Werkelijk een prachtig ontroerend verhaal over de watersnoodramp in 1953. Een boek wat me niet alleen tijdens het lezen bezig hield, maar ook daarbuiten. Ik moest heel even wennen aan de schrijfstijl van Rik Launspach. Een filmische stijl van schrijven en dus ook zo met lezen. Je ziet het verhaal als een film voorbij gaan. Echt ontzettend prachtig en knap gedaan! Ik kon het boek niet in een ruk uitlezen en heb enkele keren gehad, dat ik het boek heel even weg heb moeten leggen, bijvoorbeeld bij het stukje waarin het verleden verteld wordt van Rutus. Normaal houd ik eigenlijk niet zo van die oorlogsverhalen, maar dit is zo beeldend geschreven, dat ik er helemaal in mee ging. Zo ook als je leest over wat er zoal in zee drijft… Ik heb met tranen in mijn ogen dit boek gelezen… Het boek gaat over Julia, die tijdens de watersnoodramp haar baby kwijt raakt en er alles voor over heeft om hem weer terug te vinden. Samen met militair Rutus, die door het oorlogstrauma wat hij heeft meegemaakt zich ontfermt over Julia, gaan ze samen op zoek naar haar zoon. Daarnaast volgen we Joost van de Ven, een ingenieur van Rijkswaterstaat, die jarenlang waarschuwde voor overstromingsgevaar, maar steeds stuitte op onbegrip. De verhaallijnen zijn ontzettend goed in elkaar verweven. Dit boek is iedereen aan te raden! Een boek wat je gelezen moet hebben.