In Bergen heeft privé detective Varg Veum het rustig. Een verzekeringsmaatschappij zorgt dat er wat geld in het laatje komt, maar verder zijn er geen klanten. Genoeg tijd en wat inkomsten, om drie keer per week een buurtcafé te bezoeken.

Daar raakt Veum op een dag in gesprek met een gepensioneerd politie-agent. Nymark wordt geobsedeerd door oude, onopgeloste zaken. Weken later neemt hij Veum mee naar huis, om zo'n zaak te bespreken bij een fles aquavit.

Tijdens de bezetting was Nymark bij het Noors verzet. Er was een verrader: Rattengif. In de jaren '50, lijkt die ook wat te maken te hebben met een brand in een verffabriek. Vijftien mensen kwamen om. De directeur voer er wel bij. Uiteindelijk werd de landverrader vermoord - of niet?

Een dag later, wordt de gepensioneerde politieman aangereden. Toeval? Hij overleeft het amper; om maanden later door Varg dood in bed te worden gevonden. Varg vertrouwt het allemaal niet en duikt in de onopgeloste zaken van Nymark.

Er zijn meerdere verdachten, maar een oplettende lezer zal al gauw achterdochtig worden. Natuurlijk zijn er dan al meerdere doden gevallen. Veum trapt natuurlijk ook op de lange tenen van iemand en wordt in elkaar geslagen. Aan het eind van het boek wordt hij zelfs aan een vork geregen. Geen nood: hij overleeft het voor een volgend verhaal.

"Het uur van de wolf" speelt zich af in het Bergen van de jaren '80. Dit is even wennen voor degenen die de andere boeken kennen en/of de televisie-serie hebben gezien.

Daar staat tegenover, dat dit uit de reeks weer een degelijke en bij vlagen hilarische thriller is. Poëtisch ook, door de prachtige beschrijvingen van Bergen en Noorwegen. Overigens stond op de flap, dat Veum afreist naar Stavanger om de zaak op te lossen: nee.

Het verhaal speelt, met uitzondering van een vakantie waarin niets gebeurt, zich af in Bergen. Een Bergen dat de auteur tastbaar maakt. Op de wandelingen van "lonely wolf" Veum loopt de lezer mee door de straatjes, langs monsterlijke moderne gebouwen en oude houten huizen, over pleinen, door villa wijken. Je ruikt de herfst, snuift zeewier, voelt de miezer-regen en ziet de mist - of de schitterende bergen en fjorden.

Hilarisch wordt het allemaal door de humor. De reacties en het commentaar van Veum deden mij regelmatig schaterlachen. De beschrijving van een ruzie in een restaurant, waarbij een hardhorende meeluistert en Veum aangeeft dat het gehoorapparaat weer op stand "normaal" gedraaid kan worden. Of neem de discussie rond "nee" en de hond die bijt, bij een villa.

Uiteraard kan Veum zeer empathisch zijn: zijn woede rond het ziekenhuis-ontslag van Nymark, het voorzichtig benaderen van de oude vrouw in een huis dat kort en klein is geslagen. Of neem zijn conclusie, dat er nauwelijks verschil is tussen hem Veum en de daklozen, Tango-fanaten, Bingo-spelers en andere verlopen, verloren zielen.

Gunnar Staalesen heeft minimaal 16 thrillers geschreven met Varg Veum in de hoofdrol. Ongeveer 12 zijn verfilmd, waar van een aantal te zien waren op de Nederlandse en Vlaamse televisie. De meeste Varg Veum thrillers zijn in meerdere talen vertaald. Zo zijn er minimaal 12 in het Engels en nu iets van 5 in het Nederlands beschikbaar.

Mogelijk dat dit de oorzaak is, dat de sympathieke detective opeens werkt aan een "case" die speelt in de jaren '50, '70 en '80; recent gescheiden is en z'n zoon ongeveer tien jaar oud is. Daarnaast stonden er nogal wat drukfouten in het exemplaar van "Het uur van de wolf" (2018) dat ik las.

Zeer irritant, als een uitstekende thriller wordt "afgeraffeld en klaar gestoomd", om uit te geven net vóór de zomervakantie (2018), zodat er snel aan verdiend kan worden. Wil je meer "Varg Veum": neus tussen de Engelse thrillers van degelijke boekwinkels, op (God betere het) Amazon of Bol.com en in bibliotheken.