Na een overweldigend twaalfde boek (De Koninklijke Leerling) was het praktisch onvermijdelijk dat nummer dertien een beetje zou tegenvallen, en dat doet het ook wel wat. Op zich is het verhaal niet slecht, maar het had meer potentieel. Het duurt ferm lang voor het echt op gang komt, en er had dus wel wat geschrapt kunnen worden in de eerste helft.
Wanneer het dan wel op gang komt, komt het ook goed op gang. Er zit wel wat foreshadowing in ook, iets dat me eigenlijk nog niet eerder bij Flanagan is opgevallen. Dus ofwel heb ik iets gemist, ofwel heeft hij er iets nieuws ingestoken.
Maddie is nog steeds erg aangenaam en het is duidelijk dat ze geëvolueerd is tegenover het vorige boek. Ik mag haar heel erg. Hetzelfde geldt ook voor Cassandra. In de voorbije boeken onderging haar personage een paar vreemde veranderingen, maar die worden hier weer goedgemaakt en ze is terug even goed als vroeger.
Ik vraag me alleen wel af hoe het met Halt en Will zit. Het is nogal gek dat we na het begin niks meer van hen horen. Waarschijnlijk wordt dat in het volgende boek wel opgelost, maar nu is het gewoon raar.
Nu de Reigers ook in dit boek aanwezig zijn, en er weer wat verwijzingen naar een vorig Broederband-boek in het boek zitten, wordt het tijdsverloop toch wel redelijk vaag, soms. Maar vooruit, dat moet dan maar.
7,5/10