Glen Taylor wordt verdacht van de ontvoering (en moord?) van een klein meisje, Bella.
Zijjn vrouw, Jean, wordt meteen aan het begin van het boek al neergezet als de weduwe.
Aha. Glen overleeft het verhaal dus niet.

De verschillende hoofdstukken worden aangeduid met diverse data (heen en weer in de tijd gedurende een jaar of 5) en een perspectief waaruit verteld wordt. Zo hebben we o.a. de weduwe, de rechercheur en de verslaggeefster.

Hierdoor beleef je het verhaal dan ook van verschillende kanten.

Jean is een "braaf vrouwtje". Zodra ze een mening ergens over heeft die afwijkt van die van haar echtgenoot, weet hij zo op haar in te praten dat zij beseft dat hij gelijk heeft.

Niets mis mee hoor, je man het idee te geven dat hij gelijk heeft. Of hem te laten geloven dat dat fantatische idee om een weekje naar Tenerife te gaan van hém afkomstig is. Iedere vrouw zal beamen (lees als: be-amen, niet als biemen) dat dat dé manier is waarop de dingen nu eenmaal soms aangepakt moeten worden...

Maar onze Jean is er oprecht van overtuigd. Hoewel er gedurende het jarenlange onderzoek en de niet aflatende aandacht van de pers, toch soms kleine, bijna onzichtbare, kreukjes ontstaan in haar vertrouwen.

Dan is er natuurlijk Bella's moeder, Dawn.
In wat een ontzettende hel moet zij zijn beland na het verdwijnen van haar dochter.
En juist dit gegeven vond ik onderbelicht in het boek. Natuurlijk lezen we dat zij verdriet heeft en via social media een 'vind Bella' fonds heeft opgericht, maar het rauwe verdriet waarvan ik me indenk dat ze moet hebben, dat voel ik totaal niet in dit boek.

De nadruk ligt meer bij het politieonderzoek (rechercheur Sparkes komt me trouwens als een enorm sympathieke man over) en bij de media, met name de kranten.
Een invalshoek die ik niet vaak tegen ben gekomen. Maar ook een die me niet heel erg aanspreekt.

Toch las het boek redelijk snel weg en wist het mijn aandacht vast te houden. Wordt Glen wel terecht beschuldigd? Weet Jean meer dan ze laat merken?

3 duimpjes voor dit boek

http://www.watiknouvind.com/2017/12/wat-ik-nou-vind-van-de-weduwe-van-fiona.html