Carina Bergfeldt laat in haar debuut 'De moord op mijn vader' zien dat ze kan schrijven en dat ze ingevoerd is in de materie. Maar toch ... waarom zo traag en gekunsteld?
De moord op Elisabeth Hjort, wier bevroren voeten boven het ijs van het Simsjönmeer uitsteken, lijkt bijzaak, een kapstok om de hoofdpersonages aan op te hangen. De werkelijke aandacht van de auteur gaat uit naar een ik-figuur en drie vrouwen die die 'ik' zouden kunnen zijn: Ing-Marie, Julia en Anna. Netjes gedaan, maar gemaakt, alsof het om de vorm gaat - het vertonen van een kunstje - in plaats van om de kwesties die er spelen. In een thriller zou dat niet zo moeten zijn, want die vorm en de traagheid waarmee Bergfeldt het verhaal vertelt, doen de toch al nauwelijks aanwezige spanning de das om. Verrassingen blijven uit, de ontwikkelingen zijn een tikkeltje voorspelbaar.

Meest boeiend aan 'De moord op mijn vader' is, dat het onaf is. Want hoe nu verder? Sluit het volgende boek van Bergfeltd, 'Het meisje op de foto', hierop aan? Wordt de nieuwsgierigheid van de lezer alsnog bevredigd? Op naar Anna Eiler #2!

[spanning 2, plot 2, schrijfstijl 4, leesplezier 4, originaliteit 3, psychologie 3]