Bij de titel denk je niet meteen aan een dierentuin, hoewel er wel
een dier op de voorkant staat. Op de eerste bladzijden begrijp je
dat wel dat meteen. Ik viel meteen voor het prachtige taalgebruik
en de creatieve metaforen. Ik kon in het begin het boek slecht
wegleggen, omdat ik steeds nieuwsgieriger werd naar de ambitieuze
Edo. De komst van de half Nederlandse, half Afrikaanse Sariah maakt
het spannend. Zij is onderdeel van het masterplan van Edo. In dat
masterplan is de neushoorn Albrecht hoofdpersoon en ongeveer de
persoonlijke missie van Edo. Hij leidt zijn dierentuin als zijn
keizerrijk en heeft grootse plannen om zijn dierentuin
wereldberoemd te maken. Sariah vraagt zich af waarom ze zo
gemakkelijk in zijn armen is gedreven. Hij nam haar heel serieus,
maar haar twijfels worden aangewakkerd door haar oude vader in
Afrika. De vader die haar zo graag terug wil in Afrika. Het aardige
in dit boek is, dat je soms wat Afrikaanse zinnen en woorden moet
lezen en dat toch goed begrijpt, maar de sfeer in het boek mooi
aangeeft. Het laatste deel van het boek moest ik wat doorworstelen,
maar het einde was toch heel verrassend. Zoals op de achterflap
staat is het inderdaad een scherp portret van een op sensatie
beluste samenleving en tegelijkertijd een verhaal van twee mensen
met botsend idealen. Een mooi geschreven verhaal dat in je geheugen
blijft.