Dit boek (en het tweede deel in deze serie ook) staat al jaren te verstoffen op mijn boekenplank en ik weet eigenlijk niet precies waarom. Maggie Stiefvater is één van mijn favoriete auteurs, omdat ze als geen ander karakters en werelden sfeer en persoonlijkheid mee kan geven, maar haar boeken lezen doorgaans niet altijd even makkelijk.

Aangenaam was dan ook mijn verrassing toen bleek dat ik werkelijk door dit boek heen vloog! Het boek was lekker vlot geschreven, kende een vrij hoog verteltempo en was voor Maggie's doen heel erg YA-YA, om het zo maar eens te omschrijven. Als ik dat eerder had geweten, was het boek al jaren gelezen uit de kast gekomen! (maar dan had ik het nu niet kunnen gebruiken als "eerste boek van je favoriete auteur" voor de Anderwereld reading challenge)

Hoewel je kan merken dat dit al een wat ouder boek van Maggie is, het is overduidelijk jaren geleden geschreven door een jongere Maggie met minder schrijfervaring en in een tijd waar bepaalde cliches nog niet zo'n issue waren, heb ik er toch van begin tot eind intens van genoten.

Net als in veel van haar andere boeken weet ze op een meesterlijke wijze haar personages in dit boek tot leven te brengen. Ik vermoed dat ze nu, jaren later, in staat zou zijn nog meer diepgang en complexiteit aan ze mee te geven, maar binnen de context van dit verhaal werken deze karakters, zowel de hoofdkarakters als de bijfiguren, perfect.

Maar het is vooral het verhaal en de mythologie die het boek maakt. Ik hou van de langzaam in elkaar vallende puzzelstukjes, waardoor je als lezer lang kan blijven raden hoe de vork precies in de steel zit, en alle kleine beetjes informatie die uiteindelijk in de finale allemaal nuttig blijkt te zijn. Het boek heeft een bijna sprookjesachtige sfeer, maar wel met een rauw, donker en wreed randje.

Ik heb nu al zin in het lezen van het andere deel in deze duologie!