Na haar studie weet Mila niet zo goed wat ze nu wil. Werk heeft ze niet en tijdens een van haar dwaaltochten door een museum komt ze oog in oog te staan met een geschilderde Venus. Ze raakt in de ban van de reacties van de museumbezoekers en wil zelf ook zo in de belangstelling staan. Hiervoor loopt ze kunstenaarscafés af in de hoop ontdekt te worden zodat haar schoonheid voor eeuwig vastgelegd kan worden. Uiteindelijk wordt ze naaktmodel voor kunststudenten, die haar echter alleen maar zien als studie object en niet als mooie vrouw. Voor mij lijkt het een meisje met een narcistisch trekje, want aan het einde van een dag poseren haalt ze de weggegooide schetsen uit de prullenbak om bij zich zelf boven haar bed te hangen. Kunstenaar Torven ziet haar wel, door haar is hij weer in staat kunst te scheppen. Ze gaan een relatie aan die uiteindelijk niet beklijft. Daardoor leert Mila zich zelf wel beter kennen en weet ze tenslotte wat ze met haar leven kan en wil. De schrijfster Katrijn van Bouwel is columnist, comédienne en improvisatiespeelster en heeft met haar debuutroman een apart verhaal geschreven. Ze gebruikt theatrale woorden en zinnen, soms filosofisch, soms dramatisch en soms woorden die je in een woordenboek moet opzoeken.