Piet Kreel is nog wel, Michiel Geurtse.
Er staat al allerlei over de hoofdpersoon, Piet van 92, geschreven als je even googelt.
Wat ik zelf als boodschap uit deze roman zou willen halen: kijk eens bij jou in de straat, is er iemand alleen, ouder, eenzaam. Hoe iemand handelt en reageert kan heel goed een reden hebben. En als je dan even door dat pantser heen prikt, maak een praatje, kan er zomaar een verrassend gezellig persoon tevoorschijn komen die weer zin in het leven krijgt, in het heden leeft en die ondanks een hoge leeftijd gewoon toekomst heeft. We zijn er op de wereld om elkaar te helpen. En dat zit 'm vaak in kleine dingen.

Nu het boek zelf. Het leest makkelijk, beeldend en vlot. In de eerste hoofdstukken moet er iets te veel uitgelegd worden en mogelijk zouden deze door andere woordkeus en/of zinsbouw wat prettiger lezen. De passages uit het verleden, WOII, zou ik veel meer over willen weten, kunnen worden uitgediept - ander verhaal?
Aan een glimlach ontkom je niet als je over olijke opa Piet leest die op zijn leeftijd situaties een zetje mag geven. Situaties die je overduidelijk aan ziet komen. Soms is er enigszins te populair geschreven of wat veel nadruk op de 'vlinders' gelegd als je het over deze krasse opa en 80-jarige buurvrouw hebt, - dat kan je tegen gaan staan - maar misschien ken ik de Tukkers niet goed genoeg.

Eenmaal op de helft heb je het boek zo uit. Net of de schrijver dan beter in het verhaal zit. Het is een fijn debuut, op een originele manier aangepakt, voor een avond ontspannen lezen. Zou zo maar kunnen dat er een vervolg komt. Halve sterren kunnen geven zou ook hier prettig zijn.