"Verandering duurt lang", schrijft Michelle Obama regelmatig in haar boek. In acht jaar first lady van Amerika probeert ze, vooral buiten de politiek om, met diverse projecten, kinderen te stimuleren vanuit hun eigen kracht uit te gaan. In die zelfde periode hebben de republikeinen maar één doel: De Obama's dwars zitten waar mogelijk. Het landsbelang doet er niet toe. Met andere woorden verandering is in Amerika (maar ook in de wereld) in deze tijd alleen nog maar mogelijk van onder af en als het gesteund wordt door het bedrijfsleven en invloedrijke personen.

Gelukkig zijn er nog mensen als de Obama's, die de moed niet hebben opgegeven en de energie hebben mensen te stimuleren en te verbinden. Ook na zo'n "hondenbaan" gaat Michelle door op de ingeslagen weg.
Natuurlijk zijn het haar memoires, maar ze hoopt ook met dit boek andere mensen te stimuleren te (blijven) vechten tegen het cynisme, het egoïsme, de onderdrukking in het algemeen en in het bijzonder van zwarte/gekleurde vrouwen. Dat doet ze vooral door dicht bij zich zelf te blijven. Ook in dit boek.

Helaas is een deel van de volwassen bevolking in Amerika zo murw, mede door de opstelling van vele politici, dat ze na 8 jaar Obama op de verkeerde president (Trump) hebben gestemd. Het is ook veel makkelijker negatief te zijn over van alles en wat in plaats van positief te blijven (of te worden).

Ook Michelle worstelt in haar boek. Ze stelt zich regelmatig de vraag: "Wat ze echt belangrijk vindt" en daaraan gekoppeld de vraag of ze het kan. Daarbij wordt ze altijd ondersteunt door haar man.

Een andere rode draad in haar boek zijn de kinderen. Ondanks haar hectische leven blijven de kinderen, het gezin, op de eerste plaats staan. Prachtig beschrijft ze hoe moeilijk het is, om als zwarte moeder van 2 kleine kinderen, eerst een carrière en later als first lady, het één met het ander te verbinden. Petje af. Alleen al daarom krijgt ze van mij 5 sterren.