Mijn volledige recensie is terug te vinden op:
https://www.linda-linea-recta.nl/wabi-sabi/

Het verhaal wordt in de ik-persoon verteld door Samuel, een ietwat vereenzaamde literatuurdocent. Het start op oudejaarsavond, als hij zich realiseert dat het leven tussen zijn vingers door glipt.
Vervolgens staat er een kat voor zijn deur, welke Samuel binnenlaat en een schoteltje melk geeft. De kat blijft bij hem en hij besluit om hem Mishima te noemen. Alles wat hem hierna, vooral in positieve zin, overkomt dankt hij (vindt hij) aan een schoteltje melk en de kat.

Wat ben ik blij dat ik dit boek gelezen heb. Al was het alleen al voor de cover, en niet te vergeten dat mooie blauwe kapitaalbandje! Zo ontzettend gaaf. Als je vervolgens het boek openslaat zijn de eerste twee en de laatste twee pagina’s gevuld met kersenbloesemtakken. Maar hier doe ik het verhaal geen recht aan. Het heeft mij namelijk blij verrast, zeker wat het eerste gedeelte betreft. Het tweede gedeelte vond ik wat waziger. Maar ik heb met vreselijk veel plezier dit boek gelezen en er zelfs wat van opgestoken.