Mevrouw Lohmark is lerares biologie op een Duitse middelbare school. Zeer wetenschappelijk, pragmatisch en behoorlijk gevoelloos staat ze voor de klas. En dat niet alleen; zo leidt ze ook haar eigen leven buiten de schooltijden. Mevrouw Lohmark is een analyticus. Ze analyseert en beredeneert alles wat er gebeurt. Op deze manier toont ze haar emoties die bijna emotieloos zijn. De emoties bij anderen neemt ze waar, maar zijn in haar ogen grote onzin.
Haar gedachten worden in korte staccatozinnen weergegeven. Geen franje en flauwekul in haar leven en ook niet in haar overpeinzingen. Rechttoe rechtaan. In de biologie heeft alles nut; er is geen flauwekul, daarom is dat haar vak. Het is puur en eerlijk. Mevrouw Lohmark doceert doelgericht. Ze wil de leerlingen klaarstomen voor het eindexamen; ze wil dat de leerlingen daadwerkelijk iets leren waar ze wat aan hebben. In tegenstelling tot politiek, die afhankelijk is van almaar opkomende en verdwijnende ideologieën, blijft het verhaal van de biologie hetzelfde. Er valt niet aan te tornen.
Hoe mevrouw Lohmark leeft en waarom ze zo leeft wordt wel duidelijk door alle gedachten die almaar doorgaan. Ze denkt in biologietermen en past die toe in haar eigen leven. Wat ging goed en wat ging mis? En dan vooral waarom? Voor antwoorden kijkt ze naar de biologie, want dat is haar vak, want het is puur en eerlijk en haar op het lijf geschreven.
En ondanks al die emotieloze overpeinzingen sijpelt langzamerhand toch een verdriet en een gemis door in de gedachten van mevrouw Lohmark.