Op de cover staat een vrouw die je echt indringend aankijkt, ze vangt je blik en laat deze niet meer los.
Vind het best moeilijk om over dit boek iets te schijven, het was geen slecht boek helemaal niet, maar het greep mij niet, ondanks dat ik boeken over de oorlog altijd reuze interessant vind, denk dat het door het ongrijpbare kwam met die Italiaanse moeder.
Het is eigenlijk een verhaal over de jonge Anna, die opgroeit in de jaren na de oorlog, waar ze van haar moeder allerlei wijze lessen krijgt, want moeders wil dat ze boven haar stand, best sneu want het meisje is echt nog heel jong.
Anna mag niet buiten spelen in het begin, ook mag ze pas vrij laat naar thuis, komt ook door de moeilijke jaren vlak na de oorlog, waarop het geruchtencircuit natuurlijk ook als een malle draait waardoor het voor de jonge Anne onduidelijk is of haar vader nu goed of fout was in de oorlog, haar ouders willen daar niet over praten, dus pas vele jaren later als Anna echt pas ouder is en al lang breed op school zit, gaat ze zich meer afzetten tegen haar ouders, vooral dan tegen haar moeder, maar ook wil ze weten hoe het uiteindelijk zit.

Het verhaal wordt echt vanuit de kleine Anna verteld, waardoor het zeker in het begin wat kinderlijk overkomt, maar wat eigenlijk heel goed past bij het verhaal, zo groei je als het ware mee met de kleine Anna, die een wereld voor zichzelf verzon om een fijn leven te hebben, zich weg te toveren voor haar moeder, en hopen op haar Italiaanse moeder in haar droomwereld.
Haar moeder deed denk wel echt haar best, alleen wat een vreselijke vrouw was dat zeg, ze heeft het haar dochter wel heel moeilijk gemaakt met de onzekerheid over haar vader, maar ook met de wijze lessen die belangrijjker waren dan dat haar dochter zelf haar weg zou vinden, met vriendjes en vriendinnetjes.

Het leven na de oorlog moet wel zwaar zijn geweest om in die tijd op te groeien, met de nek aangekeken worden omdat je ouders bijvoorbeeld bij de NSB zaten of Fout waren in de oorlog.
Dit was wel interessant om te lezen, goed ook dat hier over geschreven wordt, vaak wordt er toch heel zwart wit naar gekeken, zo lees je toch dat het breder was, maar wat een leven moeten kinderen van zogenaamde foute ouders gehad hebben, om iets waar ze zelf helemaal niets aan konden doen.

Mooi verhaal als je er eenmaal in zit, maar een echte feelgood is het niet, maar een beetje feelgood zeker wel, Anna is een meisje met ballen die voor haar eigen geluk gaat, dat is best wel feelgood,dus feelgood met veel diepgang.