‘Dagen van schaamte’ van Lieneke Dijkzeul is een op zich zelf staand verhaal over Pieter Elting, een zakelijk geslaagd man met een mooi huis en dure auto, echter gescheiden van zijn vrouw en alleen. Het leven van Pieter komt op zijn kop te staan wanneer hij wordt ontvoerd en opgesloten in een vrijwel lege kamer. Zijn ontvoerders laten niets los over de reden van zijn ontvoering. Pieter moet zelf bedenken waarom hij wordt geboeid en ingesloten. Er volgt een psychologisch spel tussen de ontvoerders en Pieter, die zijn best doet te achterhalen wat men nu van hem verlangt. De lezer krijgt gaande weg een steeds beter beeld van Pieter, al blijft het onduidelijk waarom hij nu eigenlijk is ontvoerd.
Na twee derde deel van het verhaal verplaatst het perspectief zich van Pieter naar een van zijn ontvoerders. Langzaam maar zeker wordt de pijnlijke reden duidelijk waarom Pieter moet boeten.
‘Dagen van schaamte’ is eerder een psychologische roman dan een thriller. Echte thrillerelementen ontbreken, al kan het einde wel als enigszins schokkend worden ervaren.
Lieneke Dijkzeul hanteert in ‘Dagen van schaamte’ een wat andere schrijfstijl dan in de reeks boeken over inspecteur Paul Vegter. In dit boek is er natuurlijk sprake van een andere soort spanning. Bij het in de huid kruipen van Pieter Elting worden regelmatig korte zinnen gebruikt, soms slechts losse woorden, passend bij de situatie waarin Pieter zich bevindt, maar deze schrijfstijl schept soms ook wat afstand naar de lezer toe. Het is niet storend, maar het voorkomt dat de lezer heel makkelijk wordt meegenomen het verhaal in.
Toch is het geheel een boeiend verhaal over een maatschappelijk probleem. Na het lezen van dit boek, hoop je als lezer dat het in de werkelijkheid minder erg zal zijn dan in het verhaal geschetst. Het zet in ieder geval aan tot denken.