Glashard is het tweede deel in de Jessica-Haider serie en totaal anders dan Bloedlijn. De cover volgt de stilistische stijl van Bloedlijn en heeft nu een glasscherf als beeld op de cover. Persoonlijk zijn deze covers niet mijn favoriet maar ze vallen wel op tussen andere boeken.

Corine Hartman heeft een explosieve schrijfstijl en dendert als een sneltrein door tot aan het eindpunt.
Bloedlijn was de start van Jessica-Haider de vrouwelijke rechercheur met "guts" die na de dood van haar zoon het onrecht zelf wil bestrijden.

In glashard is Jessica lid van de Saligia-groep nadat ze een keiharde inwijding heeft gehad.Voor deze harde groep die de schuldigen zelf straft, krijgt ze een undercoveropdracht in de diamantwereld. Terwijl ze infiltreert bij Baruch Salomon komt ze terecht in Afrika en maakt kennis met de wereld van de "bloeddiamanten" .
Jessica ontpopt zich als Jenny tot een (opnieuw) coke-snuivende,meedogenloze killer met zachte kantjes met maar één doel en dat is de wereld bevrijden van de schuldigen. Ondertussen vernemen we meer over de laatste dagen van haar vader en het Afrikaanse gezin dat Baruch lijkt te redden.
Niets is natuurlijk minder waar en er gebeuren allerlei explosieve wendingen waardoor je je soms afvraagt hoe het gaat eindigen. Jessica deed me soms walgen als je ziet hoe meedogenloos ze Halina martelt en haar vijanden aanpakt maar ze heeft ook een andere kant.

Wil je deze "mildere" kant leren kennen dan raad ik je aan om het boek te lezen en de unieke, gewelddadige maar intrigerende wereld van Jessica zelf te ontdekken. Als klap op de vuurpijl eindigt het boek met een spannende cliffhanger die je het vervolg wil doen lezen..

Glashard is een boek met korte hoofdstukken waar je doorheen bent voor je het zelf weet want je wil gewoon weten of Jessica slaagt in haar missie.

Zoals je leest,is Glashard een favoriet van mij, net omdat ze geen vrouwelijke James Bond is, maar omdat ze meer en meer lijkt op Dexter..