Roel Richelieu Van Londersele (1952) Vlaamse romanschrijver en dichter, in 2003 bekroond tot eerste Gentse stadsdichter zet hier met Reis naar mijn vader een echte roman neer, vanaf de eerste bladzijde krijg je in een snel tempo, direct een beeld van de personages, je wordt meegetrokken in een gezin waar de moeder zeker de plak zwaait, de moeder die je als lezer een echte haat doet voelen.

*De zesjarig Robbert Van Lierde is de zoon van een kleine sigarenfabrikant en een moeder die uit haar vier kinderen, Robbert gebruikt om haar frustraties op uit te werken, lichamelijke en psychologische mishandeling de kleine Robbert ondergaat het allemaal. Het enige lichtpuntje in het leven van Robbert is zijn vader, die elke dag in zijn sigarenfabriek zich bol werkt. Je volgt doorheen het verhaal het leven van Robbert, Robbert die blijft dingen naar de aandacht van zijn vader, blijft dingen naar een knuffel en goedkeuring van zijn moeder.

Wat ik hier zo bewonder in de schrijfwijze van de auteur is dat je meegroeit met Robbert, als lezer zie je alles door de ogen van de kleine Robbert en dit verandert naar een puber tot de volwassen Robbert. Je krijgt hier niet enkel een reis naar mijn vader maar ook een reis doorheen het leven van Robbert, waar je als lezer merkt dat Robbert een heel evolutie doormaakt als personage. Hoe rauw en pijnlijk het verhaal is, toch zijn er humoristische stukken en die heb je wel nodig, want als lezer ontwikkel je direct haat naar de moeder, de humoristische stukken maken het geheel iets luchtiger. Ik hou wel van het sarcasme van de hoofdpersonage, misschien bestaat het verhaal uit te veel toeval wat voor mij misschien het enige minpuntje was, you liked or you don’t. Op geen enkel moment zakt het verhaal in als een pudding maar wil je Robbert koesteren en de aandacht geven waar hij naar snakt.