Het moge duidelijk zijn dat ik na de trilogie van Mevrouw Peregrine een meer dan grote fan ben van Ransom Riggs. Dat is alleen maar toegenomen nadat ik deze bundel tot me genomen had. Er zijn nog sprookjesvertellers op deze werden van het kaliber van Hans Christiaan Anderson, de gebroeders Grimm of Charles Perrault (om er maar een paar te noemen) en dus mag Ransom Riggs zich van mij bij de groten op dit gebied voegen en hopelijk schrijft hij de komende decaden (hij is pas 38) nog heel veel meer moois om van te genieten.
Er staan een tiental verhalen in deze bundel en allen, geen enkele uitgezonderd, hebben een fantastisch inslag en wat belangrijker is: ze zijn allen zeer origineel. Geen van de ideeën zijn elders (naar mijn bescheiden mening) eerder gebruikt en daarom komen ze fris over. Het is een genot om weer aan een nieuw verhaal te beginnen en weer opnieuw verrast en verrukt te worden. Het lijkt heel simpel maar de verhalen bruisen en echoën nog lang na in je hoofd. Het lijkt dan ook haast heiligschennis om er doorheen te rauzen. Ik heb telkens maar drie verhalen tot me genomen en het boek daarna weer weggelegd tot de volgende dag en kom me amper inhouden het weer op te pakken en weer een verhaal te verslinden.
De verhalen hebben weinig, al wordt de suggestie wel gewekt, weinig te maken met de trilogie van Mevrouw Peregrine. Niet meer dan een vage verwijzing hier er daar doet de link vermoeden. Het enige verhaal dat er het dichtst in de buurt komt is: ‘De eerste ymbryne’. Mevrouw Peregrine is natuurlijk ook een ymbryne, een vrouwelijk soort van (goede) heks die de tijd kan manipuleren en zichzelf in een vogel kan veranderen, en in dit verhaal wordt van het ontstaan van de eerste ymbryne verhaalt.
Ik ga je verder niets vertellen over de inhoud van de verhalen, dan wat ik al vcrteld heb, namelijk dat het juweeltjes zijn. Je moet de verhalen zelf maar ontdekken en genieten. Dat genot kan en wil ik je niet ontnemen.
Wat ik wel wil verklappen is wat er (deels) in het zogenaamde colofon staat waarmee het boek begint. Dat is op zich al hilarisch. Het gaat als volgt:

‘Gedrukt in een nomadentent nabij het ondiepe zoutmeer Lob Knot, bij sommigen beter bekend als the Lop Despression, die zich oostwaarts uitstrekt langs de voet van de Kuruk-Tagh tot het Tarimbekken in de autonome regio Xingjiang, een bijna horizontale uitgestrektheid.

Ingebonden tegen hoge kosten in een basis diep onder grond. Voor uw eigen veiligheid kunt u maar beter geen poging wagen om de ingang tussen Fish Street Hill en Pudding Lane in Londen, te zoeken.

Alert nagelezen door de twee hoofden en vijf ogen van Patricia Panopticott.’

Er staat nog meer van dit schitterends en ik kan me amper bedwingen om niet alles over te nemen. Echter moet er nog iets voor u te ontdekken overblijven.
Ik hoop dat ik u hiermee overtuigd heb dit meesterwerk aan te schaffen en te genieten, Het is het meer dan waard.
Ik heb nog even nagekeken of Ransom Riggs momenteel aan iets nieuws bezig is, maar ik kan niets ontdekken. We blijven dus maar in spanning afwachten.

Jos Lexmond