Halverwege De ijsregen heb ik Bloedrode zomer alvast aangeschaft, dan kon ik meteen verder lezen. Prachtig, vergelijkbaar met het niveau van Veertig woorden voor verdriet. De ijsregen heb ik met ietsje minder plezier gelezen; kwestie van smaak, denk ik, en niet omdat het een minder goed boek zou zijn. Bijzondere personages naast de problemen waar huize Cardinal mee te kampen heeft (Blunt geeft buitengewoon helder aan hoe ingewikkeld het leven kan zijn), wederom een kijk achter de Canadese schermen, zoals 'wij' Canada nooit zien. Blunt slaagt er wonderwel in tegelijkertijd nuchter en vol gevoel te schrijven over de maatschappelijke en culturele verschillen in zijn vaderland, over relaties, over misdaad. Kortom: een thriller zoals die moet zijn: niet alledaags, maar met interessante invalshoeken en wendingen.