Marc de Bel maakt het zich met Amira niet gemakkelijk. Maar liefst drie verhalen verwerkt hij in het ruim 180 pagina’s tellende boek. Hij neemt je mee in de wereld van Fliere Fluit, zijn sprookjesfiguur. Daarbij vertelt hij het verhaal van de doodzieke Amira. Amira is een boek dat niet snel verveelt.

Wanne heeft een reünie van zijn oude school en op die reünie komt hij een oude vriend tegen. Die vertelt hem dat het oude kasteel te koop staat. Wanne besluit naar het kasteel te gaan, om te kijken hoe dat eruit ziet. Daar ligt zijn geschiedenis. Wanneer hij daar komt, ziet hij alles weer voor zich. Hij ziet hoe Amira daar was en hoe zij leefde. Thuis vindt hij de koffer met het boekje en de andere spullen van Amira. Het boekje bevat het sprookje dat Wanne aan Amira vertelde. Waar gaat het sprookje over en wat was er met Amira aan de hand? Hoe ziet het kasteel er nu uit?

De Bel heeft het verhaal mooi opgebouwd. Zo maak je kennis met Wanne, in het heden. Dat zorgt ervoor dat de lezer niet echt een idee heeft wat er eerder is gebeurd. Via een – niet originele – reünie komt Wanne in aanraking met zijn verleden. Hij keert terug naar het huis en dan begint het verleden: de tweede verhaallijn in het boek. Deze twee lijnen worden onderbroken met een sprookje. Dit sprookje is opgeschreven in een schrift en verzonnen door Wanne. De Bel past het taalgebruik ook aan in dit sprookje: het is kindertaal. Op die manier maakt hij een mooie scheiding in het verhaal.

Het verhaal rondom Amira is niet uitgebreid, helaas. De lezer komt erachter dat Amira ziek is, maar hij weet niet precies wat de ziekte inhoudt. Dat is zonde, want op die manier verdwijnt er diepgang uit het verhaal. De Bel had hier best wat meer over Amira mogen vertellen. In plaats daarvan gaat er veel aandacht naar het – betrekkelijk simpel ogende – sprookje. Het sprookje oogt daarbij niet echt origineel: veel elementen komen terug in andere sprookjes. De lezer wordt hier niet echt verrast. Jammer.

Toch is Amira geen verkeerd boek. Het verhaal wordt aantrekkelijk door de wisselingen in de tijd en de wisselingen tussen de verhaallijnen. De Bel heeft geprobeerd het verhaal meerwaarde te geven door er stukken songtekst in te plaatsen. Ook het verhaal De engel van H.C. Andersen, aan het eind van het boek, geeft het boek net wat meer mee. Door de niet-originele elementen in het verhaal, als de verkoop van het huis, de reünie en het niet-originele sprookje, wordt het verhaal minder mooi. Amira bevat veel goede elementen, maar een mooie uitwerking mist.