Wat eigenlijk een triest verhaal is is op zo een leuke manier geschreven dat het bijna grappig wordt. Esther heeft een dwangneurose en moet alles tellen. Wat ze allemaal doet om aan die behoefte te voldoen...
Aan de andere kant zit ze bij een psychotherapeut met 1 vraag, moet ze de award in ontvangst nemen of niet, want als ze dat doet moet ze ook haar recept verklappen en dat is nu net een probleem, dat kan ze niet.
Gaandeweg wordt het duidelijker dat er meer aan de hand is en op het einde valt de puzzel mooi in elkaar. Zalig boek. Ik kijk uit naar haar volgende.