Waar Heleen van Rooijen een mooie documentaire over heeft gemaakt en Hugo Borst inmiddels twee boeken heeft uitgebracht over zijn moeder met dementie, weet Marjolijn Markus (als beginnend auteur) mij echt diep te raken.
Ze beschrijft in haar boek het ziekteproces van haar vader ‘Koos’, maar stelt hierin ook de kwaliteit van de gezondheidszorg aan de kaak. Dit kan zij doen omdat ze van twee kanten ‘ervaringsdeskundige’ is, als verpleegkundige en als mantelzorger.
Dit is voor mij een boek dat er echt toe doet! Alle emoties komen in haar boek voorbij en ik lees tussen de regels door dat ze vanuit haar hart schrijft.
Op een warme, liefdevolle manier afgewisseld met een vleugje humor, neemt ze je als lezer mee in een voor haar en haar vader moeilijke tijd. Menigeen zou hiervan kunnen leren. Ik snap niet dat er niet nog meer aandacht aan dit boek besteed wordt, dat verdient het.
Niet alleen mantelzorgers of mensen die te maken krijgen met dementie, iedereen kan van dit boek en van Marjolijn Markus zelf leren. Gewoon als mens, maar ook als professional.
Ik weet niet of ze ooit nog een boek gaat schrijven, stiekem hoop ik dat wel en kan niet wachten.