Ma is een prachtig portret van Joke Borst, moeder van journalist, columnist en schrijver Hugo Borst. Het boek vertelt het verhaal van de lijdensweg van de dementerende Ma Borst. Ze lijdt aan meneer Alzheimer, zoals Hugo Borst de ziekte gekscherend noemt. Na haar vader en zussen valt ze zelf ten prooi aan de struikrover genaamd Alzheimer. Samen met zijn vrouw, broer en schoonzus heeft Hugo de taak als mantelzorger voor zijn moeder op zich genomen. In het begin woont ze nog in het voor haar vertrouwde huis, maar op den duur gebeurt het onvermijdelijke en wordt ze overgeplaatst naar een verpleeghuis.

Ma bestaat uit korte hoofdstukken die eerder als kroniek zijn verschenen in het AD magazine. Door de korte hoofdstukken en heldere zinnen leest het boek vlot weg. Het verhaal lijkt een luchtige lading te krijgen, ondanks het zware onderwerp. De beschreven situaties, zoals de soms blinde paniek in de ogen bij Ma Borst grijpen je aan. Het gehele verhaal van Hugo Borst heeft een emotioneel randje, maar de liefde voor zijn moeder voert de boventoon.

De achtergrond van Hugo Borst sijpelt zo nu en dan door in het verhaal over zijn dementerende moeder. Met enige regelmaat wordt er met behulp van een anekdote een link gelegd naar het voetbal. Over de politieke voorkeur van zijn moeder schrijft Borst: “Als mijn moeder had gevoetbald, was ze nooit op de vleugels terechtgekomen. Ze zou in de as hebben gespeeld met soms een zwenking naar links.” Deze metaforen zorgen voor de komische noot en doorbreken het soms ontroerende eerbetoon.

Hugo Borst is met enige regelmaat openhartig over zijn angst om zelf dement te worden en over zijn twijfels aan het nut van zijn bezoekjes aan zijn moeder. “Wat heeft ze nu aan mijn bezoekjes? Ik weet dat ik dat niet moet denken. Het moment telt – klaar, punt, uit. Maar als mijn gemoed somber is, denk ik het wel. En laat ik niet hypocriet doen: een enkele keer blijf ik ook thuis.” Deze hersenspinsels maken het herkenbaar, geeft je stof tot nadenken hoe je zelf zou handelen. Uiteindelijk overwint de liefde en vervagen deze gedachten weer bij Hugo Borst.

Het boek kan omschreven worden als een ode aan 'moedertje', zoals Hugo Borst zijn moeder steevast aanspreekt in het boek. Ma neemt je mee in een emotionele achtbaan waarin zoon Hugo is beland. Echter bovenal laat het je inzien hoe dierbaar je moeder voor je is en hoe verschrikkelijk je dat gevoel moet koesteren.