Korte inhoud

Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval – en twee kinderen komen om. Die van jou. Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak onweerstaanbaar wordt?

Auteur

Sharon Bolton woont in Londen, waar veel van haar thrillers zich afspelen. Ze weet als geen ander de sfeer van de donkerste kanten van de stad te beschrijven. Bolton is winnaar van de Mary Higgins Clark Award en genomineerd voor de ITW Thriller Award, de CWA Gold Dagger en de Barry Award. Kleine zwarte leugens is een standalone thriller.

Mijn mening

Allereerst wil ik A.W. Bruna uitgevers bedanken voor het recensie-exemplaar van het boek.

In dit boek volgen we Catrin, een biologe werkzaam op de Falklandeilanden. Rachel, eens de beste vriendin van Catrin, is nu iemand die Catrin liever mijdt. Zij is verantwoordelijk voor de dood van haar zoontjes. Dit verlies heeft Catrin nooit kunnen verwerken, en op een eiland is het ook nog eens lastig elkaar te ontlopen. Catrin wordt constant herinnert aan de ergste dag in haar leven. Maar dan zint Catrin op wraak. Haar perfect geplande actie valt echter in duigen wanneer er weer een kind verdwijnt op het eiland.

"Ik heb me afgevraagd of ik het in me heb om te doden. Of ik een levend wezen in de ogen kan kijken en die ene, onomkeerbare daad kan verrichten waardoor een leven eindigt. De vraag is nu beantwoord neem ik aan. Ik heb er geen moeite mee om te doden, ik ben er zelfs tamelijk goed in."

In het boek zien we drie verhaallijnen, die van Catrin, gevolgd door die van Callum, een vriend van Catrin en als laatste die van Rachel. In elk deel worden 7 dagen behandelt, namelijk 31 oktober 1994 tot en met 6 november 1994.

Gedurende het lezen groeit het mysterie verder en verder. Hoe zit het nou? De drie verhaallijnen zorgen voor een passend geheel. De puzzelstukjes vallen langzaam op hun plaats, hoewel de puzzel pas echt compleet blijkt aan het einde van het verhaal. De onthulling is er een die mij compleet heeft verrast, en alle behalve voorspelbaar te noemen is.

Tijdens het lezen kreeg ik meermaals het gevoel dat het boek maar niet op schoot. Maar dit gevoel wordt goed gemaakt door een perfect uitgedacht einde die de klasse laat zien van deze auteur.