Een jong meisje dat Anna heet, eindigt in het WO-II oorlogse Polen alleen voor de winkel van haar vader die afgevoerd is. Ze is zeven jaar als we voor het eerst met haar kennis maken. Anna ziet talen als mensen. Elke taal heeft voor haar een ander gezicht en naam. Sommige mensen passen niet in dat beeld en hier weet ze niet goed mee om te gaan. Een stille, lange man zonder naam neemt haar onder zijn hoede en leert haar de taal van het overleven, de taal van de weg: het Wegs. Anna ziet in hem een vaderfiguur en vertrouwt hem. Hij laat haar denken aan Koning Salomon, een gevaarlijke naam om te benoemen in die tijd. De man besluit dat Swallowman (zwaluwman) wel mag en een betere naam is in het Wegs, zodat niemand in gevaar komt. “Het is heel makkelijk om iets in het Wegs te vertalen, maar andersom is het moeilijker”.
Na jaren van omzwervingen in Polen en Duitsland, hij nors, zij arisch, ontmoeten ze Reb Hirschl. Deze Joodse man is vrolijk en licht, nonchalant en speelt de klarinet, al is zijn laatste riet kapot. Reb is heel anders dan de Zwaluwman en samen vormen ze een apart trio. Daar waar Anna en de Zwaluwman samen goed konden overleven door steeds een andere rol aan te nemen, kon dit niet met Reb Hirschl erbij.
Anna groeit langzaam op tussen de twee totdat ze een vreemd figuur tegenkomen met snode plannen; de venter. Na een verschrikkelijke daad vertrekt Reb Hirschl en gaat alleen verder, met een tragisch einde als gevolg. Gaandeweg wordt ook duidelijker wie de Zwaluwman is en waarom hij langzaam gek wordt. Anna gaat vervolgens door diepe dalen om het enige vertrouwde figuur uit haar leven ook echt in leven te houden.
Dit verhaal had op elk moment van oorlog kunnen plaatsvinden. Het gaat niet zozeer om de oorlog, het gaat meer om het overleven, vertrouwen en wantrouwen, de kijk op het leven en ermee om te gaan en het opgroeien van een jong meisje in een wrede wereld. De manier waarom de schrijver delicate zaken beschrijft of eigenlijk eromheen schrijft vind ik mooi. Voor de lezer af en toe lastig, omdat het eerst tot je door moet dringen wat er nu eigenlijk staat, vervolgens nog een keer moet lezen om het te laten landen en het je uiteindelijk in een emotionele krater achterlaat. Dit keer ga ik zeker nog eens lezen en zeer zeker zal ik dan alles anders lezen en ervaren.