(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: De drakentroon (op Librarything, op Hebban.nl)
Oorspronkelijke titel: The Dragonbone Chair
Auteur: Tad Williams
Vertaler: Max Schuchart
Illustrator voorkaft: Michael Whelan
Tekenaar landkaarten: Tad Williams
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Engels
Serie: Heugenis, Smart en het Sterrenzwaard #1 van 3
Soort uitgave: voormalig bibliotheekboek, dus met verstevigde harde plastic kaft
Aantal pagina's: 743
Uitgever: Luitingh-Sijthoff (Poema Pocket)
Jaar van publicatie: origineel Engels 1988, origineel Nederlands 1994, mijn editie 2003
ISBN-nummer: 9024534801
BookCrossing ID: 13940761
Trefwoorden: Middeleeuwse fantasiewereld, magische wezens (trollen, draken, reuzen), beetje magie, reizen, oorlog, zwaarden
Waarom ging ik het lezen: Mijn vriend had het boek gekregen, maar vond het niet leuk. Aangezien er "draken" in de titel stonden, wilde ik wel kijken of ik het een leuk boek vond.
Aanrader: Alleen als je ook de andere twee boeken in de trilogie hebt of snel te pakken kunt krijgen! En als je van Middeleeuws-achtige fantasiewerelden houdt met niet al te veel magie (maar wel een beetje).

Korte samenvatting:
Simon, een koksjongen in het kasteel van koning John, wil meer doen met zijn leven. Dus zodra hij de kans krijgt om leerling te worden van doctor Morgenes, een wijze oude man die ook de magische kunsten beheerst, grijpt hij die kans. Zijn tijd bij Morgenes is echter niet lang - zodra de koning sterft worden er gebeurtenissen in gang gezet die ervoor zorgen dat Simon het kasteel moet ontvluchten en zowel het land als de voormalige bewoners, de Sithi (mensachtige wezens), beter leert kennen.

Achterkanttekst:
De DRAKENTROON is het verhaal van Simon, de koksjongen en tovenaarsleerling wiens dromen over helden en heroïsche oorlogen maar al te waar worden wanneer zijn land, Osten Ard, door een verschrikkelijke burgeroorlog verscheurd wordt. Want de Hoge Koning, Prester John, ligt op sterven. En met zijn dood zal een sluimerend kwaad worden ontketend...

Eerste alinea van hoofdstuk 1, "De sprinkhaan en de koning":
Op deze uitgelezen dag was er een ongewone activiteit diep in het sluimerende hart van de Hayholt, in de verbijsterende doolhof van stille gangen van het kasteel, in de cellen van de monniken en de vochtige, beschaduwde vertrekken. Zowel hovelingen als bedienden staarden en fluisterden. Koksjongens wisselden veelbetekenende blikken uit achter hun tobben in de dampige keuken. In iedere gang en voortuin van het grote bolwerk schenen fluisterende gesprekken gaande te zijn.
Naar de sfeer van ademloze verwachting te oordelen had het de eerste lentedag kunnen zijn, maar de grote kalender in de propvolle kamer van doctor Morgenes wees anders aan: het was pas de maand Novander. De herfst hield de deur open, en de winter kwam naar binnen sjokken. Wat deze dag van alle andere deed verschillen, was geen jaargetij maar een plaats - de troonzaal van de Hayholt. Drie jaren lang waren de deuren op bevel van de koning op slot geweest en zware draperieën hadden de veelkleurige ramen aan het gezicht onttrokken. Zelfs de schoonmaaksters was verboden een voet over de drempel te zetten, hetgeen het hoofd van de kamermeisjes oneindig veel verdriet had gedaan. Drie zomers en drie winters was het vertrek onaangeroerd gebleven. Vandaag was het niet langer leeg, en het hele kasteel gonsde van de geruchten.

Recensie:
Verhaal:
Het verhaal is onderverdeeld in drie delen: in het eerste deel leren we Simon kennen en het kasteel waar hij woont, de Hayholt. Omdat Koning John aan het begin van het verhaal nog leeft, leer je als lezer ook de vredige wereld kennen waar hij over regeert. Zodra hij echter sterft, moet zijn oudste zoon hem opvolgen. Dat gaat niet helemaal zoals men had gehoopt, maar dat is niet echt de schuld van de nieuwe koning. Zijn jongere broer ondervindt er echter veel nadeel van.
In het tweede deel is Simon het kasteel ontvlucht en reist hij over land door verschillende gebieden. In het derde deel verblijft Simon een tijd bij de jongste zoon van de overleden koning, maar vertrekt ook om het laatste deel van zijn reis te maken.
Het middelste deel, waarin Simon rondreist, is wel het interessantste om te lezen. In dit gedeelte leer je als lezer veel over de wereld en kom je de meest intrigerende personages tegen.

De verschillende volkeren die de auteur beschrijft, hebben ook elk duidelijk hun eigen cultuur. Ze zijn gebaseerd op (vroegere) culturen uit onze eigen wereld. Omdat Simon zelf niet erg veel tijd bij deze andere volkeren doorbrengt, leer je ze vooral kennen via de andere personages.
Er zijn een aantal fantasiewezens die een grote rol spelen in het verhaal, voornamelijk de Sithi (mensachtige wezens, die vroeger overal in het land woonden in plaats van de mensen), en trollen (al leer je eigenlijk maar één trol kennen), en natuurlijk draken (de Drakentroon uit de titel is een skelet, maar Simon komt ook nog een andere draak tegen!). Geen van de wezens voldoet echter aan de "standaard", ze hebben allemaal wel iets origineels. Vooral de cultuur van de Sithi wordt in dit boek beschreven, maar ik verwacht dat er in de volgende boeken ook wat meer over bijvoorbeeld de trollen wordt verteld. De auteur vertelt niet alles, maar net genoeg om je nieuwsgierig te maken naar de rest van de Sithi-cultuur. Op dezelfde manier beschrijft de auteur de magie die sommige personages gebruiken: beetje bij beetje, nooit teveel, nooit expliciet uitgelegd. Of het echt magie op de standaardmanier is of niet, is dus ook niet helemaal zeker.

