Dina-Perla spreekt in haar eerste boek met wijsheid, vergeving en een ongelooflijke levenskracht. Ergens midden-dertig ben je te jong om memoires te schrijven. Veel te jong. Toch kijkt ze terug op haar heftige kindertijd en tienerjaren met ruime afstand, feiten en zin voor duiding. De Joodse orthodoxie die haar moeder aanhangt, verstikt haar. Verbaal en fysiek geweld laten nergens plaats om nog onbezorgd te zijn. Hoewel haar relaas afstandelijk en beschrijvend is – haast een rondleiding in een wereld die voor velen, zoals ik, onbekend is – zijn de feiten beklijvend en beklemmend. Ondanks haar grote zorg om niet te kwetsen, zeker niet te overdrijven, kan het boek plots heftig naar de keel grijpen. Zoals het haar letterlijk, fysiek, zelf overkwam.