`In “Haat” maken we kennis met Nikki, een zestienjarige HAVO-scholiere, die dit schooljaar de vierde klas overdoet. Als ze op een avond naar haar wekelijkse balletles gaat, komt ze daar niet aan. Ze wordt samen met een ander meisje toegetakeld gevonden in het park. Waar Nikki’s verwondingen meevallen, is het andere meisje bijna dood. Alle aanwijzingen wijzen richting Nikki, maar Nikki kan zich niets meer herinneren van die bewuste avond en het andere slachtoffer kent ze niet. Als zij voor zichzelf tracht te achterhalen wat er die avond in het park is voorgevallen, nemen haar twee nieuwe vriendinnen Lisa en Manouk steeds meer afstand van haar. De dynamiek van hun vriendschap wordt door de beschuldigingen aan haar adres duidelijk verstoord en als de hele school er van overtuigd lijkt te zijn dat Nikki de dader is, komt ze in een isolement terecht. Overal waar ze op school komt, wordt ze nagekeken en fluistert men onderling over haar. Ze twijfelt hierdoor of ze nog wel iemand kan vertrouwen. Haar vriendinnen sluiten haar buiten, haar vriendje Timo gedraagt zich lomp en de politie lijkt haar niet te geloven als ze zegt dat ze zich niets meer kan herinneren. In haar zoektocht naar de waarheid wordt Nikki geconfronteerd met haar onzekerheden en haar gedrag. Heeft ze het andere meisje dan toch zelf zwaar mishandeld of is er sprake van een complot tegen haar en waarom dan?
Conclusie
Net als in het vorige boek “Shock” dat ik van Mel Wallis de Vries heb gelezen, valt op hoe goed zij in staat is om de lezer vanaf de eerste pagina beet te pakken. Terwijl ze vanaf pagina 1 de aandacht van de lezer heeft, weet zij ook gedurende de rest van het boek de spanning vast te houden en zelfs uit te breiden. Zoals ze dat in “Shock” deed met mysterieuze aantekeningen op een krantenartikel, doet ze dit in “Haat” door middel van agendanotities op een smartphone. Ze gebruikt in dit boek ook weer meerdere gezichtspunten. Naast Nikki laat ze ook haar schoolvriendinnen, het slachtoffer, haar vriendje en andere bijrolspelers aan het woord. De combinatie van de verteller en de agendanotitie weet ze dusdanig slim te gebruiken dat de lezer constant het gevoel krijgt van “oh, ik weet het”, om dan toch weer tot de conclusie te komen dat je het niet weet of in elk geval maar ten dele. Beetje bij beetje voert Mel Wallis de Vries de lezer naar een mooi sluitend einde. Daarnaast creëert zij ook weer zeer geloofwaardige personages. Echt tieners van nu, met problemen van nu, maar tevens maakt ze duidelijk dat de tienerproblemen door de jaren heen in wezen weinig veranderen. De zoektocht naar hun identiteit, het gevoel van erbij horen en de onzekerheden die deze tocht met zich meebrengt, Mel Wallis de Vries weet deze heel realistisch weer te geven. Ook nu gebruikt ze een maatschappelijk thema – haat- als onderdeel van de verhaallijn. Hoe ze dit thema op het einde in al zijn hevigheid laat zien, en wat voor het gevolgen dit heeft, maakt “Haat” wederom een jeugdthriller die van begin tot eind boeit en je achterlaat met stof tot nadenken over het uiteindelijke gevolg van ogenschijnlijk onschuldige handelingen. “Haat” krijgt van mij 5*.