In vervolg op deel 1 heb ik ook deel 2 van De moord op Commendatore gelezen, met als ondertitel: Metaforen verschuiven van de Japanse schrijver Haruki Murakumi. Waar deel 1 mij nog fascineerde, moest ik bij het lezen van dit deel toch af en toe mezelf pressen om door te lezen.

Het schrijfproject van Murakumi is onmiskenbaar een tour de force maar toch ook wel voor de lezer. De verwikkelingen spelen zich af in een relatief klein tijdsbestek en in een redelijk geïsoleerd gebied, ergens op een berg in Japan. Uiteindelijk gebeurt er niet eens zoveel en desondanks worden de grenzen van je verstand opgerekt en je inlevingsvermogen danig op de proef gesteld.

Nog steeds zijn de hoofdrolspelers uit deel 1 aanwezig in dit deel. Al is de rol van de mysterieuze Menshiki minder prominent.
Het lot van het dertienjarige meisje Marie, aan het einde van deel 1 in het verhaal gekomen wordt gekoppeld aan de reis die de portretschilder moet afleggen in een mythische wereld bezijden de werkelijkheid. De schilder moet het meisje redden.
Ingenieus gevonden natuurlijk allemaal, maar misschien uiteindelijk toch niet mijn cup of tea. Het vergde iets teveel van mij. De uiteindelijke relatie tussen het doorkruisen van die wereld en het welzijn van het meisje werd mij nooit niet geheel duidelijk. Ook de wonderbaarlijke suggesties rondom de zwangerschap van zijn vrouw vond ik te bizar en was mij ook een raadsel wat voor rol dit nu moest spelen in het verhaal? En zo zijn er meer vragen.

Kortom, uiteindelijk is de onverklaarbare raadselachtigheid die Murakumi opdient te veel van het goede. Waar gaat de schrijver nu toch heen met dit boek? Te veel vragen blijven onbeantwoord. Uiteindelijk vroeg ik me zelfs af, of het voor Murakumi uiteindelijk gewoon spielerei is? Als lezer verwachtte ik meer. Als je als schrijver zoveel pretenties oproept en zo de grenzen oprekt van verstand en inlevingsvermogen, mag ik misschien ook wel meer verwachten dan mythisch gefröbel.