Gelukkig ... de ouwe Koontz is weer terug! Zijn vorige boek vond ik maar magertjes en dus gaan nu de vlaggen weer uit. Waarom dan geen vijf sterren? Vanwege de ontknoping. Die heeft te veel van een recht-toe-recht-aan-thriller en te weinig van het bovennatuurlijke. Ik had echt verwacht dat die prachtige dame - de geest van de stad - nog een keer terug zou komen. Maar helaas. Klein minpuntje dus, maar verder was het weer een heerlijke, spannende, goedgeschreven, typische Koontz.
Een opvallend aspect wil ik nog benoemen. Koontz gebruikt het bekende schilderij 'Het puttertje' van de Nederlander Carel Fabritius (leerling van Rembrandt) als metafoor. 'Het puttertje' staat bekend als het mooiste schilderij van een vogel uit de 17de eeuw. Vooral de lichtinval en de manier waarop het geketende vogeltje naar de toeschouwer kijkt worden geprezen. Twee jaar geleden gebruikte Donna Tartt dit schilderij als titel voor een roman. Koontz gaat inhoudelijk in op het schilderij op een manier waarvan ik denk: hoe komt 'ie daarop, heeft hij dat zelf verzonnen? Nu heeft Koontz het in zijn romans vaker over God en geloof, dus deze scherpe analyse kan zo maar van hem zelf zijn. Ik citeer een stukje:
Plotseling wist ik wat het schilderij betekende, en ik dacht dat ik wist wat de schilder ermee had willen zeggen. Velen die in God geloven, geloven ook dat Hij niet alleen de schepper van de natuur is, maar dat Hij in de natuur te vinden is, dat Hij overal om ons heen is. Hij gaat ons begrip te boven, maar Hij is Zich desalniettemin bewust van ons en zorgt voor ons. In de rechteroog van het puttertje zag ik de vogel naar zijn baasje kijken, en niet alleen de hele natuur keek mee, maar ook de Schepper. Hij zag het baasje en hield van hem om de capaciteiten die hij bezat, maar ook betreurde hij diens wreedheid. In dat oog waren liefde en verdriet te zien, en het oog zag niet alleen het baasje van de vogel, maar ook mij, en het kende mijn deugden en mijn onvermogen, kende mijn moed maar ook mijn lafheid, kende de leugens die ik had verteld.
Het schilderij hangt in het Mauritshuis in Den Haag, dus ik ga die vogel binnenkort een keer in de ogen kijken!