(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Het labyrint van de olijven (op Librarything, op Hebban.nl)
Oorspronkelijke titel: El laberinto de las aceitunas
Auteur: Eduardo Mendoza
Vertaler: Francine Mendelaar en Harriët Peteri
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Spaans
Serie: De sage van Cerefino deel 1
Soort uitgave: harde kaft met omslag
Aantal pagina's: 260
Uitgever: Arena
Jaar van publicatie: origineel Spaans 1982, origineel Nederlands 1995, mijn editie 1995 (1e editie)
ISBN-nummer: 9069742160
Trefwoorden: detective, parodie, mysterie, Spanje
Waarom ging ik het lezen: Dit boek werd me aangeraden door een vriendin.
Aanrader: Ja. Het is wel het eerste deel van een serie, maar het is echt als losstaand boek te lezen.

Korte samenvatting:
Een man uit een psychiatrische inrichting, die probeert te bewijzen dat hij niet meer gek is, wordt door een politieagent ontvoerd omdat een minister iemand nodig had om een koffer vol geld naar iemand toe te brengen. Deze man, die het verhaal verteld, raakt echter ongewild betrokken in de zaak als het hem niet lukt het geld op de afgesproken tijd aan de afgesproken persoon te overhandigen.
Hij komt in contact met een vrouw en haar oude overbuurman, die samen met hem het mysterie van het geldkoffertje en de daaruit voortgerolde moordzaak proberen op te lossen. Het complot lijkt groter te zijn dan ze in eerste instantie denken, maar is het wel echt een complot?

Achterkanttekst:
In opdracht van commissaris Flores wordt een louche detective uit een psychiatrische inrichting ontvoerd en met een koffer losgeld naar Madrid gestuurd. Wanneer het geld hem wordt ontstolen, raakt hij betrokken bij een raadselachtige misdaad waardoor hij van de ene absurde sitauatie in de andere belandt.
"Het labyrint van de olijven" is een meesterlijke parodie op de misdaadroman. De absurde personages in het carnavaleske Barcelona worden door Mendoza zo treffend neergezet, dat ze de verloederde werkelijkheid van deze stad schrijnend zichtbaar maken.

Eerste alinea van hoofdstuk 1: "Hoe ik werd ontvoerd en door wie"
'Dames en heren, namens gezagvoerder Filippo, die vandaag overigens na een recente staaroperatie zijn werk hervat, heten we u welkom aan boord van vlucht 404 met bestemming Madrid en wensen u een prettige reis. De duur van de vlucht zal ongeveer vijftig minuten bedragen en we zullen vliegen op een hoogte...' etcetera, etcetera.
Meer door de wol geverfd dan ik, gespten de weinige passagiers die op dat uur gebruikmaakten van de airbus hun veiligheidsriemen vast en staken de peuken van de sigaretten die ze net hadden uitgedrukt achter hun oor. De motoren brulden en het vliegtuig begon onrustbarend wiebelend te rijden, zodat ik me afvroeg wat het, als het zich al zo over de grond bewoog, dan wel niet in het Spaanse luchtruim zou doen. Ik keek uit het raampje om te zien of we door een godswonder al in Madrid waren, maar ik onderscheidde alleen maar de vage vorm van de terminal van El Prat, die in de duisternis terugweek, en onwillekeurig vroeg ik me af wat een enkele gretige lezer zich misschien al een tijdje afvraagt, namelijk wat een sloeber als ik in de airbus deed, wat de reden was van mijn reis naar de hoofdstuk van ons koninkrijk en waarom ik dit Golgotha dat duizenden Spanjaarden dagelijks vrijwillig ondergaan zo uitvoerig beschrijf. En als antwoord kan ik daarop zeggen dat juist in Madrid een van de meest gevaarlijke, gecompliceerde en voor wie iets van dit verhaal weet op te steken ook een van de meest leerzame avonturen van mijn wisselvallige leven een aanvang nam. Hoewel ik de waarheid geweld zou aandoen als ik zei dat het allemaal in een vliegtuig begon, want de gebeurtenissen waren de avond tevoren reeds in gang gezet, het tijdstip waarop ik ter wille van de chronologische nauwkeurigheid het begin van mijn problemen moet terugvoeren.

Recensie:
Verhaal:
Het tempo zit er goed in: als lezer wordt je meteen meegesleept in de raadselachtige opdracht die de verteller uit moet voeren. Zelfs de rustige momenten in het verhaal, waarin de verteller overlegt met zijn "reisgenoten", worden interessant door de manier van vertellen. De verteller vindt zichzelf namelijk normaal, ook al heeft hij in een psychiatrische inrichting gezeten.
Zijn acties en manier van denken, evenals zijn manier van praten, maken dat de lezer echter toch gaat twijfelen aan het gezonde verstand van de hoofdpersoon. Wel lost hij de problemen op originele manieren op, al brengt hij andere mensen soms wel in gevaar.
De andere mensen zijn ook niet altijd wat ze lijken: toch geen normale, gehoorzame burger, maar stiekem een dief die altijd aan de politie heeft kunnen ontsnappen. Niet enkel een acteur in een gezelschap, maar iemand die zich daarnaast bezighoudt met ongure zaakjes.

Het hele verhaal lang probeert de verteller te achterhalen waar hij precies in terecht is gekomen. Zijn conclusies lijken logisch, maar omdat hij wel uit een psychiatrische inrichting komt, weet je als lezer nooit zeker of hij nu wel of niet op de goede weg zit.
De locaties waar de verteller terechtkomt doen regelmatig denken aan een James Bond-film, maar dan met een niet-zo-serieuze hoofdrolspeler: hij raakt bijvoorbeeld regelmatig zijn kleren kwijt.

Tot aan de laatste pagina weet je niet hoe het zal eindigen, maar het einde is erg mooi en visueel beschreven. Dan wordt ook duidelijk hoe het echt zit met de geestelijke gesteldheid van de verteller.

Schrijfstijl:
De verteller praat in lange zinnen. Het zijn z'n gedachten, maar hij vertelt ook wat hij doet en probeert zijn acties vaak te rechtvaardigen.
De lange zinnen lezen echter wel gemakkelijk, omdat er niet teveel moeilijke woorden worden gebruikt en de zinnen lopen wel mooi in elkaar over.
De verteller praat echt tegen de lezer. Hij heeft het namelijk ook af en toe over iets dat er in "het vorige hoofdstuk" is gebeurd.

Conclusie:
Een parodie op detective-verhalen in het algemeen, maar ook op zichzelf een grappig boek over een man die door een politieagent ontvoerd is uit een psychiatrische inrichting en een misdaadcomplot probeert op te lossen.

Herleesbaarheid:
Ik ga zelf dit specifieke boek niet nog een keer lezen, maar als ik meer van deze auteur tegenkom, zal ik het zeker lezen!

Links:
- Deze recensie op mijn weblog.