De echte ouderwetse detectiveroman waarin iemand door observeren en logisch redeneren een mysterie weet op te lossen, heeft mij nooit echt kunnen bekoren. En door de jaren heen zijn ze echt wel langsgekomen. Zo nu en dan een Sherlock Holmes, dat gaat er best in. Bij ons staat zelfs het complete werk van Agatha Christie in de boekenkast ... en daar heb ik er ook wel een aantal van gelezen. Maar een verslaving is het nooit geworden. Tot vandaag.

Althans … niet zo zeer verslaafd aan het genre, maar wel aan Flavia.

Flavia de Luce is pas 11 jaar maar brutaal, slim, sterk, avontuurlijk, grappig, onafhankelijk, vermakelijk en vooral superintelligent. Dat laatste soms op het irritante af. Er zijn in de loop van het verhaal enkele nou-dat-lijkt-me-erg-sterk-voor-een-11-jarige momentjes. Maar hé: ook in 1950 bestonden er hoogbegaafde kinderen. Flavia’s liefde voor scheikunde is dan ineens helemaal niet zo vreemd meer. Glazen stolpen en gifmengsels zijn veel leuker dan buitenspelen met andere kinderen.
Als lezer snap je dat Flavia door omstandigheden is gevormd tot wie ze nu is. Zo vrij en onafhankelijk als ze is, Bradley zorgt er op subtiele wijze voor dat de lezer zelf de wonden voelt die Flavia voelde toen ze opgroeide. En dat – plus de setting op naoorlogs Engelse platteland – maakt dit boek zo krachtig.

Toegegeven: de plot is niet erg ingewikkeld, maar het perspectief en de schrijfstijl van Bradley tillen het geheel naar een hoog niveau. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Flavia zodat je samen met haar het onderzoek doorloopt, inclusief de mislukkingen. Je ziet de logica en de emotie aan het werk terwijl Flavia omgaat met alle obstakels die ze tegenkomt.

Of je nu wel of niet van detectives houdt .. .dit boek is een must-read voor iedereen die eens een keer wat anders wil. Heerlijk om mee weg te kruipen op een winderige herfstavond.