Dit boek is in vier delen geschreven, telkens vanuit een andere verteller: Portia, Mister Vernon, Sister Maeve en Chuck Bass. Met veel humor en ongelofelijk veel hoop is Quick in staat om het verhaal van de buitenbeentjes van onze maatschappij te vertellen. Ik heb veel bewondering voor de manier waarop hij psychische aandoeningen weet te omschrijven: rauw, eerlijk maar vooral hoe hij de essentie weet te treffen. Dit boek gaat vooral over mensen die de zorg op zich hebben genomen voor de ‘buitenbeentjes’ in hun eigen leven. Portia zorgt voor haar moeder, Chuck voor zijn zuster, Maeve voor haar zoon en mister Vernon zorgt voor zijn hond, Albert Camus. Rijke en goed uitgewerkte karakters die het niet makkelijk hebben in hun leven, maar die op de een of andere manier het hoofd boven water houden. Quick heeft een hele aparte en herkenbare stijl van schrijven die niet iedereen zal aanspreken. Mij wel.