Wie de titel Woodstock leest denkt ongetwijfeld aan het muziekfestival dat van 15 tot en met 18 augustus 1969 gehouden werd in de Amerikaanse plaats Bethel, op een weiland (240 ha) van de melkveehouder Max Yasgur. Het Woodstockfestival was het hoogtepunt van de tegencultuur van de jaren zestig en van het hippietijdperk met als motto “3 Days of Peace & Music” (Nederlandse vertaling: ‘drie dagen van vrede en muziek’). Het geldt niet alleen als een van de belangrijkste maar ook als het meest bekende evenement in de geschiedenis van de Amerikaanse hippiecultuur en popmuziek.

Maar met hippies en popmuziek heeft dit boek weinig uitstaans. Woodstock fungeert eerder als een kapstok waaraan twee verhalen hangen. Twee verhalen van twee totaal verschillende koppels. Aan de ene kant heb je Nola en David die naar Woodstock zijn afgezakt omdat David er de sfeer wil voelen om zo een stuk te kunnen schrijven over de schaduwzijde van het legendarische muziekfestival. Aan de andere kant heb je de ouders van Nicky, waarvan alleen de vader aan het woord komt in de brieven die hij naar zijn overleden zoontje schrijft. Beide koppels hebben af te rekenen met de invloed (lees: de druk) die een kind kan uitoefenen op een relatie, zij het vanuit een totaal andere invalshoek. Nola en David zijn overeengekomen, hoewel niet met hetzelfde enthousiasme, om aan een kind te beginnen. Terwijl de ouders van Nicky hun zoontje verloren in een tragisch moment van onoplettendheid tijdens het Woodstockfestival.

Het minste wat je van de schrijfster kan zeggen is dat ze het een en ander aan de kaak durft te stellen: kritiek op de jaren zestig, een huwelijkscrisis, een dubieuze kinderwens en een rouwproces. Jammer genoeg komt niet alles even goed uit de verf. Gelukkig hanteert de schrijfster een vlotte pen en heeft ze een toegankelijke schrijfstijl waardoor het boek nergens saai wordt. Het veelvuldig gebruik van het Engels is aanvaardbaar, zeker wanneer je rekening houdt met de plaats waar alles zich afspeelt, al had een volledig nederlandstalige versie volstrekt geen afbreuk gedaan aan het verhaal. De twee verhaallijnen in het boek krijgen elk een aparte beoordeling. Het verhaal van Nola en David (1), geschreven in de derde persoon, biedt weinig verrassingen en het einde is ronduit voorspelbaar. Het verhaal van Nicky’s vader (2), geschreven in de ik-persoon, beschrijft met grote betrokkenheid en in chronologische volgorde de gebeurtenissen die via een nog niet afgerond rouwproces geleid hebben tot het schrijven van de afscheidsbrieven in het gastenboek. Brieven zo hartverwarmend en hartverscheurend tegelijk dat ze als het ware een snaar doen trillen in je hart. Het zijn die emotievol geschreven brieven die ervoor gezorgd hebben dat het boek uiteindelijk vier sterren kreeg.