￼Onvoorwaardelijk - Colleen Hoover
Genre; Roman/NA
Uitgever; Uitgeverij Zomer & Keuning
ISBN; 9789401905169
Aantal pagina’s; 302
Uitgave; 2015

Met dank aan Uitgeverij Zomer & Keuning voor dit recensie-exemplaar.

Cover;
Net als bij haar andere boeken prijkt ook hier een foto van een jongen en een meisje op de cover, HET kenmerk van Colleen Hoover. Jammer bij dit genre van boeken, omdat het een stuk de fantasie van de lezer wegneemt. Je krijgt al een beeld opgedrongen hoe de hoofdpersonages eruit zien. Ook nu weer de titel in grote letters bovenaan. Gelukkig in een rode kleur wat het geheel min of meer in mekaar laat overvloeien. Verder op de cover de naam van de auteur onderaan met de quote, ‘Geen vragen over het verleden, geen verwachting naar de toekomst’. De cover is zeker niet spectaculair te noemen, maar voor de ‘echte’ fans zeer herkenbaar. Voor mij oogt hij eerder druk. De cover geef ik een 5.

Het verhaal;
Tate is verpleegkundige, maar wilt haar master halen. Om het praktisch te houden trekt ze voorlopig bij haar broer Corbin in, omdat dit dichter bij haar school is. Al de eerste avond maakt ze kennis met Miles, de knappe overbuur van haar broer. Miles is net als Corbin piloot en werkt bij dezelfde luchtvaartmaatschappij. Al snel merkt ze dat Miles een muur rondom zichzelf heeft opgetrokken, maar ondanks dat valt ze als een blok voor hem.

Miles voelt zich ook aangetrokken tot Tate, maar maakt haar gelijk duidelijk dat hij haar niets kan geven en dat een relatie niet tot de mogelijkheden behoort. Het kan alleen maar voor sex zijn en dan volgens zijn twee regels.

‘Geen vragen over het verleden, geen verwachting naar de toekomst’.

Tate stemt toe, maar stiekem hoopt ze op meer. Als ze uiteindelijk tot het besef komt dat ze die situatie niet aankan, is ze tot over haar oren verliefd op hem, maar Miles zal zijn muur voor haar niet afbreken.

‘Het is alsof de jongen die hij vroeger was hem in de weg zit om de man te worden die hij wil zijn’

Conclusie;
Het boek bestaat uit twee verhaallijnen. De ene verhaallijn speelt in het nu en is het ik- verhaal vanuit Tate, haar emoties en gedachten. De andere gaat zes jaar terug in de tijd en verteld het verhaal van Miles en hoe hij geworden is, zoals hij nu is. Er wordt heel duidelijk aangegeven in welke tijd je leest. Er staat boven elk hoofdstuk of het om Tate of Miles gaat en de hoofdstukken mbt Miles staan gecentreerd gedrukt. Dit deed in het begin even raar, maar algauw merkte ik tijdens het lezen dat door Miles zijn verhaal gecentreerd te plaatsen, de zinnen en daarmee ook zijn gevoelens krachtiger overkwamen.

De basis van het verhaal is niet origineel, maar het is een mooi verhaal. Het zou nog mooier en meer diepgang hebben als de karakters nog meer uitgewerkt waren. Zeker in het begin vond ik het aanslepen, voorspelbaar en heel cliché allemaal. Ik kwam pas echt in het verhaal toen ik ruim over de helft was. Naar het einde toe weet Hoover toch een bepaalde spanning op te bouwen. De emoties lopen hoger op en als lezer kom je beetje bij beetje te weten waarom Miles alleen ‘sex’ kan geven. Het waarom heeft mij toch even tranen in de ogen gegeven.

Een minpunt! Ik heb mij geërgerd aan onnodig grof taalgebruik zoals; ‘een vuige kutgrijns’, ‘ik weet dat ik met je hoofd aan het kutten ben’. Ook ‘iets te nassen zoeken’ en ‘dit voelt echt vertieft om hardop te zeggen’, vond ik niet passen in dit verhaal. Miles doet ook nog haar shorts (??!) uit en haar gulp open. Shorts is naar mijn menig meervoud? Nu zag ik vooraan in het boek dat de vertaling door een man is gedaan. Zou het daar misschien aan kunnen liggen?

Het is een romantisch verhaal dat je leest met een lach en een traan. Hoewel het heel voorspelbaar is, heeft Hoover mij toch kunnen verrassen waarom Miles die muur rondom zichzelf heeft opgetrokken en geen liefde toelaat. Wat een bepaalde gebeurtenis met een mens kan doen!

Ik had eerder ‘Sterrenhemel’ gelezen van deze auteur, dus mijn verwachtingen waren hoog. Ik kom tot de slotsom dat dit boek het niveau van ‘Sterrenhemel’ niet benaderd. Het verhaal heeft potentieel, maar is veel minder uitgewerkt. Het is een leuk tussendoortje voor even weg te dromen, te zweven en dan terug met beide voetjes op de grond te landen.
Ik geef het 3 kleine sterretjes.
Karin Team DPB