Ik heb genoten van de humoristische liefdevolle, kabbelende toon: "...., maar Sonja gaat verder het pretpark in. Ze wordt omsloten door de geur van popcorn. Het softijs hangt kleverig in de lucht en ze zet koers naar De Blauwe Koffiekan. Het is spitsroeden lopen tussen het vrolijke zondagspubliek. Tatoeages op bovenarmen, enkels en onderruggen worden gelucht."
De hoofdpersoon is niet heel gelukkig, maar slaat zich er doorheen. Je lift even mee met het leven van Sonja. Je stapt in haar verhaal en stapt er ook zo weer uit uit. Ze worstelt met haar eenzaamheid, voelt zich soms verward en zoekt haar plek in het leven. Je kunt, terwijl zij in gesprek is, heerlijk mee dwalen met haar gedachten en ideeën en plots zo weer in het gesprek zitten. Kortom, ik vond het een lekker boek om te lezen!