Suzanne Vermeer is een pseudoniem voor de auteur Paul Goeken die in 2011 overleed. Zijn eerste thriller, in 2002, werd geschreven onder zijn eigen naam maar dit veranderde na 4 van zijn werken. Na de dood van Vermeer werd de naam overgenomen door de uitgeverij A.W. Bruna Uitgevers en werden de daaropvolgende boeken gepubliceerd door een onbekende auteur. De identiteit van Goeken werd dan ook pas bekendgemaakt na zijn dood. De mysterieuze en spannende boeken zijn hierdoor even mysterieus als zijn onbekende schrijvers zelf. Wat kenmerkend is aan de boeken van Vermeer is dat telkens het thema vakantie centraal wordt gezet en je deze sfeer meteen te pakken hebt tijdens het lezen. Het paradijs, een uitgave van 2017, past dan ook meteen in dit plaatje. Het boek gaat over een verdachte verdwijning van Mark, de zoon van Liza Roozenboom, die samen met zijn beste vriend Fedde naar het eiland Lesbos vertrekt om in een vluchtelingenkamp een helpende hand toe te steken. Na het vrijwilligerswerk gingen de twee beste vrienden nog genieten van een welverdiende vakantie op het Griekse eiland Corfu. Thera, een jonge vrijwilligster die ze op het kamp hebben leren kennen, voegt zich toe aan de twee vrienden en Mark is tot over zijn oren verliefd op haar. Wanneer Liza lange tijd niets meer hoort van Mark stijgen de zorgen haar naar het hoofd. Haar moederinstinct en sterke band met haar zoon vertellen haar dat er meer aan de hand is dan haar omgeving haar beweerd. Ze zeggen namelijk dat Mark een volwasse man is en de hand van zijn moeder niet meer de hele tijd meer moet vasthouden. Ook werd er gezegd dat hij in zo’n verliefde bui zat dat hij gewoon even niet aan zijn moeder dacht. Dit stelde Liza niet gerust door het vele vertrouwen dat ze had in Mark. Deze vastberaden vrouw reist dan naar Corfu om zelf op onderzoek uit te gaan. Een jaar later krijgt ze een telefoon vanuit Corfu die haar hele wereld weer op zijn kop zet.
Het boek is opgedeeld in 2 grote delen, “Een jaar geleden” en “heden” wat een heel duidelijke structuur geeft tijdens het lezen. In deel één neemt mark ook enkele keren het vertelpespectief in als ‘belevende ik’ waardoor je Mark beter leert kennen en wat ook belangrijk is voor de verhaallijn. Liza is het hoofpersonnage en komt het meeste aan het woord in hetzelfde vertelpespectief wat het boek spannender maakt want hierdoor kruip je beter in de huid van het personnage. Je leert Liza hier goed kennen, haar karakter en dat Mark haar hunker voor avontuur heeft geërf. Ook zij was in haar jongere jaren op avontuur geweest en haar ouders verwaarloosd door ze niet op de hoogte te houden.
Deel twee is wanneer Liza telefoon krijgt vanuit Corfu en ze opnieuw op onderzoek gaat naar wat er echt is gebeurd met haar vermiste zoon. Hierin komt vooral Flavian aan het woord, hij is een inspecteur bij de politie op Corfu. Hij vind een schoen op het strand met de restanten van een voet en start hiernaar ook zijn eigen onderzoek wanneer de corruptie op het eiland dit in de doofpot wilt steken. Doorheen het boek komen ook andere stemmen aan het woord en dit vind ik een sterk pluspunt, dit zorgt voor veel variatie en de personnages zoals bijvoorbeeld privédetective Stavros Kafes, Delia,... zijn dan ook niet onmisbaar.
In het boek zitten veel sprongen in tijd maar deze zijn telkens duidelijk aangeduid bovenaan hoelang het al geleden is vanaf het tijdstip “heden” in het boek. Dit geeft telkens al enkele hints over de mysterieuze verdwijning maar ook over het verleden van Liza. Hiervan een voorbeeld is dat je al een duidelijke hint krijgt in de proloog waar een schoen gevonden word met de restanten van een voet in. Het eerste hoofdstuk speelt zich af 24 jaar geleden waardoor je je gaat afvragen wat er met het meisje Rose gebeurd. Doorheen het boek steken nog verschillende raadsels je de kop op maar tegen het einde vallen alle puzzelstukjes mooi in zijn plaats. Dat vind ik geweldig aan het boek, de raadsels en de mysteries, je voelt je gedwongen om verder te lezen waardoor het verhaal vlot en gemakkelijk leest. Door deze spanning die wordt opgebouwd krijg je verschillene scenario’s over wat er zou kunnen gebeurd zijn met Mark en ook dit zet je ook verder om te lezen. Het kleine vleugje romantiek dat in het boek zit maakt het verhaal ook lichter en zorgt voor een goede afwisseling tussen spanning en ontspanning. Ik vond helaas wel dat er meer diepgang moet zitten in de personnages, hun gevoelens, emoties, gedachten ,... .
In het boek komen ook enkele dagdagelijkse onderwerpen aan bod die inspeelt op de actualiteit zoals corruptie van politie, de vluchtellingencrisis, en de macht van geld. Door deze herkenbare problemen maakt het het boek zeer realistisch wat er ook weer voor zorgt dat het je nieuwsgierigheid vasthoud om verder te lezen.
De prachtige zomerse cover van het boek helpt hierbij want deze sprak me meteen aan. Op het eerste zicht leek de vredige cover tegenstrijdig te zijn met het genre van het boek, thriller maar het wekt in dezelfde manier ook weer vragen op. Hoe lang zal het verhaal vredig blijven? Is de cover wel zo vredig als hij lijkt?
Door de beeldende manier van schrijven door Vermeer lijkt het dat je zelf in Griekeland bent en dit geeft het boek ook diepte. Dit maakt me nieuwsgierig naar de Griekse eilanden en ik vond het eiland Kefalonia zo mooi beschreven dat het nu op mijn lijstje staat om eens op reis te gaan!
De titel is zeer toepasselijk bij het verhaal, het strand van Myrtos Beach word ook wel “het paradijs” genoemd waardoor je al een vermoede kan hebben dat deze plek nog zeer belangrijk zal zijn voor het verhaal.
Ik vond het een hele spannende thriller die heel snel las. Dit kwam doordat er omdat het op een vlotte manier is geschreven zonder al te moeilijke zinnen. Hierdoor had ik het boek in no time uit! Het mooie aan het verhaal vond ik dat het moederinstinct van Liza sterker was dan wat dan ook. Liza is in het boek een moedige doorzettende vrouw wat me tijdens het lezen veel bewondering bezorgde voor haar. Het einde is spannend en prachtig tegelijk, ik voelde meteen een gevoel van tevredenheid na het lezen. De plot twist was sterk en toch verrassend ondanks de vele tips die je meekreeg tijdens het lezen van het boek. Het enige jammere dat ik vond is dat het verhaal soms te oppervlakkig bleef en wel wat meer diepgang mocht hebben, vooral de personnages zijn niet heel diep uitgewerkt. Het paradijs is zeker een aanrader!