De hoogdravende stijl van Mulisch vind ik het boek geen goed doen, vooral bij het eerste deel moet je eigenlijk een woordenboek bij de hand hebben om alles te doorgronden.
Voor de gemiddelde lezer had het verhaal een stuk toegankelijker kunnen zijn, kennelijk wil Mulisch zich hiermee qua intelligentie boven de gemiddelde lezer zetten, en dat vind ik jammer en zelfs een hooghartige onderschatting van zijn lezer.(behalve de lezer aan wie het wel besteed is natuurlijk)

Dat neemt niet weg dat het een prachtig verhaal is, als je de moeilijke woorden overslaat.

De absurde wendingen in het verhaal zijn boeiend en daarom blijft het boek je steeds dwingen om verder te lezen,met name de ontwikkelingen in de vriendschap tussen Onno en Max (Anna) waren zeer de moeite waard.

Ondanks het feit dat ik niets heb met archeologie, theologie en astronomie vond ik het toch een bovengemiddeld boek, ik heb getwijfeld tussen 3 en 4 duimpjes, maar ik ben mild gestemd vandaag.