Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Voor altijd twintig vond ik beter en heeft mij meer geraakt.
En al heb ik niks, maar dan ook echt helemaal niks met het circus, toch sprak dit boek mij aan.
Het circus is de perfecte setting voor het verhaal dat Sanne wil vertellen. Een verzameling zonderlinge mensen, veel met een trauma ( bij Circus Cesaria dan hè ), maar ook creatieve en hardwerkende mensen. En zowel het creatieve als het harde werken zijn goede manieren om te leren omgaan met je trauma’s.
Hoofdpersonen zijn Noah en Emily. Noah wordt op een ochtend wakker in het circus, hij heeft geen idee hoe hij daar is gekomen. De circusdirecteur biedt hem, na een gesprek, een baan aan. Noah besluit mee te gaan. Hij deelt de camper met de mooie Emily. Maar Emily houdt het liefst alles en iedereen op afstand. Natuurlijk krijgen ze gevoelens voor elkaar, maar dat gaat niet zonder slag of stoot.
Naast Noah en Emily speelt directeur Cesar ook een belangrijke rol. Op de achtergrond, maar wel sturend.
Tijdens het lezen heb je flashbacks naar het leven van voor het circus. Zowel van Noah als van Emily. Zo ga je steeds meer begrijpen waar hun handelen vandaan komt. Al vind ik persoonlijk dat Noah meer uitgediept had kunnen worden. Emily daarentegen is wel een compleet personage.
Na het lezen blijf je toch nog achter met heel veel vragen, maar Sanne beloofd dat die in het volgende deel beantwoord zullen worden. Toch geeft het geen onaf gevoel dat er nog zoveel vragen zijn. Voor dit boek is het goed zo, anders zo je misschien overvoert worden met informatie.
Ik ben wel heel nieuwsgierig naar het vervolg en of daarin dan alle vragen worden beantwoord.
Voor nu: 3,5 sterren