Geweldig. Geheel vanuit een oud, eigenzinnig paard geschreven. Maar dan ook écht vanuit het dier, zoals het ziet, voel, ruikt en alles waarneemt, echt alles wat in zijn omgeving plaatsvindt; wat zich in de natuur en op de boerderij afspeelt, wat er ritselt en beweegt; van het kleinste miertje tot aan de mensen rondom hem en intussen vertelt hij zijn verhaal, zijn waarnemingen gewoon door.

Ik wórd het paard, ik zit ín het paard, ik zie, hoor, ruik en voel zoals het paard. Wat een bizar mooi geschreven boek. Dit blijft me nog jaren bij.

Op ontroerende wijze beschrijft Van Mersbergen het vertrouwen dat heel voorzichtig ontstaat tussen het paard en het meisje. Het dier leest haar, constateert maar oordeelt nooit. Hij krijgt geen menselijke trekjes, maar blijft gewoon paard, levend in het moment.

‘Equo ne credite’. Vertrouw het paard niet. Dit is het credo voorin het boek. Dat geeft dan toch weer te denken…