Van de doden niets dan goeds is het verhaal van Arnie Springer tijdens maar vooral net na de tweede wereldoorlog. Springer is een overlevende van een Jappenkamp met Nederlandse en Indonesische roots die uit Ned-Indië terugkomt in het Den Haag direct na de bevrijding. Hij komt in een spionage terecht die mogelijk zelfs de Nederlandse rechtstaat, en tenminste het Koningshuis, in oproer kan brengen. Tomas Ross beschrijft eigenlijk een Scheveningse en Haagse slangenkuil in de koude dagen van 1945, kort na de bevrijding. Niemand vertrouwt elkaar. Iedereen is ingedeeld in groepjes: nazi's, nsb'ers, communisten, landverraders, verzetsstrijders, Wilhelmina-gezinden en wie is nou echt goed in die korte periode direct na de bevrijding? En waar wil je bij horen. Ross somt eigenlijk in dit boek continue op... mensen, momenten, waar ze al dan niet bij horen... het jachtige op wie je wel en op wie je niet kunt vertrouwen. Heel veel namen, heel veel plekken in Den Haag, Scheveningen en Loosduinen. Dat opsommen is overigens niet negatief bedoeld. Ross slaagt erin het zo op te schrijven dat je er als het ware 2 passen links achter loopt. Nergens wordt het boek super spannend, maar ook daar vraagt het boek niet om en het is geen gemis, Een prachtig sfeerbeeld van een moeilijke en roerige periode zo net na wereldoorlog 2. Een mooie verhaallijn met intrige en genoeg voor de verbeelding.
Wederom een bewijs dat Tomas Ross een meester is van de factie.

Eindoordeel is 3,5 ster

Spanning: 2**
Plot: 4****
Leesplezier: 4 ****
Schrijfstijl: 4 ****
Originaliteit: 3 ***
Psychologie: 2**