“Wanneer de dood een verhaal vertelt kun je maar beter luisteren”, een veelbelovende zin op de (vorige) cover van dit boek. Een zin die triggert en verwachtingen creëert.

1939; Nazi-Duitsland. Liesel is pas 9 jaar als ze, samen met haar broertje, noodgedwongen in een pleeggezin geplaatst gaat worden. Op weg daar naartoe overlijdt Werner en dus staat Liesel er ineens helemaal alleen voor. Na de uitvaart van Werner ligt daar ineens het Doodgravershandboek. Ze neemt het mee en koestert het als een soort van aandenken aan die dag en aan haar broertje. Tijdens haar verblijf in het gezin leert de man des huizes Liesel om te lezen. Ze heeft nachtmerries en het lezen helpt haar tot rust te komen. Al snel is ze hieraan zo verknocht dat ze zelfs overgaat tot het zo nu en dan stelen van boeken, soms met gevaar voor haar leven. Want wanneer ze kans ziet pakt ze een boek weg bij een boekverbranding die de Nazi’s uitvoeren.

Na een tijdje leert ze Max kennen, hij duikt bij hen in huis onder omdat hij van joodse afkomst is. Ze kunnen het goed vinden en er groeit een bijzondere vriendschap die hen beide veel blijdschap en geluk brengt, zover de oorlogssituatie dat toelaat. Maar dan slaat het noodlot toe……..

Markus heeft een schrijfstijl die bij je blijft, heel beeldend is en toch heel ontspannen leest. De hoofdpersonages zijn indringend en bijna tastbaar.

Een boek over de tweede wereldoorlog. Een boek vol ellende en verdriet. Een boek over een van de meest wanstaltige periodes in de afgelopen eeuw, dat kan niet anders. Het boek trekt aan als een magneet, vooral na het lezen van de flaptekst en een aantal recensies. Je moet als schrijver heel goed weten waarmee je bezig bent wil je over een periode als deze een dusdanig indringend verhaal schrijven. Want dat is het. De vertaling moet ook bijzonder goed zijn. Dit boek komt binnen, maakt indruk en laat vervolgens niet meer los. Liesel is een meisje waar je meteen sympathie voor voelt, een jong kind wat zoveel meemaakt in een woelige tijd en dingen meemaakt die kinderen niet zouden moeten meemaken. Veerkrachtig, eigenzinnig en bijzonder. Het verhaal is meeslepend, indrukwekkend en op een zekere manier ook ongelooflijk. Het is dat we beter weten, helaas……

Het boek “De Boekendief” is prachtig. Ik kan niet anders oordelen.