Ik ben overduidelijk in een Griekse Mythologie stemming momenteel. Het eerste deel van deze serie beviel me al ongelooflijk goed, maar het tweede deel beviel me zo mogelijk nog beter! En dat komt niet alleen omdat het zo ontiegelijk lekker leest.

Het verhaal gaat verder waar het gestopt is en met elke bladzijde wordt het spannender en spannender. Ik ben zelf geen grote fan van het verhaallijntje waarbij Lucas en Helen denken neef en nicht te zijn (terwijl wij al lang weten dat ze dat niet zijn), maar ik begin ergens een vaag vermoeden te krijgen dat er een hele goede reden was voor Daphne om dit aan haar dochter te zeggen. Maar zoals past bij een echte Griekse tragedie: Juist als je iets probeert te voorkomen, gebeurt het uiteindelijk toch.

Wat dat betreft kent het plot een weinig verrassend verloop, maar dat maakt het verhaal niet minder boeiend en niet minder leuk. In dit boek wordt de world building van de onderwereld uitgebreid. We krijgen meer en meer te zien van de Hades, van de mogelijkheden daar en ik vind het zelf heel fijn om te zien dat de Hades in dit boek inderdaad meer is dan alleen maar de hel. Het is ook de hemel.

Daarnaast was ik positief verrast door Hades zelf. Hades wordt in veel verhalen afgeschilderd als de duivel, als de slechterik, maar er is in de Griekse mythologie eigenlijk weinig basis om hem zo af te schilderen. Angelini heeft dit duidelijk wel goed begrepen en gezien. De Hades in dit boek is geen schurk, geen boeman. Hij is verrassend menselijk en wellicht de minst bedreigende van zijn broers.

Dat was een ander leuk deel aan dit boek. Voor het eerst maken we kennis met enkele Goden, naast alle andere nieuwe halfgoden die we in dit boek leren kennen, en ik kan niet wachten om er meer te leren kennen in het volgende boek. Ik twijfel er niet aan dat dat uiteindelijk gaat gebeuren.

Ik heb er nu al zin in!