Het nieuwste boek van Rene Appel met als titel: dansen in het donker.
Ondanks dat het tempo van het verhaal laag is, en het einde versneld, heb ik het met plezier gelezen. Een moreel dilemma wordt aangestipt en een thema dat momenteel erg speelt in de maatschappij.
Het boek gaat over Inge, en haar twee puberzoons Finn en Olaf die ieder op hun eigen manier omgaan met een zwaar verlies.
Er wordt gewisseld van perspectief tussen de moeder en de jongens. De hoofdstukken hebben in plaats van nummers allemaal een pakkende titel, behalve die van ‘de jongens’.

Het boek heeft een open einde. Dat roept nogal wat vragen op. Dat ik het frustrerend vind kan ik echter niet zeggen. Het is eerder stof tot nadenken en het geeft je als lezer de kans om het zelf in te vullen.

De titel:
Zou kunnen verwijzen naar een lied van Bruce Springsteen, wiens muziek in het boek wordt gebruikt.
Maar het heeft, naar mijn idee, ook nog een andere betekenis: Hoe ellendig je situatie ook is, hoe donker het ook is, er zijn altijd lichtpuntjes die in het donker dansen. Dans je mee?