Een roman of een verzameling spannende, intrigerende korte verhalen? Er zijn veel perspectieven, er zijn veel waarheden en onwaarheden. Wie wordt waarvan beschuldigd? Je hebt als lezer een behoorlijke concentratie nodig om de verschillende verhaallijnen te volgen.
Er is geen chronologie, terwijl de jaartallen wel aangegeven worden, van 1973 tot 2025. Terugkijken en vooruitkijken . Een complexe structuur. Wat maakt dat ik deze psychologische roman met plezier en interesse heb uitgelezen? De staat Idaho ken ik niet. Het landschap en de namen van de bergen en de meren zeggen me niets. Emily Ruskovich weet me toch te boeien, meer dan dat. Schitterende beschrijvingen van landschappen, van dieren en met name van de psyche van de mens. Eenzaamheid, angst, verwarring, liefde, verlangen, verlamming. De functie van muziek en poëzie . Post traumatisch stress syndroom. Het zijn steeds terugkerende aspecten van de personen in het boek. De kinderen May en June, let op de namen, de volwassenen Adam, Wade, Jenny , Elizabeth, Sylvia, Eliot en Ann, ze hebben allemaal iets met elkaar te maken én ze hebben ieder hun eigen verhaal, hun eigen trauma’s. Ze houden van elkaar, ze maken elkaar het leven zuur, ze verstikken, ze moorden. Mens en dier worden samengebracht op een bijzondere en bizarre wijze. May en de vlieg die ze wilde doodslaan. De kat Rocket. De honden, met name Roo. De herten. Ook geuren spelen een belangrijke rol. Emily Ruskovich weet de lezer een zekere sympathie te laten voelen voor haar personages met al hun gektes, afwijkingen en gewone menselijke trekken.
Ik heb genoten van de vaak verrassende beschrijvingen. Het taalgebruik is poetisch, filosofisch. Er blijven geheimen bestaan, soms worden ze letterlijk genoemd zelfs. We weten dat Jenny in de gevangenis zit omdat ze haar dochter May met een bijltje heeft doodgeslagen. We weten dat de vader van June en May dement wordt en zich uiteindelijk niets meer herinnert van zijn vroegere kinderen, van het drama dat eerst zijn trauma was. We weten ook heel veel niet. Leeft June nog? De vertaler, Peter Bergsma, heeft er een mooie tekst van weten te maken. Hij moet ook genoten hebben van deze roman.