Een boek over zeven jonge mensen die in meer of mindere mate psychiatrische problemen hebben, verblijven in een speciaal tehuis; de unit, te samen met vier begeleiders. Er speelt heel wat af tussen deze elf mensen en dit leidt tot een climax. De sfeer is daarna heel vreemd binnen de unit, vooral omdat de een er wel bij betrokken is geweest en de ander weer niet. Na een tijd wordt de jongens en meisjes ontslagen en krijgen ze een plekje in de maatschappij. Pas aan het einde van het boek wordt bekend wat er precies gebeurd is.

Een van de zeven, Innes, wordt na bijna dertig jaar opgebeld door een van de anderen, die haar vraagt om haar terug te bellen. Dit doet Innes niet. Later leest ze dat haar medepatiëntje van vroeger zelfmoord heeft gepleegd. Innes gaat op onderzoek uit en merkt dat er met allemaal iets aan de hand is: brandstichting, ontvoering, drugs, je kunt het zo gek niet noemen. Innes achterhaalt de waarheid van wat er in het verleden gebeurd is. Een waarheid die gruwelijker is dan dat een ieder zich kan bedenken.

Je wordt meegesleurd in het verhaal. Het boek is bijna niet neer te leggen. Eerst is er de spanning van wat er nu eigenlijk gebeurd is en aan het einde wil je maar een ding en dat is weten hoe het verhaal afloopt. Het verhaal is heel beklemmend en beangstigend. Je moet dit verhaal niet gaan lezen als je niet lekker in je vel zit. Het grijpt aan en ik weet nu wat er bedoeld wordt met; het grijpt me naar de keel. Dat mensen doen wat er in dit boek staat dat weet ik. Maar zo opgeschreven pakt het je veel meer. Je ziet ook waar ouders en begeleiders kunnen falen. Soms uit moedwil, maar soms ook uit niet beter weten. Een fantastisch goed boek.