Dolf Verroen noemde in een interview dit zijn beste boek. Daarom werd ik er nieuwsgierig naar.
Korte hoofdstukken waarin je een onthutsend beeld krijgt van het leven op een Surinaamse suikerplantage. Een tijd waarin het heel normaal was dat een 12-jarig meisje voor haar verjaardag een slaafje krijgt....

Het verhaal wordt helemaal verteld vanuit het meisje. Je leest over haar gedachten, gevoelens en acties. Het maakt haar niet sympathiek moet ik zeggen. Maar je hoort dus alles van één kant.
Het is daarom ook een ongemakkelijk boek en het lijkt me niet dat je dit kinderen moet laten lezen zonder erover te praten. Ze zouden kunnen denken dat heel gewoon is om je slaafje met een zweepje te slaan als-ie zijn werk naar jouw mening niet goed doet. Om hem te verkopen en om te ruilen voor een ander. En uiteraard om überhaupt overal om je heen zwarte mensen te hebben die alles voor je doen!!
Wel heel goed om een gesprek op gang te brengen over racisme en slavernij.

Het verhaal is heel geserreerd geschreven en prachtig geïllustreerd door Veronica Nahmias.De fijnzinnige tekeningen zijn feitelijk in tegenspraak met het schokkende wat je leest. (jammer dat het me niet lukt om een voorbeeldje te plaatsen)
Wel een stukje tekst:

"Zo'n slaafje is toch niets voor haar.
Echt het verzinsel van een man.
Een meisje moet een slavin hebben.
Eentje die haar masseert,
haar haar doet
en haar kleren verzorgt.
Maar ze heeft Koko al, zei mama.
Die verkoop je toch.
Dat was nieuw.
Ik had er nog niet aan gedacht.
Het kan."