Deze recensie verscheen eerder op bookstruck.nl

Melissa De La Cruz kende ik van naam al door het boek Dwaaleiland dat afgelopen zomer verscheen in het Nederlands. Ik had alleen nog niks van haar gelezen. Toen ik in Engeland Frozen zag liggen was ik meteen betoverd. Niet alleen om de titel die me direct aan Disney’s Frozen deed denken, maar ook door het omslag en de ijsblauwe zijkant. De flaptekst deed vervolgens de rest, want die was ronduit intrigerend.

Welcome to New Vegas, a city once covered in bling, now blanketed in ice. At the heart of it, Natasha Kestal is looking for a way out. Like many, she’s heard of a mythical land where the sun still shines and he waters flow. A place where she won’t be hunted by those who know her darkest secret. Until Nat gets to the blue, she will never be safe. Not even from the boy entrusted with her life – and her heart. The thrilling first instalment in a spellbinding new series about the dawn of a new kind of magic.
Het eerste hoofdstuk was fantastisch. Nat ontsnapt uit een soort van ‘mental hospital’ en begint een nieuw leven in New Vegas. Jammer genoeg kon het verhaal verder mijn aandacht slecht vasthouden. Het boek heeft namelijk veel cliché’s en tijdens het lezen was ik meer aan het denken aan andere boeken dan aan dit verhaal. Frozen is daardoor allereerst een voorbeeld van een ietwat verzadigd young adult dystopie-genre. Er is ondertussen zoveel geschreven dat elk boek op elkaar gaat lijken. Schrijvers proberen ook duidelijk te profiteren van het succes van bestsellers door elementen ervan over te nemen in hun verhaal. Dit voelde ik heel erg tijdens het lezen van Frozen, maar gelukkig voor De La Cruz had ik het op veel vlakken in eerste instantie mis.

Waar was ik bang voor? Ik schreef het gelukkig op, dus ik kan nu voor jullie herhalen: driehoeksverhouding, personage die alles weet, destined love, vergeten shared pasts. Wat was daarvan waar? Niks en dat was serieus een opluchting. Ik was er bijvoorbeeld van overtuigd dat hoofdpersonage Nat eigenlijk de verloren zus van Wes was, namelijk Eliza. Nat kon zich niks over haar jeugd herinneren maar Wes kwam haar bekend voor. Ook was ik ervan overtuigd dat zowel Wes als Shakes op Nat zouden vallen. Ik hoopte erop dat Nat eigenlijk puur en puur slecht was – ze hoort een evil stem in haar hoofd die haar dingen laat doen – net zoals in The Young Elites van Marie Lu het geval is. Dit laatste was ook de enige reden dat ik doorlas. Ik hoopte dat het nog goed zou worden. Nou het werd nog goed, maar niks van dit alles kwam dus uit!

Het boek las langzaam. Ik vond dat er onnodig dingen werden besproken en dat ondanks spannende scenes je als lezer niet echt geboeid blijft. Pas het laatste deel van het boek wordt leuk. De ‘inleiding’ van het verhaal duurt gewoon te lang. Het geflirt van Nat en Wes is zeker realistisch en fascinerend om van beide kanten beschreven te zien, maar duurt ook lang. Er is een punt in het verhaal waarin je wel weet hoe iedereen over alles denkt en er actie moet komen. Dat laat lang op zich wachten, maar vanaf de introductie van een aantal nieuwe personages wordt het boek echt leuk en las ik het ook in één ruk uit!

De personages – vooral later in het boek – zijn leuk en goed beschreven. De verhaallijn op het einde is goed. De plottwist is fantastisch! Final scene: echt je blijft met je neus in dat boek zitten om de pagina’s door te racen. Ik zou eigenlijk zeggen begin gewoon halverwege het boek dat scheelt je veel ellende! Fantasygehalte is wel hoog.. dus daar moet je maar het type voor zijn. Ik denk dat hierdoor wel mijn interesse in het boek werd verhoogd naar het einde toe. I love a bit of magic