Voor in het boek heeft de auteur geschreven;
'Voor mijn vriendinnen die het slachtoffer zijn geworden van mishandeling – bedankt dat jullie hebben willen delen wat je diepste gevoelens en angsten zijn, de dingen die jullie hebben geleerd door de beproevingen, de wijze waarop jullie sterker zijn geworden. Dank voor het tonen van moed en het openstellen van je hart.'

De hoofdpersoon in Niemand zeggen is Mary Grace Winters.
In de heftige proloog maken we kennis met haar en met haar man, politieagent Rob Winters.
Mary ligt in het ziekenhuis omdat ze 'van de trap is gevallen'.
Ze heeft een gebroken arm, die zo ernstig gebroken is dat er een pin in geplaatst is. Bovendien heeft ze een gebroken been, waarin ook een pin is gezet vlak boven de knie. Diverse kneuzingen in haar gezicht en op haar achterhoofd, een diepe wond net boven haar oog. Als klap op de vuurpijl lees je dan dat ze door de 'val' haar rug bij de negende wervel gebroken heeft!
Dat alles is het werk van haar 'liefhebbende' echtgenoot die langs haar bed zit, haar hand vasthoudt en nadat hij er zeker van is het niemand opvalt haar een waarschuwing geeft;
'Eén woord, fluisterde hij in haar oor, zo zacht dat niemand het zou kunnen horen, als er ook maar één woord over die achterlijke lippen van je komen, ik zweer je, dan maak ik het karwei de volgende keer af.'

Daardoor kun je als lezer goed begrijpen hoe Mary op dat moment de beslissing neemt om zichzelf en haar zoon Robbie te beschermen tegen de willekeur van haar echtgenoot. Hij is politieagent in Asheville, een klein plaatsje in North Carolina en kan doen en laten wat hij wil. Zowel met zijn vrouw, die keer op keer door hem mishandeld wordt als met zijn informanten, die doen wat hij wil en zeggen wat hij wil nadat ze door hem mishandeld zijn.
Mary besluit te verdwijnen en zet haar eigen dood en die van haar zoon Robbie in scène.
Negen jaar later ontmoeten we haar weer als Caroline Stewart. Ze heeft samen met haar zoon Tom in Chicago een nieuw leven opgebouwd. Ze studeert en werkt als secretaresse. Er bloeit wat moois op met Max Hunter. Hij is hoogleraar aan de universiteit waar ze werkt.
Maar wanneer haar verleden haar inhaalt en het duidelijk wordt dat haar man haar op het spoor is om haar en alles wat en wie haar lief is, te vernietigen komt de wanhoop dichtbij. Dit moet stoppen…

Dit debuut van Karen Rose is een prachtig begin van een geweldige carrière als thrillerauteur. Nog niet helemaal de Karen Rose die we nu kennen, maar zeker de moeite waard!
De personages zijn goed beschreven in drie wisselende verhaallijnen die op een bepaald moment samenkomen. De spanning is niet overal even goed voelbaar, maar het is een goede aanloop naar de suspense die we van haar gewend zijn.
De romantiek voert hier de boventoon maar wordt meteen gevolgd door de afschuw die je als lezer voelt tijdens het lezen van dit spannende verhaal.

Een van de onderwerpen in het verhaal is helaas heel actueel; de willekeur waarmee sommige politieagenten in de VS verdachten en arrestanten behandelen en hoe dat soms tot hun dood leidt.