SAMENVATTING EN MIJN MENING
De afbeelding van een sfeervolle straat op de cover, is het begin van de route langs vensters, waarin de auteur ons meeneemt door het leven van alledag, zowel van haar zelf als van anderen. Ze doet dit aan de hand van haar gedichten, die op passende wijze vergezeld worden door foto’s.

De meeste foto’s zijn door Ingrid gemaakt. Twee foto’s zijn afbeeldingen van schilderijen door Jeanne van der Weegen geschilderd. De omslag én de gedichten zijn afgedrukt op glanzend papier wat deze bundel een bijzondere mooie uitstraling geeft.

Het gedicht Met nog één voetstap van u in het zand op bladzijde zesenzeventig, is een inkijkgedicht uit de dichtbundel Levensmomenten.

Een aantal gedichten geven hoop of laten liefde voelen, het geluk omarmen of herinneringen koesteren.

De auteur verwoordt in een fijne schrijfstijl wat vergeven is of laten thuiskomen, maar ook wat ‘stilte’, zwijgen en afscheid nemen betekent.

Moet ik hem vergeven? Zal dat mijn redding zijn?

Hoe mooi leven kan zijn schrijft ze onder andere in het gedicht Een herfstdag.

Dat muziek troost kan bieden is te lezen in het gedicht Mijn bladmuziek vervaagt.

Waardoor mijn muziek en mijn woorden eeuwig troost bieden en voortleven in tijd.

Voor het dichtslaan van deze dichtbundel hebben we door vele vensters gekeken en het inzicht gekregen, dat het leven verschillende kanten kent waar we allemaal een keer mee te maken kunnen krijgen, maar dat er altijd uitzicht blijft of komt. Aan het eind van de tunnel is licht. Maar dat ook de zon kan schijnen en we deze moeten omhelzen en dat liefde verbindt.

In al zijn eenvoud zijn de gedichten mooi en pakkend. Het woordgebruik en klank van de gedichten verheffen dit boek tot poëzie.

Met heldere woorden mensen kunnen beroeren is een kunst opzicht, maar van der Weegen is hier ruimschoots in geslaagd.

Liefde is leven. Liefde is vrede. Liefde is de drijvende kracht
naar een nieuw begin.