Meneer Linh is oud en versleten en gevlucht uit het land van de rijstvelden, weg van oorlog en wreedheden die daar aan de orde van de dag waren. Hij draagt een koffertje met een schamele maar kostbare inhoud. Op zijn arm – liefdevol beschermend – zijn kleindochter Sang diû van twaalf weken oud, want de zoon en schoondochter van meneer Linh zijn omgekomen. De oude man is vastbesloten zijn kleinkind in het vreemde westerse land een toekomst te geven.
In het asielzoekerscentrum maken anderen lol om hem en bespotten hem om zijn ongemakkelijke en onervaren verzorging van de baby. Ze sluiten hem uit. Maar het deert de vermoeide meneer Linh niet; hij blijft beleefd zijn eten en verzorging in dank aanvaarden. Alsof de baby het aanvoelt, blijft ze zoet, slaapt veel, huilt niet en wordt liefdevol door haar opa toegezongen met een eeuwenoud geboorteliedje dat hij nog kent vanuit zijn bamboedorp.

Als meneer Linh een korte wandeling in de drukke en jachtige stad maakt en met Sang diû uitrust op een bankje, ontmoet hij meneer Bark, ‘de dikke man’ en inwoner van het vreemde land. Al kunnen ze elkaar niet verstaan en blijft de communicatie beperkt tot slechts één woord, er ontstaat een diepe genegenheid tussen meneer Linh, zijn kleindochter en de dikke man. Ze zien elkaar dagelijks op het bankje en verheugen zich steeds meer op de ontmoetingen die hun veel troost bieden, want ook meneer Bark heeft een zwaar kruis te dragen. Meneer Linh spaart de sigaretten van het asielzoekerscentrum voor zijn vriend en meneer Bark verrast de diep ontroerde meneer Linh met een prachtig luxe prinsessenjurkje voor Sang diû. Maar dan worden de oude man en zijn kleindochter plotseling overgebracht naar een andere plek en kan hij geen afscheid nemen van zijn vriend.

Dit meesterwerkje van Philippe Claudel van slechts 143 pagina’s onderscheidt zich door een ongewoon tedere schrijfstijl, die je soms ontroerd doet glimlachen. Claudel vertelt het verhaal subtiel, klein en licht, maar met mooie intense emotie. Het raakt je hoe twee door rouw getekende mensen een prachtige communicatie met elkaar kunnen vormen, ook al spreken ze elkaars taal niet. Voldoende zijn woordklanken, een glimlach, een traan, stembuigingen, een blik in de ogen, een liedje. Meneer Linh en meneer Bark voelen een diepe taalloze warmte voor elkaar, weten dat ze elkaar nodig hebben en koesteren het beetje geluk dat ze elkaar kunnen geven.

Claudel geeft ons met Het Kleine Meisje van Meneer Linh een werkelijk prachtige parel in handen. Met de kracht van eenvoud creëert hij meneer Linhs eigen werkelijkheid. We voelen zijn onbeholpenheid, de cultuurshock, de onverstaanbare taal in die vreemde westerse wereld, de afhankelijkheid, het onbegrip en de goed bedoelde betutteling. Herkent u de vluchteling?
Dat iemand in een klein, stil verhaal zó groot kan zijn, ons zó weet te ontroeren en ook nog voor een aangrijpend slot kan zorgen. Een oorverdovend stil applaus voor Claudel!