De koptekst op de cover is meteen veelbelovend; ‘Ze zeiden dat haar dochter dood was, maar dat bleek een leugen…” Nieuwsgierig naar het verhaal achter deze zin begin ik te lezen.
Geniver gaat zwaar gebukt onder het verdriet dat het verlies van haar dochtertje Beth met zich meebrengt. Ondanks dat het inmiddels 8 jaar geleden is heeft ze dit nog lang niet verwerkt. Samen met haar man, een zeer succesvol zakenman, heeft ze alles wat haar hartje begeert; een prachtig huis, meer dan genoeg geld en vrienden. En natuurlijk heeft ze Art, haar steun en toeverlaat. Zonder zijn liefde en begrip zou ze het niet hebben gered. Gen, schrijfster van beroep, heeft voorheen een aantal boeken uitgebracht maar met het overlijden van Beth is ook haar inspiratie gestorven. Ze krijgt geen letter op papier. Ze is haar gevoel van eigenwaarde totaal kwijt, voelt zich totaal verloren. Om toch maar iets om handen te hebben en haar aandacht even te kunnen verleggen geeft ze een paar uurtjes in de week les in creatief schrijven voor volwassenen. Intussen heeft het stel, op aandringen van Art, een afspraak gemaakt bij een vruchtbaarheidskliniek.
Gen is hier nog niet aan toe, ze weet het allemaal nog niet zo zeker. Omdat ze Art niet nog meer verdriet wil doen gaat ze met hem mee. Hij is vol vertrouwen, hij wil niets liever dan een kind, samen met de vrouw van zijn leven. Hij geeft aan dat ze het moeten blijven proberen, dat ze er tenslotte ook niet jonger op worden. Tijdens het gesprek met de arts geeft Gen echter aan nog wat meer bedenktijd nodig te hebben, Art is zwaar teleurgesteld maar stemt uiteindelijk wel toe.
De dag na de afspraak gaat de bel, er staat een vrouw voor de deur. “Bent u Geniver Loxley?” Ze heeft een zachte stem en een heel licht Midlands-accent. Ik kijk haar aan. “Hoe weet u hoe ik heet?” De vrouw aarzelt. “Ik…ik..” stottert ze. Ik wacht, mijn hart slaat opeens op hol. Heeft Art een ongeluk gehad? Of iemand anders die ik ken? De vrouw perst haar lippen op elkaar. Ze heeft grote ogen van angst en schaamte. “Wat is er?” vraag ik. “Het gaat…”de vrouw haalt diep adem. “Het gaat over uw baby.” Ik kijk haar aan. “Wat bedoelt u?” Ze aarzelt. “Ze leeft.” De donkere ogen van de vrouw kijken dwars door me heen. “Uw baby, Beth, leeft.”
Gen gelooft haar eigen oren niet, is overdonderd, sprakeloos maar ook wantrouwend. Wat komt deze vrouw doen, hoe weet zij dit en waarom komt ze dit vertellen? Kan het waar zijn wat zij vertelt? Zou het kunnen? Geniver besluit haar het voordeel van de twijfel te geven, en vanaf nu zal het leven van Geniver nooit meer hetzelfde zijn. Ze wil niets liever dan deze absurde boodschap geloven, het verlangen naar het kindje wat zij nooit heeft mogen vasthouden of zien is in alle heftigheid terug. Geniver besluit haar ogen niet te sluiten voor wat haar nu is verteld en gaat op onderzoek uit. Maar meteen al stuit ze op zaken die niet kloppen, verhalen die niet overeenkomen, geheimen waarvan zij niets weet. Dát Art geheimen voor haar heeft! De mensen om haar heen blijken niet te zijn zoals zij dacht. Nooit, maar dan ook echt nooit had ze kunnen vermoeden wat er schuil gaat achter ‘het overlijden’ van haar innig geliefde dochtertje. Een spannende zoektocht met hulp uit een onverwachte hoek en de totaal onverwachte gebeurtenissen brengen Geniver steeds dichter bij antwoorden, de antwoorden op vragen die ze duidelijk niet mag stellen. Maar ze zet door, zoals moeder zijn……en hoe!
Het verhaal ‘Sluit mijn ogen’ wordt vertelt vanuit de persoon Geniver, zij is de ‘ik-figuur’ in het verhaal. Vrijwel vanaf het begin bouwt de spanning gestaag op, al snel is duidelijk dat er veel meer aan de hand is. Maar ik had toch echt niet kunnen voorzien dat het verhaal zich op deze manier zou gaan ontwikkelen. Echt verrassend, keer op keer en dat zo het hele boek door. Dat leest heel fijn, je blijft geboeid en geprikkeld. Het nodigt de lezer uit om mee te denken, dat gaat dan nagenoeg vanzelf. Het boek gaat over het verdriet, vertrouwen, vriendschap, onzekerheid en verlangen. De totale controle over je leven kwijt raken en de vanzelfsprekende steun zoeken bij je echtgenoot, familie en vrienden. Maar wat als juist zij niet zijn zoals jij dacht? Wat als het leven wat jij leeft een schijnwereld blijkt? Het hebben van vertrouwen in anderen loopt als een rode draad door het verhaal. Telkens komt het belang daarvan terug. Want waar sta je als persoon als je niemand kúnt vertrouwen? Nergens toch?
Ik heb het boek in één ruk uitgelezen. De nadruk op het psychologische effect van dit alles, de perfect omschreven persoonlijkheden, de omstandigheden, de motivaties, alles klopt. Een auteur die zo kan schrijven dat je als lezer in het verhaal wordt getrokken, geweldig! De ontknoping is zeker bijzonder te noemen, zo lees je ze niet vaak, niet in deze context in ieder geval. Ik heb vanaf het begin tot het einde genoten van deze psychologische thriller.
Ik kijk uit naar de volgende thriller van Sophie McKenzie.