Een fatsoenlijk verhaal schrijven is moeilijk. Als het bij voortduring verrassend en meeslepend moet zijn, wordt het nog moeilijker. Maar je maakt het jezelf pas echt lastig als je dit alles in maximaal, pak ‘m beet dertig pagina’s moet stoppen. De schrijver van een goed, spannend en kort verhaal is een koorddanser; hij (m/v) moet boeien met niet te veel personages die precies genoeg bijzonders meemaken voor een voldoende geloofwaardig avontuur. De spannende korteverhalenbundel Schaduwzijde van korteverhalenuitgever Parelz toont de kunsten van zeven verschillende schrijfacrobaten. Geen van hen verliest zijn evenwicht, maar slechts twee auteurs kunnen rekenen op een staande ovatie van het kritische lezerspubliek.

John Brosens en Carien Touwen laten zien hoe het moet. Met een goed opgebouwde verhaallijn, herkenbare personages en een stevig vastgehouden spanningsboog. De moraal aan het eind van Brosens’ verhaal over wraak had van mij niet gehoeven, maar zijn verrassingen poetsen dit kleine vlekje met gemak weg. Touwen is in staat om zonder een woord te veel te gebruiken een dubbel mysterie op te lossen. De originaliteit van het ene maakt de zwakke ontknoping van het andere meer dan goed. Jean-Paul Colin en Tom Thys schreven beiden met veel mooie woorden een duister, luguber verhaal met een hoofdrol voor de dood. Colin is overduidelijk geïnspireerd door de meester zelf, Edgar Allan Poe, maar heeft nog niet diens sfeerbeschrijvende kracht. Ook Thys had iets beter zijn best op de sfeertekening kunnen doen, net als op het wel bevredigende maar niet verrassende slot. De verhalen van Jacqueline Zirkzee, Martijn Lindeboom en Sophie Lucas zijn smakelijk en met veel goede moed geschreven, maar lijden alle drie aan hetzelfde euvel: de auteur wil of moet veel te veel informatie kwijt. Zirkzees historische uitweiding haalt de vaart uit een verhaal dat veelbelovend begon. De intrigerende verzinsels van Lindeboom en Lucas schreeuwen om meer ruimte. De setting, de personages en hun belevenissen zijn ongetwijfeld beter op hun plaats in een roman. Vandaag aan beginnen, zou ik zeggen.

Even een klein uurtje in een andere wereld zijn, dat is het fijne van een kort verhaal. Bovendien, als die wereld niet boeiend genoeg is, stap je zo weer in een andere. Aan korteverhalenbundels val je je dus nooit een buil. Sterker nog, je maakt op prettige wijze (opnieuw) kennis met een groot aantal auteurs. Omdat de verhalen in Schaduwzijde ook nog steevast over de immer boeiende duistere zijde van de mens gaat, is het een bundel die geenszins misplaatst is en altijd een plek kan vinden in uw vakantiekoffer.