Boetekleed is een boek dat je bij de strot grijpt. MacEwan bouwt de spanning heel, heel langzaam op met schijnbaar niets zeggende middelen. Telkens als de spanning oplost, betekent dat voor de lezer nauwelijks een bevrijding: er blijkt net iets anders te gebeuren dan hij voorzag en nieuwe spanning ligt op de loer. MacEwan schrijft prachtige, bijna ouderwetse zinnen en hij is uiterst origineel zonder dat een overdaad aan originaliteit het boek om zeep helpt.
Boetekleed is een genoegen om te lezen en toch.....Er is iets wat bij mij bleef knagen. Ik had soms neiging stukken over te slaan, ik had soms een gebrek aan betrokkenheid, waardoor ik het boek eerder met mijn hoofd dan met mijn hart ging lezen. Op de een of andere manier slaagt MacEwan er niet in echt mededogen voor zijn karakters op te roepen. Misschien creeert hij daarvoor teveel afstand