Er zit nog geen sleet op de formule van commissaris Liese Meerhout. Toni Coppers is hot in Vlaanderen. Binnenkort start een serie op tv, gebaseerd op zijn thrillers met Liese en haar team. Intussen staat de teller op negen thrillers en leren we nog steeds zijn hoofdpersonages beter kennen.
De vleermuismoorden, een aardige titel die perfect past bij het verhaal. Het draait allemaal rond twee moorden en een aanslag. Liese Meerhout is nog steeds de eigenzinnige leidster van haar team, een ploegje dat bestaat uit bijzondere mensen. In dit boek komt vooral het personage Michel Masson beter uit de verf, voor mij een mooi pluspunt. Hij speelt een aparte rol binnen het team, hij heeft veel weg van een echte ‘pater familias’.
Zoals vooraf mocht verwacht worden, is het dit keer ook weer volop genieten tijdens het lezen. Wat me evenwel lichtjes ergert is de trage start van het verhaal… het duurt veel te lang vooraleer de spanning toeneemt en ik vastgekluisterd word aan het boek. Coppers kan beter, in zijn vorige thriller Dood water werd ik vanaf de eerste pagina opgeslorpt. Dit gebeurde nu niet en dat is jammer. Vanaf het moment dat de spanning wordt opgeschroefd, kan je niet anders dan verder te blijven lezen tot je weet hoe de plot in elkaar steekt. Alles bij elkaar is De vleermuismoorden een leuke politieroman uit een interessante serie, maar niet de beste uit de rij.