Het verhaal begint met een fijne flashback naar het verleden. Een perfect liefdesverhaal waar iedereen het warm van krijgt. Je krijgt het verhaal naar binnen gegoten als een mok warme chocolademelk met slagroom, want zo makkelijk leest het weg. Net als de Rosie-boeken.

Daarna gaan we terug naar de harde werkelijkheid, waarin Adam alleen uit gewoonte nog muziek maakt en het tussen zijn verloofde Claire en hem niet altijd goed gaat. Het loopt de spuigaten uit en Adam vertrekt om zijn perfecte liefdesverhaal te herleven. Met de muziek en het meisje van toen. Ohja, en haar man. Toch maakt Adam uiteindelijk dezelfde keuzes als vroeger en bleek zijn 'perfecte liefdesverhaal' eigenlijk toch wel erg geromantiseerd in zijn hoofd.