Op de een of andere manier is mij deze bundel niet eerder onder ogen gekomen, noch heeft iemand me attent gemaakt op de topkwaliteit van dit boek. Misschien heeft dat ermee te maken dat de auteur, Anko van der Woude, niet bekend is. Het is niet iemand die aan de weg timmert, zo te zeggen, waardoor goede wijn in dit geval misschien wel een krans behoeft omdat deze anders onzichtbaar blijft binnen de enorme shitload aan genreboeken. Inmiddels is het boek tien jaar oud, er is geen gevolg op gekomen en Anko ben ik nergens meer tegengekomen in wedstrijden of zo. En dat is ontzettend jammer, want na dit boek wil ik nog wel meer van dit soort verhalen.

Op de kaft staat "15 gruwelijke verhalen", en dat klopt. Het is niet altijd direct horror, en daar is niets mis mee. De verhalen sluiten eerder aan bij bijvoorbeeld Tales of the Unexpected (van Roald Dahl) of The Twilight Zone en het betere werk van Stephen King. Sowieso ademen de meeste verhalen een ouderwetse sfeer, en dan bedoel ik niet de sfeer van tien jaar geleden, maar van de jaren 1970 (en misschien eerder, maar daar was ik niet bij). In verschillende verhalen komen ouderwetse beroepen voor als vertegenwoordiger. Er is een soort kneuterigheid in de settings en de personages, iets met heel gewone mensen in een klein wereldje. Geen helden. Geen anti-helden. Geen mensen die alleen maar slachtoffer zijn, het gruwelijke is meestal vergelding. Zo worden ze tegenwoordig nog maar zelden geschreven. Gezien de details heb ik de indruk dat de schrijver al wat ouder is en die jaren 1970 bewust heeft meegemaakt.

Ik weet niet wat de bedoeling was van de schrijver, misschien wilde hij carrière maken in de USA, maar ik vind het jammer dat de setting voornamelijk Amerikaans is. Aan de andere kant maakt het dat ook afstandelijker, alsof Amerika een onbereikbare wereld is waarin wonderbaarlijke dingen kunnen gebeuren. En laten we niet vergeten dat intercontinentaal reizen in de jaren 1970 nog niet voor iedereen was weggelegd. Het is een soort droomwereld waarin Anko deze nachtmerries heeft geplaatst.
De uitgestrektheid en leegheid van het platteland of de relatieve geïsoleerdheid van suburbs van de USA geeft veel verhalen een beklemmende sfeer. Niet zelden is het die isolatie en eenzaamheid waarmee de hoofdpersonen te kampen hebben. In Beestenweer, dat zich in Frankrijk afspeelt, wordt die isolatie door het weer bereikt.

Opvallend is de volwassen, rustige schrijfstijl. Anko is een goede verteller, met een trefzekere pen. Ondanks de hoofdzakelijke Amerikaanse setting is de schrijfstijl zeer Nederlands, de vertellingen zijn soepel geschreven met een natuurlijk taalgebruik en correct gebruikte stijlfiguren die zeker bijdragen aan de geloofwaardigheid van de verteller - dingen die tegenwoordig nog maar zelden voorkomen in genreproza. Hiermee sluit Jachtseizoen moeiteloos aan bij literaire fictie van bijvoorbeeld Simon Carmiggelt.

Een puntje van kritiek is de techniek van de "afterthought" (en, oh, ja... dat ook nog) die Anko regelmatig gebruikt: het proza onderbreken door het toevoegen van een detail uit het verleden, omdat het precies op dat moment nodig is om dat te weten voor de voortgang van het verhaal. Als het detail eerder was genoemd, had het meer spanning kunnen oproepen. Dat heeft te maken met "Tsjechovs geweer": als je vroeg in een verhaal de aandacht richt op een geweer, wordt daar spanning mee opgeroepen: wat gaat er met dat geweer gebeuren? Nu gebeurt er een hoop en op het moment dat het verhaal dreigt vast te lopen, staat er dat de hoofdpersoon "dat geweer" eerder al had gezien (de lezer dus niet) en gaat het onmiddellijk daarna een rol spelen.

Al met al een echte aanrader voor liefhebbers van ouderwetse horror.