De bokser van Marcel Haenen gaat in eerste instantie over het leven van Max Moszkowicz, maar het is meer.

Denk maar aan vluchtelingen in het algemeen en in het bijzonder aan vluchtelingen uit oorlogsgebieden. Zijn familie vlucht uit Galicië naar Essen in Duitsland, omdat ze (Oost) jood zijn. Echt welkom zijn ze niet. Zelfs niet bij de West joden. Na het uitbreken van de tweede wereldoorlog vluchten ze wederom. Nu naar Maastricht in Nederland. Ook hier worden ze met de nek aangekeken door het voornamelijk katholieke Maastricht. Het is dan ook niet verwonderlijk, dat diverse notabelen van de stad met hand en tand hun zo verfijnde status verdedigen door de familie daar waar mogelijk tegen te werken. Die zelfde mensen en zelfs de joodse raad werken dan ook mee als de joden zogenaamd van de Duitsers op werkkamp moeten. Vluchteling prima, maar niet in mijn achtertuin. Jaloezie, kift en eigen belang is de mens niet vreemd. Dat is anno 2018 niet anders.

Ook na de terugkeer van Max uit de concentratiekampen is het niet anders. Zijn succes wordt het hem niet gegund. Er wordt zelfs tot op de dag van vandaag door sommigen aan getwijfeld of hij wel in concentratiekampen heeft gezeten. Ook de Nederlandse bureaucratie laat zich niet onbetuigd. Eerst moet Max, na 1000 dagen concentratiekampen, zich direct melden, om te worden uitgezonden naar Indonesië, terwijl hij niet eens erkend wordt als Nederlander. Met enig inlevingsvermogen is het niet zo moeilijk je voor te stellen tegen welke barricades, vooroordelen en wat niet meer zijnde vluchtelingen aanlopen. Ik geef het je te doen.

Max is keihard voor zich zelf en dat is maar goed ook. Want anders ga je er aan onder door. Om te overleven is hij jood, hervormd, katholiek en weer jood. Je zou kunnen zeggen, dat hij een wereldburger is.

En daarom is het meer dan een biografie. Het laat fijntjes zien hoe het systeem werkt. Hoe mensen op strategische posities toen en nu hun eigen belang dienen.

In één zin: In feite is het een pleidooi met respect mensen te behandelen