Je zou dit boek kunnen vergelijken met ‘Het Rosie Project’, maar nee, ik vond het er niet echt op lijken. Ja, er zijn wat kleine vergelijkingen, maar waar ik fan ben van ‘Het Rosie Project’ was ik minder fan van ‘Z.G.A.N.’. Sully is vooral een hoofdpersoon die egoistisch is, heel goed kan zeuren en de schuld bij anderen neer kan leggen. Hij neemt geen verantwoording voor zijn eigen leven.

Zijn nierdonatie komt over als een hele nobele actie, maar hij doet dit echt alleen voor zichzelf. Het lijkt erop alsof hij niks veranderd en dat hij lekker door blijft gaan met wat hij deed en dus snapte ik het doel van het boek niet helemaal. Natuurlijk loopt het anders af, maar ik ergerde me tijdens het lezen gewoon zo erg aan Sully dat dat het verhaal niet veel goeds heeft gedaan.

Dat vind ik jammer want als Sully iets minder eikelig was geweest, had het een heel leuk verhaal geweest. Maar ik kon me er lastig overheen zetten en heb me dus door het verhaal heen geworsteld. Gelukkig zaten er nog andere personages in die me wel boeide en vond ik het jammer dat die minder ruimte hadden in het boek.

Omdat Sully, de hoofdpersoon van Z.G.A.N. me heel erg irriteerde, moest ik me door het boek worstelen en viel het me een beetje tegen. Jammer want het verhaal had zoveel beter kunnen zijn!