Vrijwel elke dag verschijnt er een nieuw spannend boek. Hieruit zou men kunnen afleiden dat over alles al een keer een verhaal geschreven is. Zoals men in de muziekwereld wel eens stelt dat alle combinaties van noten al een keer gespeeld zijn. En het is waar, clichés stapelen zich op met elk nieuw boek in mijn kast. Maar gelukkig verschijnt er met enige regelmaat een boek van een auteur die een nieuwe verfrissende mix van misdaad, personages en locaties weet te maken. Zoals er ook weer elk jaar nieuwe, frisse muzikale hits verschijnen.
Sneeuwblind is het vierde boek van moeder en dochter Lambrecht. Hun inspecteurs Magozzi en Rolseth gaan in de door sneeuwstormen geteisterde Amerikaanse staat Minnesota op zoek naar een moordenaar die in Minneapolis zijn slachtoffers in sneeuwpoppen verstopt heeft. Eenmaal ontdooid blijken het politiemensen te zijn, waardoor de agenten een aantal extra tandjes bijzetten. Het is dan ook met tegenzin dat ze de samenwerking aangaan met een zeer onervaren vrouwelijke sheriff, die elders in Minnesota op haar eerste werkdag ook met een met sneeuw bekleed lijk is geconfronteerd. Er wordt een tijdlang veel in het duister getast, ondanks de virtuele hulp van vrienden van de inspecteurs, werkzaam bij softwarebedrijf Monkeewrench. De zaak wordt pas echt complex als er een connectie wordt ontdekt met een bijzondere instelling voor mishandelde vrouwen, een heus blijf-van-mijn-lijf-dorp.
Liefhebbers van de boeken van P.J. Tracy zullen het lezen van Sneeuwblind ervaren als een warm bad. Het vriendschappelijke geruzie en geplaag van de twee inspecteurs is opnieuw zeer prettig om te lezen. En natuurlijk zorgen de medewerkers van Monkeewrench voor een klein feestje van herkenning, al is hun rol deze keer relatief klein.
De grootste prestatie van de auteurs is het wederom neerzetten van een origineel verhaal met een bovengemiddeld goed plot en interessante personages. Een verhaal dat qua geloofwaardigheid fier overeind blijft ondanks het gebruik van bizarre locaties als de lokale sneeuwpoppenwedstrijd en een surrealistisch, hermetisch van de buitenwereld afgesloten vrouwendorp.
De prima gedoseerde hoeveelheid humor maakt de hier en daar storende vleugjes moralisme meer dan goed. En zelfs een aantal taalkundige fouten (foei, uitgever) kunnen Sneeuwblind niet afhouden van een bovengemiddelde score.