In Alea neemt Odiel, de hoofdpersoon, ons mee op haar reis naar het afgelegen dunbevolkte Schotse eilandje Hoy. Daar probeert ze na het ingrijpende verlies van haar ouders en broer in stilte tot rust en inzicht te komen. Ze hoort daar verhalen over Alea, een meisje dat volgens de eilandbewoners alleen bestaat in de verbeelding van de excentrieke Debbie.

Dit confronteert Odiel met een andere traumatische gebeurtenis uit haar verleden en triggert haar gekwelde geweten. Ze stort zich ondanks de waarschuwingen van de eilandbewoners in een gevaarlijke zoektocht naar de waarheid. Uit onverwachte hoek krijgt ze daarbij hulp van Greg en zijn zoon Dylan.

Tegelijkertijd worstelt Odiel met het loslaten van haar dierbare broer Tommie die haar de liefde voor mooie en betekenisvolle songteksten heeft bijgebracht. Hierdoor komt ze in situaties die een spirituele onderlaag hebben en haar, met voor haar herkenbare signalen, tonen dat er meer is tussen hemel en aarde.

In het verhaal is een onderhuidse spanning voelbaar. Odiel wil achterhalen wat echt is en wat de beweegredenen zijn van de eilandbewoners om zich in zwijgzaamheid te hullen.

Ik heb het voorrecht om Ria Schopman persoonlijk te mogen kennen.
Alea heb ik van haar cadeau gekregen met een mooie persoonlijke boodschap erin vermeld.
Uit gesprekken met haar weet ik dat Alea voor een groot deel autobiografisch is.
Door het schrijven van Alea heeft ze vorm gegeven aan haar immense verlies en de verwerking daarvan.

Verlies en verdriet zijn universeel, we krijgen vroeg of laat allemaal ermee te maken.
Ria Schopman is er als debutante in geslaagd om deze trieste gebeurtenissen en de overweldigende emoties daarbij mooi te verwerken in Alea. Door gebruik van passages uit passende songteksten en zinnen uit andere boeken wordt de essentie extra belicht en versterkt. De spirituele- en psychologische onderlagen maken Alea tot een inlevend verhaal dat zeker beklijft. Het heeft op mij een diepe indruk gemaakt.

Alea "spookt" lang na het lezen nog door in mijn hoofd.