Alle verhalen bij Modiano draaien om marginale figuren met een mysterieus verleden, vaak verbonden aan WO II. Vaak ook zoeken zij vergetelheid, in een soort onduidelijk licht crimineel avontuur. Steeds draait het om onbestemde weemoed, mist, versluierd verdriet. Sommige personages blijken zomaar in het niets te kunnen verdwijnen, waarna anderen met bijna serene weemoed toch hun spoor zoeken,en gefascineerd worden door bijvoorbeeld toevallig gevonden aantekeningenboekjes of vergeelde foto's. Soms bereiken de sporenzoekers daarbij ook een merkwaardig soort onthechte lichtheid, omdat ze bij hun zoektocht losraken van hun eigen bestaan. Modiano's toon is gedempt, fluisterend, verhullend: liever het mysterie van de schaduw dan de helderheid van het volle licht. Alle zijn boeken lijken dus op elkaar, zijn eigenlijk onderdelen van een groot boek. En toch worden de boeken van Modiano steeds beter naarmate hij ouder wordt. Lees die man, en geniet. In stilte.