Jaren geleden verdween boven in Zweden een kleine jongen. Nooit werd er iets van hem teruggevonden. Vijfentwintig jaar later verdwijnt er opnieuw een jongetje in het land waarin het aantal ontvoerde kinderen op de vingers van één hand te tellen is. Is er een verband met de zaak van lang geleden?
Susso heeft een website waarop ze het bestaan van trollen onderzoekt. Haar grootvader, een bekende luchtfotograaf, heeft ooit een foto gemaakt van een beer met een vreemd wezen op zijn rug. Sindsdien is Susso, net als haar opa, geïnteresseerd in oude legendes over onbekende bestaansvormen. Nadat er een aanslag op haar gepleegd wordt, vermoedt ze dat ze met haar website dichter bij de waarheid zit dan ze dacht, én dat er mensen zijn die haar willen beletten om die waarheid naar buiten te brengen.
Stefan Spjut heeft Stallo  op een trage manier opgebouwd met veel perspectiefwisselingen. Deze trage manier heeft een pil van bijna 600 paginas opgeleverd die recht doet aan het kalme leven in de Zweedse dorpjes die in het boek voorkomen, maar die geduld eist van de thrillerlezer die voornamelijk actie wil. Spjut als verteller legt niets uit aan de lezer. Vooral aan de kant van degenen die de aanslag op Susso plegen, wordt geen enkele houvast geboden. Wat zijn de onderlinge verhoudingen van die mensen? Waarom accepteren ze de vreemde zaken om hen heen met een zekere gelatenheid, zoals een auto die op de kop wordt gezet? En wat is er eigenlijk allemaal aan de hand?
Op de achterflap wordt de 'Dagens Nyheter' geciteerd. De krant stelt dat Spjut de overtuigingskracht van Stephen King heeft om de lezer in het ongelooflijke te laten geloven. Dat is ook wel nodig, want lezers die rationele verklaringen willen hebben, kunnen Stallo  beter laten liggen. Degenen die zich willen onderdompelen in een Zweedse winter met een bijbehorend griezelverhaal, maken met dit boek een goede keuze. Spjut heeft bij vlagen mooi taalgebruik. Maar toch blijft de indruk dat inStallo makkelijk een derde geschrapt had kunnen worden.