Stacha en Perle zijn als tweeling onafscheidelijk, tot nazidokter Mengele hun magische wereld betreedt. In 1944 komen ze aan in Auschwitz samen met hun moeder en opa. De tweeling valt direct op omdat ze mischling zijn: blond haar en bruine ogen, dus Arisch en Joods tegelijk. Nazidokter Mengele neemt ze meteen op in zijn experiment. Ze worden gescheiden van hun familie en komen samen met andere tweelingen en andere bijzondere mensen in een apart gedeelte van het kamp. Al snel komen ze erachter dat er gruwelijke dingen gebeuren, maar ze hebben steun aan elkaar en vluchten weg in hun eigen magische wereld. Totdat Perle verdwijnt en Stacha niet anders kan dan ervan uit gaan dat ze dood is. Stacha vindt steun bij Feliks. Hij is zijn broer verloren. Nadat Auschwitz is bevrijd, trekken ze samen het verwoeste Polen in. Op zoek naar Perle en een nieuw leven. Hun tocht is niet gemakkelijk en erg gevaarlijk, maar ze hebben hoop en worden gedreven door wraak. Ze willen wraak nemen op Mengele.

Ik zag ertegenop om aan dit boek te beginnen. De quotes op de voor- en achterkant van het boek gaven al weg dat dit een bijzonder boek moet zijn. Maar wel vol met gruwelijkheden. Toch heb ik er geen spijt van dat ik het gelezen heb. Er gebeuren vreselijke dingen, dat is waar, maar die zijn waargebeurd. Daarnaast wordt het verhaal geschreven vanuit het oogpunt van de zusjes en soms worden zaken ook niet beschreven omdat zij zelf zeggen dat het te gruwelijk is om te vertellen. Maar tussen de regels door begrijp je precies waar ze het over hebben. Je vraagt je af wat beter is, want niets zeggen, zegt ook veel.

Konar beschrijft het verhaal vanuit het oogpunt van Stacha en Perle. Bijzonder goed gedaan omdat je tijdens het lezen weet welk meisje er aan het woord is. Zo goed heeft Konar ze op papier een identiteit en karaktereigenschappen kunnen geven. Wat soms wel verwarrend was, is dat het leek alsof de meisjes veel ouder waren dan in het verhaal. Veel te wijs voor hun leeftijd. Maar soms merkte je dat ze vanuit het heden over het verleden vertelden en dan klopt het wel weer. Ook worden dertienjarige meisjes natuurlijk veel sneller oud in zo’n situatie.

Je leeft enorm mee met Stacha en Perle en hun leven in de ‘dierentuin’. Maar wat ik nog het meest bijzondere vond is de wereld waar ze in terecht komen na de bevrijding. Daar had ik nog weinig over gelezen in eerdere boeken over de Tweede Wereldoorlog. Waar de meeste boeken in dit genre stoppen, gaat Mischling verder. Ik las vol verbazing over hoe onwelkom ze nog steeds waren in de bevrijde wereld en hoe Stacha samen met Feliks nog steeds hard moesten werken en vechten om te kunnen overleven.

Ondanks de afschuwelijke gebeurtenissen is het zeker een verhaal dat je moet lezen vanwege de bijzonder schrijfstijl en de manier waarop het verhaal is neergezet. Het verhaal sleept je mee maar doet je het boek ook af en toe doen wegleggen om het even op je te doen laten inwerken. Mischling is een indrukwekkend verhaal en zal een diepe indruk op je achterlaten.