Kan je dat zeggen... een lief boek? Als dat kan, dan is het van toepassing op dit boek.

Aangezien ik in mijn jeugd heel veel tijd heb doorgebracht op een boerderij- zo'n kleintje aan de rand van Rotterdam, toen Barendrecht nog een heel eind weg lag..... met pakweg 15 koeien, twee varkens, wat kippen, wat aardappel- en hooiland en een paar pony's (en daar ging het mij natuurlijk eigenlijk om) gebeurde het nogal eens tijdens het lezen dat ik dacht: "och, ja... dat is waar... zo gebeurde dat toen." Daarnaast woon ik nu (al weer negen jaar) in Drenthe en heb in mijn jeugd daar regelmatig vakanties doorgebracht bij familie, dus het kostte me ook geen enkele moeite om de opgeroepen dorpse/boerse/drenthse beelden, samengevloeid met mijn eigen boederderijherinneringen naar Drenthe van toen te verplaatsen.
Wat is er toch eigenlijk veel verdwenen... sommige dingen zijn gelukkig verdwenen, andere dingen zijn niet alleen maar jammer, maar echt doodzonde dat dat 'niet meer kan'. Eén van die 'dingen' raakte me in het bijzonder en daarom besluit ik met dat stukje.

De mensen met een steekje los woonden gewoon in de buurt in die tijd.
....
Dicht bij opa woonde Geertruida de Wit, samen met haar oude moeder. Geertruida werkte overdag bij de kippenslachterij. Maar in haar vrije tijd liep ze met een oude kinderwagen en een babypop erin door de Hoofdstraat.
'Hoe is het vandaag met de kleine, Geertruida?", vroegen de vrouwen geïnteresseerd.
'Het heeft waterpokkens', zei Geertruida trots.
'Maar goed warm houden, dan', zeiden de vrouwen.
De dorpsjeugd stak de draak met haar, maar dat kon haar niet schelen.
'Geertruida de Wit, hef een poppe an de tit', zongen de kinderen.
'Donder op', schold Geertruida goedmoedig terug. 'Smerige rotjongens. Als je zelf eerst eens kinderen hebt. Dan praat je wel anders.'
Eens in de zoveel tijd nam ze een middag vrij en ging met haar plastic eerstgeborene naar het consultatiebureau.
De jonge moeders giechelden. Maar de oudere moeders zeiden: 'Kom er maar bij zitten, Geertruida'. Ze schoven een eindje op en prezen Geertruida's oogappel. De wijkzuster van het bureau woog de pop, de dokter klopte en voelde en verzekerde Geertruida dat er niets aan de hand was en dat ze zich niet ongerust hoefde maken, zodat ze zingend achter de kinderwagen weer op huis aan ging.

Lief hè?