Ik vind Karen Fossum een prima schrijfster en dat heeft ze met dit boek alleen maar bevestigd. Niettegenstaande het verhaal in mijn ogen wat dunnetjes is (als je de achterflap hebt gelezen, ken je eigenlijk quasi het ganse verhaal, op de dader na), slaagt Fossum er door haar meeslepende stijl en door de liefde waarmee ze haar personages neerzet, toch in om tot het einde te blijven boeien. Dat einde, dat blijkbaar bij andere lezers voor frustratie zorgde, stoorde mij eigenlijk niet. Ook haar boek Kijk niet achterom liet aan het einde nog vragen open.