Nachtzuster is voor mij een eerste kennismaking met Cato Isaksen en één die mij zeer goed bevallen is. Op een bepaald deel in het midden na waarin er schijnbaar niets gebeurd en het verhaal een beetje in elkaar zakt, zit het van voor naar achter goed in elkaar. Je voelt de wanhoop van de moeder van de 14-jarige Kathrine, die spoorloos is verdwenen is verdwenen. En het noodlot slaat nog een keer in dezelfde familie toe wanneer Kathrines grootmoeder wordt vermoord. Toeval? Of is er een verband tussen de verdwijning en de moord? Cato en zijn team werken zich drie slagen in het rond, maar dit leidt niet tot de terugkeer van Kathrine noch tot het vinden van de moordenaar van haar grootmoeder.

Unni Lindell heeft er in ieder geval een fan bij. De sfeertekening is perfect en de personages zijn levensecht, hoewel ik wel een beetje iebelig werd van de zwalkende gemoedstoestanden van Cato. De opbouw van de plot is erg sterk waarbij de spanningsboog zeker naar het eind toe dramatisch wordt uitgebouwd. Mooi, spannend boek.