Wie in de trein een boek leest en niet in de gaten heeft dat deze op vier stations gestopt is, omdat hij verdiept was in het verhaal, leest op dat moment een meeslepend boek. Dit overkwam mij toen ik donderdag naar Amsterdam ging en ‘De Geestenkoning’ van Ian Laverman las, een fantasierijk boek over vriendschap, accepteren en verantwoordelijkheid.
Om te beginnen laat de auteur in dit tweede deel van de corruptie trilogie de vriendschap tussen de magiërs allerlei verschillende ontwikkelingen doormaken, waardoor de onderlinge relaties op verschillende manieren verdiept worden. Een voorbeeld hiervan is de band tussen Jibril Neron en Balgair Crevan. Met de nodige humor beschrijft Laverman hoe de vriendschap tussen deze twee mannen op de proef wordt gesteld in grappige en gevaarlijke situaties. Daarbij maakt hij een grappige toespeling op een fabel, waar ik erg van genoten heb.
Het boek heeft ook met betrekking tot het motief acceptatie diverse invalshoeken. De meest intrigerende momenten waarop dit aan bod komt in ‘De geestenkoning’ hebben voor mij te maken met verantwoordelijkheid en de macht die daarmee gepaard gaat. Er zijn verschillende personages die hiermee te maken krijgen. De keuzes die ieder van hen maakt levert een spannend conflict op waarin verschillende belangen op magische wijze botsen.
Daarnaast moet ik de auteur een compliment maken voor de creatieve wijze waarop hij een personage op macabere wijze meer diepgang geeft. Dit geeft de lezer een beter begrip van de heftige, duistere band die tussen twee personages bestaat. Alleen al voor deze ontwikkeling is het derde deel van deze serie voor mij een mustread.
Tot slot wil ik nog kwijt dat Ian Laverman een mooie groei doormaakt als schrijver. Met veel fantasie verdiept hij de verschillende conflictsituaties in zijn verhaal, waardoor er steeds meer constructieve visies op het verhaal mogelijk zijn en er steeds meer sprake is van speculatieve literatuur in plaats van popcorn fantasie.