Een schuchtere jongen, gesteld op zijn rust die hij vindt in schilderen. Zie daar de jonge Rembrandt tot leven komen in een verhaal dat zo tastbaar wordt verteld dat je de geur van de Leidse binnenstad bijna kunt ruiken. In contrast met de populaire Jan Lievens aan de ene kant en de duistere Aris aan de andere, krijgt Rembrandt zijn bescheiden vorm. Het verhaal eindigt rond het moment dat Rembrandt de anatomische les schildert en de ontknoping plaatsvindt van een nieuwsgierig makende draad die telkens opduikt.
Een gewaagde keuze om alleen licht te laten schijnen op de jonge jaren van Rembrandt, een periode die in andere boeken vaak duister blijft. Het blijkt een schot in de roos, de manier om het karakter en de motieven van Rembrandt te leren kennen vanuit de context van zijn gezin, vrienden en de stad waarin hij opgroeit.