De auteur neemt je mee naar Ierland, om precies te zijn naar Roscarbury Hall, een prachtig maar verwaarloosd landgoed. Op Roscarbury Hall wonen Ella en Roberta O’Callaghan. In het grijze verleden hebben ze een heftige ruzie gehad, sindsdien spreken ze niet meer met elkaar. De communicatie tussen hen verloopt via korte briefjes.
De beide zussen zitten op zwart zaad, ze kunnen niet aan hun verplichtingen aan de bank voldoen. De bank dreigt met verkoop van het landgoed maar dan komt een van de zussen, Ella, in actie. Ze start een theesalon om inkomsten te genereren. Zus Roberta is het daar niet mee eens en dat laat via briefjes voortdurend merken. De theesalon doet het boven verwachting goed, vooral het door Ella gemaakte gebak trekt gasten. Maar Ella kan het niet in haar eentje.
Gelukkig krijgt ze hulp van haar nicht Iris maar ook, volkomen onverwacht, van de Amerikaanse Debbie. Debbie is niet zomaar op vakantie in Ierland, ze is op zoek naar haar roots.
Ze is als baby in Ierland geadopteerd, de adoptie is echter niet gedocumenteerd, het is waarschijnlijk een illegale adoptie geweest. Haar enige aanwijzing is een brief van een non waarin bedankt wordt voor een donatie aan een klooster.
Debbie is ongeneeslijk ziek, het vinden van haar moeder is ontzettend belangrijk voor haar. Debbie en Ella helpen elkaar, de theesalon van Ella wordt een succes en langzamerhand wordt het verhaal rondom de adoptie van Debbie ontrafeld.
Ook wordt duidelijk wat in het verleden tussen Ella en Roberta is gebeurd wat heeft geleid tot de situatie met de briefjes.

Mijn mening: De geheimen van Roscarbury Hall is een heerlijk boek. De auteur verweeft de verschillende verhalen goed. In de verhaallijn verwerkt ze ook de geschiedenis van het katholieke Ierland waar onvrijwillige adoptie helaas voorgekomen is en in de doofpot is gestopt. Het verhaal doet recht aan de moeders en kinderen die van elkaar gescheiden werden en de rol van de Katholieke Kerk hierin. De toon van het boek is luchtig, daardoor gaat de soms zware thematiek niet overheersen. Er wordt bovendien een mooie schets gegeven van een klein Iers dorpje waarin iedereen elkaar kent en waar geen geheim veilig is voor de roddeltantes. Het enige minpuntje voor mij is dat het verhaal van Ella en Roberta niet helemaal geloofwaardig is. Je blijft toch niet jarenlang onder hetzelfde dak wonen en niet met elkaar praten?
Maar al met al dus toch een heerlijk boek, vier sterren.