Het boek heeft 2 verhaallijnen die zich in verschillende periodes afspelen. Dit wordt duidelijk aangegeven door het jaartal boven de hoofdstukken.
Het eerste verhaal dat zich afspeelt rond 1910 is het verhaal van de schilder Theo Blake die samen met zijn echtgenote Beatrice terugkomt naar het huis uit zijn jeugd Bhalla House bij de Schotse Hebriden om daar te komen schilderen. Voor Beatrice is het de eerste kennismaking met de omgeving, het huis en de plaatselijke bevolking.
De tweede verhaallijn is het verhaal van Hetty Deveraux die in 2010 uit de nalatenschap van haar oma het Bhalla House erft en plannen heeft er een hotel van te gaan maken. Inmiddels is het huis in verval geraakt en tijdens het onderzoek naar de mogelijkheden om het op te knappen stuit James Cameron op menselijke botten.
Beide verhaallijnen zijn zeer boeiend. In het begin moest ik wel moeite doen om alle karakters uit het boek te onthouden omdat er verschillende personages zijn met dezelfde achternaam. Ook de familielijnen zijn een punt waar je even goed je aandacht bij moet houden.
Het verhaal is heel mooi, soms zelfs poëtisch geschreven. De beschrijvingen van de omgeving zijn zo sfeervol en beeldend dat ik mezelf zag kijken naar de schilderijen van Theo Blake of door Beatrice haar ogen keek naar de omgeving van Bhalla House. Zo duidelijk en gedetailleerd Alsof ik de vogels zelf zag vliegen of net als Hetty de golven op de rotsen zag beuken met een zware lucht als achtergrond. De hele omgeving kwam echt tot leven.
De veranderingen in de manier van schilderen door Theo Blake zijn heel interessant en passen heel goed bij de ontwikkelingen in dit boek. De schilderijen geven het verhaal een extra dimensie die na het lezen van het boek nog duidelijker zullen zijn.
De hoofdpersonages groeien echt met het verhaal mee en je leert hen steeds beter kennen. De verhoudingen tussen de landeigenaren en de eilandbewoners en het verschil tussen hun rangen en standen zorgen telkens weer voor problemen en meningsverschillen. Dat wordt heel goed weergegeven passend in het tijdsbeeld van 1910 of 2010.
Het blijft tot op de laatste bladzijden van het boek onduidelijk van wie de botten zijn die gevonden zijn Dat maakt dat het verhaal tot aan het einde nog alle kanten op kan gaan en blijft dus boeiend tot aan het einde.