Dansen in het donker van René Appel is een boek die zowel door de titel als door de mystieke voorkant hoge verwachtingen bij me opriep. Het gaat over een gezin wat geconfronteerd wordt met een tragedie waarbij de verschillende gezinsleden daar elk op hun eigen manier mee omgaan. Het laat op een mooie beeldende manier zien wat rouw met mensen kan doen en dat het juist in dat soort periodes moeilijk kan zijn om de aansluiting bij elkaar te vinden. Juist die confrontatie tussen die verschillen in beleving, maar ook de verschillende werelden waarin de personages zich in bevinden, maakt dit een interessant verhaal. Ik vind wel dat het lang duurt voordat het verhaal goed op gang komt en dat het einde er vrij plotseling is. Ook miste ik een duidelijke ontwikkeling in het personage van de hoofdpersoon en roept het vragen op die meer over de vorm gaan dan de inhoud. Vragen die onbeantwoord blijven. Des ondanks maken de heldere beschrijvingen en taalgebruik het een prettige leeservaring en geniet ik van de prachtige beelden die hij gebruikt en het gemak waarmee het lijkt te zijn geschreven.