Niet mijn familie is het autobiografische debuut van Anja van Biene. Ze woont en werkt in Italië en schrijft zowel proza als poëzie.
Niet mijn familie is het openhartige en eerlijk verhaal vol emoties. Anja en haar man beslissen om te verhuizen uit Italië naar Engeland. In Italië hebben ze het grootste deel van hun leven doorgebracht en hun drie kinderen opgevoed. Maar door familiale omstandigheden is het tijd voor verandering in hun leven. Ze kunnen enkel verder als ze een tijdje in het buitenland doorbrengen. Ze beslissen naar Engeland te verhuizen voor een jaar, het is een reis die nodig is om hun verdriet te verwerken, een reis die veel meer is dan enkel een reis. Doorheen het verhaal krijg je meer en meer informatie en kom je erachter waarom Anja een moeder zonder dochters is en een dochter zonder moeder.
Ik heb het boek ‘niet mijn familie’ gelezen met een lach en een traan. Het boek zit dan ook vol wijsheid en levenslessen, die je meer inzicht geven in wat er gaande is en bepaalde slachtoffers doet begrijpen.
Het verhaal is hard maar eerlijk, je krijgt twijfels aan de maatschappij waarin je je leeft en wordt met je neus op de feiten gedrukt. De auteur steekt niets in de doofpot en vertelt met haar eigen woorden de gebeurtenissen die ze heeft meegemaakt. Om het verhaal toch wat luchtiger te maken is er afwisseling tussen anekdotes en de harde feiten. Hierdoor is het toch een vlot een aangenaam leesbaar boek.
Aangezien het boek een autobiografie is hebben de personages dan ook echt bestaan, dit geeft een extra dimensie aan het verhaal, vooral als je dingen leest die eerst onwaarschijnlijk leken. Je wilt meeleven met de personages. Begripvol kan je zijn over reacties van de slachtoffers vol onbegrip kijk je dan weer naar anderen.
De beschrijvingen van de plaatsen en de sfeer die je voelt worden ook zeer mooi beschreven, zo zou ik graag eens in caffè Nero binnenspringen als ik in de buurt ben.
Het verhaal is eerlijk, niet overdreven en je volgt de gedachtengang helemaal. Vlot leest het zeker in het begin wanneer je nog te weten moet komen wat er allemaal gebeurd is in haar familie. Het is triestig, maar het kan troost bieden en zo kan je leren gelukkig zijn met alles wat je wel hebt.
Aan het begin van het boek staat er het volgende citaat: ‘Leermeester, hoe schrijf ik een goudeerlijk boek? Wees goudeerlijk en schrijf dan gewoon’ Anja van Biene is hier zeker in geslaagd, oprecht eerlijk en zonder er doekjes om te winden schrijft ze haar verhaal, dit boek is dan ook zeker vier sterren waard.