Grootste hoofdpersoon in deze thriller van schrijfster Sharon Bolton is, buiten Lacey Flint waarover al meerdere boeken zijn verschenen, de rivier de Theems. Deze Londense rivier met zijn duistere, donkere tunnels en waterwegen kan elk moment een gevaar opleveren. Dit is heel goed gesitueerd en uitstekend beschreven.
Wederom is dit boek goed als standalone te lezen maar toch blijven er ook wat gebeurtenissen en personages 'onduidelijk' wanneer je dat niet gedaan zou hebben. Lacey Flint krijgt in dit deel als personage wat meer diepgang maar soms heeft ze wel een wat al te gemakzuchtige houding en krijgt ze bij situaties teveel geluk waardoor de geloofwaardigheid wegvalt. Het is de schrijfster vergeven omdat ze een goede en spannende verhaallijn weet neer te zetten. Een verhaallijn met heel veel verschillende personages, die helaas wel erg aan de oppervlakte blijven. In eerste instantie hebben zij niets met elkaar van doen, tot het einde nadert en je langzaam alle puzzelstukjes op zijn plek ziet vallen. Behalve van één personage dan, daarvan is nog steeds onduidelijk wat zijn toegevoegde waarde was. Wanneer de andere personen niet alleen maar achtergrond waren geweest had het verhaal waarschijnlijk meer diepgang gekregen, iets wat in de vorige boeken wel het geval was.
Naar het einde toe zou je sterk een vermoeden kunnen krijgen van hoe de vork in steel zit, dat neemt het leesplezier echter niet weg en heeft Sharon Bolton met 'Het donkerste water' waarschijnlijk niet haar aller spannendste deel geschreven maar wederom wel een goede thriller.