Het verhaal:
In Zweden is de zomervakantie is voorbij. De toeristen zijn naar het vasteland teruggekeerd en de rust van de herfst daalt neer over Visby, hoofdstad van het eiland Gotland. In een nacht brandt er een huis af. En daarna nog een. Getuigen wijzen Leo als de brandstichter aan, een elfjarige jongen die pas zijn moeder door een brand heeft verloren. Leo wordt op school gepest en hij wil wraak nemen. Maar heeft hij het ook gedaan?
In diezelfde periode wordt een sociaaldemocratisch gemeenteraadslid ernstig bedreigd en kort daarop komt zijn vrouw om het leven bij een brand die blijkt te zijn aangestoken. Het is de taak van inspecteur Maria Wern om het verband tussen deze gebeurtenissen te vinden. Het spoor leidt naar een groep vrienden die al sinds de middelbare school met elkaar omgaan. Een groep waartoe ook Björn behoort, een brandweerman op wie Maria hopeloos verliefd wordt.
De karakters van de hoofdpersonen worden niet uitgebreid verteld op die van Maria en Leo na. Je kan je goed in hun leven. Maria is zakelijk en soms zelfs hard maar heeft aan de andere kant ook wel gevoelens. Al uit ze die niet vaak. Leo is pas elf, door de omschrijving van zijn karakter en zijn denken kan je zo goed voelen wat hij voelt en weet je ook zijn beweegredenen. Bij de andere personen is dat niet duidelijk.
In het begin is het lastig in het verhaal te komen omdat er meerdere verhaallijnen lijken te zijn, maar deze zijn nodig voor de verloop van het verhaal. Het is in chronologische volgorde geschreven, de hoofdstukken zijn niet te lang en het leest snel. Je wil weten waarom er gebeurd wat er gebeurd. Het thema is origineel, maar hierover kan ik niks verklappen in verband met spoilers. Het plot is niet voorspelbaar, je wordt tijdens het lezen steeds op een verkeerd spoor gezet.
Dit is niet het beste boek dat ik van Anna Jansson gelezen hebt, maar het krijgt toch een dikke 3.5 sterren.Ik kan dit hier helaas niet kwijt.