Zina Welter, een briljante wiskundige, bijt zich vast in het breken van de code van een eeuwenoud geïllustreerd werk dat geschreven is in een onbekende taal: het Voynich Manuscript. Een zoektocht die haar samen met een team van Voynich-deskundigen naar Wenen, Rome en Praag brengt. En terwijl zij langzaam maar zeker steeds dichter bij de oplossing van het mysterie komt, wordt ze bedreigd en weet ze niet meer wie ze wel en niet kan vertrouwen.

Het is het tweede boek van Donald Nolet, die met zijn debuut ‘Versleuteld’ in 2014 zowel de Schaduwprijs als De Gouden Strip won. Hoewel Handschrift van de Duivel je niet op het puntje van je stoel zet van de spanning is het wel een heel intrigerend boek. Naast het verhaal van Zina is er een tweede verhaallijn die vertelt over het ontstaan en de geschiedenis van het Voynich manuscript. Dit manuscript bestaat echt en de code is tot op heden nog steeds niet ontcijferd. Dat alleen al nodigt uit om te googlen om daar meer over te weten te komen. Het kan niet anders dan dat Nolet heel veel research naar het manuscript heeft gedaan en het deel van het verhaal dat vertelt over het ontstaan van het manuscript is daar het gevolg van. De personen die hij in dat deel beschrijft hebben allemaal echt bestaan en lijken ook in het echt een link met het manuscript te hebben gehad. Uiteraard heeft hij zijn interpretatie aan het geheel gegeven, maar het maakt het wel extra intrigerend.

De rest van het verhaal en personages uit de hedendaagse tijd zijn geheel ontsproten uit de fantasie van de schrijver. Die personen zijn misschien nog wel interessanter. Bijna bezeten van het idee om de code op te lossen hebben ze daar bijna hun levenstaak van gemaakt, met alle gevolgen van dien. Niet iedereen is wie hij of zij voorgeeft te zijn, wat er toe leidt dat je op enig moment iedereen gaat wantrouwen.

Al met al een heerlijk boek om te lezen. Geen echte thriller, maar wel spannend tot het einde.