Wat Vijftig Tinten Grijs miste, schijnt Een ondertoon van liefde wel te hebben en dat is stijl. Kate Paris bewandeld nog niet zo lang de wereld van de chicklits en toch voelt het vertrouwd. Hoewel de chemie tussen de personages duidelijk aanwezig is, is het veel meer dan een verhaal over twee geliefden met een happy end. Ze laat een ongekende indruk van wijnkennis achter, wat de lezer doet denken dat ze ooit zelf sommelier is geweest. Ze schrijft hoe dan ook met veel passie en smaak, waardoor haar schrijfstijl volwassen en ontspannen overkomt. Het is een boek dat je wel naar het strand mee moet nemen en met een grote portie vitamine D wiltt nuttigen.