‘Een moeder zint op wraak na de online aanval op haar verloren dochter’. Dat is een hele mond vol en tegelijk de volledige titel van het zevende boek van Helen Fitzgerald. Zij is bekend vanwege haar bestseller ‘Kleine meisjes’. Net als in deze bestseller is de eerste pagina heftig en choquerend. ‘Ik heb twaalf jongens gepijpt in Magaluf. Tot nu toe hebben 23.096 mensen me dat zien doen.’ Met deze aanvangszin zit je meteen middenin het verhaal.

Leah en haar geadopteerde zusje Su gaan samen op vakantie naar Mallorca. Daar gebeurt iets vreselijks. Onder invloed van drugs en alcohol verricht Su sexuele handelingen die nu online staan. Ze durft niet meer terug naar huis en vlucht. Haar zusje keert alleen terug. Haar moeder, een bekende rechter is buiten zichzelf van woede. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Wie is verantwoordelijk? Ze zint op wráák!

Om en om vertellen adoptiefdochter Su en moeder Ruth het verhaal. Su begint en vertelt ons over de verstoorde verhouding met haar zusje Leah. In eerste instantie heb je een hekel aan Leah maar naarmate het verhaal vordert verandert je beeld. Dit geldt ook voor alle andere hoofdpersonen. Zo snap je beter waar het gedrag van Ruth en Su vandaan komt wanneer je de perikelen rond de adoptie van Su kent. Je begrijpt nu waarom emoties zoals boosheid en schuldgevoelens hun huidige reacties bepalen.

Het verhaalt kent aardig wat vaart en blijft door de plotwendingen en flashbacks de nieuwsgierigheid prikkelen. De emoties, de intenties en de relaties van de vrouwelijke personen zijn de belangrijkste ingrediënten. Daarmee lijkt dit een kruising tussen een feelgoodroman en een psychologische vrouwenthriller. Aan de andere kant kun je dit verhaal door het volwassen worden van Su, als een coming of age roman beschouwen.
De extreme wraakgevoelens van Ruth roepen medelijden, schrik, en zelfs weerzin op. Haar wilde wraakplannen zorgen voor een dreiging die een spetterende finale in het vooruitzicht stelt. Helaas, dooft deze als een nachtkaars uit. Hoewel…, voor ‘eind goed, al goed’ valt ook wat te zeggen
.
De huidige seksuele moraal onder jongeren en grove, respectloze omgangstaal maken een belangrijk deel uit van het verhaal. Woorden als slet, pijpen, hoer of spleetoog komen regelmatig voor. Seksuele vormen van openbaar vermaak zoals geblinddoekt de borsten van vrouwen bevoelen om de grootte van de cup te raden kunnen sommige lezers tegen de borst stuiten. Ook het gebruik van sociale media en de vergaande gevolgen die dit kan hebben voor je toekomst is schokkend.

Al met al is het een vlot leesbare dramatische roman over liefde en wraak. Het weet de aandacht vast te houden en bezorgt de lezer enige leuke uurtjes. Een adembenemende thriller is het niet. Wat sociale media voor gevolgen kunnen hebben is dan wel weer indrukwekkend en hoogst actueel. Verloren dochter is de moeite van het lezen waard.….