In Laat maar bloeden raakt inspecteur John Rebus verzeild in een groots en meeslepend complot, waarbij de betrokkenen op alle niveaus ten koste van alles hun straatje proberen schoon te vegen. Bij toeval stuit Rebus op een geheimzinnig document - een soort bedrijfsplan - met daarop een aantal nog geheimzinnigere namen gekrabbeld. Dit document brengt een aantal zelfmoordzaken met elkaar in verband, en Rebus is er de man niet naar om dit - ondanks de nadrukkelijke wens van zijn superieuren - naast zich neer te leggen.

Laat maar bloeden brengt het Schotse Edinborough tot leven, met mooie personages en prachtige sfeerbeschrijvingen. Rankin heeft van Rebus een man van vlees en bloed gemaakt met een eigenzinnige aanpak. Hierbij wordt de nodige humor niet geschuwd en misschien alleen al daardoor ga je de inspecteur direct mogen. Het ijzersterke en onverwacht eindigende plot houdt je in een wurggreep, zonder dat het nu direct nagelbijtend spannend wordt. Dit is een verdienste van de ongedwongen schrijfstijl van Rankin. Laat maar bloeden was mijn kennismaking met inspecteur Rebus en ik kan 'm iedereen aanraden.