Een nieuwe lente betekent meteen ook een nieuwe misdaadroman van Christian De Coninck (1960). Deze ‘Ket’, zelf commissaris en woordvoerder bij de Politie Brussel Hoofdstad Elsene, neemt in Een kwestie van zwijgen – voor de tiende keer zelfs - Stijn Goris en Stef Pauwels, zijn favoriete personages, onder zijn professionele hoede. De auteur is een ervaren rot in het vak; hij weet als geen ander hoe het leven in het Brusselse politiekorps eraan toegaat.

In de Zeebrugse haven wordt een waardetransport overvallen, waarbij de daders met hun buit ontvluchten naar Brussel. Kort nadien ontploft een gebouw waarin een private bank is gevestigd. In Laken worden twee mensen vermoord en vindt men het dode lichaam van een Japanner die seppuku (rituele zelfmoord) heeft gepleegd. Wat hebben deze gebeurtenissen met elkaar gemeen? Speelt de Japanse maffia hier een belangrijke rol? Hoofdcommissaris Stijn Goris en zijn adjunct Stef Pauwels staan voor een bijzonder moeilijke opdracht. Deze zaak tot een goed einde brengen is geen sinecure, zeker als plots iedereen zwijgt als een graf…

“Goris had net de dagelijkse briefing met zijn officieren achter de rug. De ontploffing van zaterdag op de Louizalaan was nog onduidelijk. Pauwels had er het hele weekend zijn tanden in gezet, maar hij was nog geen millimeter vooruit geraakt. Hij wachtte ongeduldig op de verslagen van de branddeskundige. Stijn nam plaats aan zijn bureau toen zijn gsm rinkelde. ‘Goris.’ ‘Spreek ik met de fantastische, onkreukbare hoofdcommissaris Goris?’

Dit boek is gebaseerd op waargebeurde feiten die echter op een andere manier zijn ingekleed. Een boeiende ‘wie heeft het gedaan’, gekoppeld aan een lastig misdaadonderzoek. Deze twee hoofdingrediënten bezorgen de lezer een aantal amusante maar toch spannende leesuren. De Coninck maakt van zijn personages levensechte mensen zoals jij en ik; mensen die een eigen karakter hebben. Ook de politiemannen zijn ook ‘maar’ mensen, dit wordt in dit verhaal nog maar eens duidelijk gemaakt. Een grote stilist kun je deze auteur moeilijk noemen, zijn grote verdienste bestaat vooral uit het verwerken van zijn jarenlange ervaring binnen het politiekorps in een misdaadroman. Hij hanteert een bijzonder toegankelijke schrijfstijl, waarbij de dagelijkse spreektaal ook weerklinkt in zijn dialogen. Een portie humor maakt het lezen nog wat aangenamer.
Een kwestie van zwijgen: een doodstille titel, maar een verhaal met luide stem weergegeven.