Ik las “Ferdinand” van Rita Goyens.

Toen het boek in 2017 uitkwam, trok het direct mijn aandacht, omdat het verhaal zich afspeelt in Mechelen.
Het werd echter gepromoot als zijnde suspence, wat mij dan weer terughoudend maakte.
Nu ik het dan toch heb gelezen, kan ik al meteen vertellen dat het helemaal geen thriller is.
Het is bij momenten echter wel spannend.
Ferdinand is een jonge Mechelaar die leeft in de 16e eeuw.
Op een dag in 1515, bevindt hij zich in het huisje van een net op de brandstapel gestorven heks. Om klokslag 23 uur verliest hij het bewustzijn, en als hij weer bijkomt, blijkt hij zich in diezelfde buurt te bevinden, maar wel in een andere tijd.
Hij is naar het jaar 2015 “geflitst”.
In het Mechelen van 2015 ontmoet hij Marcel.
(Volgens mij is dat Marcel Kocken, oud-stadsgids, en schrijver van o.a. “Gruwelgids voor Oud-Mechelen”, aan wie in het boek ook een dankwoord is gericht, omdat zijn boek de schrijfster heeft geïnspireerd...)
Vooral voor wie zich interesseert voor de Mechelse geschiedenis, is dit een heerlijk boek.
De straten, pleinen en steegjes worden gedetailleerd beschreven, alsook de gewoonten van die tijd, bepaalde ambachten, en zelfs wat er gegeten en gedronken wordt.
En natuurlijk de angst voor hel en verdoemenis, die erg leeft bij de Middeleeuwse mens.
De grote klassenverschillen in zo'n “Heerlijkheid” lopen als een rode draad door het verhaal.

Voor wie houdt van geschiedenis, maakt het niet uit of het in Mechelen speelt of in een andere middelgrote stad. Het is eigenlijk een universeel verhaal, dat de lezer een goed idee geeft van hoe het er in de 16e eeuw aan toe ging.
Er zit van in het begin vaart in het boek, mede door de beschrijving van een heksenproces, dat de hele stad in een feestelijke sfeer dompelt. (!) Iedereen, arm en rijk, gaat naar de voorstelling kijken. Voor de “heks” zelf is het minder feestelijk …
Het is een rechttoe-rechtaanverhaal, dat zich uiterst goed leent om verfilmd te worden.

Ferdinand reist doorheen het hele boek verscheidene keren gezwind van 1515 naar 2015 en terug.
Naar het einde toe wordt het verhaal, naar mijn gevoel, wel wat (te) sentimenteel.
Maar al bij al bezorgde dit boek mij een aantal heel fijne leesuren.

Citaat:
“In de vroege morgen van vier februari werd de Heerlijkheid Mechelen wakker onder een dikke laag sneeuw. De temperatuur zakte wel dertien onder nul en een strakke noorderwind gierde door de stad. Toch was het buiten drukker dan anders. Venters trokken hun krakende karren over de bevroren kasseien, koopmannen spreidden hun waren uit op een plank die boven een ton was gelegd of stookten hun vuurtjes warm voor het braden van varkensspek en het roosteren van vis. Gewekt door het kabaal van de verkopers vertoonden zich de eerste slaperige koppen al aan de vensters. Dienstmeiden repten zich vandaag eerder naar hun post in de hoop straks even vrij te krijgen zodat ze, net als hun werkgever, het evenement konden bijwonen.”