Dit verhaal begint op de ochtend van de laatste dag van het leven van June Connor, een 58-jarige vrouw, directrice van een middelbare school. Zij voelt dat haar einde nadert en overdenkt haar leven. Een leven dat niet gemakkelijk is geweest: opgegroeid in een liefdeloos gezin, een huwelijk dat gelukkig begon maar waarin man en vrouw elkaar uiteindelijk gingen haten, een opstandige dochter die zelfmoord pleegde, en een baan die zij verafschuwde. Ondanks dat alles komt zij niet echt sympathiek over. Pas als beschreven wordt hoezeer haar lichaam door haar ziekte aftakelt en hoeveel pijn zij lijdt, gun je haar de verlossing (de waarheid over wat er toentertijd is gebeurd) die zij aanvankelijk zo wanhopig wenst. Want gedurende het verhaal wordt duidelijk dat er iets afschuwelijks in het verleden is gebeurd waardoor haar man Richard 21 jaar in de gevangenis heeft gezeten. Beetje bij beetje krijg je meer details te horen over haar man Richard, haar dochter Grace, hun gezinsleven en hoor je over de gebeurtenis die tot zijn veroordeling heeft geleid. De spanning wordt heel mooi opgebouwd maar als de climax komt, als Richard haar vertelt wat er écht is gebeurd, treft de waarheid je als een mokerslag. Prachtig, een echte Karen Slaughter verhaal!