Mijn mening

Eindelijk! Na 10 jaar weer een boek van Minette Walters. Een schrijfster die ik toen graag las. Mijn verwachtingen zijn dus best hooggespannen.

Maar….Verwacht geen thriller, want dat is dit boek niet. Het is een verhaal dat zich afspeelt in 1348 tijdens een epidemie van de zwarte dood, de pest. En een verhaal over hoe de bevolking van een klein dorpje rond een manor, onder leiding van Lady Anne, het hoofd biedt aan deze epidemie.

Lady Anne is een geslepen vrouw die het voor elkaar krijgt om, achter de rug van haar domme, maar machtige echtgenoot om, het volk te scholen. Met als uiteindelijk het doel dat de slaven vrij zullen zijn en geen slaven meer.

Om de pest buiten de deur te houden besluit ze zichzelf en haar dorpelingen binnen de muren van de manor op te sluiten. Binnen die muren wordt een compleet nieuw dorp gebouwd. Op deze manier hopen ze de pestepidemie te overleven.

De reden dat Lady Anne tot dit besluit komt is dat ze in haar tijd bij de nonnen geleerd heeft dat hygiëne een belangrijke voorwaarde is om ziekten te genezen en te voorkomen. En daar ben ik meteen beland bij het enige echte probleem dat ik met dit boek heb ( behalve dan dat het uit was…): was in 1348 al iets bekend over de rol van hygiëne bij ziekten? En zo ja…waarom heeft het nog tot eind 19e, misschien zelfs begin 20e eeuw geduurd voordat hygiëne normaal was. Gesloten riolen, wc’s en badkamers binnenshuis.

Verder is het een fijn boek om te lezen, met spanning, menselijke interacties en gekonkel. Ik leefde echt met de bevolking en Lady Anne mee.

Het einde leek een beetje afgeraffeld, terwijl het aan de andere kant eindigt met “wordt vervolgd.” En dat is tof, want er komt dus zeker een vervolg.

10 Jaar wachten op een volgend boek is lang, maar het was het wachten absoluut waard! Nu hopen dat het niet weer 10 jaar gaat duren.

4,5 sterren