Nuance: ik zou 2.5 ster gegeven hebben moest Hebban dat kunnen. Waarom? Ik ben een grote fan van het onderwerp en ben blij dat er eindelijk meisjes en techniek aan elkaar gekoppeld worden. Great, maar verder dan dat en een paar leuke inside jokes kwam het vaak niet. (Hello world? Serieus? Leg dan tenminste uit waar dat voor stond...) Daarnaast heb ik ook regelmatig gecrinched bij het woordgebruik. Het is lastig om dit te vertalen door de vele Engelse termen die soms technisch zijn, oké, maar dat bleef vrij beperkt en toch had ik soms het gevoel dat het niet klopte. Alsof de zinnen gewoon niet lekker liepen en de vergelijkingen en beschrijvingen gewoon niet de juiste beelden brachten, maar me in plaats daarvan meer in de war maakte of afleiden van het verhaal. Het een kan nog aan de vertaling liggen, alle respect daarvoor, maar de stijl lag me gewoon niet.

Daarbij: superknappe tieners die niks tegen hun ouders zeggen over wat er speelt in hun leven (want oh, een geheimhoudingsclausule? Damn, slecht excuus. Mijn moeder zou alles weten van naaldje tot draadje). Zo erg zelfs tot op het moment dat mensen hun baan op het spel zetten voor het hoofdpersonage Lacey en zij zich nog afsluit van de adviezen van een leerkracht waarnaar ze al heel het verhaal opkijkt. Plus als je een onbetaalbaar voorwerp vindt en besluit om het op te lappen (waar ik echt een voorstander van ben, want go girlpower in engineering), moet er echt iemand zijn die dat door heeft. Of kan je je echt twee maanden opsluiten zonder dat iemand zich afvraagt wat je aan het uitspoken bent? Dat zijn zowat de grootste clichés die je in ieder YA verhaal vindt. Vergeet ook de vreemd genoeg verdwenen vader niet, die om onverklaarbare redenen gewoon vertrokken is bij zijn vrouw en kind zonder enige uitleg. Niemand kan me vertellen dat een burn-out genoeg verklaring is om daarmee te leven als dat je overkomt, maar nee, Laceys moeder verwijt haar vader helemaal niks.

Dat is maar een voorbeeld van ongeloofwaardige gebeurtenissen en verklaringen, maar ik ga hier niet spoileren. Vooral wat betreft relaties was dit verhaal wel echt een zooitje. Als in: het ene moment verwaarloos je een relatie en het volgende laat de andere persoon na maanden niks gehoord te hebben alles vallen waar die mee bezig is om jou uit de hoge nood te helpen omdat ze dan nog wel goed genoeg is. Of letterlijk van haat en vernieling gaan tot het redden van de dag? Grote contrasten op luttele pagina’s die niet genoeg uitgewerkt waren om overtuigend te zijn.

That aside: toegegeven, het concept van de Bakus, de battles en al die dingen is wel cool hoor en op zich is het ook heel meeslepend met de competitie en je wilt weten wie er gaat winnen en wat er op een dieper niveau aan de hand is, maar ik had geen enkel gevoel waar het verhaal heen ging. Soms waren de plottwist echt te grote sprongen die te los overzien werden alsof dat oké was en ze er maar mee moest leven.
Oppervlakkig gezien wel kan je natuurlijk wel goed volgen, maar er zaten veel onderhuidse opmerkingen in die te obvious waren om erover heen te lezen en tegelijkertijd echt enorm verwarrend waren over wat de boodschap in het verhaal zou kunnen zijn. Ook het einde is hier een enorm groot bewijs van en laat me enorm verward achter. Ik weet oprecht niet wat ik hiermee moet aanvangen.

Conclusie: het is een meeslepend verhaal, maar niet geweldig geschreven en ik heb grote vraagtekens bij de handelingen van praktisch elk personage. Spannend, ja, maar het voelde soms meer aan als loslopend wild dan een goed doordachte YA. Het was amusant, maar daar blijft het voor mij jammer genoeg ook bij, want mijn verwachtingen lagen een heel stuk hoger.