Een nieuw Sherlock Holmes verhaal, goedgekeurd door de Conan Doyle Estate: de marketing van dit boek is goed gekozen. Sir Arthur Conan Doyle schreef een heleboel detectives met een ongelofelijke goede speurder en zijn biograaf.

De titel van het boek van Anthony Horowitz, Het huis van zijde, is eigenlijk niet goed gekozen. Je denkt niet gauw aan een detectiveverhaal bij deze titel, maar dat is het toch echt, en wel een Sherlock Holmes speurdersverhaal, met alle overdenkingen en opmerkingsgaven van de grote detective. De naam thriller verdient dit boek niet, daar heb ik toch een andere associatie mee. Een detective is een speurverhaal, met zoeken naar puzzelstukjes. Zoals Holmes treffend zegt: wanneer je alle onmogelijke factoren hebt uitgeschakeld is wat overblijft, hoe onwaarschijnlijk ook, de waarheid.

Het boek begint met de mededeling door Watson, dat dit het laatste portret is van Sherlock Holmes alvorens hij, Watson, eindelijk kan stoppen met het optekenen van de verhalen.
Daarna gaan we terug in de tijd.

Je wordt al meteen fijntjes gewezen op de geweldige opmerkingsgaven van Sherlock als Watson bij hem op bezoek komt. Eigenlijk kan de lezer dit ook opmerken, want ik dacht echt: waarom heb ik dit zelf niet opgemerkt?
Als tijdens het onderonsje van Sherlock en Watson een ietwat geagiteerde man binnenkomt en verteld dat hij gevolgd wordt door een onguur type, is niet meteen de interesse van Sherlock Holmes gewekt. Maar als de volgende dag de man Sherlock Holmes graag wil spreken, laat hij alles in de steek en gaat met Watson op avontuur. The game is afoot!

Tijdens het lezen zie je het Victoriaanse Londen voor je, grauw, mistig en niet echt veilig. Horowitz schrijft treffend en beeldend over het speurwerk van Holmes en Watson. Natuurlijk ontbreekt inspecteur Lestrade ook niet: ook in dit boek wordt hij neergezet als een ietwat pietluttige, niet erg goede politieman. Dat verandert echter als (hoe is dat nu mogelijk ..) Sherlock Holmes wordt gearresteerd en in de gevangenis belandt. Lestrade en Watson doen er alles aan om te voorkomen dat de grote detective voor lange tijd in de gevangenis moet blijven, of, erger nog, vermoord zal worden. En de gevangenissen in die tijd waren niet echt prettig: donker, koud, geen eten en maar hopen dat je er ooit weer levend uit komt!
Als Watson een poging onderneemt, geholpen door Lestrade, om Sherlock Holmes te bevrijden, is Sherlock verdwenen! Niemand weet hoe dat mogelijk was.

De karakters van Sherlock Holmes en Watson zijn goed uitgewerkt, je merkt niet dat het een andere schrijver is. Ik vond het alleen jammer dat Moriarty niet echt goed uitblonk. Hij is toch de aartsvijand van Holmes en had van mij wel wat meer diepgang mogen hebben.

Ik had nog nooit van Anthony Horowitz gehoord (kende alleen een pianist met die achternaam), en hoewel ik het een goed geschreven boek vind en het verhaal goed weg leest, weet ik niet of ik nog eens een boek van deze schrijver zou lezen. Ik ben wel nieuwsgierig, dus ik denk dat ik wel in de gaten zal houden wat voor boeken van deze auteur gaan verschijnen.

Conclusie: het huis van zijde is een goed geschreven Sherlock Holmes verhaal, spelend in het Victoriaanse, koude en mistige Londen, met goed speurwerk, onverwachte wendingen en, natuurlijk, een goed einde.

Vind ik dit een aanrader? Absoluut.