"Dit is het ziekste spelletje dat ik ooit heb gespeeld....." zo begint het verhaal van de 15 jarige Max (ik-persoon). Max, Ward, Bart en Kelvin zijn vrienden voor het leven, genieten van de dag met voetbal, feestjes en wat jonge lui nog meer allemaal doen. Totdat Max een gek bultje ontdekt op zijn schouder en zijn wereld en dat van iedereen om hem heen instort. De diagnose: lymfeklierkanker. Verdere behandeling volgt in Rotterdam, het Sophia kinder (klote) ziekenhuis.

"Ik zat daar en was geen lichaam meer. Ik was hoofd. Ik was gedachtes. Dat je zo weggestreept kunt worden, als normale vijftienjarige jongen, dat je met één diagnose overgeplaatst kunt worden naar en nachtmerrie: ik was het niet. Maar ik zat mezelf te bekijken en ik zag het gebeuren".

Scans, gesprekken, een operatie en 8 maanden chemo volgen. "Ik zie de komende tijd als een treinrit, over 8 maanden eindigt de reis, ik reis rustig mee en uiteindelijk stap ik uit". "Chemogif druppelt je lichaam binnen, gaat als een terrorist aan de slag. Het is dom en blind want het vernielt ook gezonde cellen, het zijn agressieve heksen".

Kanker heb je nooit alleen de rest wacht met lege handen, staan van achter de lijn toe te kijken. Je ouders, broertjes, familie en je vrienden. You'll never walk alone. "Ik heb ze één voor één besmet, die kanker van mij heeft hun leven gedemonteerd". "Kanker is een oneerlijke bitch, maar het was wel mijn bitch niet die van hen".

Na genezing, kampt Max met de tweede ziekte: Angst. Hyperventilatie, trillen, hoofdpijn, onzekerheid, de angst achteraf, je gooit jezelf volop in de strijd tegen de kanker, maar hebt nauwelijks tijd om na te denken over wat er gebeurt. Je slaat een fase over: de fase waarin je bang bent voor de dood.

Kankerkampioenschap? Kanker is geen wedstrijd. Of kanker is wel een wedstrijd, maar dan een zonder regels. Dit is het verhaal van Roy die deze kanker in het echt overleefd heeft.