‘Ooit een normaal huwelijk gezien?’ staat er op het omslag van Katherine Heiny’s roman Standaardafwijking. Voor de vijftiger Graham Cavanaugh stapelen de abnormale gebeurtenissen in zijn leven zich geleidelijk op. Na twaalf jaar getrouwd te zijn met zijn tweede vrouw, de veel jongere Audra, stelt hij vast dat ze in “parallelle werelden” leven. Audra is open, sociaal en optimistisch, maar Graham kijkt in alle rust en stilte de kat uit de boom. Toch houdt hij het met Audra al langer uit dan met zijn kille ex-vrouw Elspeth Osbourne. Terwijl Graham met deze verschillen worstelt, ontwikkelt hun autistische zoon Matthew een obsessie voor origami en wil niets liever dan lid worden van de Origamiclub in New York (met alle bijkomende verplichtingen van dien).

Wanneer Graham weer in contact komt met Elspeth, wordt hij door hun gezamenlijke herinneringen overspoeld.
Want hoe kan het dat zijn twee huwelijken zo van elkaar verschillen? En is Audra wel de juiste vrouw voor hem, of was dat toch Elspeth?

Katherine Heiny debuteerde in 2015 met de verhalenbundel Single, Carefree, Mellow. Daarnaast schrijft ze korte verhalen en publiceerde enkele Young Adult-romans onder verschillende pseudoniemen. Standaardafwijking is haar eerste roman voor volwassenen en is vertaald door Lidwien Biekmann.

Ondanks het feit dat Heiny over lastige onderwerpen schrijft, weet ze de passages in Standaardafwijking verrassend luchtig en grappig te houden. Als lezer leer je Audra kennen als een energieke, humoristische socializer die haar man en kind overal in betrekt. Of dit nu haar beste vriendin Lorelei is, de excentrieke leden van Matthews Origamiclub of een vreemde op straat waar ze gewoon een praatje mee maakt – iedereen wordt in huize Cavanaugh warm onthaald. Wie kent er geen Audra in het echte leven? Graham steekt als grijze muis (zijn naam doet hem eer aan) goed tegen haar af, maar met zijn innerlijke monologen vol sarcasme lukt het óók hem om de lezer te boeien.

Toch is het raamwerk van humor en sarcasme waar Standaardafwijking op lijkt te zijn gebouwd, niet genoeg om het boek tot het eind toe vermakelijk te houden. De verhaallijnen blijven maar doorgaan, waardoor de imperfecte personages hun charme jammer genoeg verliezen en voorspelbaar worden. Desondanks schrijft Heiny vlot en valt het niet te ontkennen dat zij een scherp oog heeft voor verbale en non-verbale interacties die zo kenmerkend zijn voor twee mensen die worstelen met de stress van het huwelijk en de opvoeding van de kinderen. Na het lezen kun je je enkel nog afvragen: Ooit een normaal huwelijk gezien?