George Clare, een jonge hoogleraar komt laat in de middag thuis en vindt zijn dochtertje van drie alleen in haar kamer en zijn vrouw Catherine vermoord in haar slaapkamer. Wat is er gebeurd en wat heeft Franny gezien?
Zo begint het verhaal van de familie Clare, dat als jong gezin verhuist naar een boerderij in het plaatsje Chosen. De boerderij was generaties in handen van de familie Hale die eruit zijn getrokken na een familiedrama. De drie zonen zijn bij hun oom in het stadje gaan wonen.

Dan gaat de auteur jaren terug en introduceert de familie Hale, de familie Clare, het verleden van de jongens Hale en enkele bewoners. Dat alles in een rustig tempo waar de dreiging steeds meer gevoeld wordt. Langzaam wordt concreet wat er zich allemaal afspeelt in de hoofden van de hoofdpersonen en wat er wordt verborgen onder stilzwijgen. Alle karaktertrekken worden goed en aannemelijk uitgediept totdat de moord plaatsvindt. Iedereen weet wie het heeft gedaan maar er is alleen indirect bewijs. Pas jaren later wordt het duidelijk zonder expliciet te noemen wie de dader is. Iets wat je als lezer al denkt te weten maar waarover de auteur op een geloofwaardige manier laat zien hoe indirect bewijs jaren lang verborgen kan blijven. Tot op het einde toe.

De auteur legt geleidelijk steeds meer het karakter van George bloot en dat de mensen met wie hij in aanraking komt hun afkeer tegenover hem verzwijgen waardoor George nauwelijks gecorrigeerd wordt. En als het wel gebeurd op weet hij daar een einde aan te maken. Verbazingwekkend is ook hoe de auteur geloofwaardig kan maken hoe de omgeving van het gezin Clare in de gaten heeft wat er zich afspeelt en toch blijft zwijgen.