Harlan Coben is inmiddels geen onbekende in de schrijverswereld. Hij is wereldwijd een van de meest succesvolle Amerikaanse auteurs en is de eerste die alle grote Amerikaanse thrillerprijzen heeft gewonnen. Coben schreef zijn eerste thriller, Dood spel, in 1990, maar hij brak pas echt door met zijn serie over Myron Bolitar, een sportmakelaar en privé-detective. Zijn tweede boek, Genezing, schreef hij in 1991, maar het werd pas in 2013 in het Nederlands vertaald.

Nadat dokter Bruce Grey terugkeerde van een plezierreisje wordt zijn lichaam bij het hotel waar hij logeerde gevonden. Alles wijst erop dat hij door het raam gesprongen is en dus zelfmoord heeft gepleegd. Televisiejournaliste Sara Lowell die met Grey bevriend was gelooft dit echter niet en samen met rechercheur Max Bernstein gaat ze op onderzoek uit. Grey was onderzoeker in een ziekenhuis en samen met twee collega's heeft hij een geneesmiddel tegen aids ontdekt dat ze op de markt willen brengen. Dat onderzoek wordt van diverse kanten tegengewerkt, onder andere door een bekende dominee. Wanneer een aantal patiënten uit de kliniek wordt vermoord komt de dood van Grey in een heel ander daglicht te staan.

In het voorwoord van het boek vertelt Coben dat hij nu zware kritiek heeft op het boek dat hij meer dan twintig jaar geleden geschreven heeft. Soms vindt hij het gedateerd en belerend, maar toch heeft hij besloten het ongewijzigd uit te laten geven. Deze zelfkritiek siert de auteur en dat hij het toch uitgeeft is moedig. Hij liep immers het risico dat hij afgekraakt zou worden. Van dat laatste is geen sprake geweest. En dat het verhaal soms wat gedateerd is, is geen probleem. Daar moet de lezer doorheen kunnen kijken en zich verplaatsen in de tijd dat het geschreven is.

Hoewel het dus zijn tweede boek is, is dat over het algemeen niet te merken. Het verhaal zit goed in elkaar, de schrijfstijl is, zoals ook in zijn latere werk, prettig en daardoor leest het boek erg vlot. De opening van het boek heeft meer dan voldoende spanning om nieuwsgierig te worden naar het vervolg. Dat vervolg is niet overal even spannend, maar desondanks wel boeiend. De regelmatige plotwendingen zijn daar natuurlijk ook debet aan. Soms is het verhaal wat voorspelbaar, maar niet dusdanig dat het verhaal daardoor vervelend wordt.

De personages van Sara en haar man Michael Silverman zijn als enige redelijk goed uitgewerkt. De overige komen er wat bekaaider vanaf, maar die hebben dan ook een iets minder prominente, zij het wel belangrijke, rol in het verhaal. Toch kun je je niet aan de indruk onttrekken dat het allemaal beter had gekund. Het zal te wijten zijn aan het feit dat Coben nog in 1991 iet veel ervaring met schrijven had.

Harlan Coben besluit zijn boek met een epiloog. Deze heeft echter geen enkele toegevoegde waarde en had met het grootste gemak achterwege gelaten kunnen, en misschien wel moeten, worden. De afronding van het boek was dan in ieder geval meer aansprekend geworden. Dit alles wil niet zeggen dat Genezing een tegenvaller is. Dat is het zeker niet, het is alleszins de moeite waard. Zeker voor de Coben-liefhebbers.