Ik vond het wel een verrassend boek met interessante bespiegelingen over kunst en filosofie, over de inzet van je eigen leven, je eigen lichaam zelfs, bij het maken van je kunst. De voorbeelden van Bas Jan Adler en Marina Abramovic maakten me zo nieuwsgierig dat ik ze op Internet nagezocht heb. Het werd alleen op een bepaald moment wat veel allemaal met literaire en artistieke verwijzingen.
Het boek is goed geschreven en ingenieus opgebouwd. Er zit ook zeker spanning in maar dat zakt in de 2e helft van het boek wat weg.
Maar toch, toch boeide het me nooit volledig. Het was me iets te gekunsteld denk ik, te hoogdravend. Misschien heeft Niña teveel haar best gedaan?