Het derde boek van Karin Slaughter is verschenen. Ik wist zeker dat ik het wilde kopen omdat ik de twee voorgaande boeken opmerkelijk vond. We komen de hoofdpersonen Sara, Jeffrey en Lena weer tegen in verschillende buitengewoon gevaarlijke situaties. Deze keer speelt het verhaal zich grotendeels af op de campus van de universiteit. Er worden mensen vermoord. Of was het toch zelfmoord? De zus van Sara, Tessa, wacht een gruwelijk lot. Ingrediënten te over om er weer een spannend verhaal van te maken.

Dat is Karin Slaughter zeker gelukt. Het is een boek dat boeit en dat dwingt om verder te lezen. De hoofdpersonen worden in Een lichte koude huivering verder uitgewerkt en hun ontwikkeling past in de lijn van de twee voorgaande boeken. Het taalgebruik van Slaughter is direct en soms plat. Daarvoor kiest ze. In het verhaal heeft dit een functie: het maakt de stijl direct en rauw. Het is zeker knap wat de schrijfster presteert, daarover heb ik geen twijfel.

Toch worden de bloederige details en spectaculaire gebeurtenissen me soms een beetje te veel. Het lijkt wel alsof alles uit de kast gehaald moet worden. Soms zou je wensen dat er een keer een gewoon mens in Grant County rondloopt. Het lijkt wel alsof iedereen karakterafwijkingen heeft, een bruut is of een traumatisch verleden heeft.

Een lichte koude huivering riep op sommige momenten bij mij afschuw en afgrijzen op, met name bij onsmakelijke details of gewelddadige momenten. Voor mij mag het wel ietsje minder. Misschien dat de schrijfster dan ook andere emoties, bijvoorbeeld ontroering, weet op te roepen. Het plot vond ik niet echt geweldig. Karin Slaughter gooit het, naar mijn smaak, iets te veel op groot en veel. Spannend? Dat wel.