Jessica is back en hoe ! In Glashard trekt ze, als lid van het geheime elitekorps Saligia, ten strijde tegen de handel in bloeddiamanten. Hiervoor gaat ze undercover in de wereld van Baruh Salomon, een actie die niet zonder risico's blijkt te zijn en het uiterste van haar vergt. Alsof dat niet genoeg is krijgt ze ook te kampen met de nodige problemen in haar privéleven en wordt ze geconfronteerd met een, voor haar, verdacht overlijden in het hospice waar ook haar vader verblijft.

Corine Hartman had met Bloedlijn de lat al hoog gelegd en het was dan ook afwachten of ze hetzelfde niveau met Glashard (deel 2 van wat een 7delige serie rond het personage Jessica Haider moet worden) zou halen. En ja hoor, Glashard is mogelijks nog beter.

Vanaf het eerste hoofdstuk zit je als lezer in het verhaal, een verhaal dat het je vervolgens moeilijk maakt om de aandacht te verliezen. De korte hoofdstukken en de opeenvolging van gebeurtenissen maken dat er een enorme vaart in zit. De verhaallijnen sluiten naadloos op elkaar aan en mogelijke vragen worden zonder fout beantwoord.

Jessica Haider is en blijft bovendien een fantastisch personage: hard en gruwelijk aan de ene kant, enorm menselijk aan de andere kant en steeds op zoek naar rechtvaardigheid. Haar rechtvaardigheid ... Op welke manier ook ...

Op de cover van Bloedlijn staat : "Jessy H. Is de Nederlandse Dexter !" Na het lezen van Glashard zou men nu kunnen zeggen: "Corine Hartman is de Nederlandse Mo Hayder". Qua gruwel moet Hartman zeker niet onderdoen voor haar Britse collega en zowel Bloedlijn als Glashard halen moeiteloos het niveau van de betere thrillers van Hayder.