Tara Westover werd geboren in de bergen van Idaho en groeide op in een streng Mormoons gezin. Na een moeizame jeugd weet ze zich langzaam los te weken van haar religieuze gezin en voltooit ze een opleiding geschiedenis aan Brigham Young University om vervolgens twee masters te halen aan Trinity College en promoveert aan Cambridge University. Haar levensverhaal Leerschool is tevens haar debuut.

Op jonge leeftijd verrichten Tara en haar broers risicovol werk in het schrootbedrijf van haar vader, terwijl haar moeder zich richt op haar werk als vroedvrouw en het maken van geneeskrachtige kruidenmengsels. Het gezin leeft zo afgesloten van de buitenwereld dat scholen en dokters ondenkbaar zijn. Tara werd geboren in 1986, maar haar verhaal lijkt over en gezin uit de eeuw daarvoor te gaan.

“Alles wat ons gezin was overkomen, elke verwonding, elke bijna-doodervaring, kwam doordat wij uitverkoren waren, doordat we bijzonder waren. God had alles zo georkestreerd zodat wij de medische wereld konden hekelen en van Zijn kracht konden getuigen.”

Het eerste deel van het boek is zo’n opeenstapeling van ongelukken en ernstige verwondingen binnen het gezin dat het bijna een soort slapstick wordt. Moeder krijgt ernstig hersenletsel na een auto-ongeluk, broer krijgt hersenletsel na val van heftruck, broer verbrand zijn hele been tot op het bot, het houdt maar niet op. Maar een dokter is ondenkbaar, het geloof in God moet voldoende zijn om voor genezing te zorgen.

“Mijn leven werd door anderen gedicteerd. Hun stemmen waren luid, nadrukkelijk en onverbiddelijk. Het was nooit in me opgekomen dat mijn eigen stem misschien wel net zo sterk was als die van hen.”

Pas wanneer Tara zich met veel moeite richting een opleiding knokt en steeds meer begint in te zien dat haar vaders waarheid niet de enige versie van de werkelijkheid is wordt het boek interessant. Westover weet op een bijzondere manier te beschrijven hoe dit proces zich voltrekt. Hoe moeilijk het is om alles wat je weet en gelooft overboord te zetten en hoe onmogelijk het is om je helemaal los te maken van dat waarmee je opgegroeid bent. “Ik vond toen dat mijn vaders woorden ook de mijne moesten zijn – en dat zal een deel van mij altijd blijven geloven.”

Westovers debuut is een pleidooi voor zelfontplooiing, een ode aan het zelf nadenken en je niet door anderen laten inperken. Tegelijk is het een heftig doch liefdevol verhaal over een mislukt gezin, een vader met waanideeën en een moeder die zich ondanks alles achter haar echtgenoot blijft scharen. Westover schrijft toegankelijk en de zelfreflectie blijft ondergeschikt aan het verhaal over haar onvoorstelbare gezin.

Een bijzonder indrukwekkend boek, waarvan een groot deel van de inhoud tegelijkertijd onmogelijk te begrijpen is voor iemand die zich een situatie als die van Tara (gelukkig) amper voor kan stellen. Een fictieschrijver had het waarschijnlijk niet verzonnen gekregen en dat maakt het waargebeurde verhaal van Tara juist zo tragisch.