Eigenlijk zouden we met zn allen Mankell een oude zaag moeten vinden. Want laat ons wel wezen, veel gebeurt er ook nu weer niet in zijn nieuwste roman, De blinde muur. Inspecteur Wallander kreunt en steunt zich een weg door een moordonderzoek dat meer achteruit dan vooruit lijkt te gaan. De vergaderingen op het politiecommissariaat van Ystad worden enkel onderbroken door uitstapjes naar de plaats delict en door de zoektocht naar een nieuw lief. Intussen spuit Wallander nog zijn ongenoegen over de jeugd van tegenwoordig. Een mens zou van minder depressief worden.

Het vreemde is dat de hele wereld desondanks aan de voeten ligt van Henning Mankell. Terecht overigens, als je het mij vraagt. Maar vraag me dus niet hoe het komt, het is mij een raadsel. Ligt het aan de cliffhangers aan het eind van elk hoofdstuk? Herkennen we onszelf in die afziende Wallander? Het zal mij een zorg wezen, zolang Mankell maar blijft schrijven zoals hij nu bezig is. En dat is redelijk fantastisch.