Als Yanek 10 jaar oud is begint voor hem de Tweede Wereldoorlog. Hij woont in Polen en is Joods. De gevolgen voor hem en zijn familie worden al snel duidelijk. Hij mag niet meer naar school, niet meer naar het park en moet een gele band om zijn arm dragen. Om hem heen wordt zijn stad, Krakau, een ghetto. Zijn familie wordt opgepakt, en hij blijft alleen over. Dan wordt hij tijdens zijn werk in het naai atelier ook opgepakt, en wordt hij naar het eerste concentratiekamp gebracht. Het is er mensonterend, en elk kamp waar hij naar toe moet lijkt nog slechter dan de ander. Toch geeft hij de moed niet op, en blijft hij mens. De nazi's willen hem en de Joden doden, maar hij laat zien dat de nazi's verliezen, en hij heeft gewonnen, door te blijven leven.
In 1948 emigreert hij naar Amerika, waar hij trouwt, twee zonen krijgt en vier kleinkinderen. Hij en zijn vrouw reizen door Amerika om te vertellen over de Holocaust.
De willekeur waarop het leven van
Yanek elke dag wordt bedreigd, en de honger die hem teistert, vind ik in dit boek pakkend geschreven. Maar vooral de kracht en de moed om te willen leven springt er elke keer voor mij boven uit.
Een bijzonder boek, waargebeurd.