Eerlijk? Ik was aangenaam verrast door dit boek.
Ik kende Merel haar werk al een beetje doordat ik in het verleden al wat las op Wattpad. Toch moet ik zeggen dat dit verhaal veel meer teweeg bracht dan wat ik voordien van haar las. Het is origineel, het heeft een heleboel verschillende elementen en bevat een zeer typerende schrijfstijl.

In 'over wezenloze zielen' dwal je een beetje tussen heden en verleden. De schrijfster weet goed met woorden duidelijk te maken wat ze bedoelt. Hoewel sommige stukken zeer modern aanvoelen, had ik er ook enkele waar ik het gevoel kreeg een historische roman te lezen. Haar manier van schrijven is uniek en springt er vanaf de eerste pagina uit.
Wat vooral zo opvallend was aan haar schrijfstijl, is hoe volwassen haar zinnen waren. Voor een meisje van 17-18 is dat zeer sterk. Als ik kijk naar mijn eigen schrijfsels, waren veel van mijn zinnen soms nog wat kinderlijk. Het is zeker een sterke troef van Merel dat ze haar jonge leeftijd niet laat doorschijnen. Voor een onbekende die niets van de auteur weet, zou het niet opvallen dat het geschreven is door een tiener.
Vooral omdat er toch wel wat heftige scenes tussen zitten. Hoofdstuk tien is er zeker eentje dat mij bijgebleven is. Waar ik echt schrok van: "wow dit is goed neergezet", en dat zonder al te veel details.
Wat ergens in contrast is met de rest van het boek. Op sommige momenten geeft de schrijfster iets teveel details. Vaak zijn het net die dingen die voor mij minder interessant waren. Ik heb ook het idee dat daarom het einde een beetje gehaast overkwam. Wel komt dit ten goede voor de setting.

De personages waren voor mij een beetje dubbel. Sieglinde is een personage dat een volwassen kant heeft, maar ook een zeer puberale kant. Die kant was voor mij soms wat moeilijk. Haar gedrag durfde weleens te irriteren, haar worden waren scherp. Het was oprecht een haat-liefde relatie met haar.
Bij de andere personages miste ik een bepaalde diepgang. Buiten de graaf vond ik het zeer moeilijk om de andere personage een gezicht en persoonlijkheid te geven. Ze waren voor mij een beetje vaag en ik tastte wat in het duister met hun.
De graaf was absoluut een topper! Ook een personage met een verscholen evolutie. Al kan ik wel zien waarom sommige lezers hem minder aangenaam zouden vinden.

Conclusie? Dit is zeker een boek dat ik aanraad! De verhaallijn zit goed, de schrijfstijl is zeer uniek en het is een echte pageturner.