Mijn mening

Toen ik de samenvatting had gelezen verwachtte ik dat het een jankboek zou worden. En dat hoeft helemaal niet erg te zijn, soms kan huilen bij een boek zelfs lekker zijn. Maar ik kwam bij dit boek niet verder dan een klein brokje in de keel toen het onvermijdelijke gebeurde.

Het begin van het boek vond ik wat verwarrend, omdat de vader daar opeens Alex heet ipv Rob. Ik hoop maar dat dit ligt aan het feit dat ik een ongecorrigeerd leesexemplaar had.

Maar eenmaal in het verhaal werd ik wel meegesleept door de gebeurtenissen. Soms klinisch en soms emotioneel vertelt de schrijver over het wel en wee van het gezin Coates. Door de afwisseling werd het voor mij niet zo’n zwaar boek.

Met name de vader Rob doorloopt braaf alle fases van rouw, ooit bedacht door mevrouw Kübler-Ross.

Ontkenning: tegen beter weten in toch op zoek naar genezing. Er moet iets zijn!

Woede: gericht tegen alles en iedereen en met name zijn vrouw, maar ook zichzelf.

Onderhandelen: de gedachte dat als Rob er maar alles aan doet, dat dan Jack wel zal blijven leven.

Verdriet en depressie: Rob leeft zich uit in overmatig alcoholgebruik. Om de wereld te ontsnappen en zichzelf te verdoven.

Aanvaarding: in plaats van zich te wentelen in zelfmedelijden gaat Rob zich inzetten voor ouders die net de diagnose hebben gekregen. En hij zet een mooi project op voor ongeneeslijk zieke kinderen.

Ik vond het wel mooi om de fases zo duidelijk terug te zien.

Al is het een verdrietig verhaal, uiteindelijk zal je toch verder moeten en hoe je dat doet kun je alleen zelf bepalen.

Mooi boek, soms wat voorspelbaar.