Wat een juweel van een boekje! Het verhaal ademt een sfeer van tijdloosheid uit. De uitgestrektheid van het landschap kun je terug vinden in de uitgestrektheid van de gedachten van de hoofdpersoon. Maar ook in de schrijfwijze van de auteur is er sprake van een soort prettige grenzeloosheid. Het soepel vervloeien van de ervaringen van de hoofdpersoon met die van de dame die zij voorleest én met de vrouwen in de voorgelezen verhalen. Dit klinkt ingewikkeld, maar is het absoluut niet. Zo zijn er meerdere lagen in het boek, die met elkaar in contact komen. Om een idee te krijgen van de schrijfstijl volgt hier een fragment uit het boekje, waarbij de hoofdpersoon door het treinraam kijkt en het landschap aan zich voorbij ziet snellen:
“Grenzeloze uitgestrektheid waarin mijn eigen beperkingen verdwenen, waarin ik dat gevoel van steeds verdere verwijdering kwijtraakte dat me een beetje duizelig, een beetje bang maakte. Ik vergat mezelf, beter gezegd, ik was in de ban, in de roes van het soort eenzaamheid dat een reis oproept, dat tijdelijk vergeten van gewoontes en bekende aanknopingspunten.”