Judith is een 10-jarig meisje dat met haar vader alleen woont, nadat haar moeder in het kraambed is overleden. Ze zijn lid van een strenge geloofsgemeenschap en elke dag wordt er uit de Bijbel gelezen, gaan ze op zondag naar bijeenkomsten en gaan ze deuren langs om mensen te bekeren.
Judith heeft een eigen wereld geknutseld van rommel, dat ze het Land van Melk en Honing noemt. Op een dag komt ze erachter dat ze wonderen kan verrichten, door dingen in deze kamer aan te passen. Zo laat ze het op een oktoberdag ineens flink sneeuwen. Ze heeft hele gesprekken met God, die haar aanspoort dingen te doen, maar Hij laat haar zelf voor de consequenties opdraaien. Op school wordt ze gepest vanwege haar strenge geloof, en haar vader heeft het ook niet gemakkelijk in de fabriek waar hij werkt.

Het duurde bij mij een hele tijd voordat ik echt lekker in het boek zat. Maar uiteindelijk greep het verhaal mij wel. Dat dit wat langer duurde, komt omdat de gedachten van Judith regelmatig een sprongetje maken, die ik niet wilde volgen. Ik wilde graag lezen hoe het met haar en haar vader verder gaat en niet over wetenschappers, die al dan niet gelovig zijn. De vele Bijbelpassages storen daarentegen niet, die horen er gewoon bij.
Judith twijfelt of haar vader wel van haar houdt, maar de sfeer in het boek is goed geschreven, want als lezer weet je gewoon zeker dat dit wel het geval is. Ook heeft de schrijfster heel mooi in beeld gebracht, hoe en waarom het geloof in God begint te wankelen bij Judith en haar vader.
Het verhaal wordt geschreven vanuit het perspectief van een 10-jarige, maar de eerder genoemde gedachten vind ik toch wel te wijs en doordacht voor een kind. Zoals de zin: “maar wetenschappers maken voortdurend de sprong van het geloof want het is heel vaak een kwestie van gissen en wachten en soms worden de beste ontdekkingen, zoals die van Albert Einstein, op die manier gedaan. Vader zegt dat agnosten de enige mensen zijn die nooit de sprong maken.”
Het laatste hoofdstuk had voor mij ook niet gehoeven. Ik snap de bedoeling wel, en het klopt ook met het verhaal, maar ik vond het niet fijn om dit als laatste hoofdstuk te lezen. Ik wil graag de laatste zinnen in me door laten werken en nadenken over het verhaal. Dit laatste stuk ontkrachtte dit gevoel voor mij.
Ik maak een kleine vergelijking met Mathilda van Roald Dahl. Ook in dat boek wordt er een meisje gepest, dat hierdoor bijzondere krachten ontdekt. Maar dit neemt niet weg dat de schrijfster er goed in is geslaagd een mooi en ontroerend verhaal neer te zetten.