If you don't talk about your past, and you work in a bookshop, then your topics of conversation are basically

1. Books I've read and liked and why.

2. Books I've read and not liked and why.

3. Books I want to read, but haven't yet, and why. 4. Books I have decided not to read and why.”

Het leven van de 25-jarige Loveday draait volledig om boeken. Ze werkt als sinds haar vijftiende in een tweedehandsboekhandel in York. Het is haar droomjob die haar toelaat om dagelijks met boeken in aanraking te komen. Omdat Archie, haar baas en enige vriend, zich om de sociale contacten in de winkel bekommert, hoeft zij amper met mensen om te gaan. De mate waarin boeken haar leven bepalen, wordt benadrukt door de vele tatoeages van de eerste zinnen van de boeken die voor haar een speciale betekenis hebben.

Het leven van Loveday is tot in de puntjes geregeld, wat haar duidelijk veel houvast biedt. Desondanks loert de angst om controle te verliezen constant om de hoek. Omdat ze mensen onvoorspelbaar vindt, gaat ze elk nieuw contact angstvallig uit de weg. Zelfs Archie laat ze niet volledig in haar leven toe. Hoewel ze voor de lezer eenzaam kan lijken, is ze volkomen tevreden. Zelfs de aanhoudende liefdesboodschappen van Rob legt ze met een verbazingwekkende kalmte naast zich neer. Maar dan komt een jonge dichter, Nathan, een verloren boek ophalen en slaagt erin om door haar pantser te breken. Dit proces wordt geloofwaardig en zeker niet sentimenteel beschreven.

Behalve door de aanwezigheid van Nathan wordt ze ook uit haar evenwicht gebracht door dozen vol boeken die ze moet uitrapen voor de verkoop. Tussen die collecties vindt ze namelijk boeken die haar aan haar ouders doen denken. Via flashbacks komt de lezer geleidelijk aan meer te weten over haar kinder- en jeugdjaren. Haar liefde voor boeken blijkt een vlucht voor mensen te zijn, en de manier waarop die haar in het verleden hebben teleurgesteld kan niet anders dan de lezer diep raken. Butland weet de troostende kracht die van boeken kan uitgaan perfect te verwoorden, al maakt ze tegelijk duidelijk dat lezen geen simpele remedie voor trauma’s is.

De atypische personages wisten me snel voor zich te winnen en de setting van de tweedehandsboekenwinkel sprak natuurlijk onmiddellijk tot de verbeelding. Ook de grappige schrijfstijl van Stephanie Butland en de vele verwijzingen naar boeken zorgden ervoor dat ik dit verhaal met enorm veel plezier gelezen heb. Hoewel ik het einde iets te bombastisch vond, blijft vooral de positieve, hoopvolle toon van het boek hangen.

Ik zou dit boek als feelgood bestempelen, maar er zit zoveel in het verhaal dat het zeker ook lezers zal bekoren die minder met dit genre hebben.