Je wordt van het ene op het andere mysterieuse been gezet tijdens het verhaal in Reflectie. Een mustread, waarin je ook een stukje levenles mee krijgt.

Voor de volgende blogtour van J.Sharpe werd ik gevraagd door Joris of ik weer mee wilde doen. Zijn boek Reflectie via uitgeverij zilverspoor zag er zeer aantrekkelijk uit en ondanks dat ik niet echt van sf hou, boeien de boeken van J.Sharp me altijd enorm en ook zijn vorige boek Syndroom, heeft me nog lang bezig gehouden. Reflectie is alweer zijn 8ste boek en samen met Melissa Skaye heeft hij tussendoor ook nog Meedogenloos geschreven via uitgeverij LeterRijn

De cover is opvallend, een zwart met gele cover met een zwart bos en enkele quotes van Syndroom erop. Helemaal bovenaan staat Het verleden laat zich niet uitwissen, deze zin werd me pas aan het einde van het verhaal duidelijk.

Het verhaal zit zo geweldig in elkaar, dat je om het verhaal helemaal te begrijpen, het zelf gelezen moet hebben. Een groepje jonge lui die op hun you-tube kanaal een nieuwe serie filmpjes wil post onder de naam Extreme Truth or Dare.

“Tiago, waar ben je?” “Waar de fuck heb je het over, Carlos?” “Is dit een zieke grap ofzo? Hoe ben je eruit gekomen?” “Eruit gekomen? Wat lul je nou? Ik lig nog altijd in de kist. “Maar dat kan niet.”

Dan heb je het gezin Jenny, Victor en hun autistische dochter Femke die om het huwelijk een boost te geven logeren in hotel de Pico de Arieiro van eigenaar Reinaldo. In het hotel logeert ook de jonge vrouw Samantha. Op een ochtend is de zeespiegel zo hoog dat er alleen een paar bergtoppen uit het water steken. Wat is dit en zijn er nog andere mensen in de buurt. Wanneer er plots een auto opduikt met het echtpaar Agatha en John wordt het wel een heel bizar verhaal. Zien de andere de watergrens, Agatha en John zien deze niet, die zien gewoon de weg en het dorp onderaan de berg.

“Wat zien we niet?”vroeg Agatha. “John, waar hebben ze het over?” “Ja hoor. Heel geloofwaardig.”antwoordde Victor. “Bijna hel het eiland staat onder water, maar zij zien het niet.”

Toch hebben al deze mensen iets met elkaar gemeen en wordt het verhaal als maar bizarder en verwarder. De verschillende verhaallijnen van de groepjes mensen komen langzaamaan bij elkaar tot een geweldig plot. Af en toe naar adem happend en met kippenvel las ik het plot. Ja wat zal ik zeggen. J.Sharpe dit lijkt wel een Amerikaanse sf, geweldig geschreven en ook weer zo’n boek dat je nog lang bij blijft en waarbij iedere keer een klein stukje van de puzzel tevoorschijn komt.

Een mustread voor iedereen die van spanning met een hoge dosis mindfucking houdt. Was ik al zeer positief over Syndroom, deze Reflectie stijgt daar nog boven uit. J.Sharp is een schrijver die het nu al ver buiten de Nederlandse grenzen schopt, maar die zeker niet zou onderdoen in de Amerikaanse boekhandels.

Lieve leesgroet en denk erom; “Het verleden laat zich niet uitwissen”

Caroline