Om maar meteen met de deur in huis te vallen: zonder meer een uitstekend debuut! Toen ik het boek begon moest ik even wennen aan de stijl en de opbouw van het verhaal. Maar geworsteld heb ik niet. Integendeel. Joyce schrijft op een prettige, heldere manier. En ook nog eens vanuit het ik-perspectief. Iets dat menig schrijver niet aan durft als het gaat om een verhaal dat verteld wordt vanuit twee personages.
Je volgt in N.22 het verhaal van Kate, die gevangenzit in een laboratorium vanwege haar bijzondere eigenschap, en het verhaal van Alex, die zich schuldig voelt over het feit dat Kate gevangenzit en haar daarom wil bevrijden.
Tijdens het lezen gonsde de hele tijd door mijn hoofd: Vier sterren it is! Vier sterren it is! Maarr diegene die mij een beetje kennen weten dat het einde mijn mening vaak doet veranderen. Ik ga jullie niet vertellen wat er gebeurd in het laatste hoofdstuk. Maar zegt dit genoeg: ‘Wanneer komt deel 2?‘
Vijf sterren it is!