De boeken van Juliet Marillier en ik hebben een hele lange geschiedenis. Ik was nog een jong meisje toen ik haar zeven wateren reeks las en op slag verliefd werd op haar magische schrijfstijl. Ik was dan ook razend enthousiast toen ik via VBK België de mogelijkheid kreeg om het eerste boek Dromerspoel in haar nieuwe reeks Meidoorn en Grim te reviewen.

Juliet Marillier is voor mij een sprookjesverteller. Dit klinkt nu misschien een beetje hoogdravend, maar voor mij is ze een beetje een moderne versie van Grimm of Andersen. De boekenmarkt overstroomt op dit moment van sprookjes-hervertellingen voor tieners en volwassenen. Maar vergis je niet, Juliet Marillier “hervertelt” geen sprookjes. Ze creëert er nieuwe en dat maakt haar verhalen zo sterk.

Misschien hamer ik een beetje te hard door op het sprookjes-aspect, maar volgens mij is dit belangrijk om te weten. Hoewel haar boeken geschreven zijn voor volwassenen lees je effectief een sprookje. Denk daarbij aan hoofse kussen, wijze raad, tovervrouwtjes en betoveringen. Geen magie die je rond de oren vliegt, maar een subtielere vorm van toverkracht. Zoals de eeuwige slaap van Doornroosje of de vergiftigde appel van Sneeuwwitje. Subtiel, betoverend en beschreven in dromerige, mooie woorden. Want schrijven dat kan Marillier als de beste! Je leest haar boeken niet, neen je beleeft ze. Ze geeft je het gevoel alsof je bij een knisperend haardvuur zit en naar een verhalenverteller luistert.

De hoofdpersonages in dit verhaal zijn niet de meest voor de hand liggende karakters. Meidoorn, een wijze vrouw en Grim, een iets wat simpele reus van een man zijn niet de meest sympathieke personages. Meidoorn is een harde vrouw, die gedreven wordt door haat en de nood om wraak te nemen. Ze schuwt menselijk contact en probeert zover mogelijk van de maatschappij te blijven. Grim, haar mannelijke tegenspeler is dan weer het tegenovergestelde. Hij heeft een warmer hart, maar is met momenten gewelddadig en zeker niet de typische held die we kennen uit de sprookjes. Daarboven komt dat ze allebei iets ouder zijn en dat is helemaal origineel voor een sprookje toch? Als tegengewicht volgen we in het verhaal nog een derde personage Prins Oran. En met Oran wordt de bal naar mijn gevoel helemaal misgeslagen. Hij is zo vlak en zonder enige echte ontwikkeling. Een zwak personage dat na verloop van tijd echt op mijn zenuwen begon te werken.

Het verhaal wordt vertelt vanuit het oogpunt van deze drie personages en dat zorgt ervoor dat je als lezer een goed beeld krijgt van het ganse verhaal. Het verhaal wordt hierdoor “echter”. Je hangt niet af van een (soms onbetrouwbaar) personage, maar krijgt verschillende inzichten.

Dat verhaal zelf echter…. daar knelde voor mij het schoentje. Dit is voor mij zeker niet haar beste werk. Waar haar andere boeken erg complex zijn en vernuftigd in elkaar zitten mankeert dromerspoel net al die zaken. Het hoofdplot was erg voorspelbaar. In de eerste 100 pagina’s van het boek wist ik al hoe de vork aan de steel zat. Hierdoor begon ik me ook te ergeren in de personages. Want als iets er voor de lezer zo vingerdik bovenop ligt, hoe kan het dan dat de hoofdpersonages blind zijn voor wat er zich onder hun neus afspeelt.
Gelukkig was het zij-plot (datgene wat zich over de reeks zal verspreiden) boeiender en vooral mysterieuzer. Het roept vraagtekens op waar ik graag een antwoord op wil krijgen. Waarom helpen de elfen Meidoorn? Wat is er in het verleden gebeurt?

Ik ga me waarschijnlijk wel aan het vervolg wagen, want ik wil een antwoord op mijn vragen en de schrijfstijl blijft betoverend mooi!