Ik ben pelgrim is onderverdeeld in meerdere delen. Het eerste deel is een soort inleiding die de verschillende verhaallijnen introduceert. Het boek start direct met de actie van plaats delict van een moord die op het eerste zicht geen enkel spoor nagelaten heeft. Je maakt ook kort kennis met een geheim agent en de aanslagen van 9/11 worden ook kort aangehaald.

In het tweede deel kom je meer te weten over het verleden van verschillende hoofdpersonages. Er wordt uitgebreid beschreven hoe iemand er toe komt om een grootmacht in het hart te willen raken en zijn plan zorgvuldig en met veel geduld stapsgewijs uitvoert terwijl hij onder de rader blijft.

Deel 3 gaat verder met de verhaallijn van de geheim agent die naar Turkije wordt gestuurd onder het mom een moord op een Amerikaanse miljardair te onderzoeken als FBI-agent. Natuurlijk heeft hij een heel andere missie en is het moordonderzoek maar een dekmantel. De echte missie is het opsporen van een telefooncel waar een vrouw getelefoneerd heeft naar de terrorist en het achterhalen van haar identiteit. Eénmaal aangekomen in Turkije en je kennis maakt met de locale personen, had ik vrij snel een vermoeden wie de vrouw kon zijn. Later bleek dat ik er boenk opzat. De relatie tussen de vrouw en de terrorist had ik wel verkeerd ingeschat.

In deel 4 komen alle verhaallijnen samen. De spanning wordt verder opgebouwd. Zal de geheim agent erin slagen om de grootste ramp ooit tijdig af te wenden?

Het boek leest heel vlot, ik was zo geboeid door de verschillende verhaallijnen dat de pagina's gewoon vooruit vlogen. Bij een e-boek zie je niet direct op het zich hoe lijvig het boek wel is, maar met zijn 925 bladzijdes is het toch al één van de dikkere exemplaren. Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van de geheim agent die het verhaal achteraf aan de lezers vertelt. Daarbij wordt subtiel vooruitgeblikt als de geheim agent zich bedenkingen maakt hoe het allemaal verlopen is. Achteraf neemt de schrijver deze passages terug wanneer die verhaallijn aan bod komt en wordt er meer uitleg gegeven. Zo kom je te weten waarom de geheim agent zijn bedenkingen zoals "dat had ik beter niet gedaan", "dat had ik moeten zien aankomen",... maakte.

Ik ergerde mij wel serieus aan het feit wanneer het over de Islamitisch cultuur ging, toch vaak het woord "God" gebruikte in plaats van consequent "Allah" te gebruiken. Ik weet nu niet of het aan de vertaler ligt of dat de auteur onnauwkeurig en nonchalant geweest is. Soms wordt het "Allah" gebruikt maar niet zo vaak. Ik vind het vrij oneerbiedig om hun "hogere macht" niet met de juiste benaming te benoemen.