Ik lees ademloos de Frank Lodeizen biografie 'Dichter van de droge naald'. Lodeizen behoorde, in de jaren '50, tot de 'inner circle' der Amsterdamse kunstenaars en dichters. Het boek geeft een levendig beeld van het snel veranderende, naoorlogse Amsterdam. Auteur Rineke van Houten zit voor een biograaf onverantwoordelijk dicht op de huid van haar onderwerp. Maar wat geeft 't als dit zo'n meeslepend, evocatief en empathisch boek opleverd?