Alfred is een jonge, en een beetje naïeve, jonge geoloog die door zijn professor wordt overgehaald om onderzoek te gaan doen naar de mogelijkheid van meteorieten in Lapland. De lezer volgt Alfred door de absurditeit van de academische wereld en belandt net zo onbeholpen midden in het grote niets van Lapland. Door de midzomerzon kampt Alfred meer en meer met slapeloosheid en de eerste vormen van paranoia. Of prikt hij eindelijk door de schijnheiligheid van zijn Noorse mede-onderzoekers heen?

De eenzaamheid die Alfred ervaart wordt realistische en beklemmend omschreven, terwijl men ondertussen niets liever wil dan rondlopen in het prachtige landschap. Het feit dat een geologisch onderzoek de basis vormt voor het boek hoeft niet een reden te zijn om als niet-geoloog het boek te laten liggen. Hermans laat juist de concurrentiestrijd en het haantjesgedrag binnen de academische wereld zien, waarbij het (volledig nutteloze) onderzoek in schril contrast staat met de pijnlijke werkelijkheid waarin Alfred verkeert.

Nooit Meer Slapen is een tijdloos roman van een beklemmende schoonheid.