Alle lovende recensies ten spijt: het is een goed boek, maar niet goed genoeg. De opzet van het verhaal is interessant, de invalshoeken vanuit de verschillende hoofdpersonen zijn intelligent bedacht, maar aan de loftuitingen over deze Alvtegen doe ik niet mee, mijns inziens zijn die opgeklopt en onterecht. Op de eerste pagina krijg ik al de kriebels: in tegenstelling tot wat in de meeste recensies gezegd wordt en ook op de binnenflap van het kaft vermeld staat twijfelt Eva wel degelijk aan haar huwelijk. Immers, ze stelt haar man niet voor niets dé vraag. Ook na diverse keren herlezen van de eerste bladzijde kan ik niet anders dan concluderen dat ze zich heel goed realiseert dat er het een en ander schort; ze kán niet verbaasd of geschokt zijn, wat dan echter wél dient als uitgangspunt voor het verhaal en waardoor Eva me meteen onsympathiek was.
Henrik vind ik daarentegen wel aardig, ondanks zijn overspel; hij heeft een zwak karakter en in plaats van te knokken voor zijn huwelijk verkiest hij een nieuwe vrouw. Waar hij dan verderop in het verhaal, naar aanleiding van iets wat een onbekende hem vertelt, van het ene moment op het andere op terugkomt. Onlogisch. Zoals het ook onlogisch is dat er geen onderzoek gedaan wordt naar het op identieke wijze in coma raken van twee vrouwen.
Jammer ook, dat Alvtegen de invalshoek van Henrik laat schieten naarmate het verhaal vordert. Voor mij schuilt in die verschillende invalshoeken juist het meest boeiende aan het boek, naast de belevingswereld van de persoon Jonas.

Origineel boek, maar niet goed genoeg. Het taalgebruik is daar - denk ik - ook voor een deel debet aan; Alvtegen heeft het zo simpel gehouden dat een kind van tien het boek in een paar uurtjes uitleest, mij ging het op een gegeven moment irriteren. Desondanks ga ik de overige boeken van deze auteur lezen, want ze intrigeert me wél.