Mooi boekje. Aan de grondslag van dit boekje ligt de liefde en passie voor muziek. Alexander Norberg is de wereldberoemde dirigent die zeer onverwacht
besluit een punt achter zijn carriëre te zetten. Hij geeft één afscheidsconcert
in een kathedraal in het koude Reykjavik. Hij wil dat er maar een publiek is van 52, lukraak uit een telefoonboek gekozen, mensen. Hij gaat het fameuze Stabat Mater van Pergolesi ten gehore brengen met Rebecca Lunardi als sopraan, die je aan Maria Callas doet denken. En de 11-jarige jongen Marcello Vanut, die nog net die sublieme en betoverende stem heeft van de jeugd en wiens stem binnenkort zal veranderen. En Oscar, die er alles maar dan echt ook alles voor over heeft, om aanwezig te zijn bij dit concert. Wat onmogelijk lijkt. En de vijfde persoon die een rol speelt, is Hakón. Hij is voor de mannen van Reykjavik het grote voorbeeld van een losbandig leven. Voor de vrouwen is hij het symbool van sex en mannelijkheid. Hakón heeft, bij toeval, wel een kaartje voor het concert.
Een mooi boekje vol passie. Sommige stukjes vind ik zo mooi:

"Wat hij mooi vond en wat hem tot tranen toe roerde,
was het Derde Concert voor piano en orkest van Rachmaninov.
Toen iedereen applaudisseerde, bleef hij roerloos zitten en
terwijl hij zijn hart heftig in zijn keel voelde kloppen,
besefte hij dat hij nog nooit zo gelukkig was geweest."

"God heeft zich bij het schrijven van het Stabat Mater
bediend van Pergolesi. Zo veel vermag een mens niet en
het Stabat Mater overstijgt ten volle de mogelijkheden
en beperkingen van de mens."

"Het concert is voorbij. De muziek sterft langzaam weg.
Hij kan niet bevatten hoe mensen zo'n volmaaktheid kunnen bereiken."