Ik lees vaak boeken niet uit wanneer ik er geen zin meer in heb. Zo is het gegaan met "Hof van Barmhartigheid" van AFTh, de TT-Assen roman van Marcel Moring (Dis), het boek van Houellebecq over het vakantie-sex-camp en ik vergeet er nog een heleboel, denk ik. Dat is niet erg want er zijn nog meer dan genoeg andere boeken. Maar bij "Pussy-Album" wilde ik dit niet. Ik had na 70/80 blz. een zware dip en wilde eigenlijk stoppen, maar ik had me toch opgegeven voor de leesclub en had het boek gratis gekregen en wat als Hebban mij voortaan voor altijd zou uitsluiten van deelname aan een leesclub?
Maar er zijn leuke dingen aan Pussy Album. De cover vind ik mooi en de titel nog mooier. De titel slaat op de computermap waarin Eva haar dronkemansgedichten opslaat en ze daarna nuchter weer delet . Die fascinatie met poëzie vind ik het mooiste van het boek. Het gedicht voor haar lief waarmee het boek eindigt is prachtig.
Ook de rake typeringen zijn prachtig! Op Twitter staat het er vol mee en door die tweets wilde ik het boek lezen. "Zo'n hoekige onzinkerel. Heerser over zijn hond en zijn Volvo". "De waarheid, die kust je soms zo zacht dat je het niet voelt". De woordvondsten zijn leuk en sommige passages zijn wonderschoon.
Maar het verhaal slaat nergens op. Vrouw verliest vriend en baan, raakt aan de drank en dat kan natuurlijk niet goed aflopen! En er wordt wat afgezopen in het boek, en geneukt.
Het einde was onvermijdelijk. Gaandeweg het verhaal zie je steeds meer flashbacks over haar jeugd, haar eigenzinnige karakter en de grote geliefde. In de eerste hoofdstukken worden al de verwijzingen naar de grote geliefde gegeven (“Aan jou denk ik pas op mijn sterfbed”). Dit is een veelgebruikte methode om spanning in het verhaal te brengen en te zorgen dat de lezer blijft doorlezen. En aan het einde volgt dan de apotheose, en die vond ik mooi maar pas toen ik het later terug las.
Door de tweets waren mijn verwachtingen hoog, te hoog want ze zijn niet waargemaakt. Een paar fonkelende tweets maken nog geen roman. Alhoewel er mooie stukken in staan, denk ik dat deze beter tot hun recht komen als korte verhalen of blogs!