Mijn volledige recensie is terug te vinden op:
https://www.linda-linea-recta.nl/op-zoek-naar-frankrijk/

Op zoek naar mijn Frankrijk
In de rest van het boek probeert hij, met een nuchtere, humoristische en cynische blik de achtergronden van de Franse cultuur en hun gewoonten te ontrafelen. Hij kan hier tot op detail op ingaan. Zo beleef je zijn wandeling van zijn woning tot aan zijn kantoor bijna visueel. Zijn liefde voor de stad spat van het papier af. Tijdens deze wandeling legt uit hoe het komt dat alles wat nu Frankrijk kenmerkt, aan het einde van de negentiende eeuw besloten is. Dit is een wandeling van welgeteld dertien bladzijden. Vervolgens legt hij zijn vinger op de zere plek als hij het over inburgeren heeft. Hij gebruikt zelfs de aanslag op het satirische tijdschrift Charlie Hebdo om uit proberen te leggen hoe het zover heeft kunnen komen met de daders. Terwijl ze toch in Frankrijk geboren en getogen zijn.
Slot
Het einde van het verhaal is gewijd aan de rechtszaak tegen de verdachten. Olivier doet daar een geweldige uitspraak:
Ik heb me een tijdje gevoeld alsof we vernederd waren, alsof wij ons als laffe honden hadden laten slaan. Maar ik weet nu dat jullie laf zijn geweest. De dapperheid ligt bij ons, omdat wij onszelf durven te zijn.
Conclusie
Met Op zoek naar mijn Frankrijk ben ik duidelijk buiten mijn comfortzone gegaan, maar daar heb ik geen spijt van. Als halve francofiel vind ik een aantal zaken zeer herkenbaar. Al met al heb ik er het nodige van opgestoken. Het siert Wilfred dat hij niet alleen de positieve kanten belicht, maar het beestje bij het naam noemt, en ook de negatieve kanten benoemd.