Sara en Liv is een bijzonder boek die het verhaal vertelt van twee prachtige meisjes die aanvankelijk gezond geboren worden maar dan blijken een hartafwijking te hebben die ze niet overleven. Bij Sara is gaat er een periode van hoop en vrees en wordt het uiteindelijk op pech geschoven. Bij Liv gaat het heel snel en blijkt dat er een defect gen zou moeten zijn.
Het is een indringend en emotioneel boek die deze geschiedenis heel goed beschrijft. Ik vond het hoofdstuk over hoop heel erg goed beschreven en verwoord denk ik voor veel mensen die een traumatische gebeurtenis hebben meegemaakt zich zeker in herkennen. Het verschil tussen hoop en de oerhoop, ik zou zeggen het koppig volhouden dat het duister nooit wint, dat ik is waarin in geloof omdat mijn God leeft. Wat ook heel bijzonder is dat het boek wordt geschreven vanuit twee perspectieven die van de moeder en die van Sara. Heel apart om te lezen, het perspectief van een klein babytje.
Wat ik me wel afvraag is of dit boek geen eendagsvlieg is. Ik bedoel dit een heftig verhaal als dit gecombineerd met een goede stijl van schrijven maken dit boek tot een bijzonder boek. Dit is anders schrijven dan fictie. Zou Suzan ook in staat zijn om fictie te schrijven of te schrijven over een traumatische gebeurtenis van iemand anders? Dat vraag ik me af. Voor mij is dit boek zo bijzonder omdat het op een mooie manier de rauwe pijn en verdriet en toch ook de hoop beschrijft van het overlijden van twee prachtige meisjes.