James Patterson en Bill Clinton ontmoetten elkaar tien jaar geleden op de golfbaan. Naast samen een balletje slaan, hebben de thrillerauteur en oud-president nu ook gezamenlijk de pen opgepakt. Het eindresultaat is een actueel boek over het gevaar van cyberterrorisme.
Patterson behoort al tientallen jaren tot de bestverkopende auteurs ter wereld, maar dat lijkt op het omslag van President vermist van ondergeschikt belang. Hij moet de naam van Clinton boven zich dulden en eerlijk is eerlijk, de interesse voor dit boek wordt vooral gewekt door de medewerking van de oud-president. Onbewust ga je op zoek naar plotlijnen of details die hij wellicht heeft aangedragen. Clinton gaf tijdens de promotie van dit boek al aan dat hij zo dicht mogelijk bij de realiteit van het leven in het Witte Huis is gebleven.
De zoektocht naar parallellen met de werkelijkheid begint al op de eerste pagina, wanneer hoofdpersoon president Jonathan Lincoln Duncan voor een speciale onderzoekscommissie zit, waarin tegenstanders hem proberen uit zijn ambt te zetten. Al snel wordt duidelijk dat zijn misstap niet te maken heeft met een vermeende affaire met een medewerkster, maar dat hij heeft nagelaten om ’s werelds gevaarlijkste terrorist op te pakken, terwijl hij wist waar deze Suliman Cindoruk zich bevond. Gedurende het verhaal verdwijnt dit onderzoek langzaam naar de achtergrond, omdat de president zijn aandacht moet verleggen naar meer concrete dreigingen die een acuut gevaar vormen voor de Verenigde Staten. Dit resulteert uiteindelijk in een race tegen de klok, waarin hij samen met zijn veiligheidsteam moet voorkomen dat een cyberaanval het hele land platlegt. Daarvoor is hij zelfs genoodzaakt het Witte Huis te verlaten.

Het boek stipt een actueel probleem aan en laat zien dat deze digitale dreiging in de toekomst wellicht urgenter is dan het gevaar dat uitgaat van terroristen van vlees en bloed. Ondanks de vele personages die aan het begin van het boek worden geïntroduceerd, waardoor het lang duurt voor het probleem in beeld komt, heeft de uiteindelijke uitwerking van het plot veel vaart. Toch roept vooral de titel President vermist verwarring op. Het verhaal wordt verteld vanuit de president en dus weet je altijd waar hij zich bevindt of waarom hij bepaalde acties onderneemt. Ook zijn naaste stafleden zijn op de hoogte van het wel en wee van Duncan. Er wordt sporadisch melding gemaakt van berichten in de media die speculeren waarom de president het Witte Huis heeft verlaten, maar dieper dan dit wordt er op ‘de vermissing’ niet ingegaan.
Ondanks dat de verwachtingen door de misleidende titel moeten worden bijgesteld, levert de samenwerking tussen de vrienden een goed
doordacht verhaal op. Dat je daarbij door de medewerking van Clinton ook nog eens kunt gissen naar het waarheidsgehalte van de gebeurtenissen en omgangsvormen in het Witte huis, maakt het boek alleen maar spannender.