Fictieve dagboekaantekeningen van Everdine van Wijnbergen. Ze kijkt terug op haar leven met Eduard Douwes Dekker (in het boek meestal Dek of Dekker genoemd!). Ze vertelt een vriendin: ‘Ik moet terugkeren. Ik moet weten waarom. Ik moet het verleden ontdoen van schuld. Ik heb niet veel tijd meer.’ Of ze aan het slot van het boek voor zichzelf een antwoord op deze vraag heeft, is me niet helemaal duidelijk. Ze heeft het dan over lijden, offers brengen en het eigen leven wijden aan de geliefde.
Ik vind het in ieder geval een vreselijk leven wat ze gehad moet hebben. Al vroeg wees geworden, getrouwd met een zelfingenomen hartenbreker, gokker en schrijver die haar niet ziet zoals ze is maar zoals hij wil dat ze is. Toch verdedigt ze hem voortdurend.
Zelf verandert ze van een frisse jonge vrouw die houdt van ruimte en zon, zich verzettend tegen burgerlijke bekrompenheid in een trieste, ziekelijke, afhankelijke vrouw, slachtoffer van roddels, zichzelf vernederend, bedelend bij familie en vrienden. En die zoiets zegt als: 'Ik heb eigenlijk alleen de eerste jaren van het huwelijk geleefd'. Die zelfs de liefjes van haar man (elders wonend) in haar huis opneemt wanneer er problemen zijn. Onvoorstelbaar allemaal. Houdt ze zoveel van hem dat ze dit doet??? Ik weet het niet.
Nee, vrolijk wordt je niet van dit boek en je beeld van Douwes Dekker krijgt een flinke oplawaai. Wèl zeker een boeiend boek.