Wanneer je dit boek in een ruk leest voel je dezelfde gefliptheid als Heleen.
Ik kan me niet identificeren met de overgangs perikelen van Heleen, ik ervaar mijzelf wat nuchterder maar heb ook nog niet de leeftijd dus wie weet, en zeker niet in haar moederlijke bezorgdheid tov van haar kinderen. Bij tijd en wijle is ze vermoeiend en op het mutserige af. Neemt niet weg dat de beleving van het verlies van de vrouw die je moeder was en daarmee tot een zekere acceptatie komen zo duidelijk voelbaar is, respect.

Halverwege begint heel voorzichtig, eerst met een enkele zin, een spanningsopbouw omtrent de huidig situatie van Heleen, de vertelster. Ook wordt de moeder-dochter relatie verder uitgediept wat het boek ten goede komt.
Begrijpelijker en "dichter bij de lezer" krijgt Heleen als karakter meer kracht. Aardig boek waarin de "madness" in het hoofd van twee vrouwen duidelijk voelbaar is, en door het vleugje zelfspot/humor makkelijk leesbaar.