In ongenade is het eerste boek van Coetzee dat ik las. Het gaat in eerste instantie over een wetenschappelijke docent die vanwege een door hem min of meer opgedrongen verhouding met een studente van hem in ongenade valt en zijn baan verliest. Hij trekt naar zijn dochter op het platteland, die daar alleen op een boerderij woont. Daar ontvouwt zich de harde realiteit van het platteland, waar blank en zwart in een knellende verhouding naast elkaar leven. Daar ook wordt zijn dochter slachtoffer van verkrachting. Hoe zij daarmee omgaat, van plan om haar plek in deze harde samenleving niet op te geven, levert voor de docent een geestelijke worsteling op. 
Naast de verhoudingen tussen man en vrouw gaat deze roman over de moeilijke verhoudingen tussen zwart en blank in het moderne Zuid-Afrika. Het boek dateert uit 1999.

De reeks die uitgeverij Cossee in hardcover op de markt heeft gebracht, vind ik getuigen van een grote schoonheid. Op de kaften staan (delen van) schilderijen, die op een of andere manier de sfeer van het boek weergeven.
Voor de kaft van de gebonden uitgave van In Ongenade, is het schilderij Schlummernde Frau gebruikt, van Johann Baptist Reiter (1813-1890), een Oostenrijkse schilder van onder andere portretten. Alhoewel de afbeelding van het gehele schilderij voor de boekkaft is gebruikt, zien we in eerste instantie het gezicht en de borsten van de slapende vrouw niet. Dat gedeelte van het schilderij staat op de binnenflap van de boekkaft, deels overdekt door de flaptekst. Je vraagt je af of dat bewust zo gedaan is. De relatie met het verhaal zelf zie ik in de weergave van de vrouw als ‘beschikbaar object’. In Coetzees roman worden verschillende vrouwen in verschillende vormen gebruikt/misbruikt door mannen. Op Reiters schilderij is de vrouw - vrijwel geheel naakt en slapend - op een of andere manier beschikbaar. Zeker voor ons als kijker, maar ook voor mannen die hun instinct als seksuele jager volgen. Met die constatering moet het weglaten van gezicht en borsten op de voorkant van het boek bewust zijn gedaan. Hierdoor krijgt het beeld namelijk nog iets afstandelijkers, waarbij gefocust wordt op de vrouwelijke lendenen, het primaire doel van de mannelijke jager (?).