Het bovennatuurlijke van zijn vroegere werk is vervangen door bijtende satire, maar zonder daarmee af te doen aan het unheimische gevoel erachter. Wolfskinderen is een boek dat lekker onder de huid gaat zitten, met die vreemde mengeling van ontroering, walging en angst. Het mooist vind ik de gevoelige manier waarop imperfecties en duistere aspecten van de karakters worden getypeerd. Alleen Theres blijft van begin tot eind een mysterieuze figuur, maar ergens maakt haar dat ook zo mooi.Ook bij mij is de voornaamste kritiek dat het verhaal maar door blijft gaan, terwijl het veel compacter had gekund. Die hele 'kritiek op de muziekindustrie' als een soort hyperbool voor het individualisme en de afzeikcultuur, is wat geforceerd en met de haren bijgesleept. Het had voor mij iets compacter en subtieler gemogen om van dit onderhoudende verhaal een meesterwerk te maken.