Romée en muziek. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden en in haar hart weet ze dat daar haar toekomst ligt. Maar thuis denken ze daar heel anders over. Vooral haar vader, een brute man, dwarsboomt alles wat Romée droomt. Het is zelfs zo erg dat de manier waarop hij haar benadert en kleineert Romée geestelijk verplettert. Gelukkig heeft ze een hechte band met haar oudere broer Rob. Als zij hem toch niet had…… Maar of dat uiteindelijk genoeg is om ervoor te zorgen dat ze haar vader het hoofd kan bieden is nog maar de vraag.

In ‘De doorbraak’ belicht Van der Vlugt diverse aspecten in het leven van Romée. Zo jong als ze is heeft ze al heel wat meegemaakt. Mede daardoor neemt ze op jonge leeftijd de impulsieve beslissing haar ouderlijk huis de rug toe te keren. Daarmee laat ze echter haar lievelingsbroer Rob thuis achter en stort ze zich in een periode die bolstaat van onzekerheden. Het enige dat haar overeind houdt is de liefde voor Rob en de muziek. En het is ook de muziek die haar uiteindelijk zal redden. Letterlijk, want ze wordt ontdekt en komt precies de juiste mensen tegen die haar kunnen helpen haar droom te verwezenlijken. De stap om thuis te vertrekken blijft haar echter achtervolgen, zo erg dat ze niet eens van haar bliksemcarrière kan genieten. Dit terwijl ze altijd zoveel voldoening kreeg uit de muziek. Er zijn zaken die eerst opgelost dienen te worden, ze kan anders niet verder. Het is de hang naar antwoorden die er uiteindelijk zelfs voor zorgt dat ze weer terug naar huis gaat. Ze moet en zal Rob spreken, hij is de enige bij wie ze zich echt veilig voelt.

De drang naar veiligheid sluimert door het gehele verhaal. Romée is gevormd door haar opvoeding, door de aanwezigheid van haar vader, een bruut. Haar onzekerheden, haar twijfels maar ook het beperkte vertrouwen in de medemens zorgen ervoor dat ze heel eenzaam is. Ondanks haar plotselinge succes en de vele fans is het kringetje met mensen die ze vertrouwt minimaal. Wanneer ze dan ook nog eens te maken krijgt met een teleurstellende vriendschap en een stalker is de maat vol. Ze leeft in een roes, heeft dringend een adempauze nodig én hulp. Gesprekken met een therapeut zorgen er vervolgens voor dat je als lezer steeds meer informatie krijgt over de traumatische jeugd van Romée en wie zij is. Je krijgt een goed beeld over haar jeugd, de periode dat ze keuzes moest maken en de gevolgen die die keuzes hadden.

Dat wat de boeken van Van der Vlugt kenmerkt is haar heerlijke en ongecompliceerde schrijfstijl. Of het nu een roman of een thriller betreft, ze schiet daarmee telkens vol in de roos. Waar haar historische romans uitmunten in de kenmerkende sfeer van weleer en het gevoel voor details vallen haar thrillers op vanwege de subtiele spanning. Deze spanning is onderhuids verweven met een sterke verhaallijn. Zo ook nu. Van der Vlugt kruipt in de huid van haar personages, of in de suggestie van een situatie, en bouwt deze langzaam uit. Het gevolg is dat je een boek van haar hand dan ook zo uit hebt. De vraag is alleen, is dat genoeg? Omdat ‘De doorbraak’ een thriller betreft weet je dat er ‘ iets’ staat te gebeuren. Het was ongeveer op 1/3 van het verhaal dat het gevoel ontstond te weten hoe het verhaal zou gaan verlopen. En dat gevoel bleek terecht. Het verrassende element viel daarmee dus weg en daarmee ook eventuele spanning. Het persoonlijke verhaal van Romée raakt echter wel. De periode die aansluit op haar vertrek thuis is mooi en heftig tegelijk. Het feit dat ze zich afhankelijk en kwetsbaar moet opstellen om te overleven is puur en ongekunsteld. Dat was eigenlijk wel het mooiste aspect in het verhaal. Want juist een jong meisje dat zo getraumatiseerd is roept veel empathie op. Omdat Van der Vlugt zaken als familie, verdriet, trauma, vriendschap en (schijn)veiligheid een prominente rol geeft in dit verhaal doet dit meer als een spannende roman aan dan als een thriller. Het is een mooi verhaal geworden maar een échte thriller is het niet. Het is wél een echte ‘Van der Vlugt’ en dat wil zeggen dat je gegarandeerd bent van een meer dan fijne leeservaring, zonder poespas en bloedvergieten.

De schrijfstijl van Van der Vlugt behoeft geen verdere uitleg, die staat als een huis. Maar het feit dat ‘De doorbraak’ wordt gepresenteerd als thriller heeft op dat vlak niet aan de verwachtingen voldaan. Toch verdient deze roman met spannende elementen drie stralende sterren, een aanrader. Verwacht alleen niet een van spanning doordrongen thriller, want dan bestaat daar de kans dat je teleurgesteld wordt. En dat zou jammer zijn want dit is echt een zeer lezenswaardig boek.