Knap! Een roman in de klassieke zin van het woord. Met dit werk bewijst Jan Siebelink zijn vakmanschap. Elk woord en elke letter kloppen. Hij schrijft met een soort bedriegelijk gemak waarvan je als lezer gaat denken: dat kan ik ook. Verder schrijft hij ook heel plastisch: de beelden blijven op het netvlies van de lezer hangen.

In Knielen op een bed van violen vertelt Siebelink het verhaal van Hans, vanaf zijn kindertijd tot aan zijn dood. Het verhaal is oer-Hollands en speelt zich af in de 20ste eeuw. Om dit hele levensverhaal te omspannen, laat Siebelink grote happen uit Hans’ leven weg (o.a. W.O. II) en focust hij -voor zijn kindertijd- op zijn jeugd in een veendorp en -later- op de kwekerij waar hij als volwassene zijn leven doorbrengt met Margje en z’n zonen Ruben en Tom. Als kind was Hans diep verbonden met de natuur en ook als bloemenkweker blijft dat zijn hele leven lang een constante. Een andere rode draad in Hans’ leven is de figuur van Mieras, een Calvinist die hij in zijn jeugdjaren als leerjongen in Den Haag leerde kennen op een bloemenkwekerij. Mieras blijft zijn hele leven lang in Hans’ leven spoken. Hij zoekt Hans vele jaren later terug op en leert hem zijn ‘medebroeders’ kennen. Hij is het die Hans aanzet om bijeenkomsten bij te wonen van een Calvinistisch genootschap dat Hans redding belooft. Margje vindt dit maar niks, maar grijpt niet in. Ze hoopt dat Hans er vanzelf wel zal van af komen. Maar dat gebeurt niet. Hans blijft zijn leven lang overtuigd Calvinist, ontzegt zich daarvoor de geneugten van het leven en martelt zichzelf met religieuze dwanggedachten. Wanneer Margje zelfs niet aan zijn sterfbed mag komen omdat ‘de broeders’ van het genootschap hun bezwerende gebeden willen uitvoeren, denkt ze: ‘Hij is al lang niet meer van mij.’ Deze sleutelzin uit de roman staat in hoofdstuk 82 niet voor niets geïsoleerd van de rest van de tekst. Andermaal fundamentele eenzaamheid als thema ... Met dit boek stelt Siebelink messcherp aan de kaak wat al eeuwenlang voor miljoenen mensen een pijnlijke consequentie is van religie: zich verliezen in het geloof, of het nu islamitisch, joods, christelijk of calvinistisch is … Een meesterwerk én stillistisch, én inhoudelijk.