Vijf redenen waarom je Midzomermoord moet gelezen hebben. Eén: omdat je wel eens wil weten waar al die Mankell-gekte over gaat. Dag- en weekbladen stonden te springen om hem te mogen interviewen. Na zijn doorbraak in Scandinavië, Duitsland en de Lage Landen, is nu ook Engeland gevallen voor zijn thrillers met inspecteur Kurt Wallander in de hoofdrol.
Twee: omdat je wel eens wil weten wat er in de Westerse samenleving verkeerd loopt. "Geweld is natuurlijk geworden. We zijn een onzichtbare grens gepasseerd. Hele generaties kinderen zijn bezig hun houvast te verliezen. Niemand leert nog wat goed en fout is. Er is geen goed en fout meer. Iedereen eist zijn eigen recht op." (p.442) Het ergste is, vrees ik, dat het ergens klopt.
Drie: omdat je wel houdt van wat psychologische diepgang. Wallander is de meest menselijke inspecteur die ik ooit leerde kennen. Leren kennen is het goede woord, want na zeven thrillers is Wallander je zo vertrouwd als je eigen moeder. Je leeft mee, of je nu wil of niet.
Vier: omdat je wel houdt van een ijzersterke thriller. Die krijg je, met bijna op de kop af om de 100 pagina's een (of meerdere) moord(en), met Wallanders collega Svedberg als eerste slachtoffer.
En tenslotte vijf: omdat je alle vorige Wallander-romans al hebt gelezen. Als je de andere delen van de reeks hebt verslonden, dan is Midzomermoord een bevestiging van wat je al wist: Mankell is de top.