Biografie van Felix Weber,

Je schetst in Genadeschot een heel gedetailleerd beeld van het naoorlogse Argentinië en de gruwelijkheden die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben afgespeeld. Wat voor research heb je hiervoor gedaan?

‘Over de vernietigingsoorlog in het oosten is al heel veel geschreven. Ik heb vooral inspiratie gehaald uit De welwillenden van Jonathan Little, waarin minutieus de ervaringen van een invloedrijk officier van de Sicherheitsdienst worden beschreven. Verder is Leven en Lot van de Russische oorlogsjournalist Vasili Grossman, over de Russische kant van de Tweede Wereldoorlog, van grote invloed geweest. Ik heb daarnaast negen jaar in Ecuador gewoond en ben een paar keer in Buenos Aires geweest. Mijn liefde voor de landschappen en de geschiedenis van Latijns-Amerika probeer ik ook in mijn boeken te stoppen.’

Je schrijft over een ravijn waarin duizenden Joden werden verzameld en doodgeschoten. Heeft deze plek daadwerkelijk bestaan?

‘Ja, dat is het ravijn van Babi Jar in Oekraïne. De Duisters hebben deze plek op een hele georganiseerde manier volgestopt met mensen. Er was zelfs een kantine voor de soldaten. De hele logistiek was er dusdanig op gericht om in zo weinig mogelijk tijd zoveel mogelijk mensen om het leven te brengen. Zelfs de meest geharde SS’ers werden er gek. Het liet ze kennelijk toch niet onberoerd dat vrouwen, kinderen en bejaarden met duizenden tegelijk werden doodgeschoten.’

Martin Bormann, de privésecretaris van Adolf Hitler, speelt ook een rol in het boek. Het is onduidelijk hoe hij aan zijn einde is gekomen. Wat is jouw theorie over zijn lot?

‘Er is een plaatsje in Argentinië dat Bariloche heet. Het doet een beetje aan Beieren denken en was daarom een populaire plaats onder nazi’s. Je kunt daar tegenwoordig een tour doen langs verschillende plekken waar bekende nazi’s hebben verbleven. Daarbij wordt ook een huis bezocht waar Eva Braun en Hitler gewoond zouden hebben. Dat verhaal is ontstaan, omdat hun lichamen nooit zijn gevonden. Ik zou nooit Hitler zelf in Genadeschot hebben kunnen verwerken, want dat zou volstrekt ongeloofwaardig zijn geweest. Van iemand als Eichman stond echt vast dat hij naar Argentinië is ontkomen. Bormann zit wat dat betreft een beetje in het midden. Er zijn verhalen dat hij in Argentinië heeft gewoond, maar het is waarschijnlijker dat hij bij het ontsnappen uit een bunker in Duitsland om het leven is gekomen. Ik vond dat ik het voor de lezer wel voldoende aannemelijk kon maken dat hij naar Zuid-Amerika is ontkomen.’

Hoe dicht staat het personage Eden Lumas bij Felix Weber?

‘Het tragische van dit personage zit deels in mijzelf. Ik ben gelukkig getrouwd, heb een gezin, een fijne baan, maar heb wel oog voor de sombere kanten van het leven. Ik ben gevoelig voor melancholie en weemoed. Ik zal als schrijver nooit een hoofdpersoon met een licht gemoed kunnen beschrijven. Er is een gezegde uit het boeddhisme dat me erg aanspreekt: we staan in onze eigen schaduw en we vragen ons af waarom het donker is.’

Wat was de reden om onder het pseudoniem Felix Weber te gaan publiceren?

‘Toen ik voor het eerst met mijn nieuwe uitgever Meulenhoff in contact kwam, zeiden ze dat het goed zou zijn om aan een nieuwe start een andere naam te verbinden. Dat sprak me wel aan. Weber is de naam van mijn grootvader die leraar in Nederlands-Indië was. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is hij in een gevangenkamp terechtgekomen en moest hij aan een spoorweg werken. Hij is daarbij om het leven gekomen en nooit teruggevonden. Ik vond het mooi om zijn naam op deze manier te laten herleven.’

Genadeschot,is een literaire thriller,het verhaal is o.a door research tot leven gewekt om het zo waarheidsgetrouw te kunnen schrijven,de personages en de handelingen en wat hen beweegt behoren tot de auteur zijn verbeelding en zijn uit het niets ontstaan.Weber hoopt dat ze voor ons als lezer toch tot leven zijn gekomen
Voor mezelf is hij daarin geslaagd,Lumas en zijn geliefde,haar vader en nog anderen ik heb ze in mijn verbeelding gezien.
Lumas raakt tijdens WO2 betrokken bij de uitroeiing van de joden en zijn geweten speelt op.
Hij wil hier liever niet aan meedoen en in zijn poging om een jonge joodse moeder en haar baby te redden wordt hij ontdekt.
Hij word gemarteld en voor dood achtergelaten maar hij overleeft,vanaf dan wil hij nog maar één ding,jagen op de persoon die verantwoordelijk is voor zijn lijden en dat van vele anderen.
Na de oorlog wijkt hij uit naar Argentinië,het land van Juan en Eva Perron en vele gevluchte nazi's.
Hij ontmoet er de invalide Sophie Denreé die hem spaanse les geeft en word verliefd op haar,hij hoopt met haar een nieuw leven te beginnen in een ander land.
Tot het zover is word hij gedreven door haat en jaagt hij op de persoon die verantwoordelijk is voor zijn lijden,die net als hij naar Argentinië is gevlucht en waarvan hij eerst dacht dat die persoon tijdens de oorlog gesneuveld was.
Lumas raakt zo betrokken bij de strijd op leven en dood tussen gevluchte nazi's en overlevende Joodse wrekers.
Hij slaagt in zijn opzet de man en diens ega te vinden en te doden maar daar waar hij zoveel keer de dood in de ogen keek en toch overleefde word dit ook het laatste wat hij doet.
Als ik het goed begrepen heb zijn vooral de personages de verbeelding van de auteur.
Ik vind dit een goed onderbouwd verhaal,waarheidsgetrouw,spannend met een vleugje romantiek.
Een zoektocht naar rechtvaardigheid,gedreven door wraak.