‘Elementaire deeltjes’ is het levensverhaal van twee halfbroers, Martin en Boris Djerzinski. De beide levens worden door de auteur als een helix gereconstrueerd uit de nagelaten geschriften van de broers, Martin, een onderzoeker die grensverleggend werk verrichtte in de biologie en Boris, een leraar met schrijversambities.
Het verhaal speelt zich af in het Frankrijk van de tweede helft van de 20° eeuw en in Ierland in het begin van de 21° eeuw. Het verhaal is een aanklacht tegen de generatie van ’68 die een taboe opwierp tegen de biologische interpretatie van het menselijk gedrag. Het menselijk gedrag en meer bepaald de seksualiteit zijn het grote onderwerp in deze roman. De hoofdfiguren vinden geen geluk noch vervulling in hun bestaan. In beider leven gaan relaties volledig te gronde. Er is een beklemmend gemis aan existentieel intermenselijk contact. Een contact dat primair een aanraken is van huid tot huid.
Het verhaalperspectief in de roman is een haast ‘wetenschappelijk’ onderzoek naar het verband tussen individualiteit als menselijke persoonlijkheid (de persoon met genot en pijn, geluk en eenzaamheid, liefde en woede) aan de ene kant en aan de andere kant de maatschappelijke ontwikkelingen waarin de mensheid zich bevindt (religie versus genetica). De veranderingen, die een mensheid haar vervulling brengen, zullen, volgens de auteur, voortkomen uit biologisch onderzoek en het klonen van een ‘andere’, eendrachtige mensheid.

Met toenemende verwondering las ik hoe de auteur zijn kritiek op de huidige samenleving onder vele lagen tot een geslaagde roman weet te brengen. Met heel veel kennis van zaken weet hij zijn argumentatie zo breed beeldend te brengen. Deze roman is een unieke leeservaring die zich op vele niveaus manifesteert.