De naam van de vader is zowat het tachtigste boek van deze Vlaamse schrijver, die als het God belieft, over enkele jaren honderd zal worden. (°1920) Ik ga er van uit, dat iedereen die op een Vlaamse middelbare school heeft gezeten, in de jaren 50-60-70-80-90, deze schrijver in zijn boeklijst had staan. Ondergetekende dus ook, maar ik kan me echt niet herinneringen welk(e) boek(en) dat dan moet geweest zijn. Aangezien in geen taalkundige of professionele boekenrecensent ben, laat ik het aan die mensen over om dit boek te kaderen binnen dit ruime oeuvre. Het verhaal gaat over een gezin, dat zo groot, gelukkig, rijk en met beroemde ouders is en in een geweldig, mooi, ruim huis woont, dat je bijna ga verlangen, om er deel van uit te mogen maken. Met ouders, die hun kinderen opvoeden in volledige vrijheid van denken en doen. Maar om het in beeldspraak te zeggen (anders vol spooilers) eerst breekt er een oortje van een kopje en dan het onderschoteltje en dan blijk het servies zelfs niet van een gekend porselein merk te zijn. Als lezer onderga je dit allemaal. Telkens je denkt het geluk kan niet verder stuk gebeurd er iets ergers in het verhaal. Maar Oh, hoe mooi kan Aster Berkhof schrijven. Hij gebruikt zelden lange zinnen en dus zou je denken, dat kan ik vlot even lezen (het is klein formaat en 200blz.) maar, dat kan je, juist niet. Elk woord, elk leesteken, elke hoofdletter of accent heeft zijn bedoeling. Er schuilt zoveel betekenis in deze overpeinzingen van moraal, opvoedkunde en relaties, dat je traag moet lezen, om niets de redeneringen van de schrijver te missen. Het is een boek dat je de kans geeft om bij veel "des levens" stil te staan en te overpeinzen. Welke keuzes moet je maken en wat zijn daar de gevolgen van? Een keuze is duidelijk. Lees dit boek en geniet er van!