Waar het eerste deel van de trilogie vooral om de interactie tussen Lucy en Max draaide, wordt in dit tweede deel de buitenwereld meer betrokken bij het verhaal. Dit voegt een ander type spanning toe en dat maakt dit boek nog leuker dan deel 1.

Er zijn nu ook meer scenes waarin Lucy en Max apart van elkaar dingen meemaken.Daardoor komt er ook meer ruimte voor het uitdiepen van personages die in het eerste deel slechts een kleine bijrol speelden. Zo komen we meer te weten over onder andere Doc, Raffyr, J.J. en Maria – Clara, de zus van Lucy. Ook een ander personage komt terug, in een rol die je nooit van hem verwacht had. Dit levert een aantal mooie actiescenes op.

Lucy begint in dit boek nog verder los te komen van haar statige houding. De hoofdstukken vanuit haar gezichtspunt worden dan ook duidelijk wat luchtiger en ze begint zelfs dingen met de nodige humor te bekijken. Vooral een aantal scenes waar bergen tule in voorkomen zijn erg grappig. Sommige hoofdstukken worden overigens juist weer wat dramatischer, omdat ze meer gevoel toont. Doordat haar houding verandert, ontstaat er ook meer lichamelijke intimiteit tussen Max en Lucy en dat vond ik ook een fijne toevoeging.

In dit boek leren we ook een nieuw soort kraaien kennen, de tribalkraaien. Hoewel er nog niet veel duidelijk wordt over wie ze precies zijn, zijn ze wel intrigerend. In ieder geval zijn ze net weer anders dan de kraaien die we al kenden. Hoewel ze meer dan de gewone kraaien aan (vliegende) weerwolven doen denken, zijn ze zelfs nog origineler dan dat.

Ik vind dit een sterk tweede deel, dat extra verdieping brengt in het verhaal. Dat Lucy en Max nu meer met de buitenwereld te maken krijgen, maakt het extra leuk. Ik ben benieuwd hoe dit verhaal afgerond zal worden. Daarvoor zal ik dus op deel drie moeten wachten.