Het lijkt heel erg mooi als je net als de vijftienjarige Zoe, de hoofdpersoon in ‘23 minuten’, de gave zou bezitten waarmee je de tijd 23 minuten terug zou kunnen draaien. Ik zeg ‘lijkt’ want als je dit boek gelezen hebt en er eens over na hebt zitten denken, dan zeg je waarschijnlijk net als ik: Nou… laat maar zitten. Laat mij maar gewoon de tijd lineair doorlopen. Een aantal minuten de tijd terugdraaien is niet hetzelfde als tijdreizen. Met tijdreizen kan je gewoon heen en weer door de tijd springen en natuurlijk ook meer dan stomme streken uithalen, maar dan zit je er wel aan vast, of je moet terugspringen naar de tijd voordat je de stomme streek uithaalde en jezelf zover zien te krijgen dat je iets anders doet dan wat je van plan was waardoor je de tijdlijn compleet veranderd en waarschijnlijk dan zit opgescheept met een nieuwe situatie waar je al dan niet blij mee bent.
Zoe kan de laatste 23 minuten van alle mensen van de wereld gewoon wissen en opnieuw beleven. Ze hoeft maar: ‘Terugdraaien’, te zeggen en het is al gebeurd. Ook in dit geval kan ze natuurlijk met een situatie komen te zitten waar ze al helemaal niet op zat te wachten, maar in dat geval doet ze weer: ‘Terugdraaien’ en probeert het nogmaals. Alleen… dat kan ze niet blijven doen. Er zit een maximum van negen keer aan dat ze dat kan doen. Is dat genoeg? Normaal gesproken zou je zeggen van wel.
Op een regenachtige dag loopt Zoe een bank in om te schuilen. Ze raakt verzeild in een bankoverval met verschrikkelijke gevolgen. Om te proberen de mensen te redden en de bankoverval te verijdelen draait ze de tijd terug en probeert de mensen te waarschuwen, maar de nieuwe situatie wordt er niet beter op… het wordt veel slechter als de eerste keer en het aantal slachtoffers is vele malen groter. Dan de tijd maar weer terugdraaien… en nog eens… en nog eens.
Het is een boek waarvan ik in eerste instantie dacht: Mwah…not my cup of tea, maar ik heb zelf het recensie exemplaar aangevraagd en dan moet je hem ook maar lezen. Maar als je er dan eenmaal aan begonnen bent, dan wordt het een pageturner eerste klas. Je gaat ontzettend met Zoe meeleven en je probeert oplossingen met haar mee te verzinnen waardoor de bankoverval het minste impact heeft op de levens van de mensen binnen en buiten de bank. En nee… het is niet saai dat je telkens weer aan het begin staat van de 23 minuten. Want 23 minuten is maar kort als je een oplossing moet verzinnen voor een situatie die je zelf niet onder controle hebt. Kortom… het verhaal zit prima in elkaar en het einde is meer dan verrassend te noemen (nee… niet stiekem gaan kijken). Dus wat mij betreft een aanrader. Nog even dit… ik heb ‘23 minuten’ als Young Adult Paranormaal geclassificeerd. En ook nog even dit: Vivian Vande Velde heeft tientallen boeken op haar naam staan. Van haar verscheen in 1999 bij Uitgeverij Sjaloom de jeugdhorror roman ‘Vrienden van de nacht’ in vertaling. Het heeft dus zeventien jaar geduurd voordat er weer een boek van haar vertaald werd. Wat mij betreft hoeft het nu niet zo lang te duren voordat er een nieuwe vertaling verschijnt.

Jos Lexmond