Een zwaar thema als drankverslaving in een kinderboek 'gieten', het is niet iedereen gegeven,maar Verhelst doet het met verve.
Ze slaagt er zelfs in om symboliek te verpakken als magie. Knap!

De mama van Jonas en Nina drinkt, en dat doet haar humeur geen goed. Vooral Jonas moet het ontgelden. Tot overmaat van ramp krijgt hij ook nog eens een nieuwe bril waardoor de wereld zoals hij die kent, er ineens totaal anders uitziet: alles komt dichterbij, wordt groter en bedreigender. Ook de drankdraak van zijn moeder.

"Gewemel. Geduizel.
Tientallen schaduwen sprongen naar voor. Ma sprong mee. Ogen wijd open. Klauwpoten. Een draak met rode nagels. Jonas wilde wegkijken, weglopen, wegsmelten. Het lukte niet. Alles aan hem voelde slap en onbruikbaar. De draak klapte met zijn vleugels. Steeg op.
WHAM!
Een klauwpoot tegen de kaak van pa.
WHAM!
Een tweede klauwpoot in zijn ribben.
Toen sloeg de poot de lamp van het plafond.
Het werd donker. "

Toch houdt Verhelst het luchtig. Geen spoor van melodrama, geen belerend vingertje. Wél veel liefde. De manier waarop Jonas zich in bochten wringt om loyaal te blijven tegenover zijn moeder is bepaald ontroerend.
Een aanrader!
Mooi geïllustreerd ook door Martine Van Audenhove.