Eerst dacht ik bij het zien van de cover aan Simon Carmiggelt en zijn verhalenbundels. Ik las zijn boeken graag, meer nog dan die van Godfried Bomans wat ik persoonlijk te zwaar vind. ‘s avonds voor het slapen gaan een of twee verhaaltjes en ik was meteen weg. Ik ben dus erg blij met het werk van deze nieuwe schrijver in het genre literatuur. Zijn rustige, vermakelijke schrijfstijl bevalt mij zeer en de verhalen zijn niet te lang of te kort. De mensen die hij erin beschrijft zijn levensecht weergegeven en sommige situaties gewoon dolkomisch, vooral Het Soiree, waar ik vreselijk om heb moeten lachen. Een juweeltje is Kasihan, het is voorbij, een aan Wieteke van Dort opgedragen verhaal waarin hij op rake wijze twee Indische dametjes neerzet. Briljant!