‘De meisjesmagneet’ vertelt het verhaal van Reinout Hollebeecq, een keurige student uit Baarn die net in Amsterdam is komen wonen vanwege zijn studies. Hij is wat onzeker in de liefde en gelooft niet dat een meisje hem ooit serieus zal nemen. Muziek – alleen klassiek - is zijn passie; hij speelt piano en zingt. In Amsterdam komt hij echter boven een meisje te wonen die bassist is in een metalband en een beetje op de rand leeft… Het begin van een verhaal over hoe verschillende achtergronden toch kunnen matchen tot één geheel.
Een andere omgeving en omgang met andere mensen kan van jezelf ook een ander persoon maken, daar gaat ‘De Meisjesmagneet’ van uit. De personages in het boek voelen erg menselijk aan: ze hebben een bijnaam, ze gebruiken scheldwoorden, geraken niet uit hun woorden, … De schrijfstijl van Van Laren (altijd veel details, vlotte dialogen en een inkijk in de gevoelens van de personages) hieraan toegevoegd, maakt van ‘De meisjesmagneet’ een verhaal dat leuk wegleest.
Daarnaast wordt ook ruimte gemaakt voor de iets ‘hardere’ onderwerpen in het leven, zonder teveel op details in te gaan (want, spoilers). Dit boek bevatte net iets meer van dit soort onderwerpen dan Van Laren haar andere boeken, maar was zeker niet overdadig omdat het in het verhaal paste.
Een aantal personages uit vorige boeken passeren ook even in dit boek (soms eventjes, soms wat langer). Leuk voor de fans van de eerdere boeken om te lezen hoe het hen vergaat. En misschien zet dit boek de deur naar een vervolg op de andere reeksen weer op een kier? Of komt er een vervolg op “De meisjesmagneet”, want het verhaal van de overige bandleden lijkt nog niet uitverteld.
“De meisjesmagneet” is een echte feelgood, met zowel ontroerende als spannende momenten, met zowel een lach als een traan. Ideaal voor de eerste lentestralen, maar zeker even leuk in de andere seizoenen van het jaar!