In Vagevuur komt het befaamde personage en commissaris Van In terecht in een web van intriges en dubieuze moorden. Samen met zijn vrouw, Hannelore Martens, een onderzoeksrechter, en tal van andere leden van de Bijzondere Recherche gaat hij het onderzoek niet uit de weg.
Het team werkt als een goedgeoliede machine aan de zaak. Af en toe vindt er wel een crisis plaats binnen de werkruimte, maar hier slaat het team zich door zonder al te veel problemen. De vraag is natuurlijk of de brigade de zaak kan oplossen, want telkens ze een oplossing denken gevonden te hebben, gebeurt er weer een moord of een brand waardoor de puzzelstukjes niet meer lijken te passen. De sluwe tritagonisten brengen Van In vaak op een verkeerd spoor en hij beseft dat hij niet zomaar mag geloven wat ze zeggen.
Het verhaal wordt verteld door een auctoriële hij-verteller, wat de schrijver de mogelijkheid geeft om gebeurtenissen en verhaallijnen door elkaar te laten lopen. Pieter Aspe gebruikt deze mogelijkheid als een manier om spanning op te bouwen en soms informatie achter te houden. Hierdoor weet hij de lezer opnieuw geboeid te houden, maar ook soms in de war te brengen aangezien het al niet makkelijk is om misdaden en intriges bij te houden.
Aspe weet ook te entertainen, hij geeft de schelmenstreken en de ondeugende gedachten van Van In weer. Dit zijn dan vaak dingen die je niet verwacht van een commissaris zoals bijvoorbeeld de dagelijkse duveltjes of de tal van werklunches die hij heeft bijgewoond. De schrijver is er zeker en vast in geslaagd om het hoofdpersonage interessant te houden: Van In kan op professionele wijze met taal omgaan. Hij weet hoe gevat te antwoorden en vragen te stellen bij een onderzoek. Van In kan ook verrassend goed met mensen om, hij weet mensen te vleien en te intimideren en hij is vaak niet de ruwe macho voor wie hij zich voordoet. Kortom, Van In heeft alles wat nodig is om een commissaris en een boeiend hoofdpersonage te zijn.
Pieter Aspe kan de omgeving en de sfeer in Brugge als geen ander omschrijven en weergeven. Het boek gaat ook gepaard met wat maatschappijkritiek, namelijk de kritiek die Van In geeft op de magistraten en de Amerikanen.
Vagevuur is een aangenaam boek en leest zeer vlot door de speelse manier van omgaan met woorden.