Dagboek uit de rivier mocht ik lezen voor de #Hebbanbuzz, altijd fijn om met een hele groep hetzelfde boek te lezen en hierover te spuien op social media.
Ik was heel erg getriggerd door de achterflap van het boek. Hoe kon het verhaal van een verdwenen meisje plots aan het licht komen bij een verzonnen zoektocht? Het vertelpersperspectief (ik-vorm) in het boek is origineel en zorgt er voor dat je dadelijk in het boek meegesleurd wordt. Ook een aantal mooie zinsconstructies en wat diepere betekenissen in het boek maken het lezen zeer aangenaam.
Ging mijn hart er sneller van slaan of gierde de adrenaline door mijn lijf? Neen. Is het een vlot, mooi geschreven boek met een ondergrondse spanning waardoor je het boek in 1 ruk wil uitlezen? Ja.

Een aantal mooie passages die me op de één of andere manier toch geraakt hebben:
“…, maar leugen is een te groot woord. Het is hoe gesprekken gaan. Je zegt wat, je houdt wat achter. Een soort wisselgeld”
“Een week vakantie… Het staat normaal gesproken ver af van een oergevoel, maar het doet wel iets met de beleving van tijd.”
“Vakantie met kinderen, ik ken het niet en heb het nooit gekend, maar ik begrijp dat de meeste tijd gaat zitten in het vermaken van de kroost. Entertainment. Alles voor een gelukkig kind, dat is de insteek van ouders. Barbara was geen uitzondering.”
“… Maar ik wist dat ze aan haar zoon dacht. Van het moederschap heb je nooit vakantie.”
Stuk voor stuk zinnen die me doen begrijpen waarom Jan van Mersbergen (– Frederik Baas) verschillende prijzen won of genomineerd werd voor verschillende literatuurprijzen. Ik ben fan!