Ik denk niet dat ik zou kunnen leven in een wereld waar de mensen zo negatief, zo gefrustreerd over elkaar en de maatschappij denken.
Het ligt er bij deze (vervolg)roman, want het is een vervolg op Het Kwartet, wel heel erg dik bovenop, bijna beangstigend en gaat daarom naar het ongeloofwaardige toe.
In de wereld van Enquist is niet veel goeds, intens achterdochtige personen en terloops worden ook nog een aantal maatschappelijke zaken wat kortzichtig door de personages bekritiseerd.
Hoe zou Enquist daar zelf in staan?