Het grote raadsel rondom ‘S.K. Tremayne’ is begonnen: wie is het?! Dat hij of zij goede boeken kan schrijven, is in ieder geval wel een feit. Met ‘IJstweeling’ laat de Tremayne hier zien dat een genoeg ingrediënten vanzelf haast leiden tot een spannend verhaal. Met de woorden ‘Mama? Mama? Wie ben ik?’ is IJstweeling beslist een mooie thriller.

Sara gaat met haar man en haar dochtertje wonen op een nieuw eiland; ze willen een nieuwe start maken. Het tweelingzusje van Kristie is een jaar geleden verongelukt en Kristie moet alleen verder. Sara en Angus willen een nieuwe start maken. Maar dan begint Kristie apart gedrag te vertonen. Ze zegt dat ze Lydia is – het verongelukte zusje. Is dit zo? Een waar drama lijkt te beginnen.

“..en daarna was er bloed. Overal bloed. Te veel bloed.” Tremayne is een kei in het bedenken van spannende slotzinnen voor hoofdstukken. Dat maakt het lezen van dit boek heel aantrekkelijk. Door de hoofdstukken open en spannend te eindigen, wordt de lezer meegezogen in het verhaal. Vanaf de eerste bladzijde wil je weten wat er aan de hand is en lees je door. “De gil die ik nooit uit mijn hoofd zal kunnen krijgen. Die me altijd bij zal blijven. Altijd.”

Ook de opbouw van het verhaal zorgt voor veel spanning. Al snel weet de lezer dat een van de twee meisjes overleden is en al snel komt de lezer er achter dat het onbekend is wie het precies is. Vanaf dat moment word je in het verhaal gezogen. Verschillende complotten en vermoedens zorgen voor spanning en sensatie. Tot de laatste bladzijde van het echte verhaal weet je niet wat de precieze uitkomst is. Zeer aantrekkelijk. De gebeurtenissen volgen elkaar sneller op en worden steeds ingewikkelder. Af en toe bespreek Tremayne iets ‘uit de hogere naturen’ als geesten. Helaas. Voor mij maakt dit het verhaal wat minder aantrekkelijk. Echter, dat doet niet onder aan de andere ontwikkelingen. De verdenking van moord, misbruik, overspel en waanbeelden zijn goed gekozen en goed uitgewerkt.

“Ik staar naar mijn dochter. En zij staart terug, zwijgend, vragend, jonger dan ooit, alsof ze teruggaat in de tijd, naar vroeger, toen beide meisjes nog leefden en zes waren, vijf, vier, steeds jonger.” De personages worden goed uitgewerkt. Elk hoofdstuk kijk je met Sara of Angus mee. De lezer krijgt op die manier alle informatie die hij/zij nodig heeft voor het verhaal. Tremayne kiest ervoor geen bevestiging en ontkenningen te geven op de verhalen die je hoort vanuit de personages. De lezer blijft dus in het onzekere: klopt alles of klopt het niet? Wat klopt er dan niet? Een uitstekende keuze! Doordat de twee hoofdpersonen elkaar tegen blijven spreken, blijft de verwarring aanwezig!

De schrijfstijl in het boek is aantrekkelijk. Waar elke schrijver probeert zijn of haar verhaal in een aantrekkelijke vorm te kiezen – soms door heel lange, uitgebreide zinnen, soms door korte, krachtige zinnen – weet Tremayne hier via sprekende voorbeelden en aantrekkelijk taalgebruik de lezer voor zich te winnen! De dialogen zorgen voor een realistisch beeld, maken het verhaal levendig. De lezer wordt in het verhaal meegezogen en wordt niet meer losgelaten!

Heeft dit boek dan geen ‘minpunten’? Volgens mij wel. Het ‘epiloog’ – een half jaar later – had Tremayne wat mij betreft weg mogen laten. In dit stuk worden alle ‘losse eindjes’ uitgelegd en aan elkaar geknoopt. Jammer, zo blijft er voor de lezer weinig over om zelf in te vullen. Echter, deze drie bladzijden maken verdere verhaal niet veel minder. Dit blijft uniek en zeer prettig te lezen.

IJstweeling mag dus met recht een mooi boek genoemd worden. De schrijfstijl, het verhaal en de spanningselementen zorgen voor heerlijk avondje wegvluchten uit de werkelijkheid. Want, is dat niet wat de familie doet? Wegvluchten? “Op Torran zouden ze veilig zijn. Niemand zou vragen stellen. geen lastige buren. Vrienden noch familie. Geen politie.”