De boeken van Lisa Thompson zijn hard op weg om bekend te staan als ideale taboe doorbrekers en dat voor een leeftijdsgroep waarbij je taboe, sociale uitsluiting, enz. eigenlijk niet wil tegenkomen. In het geval van De Nachtlantaarn is het een onveilig plek als thuis, het zien van een onzichtbare vriend als reddingsmiddel en het verlies van een ouder. Allemaal onderwerpen die niet makkelijk besproken worden en zeker niet met en door kinderen. Toch zou dit wel moeten. De wereld en de blik op de maatschappij wordt op een zeer jonge leeftijd gecreëerd. Als je jong begint met het bespreekbaar maken van taboes, moeilijke situaties in het leven, scheiding, het weg vallen van een ouder of geestesziekte op jonge leeftijd. Om de muren weg te laten vallen en een onderwerp bespreekbaar te maken, kan een boek als ijsbreker dienen. De nachtlantaarn is niet heel snel, gehaast en drukkend, maar juist ook weer rustig, kabbelend en met humor. Hierdoor is het goed te begrijpen en te verwerken. Door de manier van schrijven wordt de zwaarte van het onderwerp weggenomen en is het een echt leuk leesboek. Dit boek is een kinderboek, maar voor een volwassene ook een zeer leuk verhaal om te lezen. Het verlies van een ouder is intens en de manier waarop Nathan dit oppakt, de zoektocht en de stappen die hij moet zetten is prachtig verwoord. Al met al heeft Lisa Thompson van mij een fan gemaakt. Ik wil meer.