Claire verliest steeds meer de grip op haar leven en haar geheugen. Met de hulp van haar man, dochters en moeder probeert ze er het beste van te maken maar dat valt niet altijd mee. Iedereen kampt zo met zijn/haar emoties en verwerking van dit proces. Want afscheid nemen van een persoon die lijflijk nog bij je is maar geestelijk steeds minder zichzelf is, dat valt iedereen heel zwaar. Hoe dubbel kan het leven zijn? Het gezin probeert zo goed en kwaad mogelijk met deze nieuwe situatie om te gaan en ook Claire weet heel goed wat er speelt. Ze is een markante persoonlijkheid met een uitgesproken mening en dito gedrag. Daar verandert haar situatie niets aan. Er valt dus ook geregeld iets voor dat iedereen weer pijnlijk confronteert met wie Claire werkelijk is en het is ook die persoon die ze zo missen. Omdat de jongste dochter nog erg klein is besluiten ze Claire een speciaal boek te geven, ze wilde altijd al graag schrijven. Maar nu is het de bedoeling om herinneringen te delen, mooie en intieme gebeurtenissen zodat iedereen, maar ook Claire zelf straks kan terugkijken op mooie en liefdevolle momenten. Ook wanneer ze zich er niets meer van kan herinneren.

‘Boek voor mijn dochters’ is een indringend en emotioneel beladen verhaal. Rowan Coleman heeft op een integere maar confronterende wijze een ziektebeeld in woorden om weten te zetten en dat raakt je. Alle personages zijn sympathiek en menselijk neergezet. Wat het gezin meemaakt is heel heftig en

het raakt iedereen genadeloos hard. Het is een oneerlijk proces dat heel veel gevoelens oproept, zowel bij de personen in het verhaal als bij jou als lezer. Herkenning, verdriet, bezorgdheid, boosheid en onmacht passeren de revue, je kunt het je allemaal zo goed voorstellen! De frustratie en het verslagen gevoel zijn zowat tastbaar. Vooral ook gezien de levensfase waar dit gezin zich in bevindt, ze zijn nog zo jong allemaal, het zou 180 graden anders behoren te gaan. Maar het is een sterk gezin, ze proberen zich staande te houden. Met dat in het achterhoofd is het idee van het herinneringenboek dan ook heel mooi gevonden. Het is een waardevol document voor hen die straks willen terugkijken op hun leven met Claire en hoe de gezinssituatie was voor dit alles gebeurde. De liefde die ze voor elkaar voelen wordt gekoesterd, ondanks de strubbelingen waar ze tegenaan lopen. Want die zijn onvermijdelijk en frustrerend. Vooral het besef bij moeder Ruth, die dit voor de tweede keer meemaakt, en de zorg die daaruit voortvloeit zijn erg indrukwekkend. Gevoelens van onmacht ervaar je vooral bij echtgenoot Greg, hij verliest niet alleen zijn vrouw maar ook zichzelf in deze situatie en er is niets wat hij kan doen. Elke dag is een gevecht tegen de genadeloos wegtikkende tijd. De momenten dat het goed gaat met Claire worden intens benut. Vooral voor oudste dochter Caitlin tikt de tijd genadeloos door want zij heeft haar moeder meer nodig dan ooit om antwoorden te krijgen op haar vragen. Hun band is ongelooflijk hecht, en Caitlin zit in een belangrijke fase in haar leven. Ze heeft altijd al een vriendinnenband met Claire gehad maar nu is er vooral de vraag hoe lang het nog gaat duren eer Claires vermogen tot nadenken helemaal wegvalt. En hoe lang heeft dit gezin nog aan effectieve quality time met hun innig geliefde Claire? Claire is net als haar gezin kwetsbaar en bang maar ze blijft een vechter. En dat is ondanks het beladen onderwerp heel mooi neergezet door Rowan Coleman. Er zijn met momenten zelfs meerdere grappige voorvallen en daarmee komt ze heel goed weg. Dat een ziekte als deze ook voor de nodige humor kan zorgen is eigenlijk best bijzonder. Het houdt het boek met momenten wat luchtig en dat is erg prettig gezien het onderwerp. Dat laat ook de veerkracht zien die zo nodig is in dit soort situaties, anders word je gek.

“Dit is het eerste gevecht waar ze ooit in verzeild is geraakt waarvan ze weet dat ze het niet kan winnen”

Het vorige boek van Rowan Coleman was ‘Twintig regels liefde’. Ook daarin beschrijft zij de mooie maar onvermijdelijke kant van het leven. Coleman lijkt zich thuis te voelen in onderwerpen die een mens kwetsbaar maken. Ook nu heeft ze gekozen voor een thema dat je vol in het hart raakt. Ze schrijft integer, open en heel benaderbaar het proces van Claire en haar gezin. Ondanks dat het fictie is kun je merken dat er veel genegenheid en toewijding in het verhaal zitten. Met respect het bespreekbaar maken van wellicht nog steeds een taboe? Het zou in ieder geval niet zo moeten zijn. Wat Claire meemaakt is dagelijkse kost voor veel gezinnen en dat is heel verdrietig. Het is een mensonwaardig proces dat nu toch met heel mooie en bijzondere momenten is verwerkt in deze prachtige roman.

Toch een klein puntje van kritiek. Ondanks dat het verhaal echt heel mooi is en heerlijk wegleest zijn niet alle gebeurtenissen even realistisch, ze zijn zelf haast ondenkbaar. Wel zijn dit de momenten die het grappigste zijn, dus dat maakt het enigszins weer goed. Ook zijn er momenten die niet volledig uit de verf komen. Dat kan met de vertaling van de typisch Britse humor naar het Nederlands te maken hebben. Dat gezegd hebbende krijgt ‘Boek voor mijn dochters’ vier stralende sterren! Het is echt een aanrader en een heerlijk boek om bij te lachen én een traan weg te pinken.