Knappe debuutroman van een Noorse twintiger, die haarfijn een beeld weet te schetsen van een man die zichzelf voorhoudt dat het beter is om tweede te zijn in alles. Johan Harstad schetst een warm en surrealistisch beeld van een groep mensen die met elkaar verbonden zijn via een soort beschermde woonvorm, maar die ondanks de ogenschijnlijke veiligheid daarvan toch te maken hebben met de bitterheid van de realiteit. De ik-figuur is zo'n typische figuur waarmee de debutant aan komt zetten: de immer twijfelende adolescent, alle tegenslag op zijn pad zwaar op de hand nemend. Het is de jonge auteur vergeven, want in grote lijnen weet hij best aandoenlijk die jonge mensen logica tot aangenaam proza te maken. Kwalijker is de overdonderende stortvloed aan details en het stuurloos aanvoelen van de plot. Zelfs grote dramatische gebeurtenissen missen een uiteindelijke punch en lijken van te weinig invloed op het verloop van de verhaallijn. Jammer!