Het maken van een wereldreis is de laatste tijd bijna een 'must' voor afgestudeerde jongeren of mensen die niet meer weten wat ze precies willen in het leven.
Vaak wordt daarbij naast de wereldreis ook een vorm van vrijwilligerswerk gezocht.

Connor Grennan de schrijver van dit boek deed dit ook. Hij was zich er wel vaag van bewust dat dit vooral was om zijn eigen gevoel en het gevoel van zijn omgeving over zijn wereldreis zin te geven. Hij vertrok eind 2004 naar Nepal.

In Nepal woedde van 1996 tot 2006 een burgeroorlog tussen de maoïstische rebellen en het leger van de koning.
Wat Connor zich bij deze oorlog voor moest stellen wist hij niet maar hij zou er gauw achter komen.

Tijdens zijn werk in het weeshuis voelt hij zich steeds meer verbonden met de kinderen, hij heeft het dan ook erg moeilijk om weg te gaan naar drie maanden voor zijn wereldreis. Uiteindelijk zijn de kinderen zo onder zijn huid gaan zitten dat hij besluit na zijn wereldreis terug te komen

Tijdens zijn tweede verblijf komt hij erachter dat veel van de weeskinderen helemaal geen wezen zijn maar onder valse voorwendselen zijn meegenomen door kinderhandelaren die hun ouders beloofde ze een goede toekomst te geven zonder risico op rekrutering als kindsoldaat door de maoïsten.

Dit raakt hem zo dat hij besluit een organisatie op te zetten die meer kinderen een thuis geeft en daarnaast een onmogelijke zoektocht te beginnen naar de ouders van deze kinderen.

In dit boek vertelt hij hoe hij kinderen vind, weer kwijt raakt, opnieuw vind en de zoektocht naar hun ouders opzet en uitvoert

Want om met de beantwoording van de titel te eindigen. Nee niet alle kinderen in een weeshuis zijn weeskinderen en kinderhandelaren weten uit altijd uit elke situatie een slaatje te slaan. Zo houden oorlog, honger, wanhoop en de westerse vrijwilligersindustrie de kinderhandel in stand.

Een waarschuwing mocht je ooit 'goed' willen doen door vrijwilligerswerk te doen. Bedenk voor wie je het doet. Want wat goed is voor jou gevoel is niet altijd goed voor de kinderen