Deze Marple staat voor mij hoog genoteerd om zijn breed uitwaaierende plot (zeven verdachten), subtiele humor en originele perspectief. Over dat laatste: aan het woord is een wat sullige dominee met een jongere, wereldwijze vrouw. Die interactie geeft een extra dimensie aan het verhaal.
Zoals gewoonlijk worden we als lezer weer helemaal op het verkeerde been gezet als een botte ex-generaal die als vrederechter veel vijanden heeft gemaakt, door het hoofd blijkt te zijn geschoten in de werkkamer van de dominee. Spontaan melden zich twee (2) mensen die ieder zeggen dat ze de dader zijn. En dan zijn er nog een hoop andere curieuze karakters. Een kunstenaar met een groot libido. Een overspelige vrouw. Een engelachtig meisjes dat misschien toch niet zo engelachtig is. Een wraakzuchtige stroper. Een onduidelijke archeoloog. Een kortzichtige smeris. 't Is maar goed dat miss Marple orde schept in deze chaos...