Wat me opviel, is dat de namen van de hoofdpersonen gemakkelijk te onthouden zijn, maar alle andere namen zijn ongewoner en daardoor ben je ze aan het eind van het boek alweer vergeten.
De hoofdpersonen zijn wel interessant om over te lezen. Vooral Simon is leuk: hij wil aan de ene kant erg graag op avontuur, maar zodra hij dan echt moet, wil hij eigenlijk gewoon het liefst in bed liggen in zijn kamer in de Hayholt, wat natuurlijk niet meer mogelijk is.
Hij groeit ook echt gedurende zijn reis, vooral aan het einde. En dat maakt je toch nieuwsgierig naar het volgende deel... Wat ik jammer vind, na een boek van bijna 750 pagina's, is dat het eindigt op een cliffhanger. Het is heel goed mogelijk om het eerste deel van een trilogie ook op zichzelf te laten staan, en dat heeft Tad Williams hier niet gedaan.

Schrijfstijl:
Het verhaal is geschreven in de derde persoon enkelvoud. Meestal volgt de auteur de reis van Simon, maar af en toe wisselt hij naar het standpunt van een ander personage om belangrijke gebeurtenissen te laten zien.
Snel gaat het verhaal niet - de auteur wijdt vaak uit over wat er allemaal te zien is, met lange zinnen vol bijvoeglijke naamwoorden. Het verhaal leest daardoor ook niet erg snel, maar omdat de gebeurtenissen elkaar ook niet snel opvolgen, past de schrijfstijl goed bij het rustige tempo van het verhaal.
Zijn beschrijvingen van de locaties die specifiek voor deze wereld zijn, zoals wat er zich onder de Hayholt bevindt of een Sithi-stad in het woud, zijn zo beeldend beschreven dat je het je precies voor kunt stellen.

Vanaf pagina 345 begint een personage dat daarvoor normaal heeft gepraat, ineens verkeerde werkwoordsvormen te gebruiken (zoals "ik roepen"). Hier wordt geen reden voor gegeven en daarom is dit wel irritant (vooral omdat het helemaal niet consistent gebruikt wordt - meestal praat hij namelijk op een normale manier).

Spelfouten/Typefouten:
- blz 135:
'Die dode man die de oude Morgenes in het Kynswoud heeft gevonden?' Isgrimnur zei, '...die door een pijl is gedood?' =
'Die dode man die de oude Morgenes in het Kynswoud heeft gevonden?' zei Isgrimnur, '...die door een pijl is gedood?'
- blz 143:
Ik zal dingen die ik wil weten nooit zo vlug kunnen opschrijven als ik ze denk. =
Ik zal dingen die ik wil weten nooit zo vlug kunnen opschrijven als ik ze denk.'
- blz 155:
Ze zeggen dat er een lijkkist op de wagen ligt en dat er in het zwart geklede monniken achteraan lopen. =
Ze zeggen dat er een lijkkist op de wagen ligt en dat er in het zwart geklede monniken achteraan lopen.'
Naraxi aap =
Naraxi-aap
- blz 365:
of een verhaal vertellen? =
Of een verhaal vertellen?
- blz 434:
En misschien zal het helpen je gasten uit Erkynland,' hij trok een zuur gezicht, waarbij zijn beweeglijke, intelligente gelaatstrekken een verbijsterde uitdrukking kregen, de wenkbrauwen welvend boven de dikke, kromme neus die in zijn jeugd gebroken was geweest, 'om ze in een vriendelijker stemming te brengen. =
En misschien zal het helpen je gasten uit Erkynland,' hij trok een zuur gezicht, waarbij zijn beweeglijke, intelligente gelaatstrekken een verbijsterde uitdrukking kregen, de wenkbrauwen welvend boven de dikke, kromme neus die in zijn jeugd gebroken was geweest, 'in een vriendelijker stemming te brengen.
- blz 441:
'Er is een uiterst wankel evenwicht tussen ons: 'Mijn Lluth, ... =
'Er is een uiterst wankel evenwicht tussen ons: Mijn Lluth, ...
- blz 548:
noodlotige schaduw =
noodlottige schaduw
- blz 554:
Banibik =
Binabik
- blz 718:
verschikkelijke =
verschrikkelijke

Afbeeldingen:
De auteur heeft zelf de landkaarten getekend, dus dan weet je precies hoe de auteur de ligging van de gebieden en steden in zijn hoofd had. Uit alleen de tekst is dat echter niet op te maken.

Conclusie:
Een dik boek met uitgebreide beschrijvingen, over Simons reis door een wereld die in oorlog is geraakt, maar helaas wel op een cliffhanger eindigt.

Herleesbaarheid:
Ik ga het boek niet nog een keer lezen, maar als ik deel 2 en 3 tegenkom, wil ik die wel lezen.

Links:
Dit verhaal deed me denken aan de volgende andere boeken:
- De Zevenwateren-serie van Juliet Marillier, vanwege de Keltische invloeden.
- De Assassin-boeken van Robin Hobb, vanwege de locaties (Farseer #1, Farseer #2).
- Deze recensie op mijn weblog.