k had het gevoel dat Mattias in een lange monoloog tegen me aan zat te kletsen en geen zin had daar ooit mee op te houden. Het voelde alsof hij dat echt alleen maar tegen mij deed en dat was heel knap gedaan van Johan Harstad. Ik moet eerlijk bekennen dat het me allemaal ietsje teveel werd tegen het einde van het boek en dat ik mijn geduld begon te verliezen, maar het boek heeft zeker heel prachtige en ontroerende momenten.