De twee vrienden Duc en Vinh zijn onafscheidelijk verbonden met hun vriendinnetje Mai. Als de laatste voorstelt ‘ooit’ met hen beiden te trouwen, omdat ze nooit hun drie-eenheid wil verliezen, is visserszoon Vinh geschokt. Duc, een vaderloze stille jongen, haalt slechts zijn schouders op. Gedurende hun tienerjaren blijven ze gedrieën optrekken.

Op zestienjarige leeftijd gaat Mai haar moeder helpen op de vismarkt terwijl de jongens aanmonsteren op verschillende vissersboten. Vinh is daar al snel in zijn element, maar Duc kan niet aan het bonken en deinen van het schip wennen. Dan komt Vinh met een geniaal idee: buitengaats liggen enkele eilanden die aan De Buffel toebehoren, een rijke man waarover de wildste geruchten de ronde doen in het vissersdorp. De Buffel heeft zijn rijkdom vergaard met vogelnestjes die aan de grotwanden hangen op de eilanden. Vogelnestjes zijn waardevoller dan goud. Op een nacht varen de twee vrienden dan ook naar een van de eilanden, maar ze worden betrapt. De Buffel legt de gevoelige Duc als straf op dat hij voortaan nestjes zal moeten plukken. Vinh, de meer pragmatische en praatgrage jongen, keert terug naar zee.

Als op zeker moment een burgeropstand uitbreekt om de armen een beter perspectief te bieden, sluit Vinh zich daarbij aan. Duc moet er niets van hebben. Vinh vertrekt naar het noorden, Mai en Duc blijven in het dorp en trouwen. Na enkele jaren is de burgeroorlog gestreden en ontmoeten de drie elkaar weer. Vinh bekleedt inmiddels een hoge positie bij de overwinnaars. Hoewel Mai nog als buffer tussen de vrienden van weleer probeert op te treden, geeft Duc geen krimp. Vinh heeft afgedaan voor hem.

De staat moderniseert onder de nieuwe bewindvoerders, de welvaart groeit, maar steeds meer van het oude vertrouwde wordt opgeofferd. Chinezen overspoelen het land en starten allerhande ondernemingen. Zo nemen ze ook de eilanden met de vogelnestjes in. Als Duc op zeker moment gewond raakt, verneemt hij een geheim dat hij nooit had willen horen. Nog een keer trekt hij naar de eilanden, terwijl het stadje zich voorbereidt op een naderende tyfoon.

Rob Verschuren woont al vele jaren in Vietnam. Als geen ander weet hij je de sfeer te laten proeven van die mysterieuze Oost-Aziatische culturen, de geuren, de geluiden. “Halverwege de middag had een korte bui het stof van de straten gespoeld, en uit het asfalt was de geur van olie en rubber opgestegen.” “Op de Riviermarkt begonnen stoffige vrachtwagens te arriveren met groenten en fruit uit de binnenlanden en rijst uit de delta, met bungelende varkenskarkassen uit het koude noorden en manshoge balen Chinese kleren die roken naar armoede en goedkope verfstoffen.” De Oosterse wijsheden waarmee hij het verhaal doorspekt: “Spijt en hoop zijn dwaze emoties, ze veranderen niets aan wat geweest is of wat komen gaat.” “Het verlangen naar de overkant inspireert ze (de grotzwaluwen, EW) tot hun mooiste zang. Verlangen is de meest creatieve aard van de ziel.” Vooral ook gaat het boek over taal, over standpunten. Duc en Vinh die vanaf hun geboorte samen zijn opgegroeid en elkaar uiteindelijk niet meer verstaan. Mai, die hun beider talen spreekt. Wat is vooruitgang? Is dat een aftands speeltuintje in een veilige buurt of is het een zoveelste nieuw appartementengebouw? Tyfoon is misschien wel het mooiste boek dat ik dit jaar heb gelezen. Niet voor niets prijst Cees Nooteboom het aan: ‘Je zult niet gauw een boek vinden met zulke personages.’