Een recensie schrijven over een verhalenbundel is niet zo makkelijk. De verhalen in deze bundel stuk voor stuk aparte, bijzondere , gruwelijke horror/suspense- achtige verhalen die op het eerste oog niks met elkaar te maken hebben , maar dat is schijn. En schijn bedriegt, niks is wat het lijkt , zegt de auteur zelf.
De verhalen hebben een rode draad ( of moet ik zeggen :"zwarte muren "). Als je de verhalen leest , kom je daar zelf wel achter. Overal zijn zwarte muren om je heen...Het gevoel van willen schreeuwen , maar niemand die je hoort .Er klopt iets niet, maar niemand die het ziet of hoort ...
Twaalf goed geschreven verhalen met zeer nauwkeurige details , tot het gruwelijk toe. De personen in de verhalen zouden zo in het dagelijks leven kunnen bestaan . Een schoonmaker in een ziekenhuis ziet bijvoorbeeld wat er werkelijk op de operatietafel gebeurd. Je VOELT in alle verhalen dat er IETS is maar je kunt het niet plaatsen. Tot het plot van de verhalen , dan valt het kwartje. Zeer verrassende plots .
Het verhaal : de Plaag is gruwelijk goed geschreven en ook zeer actueel nu met het Ebola virus. Ik kon het niet laten om na dit verhaal in de spiegel naar mijn nek te kijken en ik voelde ook een koutje opkomen...
Voor mij is de vergelijking met Stephen King terecht .