Emilie is met haar broer en moeder na de scheiding van hun ouders in een huis buitenaf gaan wonen; op een nacht krijgen ze bezoek van Anders, die daar zelf heeft gewoond met zijn ouders en daar nogal wat herinneringen heeft.
Hij wordt omarmd als de nieuwe man in huis en biedt zich aan als hovenier in de aanzienlijke tuin, hij wordt al snel de minnaar van moeder maar ook van Emilie.
Als de tijd vordert blijkt dat Anders toch niet helemaal de man is die ze denken dat hij is en volgt er een reeks gebeurtenissen waar vooral Emilie in betrokken raakt.

Het is een luguber, macabere roman waarbij de geloofwaardigheid soms wel erg te wensen over laat, de boodschap van het verhaal is duidelijk: het egoisme van ouders wordt belicht vooral als het om scheiding gaat, maar ook het gebruiken van kinderen als proefkonijn ter eigen glorie komt in beeld, het gebeurt echter in een verhaal wat mij niet erg aanspreekt.
Ik moet wel zeggen dat het boek mede door de eenvoudige taal als een sneltrein wegleest, en je toch wel tot het einde toe weet te boeien omdat je toch wilt weten hoe het verhaal afloopt.