Norbert Streyendaal kan na een ziekenhuisopname niet meer alleen wonen, tenminste voorlopig even niet. Hij zet de revalidatie na zijn beroerte voort bij het gezin van zijn zoon.
Niet iedereen zou doen wat Wilco en Merle deden. Ik heb bewondering voor hun keuze. De vraag is echter "Wat is hun motivatie?" Het gezin lijkt enthousiast maar komt er snel achter dat het niet altijd even gemakkelijk is om iemand, en vooral een familielid, te verzorgen midden in een druk gezin. Gelukkig hebben ze de middelen om hulp in te schakelen. Zo kunnen Merle, Wilco en hun kinderen gewoon doorgaan met hun eigen drukke leven.
Af en toe lijkt het alsof Merle een dubbele agenda heeft in dit verhaal, zij geeft vooral om status en stand. Ze werkt heel hard om een langverwachte promotie binnen te slepen en lijkt daarbij haar gezin te vergeten. Ook haar kleine toespelingen over de erfenis en het vermogen van haar schoonvader maken dat je als lezer een klein beetje een hekel aan haar krijgt. Het belooft ook wel een spannend plot want is Norbert bestand tegen haar? EN hoe sterk staat Wilco in zijn schoenen als hij moet kiezen tussen zijn vader en zijn vrouw?
Is het nu een spannend boek of een ontroerende familieroman?
Het is een familieroman. In dit verhaal zit een mooie les die wordt veroorzaakt door Norbert. Zijn leven komt ineens stil te staan. Eerst door het overlijden van zijn vrouw, zijn vervroegd pensioen en nu door zijn ziekte. Hij moet echt een stapje terug doen en hij leert daardoor weer om zich heen te kijken. Hij ziet ook als geen ander hoe het fout lijkt te gaan in het gezin van zijn zoon.
Langzamerhand krijgen de overige gezinsleden ook oog voor elkaar en dan is de komst van Norbert in het gezin meer een zegen dan een last.
Als dan de liefde ook niet vergeten wordt is het verhaal compleet. Ik vond het jammer dat het afgelopen is en ik hoop op een vervolg. Want het einde van dit boek is voor enkele hoofdrolspelers een nieuw begin.