Godian Ejiogu (theoloog en pastoraal werker) voert al jaren strijd tegen racisme. In Mijn droom zet de geboren Nigeriaan Afrika en Nederland tegen elkaar af vanuit een christelijke visie. Het boek is de neerslag van indringende gesprekken die hij voerde. Geen omfloerste conclusies van de man die inmiddels vele jaren in Nederland woont.

Hij ziet als gelovig mens de wankele rol van religie, die samen met overheden debet is aan bloedige oorlogen. Voor hem is er slechts één oplossing voor het mondiale gekrakeel: het aardse koninkrijk als afspiegeling van Gods Koninkrijk. In dat verband is het niet zo vreemd dat hij ons koningspaar hoog heeft zitten. Het staat natuurlijk niet los van de belangstelling die koning Willem Alexander toont voor zijn gedachtegang, verpakt in Peace Servant, het bedrijf van Ejiogu dat zich inzet voor een samenleving met gelijke kansen.

Wat dan Afrika en Nederland betreft ziet hij het vast zitten aan het verleden als een enorme blokkade. Ons koloniale verleden waar we zelf te gemakkelijk overheen stappen en waar de Afrikaan de huidige generaties op aanspreekt. Daarnaast het Afrikaanse pantheïsme (God in alles) tegenover Europese theïsme (God boven alles). Ook de groeiende kloof tussen arm en rijk haalt zijn pen. De armen als voornaamste kapitaal van de rijken. De in zichzelf gekeerde Calvinist ziet weliswaar niet langer Afrikanen als dom en wild, maar blijft diep in zijn wezen blank als superieur beschouwen.

De auteur wordt wat dat betreft op zijn wenken bediend door minister Blok met zijn ‘Surinaamse uitspraken’. Hoe paradoxaal met het streven van de Nederlander om in de zon het liefst zo snel mogelijk zo bruin als maar kan te worden. (V)echtscheidingen leiden tot extra beschadiging van de Afrikaanse kinderen. De onterechte uitzetting van Nigerianen in 2007 blijft niet onbesproken. Nederland speelde het klaar om zelfs mensen met een paspoort op het vliegtuig te zetten.  

De rechtspraak krijgt ervan langs als deze migranten een houding van onmacht bezorgt omdat ze in zijn ogen bij voorbaat in processen schuldig worden verklaard. Interessant zijn de verschillen die de schrijver waarneemt bij een vergelijk tussen Nederlandse provincies. Daar waar mensen rustig bij iets moois in een tuin kunnen kijken en elders in het land “Wat mot je” opklinkt.  

Eliogu is geen pessimist. Hij houdt het erop dat wat het racisme betreft de minderheid de sterkste megafoon heeft. De Europeaan, en dus ook de Nederlander, voor wie zich door de eeuwen heen economisch gewin prioriteit heeft. Kritiek op de missionarissen die heersers in een zetel zetten door de onderdrukten in Afrika voor te houden dat het bij de eindafrekening allemaal beter gaat worden. Het geeft de dictatoriale krachten de vrijbrief om het volk nog dieper te vernederen en in het moeras van de armoede te drukken.  

Dan toch worstelt hij met de botsing tussen de mens als God’s evenbeeld en de mens die verprutst. Met voorbeelden geeft hij aan dat racisme is vastgeroest in het denken. De schrik die het bezorgt als je in gesprekken dat gegeven naar boven haalt. Wat je met het woord belijdt en met de daad bestrijdt. Een boek dat aanzet tot denken. Hier spreekt de filosoof achter de theoloog. De droom van Ejiogu zou sommige krachten in het veld uit hun slaap moeten houden.