Kathy Reichs werd geboren in Chicago en mocht dit jaar haar zestigste verjaardag vieren. Ze is in de Verenigde Staten een bekend en gewaardeerd forensische antropologe die bij vele zaken betrokken werd die het wereldnieuws haalden. Pas toen haar kinderen naar de universiteit gingen, vond Kathy Reichs de tijd om echt aan het schrijven te gaan, nadat ze zowat acht jaar eerder al eens een halfslachtige poging had gedaan in navolging van een collega die aan het schrijven een aardig bijbaantje had. Het resultaat, Bot voor bot, kaapte in 1997 meteen de Canadese Arthur Ellis award voor het beste debuut weg en was het begin van een reeks met hoofdpersonage Temperence Tempe Brennan, een alter ego van de auteur. Spinnenbotten is al het dertiende boek in de serie die ook als basis fungeert voor Bones, een televisieserie die al aan het zesde seizoen toe is.
Temperence wordt betrokken bij de identificatie van een man die op eigenaardige wijze verdronk in de buurt van Montreal en handelt de zaak snel af. Maar een paar dagen later blijkt dat die man volgens de archieven van het Amerikaanse leger al het leven liet in 1968 in de Vietnamoorlog, en begraven ligt in North Carolina. Tempe laat deze man opgraven en overbrengen naar Hawaï voor onderzoek. Daar, in de gebouwen van de militaire dienst die instaat voor het opsporen, opgraven, repatriëren en identificeren van Amerikaanse soldaten die het leven lieten op vreemd grondgebied vanaf de Tweede Wereldoorlog tot nu, wordt nog een derde stel botten gevonden die refereren naar dezelfde identiteit. Aan Tempe om uit te zoeken wie van de drie de echte John Spider Lowery is. En wie de twee anderen zijn, natuurlijk.
Kathy Reichs slaagt er telkens weer in haar lezers op comfortabele wijze door haar verhalen te loodsen. Hiervoor gebruikt ze haar gemoedelijke manier van schrijven; laat ze Brennan het verhaal zelf vertellen en creëert ze minzame personages die, ondanks ze veel onderweg zijn, een huiselijke, warme sfeer uitstralen. Dat gecombineerd met telkens weer een ander aspect van het vak dat de auteur al jaar en dag uitoefent, staat bijna garant dat elk boek weer een plezier is om lezen. Want elk bot vertelt een ander verhaal. In Spinnenbotten neemt ze haar publiek mee naar het Centrale Identificatie Laboratorium van de Amerikaanse strijdkrachten op Hawaï, waar ze een tijdje als consultant aan verbonden was. Een wereld die bij de meeste lezers wellicht totaal onbekend is en haar in de gelegenheid stelt te doceren over het ontstaan, de werking en de geschiedenis van deze dienst die de leuze Tot ze weer thuis zijn in het vaandel draagt.
Blijkbaar leeft de auteur met de angst dat de lezer zich gaat vervelen, want ze propt haar Spinnenbotten vol met menselijke resten. Eigenlijk net te vol, want niet alleen lijkt het zo dat Brennan de enige forensische antropologe in de wereld is, maar het grote aantal botten van verschillende origine dat moet worden onderzocht, is er ook verantwoordelijk voor dat het aantal opgevoerde personages oploopt tot net geen honderd. Dit leidt tot de nodige verwarring bij de lezer. Toch is de eindconclusie positief. Spinnenbotten is welbeschouwd een goed boek waarmee iedereen die een beetje interesse heeft in de forensische wereld zich met plezier in een zetel nestelt.