Pia moet direct na haar bevordering tot hoofdinspecteur aan de slag met een lijk van een meisje. Wie is ze? Waarom staat ze niet als vermist te boek? De vondst van dit lichaam laat een fors rijtje dominostenen omvallen en de lezer is, steen voor steen, daarvan getuige.
Ook Oliver houdt zich met de zaak bezig, maar het meeste werk komt toch op Pia neer. Bovendien lijkt het vertrouwen over en weer, wat nu eindelijk een beetje tussen hen was gegroeid, mede door deze zaak te wankelen. Een leuke afleiding voor Pia is Lilly, het kleinkind van haar partner Christoph, die voor een paar weken bij hen logeert.
Verder is oud-collega Behnke weer op het bureau, nu echter als een functionaris van Interne Zaken. 

Dit boek is weer erg fijn. Hoewel ik al wel het hoofdthema meteen te pakken had (itt Pia en Oliver) waren er voldoende verrassingen in de loop van het verhaal om het niet "saai" te laten worden. Het is bij Nele niet altijd eenvoudig om het koppie erbij te houden: zoveel verschillende personen en verhaallijnen. Zelfs met een aantekeningenblokje ben ik het spoor soms bijster. Zal helemaal aan mij liggen. Maar ik vind daarom wel, dat je Nele eigenlijk in 1 ruk moet kunnen lezen. Je moet zo'n verhaal niet over een periode moeten verdelen: dan raak je teveel los van de hoofdpersonen en de verhaallijn.
Dit was dan de 4e en voorlopig laatste van Nele, in de Nederlandse vertaling. In 2015 schijnen de delen 1 en 2 nog vertaald te worden. Hoogste tijd ook, lijkt me.