Dit is niet het eerste boek waarin dode mensen terugkeren. Maar hier geen gruwelverhaal, wel: liefde en dood, ouders en kinderen, verwachtingen en tweede kansen, vervreemding, de rol van de overheid en het persoonlijk geweten.
De verhaallijn op zich is niet spectaculair en de vragen die ik me stel worden niet beantwoord. (Waarom keren de doden terug? Waarom de ene wel, de andere niet?) De antwoorden zijn niet belangrijk. Wat mooi is, is de groei van de gebeurtenissen, de interactie. Tussen Harold en Lucille, ouders van de teruggekeerde Jacob. Tussen Harold, Lucille en agent Bellamy. Tussen de dominee en zijn geliefde, tussen mede- en tegenstanders. Mott raakt het thema geloof aan, maar dat gaat niet diep. Evenmin als de rol van het Bureau (cfr 1984, Big Brother en Animal Farm).
Het begin van het verhaal schept grootse verwachtingen. Het doet wat ik graag heb in een boek: mij de adem benemen.
Er is de vraag: Wilt u hem houden? En er zijn de bijzondere woorden van Lucille: betamelijk en sarcastisch en balans...
Ik heb genoten van de humoristische woordenwisselingen tussen haar en Harold. Ze stralen tederheid uit, een 'toch-liefde'die zelfs een uit de dood terugkerend kind kan trotseren. Lucille vindt haar man mooi; het mooist wanneer hij faalde. Mott weet feilloos weer te geven hoe het voelt een zoon te overleven. De vijftig jaar die erop volgden waren vergeven geweest van een bijzonder soort eenzaamheid, een tactloze eenzaamheid die ongevraagd binnen kwam zeilen en ongepaste gesprekken begon tijdens het zondagsmaal. Het onheilspellend gevoel verdwijnt niet meer. Donderend als onweer reden ze over het asfalt richting Arcadia, beladen met verandering, blijvende gevolgen en onherroepelijkheid. Dit soort poëtisch proza maakt dat de lezer de schrijver kan vergeven dat hij de hoopvolle verwachtingen niet helemaal inlost. Het begin is adembenemend, nadien wordt het allemaal net iets minder meeslepend.Toch is het een erg mooi debuut. Ik kijk uit naar meer Mott.