Het boek gaat over Laura. Ze wordt opgenomen in het ziekenhuis en levert zich helemaal over aan dokter Brunel. Doorheen het boek leer je de andere patiënten kennen, het proces dat Laura ondergaat, maar ga je ook terug naar de kindertijd van Laura.

Het verhaal heeft grote hoofdstukken, ik denk dat het ongeveer 11 à 12 hoofdstukken zijn. Wat wel opviel, waren de vele alinea's. Het was geen constant doorlopende tekst, maar wel veel alinea's. Dit komt ook door het geswitch in tijd. De ene alinea gaat over de opname van Laura, de andere alinea gaat over de jeugd van Laura. Af en toe is dit geswitch wel wat verwarrend.

Wat ook nog enorm opviel, was de vertelstijl. Het verhaal wordt verteld. Er komt geen 1 dialoog aan te pas. Vaak werd er ook gebruik gemaakt van: ze zei ik heb geen hoop meer. Zonder dubbelpunt, zonder aanhalingstekens,... Ik weet niet of dit correct is qua taal, maar ik vind het wel enorm verwarrend. Zo'n soort zinnen moest ik vaak herlezen vooraleer ik de boodschap snapte.

Het verhaal zelf was wel goed. De bibliotheek heeft het gelabeld als psychologie, en dat is het ook wel. Ondanks de medische kant van het verhaal, gaat het hier vooral over de psychologie die anorexia met zich meebrengt. Helemaal anders dan wanneer je een boek leest die werkelijk over de ziekte gaat.

Ik vond het dus een redelijk goed boek, maar zeker ook geen uitblinker. De 185 pagina's waren net genoeg en het hoefde ook niet langer te zijn.