Pia Grazdani is studente geneeskunde en doet onderzoek bij Nano, een bedrijf dat onderzoek doet naar het kleinste van het kleinste. Doel is microscopische kleine electronische deeltjes te maken die gericht bepaalde cellen in het lichaam kunnen aanvallen, waardoor bijvoorbeeld bij kanker geen volledige chemokuur meer gedaan zou moeten worden, maar enkel de kankercellen zelf. Het zou ook ingezet kunnen worden om defecte cellen te herstellen om op die manier bepaalde ziektes als Parkinson te voorkomen. Veel mogelijkheden dus. Daarnaast zijn er ook veel toepassingene te bedenken buiten de medische sector; zo is er een experiment om deeltjes toe te voegen aan verf zodat muren geen enkele straling doorlaten, vooral straling van GSM, ontvangst is er dan ook niet mogelijk. Kortom, een hele range aan toepassingen. En Pia heeft de eer om hiervan deel uit te maken. ze is dan ook erg enthousiast over haar job, voor zover Pia enthousiast kan zijn want ze kampt met een bepaalde sociale stoornis waardoor ze mensen bijvoorbeeld niet aankijkt en zich ook moeilijk kan inleven in andere mensen.
Wanneer Pia op een dag gaat joggen, ziet ze al van ver een man liggen. Wanneer ze eindelijk bij hem is, een chinees, heeft hij geen hartslag en geen ademhaling meer. Ze besluit toch met reanimatie te beginnen, al was het maar omdat de man een T-shirt met het logo van Nano draagt. De man komt terug bij en wordt naar het ziekenhuis vervoert. Daar knapt hij wonderbaarlijk snel op en gaat kort na opname al weer weg, al dan niet vrijwillig is niet helemaal duidelijk want een leger van bewakers van Nano neemt hem mee. Hij zal verder behandeld worden in het ziekenhuis van Nano.
Heeft Nano wel een ziekenhuis vraagt Pia zich af? Het terrein is inderdaad erg groot en ze kent alleen haar eigen werkplek. Pia gaat op onderzoek, maar ontdekt al snel dat de meeste gebouwen afgesloten zijn voor haar. De irisherkenning laat haar niet binnen.