Zijn er veel andere decors die meer tot de verbeelding spreken dan een rondtrekkend circus? De romantiek en mystiek rond een hechte clan van outcasts en vrijbuiters, die volledig los lijkt te staan van de wetten der maatschappij, onbekend met de knellende sleur- het klinkt haast te goed om waar te zijn. Voor de jonge FBI-agent Michael Travis kan het circusleven niet méér verschillen van het zijne. Hem ontberen alle passie en verbeelding waar hij zich overweldigend mee geconfronteerd ziet tijdens zijn eerste solo-veldonderzoek. Travis is door een gewelddadige jeugd getekend én geketend: zijn moeder vermoordde zijn vader om hem te beschermen, maar de angst dat hij op zijn vader lijkt kon zij hem niet ontnemen. Hij wordt getergd door de pijnlijke schimmen uit het verleden. Schimmen die zich in het circus nog eens extra aan hem opdringen.
Tijdens het onderzoek naar de herkomst van een dode, onbekende man kruipt de charismatische Doyle -leider van het circusgezelschap- in het hoofd van Travis. Letterlijk, zo lijkt het. Het angstaanjagende vermogen van de artiesten om diep in de gedachten en ziel van mensen te kijken weerlegt steeds meer de focus tijdens het schijnbaar nutteloze, tegenstrijdige onderzoek. Er wordt gelogen, maar onduidelijk is door wie, laat staan waarom. Als ze loog, wist ze meer over het verhullen van die leugen dan Travis wist over het vaststellen ervan. De extreem rechtlijnige Travis bereikt de toppen van frustratie door zijn machteloosheid- en vreest zijn eigen reactie.
Om en om worden heden en verleden verteld, Des te duidelijker het wordt hoe Travis is gekomen waar hij is, des te onduidelijker het wordt hoe hij verder moet. Gravend in de achtergronden van het circus en zijn eigen geest moet hij constateren dat zijn huidige leven is gefundeerd op valse bases. Dat is het moment dat alle tot dan toe voortkabbelende raadselachtigheid een climax bereikt. Dat de hele boel even op scherp staat, op het punt een vernietigende ommezwaai te maken. De FBI versus het circus, compleet met getrokken wapens. Maar verder dan deze ophef komt het –overigens weinig verrassend- níet. Een circus van schimmen is geen “thrill” vol consternatie of broeierigheid. Het is eerder een -vrij omslachtige- psychologische “case” waarin doofpotten binnen de federale instelling worden gelinkt aan de doofpot van de geest.Waarin gepareerd wordt met woorden in plaats van kogels. Funest voor eventuele actie zijn de herhaalde existentiële discussies tussen de naïeve, stijfkoppige Travis en de al even vasthoudende Doyle terwijl de scheidslijn tussen de twee - en dus waar ze voor staan- geleidelijk vervaagt.Wat nog het meest beangstigd is de gedachte doorzichtig te zijn voor anderen, als die dwars door je heen te lijken kijken. Maar dat is, zo beseft Travis op gegeven ogenblik, ook eigenaardig bevrijdend, alsof de afwezigheid van geheimen een bepaalde vrijheid bood. Een welhaast therapeutische lering, getrokken na de aftocht van het (geijkte) broeinest van intriges.

Thriller: ØØOOO
Psychologische roman: ØØØØO