Hoewel de opkomst van het internet in de laatste dertig jaar een van de grootste culturele en maatschappelijke verschuivingen heeft ontketend, zijn er nog weinig literaire werken die consequent de taal of de stijl van het medium in een literaire vorm incorporeren. 'I Hate the Internet' (2016) is opgezet als een reeks retweets of Wikipedia-artikelen, waarin de korte staccato-zinnetjes vol staan met ironische spitsvondigheden over de opkomst van Silicon Valley en de culturele implicaties van moderne technologie. Voor mij als veelgebruiker van sociale media (toegegeven...) is het enorm herkenbaar: die dwingende toon van onmiddellijke urgentie; die ongebreidelde en stuurloze emotie in het taalgebruik; en die complotten, samenzweringen en kruisverbanden tussen van alles en nog wat. Jarett Kobek spuwt zijn gal over de alom vertegenwoordigde macht van grote tech-bedrijven en hoe hun ideologieën (vooruitgang, bevrijding, verbinding, transparantie) niet in staat zijn om racisme, seksisme en andersoortige machtsongelijkheden te doorbreken.

Toch is 'I Hate the Internet' (2016) alleszins meer dan alleen een pamflettistisch schotschrift tegen het internet. De roman bevat een enorme ideeënrijkdom die schippert tussen non-fictie, essayistiek (auto-) biografisch, sciencefiction, satire en cultuur- en literatuurkritiek. Daarmee plaatst Jarett Kobek zijn roman - want dat is het uiteindelijk eerst en vooral - tegenover tradities in de wereldliteratuur, terwijl het zich in stijl en vorm evenzeer daartegen afzet. Kobek is ook een ras-ironicus die speelt met herhalingen en verschillende vertelperspectieven. Hij laat bijvoorbeeld geen mogelijkheid onbenut om de invloed van mensen met weinig melanine in de opperhuid’ (lees: ze zijn wit en zitten op machtsposities) aan te halen. Of door bijvoorbeeld te benadrukken dat ‘good novels’ in de Amerikaanse traditie een geschiedenis hebben waarin inlichtingendiensten hun inhoud bepaalden. Zo brengt Kobek voor de Britse versie viltstiftlijnen aan om hele passages weg te krassen, waarbij hij steevast eindigt met de catchphrase ‘Jim’ll Fix It!’ - een verwijzing naar de publieke pedofiel Jimmy Savile - waarmee hij de aandacht vestigt op dat óók deze roman is gemedieerd door andere verborgen krachten.

Voor mij is ‘I Hate the Internet’ (2016) uiteindelijk een treffende meta-roman over hoe de grote Amerikaanse bedrijven (Google, Facebook, Twitter, Apple, etc) alle vormen van hoge en lage kunst incorporeren en de spelregels gaan bepalen, terwijl tegendraads/subversief verzet daarin onmogelijk wordt gemaakt. Het woord Kafkaësk is aan een zekere devaluatie onderhevig omdat het voor alles gebruikt wordt, maar Jarett Kobek gebruikt het eigene van internettaal om het technologische labyrint te schetsen waarin Amerikanen - en dus wij allemaal met hen - terecht zijn gekomen. Let wel: dit is géén dystopische roman, maar meestentijds geeft het feitelijke opsommingen met maar een vleugje fictie. En de roman is óók nog ongelofelijk grappig, met echo's van de droogkomische misantropie van Vonnegut of Boelgakov.