Leuk verhaal, en bij momenten best spannend. De schrijfster schrijft vanuit de ik-persoon, waarbij het hoofdpersonage ook schrijfster is, en geregeld schrijftips meegeeft (heel leuk), en daarnaast privé toch wel een beetje getraumatiseerd is door haar uiterst streng katholieke opvoeding en in het heden een eenzame "vrouw met minnaar" is. De vele voetnoten vond ik in het begin wel origineel en verfrissend, al vond ik het misschien wel een beetje te veel van het goeie.

De schrijfster drijft ook geregeld de spot met haar eigen hoofdpersonage, en doordat er verschillende verhaallijnen door elkaar lopen (verleden, heden, privé versus professioneel leven, de ik-vorm die haar boek aan het schrijven is, en de momenten waarop haar boek wordt herlezen en gerecenseerd, alsook de keren dat ze jou als lezer aanspreekt). Boeiend vond ik het.
En je blijft natuurlijk met de vraag zitten in hoeverre dit boek autobiografisch is, zeker omdat zij aan het eind aangeeft nu even te stoppen met schrijven (wat ook het geval is voor Marion Pauw).
Speciaal boek, en voor mij zeker de moeite waard!