Gelukkig! Ze kan het weer/nog. Na het lezen van De Schim, ben ik opnieuw overtuigd van de kwaliteiten van Petra Hammesfahr als schrijfster. Ik was erg teleurgesteld na het lezen van haar boek De Bazin, zie ook mijn reactie over dat boek. Omdat ik dusdanig onder de indruk was van haar andere boeken, wilde ik toch nogmaals een boek van haar proberen, en zodoende heb ik De Schim gevraagd, het enige boek van haar dat ik nog niet gelezen had. Het verhaal begint met Stella Helling, een alcoholiste, die 's nachts wakker schrikt van een schreeuw op TV van een vrouw die door een schim wordt vermoord. Daarna verschijnt de schim ook daadwerkelijk in de kamer en bedreigt haar. Bang als ze is, blijft ze uren op da bank zitten. De volgende ochtend als haar man Heiner thuiskomt, ondekt hij dat zijn moeder dood in de badkamer ligt, en hun gehandicapte kind niet meer thuis is. Het begin van het verhaal heeft een aantal bovennatuurlijke trekjes, een aantal vijanden van een van de personages komen bijv. op vreemde wijze om het leven. Maar later, en dat had ik ook wel verwacht, komt ze toch met een goede duidelijk verklaring ervoor. De manier waarop ze dat deed, het was logisch dat het zou gebeuren, vond ik ondanks alles goed gevonden. Haar schrijfstijl leest altijd lekker weg, en al na de eerste pagina, waarin verteld wordt dat de dood van twee jongens verkeerd als 'ongeluk' is gemarkeerd, zit je in het verhaal.