Een diepe zucht toen ik de laatste bladzijde las van deel 4 van de familie Cazalet, een diepe zucht omdat dit deel me weer helemaal in de ban had. De vorige delen ook maar dit verhaal had toch dat extraatje meer. Hield Elisabeth Jane Howard het beste voor dit deel of hebben we de familie na 4 delen in ons hart gesloten?

Het verhaal start na de oorlog, Rupert die 5 jaar weg is geweest, probeert de draad terug op te pikken met een rugzak vol schuldgevoelens en leugens ondergaat hij zijn huwelijk met Zoë, Hugh mist na 3 jaar nog altijd zijn overleden vrouw Sibyl, de meisje Clary en Polly proberen op hun eigen benen te staan, Polly leeft nog altijd met de teleurstelling na haar liefdesverklaring aan Archie en Clary heeft een relatie met haar getrouwde baas. Edward zijn leven hangt al jarenlang aan elkaar met bedrog, blijft hij dit leven volhouden.
Terwijl er een dikke mist over de familie hangt probeert Archie de gebroken scherven in de familie te lijm.

Elisabeth Jane Howard heeft hier een prachtig verhaal geschreven, gevoelens worden mooi omschreven met krachtige woorden. De hereniging tussen Clary en Rupert raakte me echt en bleven toch wel even nazinderen. Wat een extra gaf aan heel dit deel was dat je door de ogen van de buitenstaanders naar de familie Cazalets kijkt. Er is een grote evolutie in de personages door hun verleden en beslissingen die ze nemen. Ik denk wel dat het aangeraden is dat je de vorige delen hebt gelezen omdat je zo een beter zicht gaat hebben op hun leven en hou de stamboom bij de hand. Op sommige momenten wandel je echt door de gedachte van de personages, je voelt hun verdriet, geluk, verlies en teleurstelling, daar kan ik enkel van afleiden dat de auteur gevoelens mooi kan overbrengen en natuurlijk zoals de vorige boeken, beschrijvingen worden zo verwoord dat je als het ware meeloopt door de straat, meeloopt door een huis. Ik kan hier enkel met lof strooien, titel, verhaal het plaatje klopt volledig, een einde die alles afsluitend is, wat mij dan weer nieuwsgierig maakt naar deel 5.....