Weer een van mijn favorieten in de reeks. Hier wordt dus ook helemaal duidelijk waarom ik aan het Konijn van Troje van Monty Python moet denken...
Al bij al komen in dit boek een paar van de beste scènes in de hele reeks in, vind ik, en ook een paar van de grappigste dialogen (ondertussen weten we al hoe dat in zijn werk gaat, in deze reeks).
Het wordt nog maar eens duidelijk dat ik de boeken liever chronologisch lees: het einde van dit boek geeft al een hint voor Boek 8, en als je dus eerst 6 leest, dan 7 en dan pas 8 ben je dat al vergeten. Aan de andere kant is het een beetje een nadeel, wel, want je merkt dat de personages hier precies iets minder volwassenen zijn dan in Losgeld voor Erak, waarschijnlijk omdat ze met de boeken opgroeien, en niet chronologisch. Dus dat is nogal gek, soms. Ook omdat er soms naar dingen worden verwezen die niet meer helemaal overeenkomen of logisch lijken. Eerlijk is eerlijk: ik heb me altijd afgevraagd waarom Flanagan dat nu gedaan heeft. Misschien kreeg hij opeens dat extra idee voor Boek 7. In dit boek wordt ernaar verwezen, maar in De Magiër van Macindaw dus niet, wat wel raar is.
Een ander nadeel is dat er al stilaan inconsequenties in de reeks beginnen te sluipen. Dat was zo al in het vorige boek, toen er een liedje in kwam dat Stinkerd Jan heette, en opeens veranderde in Oude Jan Rook, maar dat lag misschien per ongeluk aan de vertaler. Daar kunnen we wel tegen. Opvallender hier is, als je Boek 5 en 6 achtereen leest, je je misschien nog herinnert dat Will de Jager nummer 26 verving - en zoals in dit boek wordt uitgelegd, krijgt een Jager de nummer van zijn voorganger. Alleen heeft hij hier opeens nummer 50. Dat is toch iets waar een redacteur (de oorspronkelijke ook!) wel aandacht voor zou moeten hebben...
Maar goed, dat is maar muggenziften. Het stoort niet echt, het valt alleen maar op. Al bij al is dit nog steeds een fantastisch verhaal, zoals we gewend zijn.
10/10