Wanneer je aan bijvangst denkt, denk je eerder aan visvangst dan
aan diefstal van een auto. Een groep bevriende echtparen huurt een
luxe villa in Toscane voor een week. Voorafgaand aan die week is
Louise, een z.g. BN'er met haar vriend en haar opstandige
tienerdochter Merel in een hotel geweest. Merel wordt
stapelverliefd op de instructeur in de bijbehorende manege. Als ze
daarna vertrekken naar de villa waar ze hun vrienden ontmoeten,
wordt de luxe auto van de vriend van Louise gestolen. De diefstal
van de auto loopt heel anders af dan je vooraf zou bedenken, want
behalve de auto is ook Merel plots verdwenen. Iedereen heeft
hierover zo zijn eigen gedachten en alle mogelijkheden komen aan de
orde. Is ze met haar nieuwe vriendje weggelopen, is ze ontvoerd of
misschien nog erger. In het boek wordt met name beschreven hoe de
hoofdrolspelers denken, waarom ze welke keuzes maken, welke angsten
ze hebben en wat mogelijk de anderen denken en doen. De
beschrijving van Louise als moeder vind ik het meest realistisch.
De vroegwijze tienerdochter maakt eigenzinnige egoïstische keuzes
die bijzonder zijn en eigenlijk wel humoristisch zijn. De autodief
is zowel qua naam en beschrijving niet het prototype van een
autodief. Hij is eerder een eenzame man met een duister verleden.
Ik heb het boek niet in een adem uitgekezen, maar ik kon het slecht
wegleggen. Ik was te nieuwsgierig naar het vervolg. Het boek
eindigt uiteindelijk toch verrassend en anders dan je eerst denkt.