In Bij verstek veroordeeld vindt meteen op de eerste bladzijde al een gruwelijke moord plaats op het landgoed van Raimond van Vliet, een aannemer uit Doorn, die het niet zo nauw neemt met de regels. Hij had het plan opgevat om een nieuwe woonwijk te bouwen in een uniek natuurgebied, maar de gemeente had daar tot zijn grote woede een stokje voor gestoken. Daar komt bij, dat Van Vliet een rechtszaak verloren heeft, die een van zijn buren tegen hem aangespannen heeft, wat weer geleid heeft tot onmin met de plaatselijke bevolking. Ook drie van zijn vrienden zijn van hem vervreemd geraakt en hebben het plan opgevat om wraak te nemen. Zie hier het web van intriges dat in de eerste hoofdstukken is uitgesponnen.

Als dan meteen in het eerste hoofdstuk de mogelijke dader(s) bekend lijken te zijn, vraag je je af: wordt dit een boek, waarin vanaf het eerste hoofdstuk de psyche van de dader geanalyseerd wordt, zodat wij op het eind van het boek weten, waarom hij tot zijn misdaad gekomen is? Maar het blijkt echter al gauw, dat er veel meer aan de hand is. Gaandeweg wordt het duidelijk, dat er meerdere personen zijn, die het motief en de gelegenheid hadden om de moord te plegen. Als er dan later een tweede moord gepleegd wordt en er een paar nieuwe verdachten bijkomen die ook een motief en de gelegenheid hadden, dan is de verwarring compleet. Op bladzijde 228 van de 312 meende ik de dader te kennen, maar dat bleek niet het geval te zijn: de ontknoping is heel verrassend!

Het verhaal wordt vlot verteld vanuit een wisselend perspectief: er is geen herkenbare verteller, maar steeds is een andere hoofdpersoon het uitgangspunt van waaruit de gebeurtenissen beschreven worden. Doordat we steeds in de huid van een andere hoofdpersoon kunnen kruipen, leren we ook de verschillende karakters goed kennen. Van het karakter van de aannemer echter, heb ik niet goed hoogte kunnen krijgen: als aannemer zou hij toch min of meer de hardheid van een bouwvakker moeten hebben om zich in de bouwwereld staande te kunnen houden, terwijl hij toch meer een wat softe figuur lijkt, die erop bedacht is, dat zijn haar goed zit. Op school hoorde hij er niet bij: hij werd veel getreiterd en had geen vrienden. De vriendschap met Stijnvoort en Gijsbertsen dateert echter uit beginjaren 90 toen ze elkaar via de hockeyclub hadden leren kennen. Misschien heeft het vele getreiter en het op een gegeven moment terug durven treiteren - al was het dan in het geniep - hem gehard. Wat mij meteen opviel - en dat moet niet als minpuntje opgevat worden - zijn de vele uitweidingen over de streek. Het wordt gelukkig niet vervelend. Ze roepen bij mij prettige herinneringen op aan de topografische speurdersromans van Pim Hofdorp, die ik vroeger zo graag las. Het is leuk om b.v. te lezen waarom de A12 de naam Hazenpad heeft gekregen.

Met Bij verstek veroordeeld heeft Marco Books een uitstekende debuutroman afgeleverd: vlot geschreven, een goede en verrassende plot, goede karakterbeschrijvingen en niet te vergeten: het verhaal is geloofwaardig. Kortom: beslist een aanrader om te lezen!