Het verhaal vond ik cool klinken, al had ik van tevoren wel wat bedenkingen. Zou het niet te erg op andere boeken lijken die ik al gelezen had? En inderdaad, aan het begin dacht ik echt dat ik een soort fanfiction op de Hongerspelen aan het lezen was. Zoveel elementen leken echt op elkaar! Toch vond ik het verhaal wel leuk, dus bleef ik doorlezen.

In Lone City kan de heersende elite geen kinderen krijgen. Alleen de meisjes uit de arme onderklasse kunnen dat. Zij worden als “surrogaten’ aan de adel geveild, met de taak hun nieuwe eigenaresse zo snel mogelijk een gezonde erfgenaam te schenken. Dit vond ik goed bedacht, want de adel heeft de surrogaten nodig. Maar, de worldbuilding had van mij een stuk beter gemogen. Lone City schijnt dus omringt te zijn met oceaan die elk moment de dijken kan breken, maar er werd niet verteld hoe dit is gekomen. Ook had ik graag meer willen weten over hoe Lone City precies in elkaar zit. Je krijgt steeds vlagen van informatie, maar ik wilde graag méér weten. Ik wilde me voelen alsof het land echt bestond, en dat had ik helaas niet echt.

Het verhaal las wel als een trein. Ik was er echt zo doorheen en ik baalde als een stekker want het boek eindigde met een enorme cliffhanger! Het vervolg is helaas nog niet vertaald, dus daar moet ik nog even geduld voor hebben.

Het verhaal las snel en het plot was goed en origineel, maar de worldbuilding had voor mij nog wel iets gedetailleerder gemogen. Ik zou me graag voelen als een inwoner van de Lone City en de wereld om me heen vergeten, en dat had ik bij The Jewel niet echt. Hopelijk is dat wel zo in het volgende boek! Ik geef The Jewel drie sterren.