Een gemêleerd gezelschap onder wie een tot de islam bekeerde sociaaldemocraat die zich wil inzetten voor de dialoog tussen moslims en niet-moslims, een katholieke, beminnelijke uiterst sociale sportschoolman die een onderzoek doet naar de invloed die jaren sixties muziek heeft gehad, een door Nederlanders geadopteerde jonge vrouw wier ouders in Bangladesh zijn vermoord en die op zoek gaat naar haar roots, een betweterige atheïst die iedereen tegen zich in het harnas jaagt maar mensen wel aan het denken zet over de meest uiteenlopende zaken die met politiek en religie te maken hebben, een Egyptische moslima die worstelt met haar geloof en een Kamerlid dat zichzelf heel wat vindt maar afhaakt als kwesties wat ingewikkelder worden en de ogen sluit voor de vaak niet zo mooie realiteit, komen elkaar in Zeewolde tegen bij een cursus voor schrijvers in spé.
Vijf van hen gaan om verschillende redenen op reis naar o.a. Malta, Servië, Kosovo, Oostenrijk, Egypte, Israël, Pakistan, India en Oezbekistan. Een aantal van hen ontmoet elkaar weer in verre oorden of onderhoudt e-mailcontact. Als er kort na elkaar drie cursisten worden vermoord, wordt de leidster van de schrijfcursus benaderd door de politie. De lezer weet op een gegeven moment wie de daders zijn. De motieven voor het plegen van de moorden zijn onvoorstelbaar en beangstigend. De rechercheur die belast is met de zaak roept de hulp in van een vriend die tevens oud-commissaris is. Als lezer ben je deelgenoot van hun twijfels en zoektocht naar de gruwelijke waarheid. Of de daders ooit opgepakt zullen worden is nog maar de vraag.

Het boek kent meerdere verhaallijnen. De lezer wordt geen tijd gegund om op adem te komen; het boek staat bol van informatie over uiteenlopende zaken als de kruistochten, de islam, de rol van zowel vooraanstaande als voor een leek onbekende politieke figuren, het belang van een juiste interpretatie van de geschiedenis van een land en de manier waarop de verwerking van de geschiedenis doorwerkt in het heden. De auteur deinst er niet voor terug om heilige huisjes omver te gooien en laat op een gegeven moment de in Bangladesh geboren Maya zeggen dat ze geen roman wil schrijven, maar iets wil doen met het fenomeen dat romans, fictie soms een belangrijke maatschappelijke invloed kan hebben. ‘en ja de Max Havelaar van Multatuli kent ze natuurlijk.’ Het lijkt erop of deze auteur óók een politieke boodschap wil uitdragen met dit boek.

Het boek is geen thriller in de stijl van Karen Slaughter of Stephen King. De lezer die hoopt zo’n soort thriller te lezen, zal bedrogen uitkomen. Het boek stemt ook niet vrolijk hoewel er af en toe ook kan worden geglimlacht:
‘We komen hier behalve toerist uithangen dus ook inspiratie opdoen.’
Sant keek hem een paar seconden doordringend aan. ‘Hm. Een spirituele reis als het ware? Bij iemand die amper uit het vliegtuig op de vuist gaat met zakkenrollers en zich vervolgens verzet tegen de politie, zou je niet direct aan spiritualiteit denken.’
‘Ik heb me niet verzet. Daardoor ontsnapte die lange ook nog bijna. Ik versta geen Maltees, dus ik begreep niet wat de agenten naar me riepen.’
‘U begreep, met andere woorden, dus wel dat ze naar ú riepen!’
‘Maar…’
‘Laat u maar. U heeft zelf ook een bijzonder talent. Het lijkt wel of wat u zegt over de gebeurtenissen, niet bedoeld is om uzelf vrij te pleiten maar om uzelf juist in een meer verdacht licht te plaatsen’.

Voor de niet politiek geëngageerde lezer een ontzettend taai boek om door te komen, voor hen die geïnteresseerd zijn in de wereldpolitiek misschien wel een een must - read.