Pauline J. van Münster heeft na enkele jaren afwezigheid onlangs een nieuw boek gepubliceerd met de raadselachtige titel ‘De zoektocht naar Madeleine Merano’. Op het fictieve maar afgelegen eiland Fortuna wordt het meisje Madeleine vermist. Tijdens het boek kom je weinig te weten over het meisje zelf. De vermissing vormt vooral de aanleiding voor de schrijfster om de persoonlijke zoektochten van meerdere personen te beschrijven, die in het boek een rol spelen.

Hoofdpersoon is Abel. Hij is bij twee moeders opgegroeid in Nederland. Hij heeft ervoor gezorgd dat hij als afstudeerproject van zijn studie Journalistiek op het eiland Fortuna kan komen. De directe aanleiding is de vermissing van Madeleine, maar hij heeft ook een andere agenda: hij wil zijn vader vinden. Want, een van de moeders is zwanger van hem geworden toen zij op het eiland verbleef. Abel sluit vrij snel na zijn aankomst op het eiland vriendschap met Manolito. Samen gaan ze op zoek naar Madeleine en toch vormt niet zozeer de zoektocht het uitgangspunt van het verhaal. De uiteindelijke vondst van het meisje komt uit de lucht vallen. Intussen heeft de schrijfster allerlei interne dialogen en intriges beschreven van een behoorlijk aantal bijrolspelers in het verhaal, die allemaal met elkaar verweven zijn. Zelfs, de vader (Jason) van Abel treedt naar voren en een hereniging komt ook vrij plotseling tot stand. Ook hier komt de uiteindelijke verbinding, geforceerd op mij over.

Pauline van Munster schrijft sfeervol. Ze gebruikt hiervoor onder andere mythologische bronnen (Jason en de Argonauten, Apphra: de vogel van Manolito). De schrijfstijl komt soms wollig over, met een veelvoudig gebruik van bijvoeglijke naamwoorden. Gevoelens verliezen kracht in het verhaal, omdat de schrijfster ze met teveel tegelijk opgeroepen beelden beschrijft.. De lezer krijgt dan weinig ruimte voor een eigen registratie.

‘Een diepe moeheid overviel hem. Er dreef iets uit hem weg. Door de voeten de aarde in, voor altijd uit zijn lichaam verdwenen. Rond zijn hart ontvouwde zich een leegte, alsof er een gat ontstond waar de wind doorheen blies. Het werd stil van binnen, en koud. Abel stond boven op de berg die hij zich als een overwinning had voorgesteld. Het voelde alsof hij had verloren.’ (P. 132)

De schrijfster heeft bewust gekozen voor de vele zijlijnen en bijrollen in het verhaal. Persoonlijk, vond ik het teveel van het goede. Het kwam het verhaal en de ontwikkeling van de karakters niet ten goede. We hebben het over een boek van iets meer dan tweehonderd pagina`s en daarin gaat het over zoektochten en innerlijke conflicten van de ondergewaardeerde vrouwelijke rechercheur Brigitta; Elina, de depressieve moeder van Manolito; Carlo, de rondcirkelende helikopterpiloot; de ietwat verloren lopende en mysterieuze Wuliton die zijn identiteit zoekt in de natuur... Ja, ook Manolito blijft aan de oppervlakte. Uiteindelijk vraag je je als lezer af: wie heb ik nu echt beter leren kennen? Met niemand van de spelers in het boek heb ik een band kunnen opbouwen. Hoe zou het zijn als de schrijfster zich zou weten te beperken? Zou dat uiteindelijk de diepgang ten goede kunnen komen? Is dat niet de vaak moeizame zoektocht van elke schrijver?

Toch, verdient het boek zijn drie sterren, omdat het redelijk boeiend blijft. Als lezer wil je toch weten, hoe het met Madeleine is en of ze gevonden zal worden. Ook wil je weten of Abel en Jason elkaar zullen vinden.