Knap geschreven weergave van de levens van de vier grootvorstinnen Romanov en hun gelijktijdige zeer trieste einde. In dit boek maakt schrijfster Helen Rappaport gebruik van ego-documenten en schriftelijke getuigenissen om hun leven te reconstrueren op zodanige wijze dat je als lezer hun wederwaardigheden in gezogen wordt. Het drama van hun leven voltrekt zich gedurende het boek als een valstrik die heel geleidelijk en langzaamaan dichter en dichter hun nek getrokken wordt. Ook kwam op mij hun wisselende verblijfplaatsen over als muren, die hen langzaam insluiten, hun bewegingsruimte inperkten, hen uiteindelijk opsloten en verpletterden. Eerst leefden zij in een gouden kooi met een ziekelijke moeder en broertje. Op het eind was hun behuizing eerder een kille, kale gevangenis. Uiteindelijk werden ze vermoord in een donkere, smerige kelder. Ze móésten het geweten hebben, want vlak er voor mocht een geestelijke een uitvaartdienst houden. Hun vader, de laatste tsaar van Rusland, Nicolaas II, werd met zijn familie het bloedige slachtoffer van de bolsjewieken. Alsof hij de kapitein van de Titanic was, met zoveel zelfrespect ging hij, samen met zijn bemanning, zijn gezin en naaste hofhouding met het hele schip -alias het keizerrijk Rusland- ten onder. Postuum eerbetoon aan de erfdragers van het laatste keizerrijk in Rusland. Ik ben blij dat ik het gelezen heb. Het inspireert tot meer vriendelijkheid naar elkaar toe naar voorbeeld van de gezusters Romanov.