Mijn kleinzoon heeft een hekel aan lezen. Groot was dus mijn verbazing toen hij vertelde, dat er nu een serie was, die hij mooi vond. Hij had het eerste deel gelezen. er waren er nog elf en hij wilde ze allemaal. Daar werd ik nieuwsgierig van, dus ik las het eerste deel van de Grijze Jager.
Kleinzoon had gelijk: het boek was goed geschreven, spannend, er gebeurde veel in en je kan je identificeren met de hoofdpersoon. Deze groeit op als een van de weesjongens, die op het kasteel van de plaatselijke baron worden opgevoed. Als het boek begint moeten ze verschijnen voor de leermeesters, die hun verder les zullen geven. Ze hebben hun voorkeur bekend kunnen maken.
Will wil graag ridder worden en hij heeft dus gekozen voor de krijgsschool. Maar hij is tot zijn spijt te klein. Hij komt in de leer bij de wat griezelige Grijze Jager, over wie de engste verhalen gaan,. maar eigenlijk is er niet echt iets over hem bekend. Will is niet blij.
Hij moet hard werken, oefenen, trainen. Zijn paardje is klein en ziet er onaanzienlijk uit, de wapens waarmee hij moet oefenen zien er ook niet spectaculair uit. Maar langzamerhand begint Will zijn leermeester, zijn werk en vooral ook zijn onvermoeibare paardje te waarderen.
Hij ziet zijn vroegere klasgenoten nog maar zelden. Als hij ze ziet is de sfeer gespannen tussen hem en zijn wel tot de krijgsschool toegelaten makker. Die lacht hem uit, wat leidt tot een gevecht. Maar door alle spannende gebeurtenissen krijgen ze waardering voor elkaar en elkaars vaardigheden. De vriendschap tussen hen groeit. Mooi beschreven.