Ik hou van Colleen. Van haar schrijfstijl, van haar levensechte personages en van het feit dat zij me weet te raken met alles wat ze schrijft. Zo ook met 'Nooit meer.'

Lily heeft vroeger 'iets' gehad met de dakloze Atlas.
Hoover neemt je mee naar het verleden van Lily in de vorm van dagboekpassages die ze schrijft als brieven aan Ellen (Degeneres), waardoor je er langzaam maar zeker achterkomt wat er zich in het verleden heeft afgespeeld. In de huidige tijd lees je hoe Lily kennis maakt met Ryle, met zijn zus, hoe ze een winkel start, vriendschappen sluit en een leven als volwassene opbouwt. Maar dan... Het blijft natuurlijk niet zo geweldig, en dan komt ook nog eens Atlas terug.

Ze krijgt ze het voor elkaar om een personage te creëren waar je van gaat houden, dat je daarna gaat haten, maar waar je ook op een vreemde manier medelijden mee krijgt. Als je me aan het begin van het boek zou vertellen dat ik echt een hekel aan dát personage zou krijgen had ik je voor gek verklaard. Ik zag het dus ook niet aankomen.

Ondanks het zware onderwerp voelt het boek de eerste hoofdstukken helemaal niet zwaar en zwijmel je weg om daarna keihard met je gezicht op de grond te smakken. Geweldig hoe Colleen het voor elkaar krijgt om de sfeer grimmiger te laten worden naarmate je verder in het boek komt zonder dat je het eigenlijk in de gaten hebt.

Dit is een boek dat ik aan elke vrouw zou willen geven die te maken heeft met huiselijk geweld en zou zeggen dat ze er een les uit moet leren. Het boek is emotioneel, komt aan als een mokerslag, en ik heb tranen met tuiten gehuild. Ik hou van dit boek, en ik zou willen dat ik het telkens weer opnieuw kon lezen alsof het de eerste keer was.

Een woord: WAUW.