Dit bizarre, futuristische, en fantastische verhaal begint en eindigt vanuit hoofdpersonage Evan. De proloog is beladen, indrukwekkend. Een kleine voorbode op al wat nog komen gaat!

De schrijfstijl is heel even inkomen. Het leest soms net niet altijd even makkelijk, en toch is het ook eigen, beeldend, en Romeijn is van de details. De meerdere verhaallijnen lopen als smeltende boter in elkaar over, en er wordt af en toe ook een vette dot actie en spanning toegevoegd. Het is werkelijk een abnormaal mooi feest hoe je van (kroeg) gevechten, explosies, synthetische mensen c.q. geavanceerde robots doorrolt naar buitenaards leven, of teleportatie, om even wat op te noemen.

Romeijn zet in dit alles prachtpersonages neer, John Andrews (leider en robot) is echt mijn favoriet, en met name de achtergrond van Evan wordt zeer mooi uitgediept en is goed bedacht. Het gedrag van Evan zelf is af en toe over the top, het geloofwaardige voorbij ook. Te leuk om het woord geloofwaardig te gebruiken want het bizarre is dat je vervolgens moeiteloos meegaat in een verhaal waarin de wereld je onbekend is en je ver verwijderd zit van het nu! Het is intrigerend, het is complex, verrassend, surrealistisch, en ook de technische snufjes worden prachtig gebracht.

Richting einde is het balanceren tussen begrijpen, verwondering en hoop, en het verhaal wordt dan zo afgerond dat Evan het duidelijk lijkt te hebben. Mij als lezer met de ogen knipperend achterlatend, want is het mij wel duidelijk?

Hier ligt ruimte voor een vervolg, en mocht dit gebeuren; count me in!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Originaliteit: 3.5

Geeft afgerond vier sterren voor De Stropploeg.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker