Ian Reid is er in geslaagd om vertrekkende van één klein zinnetje een psychologische roman over identiteit te schrijven. Het is een akelig en donker verhaal dat ogenschijnlijk heel gewoontjes start die zich ontpopt tot een enge nachtmerrie.

De cursieve tussenstukjes geven de lezer een glimp op het verschrikkelijke wat nog te wachten staat. Maar is dat ook zo? Zonder al te veel los te laten, kunnen we zeggen dat Reid zich toont meester in het misleiden van de lezer.

Menig lezer blijft in verwarring achter, of willen onmiddellijk herlezen om te zoeken wat ze eventueel gemist hebben, en natuurlijk zijn er ook die het helemaal niets vinden. Maar het kan gezegd worden, het verhaal zindert sowieso na.

Ik las het in een 4tal uur uit. Het is moeilijk te voorspellen of je een lover of hater zal zijn, maar veel tijd ben je er niet aan kwijt. Tenzij het het opnieuw wil lezen, natuurlijk.