De hardcover, mooie omslagillustratie en mysterieuze titel trokken al meermaals mijn aandacht, en wat ben ik blij dat ik dit boek eindelijk gelezen heb! De volle vijf sterren krijgt 'De man die de taal van de slangen sprak'. Dit boek heeft alles: mysterie, verwondering, verbeelding. Een sterk, avontuurlijk plot. En humor. Zelden heb ik zo'n mooi, donker sprookje gelezen over een Ests volk, geworteld in het woud aan de rand van het uitdijende christelijke Europa, dat zichzelf langzaam verliest wanneer de laatste woudmensen het bos verlaten om ook in het dorp te gaan wonen, brood te eten 'dat naar kots smaakt' en de taal van de slangen verleren, tot Leemet - de held van dit verhaal - de laatste is die overblijft. Zelden is zo'n tragisch verhaal zo geestig opgeschreven. Zelden was fantasie zo geloofwaardig. Dit is een magische allegorie op het verdwijnen van een oude wereld, en van haar mensen en gewoonten. Een verhaal om over na te denken, ook. Alleen al voor dit boek verdient de Estse auteur Andrus Kivirähk wat mij betreft de Nobelprijs voor de Literatuur. Dit is een sprookje met urgentie. Voor jong en oud. Wonderbaarlijk in alle betekenissen van het woord, zoals Le Monde terecht schreef. Ik voeg er graag aan toe: de beste roman in jaren. Lezen!