Het verhaal;
Het verhaal begint waar deel 1 ophoudt. Thomas, Teresa, Newt, Minho en de overige Laarders zijn na hun ontsnapping uit het labyrint gered door een aantal onbekenden die hen mee hebben genomen naar een plek om bij te komen. Op een ochtend worden ze echter opgewacht door een onbekende man die hen mededeelt dat het labyrint slechts de eerste proef was. Hij komt hun vertellen dat ze de volgende dag om 06.00 uur klaar moeten staan om, zodat fase 2 van start kan gaan, die de naam de schroeiproeven heeft gekregen. Ze worden getransporteerd naar een stukje aarde dat bijna geheel verwoest is door de zonnevlammen. Het is er enorm heet, droog en stoffig. De groep heeft twee weken gekregen om een plek te bereiken die het toevluchtsoord heet. Ze krijgen zelfs te horen te waar het toevluchtsoord zich bevind, maar de reis er naar toe is wederom een ware proef van onverschrokkenheid, moed, vriendschap, vertrouwen en bovenal van de strijd tegen het onbekende. Gaat het de groep Laarders lukken om ongeschonden het toevluchtsoord te bereiken?
Mijn mening;
Het boek is vanaf pagina 1 een achtbaan van spanning en intrige. Toch vind ik de schroeiproeven zelf minder spannend dan de labyrintproef. Dit komt voor mij, omdat je weet dat ze naar het toevluchtsoord moeten en dat ze weten hoe ze daar moeten komen. De ontberingen onderweg zijn spannend, maar voelen eerder als een filmscript van een actiefilm dan van een origineel boek. De tegenstanders, Cranks, in dit boek gaven mij veel minder angstige momenten dan de Grievers. Het intrigerende zit in hem voor mij in de stukjes die beetje bij beetje over WICKED onthult worden. Ook nu gebeurt dat weer doordat Thomas steeds meer stukjes herinnering aan de periode voor het labyrint naar boven kan halen. Deze stukjes herinneringen maken het verhaal alleen maar meer intrigerend. De hamvraag blijft bestaan, wat is WICKED nu precies, waarom verwachten zij zoveel van Thomas en wat hebben Thomas en Teresa toch met de proeven zelf van doen? Dit zorgt er voor dat ik het boek toch snel uit wilde hebben en niet kan wachten op deel 3. James Dashner weet met zijn vlotte schrijfstijl er voor te zorgen dat ik toch door bleef lezen.
Dit alles maakt het boek voor mij 3 sterren waard.