Na lange tijd voert Terry Pratchett ons in de Schijfwereldreeks terug naar de Gesloten Universiteit. Daar ontmoeten we menige, uit vroegere delen bekende tovenaar en ook de bibliothecaris is weer van de partij. Dat dit zowel voor de auteur als voor zijn lezers een nostalgische aangelegenheid is, blijkt al uit de gedempte bruinige kleuren op de kaft.

Zoals de titel aangeeft raken de heren tovenaars deze keer verzeild in een voetbalcompetitie. Om precies te zijn gaat dat om voetbal uit de begindagen van de sport, dat wil zeggen voetbal midden op straat tussen twee teams die elkaar bijna letterlijk naar het leven staan.

Toch zijn de tovenaars niet de belangrijkste personages. Dat zijn deze keer een aantal, overwegend jonge, personeelsleden van de universiteit. Feitelijk heeft het boek hierdoor twee gezichten: enerzijds zijn er young-adultachtige verwikkelingen rondom de hoofdpersonen, die het een boek maken over volwassen worden. Anderzijds is er veel luchtig spektakel rondom de tovenaars dat terug doet denken aan vroegere delen uit de reeks.

Persoonlijke ontwikkeling
Het belangrijkste karakter is Brenda: dik, lelijk, overdreven netjes, harde werkster, nuchter tot op het bot. Kortom, Brenda is altijd bezig voor anderen en laat over zich heen lopen. In het bijzonder door Julia, een slanke, blonde schoonheid, die met alles weg lijkt te komen. Ook Julia heeft een baan op de universiteit, maar feitelijk doet Brenda een belangrijk gedeelte van haar werk. Julia heeft het namelijk erg druk met Ronald de Hoop, een andere werknemer, maar in zijn vrije tijd een getalenteerde voetballer.

Brenda zal in de loop van het boek echter groeien. Sterker nog, niet eerder maakte een karakter uit de Schijfwereld zo’n sterke ontwikkeling door binnen één boek. Daardoor kent dit deel wel wat meer psychologische bespiegelingen dan gebruikelijk is in een Schijfwereldverhaal. Niet natuurlijk dat dit ooit saai wordt in de handen van Terry Pratchett. Brenda’s groeiproces is de belangrijkste charme van het boek.

Luchtige lol met tovenaars
Dat alles neemt niet weg dat de tovenaars er weer een doldrieste toestand van maken. Dit tot wanhoop van Pander Stibbond, die nog steeds tevergeefs probeert om van zijn oudere collega’s normale, moderne tovenaars te maken.

Blijkbaar wilde Terry Pratchett dit toch nog keer doen zo, hoewel hij lang geleden al een andere weg is ingeslagen met zijn serie. Wilde hij toch nog een keer terug naar de plek en de karakters waar het allemaal mee begonnen is. Gelukkig hoeven wij daar als lezer helemaal niet rouwig om te zijn. Het plezier dat hij heeft gehad tijdens het schrijven straalt van de pagina’s af en daarmee is het hernieuwde weerzien met de tovenaars ook voor de lezer een goede zaak.

Kortom, dit boek is eigenlijk iets minder modern dan andere recente delen uit de Schijfwereldreeks, maar zeker niet minder leuk om te lezen.

Andere delen rondom de tovenaars:
- ‘De kleur van toverij’
- ‘Dat wonderbare licht’
- ‘Betoverkind’
- ‘Faust Erik’
- ‘Interessante tijden’
- ‘Het jongste werelddeel’