Een eeuwenoud geheim, een boekwinkel die 24 uur per dag open is en een geniaal meisje dat bij Google werkt. Robin Sloan verweeft deze drie elementen in zijn roman en bewijst dat je niet meer dan dat nodig hebt om een spannend avonturenverhaal te vertellen. Een verhaal waarin Clay Jannon begint als nachtverkoper in een rustige boekwinkel, maar al snel verwikkeld raakt in de zoektocht naar een duister geheim.

Oude en Nieuwe kennis als middel
Clay Jannon gebruikt in zijn zoektocht zowel Oude kennis (boekenwijsheid, geheime genootschappen) als Nieuwe kennis (digitale kennis, computers) om achter de waarheid te komen. Sloan weet deze twee vormen van kennis in zijn boek lijnrecht tegenover elkaar te zetten, zonder een oordeel over een van de twee te laten doorschemeren. De slimme Kat die bij Google werkt belichaamt de ontwikkelingen die in sneltreinvaart plaatsvinden op het net terwijl Penumbra’s boekwinkel een ode is aan alle boekwinkels en hun verkopers. De schrijver laat zien dat beide werelden elkaar niet per se hoeven uit te sluiten en dat ze elkaar in veel opzichten zelfs kunnen aanvullen of versterken. In de zoektocht naar het geheim van de winkel spelen beide soorten kennis dan ook een even grote rol en op die manier blijft de zoektocht naar een eeuwenoud geheim interessant.

Plezier als doel
De boodschap die de schrijver in zijn roman wil overbrengen is dat het bij lezen en puzzelen vooral om het plezier gaat en niet om het uiteindelijke doel alleen. Met digitale kennis kom je snel tot resultaat, maar dat is niet altijd waar het om gaat. Plezier is wat Sloan in zijn boek weet over te brengen op de lezer. Het plezier dat hij gehad moet hebben tijdens het schrijven van dit boek spat van de pagina’s en maakt dat het vlot doorleest. Zijn herkenbare en alles-behalve-perfecte personages dragen hier ook aan bij. Als je behoefte hebt aan wat luchtig leesvoer ben je bij Penumbra’s boekwinkel aan het juiste adres. De laatste zin van het boek zegt dan ook genoeg: ‘[…] precies het juiste boek op precies het juiste moment.’

[Deze recensie verscheen eerder (2014) op CLEEFT]