Vanaf het moment dat de man uit het Achterland het startschot geeft voor de verdwijning van moeder Ella komt het verhaal in een stroomversnelling. De aanwijzingen die hij heeft achtergelaten, vier attributen zijn voor Alice voldoende om de daad bij het woord te voegen en op zoek te gaan naar moeder. Ze doet dat niet in haar eentje maar met superfan Finch, hij is gek van Althea’s verhalen. Met de zoektocht slaat ze het dwingende bericht van haar moeder in de wind, ze gaat hoe dan ook terug naar Hazelwoud. Hoe? Tja, heel veel meer vertellen zou jammer kunnen zijn. Bereid je in ieder geval maar voor op veel mysterie, het Alice in Wonderland-gevoel overspoelt je diverse malen tijdens het lezen. Dat komt vooral omdat het verhaal je echt bij de hand pakt en dat je samen ontdekt en onderzoekt naar zaken die jij maar ook Alice op voorhand niet weet. Dit verhaal vraagt om je onverdeelde concentratie en aandacht. Een gemakkelijk en doorsnee boek is dit zeker niet.

Want wát een apart, wazig, bijzonder en raar boek is dit Hazelwoud. Je weet werkelijk waar geregeld niet waar je het moet zoeken. Niet alleen van gekkigheid maar ook omdat het lang en vaak niet duidelijk is wat de auteur van dit verhaal je nu wil laten weten, laten ervaren. Want dat is wat dit boek ook wel een beetje is, een aparte ervaring. Vage personages, rare gebeurtenissen, vreemde verhaalwendingen maar wel met interessante karakters, of ze nou sympathiek zijn of niet, fascinerend zijn ze stuk voor stuk. Jammer is wel dat de auteur het gevoelsmatig allemaal wat op de vlakte houdt wat hen betreft. Ook duurt het enige tijd, het meest waarschijnlijk omdat het allemaal onduidelijk is waar je in verzeild bent geraakt, eer je in het verhaal ‘zit’. Alice is allesbehalve een aardige meid, je snapt niet waarom Finch zo zijn best voor haar doet. Het verhaal is té complex om op een andere manier samen te vatten zonder spoilers weg te geven. Hazelwoud is een Young Adult, gericht op jongere lezers. Maar in het geval van dit boek zou de categorie meer moeten zijn: voor liefhebbers van ‘rare/bijzondere/aparte boeken’. Een niet zozeer aan leeftijd maar aan smaak gebonden doelgroep.

Hazelwoud is fictie, een sprookje in een sprookje in een sprookje, 3D dus. Misschien wel meer. Het is duister en angstaanjagend, mocht je daar gevoelig voor zijn. Maar toch is dat alles het nét niet. Het is een gevoel dat moeilijk uit te leggen is, het is een combinatie van een aantal factoren die maken dat deze lezer niet continu gefascineerd bleef, het is gewoon te verwarrend om bij de les te blijven. Ook waren de indirecte verwijzingen naar andere bestaande sprookjes niet altijd een voordeel voor het verhaal. Hazelwoud verliest naar mijn mening daarmee een eigen identiteit en voedt zich met verhalen van een ander om zelf tot leven te komen. Wellicht dat je een fervent sprookjeslezer moet zijn om dat wel te waarderen, wie zal het zeggen? Want Melissa Albert is zeker te weten origineel in haar aanpak, schrijven kan ze zeker! Het moet alleen wel jouw ‘cup of tea’ zijn. Bij mij bleef lange tijd het gevoel hangen dat ik werkelijk niet wist wat ik nou van dit verhaal moest vinden. En als je het van de positieve kant bekijkt, is dat op zich ook wel weer knap. In dat opzicht is Hazelwoud wél vernieuwend.

Alles bij elkaar genomen kom ik tot een aanbeveling voor liefhebbers van het sinistere boek, jong en oud. Hazelwoud krijgt drie sterren maar zal bij kenners c.q. liefhebbers waarschijnlijk hoger scoren. De uitvoering van het boek en de bijzondere boekenlegger zijn trouwens prachtig!