Het verhaal gaat over de legerarts Dorrigo Evans, die op weg naar de oorlog, verliefd wordt op de vrouw van zijn oom, Amy(vrouw heeft de leeftijd van Dorrigo, en is zo'n 20 jaar jonger dan zijn oom), hij is echter ook nog getrouwd met Ella.
In Japan belandt hij in een krijgsgevangenkamp, de gedachten aan Amy houdt hij lang vast, maar krijgt daar ook weer niet veel tijd voor, hij moet zich als arts inzetten voor de onmenselijke gruwelijkheden die zich voordoen bij de aanleg van dodenspoorlijn van Birma, waar ze ingezet worden.
Na de bevrijding is alles anders geworden, maar komt de gedachte aan Amy weer sterk terug, maar hij kiest tegen zijn gevoel in voor Ella.
Het beste van het boek is niet de liefdesaffaire, maar de meeslepende manier van het onder woorden gebrachte gruwelijke verhaal van de mensen die aan de Birma spoorlijn hebben gewerkt, soms weet je dat er een horror verhaal begint (vivisectie op levende gevangenen), maar hoewel je er soms misselijk van wordt, dwingt het je verder te lezen om te ondergaan wat er gebeurd is daar in Japan, ongelooflijk wat een mens een mens kan aandoen, en daar staat Dorrigo dan tussen, die als arts gespaard word om de zieken te verzorgen en gruwelijke keuzes te maken.

Het boek heeft mijn bij de strot gegrepen, de liefdesaffaire ervaar ik als een rustpunt in het boek, die misschien wel bewust zo is opgevoerd, de boventoon blijft het gebeuren rond de spoorlijn door de ogen van een arts in de ervaring van een kleine groep krijgsgevangenen en het lot wat ze moeten ondergaan.