'Bitterzoete thee' is de debuutroman van Zahed Nurin. Hij groeide op in Afghanistan, studeerde rechten in Rusland en is nu maatschappelijk werker in Nederland.

Zijn boek is gebaseerd op de waargebeurde familiegeschiedenis. We leren de tweelingbroers Jamiel en Jalil kennen die in het toen (1947) nog moderne Kabul de militaire school doorlopen. Een schending van het traditionele gedachtengoed van het dorp waar zij vandaan komen. Een dorp waar primitieve rituelen zoals eerwraak, aan de orde van de dag zijn. De jongens vervolgen hun opleiding aan de pilotenopleiding in Rusland. Met het ontstaan van onrust in hun land (communistisch regime, gevolgd door de burgeroorlog, en daarna het bewind van de Taliban) gebeurt er ook veel met de jongens. Uiteindelijk moet Jamiel vluchten. Vrijheid en identiteit, daar gaat dit verhaal over: de vrijheid om te kiezen en de ruimte om jezelf te zijn.

In een interview vertelt Zahed Nurin dat hij met dit boek iets terug wil doen voor zijn ouders van wie hij veel liefde en warmte heeft ontvangen. En hij wil ook zijn pleegland, Nederland, een geschenk geven. In de stugge tijd na 9/11 hoopt hij bij te dragen aan de genezing van de verborgen ziekte ‘wantrouwen’. Hij wil de verschillende kanten van de gewone mensen in Afghanistan laten zien.

In 'Bitterzoete thee' krijgt de vluchteling een gezicht. Het verhaal stelt in staat door de ogen van een vluchteling naar de situatie te kijken, iets van de gruwel te ervaren, maar ook van hoop, liefde, dankbaarheid. Het zuigt je mee in de geschiedenis van deze familie, wat ze meemaken, cultuurgebruiken, laat je meevoelen en ontroert.
Prettig geschreven en goed uitgewerkt. Met als gevolg dat de ogen niet altijd droog blijven.