Vreemd is dat: van de 351 bladzijden er met moeite 216 lezen - een week wegleggen en dan de rest achter elkaar uit.
De wereld van Paddy Clarke, een kind zoals een ieder ander, korte gedachten van links naar rechts over school, zijn broertje, zijn vriendjes, buitenspelen, kattekwaad en thuis. Je proeft het milieu van zijn omgeving maar je gaat mee met alleen zijn indrukken van het leven.
Dan gaat hij iets merken dat hem voor altijd zal veranderen, en anders zal maken dan de rest. Zijn angsten en verdriet over de ruzies van zijn ouders die hij natuurlijk helemaal niet begrijpt maar waar hij zich wel verantwoordelijk voor voelt, maken dat hij zich moet gaan "wapenen", en hij oefent in de onverschillige houding die hij bij Charles Leavy ziet. Ook de opties om te ontsnappen of desnoods zichzelf op te offeren om zijn ouders weer bij elkaar te brengen worden overdacht. En de rest van de wereld om je heen veranderd maar niet.

Roddy Doyle weet op een duidelijke manier in het simpele denken van een 10-jarige een verandering te laten zien, die blijk geven van hoe grote-mensen-problemen bij jongere kinderen ontzettend veel pijn en verwarring teweeg kunnen brengen. Met als gevolg dat dat kind nooit meer kind is.
"Het zou nooit meer zo worden als vroeger".

Drie redenen waarom ik het boek niet hoger waardeer dan 3 duimen:
2/3 van het verhaal ervoer ik als langdradig met weinig ontwikkeling, ik had geen connectie Paddy als karakter en ik heb zelf op 10-jarige leeftijd op een andere manier het opbreken van een ons gezin meegemaakt. Ik vermoed dat daarom ik het verhaal me ook niet laat raken (als ik over mijn eigen verleden praat lijkt het wel een droog verhaal over een ander ipv mijzelf - het voelt voor mij ook alsof het al 6 levens achter me ligt)
Desalniettemin is het een knap boek vanwege het vertelperspectief vanuit Paddy en van daaruit de overstroming van emoties als de onschuld van een kind besmet wordt door de wreedheid van volwassenen-belevingen.