Het boek begint in 1990 met een brief van Eve aan Lily. En je zit er gelijk in, heerlijke schrijfstijl en je bent weer terug in je eigen jeugd, waar het onoverkomelijk leek om langer dan twee dagen zonder je beste vriendin te moeten doorbrengen.
In het heden word je afwisselend meegenomen door het wat eenzame leven van Eve en het stressvolle, getrouwde leven van Lily. Anna laat Eve en Lily via de brieven uit het verleden en de hoofdstukken in het heden tot leven komen in je hoofd.  Je voelt met ze mee, al wil je de ietwat naïeve Lily af en toe wel door elkaar rammelen en roepen dat ze eens voor zichzelf moet opkomen, maar ook Eve wil je af en toe door elkaar rammelen om duidelijk te maken dat ze niet zo egoïstisch moet zijn.
Het hele verhaal door blijf je je af vragen waarom de twee hartsvriendinnen elkaar zolang niet hebben gesproken en waar de ruzie toch in hemelsnaam overging. De personages aan de zijlijn, maar vooral de man van Lily worden precies genoeg uitgewerkt om het verhaal compleet te maken. En je af en toe te laat verbazen over hoe ze zo uit elkaar gegroeid zijn en toch weer bijna allemaal weer bij elkaar komen.
En dan is daar het einde, en al is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, het is mooi, geloofwaardig en op en top een feelgood-roman-einde.
Drie en halve sterren voor Alles tussen ons.