Een bijzonder boek. Duister en macaber. En, vreemd genoeg, toch op lichtvoetige toon verteld. De massamoordenaar Max Schulz verandert naadloos in zijn slachtoffer, zijn jeugdvriend Itzik Finkelstein. Zonder Itzik en zijn familie zou Max als een ordinaire bruut zijn opgegroeid in zijn asociale familie. Na de oorlog weet Max uitstekend weg te komen. Hij heeft geen geldgebrek door de zak gouden tanden van zijn slachtoffers uit het kamp. Kortom, Max heeft zijn hele leven voordeel gehad van zijn joodse 'connecties'. Itzik/Max wordt een fanatiek zionist. Hij wordt een gerespecteerd burger in de nieuwe Joodse staat. Max betuigt nooit spijt van zijn daden, hij bezigt het gebruikelijke excuus dat hij op bevel handelde. Pas op het eind van zijn leven wordt hij benauwd om met zijn slachtoffers geconfronteerd te worden na zijn dood. En dat nog steeds niet uit een schuldbesef, maar meer omdat hij vindt dat hij 'gepast' bestraft moet worden. Want dat vindt hij logisch na alle moorden die hij gepleegd heeft.
Het boek werd pas in 1971 in Duitsland uitgegeven. Alhoewel er van het boek een miljoen exemplaren werd verkocht in de V.S. en elders, wilde geen Duitse uitgever eraan beginnen. Men vond dat er niet op deze absurde manier over de holocaust geschreven mocht worden. Interessant, datzelfde gebeurde met Klaus Mann met zijn boek 'Mefisto', alhoewel om heel andere redenen. Maar ik vind het toch opmerkelijk dat bepaalde boeken tot ver na de oorlog niet in Duitsland uitgegeven mochten worden. Het vrije woord was duidelijk aan restricties onderworpen.