De manier waarop Aza's gedachten zijn geschreven, haar dagelijkse strijd met haar eigen gedachten, was perfect gedaan en is de enige reden waarom ik het boek niet halverwege al heb weggelegd.

Ik vond het verhaal saai en erg langzaam. De personages boeiden me niet echt, behalve Aza. Ik was gefacsineerd door haar en de manier waarop John Green ons een kijkje gaf in haar hoofd, in haar OCD en haar gedachten. Ik vond het boek heel mooi geschreven in de manier waarop Aza omgaat met de dingen om haar heen. Het verhaal zelf interesseerde me totaal niet en ik vond Daisy een typisch John Green personage - een heel eenvoudig iemand met een bepaalde hobby om haar interessant te maken.

Nu ga ik in het dichtsbijzijnde woordenboek opzoeken wat in hemelsnaam een Tuatara is.