De hoofdpersoon in Niet dat het iets uitmaakt, de debuutroman van Bert Moerman, lijkt alles mee te hebben: een interessante baan als redacteur van een literaire uitgeverij, een aardig appartement, een goede vriend, vriendinnen bij de vleet… Het lijkt allemaal vanzelf gegaan. Toeval? Wat maakt het uit? Deze jongeman is vooral gericht op het beoordelen en versieren van vrouwen, waarbij het uiterlijk vele malen belangrijker lijkt dan de persoon erachter. Kenmerkend citaat, op het moment dat hij een jeugdfoto ziet van een kersverse verovering: “Pas toen schoot het je te binnen dat je verovering ook een persoon was…” Min of meer vanzelf belandt hij in een samenwoonrelatie met deze Sarah, al is hij nog lang niet toe aan het opgeven van zijn leuke vrijgezellenleventje. Dan komen er plotseling nieuwe mogelijkheden op zijn pad. Kiest hij voor zijn gemakkelijke leventje? Of is er een plan B?

Het boek is grotendeels geschreven in de tweede persoon enkelvoud, en lang blijft onduidelijk wie de auteur is van de tekst. Is het de van zichzelf en zijn emoties vervreemde hoofdpersoon, of toch iemand anders? Hij blinkt niet uit in empathisch vermogen of het vermogen om naar zichzelf en zijn eigen gedrag te kijken. Dit past ook bij zijn voortdurend beoordelende blik op anderen en vooral op vrouwen. Geen sympathieke figuur. Er ontstaan min of meer toevallig allerlei verwikkelingen. Het boek is geschreven en een luchtige, ironische stijl, in korte hoofdstukken, doorspekt met geestig bedoelde maar toch wat oppervlakkige one-liners. Door deze vlotte stijl en de vele vooruitwijzingen blijf je doorlezen tot aan de verrassende wending aan het einde.

De betekenis van veel passages wordt geraffineerd in het vage gelaten, wat past bij de titel van het boek. Ultieme voorbeeld: het boek wordt gepresenteerd als roman, maar met als boodschap vooraf: “Dit is een waargebeurd verhaal.” Het samen puzzelen over deze dubbelzinnigheden maakte het deelnemen aan de leesclub, met actieve deelname van de auteur, tot een erg leuke ervaring.