Sluipweg is na Nickname en Botsing het derde boek van Ingrid Oonincx.

Het vertelt het verhaal van 7 vrienden, The Magnificent Seven, wiens zorgeloze leven plots een tragische wending neemt. Jaren later komen 3 van hen elkaar weer tegen en beseffen dat het verleden hen nooit losgelaten heeft. Gwen, Patrick en Marcel hebben elk hun eigen invulling aan het leven gegeven, en vooral Gwen beseft dat die invulling niet datgene is waar ze als tiener van droomde. Wanneer er een aantal angstaanjagende gebeurtenissen rond haar plaatsvinden is het duidelijk: een oude rekening moet vereffent worden om de draad terug op te kunnen nemen.

Het verhaal is gesitueerd in een grensdorpje, midden jaren '90 en wordt verteld vanuit de personages Gwen en Patrick. Via flashbacks kom je als lezer te weten wat er zich 10 jaar geleden heeft afgespeeld en wat de gevolgen ervan zijn in het heden. De overgang tussen deze 2 tijdsperiodes en tussen de 2 perspectieven (Gwen / Patrick) is soepel en niet storend tijdens het lezen.

Ondanks de vrij eenvoudige schrijfstijl gaat het verhaal nooit vervelen. De spanning, in eerste instantie vooral onderhuids voelbaar, wordt langzaam opgebouwd en wordt steeds concreter om uiteindelijk uit te monden in een verrassende ontknoping.

Wat die ontknoping betreft, volgens mij kon het nog beter, zat er iets meer in, maar als dit boek 1 ding duidelijk maakt is het wel wat voor een rasverteller Ingrid Oonincx eigenlijk is. Op een eenvoudige manier en zonder veel omwegen slaagt ze er in een boeiend verhaal te vertellen. Of hoe eenvoud ook groots kan zijn ...