Bij het begin van Duivelswerk hoopte ik dat Mo Hayder haar faam met dit boek waar zou blijven maken en me niet zou teleurstellen zoals enkele van mijn favoriete auteurs met hun laatst uitgekomen boeken helaas wel hadden gedaan. En gelukkig voor haar en al haar fans is het weer gelukt om een topverhaal te schrijven wat zeker kan wedijveren met o.a. Tokio en De behandeling.
Het verhaal is zeer origineel en lijkt het in het begin de kant van een SF-achtig verhaal op te gaan, maar naarmate het zich gaat ontwikkelen blijkt het een paar realistische onderwerpen te bevatten die je behoorlijk aan het denken zetten.
Wat mij als opmerkelijk aan haar manier van schrijven (in dit verhaal) opvalt is het gebruik van twee ik-personages die, vanuit hun eigen invalshoeken, beiden een bijdrage leveren aan het verhaal. Op deze manier komen beide karakters en hun, vaak, tegenstrijdige meningen erg goed tot zijn recht en geeft ook een meerwaarde aan dit verhaal.
Ik weet dat veel lezers geen voorkeur hebben voor deze vorm van schrijven maar mij heeft het in geen geval gestoord.
Daarnaast een aantal spannende passages zoals je die alleen van haar mag verwachten met direct daaropvolgend de nodige emoties. Daar is ze goed in en die situaties weet zij buitengewoon goed te creëren en volledig waar te maken in haar schrijfstijl. Dit alles bestempelt deze titel wederom tot een topboek en verdient een dikke vier sterren.
Waarom geen vijf; misschien had het einde een pagina of vijf meer kunnen bevatten waardoor er iets meer was beschreven wat de aanleiding en reden voor de dader is geweest om tot de daden te komen.