Een niet zo heel dik boek, maar navenant wel heel veel inhoud.

In het begin heeft Adriaan van Dis me flink op het verkeerde been gezet. Knap gedaan! Daarna volgt een stuk waarin ik echt helemaal op ging in het verhaal dat zich afspeelt in het buitengebied waar het personage woont. Omdat ik zelf opgegroeid ben in een dorp is de sfeer die in het boek rondom de boerderij wordt beschreven heel herkenbaar. Er zijn ook wel momenten geweest waarbij ik het verhaal want vond inzinken, vooral over Rivka en Claire. Af en toe waren er ook wat grappige stukken.

De betrekking van de Binnenstem vond ik heel goed bedacht. Ik denk dat iedereen dat wel herkent. Op dagen dat je veel alleen bent lijkt het alsof je in je hoofd tegen jezelf aan het praten bent.

Het boek mag dan wel niet autobiografisch zijn, toch kon ik er niets aan doen om bij elk geschreven woord Adriaan van Dis te zien en te horen spreken.

Om nu te zeggen dat dit boek over eenzaamheid gaat, dat heb ik zelf niet zozeer ervaren. Het personage spreekt over voldoende contacten in het heden en verleden.

Ik heb me zeker vermaakt met dit boek. Heerlijk gelezen en daarna ontspannen weer aan het werk.