Aantekeningen over het verplaatsen van obelisken’’ is het semi-autobiografische verhaal over een zoektocht, een zoektocht op meerdere gebieden; naar het graf van Alexander de Grote maar ook naar vriendschap, de zin van het leven en rouwverwerking. Want hoe ga je verder als je meest dierbare vriend plotseling overlijd?

Sinds de hoofdpersoon op zeventienjarige leeftijd in Leiden ging studeren is hij bevriend met Tomas (in het boek zonder H, in het echt met H; de Vlaamse schrijver Thomas Blondeau), een extroverte zelfbewuste persoon die alles uit het leven wil halen, temeer omdat hij zich bewust is van de dood die zomaar kan toeslaan. Tomas is in alles het tegenovergestelde van de stoïcijnse hoofdpersoon, maar toch ontwikkelt zich een sterke vriendschap. Ze trekken er samen op uit, voeren lange diepgaande gesprekken en vullen elkaar aan, vanuit de hoofdpersoon gaan de gevoelens van vriendschap zo diep dat het op dwepen lijkt, hij verafgood Tomas bijna.

Wanneer Tomas zeer plotseling overlijdt weet de hoofdpersoon zich geen raad met zichzelf, hij kan maar moeilijk omgaan met het verlies. Zelfs een emigratie naar Amerika biedt hem niet de rust die hij hoopt te vinden. Op voorstel van zijn vrouw reist hij af naar Alexandrië, hier wil hij op zoek gaan naar het graf van Alexander de Grote, maar het eigenlijke doel is het plan om de boeken van Tomas bij te plaatsen in de bibliotheek van Alexandrië, zodat zijn werk nooit verloren zal gaan en Tomas eeuwig zal blijven voortbestaan.

Eenmaal alleen in Alexandrië dwalen de gedachten van de hoofdpersoon al snel af naar het verleden en zo leren wij, als lezer, de details van deze bijzondere vriendschap met Tomas kennen. Het is een open en eerlijke terugblik op een dierbare vriendschap, een terugblik vol liefde. Hoewel van Veelen nergens sentimenteel wordt in zijn schrijven grijpt het verhaal enorm aan, je voelt het verdriet en leeft mee in de onmacht en wanhoop die de hoofdpersoon ervaart.

Gaandeweg blijkt de reis vooral een manier van rouwverwerking te zijn, door alleen te zijn met zijn herinneringen aan Tomas lukt het de hoofdpersoon tenslotte om zijn verdriet een plekje te geven, het verdriet te begraven, met een obelisk erop geplaatst als symbool voor de levenslange herinnering aan zijn vriend.

Het boek is een bijzonder debuut en een mooie ode aan deze speciale vriendschap die op wrede manier tot een eind gekomen is door het overlijden van één van beide.