Op de een of andere manier spreken boeken van Petra Hammesfahr mij altijd aan en zie ik ernaar uit om ze te lezen. Misschien ligt het aan de schrijfstijl, die anders is dan meestal het geval is, maar die ook terugvind bij haar landgenoot Jan Seghers? Misschien is het de manier waarop Duitsers hun thrillers schrijven, net zoals Zweedse thrillers meestal een Zweeds tintje hebben. Hoe dan ook, ik heb weer genoten van dit boek van haar. Een vader die een moord pleegt (op de minnaar van zijn vrouw) wordt veroordeeld en als hij vrijkomt, krijgt hij langzaam maar zeker weer contact met zijn dochter. Net wanneer hij dit begint te waarderen wordt zijn dochter vermoord en start hij zijn eigen onderzoek. Het verhaal begint zowel vanuit de ogen van de dochter als de vader, en gaat langzaam over in alleen het standpunt van de vader. Er zijn in het boek een aantal verdachten en in het begin lijkt het allemaal erg duidelijk wat er zal gaan gebeuren, totdat op het einde iets anders aan het licht komt. Het einde vond ik vrij verrassend, hoewel ik eerder al wel een klein vermoeden had gehad, had ik niet helemaal bedacht dat het zo zou lopen. De schrijfstijl is goed, het verhaal ook, al is het nooit echt spannend, en als ik dit lees vraag ik me af waarom dit dan niet en al die Nederlandse thrillers wel litteratuur is/zijn? Aanrader voor liefhebbers van psychologische (whodunnit) thrillers.