Met tranen in de ogen en een dikke krop in de keel heb ik net de laatste pagina's gelezen van 'Ik kan er nét niet bij' van onze #hebbanchef Sander Verheijen.
Vijf sterren volstaan niet voor deze unieke getuigenis, maar meer zijn er helaas niet te vergeven.
Ik denk niet dat het mij gaat lukken om een recensie te schrijven over dit boek.
Dit is niet iets negatief, juist niet. Het betekent dat ik er nét niet bij kan om te vertellen wat dit verhaal met mij deed zonder al te sentimenteel te worden.
Het is een boek als een regenboog: om een regenboog te laten ontstaan moet er zowel zon als regen zijn en dat is het beeld dat ik voortdurend voor ogen kreeg tijdens het lezen over Sander en Jip, over Willem en Maurits en natuurlijk ook over viervoeter Gant.
Ik zal dus geen recensie schrijven, denk ik.
Wat ik wel nog kwijt wil is dit: Ik hoop, over een paar jaar, een vervolg te mogen lezen met daarin het verhaal van hoe het verder gaat met deze kanjers, met misschien dan als titel: 'Nu kunnen we er wél bij'.