Het boek start met een gedicht en daarna een spannende proloog, waarbij alle waarnemingen op scherp worden gezet. Iemand ligt dood te gaan, neergeschoten? wie is dat? Wat is er gebeurt?
De toon is gelijk gezet.

"Het schot voelt als een klap. Als de klap van een hamer. De klap van een hamer boven in mijn borst."

Daarna volgt het verhaal van Elin. Aan de hand van haar verhaal nu, afgewisseld met verhalen uit het verleden, volgen we haar prive en in haar nieuwe baan in de tbs-kliniek.
Elin is boos, haar ouders hebben jarenlang gelogen en weigeren de waarheid te vertellen. Dus besluit ze om zelf op zoek te gaan naar antwoorden. En keuze die niet zonder ernstige gevolgen blijft.

De spanning bouwt zich heel langzaam om, het verhaal kruipt onder je huid, wie is nog te vertrouwen. Je weet als lezer dat het mis zal gaan, maar wanneer en waar dat blijft de vraag tot aan het laatste deel.

“die tbs-ers mogen dan geschift zijn, ze zijn ook ooit zo dom geweest om zich te laten pakken. Losers. De echte jongens zitten, gewoon zoals ik en jullie, ergens aan tafel”.

Het verhaal boeit vanaf de eerste pagina, er komen veel personen in het verhaal voorbij. Zo is er de familie van Elin, oa haar tante Toos die een familie-geheim ‘verklapt’. En de mensen op het werk in de tbs-kliniek, stuk voor stuk bijzondere persoonlijkheden, die goed zijn uitgewerkt.

Voor Elin is het een zoektocht naar haar verleden, maar met de antwoorden die ze vind en de gevolgen ervan is het de vraag of ze niet beter onwetend had kunnen blijven.

In de korte hoofdstukken wordt duidelijk aangegeven in welke tijd (dag 50, 1985 enz) het speelt, zodat het verhaal logisch verloopt. Het verhaal is goed opgebouwd, langzaam druppelt de spanning het boek binnen, hoewel de werkelijk spanning pas in het einde tot uitbarsting komt. Mooi is het laatste hoofdstuk, vele jaren later, waar je als lezer nog uitleg krijgt over de gevolgen van de uitbarsting aan het einde van het boek, dat maakt het verhaal nog precies even af.