Wat een fantastisch boek, deze nieuwe Wieringa. De 'Grote Twentsche Roman' wordt al beweerd. Een boek over een duister en bloedwarm grensgebied; over een familiegeschiedenis met een verdwenen moeder; over een vergeten streek, waar langzamerhand het dreigende buitenland binnendringt; over Alice die meer wil met haar leven en de 'natte eter' Aloïs; over de Rus Anton Rubin die met een vliegtuigje uit de Sovjet-Unie ontsnapt om in een Twents korenveld neer te storten; over een gebied dat zachtjesaan maar onherroepelijk aan het sterven is; en over taal, de beknopte, laconieke en ironische taal die het Twentse streekdialect eigen is. Dit is zo'n boek waar eindejaarlijstjes van worden gemaakt.