Hurley neemt erg lang (mij te lang) de tijd om de gemeenschap en de omgeving te schetsen, ik had de eerste 200 pagina's vaak moeite de concentratie vast te houden. In de eerste tweehonderd bladzijden zet hij ook het geraamte van het verhaal neer, geeft je glimpen van iets wat gebeurd is, gaat gebeuren, heen en weer schommelend in tijd en gebeurtenis.

In de laatste 100 pagina's moet het dan gebeuren. En gebeurt het ook, dat deel leest een stuk vlotter dan de voorafgaande 200 pagina's. Op zich is het een knap verhaal over een afgesloten gemeenschap met zijn geheimen, dramatiek en mysterie. Maar ik vond het een flinke opgave me er doorheen te worstelen.

Ik kan me dan wel weer voorstellen waarom anderen dit boek hoog prijzen. Maar mijn soort boek is het niet, lange tijd te veel en vaak beschrijvend zonder dat er erg veel gebeurt en daar hou ik niet zo van.