Denise Drijver is een succesvol advocate op het kantoor van haar vader.
Wanneer deze een fusie aangaat met Van den Bosch advocaten komt Denise in contact met Richard Kleijn de schoonzoon van de grote baas.
Denise woont samen met Bram in haar ouderlijke huis aan de Oranje Nassaulaan in Amsterdam-Zuid.
Bram en Denise hebben elkaar leren kennen toen ze samen met haar beste vriendin Ariane in Groningen was op een studentenfeest.

Bram staat onder de douche als Denises oog valt op zijn mobiel.
Ze vermoedt al een tijd dat Bram een ander heeft.
Plotseling komt er een gedachte bij haar op: “zou hij iets te verbergen hebben”?
Denise pakt de telefoon kijkt schichtig over haar schouder en zet de telefoon aan.
Als het haar lukt om de telefoon te ontgrendelen, scrolt ze door de meest recente sms'jes. Ze kan niets ontdekken.
Schuldig zelfs wat teleurgesteld sluit ze de app.
Ineens komt er een berichtje binnen van Wordfeud. Wantrouwig klikt ze op de melding. Brams tegenspeler staat onder de naam “A”. Er waren verschillende woorden neergelegd die er niet om logen wat er gaande was.
De “A”.. toch niet haar vriendin Ariane?

Als Richard samen met Denise een zaak moet voorbereiden ontstaat er een een innig contact tussen hen. Denise besluit Richard te verrassen op zijn volkstuintje, hun liefdesnestje, op Amstelglorie.
Als ze aankomt stalt ze haar fiets bij de receptie en haast zich naar het tuinhuisje. 'Verrassing” roep ze en verwacht dat ze Richard aantreft op het terras maar ze ziet 2 lege tuinstoelen.
Op de tafel ligt een dossier en er staat een half gevuld cognacglas.
“Richard” nog geen reactie.
Loom laat ze zich in een stoel zakken en neemt een slok uit het glas.
Ze checkt haar mail en fantaseert een beetje. Ze neemt een glas wijn.
Voor de tweede keer gaat ze het slecht verlichte tuinhuisje in en stoot haar knie.
Waar is die lichtschakelaar. Met haar voet stuit op iets.
Denise verstijft; het is een hand en ze herkent het lichaam waar die bij hoort.
Richard ligt bewegingloos op zijn rug.
Ze weet gelijk dat hij dood is. In haar carrière heeft ze genoeg foto's gezien om te concluderen dat er sprake is van een misdrijf. Paniek maakt dat ze niet weet wat ze moet doen. Toch pakt ze haar mobiel om het alarmnummer te bellen. Ineens loopt er iemand op het tuinpad.
Dat moet de moordenaar zijn. Er is 1 deur naar buiten.
Angstig kijkt ze om zich heen. Denise duikt achter een gordijn op het bed. Wat komt hij doen? Er klinkt kabaal uit de kamer. Allerlei gedachten gaan door haar hoofd wat ze moet doen. Mijn tas …. die ligt naast het lijk van Richard. Ze strekt haar arm naar het hengsel. Ze kan er niet bij. Ineens is het stil. Toch lukt het haar om haar tas te pakken. Wat is dat klokkende geluid? Ineens een klik en de ruimte achter het gordijn licht op. Ze ruikt terpentine. Het zweet breekt haar uit. De kamer staat in lichterlaaie.
Inmiddels hebben de vlammen het bed bereikt. Tot haar schrik ziet Denise een silhouet in de deuropening. De rook beneemt haar de adem en hoestend rolt ze naar een raam achter het bed. Er komt geen beweging in. Ineens ziet ze de schroefdop en met haar laatste kracht draait ze de dop los en perst zich naar buiten. Ze kijkt naar de hel achter haar en beseft dat ze op het nippertje is ontsnapt. Enkele minuten later fietst ze weg van de onheilsplek en een aantal brandweerwagens rijdt haar met luide sirenes te gemoed.

Bovenstaande is het spannende begin van het verhaal.
De rest vond ik wat langdradig en het spannende was er wel af.
Er staan enkele anekdotes waar ik erg om heb moeten lachen.
Toch wilde ik verder lezen omdat ik wilde weten hoe het afliep.
Het leest erg makkelijk en in enkele avonden had ik het boek uit.
Het einde vond ik wat afgeraffeld.
De term “Varkensbloed in chocolade” heb ik enkele malen in het boek gelezen maar
het is me nog steeds niet helemaal duidelijk waar het precies op slaat.
Voor een debuut vind ik het niet slecht en ik ondanks alles hoop ik dat Ronald nog meer gaat schrijven.
Ik geef dit boek 3½ *

Rozenburg, 10 mei 2015
Annemarie van de Kuilen