Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen.  Fascinerend boek over een fascinerend maar zeer bizar en meedogenloos land. Een land waar je zelfs niet open en eerlijk met je ouders, je partner, je kinderen kunt praten over wat je denkt en voelt. Maar waar wel een vader zijn zoon probeert uit te leggen dat je je soms op een bepaalde manier moet gedragen, bepaalde dingen moet zeggen, die je van binnen niet meent. Dat dan weer wel.
“Kijk mijn mond zei dat, maar mijn hand hield nog steeds de jouwe vast. Als je moeder ooit zoiets tegen mij moet zeggen om jullie tweeën te beschermen, denk er dan aan dat zij en ik vanbinnen elkaars hand vasthouden. En als jij ooit zoiets tegen mij moet zeggen, zal ik weten dat jij het niet echt bent. Dat zit vanbinnen. Vanbinnen is die plek waar de vader en de zoon voorgoed elkaars hand vasthouden.”

Ik las het, behoorlijk in één adem uit, tijdens mijn vakantie en was steeds bezig mijn man erover te vertellen en stukjes uit voor te lezen, zo hield het me bezig. Surrealistisch en meeslepend boek met elementen van Kafka en vooral Orwell. Ondanks de absurde situaties en gebeurtenissen zijn de personages levensecht en geloofwaardig.
Het eerste deel van de roman is de biografie van Pak Jun-do tot aan het moment dat hij in een duister kamp verdwijnt. Het tweede deel leest wat lastiger, verschillende personen en ook de luidspreker vertellen het verhaal niet-chronologisch verder.

In het,lezenswaardige, gesprek tussen Richard Powers en Adam Johnson, achterin het boek, zegt Johnson: “Noord-Korea is niet iets wat je bij elkaar zou kunnen verzinnen. Het is een orwelliaans systeem met volledig gecontroleerde zones, een voedselpolitie, dagelijkse zelfkritieksessies, martelterminals en gevangenissen waaruit niemand terugkeert, en dat allemaal onder leiding van een soort cultfiguur met een grote hang naar haarlak, waterglijbanen en afleveringen van Iron Chef. Maar Noord-Korea bestaat echt. En als je de gruwelijke verslagen leest van slachtoffers van dat regime, krijg je het gevoel of je stenen zit door te slikken.”

Bijzonder vond ik bijvoorbeeld deze passage:Jun-do is kort op bezoek in Amerika en ontmoet daar Wanda, zij vraagt hem of hij weet hoe vrij zijn aanvoelt.
”Hoe moest hij haar zijn land verklaren, vroeg hij zich af. Hoe moest hij uitleggen dat de grenzen van zijn land passeren om op de Japanse Zee te varen voor hem de vrijheid betekende. Of dat de zuiverste vorm van vrijheid was wanneer hij als jongen uit de ertssmelterij wegsloop om een uurtje met andere jongens over de hopen mijnafval te rennen, ook al waren er overal bewakers, juist omdat er overal bewakers waren….
‘Zijn hier werkkampen’? vroeg hij.
‘Nee',zei ze.
‘Verplichte huwelijken, gedwongen kritieksessies, luidsprekers’?
Ze schudde haar hoofd.
‘Dan betwijfel ik of ik me ooit vrij zou kunnen voelen’ zei hij.'
Wanda begrijpt hem dan niet en hij vertelt haar:
“Als je in mijn land bent zei hij, klopt alles heel duidelijk. Het is de meest ongecompliceerde plek ter wereld”