De wereld ligt in puin na een serie buitenaardse aanvallen. Het tienermeisje Cassie heeft bijna iedereen verloren die ze kent en voelt zich de laatste mens op aarde. Ze gaat op zoek naar haar broertje Sam en om hem te kunnen redden accepteert ze, eigenlijk tegen beter weten in, de hulp van Evan Walker. Ze komt er al snel achter dat hij één van de Anderen is, een alien dus. Maar dan wel één die zich tegen zijn eigen soort keert. Het lukt hen om Sam samen met een groepje jongeren te bevrijden uit het militaire kamp waar kinderen worden geresocialiseerd. Deze geherprogrammeerde kindsoldaten vormen de vijfde aanvalsgolf, dit betekent dat niemand, maar dan ook echt niemand, nog te vertrouwen is. In De laatste ster is het dan eindelijk tijd voor de grote finale, oftewel de totale vernietiging van het leven op aarde. Het boek beschrijft de laatste vier dagen voordat het moederschip van de Anderen bommen zullen laten vallen op alle grote steden op de planeet. Wat kan een groep jongeren en een paar kinderen hier nog aan veranderen?

“We dragen het ondraaglijke. We houden het onhoudbare vol. We doen wat gedaan moet worden totdat we zelf ongedaan worden gemaakt”.

Niet zomaar een groepje jongeren dus. In De 5de golf is het voornamelijk Cassie door wiens ogen de lezer de meeste gebeurtenissen beleeft. Later, na de inval in de militaire basis, komen daar andere personages bij. Sam, Zombie, Pepper en Evan worden vervolgens in De oneindige zee psychologisch verder uitgewerkt en stevig neergezet in de verhaallijn. Alle bouwstenen zijn dan gelegd voor de climax in De laatste ster, waarin alle spelers op hun plek staan wanneer uiteindelijk de vijfde golf volledig wordt uitgerold in aanloop naar de totale vernietiging: de zuivering van het menselijk ras. Cassie, Sam, Pepper en Zombie zijn alles kwijtgeraakt waar ze van hielden, ze zijn opgejaagd, bedreigd en hebben moeten doden om te overleven. Ze hebben niets meer te verliezen en nooit zullen zij nog detzelfden zijn.

Deze trilogie is niet alleen erg origineel (Aliens? Origineel? Ja, echt!), maar houdt de lezer ook een spiegel voor. Wanneer de beschaving valt, wankelt de menselijkheid. Niemand is nog te vertrouwen, er is geen samenwerking meer mogelijk en slechts zelfbehoud telt nog. Gelukkig staat Cassie voor de tegenhanger; ooit dacht ze dat ze de laatste mens op aarde was en dit blijft ze ook eigenlijk tot het einde toe vertegenwoordigen. Ondanks alles blijft ze geloven in schuld, verantwoordelijkheid, vergeving en vooral in liefde.

“Vergeving komt niet voort uit onschuld of onwetendheid. Vergeving komt voort uit liefde. En liefde is voor altijd, anders zou het geen liefde zijn”.

Met De laatste ster is er een meer dan bevredigend einde aan de trilogie gekomen. Alle lof voor elke auteur die zijn hoofdpersonen het pad durft te laten bewandelen dat recht doet aan het verhaal, hoe moeilijk dit wellicht is geweest. Wat mij betreft is De laatste ster het beste stuk uit de trilogie geworden.