“Suffer the faith” he said. “For all else is delusion.”
~28~

“I want, and I will take whatever I can get my hands on. Even if it’s you.”
~322~

Cyra en Akos gaan samen met hun vrienden de strijd aan met Lazmet Noavek, de doodgewaande vader van Cyra. Ook leveren ze beiden een inwendige strijd met de acceptatie van hun lot en hun gevoelens voor elkaar. Ze verblijven op Ogra waar zij met nieuwe bondgenoten plannen maken voor hun toekomst, een toekomst die net zo onzeker als hun lot. Dat vergt het uiterste van hun beide.

Ik was zo blij dat ik eindelijk verder kon lezen in The fates divide, het duurde nog een poosje na Carve the mark. Het verhaal gaat letterlijk verder waar het in het vorige deel gestopt is. Dat is op zich wel fijn als je de boeken achter elkaar aan leest. Ik zat gelijk weer lekker in het verhaal, alleen vond ik dat er weinig vaart in het verhaal zat. Het word vanuit verschillende personen verteld wat ik wel interessant vind, vorige keer was het alleen vanuit Cyra en Akos verteld. Ik vond de inwendige dialogen soms wat langdradig, vooral Akos en Cyra zwelgen in hun onzekerheden en gevoelens. In het geval van Eijeh was het juist de inwendige dialoog die zijn personage boeiend en onvoorspelbaar maakte maar ook heel passend bij zijn situatie natuurlijk. Er zat een zekere voorspelbaarheid in het verhaal, maar dat vond ik niet heel storend. Er waren wel een aantal plotwendingen die het spannend hielden, alleen vond ik de uiteindelijke climax wel tegenvallen. De schrijfstijl van Veronica is heel aangenaam en leest lekker weg, haar omschrijving van de omgevingen zijn heel beelden waardoor dat juist heel levendig overkomt. Ze heeft veel aandacht besteed aan de worldbuilding, ik zou willen dat ik zo’n levendige fantasie had. Ik heb me vermaakt met het boek, maar had er wel wat meer van verwacht.