Dit was het eerste boek dat ik van Simone van der Vlugt gelezen heb. Het is me gelukt het boek binnen een week uit te lezen en dat betekent een aantal dingen: het boek boeit en het boek leest makkelijk weg.

Dat een boek boeit is natuurlijk positief. Wat me met name aantrok om dit boek te kopen was het thema: eindelijk eens een thriller die niet gaat over een politieteam van agenten met traumatische jeugden en onderlinge seksuele verhoudingen, die een serie-moordenaar achterna zitten, waarbij bij elke moord clous achter worden gelaten. Nee, dit boek gaat over een blanke lerares op een allochtone school die bedreigd wordt. Kijk, dat is nog eens wat anders!

Wat ik ook wel grappig vond aan het boek was de herkenbaarheid door de Nederlandse setting waarin het verhaal plaats vond: men dronk geen koffie maar Senseo, ze gingen niet winkelen maar naar de Bijenkorf en men at geen koekje maar kapiteinkoek. Het lag er af en toe wat dik bovenop, maar deze herkenbaarheid is toch wel aardig.

Het verhaal leest als een trein. En voor dergelijke verhalen is een markt. Verwacht geen diepe filosofische bespiegelingen, complexe persoonlijkheden of bloemrijk taalgebruik. Hierdoor vind ik de betiteling "Literaire Thriller" wat overdreven, al geldt wellicht dat literair niet per sé filosofisch, complex en bloemrijk hoeft te betekenen.

Het perspectief is ronduit briljant! Het boek heeft twee ik-personen, een tweeling, in een verschoven tijdszone. Fantastisch!

Tot slot nog een paar minpuntjes: het thema "tweede generatie allochtonen" is super-interessant, het wordt in het boek maar kort aangestipt. Hier had absoluut meer ingezeten. Verder komt de uiteindelijke dader nogal uit de lucht vallen. En dat is ronduit jammer, want het had een mooie climax gebracht met een echte verassende dader te komen.

Ik kom uit een, voor mij, gemiddelde waardering van drie sterren. Goed vermaakt dus!