Vanochtend heb ik dit boek uitgelezen. Hij las weer lekker snel weg, dus binnen een paar dagen kon ik hem al dicht slaan. Ik ben maar gematigd positief. Het hele gegeven van een whodunit vond ik erg origineel en had ik ook echt zin in. Er zit een kaartje met een jacht bij, dus je kunt prima in de gaten houden wat er allemaal gebeurd. Ook het feit dat er geen hoofdstukken als zodanig zijn, maar enkel plaatsaanduidingen op het jacht, vond ik erg leuk.
Echter erg spannend vond ik het niet. De flaptekst verraad alles tot de helft van het boek, wat erg jammer is. Verder werd ik niet meegesleept in het verhaal. Ik was helemaal niet bezig met wie de dader zou zijn, ik was alleen bezig met de locaties en het uit elkaar houden van de personen en koppels. De ontknoping is leuk gedaan, maar weinig verrassend. De epiloog voegt naar mijn idee ook weinig toe.
Misschien had ik toch teveel verwacht van dit nieuwste boek van Marion Pauw...