In Kanonnenvlees ontbeent Lotte Dodion menselijk leed in hapklare brokken. Haar onderwerpen zijn herkenbaar en in enige vorm door veel mensen doorleeft, omdat ze tot het gewone leven horen, zoals een eerste schooldag, een gebroken gezin, een verloren liefde. Haar welgekozen woorden leiden je naar dat punt waar het pijn doet, vooral door alles dat ze weglaat. Haar gedichten zijn gespeend van opsmuk en toegankelijk. Hoewel de gedichten gaan over vluchten, angst en afscheid bieden ze troost.
De gedichten vragen om herlezen te worden, niet omdat ze bij eerste lezing onbegrijpelijk zijn, maar om vooral de verschillende lagen te ontdekken. En vooral omdat het soms zo fijn is, je te wentelen in leed, vooral als het met zoveel tederheid wordt gebracht.
Je stuit dan op strofes waarin een hele filosofie verborgen ligt zoals:

‘we zullen zeggen
dat vertrekken zonder afscheid vluchten is
wie altijd heen en terug wil
is niet op weg is de weg kwijt’

of

‘niet alles moet geëvalueerd
een mond wordt snel een open wonde’

Kortom, een graag gelezen bundel die ik gelezen heb voor de Geen Daden Maar Woorden Challenge. Ik zal Lotte Dodion zeker volgen op haar dichtpad.