Na De Stem van de Zee en De Roep van Avalon is het helaas tijd voor het slotstuk van deze trilogie: De Komst van de Koning

De Komst van de Koning

Ook dit boek begint waar het vorige eindigde, Nimue besluit om Avalon te verlaten. De magie neemt meer en meer de overhand. Maar de dreiging ook, vooral de dreiging om haar kind kwijt te raken doet haar beslissen om te vertrekken.


Ik wil dat je terugkomt Arthur, zeg ik tegen hem. Ik wil dat de geesten je laten gaan.
Hij is niet onze gevangene.
De stem is niet van Rona of Ana. Ik spring van mijn stoel en staat met bonkend hart naar het wezen dat zich aan de andere kant van Arthurs bed heeft gemanifesteerd.

De rol van Arthur wordt steeds belangrijker en duidelijker:


Ik heb vertrouwen in Arthur, onderbreek ik haar zachtjes. Ik geloof dat hij de Jager kan weerstaan. Ik geloof in de Visserkoning. Eén enkele overwinning is alleen niet voldoende. Ik denk dat we de lange weg moeten nemen. Dat we moeten luisteren naar het verhaal van de Witte Profeet en de wereld niet langer moeten overheersen. Ze laat zich niet beheersen, we kunnen alleen proberen van haar te leven.

De Visserkoning

De rol van de Visserkoning is zo ontzettend belangrijk in dit verhaal, Hij is ziek, en daardoor is de wereld ook ziek, en krijgt de duistere kant : Jager meer macht.


De Visserkoning is er, zegt Goudglans. Hij kan niet weg. De ketenen houden hem vast.
Waarom? vraagt Morgana.
Omdat hij bang was dat de vloek van de Jager hem zou veranderen in een monster.

Conclusie

Ik vind dit een geweldig verhaal. Vond ik deel twee: De roep van Avalon al beter dan deel een: De Stem van de Zee, deel drie: De Komst van de Koning overtreft beiden! Een geweldig boek en reuze spannend en heel mooi beschreven: zoals de beschrijving van de Andere Wereld en de Visserkoning. En dan de wending die het verhaal neemt, de zoektocht naar de graal, en hoe dit in het verhaal verwerkt is, en de strijd die Arthur en Nimue moeten leveren. Top.
Daarnaast hou ik van retellings. Deze is, wat mij betreft, zeer geslaagd.