En passant begint met een inleiding dat Theresa haar dochter Michelle aan de gevierde vrijgezel Lennart wil koppelen. Dit lukt haar ook.
Vervolgens gaat het boek beginnen dat Michelle al in coma ligt. Ze beseft zelf dat ze in het ziekenhuis ligt en dat ze niks kan dan af en toe flarden horen wat er om haar heen gebeurt en wie er langskomt.
Omdat ze weet dat ze toch niks kan neemt ze de kans om haar zelf te repareren voordat het te laat is en vooral om na te denken waar ze mee bezig was.
Hierdoor spelen verschillende fragmenten van herinneringen door haar hoofd. Zoals haar ontvoering, haar gezinsleven, haar affaire met Jacob, haar hulp Maartje en haar moeder. De herinneringen vliegen van hot naar her en tussendoor hoort ze haar echtgenoot Lennart die tegen haar praat of haar kinderen die op visite komen in het ziekenhuis. Zelfs haar moeder vertelt haar geheim aan het bed van Michelle. Michelle heeft het eigenlijk heel druk met alles een plaats te geven en te hopen dat ze op een dag weer wakker mag worden en haar dierbaren vast te kunnen houden.

Esther Kreukniet heeft een mooie psychologische thriller geschreven. Het is ontzettend geloofwaardig neergezet. Ik kon me zeer goed in Michelle inleven. Het einde vond ik ook best verrassend.
Het mooie in haar dankwoord vind ik de zin: Ieder verhaal heeft twee kanten en iedereen gelooft in zijn eigen waarheid: denk goed na voordat je oordeelt of iets over een ander zegt.
Een mooie levenszin.