Een dag uit het leven van een groot aantal personages woonachtig in een klein Zweeds dorpje. Het gaat om boeren, landlopers, slagers, bedienden. Allen eenzaam, ongelukkig, ziek van lichaam of geest.
Niet echt een opgewekte sfeer, dat is meteen duidelijk. Wel is er een bruiloft in aantocht tussen de slager Westlund en Hildur, een van de boerendochters (zwanger van iemand anders…) ‘Je neemt wat je hebt’ is de titel van een van de hoofdstukken, tevens een van de thema’s.

Verloop van het verhaal is behoorlijk onduidelijk, er wordt voortdurend geswitcht van perspectief, er komen veel namen voorbij waarbij je soms stevig moet nadenken wie dat ook alweer was, er wordt veel geknokt, veel gedronken wat het ook allemaal niet helderder maakt… Je moet het langzaam en met volledige aandacht lezen.

Het klinkt misschien gek maar er zit ook warmte, ontroering en humor in dit boek. Zoals Westlund en zijn collegaslager Simon aan het bluffen zijn over hun grootse plannen en Westlund die steeds weer begint over Amerika. Erg ontroerend is de passage dat Hildur haar vader heeft overgehaald naar beneden te komen om haar bruiloft bij te wonen. ‘ze legt haar droge warme armen om de ouwe en huilt, dan wordt het warm in ‘m, een haardvuurtje van droog hout en berkentakken - ……..- ‘Niet huilen, m’n meisje’, zegt hij zacht en troostend, het klokgelui bouwt een mooie kooi om hen heen, waar het warm en goed in is.’
Ook Ville is een aandoenlijk persoon, zoals hij vertelt over zijn mislukte zelfmoordpoging (vanwege de schoonheid van een webwevende spin!). Maar ook wanneer hij zijn hart uitstort over zijn nare jeugd, zijn rottige vader. ‘Is er dan niemand die het begrijpt,’ hij schreeuwt bijna. ‘Is er dan niemand die begrijpt dat hij de enige is die ik heb? Is er niemand die kan begrijpen dat ik het enige ben dat hij heeft? Worden dieven beter als we ze alleen laten? Liegen leugenaars minder als niemand om ze geeft?’

Kortom, soms ongrijpbaar en vreemd maar zeker de moeite waard!