Catarina Hale is pas elf als ze op een nacht wakker wordt omdat ze buikpijn heeft. Ze gaat omdat het mooi warm weer is op de veranda zitten met iets te drinken. Dan ziet ze plotseling dat het Italiaanse restaurant van haar ouders, Sirico, aan de overkant van de straat in brand staat. Het afbranden en het weer opbouwen heeft grote invloed op de rest van het leven van Catarina, die liever Reena wordt genoemd. Ze besluit dat ze later bij de politie wil, als brandonderzoeker, en dat doet ze dan vervolgens ook. Haar grote familie (twee zusters, een broer) staat helemaal achter haar. Reena studeert hard en wordt een uitstekende onderzoeker. Gedurende de jaren echter wordt Reena achtervolgd door noodlottige voorvallen, die allemaal met brand te maken hebben. Uiteindelijk wordt pijnlijk duidelijk hoe dit allemaal komt, en zal Reena verregaande beslissingen moeten nemen voor zichzelf en haar familie.

Blue Smoke is het soort boek dat je niet kan wegleggen. Reena en haar grote familie worden onmiddellijk vrienden en bekenden van de lezer en daarom is het meeleven met de hoogte- en dieptepunten van deze familie een waar genoegen. Heel goed is het dat de spanning met sprongen wordt opgebouwd, door middel van flitsen uit het leven van Reena voordat de bom barst. Reena is pas elf als het boek begint, en we krijgen inkijkjes in haar leven als ze een jonge studente is, als ze net afgestudeerd is en als ze al een paar jaar aan het werk is. Toch krijg je niet het idee dat de karakterontwikkeling van Reena iets mist. Het is juist of je haar vanaf het eerste hoofdstuk goed kent. Verder is Reena het type ‘heldin’ waar iedereen zich graag mee wil identificeren: slim, intelligent en met veel, heel veel doorzettingsvermogen in haar grote liefdevolle hart. Ondanks alle familiebelevenissen en de romantiek in het boek is het toch geen ‘mutsenboek’ geworden. Integendeel, het is spannend tot op het laatste moment en Nora Roberts schuwt ook het beschrijven van de misdaden van Reena’s vijand niet. En die beschrijvingen – daar moet je toch soms even bij slikken. Dat maakt dus ook dat de vijand geen kartonnen figuur blijft maar een levensechte engerd. Een waardevolle aanwinst voor de boekenkast. (Door: Jannelies Smit)