Cathal Breen wordt als rechercheur danig op de proef gesteld. Zijn privéleven en werk zijn beide zwaar, uitputtend. Het is daardoor moeilijk om zaken te scheiden en objectief te blijven. Wanneer hij afscheid moet nemen van zijn vader wordt daarmee de grond onder zijn voeten uitgeslagen. Zijn leven kent nu een leegte en hij weet zich er niet goed raad mee. Ook op liefdesgebied weet hij niet goed wat hij wil, twijfelt hij enorm over zijn aanpak. Op zijn werk gaat echter alles wel in sneltreinvaart door, criminelen houden geen rekening met het privéleven van een politieman. Wanneer Breen bij een brand ter plaatse komt neemt zijn speurderstalent het al snel over en raakt hij geïntrigeerd door hetgeen hij aantreft. De kapitale villa blijkt van een jet-setter te zijn, de rijkdom druipt van de ravage af. Waar anderen geen aanwijzingen in zien, doet hij dat wel. Dit onderscheidt zijn werkwijze dan ook van zijn collega’s en doet zaken ineens in een heel ander daglicht zetten. Wat Breen ontdekt blijkt al snel een gevoelige plek te zijn op hoog politiek niveau. Hij krijgt te horen dit met te rust te moeten laten, niet te roeren in deze stilstaande stinkende poel. Breen’s instinct neemt echter de overhand, geheel eigenzinnig gaat hij toch op onderzoek uit. Ongeacht wat de leiding ook zegt, hoe hoog de rangen ook zijn. Samen met Helen, een van de eerste vrouwelijke rechercheurs op moordzaken in die tijd, komt hij steeds dichter bij de bron van alle ellende. Wie zei dat hij de zaak moest rusten, dat er niets aan de hand was? Breen is een andere mening toegedaan en aan de respons te merken komt hij heel dichtbij.

Conclusie
Waar het debuut ‘Lied van een dode’ acuut de aandacht pakte duurde dat bij het vervolg ‘Wespennest’ een behoorlijke tijd. Op de een of andere manier kwam het verhaal lang niet zo sterk naar voren en de uitdieping van de personages niet uit de verf, althans niet zoals het eerste deel deed verwachten. Cathal ‘Paddy’ Breen blijft in dit deel wat terughoudender en minder assertief dan verwacht. Hij blijkt doortastend in zijn onderzoeksmethode maar niet naar zijn leidinggevenden. Op de een of andere manier rijmt dat niet want hij doet wel wat hij goeddunkt. Helen Tozer komt nu wel wat sterker naar voren maar ook daar zit meer in. De sfeer van de jaren zestig wordt wederom goed neergezet. De auteur is duidelijk in zijn nopjes en op zijn plaats qua sfeer van die tijd. Typemachines, tweed jasjes en handmatig onderzoek doen spreken tot de verbeelding, erg sfeervol. Het gebrek aan de meest moderne technieken heeft zo zijn charmes en past perfect in deze setting. Soms is de toon wat kleinerend naar vrouwen toe, maar ja dat was toen nu eenmaal zo. Helen Tozer mag dan vrouw zijn en duidelijk ondergeschikte, ze is duidelijk sterker en meer capabel dan haar mannelijke collega’s en leidinggevenden haar krediet geven. De aanzet wordt gegeven maar het lijkt erop dat de klapper voor het derde en laatste deel wordt bewaard.

Waar het eerste deel een absoluut meer dan prima indruk achterliet doet dit deel dat toch minder. Niettemin is het een lekker boek, goed geschreven, gedetailleerde sfeerschetsen wat het verhaal extra cachet geeft. Alleen zouden de hoofdpersonages sterker en daadkrachtiger mogen zijn. De humor komt ook in dit deel goed naar voren, ook die lijkt typerend voor die tijd en dat is leuk om te lezen. ‘Wespennest’ is niet zonder voorkennis te lezen, de lezer mist dan teveel aan informatie en voorgeschiedenis. Het idee dat in het derde deel alles bij elkaar komt is nu nog sterker dan na het eerste deel. We gaan het afwachten.