Ik kon niet stoppen met lezen in 'Onzichtbaar'. Misschien omdat ik een deel van het schrijfproces van dichtbij mocht meemaken en heb gezien met hoeveel passie en toewijding Edith van Walsum aan dit boek heeft gewerkt. Maar vooral ook, omdat de personages me meteen boeiden. Na iedere bladzijde wilde ik weten hoe de oudere journalist Hendrik en het stille meisje Diane met alles wat ze in het leven tegenkwamen en nog meemaakten om zouden gaan. Tel daar de poëtische en beeldende schrijfstijl van Edith bij op en voilá, een boek dat je in één ruk uitleest en dat je daarna nog bezighoudt. Oh ja, en een verrassend einde, maar daarover ga ik natuurlijk niets zeggen...