‘Belofte maakt schuld’ begint als een onschuldige chicklit, waarin iedereen het voor elkaar lijkt te hebben. Callie is dolgelukkig met haar man Reece en hun twee kinderen. Soms lijkt Callie zelfs iets te gelukkig als ze voor de zoveelste keer zegt hoe verliefd ze nog is op haar man. Dat had van mij iets minder gemogen. Steffi heeft haar plek gevonden als chefkok. En Callies beste vriendin Lila heeft eindelijk de liefde van haar leven gevonden. Jane Green laat je op deze manier goed kennismaken met de verschillende personages. Je ontdekt wie wie is en hoe de verhoudingen tot elkaar zijn.

Het verhaal verandert als Callie plotseling met vage hoofdpijnklachten wordt opgenomen in het ziekenhuis. Het onschuldige verdwijnt meteen; je merkt als lezer dat het ernstig is. Je leeft meteen mee met iedereen. De enige vraag die je hebt, is: waar blijft de vader van Callie en Steffi in het verhaal? Je weet dat hij liever niet in een ruimte is met zijn ex-vrouw, maar als je dochter ineens doodziek in het ziekenhuis ligt kom je toch meteen langs? Het duurde relatief lang voor hij zijn opwachting maakte.

Green beschrijft op een mooie manier hoe iedereen in Callies omgeving wordt getroffen door Callies ziekte. Iedereen gaat daar op zijn of haar eigen manier mee om. De auteur windt er geen doekjes om en laat zien hoe afschuwelijk het is als je hiermee te maken krijgt. Sommige passages heb ik met tranen in mijn ogen gelezen; zo heftig vond ik het af en toe. Het is prachtig als een auteur dat voor elkaar krijgt met een boek.