Renée van Marissing, Parttime astronaut.

Een bijzondere roman die eenvoudig lijkt, geen dik boek is, een ruime bladspiegel heeft, totdat je gaat lezen. Vele zinnen of een enkel woord zijn met reden neergezet, directe taal, vooral in de dialogen kan een diepere laag zitten. De gemoedstoestand van de hoofdpersoon is af te lezen aan de manier van schrijven, kortaf of gedetailleerd beschrijvend. Het verhaal verspringt van non-fictie naar fictie en zorgt ervoor dat de lezer tijd en rust moet hebben voor dit verhaal met bijzondere passages en zinnen.

Voor velen zal het herkenbaar zijn, het leven dat ‘gewoon’ zo loopt; een ontmoeting tussen twee mensen, een relatie ontstaat, komt een kind, iets sociaals dat erbij hoort, allerlei organisatorische zaken, werken, moeten, gewoonten, zorgen voor, doorgaan en dan ineens wat dan nu?

Karlijn de denker en Jasper de rationalist, waartussen ooit een zo vanzelfsprekend warme intense relatie opbloeide, zijn op een punt beland om de waakvlam aan te zien houden en om te buigen naar een behaaglijk haardvuur die een liefde voor altijd verdient. Karlijn gaat van de ene gedachte naar de andere, soms onbewust, een soort associatief denken, iets wat observerende personen vaak kunnen doen. Al die beelden, geluiden en woorden moeten bij haar een plaats krijgen en hiervoor is rust nodig in tegenstelling tot Jasper die vooral rationeel handelt maar wel oog heeft voor Karlijn en vragen stelt. De relatie is terechtgekomen in een soort automatisme, ook m.b.t. de zorg voor hun zoontje, veroorzaakt hier en daar irritatie, er is vertrouwen geschonden.

Door gesprekken met verschillende personen, in werkelijkheid en in gedachten, komt uiteindelijk het zelfbewustzijn, de acceptatie, dat men na een jarenlange relatie waarin men ook nog ouder is geworden niet meer dezelfde persoon kan blijven en zijn als in het begin van een relatie.

Aan het eind krijgt Karlijn een mooi advies van een oudere dame en ziet Karlijn het verschil tussen Jasper en haar: Wel over de consequenties nadenken, ze incalculeren maar je er niet door tegen laten tegenhouden, dat is Jaspers kwaliteit . En mijn grote makke. …… Ze heeft gelijk, ik ben een zoutzak. Ik moet in beweging komen, ongeacht de consequenties. … Ga wandelen, heb de moed, onderneem iets, gooi je haren los, ga leven!
De hoofdpersoon gaat weer deel uitmaken van de werkelijkheid, de maatschappij, is geland.

In deze psychologische roman met een melancholische, mooie cover is het moeilijk om werkelijk binding te krijgen met de personen en toch als het de laatste bladzijde is omgeslagen, komt de neiging boven om terug te bladeren. Hoe zat het nu met The Beanery – beeldend beschreven -, De vrouw van Dumas – word of blijf jezelf - , de interviews met de jonge kunstenaars – zelfreflectie - en waarom in de titel ‘astronaut’? – van bovenaf het werkelijke leven beschouwen, parttime – vrouw, moeder, journalist maar welke volgorde? Het terugbladeren komt doordat herkenbare situaties genoemd worden. Vele ouders zullen vast wel eens gedacht hebben: ‘het is mijn kind, ik bepaal zelf wanneer ik met mijn kind ergens naartoe ga’.

Het aantal citaten groeit vanzelf bij het lezen. Voorbeelden zijn: het ‘Laat maar’, het niet tot last willen zijn, ‘een misplaatst soort bescheidenheid’; ‘Durven is je evenwicht verliezen’; ‘Dame je hebt jezelf buiten spel gezet’; ‘Als je woorden aan een emotie geeft, werd zij overvallen door een gevoel van kwetsbaarheid’; ‘Je zult zelf je breekpunt moeten ontdekken of tot hoever je kunt buigen’
Of de zin: ‘toen we elkaar aankeken zoals zij elkaar aankijken, toen we samen konden verdwijnen in een gedeelde wereld.’ Als twee mensen zoiets overkomt, strijd ervoor, wees er blijvend blij mee en blijf praten!

Dit is de derde roman van Marissing uitgegeven bij Atlas –Contact en is o.a. schrijver van theater- en hoorspelteksten. Een bijzondere drukproef die gedachten achterlaat.