Oef, wat een mooi geschreven proloog wat direct doet verlangen naar meer.

Vanuit deze mysterieuze en onheilspellende sfeer vloeit het verhaal over naar hoofdpersoon Chris en naar een sterk begin van dit verhaal. Personages worden meer dan prima neergezet, met als persoonlijk favoriet Felice. Wat een heldin! Drakenspoor is wat dat betreft prima op zichzelf staand te lezen. Er wordt af en toe subtiel teruggegrepen naar Drakenbloed. Ik las het eerste deel niet, maar had daardoor ook niet het gevoel in dit verhaal dat gedeelte te missen.

Realiteit mengt zich met andere werelden en het is intrigerend, nieuwsgierig makend, want hoe zit dit? Hoe gaan deze elementen en personages in elkaar haken? Deze verhaallijn pakte me het meest. Waar daar spanning en een tik gruwel, met magische elementen, me geboeid weten te houden raakt Pepper Kay me in het middenstuk in Onland een beetje kwijt. Het is nog wel onderhoudend maar het kabbelt tevens een beetje voort. Voor mij zo af en toe wat teveel herhaling van dezelfde woorden en ik had zo her en der graag wat meer detail gezien ten behoeve van de beeldvorming. De wezens, de gebeurtenissen, ze overtuigen me in dit gedeelte niet genoeg. Het afsluitende deel van het verhaal, met een prachtige rol ook van Ferida, doet dan dan weer wel!

Wat een prachtig en sterk slot wordt hier neergezet. You win some you lose some….. Een fantastische mix van feelgood met dat zwarte randje, en dat in een wereld waar magie en draken net zo normaal zijn als je hond thuis in de mand.

En daarom hou ik nu zo van Fantasy.

Conclusie:

Drie dikke sterren voor Drakenspoor.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker