“Parijs is doods, donker en stil. De lichtstad is uitgedoofd, van zijn levendigheid beroofd. (...) De aanblik van een zinkende stad heeft Lindens aandacht kortstondig afgeleid van de zorgen over zijn ouders.” Tegen een decor van de stad Parijs, die weerloos is tegen de krachten van een natuur, die ontketend is door de onwetendheid van de mens, komt een bijzondere familie een weekend samen. Ik lees dit boek in Scheveningen na maanden van droogte, waarbij ook hier de regen met bakken uit de hemel komt vallen. Tatiana schrijft delicaat en fijngevoelig over klein en groot menselijk leed, en brengt het allemaal samen onder de paraplu van een snel stijgende waterspiegel onder en rond Parijs. Er zit veel moraal verborgen in dit verhaal zonder een wijzend vingertje. We mogen allemaal ons wel wat bewuster worden van elkaar en de natuur, wat minder onverschillig omgaan met andermans gevoelens en wat minder belang hechten aan zelfoverschatting. Bomen leven in stilte en beschermen ons als we er maar weer oog voor hebben