thriller van het jaar.
Rachel de hoofdpersoon in dit boek reist elke dag naar Londen met de trein. Elke dag ziet ze in een huis langs het spoor hetzelfde stel. In haar verbeelding kent ze deze mensen echt. Dan wordt de vrouw van het stel, Megan vermist.

Psychologisch een sterke roman. Vooral Rachel wordt heel duidelijk neergezet met al haar problemen door haar drankmisbruik. Ze heeft zware black -outs en lichamelijk takelt ze steeds verder af. Ook heeft ze zichzelf soms niet meer in de hand en is heel jaloers op de baby van haar ex Tom en diens nieuwe vrouw Anna. Ze raakt steeds lager aan wal en de boodschap dat drank meer kapot maakt dan je lief is wordt door het verhaal heel duidelijk. Mijn gevoelens voor Rachel wisselden tussen medelijden, sympathie en begrip voor haar en haar situatie. Zeker als je haar geschiedenis leert kennen alsook verbazing en afschuw. Dus is het deze schrijfster zeker gelukt geloofwaardige personages neer te zetten.

De verhaal is origineel en heeft een bijzondere indeling. Deze is duidelijk te volgen mits je deze indeling door hebt. Per hoofdstuk wordt aangegeven wie er aan het woord is van de drie vrouwen Rachel, Megan of Anna en op welke datum het zich afspeelt. Het verhaal van Rachel en Anna speelt zich nu af. Het verhaal van Megan begint eerder en ontwikkelt zich tot het heden.

De opbouw van het boek is goed. Soms ging het naar mijn zin iets te traag en daardoor verslapte mijn aandacht even. Je wordt telkens weer op het verkeerde been gezet over wie degene is die schuldig is aan de verdwijning van Megan. Dat maakt het verhaal spannend en je wordt nieuwsgierig naar de dader. Maar hoe meer je in het verhaal te weten komt hoe duidelijker het gaat worden. Alle puzzelstukjes vallen dan op hun plaats. Tegen het einde van het boek weet je dan ook wel wie degene is die de verdwijning van Megan op zijn geweten heeft maar toch is het einde van het verhaal verrassend te noemen.

Vooral de psychologische spanning en opbouw van dit boek zijn goed. Maar om dit boek nu DE thriller van het jaar te noemen daarvoor heeft het helaas (voor mijn gevoel) niet genoeg potentie. Het verhaal blijft nog wel even “hangen”.