Hoofdpersonage Meghan Chase leidt een allesbehalve opwindend leven. Ze deelt een huis met haar moeder, haar stiefvader en haar halfbroertje Ethan. Op school is ze een grijze muis en ze heeft maar één vriend, Robbie. Op haar zestiende verjaardag wordt haar leven op zijn kop gezet als blijkt dat haar broertje ontvoerd is door de Fae, wezens afkomstig uit het mysterieuze land Nimmernimmer. In een poging haar broertje terug te halen, reist Meghan af naar Nimmernimmer, waar ze onverwacht een belangrijke rol zal spelen in de strijd tegen de gevaarlijke IJzerkoning.

In een tijd waar auteurs haast krampachtig oude verhalen een nieuw jasje aanmeten, kiest Kagawa resoluut voor een klassieke fantasiewereld vol elfen, koningen en prinsessen. Maar verwacht geen zwijmelend gedoe, Kagawa voegt een flinke dosis literaire peper toe aan het vertrouwde genre. Nimmernimmer is allesbehalve een zeemzoet paradijs en ontpopt zich tot een subtiele metafoor van onze hedendaagse maatschappij waar verbeelding plaats moet ruimen voor technologie.

Het verhaal zelf kent een vrij klassieke opbouw én een aantal clichématige gebeurtenissen, maar het geheel is een roetsjbaan die je van de ene belevenis naar de andere slingert. Mogelijk vormt de traditionele fantasiewereld een drempel voor veel lezers, maar Kagawa kiest wijselijk om alles te beschrijven in het nuchtere en gevatte ik-perspectief van Meghan, die zelf erg sceptisch staat tegenover de wereld en zo de identificatie met de lezer in de hand werkt.

Nimmernimmer heeft een ziel die vanaf de eerste bladzijde voelbaar is en die ervoor zorgt dat het boek een van de betere creaties is die de laatste jaren binnen het fantasygenre zijn verschenen.