Elizabeth Strout’s “Winter”, een vertaling van “Olive Kitteridge. A Novel in Stories”, vertelt over eenzaamheid en gemis, schuld en schaamte, zelfmoord en dood, overspel én liefde.

In dertien verhalen, waarin Olive Kitteridge de verbindende schakel is, wordt op intrigerende wijze een beeld geschetst van de levens van Olive en de mensen uit haar omgeving. De titel “Winter” verwijst naar een passage tijdens de bruiloft van haar zoon “Maar in de winter van haar leven is ze niet van zins lekker eten te laten staan….” Olive leeft haar leven zonder echt gelukkig te zijn.

Strout beschrijft op een indringende manier hoe Olive verandert, door niet altijd de schuld bij anderen te leggen en het leven met haar kwetsbaarheden te durven accepteren. Ze leert hoe te leven en anderen te laten leven.

Een mooie roman waarin het ene trieste verhaal het andere opvolgt. Verhalen waarvan je verwacht dat ze verder gaan, maar dat niet doen. Verhalen over de harde werkelijkheid van het leven, de “oneerlijkheid” ervan en waarin plannen voor de toekomst op niets uitlopen.

“Weet je, we zaten plannen te maken en deden alsof we samen op reis zouden gaan. … Zelfs nadat dokter Stanley had gezegd hoe het ervoor stond, bladerden we in die brochures en hadden we het over reizen die we gingen maken als hij beter was. … Ach wie had niet zijn mandje met reizen? Het leven is niet eerlijk. Dat had Molly Collins vandaag gezegd toen ze bij de kerk stonden. Het leven is niet eerlijk. Tja, dat klopt.”