Wat had ik een respect voor Inge.
Jeetje, meedoen aan een schrijfwedstrijd en dan als winnaar uit de bus komen. Uit het grote aantal deelnemers werd zij uiteindelijk diegene met het beste/origineelste manuscript. Gebombardeerd tot de lucky one van wie het boek door uitgeverij de Fontein zou worden uitgegeven ging ze aan de slag met schaven – schrappen – schrijven en dan het loslaten. Je boekenkindje de wijde wereld insturen. Afwachten hoe het gaat lopen. De kritieken incasseren, positief of negatief – het lijkt me een zenuwslopende tijd.
Zeer benieuwd was ik dan ook naar het boek. Een boek dat er zeker tussenuit springt in een boekwinkel als je de cover ziet. Eenvoud in het knalgeel – de hoogste gradatie qua kleur in de Tour de France. Een winnaarskleur die voor Inge hopelijk ook meer dan een etappezege zal zijn in haar schrijfcarrière …..

Wielrennen, eerlijk gezegd snap ik daar weinig van. Het teamwerk, de strategieën – kopmannen en de 'knechten' die hun kopmannen naar de finish moeten brengen. Niet dat ik het op zichzelf niet snap, maar ik heb altijd de neiging om te denken dat diegene die het hardst fietst van mij ook mag winnen. Maar blijkbaar is dat niet de bedoeling, je kopman moet winnen – basta! Het idee dat ik een wiel zou moeten afstaan aan een ander die dan door mag terwijl ik op mijn ploegwagen moet wachten voor een vervangend wiel is voor mij onacceptabel – may the best man win.
Laat ik daarin nou precies dezelfde mening hebben als rechercheur Pierre Thilliez, een geweldig leuke mopperkont van een man die als karakter in het boek mijn hart stal. Hij heeft niks met wielrennen of sport in zijn algemeenheid, maar geleidelijk aan begint ook bij hem de Tourkoorts te ontvlammen.
Evenals Patricia Wale een sterk neergezet hoofdpersonage. Ze onderzoeken ieder op hun eigen manier - met hulp van hun collega's uiteraard – de plotselinge dood van topfavoriet John Ryder. De gesloten wereld van de wielersport laat echter weinig ruimte voor onderzoek. Een muur van stilzwijgen, leugens en zwendel. Angst om iets los te laten en de vrees voor diepgaand onderzoek in een ploeg lijdt tot nog meer onregelmatigheden.

Het boek speelt in 1997 – de 85e Tour en wel van dag tot dag tot de definitieve finish in Parijs.
Gekenmerkt door doping en wellicht matchfixing, tot er een aantal renners naar buiten traden of grofweg betrapt werden, was er steeds het vermoeden van stinkende uitslagen maar bewijs het maar eens allemaal. Vaag en mysterieus vinden we waarschijnlijk allemaal het uithoudingsvermogen van de renners, de dubieuze afspraken in een peloton door rijders afzonderlijk of zelfs complete teams die het niet zo nauw nemen met de regeltjes. Winnen of laten winnen.
In de laatste Tour gaan rechercheurs alsook Patricia dan ook tot het uiterste om de dubieuze dood van verschillende topmannen te onderzoeken. Ook teamgenoot van John Ryder Maarten Bergerink speelt in dit verhaal een grote rol. Zal hij helpen weer alles in een doofpot te stoppen of wordt het hem dit keer allemaal teveel?
Goed opgebouwd verhaal dat in principe vanuit vier perspectieven wordt verteld waardoor je ook meer inzicht krijgt in de spelregeltjes, een ploeg met al zijn werknemers en de gekte – het circus – dat de Tour met zich meebrengt.
De hoofdrollen zijn weggelegd voor Pierre Thilliez – Patricia Wale – Maarten Bergerink maar ook de commentatoren van de radioverslaggeving. Door de combinatie van deze ingrediënten komt het boek als een prachtig hoofdgerecht op een hoog podium. Het afwisselen van perspectief heeft ze ook nog op een makkelijke – leuke manier opgelost ….
De spanning stijgt naarmate je verder in het boek terecht komt en verdachten kunt gaan afstrepen. Moord of ongelukkige toevalligheden, je blijft het je afvragen.
Natuurlijk is het fictie maar in mijn achterhoofd bleef toch steeds maar een klein stemmetje zeggen
'Dit gebeurt natuurlijk ook in het echt!'
Hoeveel renners zijn er al niet gestorven, in het zadel of spontaan in hun 'rustperiodes'. Hoe vaak zeiden we niet: 'Zo jong en met zo'n goeie conditie.'
Wat was de oorzaak van zulke raadselachtige sterfgevallen? Met dit boek heb ik het idee dat er veel van deze geheimzinnigheden zomaar te verklaren zijn.
Aan Inge's schrijfstijl zal het niet liggen, zeer prettig en vlot leesbaar en niet supertechnisch. Het zal voor zowel mannen als vrouwen, wielerfans en niet wielerfans een zeer aangenaam aantal leesuren zijn met een niet-doorsnee thrillerscenario.


Ik ben in ieder geval onder de indruk! Je kunt merken dat Inge een echte affiniteit heeft met wielrennen en niet zomaar wat schrijft. Daar is kennis voor nodig en gedegen onderzoek lijkt me zo.
Op zaterdag 2 juli begint de 103e Tour de France en ik zal het heel zeker met andere ogen gaan bekijken.
Een in mijn ogen terechte winnaar van een schrijfwedstrijd waar de meeste hobbyschrijvers jaloers op zouden kunnen zijn. Chapeau!!

http://josesprakeloos.blogspot.nl/2016/05/inge-duine-de-laatste-tour.html