In 1947 is men op zoek naar het ontbrekende 61e element van het periodieke stelsel. Er zijn aanwijzingen dat er een paar duizend jaar geleden een voorwerp is gemaakt van een meteoriet die op aarde is neergestort. Het materiaal van dat voorwerp zou het 61e element zijn. Verschillende landen zouden dat materiaal graag in handen krijgen voor eigen gebruik.
In De verloren tempel wordt de avonturier Sam Grant geïntroduceerd. Grant heeft tijdens de oorlog bij de geheime dienst gezeten en is bezig met een onfrisse wapenhandel, waarmee hij gechanteerd wordt om mee te helpen het oude voorwerp te zoeken. De aanwijzingen die nodig zijn voor de zoektocht staan in oude boeken of bestaan uit oncijferbare teksten op kleitabletten. Grant is niet het doorsnee type avonturier die ook nog eens de hele Encyclopedia Brittannica uit zijn hoofd kent. Om hem te helpen heeft Harper professor Reed bedacht die geregeld zijn kennis spuit over allerlei mythologische en historische zaken. Voor de romantiek is er een Griekse schone aan het verhaal toegevoegd die Grant nog van vroeger kent. Samen met vertegenwoordigers van Engeland en Amerika binden ze de strijd aan met de Russen die alles op alles zetten om het geheimzinnige voorwerp in handen te krijgen.
De verloren tempel ontsnapt niet aan de clichés van het genre: een groepje helden dat aan de hand van allerlei aanwijzingen van vindplaats naar vindplaats vliegt en in snel tempo allerlei ontdekkingen doet die al duizenden jaren verborgen zijn, wonderwel weet te ontsnappen aan vijandige aanvallen, het ene inzicht na het andere krijgt en zich uiteraard beloond ziet voor al die moeite.
En toch is De verloren tempel beter dan de gemiddelde avonturenroman. De karaktertekening is iets beter, de dialogen zijn onderhoudender en het is te merken dat Harper geschiedenis heeft gestudeerd door de aandacht die hij besteedt aan de mythologische en historische feiten.
Beter dan gemiddeld, maar na het dichtslaan van het boek net zo snel vergeten als elke andere avonturenroman.