Zes branden in 24 uur; er vallen doden en gewonden in Southampton. Het team van rechercheur Helen Grace krijgt te maken met een pyromaan. Wie is deze brandstichter? Hoe kiest hij zijn slachtoffers uit? Er lijken geen verbanden tussen de slachtoffers te zijn. Helens team zet alles op alles om de zaak op te lossen. Helen is blij dat haar vriendin Charlie terug is in het team. Ze moet wennen aan haar nieuwe baas. Is hij meer dan gewoon geïnteresseerd in haar of is hij oprecht bezorgd om haar?

“Liar Liar” is het vierde deel in een reeks met rechercheur Helen Grace in de hoofdrol. Arlidge weet de spanning goed op te bouwen en vast te houden door de korte hoofdstukken met wisselend perspectief. De lezer blijft tot het einde geboeid. De ontknoping is verrassend.

Jammer is dat Arlidge weinig nieuws toevoegt aan zijn boeken. Zelfs Helen Grace ontwikkelt zich niet verder. Ook verhaallijnen door de reeks heen lopen dood. In het derde deel “The Doll’s House” ging Helen bijvoorbeeld op zoek naar haar verdwenen neefje waar zij zich verantwoordelijk voor voelt. In dit vierde deel wordt hier slechts een enkele zin aan gewijd, maar vervolgt Arlidge deze verhaallijn niet. Zoals in de vorige drie delen zit journaliste Emilia Garanita Helen ook in “Liar Liar” weer op de hielen.

Het zou interessant zijn als Arlidge meer diepgang aan zijn hoofdpersonen zou toevoegen. Helen heeft thuis niemand om op terug te vallen, toch heeft ze haar eigen manier gevonden om stoom af te kunnen blazen. Toch geeft deze wijze haar niet meer de ontspanning die het haar eerder gaf. Ze maakt een fout waarmee ze haar carrière op het spel zet. Dit issue wordt in het boek snel opgelost, alsof het niets is. Jammer. Als deze verhaallijn dieper uitgewerkt zou zijn, zou het karakter van Helen persoonlijker geworden zijn. Het lijkt erop alsof de auteur voornamelijk verhaallijnen schrijft om de plot zich te laten ontwikkelen waarbij de ontwikkeling van zijn karakters achterblijft.