Ik moest aanvankelijk erg wennen aan de vorm die Griet op de Beeck heeft gekozen: alle (korte) hoofdstukken gaan beurtelings over een van de vijf hoofdpersonen die allemaal iets in de relationele met elkaar te maken hebben. Alledaagse, herkenbare gebeurtenissen over liefde, overspel, familie, opgroeien, enz.

Dat kabbelt eigenlijk zo het hele boek door, totdat de schrijfster tegen het einde een ingrijpende gebeurtenis toevoegt, waardoor je rechtop zit. Met andere woorden, een lange aanloop naar een catharsis.

Het is het eerste boek dat ik lees van de deze Vlaamse schrijfster. Van haar optreden in VPRO’s Zomergasten was ik zeer onder de indruk. Wat een vrouw! Dit in tegenstelling tot deze debuutroman, al geeft de inhoud wel stof tot nadenken. Desondanks ben ik wel benieuwd naar haar andere boeken.