Eigenlijk ben ik niet zo van de thrillers en detectives, omdat ik het vervelend vind om voortdurend op het verkeerde been gezet te worden. Daarbij komt, dat er in zulk soort boeken vaak zóveel mensen voorbij komen, dat ik al gauw het spoor bijster ben. Maar goed, als er behoorlijk wat mensen enthousiast over zijn moet je het toch een kans geven.

Het boek hield me voor twee derde in zijn greep, maar als je telkens merkt dat wat eerst voor waar werd gehouden daarna weer ontkracht werd, begon me dat behoorlijk te storen.

"De waarheid over de zaak Harry Quebert" zit ingenieus in elkaar, maar had voor mij toch wel een stuk dunner gemogen om het nog boeiend te houden. Telkens als de moordenaar "bekend" was kwam er weer iets tussen waardoor diegene het toch niet bleek te zijn. Dat is één keertje leuk, maar niet vijf keer.

Al met al heb ik vrij lang over het boek gedaan, waaruit al blijkt dat ik er niet echt 100% enthousiast over was.