Roger Jon Ellory heeft zich hier overtroffen. Alle pagina's werden door mij verslonden door de speciale manier van het binden van de lezer aan het verhaal. Op een heel rustige manier trekt deze auteur je mee zodat je niet meer weg kunt komen. Zoals iemand een arm om je heen slaat en met je meeloopt. Wie loopt dan met wie mee?
De sfeer is prachtig neergezet, het is alsof je naar een film kijkt. Een film over complotten en geheimen, maar ook over liefde en wantrouwen. Ook de personages zijn goed beschreven, voor zover mogelijk. Het is zoals Doyle zegt;
'De rest van wat ik je heb verteld is echter waar, al zijn er dingen die ik heb achtergehouden. Niet omdat ik je niet vertrouw, maar omdat je ze niet hoeft te weten.'

Het verhaal wisselt tussen heden en verleden van Michael Travis, het loopt zonder enig probleem in elkaar over omdat alles met elkaar te maken heeft. Heel knap gedaan door de auteur.
'Toen kwam de herinnering boven, de herinnering die hij ten koste van alles probeerde te begraven, maar nu wist hij, zoals hij altijd had geweten, dat er herinneringen waren die je je leven lang bij je droeg.'

Steeds komt Michael schimmen tegen; schimmen van pijn, schimmen van het verleden en schimmen van wat hij eerder als waarheid aangenomen had.
Doyle en Michael krijgen een speciale band en Michael krijgt het vervelende gevoel dat iemand in zijn hoofd kan kijken.
'Ik kan uw gedachten niet lezen, agent Travis,' zei Doyle alsof hij opnieuw een vraag beantwoordde die niet gesteld was. 'Ik observeer en interpreteer. Ik doe wat u ook vast elke dag van uw leven doet. We hebben allemaal aannames, natuurlijk, maar vaak zitten we ernaast.'

Deze auteur is een meester in het verwoorden van gevoelens;
'Hij had het gevoel dat hij zich niet hoefde te haasten, dat hij rustig de mooiste weg kon nemen, dus toen hij de handrem losmaakte en de oprit af reed, dacht hij dat het nog wel even zou duren voor hij bij het circus was. Hij dacht dat hij zou weten wanneer hij er moest zijn en als je hem had gevraagd waarom hij dat dacht, zou hij je met lege ogen hebben aangekeken, alsof hij er zelf niet bij was.'

Het verhaal over mensen, hun verdriet, hun vertrouwen en hun teleurstelling wanneer dat vertrouwen beschaamd wordt is heel goed opgebouwd. Het is een literaire thriller, maar meer dan dat is het een reis door het leven van een man.
Het mooie en onverwachte einde van dit verhaal heeft gezorgd voor een prachtige afsluiting van deze reis.
Vijf glinsterende sterren zijn hier op hun plaats.