Het is bewonderenswaardig dat Jemisin een geloofwaardige wereld weet te scheppen waarin de Aarde, een alternatieve – middeleeuws-achtige – aarde, regelmatig wordt geteisterd door allesverwoestende aardbevingen. De telkens terugkerende aardbevingen bepalen de wijze waarop mensen en mensachtigen met elkaar leven. De gemeenschappen die overlevers van de aardbevingen telkens weer oprichten zijn verschillend in doel, aard en vorm maar ze zijn alle effectief door hun meedogenloosheid en wreedheid. DAt wordt gaandeweg het verhaal in detail beschreven. Prachtig gedaan. Maar omdat ik een leek ben en geen geoloog, zijn de details over alle seismische en aanverwante kwesties niet aan mij besteed. Ik vind die passages dan ook het minste interessante van het verhaal. Maar voor de rest: de wereld die Jemisin schept is adembenemend en de 3 vrouwelijke hoofdpersonen in het verhaal trekken je helemaal in het verhaal. Want elk meisje/vrouw vertelt haar eigen verhaal, met haar eigen stem, in haar eigen woorden, en dat is heel mooi gedaan. Je leeft helemaal met hen mee. En het is prachtig om te zien hoe die 3 verhaallijnen aan het eind bij elkaar komen.