Nadat Ilse Ruijters in 2008 de IVIO Andries Greinerprijs, een aanmoedigingsprijs voor Flevolands schrijftalent, won, zegde ze haar baan in loondienst op. Het prijzengeld besteedde ze aan een nieuwe laptop, waarna ze als freelance publicist aan het werk ging. Deze carrièreswitch was succesvol, want ze schreef onder andere voor Cosmopolitan, Fab! en Lifestyle Almere. Ook won ze nog een aantal andere schrijfwedstrijden. In 2014 verscheen haar bijzonder goed ontvangen debuutthriller De onderkant van sneeuw, waarmee ze in 2015 de Hebban Thriller Debuutprijs won. Op 1 oktober 2016 lag haar tweede thriller, Later als ik dood ben, in de winkel.

Elin heeft altijd met demente bejaarden gewerkt, maar omdat ze zegt dat ze eens wat anders wilde, heeft ze een baan als sociotherapeut in een tbs-kliniek geaccepteerd. Heeft ze dit gedaan omdat ze écht aan verandering toe was of is er een andere reden dat ze dit werk, waarvoor ze eigenlijk de kwalificaties niet heeft, heeft aangenomen. In de kliniek krijgt ze met de zwaarste en gevaarlijkste criminelen te maken. Onder hen bevindt zich de voor meervoudige moord veroordeelde Rem Honsbroeck. Elin wordt aangewezen als zijn mentor. Ze gaat echter verder dan dat alleen. Daardoor komt haar relatie met Rem in een heel ander daglicht te staan. Maar is dit er ook de oorzaak van dat Elin in een hachelijke situatie terechtkomt?

Later als ik dood ben begint met het gedicht 'Pullover' uit Gerrit Achterberg's bundel Zestien. De reden waarom wordt later in het boek duidelijk. Dit, maar vooral de proloog die ook enigszins als een gedicht leest, zorgen ervoor dat je nieuwsgierig wordt naar wat er gebeurd is. Want dat er wat gebeurd is, maakt die proloog wel heel erg duidelijk. En als je in het eerste hoofdstuk de gespannen, bedreigende en intimiderende sfeer van Elin's eerste dag in de tbs-kliniek voelt, is dat een veelbelovend begin van deze thriller.

Het verhaal, dat zich in chronologische volgorde, voornamelijk in het heden afspeelt, wordt afgewisseld met enkele flashbacks, maar ook een paar keer met een flash forward. In de flashbacks komt de lezer meer te weten over Elin, wat zich in het verleden in haar leven heeft afgespeeld, maar ook zijn ze, waar het niet over Elin gaat, belangrijk voor het verhaal in het heden. De flash forwards beschrijven een moord, maar geven niet prijs wat de toedracht is, wie hiervoor verantwoordelijk is en wie de slachtoffers zijn. Daardoor blijft de lezer continu in spanning zitten en vraagt zich regelmatig af wat er nog allemaal staat te gebeuren.

Doordat het verhaal vooral vanuit het perspectief van Elin wordt verteld, kom je vrij veel over haar te weten. In haar jeugd zijn dingen voor haar geheim gehouden waardoor ze nu met onverwerkte gevoelens te maken heeft. Dat uit zich vooral in de relatie met haar moeder. Dialogen met haar monden steevast uit in een botsing, vooral omdat ze niet écht met elkaar praten. Ruijters laat ook de tbs'er niet onbelicht. Uit alles is op te maken dat ze niet voor niets in een kliniek zijn opgenomen. Het geeft een realistisch beeld van deze mensen en de sociale stoornis waardoor ze niet in de maatschappij kunnen functioneren.

Later als ik dood ben is een regelrechte psychologische thriller die zich in hoog tempo afspeelt, regelmatig verrassende wendingen heeft en zowel een onderhuidse als bovenhuidse spanning kent. Soms lijkt het of de ontknoping enigszins voorspelbaar is, maar uiteindelijk is dat het toch weer niet. Daardoor word de lezer bij tijd en wijle op het verkeerde been gezet. Het laatste hoofdstuk beschrijft de mijmeringen van Elin. Vele, maar dan ook echt vele jaren later. Een mooie afsluiting die recht doet aan haar verhaal.