Maria Anderson (eigenlijk Holinek) strijkt met haar hond Castor neer in het dorpje Winsford. Ze neemt haar intrek in een oude afgelegen cottage op de heide van Exmoor in Summerset. Haar doel : het overleven van haar hond. Ze leeft hier totaal teruggetrokken en afgesloten van familie en vrienden, waarom? Gedurende het verhaal kom je steeds meer te weten over Maria en haar achtergrond. Dit roept voor de lezer steeds meer vragen op...Waar is haar echtgenoot, Martin? Waarom is ze in Engeland en niet in Marokko? Wat is er jaren geleden gebeurd in Marokko? Waarom is haar relatie met haar kinderen zo eigenaardig? Etc etc. Stukje bij beetje worden de antwoorden op deze vragen duidelijk. Zo nu en dan gaat Maria naar een ‘internetcafé’ en beantwoordt de mails van haarzelf en van Martin. Ze houdt het thuisfront dus totaal voor de gek. Ondertussen leren we de echte Maria steeds beter kennen. Dit komt omdat Maria ‘vertelt’ over haar verleden en omdat ze de dagboeken van Martin over zijn tijd in Griekenland en Marokko leest. Ze dwaalt uren over de heide en ontmoet bewoners van de streek. Ze maakt ook kennis met de historie van Exmoor en zijn eigenaardigheden. Maar, ze krijgt steeds meer sympathie voor Exmoor en haar bewoners. De schrijver beschrijft de wandelingen, met name de omgeving heel beeldend. Het is alsof je er zelf rondloopt. Door deze uitgebreide beschrijvingen wordt het verhaal wel tamelijk traag.
Heel onverwacht gaat Maria terug naar Zweden en dan komt alles in een stroomversnelling. Het einde is voor mijn gevoel heel abrupt. Het klopt helemaal, maar eigenlijk had je toch op een ander einde gehoopt : tegen beter weten in!
Dit was mijn eerste boek van Nesser. Het is prachtig beschrijvend alsof je zelf rondloopt op de heide. De uitgebreide beschrijvingen maken wel dat het verhaal traag voortkabbelt. Voor mij mag dit sneller. Maar je wilt wel doorlezen omdat je de afloop wilt kennen. He is dus zeker niet saai, de spanning wordt heel goed opgebouwd en vastgehouden.Ik ga zeker nog meer boeken van hem lezen