Ik was direct fan van de hoofdpersoon van dit boek. Niels Oxen is een stoere soldaat met nogal ruwe omgangsvormen en een wat schimmig verleden. Hij kampt met een hevige vorm van PTSS (post-traumatische stress stoornis) door zijn belevenissen in de Balkanoorlog. Zijn persoonlijkheid heeft dus meerdere kanten en dat maakt hem een fijne hoofdpersoon. Hoewel hij zich in feite niet erg vriendelijk gedraagt, voelde ik wel direct sympathie voor hem. Door zijn verleden kom je ook dingen over de Balkanoorlog te weten die niet algemeen bekend zijn.

De partner van Oxen in het onderzoek, Margrethe Franck, is ook erg fascinerend. Achter haar extreem stoere houding lijkt enige onzekerheid te zitten. Verder is ze slim, heeft ze erg goede invallen en levert ze een grote bijdrage aan het onderzoek.

In het begin van het boek worden er nogal wat personages en verhaallijnen geïntroduceerd. Dit vond ik in eerste instantie enigszins verwarrend. Later wordt veel duidelijk, hoewel je wel echt je aandacht bij het verhaal moet houden. Er zitten nogal veel intriges en complotten in het boek. Dit zorgt wel dat je nieuwsgierig blijft.

Naarmate het boek vordert, komt er meer actie in het verhaal. De actiescenes zijn levendig beschreven en zijn vaak erg spannend. Ze voegden voor mij veel toe aan het verhaal. De afwisseling tussen complotten en intriges en simpele, rauwe actie vond ik fijn.

De plot zit goed in elkaar. Het is niet de makkelijkste plot om te lezen, maar hij is wel goed uitgewerkt. Ik kan daar alleen maar bewondering voor hebben. Aan het einde van het boek zijn nog niet alle vragen beantwoord, maar er komen nog meer delen in deze serie. Als het goed is krijgt de lezer dus uiteindelijk wel meer te weten over de hoofdpersonen en bepaalde gebeurtenissen in dit boek.