Het eerste deel van het verhaal had voor mij wat korter gemogen. Een hele lange aanloop naar de essentie van het verhaal naar mijn gevoel. In het eerste deel leer je Rêve kennen, een jonge vrouw die pas haar broer verloor. Maar precies hoe of aan wat kom je met mondjesmaat te weten. Ze kan de dood van haar broer niet verwerken, gaat in het leger en wordt naar Syrië gestuurd. Daar voelt ze zich beter in haar vel. Maar bij een ongeval waarbij ze haar pols breekt wordt Rêve terug naar huis gezonden.
Dan gaat het helemaal mis met haar, ze heeft last van PTSS en dan loopt het helemaal mis.
Pas vanaf het tweede deel had ik het gevoel dat het boek echt begon, dat was al halverwege het boek.
Het is wel mooi geschreven en je voelt zo met Rêve mee. Toch bleef ik op het einde met enkele vragen zitten. Het einde lijkt nogal snel snel afgewerkt.