Dit is mijn tweede kennismaking met Pierrieux en het viel goed mee. Smaken verschillen nu eenmaal, maar het is nogal moeilijk om me terug te vinden in de recensie van hierboven. De stijl van Pierrieux doet me wat denken aan wat Sonnst op zijn Tarantino-manier doet en wat D'hooghe met zijn Somers-reeks heeft gedaan. Helaas werden ook deze heren afgerekend op hun humor en spitsvondigheid. En wat dat formule schrijven betreft: niets nieuws? Wat geeft dat: Aspe schrijft al jaren hetzelfde boek. Voor mij was dit boek een leuk tussendoortje, meer hoeft dat trouwens niet te zijn wat Vlaamse misdaadliteratuur betreft.