Willie Sutton (1901-1980), van Iers-Amerikaanse komaf, was een notoire bankrover. Hij maakte tijdens zijn veertigjarige criminele carrière een geschatte $2 miljoen buit, spendeerde de helft van zijn volwassen leven in de gevangenis en onsnapte hieruit tot driemaal toe. Doordat hij altijd in vermomming zijn berovingen uitvoerde, werd hij bekend als ‘Willie the Actor’ en ‘Slick Willie’.

Eind december 1969 werd hem op verzoek van zijn advocaten gratie verleend. Vanwege zijn goede gedrag in de gevangenis en zijn verslechterde gezondheidstoestand oordeelde de rechter dat hij voldoende tijd van zijn straf had uitgezeten. Sutton’s advocaten hadden echter zijn verhaal aan de media verkocht, waardoor hij verplicht was de hele eerste kerstdag door te brengen met een verslaggever en een fotograaf van een dagblad. Volgens de auteur het enige interview dat hij ooit gaf.

Dit is waar de roman begint. Sutton heeft op een kaart van New York verschillende plekken aangeduid die een belangrijke rol hebben gespeeld in zijn leven. De verslaggever en de fotograaf moeten hem, in chronologische volgorde, langs deze plaatsen brengen en in ruil daarvoor vertelt hij hun zijn levensverhaal.
Door middel van flashbacks komen we steeds meer te weten over zijn verleden. We leren hem kennen als een intelligente, sympathieke man die graag leest. Hij ziet zichzelf, ondanks al zijn misdaden, als een goed mens; hij claimt in zijn gehele carrière nooit een mens te hebben gedood.
Ook is hij een fervent romanticus. “Het leven is ingewikkeld, de liefde niet. Als je er ook maar een halve seconde over moet nadenken, ben je niet verliefd”. De liefde speelt een belangrijke rol in zijn verhaal. Het is zijn eerste liefde die hem ertoe aanzet zijn eerste kluis te kraken.

Behalve een intieme schets van Willie Sutton levert deze roman ook een levendig tijdsbeeld op van het Amerika tijdens de frequente economische malaises van de jaren 1900-1930.
‘De spiegelwereld van Willie Sutton’ vertelt op nostalgische wijze het levensverhaal van een sympathieke misdadiger. Het is waarschijnlijk flink geromantiseerd maar dat doet niets af aan het leesplezier.