In dit boek wordt duidelijk hoe bureaucratisch de gezondheidszorg aan het worden is, er moeten allerlei formulieren ingevuld worden, afspraken worden gemaakt door de ene hulpverlener en de volgende weet daar niets van en heeft weer een ander voorstel. Het is voor iemand, die alles op een rijtje heeft al moeilijk, laat staan voor iemand, waar volgens haar zoon: "steeds meer kortsluitinkjes in haar machinekamer bijkomen."

Mevrouw Beekman, een vrouw van 88 jaar valt en breekt haar arm. Tot die tijd woonde ze in een appartement waar ze hulp kreeg van twee hulpverleners. Nu moet ze naar het ziekenhuis en dan begint er een weg, die ze noodgedwongen moet aflopen en niet zij alleen, ook haar familie.
Er wordt een behandeling: een uitstelbehandeling afgesproken, die enkele dagen later volledig afgekeurd wordt. Ze gaat naar een ander ziekenhuis waar ze de volgende dag geopereerd zal worden maar dat wordt op de dag zelf enkele dagen uitgesteld. Er is beloofd, dat ze naar het eerste ziekenhuis terug mag maar: "Nee, dat kan absoluut niet want daar is geen revalidatie-afdeling!"
Zo gaat het maar door, de oude dame is gemakkelijk, zij wil niemand tot last zijn maar haar zoon, ziet wel de eenzaamheid in haar ogen, als ze in het revalidatie-centrum op een kamer alleen ligt. Haar zoon wil graag het beste voor haar maar zei wijst hem terug met de woorden: "Het is wel goed."

De familie raakt verward in de regels, de leefplannen, de vragenlijsten, de zorgplannen en de indicaties. Mevrouw Beekman vermaakt zich op haar eigen manier, door allerlei personen in de omgeving van haar te helpen en daar is ze gelukkig mee. Als er maar mensen om haar heen zijn, dan is het goed.
Je leest ondertussen hoe de familie in elkaar zit en en welk verdriet er in het verleden geweest is, wat nu nog doorspeelt.

Het is een gemakkelijk leesbaar boek met korte hoofdstukken meestal chronologisch en af en toe een verwijzing naar het verleden. Haar zoon is de schrijver en daarmee lijkt het op het boek van Hugo Borst: “Ma”. Maar dit verhaal heeft, hoewel er overlappingen zijn, toch een eigen geschiedenis.