Het eerste en laatste boek dat ik van Stephen King las was Misery in 1994. Ook al is Schone slaapsters door vader en zoon geschreven het is onmiskenbaar getekend door de stijl van papa Stephen. Er zitten vrij gruwelijke en bloederige scènes in, maar als je daar, zoals ik, niet van houd, kan je deze gewoon overslaan. Voor het begrijpen van het plot maakt het niet uit. De combi vader en zoon King heeft geleid tot een spirituele-fantasie-thriller/horror. Dat vind ik wel leuk van de hedendaagse boeken. Veel kan en wordt gewaardeerd mits..... goed geschreven. En dat is dit verhaal. Steeds meer schrijvers verstaan hun vak en leveren mooie uurtjes leesplezier op. De zondeval van de mens wordt opnieuw beleefd in dit boek. Aan de vrouw de keuze, terug naar ‘af’ of een nieuw begin vanaf ‘onze’ plek. Ik denk dat de echte fans van horror zich een beetje bekocht voelen qua spanning. Ik vond het een leuk en behapbaar uitstapje in een genre dat ik niet gauw lees