‘De Rode traan’ is het beste boek van Rik Raven tot nu toe. Niet alleen is het een meeslepend en spannend verhaal, maar laat de auteur ook ontwikkeling zien in haar werk. Dit komt niet alleen tot uiting in haar personages, maar ook in haar thematiek.
In haar vorige boeken gebruikte de auteur met betrekking tot haar personages vaak tegenstellingen. In ‘De rode traan’ ligt de nadruk meer op het complementaire en laat ze zien hoe personages met dezelfde achtergrond of basis, heel verschillend kunnen zijn. Met name voor de hoofdpersonages speelt dit een belangrijke rol en maakt het de ontwikkeling die zij doormaken interessanter, omdat ze ieder heel verschillend (heftig) reageren op hetzelfde gegeven.
Dat wil niet zeggen dat er geen ironische contrasten zijn in deze magisch realistische thriller. Het verhaal bevat enkele boeiende tegenstellingen, die een sterke invloed hebben op de hoofdpersonages. Een voorbeeld hiervan speelt zich af rondom de rode traan, waar ik erg van genoten heb. Deze ironie maakt dat ik altijd met plezier de boeken van Rik Raven lees.
Ontmoetingen spelen een belangrijke rol in het werk van Raven. De manier waarop de auteur de uitwerking van de hoofdpersonages op elkaar laat zien is fascinerend, heftig, shockerend, maar ook ontroerend. Dit geldt met name voor Tom des Orleans en Jeffrey Bijlaard, mijn favoriete personages, maar ook voor Daniel Oldkeeper. Bij alle passages waarin hij voorkwam heb ik gegniffeld bij alles wat hij deed en zei.
Verder zijn drie motieven belangrijk in ‘De rode traan’: illusies, geweld en emoties. De auteur gebruikt schijn op verschillende manieren in het verhaal, maar de meest fascinerende staan steeds in relatie tot een personage, waarvan die van Jaques Doormanders een uiterst luguber voorbeeld is. Want wat gebeurt er als de schijn verdwijnt en de waarheid tevoorschijn komt? In combinatie met de twee andere motieven geeft het antwoord op deze vraag de verbindende factor tussen Devi, Tom, Jeffrey en Tara weer: kwetsbaarheid. Hiermee brengt de auteur niet alleen meer diepgang aan in haar personages, maar ze gaat nog een stap verder door op ironische wijze met deze emotie te gaan spelen in het verhaal.
Kortom, wie het beste boek van Rik Raven wil lezen, kan het beste beginnen met ‘De rode traan’.