Op de één of andere manier dacht ik altijd dat De vanger in het graan een heel zwaar, moeilijk te lezen boek zou zijn, maar niets is minder waar. Van de eerste tot de laatste letter ben je geboeid door de hoofdpersoon, Holden Caufield en volg je hem vanaf het moment dat hij van school af wordt gestuurd en nog niet naar huis durft "omdat het nog geen woensdag is, de laatste schooldag voor de Kerstvakantie". Pubers eigen voelt hij zich dán weer overmoedig , dán weer depressief, liegt, rookt als een ketter, wordt vreselijk dronken, maar voelt zich pas op en top gelukkig als hij merkt dat zijn kleine zusje Phoebe hem nooit in de steek zal laten.
Mooi boek.