Van Donna Leon heb ik al behoorlijk wat thrillers gelezen met commissario Guido Brunetti in de hoofdrol. Ik vind dat heel plezierige, rustige misdaadromans. Misschien is dat wat tegenstrijdig: een thriller behoort toch spannend en snel te zijn? Donna Leon bewijst met Brunetti dat dat niet per se hoeft. Daarmee is haar reeks wel een uitzondering en misschien daarom wel zo succesvol.

Guido Brunetti is een wat erudiete, minzame politie-inspecteur en in veel opzichten een andere man dan de meeste inspecteurs die je in de diverse politie-thrillers tegenkomt. Om een hele reeks met zo'n inspecteur in de hoofdrol te kunnen lezen, vind ik het belangrijk dat ik zo'n man of vrouw sympathiek vind. Het moet prettig zijn om in diens gezelschap te verkeren, want uiteindelijk breng je vele uren met hem of haar door bij het oplossen van de meest uiteenlopende misdaden.
Aan deze voorwaarden voldoet deze Guido Brunetti zeker. Ik vind hem absoluut sympathiek en daar ligt het dus niet aan. Brunetti weet veel, hij is zeer belezen, hij is een rustige, bepaald niet driftige man en daarmee een tegenpool van de typische detective. Hij is soms zelfs een beetje op het saaie af, maar op zulke momenten zijn er dan altijd nog zijn dynamische echtgenote Paola en hun bepaald niet lastige kinderen en natuurlijk de onmisbare enerverende Signorina Elletra.

Maar ondanks deze ‘hulptroepen’ is Donna Leon er dit keer niet in geslaagd een thriller neer te zetten die het predicaat ‘page-turner’ verdient. Nee, het boek is echt een beetje saai. Het thema – uit een bibliotheek gestolen boeken of delen ervan – is misschien al niet zo enerverend, maar Donna Leon heeft het naar mijn gevoel ook niet zo geïnspireerd als anders opgeschreven. Als dit mijn eerste Donna Leon zou zijn geweest, zou ik het er waarschijnlijk bij hebben gelaten.
Maar ik weet - en zij kan - wel beter!