In het hoofd van de profeet staat het toneelstuk Salomé van Oscar Wilde centraal. Het zal worden opgevoerd door een amateur gezelschap onder leiding van Alain, eens een gevierde acteur, maar na een ongeluk gekluisterd aan een rolstoel. Lijkt eerst het enige obstakel het verkrijgen van een hoofd voor het toneelstuk te zijn, een veel groter probleem zijn de acteurs. Ze hebben allemaal een eigen leven met geheimen, en als die door elkaar beginnen te lopen is het einde zoek.

Absurdistisch wordt het boek omschreven, en dat klopt. Er vallen nogal wat dooien, en niet op een manier zoals je zou verwachten. Het is dan ook geen thriller. Het is een verhaal dat loopt als een trein en goed in elkaar zit. De wisselingen van perspectief tussen de acteurs geven steeds een stukje informatie prijs, diverse samenloop van omstandigheden die af en toe behoorlijk extreem zijn, maar geen moment raar of onnatuurlijk over komen.

Het heeft humor, zwarte humor en dat pas uitstekend bij het toneelstuk waar het verhaal naar toe werkt met een voorspelbare puinhoop tot gevolg en een perfecte afsluiting in de epiloog.