Een boek in de vorm van een sigarenkistje, zoals de vader ze handmatig ineen timmerde in zijn sigarenfabriekje achter het woonhuis, waarin hij achttien uur per dag werkt.

Binnenin geen sigaren, maar een schrijnende familiegeschiedenis, omwille van een zachtmoedige maar afwezige vader en een gefrustreerde, wrede moeder. Ouders die gevangen zitten in overgeërfde rollen, eigen aan die tijd.
Het verhaal wordt verteld door de ogen van de jongste zoon die hier als weerloos kind moet zien te overleven en als opgroeiende jongen en volwassen man naar een modus vivendi blijft zoeken. Als lezer vermoed je onder de laconieke, soms ironische toon een oeverloos verdriet en gemis. Als ‘gevoelige kijker’ vond ik het niet gemakkelijk om daar bij stil te staan.

De scènes zijn zo levensecht beschreven dat het is alsof je erbij staat. Ondanks de nuchtere, realistische stijl, spat het van de de pagina’s dat de auteur ook dichter is, door de beeldende taal en meesterlijke vergelijkingen.
Daarom vraagt dit boek een trage lezing. Niet gemakkelijk, want het verhaal loopt als een trein zodat je vanzelf wordt meegesleept. Maar als je volop de tijd neemt om die schitterende, beeldrijke taal te savoureren, verdubbel je je leesplezier.