In de reeks van Michael Robotham over psycholoog Joe O’Loughlin en politierechercheur Vincent Ruiz is Boetedoening het vierde deel, hoewel laatstgenoemde in de officieel als standalone gekwalificeerde Nachtboot ook een rolletje had. Na het geweldige Gebroken was ik zeer benieuwd of Robotham het nieuwe verwachtingspatroon kon waarmaken. O’Loughlin is eigenlijk een vrij serieuze man die onder andere omstandigheden misschien zelfs wel saai genoemd kan worden. Vanwege de misdaden die hij moet oplossen gaat dat oordeel niet op, want er is altijd wel iets aan de hand. Het is echter vooral de humor die Michael Robotham in zijn dialogen stopt dat ervoor zorgt dat O’Loughlin in alle boeken die ik tot dusver heb gelezen een interessante en boeiende persoonlijkheid blijft. In Boetedoening is dat gelukkig niet anders. Het boek begint vrij traag en ingetogen. Het is nog niet spannend, maar wel buitengewoon boeiend en vooral het personage van Joe O’Loughlin wordt verder uitgediept. De psycholoog heeft moeite met het feit dat hij niet meer bij zijn vrouw en kinderen woont en krijgt ook steeds meer te maken met de ongemakken van de ziekte van Parkinson. Als de vader van een vriendinnetje van zijn dochter dood in zijn huis wordt gevonden, raakt O’Loughlin betrokken bij het politieonderzoek.