Het verhaal zelf (de plot) is een persoonlijk drama dat grotendeels chronologisch verteld wordt met op cruciale en spannende momenten een futureflash zodat de mogelijke extra spanning niet afleidt van het eigenlijke verhaal. Het dramatische einde is bekend, daar mag geen twijvel over bestaan. Het hoe en waarom en de consequenties zijn de vragen die moeten beantwoord worden.
De achtergrond is heel actueel en realistisch. In een panelgesprek dat ik met hem had op Boekenbeurs Antwerpen 2017 gaf hij dan ook volmondig toe dat een deel van zijn achtergrondinformatie rechtstreeks uit de archieven van krant Metro kwam. Maar ook van gesprekken met mensen uit de veiligheidsdiensten, zelfs de staatsveiligheid.
Schrijven kan hij, Tom is een liefhebber van literaire volzinnen, het is dan ook helemaal niet moeilijk om het boek uit te lezen. Het is bewust geen thriller maar als lezer wil je toch weten hoe het verder gaat met de relatie tussen Gideon en de (Syrische) vluchtelingen die hij in huis haalde.
Bewust is gekozen om een aantal vragen open te laten zoals wat is er echt gebeurd met Youssef, moeder en dochter? De schrijver heeft - uiteraard - zijn mening maar is vooral benieuwd wat de lezer er van denkt. Tijdens het panelgesprek waren er haast evenveel meningen als deelnemers en Tom Lanoye noemde dat een succes. Het boek is afgelopen terwijl het verhaal nog verder gaat. Er zal zeker geen vervolg komen.
De schrijver doet zijn best om objectief te zijn en toch een boodschap te brengen over mensen die slachtoffer worden van het leven. Dat is niet helemaal gelukt, je merkt toch wel de invloed van zijn seksuele en politieke geaardheid. Maar zonder dat dit in een (politiek) pamflet uitmondt.
Het boek is waard om door iedereen gelezen te worden, het laat absoluut toe om er je eigen mening over te formuleren en als die leiden tot vruchtbare discussies zal de wereld er enkel beter van worden. Want een mooi beeld van onze samenleving en nabije toekomst levert het boek niet.