Vorig jaar hoorde ik voor het eerst (DWDD?) van deze – in ieder geval binnen Amerika – wereldberoemde schrijver. Johnson was net overleden (mei 2017) en er zou postuum nog een verhalenbundel uitgebracht worden. Voor een eerste kennismaking heb ik toen direct maar één van zijn eerste verhalenbundels gelezen: ‘Jezus’ zoon’. Die vond ik erg goed. Schreef Johnson toen nog over jeugdige mensen en hun struggle for life, de mannen in deze bundel zijn een stuk ouder en dus met de schrijver meegegroeid. Al zijn levenservaring – en een makkelijk leven was het niet – zet Johnson in en zo toont hij ons de demonen van de hoofdrolspelers. Johnson laat zichzelf leeglopen over de pagina’s van dit boek en bevrijdt menig lijk uit zijn kast. Geen woord is te veel en de dood zweeft telkens in de verte aan de horizon.

Mijn haat-liefde verhouding met het korte verhaal (ik kan er maar niet aan wennen) heeft een duw gekregen in de goeie richting … I’m loving this!
Johnson observeert vanuit een onbarmhartige eerlijkheid met scherpe humor en vileine provocatie. Van de kleinste details tot de grootste en zwaarste onderwerpen, hij schuwt het niet. Jammer dat met deze laatste bundel een einde komt aan zoveel vakmanschap.