Het verhaal

Een eigen eiland speelt zich af op het Spaanse eiland Ibiza. De auteur bracht haar jeugd door op dit eiland, vandaar dat ze details over het landschap, de mensen en de taal, voortreffelijk weet te verwoorden. Het verhaal speelt zich af van maart 1987 tot en met september 1987 met als hoofdpersoon Marianne van 17 jaar. Marianne is nog een puber, die zich helemaal zelf moet zien te redden in de oude en verlaten villa van haar vader. Haar vader (Ron) zit in Groot-Brittannië in de gevangenis als gevolg van een drugsdelict. Haar moeder (Madresh) woont op het eiland Formentera, een eiland 7 km ten zuiden van Ibiza. Zij leeft als een soort hippie en lijkt zich niet zoveel aan te trekken van het leven van haar dochter.
Marianne houdt van drank, xtc, seks en feesten en verkeert hierdoor geregeld is een soort roes. Naderhand moet ze van anderen horen wat ze heeft gezegd of heeft gedaan.
Dit leven doet me een beetje denken aan de flowerpowerperiode tijdens de jaren 60; het leven dat haar moeder geleefd heeft …

Mijn leeservaring

Op het cover zijn een jonge vrouw in hippiekleding – in haar hand een sigaret - en een peuter met een flesje melk in de hand afgebeeld. Ze lopen over straat. Een cover dat de sfeer van de jaren 60 weergeeft.

Marianne ontduikt alle regels, zo ook de verkeersregels. Op een dag wordt ze aangehouden door de beruchte Guardia Civil als ze zonder helm en rijbewijs en zonder verzekeringspapieren op de motor van haar vader rijdt. Haar oog valt op een aantrekkelijke agent en vanaf dat moment kan ze hem niet meer uit haar gedachten zetten met alle gevolgen van dien…
Je wordt door de auteur meegezogen in het verhaal van Marianne en beleeft als het ware mét haar haar losbandige bestaan en de angst om gesnapt te worden met pillen en grote hoeveelheden cash geld. In het laatste gedeelte van het boek komt de echte problematiek van Marianne naar boven. Eigenlijk is zij niet zo stoer en onafhankelijk als zij zichzelf voordoet: ze is op zoek naar geborgenheid, veiligheid en vooral naar liefde en een gewone wereld.
Ze krijgt dan een goede raad: “We zijn er niet op gebouwd om op een eigen eiland te leven."
We hebben elkaar nodig om verder te leven …

Ik vond het een zeer boeiend en aangrijpend boek. Het leest vlot. De onrust, de eenzaamheid, de angst en de verwarring van Marianne zijn voor de lezer voelbaar en je wordt op een fijne manier meegezogen in het verhaal. Een verhaal met een duidelijke boodschap!
Ik kan het boek zeker aanraden en ik geef het 4 sterren!