De twee echtparen Lohman, Claire en Paul en Babette en Serge gaan uit eten in een chique restaurant. Op verzoek van Serge, gedoodverfd toekomstig premier van Nederland. De gesprekken die ze hebben zijn alledaags. Eigenlijk zoals iedereen die heeft tijdens een diner in een restaurant. Waar ze het eigenlijk over zouden moeten hebben, blijft vooralsnog onbesproken.

Toch is het onvermijdelijk. Ze moeten het over hun kinderen hebben. Michel en Rick, de twee vijftienjarige zoons van de echtparen. De jongens hebben een misdaad begaan en de ouders willen nu bespreken hoe ze hier nu verder mee om zullen gaan. Want hun besluit heeft wel invloed op de toekomst van de Michel en Rick.

Het Diner is een veel bejubelde roman die in 2009 beloond is met de NS publieksprijs. Het boek, dat is gebaseed op de moord op een dakloze vrouw in Barcelona, is een vrij vlot leesbare roman waarin een zekere mate van spanning aanwezig is. Soms neigt het verhaal dat wordt verteld zelfs naar een thriller.

In het verhaal komen regelmatig flashbacks voor. Dat kan nog wel eens verwarrend zijn en het lijkt er soms op dat die sprong naar het verleden niets met het verhaal te maken heeft. Dat is echter schijn, want verderop wordt dan altijd weer duidelijk dat het er wel degelijk invloed op heeft.

Het Diner is in feite het verhaal van Paul Lohman. Hij vertelt, in de ik-vorm, vrij veel. Maar ook laat hij dingen achterwege. Hoewel je wel een goede indruk van de personages krijgt, heb je daardoor geen totaalbeeld van hen. Dat is soms wel jammer.

De opzet van het boek is aardig gedaan: in de vorm van de gangen van een menu. Tijdens die gangen wordt de spanning steeds meer opgebouwd tot het zijn uiteindelijke climax bereikt. Die is dan wel weer redelijk onverwacht.

Het verhaal geeft ook stof tot nadenken. Want hoe zou je zelf reageren wanneer een van je kinderen een misdaad heeft begaan zoals in het boek beschreven wordt. En hoe ver ga je om dit te verbergen om de toekomst van je kind niet te ruïneren?

Hoewel Het Diner zeker geen vervelend boek is, is het ook niet de hoogvlieger die de pers er destijds van gemaakt heeft. Daarvoor staan er te veel passages in die, ondanks de vlotte leesbaarheid, toch wat minder sterk zijn.