Ongelofelijk knap dat deze jonge auteur een stilistisch doorwrochten epos heeft geproduceerd met de bravoure en autoriteit van een reeds gerijpte verteller. Met welhaast wiskundige precisie schetst zij een veelheid aan (meestal) mannelijke karakters die met elkaar konkelen en verbonden sluiten om eigen gewin te bewerkstelligen, terwijl zij allen niet meer zijn dan de raderen in een met elkaar gecreëerd web van corruptie, diefstal en moord. 'The Luminaries' is een postmodern feest vol onbetrouwbare vertellers, intellectuele taalspelletjes, genrevermengingen en samenvallen van stijl met inhoud.

In alle eerlijkheid wekt dezelfde ambitieuze opzet bij mij óók een zekere irritatie op dat de auteur steeds de nadruk legt op hoe clever het door haar geschetste narratieve bouwwerk in elkaar steekt. Wéér een oninteressante verwijzing naar de astrologische kaart van de personages. Wéér een wisseling in tijdsvormen om het subjectieve van de waarnemingen te benadrukken. Wéér een quasi-ironische inleiding tot een hoofdstuk om de spot te drijven met de vermeende autoriteit van een auteur. De geforceerd gelaagde opzet is zowel de kracht als het grootste zwaktebod van deze extreem lijvige roman, maar die zeker een bladzijde of tweehonderd eerder tot een einde had moeten komen