Julia Navarro's 'De verborgen Kleitabletten' beloofde een sterk verhaal. De intensie van deze roman is goed. Het verhaal is behoorlijk, de uitwerking is echter niet altijd even geslaagd.

Op een congres voor archeologen komt Clara Tannenberg met een opmerkelijke vonst naar voren. Haar grootvader heeft kleitabletten gevonden die spreken over een Stenen Bijbel, het scheppingsverhaal zoals door Abraham zou zijn gedicteerd aan een bevriende schrijver. Tegelijkertijd komen vier vrienden samen om een moord te beramen op de man, en al zijn nabestaanden, die hun leven in de concentratiekampen tot een hel maakte. Ondertussen beramen vier andere vrienden een ingenieuze kunstroof bij de eerste tekenen van de oorlog in Irak. En dan is er nog een priester die de moord wil voorkomen.

Julia Navorro maakt in deze roman de fout om teveel verhalen in een boek te willen stoppen. Hoewel het verhaal van de kleitabletten op zich veelbelovend is, verliest ze spanning door teveel verhalen samen te willen brengen.
Het is als lezer namelijk best moeilijk om in het boek te komen. Je wordt van de ene verhaallijn in de andere geslingerd. Er zijn teveel personages en het is niet simpel om te blijven onthouden wie wie is. Daarnaast betrekt Navarro ook nog eens de aartsvader Abraham zelf in haar verhaal waarbij ze het halve hoofdstuk Genesis gaat hervertellen.

Toch heb ik wel plezier beleefd aan het lezen van 'De verborgen Kleitabletten'. Eenmaal de personages duidelijk gekend zijn, ontvouwt er zich geen slecht verhaal dat wel wat spanning kan opbouwen om je nieuwsgierig te maken en te doen verder lezen. De gebeurtenissen in Irak en uit de concentratiekampen, brengen wat mij betreft wel wat leven in de roman.
Naarmate het verhaal vordert worden de personages een stuk geloofwaardiger en worden hun beweegredenen ook duidelijker.

Het fijne aan dit boek vond ik dat de Kerk eens niet de misdadiger van het verhaal is, maar dat alles rond de kunstroof draait. Een welkome verademing in de traditie die Dan Brown heeft doen ontstaan rond religieuze geschriften.

Hoewel Julia Navarro er niet echt in slaagt om een sterke thriller neer te zetten, vond ik dit wel een vermakelijk boek om te lezen op warme zomeravonden.