De gruwelen van de oorlog door de ogen van een negenjarige. Gedachten zo puur weergegeven. De bijna 'naïeve onschuld' van de jonge Waldo geeft dit verhaal zoveel ontroerende diepte. Juist die pure gedachtenweergave laat ook de hoop zien in de dingen die voortgaan, zoals een onverstoorbaar stromende rivier, maar verhoogt tegelijkertijd het contrast met de gruwelijke werkelijkheid. In de 'onschuld' ontwaakt een bittere onkinderlijke wijsheid! De titel 'Wierook en tranen' kan niet treffender zijn!