Dit is een sappige schelmenroman over de Amerikaan Harry Niles, die als jongen is opgegroeid in Tokio en zich als volwassene in het Japan van vlak voor de Tweede Wereldoorlog heeft ontwikkeld tot zo’n echte onaangepaste sjacheraar.
Vanaf de eerste pagina’s word je meteen in het verhaal gezogen en lezen we over Harry’s levenswandel, hier en daar afgewisseld met herinneringen uit zijn jeugd. Het verhaal leest lekker weg. Harry is een interessant hoofdpersoon: zo’n man waar je, ondanks al zijn tekortkomingen, sympathie voor kunt opbouwen, omdat zijn hart toch op de goede plaats zit. Ook zijn de belevenissen waarover je leest allemaal erg leuk en onderhoudend. Maar wat dit boek ontbeert is een duidelijke richting. Zelfs na de eerste 200 pagina’s kon ik nog geen duidelijke plot ontwaren. Dit terwijl er van alles langs komt: Harry’s relatie met een geisha, zijn zwendelpraktijken en zijn eigen café, hoe hij wordt gezocht door de Japanse gedachtepolitie, hoe hij de woede op zijn hals heeft gehaald van een eerzuchtige Japanse kolonel en natuurlijk zijn belevenissen in zijn jeugd. Op zich allemaal wel interessant, maar het verhaal lijkt zich nergens naar toe te bewegen.
Tot het einde blijft de focus van Martin Cruz Smith zo ongericht en het onbestemde open einde vol losse eindjes is in die zin maar al te passend bij het boek. Het laat toch een beetje onbevredigend gevoel achter.
Concluderend: een vermakelijk boek, maar in alle eerlijkheid ook niet veel meer dan dat.