Bij dit boek weet ik niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Het verhaal is zeker de moeite waard. Het geeft een kijkje in het leven van een gezin waarin de twee tweelingzoons drugsverslaafd zijn. Maar het is op een toon geschreven waar ik me behoorlijk aan geërgerd heb. Een beetje zalvend, een beetje erg positief, truttig misschien. Ik kan er de juiste woorden niet echt voor vinden. De twee jongens in het verhaal richten zichzelf ten gronde met hun drugsgebruik, maar de moeder die het boek schreef, blijft maar komen met getuigenissen van hoe aardig en lief haar jongens zijn. Terwijl ze dealen en hun eigen familie bestelen. Het plaatje wordt in mijn ogen wat mooier gemaakt en dat is bij een boek over een dergelijk onderwerp niet nodig. Je kunt tussen de regels door lezen dat het voor de moeder vooral therapeutisch gewerkt heeft om het boek te schrijven.