De hoofdpersoon (ikverteller) in deze roman, van wie we de naam niet te weten komen, overkomen behalve rampen ook mooie zaken. Haar man vertrekt naar zijn minnares, die zwanger van hem is. Zij, een vertaalster en corrector van teksten uit allerlei landen en talen, buitengewoon slim, maar niet al te handig in de omgang, wil op reis gaan naar haar geboortedorp. Daar heeft ze in verband met een prijs een zomerhuisje laten plaatsen. Als ze ook nog, samen met het zoontje Tumi van haar beste vriendin Audhour, veel geld wint in de lotto, besluit ze het plan door te voeren op reis te gaan naar dat geboortedorp. Omdat Audhour drie maanden in het ziekenhuis moet verblijven, neemt ze op verzoek van haar vriendin, het jongetje Tumi mee. Hij is praktisch doof en bijna blind. Tijdens de tocht dwars door IJsland, raakt ze steeds meer in de ban van het jongetje van vier jaar oud en beleeft ze allerlei avonturen samen met hem. Het is een wonderbaarlijke roman, vind ik, enerzijds een roadstory, anderzijds een subtiel beschreven geschiedenis van het ontdekken van jezelf, je geschiedenis, je relaties, het omgaan met kinderen met een handicap, het wel of niet hebben van kinderen zelf enzovoort. De recepten achterin hadden wat mij betreft weggelaten mogen worden, maar de roman zelf stemt tot nadenken.