Ik denk dat Abdolah met zijn nieuwe boek zijn bestseller Het huis van de moskee evenaart. Zijn schrijfstijl lijkt zou eenvoudig maar is tegelijkertijd zo warm, sfeervol en betoverend. Hij reciteert het leven van een andere Perzische immigrant, van zijn jeugd op een kasteel, zijn eerste kennismaking met de fotografie, en een onbereikbare liefde in de ijsjesfabriek van zijn neef. Als jongvolwassene komt hij door zijn camerawerk in aanraking met het sjah regime, de partizanen, de revolutie, de ayatollah en de Iran-Irak oorlog. En zo trekt de moderne geschiedenis van Iran door de ogen van Sultan en zijn cameralens aan de lezer voorbij. Een verhaal dat voert van een kasteel in Arak naar een boerderij in Pijnacker, en ieder moment boeit en ontroert.