Dit verhaal wordt in retrospectief verteld en het wordt vanaf het begin duidelijk dat de zaken niet zijn gelopen zoals de hoofdpersoon, een wat stoffige professor aan een universiteit ergens in Europa, had gehoopt want hij zit in de gevangenis in Buenos Aires en na de eerste hoofdstukken is het al duidelijk hoe hij daar is terechtgekomen. Daar hoef je het verhaal verder niet voor te lezen.

Het verhaal, dat is geïnspireerd door een waargebeurd verhaal waarin een Oxford professor het slachtoffer was, gaat over een onmogelijke liefde. De professor moet, om zijn liefde in levende lijve te ontmoeten, een lange reis maken terwijl hij nooit ver gereisd heeft en vliegangst heeft. Wanneer hij eindelijk zover is dat hij toch de stap neemt om naar haar toe te gaan, volgt er een beschrijving van het vliegveld die het alleen al de moeite waard maakt om dit vrij dunne boek te lezen. De professor, die latinist is, flirt in het boek met de oude romeinse wijsgeren maar wordt ook door een andere latinist met een citaat belachelijk gemaakt en ook min of meer gewaarschuwd. De professor luistert echter niet en gaat het avontuur, dat dus slecht afloopt, aan.

Het gaat Pfeijffer duidelijk niet om het verhaal zelf. Hij gebruikt het om zijn ideeën over liefde en devotie te etaleren en hij doet dit in zijn gebruikelijke mooie taal en met de nodige metaforen. Het onderwerp van deze roman lijkt projectie te zijn. Aan het eind van het verhaal trekt hij zelfs een parallel met religie en hoe wij God hebben geschapen om een andere, onmogelijke liefde op te kunnen projecteren.

Al met al is Peachez een boek geworden dat zeer leesbaar is en waarin Pfeijffer een aantal interessante ideeën heeft verwerkt maar dat meer aan een tussendoortje doet denken dan aan een volwaardige roman. Dit gezegd hebbende: zelfs Pfeijffer’s tussendoortjes zijn de moeite van het lezen waard.