Ik weet niet wat ik het leukst vind aan dit boek : de schrijfstijl, het hoofdpersonage of het verhaal an sich. Vanaf pagina 1 had 'Doodnormaal' me in de ban ... Camerons stijl komt me enorm hyperkinetisch over, hij breit woorden, passages, korte anekdotes op een ratelende manier aan elkaar. Het is een thriller die met veel sarcasme en zwarte humor werd geschreven en het deed me meermaals luidop grinniken.
Over wie het effectief gaat weet je niet ... het gaat over een man die de drang heeft om mensen te pijnigen, te doden ... waarom ? Omdat hij dat nu eenmaal graag doet. Maar door een ontmoeting met Rachel ... ontmoet hij ook het gevoel verliefdheid en daardoor verliest hij controle over zichzelf.