Achterkanttekst:
Bertus Aafjes, geboren te Amsterdam in 1914, Nederlands bekendste dichter en meest populaire reisjournalist, weet te registreren wat de wereld zo wonderlijk maakt, wat de mens als wonder ervaart. En aan de ervaring van het wonderlijke - al is het lezend - ontbloeit meestal een klein, puur menselijk geluk.
Bertus Aafjes reisde voor ons de wereld door - Marokko, Frankrijk, Japan, Italië - maar ook door ons, zijn eigen, land. De Amstel, de Sint-Jan en Veere komen naast Arles te liggen.
Wij zien de wereld van Vincent van Gogh.
Wij beleven de sprinkhanenplaag in Marokko, betreden huiverig-geboeid Boeddhistische tempels in Japan.
Wij ervaren - wie en wat wij ook zijn - met Aafjes het wonder van de pauskeuze in de paleizen, de kerken, en de straten van Rome, die ouder dan het Christendom zijn.

Rechtvaardigt dit alles niet de titel van de tweede Meulenhoff Pocket van Bertus Aafjes?: De wereld is een wonder.

Eerste alinea van de introductie:
Nederlanders zijn een vreemd soort landslieden; zij plegen niet hoog van zichzelf op te geven. Als men in een internationaal gezelschap reist, dan is het moment nooit ver waarop de diverse landslieden ongevraagd een lans gaan breken voor hun respectievelijke vaderland. De Fransman vijzelt zijn overleden democratie nog eens op, de Engelsman zijn Elizabeth, de Duitser zijn camera en de Italiaan zijn charme. Een Nederlander luistert en zwijgt beleefd.

Recensie:
Inhoud:
Het leest echt als een soort momentopnames, wat het natuurlijk ook zijn.
Je krijgt toch wel een beeld van eind jaren 1940 en de jaren 1950. Vooral in kleine dingen komt dat wel naar voren, zoals dat vee op een boot werd opgehaald over de Amstel en Amsterdam werd ingebracht om geslacht te worden. Het was wel leuk dat hij een stukje over Veere had geschreven, omdat in het boek dat ik hierna las ("De boogschutter van Hirado" van Rob Ruggenberg), de hoofdpersoon uit Veere kwam. Al noemde Rob Ruggenberg de kersenbloesem "wit", terwijl Bertus Aafjes schrijft: "De bloeiende Japanse kers is niet wit maar zachtroze. Hij heeft de zachte doorschijnende tint die sommige Japanse meisjes bezitten. En omdat dit zo is heet menig Japans meisje 'Kersebloesem'." Toevallig net zoals de andere hoofdpersoon in Ruggenbergs boek :P
Bij de stukken over Japan kreeg ik toch bijna het idee dat het ook nu geschreven zou kunnen zijn, maar ook daar merkte je uit een paar opmerkingen wel dat het in het verleden was.
In de stukjes over Frankrijk richtte Aafjes zich vooral op de plekken waar Van Gogh had gewoond/geleefd en op het stierenvechten (Spanjaarden die dat deden in Zuid-Frankrijk). Dat vond ik de minst leuke stukken om te lezen, en eigenlijk zou ik het boek leuker hebben gevonden als de stukken over Frankrijk er niet in hadden gestaan (dan het ik het boek wel als een 'aanrader' neergezet).

Schrijfstijl:
De schrijfstijl is best wel gedetailleerd en het leest heel rustig. Het is wel echt een schrijfstijl die je de situatie laat meemaken alsof je het zelf gezien hebt.

Conclusie:
Leuk om te lezen, alleen de stukjes over Frankrijk vond ik niet boeiend.
De schrijfstijl was wel prettig.