Eileen van Ottessa Moshfegh

Eileen Dunlop is 24 en in die tijd (vroege jaren zestig) al een oude vrijster. Ze woont samen met haar alcoholistische vader in stad X, nabij Boston. Overdag werkt ze in Moorehead, een jeugdgevangenis, en ’s avonds en ’s nachts zorgt ze in min of meerdere mate voor haar vader.

Eileen is eenzaam, bang en boos en droomt er al jaren van om haar uitzichtloze leven achter zich te laten maar blijft in een eindeloze sleur hangen. Ze is geobsedeerd bezig met haar voorkomen: stink ik niet, ben ik niet te dik, ruikt iemand dat ik mijn menstruatie heb? Tegenstrijdig genoeg doucht ze zich amper en leeft ze in een huis dat meer lijkt op een stort dan een thuis. Ze is continue bezig met alles en iedereen te observeren en te overdenken, en net dat maakt dat ze eigenlijk buiten de wereld lijkt te staan.

Haar vader is gemeen en opvliegend maar nooit echt agressief. Haar moeder is gestorven en vrienden heeft ze niet. Het eerste deel van dit boek is dan ook donker en deprimerend, net als Eileen’s leven. Maar tussen de lijntjes door merk je op dat Eileen diep vanbinnen bruist van het leven en de goesting, dat ze enkel de juiste omstandigheden nodig heeft om iets van haar leven te maken, om te kunnen ‘ontsnappen.’

Als Rebecca wordt aangenomen op Moorehead schijnt er plots een licht over Eileen’s leven en over de pagina’s van dit boek. (Je gunt het haar zo.)
Haar vroegere eenzaamheid slaat om in een onbegrensde toewijding aan Rebecca, wat dan weer resulteert in medeplichtigheid aan een misdrijf.
Het verrassende einde kon mij wel bekoren, voor anderen is het misschien enigszins teleurstellend, maar dat hangt dan weer af van je eigen ingesteldheid. Lees en oordeel zelf…