Met zijn nieuwe roman 'Zout' staat Marc Reugebrink (Goor, 1960) in de traditie van de historische vertellingen van F.B. Hotz en Thomas Rosenboom. Tukkers zullen moeiteloos hun 'oale groond' herkennen. Ik meen in het fictieve plaatsje Lende (ellende?) wel degelijk Delden en het aanpalende kasteel Twickel tussen Reugerinks alinea's te ontwaren.

In 'Zout' vindt de lezer een leeg land dat het bijna twee eeuwen geleden nog vrijwel zonder wegen moest stellen en waar alles over het water der vele kanalen en beken werd vervoerd. Het aloude decor der heemgronden met modderige paden, pre-historische stuwwallen, diep in de zandgrond verborgen zoutlagen, vennetjes met zwart water en hardnekkige mistsluiers er boven, schilderachtig meanderende riviertjes, met in de plaatselijke kroeg, onder de immer te lage plafondbalken, de bonkige mannen van weinig woorden die, meest zwijgend, hun bittere bier drinken, met de folkloristische animositeit tussen pastor en schoolmeester. Dit alles fijntjes doordesemt met de mythes van de streek; hellehond, witte wieven, Huttenkloas.

'Zout' is in haar beknoptheid een veelzeggende roman over de onverschillige natuur en des mensen dagelijkse geploeter. "...de rest is verzinsel, maar daarom niet minder waar", schrijft Reugebrink achter in het boek in zijn woord van dank.