Wat een verhaal. Rauw, verdrietig, verrassend. Uiteindelijk blijkt dat de titel niet zomaar gekozen is en dat maakt indruk. De pen van Jongejan is vlot. Meteen op de eerste bladzijde word je bij de hand genomen en meegevoerd in zijn verhaal. Het is een verhaal dat diep gaat, verschillende lagen door. Des te meer ben ik onder de indruk van het gemakkelijke lezen van dit boek.

Je leest om en om de beleving van zoon Robert en diens vader. Ieder een eigen verhaal binnen hetzelfde gezin. Een gezin van drie; vader, moeder en Robert. Ieder met hun tekortkomingen maar ook ieder slachtoffer van gebeurtenissen.
Het maakt dat je je afvraagt of dit verhaal fictief is of zitten er ook waargebeurde delen in? Autobiografische stukken zelfs? Hoe dan ook wekt elk personage een gevoel van medelijden op. Wat een leven, of eigenlijk geen leven.

Hier en daar is Jongejan zeer expliciet. De bewoording ‘plat’ schoot door mij heen maar dat was het niet. Schokken deze passages? Daarop zeg ik ja, maar ze lijken niet geschreven met enkel dit effect als doel. Rauw past beter. Zowel fysieke als mentale pijn komen veelvuldig voor en naast medelijden betrapte ik mijzelf ook op enig begrip, voornamelijk voor vader en zoon.

De figuur Joop doorzag ik meteen maar zijn rol is mij uiteindelijk niet helemaal duidelijk. Nu begrijp ik de manier waarop hij het toneel verlaat maar waarom hij in eerste instantie dat toneel betrad, werd mij niet helemaal duidelijk. Misschien moet ik het boek daarvoor nog eens lezen. Een intrigerend boek dat je niet meteen loslaat.