Karin Alvtegen debuteerde in 1998 met de psychologische thriller Schuld en surfte vervolgens mee op de enorme golf van belangstelling voor Scandinavische misdaadauteurs. Vooral uitgeverij De Geus speelde een grote rol in dit fenomeen, door veel te vertalen en deze thrillers in prachtige, gebonden edities op de markt te brengen. Hoewel achteraf gezien lang niet alle auteurs even goed bleken te zijn, werd de thrillerwereld zeer aangenaam verrast door de kwaliteit van mensen als Henning Mankell, Liza Marklund en  in mindere mate  Kjell Eriksson en Håkan Nesser. Karin Alvtegen zit hier in principe een beetje tussenin. Ze kan de kwaliteit van Mankell absoluut niet halen, maar is wel weer beter dan veel van de andere auteurs die, vooral vanuit Zweden, de afgelopen jaren vol passie aan de deur van het internationale succes hebben geklopt.
Alvtegen, de achternicht van Astrid (Pippi Langkous) Lindgren weet heel goed hoe ze een verhaal moet vertellen en doet dat op een opvallend minimalistische manier. In Schuld komen extreem weinig personages voor en is er helemaal niets wat de aandacht van het verhaal kan afleiden. Dat is op zich vrij gedurfd, aangezien de kans dan altijd bestaat dat je als auteur door het ijs zakt en het verhaal extreem saai en onpersoonlijk gaat worden. Maar het pleit voor de vakmanschap van Alvtegen dat zij dit zonder problemen weet te voorkomen en vanaf de eerste pagina weet te boeien.
Hoofdpersoon in het boek is de door paniekaanvallen geplaagde Peter Brolin die gevraagd wordt om een pakketje af te leveren bij de zakenman Olof Lundberg. Een simpele vraag waar hij dan ook gehoor aan geeft, maar wat enorme gevolgen zal krijgen. In één keer komt het tot dan toe vrij saaie leven van Brolin in een maalstroom van gebeurtenissen terecht, waarbij niets meer is wat het in eerste instantie lijkt. Hij wordt een pion in een gevaarlijk spel waar hij niet meer uit kan stappen, zonder dat hij kan begrijpen waarom hij er sowieso in terecht is gekomen. Steeds komen er weer nieuwe vragen en lijkt de situatie constant bedreigender te worden voor Brolin. Maar aan de andere kant krijgt hij ook het gevoel dat hij leeft en dat hij misschien wel voor het eerst in zijn leven een rol van betekenis speelt. Dat andere mensen hem nodig hebben en hem ook daadwerkelijk waarderen. Hij raakt bevriend met Lundberg en ontdekt eigenschappen in zichzelf die hij nooit hadden kunnen vermoeden.
Als debuut valt Schuld absoluut niet tegen. Het is spannend, onvoorspelbaar, leest opvallend vlot en beschikt over zeer sympathieke hoofdpersonen. Alleen het slotakkoord is wat ver gezocht en niet overal even goed uitgewerkt. De psychotische stalker weet in het grootste deel van het verhaal haar zaken zeer goed te plannen en is Brolin en Lundberg steeds één of meerdere stappen voor. Zonder teveel van de inhoud van Schuld weg te geven, klopt het in de laatste paginas dan toch niet helemaal met het beeld dat je vervolgens van haar krijgt. Daar tegenover staat dat de eenzaamheid van Peter Brolin bijzonder goed wordt weergegeven en ook de wanhoop die hem overvalt als de terreur van de stalker zich langzaam maar zeker op hem gaat richten. Ook zijn vriendschap met Olof Lundberg is goed beschreven en dan vooral de emoties die dat bij Brolin oproept. Het maakt van Schuld een goed boek en een zeer opvallend debuut.