De Zweedse schrijver Johan Theorin - geboren in 1963 in het zuidwesten van Zweden (Göteborg) - debuteerde in 2007 en heeft tot nu toe al een aantal succesvolle thrillers geschreven, waarvan een aantal afspelen op hetzelfde eiland (Öland) als Schemeruur.
Zoals gebruikelijk is de regionale sfeer erg bepalend in verhalen van Scandinavische schrijvers, zo ook bij Theorin, die echter niet zijn geboortegrond decor maakt van het verhaal, maar dit plaatst op het, ten oosten van Zweden gelegen, eiland Öland waar hij in zijn jeugd vaak op vakantie was. De stilte, de leegheid van het eiland, de ruigheid en het omringende water met zijn rijke zeemanshistorie zijn dan ook mede bepalend voor de sfeer die het verhaal uitademt.

In Schemeruur kijken we steeds terug in de tijd om de verdwijning van een kleine jongen van 4 jaar te begrijpen en te ontdekken wat er is gebeurt. De verdwijning van de kleine Jens staat wel centraal in het verhaal, maar deze gebeurtenis, die de gedachten van moeder Julia en grootvader Gerlof beheerst en hen, jaren nadien, een speurtocht naar de waarheid laat beginnen is niet het enig bepalende in het verhaal.
Een dode vriend van Gerlof, de aanleiding voor het onderzoek, de rol die een oorlogsbuit van 2 Duitse militairen speelt, politieagent Lennart - allen komen in het verhaal ruim aan bod. Welke schaduwen uit het verleden spelen echt een rol en welke rol dan wel in de verdwijning van Jens? Welke rol spelen de huidige bewoners in het geheel? Langzaamaan worden steeds tipjes van de sluier opgelicht en vallen puzzelstukjes op een plek, maar niet perse meteen de goede plek en dat houdt de spanning erin.
Ook de geschiedenis en ontwikkeling van het eiland tot het heden krijgen aandacht in het verhaal. Net als de rol die Nils Kant - die bij de bevolking als boosdoener en lokale tiran te boek staat- in het geheel speelt (of speelde) en wiens geschiedenis als een rode draad steeds in korte hoofdstukken dwars door het verhaal loopt.

Dit alles geeft het boek een steeds weer wisselende invalshoek om je aandacht op te vestigen en de vraag blijft hangen of dit allemaal een relatie heeft tot de verdwijning en uiteindelijk ergens samenkomt; hoe verpakt Theorin dit allemaal om tot de finale te komen?
Een finale die echt verrassend is en eigenlijk toch ook weer logisch in elkaar zit, maar je moet er maar opkomen. De gelaagdheid, maar vooral de twee grote verhaallijnen door elkaar, maken van dit boek zeker een page-turner. Johan Theorin is zeker een volgende Scandinavische schrijver die de moeite waard is om te lezen.