De verwachting was hoog. Een geheim van de kerk dat uit zou komen en waaruit blijkt dat vrouwen eeuwenlang bewust onderdrukt werden en nog steeds worden, ik was er helemaal klaar voor. De schrijfstijl en cadans in het verhaal doen denken aan de werkwijze van Dan Brown; erg grappig dat Brown wordt aangehaald in het boek. Waar Brown voor mij slaagt in een reeks van opwindende gebeurtenissen waardoor je wil blijven doorlezen en ook nog veel leert is dat hier helaas niet helemaal het geval. Het plot zit knap in elkaar en de Nederlandse nuchterheid komt goed naar voren. De wijze van schrijven laat duidelijk de ervaring van Houtman als regisseur zien. De karakters gedroegen zich echter niet helemaal zoals verwacht. Zo werd er gescholden wat niet erg is, maar wat voor mij niet paste bij het personage, het zorgde even voor een huh?! Ook had ik groter verdriet en meer angst, bijvoorbeeld tijdens de vele reizen, bij de hoofdpersoon verwacht. De romance had geen toegevoegde waarde en het verhaal was beter af geweest zonder. Al met al was het een heel aardig verhaal. De boodschap van het boek is zeer waardevol en hulde voor Houtman voor het bedenken van dit verhaal hierover. Houtman kan goed schrijven en heeft mij heel nieuwsgierig gemaakt naar zijn debuutthriller Akte van berouw. Drie sterren.