Een van de nieuwe Russische rijken, Pasja Ivanov, heeft zelfmoord gepleegd door uit het raam van zijn flat te springen. Dat is de conclusie van het onderzoek van Arkadi Renko van de Moskouse politie. De enige eigenaardigheid is dat Ivanovs kleedkamer vol ligt met zout. Later blijkt dat één korreltje niet uit het gewone natriumchloride bestaat, maar uit het radioactieve cesiumchloride. Aanklager Zurin is niet geneigd hier veel aandacht aan te besteden. Zelfmoord is zelfmoord. Tot er nog een dode valt, dit keer in de voor het publiek afgesloten zone rond Tsjernobyl. Slachtoffer is Timofejev, Ivanovs rechterhand. Zurin, die Renko liever kwijt dan rijk is, stuurt hem op onderzoek uit in Tsjernobyl.

Wolf eet hond is een origineel verhaal (je komt niet zo vaak radioactieve moorden tegen) in een originele setting. Tsjernobyl, en de afgestorven zone errond, is geen plaats die je optimistisch stemt. Het volk dat er nog rondloopt, is ofwel zwaar cynisch tot ronduit gek, ofwel niet weg te krijgen uit hun vertrouwde omgeving. Enkele wetenschappers en bewakers uit de corrupte Oekraïne behoren tot de eerste categorie, de oudjes die nog groenten kweken in hun besmette moestuintje, tot de tweede. Beiden maken het Renko niet gemakkelijk.
Ondanks het uitstekende verhaal blijf ik wat op mijn honger zitten. Dat heeft vooral te maken met het buikgevoel. Als je ziet welk een sfeer bijvoorbeeld Nicholas Royle legt in alleen al de beschrijvingen van verlaten gebouwen en terreinen, dan ontbreekt hier toch iets. Hetzelfde probleem had ik trouwens met een andere Cruz Smith, Tokio Centraal: er zit veel meer in dan eruit komt. Nu heb ik ook nog het alom geroemde Gorki Park liggen. Ooit probeer ik 'm wel eens, maar als die ook niet meevalt, hou ik het wel voor bekeken.