Degenen die mij ook op Facebook volgen weten het al: dit was een 3 weken durende worsteling. Het vervelende is alleen: ik kan er de vinger niet op leggen waar dit aan ligt. Want het klopt dat Meyerhoff de mooiste zinnen en de meest sprekende beeldspraak gebruikt. Het taalgebruik is werkelijk fenomenaal, ook al doet het soms wat groots aan. Maar dat past weer uitstekend bij de titel en bij de houding en het gedrag van de personages.

Nee, waar het aan ligt dat het een worsteling is geworden… Ik weet het niet. Misschien mis ik de vaart in het verhaal, een bepaalde spanning. Geen idee. Maar ik weet wel dat ik dit boek niet snel zal aanraden, of je moet echt van dit soort boeken houden.

Ik heb me misschien iets teveel ingeleefd in de “ik” van het verhaal, die bij zijn grootouders intrekt. Dat beklemmende gevoel dat je je helemaal moet schikken naar hen, hun gebruiken overneemt en alleen buiten de deur uit de band kunt springen. Misschien heeft dat me teveel beklemd dat ik niet door kon lezen.

Ik ben normaal niet van het verklappen, maar de tweede helft van het boek, waarin ineens mensen overlijden, had in mijn ogen de meeste vaart. Er is in de tweede helft één hoofdstuk dat ook een beetje uit de toon valt: hierin wordt ineens een opsomming van gebeurtenissen gegeven in hele korte alinea’s, terwijl de rest van het verhaal zich ellenlang over de pagina’s uitsmeert.

Mijn oordeel is een magere 3 sterren op de schaal van 5. Het is tegenstrijdig. Ik kwam er bijna niet doorheen, maar ik vond het boek prachtig qua taalgebruik en beeldspraak. Probeer het zelf… Of niet…