In zijn jaren in Vietnam raakte John Sampson, de vriend en collega van Alex Cross, bevriend met sergeant Ellis Cooper. De schrik is dan ook groot als Cooper verdacht wordt van de moord op drie vrouwen in North Carolina en inmiddels in de gevangenis op de voltrekking van het doodvonnis wacht. Cooper beweert bij hoog en laag dat hij onschuldig is en de vrouwen niet heeft gedood. Maar in het leger schijnt niemand hem te geloven, zodat zijn hoop volledig gericht is op John Sampson en Alex Cross. Die gaan op onderzoek uit en merken al snel dat het leger niet echt wil meewerken. Tevens komen ze bewijsmateriaal op het spoor dat Ellis Cooper wel eens de waarheid kan spreken. Maar als hij de vrouwen niet heeft vermoord, wie dan wel?

Het achtste boek van James Patterson over Alex Cross doet gelukkig weer niet onder voor alle vorige delen. In totaal honderdvijftien hoofdstukken die allemaal op een dusdanige manier zijn geschreven, dat ze de lezer dwingen om het boek zo snel mogelijk uit te lezen. James Patterson is een ware meester in het vertellen van uitstekende verhalen en met name de reeks over rechercheur Alex Cross is onovertroffen. In Wie Niet Horen Wil zijn alle vaste ingrediënten weer ruimschoots aanwezig: spanning, humor, snelle dialogen, schietpartijen, moordaanslagen en een waanzinnig tempo. Deze keer staat ook de geliefde Nana wat meer in de belangstelling, de oma van Alex Cross, die ook verantwoordelijk was voor de opvoeding van John Sampson. Ze is inmiddels ruim de tachtig gepasseerd maar nog altijd verantwoordelijk voor het huishouden van de familie Cross. Maar ook Sampson zelf krijgt wat extra aandacht in dit boek, wat de serie alleen nog maar beter maakt.

In hun onderzoek krijgen de twee rechercheurs te maken met gebeurtenissen uit het verleden en met de name oorlog in Vietnam lijkt een belangrijke rol te spelen. In de woning van Ellis Cooper wordt een geheimzinnige stropop gevonden die een geheim uit deze bloedige oorlog lijkt te vertegenwoordigen. Het spoor dat Cross en Sampson volgen brengt hun steeds meer zekerheid over de onschuld van Cooper en ze beseffen dat de echte moordenaars nog altijd vrij rondlopen. Tevens is al snel duidelijk dat zij nog meer slachtoffers hebben gemaakt, die ze allemaal beschilderen met blauwe en/of rode verf.

De ontknoping brengt Cross zelfs nog even in contact met Kyle Craig, zijn voormalige vriend bij de FBI, die in de vorige boeken ontmaskert werd als een seriemoordenaar. Maar met hulp uit onverwachte hoek weet Alex Cross alle antwoorden uiteindelijk boven water te krijgen, al moet hij wel een paar keer vechten voor zijn eigen leven. Waarbij hij zichzelf constant de vraag stelt of het niet eens tijd gaat worden om de politie van Washington te verlaten.

In zijn totaliteit is Wie Niet Horen Wil weer een klassieke Patterson geworden. Verplichte aanschaf dus voor alle liefhebbers van zijn boeken en dat zijn er inmiddels heel erg veel. Het lijkt ook wel of zijn boeken de laatste jaren steeds beter gaan worden en die stelling kan met dit achtste deel zeker weer onderschreven worden. Mijn advies is dan ook simpel: ga naar de dichtstbijzijnde boekwinkel, koop dit boek, begin snel met lezen en ga heerlijk genieten.

En wie niet horen wil