Het boek gaat over Erik Fyksen, die op jonge leeftijd bij een benzinepomp ging werken, langzamerhand ook auto’s ging repareren en uiteindelijk de benzinepomp overnam. In zijn tienerjaren werkte hij bij een autosloperij en was verliefd op de dochter van de man: Tora. Maar Tora ging er vandoor met Harald Jotul. Tegen hem blijft Erik altijd een soort van wrok koesteren. Hij mag de man niet. Tegenwoordig is de man een bekende inwoner van het dorp. Jotul zal het allemaal wel even regelen.

In de periode dat Erik de benzinepomp had overgenomen had hij een relatie met Elise. Elise kon goed tekenen. Zij tekende zodra ze een stift of papier te pakken kreeg. Ze was bijzonder goed in de stijl van de Amerikaanse reclames uit de jarenzestig. Op een dag stelde ze voor de benzinepomp te verbouwen. Ze maakte mooie schetsen, met oude pompen. Veel nostalgie. En zo geschiedde. De pomp werd verbouwd, Elise vond ergens oude pompen, waar een nieuw mechanisme ingezet werd. Oude Mobil paarden werden gevonden. Het werd behoorlijk de stijl van Elise.

Elise ging een opleiding volgen in Oslo. Eerst was ze daar door de weeks, maar na een tijdje ook in de weekenden. En ineens was het over. Ze was gegrepen door Rijksweg 220. Erik gaat alleen verder met zijn leven en zijn pomp.

Op een dag hoort hij dat men de weg wil gaan verleggen. Daar schrikt hij van, want dat wordt de ondergang van zijn benzinepomp. Hij probeert uit alle macht om dit tegen te houden. Hij ziet echter in dat hij geen invloed kan uitoefenen. Om een nieuwe pomp op een gunstige plek te verkrijgen zal hij moeten meewerken met de grote leveranciers. Met enig tegen sputteren komt hij toch een heel eind. In het dorp blijken oude zeurpieten toch een bepaalde gun-factor voor Erik te hebben. Het lijkt voorspoedig te gaan. Tot blijkt dat er mensen zijn met meer geld, die het beter weten te regelen. Het moment dat hij echt met zijn rug tegen de muur staat.

Dan blijft nog 1 ding over. In de periode van het nieuws over de nieuwe weg en de start van de bouw van zijn nieuwe benzinestation loopt hij zijn oude liefdes tegen het lijf. Elise en Tora. Elise doet hem niet zo veel. In zijn herinneringen was ze toch anders. Maar de liefde voor Tora blijkt nog steeds ergens rond te kruipen in hem. Hij besluit de gok te wagen. Hij reviseert zijn droomauto: een Facel Vega HK500 uit 1961. Ja, daarmee kan hij wel de 2300 km afleggen naar de huidige woonplaats van Tora. Eerst verloor hij Tora aan Harald Jotul en nu drijft Harald Jotul hem juist naar Tora toe.

Hoewel het einde van het verhaal niet helemaal duidelijk is. Wellicht kan het door de schrijver zelf ingevuld worden?


In het verhaal lijkt Erik een stille snuiter, die niet heel veel lef heeft. Uiteindelijk blijkt hij over een flinke dosis wilskracht en doorzettingsvermogen te beschikken. Hij weet zijn gevoelens moeilijk onder woorden te brengen. Maar toch weet hij dingen duidelijk te maken.

En daar staat paardenkracht voor! Hoewel paardenkracht ook slaat op de auto’s waar Erik een zwak voor heeft. En het slaat ook een beetje over de 2 Mobil paarden die elke avond branden en Erik vasthouden in het dorp.


Een heel mooi verhaal om te lezen, mede door de frisse, vlotte schrijfstijl van Lars Mytting. Hier en daar humor. Soms tragisch. Door de beschrijvingen van de jarenzestigstijl en de oude Amerikaanse auto’s krijg je een nostalgisch gevoel tijdens het lezen.

Het verhaal bevat hier en daar enorm mooie zinnen:
“Maar een kistspijker vergeet nooit dat hij ooit een Cadillac is geweest”.

Ik geef het boek 4 sterren.