Wat kan Isabel Allende prachtig schrijven! Ze schrijft mooie meeslepende, verhalende, beeldende zinnen in De Winter Voorbij. Het verhaal van het lijk en de verdwenen auto zijn een kapstok om de levensverhalen van de drie hoofdpersonen aan op te hangen. De hoofdpersonen vertellen de gruwelijke geschiedenis van de Zuid-Amerikaanse landen op integere, feitelijke wijze. Het is een actueel boek, maar het is vooral een boek over de kracht van liefde. Het boek had kunnen eindigen met En ze leefden nog lang en gelukkig. Maar het eindigt met een citaat van Camus: Midden in de winter begreep ik eindelijk dat er een onoverwinnelijke zomer in mij huisde. Dat is nog mooier.