In de Nederlandse literatuur is religie vaak een belangrijke inspiratiebron gebleken. Denk bijvoorbeeld aan Maarten ’t Hart en Jan Wolkers die in hun boeken afrekenden met hun verstikkende jeugd in de protestantse kerk. Ook Maarten van der Graaff heeft het geloof in God als onderwerp. Maar hij benadert dit onderwerp heel anders dan ’t Hart en Wolkers, hoewel hij beide boeken wel (kort) noemt. Waar Wolkers en 't Hart afrekenen met hun gereformeerde achtergrond, gaat Van der Graaff op zoek.
Hoofdpersoon van deze roman is Bram Korteweg. Hij is opgegroeid bij zijn moeder op Goeree Overflakkee, waar hij met haar naar de gereformeerde kerk ging. Hij studeert nu in Utrecht. Zijn vriendin Lena heeft hun relatie verbroken, zijn vader heeft zich laten dopen, zijn vriend Paul wordt dominee op het eiland van zijn jeugd en zijn vriend Wilfried woont in een katholieke minderbroedergemeenschap. Dit alles zorgt ervoor dat Bram op zoek gaat naar zijn eigen positie binnen het geloof, hoewel hij dat zelf zo niet omschrijft. Hij noemt zichzelf niet meer gelovig. De vraag die bij mij als lezer opkwam is of dit wel zo is. En dat maakt dit boek voor mij een goed boek. Je gaat nadenken over je eigen geloof, zonder het sombere van de boeken van vroeger, waar echt sprake was van een afrekening. Dat is nu niet meer nodig. Maar door de huidige secularisatie rijst wel de vraag wat religie in onze tijd nog kan betekenen. In de figuur van Bram laat Van der Graaff verschillende mogelijkheden zien.
Hij gebruikt hierbij verschillende stijlmiddelen. Hij laat observaties volgen door e-mails (brieven noemt hij ze) en essay-achtige stukken. De structuur lijkt hierdoor chaotisch, en dit wordt nog benadrukt doordat de tijdsvolgorde niet chronologisch is. Maar alles is eigenlijk volkomen logisch en zit slim in elkaar. Kortom een prachtig boek waarin met een hedendaagse blik gekeken wordt naar de betekenis van religie.