Het is een verbijsterend verhaal over de ontworsteling uit een radicaal Mormonen gezin.
In mijn ogen is de vader meer gestoord dan gelovig. Hij is sadistisch, roekeloos, onbetrouwbaar en narcistisch. Alle godsdiensten hebben de neiging om vrouwen in een ondergeschikte positie te drukken, maar deze vader en zijn zoon maken het helemaal bont. Ondertussen spreekt en preekt de vader over het zijn geloof. Zijn kinderen mogen niet naar school, wordt elke staatsbemoeienis ontweken - geen verzekering, geen geboorteaangifte, niets geen registraties. De overheid is de vijand. Er is goed en kwaad. Iedereen die zich aan de strenge geloofsregels houdt die vader belijdt is goed. De anderen zijn slecht. Een middenweg is er niet.
Tara groeit op en haar bestemming wordt er vanaf vroeg ingepompt: trouwen, kinderen krijgen, onderwerping aan de man. In naam heeft zij thuisonderwijs genoten, maar de praktijk was dat ze haar vader moest helpen op de sloperij of haar moeder bij het bereiden van kruiden.
Op 16-jarige leeftijd gaat ze, tegen de zin van haar ouders, alsnog naar school. Tara komt in aanraking met wereld buiten haar ouders en zet vraagtekens bij hetgeen haar ouders haar altijd hebben voor gehouden. Uiteindelijk duurt het 10 jaar voor ze voldoende afstand heeft kunnen nemen.
Het is geen verhaal dat zich eeuwen geleden heeft afgespeeld, maar in deze tijd. Dat maakt het extra schokkend. Hoezo godsdienstvrijheid? Het gezin wordt geterroriseerd en mishandeld in naam van het geloof. Niet zo lang geleden speelde dit ook bij een gezin uit Bunschoten. De vader van 19 kinderen is gearresteerd. Gelukkig is daar wel ingegrepen, maar er zijn vast nog talloze andere gezinnen waar we de andere kant opkijken.