Dit derde deel van de serie Dinah Harris zit goed in elkaar. Ik kan zien dat Julie Cave weet hoe ze verhaallijnen moet beginnen en, ook erg belangrijk, hoe ze die tot een eind kan brengen. Waar ik me tijdens dit boek soms aan ergerde, waren de lange monologen (die, naast dat bijna niemand zo lang in z'n eentje achter elkaar praat, ook nog eens té gelikt verwoord waren) en dat de dader halverwege het boek al bij mij bekend was. Een verrassend leuk detail is de ontmoeting tussen Dinah en Aaron en hoe dat tussen hen verloopt. Wat ik ook sterk vond, is dat dit boek ook de vervelende dingen benoemd die in een kerkgemeenschap kan gebeuren, wanneer mensen geen gehoor geven aan de oproep van God om al je naasten lief te hebben. Het is een soort opsteker voor ons om dat wél te doen!