De Barendrechtse auteur Esther Danielle Vermeulen speelt graag met letters. Dat blijkt al uit haar auteursnaam ED Vermeulen. Maar ook uit de manier waarop ze hoofd- en kleine letters door elkaar mengt om haar thrillerserie te benoemen: Bureau MaRiT. In die serie verscheen in 2009 het eerste deel met de prozaïsche titel Bureau MaRiT / BM1, Niets is wat het lijkt en alles is precies wat het is. Zopas verscheen het tweede deel met de veelzeggende titel Bureau MaRiT / BM2, Het pad der verleiding moet niet lichtzinnig worden betreden. Tot zover is alles nog vrij origineel. Intussen weten we dat BM3 ook al in de steigers staat.
Bureau MaRiT is een detectivebureau waar Marit Johansen eigenaar van is. Veelal actief op de markt waar brave echtgenoten en echtgenotes overspel plegen en zich door Marit laten vastleggen in hun buitenechtelijke daad. Maar soms komt collega privédetective Jack Stevens, of ook wel Dix Boels van de regionale Rotterdamse recherche, aan haar competenties appeleren voor een van hun problemen. Zo ook bij het oplossen van het probleem rond Cornelia Palm, bijgenaamd de zwarte weduwe. Al vier keer is deze vrouw getrouwd geweest, en evenzoveel keren is haar echtgenoot komen te overlijden. Marit Johansen, die ook psychologe is, zal in deze zaak proberen meer te weten te komen over het leven van de zwarte weduwe.
Bijna gelijktijdig vraagt Jack haar assistentie bij een verdachtmaking van twee zussen die de rol van een hulp van hun rijke vader niet vertrouwen. Ook daar lijkt liefde en geld de aanleiding te zijn om achterdocht te krijgen.
Ondertussen moet ze ook nog de verdwenen zoon van een rijk echtpaar zien te vinden.
Marit, even deskundig als ze soms ook naïef kan zijn, neemt de opdrachten aan en probeert met hartstocht en enthousiasme naar een oplossing te werken.
ED Vermeulen werkt in haar BM-reeks met een vast concept. De opbouw bestaat doorgaans uit een drietal criminele problemen die opgelost moeten worden. Dat brengt afwisseling in het geheel want meerdere keren krijg je andere personages voorgeschoteld. Dat schijnbare ongemak wordt ruim gecompenseerd door de beschrijvingen van haar vaste karakters. Er zijn geen twintig pagina's nodig om je een duidelijk beeld te vormen over Marit, Dix en Jack. De lezers kunnen ze met gemak haarfijn uittekenen. Hetzelfde geldt voor het decor dat steevast Rotterdam is en in het bijzonder het Noordereiland, waar de schrijfster een voorliefde voor lijkt te hebben. Met wat vleugjes humor en romantiek creëert Vermeulen een subtiel spanningsveld.
Als je als lezer nu een oordeel vormt over het boek als geheel, dan tekent zich wel een duidelijk kwaliteitsverschil af tussen de verhalen onderling. Het derde verhaal, waarin de zwarte weduwe ontmaskerd moet worden, is de duidelijke winnaar en steekt zelfs met kop en schouders boven de twee andere uit.
De nieuwsgierigheid gaat duidelijk uit naar een boek waarin plaats is gemaakt voor één sterk verhaal dat hetzelfde niveau heeft als dat over de zwarte weduwe. Als dat er is kun je alleen nog vaststellen dat het ontbreken van het Rotterdamse accent een klein minpuntje is. Een aantrekkelijk verhaal op papier zetten lijk je wel aan ED Vermeulen over te kunnen laten.