Titel : Meedogenloos
Auteur : Melissa Skaye - J. Sharpe
Uitgeverij : LetterRijn

Deze cover is toch wel ééntje waar ik vol lof over ben. De overloop van de kleuren in de lucht vind ik magnifique ! Het creëert een duistere sfeer die versterkt wordt door het houten huisje. Ook het lettertype op het kaft kan ik best appreciëren.
Als je enkel nog maar de naam Sharpe hoort of leest komen de adjectieven en woorden : subliem, meesterlijk, mindfuck, … direct bij je op. Ook over Melissa Skaye lees je bijna niets dan goeds over haar VT-reeks. Voor mezelf was dit de eerste ‘ontmoeting’ met beide schrijvers.
Drie verhaallijnen die op een bepaald moment naar een hoogtepunt zouden moeten komen. Iets waar Skaye en Sharpe in het begin zeer goed met gespeeld hebben. Een climax was waar ik reikhalzend naar uitkeek, maar eerlijk ? Ik bleef na een verbluffend begin meer en meer wachten op meer kracht, meer discussies, meer originele inhoud wat betreft fantasie en sfeer, hocus pocus met je hoofd !
Journalist Tim Bosman komt onvoorzien terug in contact met zijn ex Suzanne Meyer.
India, een jong meisje uit Amerika, leeft in erbarmelijke omstandigheden. Na haar ontvoering, 7 jaar geleden, werd ze gedwongen tot prostitutie.
Na de moord op hun ouders zijn zusjes Mandy en Lisa op de vlucht. Alleen en verdoken voor anderen met een zeer kostbaar iets in hun bezit.
De eerste hoofdstukken grijpen je direct aan. Het is ook door de onwetendheid en chaos die er heerst in het leven van sommigen dat jouw eigen angst en nieuwsgierigheid verdubbeld.
Het zware thema (waaronder bijvoorbeeld prostitutie) wordt zeer sterk in de verf gezet. De angst van het jonge personage omhelst je en nijpt jouw strot dicht. Het ligt als een baksteen op je maag. Het is allemaal (zowel haar gevoelens, als haar doen, …) zo goed en gedetailleerd beschreven alsof je binnen haar persoonlijke ruimte toe treedt, haar de hand wil reiken, maar steeds enkele millimeters tekort komt om haar leed te kunnen verzachten. Toén kreeg ik het gevoel dat als het verhaal zo bleef doorgaan ik geregeld het boek even opzij zou moeten leggen. Maar gaandeweg slabakt het hele ding. Het komt vooral op vlak van emotie bij de volwassen personages te ongeloofwaardig over. Er werd te weinig (tot eigenlijk niks) empathisch nagedacht. Moeilijk om dit even spoilervrij te beargumenteren, maar van zodra er zich iets afspeelt waarbij een volwassen man en vrouw zich ontfermen over 2 andere personages wordt het een saaie, kleffe boel. Er lijkt voor hen nauwelijks een vuiltje aan de lucht terwijl er best wel een mesthoop boven hun hoofd hangt. Men had dit zo doordringender kunnen beschrijven, opnieuw die tonnen emoties en paniek erin kunnen verwerken. Maar neen, men loopt op het dooie gemakje buiten, eet rustig een soepje, … Deze twee volwassenen discussiëren ook nauwelijks. Er wordt enkel afgewacht. En dat moet de lezer noodgedwongen dan ook maar doen. Afwachten. Het geduld wordt weliswaar naar het einde toe een beetje beloond, maar kon toch mijn grote verwachtingen niet meer waarmaken.



Naarmate het verhaal vordert besef je als lezer of krijg je het idee dat de auteurs zich volop geconcentreerd hebben op de misselijkmakende problematiek die ze als basis gebruikt hebben, dat de karakters van de misdadigers en slachtoffers prioritair waren en dat men dan spijtig genoeg de anderen niet voldoende uitgewerkt hebben. En eigenlijk hebben de auteurs daar, in mijn ogen, serieuze steken laten vallen. Want zo werd het gemis aan geloofwaardigheid en de nood aan nog meer drama groter met de minuut. In zo’n boek mag er best iets meer in detail getreden worden wat betreft de omgeving, een gebouw, het uiterlijk, … Wat meer zwaarte en pathetiek toegepast worden, want dit hekel thema vraagt hierom. En ja, misschien zou dit boek dan niet zo toegankelijk zijn geweest voor het grote publiek en het zou meer stof op doen waaien hebben, maar nogmaals het zou meer aangeleund hebben bij deze spijtig genoeg realistische doch moeilijk item.