Wanneer op het politiecommissariaat een melding binnenkomt van een mislukte moordaanslag op beursmakelaar en fervent wapenverzamelaar Patrick Claes, worden commissaris Pieter Van In en brigadier Guido Versavel op onderzoek uitgestuurd. Het politieduo moet echter niet alleen de dader opsporen, ook de 58 waardevolle wapens uit Claes collectie, waarmee de dader aan de haal is gegaan, moeten worden teruggevonden. Al snel blijkt dat het om veel meer gaat dan een banale diefstal, zeker wanneer nog een aantal moorden worden gepleegd. Ondertussen trekt ook Hannelore Martens, Van Ins eigenwijze en zelfbewuste vriendin die tot onderzoeksrechter gepromoveerd is, op onderzoek uit. Haar speurtocht brengt haar echter danig in de problemen, maar werpt wel een heel ander licht op de zaak waardoor Claes connecties met de Russische maffia aan het licht komen. Even lijkt het erop dat Van In en Versavel verstrikt geraken in het web van misdaden, maar dankzij Hannelores goede speurneus slagen ze er toch in de hele zaak op te lossen.

Pieters Van In is wispelturig als een riet in de wind, niet vies van ander vrouwelijk schoon en nukkig als een oude ezel. Hij is rond de vijftig jaar, niet al te groot van gestalte en zijn grijze haren en buikje zijn niet meer te verstoppen. Ondanks zijn niet al te gemakkelijk karakter, koester ik wel enige sympathie voor hem. Want onder zijn ruwe bolster, heeft hij toch een klein hartje vooral als het op Hannelore aankomt.

Dit boek is naar mijn mening overduidelijk een literair werk. Allereerst is het een fictionele tekst maar het zou ook zeer goed een waar gebeurd verhaal kunnen zijn, zeker in een land als België. Af en toe zit er zelfs een beetje maatschappijkritiek in verwerkt. Het verhaal is zeer geloofwaardig en goed uitgewerkt. Het heeft echter wel een ingewikkelde verhaallijn en wat vooral opvalt is hoe Pieter Aspe eigenlijk verschillende verhaallijnen laat samensmelten tot één groot mysterie, om uiteindelijk een onverwacht einde te creëren . Dit bewijst Aspes spitsvondigheid wat ertoe bijdraagt dat het verhaal totaal niet te voorspellen is. Je moet echt de laatste pagina gelezen hebben om te weten wie nu eigenlijk achter het complot zit. Ook ligt het niveau van Aspes schrijfstijl een stuk hoger dan de schrijfstijl van een auteur van een doordeweeks stationsromannetje. Zo zijn er bijvoorbeeld de prachtige metaforen en vergelijkingen die Pieter Aspe zo nu en dan maakt in zijn boek.