In Ontaarde vrouwen staan drie vrouwen centraal: Bonnie, Meijken en de moeder van Bonnie en Meijken. Bonnie verblijft op het moment in Nairobi, waar ze werkt aan haar nieuwste boek. Ze heeft haar man Zwier en dochter Maryemma verlaten. Meijken is de oudere zus van Bonnie en komt niet haar huis uit. Jarenlang is haar leven bepaald door haar moeder. Die woont inmiddels in een verzorgingstehuis.

Zwier vertrekt ondertussen met dochter Maryemma vanuit Afrika naar Nederland. Daar worden ze opgevangen door Meijken en haar man Gert. Ondanks alle goede bedoelingen verloopt dit verblijf niet zoals gepland. Het doel van de verhuizing wordt overigens pas later in het verhaal duidelijk, net als hoe de onderlinge relaties tussen de vrouwen precies liggen.

Het boek kwam voor het eerst uit in 1992, maar is op sommige punten nog steeds actueel. Ook al zijn er enkele zaken veranderd, de standaard is nog steeds dat vrouwen ook automatisch moeder zouden moeten willen zijn. Bonnie maakt hierin een duidelijke andere keuze. Omdat ook Zwier geen geboren ouder is, krijgt de lezer al snel medelijden met het meisje Maryemma. Dat gevoel blijft het gehele boek.

In eerste deel legt Bonnie met toch wel gevoel voor humor uit waarom het een goede keuze was, zowel voor haar als voor haar dochter, om het gezin te verlaten. jammer genoeg heeft het boek in de overige hoofdstukken een serieuze toon. De humor van Renate Dorrestein die volop in haar andere boeken te vinden is, lijkt hier grotendeels te ontbreken. Juist die humor maakt normaal gesproken dat ook de zwaardere thema's wat beter te verteren zijn. Ontaarde moeders is nu een wat zwaarder boek, soms zelfs een beetje saai. Een flinke dosis Dorrestein-humor had dit boek goed gedaan.