Evert-Jan Nijboer is een boerenzoon die in 1945 beslist als oorlogsvrijwilliger naar Java te gaan. Wat hij daar meemaakt tart elke verbeelding, maar hij houdt hier wel een dagboek van bij.
Na de oorlog wil hij zo snel mogelijk alles vergeten en zwijgt in alle toonaarden.
Na het overlijden van Evert-Jan op 85-jarige leeftijd buigt zijn kleinzoon Ronald zich over de naslagwerken van zijn opa om te weten te komen wat er gedurende drie jaar met zijn opa is gebeurd.
Het begin van een jarenlange zoektocht was gezet.

De cover die een brief weergeeft met de schaduw van een poppenkastfiguur is zeer goed gekozen voor dit eerbetoon van de auteur aan zijn grootvader.

Als Belg ken ik heel weinig, laten we maar zeggen praktisch niets, over de koloniale oorlog. Met het lezen van dit boek heb ik toch een kleine inkijk gekregen hoe Nederlandse jongens vol goede moed vertrokken naar het toenmalige Nederlands Indië.
In iedere oorlog gebeuren dingen die het daglicht niet mogen zien en als lezer wordt er maar een klein tipje van de sluier opgelicht. Als je alles wil weten, moet je er ook aan deelgenomen hebben. Evert-Jan heeft dit meegemaakt en aan de hand van de dagboeken waar de auteur, zijn kleinzoon, uit citeert kom je heel wat te weten hoe het er daar aan toe ging. Afgewisseld met de citaten vertelt Ronald in zijn eigen bewoordingen en aan de hand van gesprekken met overlevenden en makkers van zijn grootvader hoe die oorlogsjaren in een vreemd land een jonge kerel vormde tot de persoon die jaren later terug naar Nederland keerde.
Niet alleen aan het oorlogsfront maar ook de emotionele briefwisseling met het thuisfront komt zeer aan bod in dit boek.
Ik kan dit alleen een eerbetoon noemen want de liefde die de auteur voor zijn grootvader voelt, lees je tussen de hoofdstukken door.
Geen mooie periode voor heel wat Nederlanders maar wel een verhaal dat zeker moet gelezen worden.