Ik hou niet van contemporary teenage romance. Ik erger me vanaf het begin dood aan een gebrek aan communicatie, aan het feit dat er met elke bladzijde meer hersencellen lijken af te sterven bij de hoofdpersonen en aan de grote hoeveelheden drama gewoon omdat drama blijkbaar interessant is om over te lezen. Ik had dit boek dan ook heel lang laten staan, er af en toe zijdelings naar gekeken, het regelmatig eens opgepakt en terug gezet en het nooit gekocht.

Tot een week geleden. De kaft van het boek was beschadigd. Ik had een boekenbon van 7,50 in mijn handen gedrukt gekregen. En het boek bleef me roepen en lonken. Het ergste wat me kon overkomen, was dat ik 2,50 had uitgegeven aan een boek waarvan ik had kunnen weten dat ik het niks vond.

Maar dat gebeurde niet. Ik heb 2,50 uitgegeven aan het boek dat me bewees dat niet elke contemporary teenage romance hetzelfde is en dat er heus wel bestaan die ik wel interessant en leuk vind.

Dit is er zo een. De hoofdpersonen zijn tieners, ja. Ze denken als tieners, praten als tieners en doen als tieners. Maar ze deden dit zo natuurlijk en echt, dat ik me er geen moment aan ergerde. Dit was realistisch, dit was tastbaar, dit waren mensen die wisten dat ze er soms een potje van maakten, dat ze fouten maakten, dat ze soms dom waren. Dit waren rauwe verhalen die erom smeekten om verteld en gelezen te worden.

Het verhaal is niet bovenmatig ingewikkeld, maar het zit wel goed in elkaar. Het klopt. De oorzaken en gevolgen kloppen, de emotionele reacties kloppen, de schrijfstijl klopt. Het voelt alsof dit boek gewoon heel goed gelukt is en vanaf nu heb ik nog een boek dat ik kan noemen als mensen naar mijn favoriete contemporary YA's vragen.

Waarom dan toch geen 5 sterren? Omdat ik niet gehuild heb en ik dat eigenlijk wel had moeten en willen doen.