De hoofdpersoon in dit verhaal is Renke. Hij heeft een jeugd gehad om niet blij van te worden worden; geen vrienden en ook in de liefde zit het hem tegen. Zijn vader is overleden en dat is nou net degene waar hij hij van hield.
Daarom is hij ook een beetje bang om lief te hebben, want misschien gaat diegene dan wel dood...
In dit ietwat onwerkelijke verhaal ontmoet hij op vierentwintigjarige leeftijd de tovenares Virginie.

'Ik zal je het verleden doen vergeten, je vader en je moeder, je zogenaamde vrienden en vriendinnen die uiteindelijk alleen maar om je lachten omdat je niet zo was als zij waren. Je moet opnieuw beginnen en ik zal je leiden.'

Dat is precies wie en wat Renke op dat moment in zijn leven nodig heeft; iemand die hem de kans geeft opnieuw te beginnen en om naar te kunnen wijzen wanneer iets niet goed gaat. Dan is ook niet zijn schuld omdat Virginie hem geleid heeft, zo denkt hij.
Hij wil zijn angsten kunnen vergeten en afrekenen met oude vijanden. Het oude huis waar ze zijn doet aan het leven van Renke denken; aangevallen en verwaarloosd. De soldaten waar steeds sprake van is in Landing geven weer dat er een gevecht gaande is; bedoelt de auteur hier het gevecht met zichzelf?
Een verhaal over een persoon die hulp nodig had en dacht dat hij die zou krijgen, maar dan hulpeloos achter blijft. Wat is werkelijkheid?