Op de achterkant van het boek staat te lezen: “Bloed is dikker dan water is een even rauwe als geestige roman over opgroeien in een familie uit de arbeidersklasse en over de vraag of je je kunt ontworstelen aan je achtergrond” Als deze familie symbool staat voor de arbeidersklasse dan is het slecht met Nederland gesteld. Deze familie zou ik vooral rekenen tot onaangepast. Er wordt enorm veel alcohol gedronken, gestolen en het mannelijk deel weet met de vrouwtjes wel raad. Tommy, de hoofdpersoon, kan goed leren en zijn school helpt hem aan alle kanten om zijn diploma voor de HAVO te halen. De enige motivatie die hij zelf heeft is dat hij na zijn eindexamen naar Engeland mag gaan. Tommy weet eigenlijk niet goed hoe dat moet: leren en studeren. Hij heeft geen voorbeelden om zich heen. Zijn vader is overleden, zijn oom heeft een autohandel en verdient bij met inbraken, zijn moeder geeft vooral feestjes waarbij veel wordt gedronken, zijn oma loopt op bessenjenever en zijn beste vriend wil lasser worden. Tommy doet maar mee met drinken, drugs en inbraken bijna zonder gedachten, omdat het zo hoort. Hij mist zijn vader, dat lees je in de flashbacks waarin zijn herinneringen naar boven komen. Met dit verlies en gemis weet hij ook niet om te gaan. Hij ziet zijn vader steeds verschijnen.
Wat Tommy in Engeland gaat doen is niet duidelijk, ook niet of hij er überhaupt wel komt. De vraag is inderdaad of hij zich kan ontworstelen aan zijn milieu.
Het boek is ook niet geestig. Eerder triest. Je weet dat er zulke families bestaan en dat het voor de kinderen vrij uitzichtloos is. De zinnen zijn kort en direct in eenvoudige taal geschreven.