De boeken van Elizabeth George werden de laatste tijd almaar dikker, maar daarom niet beter. Ze leken te lijden aan langdradigheid en personagemoeheid. Toch heb ik ooit zo genoten van de lotgevallen van Thomas Lynley en de zijnen dat ik zonder aarzelen haar nieuwste kocht. Als ook dit boek tegenviel, zo nam ik mezelf voor, dan zou ik George definitief schrappen van mijn lijst favorieten. Ik hoef dat gelukkig niet te doen. Met In volmaakte stilte zet George zichzelf weer helemaal op de kaart!

George snijdt een klassiek thema aan: er waart een seriemoordenaar rond in Londen. Hij heeft het voorzien op jonge jongens die ooit in aanraking kwamen met het gerecht. De politie merkt pas dat het om een seriemoordenaar gaat als een blanke jongen slachtoffer wordt. Bij de eerdere moorden op gekleurde jongens dacht de politie aan afrekeningen binnen het milieu. Terwijl het team van Lynley probeert de slachtoffers te identificeren, is hoofdcommissaris Hillier druk bezig met een charmeoffensief naar de pers. Hiervoor voert hij de zwarte brigadier Winston Nkata op, die als een soort paradepaardje op elke persconferentie aanwezig moet zijn, en laat hij een journalist het onderzoek volgen. Deze situatie zorgt voor veel spanningen binnen Lynleys team.

Intussen blijken de vermoorde jongens allemaal iets te maken te hebben met Colossus, een centrum waar jonge, kleine criminelen opgevangen worden. Het boek vordert, de plot ontrolt zich, en de lezer komt meer te weten over de personages in het boek. Het mooist uitgewerkte karakter is Barbara Havers, de erg bekwame maar slonzige toeverlaat van Lynley. In een vorig boek schoot ze op een meerdere, wat haar een degradatie opleverde. In In volmaakte stilte lijdt ze nog steeds onder die blaam en ze hoopt op eerherstel. Met uitzondering van Lynley schijnen haar meerderen door haar onverzorgde uiterlijk haar vakkundigheid niet te zien. Jammer genoeg kan Lynley alleen haar niet bevorderen. Hij moet rekening houden met hoofdcommissaris Hillier. Hillier en Lynley botsen meer dan eens door Hilliers bemoeienissen in het onderzoek. Lynley, de rijke aristocraat die enkel maar bij de politie is omdat hij dat nu eenmaal graag doet, zou op die momenten wel willen kappen met het politiewerk. Het besef dat ie zijn mensen niet in de steek kan laten zorgt dat hij toch blijft.

George laat wat steken vallen bij de uitdieping van haar seriemoordenaar. Al vroeg in het boek weten we dat Hij zich Fu noemt, dat Hij oordeelt over anderen en hen zuivert. Natuurlijk heeft de seriemoordenaar zelf heel wat meegemaakt in zijn leven, maar George komt niet met een afdoende of aannemelijk verklaring voor zijn daden.
Door het spannende verhaal en de wisselende perspectieven leest het boek erg vlot. 619 paginas, maar je zou er je eten en slapen voor laten staan. Op het einde van het boek gebeurt iets dermate dramatisch dat je niet alleen met een krop in de keel meeleeft met de personages, maar ook beseft dat George een prachtopening creëerde voor weer een vuistdik vervolg.