Justine le Clercq heeft met haar roman Krimp maar weinig woorden nodig om te vertellen hoe Lina van een adorerende dochter verandert in een jonge vrouw die steeds verder het criminele pad op gaat. Reden: het op vijftienjarige leeftijd uit huis gezet worden door haar vader. Let wel, met de allerbeste bedoelingen van zijn kant maar opvoedkundig gezien een flater van formaat want hoewel hij instaat voor de huur van Lina's flat, haar studies en onderhoud is het jonge meisje allesbehalve klaar voor deze grote stap naar zelfstandigheid. Wanneer ze verliefd wordt op Rick is het hek helemaal van de dam en samen vormen ze een hedendaagse Bonnie en Clyde.
Wanneer het jonge koppel opgepakt wordt neemt Rick alle schuld op zich en geeft hiermee Lina de kans om haar leven weer in eigen hand te nemen. Ze slaagt hier slechts gedeeltelijk in want de wroeging (om het in de steek laten van Rick) en de woede (voor de uit huiszetting door haar vader) blijven onderhuids sluimeren...

De auteur zet een fraai schrijfwerk neer waarbij weinig grote beschrijvingen te pas komen, wel heel wat kleine, geloofwaardige waarnemingen zonder veel sentiment.

Wat opvalt zijn de tegenspraken in het verhaal. Er is dit denken en iets anders doen, dit willen en toch niet doen. Om een punthoofd van te krijgen en het bezorgde me meer dan eens een dubbel gevoel. Waar ik in het begin nog iets van medelijde had met Lina slaat dan langzaam om in een soort van antipathie. Zeker naar het einde toe wanneer je merkt dat ze zichzelf en haar emoties niet langer de baas kan en de toon van het boek alsmaar schriller en harder wordt.