Dit is een aangrijpend boek, in de zin dat ook de lezer de frustratie voelt, maar tegelijk de triestheid waarmee het gezin te maken heeft.

Het verhaal gaat over January, een klein genie. Ze wil alleen niet January genoemd worden, dus noemen haar ouders haar Janni (later wordt dit dan nog eens Jani). Al sinds dat Janni klein was, was ze geen gewoon kind. Op 18 maanden kon ze al met volzinnen praten. Ze blijkt dan ook een IQ te hebben van 146. Maar Janni is ook een klein driftkikkertje. De keren dat ze papa of mama slaat kan je niet meer op één hand tellen. Michael en zijn vrouw Suzan hopen dat het allemaal betert als Janni een broertje of zusje heeft, dus wordt Bodhi geboren. Maar ook deze baby is het doelwit van Janni's driftbuien. Michael en Suzan zijn de wanhoop nabij. Uiteindelijk belandt Janni in een psychiatrisch ziekenhuis, wordt ze ontslagen om even later in een ander psychiatrisch ziekenhuis terecht te komen. Ze wordt telkens ontslagen, maar de driftbuien gaan niet over. Als dan uiteindelijk de diagnose wordt gesteld van schizofrenie, keert de rust een beetje terug, maar nog steeds niet hoe een normaal gezin zou moeten functioneren.

Al van in het begin van het boek, raakte ik gefrustreerd. Gefrustreerd door het gedrag van Janni. Ik snap totaal niet hoe Michael en Suzan dat zo lang volgehouden hebben. Ik zou zelf niet weten wat ik zou doen indien ik zo'n kind had, maar ik zou zeker knettergek geworden zijn. Ik bleef tijdens het lezen gefrustreerd, maar dan niet alleen naar Janni toe, ook naar de gezondheidszorg. Ik voelde werkelijk de frustratie die ook Michael en Suzan gevoeld moeten hebben.

Daarnaast is het ook gewoon triest, want Janni kan er zelf niets aan doen. Ze wordt ingenomen door de schizofrenie.

Ik vond het een vlot leesbaar boek, maar daarnaast vond ik het ook een frustrerend boek. Het is eigenlijk geen boek dat je moet lezen ter ontspanning.