Net als het eerste deel van de Ventura-saga is de cover mooi voorgegeven met een donkere achtergrond en een plaat die aan de ruimte doet denken maar bij nadere beschouwing juist niks daar mee te maken heeft.

Eindigde het vorige boek "Eenzaam en extreem ver weg" met een flinke cliffhanger, dit vervolg "De gloed van de gedoofde sterren" gaat verder waar het eindigde. Na hun spannende toch en crash bereiken Seren, Dom, Ezra en Mari met veel moeite een eiland. Hun vlucht van de Ventura is gelukt, nu begint hun strijd om te overleven. Hoewel makkelijk gedacht omdat de planeet vriendelijk lijkt is dit een grotere opgave dan de 4 hadden gedacht.
De omschrijving van de planeet is mooi, maar de personages hadden beter uitgediept mogen worden. Seren lijkt niet verder te komen dan een impulsief naïef en oppervlakkig meisje zodra de dingen anders lopen dan zij had verwacht. De andere personages leer je ook niet kennen. Erg jammer aangezien er een paar zeer onverwachte wendingen in het boek zitten.
Ondanks het feit dat dit wat irritatie kan opleveren is het een vermakelijk en zeer leesbaar boek. Het heeft mij in elk geval geholpen om uit een leesdip te komen, toch hoop ik dat als dit boek nog een vervolg krijgt de personages beter worden uitgewerkt, anders gaat het erg vervelen. Dat er ruimte is voor vervolg staat voor mij vast.