Titel : Bangkok Blues
Auteur : Chris Bossers
Uitgeverij : Uitgeverij Kramat

Van deze cover liep ik nu niet direct warm. In tegendeel zelfs, de (half)naakte blonde dame geeft het boek een goedkope look. Haar achterwege laten zou een betere optie geweest zijn, want dan had je alsnog de sfeer van Bangkok gerichter in beeld kunnen brengen. Ook de vermelding van de titel kon grafisch gezien beter en in een andere kleur voorgesteld worden. Kortom, het geheel komt niet stijlvol over. Eenvoud zorgt soms voor een mooier resultaat.

En nu we het dan toch over eenvoud hebben … ook het verhaal op zich is erg simpel. Een Mexicaans drugskartel heeft een Antwerpse drugsbende in hun vizier. Zij hebben namelijk met hulp van een douanier telkens een deel van de narcotica afkomstig uit Mexico in eigen zakken gestoken en verder verkocht. Iets waar het Los Zetas-kartel niet met kan lachen. De corrupte commissaris Willy Vercammen krijgt de opdracht om de zaak uit te pluizen.

‘Zo’n gasten laten je ’s nachts gillend wakker schieten. Zelfs de kerels die ik in Georgië gebruikte waren lammetjes met hem vergeleken.’

Ongecompliceerd maar toch enorm entertainend, zo kan je ‘Bangkok Blues’ het best omschrijven. Kordate personages en een corrupte wereld , dat staat garant voor gevatte conversaties. En dat schotelt deze auteur je met alle gemak ook voor. Hoofdpersonage Willy Vercammen zelf is niet vies van wat omkoperij en wordt puik neergezet als een gewiekste macho met een oh zo klein hartje. Ook de Aziatische personages uit de onderwereld waren één voor één vrij realistisch beschreven.

‘Aby, ik herhaal het nog eens : als er iemand nog maar dènkt aan mijn dochter en kleinzoon ruk ik de rotkop van zijn lijf en schijt ik in zijn romp!’

Dit was mijn eerste kennismaking met deze auteur. Op de achterflap wordt vermeld dat Chris Bossers eerst schreef voor TV en film, maar zich daarna richtte op het schrijven van harde misdaadverhalen. Wel, daar bleef ik deels een beetje op mijn honger zitten. Voor mij mocht het best nog iets rauwer zijn. Dat beetje humor dat de schrijver er bij betrekt maakt van dit crime verhaal een vlotte pageturner die je voor je het goed en wel beseft in geen tijd uit hebt.

Bossers hanteert een zeer aangenaam taalgebruik. Af en toe geen al te dagelijkse woordkeuze en daar hou ik wel van. Een thriller moet niet altijd te makkelijk zijn en mag de lezer op taalkundig gebied wel eens uitdagen. De hoofdstukken zijn kort, soms zelfs erg kort, maar dat werkt helemaal niet storend. Op zich had ik de ontknoping zien aankomen, maar dat weerhield me niet om verder op te gaan in het verhaal. Er waren zelfs nog enkele andere verrassingen de auteur in petto had waardoor het einde te snel bereikt was.

Opvallend is de know-how die de auteur in dit boek gestopt heeft. Als je, net zoals ik, niet veel kennis hebt van Thailand dan heb je na het lezen van ‘Bangkok Blues’ toch weer wat meer info in the pocket.
Dat Bossers’ boeken steeds gebaseerd zijn op ware feiten deed me in dit geval deels huiveren en deels mijn verontwaardiging stijgen. Mits de ongeloofwaardige (maar aangename) extra’s is dit voor sommigen realiteit.

Knap van de schrijver om een dun boek zo interessant en spannend te maken, want dat is niet zo simpel as fuck.

Met dank aan Uitgeverij Kramat voor dit recensieboek.