Nadat ik met veel plezier het boek ‘Onder de sterren van Montpellier’ had gelezen zette ik de andere twee boeken van Marina Folkers op mijn wil ik lezen lijstje. Omdat ik dit jaar besloten heb enkel, okay zoveel mogelijk, uit eigen kast te lezen wende ik me tot de bieb-app. En zowaar het boek ‘Zoektocht terug’ zat in de collectie, overigens ‘Onder de sterren van Montpellier’ ook.

Binnen no time was mijn reservering binnen, het boek was dikker dan ik had gedacht, ik was eigenlijk best verrast dat het zo’n dik boek was. De voorkant vond ik, zeker vergeleken met ‘Onder de sterren van Montpellier’, maar zo-zo.

Het boek gaat over Caitlin, die in haar jonge leventje al veel heeft meegemaakt. Ze heeft nu vier jaar een relatie en verwacht dat de volgende stap een verloving en een huwelijk zal zijn. Hier droomt ze ook al heel lang van, een getrouwd leven en een ze leefden nog lang en gelukkig. Maar zoiets gaat vaak alleen maar op in sprookjes…

Met een vriendin gaat ze op een mini-vakantie naar London. Ze gaat met gemengde gevoelens mee want haar relatie heeft een deuk gehad.

Jaren geleden was ze ook al eens in Londen en had toen een nare ervaring. Een voorbijganger bekommerde zich toen om haar, en laat die voorbijganger die ontmoeting nou nooit vergeten zijn. Ook Caitlin is die avond nooit vergeten en is dan ook best verrast als ze deze persoon, Max, tijdens het uitgaan tegenkomt, alhoewel het aan de ene kant wel te verwachten was omdat ze in zijn club uit is. Aan de andere kant was ze ook bang dat dit zou gebeuren toen er voorgesteld werd om uit te gaan in juist deze club. Ze denkt namelijk niet graag aan die avond terug.

Haar vriend verbreekt de relatie op een wel heel ongelukkig moment en niet op een erg nette manier, per mobiel nu zij net met haar vriendin in Londen is.

Daarna besluit ze om in Londen te blijven, haar leven eens drastisch om te gooien. Haar vriendin snapt er niets van, ook haar moeder en broer hebben zo hun bedenkingen. De nicht van haar vriendin, waar ze na hun mini-vakantie langer mag blijven, snapt het wel.

Zowel Max als Caitlin hebben een verleden en daar kom je langzaam achter, het wordt op een mooie manier beschreven en het leest fijn weg. Alles gaat niet zonder slag of stoot en dat is ook niet raar als je weet wat beiden hebben meegemaakt. Het boek heeft een fijn en warm einde.

Toen ik midden twintig was woonde een Nederlandse vriendin van mij ook in London, op dezelfde manier als Caitlin. Een kamer in een huis met anderen waarmee je de keuken, woonkamer en badkamer deelt. Ik was dan ook weer even midden twintig en nachtbraakte er op los samen met mijn vriendin. Overigens zonder drugs maar soms ook met iets teveel drank. Sweet memories!

De voorkant past absoluut bij het verhaal, maar als ik niet zou weten hoe fijn Marina Folkers schrijft zou ik het boek niet zo snel oppakken. Tja, ik ben helaas behept met het beoordelen van een boek op de voorkant en als die mij niet aanspreekt pak ik het niet zo snel op…