Jan heeft zich na een moeilijke jeugd opgekrabbeld tot een zeer geliefde medewerker bij kinderopvang. Vanwege zijn eigen ervaring is er voor Jan maar een enkel ding belangrijk en dat is het geluk van de kinderen waar hij mee werkt.

Nadat Jan ontdekt waar zijn grote liefde Rami uithangt zorgt hij ervoor dat hij komt te werken bij de kinderopvang van de kliniek Sint-Patricia.
Door als wat in Sint-Patricia gebeurt wordt dit ook wel een Sint-Psycho genoemd. Waar de kinderopvang naast de kliniek is gelegen en de kinderen van vastzittende mensen opvangt is op het oog de afscherming tussen elkaar goed geregeld.

In een sterk opgebouwd verhaal wordt Jan steeds verder de donkere tunnels van SInt-Patricia ingetrokken en ontdekt daar allerlei zaken die je aan het boek gekluisterd houden. Wat gebeurt er allemaal in de kliniek en zijn de collega’s van wat hebben de collega’s van Jan te maken met de onrust die ontstaat? Met een geheimzinnige sfeer en donkere ondergrondse gangen is er voldoende psychologische druk die een aangename spanning in het verhaal brengen

In de tussenliggende hoofdstukken komt de lezer ook steeds meer te weten over het verleden van Jan en Rami. Wat is hier gebeurt en welke gevolgen hebben deze gebeurtenissen gehad. Ze zijn perfect in het verhaal geplaatst en zorgen voor een goede aanvulling om verschillende momenten te begrijpen. Waar flashbacks in sommige boeken als irritant aanvoelen is het hier dus een goed uitgewerkte toevoeging.

Het slot is het enige dat voor mij teleurstelde. Voor mijn gevoel paste dit niet helemaal lekker met de rest van het verhaal.
Ondanks dat heeft Johan Theorin met Sint-psycho een aan te raden boek uitgebracht dat het lezen zeker loont.