Het toeval wil dat ik De laatste gasten in handen kreeg toen ik ook net aan de verhalenbundel Het andere gezicht was begonnen, die ik nog steeds van Mensje van Keulen had liggen. Misschien komt het ook daardoor, omdat die verhalen zo krachtig en beeldend zijn (prachting die passie van de wijnhandelaar de dag na de begrafenis van zijn vader), maar De laatste gasten vond ik niet echt lekker lopen. De personages onvoldoende overtuigend, situaties voor de hand liggend. Het is niet Van Keulen op haar best. Ook de wending op het einde maakt dat niet meer goed - die deed zelfs een beetje gekunsteld aan.

Jammer, maar Van Keulen heeft genoeg geschreven dat de moeite meer dan waard is!