maar op zich is het allemaal wel mooi bedacht.,In het vierde deel van de serie over Patrick Kenzie en Angela Gennaro krijgen de privé-detectives te maken met de ontvoering van de vierjarige Amanda McCready. Terwijl haar moeder bij de buurvrouw televisie aan het kijken is, neemt iemand het kleine meisje uit haar bedje mee om vervolgens spoorloos te verdwijnen. De politie komt niet verder met het onderzoek, waarna Kenzie en Gennaro door een tante van het vermiste meisje worden ingehuurd. Ze ontdekken dat de moeder van Amanda andere prioriteiten had dan van een moeder verwacht mag worden en dat ook een paar zeer machtige mannen in de onderwereld van Boston mogelijk bij de zaak betrokken zijn. Heeft de moeder mogelijk een aantal machtige vijanden gemaakt of is haar dochter het willekeurige slachtoffer geworden van een ontvoering door een groepje pedofielen? Wat ook de achterliggende oorzaken zijn: niemand lijkt een spoor van Amanda McCready te kunnen vinden.

In Amerika is het praktisch onmogelijk om een kind uit de ouderlijke macht te ontzetten. Een moeder is heilig voor de Amerikaanse justitie en hoe bont je het ook maakt en wat je ook allemaal hebt uitgespookt, je krijgt je eigen kind altijd weer terug. Ondanks dat er zeer schrijnende gevallen bekend zijn, van moeders die hun kinderen bijna tot op sterven na toe mishandelen of verwaarlozen, is het recht van een moeder daar nagenoeg onaantastbaar. Dit gegeven staat voor een deel centraal in het soms behoorlijk confronterende Over Mijn Lijk van Dennis Lehane. De ontvoering van een kind is een afschuwelijke misdaad en vooral als het slachtoffer nooit meer wordt gevonden. In verreweg de meeste gevallen gaat het om kinderen die slechts een paar seconden door hun ouders uit het oog worden verloren of die gewoon op weg zijn naar school of naar huis. Alle ouders hebben wel eens nachtmerries over de kwetsbaarheid van hun kinderen en leven enorm mee als dit soort zaken in het nieuws komen. Ook Patrick Kenzie en Angela Gennaro kunnen de verdwijning van het kleine meisje niet van zich afzetten en komen tot hun eigen verbazing terecht in een wereld van bruut geweld, verraad en absolute horror. Wie zijn er allemaal nog te vertrouwen en wie verteld er uiteindelijk de waarheid?

Ondanks het huiveringwekkende thema is Over Mijn Lijk niet het beste boek van Dennis Lehane. Een aantal ontwikkelingen zijn wat vergezocht, terwijl andere gebeurtenissen weer uiterst voorspelbaar waren. Daarnaast komen er ook een groot aantal zeer lugubere passages in voor, die ongetwijfeld waarheidsgetrouw zijn maar die toch wat rauw op je dak kunnen vallen. Aan de andere kant is het echter ook wel weer te prijzen dat Lehane geen blad voor zijn mond neemt en het niet als zijn taak ziet om de tere gevoelens van zijn lezers te sparen. Pas aan het eind van het boek komt er wat duidelijkheid in de ontvoeringszaak en weten Kenzie en Gennaro wat er allemaal precies aan de hand moet zijn. Ook hier lijkt niet alles naadloos bij elkaar aan te sluiten, maar op zich is het allemaal wel mooi bedacht. De twee privé-detectives komen er zelf niet geheel zonder kleerscheuren vanaf en het uiteindelijke einde zet je absoluut wel even aan het denken. Een misdaadroman met een moraal en de verborgen boodschap om je gedachten toch minimaal even te laten gaan over de juiste betekenis van het woord gerechtigheid.