We volgens Antoine en Jacques Thibault deze keer vanaf de vooravond van de eerste wereldoorlog tot het einde ervan.
Antoine, de oudste, heeft een eigen dokterspraktijk in Parijs, hij begeeft zich in de hogere kringen, is een beetje een snob die nogal wat commentaar op zijn broer heeft. Hij lijkt op dat gebied veel op zijn vader.
Jacques is schrijver, dromer, ideoloog die zich in Zwitserland bij een groep gelijkgezinden heeft aangesloten.
Zowel Antoine als Jacques zijn niet getrouwd, hebben geen vaste relatie. Het lijkt me dat hun opvoeding hier wel voor iets tussen zit. Tegelijkertijd denken beide wel veel aan enkele jonge vrouwen die ze als tiener en jongemannen hebben leren kennen.

Antoine heeft zich opgegeven om te dienen in de oorlog, Jacques is afgekeurd, maar zou niet gegaan zijn want hij is tegen de oorlog. Hij wil eigenlijk dat alle werkmensen die als kanonnenvoer gebruikt zullen worden, in staking gaan en weigeren te vechten. Hij is een voorvechter van het socialisme en wil alle volkeren verenigen, de internationale is belangrijk voor hem. Hij heeft bewondering voor mannen die echt iets doen voor het socialisme, voor mannen die de oorlog proberen te saboteren. Hij wordt zo meegesleept in de denkbeelden dat hij ook een daad wil stellen.
Antoine gaat als arts naar het front, maar geraakt bij een gifgasaanval betrokken. Tijdens zijn ziekte krijgt hij meer en meer contact met Jenny die een zoon heeft gekregen, de zoon van Jacques.
Jenny hebben we leren kennen tijdens het eerste deel van de Thibaults en het is mooi dat het toch nog iets geworden is tussen Jenny en Jacques, hoe kort het ook heeft geduurd.

Ik had iets meer moeite met het tweede deel dan met het eerste. Vooral het begin waar het veel over het socialisme ging, vond ik moeilijk door te komen.
Het boek eindigt met brieven van Antoine vanop zijn ziekbed aan Jean-Paul, zijn neef, de zoon van Jacques.