Het is niet mijn stijl, maar het had meer iets van een fantasy of science fiction verhaal in het Victoriaanse tijdperk dan dat het een thriller was. Toch was het boek spannend. Dahlquist heeft een toneelachtergrond en dat was duidelijk te merken. In de hoofdstukken vertelden de drie hoofdpersonen hun verhaal. Toch is het een beetje uitgerekt. Het had naar mijn idee ook in pakweg 500 blz verteld kunnen worden, want soms waren de hoofdstukken wel langdradig en had ik de moeite om er bij te blijven. Het taalgebruik is wel weer een punt van waardering. Goed gedaan, kan niet anders zeggen, zowel de vertaler als de schrijver zelf.

Het verhaal gaat over Celeste Temple die via een briefje te lezen krijgt dat haar verloving met Roger Bascombe is beëindigd. Een zoektocht over het hoe en waarom leidt tot een hoefijzerig landgoed, Harschmort Manor met verschillende kamers, geheime kamers en snijzalen. Alles daarit om helse machines die ervoor zorgen dat mensen hun dromen afstaan aan een groep samenzweerders die op macht uit zijn.

Miss Temple wil dat niet en krijgt hulp van de vriendelijke moordenaar Kardinaal Chang en de arts Abelard Svenson. Zij moeten de strijd aanbinden met mensen als de duivelse contessa Lacquer Sforza, Francis Xonck, Harald Crabbé, de comte d'Orckanz en nog meer mensen met illustere namen. Het leidt er allemaal toe dat de drie langzaam zeker de plannen van de samenzweerders dwarsbomen. Daar is wel letterlijk een hoop bloed, zweet en tranen voor nodig.

De glazen boeken van de dromeneters is interessant voor mensen die van een lang verhaal houden en het niet erg vinden om bijna 900 pagina's te verorberen, anders is het raadzaam om het boek te laten voor wat het is. Geduldig moet je ook zijn, want in een dag uitlezen is er niet bij. Een opgave, beproeving, maar wel een stijlvol verhaal voor mensen met een fantasierijke geest.