De titel sprak me meteen aan “In naam van de vader”. Zou dit iets met het christelijke geloof te maken hebben waarbij deze woorden gebruikt worden tijdens een gebed of zou het toch een hele andere betekenis hebben? De foto op de cover is een jongen die op een verlaten terrein wegloopt. Hij lijkt wel te rennen. Waarheen, waarom? Loopt hij ergens van weg of rent hij juist ergens naar toe? Heeft de vader er iets mee te maken? Allemaal vragen die door mijn hoofd speelden toen ik deze omslag zag. En dan lees ik op de achterflap dat er inderdaad een jongen waarschijnlijk getuige is geweest van de moord op zijn vader en later zelf verdwijnt en mijn nieuwsgierigheid wordt verder gewekt om het hele verhaal te gaan lezen.
Luc Michiels, een werkloze havenarbeider wordt op gruwelijke wijze vermoord. Zijn zoontje Seppe wordt diezelfde nacht buiten gevonden en spreekt geen woord meer sindsdien. Wat heeft de jongen gezien?
Dezelfde nacht pleegt de 19 jarige Isaura de Mey zelfmoord in Brasschaat .
De zelfmoordzaak van Isaura in Brasschaat heeft een relatie met de moord op Luc Michiels omdat Lux net voor de dood van Isaura gezien is op de parkeerplaats van het polo-event waar Isaura en haar ouders aanwezig waren.
Als blijkt dat de vermoorde Luc Michiels een informant was voor de drugssectie van de politie mengen ook zij zich in dit onderzoek. Zit er een mol bij de politie die Michiels heeft verlinkt? En wie is deze mol dan? Aan Liese Meerhout en haar team de opdracht deze moord te onderzoeken. Dan verdwijnt ook nog de kleine Seppe. Maar waarom?
In dit deel van de serie Liese Meerhout wordt de personage van hoofdinspecteur Michel Masson het meest uitgelicht Michel Masson is een wispelturige en nukkige brombeer met een drankprobleem en een mislukt huwelijk die een hekel heeft aan kinderen. Alles behalve sympathiek maar wel een goed teamlid en gemotiveerd inspecteur en juist hij krijgt de zorg over Seppe. De introductie van Liese is al eerder gedaan in de eerste delen en het is dan ook logisch dat er nu een ander teamlid in de spotlights staat. Zelf had ik nog niet eerder een boek gelezen in deze serie maar ik heb nergens het idee gekregen dat ik iets niet wist omdat elk deel een eigen verhaal heeft en los staat van de andere delen.
De opbouw van het verhaal is chronologisch en ik zou het graag willen vergelijken met een stoomdiesel. Eerst komt het wat traag op gang maar als het eenmaal loopt gaat het steeds sneller. Het lijkt er soms wel op dat als je met je ogen knippert het verhaal zich weer op een andere setting afspeelt . Daardoor blijft het verhaal interessant en boeiend.
De schrijfstijl van de auteur is kort en krachtig. Vooral de dialogen van Liese lijken soms wel steno zo kort zeker als ze een vraag stelt of een antwoord geeft . Verder viel mij, als Nederlandse, natuurlijk meteen de typische Vlaamse woorden op . Vooral in het begin van het verhaal. Later leek dat wat minder op te vallen omdat ik toen echt in het verhaal zat. Omdat het verhaal zich ook nog eens afspeelt op meerdere plaatsen in Vlaanderen kon ik me ook echt in Vlaanderen wanen. En daar hebben de typische Vlaamse worden juist een extra dimensie aan toegevoegd. De hoofdpersonages zijn allemaal zeer geloofwaardig neergezet en ondanks hun verschillende karakters en eigen beslommeringen vormen ze een hecht team.
Het boek kent heel veel plotwendingen. Het blijft heel lang onduidelijk wat de verschillende verhaallijnen met elkaar te maken hebben en je kan ook nergens een vermoeden krijgen wie de daders van de moord op Michiels kan zijn of wie de mol bij de politie is omdat je telkens op het verkeerde been wordt gezet. Pas heel laat in het boek komt er verrassend een verhaallijn bij die toch linkt aan de andere zaken en vallen de puzzelstukjes allemaal op hun plek. Pas nadat ik het boek had dichtgeslagen werd me de titel In naam van de vader duidelijk en bleek ik er de hele tijd de verkeerde interpretatie aan gegeven te hebben.
Mijn eerste kennismaking met Liese Meerhout smaakt naar meer omdat het boek me op geen enkel moment verveeld heeft door de vele plotwendingen en meerdere verhaallijnen. Telkens werd ik op het verkeerde been gezet en kwam er weer een verhaallijn bij. Het boek kwam wat traag op gang maar is als een stoomdiesel, eenmaal op gang dendert het door. Het einde was verrassend te noemen omdat er plotseling nog een verhaallijn aan toegevoegd werd met de ontknoping. Die had ik zeker niet zien aankomen. Ik hoop door het lezen van de andere delen nog wat nader kennis te kunnen maken met de andere teamleden omdat in dit deel vooral ruwe bolster blanke pit Michel Masson werd uitgelicht . Ik vind de omslag een beetje afbreuk doen aan het verhaal omdat de jongen wegloopt in een parkeergarage en dit in het boek niet zo is. Ook de titel is voor allerlei interpretaties vatbaar en dat maakt hem heel sterk. Wat ik mooi vind aan de schrijfstijl is het gebruik van mooie Vlaamse woorden die het verhaal extra glans geven zeker omdat het boek zich ook in België afspeelt. Toni Coppers heeft er weer een Liese Meerhout fan bij gekregen en ben benieuwd of ik iets van mijn ervaringen met dit boek herken bij het lezen van een ander deel.