Goed dan, ik heb Het Verloren labyrinth uitgelezen. Voldeed het aan mijn verwachtingen? Hm… ik weet het niet.
Twee tijdslijnen die een gezamenlijk einddoel hebben, de speurtocht naar het geheim van drie boeken, de strijd tussen de goeden en de slechteriken, allemaal ingrediënten die met gemak telkens weer een spannend boek opleveren, mits de ‘setting’ origineel is en we ons met één van de hoofdfiguren kunnen identificeren.
Het is een onderhoudend boek, laat dat voorop staan. Het is sfeervol geschreven en de stukken die zich in de middeleeuwen afspelen zijn onderhoudend en in zekere zin nog interessant ook. In ieder geval interessant genoeg om een bezoek aan Carcasonne in een volgende vakantie op te nemen.
Zeker de eerste helft is spannend, in die zin dat je graag wil weten hoe het verder gaat. Prima dus. Maar dat gevoel slaat al verder lezende om in ongeduld, omdat de twee hoofdfiguren maar tot vervelens toe achtervolgd blijven worden door pech. Verder gaat de uitgebreide sfeertekening het tempo in de weg zitten. Ook het gedrag van de hoofdpersonen Alice en Alaïs is af en toe inconsequent.
Zonder al te veel weg te geven: vrij in het begin overtreed Alaïs alle in de Middeleeuwen gebruikelijke regels, door in haar eentje op stap te gaan voor een tamelijk onbeduidende boodschap. Verderop echter toont ze verder geen enkel verder initiatief als het haar verboden wordt op pad te gaan, terwijl het er op dat moment echt toe doet.
Als karakter komt Alice minder uit de verf dan Alaïs en ze is eigenlijk een beetje een watje vergeleken bij haar tegenpool in de Middeleeuwen.
Ik denk dat de dip die ik in het verhaal ondervond minder was geweest, als je als lezer eerder wordt geïnformeerd over de reden waarom men zo verwoed jacht maakt op de drie boeken, of als althans een tip van de sluier was opgelicht. Je hebt dan meer reden om met de hoofdrolspelers mee te leven.
Nu wordt dat pas op het eind van het boek uit de doeken gedaan en komt in (te) rap tempo de ont-knoping, waar de schrijfster zich ook een beetje gemakkelijk van een aantal zaken afmaakt. Een voor-beeld: waar eerst de lotgevallen van Alaïs uitgebreid worden gevolgd, worden op het eind haar laatste daden door een andere hoofdrolspeler kort samengevat verteld. Bovendien zie je het verband tussen Alaïs en Alice in het eerste hoofdstuk al aankomen, terwijl dat in het boek pas op het eind wordt uitgelegd.
Conclusie: het boek is op zich mooi geschreven en zeker de eerste helft is spannend. Daarna gaat de uitgebreide sfeertekening het verhaal in de weg zitten, waardoor de ontwikkeling van het plot wordt vertraagd. De èchte spanning raakte er voor mij op een gegeven moment vanaf.
Waardering: als vijf sterren een topper is en één ster het drukken niet waard, dan geef ik het drie sterren.