Marjolein is best onzeker, ze heeft een man, 2 dochters, werkt in een boekenwinkel en houdt van zingen in een koor. Ze ergert zich de laatste tijd aan haar man die alles wel best vindt. Als ze na een poosje de liefde in haar man terugvindt, verongelukt hij.
Ze is hem kwijt. De zorgen en schulden stapelen zich op en Marjolein verliest de controle over haar leven. Totdat ze ineens tot inkeer komt en het heft in handen neemt. Ze neemt een beslissing die ik echt heel dapper en bewonderenswaardig vind.

In het begin van het verhaal kon ik me wel een beetje aan Marjolein ergeren, ze laat aan de andere kant wel een beeld zien van een echtpaar dat al langer bij elkaar is. Een beetje op elkaar uitgekeken en een frisse blik die zorgt voor nieuwe lucht in hun relatie. Dan gebeurt het allerergste. En ze staat er alleen voor.
Ze denkt dat ze weer een man nodig heeft voor zichzelf en een vader voor haar kinderen. Dus gaat ze op zoek ten koste van alles. Zelfs vriendschappen schuift ze aan de kant.
Esther van der Ham heeft een indringend verhaal geschreven dat echt binnenkwam. Ze beschrijft heel mooi hoe bijvoorbeeld een slechte relatie met een ouder invloed heeft op alles in je leven. Ze verwerkt de verschillende fases van rouw zowel voor Marjolein als haar kinderen. Het is daarom allemaal heel echt, het zou je buurvrouw of je vriendin kunnen zijn.
De zoektocht naar een nieuwe man omdat je denkt dat je het niet alleen kunt is zo tekenend en passend bij het karakter van Marjolein, je ziet haar groeien en opbloeien in dit verhaal.
Er komen in dit verhaal veel onderwerpen aan bod zonder dat ze elkaar in de weg zitten, het houdt het verhaal fris en zorgt dat het vlot leest. Het einde is heel mooi, verrassend en een kers op de taart!
Dat is niet het enige, als verrassing verwerkt ze een autobiografisch verhaal in dit fictieve verhaal. Welke, daar kom je pas op het einde achter.

Ik heb er echt van genoten, niet van andermans ellende maar van een heerlijk verhaal over een vrouw zoals jij en ik.