Freya kiest als ze jong is voor een leven in Nieuw Zeeland. Herman woont daar en is op zoek naar een bruid. Freya reist af, trouwt met Herman en ze krijgen een zoontje: Volkert.
Maar het is een verstandshuwelijk. Freya verliest zich in haar muziek, ze speelt piano. Dan valt ze voor haar pianoleraar en krijgt een relatie.
Als Herman daarachter komt, besluit hij met Freya terug te gaan naar Nederland. Eenmaal in Nederland besluiten ze uit elkaar te gaan. Herman en Volkert gaan terug naar Nieuw Zeeland, Freya gaat samen met haar minnaar David verder. Maar ook dat is geen lang leven beschoren. Freya gaat weer de verpleging in, maar blijft ook reizen. Eerst als passagier op de Achille Lauro, later als verpleegster.
Freye bind zich aan niemand, maar heeft een enorme innerlijke onrust. Door het verhaal heen blijken de ervaringen van haar jeugd in een jappenkamp in Indonesië langzaam terug te komen. In gesprekken met haar moeder probeert ze meer te weten te komen over die tijd, maar haar moeder wil er eigenlijk niet meer over praten.

De tweede verhaallijn is bijzonder, die wordt verteld door het schip. Ooit is het gebouwd door een Rotterdamse rederij en gedoopt “Willem Ruijs”. Maar eenmaal verkocht aan de rijke Lauro maatschappij wordt het schip omgedoopt de Achille Lauro.
Het schip verteld over zijn reizen, maar ook over de reizigers. Freya valt hem op. Hij treft haar regelmatig als passagier en ziet haar innerlijke onrust.
Het schip verteld verder over zijn 'bestaan', met brandjes, botsingen, inbeslagname, reparaties en reizen, wat een leuke afwisseling is met het verhaal van Freya, tot de laatste fatale reis.

Het boek is een verweving van fictie en feiten, wat het een interessante roman maakt. De vele Indonesische woorden die worden gebruikt worden pas aan het einde van het boek verklaard. Lastig bij lezen van een e-book.