Robert Wilson was met De blinde man van Sevilla één van de genomineerden voor de Engelse Golden Dagger 2003. Deze prijs werd uiteindelijk gewonnen door Minette Walters met Vossenhuid. De blinde man van Sevilla is een lijvig boek. Het verhaal speelt zich af in het Spaanse Sevilla. De Engelsman Robert Wilson houdt van Spanje en van de Spaanse leven en de cultuur. Dat merk je aan alles; zijn de schilderingen van de stad, van de sfeer, van de mensen met hun uitbundige feesten.

De hoofdpersoon Javier Falcon is inspecteur. Hij gaat op zoek naar een moordenaar die op gruwelijke wijze slachtoffers maakt; hun oogleden worden verwijderd opdat zij beter zullen zien. Er vallen meerdere slachtoffers die zijdelings te maken hebben met het leven van Javier Falcon, de inspecteur. Javier heeft het niet gemakkelijk, is gescheiden en kan dit moeilijk verkroppen. Hij woont alleen in het huis van zijn overleden vader, een beroemd schilder, en vindt diens dagboeken. Hierdoor krijgt de zoon zicht op de persoonlijke geschiedenis van zijn vader. Nauw hiermee verbonden begint ook een zoektocht naar zijn eigen leven en identiteit. Hij heeft oncontroleerbare paniekaanvallen die zijn bestaan ondermijnen en een deel van zijn jeugdherinneringen is verdwenen. Wie was zijn vader? Wie is hijzelf? Wilson geeft ons via de dagboeken van de vader een terugblik in de tijd. Zo belanden we in het vreemdelingenlegioen waar geen respect bestaat voor een mensenleven. En in Marokko, waar Javier Falcon zijn jeugd doorbracht. Het leven binnen deze cultuur is enerzijds kleurrijk en exotisch, anderzijds decadent en verdorven. Dit alles schildert Wilson op overtuigende wijze.

Dit is geen standaard thriller. Het is een psychologische misdaadroman over een zoektocht naar identiteit en geschiedenis. Tevens is het een fraai geschreven speurtocht naar een moordenaar in het Spaanse Sevilla. Ik vond het boek niet altijd even toegankelijk, zeker in het begin moest ik wennen aan de stijl. Het is een boek waarvoor je de tijd moet nemen. Maar eenmaal gegrepen realiseerde ik me steeds meer dat Wilson zijn vak uitstekend verstaat. Er zijn een paar losse lijntjes, dat zou je nog als een minpuntje kunnen aanvoeren. Maar als ik bij de uitreiking van de Golden Dagger had moeten kiezen tussen Robert Wilson en Minette Walters, dan had Wilson gewonnen.
Tja, smaken verschillen.