Ig Perrish is een getroubleerde jongeman. Een jaar geleden is zijn vriendin vermoord en iedereen is ervan overtuigd dat hij de dader is. Helaas of gelukkig voor hem is het lab met al het verzamelde bewijsmateriaal in vlammen opgegaan. Niemand in het stadje gelooft in ziijn onschuld.

Na een doorzopen nacht wordt hij wakker met hoorns aan zijn hoofd. Hij begrijpt er niets van. Hij merkt wel dat wanneer mensen hem zien met die hoorns, ze hun eerlijke mening over alles en iedereen geven, ongezouten. Zodra hij weg is, herinneren de mensen zich dat niet meer. Het fenomeen wordt nog sterker wanneer hij iemand aanraakt. Zo komt hij erachter wat er echt met zijn vriendin gebeurd is en hij wil wraak.

Het begin van dit boek is wervelend en neemt je bij de keel. Het middenstuk vond ik wel wat inzakken, maar het einde was dan weer geweldig. Ik heb het einde gelezen terwijl er een hevig onweer losbarste, dat geeft het nog wat extra cachet.

Het is duidelijk dat dit soort van schrijven in de genen zit, hij heeft het met de DNA paplepel meegekregen.