Het boek komt, na de eerste twee hoofstukjes, wat traag op gang, hetgeen te wijten is aan de uitleg van het beroep van de hoofdpersoon en alle technische detaills. Toch raakte ik al snel geïnteresseerd in de hoofdpersoon. (Eigenaardigheidje van Mankell: het steeds maar weer voluit noemen van voor- en achternaam van de hoofdpersoon, die dan ook nog eens een dubbele naam heeft, ik vroeg me af, waarom hij hiervoor gekozen heeft, Henning Mankell dus). Het karakter van zijn vrouw Kristina had iets meer uitgewerkt mogen zijn naar mijn idee. De sfeer van het boek vind ik erg goed met al die kou, eenzaamheid, verlatenheid en krankzinnigheid, want die laatste kwalificatie zou ik Lars toch wel willen toedichten. Ik vond het verder erg onwaarschijnlijk dat, tegen het eind van het boek, Lars en zijn vrouw, tot aan de borst in ijskoud water staand, een heel gesprek voeren; ik stel me alle situaties altijd heel goed voor en die scène vond ik ongeloofwaardig overkomen.
Wat ik verder nog wil opmerken, maar dat heeft met de vertaling te maken, mijns inziens moeten vertalers er erg goed opletten dat ze geen moderne taal moeten gebruiken in een boek dat in het begin van de twintigste eeuw speelt; misschien muggenzifterig van mij, maar als de vroedvrouw zegt: het kind gaat het redden, doet me dat erg denken aan het hedendaagse "het gaat helemaal goedkomen". Maar nogmaals, ik ben misschien de enige die hierover valt. Al met al toch een heel lezenswaardig boek, een echte Henning Mankell.