De pelikaan van Martin Michael Driessen beschrijft het leven van twee mannen in klein stadje in Kroatië in de jaren tachtig van de vorige eeuw. De Tweede Wereldoorlog is nog lang niet vergeten en op de bladzijden van De pelikaan is de dreiging voelbaar van een nieuwe oorlog. Ondanks deze unieke plek op deze unieke plaats, is het een tijdloos en niet plaatsgebonden verhaal. Deze twee mannen, de kabeltreinbediende Josip en postbode Andrej, zouden personages uit elk willekeurig dorp of kleine stad in Europa of waar dan ook kunnen zijn. De één sterk en trouw, de ander schlemielig en gemeen, houden ze elkaar zonder dat ze het weten in evenwicht.

De pelikaan krijgt als ondertitel 'een komedie' mee. En het is waar: er valt best wat te lachen met de hoofdpersonen, veel scenes zijn ronduit kolderiek. De ironie druipt van de bladzijden. Toch geeft ook elke pagina de lezer een gevoel van onrust, van dreiging mee. De personages en hun levens en levenseinde zijn behalve komisch ook tragisch te noemen. Driessen geeft zijn nieuwste boek een motto mee van Antoine de Saint-Exupérie: 'Wie sterft, doet dat zoals hij is geweest.' Dat is waar voor deze hoofdpersonen. Ze kunnen niet ontsnappen aan hun eigen karakter.

Driessen schrijft vlot en het boek leest prettig. Hij weet zeer goed een sfeer neer te zetten met maar weinig woorden. De mannelijke personages komt hij redelijk dicht op de huid. Wat stoort, is dat de vrouwelijke personages karikaturen zijn. Vrouwen zijn of mooi, of gestoord, of parasiet. Dit boek verdient beter.