Eind 2014 las ik ‘Pogingen iets van het leven te maken‘, het eerste boek van Hendrik Groen, wat ik een ontroerend en grappig boek vond. Nu is pas de opvolger ‘Zolang er leven is’ uitgekomen en ik was dan ook benieuwd of ik dit boek net zo leuk vond als het eerste boek.

Gelukkig was dat zo. Veel is natuurlijk hetzelfde, Hendrik Groen zit nog steeds in het bejaardenhuis en heeft zijn vrienden en de OMANIDO-club waarmee hij kattenkwaad uithaalt en van het leven geniet. Daarin is niet veel veranderd. Maar ik vond Hendrik in dit boek cynischer, over hoe er met ouderen wordt omgegaan, de realiteit is dat er minder zorg is en dat verpleegtehuizen moeten bezuinigen. Het zijn wel mensen waarom het gaat en dat is soms hard om te lezen. Maar wel de realiteit en ik vind het knap dat het, eigenlijk op een best grappige manier, zo beschreven is.

Want ‘Zolang er leven is’ is niet alleen hard, het is grappig en ontroerend. Op sommige momenten heb ik echt hardop moeten lachen en las ik stukjes voor aan mijn dude. Dat er veel herhaling in zat, vond ik nog niet eens zo storend, dat vergeet je als je wat verder in het boek komt. En Hendrik Groen is gewoon een lieve man, ik zou zo een kopje thee met hem gaan drinken, en hij deed me op momenten denken aan mijn opa. Die kon namelijk ook goed ondeugend zijn. Dat maakte het boek voor mij nog net even wat leuker.

‘Zolang er nog leven is’ is een waardige opvolger van ‘Pogingen iets van het leven te maken’. Heb je genoten van het eerste boek van Hendrik Groen, dan moet je het tweede deel ook gewoon lezen. En voor al die politici in Den Haag die beslissingen maken over bezuinigen is dit natuurlijk helemaal verplichte kost.