Een raadsel. Psychologisch, in zekere zin ook filosofisch. Waarom zou iemand die letterlijk en onherroepelijk zijn veilige wereldje wordt uitgesmeten de hem voor straf opgelegde taak daar daadwerkelijk uitvoeren? Terwijl hij die taak -uit weerwil of paniek, of kleinschalige wraak- zou kunnen laten zitten. Dood gaat hij hoe dan ook.
Toch voert in de Silo iedere dissident die ‘op Schoonmaak’ de giftige buitenwereld wordt ingestuurd zijn opdracht uit. Ondanks eerdere beweringen van niet. En dood gaan ze allemaal. Wat drijft hen ertoe de handeling tóch te verrichten?

Juist door je deze vraag te stellen loop je in de Silo risico tot dissident bestempeld te worden. De Silo: een groot ondergronds bouwwerk waarin een omvangrijke gemeenschap gedijt, zo lang de machines maar blijven werken en mensen zich aan de regels (hoe onlogisch ook) houden. Maar liefst honderdvierenveertig verdiepingen diep. Elke zoveel etages vormen onbedoeld een rang in die maatschappij- met als dieptepunt de Machines. Het hele leven verloopt via de trappen: communicatie, voedselleveringen, noem maar op. Na een Schoonmaak (als het uitzicht weer helder is!) klimmen mensen van het Midden naar de bovenste verdieping voor een dagje uit.

In deze originele setting, benauwend en tot de verbeelding sprekend, laat auteur Hugh Howey de onvrede die onvermijdelijk onder enkele individuen leeft groeien. Wanneer de broeierige spanning, ondanks alle onmacht in die beperkte ruimte met nog beperkter middelen, tot uitbarsting komt is de uitkomst des te desastreuzer. Fysiek, maar ook mentaal krijgen Howey’s personages het genadeloos te verduren. De eeuwige vragen over de zin van oorlog, over eigen belang en het groter goed, over de zin van het bestaan… maar dan gestoken in een volkomen nieuw jasje. Die je vastklemt als een dwangbuis, want Silo’s spanning houdt je eenmaal gevangen stevig in zijn greep.

Silo houdt het midden tussen een ‘normale’ en een SF thriller. Het een opvolger noemen (zoals op de omslag) van de The Hunger Games gaat te ver, maar feit is wel dat het net zo veel actie en ethische problematiek tegen een opvallend en futuristisch decor bevat. Howey heeft na Silo inmiddels acht andere delen – samen de zogenaamde Wool serie- geschreven. Dat deed hij de afgelopen drie jaar. Op zijn blog. Een megasucces inmiddels gelukkig ook al op papier verschenen en nu is er dan het begin van de Nederlandse vertaling.

Overigens wel fijn te weten dat (tegen betaling) de andere delen online te lezen zijn, mócht verdere Nederlandse vertaling uitblijven. Want Silo is overduidelijk het begin van méér. Veel meer, op alle denkbare fronten. Aanrader.