Wanhoop is het eerste woord dat in mij opkomt tijdens het lezen van dit boek. De wanhoop van een moeder om haar zoon te redden van het onrecht dat hem aan wordt gedaan. De wanhoop van de andere familieleden. De wanhoop van de verdachte, Dex, over de bizarre situatie waarin hij is belandt. De wanhoop over het gevecht tegen justitie die vooringenomen de zaak behandelen.
Er is zoveel onrecht in dit boek dat ik er alleen maar boos van kan worden. Het onderwerp is zwaar. Er zijn een aantal meisjes verkracht en Dex is de hoofdverdachte.
Maar in plaats van dat justitie met open ogen en zonder tunnelvisie het onderzoek verricht, behandelen ze Dex als dader en niet als mogelijke verdachte.
Moeder Anna is en blijft overtuigd van zijn onschuld en doet er alles aan om dat te bewijzen, maar ook om Dex te laten weten dat ze hem niet in de steek laat, dat ze hem steunt. Ik vind dat ook een belangrijk thema in het verhaal: de liefde van een moeder voor haar kind die onvoorwaardelijk is en ver gaat.
En binnen het wanhopige verhaal is dat toch ook iets moois om te zien.
Ook laat het verhaal duidelijk zien dat elk verhaal 2 kanten heeft en het niet zo zwart-wit is als een situatie soms kan lijken.
Ik heb tijdens het lezen niet getwijfeld aan de (on)schuld van Dex, dat stond voor mij als een paal boven water. Toch worden alle kanten van het verhaal belicht. Ook de verkrachtte meisjes komen aan het woord, en hun moeders.
Het is een boek over recht/ onrecht, moeders die vechten voor hun kinderen.
Het is ook een boek dat je na het lezen zo maar naast je neerlegt. Het blijft je nog wel even bij. Zeker als je op de achterflap leest dat de schrijfster zelf zoiets heeft meegemaakt.
Het is ook geen thriller waarbij het bloed in de rondte vliegt. Het is meer een verhaal dat onder je huid kruipt en zo beschreven is dat je je ook nog kunt voorstellen dat dit in de echte wereld ook kan gebeuren.
Een aanrader!
4,5 sterren