Een mooi verhaal over wanhoop, hoop, verdriet, doorzettingsvermogen en moed.
Tijdens een schoolreisje verdwijnt Sarah, op twaalf jarige leeftijd, wanneer moeder Amanda haar en haar dochter Ellie slechts één moment uit het oog verliest.

"Sinds Sarah's verdwijning lijkt het wel of we op een breuklijn wonen: om de haverklap is er een aardbeving, zonder enige waarschuwing vooraf".

Een zoektocht volgt, iedereen helpt mee. Uiteindelijk blijven alleen Sarah's ouders en Amanda over, ook na een jaar en een orkaan blijven ze hoop en vertrouwen houden op de terugkeer van Sarah.

Tussendoor vertelt Sarah haar verhaal, ze is meegenomen door een man en een vrouw, ondergedoken. Ze schrijft aan Musje vanaf dag één haar vriend in nood.

"Hallo Musje,
Dit veertje heb ik op die dag in New Orleans van de waarzegster gekregen. Ik heb er goed op gepast. Ze zei dat veren sterk zijn. Dat ze een heel eind kunnen buigen voordat ze breken. Dat zal ik goed onthouden. Als De Man echt gemeen is, of als ik bang ben, of als ik begin te denken dat ik nooit meer thuis zal komen. Ik zal mezelf eraan herinneren dat ik heel buigzaam ben. Hoe erg het ook wordt, ik zal nooit breken. Want ik ben sterker dan zij denken".

Naast al deze ellende gaat het niet goed met Amanda's huwelijk.
"Normale mensen proberen hun vrouw geen pijn te doen. Normale mensen vernietigen degene van wie ze houden niet. Dit is helemaal niet normaal".

Je leest hoe een ieder omgaat met zijn verdriet, hoop. Meerdere thema's komen in dit verhaal naar voren. Emotionele en/of fysieke mishandeling, tieners die lijden onder depressie en wanhoop zich verkeert vergrepen voelen, het verlies van een kind. Maar daarnaast ook het geestelijk sterk blijven onder erbarmelijke omstandigheden.

"Vederlicht is geschreven voor iedereen die zich ooit alleen, onbemind, onveilig of niet gewaardeerd gevoeld heeft".