In Liza draait het om een onvervulde liefde. Zoals wel vaker bij “De Russen” zijn er scènes en personages die de lezer voor de rest van zijn of haar leven zal bij blijven: de oude pianoleraar Lemm, de goedhartige Lavretski, een nobele figuur, vol idealen en goede bedoelingen, maar niet in staat om deze te verwezenlijken. Liza met bloedrode wangen en vooral het gebruik van muziek, die het verhaal in de diepte wat extra kleur geeft.
Ik vond ik Liza een uitstekend boek. Bijzonder de moeite waard is de wonderschone epiloog, die zich acht jaar na de hoofdgebeurtenissen in 1842 afspeelt. Dit hoofdstuk is bijna ondraaglijk melancholiek van toon en tegelijkertijd een belofte. Het is deze epiloog die alles uiteindelijk in perpectief plaatst en het boek op onnadrukkelijke wijze extra samenhang geeft.