Frank Krake ontmoette na een lezing over zijn vorig boek Wim Aloserij.
Hij raakte onder de indruk en vatte het plan op om over zijn levensverhaal een boek te schrijven. Het werd De laatste getuige.
Frank heeft voor dit boek vele malen Wim geïnterviewd en samen locaties bezocht die in dit boek beschreven zijn. Grondig voorwerk dus. En dat is zeker te merken. Een boek met veel foto’s verwerkt.
Wim’s jeugd is geen gemakkelijke jeugd. Zijn stiefvader maakt het hem niet gemakkelijk. Het laat hem geen andere keuze dan zo onzichtbaar mogelijk zijn gang te gaan. Hij leer in zijn jeugd conflicten te vermijden.
Dit zal hem later helpen in de vreselijke tijd die hij doormaakt in de concentratiekampen waar hij tijdens de oorlog in gezeten heeft.
De vreselijke omstandigheden waarin hij daar moet zien te overleven worden door de auteur in een gemakkelijk leesbare stijl beschreven, waarbij wel gezegd moet worden dat de gruwelijkheden wel tijd vragen om ze te verwerken.
Het maakt een diepe indruk.
De foto’s zorgen er voor dat er een beeld bij gevormd wordt die je niet los laat.
En wat een bijzondere man is deze Wim Aloserij. Drie concentratiekampen overleven en dan ook nog op zeer bijzondere wijze de scheepsramp overleven, waarvan ik het bestaan niet eens wist.
Dat in concentratiekampen vreselijke dingen gebeurden wist ik, maar in dit boek wordt een geschiedenis verteld die nooit, maar dan ook nooit zich mag herhalen. Helaas gebeuren er nog steeds vreselijke dingen in de wereld.
De epiloog van dit boek maakte een diepe indruk op mij. Na alles wat in het leven van Wim gebeurd is....
Ieder jaar zijn de twee minuten stilte op 4 mei voor mij een moment om stil te staan bij de slachtoffers van de tweede Wereldoorlog, maar na het lezen van dit boek zijn voor mij twee minuten veel te kort. Wat zijn nu twee minuten op een mensenleven. Dit boek laat bij mij diepe indruk achter. Ik was er stil van.