De veroordeelde sluipmoordenares Celaene krijgt de kans om haar vrijheid terug te winnen. Daarvoor moet ze wel eerst de kampioen worden in het toernooi van de koning en vier jaar in zijn dienst blijven. Het leven in de zoutmijnen leidt onherroepelijk tot de dood, dus neemt ze het aanbod aan en gaat ze mee naar het glazen kasteel van Klooffort. Ondanks de druk die het toernooi op haar legt, ziet Celaene nog wel kans om vriendschap met prinses Nehemia te sluiten en om een romance op te bouwen. Naast het aangaan van deze sociale contacten is Celaene wel hard aan het trainen, want de proeven komen eraan en de zoutmijnen hebben haar conditie ernstig verslechterd. Al snel blijkt echter dat ze niet het meest te vrezen heeft van de andere kampioenen, maar van een onbekend kwaad dat de kampioenen vermoord. Het eerste doel is niet langer het toernooi winnen, maar zorgen dat ze lang genoeg in leven blijft om de finale te halen.

De eerste proef wordt wat theatraal aangekondigd en zorgt hiervoor des te meer voor een anti-climax. De proeven zelf, op de klimproef na, zorgen voor weinig spanning. De gebeurtenissen om het toernooi heen maken dat echter weer ruimschoots goed. Wie er achter het kwaad zit lijkt al snel voorspelbaar, maar door een aantal plottwists weet Maas de spanning er toch goed in te houden. Personages zijn niet altijd wie ze lijken te zijn. Hierdoor word je toch zo nu en dan even op het verkeerde been gezet.

Jammer is dat er in dit verhaal weer voor een driehoeksverhouding gekozen is. Zowel de kroonprins Dorian als Chaol lijken al snel met Celaena ingenomen te zijn. Dat Celaene, die toch druk is met trainen voor het toernooi en met het bezweren van het kwaad tijd heeft om zich bezig te houden met hoe knap deze heren zijn, komt niet altijd even geloofwaardig over. Dat ze tijd heeft om haar aandacht bij mooie jurken te hebben, evenmin.

Na de ontknoping blijven er nog genoeg vraagtekens staan om nieuwsgierig te zijn naar het volgende deel. De glazen troon heeft een mooie basis gelegd voor de serie.