Mooi boek over de menselijke verhoudingen in de Eerste Wereldoorlog.

Rupert, officier, en Harvey, soldaat, worden kamergenoten in ‘Sonnehaert’, een revalidatiekliniek voor oorlogsslachtoffers. Rupert wordt er opgenomen wegens psychische problemen, veroorzaakt door de oorlog en Harvey wegens ernstige lichamelijke problemen en verminking.

De mannen zouden niet meer van elkaar kunnen verschillen; zowel qua achtergrond, afkomst, opvoeding als ook qua sociale vaardigheden.

Het is een rustig voortkabbelend verhaal, soms wat té traag en hier en daar wat langdradig. Graag had ik de beide heren wat beter leren kennen, hun karakters zijn niet heel erg uitgediept en daardoor blijven ze wat oppervlakkig. Een nadere kennismaking had het verhaal wat meer diepgang kunnen geven.

Buiten de genoemde mannen spelen ook het verplegend personeel alsmede andere soldaten en patiënten een rol, zij het een bescheiden. Een aantal personages die een enkele maal worden genoemd maken het soms wat verwarrend (wie is dat ook alweer?) en voegen niet direct wat toe.

De overgangen van het verhaal van Rupert naar het verhaal van Harvey alsmede de flashbacks naar het verleden vóór de oorlog zijn nergens verwarrend of onduidelijk. Buitengewoon knap gedaan. Het boek nodigt uit tot doorlezen.

Al met al is het een mooi debuut. Herien schrijft prachtig, mooie zinnen en het boek leest plezierig. Het eind van het verhaal is verrassend én bevredigend.

'Hij merkte dat hij beurtelings naar de volmaakte borst en de verminkte arm kon kijken, maar niet naar allebei tegelijk, alsof de schoonheid de verwoesting niet verdroeg, en vice versa.'