Wanneer de lezer zo’n beetje alles binnen het universum van De Zaden Der Hoop heeft gelezen en het einde binnen het universum van Owan Drake daarmee nog niet in zicht ziet te komen, wordt de lezer geneigd zijn boeken eerder voor de gruwel te lezen. Want laten we eerlijk zijn: zelfs diehard lezers zijn na tenminste zes boeken en drie vertakkingen echt wel eens de weg binnen dit universum kwijt. Het dreigt zogezegd toch een beetje van hetzelfde te worden en het wordt steeds lastiger iets verfrissends over de boeken van Drake te zeggen. Je houdt ervan of helemaal niet. Punt. Daarover valt allang niet meer te twisten. Lezers moeten daarom wel in de stemming zijn voor een boek van de excentrieke schrijver, anders werkt het niet. De auteur blijft zich gelukkig wel verbeteren en overtreffen, als het om zijn ideeën gaat. Dat is toch een puntje om te blijven waarderen. Ook dit boek blijft tenminste drie-en-een-halve- ster waardig. Hopelijk wordt het gedeelte De Centurion met een knal afgesloten.