Ik denk dat ik een jaar of tien was toen ik van Sinterklaas mijn eerste Winnetou-boek kreeg. Nog voor Kerst had ik door dat het ook mijn laatste zou zijn. Dat had niks met Karl May, de Duitse bedenker van het Apachen-opperhoofd, te maken. En al evenmin met het feit dat ik in plaats van Old Shatterhand (Winnetou's bloedbroeder) telkens Old Schaterhand las. Nee, eigenlijk was alles heel eenvoudig terug te brengen naar een bindfout in het boek. Toen ik dat eindelijk doorkreeg was ik de kluts echter al dermate kwijt dat ik zelfs geen zin meer had om het boek te gaan ruilen voor een goed exemplaar.
Een eenvoudige bindfout lijkt een lulligheidje, maar in mijn geval heeft het hele diepe sporen achter gelaten. Want nooit heb ik me nog kunnen interesseren voor een western, noch in boekvorm, noch als film.

Na een lang verwerkingsproces van die teleurstelling uit mijn jeugd lijkt er eindelijk een kentering te zijn. Mijn 56ste verjaardag begint langzaam op te doemen aan de horizon en ik heb een boek over indianen gelezen (!). "LaRose" van Louise Erdrich is geen western (er komt zelfs geen paard in voor, bedenk ik me nu), maar het is een beginnetje. Een mooi beginnetje.
Het verhaal begint in 1999, indianen bestaan eigenlijk alleen nog maar in de boeken, ze zijn verworden tot hoogstens wat pittoreske groepjes waarvan alles afgenomen is. En dan schiet Landreaux Iron per ongeluk het zoontje van zijn buren dood. Oude paden leiden naar oude wetten en Landreaux en zijn vrouw staan hun eigen jongste zoontje LaRose af aan hun buren. Een boek over oude generaties, nieuwe generaties, en over hoe diep wortels kunnen gaan. Mooi.

Over generaties gesproken: Louise Erdrich stamt van moederszijde van de Ojibweg-indianen af, haar vaders vader komt uit Duitsland. Zo kwam ze (logisch bijna) met de boeken van Karl May in aanraking. Ze is vrij kritisch over de manier waarop May de indianen in zijn boeken als stereotype neerzette.
En dan heeft ze het nog niet gehad over de bindfouten van zijn uitgeverij...