Dit boek moet met een waarschuwing komen: de eerste pakweg 30 pagina's niet lezen vlak na het eten of wanneer u een zwakke maag heeft.
Het begin is erger dan menig horrorverhaal. De detail zijn zo duidelijk beschreven dat je de horror voor je ogen ziet, dat je bijna voelt wat iemand die ebola heeft, voelt. Het had iets minder mogen zijn.

Dit boek is een beschrijving van feiten, non-fictie maar leest als een thriller.
Omdat ik zelf werk in een instituut dat meehelpt aan de bestrijding van de huidgige epidemie en er klinische studies heeft lopen, weet ik dat een en ander ontbreekt in het boek. De eerste epidemie in Zaïre is namelijk door het Instituut voor Tropische Geneeskunde ontdekt. Bij ons kwamen stalen toe in een thermosfles, stalen van de zieke non, met de vraag uit te zoeken wat dat was. Het zijn onderzoekers van ons instituut die naar de plaats zijn gegaan, vlak bij de Ebola rivier.
Het lijkt me dat Richard Preston zich enkel op het Amerikaanse onderzoek heeft gericht en daarbij toch menig onderzoeker uit andere landen vergeten is.

Binnenkort komt een boek uit van een van onze onderzoekers die er van in het begin bij was, Guido van der Groen (In het spoor van Ebola, mijn leven als virusjager, verschijningsdatum 25/08/2015 bij Lannoo). Hopelijk geeft dit wat tegengewicht aan dit boek.