Iedere schrijver heeft een laatste lezer. Deze laatste lezer heeft niet direct de sympathie van Barnes, want waarom raadt deze lezer het boek niet aan aan anderen? Barnes spreekt deze lezer zelfs zo nu en dan, quasi verwijtend, toe. Zo heeft ook iedere overledene een laatste bezoeker. Wanneer ben je vergeten? Je kinderen zullen je zeker herinneren, je kleinkinderen meestal ook nog wel, maar dan wordt het toch steeds minder, tot tenslotte niemand meer weet wie je ooit was.
Barnes noteert zijn beschouwingen over de dood, het leven erna en het einde, de laatste woorden van schrijvers wiens graf hij bezoekt, de dood van zijn ouders en dergelijke. Hij overpeinst hoe wij denken voort te leven; schrijft erover dat hij niet gelooft in God, maar noteert: "Ik geloof niet in God, maar ik mis hem". Een uitspraak die zijn broer (filosoof), die hij in zijn boek ook regelmatig opvoert, maar zwak vindt. De beschouwingen zijn zeer de moeite waard om te lezen en je wordt op zijn tijd verrast met originele gedachten en overpeinzingen.