Ik mocht dit boek lezen nadat ik werd uitgeloot als testlezer, waar ik echt heel dankbaar voor ben. Ik had dit boek niet willen missen.

Het is een vreselijk verhaal, soms doet het je een gevoel van walging geven, maar wat het meest naar voren komt is de hoop, de hoop om ooit vrij te komen, de hoop om en " normaal" leven, de hoop om te genieten, de hoop om ooit echt vrij te zijn... Die hoop die voel je, die proef je en die beleef je.

Het verhaal neemt je mee, ook al leest het soms wat houterig en merk je dat de 2 vrouwen die deze gruwelijke gebeurtenissen hebben meegemaakt niet te diep in de emoties kunnen en willen zitten, naar mijn gevoel uit zelfbescherming. Het klinkt wellicht raar, maar als zij dat los hadden kunnen laten was het echt 5 sterren waard geweest, dan had het mij nog meer meegesleept in het verhaal en had het waarschijnlijk letterlijk de haren op mijn armen recht overeind laten staan.

Dit neemt niet weg dat dit boek het lezen echt waard is. Naast de hoop die naar voren komt is het ook een waarschuwing voor alle meisjes en vrouwen om altijd op je hoede te zijn.
Ik heb meegeleefd, meegehuild, mee gehoopt en mee gelachen en wat heb ik een bewondering voor de 3 vrouwen die dit hebben overleefd, alle 3 op hun eigen manier. Ik heb daar een diep, diep respect voor