Harry Boone is spion voor de Engelse inlichtingendienst. Hij heeft zich een plaatsje weten te versieren in Beiroet, en maakt er vooral een erezaak van zich zoveel mogelijk buiten het tumult te houden. Dat lukt aardig, tot hem de diensten van een informant worden aangeboden. De man heet de Sjerief, en hij weet vanalles te vertellen over geplande terroristenaanslagen. Om zich in te dekken, laat hij echter het achterste van zijn tong niet zien. Daarom besluit Londen hem weg te halen uit Beiroet en hem in Engeland volledige anonimiteit te bieden, uiteraard met de nodige inlichtingen als tegenprestatie. De eerste vereiste is ervoor te zorgen dat iedereen denkt dat de Sjerief dood is. Een opdracht voor Boone, die daarmee zijn mooie leventje dreigt te verliezen: de methode Boone staat onder grote druk.

Af en toe kan ik wel genieten van een goeie spionagethriller. Niet die van het 007-type, maar eerder die van de kuiperijen in de achterkamertjes van de macht, de meedogenloze strijd om inlichtingen met de bedoeling vriend en vijand te overtroeven. Dat is precies wat je krijgt in Methode Boone: de Westerse inlichtingendiensten spelen spelletjes met elkaar en hopen zo aanzien te verwerven onder hun collega's. Boone is in dat opzicht een buitenbeentje: hij trekt zich nergens wat van aan, zolang hij maar gerust gelaten wordt. Zijn strijd is niet die om de inlichtingen, niet die voor het vaderland, maar die voor zijn eigen levenswijze, de methode Boone. Erg efficiënt is hij dan ook niet als spion, maar hij krijgt er wel wat sympathieks door. Als het moet, trekt hij trouwens wel zijn plan. Hij weet toch maar mooi de spionnengeheimen te ontraadselen. Alleen jammer dat één misplaatste zin op de cover die geheimen al op voorhand verklapt. Verder een uitstekende spionageroman van de Libanees-Britse Fransman Percy Kemp.