Laat mij eerst even zeggen dat ik dit genre van boek zeer graag lees. Als tiener van 14 jaar kon ik met mijn bibliotheekkaart voor het eerst terecht in de volwassenenafdelingen van onze bib. Dat was een wereld die open ging voor mij. Ik leende daar toen de boeken met cursiefjes van Jos Ghysen, Gaston Durnez en Louis Verbeeck allemaal Vlaamse schrijvers met een scherpe pen. Als tiener kon ik van hun woordenspel genieten.
Ik was dus ontzettend blij dat Theo mij vroeg om zijn boek te lezen. Via zijn blog ‘Levenslessen met een knipoog’ wist ik al dat hij goed schreef en dat ik zijn stijl kon waarderen.
De cover is zo stijlvol en grappig. Een luisterend oor en een verteller met een nonchalante ontspannen houding. Een ontwerp van Jakko Achterberg. De titel prikkelt natuurlijk helemaal, een vrouwenfluisteraar spreekt tot de verbeelding, wat heeft die te fluisteren? De term waargekleurd laat al doorschemeren dat we hetgeen geschreven is met een tikkeltje zout moeten nemen.
Dit is een boek dat qua omvang niet zo lijvig is maar de inhoud des te meer. Een boek waarvan ik, als ik er behoefte aan had, een paar ging lezen. Ik vind dit geen ik-lees-het-in-één-ruk-uit-boek. De 49 verhalen schillen qua lengte en soms dacht ik weleens als ik de bladspiegel zag, oei, dit is wel een erg kort verhaal. Maar als ik het dan las merkte ik dat hoe kort het ook was er een heel sterk gevoel in zat.
Theo komt voor de dag met een staaltje intelligente humor, en laat dat nu nét de soort zijn die ik kan waarderen. In de verhalen is duidelijk dat hij een enorme scherpe observatie heeft. Het is alsof je als lezer deel uitmaakt van de situatie. Hij analyseert dagelijkse gebeurtenissen vaak op een kritische maar humoristische manier en weet dan de zaken te relativeren. Hij creëert een manier van omdenken voor de lezer.
Er zitten ook knappe voorbeelden tussen van taal- en situatiehumor. Verhalen waarbij je pas helemaal op het eind door hebt hoe het zit en dan hartelijk kan om lachen.
Het zijn verhalen die je op het puntje van je tong legt en daarna je hele mond laat verkennen om ze dan met een goed gevoel door te slikken. Ze zijn gevat soms confronterend, nooit vulgair maar wel soms ongezouten met af en toe een droefgeestige ondertoon, ontroerend en humoristisch. Ja mijn mimiek heeft gewerkt en mijn gezichtspieren werden getraind tijdens het lezen. Dat houdt een mens jeugdig naar het schijnt. Feit is dat ik ze allemaal heb doorgeslikt met veel plezier en ik heb ze prima verteerd.
Een boek voor de Bourgondiërs onder de lezers, de fijnproevers in boekenland.