De cover van Verdoemd past goed in het de serie covers die tot nu toe gekozen is voor de boeken van Overman maar ook in het complete oeuvre dat uitgebracht wordt onder de vlag van uitgeverij CrimeCompagnie. Op de achterflap is slechts een korte tekst te vinden, die uitnodigt om het boek ter hand te nemen. Waar Overman in haar eerdere boeken ook al wel vanuit een ander perspectief dan die van haar protagonist schreef is dit de eerste keer dat de verhaallijnen qua tijd niet gelijk lopen. Als lezer volg je het leven van drie jonge mensen al vanaf een jaar voordat Isabel een rol gaat spelen. Door de afwisseling tussen deze verhaallijnen werkt ze op een mooie onderbouwde manier toe naar een ontknoping. Met de drie jonge mensen weet Overman een realistisch inkijkje te creëren in hoe sommige jongeren buiten de boot vallen en waar dit toe kan leiden. De Anna, Daan en Jelte hebben ieder hun eigen trauma’s die hen niet alleen bij elkaar brachten maar ook samen op een destructief pad. Een verhaallijn waarin je meer begrip krijgt voor dit drietal, waarbij Overman vooral Anna en Jelte zo levendig heeft weten neer te zetten dat je gaat snappen waarom zij doen wat ze doen. Protagonist Isabel wordt ook in dit boek verder uitgediept, waarbij je vooral door het stukje achtergrond haar steeds beter leert begrijpen. Haar gedrevenheid is fijn om te lezen, ook al lijkt het bijna door te slaan in geobsedeerdheid. Ook de aansprekende Damon weet wederom te boeien en de rode draad rondom hun privélevens laat in ieder geval voldoende ruimte voor op zijn minst nog een vierde deel. Qua spanning is het wederom gelukt om deze langzaam op te bouwen tot een hoogtepunt bij de ontknoping. Voor Overman geen hoge spanningspieken die steeds weer inzakken maar een langzaam toenemende spanning die ervoor zorgt dat je blijft lezen totdat je de laatste pagina van het boek kan dichtslaan.