Super verwarrend dat de Vega Jane serie door twee uitgeverijen (Leopold en Bruna) en dan ook nog tegelijkertijd in de markt wordt gezet. Is dat nou nodig?! En dat Leopold vervolgens het eerste deel heeft gesplitst in twee boeken (Vechten voor de waarheid en Sprong in de wildernis) maakt de verwarring compleet. Dus kom ik er – bij het lezen van Rennen voor je leven – ook nu pas achter dat dit niet het laatste deel is van de trilogie. Afijn … genoeg hierover.

Bij de “eerste twee delen” zag ik een duidelijke vooruitgang in tempo, spanning en plotwendingen.
Ik had gehoopt dat die verbeteringen zich voort zouden zetten.
Helaas.

Het basisidee is goed – Baldacci heeft een levendige fantasie en hij weet ook in dit deel een aantal verrassende aspecten aan dat basisidee toe te voegen. Maar de uitvoering vind ik niet best. Twee storende factoren.

Er is te veel magie en het wordt te vaak ingezet. Elk probleem wordt als sneeuw voor de zon weggetoverd. Dat begint na verloop van tijd te irriteren tot je zelfs gaat denken: maar wacht eens even, waarom tover je dat hele moeras met al die monsters niet in een keer weg. Klaar. Boek uit.

Wat mij echter het meest stoort is de ronduit kinderachtige schrijfstijl. Soms lijkt het meer een sprookje voor kleuters dan een YA. De jeugd is tegenwoordig wel het nodige gewend met wat er allemaal op televisie en sociale media te zien is. Nu weet ik dat Baldacci nogal een traditionele behoudende instelling heeft, ook waar het de opvoeding van kinderen betreft. Dus ik snap het wel, maar begrijpen doe ik het niet helemaal. Volgens mij zit hem dat in de weg … hij had deze serie eigenlijk moeten schrijven met zijn reguliere lezerspubliek voor ogen. Dan was het een hele mooie YA geworden.

Kortom: een leuke poging maar schoenmaker Baldacci kan beter bij zijn leest blijven.

P.s. natuurlijk ga ik het laatste deel - dat dit voorjaar uitkomt - nog wel lezen.