Jacqueline Freeman is een biodynamische imker en geïnspireerd door Rudolf Steiner, de grondlegger van de antroposofie. In haar boek Het lied van de bij integreert zij op een bijzonder respectvolle manier bestaande kennis over het bijenvolk met intuïtieve kennis. Door vele uren in gezelschap van deze vliesvleugelige insecten doorgebracht te hebben en met hen te communiceren ontstond er een mooi samenhangend verhaal over het wel en wee van bijen.

In 7 hoofdstukken wordt levendig verwoord hoe de honingbijen leven, wat ze doen en hoe ze dat doen. Je voelt letterlijk de verbondenheid met deze wonderbaarlijke dieren. Bovenaan ieder bladzijde zwermt een klein, in zwart-wit getekend bijtje. Met zwermen
creëren bijen nieuwe volken. Een deel van de bijen verlaat dan het oude volk om een nieuw volk te stichten. Helaas wordt het zwermen soms door de mens verhinderd. Freeman wijst ons erop dat zwermen een natuurlijke manier is om de cycli van ziektes en plagen te doorbreken. Belangrijk dus om dit niet te verstoren.

Bijen zijn intelligente, zorgzame wezens vol toewijding en liefde en met een hoogontwikkeld bewustzijn. Een gemiddeld bijenvolk bestaat uit ongeveer 35.000 bijen. Elke afzonderlijke bij zet zich voor de volle 100% in voor de gemeenschap. Ze leven in een volmaakt samenzijn. Als een oude bij sterft, neemt een andere haar rol over. Wereldwijd verdwijnen bijen door bepaalde giftige bestrijdingsmiddelen, maar ook door de minimale diversiteit van de gewassen en door genetische manipulatie. De levenskracht van de bijen wordt hierdoor aangetast.

Feiten worden afgewisseld met het verhaal van de bijen zelf. ‘In onze eigen woorden’, brengt de taal over van de bijen, alsof ze een spreekbeurt houden. Ook hier een mooi samengaan van onderzoek met beleving en bevindingen van de auteur.

Het leven van bijen is complex. Freeman maakt het inzichtelijk. Afgezien van wat onvolmaaktheden in de tekst, is dit een zichtbaar met plezier geschreven werk met een hoog informatiegehalte. Haar passie voor bijen druipt ervan af. Wanneer je het boek dichtslaat heb je even het gevoel middenin een volk geleefd te hebben. Anekdotes en opmerkelijke gebeurtenissen wisselen elkaar af. Tussen de regels door krijgen (beginnende) imkers adviezen. Open de kasten niet te vaak, zodat warmte en geur niet verloren gaan. En: bijen hebben honing nodig, geen suikerwater! De treurige conclusie is dat veelal de honingproductie hoger op het lijstje staat dan het bewaken van de evolutionaire behoeften van de bijen. Freeman is duidelijk tegen de commerciële imkerij. Na het lezen van haar boek zal menig lezer zich hierbij aansluiten.