Cora is een slavin in een katoenplantage in Georgia. Caesar, een nieuwe slaaf, overtuigt haar om samen met hem te vluchten. Dit is het begin van een tocht door de verschillende staten van Amerika, waarbij elke staat een andere manier van omgaan met slavernij vertegenwoordigt.
Colson Whitehead omringde zijn fictie in een origineel jasje: Cora en Caesar worden tijdens hun vlucht geholpen door de ondergrondse spoorweg, een spoor gebouwd om voortvluchtige slaven te helpen.

Tijdens het lezen word je geconfronteerd met de vraag wat het woord vrijheid precies inhoudt.
‘Op de plantage was ze niet vrij geweest, maar op de velden had ze zich kunnen bewegen, had ze de lucht kunnen proeven en ’s morgens de loop van de sterren kunnen volgen. Het was er groot in zijn kleinheid. Hier was zij bevrijd van haar meester, maar zat ze weggekropen in een hok dat zo klein was dat ze niet eens rechtop kon staan.’

Colson Whitehead nam een duik in de geschiedenis van de slavernij. Hij slaagt erin met een vlotte taal ons onder te dompelen in de gevoelens en leefwereld van elk personage. Hij doet ons gruwelen voor de racistische daden die algemeen aanvaard zijn.
Niet moeilijk om deze gruwelen te vergelijken met andere gruwelijken uit de actualiteit.
‘en ook Amerika is een waanidee, het grootste van allemaal. Dat blanken geloven – geloven met hart en ziel – dat het land hun rechtens toekomt. Dat zij het recht hebben indianen te vermoorden. Oorlogen te beginnen. Hun broeders tot slaaf te maken. Als er in deze wereld ook maar van enige gerechtigheid sprake zou zijn, zou dit land niet mogen bestaan, want het is gegrondvest op moord, diefstal en wreedheden.’

Kortom: een boek die ik aan iedereen zou aanraden: aan diegene die zelf wil opstaan tegen racisme en aan de anderen waarvan de ogen nog geopend dienen te worden over het thema.