Het boek is eerlijk en ontroerend. Door enkel zijn daden vind je Kieft een klootzak, de ellende die er achter schuilt maakt dat je een enorme sympathie gaat voelen voor deze man. Voor zijn bekentenis bij De Wereld Draait door had ik zelf nog nooit van de voetballer gehoord en ik ben het boek vooral gaan lezen omdat ik het had gewonnen bij een schrijfwedstrijd. Desalniettemin was het zelfs voor mij interessant, het was een kijkje in het leven van een verslaafde die toevallig een voetballer was. Voor mensen die hem nog uit zijn hoogtijdagen kennen, kan ik me echter voorstellen dat het boek nog een hele nieuwe dimensie heeft. De man die de mannen wilden zijn en waarvan de vrouwen posters op hun zolderkamer hadden hangen, blijkt het spoor enorm bijster te zijn geraakt.

Het was ook de eerste biografie die ik ooit heb gelezen. Ik kon me nooit voorstellen hoe je een boek van een bladzijde of driehonderd over een persoon kon schrijven en het al die tijd interessant zou weten te houden. Na Kieft snap ik wel dat dit genre een grote schare fans heeft, hoewel ik na de tiende keer onderhand wel wist dat Wim opgegroeid was in de Celebesstraat en hij vaak wordt herinnerd aan de kopbal in Ierland.

Voor iedereen is dit boek een bijzondere blik in het leven van een verslaafde. Voor de mensen die niet alleen Kieft maar ook de andere grote namen van zijn tijd kennen, moet dit boek bovendien bijna een roddelblad zijn. Zoals de achterkant van het boek al vermeld: rauw, eerlijk en bovenal een boek over hoop. Want wat Wim Kieft bewijst: hoe diep je ook afgedaald bent, er schijnt altijd licht aan het einde van de tunnel.