Na de 32 hoofdstukken uit deel 1 begint Murakami in dit tweede deel met het oplossen van de opgeworpen mysteries. Op de Murakami-manier welteverstaan. De portretschilder, na zijn scheiding tijdelijk woonachtig in het huis van de beroemde schilder Tomohiko Amada, werkt verder aan het portret van buurmeisje Marie, met haar tante Shoko Akigawa als chaperonne, terwijl overbuurman Menshiki de zaken nauwlettend in de gaten houdt. Het mysterieuze schilderij De moord op Commendatore lijkt door Tomohiko niet voor niets op zolder te zijn verborgen. Vreemde krachten trekken de schilder steeds naar een holte in het bos, voorwerpen in huis lijken te verdwijnen en het schilderij blijft hem op een angstaanjagende manier in zijn greep houden. Als Marie spoorloos verdwijnt, lijkt daarna ook de schilder een aantal dagen van de aardbodem te verdwijnen en doorleeft hij het schilderij. Na alle bizarre ontwikkelingen eindigt de portretschilder nagenoeg op dezelfde plek als waar zijn leven maanden daarvoor leek te ontsporen. Daar waar het einde van deel een in tempo leek stil te vallen, pakt Murakami in het tweede deel flink uit. Op een briljante manier zet hij het ene absurde voorval na het andere neer. Eenmaal aan het lezen moet je weten waar het verhaal naartoe gaat. Een razendsnel surrealistisch verhaal, dat zelfs na meer dan duizend pagina’s nog steeds weet te boeien.