Het nadeel van de boeken van Peter Robinson is dat het niveau hoog is. U leest het goed. Dat schept namelijk verwachting. En die verwachting wordt niet ingevuld in Vuurspel. Vandaar dat een boek, dat door de bank genomen nog steeds goed geconstrueerd is, tegenvalt voor een Robinson fan en nieuwkomers niet (direct) over de streep zal trekken om meer van hem te lezen.

De elementen die Banks' boeken zo boeiend maken is het gedoseerd opvoeren van feiten en personages waardoor zich een verhaal ontvouwt dat je langzaam meezuigt en meestal verrassend eindigt. Het beste voorbeeld in Vuurspel is Mark, een jongen die een tragedie meemaakt en waarvoor je steeds meer sympathie gaat voelen. Zoals de meeste personages rondom Banks gaat deze jongen echt leven.
Helaas geldt dit niet voor de andere personages in dit boek. Niet alleen komen de personages niet echt tot leven, ze worden ook nog eens meerdere malen wisselend bezocht, verhoord en besproken waardoor het makkelijk is kwijt te raken wie ook al weer wie is en wat zijn of haar rol is in het geheel.

Jammer genoeg is de ontknoping ook niet verrassend. Gevolg hiervan is dat de dramatische afloop ook niet zo'n impact heeft als deze zou kunnen hebben.

Nogmaals, de serie rondom Banks is van hoog niveau en één van mijn favorieten maar dit deel mist - en vergeef mij de voor de hand liggende beeldspraak - het vuur dat de serie zo bijzonder maakt.