Willem Wilmink zou dit jaar 80 jaar zijn geworden, een mooie reden om een boek over hem te schrijven. Op de cover zie ik een schrijvende Willem Wilmink met vleugeltjes. Deze en enkele andere schetsen zijn een leuke aanvulling op de verhalen die in het boek staan.
Jaques Klöters was een van de leerlingen van Willem Wilmink, uit de tijd dat hij nog les ga aan de Universiteit van Amsterdam. Grammatica, een ander vak zou niet bij hem passen. De gedichten van Wilmink bevatten tenslotte ook vele woordspelingen. Hij vertelt over die tijd alsof het gisteren was. Hij heeft mooie herinneringen aan deze man.
Terwijl je verder leest leer je Willem Wilmink goed kennen, de verhalen vertellen over zijn tijd bij het cabaret en over een huis waarin het volgens Willem spookte. De verhalen worden afgewisseld door kleine versjes die Willem Wilmink in die periode heeft geschreven.
Het is een naslagwerk op zich maar heel persoonlijk, geen saaie biografie. De 2 cd’s die bij het boek zitten vullen de gebeurtenissen aan. Geluidsfragmenten, liedjes en interviews.
Het laatste hoofdstuk beschrijft hoe Willem meer kwalen begon te krijgen, oud werd en hoe hij hiermee omging. Een bijzonder einde van een mooi boek.
Ik heb deze beroemde dichter en liedjesschrijver beter leren kennen. Hij was van “voor mijn tijd” maar zo voelt het nu niet meer.
Een mooi boek voor de liefhebber van biografieën en mensen met een verlangen naar hoe het ooit was.