Het leven van Jean Taylor was heerlijk gewoontjes. Mooi huis, deftige baan, knappe echtgenoot. Totdat haar man, Glen, de man werd die van die misdaad werd verdacht. Maar nu is Glen dood en is ze vrij om háár verhaal te vertellen. Jean Taylor gaat hen alles vertellen wat ze weet… Of tenminste dat is waar zowel Bob Sparkes, de rechercheur, die bij de als ‘cold case’ geklasseerde zaak betrokken was; als de meute verslaggevers, die het grindpad af en aan komen lopen, op hopen. Al doen die laatste niet echt veel moeite. Tot Kate Waters van de Daily Post voor de deur staat. Ze belt twee keer. Om vervolgens ook nog eens hard aan te kloppen.

'Het voelt alsof ik met een vriendin sta te praten. Dit is niet wat ik me voorstelde bij een gesprek met een verslaggever. Ik dacht dat dat net zoiets zou zijn als ondervraagd worden door de politie. Dat het een opgave zou zijn, een soort kruisverhoor. Dat is tenminste wat mijn man, Glen, me vertelde. Maar zo voelt het eerlijk gezegd helemaal niet.' (pg. 8 – ebook)

Kate Waters probeert bij Jean haar verhaal los te krijgen door de kaart van de empathie te trekken en lijkt daar in eerste instantie ook in te slagen. Totdat Jean het laken naar zich toetrekt en het spel onder haar eigen voorwaarden begint te spelen.

'Toch niet zo’n timide vrouwtje, dus.' (pg. 218 – ebook)

Meteen rijzen er tijdens het lezen vragen op rond Jeans betrokkenheid. Is ze wel zo onschuldig en compleet onwetend als je in eerste instantie dacht? Of is ze op z’n minst medeplichtig of erger? En is Glen dan überhaupt wel schuldig?

Je moet het Fiona Barton nageven. Ze kan het, een thriller schrijven zonder zich te bezondigen aan het op elkaar stapelen van lijken waardoor je soms door het bos de bomen niet meer ziet. Integendeel. Fiona Barton focust zich op één enkel geval dat op zich al schrijnend genoeg is: de verdwijning van de tweejarige Bella uit de voortuin van de ouderlijke woning, de vruchteloze zoektocht die daar op volgt en het doodlopend spoor naar de (vermeende) dader.

Niet alleen is het een vlot geschreven verhaal, elk hoofdstuk is én gedateerd én begint met ‘De weduwe’ (geschreven in de ik-persoon), ‘De verslaggever’ of ‘De rechercheur’, afhankelijk vanuit wiens perspectief het verhaal wordt vertelt. Duidelijker kan niet. Het laat zich trouwens merken dat Fiona Barton zelf tientallen jaren ervaring heeft op journalistiek vlak. Met name in de journalistieke scénes en door de gezonde dosis achterdocht die altijd latent aanwezig is tussen Kate Waters enerzijds en rechercheur Bob Sparkes anderzijds – al staan ze aan dezelfde kant voor wat betreft het aan het licht brengen van de waarheid, ze behoren ook tot een ander team: journalistiek versus politie.

Kortom ‘De weduwe’ is het soort boek om met veel genoegen een tweede keer te lezen.