Zopas las ik het boek Hun Beloofde Land. Een ontroerende liefde- en geschiedenisvolle roman. Een mooie, eerlijke liefde brengt ons terug naar vreselijke tijden.
Na het lezen van het boek meende ik een brief te moeten schrijven aan de auteur. Enkele uittreksels uit die brief:

'... Waar ik het wel over wil hebben, is uw nieuwste pennenvrucht. Hun Beloofde Land. Een boek over uw grootouders. Gebaseerd op hun jarenlange correspondentie. Over de schouders van uw grootouders lezen wij mee. Wij lezen wat zij elkaar schrijven. Hun verlangens. Hun dromen. Hun zorgen. Hun angsten. Die correspondentie begint kort voor de Eerste Wereldoorlog. Het begin van hun romance. Een romance, die enkel beperkt bleef tot brieven. Verder ging het niet. Alles bleef braafjes. Het boek eindigt kort na de Tweede Wereldoorlog. Dan stopt het boek...'

'... Wij zien uw grootouders veranderen. Van jonge ‘snotaapjes’, die naar elkaar hunkeren en verlangen, tot verantwoordelijke ouders, die de zorg om hun kinderen delen maar bovenal die grote en mooie liefde blijvend koesteren. Uw grootvader zit aan het front. In de Eerste Wereldoorlog vecht hij in Frankrijk. In de Tweede Wereldoorlog is hij in India gestationeerd. Die jarenlange scheiding veroorzaakt twijfel. Bij beide partners. Zal de liefde overeind blijven? Die twijfel wordt niet verborgen gehouden. Die wordt geuit. Door beide partners. Maar die twijfel wordt ook gecounterd. Door mooie en herhaalde liefdesbetuigingen. Langs beide kanten. Elk bevestigt zijn liefde voor de ander. Afwezigheid verzwakt die liefde niet. Integendeel, zij versterkt. Het ontroert deze bekentenissen te mogen lezen.

De kinderen zijn ook een steeds weerkerend thema. De opvoeding en de zorg valt ten gevolge van de oorlog volledig op de schouders van uw grootmoeder. Toch wordt uw grootvader vaak om raad gevraagd. Per brief. Die geeft hij ook. Vaak neemt hij de zorg weg. De twijfel. Hij moedigt aan. Hij bevestigt. Ja, soms hakt hij knopen door. Vanop afstand. Per brief. Wat ouders vaak mondeling met elkaar bespreken, zien wij nu schriftelijk bevestigd. Noodgedwongen. Omstandigheden dwingen hen daartoe. Ouderschap kan een last zijn. Dat lezen wij. Herhaalde malen.

Toch zijn het niet enkel die persoonlijke ontboezemingen, die het boek zo aantrekkelijk maken. De brieven laten ons zien hoe uw grootouders aankijken tegen de grote wereldgebeurtenissen. Er zijn de twee wereldoorlogen. Er is de deportatie van de Joden. Wij hebben de aanwezigheid van de Britten in India. Er is het begin van de koude oorlog. De dreiging van het communisme. Er is de onzekerheid over de herverkiezing van Churchill bij de parlementsverkiezingen, kort na de Tweede Wereldoorlog. Over al die thema’s wordt geschreven. Wordt nagedacht. Worden vragen gesteld. De brieven gaan dus veel ruimer. Blijven niet beperkt tot enkel de persoonlijke liefde. De wereld dringt binnen in die brieven. De onzekere tijden weergalmen in die brieven...'

'... Beste Ian, ik las uw boek. Het was ontroerend mooi getuige te mogen zijn van een uitzonderlijke, warme intimiteit. Het was een voorrecht twee mensen te mogen leren kennen, die overliepen van een unieke liefde voor elkaar. U brengt uw grootouders voor heel even opnieuw tot leven. Alsof zij zelf hun levensverhaal vertellen. Want het zijn hun woorden, die wij lezen. Met uw verduidelijkingen. Met uw aanvullingen. Uw boek is een passende en juiste lofzang. U schreef voor uw grootouders een persoonlijke Siegfried-Idyll...'

U kan de volledige brief lezen op mijn blog: http://www.wimbackx.blogspot.be/2016/03/uitgelezen-hun-beloofde-land-brief-aan_11.html