Ik vond de andere boeken die ik heb gelezen van Theo Thijssen ('Kees de jongen' en 'De gelukkige klas') heel leuk, dus ik was wel benieuwd naar zijn andere werk, vooral omdat op de achterkant stond dat het heel anders was.

Eerste alinea:
Wie kent niet dat merkwaardige vage herinneringsgevoel: hier ben ik vroeger al eens geweest, of: een soortgelijke situatie heb ik nóg al eens meegemaakt, of: bij welke gelegenheid heb ik ook weer net zoiets gehad?
Minstens een twintigtal mede-schrijvers van me hebben al over dat gevoel geschreven; maar allen zijn het hierover met elkaar eens: de mens brengt het nooit verder dan tot het vage gevoel van bijna herkennen. Nooit verdicht zich de gewaarwording tot gedecideerde herinnering; 't is of men in een mist om zich heen gestalten vermoedt en men grijpt om er één vlak voor zich te halen en te kunnen zien; maar men grijpt in het ijle, er was aan die kant niets dan enkel mist. Als een onbehaaglijke vraag blijft het in je zeuren: 'Wáár ook weer, wát ook weer precies?'

Over de eerste alinea:
Ik dacht eerst dat ik nog een inleiding van Theo Thijssen aan het lezen was, maar na twee hoofdstukken begon de verteller toch op zo'n manier dat ik dacht, oh ja, het was de hele tijd al het verhaal, er was geen inleiding door de auteur. De verteller kan zich dingen uit vorige levens herinneren, wat de reden is dat het kind al 'grijs' is (en dus de titel verklaart).

Recensie:
Verhaal:
Dat hele gedoe van 'vorige levens herinneren' was duidelijk enkel een methode van de auteur om via zijn personage kritiek uit te oefenen op de manier waarop men op school en in het gezin met elkaar omging :P
Het is geen bekende omgeving voor mij, maar de auteur beschrijft alles zo goed dat je het je heel makkelijk voor kunt stellen.
Het was niet altijd even vrolijk qua onderwerp, maar er zaten (naar mijn mening) genoeg leuke stukjes in waardoor je toch door blijft lezen, en al zou ik het toch geen vrolijk boek noemen, het is niet echt deprimerend.
Over de sociale kritiek heb ik niet echt een mening, al zijn de dingen over de scholen/manieren van lesgeven zelfs nu nog wel een beetje herkenbaar.

Schrijfstijl:
De verteller schrijft in de eerste persoon en richt zich heel erg duidelijk tot de lezer(s). Het is dus echt alsof hij een verhaal vertelt, maar in het verhaal zelf is hij dit aan het opschrijven voor eventuele lezers.
Het leest heel makkelijk, alleen merk je af en toe wel dat er veranderingen zijn opgetreden in het Nederlandse taalgebruik tussen nu en bijna 100 jaar geleden, wat best wel interessant is om zo tegen te komen.

Conclusie:
Ik vond het leuk om een keer een ander soort boek van Theo Thijssen gelezen te hebben.
Ik zou dit boek aanraden als je geïnteresseerd bent in boeken over die jaren en kritiek erop van iemand die toen leefde, of als je de andere boeken van Theo Thijssen wel leuk vond. Of als je "Woutertje Pieterse" van Multatuli leuk vond, want dit boek zou op zich ook wel in dat rijtje passen (al heeft het een stuk minder uitweidingen dan "Woutertje Pieterse"...).