Donna Leon blijft goede boeken schrijven, al worden sommige kenmerken van haar verhalen wel een beetje sleets.
Brunetti speelt regelmatig voor eigen rechter.
Venetië (Italië) is zo corrupt dat er niks meer aan te doen is.
Brunetti volgt zijn eigen ideeën, zonder zich iets aan te trekken van zijn meerderen. Dat kan heel goed, want ook die meerderen gaan hun eigen gang.
Paola verzorgt twee keer per dag een uitgebreide maaltijd, terwijl ze ook een soort baan lijkt te hebben. Maar die kost niet veel tijd, blijkbaar.
Verwacht dus geen revolutionaire nieuwe ontwikkelingen, en ook geen snel verhaal. Eigenlijk gebeurt er niet zo veel in een gemiddeld Leon-boek, maar het leest lekker weg en de lezer ziet veel vooroordelen over Italië bevestigd.