Hij heeft een mooi gevulde en lange carrière achter de rug bij de Vlaamse radio en televisie. Nadien stortte Paul Jacobs (1949) zich op het schrijverschap. Intussen schreef hij heel wat bij elkaar: een dertigtal boeken, waaronder non-fictie, romans, verhalenbundels en thrillers. In zijn nieuwste en tevens achtste misdaadroman De Moordenaarsclub, neemt hij zijn geesteskind Thomas Breens onder de arm en dompelt hij zijn hoofdpersonage onder in een vreemde moordzaak.

Hij wist niet eens dat dit selecte gezelschap bestond: de Moordenaarsclub. Thomas Breens valt dan ook helemaal uit de lucht, als hij verkozen wordt tot lid ervan. Een club van moordenaars? Neen, het is een bijzonder genootschap van detectiveschrijvers. Twee keer per jaar vergaderen ze samen in een Antwerps restaurant. Tot zijn verrassing wordt Thomas Breens eenparig verkozen tot lid van de Moordenaarsclub, een exclusieve vereniging van detectiveschrijvers, die twee keer per jaar bijeenkomen in een Antwerps restaurant. Tijdens de inwijdingsceremonie wordt een auteur vermoord, kort nadien gevolgd door een tweede. Ook Thomas wordt ernstig bedreigd, hij blijft niet uit het vizier van de copycatmoordenaar. Deze moordzaak is een kolfje naar de hand van de Antwerpse commissaris Haydn.

Paul Jacobs gaat weer helemaal los met zijn fantasie, waarbij hij olijk verwijst naar – of is het een ernstige waarschuwing aan het adres van - de Vlaamse misdaadauteurs. Het verhaal wordt neergezet in een humoristische ondertoon, in een bijzonder toegankelijke taal. De Moordenaarsclub is een bijzonder amusant misdaadverhaal, waarin de eerder prutserige maar wel nuchtere Thomas Breens knap wordt ondersteund door zijn fraaie vriendin Kristien. Een aantrekkelijk duo dat door de auteur werkelijk als levensecht wordt ingekleurd. Het uitstapje van het stel, een autorit naar het zuidwesten van La douce France, zorgt voor een gratis reclame voor die streek. Zeker door de manier waarop Jacobs bijna woorden te kort heeft om de schoonheid van Frankrijk te beschrijven.

De plot is dan wel behoorlijk voorspelbaar, het onderhoudende karakter van deze misdaadroman lijdt daar niet onder. Stapje voor stapje wandel je mee met het verhaal, het hoeft niet steeds een razende vaart te zijn, toch? Loeispannend kun je het ook niet noemen, dit element is hier niet permanent aan de orde. Daarom ook is De Moordenaarsclub geen echte thriller. Het leesplezier scheert echter hoge toppen!