Dit is de ultieme Science Fiction op micro niveau. Het is zo realistisch geschreven dat het mij niet zou verbazen als veel van deze technieken al bestaan of op het punt staan om door te breken. Ik ben zeer geinteresseerd in de werking van het brein en kom dus vol aan mijn trekken in dit verhaal. Op het eind zit er ook een mooie beschrijving in van de complexiteit van het brein waar het wordt vergeleken met een landkaart van de aarde. Van continenten naar landen naar steden naar straten en stegen. Al die synapsen (verbindingen van zenuwuiteinden) maken biljoenen verbindingen. En dat in een grijze bal smurrie van anderhalve kilo. Verbijsterend.
Terug naar het verhaal: erg goed bedacht en uitgewerkt naar een spannende thriller. Groot minpunt vind ik persoonlijk het perspectief dat wordt gebruikt. Waarschijnlijk is het de bedoeling om de spanning op te bouwen, maar dat werkt bij mij niet. In tegendeel. Er wordt heel veel gewisseld tussen personen die het verhaal vertellen en tussen de microwereld (in het brein) en de buitenwereld. Die wisseling gebeurt zonder visueel signaal, d.w.z. geen nieuwe zin, geen nieuwe alinea, geen cursief. Je moet dus verdomd goed opletten en vaak moet je even een paar regels terug als je de plaats en het perpektief kwijt bent. Daarbij verliest het middelste deel van het boek te veel spanning, die er in de eerste paar hoofdstukken juist volop in zit ... wat een bloedstollend begin!. Op het eind komt die spanning weer terug. Reden genoeg om ook deel twee te gaan lezen ...