(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Hof van doorns en rozen #1 (op Librarything, op Hebban.nl en Goodreads)
Oorspronkelijke titel: A Court of Thorns and Roses
Auteur: Sarah J. Maas
Vertaler: Gerdien Beelen
Illustrator omslag: Adrian Dadich
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Engels
Serie: Hof van doorns en rozen #1
Soort uitgave: paperback
Aantal pagina's: 421
Uitgever: Van Holkema & Warendorf (Unieboek Het Spectrum)
Jaar van publicatie: origineel Engels 2015, mijn editie 2016 (eerste Nederlandse uitgave)
ISBN-nummer: 9789000348275
Trefwoorden: fae, sprookjes-hertelling, liefde
Waarom ging ik het lezen: Ik had dit boek gewonnen met de Young Adult tassenontwerpwedstrijd van Boekhandel Van Piere. Mensen hadden mij het boek al aangeraden omdat het een hertelling van Belle en het Beest was met elfen, maar voor de rest heb ik er expres niets over gelezen vantevoren.
Aanrader: Niet echt.

Korte samenvatting:
Feyres gezin is hun fortuin kwijtgeraakt door een domme beslissing van hun vader. Nu leven ze in armoede in het dorp en moeten ze hun best doen om te overleven. Alleen Feyre doet echter iets nuttigs - zij jaagt zodat ze te eten hebben. Als ze een wolf doodt, die eigenlijk een elfide was, wordt ze ontvoerd om in ruil voor het leven van die wolf/elfide daar te blijven.

Achterkanttekst (spoilers!):
Als de negentienjarige jager Feyre in het bos een wolf doodt, komt een beestachtig wezen vergelding opeisen. Hij sleept haar mee naar een verraderlijk, magisch land dat ze alleen kent van legendes. Daar ontdekt Feyre dat het wezen dat haar gevangengenomen heeft geen dier is, maar Tamlin: een van de dodelijke onsterfelijke elfiden die ooit hun wereld regeerden.
Tijdens haar verblijf op het landgoed veranderen haar gevoelens voor Tamlin van ijzige vijandigheid in vurige passie, sterker dan elke waarschuwing die ze ooit heeft gekregen over de prachtige, gevaarlijke wereld van de elfiden. Maar ondertussen trekt een eeuwenoude, donkere schaduw steeds verder over het Elfidenrijk en Feyre moet een manier zien te vinden om die te stoppen... Anders zullen Tamlin en zijn hof voor eeuwig verdoemd zijn.

Over de achterkanttekst:
Achterkanttekst met spoilers... Als je deze tekst leest voordat je het boek leest, weet je al welke richting het verhaal opgaat. Beetje jammer?

Eerste alinea:
Het bos was een doolhof van sneeuw en ijs geworden.
Ik hield het struikgewas al een uur in de gaten, maar mijn uitkijkpunt in de kromming van een tak bleek waardeloos. De harde wind blies de sneeuw over mijn eigen sporen, maar begroef daarmaa ook de sporen van mijn potentiële prooi.
De honger had me verder van huis gedreven dan ik gewoonlijk durfde te gaan, maar de winter was een moeilijke tijd. De dieren trokken zich dieper terug het bos in, zo ver dat ik ze niet meer kon volgen. Ik richtte me op het doden van de achterblijvers, een voor een, en hoopte dat er genoeg zouden zijn tot de lente.
Dat was niet het geval.

Recensie:
Verhaal:
Op de kaft staat dat het een "Young Adult" boek is, maar zeker de tweede helft is wel een beetje 18+ (dat mag ook wel, want Feyre is 19 jaar). Het past wel in het verhaal, maar gezien de andere boeken die ik gelezen heb die als "Young Adult" verkocht werden, had ik dit niet verwacht.
Feyre, de hoofdpersoon, gedraagt zich ook wel als een negentienjarige. Aan het begin doet ze wat nodig is om te overleven (voornamelijk jagen), maar zodra dat probleem weg is gevallen, leer je ook haar andere kanten beter kennen. Ze houdt bijvoorbeeld ook van schilderen en daardoor kijkt ze ook vaak met een blik van "hoe zou ik dit schilderen" naar de wereld. Ze denkt echter dat ze niet goed kan schilderen, maar zodra anderen naar haar schilderijen kijken, worden die wel beschreven alsof ze mooi zijn. Dus hoe Feyres schilderijen er precies uitzien, wordt niet erg duidelijk.

