Een aantal bijzondere verhalen over de werking van ons geheugen. Enkele daarvan spraken mij in het bijzonder aan.

Het eerste verhaal is enerzijds van een prachtige tederheid en niet onvoorstelbaar dat dementerende mensen in de toekomst op elektronische wijze (op je hoofd inpluggen van een cartridge) hun geheugen kunnen aanboren. Van de andere kant ontstaat er de gruwelijke mogelijkheid dat anderen jouw geheugen ook kunnen ‘inzien’. Met veel gevoel geschreven.

Het tweede verhaal kent een prachtig begin. Gaat over een jong stel waarbij het niet lukt om zwanger te raken. Je zou zeggen: oude wijn in nieuwe zakken. Niets is minder waar … Doerr weet de emotionele achtbaan in slechts enkele pennenstreken neer te zetten. Gevoelig en toch met een scherp humoristisch randje. Binnen enkele pagina’s voel je je dicht betrokken bij het stel. Mooie zinnen en bijzonder woordgebruik geven prachtig kleur aan het verhaal. Woorden als zwenkdravik (grassoort) en roodoorgorzen (vogeltjes) of aangeven dat het herfst wordt met een zin als ‘Wyoming helt weg van de zon’. Geeft me nu weer kippenvel.

De verhalen die volgden vond ik wat minder ‘spectaculair’, nog wel met hetzelfde gevoel maar een stuk – hoe moet ik het zeggen – warriger. Ik hou wel van een duidelijk begin en eind en een verhaallijn die te volgen is. Puur op mijn gevoel gaat er dan toch een sterretje af van de uiteindelijke waardering.

Neemt niet weg: Doerr’s stijl is prachtig, bijna bovennatuurlijk. Ik ben vooral onder de indruk van de karakterontwikkelingen. Zelfs in deze korte verhalen vindt hij supersnel de innerlijke stem van de hoofdrolspelers. Hoe krijgt ‘ie dat voor elkaar?! Ik ben blij dat ik kennis heb gemaakt met deze schrijver. Je weet niet waar Doerr je heenbrengt, maar je wil gaan en tijdens de rit krijg je herhaaldelijk het gevoel dat niet Doerr zelf, maar de karakters achter het stuur zitten.
Betoverend.