Wat een heerlijk boek. Ronald Giphart zei het al: ‘Het is mooi. Het is hard. Het is vrolijk. Het is rauw. Het is lief. Het is grappig. Het doet pijn. Het is somber. Het is opbeurend. Het is een bijzonder boek.’ En dat is het!
Kleine Lise is anders dan de andere kinderen en dat wordt haar niet in dank afgenomen; niet door de andere kinderen, niet door de volwassenen en zeker niet door haar moeder. Ze heeft het niet gemakkelijk. Gelukkig heeft ze een vriendin, Saar. Maar dan gaat Saar naar de HAVO en Lise naar het VWO. Ze is weer alleen. En dan is daar Simon die aardig tegen haar doet, haar vriend. Helaas….hij blijkt geen goede vriend.
En zo gaat het door, van het één in het ander, en maar door.
Wat maakt Lise wat mee. Alles wordt sec verteld, maar het komt wel aan.
Je wilt haar helpen maar dat kan natuurlijk niet. Ze moet het zelf doen. Door schade en schande leert ze en vindt ze haar eigen weg, een lange weg en ze komt er niet zonder kleerscheuren vanaf.
Mede dankzij de humor een genoegen om dit boek te lezen.