Ik was erg benieuwd naar dit boek. In mijn omgeving ken ik mensen die met postnatale depressie te maken hebben gehad.
De verwachtingen waren dus hoog.

In het begin van het boek lijkt het meer op een zoet sappige vrouwenroman dan op een verhaal met maatschappelijke inhoud.
Alles is gelukkig en we zijn zo blij met elkaar , en hij is zoo lief voor me...geen huiselijke alledaagse perikelen zwijmel zucht , bijna irritant.

Leuk om te lezen maar ietwat onrealistisch. Naarmate het verhaal volgt krijgt de verhaallijn duidelijk meer inhoud en vorm. Het is een mooi verhaal met een duidelijk boodschap. Ik heb mij hier en daar geërgerd aan de man van het hoofdpersonage en de manier waarop hij dingen naar zijn hand wilde zetten. De naam van de baby verzinnen..de baby letterlijk uit de armen van mama trekken etc. etc...en ook af en toe het kleinerende naar zijn vrouw toe in plaats van het haar steunen. Dit is sterk benadrukt en ietwat over the top vertaalt in het verhaal.

De schrijfstijl van deze schrijfster vind ik prettig en leest makkelijk weg. Wat heel leuk was is de afwisseling tussen heden en verleden. Af en toe dagboekfragmenten tussendoor van het heden die behoorlijk wat te raden over laat en je dus behoorlijk nieuwsgierig maken over wat er nu daadwerkelijk gebeurt is.
Dit word dan afgewisseld met hoe het verhaal begon en verlopen is . Dit houd de lezer scherp en maakt dat je super benieuwd word naar de afloop.

Kortom heerlijk ietwat zoet boek met een beladen inhoud wat het vertellen meer dan waard is.