Mijn eerste kennismaking met Goddard is er een met gemengde gevoelens. Hoewel ik dit boek met plezier gelezen heb, blijft er toch een onbestemd gevoel hangen. Een beetje als een recept met overheerlijke ingrediënten waarbij de klaargemaakte maaltijd een beetje tegenvalt.

Het is moeilijk om een vinger op de zere plek te leggen. Tijdens het lezen heb ik het niet eens zo in de gaten gehad, maar nu ik er over nadenk valt me iets op. De protagonisten Don en Blake zijn beiden supergemotiveerd om het raadsel te ontwarren maar het wordt nooit duidelijk wat hun achterliggende reden is. Zo wordt de onderlinge relatie van Don en Blake niet uitgewerkt. Ziet hij haar meer als zijn dochter of spelen er bij Don toch andere gevoelens? Waarom blijft hij haar in vredesnaam zo volhardend ondersteunen? Interessant, maar het blijft een vraag. En waarom bijt Blake zich zo vast in haar zoektocht? Vanaf het begin is juist Blake een personage waar je als lezer gevoel voor krijgt. Je verwacht dan ook meer diepgang in haar karakter of in ieder geval meer achtergrondinformatie naar het waarom. Interessant, maar ook dit wordt totaal genegeerd. Het is gewoon niet af op deze manier.

Het plot is een slimme variatie op een bekend thema. De nogal simpele Hollywoodachtige ontknoping vind ik dan weer wat te makkelijk bedacht.

Al met al een lekker verhaal dat zijn potentie bij lange na niet haalt.