"....Ik vraag je wie je liever bent, ik vraag je ook waar je liever bent. Ben je liever alleen, op die planeet waar ik je niet kan horen, zien of voelen, of kom je terug naar de rest van de wereld die van je houdt?"

Dit is een stukje van de brief die een wanhopige vader (Nico) aan zijn dochter Geesje schrijft met een foto die hij van haar heeft gemaakt toen ze op zestienjarige leeftijd nog geen veertig kilo woog.

Geesje neemt de zorg van haar vader op zich nadat haar moeder hen heeft verlaten voor een andere man. Maar is dat de reden van het niet meer willen eten?

Nico zet op zijn veerboot acht uur per dag mensen over. Acht uur per dag vaart hij alleen maar heen en weer. Zijn bestaan is eenzaam en hij zoekt heil in de drank. Totdat er een meisje zijn bestaan binnenkomt waardoor de herinneringen aan zijn dochter weer tot leven komen.

"Dus daarom ging je nergens heen", zegt ze. "Heen en weer is geen afstand. Heen en weer is nergens naartoe. Je zette de tijd stil. Elke stap die je doorliep zonder haar was een stap van haar af." "Maar de tijd staat niet stil. En is ook niet eindig."