Het is oogsttijd voor de olijvenboeren in Zuid Frankrijk wanneer de Hollandse Ilse bij boer Vigo aanbelt. Ze is in deze regio op zoek naar haar biologische vader en kan voor haar zoektocht wel wat geld gebruiken. Vigo neemt haar hulp aan en neemt haar intrek in de boerderij. Al snel maakt Ilse kennis met de buren en vrienden van Vigo die ook helpen en met deze bijzondere periode van het Franse boerenleven. Ze voelt zich ontzettend op haar gemak tussen deze mensen en al snel is er het gevoel van 'thuis'. Maar dan gebeuren er een aantal zaken die nogal wat impact hebben op deze groep mensen. Die zaken liegen er niet om en brengen veel teweeg. Tijd om te herstellen is er niet want er lijkt een vloek te rusten op deze vriendelijke mensen. Ilse blijft intussen haar zoektocht voortzetten, niet wetende wat ze daarmee gaat ontdekken en wat dit met haar trauma gaat doen. Maar zij is niet de enige die op zoek is naar antwoorden. Zowel in het heden als in het verleden liggen genoeg vragen die een antwoord behoeven. De tijd zal uitwijzen hoe deze vriendengroep zich hieruit zal slaan.

We maken kennis met een behoorlijk aantal personages, situaties en veel bagage. Er is niemand in dit verhaal die inhoudelijk overbodig is. En dat is met dit aantal al bewonderenswaardig te noemen. Oké, niet ieder personage krijgt evenveel verdieping maar dat kan ook niet. Het is allemaal genoeg om prettig te lezen. Zoals gezegd gebeurt er dus ontzettend veel, je krijgt een flink aantal personages voorgeschoteld en het moet raar lopen als je geen binding met een of meer van hen krijgt. Vooral Damien, Ilse, Bibi en Angelique krijgen het behoorlijk voor hun kiezen. Maar eigenlijk treft het iedereen wel. Het aantal traumatische gebeurtenissen ligt erg hoog in dit boek en neigt soms naar overdaad. En ondanks dat de plot geen verrassing was moet gezegd worden dat hij knap bedacht is. Ondanks dat was wel al snel duidelijk hoe de draadjes liepen, tijdens het lezen werd de rest ingevuld.

Wat apart was dat het verhaal op een linkerpagina begint en dat zonder hoofdstukaanduiding. Je weet dus niet of dit klopt, of je een pagina mist en/of te maken hebt met een misdruk. Het verhaal begint ook op een manier dat dat laatste zomaar mogelijk zou kunnen zijn. Je valt als het ware midden in een verhaal, althans dat zou zomaar kunnen. Al snel merk je dat er wel sprake is van hoofdstukken maar dan zonder gebruik te maken van een duidelijk onderscheid. Je merkt het vanwege het wisselen van perspectief of vanwege de afbreking van een lopende scène. Dit zorgt soms wel voor verwarring. Dialogen lopen niet altijd vloeiend door op deze manier en geregeld was daar een 'huh' moment omdat er ineens een overgang was naar een andere verhaallijn of een ander personage. Je moet het dan maar aannemen dat het kloppend is maar dat bleef raar. En dat zou gevoelsmatig niet zo zijn geweest bij een duidelijke overgang van hoofdstukken/perspectiefaanduiding.

In vergelijking met hun drie laatste boeken zijn er een aantal overeenkomsten maar zeker ook verschillen te benoemen. Wat als eerste opvalt is dat de schrijfstijl van dit echtpaar gewoon lekker is. Hun verhalen pakken je, de personages doen dat ook en je voelt je als lezer snel thuis bij de verhaallijn, je raakt betrokken. Stuk voor stuk zijn hun verhalen laagdrempelig, emotioneel en spannend. Ook schuwt het schrijversduo een dosis erotiek niet. Mits het functioneel is mag dat best. Heel soms was dat niet het geval in dit verhaal en was de toegevoegde waarde niet duidelijk. Ten tweede viel het op dat er enorm veel dialoog was in dit boek. Zoveel dat het wat gemaakt en kunstmatig overkwam, normale gesprekken vinden niet op die manier plaats. Sommige zinnen lopen niet lekker (vooral als er sprake is van dialogen tussen Ilse en Vigo) en niet alle gebeurtenissen waren even geloofwaardig, maar ja het is dan ook fictie. Opvallend maar niet storend want je hebt gewoon teveel leesplezier om je hieraan te storen. De manier van vertellen is vooral vermakelijk, je hebt een boek in handen om lekker bij weg te dromen, met vlagen spannend, soms sexy. Een ontspannend boek bij uitstek, ondanks wat kleine dingen.

Al bij al was het weer een heerlijk aantal uren verdrinken in de levens van een groep sympathieke en hartverwarmende personages die ongelooflijk veel meemaken. Alledaagse zaken krijgen aandacht, denk daarbij aan verliefd worden, een laag zelfbeeld, relaties in alle vormen (ouder-kind, partners) en vertrouwen. Vooral vriendschap is erg sterk vertegenwoordigd en dat geeft het verhaal een 'feelgood' sfeertje. Maar ondanks dat is de indruk ontstaan dat Jara Lee ditmaal teveel heeft willen vertellen. Hun enthousiasme is voelbaar, ze willen zoveel vertellen en schrijven, dat voel je echt. Doseren zou soms zo gek nog niet zijn. Want het moet behalve een lekker boek ook niet inboeten aan geloofwaardigheid. Toch dekken we dit allemaal onder de mantel der liefde want het boek weet vanaf het begin te fascineren, je blijft het lezen, want je moet gewoon weten hoe het precies zit, ondanks de kritiekpuntjes. Jara Lee moet het hebben van hun enthousiasme om op papier te vertellen. Ze zeggen zelf geen literaire hoogstandjes te ambiëren maar lekkere, toegankelijke boeken voor iedereen. En dat voel je, dat proef je en dat zorgt voor een hoog gehalte aan leesplezier. Graag gelezen dus.

3 dikke sterren