James Salter, volgens mij een van de beste schrijvers van korte verhalen ooit. Laatst herlas ik dan Dusk, dat ik ooit in vertaling heb gelezen omdat de Engelse versie niet meer te krijgen was. Nu had ik wel het Engelse origineel, en werkelijk, het was GEWELDIG. Verhalen die zo rijk zijn en prachtig van taal dat je meestal niet begrijpt wat je ziet; verhalen die je zo overdonderen dat je steeds tussen twee verhalen in even pauze moet nemen om weer adem te krijgen. Ongelofelijk hoe die man in een enkele zin hele werelden van hoop, teleurstelling, verlangen en weemoed kan oproepen. Ongelofelijk hoe hij in zijn verhaal ogenschijnlijk doelloos dwaalt van het ene sfeerbeeld naar het andere en van het ene personage naar het andere, om je dan ineens bij de strot te pakken met een bedrieglijk simpele en laconieke zin die (als je goed kijkt) een heel levensverhaal blijkt samen te vatten. Verhalen die even open, raadselachtig en suggestief zijn als poëzie. Dus eigenlijk prozagedichten, vol regels die tranen oproepen door hun weemoed en door hun werkelijk enorme schoonheid en precisie.

In 'Cinema' bijvoorbeeld wordt de schoonheid van een beroemd filmactrice als volgt beschreven: 'Great faces cannot be explained. She had a long nose, a mouth, a curious distance between the eyes. It was a face open and unknowable. It pronounced itself somehow indifferent to life.'. Drie ongrijpbaar prachtige zinnen over de ongrijpbare schoonheid van een actrice. Zinnen waar ik uren over kan mijmeren. En dat kan ik ook over de volgende passage, nu over een acteur en zijn vergankelijke roem: 'Within three years his career would be over. He would see himself in the flickering television as if it were some curious dream. [...]Guivi was thirty-seven. He had a moment on the screen that would never be forgotten. Tinted posters of him would peel from the sides of buildings more and more remote, the resemblance fading, his name becoming stale. He would smile across alleys, into the sour darkness. Far-off dogs were barking. The streets smelled of the poor'.

Prachtig vind ik , ongelofelijk raak en precies, juist ook door die onverwachte en erg impressionistische laatste drie zinnen. In april schijnt Salter weer een nieuwe roman te publiceren. Die zal vast weer schitterend zijn, zoals ook A sport and a pastime een schitterende roman was. Maar die verhalen van hem zijn naar mijn smaak pas echt ongelofelijk. Jammer dat hij maar twee verhalenbundels heeft gemaakt. Aan de andere kant zijn die twee bundels wel een bron van groot genot. Ik ga dus nu meteen zijn andere bundel herlezen!