Het huwelijk van Harold en Maureen is door gebeurtenissen uit het verleden behoorlijk verwaterd, maar ze verdragen elkaar en zijn bij elkaar gebleven.
Harold is een zachtaardige man, die op zekere dag een bericht krijgt van Queenie, een fijne collega/vriendin van zo'n pakweg 20 jaar geleden, het bericht komt vanuit een hospice in het meest noordelijke puntje van Engeland, Harold en Maureen wonen juist in het uiterst zuidelijke puntje.
Door herinneringen overmand schrijft hij een brief terug en gaat het in de brievenbus werpen, maar daar aangekomen besluit hij door te lopen naar de volgende brievenbus en dat steeds weer, hij verlegt als het ware gaandeweg zijn voettocht zijn grenzen totdat hij besluit zelf als brievenbezorger te fungeren.
Een prachtig debuut van Rachel Joyce, er zijn veel lessen te leren uit dit boekje, zoals het feit dat je ver kunt komen door verdraagzaamheid te tonen, maar ook dat er wrijvingen ontstaan als je dat niet kunt, waartoe intens verdriet kan leiden en wat steun van anderen kan betekenen, na dit boek krijg je het idee dat je toch wel een stuk minder fijn mens bent als je zelf dacht, ik spreek hier voor mezelf, maar tegen de menselijkheid van Harold kan ik niet tegen op, makkelijk zat.