De debuutroman De consequenties van Niña Weijers is meesterlijk in elkaar geknutseld. Minnie Panis is van piepkleine couveusebaby uitgegroeid is tot een gevierde kunstenares. Ze gebruikt haar eigen leven als basis voor haar materiaal, tot een fotograaf de kunstenares zelf als object voor zijn kunst gebruikt. Als tegenprestatie moet hij haar drie weken lang volgen als privédetective, in het kader van haar nieuwste kunstproject. Op dat moment ontvangt Minnie een mysterieuze brief, en krijgt ze last van déjà vu’s. Haar verleden en haar identiteit, zorgvuldig geconstrueerd door haar kunst, blijken meer vraagtekens te bevatten dan ze dacht.
Het plot is goed in elkaar gezet, het verhaal van Minnie is zorgvuldig geconstrueerd door middel van afwisselingen in de tijd. Haar moeder geeft inzicht in het verleden, toen ze een baby was en toen ze als kleuter in de problemen raakte, en zelf vormt ze de basis voor het heden. De roman vooral leunt op de karakters en de kunst, en niet op de gebeurtenissen. De hele wereld draait om Minnie en alles lijkt een vooropgezet spel.
De hoofdpersoon is indrukwekkend neergezet door middel van haar kunstprojecten. De focus hiervan ligt op het creëren van haar identiteit: al haar kunstprojecten, zoals Nothing Personal, gaan over haarzelf. Als haar minnaar, een professionele fotograaf, de kunstenares als object van de kunst gebruikt, weet ze het alsnog zo te draaien dat het lijkt alsof het haar idee was. Dit is een knap staaltje overtuigingskracht van Minnie, die haar agent vertelt: “better think twice before you screw an artist”. Dit is een roman over kunst en over het leven als een kunst, en Minnie als kunstenares draagt de roman.
Vooral de vele parallellen door de roman heen zorgen voor déjà vu’s bij Minnie en de lezer. Dit zou een sterk punt kunnen zijn, maar wanneer de Mayakalender erbij wordt gehaald als reden voor deze herkenbare momenten, lijkt de roman de werkelijkheid uit het oog te verliezen. Ook de keuze voor de stad “Hiroshima” als naam voor een sushitent lijkt niet erg doordacht.
De complexe relatie met haar moeder is stof tot nadenken voor Minnie, hun relatie is zeer koel en er is weinig wederzijds begrip. Ze denkt dat haar moeder van niemand kan houden; “Haar moeder droeg iets hards met zich mee, als een kiezelsteentje dat in haar lichaam was genaaid […] Misschien was liefde iets wat je op een gegeven moment kon wegstoppen in een la, samen met andere dingen uit het verleden die je niet meer nodig had”. Minnie is vooral bezig met haar eigen overpeinzingen over hun relatie.
Andere kunstenaars worden constant aangehaald. Van een essay over Bas Jan Ader, het schilderij van Picasso als ultieme inspiratie en het kunstwerk The Artist is Present van Marina Abramović, tot verwijzingen naar romans zoals Slaughterhouse Five, wat een “dun boekje” wordt genoemd. De verwijzingen naar de kunstenaars zijn vermakelijk, maar soms too much. Het begint bijna op namedropping te lijken, de lange lijst kunstenaars lijken vooral uit te nodigen tot imponeren van de lezer. Toch hebben deze kunstenaars iets gemeen met Minnie’s kunst: allemaal waren ze zelf aanwezig, of juist afwezig, in hun kunst. Waar Bas Jan Ader vooral zichzelf deed verdwijnen in zijn kunst, en vooral in zijn laatste werk waarin hij de wereld over zeilde in een klein bootje, is juist Abramović letterlijk aanwezig in het museum: zij is de kunst.
De roman bevat veel zware, volle zinnen. Over het verbreken van haar zelf opgelegde regels zegt Minnie “[ze] brak de hare op een van die dagen tussen hoogzomer en nazomer, dat uiterste topje zomer, zo verzadigd van hitte dat het contrast tussen de schaduw en de zon het enige was dat er nog toe deed.” Zelfs na het ontwaken uit een nachtmerrie heeft Minnie nogal zware overpeinzingen: “De donkerte was geen afwezigheid van licht maar de aanwezigheid van iets zwaars en stroperigs, wat op haar luchtwegen drukte en haar langzaam zou doen stikken”. De zinnen lijken bijna te gekunsteld. Toch is er de nodige zelfspot: “Meewarig had de actrice met haar hoofd geschut (niemand schudde ooit meewarig met zijn hoofd, dacht Minnie, behalve in slechte boeken en soapseries)”.
De roman eindigt vrij abrupt, zonder enige afsluiting is het laatste hoofdstuk afgelopen. Gaandeweg het verhaal vallen de puzzelstukjes zorgvuldig in elkaar en de consequenties van beslissingen in het verleden blijken van grotere impact te zijn dan verwacht.