Ik heb het hele oeuvre van Murakami verslonden, en naast "1q84" is "De Opwindvogelkronieken" een van de meesterwerken waarnaar ik steeds blijf teruggrijpen. Murakami's schrijfstijl is zo heerlijk typerend door terugkerende elementen, en dit boek bevat ze dan ook bijna allemaal: eenzaamheid, een doelloze jongeman, een verloren kat, een verdwenen vrouw, surrealistische gebeurtenissen, een innemend tienermeisje, andere even plots opduikende kleurrijke personages, vervreemding en verlies.
Ook genregewijs is dit een bonte verzameling van zowel poëzie als sciencefiction, magisch realisme en pure horror.
Waar Toru Okada op de eerste pagina nog gewoon spaghetti staat te koken, brengt hij de opeenvolgende dagen door in een waterput onder de grond, waarna absurde situaties en verhaallijnen zich in sneltempo opstapelen.
Eerste kennismaking met Murakami? Lees dit boek, want in circa 900 pagina's word je getrakteerd op het beste van wat de schrijver te bieden heeft, en meegevoerd naar verschillende werkelijkheden door tijd en ruimte. Intrigerend en briljant!