Het hoogste goed door Andrea Bajani

Het hoogste goed, ik moest er even inkomen. Maar toen ik er in zat, zat ik er ook echt in. Dit boek is geschreven als een sprookje, en toch weer niet. Het is tastbaarder en concreter, al zweeft en mijmert het. Het is een prachtig, intiem, poëtisch boekje over verdriet.
Verdriet, iets wat we allemaal op de een of ander manier met ons meedragen maar waar we vaak niet over praten of ons over schamen.

In dit boek volgen we een jongen en zijn verdriet. We volgen hem van kinds af aan, wonende in een dorp, tot grote man in een stad. Doordat het altijd over ‘een jongen’, ‘een meisje’, ‘de vader’,…,gaat is er bij het lezen eerst een afstand (bij mij toch) maar die ruimt gauw plaats voor een invoelen van het verdriet. Wat misschien niet mogelijk was als iedereen en alles wel een naam kreeg.
Kommil Foo deed dat ook al in hun liedje ‘Mijn gezelschap’, over eenzaamheid. Winston Churchill noemde zijn depressie een zwarte hond… Door meer afstand te nemen van iets kan je het dichterbij brengen. Het verdriet is hier echt een extra personage.

Dit boek staat vol wonderschone zinnen en ideeën om te onderlijnen. “In wezen is het niet zo belangrijk dat iemand iets moois ziet als het gebeurt.”
Koester ze.

Lees dit boek, omarm je eigen verdriet. Praat er over, doe er iets mee. Ga naar het bos, verblijf op het kerkhof, schrijf brieven en geloof in je eigen sprookje.

Maar begin bij het begin: “Er was eens…”