Dit boek verscheen na Dodelijk tij, en dat merk je, want het tapt uit hetzelfde vaatje: schattenjacht. Deze keer leidt de zoektocht niet naar piratengoud, maar naar een nog onontdekte stad van een verdwenen beschaving in het rotsige stroomgebied van de Colorado rivier.

Nora Kellys vader verdween jaren geleden spoorloos toe hij op zoek ging naar Quivira,een nog niet ontdekte stad van de Anasazi-indianen. En nu ontvangt Nora, die zelf archeologe is, een brief die hij zestien jaar geleden schreef. De inhoud van de brief motiveert haar om een expeditie te organiseren om, in de voetstappen van haar vader, de ligging van Quivira te bepalen.

Dit boek is een avonturenverhaal in de traditie van de Indiana Jones films: een mengeling van wetenschap, geschiedenis en avontuur overgoten met een mystiek sausje. Maar waar de verfilmingen bol staan van zeer varieerde onverwachte actiescenes, kan je hier als aandachtig lezer de mogelijke tegenslagen van het team al lang op voorhand zien aankomen. En dat is jammer want deze de beschrijving van de actie is zeer goed uitgewerkt, maar het verrassingselement is spijtig genoeg niet altijd aanwezig.

Wel van zeer hoog niveau is het gedrag van en de interactie tussen de expeditieleden. De wijzigingen van de gemoedsgesteldheid van de personages in de verschillende situaties waarin ze verzeilen is zeer herkenbaar en realistisch neergezet.

Ook vind ik het einde erg tegenvallen. Het einde van het verhaal komt (te) plots en laat mij achter met een groot aantal vragen. Alsof er rekening mee gehouden wordt dat er nog een vervolg zit aan te komen.

Maar Preston & Child blijven ondanks alles toch prachtige vertellers die erin slagen dat je als lezer gedwongen wordt om verder te lezen. Het boek neerleggen is geen optie. Ook was het, alhoewel dit een op zichzelf staand verhaal is, een prettig weerzien met de journalist des huizes, Bill Smithback, die ik nog kende van De vloek van het oerwoud.
Al bij al geen slecht boek, maar Preston & Child kunnen beter.