Ik kende Daphne du Maurier wel, doordat mijn moeder vroeger haar boeken las en ik weleens samen met haar de film van Rebecca heb gekeken (vraag me niet meer hoe die ging, echt al lang geleden). Door het enthousiasme en de passie van Tatiana de Rosnay voor deze vrouw (ik was bij een interview over het boek), ben ik erg nieuwsgierig geraakt naar Daphne en haar werk. Na het interview heb ik mijn exemplaar van Manderley voor altijd kunnen laten signeren, wat het boek nog eens extra waardevol voor me maakt.

Het boek ziet er prachtig uit, lekker dik, mooie cover, opvallend ondanks de sepia-kleur. En wat ik heel fijn vind is dat er ook foto’s in staan, dat vind ik echt horen bij een biografie, om te zorgen dat je nog meer gevoel krijgt bij de persoon waar het over gaat. Hoe zag diegene eruit, hoe zag de familie eruit, hoe was het in die tijd…
Wat ik erg leuk vind aan deze biografie zijn de stukjes vanuit Tatiana zelf die tussendoor komen, fragmenten van haar speurtocht naar Daphne, dat maakt het extra persoonlijk. Dat past zo goed, omdat Tatiana echt een band heeft met Daphne du Maurier.

Manderley voor altijd leest als een roman, het is geschreven in de tegenwoordige tijd, wat ervoor zorgt dat je je echt in het begin van de 20e eeuw waant en je alles intens meebeleeft met Daphne, van klein kind tot aan volwassene. Biografieën kunnen weleens saai zijn, ondanks dat ze interessant zijn, maar daar is hier echt geen sprake van. Het is dat je weet dat alles compleet op waarheid berust, anders dacht je dat je een roman aan het lezen was. Dat vind ik persoonlijk echt een pluspunt!

Wat een boeiende persoon is Daphne du Maurier en wat een bijzonder leven leidde ze. Ik kan heel goed begrijpen dat iemand gefascineerd raakt door deze unieke vrouw. Ik ben het zelf ook wel een beetje nu…