De witte leeuwin lag al enkele maanden op de kast naast de TV. (Gekregen via een promotiebon van Knack-magazine, waarvoor dank.) Op een zeer late zaterdagavond, ik had nog geen zin om naar bed te gaan, er was niks interessants op TV, begon ik zonder veel enthousiasme dit boek te lezen. Mankell en Wallander waren voor mij nog volslagen onbekenden. Ik was meteen aan dit boek verslingerd en heb het, naar mijn maatstaven, in een recordtempo (kleine week) uitgelezen. Het is een steengoed boek dat vroeg om meer. Dit 'meer' dat ik mij onmiddellijk daarop aanschafte was Dwaalsporen.

Dit is werkelijk de absolute top in zijn genre. Dit boek maakte zich werkelijk meester over mijzelf. Over de stijl, de plot enz. ... om kort te zijn, niks dan lof. Doch het volgende wou ik wel even kwijt: het eigenaardige aan het verhaal is dat de auteur de spanning weet te voeren naar een punt waarop de lezer evenveel sympathie begint te voelen voor zowel de moordenaar als voor Wallander en zijn collega's. Dit vind ik werkelijk een verrassende en unieke ervaring (hopelijk ben ik niet alleen in dit geval). Heeft dit dan te maken met de kritische (filosofische, realistische...) kijk van de auteur op de samenleving? Het onderscheidt hem alleszins van veel andere misdaadauteurs. (Behoudens de Zweden?) Tenslotte, wat mij op zeker ogenblik met verstomming sloeg was het jaar waarin dit boek voor de eerste maal is verschenen: 1995, in België stemt dit wel even tot nadenken... (1 jaartje vooraleer de bom hier barstte).