Tijdens het leeghalen van het huis van zijn ouders op het Noorse platteland komen oude herinneringen uit de jeugd van de hoofdpersoon weer boven. Zijn ouders bouwden tijdens de oorlog een groot huis voor psychiatrische patiënten. Het gezin met twee kinderen leefde samen met deze mensen en het lijkt alsof ze een goede tijd hadden samen. Toch voel je al dat dit niet zo blijft. Als ze met het gezin iets verschrikkelijks meemaken zal het nooit meer zo zijn als voorheen.


Door middel van flashbacks wordt het verhaal verteld. Voornamelijk hoe het was om zijn jeugd door te brengen met deze bonte groep zwakzinnigen. Deze mensen zijn prachtig beschreven. De schrijfstijl vond ik erg mooi maar het verhaal zelf vond ik wat vaag en afstandelijk blijven. Na het lezen had ik het gevoel dat ik iets had gemist. Ook dit keer weer heb ik erg genoten, zoals meestal met Scandinavische schrijvers, van de beschrijving van de prachtige natuur en de eenzame plek waar dit bijzondere verhaal zich afspeelde.