Direct aan het begin van het boek weet de auteur al een desolaat gevoel op te roepen. Een schipper brengt drie personen, te weten Gardar, Kattin en Lif naar een eiland, naar het plaatsje Hesteyri. Zij hebben daar een vervallen huis gekocht en zijn voornemens dit te gaan restaureren. De zomer is voorbij en het eiland is verder verlaten. De schipper overhandigt hen de sleutels van een andere woning, voor het geval er iets gebeurt...

In het volgende hoofdstuk maken we kennis met Freyr. Freyr is psychiater, gescheiden nadat zijn zoontje Benin spoorloos verdween.
Freyr wordt door de politie erbij gehaald als blijkt dat er in het weekend een enorme ravage is aangericht in de peuterspeelschool. Tijdens zijn werk als arts verneemt hij van een patiënt dat zich zestig jaar geleden een soortgelijk voorval heeft voorgedaan.

Freyr ontdekt steeds meer overeenkomsten tussen de zaak van zestig jaar terug en die van nu. Ook een mogelijke zelfdoding lijkt niet volledig op zichzelf te staan. Wat hebben deze zaken te maken met de drie op het eiland?
Daar gebeuren onverklaarbare dingen: spontane natte plekken op de vloer, deuren die opengaan, ham die verdwijnt... Katrin moet hierdoor denken aan wat een leerling bij haar op school zei "Ga niet naar de slechte plek. Je komt niet terug." Katrin heeft dit gebagatelliseerd, waarop de jongen zei "Ga niet naar het huis. Je komt niet terug."
Katrin beseft dan dat zij nimmer in de klas heeft gesproken over het eiland en het huis...

De wetenswaardigheden op het eiland worden afgewisseld met die van Freyr. De stijl is vlot en vanuit de derde persoon beschreven.
De auteur beschrijft de eenzaamheid goed: zowel de eenzaamheid op het eiland als de eenzaamheid van Freyr (verder uitweiden zou spoilers opleveren).

De term "thriller" vond ik niet helemaal passend, daar er ook sprake is van geestverschijningen en dergelijke. Desalniettemin een leuk boek om te lezen, als je loslaat dat het een andersoortig thriller is.