Op een bouwterrein iets buiten Reykjavik wordt een menselijk bot gevonden. Ook al kan het daar makkelijk zestig jaar liggen, toch vindt rechercheur Erlendur het zijn plicht te onderzoeken wat er destijds gebeurde. Terwijl archeologen de aarde rond het lichaam laagje per laagje afpellen, wroet Erlendurs team in het verleden. De lezer krijgt dat verleden iets gebruiksvriendelijker, namelijk in de vorm van een tweede verhaal, gepresenteerd. Er komt een aangrijpend portret, vol angst en uitzichtloosheid tevoorschijn. Een gezin uit de jaren ‘40 wordt geterroriseerd door de vader. De vrouw belandt na een vruchteloze vluchtpoging in een depressie, de drie kinderen vinden elk een manier om te overleven. Schrijnend. Maar dat adjectief gaat niet alleen voor het verleden op. In het heden gaat Erlendur na een telefonische noodkreet op zoek naar zijn drugsverlaafde en zwangere dochter Eva Lind. Voor hij haar vindt, ziet hij een stukje van de wereld waarin zij leeft. Als ze eenmaal in het ziekenhuis ligt, trapt Erlendurs ex-vrouw liever na dan op welke manier ook een handje uit te steken. Zijn zoon vindt het niet nodig om voor zijn zus naar Reykjavik te komen. Hoe eenzaam kan een mens zijn? Schitterend boek met een moeilijk, in mijn ogen zeurderig, begin. Vandaar geen vijf, maar toch nog dik vier verdiende sterren.