Het leven van Caroline lijkt perfect. Ze laat haar studentikoze bestaan achter zich en trekt aan de andere kant van het land in bij haar grote liefde; weduwnaar Arthur. Het lijkt een sprookje. Een lieve vriend, een aardige dochter en een kast van een huis aan het rand van het bos. Maar is het ‘too good to be true’?

Ze heeft geen klik met mevrouw Havers, de huidhoudster, en ook de relatie met de stiefdochter blijkt niet altijd zo goed te zijn als Caroline dacht. Wanneer het lichaam van een vroegere au pair wordt gevonden en Arthur wordt verdacht van moord verandert het sprookje van Caroline in een grote nachtmerrie.

Ik was een beetje bang dat het boek een beetje een ‘chicklit-achtig’ tintje zou hebben. Het verhaal dat een jonge vrouw de liefde van haar leven heeft gevonden (een weduwnaar nota bene) en met hem gaat samenwonen in zijn paleisje. Gelukkig weet Maartje Fleur al snel een goede dosis spanning toe te voegen zodat het niet daadwerkelijk een chicklit wordt. Mevrouw Havers blijkt een interessant personage te zijn, maar haar zoon Marcel is nog wel meer excentriek. Hij is dagen bezig met zijn cavia’s en struint dag én nacht in het bos om dieren te observeren.

De personen in de omgeving van Caroline hebben ieder een klein beetje mystiek in zich. Ze verschuilen zich regelmatig achter een façade van groot geld en een grote carrière. Het is net Het Gooi, maar dan anders. De deelnemers van de schilderscursus van Caroline lijken de enige normale personen in het dorp te zijn. Behalve natuurlijk Valerie, wiens huwelijk op ontploffen staat.

Maartje Fleur weet een spannende twist toe te voegen wanneer het lijk van de vroegere au pair wordt gevonden. Iedereen kan het gedaan hebben, want de au pair had in de korte tijd dat ze in het dorp werkte een paar vijanden gemaakt. Wanneer ook Caroline bedreigd wordt is de who-dunnit compleet. Iedereen, maar dan ook iedereen kan het gedaan hebben.

Lees verder op mijn blog: http://boekenz.nl/2015/01/maartje-fleur-de-au-pair/