Ambrose is een buitenbeentje, maar laat zich daardoor niet uit het veld slaan, zelfs niet als hij vanwege pesterijen thuisonderwijs krijgt. Toch is hij wel een beetje eenzaam en dat laat Nielsen op een hele mooie subtiele manier zien. Als Ambrose erachter komt dat er in zijn buurt een scrabbleclub bestaat, ontdekt hij langzaam dat er genoeg mensen zijn die hem accepteren zoals hij is. Een wijze les. Maar Ambrose is en blijft een aparte jongen en dus valt er meer dan genoeg te lachen in dit boek.