Nogal platte, volkse humor type toogpraat met in de omringende tekst toch nogal wat veel subtielere doordenkertjes.
Leonard Huizinga heeft het in de vingers om prettig lezende boeken te schrijven en heeft bovendien de 2 ideale figuren gevonden om zijn humoristische verhalen aan op te hangen, meteen de titel van dit eerste boek uit een hele reeks: Adriaan en Olvier.
Net zoals zijn personages neemt Huizinga een loopje met de realiteit als deze niet in zijn wereldbeeld, ttz het verhaal, past. Hij gaat gewoon door zonder verdere plichtplegingen en als lezer ga je gewoon mee, bang om iets te missen.
Er zit een rode draad en een zekere spanning in het verhaal maar dat belet je niet om als lezer het boek neer te leggen, even wat serieuzere zaken waar te nemen, en dan vrolijk verder te gaan.
Ik zie twee groepen van mensen, helemaal tegen of net helemaal voor en waarschijnlijk om dezelde redenen: de goede smaak, het gehalte aan humor, ...