Mopperkont Piet heeft al heel wat meegemaakt en bevindt zich in de winterdagen van zijn leven. Het enige dat hij eigenlijk nog wil is dat hij zo nu en dan zijn (achter/klein)kinderen ziet, maar niet te lang of te vaak want dat is toch wel druk, en dat hij kan genieten van een mooi stuk muziek, het is een man van weinig woorden. Piet krijgt echter te maken met dingen die, als hij het voor het zeggen had, niet zouden gebeuren. Hij moppert dan wel maar naargelang de zaken zich ontwikkelen betrapt hij zich er toch op dat hij toch nog wel kan genieten. En dat zorgt voor verrassingen.


Wat meteen al opvalt is de bijzondere titel, duidelijk een gezegde of uitdrukking en roept meteen de vraag op ‘wat is Piet Kreel dan nog wel?’. De verklaring daarvoor krijg je gaandeweg het verhaal en heeft best een emotionele uitleg, vooral als je eenmaal weet wat Piet allemaal heeft meegemaakt. Het verhaal is in de basis namelijk heel klein maar daardoor niet minder indrukwekkend. Mensen van die leeftijd, Piet is 92, hebben al heel wat gezien en meegemaakt en Piet is daarop geen uitzondering. Het gaat niet alleen om de herinneringen die hij ophaalt of waarmee hij het hedendaagse leven vergelijkt, 'vroeger was alles anders/beter’, maar ook hoe hij openstaat voor de generaties na hem. Het nodige gemopper zorgt voor wat grappig drama en dat zorgt dan weer voor een glimlach in het verhaal. Dat wil zeggen dat deze mopperkont je toch wel raakt.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat verhalen van, al dan niet mopperende, mannen op leeftijd het gewoon ook goed doen. Denk aan ‘De 100-jarige man’ en ‘Ove’. Piet heeft wel wat overeenkomsten met deze voorbeelden maar behoudt gelukkig een eigen identiteit en maakt andere dingen mee die je als lezer gewoon een goed gevoel geven en die ook grappig zijn. Ondanks zijn gemopper heeft Piet Kreel een hoog knuffelgehalte en dat is zeker te danken aan de mooie uitwerking van zijn karakter waar Geurtse zich duidelijk in heeft verdiept.

Op de schrijfstijl van Geurtse valt niet veel af te dingen. Hij schrijft vlot en maakt gebruik van korte hoofdstukken. Piet heeft liefde gekend en verloren, hij heeft oorlog gezien en ervaren en zoveel dingen zien ontstaan dat het ook geen wonder is dat hij berust in alles wat hij heeft meegemaakt en zijn herinneringen koestert. Maar Piet heeft een tweetal buurvrouwen die daar heel anders over denken en hem uit die comfortzone halen zodat hij, met respect voor alles in zijn leven, nu ook kan genieten van de dag van vandaag.

Er is nog een verhaallijn en dat is die van zijn familie, daar gebeurt ook het een en ander. Daar lag nog wel wat ruimte tot meer, gevoelsmatig werd dat nét wat te kort gehouden, terwijl juist ook dat aspect bepalend is voor het verdere verloop van het verhaal. Piet doet wat hij doet ook juist daarom! De nodige humor op zijn tijd zorgt dat het verhaal luchtig leest want er zijn ook momenten dat je een brok in je keel hebt. Dit alles maakt dit boek tot een bijzonder prettige leeservaring.

‘Piet Kreel is nog wel’ is een vertederend verhaal waar je kennis maakt met een in traditie gedrenkte ‘oude knar’ die toch nog een omwenteling maakt in zijn leven ondanks zijn respectabele leeftijd. Generaties komen samen zonder hun identiteit te verliezen en ondanks dat het geen dik boek is, gebeurt er toch best het een en ander. Geurtse heeft met dit verhaal, al dan niet bewust, ook een actueel maatschappelijk probleem aangekaart, namelijk de vereenzaming van onze ouden van dagen. Kijk eens wat verder om je heen, er zijn zoveel ouderen eenzaam die verpieteren achter de geraniums. Steek eens een helpende hand uit want een klein gebaar heeft groots effect. En net als bij Piet Kreel moet je dan maar door dat, soms theatrale, gemopper heen prikken. Het heeft ook wel weer iets, toch?

Puur op het mooi klein gehouden verhaal, de vertelling en de onderliggende maatschappelijke boodschap krijgt Piet Kreel 3,5 welgemeende sterren. Een veelbelovend debuut van Geurtse!