Dit boek was al heel wat beter te pruimen dan het vorige deel, Het Bedrog van Opal.

Artemis heeft zijn criminele leven (grotendeels) opgegeven, en speurt nu de wereld rond op jacht naar demonen. Hij heeft ontdekt dat hun wereld instort. Op zijn weg wordt hij gekweld door gedachten aan mooie meisjes (die rot-hormonen ook), en een nieuwe, kwade, genie.

Artemis komt na wat omzwervingen terecht op het eiland waar de demonen leven. Dit eiland bevindt zich buiten het tijdveld van de Aarde. De tijd gaat daar met vreemde sprongen voorbij, of moet nog komen. Een tijdbom dreigt de boel op te blazen. Met behulp van een paar demonen, een elf en twee heksenmeesters moet Artemis proberen het eiland Hybras te redden.

Het einde viel me tegen. Artemis komt drie jaar later terug op Aarde, en heeft nu een tweeling als broertje. Natuurlijk, het kan, maar het komt me een beetje gezocht over. Minerva kwam iedere schoolvakantie over om naar Artemis te vragen... Puppy-love?