Mila een meisje uit Frankrijk wordt opgepakt en gedeporteerd met zoveel andere mensen naar het concentratiekamp Ravensbrück. Maar het trieste van dit verhaal is dat de mensen helemaal niet wisten waarheen ze werden vervoerd..en al helmaal niet wat een concentratiekamp was. Tot het moment dat ze daar aankomen en al het leed daar moeten meemaken en het zelf ondervinden. Zo ook Mila het meisje dat onverwachts wist dat ze zwanger was ...en dan maak je eigenlijk helemaal geen kans om te overleven. Ze heeft het overleeft..maar vraag niet hoe...haar baby heeft het niet mogen overleven, maar een andere baby die aan haar zorg is toevertrouwd wel.
Die voedt ze op als haar eigen zoon die het op zekere leeftijd te horen krijgt waar hij geboren is en ook dat zijn ouders dus niet zijn échte biologische moeder en vader zijn.
Het verhaal leest niet zo vlot als ik had gewild, maar laat wel de verschrikkingen uit de kampen lezen.
De schrijfster heeft dit punt gemist, namelijk het gevoel van deze gebeurtenissen over te brengen op de lezer.