Als (helaas) ervaringsdeskundige ervaar ik dit boek als een soort reis- en verwerkingsverslag van alle gebeurtenissen.
Wanda beschrijft alles vanuit haar moeder-zijn. Het is dan ook logisch dat vanuit haar perspectief alles is beschreven. De persoon Nadine is de hoofdpersoon waaromheen alles is gebeurd en van waaruit alles voortkomt, maar het zijn in dit boek met name de verschrikkelijke onomkeerbare gevolgen die deze gebeurtenis met zich meebrengen.

Wanda beschrijft heel treffend en open de eerste emoties. Een dierbare verliezen, zeker ook op een gewelddadige manier voelt inderdaad als een amputatie van jezelf, iets dat niet gaat genezen, hoogstens behelpen.

Het is mooi dat Wanda het rouwproces van meerdere mensen laat zien. Mooi dat de zus van Nadine veel ruimte krijgt.

Mooi boek/verslag. Voor mij zijn de gekozen woorden en zinnen heel treffend en herkenbaar.