Ian Buruma zet met het boek ‘Tokio mon amour’ geen gewoon reisverhaal neer. Hij neemt ons mede naar het Japan van de jaren zeventig. Hij schreef het boek aan de hand van zijn herinneringen, hoe hij die tijd beleefde, hoe het voor hem aanvoelde. Zijn verhaal wordt rijkelijk geïllustreerd met zwart-wit foto’s die zeker een visuele meerwaarde zijn.

De clash tussen twee culturen die lijnrecht tegenover elkaar staan beleeft de lezer mee van op de eerste plaats. Zijn leven als ‘gajin’ , blanke buitenlander, gaf hem een geprivilegieerde inkijk in het leven van Japan. Gajin zijnde was hij soms het slachtoffer van haat of minachting maar evengoed kon hem dit een bevoorrechte positie opleveren.

Het leven dat Ian Buruma in Japan leidt is een ware rollercoaster. Hij belandt van de ene belevenis in de andere. Hij maakt voortdurend kennis met weer andere mensen. Kunstenaars en excentriekelingen die hem naar nieuwe interessante plekken brengen.

Ian Buruma hanteert een zeer vlotte en aangename schrijfstijl. Een bijzonder verhaal waarin de lezer het Japan van de jaren zeventig kan herbeleven.