Ik ben direct na het lezen van Oog in Oog van Jonathan Kellerman begonnen in Duivelsdans, ook van hem. Misschien is dat wel de reden dat ik Oog in Oog toch hoger waardeer. Daar waar dit boek spannend was en ook wel snelheid bevatte, kan ik dat van Duivelsdans niet zeggen.
Het verhaal klopt natuurlijk weer volledig, tot op de kleinste details. De onderwerpen zijn op zich ook nog wel interessant maar het geheel blijft af en toe teveel steken in dialogen. En natuurlijk is dat ook de stijl van Kellerman, dat is mij ook bekend maar toch, dit maal te weinig actie en teveel woorden. Ik kreeg ook af en toe de indruk dat hijzelf niet precies heeft geweten op welke manier hij de plot in zou schieten en daaruit zou komen. De oplossing die hij in gedachten heeft gehad voor de directie van het hospitaal zijn een beetje mager. Een vermelding dat de betreffende personen gearresteerd waren was alles dat er over te lezen was. En dat is een beetje weinig omdat dit onderwerp in het verhaal toch nogal wat aandacht krijgt.
Misschien heeft het te maken dat de personages die de hoofdrollen hadden, hoofdzakelijk binnen het kringetje van één familie vielen.
Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat Duivelsdans een slecht boek is want niets is minder waar. De manier waarop hij beschrijft dat er aanslagen worden gepleegd op het leven van de kleine machteloze Cassie lokken gevoelens van haat naar de dader op. Ook al weet je nog helemaal niet waar je die moet gaan zoeken. Maar ook in dit verhaal gaat het recht zegevieren waarbij voor een aantal personen het verhaal nog wel even door gaat, ook na het lezen van de laatste regel. Voor mij helaas niet meer dan drie sterren.