1967 Odelle, een meisje uit Trinidad, woont al een paar jaar in Londen als ze een baan krijgt als typiste in een museum bij de mysterieuze Marjolein Quick. Als haar vriend bij het museum aan komt zetten met een schilderij, wordt dat herkend als een onbekend stuk van een Spaanse schilder.

1936 Olive woont tijdelijk met haar ouders in Spanje. Ze is aangenomen op een kunstacademie in Engeland, maar volgens haar vader is “kunst voor mannen” en gaat ze niet. In het huis krijgt de familie huishoudelijke hulp van Teresa en haar broer Isaac, waarbij de relaties al snel veranderen.

Jessie Burton debuteerde met een gewaagd boek: als Engelse schreef ze over de Gouden Eeuw in Amsterdam: "Het huis in de gouden bocht".
Deze keer koos ze opnieuw voor een roman wat zich deels afspeelt in het buitenland: Spanje. Wat een prachtige roman, met twee verhaallijnen die verspringen tussen 1937 Spanje en 1967 Londen, met als rode lijn een schilderij van Rufina en de leeuw.

De twee verhaallijnen hangen samen en vullen elkaar volledig aan. De sfeer van de jaren 40 en jaren 70 zijn voelbaar, en de hoofdpersonen nemen een constante plek in in je hoofd. Je leeft en voelt met ze mee.
Het heeft een bepaalde spanning en mysterie, het heeft liefde, verraad, jaloezie, het gaat over talent, kunst en hoe daarmee wordt omgegaan, het is boeiend en afwisselend en het ware verhaal wordt pas op de laatste bladzijde verklaart.

"Je moet klaar zijn voor dat moment van geluk hebben. Je moet je pionnen vooruitzetten."
Een van de zinnen uit de eerste zeven regels van het boek. Het is een opening waarvan het lijkt alsof het zeer willekeurig is neergezet, maar na de laatste bladzijde blijkt het einde al verweven te zitten in het begin.

Een kunstwerk op de cover en een kunstwerk in het boek, dat zelf een waar kunstwerk genoemd mag worden.