Overdonderend, verbijsterend, en niet pas aan het slot, nee, direct aan het begin. Volslagen onverwachte wendingen laten me als lezer gelijk net zo verloren voelen als Rachel zelf. Welke kant gaat het op?
De paniekaanvallen van Rachel, haar angst, wanhoop en totale verlorenheid; het is allemaal zo realistisch en herkenbaar voor mij. Als iemand met soortgelijke ervaringen als het gaat om een huwelijk met een pathologisch leugenaar, een liegende echtgenoot, herbeleef ik mijn eigen geschiedenis weer. Ik zit er eventjes weer helemaal in.

Na de ijzingwekkend klinisch geschreven proloog en het eerste deel met de zoektocht naar Rachels vader en waarin al verwijzingen staan naar gebeurtenissen veel later. Dan komt het thriller-aspect op gang, of in ieder geval het psychologische deel daarvan. Lehane is een meester in beschrijvingen, een prachtige beeldtaal waarmee hij de personages uitdiept en zorgt voor een zenuwslopende spanning die oploopt naar mate je vordert in het boek.

Als het eind van het tweede deel al dramatisch is, dan zorgt het vervolg in het derde onmiddellijk voor totale verbijstering. Het verhaal neemt een onverwachte loop waardoor ook Rachel volkomen door verward wordt. En alles loopt anders.

Hoeveel lagen er in dit boek zitten, hoeveel plotwendingen. Wat een diepgang. Wat een geweldig boek. Prachtig. Verrassend.
Wat kan deze man schrijven!