Levenslang kan niet tippen aan de eerste twee van Blanchard: Achter de storm en Onder de huid, die ik beide in één ruk verslonden heb.
Dit boek loopt niet lekker, waar - dat ben ik met Crimezone|Ine eens - de vertaling vermoedelijk debet aan is. Jammer, want Blanchard is o zo goed in beschrijvingen van karakters, situaties en natuur en dat komt dit keer te weinig uit de verf; ik hoop dat voor een volgend boek het vertaalduo Van Gulik en Tóth weer ingehuurd wordt.
Het verhaal op zich spreekt me ook iets minder aan. De uitleg over de werking van genen is nogal technisch, of misschien moet ik zeggen moeizaam, wat voor een deel ook te wijten kan zijn aan de vertaling en verder aan mijn vrijwel nul komma nul kennis op het gebied van genen en erfelijkheid. Er zit hier en daar onlogica in het boek: wie leeft voor z'n werk geeft dat niet zomaar op, een moeder die ondanks dreigend gevaar voor een van haar kinderen halsstarrig haar geheim bewaart en waar ter wereld tref je 's ochtends om 7 uur moeders aan die, gewapend met polaroidcamera's, zich tegen de felle zon insmerend met zonnebrandolie, zitten te kijken naar hun spelende kinderen?
Het gedeelte met de boomstam is langdradig en daardoor ongeloofwaardig. Het laatste hoofdstuk, Twee maanden later, is volkomen overbodig en had ik net zo lief niet gelezen.
Maar toch: een goed boek, drie sterren.