Marta staat al haar gehele huwelijksleven ten dienste van Hector, een zorgzame, ietwat verstikkend liefdevolle echtgenoot die pas op latere leeftijd met haar trouwde. Marta weet zich weinig van haar geschiedenis voor haar huwelijk te herinneren en stopt stiekem met het innemen van haar medicijnen waardoor de lezer al snel doorkrijgt dat er met Marta psychisch van alles aan de hand was. Door het innemen van haar medicatie, onder het wakend oog van Hector, lijkt er structuur en evenwicht in haar bestaan te zijn. Nu hun zoon het huis uit is, begint haar structuur te wankelen. Wanneer ze stiekem stopt met haar medicatie, begint zij schimmen en flarden te zien. Gaandeweg wordt de lezer meegezogen in de twijfel van Marta's psychische beoordelingsvermogen. Ligt er een psychose op de loer of is er wellicht iets meer aan de hand?

Het verhaal wordt knap geschreven vanuit het wankele oogpunt van Marta waardoor de lezer door haar onevenwichtige beeldvorming de wereld in kijkt. De spanning wordt traag, soms wat saai opgebouwd. Anderzijds geeft dat meteen het proces van het vlakke matte karakter van Marta weer naar steeds meer helderheid, als gevolg van de invloed van het medicijngebruik en het stoppen daarvan en de beklemmende situatie waarin zij verkeert.

Emma Chapman (1985) momenteel woonachtig in het noorden van Yorkshire, groeide op in de buurt van Manchester. Ze studeerde Engelse literatuur aan de univeriteit van Edinburgh, heeft een master in Creatief Schrijven. Na het afronden van haar studie woonde ze in Londen, West Australië en Indonesië. In 2013 debuteerde ze met haar boek ‘De perfecte vrouw’ (‘How to be a good wife’). Haar tweede boek ‘The last Photograph’ kwam uit in 2016. Een Nederlandse versie hiervan is vooralsnog niet verkrijgbaar.