Karin Fossums “De moord op Harriet Krohn” is het zevende boek in de reeks misdaadromans met inspecteur Konrad Sejer in de hoofdrol. Toch verschilt dit boek zeer sterk van de voorgaande zes boeken. Fossum koos er immers voor om deze keer niet vanuit het personage van inspecteur Sejer te schrijven, maar wel vanuit het standpunt van de moordenaar. Het is een zeer atypische thriller die niet veel ruimte laat voor verbeelding.

Het verhaal volgt Charlo Torp. Charlo heeft zijn vrouw, Inga Lill, verloren aan leukemie, heeft geen werk, enorm veel gokschulden en de relatie met zijn dochter Julie is zo goed als onbestaande. Hij gelooft zeer sterk dat alles in zijn leven weer in de plooi valt wanneer hij terug wat geld heeft. Daarom berooft hij een oude, rijke vrouw, Harriet Krohn. Charlo’s stoppen slaan plots door en hij vermoordt de vrouw.
In tegenstelling tot de meeste thrillers zijn de vragen “Wie?” of “Wat?” hier compleet irrelevant. Door het hoofdpersonage te laten samenvallen met de moordenaar en de titel zo te kiezen, beantwoordt Fossum deze vragen al vlak bij het begin van het boek. Op het eerste zicht lijkt de rest van het boek dus overbodig, maar wanneer je verder leest, merk je dat de focus hier ligt op de gedachten van Charlo en niet zozeer op het moordonderzoek zelf. Het verhaal zoomt in op Charlo’s persoonlijke problemen, zijn emoties, zijn hoop en wanhoop. Echt spannend kan je dit boek bijgevolg niet noemen.

Het lijkt alsof je de hele tijd achter Charlo loopt als een toeschouwer. Het gaat op sommige momenten zo ver dat je zelfs in zijn hoofd kan kijken. Fossum graaft veel dieper dan de meeste andere auteurs in dit genre. Deze misdaadroman is een psychologisch boek waarbij je steeds erg gefocust moet zijn om te kunnen blijven volgen.

De relatie tussen Julie en Charlo vormt de drijfveer achter de moord, er wordt dan ook veel tijd aan besteed in het boek. Het is een heel complexe relatie, maar dankzij de uitgebreide beschrijvingen van beide karakters en hun verleden kan je als lezer toch volgen. Fossum maakt hiervoor ook gebruik van brieven van Charlo aan Julie. Zo begint en eindigt het boek met zo’n brief. In de eerste brief voel je zijn hoop dat ze ooit weer een normale vader-dochterrelatie krijgen.

De laatste brief beschrijft eerder zijn wanhoop: hij schrijft haar om haar ervan te overtuigen dat hij geen slecht mens is, dat ze niets mag geloven van wat er in de media verschijnt over zijn aanhouding. Je merkt hier als lezer zeer goed het verlangen van Charlo om hun relatie te behouden zoals ze is, hij wil haar niet nog een keer kwijt spelen.

De vraag bij dit boek is of de lezer zich wel kan identificeren met het hoofdpersonage. Wie ervan overtuigd is dat hij/zij nooit het brein van een moordenaar zou kunnen begrijpen, moet zeker dit boek eens lezen. Het is onvoorstelbaar hoe geloofwaardig Fossum de moordenaar hier afschildert. Het karakter van Charlo is tot in de puntjes uitgewerkt, hij is een levensecht personage. Doorheen het boek krijg je als lezer zelfs sympathie voor Charlo, terwijl je weet dat wat hij gedaan heeft absoluut tegen je eigen moraal indruist. Deze uitvoerige manier van schrijven heeft echter ook een nadeel: er is zo weinig actie dat het snel saai en langdradig wordt. Zo is de omschrijving van de avond van de moord zo uitgebreid dat je de draad verliest. Fossum probeert de lezers er toch toe aan te zetten verder te lezen door suggestieve zinnen zoals “Wat hij later zou doen…” in haar beschrijving te verwerken.

Konrad Sejer, het hoofdpersonage van de reeks, doet pas laat zijn intrede in het verhaal, hij speelt hier geen echt doorslaggevende rol. Erg is dat niet, als je weet dat dit eerder een whydunit is en geen whodunit. Sejer gaat tijdens het verhoor zeer secuur te werk, hij wacht net lang genoeg tot Charlo breekt. Charlo probeert zich zo onverdacht mogelijk te gedragen, maar hij wordt helemaal gek van de vraagstelling van Sejer. Hij vertelt leugen na leugen na leugen, totdat hij zichzelf helemaal heeft begraven en er geen weg meer terug is. Fossum beschrijft dit zo gedetailleerd dat je als lezer als het ware mee wordt begraven. Je zoekt mee naar manieren om Charlo weer uit die impasse te krijgen. Alle ideeën komen echter te laat, want Charlo bekent plots alles. Op dit moment weet je niets meer van zijn gedachten, dit is een enorm verschil met de rest van het boek en een gemiste kans. Fossum had hier veel meer mee kunnen doen.

Dit verhaal geeft een interessante, andere kijk op het thrillergenre. Fossum is in haar opzet geslaagd om een psychologisch ijzersterk boek te schrijven, maar lezers die liever mee op zoek gaan naar de moordenaar en mee de spanning willen ervaren, blijven na het lezen van dit boek op hun honger zitten.