Wat een verhaal. Een manier van vertellen waarbij je regelmatig denkt: vertel het nu maar gewoon. Maar hoe wil je dit misbruik vanuit het kind met de kennis van een volwassene vertellen? 'Het kind verlangt magie, het kind verlangt educatie.'

De magie die 'ondergetekende' vindt in het eerste echte boek dat zij krijgt, de sprookjes van Hans Christian Andersen.
De eductie die volop aanwezig was, 'ondergetekende' las veel, diverse titels komen langs.
De familie Holbein, waar 'HEHH heer en meester werd over de paarden, pionnen, torens en lopers... en nu dan de dame. Dit huis een speelveld waar al het gedachte, gewenste en gevreesde werkelijkheid kon worden.'

Alles wat bij Andersen voorbij kwam, kwam ook in het Holbein-huis voorbij. 'Het liep door elkaar, ging gelijk op, de werelden waarover ik las, de wereld waarin ik leefde.' Vele zinnen met allerlei komma's en haakjes zijn bijzonder, bijv. ook: 'het een voortdurend onderzoek is naar wat 'thuis' betekent, en voor wie.'

Dit boek dat ik een paar weken terug door een ergens opgevangen woord, een aanbeveling, de prachtige omslag meegenomen heb bij @boekhandelspui is vandaag 4 mei uit. Daarom ook deze passage nav foto's uit 1933: 'Dit lied is schokkend, indringend, mogelijk zelfs subliem te noemen. Woordloos verhaalt het van oorlogen en liefde en lichamen die in elkaar verstrikt raken. Van kroonluchters, waskaarsen en priemgetallen. Van aarde, vuur en wind en wat er in dat vuur verdwijnt: asmensen die in ashuizen moeten wonen.'

Het labyrint van/en de Minotaurus, waarin een kind ook verlangt naar de vader in wiens armen het kind zich kan verschuilen voor ditzelfde monster. Het klinkt wat mysterieus op deze manier. Het is een web, een labyrint dit boek, dit bijzondere verhaal. De auteur schrijft om veel heen, mooi, soms vergoelijkend, soms verzachtend dat het ook fijn was overdag. De beschreven scènes die letterlijk gaan over het misbruik komen ontstellend rauw binnen en als lezer zou je die Minotaurus een knal verkopen.

En des te meer hoop je, wens je, dat ieder kind kind mag zijn. Dat een kind de tekeningen wel lichter kan maken i.p.v. alleen maar donkerder.