Allereerst dacht ik een chicklit in handen te hebben, gemixt met een beetje zelfhulp. Maar in dat hokje bleek het boek toch echt niet te passen. Eigenlijk is het best een triest verhaal dat je leest. De hoofdpersoon zit het allemaal niet mee. Ze komt uit een gezin met allerhande issues, en daarnaast heeft ze zelf ook niet de beste keuzes gemaakt, waarvan ze de consequenties keihard terug krijgt. Otilla, het hoofdpersonage, vond ik niet meteen sympathiek. Toch hoopte ik gedurende het verhaal steeds meer dat ze sterk ging blijven en dat het goed voor haar af zou lopen. Ben ergens wel heel benieuwd waar de schrijfster haar inspiratie voor het personage en het verhaal vandaan heeft gehaald en of er iets autobiografisch in zit. Complimenten voor de vorm; de combinatie van quotes, mails, brieven, snapchat en gewone tekst, maakt het speels en afwisselend. Ik moest even wennen aan de schrijfstijl, maar kon hem later wel waarderen. De schrijfster schrijft met een leuke humor, ondanks de serieuze en trieste thema’s in het verhaal. Al vond ik het boek niet heel bijzonder, het heeft me een aantal fijne leesuren opgeleverd en daarmee is het toch wel een tip voor deze zomer. Want ach, willen we allemaal niet stervensgelukkig worden?