Na zijn studie journalistiek schreef Dannis Kramers voor een aantal bladen, ging daarna bij de televisie aan het werk, waar hij ondertussen achttien haar werkt. Hij maakte documentaires en series en kwam daardoor in aanraking met bijzondere en confronterende situaties. Tijdens een sabbatical had hij tijd over en besloot een boek te gaan schrijven. Vooral omdat hij erachter wilde komen of het hem lukte een lang verhaal op papier te krijgen. Zijn inspiratie voor dat eerste boek, King coke, putte hij uit zijn jeugd, maar ook uit zijn ervaringen bij de televisie.

Het is 1988, zomer en de eindexamens zijn achter de rug. Mick en zijn vrienden gaan het er, voordat de vakantie voorbij is, van nemen. Langs de geluidswal van een snelweg vieren ze hun eigen feestje waarbij drank en drugs niet geschuwd worden. Een vriendin van Mick komt tijdens een trip te overlijden en daarna heeft hij geen normaal leven meer. Hij besluit wiet te gaan telen en belandt vervolgens in het Amsterdamse criminele circuit. Zijn ster rijst snel en dat wordt opgemerkt door enkele internationale drugsbaronnen. Een paar jaar later wil Mick deze wereld verlaten, maar nog wel een grote slag slaan. Lukt hem dit en is hij zijn bazen te slim af?

Het verhaal, of beter gezegd de proloog, begint in 1995 en schetst heel summier het rauwe en harde leven in een Colombiaanse gevangenis. Wie (King Coke is in de ik-vorm geschreven) de gevangene is, is op dat moment nog niet bekend, maar wordt in de loop van het verhaal wel duidelijk. In ieder geval zorgt het al wel voor wat nieuwsgierigheid, je wilt weten wat er gebeurd is. Na deze inleiding maakt het verhaal een flashback naar 1988 en wordt in een razend tempo verteld wat eraan voorafging en wat Mick, want hij is het die gevangengenomen is, met zijn leven na de middelbare school gedaan heeft.

Door die enorme snelheid, de verrassende plotwendingen en de soms heftige, maar ook gewelddadige scènes heeft het King Coke een meer dan gemiddelde spanningsboog. Hierdoor blijft de lezer aan het boek gekluisterd en hoeft zich geen moment te vervelen. Ondanks dat het een volledig fictief verhaal is, kun je regelmatig de indruk krijgen dat het een waargebeurd verhaal is. Er zijn passages die erg realistisch overkomen. Desondanks zijn er ook momenten die zó onwaarschijnlijk zijn dat daardoor alles erg ongeloofwaardig wordt. Het lijkt er dan op dat Kramers net iets te veel doorslaat en dat zijn fantasie met hem op de loop gaat. Hoewel het verhaal soms licht voorspelbaar is, hebben de onvoorspelbare momenten wel de overhand. Daardoor blijft het zeker boeien.

Dat er in de drugswereld veel onoorbaars gebeurt, is bekend. Het is echter te hopen dat de dingen die er gebeuren niet zo schrikbarend zijn als in dit boek wordt geschetst. Door de beeldende schrijfwijze van Kramer is het voor de lezer niet moeilijk om zich in de harde en bijzondere wereld van deze tak van criminaliteit in te leven. Het lijkt er soms zelfs op dat je deel uitmaakt van deze keiharde wereld. Voor Mick, die in de loop der jaren uitgroeit van drugsgebruiker tot nietsontziend crimineel, kun je ondanks alles toch wel wat sympathie opbrengen. Wat hij uitspookt is natuurlijk niet goed te praten, maar hij heeft zeker ook een menselijke kant.

King Coke is geen boek dat het van zijn diepgang moet hebben. Beschouw het vooral als een vlotlezende actiethriller. Het verhaal dat wordt verteld, is in principe een afgerond geheel, maar toch laat de auteur aan het eind de deur op een kier staan, een eventueel vervolg is dus mogelijk.