Af en toe adembenemend, deze verhalenbundel. Op de grens van het autobiografische.
Het langst en ook het meest onheilspellend is het verhaal wat speelt op één van de eilanden van het onherbergzame, ijzige Alaska. In dat verhaal besluiten een vader en zijn dertienjarige zoon Roy om een jaar lang op het afgelegen Sukkwan Island, door te brengen in een blokhut. De bedoeling is hun onderlinge band te verstevigen. Ze gaan op jacht, vangen en roken vis, timmeren en zagen, maken tochten. En komen regelmatig in gevaarlijke situaties terecht. Ook erg beangstigend voor Roy is het gedrag van de vader. ’s Nachts ligt deze zachtjes te huilen of in zichzelf te mompelen. En was het nu een ongeluk dat hij in een afgrond viel of was er opzet in het spel? Ook houdt de vader hele verhalen tegen zijn zoon over vrouwen en relaties enzo waar Roy helemaal niets mee kan en wat hij allemaal liever niet wil horen.
‘Luister, zei zijn vader. De man is maar een aanhangsel van de vrouw. De vrouw is een geheel in zichzelf en heeft de man niet nodig. Maar de man heeft haar nodig. Dus deelt zij de lakens uit. Vandaar dat de regels nergens op slaan en waarom ze steeds veranderen. Ze worden niet door beide kanten vastgesteld.’
Toch blijft Roy zeer loyaal aan zijn vader, blijft bij hem en helpt waar hij kan. Ook als de onbekwame vader zijn onrust en ongeluk op zijn zoon afreageert. Is voortdurend bang dat zijn vader zichzelf iets zal aandoen.

De vijf verhalen horen overigens wel bij elkaar, draaien om dezelfde personages en thema's. Een geweldig boek vond ik het, ondanks de rauwe en beklemmende details. Regelmatig zat ik met afgrijzen te lezen. Maar toch een aanrader. Ik ga beslist meer van Vann lezen.