Het verhaal is één lange mooie monoloog van een oudere man, beheerder van vakantiehuisjes, op eenterrein bij een stuwmeer, in dezelfde streek als waar hij is opgegroeid. Hij vertelt zijn levensverhaal aan een onduidelijk blijvende onbekende man die bonen bij hem wil kopen. Hij vertelt, in de vorm van ontmoetingen met mensen die te maken hebben met gebeurtenissen uit zijn leven, over zijn jeugd, de oorlog, over meneer Robert, zijn jaren op school, de regels die hij de bewoners van de vakantiehuisjes oplegt, de graven met de naambordjes die hij steeds overschildert, ingemaakte paddestoelen , zijn muziek en nog veel meer. Hij springt daarbij voortdurend in tijd en onderwerpen heen en weer. Daar moest ik even aan wennen .....

Het zijn prachtige verhalen, zoals:
- de vertoning van een film waarin een man een hoed wil kopen, hoe dat uit de hand loopt en later het verhaal (of droom?) waarin de verteller zelf een bruine vilten hoed koopt en deze in de trein laat liggen
- het Poolse kerstfeest met de kaarsjes in de kerstboom, mooi verbonden met het kopen van kandelaars bij een antiquair in het buitenland
- de altijd dronken muziekleraar die les moet geven met kapotte instrumenten
- het met veel liefde vertellen over zijn honden
- zijn overleven in en redding uit het aardappelgat door de hospitaalsoldate die hij ‘zus’ noemt
- de opstand op school: “Opstand betekent dat iedereen samen met elkaar iets doet en dat je zelf niet weet wat je apart doet. De een schreeuwt en iedereen heeft het gevoel dat ook hij schreeuwt”
Ik ging me wel afvragen wie de bezoeker nu eigenlijk is want regelmatig komt terug dat de verteller meent zijn bezoeker al eens eerder ontmoet te hebben. Maar ook is de verteller soms onduidelijk over zichzelf.
“Wordt u soms ook niet belaagd door onzekerheid over het feit of u u wel bent? Mij overkomt dat al mijn hele leven. Ik had het gevoel dat ik in tweeën werd opgedeeld, in degene die weet dat hij het is en in degene die geen enkele verwantschap met zichzelf ervaart…….En ik slaag er nooit in om desnoods zozeer samen te zijn, dat ik tenminste in eenheid met mezelf meevoel. Ik zeg u, de mens zou niet over zichzelf moeten nadenken, laat staan in zichzelf moeten gaan wroeten. Hij is zoals hij is, en dat moet voldoende voor hem zijn. En of hij het is of niet is, dat is iets wat zichzelf moet oplossen.”

Hiervertelt Ingrid Hoogervorst over het boek.