Je leest dit heerlijke verhaal echt vanuit het perspectief van een 9-jarige jongen en dat maakt het soms ontzettend grappig, want hij heeft natuurlijk niet alles helemaal door wat ik als lezer wel begreep. En sowieso is Timon een joch om op te vreten! Wat een geweldige hoofdpersoon! Ik heb zo van hem zitten genieten. En ik heb ontzettend met hem meegeleefd, want het is niet niks wat hij meemaakt. Zijn altijd zo veilige en simpele leventje staat compleet op zijn kop. De veilige waarheid die voor hem gecreëerd was door zijn familie kon natuurlijk niet eeuwig blijven duren…

Dit verhaal raakte me, want het is ontzettend mooi, maar daarnaast ook onwijs grappig! Daardoor wordt het ook niet zwaar, dat is fijn en maakt het goed leesbaar voor jonge kinderen. De opmaak past ook prima bij het verhaal; grappige typografie af en toe en de ietwat duistere zwart-wit illustraties van Benji Davies (niet heel veel overigens). Een mooi geheel.
En wat een mooie betekenis heeft de titel…