Hester en Koert zijn net, met hun twee jonge dochters, vanuit het drukke Amsterdam verhuisd naar het rustige dorp Schoorl. Met de zomer voor de boeg in het mooie grote familiehuis ziet het er naar uit dat het de komende tijd genieten gaat worden. Maar Hester heeft nog geen eens alle verhuisdozen uitgepakt als haar zus Meike op de stoep staat. Haar huwelijk staat op springen en Meike neemt voorlopig haar intrek in het zomerhuis dat bij het familiehuis staat. Meike en Hester zijn totaal verschillend en Hester ergert zich regelmatig aan haar zus. En dan hebben we ook nog Koerts bazige tante Odette en haar nicht Bowien die zich bemoeien met Hester haar gezin. Als dat nog niet genoeg is stort haar man Koert zich op een nieuw project. Als Hester de kans krijgt haar oude liefde, lesgeven, weer op te pakken, pakt ze dit met beide handen aan. Voor Hester lijkt het dan toch nog een prachtige zomer te gaan worden maar de toxische boodschap die ze krijgt laat alles wankelen.

Vanuit het perspectief van Hester, in de derde persoon, maken we kennis met de personages. In de spotlight staat uiteraard Hester, als hoofdpersonage. Omdat Hester geen slanke den is, zoals bijvoorbeeld haar zus Meike, voelt ze zich vaak onzeker en heeft moeite om Koert voor de volle honderd procent te vertrouwen. Door haar onzekerheid laat ze snel over zich heen walsen en heeft ze de neiging zich terug te trekken in haar eigen wereld. Na die toxische boodschap die met groene appeltjes te maken heeft, is ze naast onzeker ook angstig. De groene appeltjes laten haar denken aan een afschuwelijk voorval uit het verleden, een voorval waar ze een schuldgevoel aan overgehouden heeft.

De proloog van Manzanilla laat al iets beangstigends zien, maar daarna wordt er overgegaan naar de (normale) gang van zaken. Het is een roerige tijd voor alle personages maar wat vooral mooi is om te lezen is dat Hester haar onzekerheid van zich af probeert te schudden en daar steeds beter in slaagt. De overige personages blijven wat vlak, maar dit is niet storend en het is ook niet echt nodig de overige personages een grotere uitwerking te geven. Tussen de hoofstukken die vanuit het perspectief van Hester verteld worden, zijn er fragmenten vanuit een ander (onbekend) personage verteld. Een ding wordt duidelijk, dit andere personage wil wraak. De auteur laat af en toe dingen uit het verleden toe waardoor er meer duidelijkheid komt over dat ene voorval.

Naast dat er spannende fragmenten zijn is Manzanilla vooral een roman over een vrouw die op een keerpunt in haar leven staat. In plaats van in haar onzekerheid te blijven hangen wordt ze mondiger en sterker. Tevens heeft de auteur meerdere thema's in deze roman verweven, thema's die ontroeren en thema's om van te leren. Toch blijft dat groene appeltje voortdurend op de achtergrond aanwezig, elk hoofdstuk wordt ook afgesloten met een afbeelding van het appeltje. Een appeltje dat zorgt voor een spanningsveld en dat twijfels en vragen oproept. Maar ook al wordt er af en toe teruggesprongen naar het verleden, pas aan het eind wordt alles helemaal duidelijk.

Kruijer heeft een fijne verteltrant, ze zet de personages levensecht neer en laat ze herkenbare situaties meemaken. De herkenbaarheid doet meeleven en dit samen met het lichte spanningsveld maakt de drang tot doorlezen alleen maar groter. Er wordt op een beetje tergende wijze uitgewerkt naar de plot, want er is weinig wat leidt naar het onbekende personage terwijl de nieuwsgierigheid alleen maar groter wordt. Het is dan ook een grote verrassing als uiteindelijk bekend wordt wie het onbekende personage is en alles op zijn plaats valt. Het groene appeltje en de naam daarvan zal men in ieder geval nooit meer vergeten.
Manzanilla heeft mooie, herkenbare thema's in zich en samen met een fijne onderhuidse spanning staat deze roman garant voor een paar spannende uurtjes leesplezier.

Deze recensie is eerder gepubliceerd op VrouwenThrillers.nl