Meteen opvallend is dat Meg Rosoff geen gebruik maakt van aanhalingstekens bij dialogen. Daardoor is het moeilijk te bepalen wat gezegd wordt en of er nou een dialoog is, of dat Mila dit alleen denkt in haar hoofd. Je moet je aandacht er dus bijhouden, maar een beetje op een vervelende manier: de focus ligt op het plaatsen van aanhalingstekens in je hoofd.

Het blijkt dat Meg dit altijd zo doet, maar ik snap(te) niet zo waarom: ik kan geen functie over betekenis achterhalten. Ik moet toegeven dat, als ik voor langere tijd achter elkaar las, het op de een of andere manier wel prettig was om te lezen door het ontbreken van aanhalingstekens. Maar je verliest je aandacht sneller.

Ik snap nooit waarom jongeren hun ouders bij naam noemen en niet gewoon pap/mam, mama/papa of ma/pa – er zijn zoveel variaties mogelijk – zeggen. Mila is ook zo iemand en daar erger ik me aan. Ik vind het ten eerste niet realistisch voor een twaalfjarige. Daarnaast leest het vervelend omdat ik het gevoel had dat ze het over een vriend heeft als ze haar vader Gil bij zijn naam noemt.

Mila is een fijn personage, al voelt het niet alsof ze twaalf is: haar gedachten zijn volwassenen. Dat is prettig, hoor, dat ze niet zo kinderlijk is. Ik vind het dus gewoon een verkeerde leeftijdsstempel, die wel andere verwachtingen schept.

De schrijfstijl is prettig en boeiend. Het verhaal wordt naarmate het vordert beter. De zoektocht wordt interessanter als ze al wat verder zijn. De puzzelstukjes over Matthew vallen in elkaar, maar de meeste wel allemaal tegelijk op het eind. Omdat er dan opeens zo veel is dat zich buiten Mila afspeelt, maar dat over Matthew en zijn verleden gaat, leest dat wel vervelender en verlies je daar sneller je aandacht omdat het moeilijker te volgen is.

De goed gekozen thema’s zijn met elkaar in balans. Het gaat over haar relatie met haar vader en dat vind ik vooral op het einde mooi. Mila denkt ook aan haar vriendin die thuis in Londen is. Dat vind ik leuk ter afwisseling van de road trip. Het mysterie over de verdwijning van Matthew – waarom is hij weg en waar is hij naartoe? – vormt genoeg reden om door te lezen.

Samenvattend vind ik dit zeker een goed boek, het beviel me beter dan ik had verwacht. Ik dacht dat het verhaal niet echt ergens over zou gaan, maar het goede verhaal verraste me. Hoewel het uiteindelijk meeviel, denk ik dat Meg de aanhalingstekens beter wel had kunnen plaatsen om verwarring te voorkomen. Ook is het raar dat Mila haar ouders bij hun naam noemt. En ze had een andere leeftijd dan 12 moeten krijgen, want het boek is niet zo kinderlijk als je zou verwachten met een twaalfjarig hoofdpersonage. Maar het verhaal is mooi en de thema’s zijn goed in balans.

Bezoek mijn boekenblog voor deze en meer recensies: https://femkel33st.wordpress.com/2016/06/14/recensie-mij-niet-gezien/