Het verhaal begint met een spannend en mysterieus proloog, dat zich in de winter van 1869 afspeelt. Vanaf hoofdstuk 1 speelt het verhaal zich af in het heden. Sam is op een winterse avond onderweg naar een pizzeria omdat zijn moeder moet overwerken. In deze pizzeria gebeurt plotseling iets vreemds. Het lijkt alsof er een dichte mist optrekt. Sam ziet niets meer en strompelt blindelings naar buiten en verliest het bewustzijn. Hij wordt wakker in een witte, koude wereld en kan zich buiten zijn naam en een paar vage beelden niets meer herinneren. Denken gaat moeizaam. Het enige dat Sam weet, is dat de mist deze situatie veroorzaakt heeft. Hij ontdekt dat in deze “wereld” niets functioneert: tv, telefoon, radio… . Sam is niet van plan om zomaar op te geven en is vastbesloten zijn moeder terug te vinden.


Mening/conclusie: het verhaal is in de ik-vorm geschreven, wat ik persoonlijk altijd prettig vind lezen, omdat ik me dan meer betrokken voel bij het verhaal, ik zie het door mijn eigen ogen gebeuren.
Het verhaal leest prettig en vlot. Taalgebruik is vrij eenvoudig, het is een YA voor de jongere lezer. Maar ook voor een volwassen lezer is het een aantrekkelijk verhaal en leest het zeer prettig. Ik bladerde er even in om een indruk te krijgen, wat er in resulteerde dat ik het gehele boek in één keer heb uit gelezen. Hoofdpersoon Sam is goed uitgewerkt. Hij is een rationeel denkende jongen en blijft oplossingen zoeken voor alle problemen die hij tegenkomt. Er zit een goede, stijgende spanning in het verhaal. Je vraagt je met regelmaat af waar Sam toch terecht is gekomen en wie al die mensen zijn, die zich zo vreemd gedragen. Als je uiteindelijk achter de waarheid komt, is deze angstaanjagender en volledig anders dan je je had kunnen voorstellen.

Enige minpunt: jammer dat het boek maar 154 pagina’s bezit, ik had nog graag wat langer in die vreemde wereld willen ronddwalen.

Aangenaam verrast door het verhaal: “De Laatsten” krijgt van mij 4 sterren.

Jeanine Feunekes-Both
Recensente De Perfecte Buren.