Er zijn van die boeken die een dubbel effect veroorzaken. Aan de ene kant het zoveelste verhaal over een middendertiger die in zijn leven vastloopt, met een bijzonder zelfbeeld en een bizarre liefdesrelatie. In mijn beleving niet bijster interessant. Aan de andere kant een roman die er uitspringt door mooie typeringen, karakteristieke constateringen. En dat is dan wel weer genieten.
Hoofpersonage Hofman mag je gerust een anti-held noemen. Op geheel eigen wijze probeert hij in deze kapitalistische wereld staande te blijven, waarbij hij wezenlijk andere keuzes maakt dan Anita, zijn partner. Meer weten? Op mijn boekenblog heb ik een uitgebreide leeservaring uitgewerkt, de blogpost heet Onverwacht genoegen?.