Heb 3 boeken van Paul Auster gelezen. Ze zijn allemaal spitsvondig en indrukwekkend. Auster heeft een subliem niveau. Heel eigen stijl.
Maanpaleis gaat over mensen aan de zelfkant van het leven ; eenzaamheid ; bezetenheid of leegheid ; toeval of lot. Zeer beschrijvende bewoordingen waardoor je wordt meegezogen, de diepte in.
Misschien is het bij Auster net als bij Murakami, de 1e die je leest maakt zo'n 'verpletterende' indruk dat de boeken die je erna leest ook erg goed zijn, maar net een tikkie minder als de eerst gelezene. En "Maanpaleis" is de eerste Auster die ik heb gelezen.