In Sara en Liv schrijft Suzan Hilhorst over het leven en het overlijden van haar twee dochtertjes, Een thema waarbij je verwacht ontroerd te raken, dat lukt haar zeker met dit boek, maar dit boek is nog zoveel meer: het is een bijzondere kijk op het leven, het is de kinderblik op de wereld, het is liefde en het is ook nog eens heel mooi geschreven.
Suzan schrijft het boek vanuit wisselende perspectieven, namelijk vanuit zichzelf en vanuit het perspectief van haar babydochter Sara. Hierdoor wordt het leven in de kleine ziekenhuiskamer nog extra benadrukt. Daarnaast voorkomt Suzan op die manier ook clichés. Het overlijden van Sara beschrijft ze ook vanuit Sara's perspectief: "Dus dit is waarom we worden geboren, dacht ik. Deze liefde. Al die tijd was dit waar het om ging. Het antwoord op de grote finalevraag, de reden om te leven en te sterven. Ik keek ze aan, mijn ogen donker en groot. Voorzichtig wiegde ik mijn hoofd, verstevigde de grip op hun vingers, trok mijn schouders op en sloot tevreden mijn ogen. "
Ondanks dat het thema en het verhaal verdrietig is, houdt Suzan ook de luchtigheid en de blijdschap er in over zaken waar ze ook blij om is: Haar grote liefde, haar zoon. Het is een indrukwekkend boek en zeer het lezen waard!