Wat gebeurde er die zaterdagmiddag op 24 februari 1945? Als lezer weet je het, dus als het dan ook echt gebeurt, is het geen verrassing meer. Maar voor Bram is het nog altijd een vraag wat er die dag met zijn oom, het broertje van zijn moeder is gebeurd. Als ze 81 jaar is, vertelt ze het dan eindelijk.

Het verhaal wordt vertelt door de moeder van Bram. Al op de eerste pagina van het boek verhaalt ze over die fatale middag. Het verhaal kent geen inleiding, het begint direct waardoor je er als lezer niet in hoeft te komen. Terwijl zijn moeder vertelt, herbeleeft Bram zijn jeugd weer. Het verhaal wordt afwisselend vertelt door zijn moeder, die teruggaat naar die dag in 1945 en door Bram zelf, die tien jaar na het ongeval wordt geboren.

Mooi om te lezen vond ik de wijze waarop de opa van Bram met hem omgaat. Liefdevol in plaats van afstandelijk wat in die tijd doorgaans gebruikelijk was.

Ook al is het een dun boekje, 80 pagina's inclusief illustraties, het verhaal is goed uitgewerkt waardoor je als lezer niet met vragen blijft zitten.