Niccolo Ammaniti neemt ons in Anna mee naar Sicilië anno 2020. Heel de wereld is getroffen is het rode virus. Een ziekte die dodelijk is voor iedereen die in de puberteit komt. Alle volwassenen zijn overleden en kinderen proberen te overleven op het eiland dat ook nog deels verbrand is naar een explosie. De 13-jarige Anna doet er alles aan om het te zorgen voor haar 8-jarige broertje Astor. Zij gaat op zoek naar eten en laat hem dan thuis achter met het verhaal dat de wereld buiten slecht en gevaarlijk is. Haar broertje gelooft dat totdat hij op een dag wordt meegenomen door plunderende kinderen. Samen met het jongetje Pietro en de hond Knuffel waar ze vriendschap mee heeft gesloten gaan ze eerst op zoek naar haar broertje en daarna willen ze naar het vasteland in de hoop dat daar nog grote mensen zijn die een vaccin tegen de rode ziekte hebben gevonden.

Anna is een donkerder verhaal dan andere boeken die Ammaniti geschreven heeft. De zoektocht van Anna en de anderen gaat vooral over hoop voor de toekomst en tegenslag die ze tegen komen. Hij beschrijft dat op beeldende wijze. De schrijver weet de lezer mee te nemen op de tocht over het eiland Sicilië. Iedere beschrijving geeft je het gevoel zelf aanwezig te zijn en je verlangt tijdens het lezen dat de kinderen weten te overleven. Hij neemt je bij de hand en je voelt soms de onzekerheid en het verlangen naar zorg van een moeder.

Ammaniti toen zich met Anna wederom een uitmuntend verhalenverteller. Hij schildert met zijn woorden iedere keer weer een landschap waarin je als lezer je thuis voelt en je jezelf laat lijden door de pracht van Italië en de personages die hij tot leven weet te scheppen. Door het thema in de toekomst is het verhaal iets minder toegankelijk dan eerdere boeken en ontbreekt de humor die we vaak van Ammaniti gewend zijn maar daardoor weet hij juist ook te verassen met het zwarte absurdistische dat ik nog niet van hem kende.

Uitgeverij Lebowski