De ontembare is een prachtig boek met twee verhalen in één (of misschien zelfs wel meerdere verhalen). Het is het verhaal van Juan Guillermo in Mexico-stad en het is het verhaal van Aramuq, een inuit in Canada op jacht op een bijzondere wolf. Een bijzondere combinatie, waar het echt om draait is het verhaal van liefde, vriendschap, geweld, wraak of vergeving.

Ik kreeg het boek voor een fysieke leesclub via Hebban. 40 lezers/lezeressen zijn uitgenodigd om Guillermo te ontmoeten bij Atlas Contact. Ik behoorde ook tot de gelukkigen. Het was een feest en deze bijzondere man te mogen ontmoeten en ik heb nu een gesigneerd boek met een geheime persoonlijke boodschap omdat ik het Spaans niet eigen ben. Ik zal daarom niet verder vertellen waar het boek over gaat, dat is op Hebban uitgebreid te vinden.

Het boek is een echte must-read, heel meeslepend geschreven en de passie voor de taal spat van het boek af. Wat het boek zo afwisselend maakt en maakt dat je je geen moment verveelt is de afwisseling tussen het verhaal van Juan en van Aramuq maar ook stukken geschiedenis/antropologie tussendoor. Deze stukken hebben dan op een of andere manier te maken met de situatie beschreven in het voorafgaande of komende hoofdstuk. Verder speelt Guillermo met de witregels en de manier van opschrijven. Soms een heel stuk wit, soms opsommingen, soms een rij synoniemen, dan weer schijn geschreven een enkel woord als conclusie, kortom een feest voor het oog.

Ik heb ook grote bewondering voor de vertalers van dit boek. Om dat zelfde ritme en alliteratie er in te houden zal vast niet makkelijk zijn geweest, Spaans is dan toch heel anders dan Nederlands.

Wat mij betreft een boek om te koesteren, te lezen en te herlezen daarom 5 sterren.

Als kers op de taart mocht ik 2 februari deelnemen aan de leesclub georganiseerd door Hebban bij Atlas Contact. Dankzij de noord-zuidlijn ben je nu met de metro heel snel bij de uitgeverij. Atlas Contact heeft een leuke tuinkamer met op de witte muur handtekeningen van diverse auteurs. Verder heeft Atlas Contact een prachtige boekenkast waar heel wat pareltjes in prijken. Na een kopje koffie met een koekje was Guillermo Arriaga daar. Een leuke man uit Mexico. Wat gelijk opviel was de open maar ietwat verlegen, bescheiden houding. Het respect voor lezer was over duidelijk aanwezig. Voor mij vielen de eventuele puzzelstukjes of vragen die ik had op zijn plaats, zoals hij schrijft, verschillende stukken tekst, verschillende lay-out, zo is hij ook in het echt. Hij schrijft zoals hij zelf zegt ‘True facts that never happened’. Zo is hij opgegroeid in Mexico in de buurt waar hij over schrijft. Zijn broer heet ook Carlos maar is wetenschapper. Drugs en alcohol gebruikt Guillermo niet, hij is verslaafd aan vrouwen maar dan niet de vrouwen die je moet kopen. Respect en liefde zijn voor hem heel belangrijk.
Het verhaal van de watertank stond vooraf vast dat hij in het verhaal wilde verwerken maar verder heeft hij allerlei dingen die op zijn pad kwamen in het verhaal verwerkt. Na 3 jaar schrijven heeft hij nog 2 jaar geredigeerd aan het boek omdat hij zelf vindt dat een boek goed moet zijn uit respect voor zijn lezers. Daarbij let hij op de taal en op de ruimte tussen de regels dat zorgt voor alliteratie. Hij heeft daar zijn eigen stijl in. De lezers neemt de moeite om zijn boeken te lezen en ze te kopen dan moet ik zorgen dat hij zich niet verveelt, dat het de moeite waard is. Een woord mag niet teveel voorkomen, teveel herhaling is dodelijk.
Guillermo vertelde dat hij dagelijks schrijft, hij moet schrijven dagelijks anders blijven de woorden letterlijk vast zitten in zijn keel, hij stikt of wordt vergiftigd.

De titel slaat op hemzelf, ieder kind neemt zich voor om iets te zijn, zo sterk al Pappa of net zo moedig. Hij wilde wild zijn, ontembaar. Toen hij voor het schrijven dit boek het Inuit woordenboek opensloeg kwam hij op het inuitwoord voor ontembaar, tja toen was het duidelijk dat dit de titel moest worden. Wat Guillermo met dit boek wil benadrukken is het belang van tolerantie, het belang van vriendschap, wraak is niet de oplossing.

Het schrijven heeft hij, dat zal je niet verbazen, door liefdesbrieven te schrijven. Hij was te verlegen om op de meisjes af te stappen, dus schreef hij eindeloos liefdesbrieven. Praten vind hij nog steeds niet makkelijk, geeft volgens hem snel een verkeerd beeld (heb er niets van gemerkt, vond hem een intelligente, bijzondere man) door zijn verlegenheid. Met schrijven kan hij zaken beter onder woorden brengen.

Na een rondje vragen was het helaas weer tijd om naar huis te gaan, maar voordat hij mijn boek gesigneerd had. Hij blijkt er zelfs een persoonlijke boodschap in geschreven te hebben, maar dat is Spaans en helaas ben ik die taal niet machtig en ook het handschrift is nog een hele puzzel om te ontcijferen.

Bedankt Hebban en Atlas Contact voor deze bijzondere ervaring, hoop dat jullie dit vaker gaan doen!