13 is geschreven door Pieter Aspe, één van de bekendste schrijvers van België. Het boek staat dertiende in de rij van de succesvolle misdaadromans geschreven door Aspe. In de meeste van zijn boeken is commissaris Van In het hoofdpersonage. Ook de vrouw van Van In komt in de meeste boeken van Aspe aan bod. In opdracht van VTM werden enkele van zijn misdaadromans herleid tot een televisieserie, genoemd naar zichzelf. De belangrijkste prijs die Aspe tot nu toe kreeg, was voor zijn roman Zoenoffer dat in 2001 uitgebracht werd, waarvoor hij de Hercule Poirotprijs ontving.

Het boek begint direct met een moord. Dit zorgt ervoor dat je als het ware wordt meegezogen in het verhaal. Het verdere verloop van het boek bestaat uit twee in elkaar geweven verhalen. Enerzijds heb je het oplossen van de moorden. Het speurdersduo Van In en Versavel stelt alles in het werk om de moordenaar te vinden van Erwin Proot. Omdat er nog twee gelijkaardige moorden worden gepleegd, denken de inspecteurs dat hier een seriemoordenaar aan het werk is. Ze proberen verbanden te leggen tussen de moorden terwijl de druk van bovenaf steeds hoger wordt. De stad Brugge, waar het verhaal zich afspeelt, is natuurlijk niet opgetogen door de negatieve publiciteit. Doordat Van In zo druk bezig is met het oplossen van de moorden, is hij niet veel bij zijn gezin.
Dit brengt ons bij de tweede verhaallijn: het privéleven van Pieter Van In. Het gaat vooral over zijn kinderen en zijn vrouw Hannelore. Ze staan op het punt om te trouwen, maar er komen spanningen omdat Van In zo druk bezig is met het oplossen van de moorden. De schrijver geeft heel goed de gemengde gevoelens weer waarmee Hannelore en Van In mee kampen.
Aspe heeft gekozen om het boek in alwetende vertelstijl te schrijven. Dit is een goede keuze geweest. Het maakt het verhaal minder eentonig, je weet de verschillende gedachten en gevoelens waarmee de personages strijden. Je krijgt een blik op wat er in het hoofd van de dader omgaat. Het verhaal is zo geschreven dat de verteller niet meer weet dan de inspecteurs. Dit verhoogt de spanning. De verteller kan zo in zijn gedachten de moord proberen op te lossen.
Het boek is merkwaardig geschreven, bij bijna elke nieuwe pagina wordt er van personage gewisseld. Dit heeft een positief effect op de spanning, als er eindelijk een tipje van de sluier wordt opgetild, wisselt het boek van personage. Dit resulteert in het komen en gaan van kleine (anti)climaxen waardoor je je als lezer nog harder gaat vastbijten in het boek om een antwoord te krijgen op je vragen.

Het was de eerste keer dat ik een boek van Aspe las en het was een geslaagd experiment. Ik houd van boeken met veel spanning en dit was wel het minste dat gezegd kon worden. Voor ik het boek koos sprak de dikte van het boek me niet echt aan, maar eens je begonnen bent met lezen, leest het boek als een sneltrein. De bijzondere schrijfstijl, de niet overdreven moeilijke woordenschat en de opbouwende spanning maakten het uitermate aangenaam om te lezen.