Vanaf de eerste zinnen had verdoemd me gelijk in zijn greep. Het boek kroop onder mijn huid en bleef daar nog dagenlang zitten. Op een indringende manier weet Overman te beschrijven hoe levens met elkaar verweven kunnen zijn, hoe mensen zich in elkaar kunnen verliezen en vooral wat dat uiteindelijk met mensen doet. Wat voor verstrekkende gevolgen gebeurtenissen in een leven kunnen hebben. Op een respectvolle manier kaart Overman onderwerpen aan die nog teveel in de taboesfeer liggen. De laatste bladzijden heb ik gelezen terwijl de tranen me over de wangen stroomden. De emoties waren zo voelbaar. Daarnaast vond ik het heel fijn om weer even in het leven van Isabel te stappen die elke zaak op haar eigengereide manier aanpakt. Isabel die nog het nodige met zichzelf uit te vogelen heeft en juist dat maakt haar personage zo ontzettend boeiend!