Sophie en Hans gaan trouwen! Maar als je denkt dat de voorbereidingen voor hun huwelijk van een leien dakje gaan heb je het helemaal mis.
Sophie is inmiddels dertig en heeft Hans leren kennen op een voorlichtingsbijeenkomst voor jeugdwerkers die hij organiseerde namens een landelijke jeugdorganisatie van hun Kerk. Daar moest ze als leidster van de kinderclub in het dorp waar ze woont namens de kerkelijke gemeente naartoe. Sophie zag hem als de verhoring op haar gebeden om een christelijke partner.
Ze zaten wat betreft het geloof goed op een lijn. Dat was belangrijk voor haar. De christelijke huwelijksvijver zat tenslotte niet al te vol!

Terwijl Hans iemand is die vaste regels en een agenda heeft waar hij naar leeft, is Sophie spontaan en vaak wat onbeholpen in haar keuzes.
Sophie is lerares Engels, werkt op een ROC vlakbij huis en heeft het er reuze naar haar zin. Maar ze heeft haar baan opgezegd om Hans een plezier te doen omdat het voor hem belangrijk is dat wanneer er kinderen komen ze thuis blijft. Hans zal dan de kostwinner worden. Tot die tijd kan ze een paar dagen per week lesgeven op de Volksuniversiteit.
Bovendien heeft ze de huur van haar woning opgezegd. Haar leuke rode Mini One met de Engelse vlag op het dag moet ook verkocht worden vindt Hans; ze kan immers best op de fiets naar de Volksuniversiteit.

Sophie leert de ouders van Max beter kennen en ze is niet onder de indruk. Het lijkt alsof al hun kennis uit boeken komt en niet uit het ware leven. Dat is iets waar Sophie niet vrolijk van wordt en ze wil steeds minder met hen te maken hebben. Maar dat is moeilijk wanneer het je schoonouders zullen worden.

Een huwelijk zal nogal wat veranderingen voor Sophie met zich meebrengen en dat begint haar steeds duidelijker te worden wanneer ze op huizenjacht gaan.
Gelukkig krijgen ze hulp van Max die een makelaar is en bovendien een kennis uit dezelfde kerkelijke gemeente als Hans. Nu ze op zoek zijn naar een huis waar ze na hun huwelijk zullen gaan wonen blijkt dat Hans en Sophie in dit geval niet zo goed op een lijn zitten.
Max en Sophie hebben op een beetje vervelende manier kennis met elkaar gemaakt en Sophie weet niet zo goed wat ze met deze Max aanmoet. Soms ergert ze zich aan zijn hooghartige manier van doen en een andere keer is ze blij hem te zien. Hij is een heel andere man dan haar Hans, dat is duidelijk.

Ieder hoofdstuk wordt geopend met een toepasselijke quote van een filosoof, staatsman, journalist of een andere internationale bekendheid.
Deze quotes zijn een mooie aanvulling op dat punt in het verhaal.
Zoals in hoofdstuk 23 dat zich gedeeltelijk afspeelt bij de EHBO van een ziekenhuis:
'Wie nooit een wond voelde, lacht om pijn' – William Shakespeare

Het einde is niet helemaal onverwacht, hier wordt de proloog actualiteit.