Wat een bijzonder verhaal van een bijzondere vrouw die alles vertelt alsof het maar doodnormaal is wat ze doet. Heida runt in haar eentje haar boerderij ergens in een afgelegen hoekje van IJsland. Dit terwijl ze ook een modellencarrière had kunnen hebben. Ze koos voor dit eenzame leven en vertelt over het harde werken, het harde leven soms ook, over haar depressies, maar ook over haar jeugd, haar ouders. Daarnaast speelt een grote rol dat ‘men’ op haar land een krachtcentrale wil plaatsen. Ze wil dat koste wat koste voorkomen. Niet eens voor zichzelf maar voor het land zelf. Ze zegt het treffend: ik bezit geen land, het land bezit mij. Ze maakt naast dit alles versjes die ook in het boek geplaatst zijn, gewoon in de korte hoofdstukjes waaruit het boek bestaat. Ik heb het met veel plezier gelezen, al moest ik wel even wennen aan de recht toe recht aan schrijfstijl. Heel bijzonder boek.