Met een ijzersterke proloog zuigt Ilse Ruijters je onmiddellijk het verhaal in.
Eline gooit haar hele leven om en gaat in een tbs-kliniek werken in de hoop daar antwoorden te vinden over haar verleden. Aanvankelijk voelt ze zich onwennig, maar ze is zeker van haar stuk dat ze door zal bijten tot ze de waarheid achterhaald heeft. Maar die waarheid blijkt voor iedereen, ook voor de lezer, een grote verrassing te zijn.
De schrijfstijl van Ilse Ruijters en de korte hoofdstukken zorgen ervoor dat je het boek in één ruk uitleest. Zoals gezegd, word je van de eerste pagina in het verhaal gekatapulteerd om er na 283 pagina’s zuchtend afscheid van te nemen. En dat zuchten doe je niet omdat je blij bent dat het eindelijk uit is, maar wel omdat het je bijna driehonderd pagina’s lang op het puntje van je stoel liet bengelen.
Het boek geeft bovendien een goede kijk op het reilen en zeilen in de tbs (want deze lezer wist vooraf niet wat dit was). Misschien worden de bewoners in het begin ietwat karikaturaal voorgesteld, maar als het er toe doet, worden het mensen van vlees en bloed. Ook hoofdpersonage Elin ondergaat doorheen het verhaal een evolutie. Waar ze in het begin wat naïef en onzeker overkomt, verandert ze in de loop van het verhaal in een harde tante. Die evolutie verloopt niet altijd even gemakkelijk of geloofwaardig. Toch kan je de grote lijnen van haar daden en gedachten wel accepteren.
De ontknoping is er eentje om u tegen te zeggen. Niets is nog wat het lijkt en als lezer moet je bekennen dat je al het hele boek door op het verkeerde spoor zat. Knappe psychologische thriller, die naam meer dan waardig.