Het is mei 1993 als de twee jonge zussen Alice en Amber dood worden aangetroffen. Aan boomstammen genageld, gehuld in communiegewaden. Martin Servaz staat op dat moment aan het begin van zijn carrière en is net begonnen bij de politie van Toulouse. Tijdens zijn onderzoek stuit hij op de beroemde misdaadauteur Erik Lang. De zussen waren een groot fan van de schrijver en Martin heeft het gevoel dat Lang een belangrijke speler is. Maar de zaak loopt vast…

In 2018 ontdekt Erik Lang het lichaam van zijn vrouw, zij is vermoord. En opvallend is dat zij gekleed is in een communiegewaad. Vijfentwintig jaar na de moord op de twee zussen raakt Servaz opnieuw geobsedeerd door een onopgelost mysterie.

“Zoals een muis instinctief gevaar ruikt, voelde hij dat ze in iets duisters waren beland waar ze voorlopig nog niet uit waren.“

De eerdere delen van deze auteur zijn nog niet gelezen maar dit blijkt later ook niet echt noodzakelijk te zijn. In Weerzin wordt namelijk kennisgemaakt met de jonge Martin Servaz, hoe zijn loopbaan is gestart. Er wordt genoeg over deze man verteld om een goed beeld van hem te krijgen. Het is ook een eerste kennismaking die naar meer vraagt en waardoor gelijk al de interesse is gewekt de eerdere delen spoedig op te pakken en te lezen. Dit om nog meer te weten te komen over Servaz, een personage die zo’n indruk achterlaat dat de naam lang bijblijft. Niet alleen een goede agent maar daarnaast gewoon een mens. Die naast deze intrigerende zaak ook nog andere beslommeringen heeft die zijn aandacht nodig hebben.

Wat opvalt in Weerzin zijn de titels van de hoofdstukken. De titels verklappen al deels waar het in het desbetreffende hoofdstuk over gaat. Na een fragment dat zich afspeelt in 1988 en dat verhaalt over twee zussen, is er een sprong naar 1993. Een jaar waarin al het onderzoek dat Servaz doet niets oplevert en zorgt voor de nodige frustratie. Als vijfentwintig jaar later Servaz een soortgelijke moord moet oplossen ziet hij zijn kans om eindelijk de waarheid te achterhalen. Het heden lijkt een band te hebben met het verleden maar hoe blijft nog even de vraag.

“Twee gruwelijk starende oogjes en een kop als een simpel verlengstuk van het lijf. Hij gleed op een paar centimeter langs zijn hand en vervolgde daarna zijn weg naar boven alsof er niets aan de hand was.“

Minier weet zelfs de ergste gruwelijkheden op een soort van poetische manier te beschrijven waardoor er een mooie en verfijnde constructie ontstaat. Hij laat onder de huid van de personages kruipen, in zoverre de personages dat toestaan. Door de vele onverwachte twisten blijft er een gezonde nieuwsgierigheid aanwezig en wordt de lezer voortdurend het verhaal ingetrokken. Een sublieme uitwerking en dit alles in een filmische setting die laat genieten maar ook gruwelen en huiveren. Weerzin is een aantrekkelijke kennismaking met de auteur en het feit dat de eerdere delen al in de kast staan doet verheugen op het lezen van deze delen. Dit is een thriller zoals een thriller hoort te zijn, duister, intrigerend en op enerverende wijze verteld.

Deze recensie is eerder gepubliceerd op www.passievoorboeken.com