Laat ik beginnen met te melden dat James Patterson een van mijn favoriete schrijvers is, dus ik was heel blij dat ik dit boek als recensie boek mocht lezen. Helaas heeft het mij toch wat teleurgesteld. Patterson schrijft de laatste jaren vaak samen met andere schrijvers. De meeste samenwerkingen pakken goed uit, sommige wat minder. Daar is dit boek er een van. Het verhaal is goed in elkaar gezet en vrij vlot geschreven, maar het totaalbeeld kwam voor mij niet helemaal goed uit de verf.

Normaal gesproken beschrijft Patterson zijn personages zo duidelijk dat je een goed beeld van ze kunt vormen, dat miste ik in dit boek. Ik heb tot het einde niet echt een beeld voor mij kunnen halen wie Benjamin Casper nou precies was en hoe hij eruit zou kunnen zien. Het was een vrij boeiend personage, maar had beter uitgewerkt kunnen worden. Je beleeft het verhaal door de ogen van Benjamin, die je, als hij zenuwachtig is, constant met citaten over films en filmacteurs en weetjes over alle Amerikaanse presidenten om de oren gooit. Soms waren de vergelijkingen hiervan best grappig gezien de situatie waarin hij zich op dat moment bevond, maar af en toe was het ook een beetje too much. Het haalde op sommige punten de vaart uit het verhaal, wat erg jammer is omdat de vlotte (sneltreinvaart) schrijfstijl van Patterson erg lekker leest. Het boek gaat voor een groot deel over chantage aan het adres van Het Witte Huis, de uiteindelijke reden van de chantage blijft wel lang goed verborgen zitten in het verhaal, en vond ik uiteindelijk nog wel vrij verrassend. Op dat punt was het dan weer wel origineel verzonnen. Het boek is wel weer opgedeeld in korte hoofdstukken, wat ik prettig vind om te lezen.

Al met al, was het een aardig boek om tussendoor te lezen, het boek zit vol actie, achtervolgingen en schietpartijen, maar ik vind het zeker niet het beste boek van Patterson. Maar ondanks dat blijf ik een groot fan van deze schrijver.