Frieda raakt ongewild betrokken bij een onderzoek naar een oude zaak, één die al opgelost is. Gewoon even een korte controle als tegenprestatie voor hulp in één van de eerdere delen. Ondanks haar eigen reserves en de waarschuwingen van de vrienden om haar heen raakt ze meer en meer betrokken bij de veroordeelde dader, die opgesloten zit in een psychiatrische instelling. De manier waarop Frieda hiermee omgaat kennen we uit de voorgaande delen: ze trekt zich terug, gaat wandelen of tekent wat. En zo nu en dan vallen haar vele vrienden binnen en verbreken ze de rust en eenzaamheid die ze nog zo vaak opzoekt.

In het algemeen is dit een goede, spannende detective met een verschrikkelijke cliffhanger. Heerlijk voor op een regenachtige dag zoals vandaag. Niets mis mee natuurlijk, maar het wordt een beetje saai. Wanneer Frieda alweer begint over Dean Reeve moet ik toch inwendig zuchten: ik kan best meevoelen met de chagrijnige politiecommissaris die weigert de zaak te heropenen. Het duurt nu al te lang. Waar het eigenlijk doodeng kan zijn, een moordlustige man die op de achtergrond de touwtjes in handen heeft, heeft het meer iets weg van oh ja, Dean is er ook nog. Hij zit niet diep genoeg in het verhaal verweven om nog echt een dreiging te zijn. Voor het boek zou het beter zijn om Dean Reeve weg te laten, niet meer te noemen en alleen de eigenaardigheden af en toe zijdelings aan te kaarten. Dan kan hij terug komen in het laatste deel, waarin alle stukjes op hun plaats vallen. Nu is hij die vervelende kennis van een verre oom die je vergeet en die je dan helaas wéér tegenkomt op een verjaardag.

Het thema van het boek is echter heel interessant en ook relevant vor de hedendaagse maatschappij: hoe behandelen we de veroordeelde geesteszieken en hoe kan je daar het beste mee omgaan? De laatste jaren komen verwarde mensen vaker in het nieuws (denk aan de moordenaar van Els Borst) en er is meer aandacht voor de problematiek rondom geesteszieken. Dit boek speelt daar op in door de omstandigheden in een (overigens fictieve) psychiatrische inrichting voor delinquenten aan te kaarten. De mensen horen niet thuis in een gevangenis, zo lijkt de opvatting, maar zitten dat wel. En ze worden er niet beter van. Het boek stelt relevante vragen en maakt een onderbelicht onderwerp zichtbaar. Dus misschien is het wat voorspelbaar wat betreft het plot, maar het zet je wel aan het denken.