Pierre Vantoren is een mens van vlees en bloed, een zelfverklaarde ‘gestampte boer’, maar ook een ontzettende levensgenieter, die houdt van de vele zintuiglijke, culinaire, culturele en andere genoegens die het goede leven te bieden heeft. Op een ochtend neemt hij Sonny, een zwaar gehandicapte jongen mee op een tocht naar Frankrijk om hem daar een cadeau te geven voor zijn zestiende verjaardag. De tocht naar de Mont Ventoux wordt voor Pierre een bedevaart, een tocht vol herinneringen, met schuldvragen en boetedoening, maar uiteindelijk ook met catharsis en een stuk zelfaanvaarding.

Dimitri Verhulst hanteert een levendige en vaak bulderende taal die perfect aansluit bij de uitbundige persoonlijkheid van de hoofdpersoon. Er wordt niet gematigd of gedoseerd omgesprongen met de beeldende taal: we vinden metaforen, personificaties, neologismen en andere stijlmiddelen terug in vrijwel elke alinea. Af en toe wordt er hiermee overdreven of wordt zelfs het cliché niet uit de weg gegaan, maar ook dit hoort bij het karakter van Pierre, die zich regelmatig in ‘kletswijfmodus’ bevindt. De lezer deelt dan zijn schaamte.

‘De zomer hou je ook niet tegen’ is een ode aan de liefde, aan het goede leven, aan Frankrijk, aan de kunst, maar ook een boek met aandacht voor een aantal grote thema’s, zoals de spanning tussen vrijheid en gedetermineerdheid. Voor zij die Verhulst nog moeten ontdekken, is dit een beknopte inleiding tot zijn werk, zijn barokke taal, zijn groteske beelden, zijn ideeën over het leven, en wellicht de mens Verhulst zelf.

Dit boek is een (boekenweek)geschenk, gespreid over enkele uren leesgenot, via een goede vertelling over de liefde en het leven vanop een inspirerende berg in het zonnige Frankrijk, met aangepaste wijnen, fijne delicatessen en smakelijke zinnen met een afdronk.