Jacqueline Winspear, een Engelse die in de Verenigde Staten woont, begon in 2003 aan een reeks historische detectives rond Maisie Dobbs, privédetective in het Londen van tussen de twee wereldoorlogen. De witte veer is de tweede in rij. Daarin wordt Dobbs ingeschakeld om de dochter van een rijke winkelier op te sporen. Samen met haar assistent Billy komt ze er al snel achter dat er een verband is met een moord op een andere jonge vrouw.

Wat me vooral opvalt aan De witte veer is dat iedereen zo aardig is. Iedereen is zo hulpvaardig. Er is niemand die eens zegt: foert, Maisie Dobbs, je kan de pot op. Iedereen doet wat van hem/haar verwacht wordt. Niemand doet eens iets opvallends. Bijgevolg kabbelt het boek maar verder tot een plot die, ik geef het toe, niet eens zo slecht gevonden is. Maar voor mij mocht het dus allemaal wat onvoorspelbaarder, wat dreigender, gelijk wat, maar in ieder geval minder vlak dan nu het geval is. De witte veer leest weliswaar heel vlot, maar té vlot is ook niet (altijd) goed.