Memento Mori… Amelia Gray, restaurator van oude begraafplaatsen, hoopt dat ze tijdens een klus op Seven Gates Cementery rustig kan herstellen van een gebroken hart. Dat kan ze echter wel vergeten, want door haar bijzondere gave komt ze erachter dat er een jonge vrouw begraven ligt in een zogenaamd lijkenkluis, die vroeger gebruikt werd om grafschendingen tegen te gaan. Algauw is duidelijk dat de vrouw vermoord is, maar waarom en door wie? Het liefstrand zou Amelia zich nergens mee bemoeien, maar dat is onmogelijk, want zij is de enige die het mysterie kan ontrafelen. Gelukkig krijgt ze hulp van de knappe eigenzinnige rechercheur Lucien Kendrick – eindelijk eens iemand die niet sceptisch staat tegenover haar bovenatuurlijke gave. Maar kan ze hem echt wel vertrouwen? Ze heeft namelijk het gevoel dat duistere krachten haar gedachten manipuleren…
Dit vijfde deel van “The Graveyard Queen Series” is er weer boenk op. Amanda Stevens gebruikt opnieuw hetzelfde concept als bij de vorige delen. Alleen zijn Amelia en Devlin uit elkaar. Amelia geeft nog steeds geen vrede met de breuk en stort zich vol overgave op een nieuwe restauratie. Wederom vindt ze een vermoord persoon die in heel verdachte omstandigheden is omgebracht, en wordt ze opnieuw tegen wil en dank meegesleurd in het moordonderzoek. Ze komt in contact met Kendrick, de rechercheur die de leiding heeft over het onderzoek en ze voelt zich ongewoon aangetrokken tot hem, ondanks haar blijvende liefde voor Devlin.  Maar moet ze haar voorgevoel niet vertrouwen? Is Kendrick wel wie hij beweert te zijn? Gaandeweg doorheen het verhaal ontdekt Amelia allerlei weetjes uit het verleden, zowel over zichzelf als over het dorp waar ze tijdelijk verblijft en gaat te rade bij haar onvoorwaardelijke steun en toeverlaat, Dr. Shaw. Hij helpt haar om haar bekommernissen een plaats te geven en ondersteunt haar in de zoektocht naar de ware toedracht van de moord. Ze komen samen tot de ontdekking dat er nog andere sinistere genootschappen zijn buiten de Order of The Coffin and The Claw, namelijk The Eternal Brotherhood Of Ressurectionists en de Conge. De Conge vecht tegen alles en iedereen wat maar iets met het bovennatuurlijke te maken heeft, terwijl de brotherhood alles in het wer stellen om via geestoverdracht het eeuwige leven te bereiken. De uiteindelijk vraag die je je gaat stellen is: Wat heeft Amelia daar mee te maken? Wat is haar uiteindelijke lot? Wie wil haar gebruiken en voor welk doel? Overleeft ze of zet ze een volgende stap in haar uiteindelijke levensbestemming? En waarom heeft Devlin haar uiteindelijk verlaten? Is hij voor of tegen haar?
Tu es un doux guerrier. Non?
Un gardien feroce.
Nous sommes semblables, toi et moi.
Nous portons les cicatrices de nos defaites aussi fieremont.
Que nous celebrons nos victoires. “
Amanda Stevens levert hier weer een knap staaltje literaire thriller af, die je constant doet twijfelen aan alles en iedereen en waar je werkelijk tot de laatste pagina’s moet lezen om te weten te komen hoe de vork in de steel zit. Het verhaal pikt feilloos op waar het vierde deel geëindigd is en laat je niet meer los tot het einde. Deze serie blijft voor mij naar meer smaken. Hopelijk komt het zesde deel snel uit in deel Nederlandstalige vertaling.
Amanda Stevens groeide op in deelen Ozarks, een gebied dat bekendstaat om zijn meren, bergen en – wat voor haar ontwikkeling veel belangrijker bleek – een sterke hang naar folklore en bijgeloof.  Nadat Amanda in de jaren tachtig tot de conclusie was gekomen dat een carrière bij de Amerikaanse belastingdienst toch niet helemaal was wat ze in gedachten hadden,  ging ze Engelse taal- en letterkunde studeren aan de universiteit van Houston. Niet lang daarna verscheen haar eerste boek. Vele boeken en jaren later, en op zoek naar een nieuw project, las Amanda iets over een zeldzaam beroep: het restaureren van oude begraafplaatsen. Dit trok onmiddellijk haar aandacht, en gecombineerd met haar voorliefde voor thrillers en spookverhalen was het fundament voor de Dodenrijk serie snel gelegd.