Zojuist in een paar dagen tijd ‘Brug der zuchten’ uitgelezen, een boek van ruim 700 bladzijden. Ik had meteen dezelfde ervaring die ik had toen ik ‘De schaduw van de wind’ van Zafon las: hier is een rasverteller aan het woord, die het mij belet het boek terzijde te leggen.

Er is echter één groot verschil (en dat vond ik het enige minpuntje van het verhaal): waar Zafon nog ruimte laat aan de lezer om zijn eigen fantasie los te laten op het verhaal, kauwt Russo tot in den treure alles voor. Maar waarschijnlijk heeft het verhaal dat nodig, en eerlijk is eerlijk, het begon mij pas tegen het einde van het verhaal te storen. Bovendien, iedere schrijver heeft zo zijn eigen stijl en een eigen lezerskring natuurlijk. Dat het boek hierdoor iets te lang is geworden zij hem onmiddellijk vergeven, want genoten heb ik!

Wil je een goede indruk krijgen van het kleinsteedse leven op het Amerikaanse platteland in de tweede helft van de vorige eeuw, raad ik je aan dit boek meteen te gaan lezen. Als je na zeg maar zo’n honderd bladzijden niet gegrepen wordt door het verhaal, leg het boek dan terzijde en ga iets anders lezen. Ikzelf voelde mij niet alleen lezer, maar van tijd tot tijd had ik het gevoel zelf inwoner te zijn van het fictieve plaatsje Thomaston, en dat is waarschijnlijk weer het pluspunt van het geen of weinig ruimte overlaten voor de eigen fantasie van de lezer!

Er gebeuren veel herkenbare dingen, die je ongetwijfeld in je eigen leven hebt meegemaakt, of daarin ook hadden kunnen gebeuren, of je nu in Amerika of elders woont en Russo weet dat mooi te verwoorden.
Ik ben zeer benieuwd geworden naar de andere boeken van deze zeer onderhoudende schrijver.