Na het mooie en emotionele "Nooit vergeten" word ik opnieuw getroffen door de sterke beeldende schrijfwijze van Nicci Gerrard.
Ze geeft zo gedetailleerd en met gevoel aan hoe het leven van de vierennegentig jarige Eleanor Lee eruit ziet dat ik een film erover al bijna kan zien; ik vind het prachtig.

Het boek gaat over een oude vrouw in een vervallen groot huis vlakbij zee waar haar nalatenschap voor haar dood wordt onderzocht; brieven worden herlezen, speelgoed weggegeven, waardeloos geworden materiaal weggegooid, meubilair, snuisterijen op waarde geschat, papieren gerangschikt, knipsels bekeken, het verleden herleefd.
Geheimen worden uiterst behoedzaam ontsluierd, een verhaal over een oude, onuitwisbare liefde, heftige verlangens, een groot gezin, een vrouw in de nadagen van haar rijke leven.

"Huis van herinneringen"is een meeslepend en sfeervol verhaal wat ik vooral in deze laatste maanden van het jaar speciaal zou willen aanbevelen.

Een kleine link naar Amsterdam zorgt voor een leuke toevoeging;

"Hij rook knoflook, rode pepers en ook iets zoets: appels, kaneel, troostrijke bakgeuren. Hij dacht aan het schilderij dat hij in Amsterdam gezien had...De vrouw die melk schonk…het melkmeisje van Vermeer”