recensie: het pistool van ria lazoe
de cover: Je ziet een toren afgebeeld als pistool. Met daarboven in witte letters de titel en de auteur. Verder is de hele cover rood. Het is een duidelijke cover.

het verhaal:
Het is zomer 1945, een broeierige zomer waarin de Tweede Wereldoorlog nog na smeult. De veertienjarige Jan heeft een groot geheim: hij heeft het pistool van een Canadese soldaat gepikt. Nu kan hij wraak nemen op de verraders die zijn vader hebben uitgeleverd aan de Duitsers. Tot op een dag twee zwervende meisjes, Loes en Ziska, bij hem thuis aankloppen. Ze doen vaag over waar ze vandaan komen. Toch geen NSB-kinderen? Ondertussen ligt dat pistool maar in zijn geheime bergplaats. Tenminste, dat denkt hij ...
Ben je schuldig als je ouders tijdens de oorlog aan de verkeerde kant stonden? Mag je het recht in eigen hand nemen? Handelde je juist als je bij het verzet zat? Een spannend boek dat intrigerende vragen oproept. Voor lezers vanaf 14 jaar

de schrijfster: Ria lazoe is jarenlang lerares geweest op een basisschool. Al haar hele leven hield ze van schrijven, en ze heeft al een keer een prijs gewonnen voor een gedicht. Na haar afscheid van het onderwijs schreef ze haar eerste kinderboek, waar ze nu nog mee door gaat.

mijn mening: Dit is een boek wat een andere kant van de geschiedenis laat zien. Het is niet altijd zo gekleurd als wij denken, vaak is er nog een verhaal wat niet verteld word. Ik vind het een mooi idee dat it boek niet alleen ‘de goede kant’ van de oorlog laat zien. Ben jij fout als je ouders fout waren? Of gaat het om wat jij vind? Die vraag word in dit boek mooi beantwoord. Het is misschien niet het beste boek wat ik ooit heb gelezen maar het geeft wel een andere kijk op de oorlog. Het begin van het boek is niet heel sterk maar dat wordt goed gemaakt op het einde.

sterren: Dit boek krijgt van mij 3 sterren! het is niet het beste boek wat ik ooit heb gelezen maar het is wel een belangrijk boek over de oorlog, en over de kijk op mensen. Dat je niet altijd op je ouders hoeft te lijken.