De man van je leven was niet wat ik ervan verwacht had en tegelijkertijd nog veel meer dan dat ik verwachtte. Ik verwachtte een verhaal over de liefde en afscheid nemen, maar zag het thema overspel niet helemaal aankomen. (Ik heb de gewoonte om de achterkant van een boek maar half te lezen - ik word namelijk graag verrast!)

De schrijfstijl was, zoals ik van Japin gewend ben, helemaal fantastisch. Vooral hoe de dood een stem krijgt heeft me geraakt. Maar wat me eigenlijk het allermeest verraste is dat ik sympathie kreeg voor Markus - de vreemdganger - de man die ik eigenlijk zou willen haten. Het is een heel ander perspectief dan altijd enkel dat van het 'slachtoffer' te lezen.

Het einde van het boek kwam wel wat onverwachts - maar zo komt ieders einde ook denk ik dan maar. Stiekem had ik toch wel graag een epiloog gelezen; hoe zal het leven van Markus zijn na de dood van Mathilde?

Al met al een boek dat je aanzet tot nadenken over de liefde, het leven en de liefde van je leven. Niet zo overweldigend als Een Schitterend Gebrek, maar zeker een aanrader!