Met een rode sticker ‘Voor de fans van The Sopranos’ wist ik niet precies wat ik moest verwachten van het verhaal want ‘The Sopranos’ ken ik alleen maar van verhalen van anderen en niet uit eigen ervaring. En dan de term zwarte komedie vond ik ook redelijk vaag voor mezelf. Wat heb ik mezelf op de hals gehaald dacht ik toen het boek arriveerde.

Een beetje argwanend begon ik te lezen en oh boy die huivering was nergens voor nodig. Wat een heerlijk boek om te lezen. Tot op zekere hoogte is het spannend, komt er liefde in voor en dan de humor. Niet schaterlachend naar het boek maar eerder een grote glimlach van oor tot oor.

Paddy beleeft vier dagen die redelijk normaal lijken te verlopen qua werk. Privé is het een heel ander verhaal. Van de ene absurde situatie komt hij vanzelf in de andere terecht. Maar dat geeft het verhaal wel ‘kleur’. Anders was het waarschijnlijk maar een saaie boel geworden.

Het verhaal begint met een mooie Proloog waarin we Paddy leren kennen en voor de oplettende lezer een openbaring die de ontknoping eigenlijk al weggeeft.

De andere vier hoofdstukken heten simpelweg Maandag, Dinsdag, Woensdag en Donderdag. Naar de laatste vier dagen van Paddy’s leven. Daarna is er nog een korte afsluiter met de naam December.

De schrijfstijl is vlot, goed toegankelijk en leest als een trein. Geen moeilijke taal, geen moeilijke verhaallijn. Het enige waar ik zelf moeite mee had was de naam Donal, ik dacht telkens dat de d vergeten was. En dat er eigenlijk Donald moest staan. Dit heb ik tot het eind gehad. Donal leek een onafgemaakte naam voor mij. Maar dat had geen invloed op de beleving van het verhaal.

De boekkaft vind ik erg mooi. Sober wellicht maar sterk door zijn eenvoud.

Al met al heb ik mezelf prima vermaakt met het boek De laatste vier dagen van Paddy Buckley en zou ik je aanraden een plekje te vinden waar jij met dit boek jezelf even kan onderdompelen in de wereld van de uitvaart in combinatie met wat maffia-praktijken. Een echte aanrader!