Om er een beetje in te komen heb ik voorafgaand aan zijn nieuwe roman 'De Ommegang' dit eerder werk van van Aken ter hand genomen.
De schrijfstijl bevalt mij goed. Vlot, niets verhullend zonder plat te worden en met de nodige scherpe humor. Dat leest lekker weg. U voelt een 'maar' aankomen ... klopt.

Het is mij ruim 600 pagina's lang niet gelukt om in het verhaal te komen. Een boek moet je aantrekken, je moet verder willen lezen, vooral als het zo'n dikke pil is. Voorwaarde is dat de lezer zich kan vereenzelvigen met een van de hoofdrolspelers en dat is dus niet gelukt.
Dido blijft alleen maar rondrennen, 10 jaar lang, door het hele middellandse zeegebied tot aan de Tigris en Eufraat. En wat heeft hij daarmee bereikt ... ?
Bij Swintharik kreeg ik al meer gevoel, maar dat zat hem vooral in de humoristische onderdelen zoals die wijnzak van geitenleer waar hij mee loopt te zeulen.
Mijn hoop was gevestigd op de stoere en onafhankelijke Alêtis. Iemand om een beetje verliefd op te worden. Helaas: zij bleef tot het einde toe een bijrol houden. Jammer.

Tja, wat nu? De recensies op Hebban bij het nieuwe boek 'De Ommgang' zijn ook niet echt uitnodigend. Bovendien weer eentje van meer dan 600 pagina's. Voorlopig blijft 'ie nog even op het wil-ik-lezen-plankje staan.