Na het tegenvallende eerste deel van The Mortality Doctrine had ik eigenlijk niet zo'n zin om in deel twee te beginnen. Toch ben ik maar meteen verder gaan lezen in The Rule of Thoughts, anders had ik dit boek waarschijnlijk helemaal aan de kant laten liggen.. Maar eigenlijk viel het me erg mee! Na de plot twist in deel één is deze serie een stuk beter geworden. In ieder geval veel beter dan het eerste deel - en dat is uitzonderlijk in een wereld waarin het tweede deel van een serie vaak zo tegenvalt ;)

Hoewel ik The Maze Runner erg goed vond, ergerde ik me in dit boek een beetje aan de schrijfstijl van James Dashner. Het voelde te simpel, te kinderlijk. Daarnaast vond ik het erg afstandelijk, net als in het eerste deel voel ik totaal geen connectie met hoofdpersonages Michael, Sarah en Bryson. Zelfs emotionele scènes wisten me eigenlijk niet te raken.



Het verhaal in The Rule of Thoughts is echter wel een stuk beter dan het eerste boek. Maar hier en daar bleef het onduidelijk. En wie nou de goeden en de slechten zijn? Ik heb geen idee.. Het einde maakte wel een hoop goed. Bovendien vind ik het interessant dat Dashner de realiteit in vraag stelt. Wat maakt iets 'echt'? Wanneer is iets waar? En hoe weet je wie je kunt vertrouwen? Allemaal vragen waar ik door deze serie over na ben gaan denken.



Ondanks dat deze serie me nog niet echt heeft weten te raken, zal ik hoogstwaarschijnlijk het derde deel wel lezen wanneer het verschijnt. Ik ben toch wel benieuwd hoe het verhaal verder zal gaan en stiekem hoop ik nog steeds ergens de meesterlijkheid van Dashner - zoals ik die zag in The Maze Runner serie - te kunnen ontdekken!