Dit boek was ooit helemaal vergeten, net als de andere boeken van de geweldige Julio, maar door de enthousiaste verhalen van Charlotte Mutsaers bij DasMag en DWDD werd het enkele jaren geleden heruitgegeven en herontdekt. Zelf las ik het jaren daarvoor al met veel plezier, en omdat ik toch al in een fanatieke en gelukkige Cortazar- herlees- periode zit wou ik ook dit boek nu wel weer herbeleven. Gelukkig maar.

Het gaat hier om een opmerkelijke originele autobiografische reisroman, over de ludieke ontdekkingsreis van Julio Cortazar en zijn jonge echtgenote Carol Dunlop langs de Franse tolweg van Parijs naar Marseille. Hun doel: alle 65 parkeerplaatsen aandoen, twee per dag, en zo dan heel langzaam - "in diligence tempo" - en met veel aandacht een reis voltrekken die je normaal zo snel mogelijk en met plankgas afraffelt. Daarbij voelen Cortazar en Dunlop zich net ontdekkingsreizigers, want door dit afwijkende tempo en de aandacht die zij aan elke parkeerplaats schenken wordt de hele snelweg een soort terra incognita, een even onbekend gebied als ooit Amerika was voor Columbus en zoals het verre Oosten was voor Marco Polo. Alleen al doordat je uren blijft op een parkeerplaats, en er in de helft van de gevallen zelfs slaapt, veranderen alle parkeerplaatsen van een anoniem en elke aandacht onwaardig doorgangsoord in een rijk geschakeerd wonder. Zeker als ze bekeken worden met fantasievolle ogen als die van Cortazar en Dunlop. De reis wordt daarmee een poëtische zoektocht, die de zo overbekende snelweg herschept: "De parallelle snelweg die wij zoeken bestaat misschien in de verbeelding van wie ervan dromen; maar als hij bestaat (het is te vroeg om categorische uitspraken te doen [...] ), brengt hij niet alleen een andere fysieke ruimte met zich mee maar ook een andere tijd". Of, zoals elders wordt gezegd: "Reizen moesten zijn als gedichten".

Cortazar en Dunlop kijken dus als dichters, als ontdekkingsreizigers naar een onbekende wereld. Of, anders gezegd: ze kijken met zodanig kinderlijk onbevangen blik naar de wereld dat zelfs een stuk asfalt of een parkeerplaats verandert in een magisch sprookje. Hun eigen Volkswagenbusje noemen zij bijvoorbeeld Fafner, een mythische draak. Elkaar noemen zij Wolf en Beertje. Met even aanstekelijke als innemende oorspronkelijkheid beschrijven ze wat ze zien, zo aanstekelijk dat zelfs ik bijna geloof dat een ordinaire parkeerplaats ook heel mooi kan zijn. Dat wordt nog versterkt door diverse foto's met heel onverwachte en humoristische bijschriften, of diverse tekeningen die bijna ontroerend kinderlijk zijn van sfeer. En ook door diverse humoristische boutades over de zo vastgeroeste volwassenen die altijd maar binnen de lijntjes lopen, en dus niet weten wat voor moois je ziet als je eens een keer buiten de lijntjes speelt. En ook de liefdesverklaringen tussen Beertje en Wolf zijn vol van tegendraadse, humorvolle en poëtische schoonheid. Zo zegt Beertje (Dunlop) het volgende tegen de in dromen levende Wolf (Cortazar): "Door veel te zwemmen in de grote zwarte wateren leer je drijven in het donker. Boei in de ergste duisternis. Uitgezonderd de vernederendste ouderdommen, de sanitaire nachtmerries; en de rest is niet voor nu en er is geen eenzaamheid meer mogelijk. Heb je niet begrepen wat een geschenk van het leven het was dat je een paar jaar geleden niet bent doodgegaan? Cut. Vertrek. En het onbekende, dat zich nog vele jaren uitstrekt, als je het met jouw kinderogen wilt verkennen".

Hoe prachtig: het onbekende dat zich uitstrekt omdat het met kinderogen wordt verkend.... Zoals ook de snelweg en zijn parkeerplaatsen een onbekende ruimte worden, met andere tijdsrekeningen, omdat ze met kinderogen worden verkend. En je voelt intens mee met de vreugde en het geluk dat dit alles bij Cortazar en Dunlop oproept. Tegelijk echter is er ook de loerende dood: in het citaat hierboven (en ook eerder al in het boek) is gezinspeeld op de zwakke gezondheid van Cortazar. Ook weet je als lezer al snel dat Dunlop een ernstige, zelfs fatale ziekte heeft. Dat geeft aan het boek een duistere en verdrietige ondertoon. Maar het mooie is dat die ondertoon niet overheerst: ook in het aanzien van ziekte en dood zoeken Cortazar en Dunlop het plezier, de vreugde, het geluk. Zij lopen niet het gebaande pad van rouw en zelfbeklag: nee, ze reizen over de parallelle snelweg, geleid door hun fantasierijke kinderogen. Ludiek tot het einde, vreugdevol tot de laatste snik.

Met brede grijns en tranen in de ogen sloeg ik het boek dicht. Verdorie, wat houd ik toch van Julio!