Truth & Dare is een uitgever met de moderne vrouw als doelgroep. Hier zijn het hoofdzakelijk vrouwelijke auteurs die de kar trekken. Bill Floyd (1968) is wat dat betreft een uitzondering. De schrijver, die werkzaam is in de verzekeringswereld, debuteert met Kijk niet om, een literaire thriller met een vrouwelijke touch die prima past binnen het beleid van de uitgever.

Protagonist Nina Mosley denkt een voorbeeldig leven te hebben, totdat haar man gearresteerd wordt wegens het martelen en daarna vermoorden van ten minste twaalf mensen. Hem wacht de doodstraf. Er is geen enkele aanwijzing dat Mosley ooit heeft geweten dat haar man, van wie ze inmiddels gescheiden is, een seriemoordenaar was. Ze krijgt zodoende geen straf opgelegd. Ze wil een nieuwe start maken en nadat ze een andere naam heeft aangenomen verhuisd ze samen met haar zoon naar een andere stad. Alles lijkt voorspoedig te verlopen totdat ze op een dag een man tegenkomt die haar herkent. Het blijkt dat hij de vader is van de dochter die door Mosleys ex-man is vermoord. Hij beschouwt Mosley als medeplichtige en kan het niet verteren dat zij door de rechtbank volledig onschuldig is verklaard. Zijn haatgevoelens gaan zo ver dat hij een publieke campagne voert om Mosley te doen breken.

Als het om emoties gaat haalt Floyd het onderste uit de kan. Ondanks een paar schokkende passages is Kijk niet om  niet geschreven om de lezer met bloederige scènes, kogelregens, of wilde achtervolgingen te vermaken. Het is geschreven om de impact op het leven van een gebrandmerkte vrouw tot in je diepste vezels door te laten dringen. Het verhaal vervult een voorbeeldfunctie als het gaat om wilskracht, strijd en acceptatie. Je ervaart de boze tongen van een grote menigte tegen het woord van één gevoelige vrouw en haar minstens zo kwetsbare zoon. Wees zodoende niet beschaamd af en toe een traantje weg te pinken. Geniet vervolgens van de momenten waarop Mosley wél op steun kan rekenen.

De verhaallijn is met uitzondering van de laatste hoofdstukken vrij dun. Het verhaal is hierdoor erg aangewezen op de verteltrant, die gelukkig veel goedmaakt. Toch blijft je het gevoel bekruipen dat naarmate het boek het einde nadert, het spektakel de emoties in een hoekje drukt. Floyd laat als het ware zijn vrouwvriendelijke schrijverskunsten steeds meer los en verruilt ze voor een manvriendelijke ontknoping. Dit is jammer want de sympathie die hij zo heeft opgebouwd gaat enigszins verloren.

Aan de flashbacks heeft de auteur hard gewerkt. Je maakt de protagonist afwisselend mee tussen haar nieuwe bestaan en haar oude leven, dat zich langzaamaan tot een tragedie ontpopt. Kijk niet om  blijft ondanks de vele uitstapjes naar het verleden in een vloeiende lijn doorlopen. Floyd heeft voor prettig leesvoer gezorgd. Niet hoogstaand, wel indrukwekkend.