Aan het begin van de twintigste eeuw sterft een baby, zonder reden. De joodse moeder en katholieke vader zijn ten einde raad. De moeder rouwt volgens joods gebruik. De oma is ineens geen oma meer. Hun leven is bijna verwoest, daar in Galicië aan het begin van de twintigste eeuw. En ze hadden het al zo zwaar, als joodse en katholiek getrouwd. Maar wat als de ouders nu met een handvol sneeuw het leven van de baby hadden gered? Hoe was dan hun leven verlopen?

In vijf delen vertelt Erpenbeck in Een Handvol Sneeuw het leven van de baby, een meisje. Elke deel sterft ze door het tragisch noodlot, maar in het intermezzo komt ze weer tot leven. Want, wat als…? Erpenbeck schetst zo een leven dat bijna negentig jaar duurt. De grootste gebeurtenissen in de afgelopen eeuw passeren, aan de hand van het meisje in alle stadia van haar leven, de revue. Ze leeft als kind in Wenen tijdens de Eerste Wereldoorlog, bevindt zich als jongvolwassen vrouw aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog in Moskou en ziet als moeder na de oorlog en de val van de Muur de wereld veranderen.

Een handvol sneeuw kent veel ellende. Het schetst treurnis en levens die verwoest worden door de gebeurtenissen in de afgelopen eeuw. Gebeurtenissen die je niet in de koude kleren gaan zitten. Met Een handvol sneeuw schenkt Erpenbeck aandacht aan de impact die de oorlogen gehad moeten hebben. Op eigen manier geeft ze daarbij een draai aan het toeval en het lot. Want het kan met het meisje treurig aflopen, zelfs vijf keer, het had ook zomaar de andere kant op kunnen gaan als… Erpenbeck heeft hiermee een uniek perspectief gebruikt. Door het lezen krijg je ook meer inzicht in de sombere tijden van de afgelopen eeuw en in de keuzes die mensen in zo’n tijd kunnen maken.

Het lezen van Een handvol sneeuw vereist wel véél aandacht om de gebeurtenissen te begrijpen. De hoofdpersoon en haar familie hebben geen naam. Ze heten niet meer dan moeder, dochter, grootmoeder of overgrootmoeder. En aangezien die rollen veranderen naarmate het meisje ouder wordt, is het soms lastig om de persoon te blijven zien. Zo gaat zijzelf alleen al van baby naar dochter naar vrouw naar moeder; en dan is er nog de moeder en de moeder van de moeder. (Ja, het draait vooral om de vrouwen in deze familie; aan de mannen schenkt Erpenbeck minder aandacht). Maar ook kent het boek moeilijke zinnen en een wisselende cadans. In sommige stukken zijn de zinnen niet meer dan losse woorden aan elkaar. Het begin en einde zijn bijna zoek. Een handvol sneeuw is dan ook vooral voor mensen met verbeeldingskracht. Mensen die verder kijken dan de letterlijke woorden alleen en meegaan in de soms vreemde cadans van het leven. Mensen die de tijd aanvoelen en zien dat er altijd hoop is. Want dan is het een prachtig verhaal, ontroerend tot het einde.