Wow. Dat is eigenlijk het enige dat ik kan uitbrengen na het lezen van Terug op de plaats die ik nooit heb verlaten. Het is een bizarre combinatie van een weliswaar bekende maar toch weer elke keer onthutsende vertelling over de gebeurtenissen tijdens de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog en een bijzondere, afwijkende schrijfstijl. Het is meer alsof je naast de auteur zit en hem hoort vertellen.
Een uitgebreidere leeservaring (waarin ik ook Kinderjaren van Jona Oberski aanhaal) lees je op mijn boekenblog, te vinden via deze link: Over tot de orde van de dag?.