[Misschien is Minecraft zijn muziek.]

Het verhaal begint op het moment waarop Alex het huis verlaat, nadat zijn vrouw Jody hem gevraagd heeft weg te gaan. Alex trekt in bij zijn beste vriend Daniel en stort zich in een diepe put vol zelfmedelijden. In het begin voel je nog wel enige sympathie voor Alex, maar die sloeg vrij snel om naar irritatie en je begrijpt waarom hij door zijn vrouw het huis uit is gezet. Alex’ liefde voor Jody en hun zoon Sam is heel duidelijk, maar toch bekruipt je het gevoel dat hij Sam voornamelijk als last ziet en hem maar uit de weg gaat omdat hij bang is dat hij iets verkeerd doet waardoor Sam door het lint gaat.
[Ik moet ophouden met waardeloos zijn.]

Uiteindelijk ziet Alex het licht en realiseert hij zich dat hij zijn problemen en angsten moet aanpakken en niet in het verleden moet blijven hangen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het besef alleen al maakt dat Alex enorme stappen zet (lees: minder zeurt en gewoon doet).
Samen met Sam duikt hij in de wereld van Minecraft en ontdekt een manier om zijn band met Sam te versterken. Er gaat een wereld voor hen beiden open. De interactie tussen vader en zoon en hun ontdekkingstocht in de wereld van Minecraft en naar elkaar zijn de fijnste stukken in het boek om te lezen.
Alex is het enige personage dat je echt wat beter leert kennen. Jammer genoeg blijven de overige personages wat op de vlakte en dat is vooral in het geval van Sam echt een gemis in het verhaal. Beste vrienden Daniel en Max zorgen voor de wat luchtigere momenten in het boek en dat is ook wel nodig voor de afwisseling. Het was anders een langdradig geheel geweest.
Een prima boek voor tussendoor en het zal zeker veel mensen enorm aanspreken, maar wat mij betreft geen hoogvlieger.

Leesplezier 3
Schrijfstijl 3
Plot 3
Originaliteit 3,5
Psychologie 3
Spanning -

3 sterren voor Blokkenjongen.

Deze recensie is eerder geplaatst op www.thrillersandmore.com.