In het eerste deel van dit boek lezen we dat Locke en Jean het plan hebben opgevat om het grootste en belangrijkste casino te beroven van Tal Verrar. Tussen dit verhaal door komen we er via flashbacks achter dat Locke, als gevolg van de gebeurtenissen in het eerste deel, last heeft gekregen van een grote depressie en hoe hij deze depressie uiteindelijk heeft overwonnen met behulp van Jean. Hierdoor is dit eerste deel van dit boek net zo opgebouwd als het eerste deel van deze serie. Je hebt het hoofdverhaal met tussendoor flashbacks naar het verleden van Locke en zijn vriend(en).
In het vervolg van het boek heeft de schrijver blijkbaar besloten om dit structuur los te laten en er geen flashbacks meer in te verweven. Hierdoor leest de rest van het verhaal zich als een lineair verhaal, wat ik persoonlijk wel jammer vind omdat het boek zich hierdoor niet meer onderscheidt van 'normale' verhalen.

Een ander aandachtspunt is de ingewikkeldheid van het verhaal. Locke en Jean hebben halverwege het verhaal zoveel verschillende verhalen aan verschillende personen verteld, dat je als lezer drie keer moet nadenken voor je weet, wat een tegenstander van Locke over hem weet. Is hij op de hoogte van dit, of dat, of juist niet? En wat betekent dat dan? Ik heb uiteindelijk zelfs teruggebladerd om nog eens te lezen wat het plan ook weer was. En dat gevoel bleef langdurig, en vond ik een behoorlijk minpunt.

Verder vond ik ook de complexiteit van het plan van Locke en Jean echt enorm, vergeleken bij wat het ze zou opleveren. Hoe je het ook wendt of keert, het is een erg ingewikkeld plan, en dat alleen maar om wat schilderijen te stelen. Als dan ook nog de Archon er tussen komt, lijkt het helemaal hopeloos, en kan je je niet voorstellen dat mensen er mee door blijven gaan. Op een of andere manier was het oplichten in de Leugens praktischer en logischer.

Ondanks dit alles blijven Locke en Jean heerlijke hoofdpersonen, die een leven leiden als een stel stoute jongens, en kun je enkel bewondering hebben voor Lynch's onuitputtelijke energie en fantasie. Het verhaal is ingenieus, en vooral het deel op zee, met hun eigen schip en bij de piraten is erg leuk. Alleen die ene dode had voor mij niet gehoeven, kreeg bijna weer een "red wedding" gevoel toen ik dat las en moest het boek toch even wegleggen hoor... pff... het leven is hard!

Maar goed het is al met al een goed boek en ik heb er zeer van genoten, helaas niet zo goed als het eerste deel (het plan was toch wel iets te ingewikkeld en te tijdrovend voor de mogelijke opbrengsten naar mijn mening) maar goed genoeg om binnenkort deel drie maar eens te lezen (helaas in het Engels want er is nog niets bekend over een eventuele vertaling naar het Nederlands).