Jill Mansell is eigenlijk de enige echte koningin van de feelgood, ook dit keer is ze daar weer in geslaagd,
Haar boeken kijk ik altijd erg naar uit, de vroegere covers waren al gezellig, maar sinds een paar jaar zijn haar covers echt heel vrolijk, je krijgt gelijk een vakantiegevoel van. Wel vind ik de Engelse titel beter bij het verhaal passen, Maybe this time
Wat ik ook fijn aan haar boeken vind, is het lettertype, het is in verhouding met andere boeken misschien groot, maar dat vind ik altijd heel fijn.

Ze neemt je dit keer weer mee naar Engeland, we leren Mimi kennen, die op een allercharmantste manier het platteland leert kennen.
Als ze een schaap wil redden is de toon gelijk gezet.
Ze maakt gelijk een enorme indruk op Cal, die samen met haar naar het dorp loopt waar haar vader met zijn vriend woont, ze bouwt een vriendschap op met Cal, en zijn gezin.
Als het noodlot toeslaat in het dorp, neemt het verhaal allerlei wendingen.

Voor een verhaal van Mansell heeft dit boek wel echt veel drama eigenlijk, maar het pas wel heel goed bij het verhaal, het laat je ook stilstaan bij hoe het leven kan zijn, als het even allemaal tegenzit.
Mimi is wel een sterke vrouw en laat zich niet kisten door het onheil.
Wat ik ook mooi vind is dat er veel meer diversiteit in de boeken komt van Mansell, zo gaan de vader van Mimi en zijn vriend in een dorp wonen, vinden weinig aansluiting in het dorp, waarvan ze denken dat het komt omdat ze homoseksueel zijn, komen tal van vooroordelen van pas, goed ook dat dit er inzit want dan ga je zelf ook nadenken.

Mansell heeft echt een hele hoop personages in haar boeken zitten, ook dit keer, maar ondanks dat het er veel zijn, weet je wel altijd goed over wie het gaat.
Ook is het knap hoe ze de personages neerzet, ze heeft personages in wie je altijd wel iemand herkent, ze zijn menselijk, grappig en sommige zijn ronduit onuitstaanbaar, maar ook dat vind ik altijd leuk in een boek, iemand waar je gewoon echt een hekel aan hebt, maar ook personages die niet zijn wat je denkt dat ze zijn, die je gewoon verrassen.

De stijl van Mansell is ook fijn, ze gebruikt een hoop humor, ze laat het je voor je zien, het zou je zelf gewoon kunnen gebeuren.
Het leest altijd ook gewoon heel fijn, mede door de lettergrote, maar vooral omdat ze een gewoon taaalgebruik heeft, ze heeft geen moeilijke woorden nodig.

Het zijn gewoon heerlijke verhalen om te lezen, van te genieten, een verhaal waarvan je er altijd van uit gaat dat het weer goedkomt.
Nu weet je eigenlijk bij een Mansell altijd wel dat het goed afloopt, maar toch is het allemaal goed gevonden, ondanks dat het af en toe best een zielig verhaal was, bleef het altijd positief, om hoop en kracht uit te halen.
En wat is er nou fijner dan een verhaal dat goed afloopt, niks toch.
Laat je lekker meeslepen en verrassen door Koningin Jill!