Na twee bladzijden wilde ik eigenlijk al met dit boek stoppen, omdat ik al die leuk bedoelde zinnen helemáál niet zo leuk vond, maar omdat de hoofdpersoon Guusje met haar vriendin Anouk al na drie bladzijden in Tanzania aankwamen wilde ik toch nog even doorlezen om te weten hoe die eerste ervaring met Afrika was.
Daarna raakte ik eigenlijk wel aan de schrijfstijl gewend en kon ik me er overheen zetten (en er soms zelfs om glimlachen), want tussen alle ironie ontstond er wel een beeldend verhaal, wat vlot las.
De grootste boodschap van het boek lijkt me toch wel het feit dat je nooit geheel onvoorbereid aan vrijwilligerswerk in Afrika moet beginnen, maar dat het handig is als je je van tevoren goed laat informeren.
Het was een leuk boek voor tussendoor, het leest makkelijk en op een grijze dag in januari geeft het toch wat kleur.