Dit was mijn eerste boek(je) van Corine Hartman en haar schrijfstijl bevalt me zeer!
Het is een kortverhaal waarin een verschrikkelijke gebeurtenis heeft plaatsgevonden. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van (volgens mij) een journalist die spreekt met meerdere mensen die dicht bij de slachtoffers staan. Deze personen worden heel levendig voorgesteld. Je kan ze in je hoofd bijna zien en horen, zo goed zijn ze omschreven. Dit maakt ook dat het drama heel duidelijk afspeelt voor je ogen en dus wordt het boek meteen zo echt.
Het is een kortverhaal maar op heel weinig pagina’s wordt er heel veel verteld en dat vind ik prachtig gedaan. Ik heb meer dan eens kippenvel gehad bij het lezen van dit boekje. Het laatste hoofdstuk was het meest aangrijpend, voor mij dan toch. Zeker een aanrader!