Wat is dit goed geschreven. Hartverscheurend. Doodeerlijk. Dit boek laat tot op het bot voelen hoe het is om een alcoholistische broer te hebben. En hoe het is om de euthanasie van die broer mee te maken.

Alleen begrijp ik nog steeds niet helemaal wat Mark anders maakt dan andere alcoholisten. Wat nou precies de psychische ziekte is die aan zijn drankzucht ten grondslag ligt. En waarom zijn arts heeft ingestemd met euthanasie.
Hij is een stille. Hij lijdt aan depressies, angsten, perfectionisme, you name it. En hij schaamt zich vreselijk. Maar dat lijkt me allemaal niet bijzonder voor een alcoholist. De strijd die hij heeft moeten voeren voor zijn zelfgekozen dood, blijft wat mij betreft een beetje mistig.
Zoals de schrijver steeds zegt: je krijgt in Nederland niet zomaar euthanasie. Het boek gaat erover dat het zijn broer - gelukkig - wel is gelukt. Maar ik blijf met de vraag zitten: hoe dan?