Dit boek heeft iets speciaals; op de eerste plaats is het een heel mooi verhaal dat je meesleept in de jeugd van twee zusjes. Een jeugd die achteraf helemaal niet zo fijn is dan het had moeten zijn.
Tevens wroet er zich een spannend verhaal doorheen dat je op het puntje van je stoel laat zitten.
Samen met de melancholie van de jeugdherinneringen is het een supercombinatie die je laat huiveren en vol medelijden laat treuren. Onverwachte dingen gebeuren die je toch nog laten gissen over het aandeel dat de uiteindelijke volwassenen hebben of nog beter, hebben gehad.
Het zou zo maar echt gebeurd kunnen zijn en het mij niets verbazen als dat ook zo is. Dit is het eerste boek van Alan Blachard dat ik lees maar ik overweeg om meer van haar aan te gaan schaffen. Het heeft iets wat ik niet goed kan verwoorden maar mij heeft het gegrepen en nog niet een zo zeer op het spannende deel maar meer op de emotionele kant van het verhaal.
Een heel aparte ervaring.