Deze recensie verscheen eerder op mijn blog theconfessionofabooknerd.be

Het is meer dan anderhalf jaar geleden dat ik De Rode Koningin ofwel The Red Queen las. Toch kan ik het niet onder stoelen of banken schuiven dat ik ontzettend van het eerste boek hou. Maar zoals het meestal gebeurt, ik koop minder snel de vervolgen: gewoon omdat er zoveel tijd tussen de releases zit. Ik vergeet het gewoon. Maar toen ik de kans kreeg om Zwaard van Glas te lezen, zei ik geen nee!

Confession: ik heb er ontzettend lang over gedaan om dit boek uit te lezen. Veel te lang. Je wil echt niet op mijn Goodreads-pagina gaan kijken om te kijken hoe lang. Ik schaam me er echt voor, maar ik heb gewoon geen tijd gehad om me echt op het boek te storten en door te lezen. Ook deed het er niet veel goed aan dat het zo lang geleden was dat ik De Rode Koningin las, want ik wist bijna niets meer. (Ik heb dus echt een goudvisgeheugen…) Bij deze een goede raad: begin je aan een tweede boek in een serie, maar is het een eeuwigheid geleden dat het je eerste boek las? Herlees het eerste a.u.b!

Ik kwam dus ontzettend traag in het boek, en dat was misschien wel omdat er zoveel gebeurde en ik echt niet meer mee was. Overal werden namen gebruikt die voor mij toch wel even een opfrissing konden gebruiken. Ook al is het maar een anderhalf jaar geleden. Er gebeurde wel veel in het boek, maar op één of andere manier (waarschijnlijk Aveyards schrijfstijl) wist het boek me niet echt te boeien de eerste 200 pagina’s. En dat is best lang.

Maar na die 200 pagina’s, dames en heren, werd alles ruimschoots goed gemaakt. Eindelijk was er veel actie (ja, ik zet het in het vet!) en werd ik ondergedompeld ik een ware fantasy-YA. Er werd aan me gegeven wat me beloofd was, dus OMG!

Wat er ook goed aan deed was de protagonist Mare. Ik moet zeggen dat ik heel erg kan begrijpen wanneer mensen zeggen dat ze haar absoluut niet mogen, maar ik kan niet anders dan van haar houden. Waarom?
1.Ze is een twijfelaar.
2.Ze is een lafaard (niet altijd hoor, maar op sommige vlakken).
3.Ze is keihard.
4.Ze vind het niet erg dat ze er eens slecht uit ziet.
5.Ze heeft niets voor die extreme insta love.
6.Ze is immens bad ass.
7.Ze kent ondanks alles schuldgevoelens.

Sommige mensen zouden het best wel raar vinden dat ik al deze eigenschappen geweldig vind en dat is misschien wel waar, maar dit is waarom dit juist zo goed was! Ik hield van de hardheid en toch wel zachtheid van het hoofdpersonage. En je kan me helemaal niet van gedachten doen veranderen!

Ik moet wel vertellen dat niet alleen Mare een geweldig personage was. Alle andere personages zoals Kilorn, Scheem en Cal waren een geweldige toevoeging aan het boek. Het zijn zo’n verschrikkelijk échte en menselijke personages dat ik niet anders kan doen dan van ze houden.

Oké, Victoria Aveyard had misschien een paar paragrafen mogen skippen in het eerste deel van het boek, maar toch wist ze me vol enthousiasme en wreedheid te overtuigen om verder te lezen in haar serie. Naar mijn smaak was dit een goede opvolger voor De Rode Koningin. (Alhoewel ik er wel bij moet zeggen dat het lang niet zo goed was als het eerste deel.) Spanning, wreedheid, moord en mensheid: wat heb je nog meer nodig op een rustige zondagmiddag?