Het boek behandelt het verwerken van een groot verdriet, het verliezen van een geliefde. De relatie van het hoofdpersonage en zijn geliefde Robine wordt zeer filosofisch benaderd. Zoals de achterflap het beschrijft is het inderdaad een zeer gelaagd boek. Verschillende aspecten, thema’s en emoties worden aangeraakt.
Toch voelde ik me nooit helemaal echt deel uitmaken van het boek. Ik had nooit helemaal het gevoel dat de relatie en het leven van Léon en Robine helemaal duidelijk waren.
Er worden zeer veel verschillende zaken besproken. Hoe de twee elkaar hebben leren kennen, hun interesses, films, tentoonstellingen, ongekende zaken uit het verleden. Hierdoor blijft het dikwijls te oppervlakkig en wordt het soms ook allemaal te complex.
Dikwijls is Van Gogh ook ver zoek in het boek, een aantal keren wordt een locatie wel vergeleken met een schilderij van Gogh, maar gezien de ondertitel van het boek had ik een veel grotere connectie met zijn werk en zijn leven verwacht.
Het is geen boek voor iemand met interesse voor schilderkunst, maar eerder een filosofisch en psychologisch verhaal over liefde, verdriet, verlies en herinnering.
Uiteindelijk wordt de ondertitel duidelijk, maar om zeer andere redenen dan dat de cover doet vermoeden.