Bij het zien van de cover krijg je meteen een vermoeden waar het verhaal over kan gaan. Het geeft je geen prettig gevoel ondanks de schitterende trouwfoto. Dat komt mede dankzij het rek met koffers die je aan een stukje verleden doen denken waar je liever niet aan denkt. Ook de stoel met de koffer geeft een eenzaam gevoel, alsof er iemand mist. Evengoed is de cover heel goed gekozen. Het waarom mag je zelf gaan lezen.
Het verhaal is op een beeldende manier geschreven, mede dankzij Maurits, die het verhaal in gebaren verteld. Het is wel even wennen dat het op een manier geschreven is voor een toneelstuk waardoor je niet alleen het gesprek leest, maar dat ook de gebaren beschreven worden. Je leert ondertussen een klein beetje gebarentaal. Je krijgt bewondering voor Maurits dat hij het aandurft om zelf het verhaal van zijn moeder op het toneel te vertellen, ook al zijn er veel verschrikkelijke dingen gebeurd en moet hij soms iemand spelen die hij liever niet speelt. Tussendoor vertelt Hans haar verhaal. Er komen steeds meer herinneringen boven tijdens het verhaal van Maurits op het toneel, waardoor zij weer terug gaat in de tijd en niet alleen terug naar vlak na de oorlog, hoe het er toen aan toe ging in het gezin, maar ook haar leven overziet. Op een vloeiende manier word je heen en weer geslingerd in de tijd.
Het verhaal vertelt niet alleen het verschrikkelijke verhaal van de moeder in oorlogstijd, maar ook het verhaal van Maurits. Hoe men in die tijd met dove mensen omging, hoe men die onderwees op school, hoe men hen strafte als ze niet deden zoals verwacht werd. Na het lezen van dit boek kan je alleen maar concluderen dat dove mensen het heden ten dage beter hebben.
Kortom; het is echt een boek voor diegenen die van oorlogsverhalen houden. Omdat het boek niet zo heel dik is, het een heel mooi boek voor tussendoor of voor als je een readingchallenge te halen hebt.

Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2017/08/kleine-maurits-bertje-leuw.html.