Een boeiend maar wat lastig te volgen verhaal. Het gegeven van de dochter, uit een Marokkaans gezin, die opgroeit als zoon en voor iedereen behalve de ouders en de vroedvrouw van het mannelijk geslacht is, is schokkend en brengt de dochter/zoon Ahmed in een gigantische identiteitscrisis. (Wat natuurlijk niet zo gek is).
Het wisselend perspectief van waaruit het verhaal wordt verteld maakte het voor mij soms onduidelijk en moeilijk te volgen. Er zijn verschillende vertellers, soms is Ahmed de ikpersoon, soms wordt er voorgelezen uit een dagboek, ook is er nog een anonieme briefschrijver.

Aanvankelijk volg je het opgroeien van Ahmed, hoe de vader hem leert met een lage stem te praten, hem leert zich te scheren, hoe er een strakke band om zijn borsten wordt gewikkeld. Hij trouwt met zijn epileptische nicht Fatima en het is logisch dat dit geen gelukkig huwelijk is.
Na de dood van Fatima sluit Ahmed zich op in zijn kamer en vanaf dat moment wordt het verhaal moeilijker te volgen. Je volgt hier het geworstel van Ahmed met zijn identiteit, zijn gedachten en zijn gevoelens.
Het dagboek speelt hierbij een belangrijke rol. Echter het dagboek is voor een groot deel onleesbaar geworden door waterdruppels, tranen, het maanlicht? Dit maakt dat het uiteindelijk ook voor de lezer niet duidelijk wordt wat er eigenlijk met Ahmed gebeurd is. Leeft hij later verder als vrouw, is hij dood, is hij één van de vertellers?

Een citaat uit de dagboekaantekeningen:
'Ik weet dat in dit land een vrouw die alleen leeft, in elk opzicht een uitgestotene is. In een streng geordende samenleving heeft niet alleen iedereen zijn eigen plaats, maar er is ook totaal geen plaats voor vrouwen, laat staan vrouwen die opzettelijk of bij vergissing, uit opstandigheid of onbedachtzaamheid, verraad plegen aan de heersende orde.'