Een bijzonder geslaagde roman die zich ‘op zijn Dickensiaans’ laat lezen: vol kneuterige victoriaanse taferelen, maar ook doordrenkt met spanning.

Alleen al om de humoristische, eeuwig uitweidende schrijfstijl is het boek een genot om te lezen. Shepherd is er uitermate goed in geslaagd (en zo ook de vertaalster) die typische vertellerstoon van Dickens na te bootsen. Als (moderne, eenentwintigste-eeuwse!) alwetende verteller neemt ze ons op sleeptouw door de krochten van Londen in 1850 en verklaart ons en passant talrijke (on)belangrijke wetenswaardigheden. ‘Pats-boem’ zo leren wij bijvoorbeeld, is de victoriaanse versie van een snelle hap in een etablissement: jij legt pats het geld neer, zij kwakken boem het eten voor je op tafel. Smaakvol sfeervol.

De niet erg succesvolle detective –voormalig politieagent-Charles Maddox wordt smadelijk gebruikt door een bekende maar corrupte advocaat. Daarop bijt Maddox zich vast in een zaak waar hij beter zijn neus niet in zou steken. Verschillende curieuze voorvallen leiden terug tot een verdwenen meisje, een valse voogd en een al even dubieus opvanghuis.
Mocht dit ergens een belletje doen rinkelen, dan kan dat kloppen. Kerkhof in Londen is gebaseerd op Dickens Bleak house en op de klassieker van Dickens minder bekende collega en vriend Wilkie Collins, The woman in white. Creatief speelt Shepherd met bekende romanpersonages en met aan haar eigen fantasie ontsproten figuren. Laat ze opduiken in bekende én nieuwe settings. Nog een leuke reden om het verhaal te lezen.
De hedendaagse kwinkslagen naar Dickens en tijdgenoten doorbreken het gevoel van authenticiteit, maar verrijken het boek met een cachet van intertekstualiteit. En humor voor de oplettende lezer, daar waar Shepherd “cameo’s” heeft weggelegd voor bekende historische figuren.

Meer nog dan de boeken waarop het gebaseerd is ligt de nadruk op de spanningsboog. Kerkhof in Londen is eigenlijk een detective, maar valt toch qua schrijfstijl en ‘bronnen’ meer onder de categorie literaire romans. Dat de vaart en afwikkeling in de laatste hoofdstukken een beetje ten koste van de beschouwende stijl gaan doet verder weinig af aan het boek in zijn geheel.
Enige echte minpunt misschien is de gapende cliffhanger waarmee het boek eindigt. Een die plompverloren en schaamteloos een brug slaat naar een volgend deel . Al is dat overigens wel helemaal in de stijl van het feuilleton waarin ook ‘broodschrijver ‘ Dickens publiceerde. En eerlijk is eerlijk, het maakt nieuwsgierig. Een heerlijk boek.