Abel Kaplan is een mislukte schrijver met een stukgelopen huwelijk. Als hij per toeval een oorlogsdagboek in handen krijgt, ziet hij z’n kans om alles recht te zetten. Maar tijdens het herschrijven van het dagboek beginnen het heden en verleden door elkaar te lopen en Kaplan denkt zelf in een oorlogstijd te leven…

Het boek komt vrij langzaam op gang. Je valt midden in het verhaal van Abel Kaplan, een mislukte schrijver, die probeert om te gaan met zijn uit elkaar gevallen huwelijk. Kaplan is een einzelgänger, de enigste contacten die hij heeft zijn met zijn ex-vrouw, zijn vriendin en een oude scharrel. Zelfs op zijn werk (na zijn mislukte schrijverscarrière is hij docent geworden) is er niemand die er naar hem omkijkt. Het boek kabbelt maar voort en er zijn weinig spannende gebeurtenissen.
In het tweede deel van het boek begint het verhaal wat beter op gang te komen. Kaplan heeft een oud oorlogsdagboek in handen gekregen en gebruikt het als leidraad voor zijn nieuwe boek. De verhalen van het oude dagboek over de Tweede Wereldoorlog en het leven van Kaplan gaan vloeiend in elkaar over en lezen als een mooie parallel. Als Kaplan zelf een onderduiker in huis neemt, lijken de twee verhaallijnen steeds meer op elkaar, het heden en het verleden zijn haast niet te onderscheiden. Vooral de verhalen uit het oude dagboek zijn interessant om te lezen. Ook komen er waargebeurde verhalen van andere WWII schrijvers zoals Binjamin Wilkomirski en Barbro Karlén voorbij, Heermaa van Voss heeft duidelijk zijn huiswerk gedaan. Dit zijn de meest pakkende gedeeltes uit het boek.
Het karakter van Kaplan is totaal niet zo pakkend. Hij komt vooral over als een onsympathieke man: als iets niet naar zijn zin gaat, slaat hij de fiets van een willekeurige leerling in elkaar en gooit stenen door de ruit van het concertgebouw. Als hij daarna ook nog eens brand sticht in zijn oude school, lijkt hij helemaal de weg kwijt te zijn. Ook is hij obsessief bezig met de Roma jongen die hij “gered” heeft, en het overschrijven van het manuscript. Kaplan denkt dat het boek alles zal rechtzetten, maar in werkelijkheid raakt hij steeds vervreemder van alles en het wordt steeds ongeloofwaardiger om zijn kant van het verhaal te zien. Ondanks de langzame start en het onaangename karakter van Kaplan zijn de mooie parallellen en het interessante plot zeker de moeite waard.