Het boek begint, na een spannend proloog met de spreuk: “Een leugenaar wordt niet geloofd, ook al spreekt hij de waarheid” Deze zin spookte de rest van dit boek door mijn hoofd. Emma is psychiater en dus gespecialiseerd om het menselijk brein te doorgronden. Ze is jong, intelligent en goed in haar vak. Daarbij wil ze wel grenzen overschrijden

Nadat haar in een hotelkamer de ergste nachtmerrie overkomt, is er van de oude Emma weinig meer over. Ze is bang, verdrietig, depressief en durft de straat niet meer op. Wat haar man ook probeert.
Dan wordt er een pakket afgeleverd die voor een buurman bestemd is maar dat mysterieuze pakket blijft maar liggen….En dan ontspint zich een verhaal waarvan ik echt geen details wil vermelden omdat ik de lezer hetzelfde gevoel wil geven wat ik ervaren heb tijdens het lezen. Je weet echt niet wie er nog de waarheid verteld, wie het scenario van dit verhaal zo in elkaar gezet heeft zodat je je continu afvraagt of je gek bent, het wel goed gelezen hebt? Ik heb het boek in een paar dagen uitgelezen, alleen onderbroken omdat er soms dingen zijn die moeten gebeuren naast lezen.
De schrijfstijl van Sebastian Fitzek is mysterieus, beginnend met een proloog waarvan je je halverwege gaat afvragen waar dit in het verhaal past en eindigend met een plot die zo goed in elkaar zit, daar moet je een beetje gek voor zijn.
Hij laat je zelf ronddraaien en meedenken in het verhaal, hoeveel scenario’s ik tijdens het lezen bedacht heb? Velen en ze klopten geen van allen!

Als je bent bijgekomen van dit verhaal volgt er nog een brief van de auteur zelf Hierin neemt Sebastian uitgebreid de tijd om zijn fans te bedanken voor hun mooie brieven waarvan we er enkele kunnen lezen. Hij schrijft nu 10 jaar en ik hoop dat hij nog even doorgaat. Zijn beste boek blijft passagier 23 maar dit is een hele goede tweede.