4,5 sterren. Niet perfect, want niet elk verhaal is een meesterwerk. Maar ook geen diepe uitschieters naar beneden. Dit keer wat minder korte verhaaltjes tussendoor, die om de ontknoping draaien, maar verhalen van een redelijke lengte, met soms een verfrissende schrijfstijl.
Van deze bundel weet ik zeker dat ik hem in het verleden heb gelezen, ook al kan ik me de cover niet meer herinneren. Het openingsverhaal van Gerben Hellinga is me namelijk al die tijd bijgebleven, al nam de ecologische verandering van de planeet onder invloed van het fuutawier in mijn beleving een veel grotere plek in (ik vind het een interessant thema namelijk), dan de twee pagina's waar het eigenlijk om gaat. Een verhaal dat laat zien dat je, mits je weet wat je doet, ook prima 'tell, don't show' kunt toepassen. Het andere verhaal van Hellinga een eindje verderop vond ik ook verrassend leuk. Het combineerde biochemische kennis met een bijna Lovecraftiaanse tunnel, met een goed passend cynisch einde. Sterke slotzin ook.
Het verhaal van Tais Teng was, eigenlijk zoals gebruikelijk, enorm sterk - goed opgebouwd, een groot canvas en menselijke emotie zonder de 'sense of wonder' te verliezen. Mijn bewondering voor Tengs kwaliteiten stijgt met elk verhaal dat ik van hem lees. Ook dit verhaal herinnerde ik me nog een beetje van vroeger. 'Jagerslied' was vermakelijk, met veel levendigheid geschreven, en vormde een mooie cirkel. Het verhaal van Eddy Bertin was ook weer enorm sterk. Ik vroeg me even af waar het heen ging, maar het einde ... Wauw.
En dan het verhaal van Jan Bee Landman - dat was er een die enorm veel indruk op me maakte toen ik het las als tiener. Misschien vooral omdat ik ook niet goed was in sport en met hardlopen steevast achteraan kwam, vaak zelfs een hele ronde achter mijn klasgenoten aan ... Het is me zo bijgebleven dat ik er zelfs naar verwees in het eerste hoofdstuk van mijn eigen boek 'De loser die wint' - als ik toen de auteur had geweten had ik specifieker kunnen verwijzen! Het verhaal bleek kort, maar had niks van zijn kracht verloren.
De sterren van Thomas Wintner was mooi - ik dacht eerst met een fantasyverhaal te maken te hebben, maar het bleek eerder postapocalyptisch. Een combinatie die vaker terugkwam in de bundel, wellicht door de invloed van Jack Vance en de stervende Aarde? Het laatste verhaal uit de bundel is bijvoorbeeld voorzien van meer dan een hintje Vance!
Het verhaal van Julien C. Raasveld, 'Endlosung 2022' had ik ook nog onthouden uit mijn tienertijd, en was ook nog steeds even krachtig. Een SF-verhaal dat me meer doet huiveren dan menig horrorverhaal. Als ik (behalve atoomdreigingen en post-apocalyptische samenlevingen) een thema in deze bundel moet aanwijzen, is het wel de toenemende invloed van computers, die alles efficienter moeten maken, maar waardoor de mens minder te zeggen heeft.
Griete was een tijdreisverhaal met een nare twist. De samenwerking tussen Paul Harland en Tais Teng begint heel sprookjesachtig, met levendige beschrijvingen. Het lijkt een beetje te veel van het goede. Maar dan de opmerking dat een seizoen tien jaar kan duren, en een gewaagd plan van de hoofdpersoon ... Het einde was grimmig, maar het beviel me wel.
Luchtparasol was ook weer zo'n postapocalyptisch verhaal dat door de manier van schrijven bijna aan fantasy deed denken. Niet fantastisch, maar door zijn beelden wel schokkend.
dat geldt ook voor het verhaal Overleven.
Het verhaal Wisseltruc combineerde fantasy en SF. Leuk, maar niet meer dan dat.
Remco Meisner lijkt toch duidelijk iets te hebben tegen de westerse bedrijfscultuur en de functie van managers. Zijn verhaal leek me met alle woordgrapjes en omkeringen eerder komisch, maar het einde werkte wel.
Het verhaal In Paradisum vond ik zelf niet heel sterk, maar dat kan aan mij liggen!