Recensie DRIFT Bregje Hofstede

Te veel van het goede

Na huwelijk van tien jaar met haar jeugdvriend Luc heeft Bregje hem verlaten. Ze zwerft rond in Brussel en heeft hem laten weten dat ze tijd nodig heeft voordat ze hem kan duidelijk maken waarom ze weg wil.
Ze heeft al haar schriftjes en dagboeken meegenomen en aan de hand hiervan ordent ze haar gedachten en blikt terug. Als lezer wordt het je langzaam, stukje bij beetje duidelijk hoe hun verhouding in elkaar stak.
Bregje heeft altijd haar intiemste gedachten voor zichzelf gehouden en het feit dat ze deze niet met Luc heeft gedeeld dreigt nu een wig tussen hen te drijven.
Ze heeft zich altijd zoveel mogelijk naar hem geplooid, rekening met hem gehouden, en in feite neemt ze hem dat nu kwalijk. Dit doet ze op een zeer gedetailleerde manier, zo gedetailleerd dat je er als lezer ook wel eens genoeg van krijgt. Dat je denkt: nou vooruit, niet zo zeuren, schouders eronder. Ze kan eindeloos blijven wikken en wegen over een gebeurtenis, beent hem als het ware helemaal uit, zodat er alleen nog losse onderdelen over blijven. Waarvan je dan weer niet verbaasd moet zijn dat ze niet weet wat ze er mee aan moet.
De taal die ze hanteert is uiterst zorgvuldig, soms zelfs bijna te mooi. Het maakt in ieder geval dat het boek niet gemakkelijk leest. Soms moet je passages herlezen om te achterhalen wat ze nu precies wil zeggen.
Zou ik het boek aanraden? Daar twijfel ik over.
Drie sterren.