Warme melk van Deborah Levy

Een boek dat je meeneemt als een droom, koortsachtig zweef je door de pagina’s, de zinnen bezweren en nemen je mee in het ritme van een lange zinderende zomerdag aan het strand. Zo een dag waarop de grens tussen water en horizon vervaagt, uren die voorbijgaan tussen waken en slapen.

Sofia spendeert haar leven aan het serveren van haar moeder. Ze zou eigenlijk haar promotieonderzoek in Amerika moeten afmaken, maar het enige antropologische veldonderzoek dat ze doet bestaat uit haar moeder bestuderen. Haar moeder heeft een mysterieuze ziekte waardoor ze verlamd is geraakt. In Engeland kan niemand hen nog helpen vandaar dat ze nu aan de Zuid-Spaanse kust logeren. Daar is de kliniek van een wonderdokter genaamd Gómez. Hij gaat haar van kop tot teen onderzoeken en een gepaste behandeling voorschrijven. Deze behandeling is hun laatste kans.

Gedurende het verhaal wordt meer en meer duidelijk hoezeer Sofia en haar moeder vervlochten zijn. Net als haar moeder mankt Sofia geregeld en van een eigen leven is niet echt sprake.
Daar aan de kust leert Sofia Ingrid kennen, en Juan en Julieta.
Deze mensen zullen elk op hun manier bijdragen aan de veranderingen die Sofia doormaakt. Ze leert niet alleen andere mensen kennen, ze leert vooral ook zichzelf kennen. En haar moeder. Hoofdstuk voor hoofdstuk word je meegesleept naar waar het toch allemaal om zou moeten draaien: de diagnose.

Dit sprookjesachtige verhaal blijft nazinderen, ook al heb je het boek al lang dichtgeslagen. Het jeukt en brandt en schrijnt. Het is zoals het leven is, niet zoals het zou moeten zijn. Moeders en dochters….