Met de acceptatie van mensen die opgenomen zijn geweest voor psychische problemen, is het nog steeds niet best gesteld. Schrijven over wat je daar meemaakt vraagt een hoop lef. Paaz, Myrthes autobiografische eerste over haar verblijf in een inrichting sloeg dan ook in als een bom. Vanaf dat moment ben je dus Schrijver. Wat wordt je tweede boek? Myrthe van der Meer heeft geworsteld en is bovengekomen met een andere invalshoek binnen het door haarzelf uitgevonden genre van de psychiatrische roman: minder autobiografisch en meer verhalend. Dat is behoorlijk goed gelukt. In de tweede helft is de spanning even zoek maar aan het eind komen er een paar rake ontknopingen, zodat je het boek toch voldaan dichtslaat.

De hoofdpersoon is deze keer ene Emma, die worstelt met familiedrama's, engerds en zelfmoordenaars op de afdeling en knoeiende therapeuten, en met haar eigen stemmingen en wanen natuurlijk. Dat tegen de achtergrond van een - heel actuele - institutionele bezuinigings- en verbouwingschaos.

Drie sterren en een extra ster omdat die dappere Myrthe van der Meer, die er de hele tijd een eind aan wil maken omdat ze er niet meer tegenkan, iets te zéggen heeft en een een uitstekende ambassadeur is voor acceptatie van mensen die van de natuur weinig evenwicht hebben meegekregen of mentale klappen hebben opgelopen waar ze niet om gevraagd hebben.

Het leven is niet gemakkelijk als je zo'n ernstige stoornis hebt. Maar hou vol Myrthe, we willen nog meer van je lezen!