De video van Aeham Ahmad, spelend op de piano temidden van het puin in een straat van Yarmouk, ging de wereld rond.

Geen passender titel dus dan ‘De pianist van Yarmouk’ zou je denken. En toch voel ik heel wat meer voor de Duitse titel ‘Und die Vögel werden singen’.

‘Een foto vertelt nooit hoe iets is begonnen. En ook niet hoe het verdergaat.’ – pg. 7

‘Terwijl Niraz zijn camera’s opstelde, kwam er opeens een vrouw met een dienblaadje aan. Ze vond het zo mooi dat er op deze troosteloze plaats iemand met een piano opdook, zei ze, (…) Ik glimlachte dankbaar naar haar en genoot van de bittere smaak van de koffie.
Op dat moment hoorde ik drie vogels kwetteren. Ze zaten op de balustrade van een balkon op de eerste verdieping, recht tegenover me. Dat mocht een wonder heten. Als er granaten en schoten klinken, zijn het de vogels die als eerste vluchten. En als er per ongeluk toch nog vogels opdoken in Yarmouk, dan werden ze vrijwel direct neergeschoten. Iedereen in de wijk had honger. Maar hier zaten er drie. En zodra ik mijn spel aanhief, begonnen de vogels weer te zingen.’ – pg. 12/13

Het verhaal van Aeham Ahmad opgetekend door Sandra Hetzl en Ariel Hauptmeier doet denken aan het verhaal van de Poolse pianist Wladyslaw Szpilman (door Roman Polanski verfilmd als ‘The pianist) die gedurende de hele Tweede Wereldoorlog muziek bleef maken, ook als hij uiteindelijk uitgehongerd in een verlaten appartement in Warschau bivakkeert. Net als Szpilman blijft Aeham Ahmad doorspelen, alle ontberingen ten spijt. En het zijn er nogal wat want Aeham Ahmad groeide niet op, zoals sommige mensen zich misschien zullen voorstellen, in een tentenkamp. Allemaal hadden ze een eigen huis, zowel zijn ouders, zijn broer als hij. Zijn vader, hoewel blind sinds zijn achtste, schopte het tot eerste violist. Zijn moeder was onderwijzeres. Samen met zijn vader runde hij een florerende eigen zaak, een luitwinkel. Zijn vader maakte de muziekinstrumenten, die zelfs uitgevoerd werden en hij gaf muziekles aan leerlingen die van heinde en ver kwamen. Tot de oorlog kwam die alles verwoestte.

Het boek, geschreven in de ik-persoon, is in een vlotte stijl geschreven. Je blijft doorlezen, willen of niet. Al is dat ook wel omdat je wilt weten hoe het verhaal zal aflopen. Meer dan eens weet het verhaal je te raken: ongeloof dat toeslaat, verdriet dat je voelt, opluchting, verontwaardiging, wanhoop ook wanneer de hoop als zand tussen zijn vingers dreigt weg te glippen maar steeds weer is er … de muziek. Als rode draad van hoop én verzet!