Het debuut van Jente Posthuma is een verhaal dat door de schrijfstijl van
het begin tot het eind blijft boeien. We zien haar de ene keer als jong meisje, dan als aankomend schrijfster of als dertiger met kind.
Het is in een droog komische stijl beschreven met een tragische ondertoon.
Toch schiet je regelmatig in de lach.
Ze schrijft over een reis met de vader, over haar relaties en het sterven van de moeder. Dit alles wordt beschreven in prachtige zinnen met geen woord teveel.
Ik heb het boek nu twee keer gelezen en je ontdekt steeds meer.
Het hoofdstuk over het sterven van de moeder is ontroerend.
De moeder is stervende; Ik vroeg of ze het koud had.
' Weet je nog dat je dat vroeger altijd aan mij vroeg? ' zei ze. ' Dan wilde je dat ik " Ja, heel koud " zei zodat je tegen me aan kon kruipen om me warm te maken '.
' Zal ik je warm maken?'
' Ja,' zei ze. ' Haal maar een extra deken voor me'.