“Je hebt hem alleen gelaten! Mijn kleine ventje, helemaal alleen. Je hebt hem in zijn eentje laten doodgaan!” Karen Perry schreef, Meulenhoff Boekerij gaf uit. Een literaire thriller, verschenen in 2014, over het nemen van één verkeerde beslissing die de rest van je leven bepaalt...

In het prachtige, Mexicaanse Tanger voelt kunstenaar Harry zich als een vis in het water. Gefascineerd door het ochtendlicht en de uitdaging om dit fenomeen op doek te krijgen, kent Harry’s carrière een absoluut hoogtepunt. Zijn vrouw Robin daarentegen, ontgroeit het schilderen. Het verhuizen en de aanpassing aan dit onbekende land vallen haar veel zwaarder. Ze worstelt dagelijks met de heimwee naar haar achtergelaten familie in Dublin en ook haar job in de plaatselijke bar maakt haar niet gelukkiger. Dankzij de zorg voor haar drie jaar oude zoontje, Dillon, kan ze haar gedachten toch verzetten. Deze kleine jongen kleurt het leven van zijn ouders nog intenser dan sommige van Harry’s schilderdoeken. Wanneer een aardbeving het leven van dit onschuldige kind opeist, wordt alles dan ook ineens zwart. Robin keert als eerste terug naar Dublin, haar familie opzoekend tijdens dit rouwproces. Harry blijft geschrokken achter met een alom groot schuldgevoel: hij liet hun slecht slapende zoontje op die befaamde avond immers alleen thuis, gedrogeerd door een slaappil.

“De onschuldige slaap” is de debuutroman van thrillerduo Karen Gillece en Paul Perry. Nadat ze beiden een individuele schrijverscarrière hadden opgebouwd, wilden ze ook samen schrijven onder de naam Karen Perry. Bepaalde passages werden overduidelijk door poëziedocent Paul geschreven: “… ziet hij een reepje hemel. Die is merkwaardig helder, met een blauwige gloed en lichten die bijna aan een aurora doen denken.” Dit poëtische taalgebruik staat sterk in contrast met de directe, tactloze taal van Harry: “Doe niet zo idioot, mens”. Het felle contrast in taal typeert het hoofdpersonage wonderwel. Zijn gehardheid en norsheid komen des te beter uit. Hoewel hij Robin enkele weken nadien achterna reisde en met haar in Dublin opnieuw wil beginnen, kan hij het verleden maar niet loslaten. In zijn hoofd bestaat de kans nog steeds dat Dillon leeft; zijn lijk werd immers nooit gevonden. Zijn tekenkunsten doen zijn vermiste zoon verder opgroeien, op witte vellen tekenpapier.

Robin daarentegen kent een hele andere kijk op de feiten. Ook zij rouwt en zal Dillon nooit vergeten, maar focust zich, in tegenstelling tot Harry, liever op de toekomst. Ze kijkt uit naar de dingen die nog echt iets te betekenen hebben: de rennovaties van haar geërfde huis, een omscholing tot architect en dus een nieuwe job, een tweede zwangerschap,… Deze wisselende kijk is moeilijk weer te geven vanuit slechts één vertelperspectief. Karen Perry koos er dan ook voor ze allebei, hoofdstuk om hoofdstuk, aan het woord te laten. Een sterke keuze die de lezer de kans geeft om weet te krijgen over verborgen informatie die later bijdraagt tot een verrassend plot. Zo weet Robin dat Dillon niet voortkwam uit haar huwelijk met Harry, maar uit een geheime liefdesaffaire. Harry heeft hier dan weer geen weet van, al blijft het geen onbelangrijk detail…

Aan dit spannende en onverwachte plot gaan jammer genoeg zo’n tweehonderd pagina’s vooraf. Het schrijversduo probeerde deze ruimte op te vullen met de bezeten zoektocht die Harry voert wanneer hij meent zijn zoontje terug te zien, vijf jaar na de aardbeving, tijdens een protestmars. Helaas winnen de emoties vaak van de zeldzame acties waardoor het tempo enorm vertraagt. Het plot wordt pas onthuld wanneer men al zo’n twee derde van de bladzijden heeft omgeslagen. Jammer genoeg volgen hier ook pas de echte spannende acties die de lezer geboeid houden tot het einde. Bijgevolg worden de vroegere acties overbodig uitgemolken. Perry schijnt nog zoekende te zijn naar het evenwicht tussen het weergeven van al dan niet relevante informatie: “Hij roert in een beker warme melk, knippert met zijn ogen en kijkt dan opnieuw…”

Het boek vangt aan in een proloog die de lezer meteen in het verhaal slingert: de befaamde avond van de aardbeving. In het eerste daaropvolgende hoofdstuk zitten we al in Dublin, vijf jaar later. De vijf jaren van verdriet, rouw en overspel die ertussen plaatsvonden, worden weergegeven in flashbacks. Een keuze die het boek boeiender en mysterieuzer maakt. Niet alle cruciale informatie wordt ineens gegeven. Op pagina 153 leidt een toevallige ontmoeting met een man in de cadeauwinkel tot het ophalen van een herinnering waarbij “hij” eindelijk Garrick wordt genoemd. Garrick heeft weinig betekenis in het verhaal tot hij zo’n vijftigtal pagina’s later Robins geheime minnaar blijkt te zijn… Het enige nadeel aan deze flashbacks zijn de cliché-zinnen waarmee ze worden ingeleid: “De herinneringen passeerden de revue. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren.” Dit werd meer een stoorelement dan een verduidelijking.

“De onschuldige slaap” omschreef op een respectvolle, diepgaande manier de storm die ouders moeten doorstaan bij het verlies van hun kind. De emoties werden piekfijn uitgediept wat voor voeling met het verhaal zorgde. Helaas overheersten deze gevoelens net iets te vaak waardoor het aspect ‘thriller’ soms ver te zoeken was. Beschrijf dit emotionele gevecht iets beknopter en deze debuutroman vormt het begin van een succesvolle carrière.