‘Verdermeer’ is wel heel wat anders dan de ‘Touching Juliette’ reeks. ‘Touching Juliette’ was een dystopisch verhaal spelend in een niet al te vrolijke toekomst, maar ‘Verdermeer’ leest als een modern sprookje. Sterker nog… tijdens het lezen bekroop met het gevoel dat ik een moderne versie van ‘Alice in Wonderland’ van Lewis Carroll aan het lezen was. En dat is niet negatief bedoeld, maar juist heel erg positief. Voor dit soort verhalen mag men mij altijd wakker maken.
Waar gaat het over? Het is inmiddels al weer drie jaar geleden dat de vader van Alice (waardoor ook de vergelijking met Lewis Caroll ontstaan is denk ik), Alexis Koningsdauw uit Ferenwoud verdween met niets anders bij zich dan een liniaal. Alice is vastbesloten hem te vinden, maar ze heeft geen idee hoe. Wat ze wel weet is dat ze meer houdt van Vader dan ze houdt van avontuur en nu gaat ze het een beleven om de ander te vinden.
Gelukkig hoeft Alice niet alleen door het mysterieuze en gevaarlijke land Verdermeer, waar onder soms boven is, papier tot leven komt en links af en toe rechts is, te reizen. Ze heeft gezelschap van de leugenachtige pestkop Olivier die ze gaandeweg steeds meer gaat vertrouwen.
Alice is een jong meisje, maar ook vreemd. Zelfs voor het Ferenwoud, waar de zon soms regende, de kleuren stralender waren dan elders en de magie net zo gewoon als mopperde ouders. Ze kon bijvoorbeeld niet in een rechte lijn naar huis lopen, ze stopte vaak, dwaalde van het juiste pad af, nam dan weer een diepe teug lucht en liet hem niet meer gaan omdat ze dat zonde vond.
Oliver Vanoever, die op een keer onzichtbaar met zijn borstkas tegen Alice’s gezicht aan kwam te staan, waar Alice zijn hart hard hoorde kloppen, was een klasgenootje van haar uit de middenklas, maar ze kon zich hem in eerste instantie niet herinneren. Ze wist zeker dat ze hem niet kende. Totdat ze boven zijn linkeroor een litteken ontdekte. Toen kende ze hem weer. Hij was het jongetje dat in de klas vertelde dat zij het lelijkste meisje van heel Ferenwoud was. Eindeloos ging hij door, over haar grote neus, piepkleine oogjes en haar dunne lippen. Ze had haast moeten huilen, maar werd van school gestuurd om wat ze toen met hem deed.
Nu heeft Oliver haar gevonden en wil hij zijn excuses aanbieden voor alles wat hij haar heeft aangedaan en wil vrienden worden. Alice aanvaard de excuses, maar vrienden worden kan ze niet. Ze vertrouwd hem niet. Maar Oliver heeft een taak gekregen bij zijn Overgave (lees het boek) en de taak is: Alice. Hij verteld haar dat hij weet waar haar vader is.
Dan begint een tocht zonder weerga. Een tocht vol wonderen en verwondering om vertrouwen te winnen en te krijgen.
Ik vond het meer dan jammer dat het uit was. Ik had best nog wel een tijdje langer in Verdermeer kunnen vertoeven. Misschien keert Tahereh Mafi er nog eens naar terug en als dat gebeurd… dan ik ook. Dus… een dikke aanrader

Jos Lexmond