Ik greep naar dit boek omdat mijn leraar Nederlands het ten sterkste aanraadde. Ook lees ik graag thrillers rond mishandelingen en van die dingen. Het mag dan een literaire thriller heten en van Vrij Nederland 5 gulle sterren krijgen, ik zat beslist niet op het puntje van mijn stoel. Het is echt een thriller die je na enkele bladzijden zonder enig probleem aan de kant kan leggen, en daar hou ik eerlijkgezegd niet zo van bij thrillers. Het geeft een kick als het echte 'pageturners' zijn.

Wat het boek moeilijk maakte, waren de IJslandse namen. Echt vreselijk! Ik moest meerdere malen nadenken over wie wie nu was, en na een tijdje hield ik een lijstje bij met de namen om de personages uit elkaar te kunnen houden.

Na het lezen van twee pagina's lezen vond ik het al ongeloofwaardig, de inschakeling van de archeoloog bij het onderzoek was overduidelijk enkel nodig om tijd te creëren om de interviews met de diverse mensen te kunnen voeren, maar het kwam bij mij niet erg geloofwaardig over.
Aangrijpend vond ik de beschrijving van de gekwelde mishandelde vrouw; die verhaallijn deed mij doorlezen hoewel ik kippenvel kreeg wanneer de mishandeling expliciet werd beschreven. De ontknoping van dat deel van het verhaal, met opvoering van 'de scheve vrouw' vond ik wel een sterke vondst en integer beschreven.
De agente Elinborg vond ik een zwak personage. Met name het stukje waar ze Robert voor dood achterlaat, toen stelde ik me echt de vraag "hoe kan een mens nu zo vreselijk naïef zijn?"
Ook het gegeven om de dochter van Erlendur als comapatiënte te gebruiken om zijn achtergrondgeschiedenis te weten te komen, vond ik niet bepaald origineel.

Al bij al is het zeker geen slecht boek, vooral als je erin slaagt de namen uit elkaar te houden. Maar om het nu echt vijf sterren te geven, daarvoor is Moordkuil lang niet beklijvend genoeg. En dat hoort volgens mij wel bij een sterke thriller.