Met je debuut genomineerd worden voor de ANV debutantenprijs, daar droomt iedere schrijver van. Het overkwam Rinske Hillen met Houtrot.
Houtrot is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarin twee grachtenpanden in Amsterdam vanwege die oorzaak ingestort zijn. Het grachtenpand waar het in deze roman over gaat, wordt bewoond door natuurfilosoof Bram Wenksterman; het huis is al generaties lang in zijn familie. Zijn vrouw Veerle is opgenomen in een psychiatrische kliniek (ze blijkt hun hele huwelijk en zelfs daarvoor al een labiele psychische gezondheid gehad te hebben) en zijn dochter Amber heeft haar studie filosofie in Cambridge tijdelijk onderbroken te hebben omdat ze twijfelt of ze toch niet beter naar het conservatorium zou kunnen gaan en woont om die reden tijdelijk weer in het ouderlijk huis. Bram heeft na jaren voor zijn zieke vrouw verantwoordelijk te zijn geweest gemeend dat hij ook recht heeft op wat geluk, en is een relatie begonnen met Ella, een nicht van zijn vrouw. Ella wil een groot verrassingsfeest organiseren ter ere van de vijfenvijftigste verjaardag van Bram.
Ondertussen heeft Bram regelmatig gesprekken met zijn buurman over de staat van hun huis, die zienderogen verslechtert en waarvan steeds duidelijker wordt dat er op korte termijn iets aan moet gebeuren. Bram heeft echter het geld niet voor deze peperdure ingreep en is daarom genoodzaakt om aan te kloppen bij zijn rijke schoonvader, die het echter niet eens was met de opname van Veerle in een psychiatrische kliniek.
Behalve de fundering van het huis blijkt er ook in de relationele sfeer behoorlijk was mis te zijn in het gezin Wenksterman; de verrotting blijkt niet alleen onder het huis plaats te vinden. Dochter Amber komt in een loyaliteitsconflict; haar vader zoekt toenadering, maar zij vermoedt dat hij een relatie heeft met nicht Ella en kiest intuïtief voor haar moeder, die nietsvermoedend in de kliniek aan haar herstel werkt. Tegelijkertijd voelt Amber een enorme ergernis en boosheid ten opzichte van haar moeder, die haar nooit gesteund heeft in haar jeugd, nooit aanwezig is geweest bij diploma-uitreikingen of muzikale optredens van Amber, alsof Amber er niet toe zou doen voor haar moeder. Het schuldgevoel naar andere gezinsleden speelt bij zowel Amber als Veerle als Bram een enorm grote rol.
“Ze keek omhoog. Een blauwe lucht. Een vlucht vogels in de verte, er miste een vogel, er zat een gat in de V. Het was wel eens in haar opgekomen dat een familie net zo is, zo’n V, soms in harmonie, tot er een vertrekt, een gat slaat, dan wordt het tijdelijk een W of helemaal geen letter. Pas als een andere vogel de plek inneemt, komt de V terug. Amber dacht vaak dat zij die ene moest zijn, de vogel die de gaten dichtvloog.”
Houtrot is een vlot geschreven, filosofische roman, een origineel en veelbelovend debuut. Een boek over jezelf kennen, over verbinding met voorouders versus individualisme, over het leven voorwaarts willen leven terwijl je ook niet anders kan dan terugkijken. Er zit enorm veel vaart in het boek; de vertelde tijd bedraagt slechts drie dagen en in die drie dagen gebeurt er ongelofelijk veel. Je voelt dat iets groots en onvermijdelijks zijn opwachting maakt in het verhaal. Onzichtbare processen spelen namelijk uiteindelijk de hoofdrol in dit boek. Mooi dat Hillen die apotheose van het verhaal op twee terreinen beschrijft, het geeft zoveel diepgang aan het verhaal. Minpuntje zou kunnen zijn, dat de karakters weinig mogelijkheid tot identificatie geven, waardoor je als lezer een beetje ‘buiten’ het verhaal blijft staan.