De synopsis vertelt het al, een niet al te prettig mens doet zijn levensverhaal, vol tragiek. Nat van drank en zwart van de misére. Verteld zoals alleen Erik Vlaminck dat kan, de humor is zwart, de ellende diep, de personages herkenbaar, de man een nathals en een egoïst, de vrouw de sterke waarop het huishouden en het bedrijf steunt. Je komt het vaker tegen in het oeuvre van Erik Vlaminck. Uit het leven gegrepen lotgevallen waarin het van kwaad tot erger gaat. In een tempo waardoor je je geen tel verveelt, Vlaminck valt nooit tegen, hij schrijft gewoon weer een geweldig boek.