Het duurde best een tijd voor het verhaal mij te pakken had. Na de eerste aanslagen in Parijs en Amsterdam volgt een uitleg over de problemen in het Midden Oosten. Handig om het verhaal beter te begrijpen, maar het haalde wel de vaart uit het verhaal. Tussendoor gaat het verhaal wel verder. Maar die eerste ca. 150 bladzijden lazen bijna meer als non-fictie.

Na het wat stroeve, maar noodzakelijke begin, werd ik steeds meer meegesleept in het verhaal. Hoe Natalie wordt klaargestoomd om (zelfmoord)terrorist te worden en hoe de inlichtingendiensten werken: het zou zomaar de waarheid kunnen zijn. Ik vind het in ieder geval realistisch beschreven en kan mij voorstellen dat het echt zo gaat.

Naarmate het verhaal vordert krijg ik steeds meer een dubbel gevoel bij Natalie. Hoe ze zo “makkelijk” haar eigen identiteit lijkt op te geven. Uiteraard is dit een compliment aan de schrijver.

Wat ik opvallend vond is dat de schrijver regelmatig zinnen laat terugkomen. De meest in het oog springende was: “ze had heupen die ervoor gemaakt leken een kind te baren…”

Het boek heeft, bijna, alles in zich: spanning, psychologie, actie, vleugje romantiek, ethische vraagstukken. Dingen waar ik zelf ook over ging nadenken.

Het boek is, volgens de schrijver in zijn nawoord, voor het vermaak geschreven.
Hij was al aan het boek begonnen toen de aanslagen in Parijs werkelijkheid werden.
En dat is meteen ook het gevoel dat ik bij dit boek had: ik werd, grotendeels, vermaakt, maar tegelijkertijd was er dat besef dat dit de werkelijke wereld is waar we in leven.

Een hedendaags boek dat de moeite van het lezen zeker waard is. Maar vanwege het, voor mij, wat stroeve begin:
3,5 sterren