Alison Weir is een schrijfster van boeken die zich afspelen in Engeland in de tijd van de Tudor dynastie. De serie Six Tudor Queens is een serie boeken over de zes vrouwen van Henry VIII. Dit boek beschrijft het leven van de tweede vrouw van Henry, Anne Boleyn.
Het verhaal loopt voor een groot deel parallel aan het eerste boek. Het begint wanneer Anne naar het hof in Mechelen wordt gestuurd. Katherine is op dit moment nog de onbetwiste koningin. Anne heeft het naar haar zin in Mechelen. Ze krijgt hier ideeën over de positie van vrouwen in de maatschappij. Ze leest boeken over vrouwen die macht hebben en heeft hier ook discussies over. Dit vormt voor een deel haar latere karakter. Ze wil niet haar hele leven moeten luisteren naar de wil van mannen. Na het hof van Mechelen gaat Anne naar het hof van Frankrijk. Aan het hof is ook haar oudere zus Mary. Mary wordt verkracht door de koning en terug gestuurd naar Engeland. Dit heeft ook invloed op Anne. Ze krijgt steeds meer het idee dat Mannen alleen maar naar hun lusten luisteren en ontrouw zijn.
Als Engeland en Frankrijk op het randje van oorlog staat, moet Anne terug naar Engeland. Hier komt ze terecht in de hofhouding van Katherine van Aragon, de koningin. Hier ontmoet ze ook koning Henry. Na een aantal jaar begint Henry haar het hof te maken en wil hij ook met haar trouwen. Anne wil eerst niet, maar op het moment dat ze beseft dat ze hiermee veel macht naar zich toe kan trekken, besluit ze toch op het voorstel in te gaan. Hiervoor moet wel eerst Katherine aan de kant worden gezet.
Het boek geeft een mooi inzicht in de mogelijke denkwijze van Anne Boleyn en waarom ze bepaalde keuzes maakt. In het begin had ik wel sympathie voor haar, maar zodra ze had toegestemd met het huwelijk, begon ik minder sympathie voor haar te krijgen. Zo is ze soms nogal hypocriet. Wat zij rechtvaardig vindt voor het lot van Katherine, vindt ze niet rechtvaardig voor zichzelf, ookal zijn er veel parallellen.
Ik merkte dat het boek weer bijna hetzelfde las als het eerste boek. In het begin leest het snel. Dan is er een stuk waar ik me door heen moest worstelen en daarna leest het weer lekker. Dit komt denk ik doordat ik persoonlijk de gebeurtenissen in dat deel minder interessant vindt. Alison Weir houdt zich natuurlijk aan de tijdlijn zoals het zich heeft afgespeeld, maar dat maakt het voor mij even iets minder interessant.
Het boek is een mooie vertelling over wat er zich allemaal afgespeeld heeft in die tijd. Het einde is bekend, het is dus zeker geen spannend boek, maar een mooie beschrijving van haar leven. Een kanttekening hierbij is dat van een groot deel het niet zeker is dat het zich zo heeft afgespeeld, wat natuurlijk heel logisch is aangezien veel niet bekent is. Maar bij sommige scenes is het wel heel duidelijk dat ze bedacht zijn. Zo ontmoet Anne Boleyn Leonardo da Vinci. Dit zou echt gebeurt kunnen zijn. Maar heeft hij haar ook echt getekend? Alison Weir zegt in het nawoord dat ze dit zelf bedacht heeft en dat het zou kunnen dat het zo gebeurd is. Je kunt dit een leuke toevoeging kunnen vinden, maar ook een onnodige.
Toch is het een verhaal wat je aan het denken zet over die tijd en over onze tijd. En dat maakt het een mooie obsessie.