Net zoals Robijnrood en Saffierblauw denderde ik door de pagina’s van Smaragdgroen, het laatste boek in de Edelsteentrilogie. Deze keer heb ik geen persoonlijk leesrecord laten sneuvelen, maar het had niet veel gescheeld. Het verbaast me elke keer weer hoe snel ik door deze boeken heen ben. De schrijfstijl en vormgeving is gewoon zo lekker dat je voordat je het weet al op bladzijde 100 zit. Heerlijk om zo je avond door te brengen!

Over de inhoud was ik, in vergelijking met de vorige twee boeken, helaas wat minder te spreken. Het boek sprak me op de een of andere manier minder aan. Het koste me meer moeite om helemaal in het verhaal op te gaan en ondergedompeld te blijven. Het belangrijkste echter dat me tegenviel, was dat sommige gebeurtenissen en ontknopingen uiteindelijk… voorspelbaar waren. Dit terwijl ik heel erg gehoopt had dat deze serie en schrijfster me zouden blijven verassen. Het uniek zouden houden. Het mysterie dat ons drie boeken lang heeft bezig gehouden zich met een klapper zou openbaren.

Oké, niet alles was zoals ik verwacht had en het blijft een apart verhaal met geweldige personages, maar ik werd op geen enkel moment van mijn sokkel afgeblazen. Werd ik nergens totaal overdonderd en dat vond ik toch wel een beetje jammer. Zeker gezien het plezier dat ik tot nu toe gehad heb met fantaseren over hoe de vork nu precies in de steel zat. De werkelijkheid is echter wat bleekjes bij mijn gedachtespinsels…

Vooral het einde, vooral de ontknoping liet me onbevredigd achter. Was dat alles? Naar mijn gevoel moest er nog zoveel gebeuren. Zijn er nog tal van verhaallijnen die nog niet zijn afgerond. Zijn er nog losse eindjes die vastgemaakt dienen te worden.(view spoiler) Ik was volgens mij even het overzicht kwijt, maar ook na terug te lezen kan ik de antwoorden op mijn vragen niet terugvinden…

Wat ik ook wel jammer vond was dat belangrijke confrontaties en gebeurtenissen bijna terloops genoemd worden. Hierdoor kreeg ik ook het gevoel dat er scenes werden overgeslagen of vergeten. Niet afgerond waren. Naar zulke confrontaties heb je als lezer bijna drie boeken lang toegeleefd en dan worden ze zo weergegeven. Totaal niet leuk!

Gelukkig was er nog genoeg dat het lezen van Smarargdroen wel de moeite waard maakte. Zo is Gwen nog steeds even hilarisch om over te lezen, vooral in combinatie met haar beste vriendin Leslie en de waterspuwer Xemerius. Op sommige momenten vond ik het zelfs jammer dat ik dit verhaal niet in E-book vorm las. Dan kon ik tenminste alle leuke quotes en oneliners gemakkelijk highlighten, in plaats van een beetje klungelig foto’s maken van de bladzijdes.

Na drie boeken heb ik Gideon eindelijk doorgrond! Snap ik hoe hij in elkaar zit, en wat is het toch een schatje :) . Ik kon aanvankelijk moeilijk hoogte van hem krijgen door zijn aantrek en afstoot gedrag. Ik was heel erg in hem teleurgesteld door wat in Saffierblauw boven water kwam, maar in Smaragdgroen heb ik hem vergeven voor wat hij Gwendolyn heeft aangedaan. Op zijn eigen, zij het wat onbeholpen manier, heeft hij Gwen proberen te beschermen. Ook al had hij het veel beter op een andere manier aan kunnen pakken. Gwen en Leslie hebben dus toch niet teveel romantische films gekeken :D


Conclusie
Al met al is de Edelsteentrilogie een heerlijke serie om te lezen. Een serie waar je doorheen zult vliegen. Vol met hele leuke en vooral unieke personages die ik best wel zal missen. Jammer dat Smaragdgroen een beetje tegenviel en vooral het einde minder geweldig, uniek en interessant was als ik gehoopt had. Laat je daar echter niet van weerhouden om deze trilogie op te pakken. Gwendolyn en haar oneliners zijn meer dan de moeite van het lezen waard!

Deze recensie verscheen als eerste op Carpelibra.nl