We maken in dit boek kennis met Billie en Seb, Seb zijn ouders en zijn oom en een groepje vrienden van Seb. De grootvader Emiel en grootvaders jeugdvriend Urbain, de boer van de boerderij waar Seb en zijn leeftijdgenoten (vrienden) hun “strijd” voeren.

Seb en Billie zijn ra... bijzondere 17-jarige jongeren. Ze kennen elkaar nog niet zo lang wanneer Billie op onverklaarbare wijze verkeerd op de trampoline landt en als coma patiënt in het ziekenhuis in leven wordt gehouden. Billie, een geadopteerd meisje uit Azië met ogen gevuld met donkere pupillen is de persoon waar Seb zich mee kan verstaan. Seb laat ons ervaren hoe het is om dat wat men zegt letterlijk te nemen en geen non-verbale taal te kunnen lezen. Hij kijkt langs de mensen heen, behalve bij Billie.

Het boek begint met kerst en Seb krijgt een geweer zodat hij mee kan spelen met zijn vrienden. Zijn ouders hopen hem zo weer onder de mensen te krijgen. Nadat Billie in het ziekenhuis was opgenomen (drie maanden daarvoor), had Seb zich op zijn kamer teruggetrokken en rust in de vertrouwde dingen om hem heen gevonden.

Het is een onwennige start van een boek, een geweer om weer in de wereld te komen. Welke wereld? Het antwoord op die vraag blijft steeds veranderen. Het gebied en de ruimtes waarin het verhaal zich afspeelt wordt uitgebreid beschreven alsof ook zij zelf handelen. Mogelijk ook zoals Seb alles “leest” om greep op de wereld te krijgen. Zelfs de tijd waarin zich alles afspeelt lijkt steeds te verschuiven, terwijl de beschreven tijd duidelijk afgebakend wordt; van kerst tot en met september, 9 maanden.

Het verhaal blijft steeds vervreemden, blijft gevangen op een (schier)eiland met een dorp met vastgeplakte huizen, een ziekenhuis waar de snelweg van de stad ophoud en waar de zee een Hel mond is. En toch leest het als een spannend boek waarin het moeilijk stoppen is. De dingen, de personen al wat wel en niet gebeurt vragen om doorlezen. De beelden en de beschrijvingen die Ivo Victoria gebruikt zij mooi en ongekend eigen.

De laatste hoofdstukken van het boek deden voor mij wel afbreuk aan het bijzondere van alle voorgaande hoofdstukken en delen. Als op een trampoline kwam ik met een smak op de grond terecht nadat ik daarvoor zoveel heerlijke sprongen en sprongetjes had mogen maken.