“De stem van mijn moeder” is helemaal niet een vlot leesbaar boek. Voortdurend confronteert Benali de lezer met de typische eigenaardigheden van een Marokkaans gezin, met een paternalistische, maar eerder zwakke schreeuwlelijk van een vader, een zielige, lijdende, levensvreemde moeder en twee zonen die zich hullen in een cocon van eigengereidheid en hautaine wreedheid. Benali schetst, soms op erg brutale wijze de gedragingen van de gezinsleden en deinst er niet voor terug het eigen levenspatroon van deze ontwortelden met een vlijmscherpe zelfspot te omkaderen. Nergens in zijn bijzonder boek is de auteur schamper tegenover de autochtone Nederlandse samenleving of haar conservatieve instellingen. Bepaalde uitdrukkingen en beschouwingen deden me bij wijlen huiveren, maar dat zal wil zijn oorsprong vinden in de religieuze en pedagogische keurslijfjes waarin onze generatie geperst en gepest werd.
Ik ga de goede raad van de persoon die mij het boek had aanbevolen ter harte nemen…ik ga in een nabije toekomst dit gezegend werk van Benali nóg eens lezen, maar dan grondiger en er mijn tijd voor nemen.