Dit boekje, waarin twee korte verhalen gebundeld zijn, verteld het verhaal van twee totaal verschillende overlevers van de Tweede Wereldoorlog.

Blums verhaal begint met de Joodse Peter die in het Duitse concentratiekamp heeft gezeten. Daar is hij zijn vrouw en tweeling kwijt geraakt. Na de oorlog is hij naar een neef van zijn vader in Amerika gekomen. Wanneer hij zijn werk kwijt raakt, omdat de nummers getatoeëerd op zijn arm, te confronterend zijn voor de gasten... besluit hij Amerika in te gaan... Zijn verhaal eindigt wanneer hij de trein in stapt... Bij het kopen van het kaartje botst Peter tegen een op het oog Amerikaanse vrouw aan...

Hiemee begint het verhaal van McCoy over een vrouw die haar leven in Duitsland ontvlucht uit angst gevangen genomen en gestraft te worden vanwege haar omgang met de Duitse officiëren en het baren van het Duitse ras zoals Hitler dat graag zag. Ze stapt op de trein van NY naar Boston om een nieuwe leven op te bouwen. In de trein volgt een bijzondere ontmoeting met een blinde man. Een kind dat in Duitsland niet had mogen blijven leven, maar in Amerika zijn leven heeft opgebouwd.

Beide verhalen zijn kort, bondig en vlot geschreven. Ze bieden een kort kijkje in de ervaringen van na-oorlogse overlevers...

Het vehaal van Peter heeft inmiddels een vervolg gekregen in het boek De Verloren Famile (van Jenna Blum). Dit boekje bracht me deels herhaling, maar ook nieuwe informatie. Informatie die ik bij dat boek gemist heb, over zijn vrouw, zijn dochtertjes en zijn verdriet...

Prachtig om te lezen als aanvulling op Blum's boek De Verloren Familie is het eerste verhaal. Het tweede verhaal verteld een ervaring die je niet vaak tegen komt in dit genre. Het is daarom een mooie aanvulling. Prachtig hoe twee aparte verhalen in een bundel toch enigszins met elkaar verweven zijn...