Droog bestaat uit twee werelden die elkaar afwisselen. Enerzijds is er de verhaallijn met Antonie en Theo De Slachter. Dit is een heel levendig verhaal, met veel actie, in een ruwere omgeving en geschreven in een heel directe stijl.

Daarnaast is er de verhaallijn over de politieke achtergrond van de drooglegging. Deze is veel theoretischer en in een heel andere stijl geschreven. Droger. Afstandelijker. Met heel veel achtergrondinformatie en feitenkennis. Het is duidelijk dat er aan deze roman een grondige research is voorafgegaan. De beschrijving van de politieke situatie (inclusief de gespeelde spelletjes, de blufpoker, de onderhandelingen,...) is heel gedetailleerd en doorstoken van extra informatie.

Deze twee totaal verschillende stijlen maken het moeilijk om één type lezer aan te spreken. De lezer die houdt van uitgebreide politieke uiteenzettingen zal zich kunnen vinden in de gedetailleerde beschrijvingen van de politiek achter de schermen. De lezer die liever actie heeft, die meer houdt van de verhalen van ‘het gewone volk’ uit die tijd, zal de gedeeltes over Antonie meer kunnen smaken.

De vraag is in hoeverre lezers die houden van één van de twee stijlen ook de andere stijl zullen kunnen waarderen. Want het lijken twee totaal verschillende boeken. Op een manier halen de politieke scènes ook de vaart uit het meer volkse, onderwereld-verhaal.

Conclusie: het uitgangspunt van Droog (fictieve Drooglegging in Amsterdam en de organisatie die daaropvolgend ontstaat om deze te omzeilen) is veelbelovend. Daarnaast zijn zowel de delen uit de onderwereld als die uit de politieke wereld op een kwaliteitsvolle manier geschreven, uitgewerkt en opgebouwd. Maar door de grote stijlbreuk tussen deze twee delen wordt telkens weer de vaart uit het verhaal gehaald. En is het ook moeilijk om echt mee te leven met de personages. De uitgebreide politieke achtergrond is op zich interessant, maar niet direct een meerwaarde voor het onderwereld-verhaal. Dus jammer dat deze veelbelovende aanpak in de praktijk toch niet helemaal tot zijn recht komt.

(Deze recensie verscheen ook op hartvoorboeken.be)