Ayelet Gundar-Goshen is in 1982 in Israël geboren en opgegroeid. Ze studeerde psychologie en filmwetenschappen en werkte tijdens haar studies als journalist en schrijft ook nu nog regelmatig stukjes voor diverse kranten. Daardoor en door het schrijven van scenario’s en korte verhalen deed ze veel ervaring op in het schrijversvak. Haar eerste roman ‘Een nacht, Markovitsj’ zorgde gelijk voor een internationale doorbraak. Ze werkt nog steeds als psycholoog en doceert psychologie aan o.a. de universiteit waar ze zelf heeft gestudeerd.

De schrijfster maakt gebruik van veel korte zinnen, waardoor het niet altijd even ritmisch leest, maar gaandeweg treedt er gewenning op en springen de mooie zinsbeelden juist meer in het oog. ‘De staande klok stond nog altijd tikkend in de hoek van de kamer, maar de wijzers liepen blind in het donker. Misschien vooruit, misschien achteruit. De tijd was alleen aanwezig op het moment dat je hem zag. In het donker zag je hem niet, wat betekende dat hij niet bestond. In het donker kon je de dingen van hun plaats halen, de toekomst vermengen met het verleden en het heden, jaren van de ene kant naar de andere kant schuiven met de vingervlugheid van een kaarttruc.’

De achtergrond van de auteur in de psychologie komt goed van pas in dit boek. De kiem van dit verhaal werd geplant toen iemand haar jaren geleden vertelde dat hij onopzettelijk iemand had aangereden en daarna was doorgereden. Een vraag die bijna iedereen zichzelf dan zal stellen is: ‘Wat zou ik hebben gedaan in die situatie?’
In dit geval is het duidelijk wat neurochirurg Etan Green, de protagonist van dit boek, heeft gedaan, namelijk er als een haas vandoor gaan. Helaas voor hem weet de weduwe van de overleden Eritreeër hem te traceren en dwingt hem om in een afgelegen garage in de woestijn hulp te bieden aan illegale vluchtelingen. En zoals dat gaat bij chantage blijft dat niet bij een keer, maar moet hij keer op keer opdraven. Omdat hij niet aan zijn vrouw kan vertellen wat hij gedaan heeft en wat de gevolgen daarvan zijn, moet hij allerlei uitvluchten verzinnen om zijn afwezigheid thuis te verklaren. Dat valt niet mee, want zijn vrouw is hoofdinspecteur bij de politie en gewend om leugens en liegende mensen te doorzien.
Ook op zijn werk heeft het weerslag, want die doorwaakte nachten maken hem moe en minder geconcentreerd en regelmatig verzint hij daar uitvluchten om naar de garage te kunnen gaan.
Kortom, zijn hele leven staat op zijn kop: slechte kritieken op zijn werk en thuis een vrouw die steeds argwanender wordt. En uiteraard heeft alles wat er is gebeurd en gaande is eveneens invloed op Sirqit, de weduwe.
Natuurlijk lopen de spanningen steeds verder op en komt het tot een uitbarsting en een ontknoping die anders is dan verwacht.
Aan het einde blijft de vraag die Etan zichzelf in het boek stelt overeind staan: ‘Wat definieerde hem meer: een heel leven lang van keurig gedrag, een studie geneeskunde, het boodschappen dragen voor de oude dame in de supermarkt, of dat ene moment? Eenenveertig jaar tegenover een minuut.’
Aan de lezer om het oordeel te vellen.