‘Kleine moordenaar’ van Sophia Drenth is net een zwarte spiegel, die de lezer laat zien dat kwaad niet geboren wordt, maar wordt gemaakt. Het is een meeslepend verhaal vol duistere fantasie en gruwelijke gebeurtenissen. Maar het is ook een beklemmende obscure vertelling over het maken van keuzes.
Om te beginnen is het ironisch dat de naam Rafaël betekent ‘God heeft genezen’, omdat de jongen door zijn keuze om Ath’vacii te worden steeds verder van deze naam af kom te staan, maar doordat hij Ath’vacii wordt zijn oude naam weer eer aan doet, vanwege de geneeskrachtige werking van zijn bloed.
De macabere fantasie van de auteur laat de lezer uitersten zien, waarbinnen Rafael zicht ontwikkelt. Deze variëren van heftig tot ontroerend, van gruwelijk tot schrijnend, en vormen de basis voor de vorming van Ràvan. Het moment dat de hoofdpersoon kiest voor het meest duistere deel in zichzelf en daarbij blijft is beklemmend.
Ook is het motief van moederschap op een fantasierijke wijze uitgewerkt. De relatie met een moederfiguur heeft een belangrijke invloed op Rafaël. In het verhaal krijgt hij met drie verschillende moederfiguren te maken, waarvan Meg’aa het meest macabere voorbeeld is.
Kortom, een echte aanrader voor iedereen die van meeslepende, duistere speculatieve literatuur houdt.