Vanaf het eerste moment dat Cora wakker wordt, weet de schrijfster je in het verhaal te trekken. Het begint direct spannend. Je denkt met Cora mee over waar ze terecht zou kunnen zijn gekomen en wat er toch aan de hand is. Iets voelt direct niet natuurlijk aan.

De hoofdstukken worden steeds beschreven vanuit een ander personage, maar voornamelijk vanuit Cora, die duidelijk de hoofdpersoon is. Je leert de karakters goed kennen, doordat er in de hoofdstukken af en toe gewisseld wordt van personage (de ontvoerde tieners), waardoor je het verhaal vanuit een ander perspectief ziet en je ‘inside information’ krijgt, die de andere personages (nog) niet weten. Het verhaal grijpt met regelmaat terug naar het leven dat ze hadden op aarde, zodat je een duidelijker beeld krijgt over deze personages en hun reacties in bepaalde situaties.

De schrijfster weet continu je aandacht vast te houden in dit verhaal. In eerste instantie door de vraag waar Cora en de anderen zich nou bevinden. Wat is er aan de hand? Is het een ontvoering of een experiment? Vervolgens de introductie van “De Verwanten” en hun bedoelingen met de groep tieners. De experimenten, waardoor ze zich steeds minder menselijk gaan voelen, maar meer als ratten die kunstjes leren. En dan de fascinerende relatie tussen de Toezichthouder Cassian en Cora. Wat zijn eigenlijk zijn bedoelingen? Kan zij hem vertrouwen? Waarom voelt Cora zich zo tot Cassian aangetrokken?

Een zeer indrukwekkend stuk uit het boek vond ik het volgende: “Ik was voorgoed veranderd. Ze waren een grens overgegaan waarvan geen terugkeer meer mogelijk was. Het was een fout – maar sommige fouten zijn het waard om gemaakt te worden”. Cora laat in het betreffende stuk zien dat je niet altijd alles volgens de regels hoeft te spelen, ook al kan het consequenties hebben. Doe wat je hart je ingeeft.

Er zijn de laatste tijd meer verhalen verschenen over tieners die in een onbekende wereld wakker worden en niet weten wat er aan de hand is. Megan Shepherd heeft echter met dit verhaal iets vernieuwends neergezet. Ze had voordat ze aan dit boek begon, het idee in haar hoofd over hoe het zou zijn, als er een mensendierentuin zou bestaan. Wie zouden er zo’n dierentuin bezitten? Wat zou er met de mensen in de kooi gebeuren op psychologisch en lichamelijk vlak?

Het is een fascinerend verhaal geworden over hoe een groep menselijke gevangenen reageert op het leven in een buitenaardse kooi/cage. De groep tieners wordt behandeld als een bijna uitgestorven diersoort. Om te overleven hoeven ze in feiten alleen maar de regels te volgen die De Verwanten hen opleggen, maar dat is juist de moeilijkheid. Ze zijn hun vrijheid kwijt. Hun vrije wil is weg. Het enige dat de groep voor ogen heeft is ontsnapping.

De schrijfster heeft met The Cage een zeer spannend verhaal , waarvan ik erg graag het tweede deel wil lezen.

The Cage van Megan Shepherd krijgt van mij 4 sterren.

Jeanine Feunekes-Both, recensente De Perfecte Buren.