Op vechtsporten rust een taboe. Daar moet je als literair schrijver verre van blijven. Gelukkig trokken schrijvers als Norman Mailer, Armando , Jan van Mersbergen, J.A. Deelder en Didi de Paris zich daar niets van aan. Ze schreven er met liefde over en toonden aan dat ook boksen prachtige verhalen of gedichten op kan leveren. Maar er bestaan meer vechtsporten. Kickboksen werd lange tijd door de media doodgezwegen. Ondanks alle Nederlandse kampioenen die wereldwijd bejubeld werden. En werd erover geschreven dan was het steevast negatief. Geweld en criminaliteit waren de trefwoorden. Merkwaardig. Alex Boogers, overigens een van onze beste schrijvers, begon over zijn passie te schrijven. Het leverde een paar onvergetelijke romans op. Later volgden andere auteurs met nogal commerciële en op sensatie gerichte boeken over Badr Hari. Van een serieus boek over een echte kampioen en het fenomeen K-1 wilde het maar niet komen.

In 2010 kwam er een eind aan deze impasse. Een boek geschreven door Daniël Dee, dichter en schrijver te Rotterdam en presentator van boeiende poëzieprogramma’s (onder meer tijdens Poetry International) en Karel ten Haaf, dichter en schrijver te Groningen van uiterst origineel proza en poëzie. Beide heren zijn liefhebbers van ‘the noble art of selfdefense’ en schreven een standaardwerk over K-1. Het boek zou ik het liefst samenvatten met de ondertitel: De schoonheid en de kracht.

Verbazingwekkend genoeg kregen veel van onze K1-kampioenen vervolgens ‘hun’ biografie. Badr de meeste. Maar de man die Nederland op de kaart zette in de wereld die kickboksen heet, kreeg geen ode, geen levensbeschrijving. Ik heb het natuurlijk over Peter Aerts, de in 1970 te Eindhoven geboren ‘Dutch Lumberjack’. Vijfentwintig jaar lang regeert deze kickbokser al de ring. Drie keer was hij wereldkampioen. De K-1 zonder Aerts kan ik mij niet voorstellen. Overigens, voor wie hem nog niet kent, zijn stijl sluit naadloos aan bij zijn bijnaam. Hij velt mensen als een houthakker een boom.

Dee en Ten Haaf hadden natuurlijk een probleem. Vechtsport is zien, is horen, is ruiken. Zelfs televisie geeft afstand. Hoe maak je duidelijk wat de kwaliteiten zijn van iemand in de ring zijn als je slechts letters tot je beschikking hebt? De auteurs besloten tot een combinatie van woord en beeld. Beeld in de vorm van foto’s, veel heerlijke foto’s, krantenartikelen en een eindeloos doorlopend interview met Peter Aerts. Je krijgt hierdoor het gevoel in een plakboek te bladeren terwijl de sportheld zijn verhalen vertelt. Aerts voelt zich duidelijk op zijn gemak en vertelt zijn biografen alles over zijn ‘spelletje’, zoals hij het kickboksen noemt. Hij kon er zijn brood mee verdienen en vond het domweg leuk. De laatste woorden van dit boek tonen de sporter in zijn alles ontwapenende eerlijkheid:

Kickboksen leek me wel leuk, daarom ben ik het gaan doen. Meer kan ik er niet van maken. En ik bleek het ook leuk te vinden, zo leuk zelfs dat ik door sommigen de beste kickbokser aller tijden wordt genoemd. Als ik serieuzer was geweest, had ik misschien meer kunnen bereiken. Maar dan had ik niet zoveel lol gehad.

Typerend is deze passage ook. Want in het boek kom je natuurlijk naast alle gevechten die Aerts achter de rug heeft, en waarvan hij alle details nog weet op te hoesten, ook alle lol tegen.

Jérôme Le Banner sla ik in de finale op zijn borst. Een rechtse directe. Het duurde een tel, maar toen hoorde ik hem leeglopen. De Japanners vermoedden dat ik het afgesproken had. Ik had van tevoren met hem getraind. Maar dat was echt niet afgesproken. Ik sloeg gewoon zo hard op zijn borst. Dat was de tweede keer dat ik de K-1 won. Weet je wat het is? Geestelijk had ik op dat moment een tikje voor op die gasten. Ze keken te veel tegen me op, dan heb je al een beetje gewonnen. Zodra ik de ring instapte, stond ik al voor. Zo moet je het zien.

Kwajongens die zich misdragen, kameraadschap met de andere prijsvechters, collega’s die er inmiddels niet meer zijn. Dee en Ten Haaf wisten ook de gevoelige Aerts boven water te krijgen, de man die om zijn familie en vrienden geeft, iemand die zijn verdriet in een wedstrijd weet te lozen en desnoods zichzelf daarbij verwondt.

Je hebt echt mensen die zó verrot zijn, écht verrot zijn. Ik heb mensen meegemaakt waarvan je denkt dat het je beste vrienden zijn, die je intussen er helemaal onderdoor proberen te trekken. Als je van iemand denkt dat het je beste vriend is en hij probeert je gewoon tien ruggen af te stelen, dan snap ik dat niet. Dat je daar alleen al aan denkt, onbegrijpelijk. Zulke mensen bestaan echt. Na al die jaren kreeg ik wel die ervaring dat er veel slechte mensen zijn. Ik ga geen namen noemen, maar zulke mensen zijn er echt. Dat valt me tegen in het leven.

Hij blijkt twee mensen ineen. In de ring is er maar een Aerts, een topsporter die er álles voor over heeft om te winnen. Peter Aerts : the Dutch Lumberjack is een biografie die deze drievoudig wereldkampioen eert op de wijze die hij verdient. Een lekker sportboek zonder poespas.