In dit tweede deel van de familie Cazalet plaatst de schrijfster ons in de beginjaren van de tweede wereldoorlog. De familie woont bij elkaar op het platteland. Ieder van de gezinnen heeft nog huizen in London, maar een aantal hiervan wordt (gedeeltelijk) gesloten. Doordat de familie bij elkaar woont, is het wat moeilijker mee te krijgen hoe de afzonderlijke gezinnen zijn. De oudste kinderen gaan veel met elkaar om en vanuit hun standpunt worden de belevenissen in Aftellen verteld.
Zo mag Louise haar droom najagen en als actrice in het theater toneelstukken opvoeren. Daarbij lees je veel over haar bijna-volwassenheid en de ontberingen die ze accepteert om haar droom te kunnen volgen. Ook krijg je als lezer te zien hoe Polly, die niet weet wat ze wil met haar leven, en Clary wat dichter bij huis blijven en hoe zij met de oorlog omgaan. Clary's vader Rupert wordt vermist, zij blijft geloven dat hij nog leeft. De oorlog is wel merkbaar, maar het gevoel dat er nog meer en erger staat te gebeuren, is onontkoombaar in dit deel van de kronieken. Voor mij als lezer is het echt afwachten wat er aan het eind van de oorlog gebeurt, daar ben ik na het lezen van aftellen nog niet door voldaan. Hopelijk in het volgende deel.