Een diepe zucht. Een diepe, voldane en gelukkige zucht. Dat was het enige waar ik toe in staat was na de laatste bladzijde van de Kroon van de Tearling te hebben gelezen. Wat een geweldig boek was dit mensen. Wat een magnifiek, geweldig en fantastisch verhaal!

Erika Johansen heeft een beeldende en heerlijk weglezende schrijfstijl. In een mum van tijd, 3 bladzijdes om precies te zijn, zat ik al midden in het verhaal. Was ik net zo onwetend als Kelsea. Ervoer ik de grimmige sfeer en soms de moedeloosheid van haar situatie. Had ik me al helemaal in haar verplaatst. Liet dit verhaal me niet meer los. Met als gevolg dat ik de Kroon van de Tearling voor het grootste gedeelte met ingehouden adem en kloppend hart heb gelezen. Net als Kelsea verwachtte ik dat er elk moment wat kon gebeuren...

Een zenuwslopende ervaring kan ik je verzekeren, maar dat maakte dit verhaal des te dierbaarder voor me. Want hoe vaak kom je een boek tegen waar je zo in op gaat? Een boek dat je de wereld om je heen laat vergeten en waar je gerust in wil verdwalen? Een boek dat je niet loslaat, zelfs niet om te gaan slapen? Volgens mij kan ik dat op één, nou ja vooruit, twee handen tellen...

Het verhaal zat ook gewoon zo goed in elkaar! De Kroon van de Tearling zit boordevol actie en spanning. Het bevat humor en leuke feitjes zoals de zeven boeken van Rowling (welke boeken zouden dat nu zijn ;) ). Het hield me gewoon in zijn greep! Ik moest en zou erachter komen wat er ging gebeuren. Ik wilde dolgraag ontdekken hoe het allemaal zo was gekomen en de wereld van dit nieuwe, o zo veranderde Europa ontdekken...

Wat frustrerend genoeg maar mondjesmaat gebeurde. Genoeg om je niet verward te voelen, te weinig om voorspellingen te gaan doen en verwachtingen te scheppen. Ik tastte voor het eerst sinds tijden in het complete duister wat betreft het verhaal. Ik kon op geen enkele manier inschatten welke kant het op zou gaan. Wat er zou gebeuren. Wie Kelsea goed of kwaad gezind was. Wat voor een super leuke leeservaring zorgde.

De personages zaten ook heel goed in elkaar. Geen van allen waren ze perfect, maar dat maakte ze des te menselijker. Ze werden niet zwart-wit geportretteerd, niet overduidelijk goed of slecht, nee. Ze hadden elk hun beweegredenen, hun eigen motivatie. Idealen die niet altijd met elkaar overeen kwamen, met alle gevolgen van dien. Ze waren zo neergezet dat je ze kon begrijpen, dat je snapte waarom ze zo handelden, ook al was je het er niet mee eens. Iets wat ik helaas niet zo vaak tegenkom en een ware verademing, hoe erg dit ook op mijn gevoelens speelde.

Kelsea stak echter met kop en staart boven iedereen uit. Het is niet niks waar ze al op jonge leeftijd voor wordt klaar gestoomd. Ook al is ze nog zo goed onderwezen, de werkelijkheid is heel anders. Opeens is ze verantwoordelijk voor een heel koninkrijk. Mag ze beslissingen nemen die het lot van honderdduizenden mensen bepaald. Zet ze haar leven meerdere keren op het spel. Is ze voortdurend in gevaar en heeft ze maar weinig mensen die ze kan vertrouwen.

Toch zet ze door. Neemt besluiten en staat achter ze. Kijkt niet achterom, maar zet een stevige stap voorruit. Alles ten goede van de Tearling. Ze heeft zo'n indrukwekkende kracht in zich. Maakt zo'n geweldige groei door en is gewoon een heerlijk personage om over te lezen. Kelsea is namelijk verre van perfect en onderkent en accepteert dit ook. Het is eens een ander soort personage dat het verhaal draagt en ik kan dan ook niet wachten om te ontdekken hoe ze zich ontwikkeld en de mysteries om haar heen zal ontrafelen.


Conclusie
De Kroon van de Tearling is een aangrijpend verhaal met boeiende personages, geschreven in een pakkende schrijfstijl die je niet meer loslaat. Ik snap volkomen waarom er nu al een film van wordt gemaakt en ze Emma Watson hebben weten te strikken voor de hoofdrol. Het is namelijk te geweldig om links te laten liggen. Dus als je de kans hebt, vooral dit boek lezen. Als je de kans niet hebt, creëer hem! Dit boek zal je namelijk niet teleurstellen!

Deze recensie is als eerste verschenen op CarpeLibra.nl