Een terroristische bomaanslag op een warenhuis in Barcelona zorgt voor angst en paniek. Toegesnelde hulpverleners zoals explosievenexpert Alex Martín doen hun best, maar kunnen niet voorkomen dat er meer dan duizend doden vallen. Alhoewel Martín de aanslag zelf overleeft, is hij ook een van de slachtoffers. Na bijna een jaar in coma te hebben gelegen ontwaakt hij, verminkt en met geheugenverlies. Dan komen langzamerhand de herinneringen terug en realiseert hij zich hoe het komt dat hij in coma heeft gelegen. Hij zweert wraak te nemen.

Julián Sánchez neemt de tijd om zijn verhaal in te leiden. Het duurt lang voordat inspecteur David Ossa ten tonele verschijnt, de man om wie de Barcelona-reeks draait. Gezicht van het kwaad is het tweede deel in deze serie. Ossa is een man met bijzondere gaven. Zo kan hij bijvoorbeeld zien in het donker en is hij helderziend, waardoor oplossingen voor raadsels hem als vanzelf in de schoot worden geworpen.  Dat is natuurlijk mooi als je inspecteur bent, maar voor de lezer is het een erg gemakzuchtig trucje van de auteur om al het speurwerk te omzeilen. Ossa wordt simpelweg toegefluisterd wie de ware schuldige is, waarna hij al zijn aandacht op die persoon kan richten.

Ossa zou eigenlijk als hoofdpersoon de Barcelona-reeks moeten dragen, maar juist door die speciale gaven is hij niet bijster interessant. Alex Martín is degene die kleur geeft aan Gezicht van het kwaad. Alhoewel Sánchez ten behoeve van het verhaal in grote stappen door de emoties van Martín gaat, leef je als lezer wel mee met al wat hem is overkomen en hoe hij vervolgens zijn plannen opstelt om wraak te nemen. De uitvoering daarvan moet soms met een flinke hoeveelheid zout worden genomen, bijvoorbeeld als Martín met zijn verminkte handen waaraan diverse vingerkootjes missen toch eigenhandig in korte tijd vanuit een tunnel een groot gat onder iemands garage kan graven.

Gezicht van het kwaad wordt verteld door diverse personages, wat het verhaal afwisselende invalshoeken geeft. Het maakt inspecteur Ossa niet interessanter, maar geeft de bijfiguren wel een kans om beter uit de verf te komen.

Het gegeven van een verminkte man die wraak neemt, had beter uitgewerkt kunnen worden door Sánchez. Een inspecteur die echt zijn best moet doen om iemand op te pakken en een schuldige van vlees en bloed die niet als een onzichtbare superman allerlei kunstjes kan verrichten, hadden het boek meer realiteit en diepgang gegeven.