Dit boek had ik in een mum uitgelezen. Ik kreeg het toegezonden door Uitgeverij Ellessy op
verzoek van Ellen Lina. Het pakte me vanaf het begin.
De titel is op een aantal passages in het boek van toepassing. Heel goed gekozen, naar mijn
mening.

De proloog is stukje van een dialoog tussen Julia en Ryan, die je midden in het
verhaal verder kunt lezen en wat de titel kan verklaren. Er zijn meer stukken in het
boek, waarbij je denkt: 'wat een goede titel heeft ze gekozen!'

Een heftig liefdesverhaal, waaruit maar weer duidelijk wordt dat je niet moet wachten met
je leven leven, want er komt meestal geen tweede kans. Carpe Diem !
Heel mooi is de afwisseling met de belevenissen van de hoofdpersonen met de brieven
van de moeder aan Julia. Ook leuk dat het later andersom gebeurt.
De brieven fleuren het hele boek op, zonder meer. Zonder deze kwinkslag zou het
allemaal wat overdreven geweest zijn, té veel gevoelens om reëel te zijn.
Dit heeft Ellen Lina prima voorkomen op deze manier.

Het is een goed verhaal dat eindigt met een vraag, maar dat werkt niet storend.
Het zou een vervolg kunnen hebben, maar ik ben bang dat het dan wat langdradig
zou gaan worden. Laat de lezer maar achter met de vraag of er nog iets gaat gebeuren.
Dat hindert niet.
Deze auteur heeft zeker talent en ik kijk uit naar een nieuw verhaal van haar hand.

Het zijn lange hoofdstukken om te lezen, maar nogmaals, het stoort niet en het verhaal
leest lekker vlot door. Heftige emoties tot aan het eind, dat maakt ook dat het boek blijft
boeien. Een aanrader en geen pure chicklit !