Een tijdje terug zag ik een gedeelte van de documentaire over deze gebeurtenis en was wederom geschokt. Ik had het al eerder gezien, maar het bleef indrukwekkend!

Het boek is goed te lezen door de goede schrijfstijl van de auteurs. Hierdoor valt dit gruwelijke verhaal niet al te zwaar op je maag. De zwart-wit foto's geven een kijkje in het verblijf waar de meisjes tien jaar opgesloten zijn geweest, hoe ze geprobeerd hebben er een 'thuis' van te maken en een leefbare situatie voor Jocelyn, het dochtertje van Amanda dat in gevangenschap geboren werd.

'Ik moet dat vaak uren achter elkaar doen. Ik moet in zijn schouders knijpen, en zijn rug en zijn stinkvoeten, alsof ik zijn slaaf ben. Maar het is draaglijker in huis als hij een goed humeur heeft, dus ik ga er geen ruzie over maken.'

Ariel Castro was de vader van een vriendin en tevens hun ontvoerder, degene die hen mishandelde en verkrachtte. Zijn verhaal, dat van Gina en het verhaal van Amanda zul je kunnen lezen in dit aangrijpend boek dat begint met een inleiding waarin je kunt lezen hoe Amanda en Gina omgaan met het bericht dat hun ontvoerder dood is.

De epiloog heeft als titel: 'Leren van Cleveland.'
In 2014 kwamen bijna tweehonderd onderzoekers, kinderartsen, antropologen, medisch onderzoekers, gedragswetenschappers en andere deskundigen op het gebied van vermiste kinderen in de buurt van Washington bijeen om te praten over de vraag: 'Doen we wel genoeg?
'
Amanda en Gina komen nog een keer aan het woord. Ik las waardoor ze zo enorm dankbaar en optimistisch door het leven kunnen gaan. Ze willen uitdragen dat de hoop nooit opgegeven mag worden bij een vermissing. Neem niet na een aantal jaren aan dat de ontvoerde wel overleden zal zijn. Dat ontneemt hen alle hoop! Ze willen tenslotte weten dat ze gezocht worden!

Ik heb dit boek graag gelezen omdat het weer de kracht van de mens laat zien om te overleven, ook in zo'n vreselijke situatie.


Michelle Knight, één van de drie meisjes die ontvoerd zijn doet haar verhaal niet in dit boek.