In een mooi, zorgvuldig Nederlands beschrijft Dittrich de problemen die ontstaan, wanneer privé en werk, trouw, liefde en plichtsgevoel, herinnering en toekomst, elkaar kruisen.
Bewonderenswaardig opgebouwd, met personages, die echt gaan leven.
Zorgwekkend, omdat dit alles zo kan gebeuren. Actueel ook, omdat veel ook werkelijk al gebeurt.
Rassenhaat, homohaat, neo-nazisme, leiders en meelopers, het komt er allemaal in voor. Hoe stel je je op? Wat kan iemand doen? Hoe zou je zelf reageren?
Het is ook een erg spannend boek: hoe loopt het af met alle hoofdpersonen?
De Turkse Fatima is commissaris bij de afdeling Moordzaken in Berlijn. Ze is de meerdere van Gerhard, maar ze hebben ook een, eerst nogal oppervlakkige, relatie. Ze moeten zien op te sporen, waar een hoofd vandaan is gekomen, dat in het park is gevonden, verpakt in een plastic zak. In de stad worden bovendien pamfletten gevonden van een rechtse organisatie, die alle buitenlanders, homo's en Joden het land uit willen hebben. In de synagoge wordt een bom neergelegd, die later slechts een wekker blijkt te zijn.
De zoon van Gerhard, Christian, komt weer bij zijn vader wonen, nadat hij met zijn moeder een tijdlang elders woonde. Hij gaat werken als stagiair bij Milos, die eerder werkte in New York, bij een internationale organisatie. Samen met zijn Joodse man, de beeldhouwer Amnon, is hij overgeplaatst naar Berlijn. Ook Gerhard's pleegzoon Wolfgang verschijnt weer.
De levens van al deze mensen kruisen elkaar. Problemen ontstaan bij gevoelde loyaliteiten en daarmee strijdige gebeurtenissen.
Spannende stof om over na te denken.