Voor de leesclub Hangman mocht ik de ongecensureerde Engelse drukproef lezen. Daniel Coole maakte zijn debuut met Ragdoll en Hangman is het tweede deel in de Fawkes en Baxter trilogie. Dat Daniel Coole eerder gewerkt heeft als paramedic is goed te merken, daar hij bij verschillende karakters het redden van levens en schuldgevoelens een belangrijke rol laat spelen.
Hangman begint met een proloog, die je meteen al prikkelt om verder te lezen, maar ook verwarring schept. Er is iets gebeurd, waar Baxter een belangrijke rol in heeft gespeeld en waarom zegt Baxter ……There .…is…no…God….?

Het verhaal speelt grotendeels in december 2015, met af en toe een flashback naar 2014 waarin het eigenlijk allemaal begonnen is. Elk hoofdstuk begint met een datum en tijdsaanduiding, wat je dwingt tot regelmatig terugbladeren.

Rechercheur Emily Baxter wordt betrokken bij een zaak in New York, die overeenkomsten vertoond met de zogenaamde Ragdoll moorden.

Is er een copy-cat moordenaar aan de gang? En waarom heeft het slachtoffer het woord Lokaas in zijn borst gekerfd staan?

Baxter moet hiervoor verplicht samenwerken met de NYPD, CIA en de FBI. Eenmaal in New York komt ze er al snel achter , dat ze haar voor hun media doeleinden willen gebruiken. Als er vervolgens heftige aanslagen plaatsvinden, waarbij de nodige slachtoffers onder de politie vallen en deze aanslagen zich verplaatsen naar London, vragen ze zich regelmatig af, of de aanslagen te stoppen zijn. Agent Rouche is eigenlijk de enige, die ze vertrouwt en haar ex-collega Edmunds, die voor de nodige informatie zorgt.

Wie heeft de touwtjes in handen? En gaan ze erachter komen?

Het verhaal heeft een lange spanningsboog door de vele heftige moorden en de plottwist zie je niet aankomen. Hangman sluit af met een epiloog met een cliffhanger naar het volgende deel!
Door haar ongebruikelijke werkwijze en karakter komt Baxter regelmatig in botsing met haar omgeving. Rouche leert ze goed kennen en uiteindelijk vertrouwen. Samen zorgen ze voor de nodige ontwikkelingen, die ervoor zorgen dat de aanslagen ophouden.
Baxter is gevormd door de heftige omstandigheden die ze eerder heeft meegemaakt. Ze is wantrouwig, heeft een klein hartje, drinkt veel, houdt niet van papierwerk, heeft geen respect voor authoriteiten en gaat de strijd niet uit de weg. Rouche en Baxter lijken veel op elkaar, hebben niets te verliezen en zijn zeer gedreven.
Als je het boek uithebt en de proloog herleest ga je deze pas echt begrijpen.
Het verhaal sluit goed aan op Ragdoll, maar vertelt zelf ook een verhaal. In beide boeken staat centraal hoe ver een mens uit woede wil gaan.
De actie is snel en beeldend geschreven en maakt, dat je als lezer zelf ook de verwarring voelt.