Ik ben een grote fan van haar jeugdboeken en heb ook al haar thrillers gelezen. Hilde is een taalvirtuoos met een prachtig talent en een creativiteit om jaloers op te zijn. Haar thrillers lees je niet als je iets heel spannends wil lezen, maar als je een beklemmende sfeer en psychologische oorlogsvoering wil lezen. Hilde zet met weinig woorden zoveel meer tussen de regels door, waardoor je ook blijft lezen. Ik vind dat zij met dit boek haar vorige boeken weer overstijgt.
Stille grond is een prachtig, boeiend verhaal, met gedreven personages en een afgewerkte ontknoping. Het is een boek dat je opneemt en niet meer wil en kan wegleggen voordat het uit is. Tegelijkertijd wil je zo lang mogelijk genieten van de mooie pen die ze hanteert. Al haar hoofdpersonages maken een evolutie door, komen er sterker uit. De sfeer uit het boek kruipt onder je huid en blijft daar zitten tot je het boek dichtslaat.
Door voortdurend in het hoofd te kruipen van een ander personage dat op dat moment worstelt met een bepaald onderdeel van het verhaal, wordt het vrij voorspelbaar. De ontknoping kwam voor mijn geoefend lezersoog niet als een verrassing, maar ik vind het wel knap puzzelwerk! Ik heb weer genoten van Stille grond!