Eindelijk na drie jaar schrijfwerk kon ik het verhaal van mijn vriendin Melanie lezen. Het boek heeft toch wel een speciale waarde voor me, want sommige dagen werd ik belaagd met WhatsApp berichten vol met medische vragen. Dit kwam omdat ik heel wat jaren in de zorg heb gewerkt. En toen stelde ik me steeds de vraag hoe ze dit erin zou verwerken. Na drie jaar kom ik het te weten!

Vrij direct werd ik in het verhaal gezogen door een spannend begin. Als lezer vind ik dit soort manier een sterke uitblinker met veel potentiële. Alleen wordt de lat dan heel hoog gelegd. Want een sterk begin moet zijn kracht blijven behouden. En dat is Melanie erg goed gelukt! Alhoewel ik erg twijfelde of het genre van dit verhaal me zou aanspreken, was ik hartelijk verast. Zowat mijn gevoel doorgaans het hele boek.

Melanie heeft een beeldige schrijfstijl en heeft oog voor detail. Ze koos er ook voor om haar verhaal niet kuis te houden. Hier bedoel ik vooral op de hoofdstukken die een echt beeld schetste van het instituut binnen. Alsof ze er zelf ingeleefd had. Dus kort en bondig beschreven: softie scènes vind je hier niet in terug.

De enige punten waar ik me toch wat aan stoorde was het karakter van Eva en het woord: "Verdomme". Een herhaaldelijk woord dat soms op mijn zenuwen ging gaan werken. En dat ik geen vriendjes was met Eva in het begin, steek ik niet onder stoelen of banken. Ik ergerde me aan het feit hoe Eva haar gedroeg. Een brutaal mensenkind. maar zoals het spreekwoord hier vaak gezegd wordt onder vriendinnen: "Ik dacht in het begin dat je een bitch was."

En dat gebeurde ook. Melanie zorgde voor voldoende ruimte waarin je de persoon in lichaam leert kennen. Hoe meer leestijd ik met haar doorbracht hoe meer ik haar ging begrijpen. Een vrij realistische hoofdpersonage die af en toe een gevoelige snaar bij mij wist te raken.

Het hele verhaal op zich zat heel boeiend in elkaar gestoken. Met passage vol acties tot iets rustiger scenes werd ik doorheen het verhaal geleid. Ik genoot van elk hoofdstuk. En ik zou mijn vriendin niet kennen als ze haar boek nog eens zou eindigen met een cliffhanger. Kreng.

Cyanide bevat heel veel potentie en elementen die zorgden voor koude rillingen en argwaan. De Hoofdpersonages en nevenpersonages zijn sterke opgebouwde karakters die je soms van je adem beneemt. Beginnen met spannende hoofdstukken en beëindigen met een cliffhanger zorgde voor hoge bloeddrukken en koorts.

Met dank aan Melanie Van Garderen dat ik jou eerste boek mocht proeflezen en recenseren. En ik uit zoveel liefde naar je omdat je me er zo nauw bij betrokken hebt.