Op de achterkant staan allemaal lovende woorden van bekende kranten en bladen, wat mij nieuwsgierig maakt is het gedicht op de achterkant, het spreekt mij aan in alle eenvoud en de gevoelens die je tussen de regels kunt lezen als je je ervoor open stelt.
Het is een heel integer mooi, gevormd boek dat geen plek in de boekenkast verdient, nee op je leestafel zodat je steeds weer een gedicht kunt lezen. Of een van de pentekeningen kunt bekijken. Rupi Kaur verdeelt het boek in 4 hoofdstukken, het lijden, het liefhebben, het breken en het helen. Daar kun je je vast iets bij voorstellen.
“Geef haar warme melk met honing” zei de kinderarts tegen mijn ouders, die met mijn slaapproblemen bij hem kwamen. En het hielp. Ik doe het nog steeds in moeilijke tijden.

En verhaal dat begint met de vraag waarom iemand aardig kan zijn tegen mensen. Dat verder gaat over groeien als mens, moederschap, liefdes en relaties. Een verhaal dat de sprong in de ellende maakt en daarna toch ruimte geeft om dat wat gebroken is weer te helen is een verhaal waarin iedereen zich kan herkennen, waar de een zich aan kan ergeren en de ander zich mee kan troosten. En dat allemaal in een mooie stevige, goed gevulde bundel. Soms heeft de dichteres een hele pagina nodig om het verhaal te vertellen en soms gaat het in en enkele zin. Een mooi geheel en het past bij elkaar. Ik keek op van de to-do lijst voor als het uit is en vond vooral de laatste tip erg bruikbaar 16. Blijf ademhalen.
Ik kreeg deze dichtbundel een paar weken geleden en heb hem sindsdien elke dag in mijn handen gehad. En werd vaak geraakt door de woorden van de dichter. Een heel mooi cadeau