16 jonge, gedreven eco-wetenschappers strijden om de eer om twee jaar lang opgesloten te worden in de Ecosphere, een ecosysteem gebouwd in een grote glazen koepel die compleet zelfvoorzienend is. Er mogen uiteindelijk maar 4 mannen en 4 vrouwen naar binnen. We volgen in dit boek twee jaar uit het leven van 3 van deze oorspronkelijk 16 kandidaten. Twee ervan mogen wél naar binnen, de 3e niet. Alles wat binnen de ecosphere gebeurt is van buitenaf te volgen en te zien, en de 8 Terranauten worden dan ook bijna elk moment van de dag bekeken, gefilmd, en besproken.

Het boek leest lekker weg maar vond ik ook op punten vrij langdradig. Het verhaal komt tot een hoogtepunt (of dieptepunt?) tegen het einde van het boek en ik had graag meer geweten over de situatie van de 3 hoofdpersonen ná deze gebeurtenis(sen). De boodschappen die TC Boyle ons wil meegeven zijn, zoals in al zijn boeken, glashelder en maatschappijkritisch: Het idee van leven op Mars binnen dit soort ecospheres is een illusie; en het ego wint het altijd van vriendschap of liefde. En, de belangrijkste boodschap: ecologie en biologie interesseert de gemiddelde mens niets, en zéker niet als er menselijk gedrag in het spel is.