De Tempel is een sleutelroman, maar je kunt hem ook bestempelen als een Bildungsroman vanwege de verkenningen van de jeugd en de eerste liefde. 

Paul, het alter ego van de schrijver Stephen Spender, maakt een reis naar het Duitsland vlak na de Eerste Wereldoorlog. Hij maakt er snel vrienden en ervaart de vriendschap en de Freikörperkultur als bevrijdend. In Engeland heerst immers een moraal die streng en verstikkend is voor jonge dichters en schrijvers. Bijna argeloos ziet hij de eerste tekenen van het nationaal socialisme.
In het tweede deel van de roman is het nazisme binnen gedrongen in zijn vriendenkring. Enkele Duitse vrienden voorspellen de catastrofe van de volgende Wereldoorlog en het uitroeien van de Joden.

De Tempel is een indrukwekkend boek. Vlot geschreven met prachtige poëtische natuurbeschrijvingen en scherpe karaktertekeningen.
Stephen Spender had een opmerkelijk uitgesproken relatie met de Duitse cultuur, die hij zwaar in strijd vond met zijn joodse wortels. Zijn voorliefde voor de Duitse samenleving onderscheidt hem van een aantal van zijn tijdgenoten. Hij overweegt zelfmoord vanwege zijn afkeer van het naziregime. Toch blijft hij steeds vasthouden aan de liefde voor het land zelf. Hij keert na de oorlog terug naar Duitsland en het schrijft een boek over de ruïnes.

Bij het verschijnen van dit boek in 1988 werd er al veel over gesproken. Nu bijna 30 jaar later is het nog steeds het lezen waard, omdat het laat zien hoe enkelingen de 'hersenloze' massa meelokken naar de ondergang.