Voor mij is de graphic novel 'Footnotes in Gaza' (2009) van Joe Sacco nog altijd onovertroffen als het werk over de onmogelijkheid voor een oorlogscorrespondent om feit van fictie te kunnen onderscheiden. Nog los van de eigen positie die een journalist in zijn of haar verslaggeving meeneemt, wordt het verhaal beïnvloed en gestuurd door andere factoren: de herinneringen en trauma's van geïnterviewden, de politieke machtsblokken die bepalen wat wel en wat niet gezien of gehoord mag worden. Åsne Seierstad prikt in 'Honderd-en-een Dag in Bagdad' (2003) ook door de mythe van de journalist die een objectief beeld geeft van de werkelijkheid. Meer nog dan over de tweede Irak-oorlog, waar zij vlak voor, tijdens en vlak na aanwezig was, gaat het over haar frustraties om propaganda- en censuurpraktijken van het regime. Visa worden ingetrokken als het regime kritische geluiden wil weren. Opgelegde begeleiding houdt het journaille keurig weg bij de plekken waar het nieuws plaatsvindt. Geportretteerden laten nooit het achterste van hun tong zien, omdat ze niet in compromitterende situaties willen komen. Het boek is zo opgezet dat deze memoires een kritische aanvulling vormen op de 'objectieve registraties' waar ze destijds mee in de westerse media verscheen.