Actueler kan het haast niet. Het Brussel-syndroom is wat dat betreft zeker een winnaar. De door velen gevreesde Brexit is intussen van start gegaan; de Europese politiek wankelt.

De hamvraag luidt: “Hoe kan de EU het verloren vertrouwen van haar kiezers terugwinnen?” Niet alleen de lezers, maar ook de president van de Europese Unie, een Belgische journaliste en een erg gedreven en ervaren Britse onderhandelaar worden met deze vraag geconfronteerd. Feiten vermengd met een flinke dosis fictie. Drie protagonisten worden voor een bevreemdend ultimatum geplaatst… Als tegelijkertijd zes eurocommissarissen worden ontvoerd, moet het magische trio erg nauw gaan samenwerken. De media – hoe kan het ook anders – gebruiken handig hun invloed en dat heeft zo zijn gevolgen. Er rijzen heel wat vragen die een concreet antwoord vereisen. De cover is veelzeggend, en toch niet... “Maakt de Brexit deel uit van een duivels plan?” Maar wie is dan toch die dekselse duivel?

In 95 (!) erg korte hoofdstukken – het zijn eerder korte passages - wordt telkens weer met wisselende personages gewerkt. Slim bekeken van het nieuwbakken auteursduo; zo wordt eentonigheid op een professionele manier vermeden. Langzamerhand komt ook de zo nodige spanning op snelheid. Wel even benadrukken dat de vaart best vanaf het begin hoger mag liggen voor een thriller. Een bruisende apotheose moet je niet verwachten; jammer toch. Het Brussel-syndroom is een politieke thriller - als gezamenlijke eersteling van het duo Buelens & Vermeiren – die je achteraf wel doet nadenken over de toekomst van een verenigd Europa.

Marc Buelens publiceerde eerder al een vijftiental non-fictieboeken. Hij draagt een mooie titel met zich mee: professor emeritus aan Vlerick Business School. Zijn zwager (schoonbroer) Raf Vermeiren is helemaal thuis in de politiek. Hij was immers gedurende een hele tijd actief in de Brusselse Wetstraat. Voor Buelens is Het Brussel-syndroom zijn tweede thriller.

Als lezer maak je op een erg vlotte manier kennis met het wespennest dat politiek heet. Je merkt overduidelijk dat hier schrijvers aan het werk zijn die dit wereldje heel goed kennen. Ondanks de wat trage aanloop krijgt het verhaal dan toch vaart en lees je vlot naar de ontknoping toe. Geen ingewikkelde zinsconstructies, heldere dialogen en een duidelijke omkadering van het verhaal. Brussel als het kloppende hart van de Europese Unie is een interessante setting voor dergelijke thriller. Churchill zei ooit – dit wordt ook vermeld in het boek: “Succes is niet het einde, mislukking is niet fataal; wat telt is de moed om door te gaan.” Dit is precies wat ik het schrijversduo wens: de moed om door te gaan met schrijven!