Annette houdt niet van kleine ruimtes en stapt dan ook met grote tegenzin samen met haar verloofde Pasje in een in haar ogen veel te klein vliegtuig voor een binnenvlucht in Vietnam. Vlak voor de eindbestemming stort het vliegtuig neer. Vervolgens ben je de enige overlevende, en word je na 8 dagen in de jungle gevonden. Annette heeft besloten om na ruim twintig jaar haar verhaal op te schrijven. Ook familie en vrienden schrijven vanuit hun perspectief hoe zij de onzekerheid hebben ervaren. Annette schrijft emotieloos. Ze hemelt haar zakelijke kwaliteiten enorm op, schrijft dat ze moet huilen, maar ik als lezer voel geen enkele emotie. De stukjes van vrienden en familie daarentegen kunnen wel voor een brok in de keel zorgen. Het boek had na 200 blz afgerond kunnen worden, maar Annette heeft ervoor gekozen om een derde van haar boek over haar kinderen te schrijven, en met name haar autistische zoon Maxi. In mijn ogen onnodig en had voor mij geen toegevoegde waarde.