Het is over het algemeen redelijk voorspelbaar wat er gaat gebeuren, maar dat is mede doordat de auteur veel hints geeft, of omdat gebeurtenissen zo lijken op bekende sprookjes dat het bijna niet anders kan gaan (en dat gebeurt dan ook niet).
De elementen uit verschillende sprookjes, zoals Belle en het Beest en Assepoester (de oorspronkelijke versies, niet de Disney-versies), zijn wel op een leuke manier gebruikt.
De personages zijn wel interessant, op het eerste gezicht lijken ze anders dan ze in werkelijkheid blijken te zijn. Lucien vond ik het leukste personage, ook omdat hij qua gedrag heel consistent is. Hij gedraagt zich anders tegenover verschillende personages, maar het past allemaal bij zijn karakter en dat maakt hem interessant.
De liefde tussen Tamlin en Feyre was me wat te voorspelbaar, maar gezien de achterkanttekst had ik niet echt anders verwacht. Wel vond ik het mooi dat Feyre, zodra ze eenmaal besloten had voor Tamlin te gaan, dat ook echt met volle overtuiging deed.

Het begin was wel interessant omdat dan de hele wereld wordt neergezet. Het middelste deel, over het Lentehof in het Elfidenrijk, was soms wel interessant, maar meestal heel erg "rustig". Er gebeurde weinig en het zorgde er ook niet voor dat ik echt verder wilde lezen. Er wordt vooral veel van de omgeving beschreven, wat wel een goed beeld geeft van de wereld waarin Feyre zich nu bevindt.
Het laatste deel, zodra Feyre ontdekt dat er iets heel erg mis is, wordt het wel spannend en wil je door blijven lezen tot het einde.

Het einde is gelukkig wel een echte afsluiting van dit boek. Er wordt ruimte gelaten voor een vervolg, maar je hoeft dat niet te lezen en kan gewoon stoppen na dit boek. En gezien de hints die de auteur laat vallen over wat er mogelijk in het vervolg gaat gebeuren, heb ik ook geen zin om verder te lezen in deze serie. De gebeurtenissen bouwen zo mooi op naar het einde, dat ik het graag bij de Feyre en Tamlin houdt zoals ze in dit boek zijn.

Schrijfstijl:
Het verhaal wordt verteld door Feyre, dus je krijgt alleen de dingen mee die zij ziet en hoort. Dit is wel een goede insteek voor dit boek, omdat het een belangrijk punt in het verhaal is, dat Feyre dingen moet ontdekken die andere personages wel weten. Het maakt het voor de lezer dus ook interessanter om alles samen met Feyre te ontdekken.

Soms merk je wel dat het vertaald is uit het Engels, bijvoorbeeld omdat sommige namen van bijpersonen duidelijk Engels zijn. De namen van de hoofdpersonen zijn wel normaal uit te spreken in het Nederlands.

Conclusie:
Het grootste deel van het boek was wel interessant om te lezen, maar het was wel voorspelbaar. Ook lijken de hints over het vervolg van het verhaal, weer teniet te doen waar in dit verhaal naartoe werd gewerkt.
De personages waren interessanter dan het verhaal zelf.

Herleesbaarheid:
Ik ga het niet nog een keer lezen.

Links:
- Deze recensie op mijn weblog.
- Deze recensie op Goodreads.

Soortgelijke boeken/aanraders:
- Sowieso de oorspronkelijke versie van Belle en het Beest.
- Ook deden sommige uitspraken in dit boek me denken aan het boek "De Laatste Eenhoorn" van Peter S. Beagle.