Met lovende recensies van Clare Mackintosh en Karen Slaughter wordt de nieuwsgierigheid groot naar deze prachtig vormgegeven (let ook op de binnenkant!) internationale bestseller die inmiddels in meer dan 25 landen is vertaald.

In Dochter van het moeras vertelt Helena Pelletier haar verhaal. Haar moeder werd als tiener ontvoerd door de vader van Helena, zij is geboren uit dit liefdeloze en gedwongen samenzijn. Ze groeit op in de wildernis waar haar vader haar alle wetten en regels van de natuur bijbrengt. Jagen, vissen, overleven zonder elektriciteit of stromend water, ze leert het allemaal van hem. En ze houdt van hem, tot zijn ware, wrede aard naar boven komt. Samen met haar moeder neemt ze een besluit en vlucht uit het moeras. Ze bouwt een eigen leven op, ze trouwt en krijgt kinderen. Maar dan, als ze hoort dat haar vader is ontsnapt uit de gevangenis en zich schuilhoudt in het moeras, weet ze dat ze nog een keer het moeras in zal moeten gaan om hem te vinden. Want het moeras kent vele geheimen maar niet voor haar….

Het verhaal start eigenlijk meteen met de ontsnapping van haar vader uit de gevangenis en door middel van flasbacks wordt geleidelijk aan meer verteld over de jeugd van Helena, de moeilijke band met haar moeder en de haat/liefde verhouding met haar vader. Het heden wordt mooi afgewisseld met de flashbacks, deze worden meestal vooraf gegaan door een spannende cliffhanger waardoor je dat ene hoofdstuk toch ook even uit moet lezen. Uit de beschrijvingen van het leven in de wildernis kun je merken dat de schrijfster weet waar ze het over heeft, de beschrijving over het (over)leven in de natuur is bijna een handboek voor als je er ooit verdwaalt. Een vlotte schrijfstijl met prachtige zinnen als ‘We erven niet van onze voorvaderen maar lenen van onze kinderen’ en een goed opgebouwd verhaal maken dit een goed boek.

Bloedstollend of nagelbijtend spannend werd het niet maar de spanning van dit kat-en-muisspel was wel goed voelbaar en kruipt op sommige momenten echt onder je huid. In het boek wordt door middel van fragmenten verwezen naar het sprookje ‘Dochter van de moeraskoning’ en hoewel de verwijzingen ergens overeenkomen zou het weglaten van deze fragmenten geen afbreuk doen aan het verhaal. Heel hooggespannen verwachtingen op basis van bovengenoemde recensies moeten bijgesteld worden maar voor diegenen die het boek zonder enige verwachting gaan lezen is er maar een tip: zorg dat je niet gestoord wordt en geniet!