Na de Legend trilogie en The Young Elites verscheen in 2017 een nieuw boek van Marie Lu met de titel ‘Warcross’. Enkele dagen na de Engelse editie verscheen ook al gauw de Nederlandse en ik moet bekennen, ik keek al langere tijd uit naar dit boek. De Legend serie vond ik erg goed en The Young Elites wil ik graag nog gaan lezen. In Warcross schetst Marie Lu een technologie volle toekomst waarin ruim driekwart van de mensheid gebruik maakt van een technologisch snufje dat is ontworpen door een dertienjarige jongen. Emika is opgegroeid met al deze technologie, maar niet in volledige rijkdom. Haar moeder verliet het gezin toen ze nog jong was en haar vader overleed enkele jaren later en liet haar met duizenden euro’s schulden achter. Ze probeert de kantjes aan elkaar te knopen door als premiejager mensen uit de virtual reality game Warcross op te sporen en op te pakken voor een beloning. Als voor de achtste keer het Warcross-kampioenschap gehouden wordt en Emika een impulsieve actie onderneemt, veranderd haar hele leven. Ze ontmoet de maker en bedenker van Warcross, en hij heeft haar hulp hard nodig.

Het hele technologische concept in dit boek sprak me vanaf het begin aan. Het kostte maar een paar geschreven regels door Marie Lu om me volledig in het verhaal te trekken. De moeilijke omstandigheden waarin Emika leefde, zorgden ervoor dat ik direct met haar mee leefde en het beste met haar voor had. Het hele idee van de technologische brillen, het spel Warcross en alles wat daarbij hoort is waanzinnig vormgegeven. En het bijzondere hiervan is dat deze nu nog onmogelijke technologie toch steeds dichterbij komt. Er wordt namelijk al gebruik gemaakt van Virtual Reality brillen om games mee te spelen waar je je als het ware dan helemaal in bevindt. Alleen gaat het in dit verhaal nog een stapje verder. Zo speel je tegen miljoenen anderen, je kunt coupons verdienen, powerups bemachtigen en een keer per jaar genieten van een Warcross-kampioenschap en mocht het je ooit lukken, eraan deelnemen. Emika heeft het geld en de tijd niet gehad om een hoog level te halen, maar ze is wel een vervaardigde hacker en weet een wedstrijd binnen te komen en te saboteren. Alles wat ik in dit boek heb gelezen voelde zo levensecht, het leek net een film waar ik naar keek. Van de regenboogkleurige haren van Emika tot de levels uit het Warcross-kampioenschap.

Naast al deze informatie en details van de game en de levels, bevat het verhaal ook een bepaalde diepgang wat betreft vriendschap. Wie kun je vertrouwen en wie niet? Emika heeft het gevoel dat ze eigenlijk niemand kan vertrouwen, totdat Hideon, de maker van de game, haar inhuurt om een andere hacker op te sporen, geld aanbiedt en uiteindelijk interesse in haar toont. Ze heeft het gevoel dat ze alleen hem kan vertrouwen, omdat hij ook haar geheimen toevertrouwd. Zij verdenkt een van haar teamgenoten, maar haar teamgenoten verdenken haar ook van veel dingen. Wanneer ze te diep in de problemen zit en al haar vrienden dreigt te verliezen, verandert alles en blijken de mensen die ze het meest vertrouwde, toch niet te vertrouwen zijn. De ene intrige volgt de ander op en dat zorgt voor een hoop spanning.

Ik ben niet echt bezig geweest met het voorspellen van wat er stond te gebeuren, maar op een gegeven moment kreeg ik een vermoeden. Toen er meer informatie van andere personages vrij kwam, kreeg ik een ingeving en begon ik een personage ergens van te verdenken. Hoe verder ik in het verhaal kwam, hoe minder waarschijnlijk het werd, maar uiteindelijk werden mijn vermoedens toch bevestigd. Het onmogelijke werd ineens mogelijk en alle rollen draaiden zich ineens om in het verhaal. Emika begint als het ware weer van voor af aan en moet (bijna) op eigen houtje de wereld proberen te redden.

Het laatste dat ik kwijt wil over dit boek is dat dit verhaal, deze gebeurtenissen sterk gelinkt kunnen worden aan de omstandigheden van de dag van vandaag. Steeds meer mensen zijn bezig met virtuele dingen zoals games, elektronica, technologie en internet dat we soms de realiteit uit het oog verliezen. Dit verhaal laat ook wel wat positieve kanten hiervan zien, maar voornamelijk het gevaar ervan en ik denk dat dit voor sommige lezers zeker een eye-opener kan zijn.
Het open einde smeekt ook om een tweede deel waar ik natuurlijk heel erg naar uit kijk. Ik geef dit boek daarom ook vijf sterren.