Het uit het Hebreeuws vertaalde boek van Ayelet Gundar-Goshen, ‘Leeuwen wekken’ is op z’n minst gezegd heel opmerkelijk. Het is het tweede boek van de hand van Ayelet Gundar-Goshen. Als psychologe weet zij wonderwel de gedachten van de personages weer te geven. Het hoofdthema van dit boek vol dilemma’s is dan ook, hoe kunnen we ons innerlijk verborgen houden voor anderen.

Het verhaal speelt zich af in Israël. De zeer getalenteerde dokter Etan Green wordt naar een afgelegen ziekenhuis in de woestijn verbannen. Daar leeft hij met zijn vrouw, Liat, en twee kinderen in een witgepleisterde villa in de voorstad Omer.
Wanneer hij op een avond genoeg heeft van alles, racet hij met zijn jeep door de woestijn. Meezingend met de oorverdovende muziek van Janis Joplin rijdt hij een Eritreeër aan. Deze aanrijding zal zijn leven totaal veranderen.
De man leeft nog maar de verwondingen aan zijn hoofd zijn zo erg dat hij stervende is. Zal hij de man helpen of zal hij verder rijden?
De volgende dag klopt de vrouw van het slachtoffer op de deur van Etan’s villa. Zij verwacht geen schadevergoeding in de vorm van geld, zoals de dokter denkt, maar iets helemaal anders. Hij kan niet anders dan hierop ingaan. Hij wikkelt zich in een kluwen van leugens. Het is dan ook niet te verwonderen dat dit zeker niet goed is voor de verstandhouding met zijn vrouw. De echtgenote van Dokter Etan Green werkt als rechercheur bij de politie waar zij te maken krijgt met discriminerend gedrag.

Dit boek behandelt verschillende thema’s. Het morele dilemma, wat zou je zelf doen indien je in dergelijke situatie terecht zou komen? Ook de thema’s schuld, onverdraagzaamheid tegenover andere rassen, migratie, drugs problematiek en vluchtelingen komen aan bod.

De schrijfstijl van Ayelet Gundar-Goshen is heel vloeiend. Je wordt als het ware in het verhaal gezogen. Het taalgebruik van de schrijfster is bij momenten heel opmerkelijk. De thuiskomst van de vrouw van Etan beschrijft Ayelet Gudar-Goshen als volgt: “Terwijl Liat de voordeur opendoet en als eerste haar ogen aan de kapstok hangt”. De schrijfster maakt gebruik van een wisselend perspectief wat de beleving intenser maakt.

De plot van het verhaal is heel verrassend .