Bijzonder om te weten dat de schrijver (pseudoniem) ook beeldend kunstenaar is en dat de hoofdpersonen schrijven of tekenen/schilderen. Hierdoor komen er prachtige beelden voorbij maar worden ook linken gelegd naar bestaande kunstenaars en werken. Dit maakt dat je verder benieuwd raakt naar een evt. autobiografisch element en naar de kunstwerken van de schrijver.
“Zoals Max schildert, zo had zij willen schrijven. Witte en grijze zinnen waardoorheen kleurige, gedempte herinneringen klinken.” – Anne Moon Disko is wel in staat zo te schrijven met prachtige zinnen waardoorheen iets van triestheid klinkt.
Voor mij staat de cactus op de voorzijde symbool voor het leven zoals het ook in Kleine hellen beschreven wordt: tijdens het leven kom je stekels tegen, maar kan er ook een bloem tot bloei komen. Daarnaast gaat dit boek over verlies, loslaten en verbondenheid, de cyclus van het leven.
Vera worstelt met de dood van haar eerste broertje. Max worstelt met de ziekte van zijn zus Vera. Hun ouders zijn gescheiden en Vera en Max hebben geen contact met hun ouders, maar zijn des te verbonden met elkaar. Het boek wisselt af met melancholische terugblikken en ontmoetingen in het heden, die een mogelijkheid voor de toekomst zouden kunnen bieden. Ik was positief verrast door de fascinatie van Vera voor een boek over kunst en psychiatrisch patiënten, waarin de schrijver “in deze kunst de uitbarstingen van een universele creatieve drang als tegengif voor de autistische neigingen tot isolatie” zag. Bij beide hoofdpersonen zie ik ook die neiging om wat op zichzelf te blijven. Dat versterkt het trieste in dit verhaal. Met een originele daad van Max creëert hij een laatste beeld van Vera, terwijl hij haar gelijkertijd laat vervagen. Een bijzondere novelle.