Het derde boek in de Frieda Klein reeks.
Dit boek heeft me minder gepakt dan de voorgaande delen. Ondanks dat het lekker wegleest was dit verhaal toch minder spannend. Er zitten heel veel verschillende personages in wat het ingewikkeld maakt om dit verhaal te volgen.

Het begint dat de moeder van drie door hun middelste dochter wordt gevonden. Zij is om het leven gebracht met een stomp voorwerp die met hevige agressie tegen haar hoofd is geslagen. Frieda Klein komt via haar nichtje Chloë in aanraking met de oudste zoon van dat gezin en raakt hierdoor toch betrokken bij de zaak. Tegelijkertijd krijgt ze te maken met een patiënt in haar kamer, die later geen patiënt blijkt te zijn, maar iemand die via een vaag verhaal over het knippen van iemands haar aangeduid had moeten worden als psychopaat. Later verschijnt een artikel waarin staat dat zij en een paar andere therapeuten niet in staat blijken om psychopaten te herkennen en dus onbekwaam zijn. Bedacht door de irritante Hal Bradshaw.
Het verhaal over het haren knippen laat haar toch niet meer los en zij gaat op onderzoek uit wie dit bedacht heeft en stuit op de verdwijning van Lila Dawes, komt in aanraking met Jim Fearby de journalist die zelf ook op onderzoek is naar nog meer verdwenen meisjes.

Klinkt ingewikkeld? Dat is het eigenljik ook. Er komen zoveel personages en verhaallijnen bij dat je wanneer je een paar dagen geen tijd hebt om te lezen echt even terug moet bladeren wie nou ook alweer wie was. Verder is het dan wel weer knap dat ze ondanks zoveel wisselende verhaallijnen en personages het geheel wel kloppend hebben gemaakt.
Wat mij stoorde in dit verhaal is dat al die verhalen ook wel een beetje langdradig werden. De spanning was niet constant, nu hoeft dat ook niet altijd, maar het was nu echt aanzienlijk minder dan de vorige delen. Frieda's afkeer tegen telefoons vond ik ook een beetje irritant. Dat je niet van telefoons houdt is tot daar aantoe, maar als je iemand bent die zich overal blind instort en niemand op de hoogte brengt en je telefoon gewoon uitschakeld (constant!!) wordt op een gegeven moment wel vervelend.

En dan nog het element Dean Reeve. Daar ben ik gemengd over. Aan de ene kant vind ik het heel spannend en pakkend dat deze nog steeds in het verhaal zit verweven en je niet weet wanneer hij toe zal slaan. Maar aan de andere kant gaat Frieda hier heel laconiek mee om. Als je op zo'n manier bedreigt wordt, hou je dat niet voor je en ga je al zeker niet buiten wandelen midden in de nacht. Ze vertelt het ook aan niemand en eigenlijk vergeet je hem een beetje. Dat is vaag.

Al met al is het een goed boek om te lezen.