Inspector Jefe Javier Falcón van de politie van Sevilla is nog maar net begonnen aan het onderzoek naar een onidentificeerbaar verminkt lijk wanneer een zware bom een appartementsgebouw en een achterliggende kleuterschool in puin legt. Sevilla is in shock.
Falcón en zn team rechercheurs worden bijgestaan door de Spaanse inlichtingen- en antiterrorismedienst. Maar de inlichtingendienst CGI en de lokale moordbrigade hebben blijkbaar andere prioriteiten: het CGI wil het onderzoek al snel voeren in het kader van het internationale moslimterrorisme terwijl Falcón aanvoelt dat die theorie niet helemaal opgaat, met name omdat in de kelder van het vernielde appartementsgebouw een moskee was ingericht. Falcóns aandacht richt zich op het bedrijf Informaticalidad, dat er wel een erg vreemde bedrijfsethiek op nahoudt en de xenofobe politieke partij Fuerza Andalucía die garen tracht te spinnen uit de aanslag...
Voor de derde keer is de Zuid-Spaanse stad Sevilla het decor van een misdaadroman van de spanjofiele Engelsman Robert Wilson. Met opnieuw ook Javier Falcón in de hoofdrol.
Verborgen moordenaars is een erg realistisch opgezet verhaal dat door Wilson op een koele, humorloze, journalistieke manier wordt gebracht, het is een mix van politie- en spionageverhaal dat op een grotere schaal speelt dan enkel het broeierig hete Sevilla.
De snelheid ligt erg hoog. Een vergelijking met de reeks 24 is vaak meer dan terecht. Wilson laat zijn personages elk mogelijk spoor onderzoeken zoals de logica van de realiteit het gebiedt. De verschillende sporen en de talrijke spelers (reken op een dikke twintig namen die elk een eigen rol opeisen) zorgen soms voor een haast onontwarbaar kluwen dat je verplicht om aandachtig bij de les te blijven. Toch slaagt Wilson er in om Verborgen moordenaars voortdurend spannend en boeiend te houden!
Naast het zakelijke aspect van het onderzoek maakt Wilson ruimschoots plaats voor de psychologie van de spelers. Hoe trefzeker en wetenschappelijk correct het doen en laten van de spelers vanuit psychologisch oogpunt ook wordt neergezet, toch blijft Wilson ook hier een eerder zakelijke stijl aanhouden. Ondanks alle emotionele momenten (het huiselijke geweld tussen Calderón en Inés, de therapie van Consuelo  in feite de twee verhaallijnen die af en toe zorgen voor een rustpunt, hoe raar het ook klinkt - het drama van Fernando Alanis die zijn halve gezin verliest,...) laat Wilson zich nooit betrappen op iets dat ook maar van ver ruikt naar melodrama. Als enige minpuntje zou je kunnen stellen dat je hierdoor als lezer nooit echt een band krijgt met de personages, dat het allemaal net iets te afstandelijk is.
De rijke, zorgvuldig gecomponeerde plot, de psychologische onderbouw van en tegelijk de afstandelijkheid tot de personages, de zin voor detail... allemaal elementen die ook voorkomen in het werk van Jef Geeraerts. Verborgen moordenaars is zeker geen lichte eenvoudige lectuur. Lukt het je de aandacht erbij te houden dan krijg je voor je inspanning heel wat terug. De rijke inhoud maakt van Robert Wilsons Verborgen moordenaars een boek dat bij een tweede lectuur even boeiend en interessant zal zijn.