Zinneling begint als er twee kinderen worden geboren met allebei dezelfde kenmerken; Florian en Luuk zijn allebei extreem gevoelig, met name hun zintuigen. Dat komt door hun fontanel. Hun ouders en huisartsen staan voor een raadsel.
Eerst zijn ze bezig met de beste zorg en begeleiding van de kinderen maar naarmate de kinderen groter worden wordt hun wereld ook groter en komt het meer naar buiten hoe bijzonder ze zijn.
Het nieuws over de kinderen wordt meer en meer bekend en andere mensen gaan zich ermee bemoeien, hebben er een mening over en nog erger….zien deze nieuwe ontwikkeling als een mogelijk wapen. Dan komt IS in beeld.
Waar je als lezer in het begin vertederd en ontroerd wordt door het verhaal van Florian en Luuk veranderde dat naarmate het verhaal vorderde in een gespannenheid en nieuwsgierigheid naar wat er allemaal met deze twee kinderen zou gaan gebeuren.
De termen moslimstrijders en IS roept bij menig lezer al een angst op die na de gebeurtenissen van het afgelopen jaar alleen maar gegroeid is. De band die de mensen rondom deze twee kinderen hebben is sterk en beschermend maar hoe ver kun je gaan? Hoe ver kan de schrijver gaan in dit verhaal? Het verhaal is aangrijpend en zet je aan het denken, mensen zijn soms zo druk met alles om hun heen dat ze de stem van hun gevoelens niet meer lijken te horen. De schrijver verwerkt de thema’s zonder zich inhoudelijk met de discussie van goed en kwaad te bemoeien, het lijkt alsof hij de vraag bij de lezer neerlegt.
Deze twee kinderen wel, die worden zelfs onwel als ze in de buurt zijn van iemand die kwaad in de zin heeft. Het volgende thema is gebruiken of misbruiken, gebruiken ze de jongens of misbruiken ze hun gaven?
Zinneling is het vierde boek van Clemens van Bunschot, hij heeft er lang en hard aan gewerkt en toch geeft hij het cadeau aan de lezers. Hij noemt het zijn geschenk aan de wereld en hij lijkt een boodschap te willen vertellen.