Paaz is een bijzonder boek met een bijzonder verhaal, maar ook een donker verhaal. Het verhaal speelt zich grotendeels af op de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis. Emma is een vrouw die al een tijd lang met depressieve gevoelens kampt. Ze woont met haar vriend Sergei en heeft een goede baan. Haar leven lijkt normaal te verlopen, maar vanbinnen is ze eigenlijk constant bezig met de dood.

Wanneer ze voor het eerst op de paaz afdeling beland kijkt ze haar ogen uit. Ze ziet mensen die voor haar gevoel niet met haar te vergelijken zijn, ze hoort er niet thuis. Wanneer ze langer op de paaz verblijft krijgt ze langzaam een band met de andere ‘patiënten’, want deze stempel wordt op je geplakt wanneer je op de paaz verblijft.

Je leest hoe de gedachten van Emma van het ene uiterste naar het ander uiterste vliegen. Van negatief tot positief. Het ene moment wil ze zichzelf van het leven beroven en het ander moment wil ze er alles aan doen er weer bovenop te komen. Op het moment dat ze weer sterk genoeg is om op haar eigen benen te kunnen staan wordt ze ontslagen uit de paaz en mag ze naar huis, maar ze moet wel begeleiding hebben dus gaat ze naar haar zus.

Dit gaat al snel fout waardoor Emma weer terug wordt gestuurd naar de paaz, waar ze weer voor langere tijd opgenomen wordt.
Ze lijkt langzaam haar draai te vinden en doet de activiteiten gestaag mee, maar de vicieuze cirkel blijft zichtbaar. Het gaat goed, ze krijgt een terugval, ze is erg negatief en dit herhaalt zich regelmatig.

Dit sluit aan op wat ik van het boek vond. Ik vond het een duidelijk beeld van de werkelijkheid, maar het schept een uitzichtloos beeld van de psychiatrie. Het lijkt alsof je er moeilijk uit kan komen, omdat er constant factoren kunnen zijn die voor een terugval kunnen zorgen. Ik vond het boek heel negatief geschreven en dat maakte dat ik langzaam ook negatieve gevoelens bij het hoofdpersonage (Emma) kreeg. Dit vond ik zelf jammer, maar buiten dat vond ik het wel een realistisch en boeiend geschreven boek.