Een boek over de geheimzinnige J.D. Salinger kan de plank op zóveel manieren misslaan. Hijgerig. Malicieus. Zeurderig. Voorspelbaar. Kuilen waar Joanne Rakoff niet invalt. Sterker nog, zij geeft blijk van een verteltalent, zo groot dat Salinger zelf op de achtergrond raakt en de verschillende verhaallijnen rond Joanna je steeds meer interesseren. Aanleiding voor het boek is dan ook niet de drang een graantje mee te pikken van de Salinger-hype, maar het bericht over zijn dood. Nadat haar leven een heel andere wending heeft genomen en beseft ze hoeveel Salinger voor haar geeft betekend.

Het verhaal: Joanna beleeft het ene bizarre avontuur na het andere als ze bij het agentschap terechtkomt dat J.D. Salinger vertegenwoordigt – een schier onmogelijke taak, de man wil geen contact, en als hij iets wil, regelt hij het zelf. Het agentschap is een verzamelplaats van wonderlijke types, die door Rakoff allemaal liefdevol beschreven worden. Iedereen is schrijver, bijna-schrijver of schrijfjunk. Ook in haar privéleven worstelt ze met gemankeerde auteurs zoals haar onbetrouwbare partner Don. Joanna wordt gewaarschuwd dat ze de notoir knorrige en moeilijke schrijver nooit te spreken zal krijgen. Maar dan heeft ze hem aan de lijn, halfdoof en opgewonden. Hij schreeuwt dat zij vooral door moet gaan met poezie schrijven. En nog ’s spreken ze elkaar. En nóg ‘s. En dan wil Salinger toch een boek laten uitgeven en is haar baas plotseling ziek…

Tegelijk is het boek – parallel met Catcher in the Rye – een ontwikkelingsroman, hoewel minder controversieel. Joanna moet in haar privéleven keuzes maken. Wat je pakt is de aansprekende schrijfstijl van Rakoff. Er gebeurt van alles, Joanna houdt de vaart er flink in. Ik heb genóten.