De verouderde (geen computergraphics) Spielbergverfilming doet weinig recht aan de technothriller van Critchton. Waar Spielberg houterige romantiek en ergerlijke horrorelementen (dat eeuwig gillende meisje) toevoegt, laat hij veel van de diepgang weg die Critchon een interessante schrijver maakt. Het is dat Jeff Goldblum de boel nog een beetje redt als ongeremd, cynische, Richard Feynman-chtige wetenschapper, anders was er helemaal niks interessants overgebleven.
Het is Goldblum die tussen de dino-robotscenes door nog een paar regels herhaalt van de boodschappen die Critchton (niet voor niets een aan Harvard afgestudeerd arts) zo graag in zijn boeken stopt. Wat halen we overhoop door soorten waar we eigenlijk niks van weten weet tot leven te brengen? Hoe ver gaan we door met bio-engineering? Kunnen we de bijeffecten ('die tyrannosaurussen lopen te hard, daar moeten we nog wat aan doen') onder controle houden? Wat weten we van de voortplanting?
Juist door dat laatste loopt het na gerommel met hermafrodiete kikkergenen in het boek helemaal uit de hand. Spannend. Beter dan je zou verwachten als je alleen de film hebt gezien.