Er zijn veel lezers die het tempo van deze trilogie te laag vinden ... niet genoeg actie. Daar kan ik me iets bij voorstellen, maar voor mij heeft dat juist een positief effect. Ik vind het heerlijk om in een hoekje weg te kruipen en de persoonlijk ontwikkeling van Cassia en Ky - en hun onderlingen relatie - te volgen. De schrijfstijl van Condie - bij vlagen bijna poëtisch - spreekt me enorm aan. Een voorbeeld: "... liefde laat je kijken, kijken en nog eens kijken. Je ziet de rug van een hand, hoe iemand zijn hoofd draait, de manier waarop iemand loopt. Als je voor het eerst liefhebt kijk je blindelings en zie je alles als een stralend, geliefd geheel of een prachtige som van mooie delen. Maar als je je geliefde ziet in stukjes, in waarom-vragen -- waarom loopt hij zo, waarom sluit hij zijn ogen op die manier -- kun je ook daarvan gaan houden, en dat is een liefde die ingewikkelder en completer tegelijk is."

In dit tweede deel wisselt het perspectief per hoofdstuk tussen Cassia en Ky. Dat vind ik slim bedacht en geeft echt een toevoeging op het eerste deel. Ik heb al stiekem even gespiekt: in het laatste deel zet Condie nog een stap extra en wisselt het perspectief tussen Cassia, Ky en Xander. Ben benieuwd ... ik heb er zin in!