Dit jaar besloot ik gedichtendag in stijl af te sluiten met deze bundel van Roos Rebergen - ook gekend als de zangeres van Roosbeef. Je weet wel, die Nederlandse band met die grappige teksten (zo niet: luister eens naar Te Heet Gewassen of Niet Uitmaken). ik ben al 11 jaar geen 16 meer is een mooi vormgegeven dichtbundel met een hoog herkenbaarheidsgehalte. Rebergen maakt je aan het lachen, maar weet ook emoties over te brengen. Een eigenzinnig kunstwerkje.
je wordt niet meer vrouw door bepaalde bladen te lezen
je bent niet meer vrouw als je zalf op je gezicht smeert
en ja we komen allemaal van dezelfde planeet
dat wist ik al voordat ik iets met een wetenschapper kreeg
ik ben al 11 jaar geen 16 meer is grappig en gevoelig tegelijk. De afwisseling tussen korte en lange gedichten zorgt voor variatie. Bovendien leest het boekje hierdoor gemakkelijk.
Ik herkende me in deze prachtige zinnen:
ze hecht zich te snel
of anderen hechten zich gewoon veel minder snel.
Ik raakte geïnspireerd door:
je hoeft niet overal geweest te zijn om veel van de wereld gezien te hebben
je moet gewoon opletten en niet overal doorheen praten.
Bij als we ergens aten mocht ik niet hetzelfde bestellen / dat mocht wel maar dan bestelde hij iets anders dacht ik grinnikend terug aan mijn ex (groot fan van Roosbeef indertijd overigens).
Het gedicht toen wij wil ik in de toekomst graag eens cadeau doen aan mijn broer. De manier waarop Roos haar relatie met haar broer beschrijft vind ik zo mooi. Hoe je op sommige momenten alleen maar naar elkaar op kunt kijken, hoe je in de puberteit ten strijde trekt en vervolgens weer goede maatjes bent - ik vind dat heel herkenbaar. Ik weet alleen niet zo goed of mijn broer wel van poëzie houdt..
soms mis ik het nauwelijks
maar nu jij een kind krijgt en een huis koopt
meer dan ooit
beloof me dat het een broer gaat krijgen en stop met roken
sukkel
De taal van Roos Rebergen is eenvoudig, maar haar zinsconstructies leveren mooie beeldspraak op. De schrijfster heeft een heel eigen stijl, waarbij de bijzondere illustraties van Colin Temple erg goed aansluiten.
ik ben al 11 jaar geen 16 meer
ik heb een hond op leeftijd
een verlopen paspoort
het gaat goed mama
het gaat goed met mij
meestal maakt het me trots dat ik op je lijk
gelukkig zijn we geen vriendinnen
ik ben al 11 jaar geen 16 meer is een eigenzinnig kunstwerkje, vol grappige en gevoelige gedichten. ★★★★★
Deze recensie verscheen ook op Boekvinder.be.