Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Stephanie Danler

Uitgever: Prometheus

Aantal pagina’s: 352

Genre: Roman

Verschijningsvorm: Paperback/Ebook

Verschenen: 13 oktober 2016

Over de auteur:

Stephanie Danler (1983) woont in Brooklyn, New York. Ze is afgestudeerd aan de New School in de richting Creative Writing.
Ze werkte als serveerster in het Union Square Café tot haar roman door een uitgever bij OneWorld ontdekt werd. De rechten van Zoetbitter zijn verkocht aan Engeland, China, Duitsland, Taiwan en Nederland.

Cover:

Eenvoud siert! De letters als wijnvlekken op het servet doen 3D aan. Toffe kleurstelling, love it!

Achterflap:

Je ontwikkelt een smaak. Je smaakpalet wordt een plek op je tong waar je registreert. Waar je woorden creëert voor de sensaties in je mond. Eten wordt een op taal gebaseerde kunstvorm. Je zult nooit meer simpelweg eten.

Tijdens de benauwde zomer van 2006 laat de 22-jarige Tess haar alledaagse, provinciale leven achter zich en vertrekt naar New York voor een nieuwe start. Als plattelandskind is Tess niet opgewassen tegen de losgeslagen levensstijl van de schreeuwerige New Yorkers.
Ze huurt een kamer in Brooklyn en slaagt erin een baan te vinden als assistent-kelner bij een befaamd restaurant in Manhattan.
Tess sleept je mee door het chaotische, slopende, fascinerende horecaleven waar ze in belandt, tegen het decor van het genadeloze, rumoerige New York. Ze leert over oesters, champagne, bourgondische omgangsvormen en het nachtleven dat begint na sluitingstijd.
Net op het moment dat ze de smaak te pakken krijgt, raakt ze verstrikt in een ingewikkelde maar verleidelijke driehoeksverhouding met een ingetogen, bloedmooie barman en een oudere collega aan wie Tess zich vastklampt als een kind aan haar moeder.
Zoetbitter is een zintuiglijke roman over verlangen, smaak en wat er overblijft na ontnuchtering. Maar boven alles is dit een verhaal over ervaringen: zoet én bitter.

Mening:

Wat een apart, bijzonder, weird, intrigerend, verwarrend en eigenlijk gewoon heel mooi boek is Zoetbitter.

Meerdere malen heb ik me tijdens het lezen afgevraagd wat ik er nu precies van vond en waardoor kwam dat? Aan het verhaal an sich lag dit zeker niet. Het verhaal wordt in de ik-vorm vanuit Tess verteld en je zit er direct wel lekker in eigenlijk.
Het begint met Zomer en je wordt uiteindelijk in alle seizoenen meegenomen. De schrijfstijl is even inkomen, echt verwarrend soms ook, maar pakkend. Tess wordt aangenomen en een introductie van de overige personages volgt.
Tevens volgt er een leuke inkijk in de horeca en het geheel is doorspekt met metaforen. Het is zoet, zout, bitter en zuur en ik geniet.
Daarnaast volgen er stukken dat ik denk: Wat lees ik nu eigenlijk? Wat is dit ineens van de hak op de tak?
Maar langzaam maar zeker vormen de personages zich, krijg je er meer gevoel bij en diept het zich allemaal steeds verder uit. Waarbij het drugsgebruik er heel luchtig tussendoor gefietst wordt, het lijkt de normaalste zaak van de wereld.
De wereld binnen het restaurant, de kennis met betrekking tot onder andere de wijnen, het uitgaansleven na het werk en de onderlinge relaties die zich ontwikkelen tussen bijzondere personages weten me getriggerd en bij de les te houden.
Het einde is eigenlijk gewoon prachtig. Wat een levenservaring van een twintiger en zo indrukwekkend gebracht, besef ik me later. Dit suddert nog wel even na en het is helemaal goed zo.
Zoetbitter is zo niet standaard en echt een boek wat je moet liggen. Ben je op zoek naar echt eens iets anders dan is dit je ding.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4
Psychologie: 3.5
Leesplezier: 4
Plot: 4
Originaliteit: 4

Vier sterren voor Zoetbitter.

Karin Meinen.