Het ronden van de boei begint op zn Camilleris: commissaris Montalbano stoot tijdens zijn ochtendduik in zee op een halfontbonden lijk. Hij vindt er niets anders op dan het naar het strand te slepen aan het koordje van zijn zwembroek. Op het strand wordt hij, in zijn blootje, en met de cameras op de achtergrond, onder schot genomen door een achterdochtige buurman. Deze scène tekent Camilleris gekende hang naar het absurd-komische. De neiging tot lachen verdwijnt echter al snel. Daar is het thema niet naar: de mensensmokkel waar Sicilië vanaf de Noord-Afrikaanse kust mee te kampen heeft, is bloedige ernst. Daar komt nog bij dat Montalbano ouder wordt, en fulmineert tegen een wereld van terroristen die drieduizend Amerikanen in één klap afmaken, en van Amerikanen die honderden en honderden burgerslachtoffers beschouwen als collateral damage bij hun bombardementen, van automobilisten die mensen platrijden en dan niet stoppen om hulp te bieden, van moeders die zonder enige reden hun kinderen in de wieg smoren, van kinderen die hun moeder, vader, broers en zusters afmaken om het geld, van valse boekhoudingen die volgens de nieuwe regelgeving niet meer als vals beschouwd mogen worden, van mensen die al jaren in het gevang horen te zitten, en die niet alleen vrij rondlopen, maar zelf wetten maken en uitvaardigen.

Wordt Camilleri een verbitterd man op zijn oude dag?