De start van 'Goede dochter' is prima, maar allengs wordt het verhaal minder interessant. Dat de zussen Sam en Charlie elkaar door omstandigheden na achtentwintig jaar terugzien is geenszins een verfrissend thema voor een thriller, familieperikelen inclusief de bijbehorende onverkwikkelijke geschiedenissen komen vaker voor. Een schietpartij in een school is evenmin nieuw. Het verhaal zit op zich netjes in elkaar, zoals we dat van Karin Slaughter mogen verwachten, maar is uiteindelijk weinig verrassend noch spannend.

Slaughters schrijfstijl is niet mijn smaak. Te veel korte zinnen, zoals in dit voorbeeldfragment: "Sams telefoon piepte. Haastig rommelde ze in haar tas. Het was Charlie niet. Ben ook niet. Het was een bericht van het taxibedrijf. De chauffeur stond buiten te wachten. Sam depte haar ogen. Ze streek door haar haar." Het 'vloeit' niet. Zo is niet alles, maar toch. De opbouw van 'Goede dochter' laat ook te wensen over, naarmate de pagina's vorderen stijgt het aantal (overbodige) herhalingen.
Tekenend is, dat ik me na een paar weken amper het verhaal wist te herinneren en zojuist diverse passages heb herlezen om nog iéts over 'Goede dochter' te kunnen melden. (Waarderingscijfer had ik al eerder bepaald.)

Rest de vraag wie de goede dochter is, Charlie of Sam???

[spanning 2, plot 3, schrijstijl 3, leesplezier 3, originaliteit 3, psychologie 3]