De achterflap van Nasleep van Peter Robinson begint met het aloude het lijkt een gewoon huis, in een gewone straat, waar gewonen mensen wonen. Maar als er af en toe een deurtje geopend wordt, en je eens binnen kunt kijken dan zie je heel iets anders. En zelfs aan de mensen zie je niet direct iets opvallends, je zult echt naar binnen moeten en daar aan de hand van afwijkende voorwerpen en inrichting, je conclusie moeten trekken.
En dit alles weet Robinson erg goed te verwoorden. Hij laat Alan Banks niet alleen maar speuren naar een seriemoordenaar, maar ook allerlei vreemde eigenschappen van mensen worden aan een onderzoek onderworpen. Ook mensen die in eerste instantie nergens van verdacht worden.
Op deze manier gaan er ongewild toch wel wat deurtjes open die eigenlijk beter dicht hadden kunnen blijven.
Wat voor mij een beetje té gemakkelijk is, is het laten verongelukken van een personage in het verhaal die eigenlijk toch wel een stevige rol heeft gekregen. Daar liet de fantasie Peter Robinson even in de steek, lijkt het wel.
Verder is het een stevig boek waarin het onderwerp sex niet onderbelicht blijft. Alles goed voor drie sterren.