Hoe zou het verder gaan met Heike - Odette – Edison en de wetenschapper Werner Boren die zo behulpzaam was in deel 1 - Lege Steden en zouden ze nog meer werelden kunnen ontdekken?
Dus was ik heel erg blij dat deel 2 vorige week op mijn figuurlijke deurmat viel en kon ik niet wachten om erin te beginnen.

Beginnen? Verorberen zul je bedoelen.
Het overtrof naar mijn idee de spanning en het leesplezier dat ik in deel 1 ervoer. Waarschijnlijk omdat mijn brein bij deel 1 moest schakelen van de gebruikelijke thriller naar deze Fantasy.

Konrad Stralbock stierf een pijnloze dood naar eigen zeggen in deel 1, maar is Heike wel definitief van hem af?
Heike Krim die door deze Hoofdinspecteur aan alle kanten overtroeft werd, zowel mentaal als fysiek nogal wat wat hem te vrezen had en zijn macht maar met moeite kon afweren. Samen met haar vriendin Odette probeert ze het alom aanwezige gevaar te ontwijken en de werelden die ze kennen te beschermen.
Edison en Rune hebben net als Heike en Odette ieder hun eigen speciale “krachten” en proberen dan ook de dubbelganger van Werner Boren te traceren die klaarblijkelijk ondergronds is gegaan, zich aan heeft gesloten bij een cultus die de Vorstin van de kou over alle werelden macht wil laten uitoefenen. Maar door die macht worden werelden duister, angstaanjagend gevaarlijk en koud – ijzingwekkend koud. Geen zonlicht meer, niets bloeiends, niets lieflijks, deze wereld zal bestaan uit angst – dood en verderf. De werelden zijn op zich allemaal hetzelfde qua plattegrond zeg maar, maar met een andere invulling steeds.

Op hun zoektocht ontmoeten Edison en Rune de veertienjarige Deira die in haar wereld haar hele familie verloor en voorbestemd lijkt te zijn om de taak van de Vorstin over te nemen.
Fantomen, geboren uit schaduwen, teisteren de duistere werelden en de vier zullen tot het uiterste moeten gaan om de Vorstin en haar aanhang de kans niet te geven NOG meer werelden tot een woestenij en schemerwereld te laten transformeren.

Het lijkt misschien allemaal hocus-pocus maar er zitten ook persoonlijke verhaallijnen in die het geheel alleen nog maar meer tot een prachtig geschreven, spannend geheel vormen. De keuzes die de hoofdpersonen maken of zelfs gedwongen worden te maken, de impact van die keuzes kan grote gevolgen hebben voor alle bewoners van de bestaande werelden – ALS die dan überhaupt nog bestaan.
Het gaf me bij tijd en wijlen kippenvel. De zoektocht in de ondergrondse gangen, kelders of grotten. Het beestachtige machtsvertoon waarbij je wil en eigen denken wordt uitgeschakeld. De krachtmetingen tussen verschillende “groepen” en de daaruit voortvloeiende gevaren. Maar ook glimlachen deed ik veel om de kwajongensachtige streken en gedachten van Rune en Edison die in feite uit de modernere wereld komen, Heike en Odette die behoorlijk netjes en preuts zijn opgevoed in een vroegere versie van Otrostaadt, zijn eerder de blozende typetjes die je je voorstelt uit begin vorige eeuw. Mooie contrasten verduidelijken dus ook de verschillende werelden
En hoe ondenkbaar het ook lijkt, het geschrevene en onze eigen wereld hebben toch overeenkomsten.
Het lijkt misschien ingewikkeld lezen maar daar hield de schrijver al rekening mee in deel 1 en nu weer. De verschillende werelden worden geschreven in een ander lettertype.

En wéér krijgt Jasper Polane het klaar om me gefrustreerd achter te laten bij de laatste punt.
Wéér heb ik vragen hoe het met bepaalde karakters verder zal gaan, want niets in deze werelden is wat het lijkt – niemand is te vertrouwen voor de volle honderd procent en het zou net zo goed Fantasy als thriller als roman kunnen zijn. In feite een mooie combi van deze drie met als hoofdmoot:
Angst, macht(smisbruik), haat, liefde, lust en vertrouwen … maar ja wié moet je vertrouwen?!