Dit boek was erg goed, een plezier om te lezen. Dat valt natuurlijk te verwachten bij het horen van de naam Harry Mulisch, één van De Grote Drie, de drie auteurs die de naoorlogse Nederlandse literatuur kenmerken. Harry Mulisch is het kind van een Oostenrijks-Hongaarse vader en een Duits-joodse moeder. Zijn vader collaboreerde en kon zo ook Mulisch en zijn moeder beschermen. Aangezien Mulisch de oorlog dus aan beide kanten heeft meegemaakt, zowel bij de agressors als bij de slachtoffers, zegt hij van zichzelf: “Ik bén de Tweede Wereldoorlog.” Dat had zo zijn invloed op zijn latere literaire werken, en zeker op dit werk.
Het boek ‘De Aanslag’ gaat over Anton, een Nederlandse jongen die zijn vader, moeder en broer verliest tijdens represailles als wraak voor de moord op een politieagent. Hijzelf is op dat moment 12 jaar. Hij groeit op bij zijn oom in Amsterdam en probeert gedurende heel zijn verdere leven de oorlog te verdringen. U hoeft er zelfs niet om te raden: dat lukt niet al te best.
Dit boek is geschreven in Mulisch’ eigen fascinerende stijl, vol symboliek en vooruitwijzingen. Daar kom je uiteraard pas later achter, dus hierover zal ik niet te veel verklappen.
De Aanslag geeft je ook een goede inkijk in het leven zoals het was in de hongerwinter in het noorden van Nederland. Maar dat niet alleen: het beste aan het boek is de verbluffende inkijk die je krijgt in de gevoelens en gedachten van Anton. Het boek is heel gestructureerd: op basis van toevallige ontmoetingen komt Anton meer te weten over het verleden. Hierbij voel je als lezer echt wat Anton voelt, en dat element wordt alleen maar sterker naar mate het verhaal vordert.
Mulisch hanteert hier dus zijn gebruikelijke fascinerende schrijfstijl, vol symboliek en vooruitwijzingen. Hij geeft je een inkijk in het leven tijdens de hongerwinter én je voelt ook op verbluffende wijze mee met wat het hoofdpersonage Anton voelt. Dat maakt het boek een plezier om te lezen: een echte aanrader.