Hij is de coming man van de VV&V. Een Vlaams-Nationalistische politieke partij waarvan zijn vader en schoonvader de oprichters zijn en de scepter zwaaien. Hierdoor is hij ook min of meer in een huwelijk gemanoeuvreerd met Sylvia, een vrouw die alleen met uiterlijk vertoon bezig is. Na zoveel jaren en tienerdochter Tess verder is de sleur aardig toegeslagen en zoekt Luc zijn vertier elders. Zijn oog is gevallen op secretaresse Nina en zij worden in een comprimerende situatie betrapt op een wel heel bizar moment onder nog meer bizarre omstandigheden. Niet wetende dat juist die omstandigheden ervoor gaan zorgen dat zijn leven voorgoed zal gaan veranderen. Wanneer hij en zijn vrouw op een dag bezoek krijgen van de politie met een aantal vragen reageert hij nogal omslachtig en verdacht, er ontstaat argwaan. En wanneer de post een paar dagen later ook nog eens een schokkende bezorging doet is daar de genadeslag. In enkele momenten lijkt Luc alles kwijt te raken. Zijn schoonvader en vader profileren zich als de reddende engelen en bieden uitkomst. Maar ook hier komt Luc van een wel heel koude kermis thuis. Hij is gebroken en wil alleen nog maar samen met Nina verder.

Het ongeluk blijft hem echter achtervolgen wanneer Nina onverwacht van het toneel verdwijnt. En op dat moment, overmand door wanhoop en verdriet stapt de lamgeslagen Layla letterlijk zijn leven binnen. Met haar lijkt het allemaal nog slechter en Luc voelt zich voor het eerst in lange tijd nodig. Hij twijfelt dan ook geen moment de rol van de ridder op het witte paard te vervullen en slaat zijn armen om het meisje, vastbesloten haar te helpen. Totaal niet wetende dat zijn ellende en dat van haar veel meer met elkaar van doen hebben dan in eerste instantie gedacht. Haar hulpvraag lijkt precies wat hij nodig heeft, Luc knapt er van op en wordt strijdvaardiger. Maar schijn bedriegt wederom en er lijkt geen einde aan te komen. De een na de andere gebeurtenis volgt elkaar op en het wordt er allemaal niet beter op. De vraag is, wie houdt het allemaal het langste vol en wie krijgt de uiteindelijke macht in handen?

Luc Deflo weet met ‘Macht’ wederom een snelle, onvoorspelbare thriller neer te zetten zoals ik graag van hem lees. De ingrediënten zijn wederom allemaal aanwezig. Spanning, humor en de typische Deflo dialogen. Ik hou er van. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ik dit boek een minder krachtige plot vond hebben. Het mag de leespret niet drukken hoor, verre van. Maar het verhaal werkt naar mijn mening naar een ander plot toe dan dat ik had verwacht.

De personages zijn ook deze keer heel typerend. Luc Verstrepen is een niet al te aantrekkelijke man, een marionet van vader en schoonvader, maar wel eentje met publieke macht binnen de partij. Het frustreert hem dan ook des te meer wanneer de thuissituatie zich ineens tegen hem keert en daarbij meteen ook de buitenwereld. Hij dacht onaantastbaar te zijn, mooi niet dus. Hoe dit wordt neergezet oogst haast mededogen met die arme Luc. Toch weet hij zich te manifesteren. Vooral omdat hij zich nodig voelt door Layla, die op haar beurt alle denkbare klappen al zowat opgevangen heeft. Luc is geen partij voor de agressieve man van Layla, althans niet fysiek. Het is bijna lachwekkend zoals ik hem in gedachten heb. Dit is voor mij het heerlijke aan het schrijven van Deflo. Het is beeldend en spreekt me enorm aan. De spanning is niet tenenkrommend maar ruim voldoende, het boek wegleggen is geen optie. Jammer……moet ik weer wachten op een volgend boek.

“Macht” is verrassend, snel, achterbaks, vol gekonkel en intriges. Hoe ver gaat men voor het hebben en houden van macht? Heel ver, dat blijkt.