Bijna twintig jaar geleden is het dat Antidote, het succesvolle debuut van Iris Kouwenaar, is verschenen. En daarom wil de uitgeverij heel graag een interview met de schrijfster versieren. Fields is de uitverkorene. Hij is een Amerikaans journalist met Nederlandse roots en allesbehalve een fan. Integendeel, bij het eerste ontmoeten van hem en Iris ontwikkelde hij een aversie die hem ertoe aanzette om haar veelgeprezen roman nooit te lezen. Tot zijn uitgeverij hem de opdracht geeft te achterhalen waarom de eens zo getalenteerde Iris niet meer schrijft. En dus reist hij af naar het gehucht Voorhorst, haar geboortedorp, waar ze zich met vriendin Kay heeft teruggetrokken.
Eenmaal ter plaatse blijkt dat de vriendin Iris zodanig afschermt dat Fields moet vrezen voor het mislukken van zijn opdracht. Hij mag er niet bij en er rest hem niets anders dan zich als een dief in de nacht toegang te verschaffen tot hun huis waar hij vanuit de inbouwkast getuige is van de toch wel vreemde platonische 'vriendschapsliefde' tussen Iris en Kay, die elkaar sprookjesachtige verhalen vertellen over zeemeerminnen en zeldzame enclaves op de wereld (Afghanistan, Samoa, Korea, Kenia) waar het onderscheid tussen mannen en vrouwen lijkt weg te vallen, of waar exclusieve vrouwengemeenschappen bestaan.
Het verhaal wordt vanuit het perspectief van Fields (als observator) vertelt, die net als de lezer vooral moet raden naar wat er zich nu precies onder zijn ogen afspeelt. Van één ding is Fields wel zeker, achter het grote zwijgen van Iris Kouwenaar als schrijfster gaat geen mysterie schuil. Iris is ernstig ziek en wordt verzorgd door Kay, die een dagboek bijhoudt, net in die kast waar Fields zich schuil houdt, waaruit blijkt dat haar liefde op zijn minst vermengd is met jaloezie (op het schrijftalent van Iris) en zelfhaat (omdat zij geen schrijftalent bezit). Van gelijkwaardigheid of belangeloosheid is geen sprake. Meer nog, op een bepaald moment heb ik me zelfs afgevraagd in welke mate Iris niet nog zieker (en in die zin ook afhankelijker) wordt gemaakt door Kay. Wanneer een boom het venster van hun huis verbrijzeld en Iris als het ware door haar uitgever wordt ontvoerd krijgt het verhaal een bizarre noodlottige wending.
Het boek is aangenaam om lezen en laat zich, ondanks de wat bevreemdende scènes, vlot lezen. De personages missen wat aan diepgang. Tenzij je zelf voldoende behept bent met wat psychologische bagage waardoor je de personages en hun onderlinge relatie wat kan gaan inkleuren. Over hun achtergrond, over hoe het zover is kunnen komen krijg je alleen maar wat randinformatie waardoor je het gevoel krijgt dat je pardoes in het midden van de relatie tussen Iris en Kay wordt gedropt. Jammer, want wat extra info zou het verhaal er alleen maar geloofwaardiger op gemaakt hebben.