Als dit boek een kunstwerk is zal iedereen, zoals bij ieder kunstwerk, zijn eigen invulling er aan te geven. Ik zie hier een kunstwerk. Een aldus is het belangrijkste thema de zich zelf opgelegde (über)norm door de hoofdpersoon; een persoonlijkheid ontstaan als reactie op de perfectionistische sociale klasse waarin hij zich bevindt.

Om die nagestreefde perfectie en die persoonlijke norm bij de lezer te laten landen heeft de schrijver er voor gekozen de eigen waarneming van de hoofdpersoon tot in den treure te herhalen. Verderop in het boek wordt langzaam maar zeker duidelijk wat die zelf opgelegde norm met de hoofdpersoon doet. Daar hoef ik verder niet op in te gaan.

Bret Easton Ellis wil ons duidelijk maken dat we in dit moderne leven, ondanks onze vervreemding en het in verval raken van de menselijke maat daardoor, kort bij ons zelf moeten blijven. We moeten niet de normen van anderen cultiveren maar geregeld stilstaan en ons bewust zijn van onze echte eigen maatstaven . Doen we dat niet geregeld dan zijn we op enig moment ons zelf kwijt. Precies zoals de hoofd persoon in het boek: "Ze vraagt aan me... wie ik ben..... Maar dat.. dat is niet mogelijk..."