In Tijd keert Jack terug naar Parijs, waar hij als 24-jarige jongeman heeft gewoond. In de stad is het onrustig als gevolg van de aanslag op weekblad Charlie Hebdo; net als destijds, vanwege de studentenrevolte van 1968. Toen was hij arm, jong en onverschrokken. Nu is hij de welgestelde eigenaar van een wijnwinkel in Alkmaar en vraagt hij zich af hoeveel tijd hem nog rest.
Hij kijkt terug op zijn leven en beschouwt zijn relaties: de complexe verstandhouding met zijn stokoude moeder, de laatste momenten die hij deelde met zijn zorgzame vader. De eerste ontmoeting met zijn vrouw, van wie hij inmiddels is gescheiden en die onverwacht langskomt om het wellicht opnieuw te proberen. Zijn relatie met zijn dochter, die hij heeft verboden hem te bellen en die hij daarom brieven schrijft.
In korte hoofdstukken dwarrelen gedachten als herfstbladeren van heden naar verleden. Helaas blijven ze op afstand; nergens waant de lezer zichzelf in Parijs, nooit kan hij de gerechten ruiken of de wijnen proeven. Als lezer voel je je net als zijn vrouw, die hij vlak na hun eerste ontmoeting meenam naar Parijs. Zij vond zijn rondleiding te dwingend; er was geen ruimte voor haar eigen interpretatie.
Het boek wordt een roman genoemd, maar voorin geeft de auteur aan dat hij zijn eigen waarheid heeft geschreven. Hij noemt het autofictie. Ik zie het boek vooral als een egodocument, waarin de ‘ik’ centraal staat. Hij beschouwt zichzelf, noteert wat en waar hij eet, maar zelden komt het verhaal tot leven. Lezers die de schrijver kennen of iets van zichzelf herkennen in hem, zullen het boek vooral waarderen om wie Jack is.
Tegen het einde keert de hoofdpersoon langzaam weer terug naar de realiteit: hij zal zijn wijnwinkel moeten verkopen. Daarmee komt er weer lijn in het verhaal, richting het verrassende slot waarin de belofte schuilt van een nieuw begin.