Vanaf de eerste regels van het boek word je meegezogen in het – waargebeurde – verhaal. Het neemt je mee tot aan de laatste bladzijde. Het is ontzettend knap hoe Susan Carol Mc Carthy in dit boek de prachtige natuurbeschrijvingen en vergelijkingen uit de natuur tegenover de rauwe werkelijkheid zet. De spanning en de onmacht van de hoofdpersonen wordt je eigen spanning en onmacht. In momenten van rust, voel je de spanning even wegzakken, al blijft die altijd voelbaar op de achtergrond aanwezig. Mooi hoe dit verhaal verteld wordt vanuit het perspectief van de 12-jarige Reesa. Hoe haar leven nooit meer hetzelfde is na de brute moord op haar vriend Marvin. En hoe ze er uiteindelijk sterker uit tevoorschijn komt. Mede door wat haar vriend voor haar heeft betekend.
De personages komen tot leven. En blijven overeind, midden in de wrede orkaan die de Klu Klux Klan veroorzaakt. Je voelt de onmacht in de strijd om de waarheid boven tafel te krijgen en het recht te laten zegevieren. Dit boek zal ik niet snel vergeten.