Het was de tijd dat het er wild aan toeging in de rockscene, Melody Maker meer dan 100.000 abonnees had en in Nederland ‘iedereen’ Muziekkrant Oor las. De 19-jarige Allan Jones reageert met een pittige brief op een advertentie voor een ‘bevooroordeeld persoon die veel van popmuziek weet’. Hij zal bij het Britse rocktijdschrift 20 jaar lang in een tsunami van drank, geweld, speed en/of coke reportages blijven maken. Daarna publiceert hij in het rock- en filmblad Uncut maandelijks een sterk verhaal uit die tijd, die onder het motto ‘Rock ’n Roll war stories’ zijn gebundeld.
Sterke verhalen zát, want het ging in die tijd van dik hout en Jones was als verslaggever overal bij. We lezen hoe hij Johnny Rotten – piepjong en broodmager - en nog tien mensen in de cel ziet belanden als de Londense politie een feestboot ontruimt waarop de Sex Pistols een illegaal concert geven. Ozzy Osbourne (Black Sabbath) piest waar Jones bijstaat op een oorlogsmonument in Texas en wordt prompt in de boeien geslagen. Lou Reed, die zo te lezen een lifetime achievement award voor grootste-klootzak-ever-in de-rock-’n-roll’ verdient, slaat na een etentje voor Jones’ neus David Bowie in elkaar omdat die ‘iets verkeerds gezegd zou hebben’.
Rare jongens, die rockers. Maar, toegejuicht worden door 50.000 uitzinnige pubers terwijl je enige wapenfeit is dat je goed naar Chuck Berry en Jerry Lee Lewis hebt geluisterd en het lef hebt op een podium wat akkoorden aan te slaan of keelklanken voort te brengen - wie zou daar niet leip van worden. Overlever Osborne is er in een van de interviews eerlijk over: “vogels de strot afbijten, stukken vlees het publiek ingooien, de kids vonden het prachtig - ik snap zelf ook niet waarom.” Rock- en popmuzikanten waren àlles in die tijd. Er wás ook verder niks: geen computergames, geen YouTube. Je platenverzameling en sparen voor een concert, dat was het in die tijd.
In Thatcher-Engeland waren hardrock en vooral punk, tegenpolen van de weëe bloemengeneratie (‘We’re going to San Francisco’), vooral een uitingsvorm van jongeren die zich afgewezen voelden door de maatschappij. Een generatie later ga je begrijpen waarom ouders het niet hadden op de zelfdestructieve figuren, zie de omvangrijke ‘27 club’ van jonggestorven artiesten uit die tijd. Hoe ver lijkt die boosheid van die generatie nu achter ons te liggen? Beyoncé, Armin van Buren, Madonna of Tiësto hoor je niet zeggen dat ze ‘jong willen sterven’. Je zou er melancholisch van worden. In de woorden van Kevin Johnsons weemoedige hit uit 1974:
Rock 'n' Roll I gave you all the best years of my life
I was so busy in the backroom, writing lovesongs to you
While you were changing your direction, I never even knew
De interviews doen soms denken aan gesprekken tussen ouwe kerels voor wie de militaire dienst de mooiste tijd van hun leven was. Toepasselijk, want het waren immers mannen die het beeld bepaalden. De enige vrouwelijke artiest tussen de meer dan 100 stukjes in het boek is, als we Chrissie Hynde van de Pretenders (een band) niet meetellen, Patti Smith. Verder moesten ‘chicks’ vooral meegaand zijn als pr-vrouw of groupie.
Legendarisch popjournalist Jones beeldt zichzelf op de achterflap af als androgyne 19-jarige (geen wonder dat we lezen hoe de behoorlijk weirde multi-instrumentalist Mike Oldfield tijdens een gesprek aanvallig over Allans handen begint te aaien). Maar al is ook hij nu een gezellig ronde vijftiger met een brilletje – blijft dat hij een kei is in het observeren en interviewen van artiesten die op de keper beschouwd maar heel weinig te zeggen hebben. Als je al nooit van hardrock hield, heb je niets met deze verhalen. Mick Ronson, The Police, Nick Lowe, Elvis Costello, Al Stewart, The Clash, Dr. Feelgood – als die namen herinneringen oproepen aan je favo lp’s van vroeger, ga je hiervan genieten.