Zelfs het meest rechtschapen mens heeft zijn duistere kanten. Daar is Mo Hayder al minimaal tien jaar van overtuigd. En dus gaf ze in haar debuut Vogelman (1999) de onverzettelijke rechercheur Jack Caffery een traumatisch verleden. En daarmee een reden om boos, wantrouwend, radeloos en soms zelfs redeloos te zijn. In Ritueel (2008) ontmoette Caffery zijn femme fatale Phoebe ‘Flea’ Marley. Een ingrijpende gebeurtenis in haar leven (in Huid, 2009) brengt hem in Diep tot de verwarring die hij verre van goed gebruiken kan. Hij heeft een scherpe blik nodig op zijn meest complexe zaak tot nu toe: een autodief met een kerstmanmasker en een voorliefde voor kleine kinderen op de achterbank, die zelfs de slimste politiemensen voortdurend een stap voor is.

Mo Hayder staat bekend om het neerzetten van een rauwe, ongrijpbare en gruwelijke werkelijkheid. Een tikkeltje bovennatuurlijk, maar zonder verlies van de realiteitszin. En ze komt daar wonderwel goed mee weg. De kracht die Marley en Caffery gebruiken om tot het uiterste te gaan in de schijnbaar onoplosbare misdaadpuzzel waar ze naar kijken, is meer dan boeiend. Dat ze elkaar op kilometers afstand iets kunnen toefluisteren, neemt de lezer niet alleen voor lief, het ontroert hem. En het plezier waarmee Hayder de lezer meeneemt naar intens benauwende locaties maakt dat je niet anders kunt dan doorlezen. Zelfs een personage als de Wandelaar - een schatrijke zwerver met, vanzelfsprekend, een ongelukkig verleden - van wie de lezer zich al drie boeken lang afvraagt wat hem nu precies drijft en sterker nog: of-ie wel echt bestaat, is een genot om te volgen.

Mo Hayder is een van de beste thrillerauteurs ter wereld. Het bijzondere aan haar is: ze kan met gemak nog beter worden. Ook al doet het op een of andere wonderlijke wijze niets af aan het leesgenot, ze laat in Diep enkele steken vallen. Als ze een goedgelovige autosloper neerzet. Als ze een wantrouwende echtgenote in één avond zowel stuntelend, ad rem als met gecontroleerde gedachten tijdens een wilde autorit opvoert. Of als ze een hoofdpersonage in een voor zelfs de meest fantasierijke lezer onbegrijpelijke omgeving plaatst. Maar nogmaals, het doet weinig af aan de meeslependheid van Diep. Het belooft vooral veel voor de toekomst.