Het verhaal wordt afgewisseld met brieven van Thea aan haar demente vader. In die brieven wordt steeds meer van het leven in het gezin vroeger duidelijk. Ik vind dat een mooie manier van het vertellen over de achtergronden.
Het eerste dat mij opvalt als ik het boek uit heb is dat ik het zeker geen thriller vind. Verre van eigenlijk. Ik zou het eerder een roman over een familiegeschiedenis noemen. En als je het boek zo beschouwt vind ik het een ijzersterk boek. De vreselijke jeugd met de tirannieke godsdienstwaanzinnige vader wordt op een beklemmende manier beschreven. Wat een nachtmerrie.
De moorden spelen wat mij betreft een ondergeschikte rol. Het lijkt alsof ze als middel gebruikt worden om het verhaal van de opvoeding te kunnen vertellen.
Niet alle keuzes van de familieleden zijn te begrijpen, maar maken de karakters daardoor wel menselijker.
Van een mysterie uit het verleden komt eindelijk de waarheid boven tafel, maar of dat goed is…Pijnlijk is het zeker.
Het is geen boek waar je heel erg vrolijk van wordt. Wel een goed boek, als roman over een familie. Niet als thriller.
Daarom maar 3 sterren.