Zwartspreuk is het eerde deel in de Spellcaster serie van Claudia Gray en is in het Nederlands verschenen bij uitgeverij HarperCollins. Deel 2 (Zwartkracht) komt eind mei uit en deel 3 (Zwartkunst) staat op de planning voor augustus van dit jaar.

In Zwartspreuk leren we de jonge heks Nadia kennen, die samen met haar vader en jongere broertje verhuisd naar het stadje Captive’s Sound. Hun moeder, die eveneens een heks was, heeft het gezin verlaten en daarmee komt Nadia’s inwijding in de kracht op een laag pitje te staan. Er bestaan namelijk alleen vrouwelijke heksen en hun kennis wordt van moeder op dochter doorgegeven zonder dat hun mannelijke familieleden er weet van hebben.

Onderweg naar hun nieuwe woning raakt het gezin betrokken bij een auto-ongeluk en Nadia heeft direct door dat er meer aan de hand is. Ze herkent tovenarij en het gevoel laat haar niet meer los dat er duistere krachten aan het werk zijn in Captive’s Sound.

Naast Nadia volgen we ook delen van het verhaal door de ogen van Mateo, een jongen op wiens familie een eeuwenoude vloek lijkt te rustten en Nadia helpt na het ongeluk. Nadia’s klasgenoot Verlaine en Mateo’s vriendin Elizabeth spelen ook een rol en de verhaallijnen van de vier beginnen gedurende het boek steeds meer te overlappen.

Een Book of Shadows, spreuken, vloeken en demonen, ze zijn allemaal van de partij en dus kwam er als groot fan van heksenseries zoals Charmed en Buffy the Vampire Slayer direct een gevoel van nostalgie over me heen toen ik het boek las. Toch kwamen er wel degelijk nieuwe begrippen langs en werkt het succesvol uitvoeren van een spreuk aan de hand van bepaalde herinneringen die je moet oproepen. Heel bijzonder en uniek bedacht!

Toch vond ik het voor een eerste deel uit een boekenserie ietwat aan de rommelige kant en door de vele wisselingen van perspectief raakte ik als lezer af en toe de draad kwijt. Regelmatig vergat ik of ik nou Nadia, Mateo, Verlaine of Elizabeth aan het volgen was in een hoofdstuk en daar concludeer ik uit dat ze iets te veel op elkaar lijken en de schrijfster daar iets meer onderscheidt tussen had kunnen maken. De personages zijn zeker niet onsympathiek, maar ik miste een klein beetje de diepere laag in hun doen en laten en daardoor dus de herkenbaarheid.

In conclusie zet Spellcaster 1: Zwartkracht van Claudia Gray een leuk heksenverhaal neer in de stijl van Charmed, maar is het wellicht een boekenserie met wat opstartproblemen die met de vervolgdelen alleen maar beter gaat worden. Ik ben benieuwd hoe Spellcaster zich met Zwartkracht en Zwartkunst verder gaat ontplooien.

Een uitgebreidere (spoilervrije) review van Zwartspreuk is nu terug te vinden op mijn YouTubekanaal Whatthevalk:
https://www.youtube.com/watch?v=LvySCku17bw