Voor mij is Lanoye één van de meer interessante stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Zijn werk zit niet alleen stilistisch heel stijlvol in elkaar, maar het weet ook heel treffend de complexe tijdsgeest te vangen. Hier richt hij zich op de globalisering, het mondiale kapitalisme, identiteitsfraude en de wisselende machtsverschuivingen op economisch gebied. Zo beschreven taaie kost, maar in het werk wordt het knap gepersonifieerd met over-the-top personages en hilarische symboliek. Daarnaast heeft het ook een aantrekkelijke thrillerstructuur met plotwendingen én suspense. Lanoye is ook een schrijver die zich tot in het grootste detail kan uitleven met enkele gebeurtenissen en toch weet hoe hij het van begin tot eind aantrekkelijk kan houden door zijn bloemrijk gebruik van de taal. Toch kon ik hier niet helemaal enthousiast van worden. Het is mij een tikkeltje te glad en de personages dienen teveel een hoger allegorisch doel in plaats van dat zij echt raken om hoe zij zijn. Dat wordt vervelend duidelijk wanneer de keurig opgebouwde confrontatie tussen de voornaamste karakters afgeraffeld wordt met een wat warrige conclusie. Het betekent allemaal heel veel, maar het mist de emotionele klap om er een memorabel slotstuk van te maken.