Het aantal Zweedse misdaadauteurs dat het ook in de lage landen probeert te maken is stilaan niet meer te tellen. Uitgever Luitingh-Sijthoff pakt nu uit met Per Källen, een tweeënveertigjarige geneesheer uit Uppsala. Källen weet griezelig veel over forensische geneeskunde, meldt de achterflap. Dat griezelig klopt niet zo, daarvoor blijft Källen te veel steken in de vakterminologie. Veel is het daarentegen wel, De schijndode lijkt soms een beginnerscursus pathologie.

Hoofdfiguur David Lagerquist bestudeert namelijk onderkoelingsverschijnselen. In bepaalde gevallen kan daarbij een toestand van schijndood optreden: het slachtoffer toont geen teken van leven meer, maar mits een versnelde opwarming is hij wel nog te redden. Je hoeft geen Sherlock Holmes te zijn om te beseffen dat dat in dit boek ook effectief zal gebeuren. De schijndode is echter niét Davids vader, die wordt namelijk onherroepelijk dood aangetroffen in zijn auto, een doosje hartpillen nog in de hand. Een hartaanval is de voor de hand liggende conclusie, maar David vertrouwt het zaakje niet. Maar wie zou Axel Lagerquist willen vermoorden? Zijn oude vriend en dokter Rapp? Of de Russen van Peacesat die nogal veel belangstelling tonen voor Axels navigatiebedrijfje?

De forensische wetenschap is niet het enige waar Källen in uitblinkt. Hij kan ook golfen en zeilen: enkele hoofdstukken handelen nauwelijks over iets anders. Dat, samen met de kritiek die Källen spuit over de Zweedse psychiatrische instellingen en het geneeskundig-forensisch onderzoek geeft soms de indruk dat hij te veel hooi op de vork neemt. De schijndode is dan ook Källens debuut: het ontbreekt vooral nog aan dosering. Källen zou wel eens een grote naam kunnen worden, als hij maar wat maat weet te houden.