Een mooie blauwe cover met een dame in een soort cocon nodigt uit om het eerste deel van IJsblauw te lezen.
De korte inhoud laat niet veel los over hoe het boek eventueel zou kunnen evolueren en ik heb eerder nog niets van Lineke Breukel gelezen, dus het was een gokje.

Een vrouw wordt in het park wakker en weet totaal niet wie of waar ze is. In haar jaszak vindt ze een papiertje met de naam Sandra en een telefoonnummer op.
Tom, die toevallig in het park zit, ontfermt zich over haar samen met een vriend om haar geheugen wat vorm terug te geven.
Wat ze niet weet is dat heel wat mensen op zoek zijn naar haar, en niet allemaal met de beste bedoelingen.

Meer wil ik ook niet over dit verhaal vertellen want het is veel te goed om jullie nu al te laten weten hoe het in elkaar zit. Daarvoor kan ik jullie alleen dit boek maar aanraden, want een aanrader is het zeker en vast.

Ergens heb ik in een zoekopdracht over dit boek (vóór het lezen) toevallig een zinnetje tegengekomen dat je Het instituut – het eerste deel van IJsblauw – kan vergelijken met Jason Bourne meets Orphan Black. Wel ik zou het niet beter kunnen verwoorden. De actie en achtervolgingen van de Jason Bourne-films gecombineerd met de futuristische serie Orphan Black (ook nog eens mijn favo-serie) komt nog het dichtst aangeleund bij dit boek.

Een verhaal over liefde, haat, afgunst, embryo’s, klonen neemt je in een sneltreinvaart mee door de Amsterdamse straten waarbij het hoofdpersonage van de tram op de fiets springt, door verschillende tunnels moet kruipen om enerzijds voor haar achtervolgers weg te lopen, anderzijds om naar het instituut terug te gaan om te weten wie ze is. En niet alles bevalt haar even zeer.

Krachtige actiethriller waarvan ik reeds zit te wachten op deel 2.

Eén minpuntje, na het lezen heb ik reeds een hartsgrondige hekel aan het personage Sandra.