Eva is een jonge, 32-jarige vrouw, getrouwd met de 11 jaar oudere Frank, psychiater, en stiefmoeder van de pubers Reinout en Samantha. Haar jeugd is heel traumatisch geweest en als gevolg daarvan heeft zij verschillende persoonlijkheden, alters genaamd, gecreeërd om te kunnen overleven. Frank is zowel haar echtgenoot als haar therapeut.
Het begin van het verhaal is heel vlot en spannend geschreven. Eva is een getroubleerde jonge vrouw die psychisch nog verder onder druk komt te staan wanneer ze bedreigende anonieme briefjes ontvangt. En in plaats van haar te steunen, doet Frank alles af als onzin en weigert haar te helpen. Wanneer de oude mevrouw Vierbergen, de buurvrouw van Eva waar zij voor zorgt, sterft bij een brand in haar huis, erft Eva totaal onverwachts een oud vakantiehuis in Zweden. Zij besluit erheen te gaan om het huis te inspecteren en hoopt zo ook van de bedreigende briefjes af te zijn. Maar die blijven haar ook in Zweden achtervolgen, terwijl zij het huis opknapt met de hulp van Tommie, een 18-jarige jongen.
Wanneer blijkt dat de brand bij mevrouw Vierbergen geen ongeluk was maar opzet, keert Eva terug naar huis en neemt Tommie met zich mee.
Vanaf dat punt verliest het boek een belangrijk deel van zijn geloofwaardigheid. Dat Eva en Tommie in Zweden een verhouding kregen was nog acceptabel, maar dat zij hem meeneemt naar Nederland en zelfs bij zich thuis laat wonen en daar de verhouding voortzet, kwam op mij erg krampachtig over. Ook is de rol van Tommie in het verdere verloop van het verhaal onduidelijk. Frank komt vanaf het begin van het boek over als een bullebak en hij overschrijdt op hoogst onethische wijze de grenzen van medisch handelen bij zijn behandeling van Eva. Ook op het privévlak laat hij Eva in de kou staan. Wat volgt is een psychologisch goed uitgewerkt plot met een helaas matig spannend thrillergedeelte en een einde waarmee naar mijn mening de sterke kanten van het boek onderuit worden gehaald. Ik heb al een paar keer eerder gemerkt dat het lijkt alsof schrijvers alles tot op de laatste punt achter de komma uitgewerkt willen zien en daardoor vaak één hoofdstuk teveel schrijven. Dat is hier jammer genoeg ook aan de orde.
Erg sterk en intrigerend is de rol van de tweede verteller in het verhaal, in de cursief gedrukte korte hoofdstukken. Hierdoor brengt de auteur een geweldige psychologische spanning in het boek. Wie is die verteller en waarom weet hij zoveel van en over Eva? Wat heeft hij te maken met de brand in het huis van mevrouw Vierbergen en beschermt hij Eva of laat hij haar juist opdraaien voor de moord?
Al met al vond ik het boek absoluut de moeite waard, zeker voor een debuut. Svea Ersson won in 2008 de manuscriptenwedstrijd van Uitgeverij Verbum en naar ik heb begrepen is Alleen Eva een uitwerking van dit manuscript. Ik ben zeer benieuwd naar een tweede boek van deze schrijfster, waarin ik hoop dat de verhouding tussen psychologie en thriller beter in balans is. Dan heb je volgens mij een supergoed boek in handen, want schrijven kan Svea Ersson.