Melanie lijdt aan geheugenverlies en het is niet meer verantwoord dat ze nog zelfstandig woont . De buurvrouw houdt wel een oogje in het zeil maar eigenlijk vindt ze het levensgevaarlijk.
Zoals haar moeder voor haar zorgde , zo zorgt haar dochter Sonia nu voor haar. Hun band is sterk, maar dit is niet altijd zo geweest vanwege Melanie’s moeilijke jeugd. Ze verbleef in een jappenkamp waardoor ze haar meisjesdromen moest opgeven.

‘Haar goede hand’ had voor mij een moeilijke start en moest ik me er doorheen worstelen. Geleidelijk aan veranderde het in een wat makkelijker te lezen schrijfstijl. Het is een leestocht geworden over een haat/liefde verhouding.

Door haar polioarm heeft Melanie voor haar gevoel in haar leven meer moeten bewijzen dan een ander. Dit heeft samen met haar tijd in het jappenkamp diepe littekens achtergelaten, die ze maar moeilijk heeft kunnen accepteren. Door dit verleden is ze een verbitterde, zure vrouw geworden die
haar kinderen met zeer strenge hand heeft opvoed. Desondanks wordt ze wel door haar kinderen gerespecteerd. Ze hebben er achteraf wel begrip voor..

De auteur laat echter ook de lieve en zorgzame andere kant van deze vrouw zien. Hierdoor ga je Melanie anders zien, en begin je haar te begrijpen.

Indisch-Nederlandse geschiedenis, integratie, respect, schuldgevoel, oordelen en veroordeeld worden zijn wat mij betreft belangrijke aspecten die in dit boek naar voren komen. Een aantal zaken spelen vandaag de dag nog steeds een grote rol.

‘Haar goede hand’ heb ik gelezen als een dagboekboek vol met herinneringen dat balanceert tussen fictie en non-fictie.