Lars Mytting baseerde De zusterklokken op een plaatselijke legende. Halfrid en Gunhild worden als een Siamese tweeling geboren. Nadat de tweeling na gebeden van hun vader op één dag sterft, schenkt hij de kerk de zusterklokken. Dit kost hem bijna zijn gehele vermogen en de familie Hekne heeft sindsdien moeite het hoofd boven water te houden. De klokken zijn echter heel bijzonder en waarschuwen het dorp bij gevaar, in letterlijke zin, want de klokken leken zichzelf geluid te hebben.

Het is 1880. Een jonge, ambitieuze pastoor komt naar Butangen. Zijn nieuwe ideeën vallen niet in de smaak bij de bewoners, die erg gewend zijn alles op hun eigen manier te doen. De jonge vrouw Astrid Hekne staat er nog het meest voor open, anders dan de andere vrouwen is zij zelfbewust en leergierig, ze wil meer van het leven dan Butangen haar kan bieden. Maar als ze erachter komt dat de pastoor de kerk in Butangen verkocht heeft en dat met de kerk ook de zusterklokken uit Noorwegen zullen verdwijnen, komt ze in opstand. Ze verzint een plan om de klokken te redden.

Het verhaal is gesitueerd in een klein dorpje in Noorwegen, waar de tijd stilgestaan lijkt te hebben en de mensen en de natuur een ongemakkelijke overeenkomst gesloten lijken te hebben. De mooie omgeving, de houten blokbouwhuizen, de kerk met het kunstige maar niet erg christelijke houtsnijwerk, alles is zeer beeldend beschreven en daarmee zet Mytting de sfeer prachtig neer. Ook de moeilijke omstandigheden waaronder deze mensen leven is zeer invoelbaar beschreven, zo sterft een bewoner tijdens de kerkdienst in de veel te koude kerk, maar door de het is nu eenmaal zo en we moeten verder mentaliteit van de bevolking wordt het nergens dramatisch. Daardoor maakt het leven van deze mensen des te meer indruk.

De zusterklokken bouwt rustig op naar de ontknoping. Het is een mooi verhaal waarbij je meeleeft met de personages. Er is een bovennatuurlijk tintje aan het verhaal meegegeven, maar niet overheersend, waardoor het een geloofwaardig verhaal blijft. Een aanrader!