Dit is wederom (net als deel 1) een lekker weg leesboek.
Vermakelijke, lichte lectuur; fijn voor het slapen gaan of met mooi
weer in de tuin of op het balkon.
In dit tweede deel wisselt de auteur van perspectief tussen Fieke en Angela, (in het eerste deel is het alleen Fieke).
Ik had in dit tweede deel meer op met Fieke omdat ik het gevoel had dat ik haar al beter kende.
De personages weet de auteur dus wel tot leven te wekken!
Ze schrijft in de tegenwoordige tijd maar soms sluipt er hier en daar een zin in de verleden tijd doorheen.
Dit merkte ik door het boek heen wel op...

Fieke wordt neergezet als een bloedmooie vrouw die elke man om haar vinger kan winden dus eigenlijk is iedereen wel gek op haar waardoor Angela er maar bleek bij afsteekt. Wat ik ook letterlijk bedoel aangezien ze drugsverslaafd is. Fieke heeft behoorlijke oogkleppen op hieromtrent want ze heeft niets door, zowel bij Angela niet, die bij haar in huis woont, als bij Rogier niet die betrokken is bij drugshandel.
De mannen zijn stoer (Jaap, Julian, Rogier, Harold) en beschermen de `damsels in distress.´ Behalve de laatste twee want hoewel ze stoer zijn zijn ze ook gevaarlijk...
Er komen zelfs pistolen in voor, beschietingen en moordaanslagen.
Hoewel Fieke dit allemaal meemaakt en Jaap als redder in nood elke keer het tij weet te keren houdt Fieke er geen trauma aan over. Nadat ze bijna vermoord is weet ze zich gelukkig in de armen van Jaap terwijl je zou denken dat zoiets vrij traumatisch is....
Je moet dus alles met een korrel zout nemen want ook het wel of geen broer en zus zijn, van Jaap en Fieke, wordt steeds ingewikkelder...

Het einde is open en ook bevreemdend want Jaap heeft blijkbaar een andere identiteit dan hij twee boeken volhoudt (als rustige, advocaat). En is hij nou goed of heeft hij ook een fout randje en geeft hij echt zoveel om Fieke? Hij zegt over haar: `Fieke is niet bepaald een Einstein.´ Beetje stom om zo over je vermeende grote liefde te praten...!