Centrale vraag in dit boek is of de Holocaust niet zo vreselijk is, dat je er eigenlijk geen fictie over kunt of moet schrijven. Het is in essentie al de vraag die de hoofdpersoon, de schrijver Henry, zich stelt als hij een nieuwe roman aan het schrijven is. Hij kiest voor een zogenaamd ‘flipbook’, bestaande uit deels fictie en deels non-fictie. Helaas zijn de redacteuren van zijn uitgeverij beduidend minder enthousiast. Henry is hierdoor zo ontgoocheld dat hij zijn project staakt, verhuist en met zijn vrouw een nieuw leven begint in een nieuwe stad. Hier ontmoet hij op een dag een taxidermist, een onsympathieke ondoorgrondelijke man, die een redelijk bizar theaterstuk aan het schrijven is over de brulaap Vergilius en de ezel Beatrice. Langzaam komt Henry erachter dat de taxidermist eigenlijk met precies dezelfde vraag gepreoccupeerd is als hij.
Martel, die ik al ken van zijn briljante ‘Life of Pi’ en ‘Zelf’, heeft met dit boek een prikkelend en onderhoudend verhaal geschreven, met kostelijke scenes, zoals die waarin pagina’s lang een peer wordt beschreven. Tegelijkertijd heeft het boek ook nog eens een duidelijke boodschap. Dit maakte dit boek voor mij een prima leeservaring, alhoewel ik wel verwacht dat dit boek door de toch wel wat extravagante schrijfstijl en bijzondere onderwerpkeuze, niet snel een breed lezerspubliek zal aanspreken.