‘Wij kleine mensen betalen een hoge prijs voor onze liefde voor de groten der aarde’, luidt de niet al te verborgen moraal van de roman 'De honderd dagen'. Het lot van de wasvrouw Angelina is daar de illustratie van. Napoleon ziet haar niet staan, en haar piepjonge zoon Pascal, trommelaar in het Grote Leger, komt om op de vlakte van Waterloo.

Keizer Napoleon laveert tussen mens en genie. Door zijn omgeving wordt Napoleon gevreesd en bewonderd, maar bij het gewone volk is hij enorm populair. ‘Door zichzelf te verheffen adelde, kroonde, verhief hij alle naamlozen in het gewone volk, en dus hield het volk van hem.’ En het zijn dan ook juist deze kleine luiden die de keizer mateloos bewonderen, die samen met hem ondergaan.

Qua constructie zit De honderd dagen goed in elkaar. De levens van keizer Napoleon, wasvrouw Angelina, kleine trommelaar Pascal en de Poolse schoenmaker Wokurka hadden niet meer van elkaar kunnen verschillen, maar toch raken en beïnvloeden hun levens elkaar op cruciale momenten.

'De honderd dagen' is een een droef verhaal over de gefnuikte verwachtingen van een doodgewone vrouw én een psychologisch portret van Napoleon: een ijdele en egocentrische megalomaan, maar tegelijkertijd een man die bezeten is van zijn missie om zijn volk te verheffen.

Een van de mooiste scènes uit de deze roman vind ik het moment waarop de keizer de kleine trommelaar begraaft op het slagveld van Waterloo. Ook het afscheid van Napoleon en zijn moeder is werkelijk ontroerend.