Veertig jaar oud en nog steeds fris. Wat vooral opvalt, is het pure vertelplezier. De auteur heeft geen pretenties en doet waar hij zin in heeft, of het nou onzin is of niet. Dat leidt soms tot flauwe maar veel vaker tot vermakelijke,koddige verhaaltjes. De auteur houdt van gekte, dat is duidelijk en draagt zijn eigen steentje bij door af en toe een raar zinnetje toe te voegen (“Hans zelf probeerde de wichelroede eens, en wie had dat gedacht.” “...een man met een gezichtvormig gezicht...”). In het slot- en titelverhaal laat hij een aantal figuren uit eerdere verhalen nog eens optreden. Herman Pieter de Boer is zelf eigenlijk net zo’n pepermuntmeisje als die uit een van zijn verhalen. Een citaat: “Daar hij echter fatsoenlijk was opgevoed, en niet sjiek genoeg om onbeschoft te zijn...” Een van de leukste verhalen is De Veerpont. En ook De Laatste Trein, De Morgenster etc.