Dit boek zou naar verluidt na wat mindere boeken weer een toppertje zijn van Auster. Vol vertrouwen begon ik dus te lezen. Aanvankelijk maakt het boek de verwachtingen ook wel waar: het begint als een broeierige ‘coming of age’ novel over de jonge talentvolle student Adam die in de ban raakt van een Frans stelletje dat hij ontmoet op een feestje. Met de vrouw, Margot, krijgt Adam een (sappig beschreven) seksuele relatie en de mysterieuze en onheilspellende Rudolf Born lijkt zich tot Adam te verhouden als Mefisto tot Faust. Een veelbelovend begin dus, dat echter niet echt wordt ingelost. Het enige onheil dat gebeurt is dat Born nogal onorthodox een overvaller overmeestert en doodt, maar veel verder dan dat komt het niet.
Auster’s vertelstijl intussen is wel bijzonder: het boek is verdeeld in drie seizoenen (Spring, Summer en Fall) en is respectievelijk in de ik-, jij- en hij-vorm opgetekend, waardoor je steeds verder af komt te staan van onze Adam. Een vervreemdend effect in een dito boek. Want wat er allemaal verder nog beschreven wordt (Adam’s bizarre incestueuze relatie met zijn zus, Adam’s reis naar Frankrijk en een halfslachtige wraakpoging op Born en ten slotte de dagboekaantekeningen van Rudolph’s (stief-)dochter Cécile, die hem bezoekt op zijn afgelegen eiland in de Cariben) lijkt weinig samenhangend.
Een wat raar boek dus, dat me onbevredigd achter liet. Ongetwijfeld bezit Auster vertelkunst, maar het verhaal was naar mijn idee te buitenissig om het goed te kunnen vinden. Maar ach, het kan ook best zijn dat ik iets over het hoofd heb gezien, misschien wel de ‘onzichtbare’ aanwijzing, waar de titel naar zou kunnen verwijzen?!?