Dit verhaal wordt verteld door Mauritz en begint met de woorden van de achterflap.
Mauritz denkt terug aan het moment waarop hij Nanette voor het eerst ontmoet heeft. Ze viel hem op tijdens een feest van zijn broer. Nanette was net als hij alleen.

Mauritz is nog steeds onder de indruk van het vertrek van zijn vriendin Julia en heeft vrijwel geen nieuwe sociale contacten gemaakt.
Deze ontmoeting met Nanette is een uitzondering. Nanette blijkt een jonge weduwe te zijn die rouwt om haar overleden man. Mauritz wil haar graag helpen bij het verwerken van dit verlies, zonder zich op de voorgrond te willen plaatsen. Maar er is een grote overeenkomst; ze verwerken allebei een groot verlies.

Zestien jaar geleden was Mauritz verliefd op Julia. Nu is ze niet meer in zijn leven en Mauritz heeft dat feit niet kunnen verwerken.
Hij is eenzaam en wordt niet begrepen.
Langzaam maar zeker neemt de auteur ons mee naar de levens van Julia, Mauritz en Nanette en de tijd waarin hun levens zich kruisen.

Op een prettige verteltoon schrijft Gerrit Sangers over liefde, verwachtingen en verwerking en het niet kunnen verwerken van verlies. Het is ontroerend te lezen wat dat tot gevolg kan hebben in onze maatschappij wanneer je andere verwachtingen hebt en anders bent. Wellicht is het dan zelfs nodig een tijdje te verblijven in een huis met vele kamers.
Net zoals het er in het lijf van ieder mens aan toe gaat. Wanneer twee mensen naar iets kijken, zien ze meestal allebei iets anders. Ook ieder lichaam en geest is een huis met veel kamers.
Iedereen is kwetsbaar op zijn of haar eigen manier en gaat daar op een eigen manier mee om.
Kunnen we zelf verder of juist niet? En willen we dat ook?

Laat je meenemen naar de tijd voor het digitale tijdperk en geniet van deze roman van Gerrit Sangers.