Je kunt het je bijna niet voorstellen. Je staat vol in het leven, je hebt een gezin, een goede baan, het leven stroomt en rolt. Ineens voel je wat, het zal wel niks zijn, het komt wel. Toch maar een check doen bij de dokter en alles raakt in een stroomversnelling, maar komt tegelijkertijd stil te staan.
Je gezin achterlaten, omdat het leven niet lijkt te kunnen accepteren dat je het even niet kan. Je moet helen, maar het leven wil dat je gaat hollen. Als moeder je hebben en houwen achterlaten, als je het hoort, gaat je bloed koken. Dat doe je toch niet!
De opbouw van het verhaal zorgt dat je voelt dat het nodig is. De zoektocht die ontstaat, de weg terug naar zichzelf en het nieuwe leven dat daarin ontstaat. Maribeth hervindt zichzelf en daardoor ook weer het contact met haar man.
(een volle recensie staat op?: http://www.biancaschrijft.nl/2017/02/22/laat-me-gaan-van-gayle-foreman/)