Naast: Nooit meer slapen zijn: Onder professoren en: De donkere kamer van Damokles mijn favorieten.
Het vroegere werk van Hermans vind ik persoonlijk het boeiendst. Nooit meer slapen intrigeerde mij in het bijzonder omdat een Canadese vriend probeerde zijn slaapritme helemaal terug te brengen naar nul. Dat lukte ook uiteindelijk, maar het was niet vol te houden. Toch moet ikaltijd aan hem denken als ik Nooit meer slapen uit de kast pak, want dat vind ik typisch een boek om lekker tussendoor opnieuw te lezen!