‘Ik was een versleten vogelverschrikker waarop hij geruisloos was neergestreken.’

De Kraai is een leraar Nederlands in een school voor beroepsonderwijs. Hij mag binnen enkele jaren op pensioen. Doorheen zijn verhaal laat hij merken dat hij uitgeblust is. Hij heeft het steeds over De Gebeurtenis. Stilaan laat hij de lezer kennismaken met De Gebeurtenis en vooral met zijn gruwelijke daden. Maar wat is er nu precies gebeurd? En wat is de Kraai van plan met zijn leerling?

Het verhaal toverde bij mij soms een glimlach op mijn gezicht. De uitspraken zijn zo herkenbaar: het beeldt uit hoe vele mensen denken over leerlingen uit het beroeps of leerlingen uit een kansarme achtergrond.
Vaak echter kreeg ik de rillingen door wat deze leerkracht dacht over zijn leerlingen. De grimmige opmerkingen van de Kraai maakten mij boos. De auteur wist het zo te beschrijven, dat ik bijna reëel voelde hoe ik zou reageren als ik zo'n persoon zou ontmoeten.
Ik las het boek tot het einde omdat ik toch geprikkeld was om het plot te kennen. Het plot echter stelde mij teleur. Het gaf mij een nog mysterieuzer gevoel dan ervoor. Toch werden een aantal puzzelstukjes op hun plaats gezet.