Elin heeft haar leven volledig onder controle met, fantastische ouders, een lieve man en een leuke baan. Op een dag ontdekt ze dat ze een leven vol leugens leidt. Het roept prangende vragen bij haar op en voor antwoorden moet ze het in criminele circuit zijn, waar ze totaal geen ervaring mee heeft. Ze zegt haar baan op en accepteert een functie in een tbs-kliniek. Tijdens haar speurtocht naar de waarheid ontdekt ze dat er ook een prijzig kaartje aan hangt.

Het boek begint met een spannende proloog waardoor ik een beeld kreeg van hoe het verhaal zou verlopen. Maar gelukkig, niets is wat het lijkt...

Het verhaal van Elin wordt vanuit de ik-persoon beschreven wat in die vorm dicht bij de lezen staat. In de tbs-kliniek krijgt ze de tbs’er Rem aan haar toegewezen. Met deze man heeft ze heel wat te stellen, waardoor haar functie, waar ze eerder licht over dacht, haar uiteindelijk zwaar op de maag komt te liggen.

Door het zoeken naar antwoorden voor haar eigen zaak, wordt de spanning steeds een tandje opgeschroefd. Zo ook de snelheid waarmee je gaat lezen om achter de waarheid te komen.. Ik heb het boek wel een paar keer neergelegd om het verhaal goed tot me door te kunnen laten dringen. Achteraf had ik het beter in een ruk uit kunnen lezen, want ik bleek onnodig lang met het verhaal rondlopen.

Ilse Ruijters heeft haar personages sterk en krachtig neergezet. Je leeft met haar hoofdpersoenen mee en ze weet zelfs voor de gemeenste crimineel sympathie te creëren.

De schrijfster heeft met “Later als ik dood ben” een psychologische thriller geschreven die meer met je doet dan je in eerste instantie denkt.