Een prachtige roman over misbruik in een jongenspensionaat bij een klooster in de jaren 50. Het onderwerp trok me niet heel erg aan omdat het (gelukkig) heel ver van me af staat. Toch werd ik het boek echt ingezogen. Het maakte me verdrietig en boos en liet me soms walgen. Ik wou de hoofdpersoon wel door elkaar rammelen omdat hij niks aan de situatie durfde te doen. Het boek had me zo in de greep dat ik er ook veel mee bezig was als ik er niet in las.
Ik vind de schrijfstijl en beeldspraak die Brouwers gebruikt ook heel mooi. Soms bijna poëtisch. Goed dat er een boek over dit onderwerp geschreven is.