel tot tien. Elke tel staat symbool voor een jaar met Ron. Bij tien hield het op. Bij tien moet de kist dus zakken. Ik geef Evelien een teken en langzaam wordt het mechaniek in gang gezet. Beetje bij beetje zakt de kist weg, als de grond onder mijn voeten. Ik blijf mijn hand op de deksel houden tot ik wel los moet laten om niet in het gat te vallen waar Ron in verdwijnt. Hij staat nu ruim een meter onder me.'

Na het lezen van deze indrukwekkende roman wist ik het zeker: Kim Moelands is voor mij het voorbeeld van een sterke vrouw. Op indringende wijze weet ze haar lezers te delen in haar liefde voor het leven en hoe zij de stukjes weer aan elkaar probeert te lijmen na het verlies van haar grote liefde Ron. De vertederende Bosnische zwerfhond Balou weet het hart van Kim te stelen (en stiekem ook dat van mij) en brengt haar weer kleine geluksmomenten in de moeilijke periode na het verlies van Ron. Met ‘Ademloos’ schreef Moelands een boek waarin zij haar rouwproces op een eerlijke wijze aan haar lezers schetst. Maar tegelijkertijd laat deze roman de lezer meer van het leven houden.