De schrijver Annabel Jonk is een pseudoniem voor een auteur die toch wel de sporen verdiend heeft, gezien de kwaliteit van het debuut Desalnietbemind. Een titel met een dubbele bodem. Het paradoxale van de liefde en de passie die verandert in rouw en zelfs wraak. Het boek kent meerdere dubbele bodems en wisselingen van genre en stijl. De ondertoon van het prachtig uitgevoerde boek is eerder cynisch dan lieflijk.

De vrouwelijke hoofdpersoon, advocate Martha gaat na het vinden van een opschrijfboekje van haar overleden man Victor, op zoek naar de ontsluiering van zijn geheimen en zijn verleden. Geregeld lezen we mee in het opschrijfboekje. Aan de hand van de gedoseerde onthullingen vliegen we van vriend naar vriend, door delen van Nederland en naar Frankrijk en de VS.
Wie is die onbekende liefde, die plotseling opduikt bij de begrafenis en wat hebben zijn vrienden (de Musketiers) en hij uitgespookt de laatste maanden. En wat is er toen gebeurd op de lagere school met hem en zijn vrienden?
De schrijver maakt bij de openbaring gebruik van flashbacks.

Martha ontwikkelt zich intussen van een passieve weduwe tot een gedreven spoorzoeker. De waarheid moet boven tafel komen. Ze is advocate, zoekend naar recht. Daarbij schuwt ze de schending van regels niet. Ze bezoekt de Musketiervrienden, gaat hun stappen na en vindt uiteindelijk ook de bonusliefde van Victor.

Martha’s motieven zijn niet altijd consistent. Het verhaal gaat steeds meer schuren. De queeste om de waarheid te vinden, verandert in een wraaktocht met een zeer verrassend en bitter einde.

De schrijfstijl van Jonk is redelijk soepel; bij vlagen beeldend maar niet altijd gemakkelijk. De zwaarte van de onderwerpen en niet vergeten de intense gemoedstoestand van Martha maakten het voor mij niet altijd eenvoudig om door te lezen. Ik kon mij steeds minder tot haar cynische, ja draconische houding verhouden.

‘Weduwe. Wat een bakelieten woord.’ P. 12

De korte hoofdstukken in het boek waren in het begin prettig, maar gaandeweg te beperkt om de aandacht vast te houden.
Aan het einde volgt een knap thrillerachtig gedeelte met het zogezegd verrassende einde, dat qua stijl tegendraads is aan het bijna poëtische begin.
Kortom, Annabel Jonk beheerst verschillende stijlen. Haar drang om ook wijsheden te delen is in het begin te begrijpen omdat het de beschouwende fase van Martha bevestigt, maar komt later in het boek ietwat oppervlakkig over, gezien de minder hoogstaande en pardoese beslissingen van de hoofdpersoon. Een ander kritiekpunt betreft de uitwerking van de verschillende thema’s. Een thema als kindermisbruik verdient een moreel kader, dat door de drastische stappen van Martha wegvalt.

Toch, is het een geslaagd debuut. Ik verwacht dan ook meerdere boeken van deze schrijver met mogelijk meer consistentie. Voor nu drie sterren, maar er is potentie voor meer!