Met prachtig taalgebruik zet Dörte Hansen steeds een bijna voelbare sfeer neer waarin de verschillende bewoners en bezoekers van Het Oude Land zich bewegen. Het platteland, waar het moderne (stads)leven, het toerisme en onvermijdelijke pogingen tot vernieuwing meer en meer oprukken.

Een boerenleven dat heel geloofwaardig en natuurlijk niks neergezet, inclusief het niet-praten, de noodzaak van weinig of helemaal geen woorden om toch goede verstandhouding met elkaar te hebben.

‘Geen woord teveel. Alsof iedereen maar een kleine voorraad had waarmee je het tot aan je dood moest doen.’
We zijn getuige van de moeizame , soms pijnlijke relatie tussen zussen en moeders, tussen soms moeders en dochters. En van het oorlogstrauma van Vera, wat zij krampachtig verbijt en wegstopt, maar wat vooral weer opspeelt als zij alleen overblijft in de grote boerderij.
Tot haar nichtje arriveert.

Eigenlijk spelen de buren en andere dorpsbewoners net zo grote rol – zowel de oorspronkelijke als de import. Ik had graag gezien dat deze rol van de boeren en un onderlinge strijd en verhoudingen iets kleiner geweest zou zijn en daardoor meer aandacht gegaan zou zijn naar Anne en Vera.

Hoewel op de achterflap staat dat Anne en haar tante meer gemeen hebben dan ze hadden veracht, blijken er eigenlijk meer overeenkomsten te zijn tussen Anne en haar grootmoeder Hildegard, met Vera in de rol van als observator. Het vluchtelingenkind Vera herkent zich in het nieuwe vluchtelingenkind Leon. Ze ziet de geschiedenis zich herhalen in de personen van haar nichtje en achterneefje. Met alle trauma’s van dien.

‘Wat wisten dochters eigenlijk over hun moeders, ze wisten niets.’
Gaan Vera’s gedachten dan eerder naar haar halfzus Marlene en Anne, of naar haar eigen relatie met haar moeder, indertijd?

Prachtig boek. Een aanrader.