In de media is al veel gezegd en geschreven over dit heel persoonlijke boek. Nico Dijkshoorn schrijvend over zijn vader Klaas, zweeft ergens tussen mededogen en minachting/ergernis.
Klaas is een egocentrische man, eigenlijk een groot kind, die altijd het middelpunt wil zijn en hij is altijd enigszins of behoorlijk over de top. Iemand die hunkert naar complimenten maar ze zelf nooit uitdeelt. Iemand die zijn vrouw uitscheldt wanneer ze tegen een boom rijdt als ze net gehoord heeft dat haar zus is overleden met een brand. Een man die op bezoek bij zoon Nico expres met champagne gaat zwaaien over een nieuwe vloer. Ja, wat moet je ervan vinden als een zoon zo’n boek over z’n vader schrijft? Een boek voor
discussie. Je kunt er erg over van mening kunt verschillen.

Ik vond het zeker de moeite waard, de herinneringen zijn kort en puntig beschreven en ondanks de ergerlijke en af en toe vreselijke verhalen toch ook met humor en liefde. Soms dan….
Erg veel liefde is er niet in het gezin en zeker wordt deze niet getoond, er worden geen armen om schouders geslagen, zoenen uitgewisseld of aaien over de bol gegeven. Over wezenlijke en belangrijke dingen wordt niet gepraat.
“we doen wat wij zo goed kunnen. Doen alsof er niets aan de hand is.”