Mikel Santiago (1975) is een geboren Bask; zijn levenslicht zag hij in Portugalete. Hij wijdde zijn jeugd aan het spelen in een rockband en het schrijven van korte verhalen. Drie jaar lang woonde hij in Ierland en in een van die jaren ontstond het idee voor een spannend verhaal. Voor een korte vakantie met een paar vrienden huurde hij een afgelegen huis aan de kust van Donegal. Het noodweer, diverse ongevallen en andere avonturen aldaar gaven hem de inspiratie voor dat verhaal. De laatste nacht in Tremore Beach werd uitgegeven en het debuut werd laaiend enthousiast ontvangen in zijn geboorteland. Inmiddels woont de Spanjaard in Amsterdam, vanwaar hij zijn beroep als auteur en gitarist beoefent.

Een time-out is wat Peter Harper, muzikant en componist van filmmuziek, nodig heeft om zijn scheiding te verwerken en zijn creatieve dip te overwinnen. Tremore Beach, een stukje strand ten noorden van Ierland in het plaatsje Donegal, lijkt de perfecte locatie daarvoor en Peter huurt een afgelegen strandhuis om tot rust te komen. Zijn enige buren zijn het Amerikaanse echtpaar Leo en Marie Kogan. Zij bewonen eenzelfde huis een aantal kilometer verderop en al snel bouwt Peter een vriendschappelijke band met deze aimabele mensen op. Wanneer ook de bewoners van het nabijgelegen dorp hem met open armen ontvangen, en Peter zelfs gevoelens krijgt voor een beeldschone vrouw, lijkt zijn nieuwe start te zijn begonnen. Maar dan slaat het noodlot toe; Peter wordt tijdens een heftige storm getroffen door de bliksem. Hij overleeft het wonderwel, maar hij begint te lijden aan vreselijke hoofdpijnen en lucide dromen. En dat net op het moment dat zijn twee jonge kinderen een aantal weken komen logeren. De dromen worden steeds onstuimiger en hij krijgt last van gruwelijke visioenen waarin hij, zijn kinderen, de buren, zijn nieuwe liefde en Tremore Beach een afschuwelijke hoofdrol spelen. Is het zinsbegoocheling of bevatten zijn nachtmerries de waarheid?

De laatste nacht in Tremore Beach is een psychologische thriller in de puurste vorm, die ook de gedachten van de lezers op de proef stelt. Je begint te twijfelen over schijnbare zekerheden, want is het ogenschijnlijke wel betrouwbaar? Zijn de vriendelijke, gastvrije en behulpzame buren echt zoals ze zich voordoen? Moeten we de nieuwe vriendin van Peter – Judie – wel vertrouwen? En heulen de hechte dorpelingen een verborgen geheim met zich mee? Het is knap hoe dat wantrouwen langzaam onderhuids bij de lezer naar binnen kruipt en zich steeds meer ontwikkelt. Die twijfel ontpopt zich geleidelijk aan tot voelbare spanning; je weet dat er iets staat te gebeuren, maar vanuit welke richting is niet te bepalen. Doordat het verhaal zich laat vertellen door de ogen van ik-persoon Peter Harper moeten we vertrouwen op zijn gedachtes, bevindingen en onderbouwingen. Maar in hoeverre zijn psychische klachten hier een rol in spelen, is tevens onbekend, wat het onvoorspelbaar en spannend houdt. 

Het zeer intrigerende verhaal kent een aantal bekende thema’s. Liefde en vertrouwen onder andere, maar met name het verlangen naar vrijheid is een belangrijk onderwerp. In eerste instantie de behoefte naar muziek en inspiratie, de reden dat Peter zich afzondert op een afgelegen eiland. Na het ongeval, als Peter de lucide dromen krijgt, is er de hoop dat zijn dromen geen werkelijkheid zijn/worden. En later wordt het verlangen vervuld door de aanwezigheid van een aanwakkerende liefde, het durven toelaten daarvan, en de angst om verder te komen in het leven.

De laatste nacht in Tremore Beach is een klein geschreven thriller, onderhoudend, maar met een grote psychologische klasse die je onderhuidse sidderingen bezorgt. Het debuut van Mikel Santiago bevat surrealistische gedachtes in een contrastrijke beeldtaal, wat het tot een diepgravende thriller maakt. Grandioos!

Zonder je af en duik in het verhaal. Hoor de hemelse pianomuziek, de tikkende regendruppels en het knetterende onweer. Maar bovenal: geniet en huiver van dit meeslepende drama!