Dit boek en ik zijn in hetzelfde jaar geboren. Nu ben ik inmiddels 50 jaar ouder geworden maar dit verhaal lijkt gisteren geschreven. Het taalgebruik en de beschrijving van mens en omgeving maar vooral de aangesneden onderwerpen hebben niets aan actualiteit verloren.
Hermans noemde zichzelf misantroop (letterlijk: mensenhater) en in zijn boeken komt dat op meesterlijke wijze tot uiting. De mens: het is nooit wat geweest en het zal nooit wat worden. In dit boek neemt hij daarnaast ook nog eens het wetenschappelijk onderzoek op de korrel: 99% van alle onderzoeken mislukt en bedenk eens hoeveel tijd en geld daardoor verspild wordt.

Hermans was een virtuoos op het gebied van taalgebruik. Prachtige volzinnen en regelmatig een portie ironisch scherpe humor.
Er zijn bijna poëtische zinnen zoals: "De hand van mijn tong zoekt in een diepe zwarte zak naar de woorden die het gesprek op het spoor kunnen brengen van de reden waarom ik hiernaartoe ben gekomen." Maar ook filosofische wijsheden: "Zoals de iguanodons te gronde gegaan zijn aan hun grootte, beweert hij, zo zal de menselijke soort eenmaal uitsterven aan het besef van zijn overbodigheid". Ik hoor het hem zeggen! Zojuist op internet nog even wat interviews bekeken: schitterend, hoe hij met dat monotone gebrom tegelijk de meest prachtige gedachten weet te verwoorden.

Jammer genoeg weet ik niet meer welke boeken van Hermans ik in mijn jonge jaren gelezen heb. Een handvol maar zeker niet alles. Ik pak de draad weer op en zal er dit jaar zeker nog een paar (her)lezen.