Voordat je aan dit boek begint: plaats jezelf even terug in de jaren 80. Spray lekker veel haarlak in je gepermanente en gecoupesoleide haardos en ga naar je lokale videotheek. Huur dan de Exorcist, spoel hem daarna achterstevoren weer terug omdat je satansteksten wilt horen en draai je hoofd rond je lijf.
Als je je dit allemaal kunt voorstellen en je houdt wel van een trip down memorylane, lees dan vooral My Best friend’s exorcism. De hunker naar vroeger wordt al meteen gestild bij het zien van de cover. Het boek is verpakt als (gehuurde) VHS videoband met slijtplekken inclusief de stickers “Staff Pick” en “Rewind” alsof je daadwerkelijk deze in handen zou hebben. Erop staan beelden van gillende meisjes met rode ogen zoals je ze ook op filmaffiches zou zien uit die tijd.

Het verhaal gaat over Abby en Gretchen die al hartsvriendinnen zijn vanaf de vijfde klas waarin ze een gezamenlijke ET- en rolschaatsliefde hadden. Op de highschool komen de zaken in een andere verhouding te staan. Op een avond met nieuwe vriendinnen verdwijnt Gretchen, waarna ze de volgende dag weer verschijnt. Echter ze gaat zich steeds vreemder gedragen. Abby vermoedt dat ze een demoon in zich heeft. Ze is echter de enige die deze vermoedens heeft, maar desondanks wil; ze haar beste vriendin toch helpen. Maar het tij keert zich tegen haar.

My best friend’s exorcism ademt echt het gevoel van een klassieke horrorfilm uit de jaren 80. Het leest ook als een film. Lekker over de top, “blood and gore” en ook dat kleffe vriendinnengevoel komt goed terug. Wat ook erg origineel is; elk hoofdstuk begint met een liedje uit die tijd. Het liedje kopt dan ook meteen in hoe het hoofdstuk zal gaan uitzien. Titels zoals: Sunday Bloody Sunday, Number of the beast, Fast Car, Beds are Burning en Don't you forget about me komen langs en laten je meteen hardop meezingen tijdens het lezen. Concluderend: het boek is een fijn tussendoortje waar je niet teveel over na hoeft te denken.