Arthur heeft een saaie baan bij een handel in toiletartikelen. Hij ‘zit in het wc-papier’. Hij is getrouwd met Afra en dat huwelijksleven loopt niet lekker.
Op een dag wordt hij wegbezuinigd en samen met zijn twee beste vrienden Joost en Wouter besluit hij zijn eigen dood en begrafenis op touw te zetten zodat hij er met zijn oprotpremie tussenuit kan knijpen, op weg naar een nieuw leven in het zonnige Italiaanse Toscane.
We volgen Arthur en de vrienden tijdens alle voorbereidingen die gepaard gaan met ‘oopsies’, ‘oh jee's' en nog veel meer. Grappig verteld verhaal dat mij sterk deed denken aan het liedje van Acda en De Munnik (het regent zonnestralen). Het verhaal zou daar zomaar min of meer op geïnspireerd kunnen zijn. Het verhaal wordt verteld door Arthur. Af en toe lees je een schuingedrukt tussenstukje waarin Afra aan het woord is. Je ziet dan zowel zijn als haar versie van een aantal gebeurtenissen, waaruit duidelijk blijkt dat die twee elkaar telkens zowel mislopen als in de weg zitten. Eigenlijk zijn deze roman geschreven zijn door de hoogbejaarde Hendrik Groen. Voor een bejaarde man gebruikt de schrijver wel erg ‘jong’ taalgebruik en is hij vrij goed op de hoogte van dingen die je niet onmiddellijk aan iemand over de tachtig zou toeschrijven. Inmiddels weten we dat achter Hendrik Groen de schrijver Peter de Smet schuilgaat. Al met al een erg leuk boek met de nodige humor, die je niet moet gaan vergelijken met de dagboeken. Het einde is toch nog redelijk onverwacht. Aanrader!