Op pagina 55 in het onderdeel Verhalen schrijft Wieringa over The Picture of Dorian Grey dat een onbekende vrouw in Triëst, zittend op de rand van een fontein, aan het lezen is:

Hoewel dat naar mijn mening een wat schematische roman is, niet veel meer dan een verzameling sterke oneliners bijeengehouden door een verhaallijn over schoonheid en verval, kon het slechter.

Ik moest er hartelijk om lachen. Met name om die 'verzameling sterke oneliners'. Dat is precies wat ik ook van Joe Speedboot vond én van de verhalen tot dan toe in dit boek. Overigens geldt dat ook voor de laatste drie woorden van de quote. Tot dan toe was ik (weer) vermoeid aan het worden van zijn gezwollen taalgebruik en het teveel aan metaforen. Toch is Wieringa, net als in Joe Speedboot, regelmatig in staat om me aan het lachen te maken. Hij kan met één heel klein zinnetje de boel smakelijk en onverwacht op zijn kop zetten.

Wat mij betreft had het boek een andere titel mogen hebben: Wit paard, gezien door een barst in de muur. Eén van de Verslagen draagt die naam, maar het is ook de perfecte naam voor dit boek. De Verhalen, Verslagen en Ansichten laten telkens een korte flits zien. Kriskras over de wereld, kriskras door de tijd. Het is, na een wat moeizaam begin, toch nog goed gekomen met Tommy Wieringa en mij: het was me een waar genoegen om even mee op reis te zijn.

De maat van mijn wereld is het erf, de vrienden, de familie. Krant, televisie en internet brengen het bestaan van de ander niet dichterbij, hooguit verlenen ze het de status van een mogelijkheid. Pas wanneer ik de ander in het echt zie, krijgt hij de urgentie van een feit. Vandaar dat het besef van de gelijktijdigheid me meestal overvalt wanneer ik reis. De reis confronteert me met mijn plaats in de wereld: dit alles was er voordat ik het zag, het zal er nog zijn als ik weer vertrokken ben. Dit is ontmoedigend en hoopvol en laat zien waarom reizen enig belang heeft: het toont ons splinters van de rijkdom van het leven op aarde.
(Ansichten: Gelijktijdigheid)