Zeker niet makkelijk te verteren, dit boek van John Banville. Het is een droevig, zwaarmoedig verhaal over hoe Max Morden, na de tragische dood van zijn vrouw, terug keert naar de badplaats waar hij als kind vaak kwam. Hij neemt zelfs zijn intrek in “De Ceders”, het huis waar tijdens zijn jeugd ooit de familie Grace logeerde. Die bewuste zomer leert hij de Graces intiem kennen en gebeuren er dingen die hem de rest van zijn leven zullen bij blijven.
Een belangrijke reden waarom het boek moeilijk leesbaar is, is door de lange en zeer gedetailleerde beschrijvingen die Banville op je afvuurt en het vrijwel geheel ontbreken van dialogen. Toch straalt de klasse en vertelkracht van het boek af. Banville kan ongelooflijk knap schrijven, vaak met een zeer inventieve woorkeuze en volstrekt originele maar zeer beeldende metaforen. Soms is het zelfs grappig, zoals de beschrijving van ene juffrouw Knot: “Ik trof haar om twaalf uur aan in de salon waar ze haast hulpeloos en lichtjes hijgend achterover hing in een rieten fauteuil, die haar nauwelijks kon bevatten. [...] Toen ze wankelend opstond slaakte de rieten stoel een kreet van getormenteerde opluchting. Ze is echt onvoorstelbaar volumineus. Als die gesp het begaf en de ceintuur losschoot, dacht ik, zou haar romp in een perfecte bolvorm floepen, met haar kersenput in het midden als een grote kers op een taart.”