Alea verenigt in zich alle elementen van een goed boek. Prachtige proza, herkenbare situaties, en een diepere laag waarin de schrijver ons vraagt na te denken over leven voor en na de dood, over de dunne scheidslijn tussen illusie of werkelijkheid. De opbouw is goed en een behoorlijk dosis spanning zorgt voor “honger” naar het volgende hoofdstuk. Aanvankelijk zien we Odiel die worstelt met haar verdriet en haar onvermogen om dat te verwerken. In mooie bewoordingen laat Ria Schopman de pijn zien die Odiel moet doorstaan en die haar doet besluiten naar Schotland te vluchten. Maar op het rustige eiland waar ze hoopt de dingen op een rijtje te zetten, lopen de zaken beduidend anders dan ze had verwacht. Odiel stort zich in een avontuur en gaat op zoek naar het mysterieuze meisje Alea. De tegenstand die ze daarbij ondervindt van de eilandbewoners en haar eigen onhandigheid zorgen er daarbij voor dat ze behoorlijk gehavend uit de strijd komt. Toch zet Odiel door omdat ze er van overtuigd is geraakt dat ze door haar aanwezigheid op het eiland de uitkomst van de gebeurtenissen kan beïnvloeden. Zij krijgt daarbij hulp van de jonge Dylan, die telkens net op tijd opduikt om haar te helpen. In de laatste hoofdstukken komt alles heel mooi samen. En dan denk je: “Ik ga het nog een keer lezen.”