นิยาย EXO SNSD || Secret's Love แค่เรา..รักกัน || HUNYOON x HANSEO > ตอนที่ 3 : 2:) LOOK UP! : Dek-D.com - Writer
EXO SNSD || Secret's Love แค่เรา..รักกัน || HUNYOON x HANSEO
ตอนที่ 3 : 2:) LOOK UP!
Chapter 2 : Look up!
It’s the first time for me, having such feeling
นี่เป็นครั้งแรกสำหรับฉัน ที่มีความรู้สึกแบบนี้
Entire heart being snatched away completely
ทั้งหมดของหัวใจถูกคว้าไปโดยสมบูรณ์
ถ้าเซฮุนไม่บอกให้ฉันเอาของมาให้ ฉันจะมาที่นี่เด็ดขาด...เพราะอะไรรู้ไหม
เพราะที่นี่มีคนที่ฉันหนีหน้ามาตลอด 5 ปีอยู่หน่ะสิ ลู่ฮาน....
ย้อนกลับไป ก่อนหน้าที่เซฮุนจะมา ร่างบางของซอฮยอนก้าวลงจากรถ ที่จอดสนิทอยู่หน้าหอพักของเหล่าคนดังในบริษัทอู๋ที่โอเซฮุน น้องชายคนสนิทที่เคยเป็นเพื่อนบ้านของเธอย้ายมา และวันนี้เค้าไหว้วานให้เธอเป็นธุระเอาสัมภาระจากที่บ้านมาส่งให้
“ถ้าเสร็จแล้วฉันจะโทรหานะคะ”
หลังจากสั่งคนขับรถเสร็จสรรพ ร่างบางก็ลากกระเป๋าใบไม่เล็กนักของโอเซฮุน เข้าไปในตัวอาคาร เพื่อรอเซฮุนในล็อบบี้
ตอนนี้ซอฮยอนนั่งรอเซฮุนอยู่บนโซฟาหน้าโต๊ะกลมตัวกว้าง เธออ่านนิตยสารฆ่าเวลาจนแทบจะทุกเล่มแล้ว เมื่อความเบื่อมาเยือน เธอจึงเลือกที่จะวางนิตยสารในมือลง แล้วมองไปรอบๆล๊อบบี้ที่เธอนั่งอยู่อย่างสำรวจ ที่โต๊ะอื่นๆก็มีคนที่พักอยู่ที่นี่นั่งพักผ่อนอยู่เหมือนกัน แต่ไม่มากนัก ส่วนใหญ่จะไปนั่งกันที่โซฟาในร้านกาแฟที่อยู่ติดล๊อบบี้นี่มากกว่า มองไปมองมาก็เหลือบไปเห็นประตูลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกลมากนักกำลังเปิดออก เธอคงไม่สนใจอะไรถ้าคนที่กำลังเดินออกมาไม่ใช่คนที่เธอพยายามหนีหน้ามาตลอด 5 ปี และถ้าเค้าไม่ได้กำลังเดินมาทางโซฟาที่เธอนั่งอยู่
‘พี่ลู่ฮาน..บ้าจริง’
เธอตกใจพลางหันซ้ายหันขวาหาทางออก แต่ก็ไม่เจอ และด้วยความรู้สึกว่าคนตัวสูงกำลังเดินมาทางตัวเองแล้วจึงตัดสินใจหยิบนิตยสารที่เพิ่งวางไปขึ้นมาปิดหน้าเพื่อไม่ให้คนตัวสูงเห็น
ทันทีที่ซอฮยอนหยิบหนังสือขึ้นมาปิดหน้าตนได้สำเร็จ ร่างสูงก็ทิ้งตัวลงที่โซฟาตัวตรงข้ามกับเธอพอดี พลางหยิบโทรศัพท์ของเค้าขึ้นมากดๆได้สักพัก ก็ถอนหายใจและวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะกลมข้างหน้าอย่างไม่เบานัก แต่ก็ทำให้ร่างบางที่นั่งตรงข้ามสะดุ้งได้ และลู่ฮานก็สังเกตเห็น ทันทีที่มองไปข้างหน้าลู่ฮานก็ต้องกลั้นขำไว้ และตีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยปากเรียก
“คุณครับ”
“ค..ค่ะ”
ร่างบางลดหนังสือลงมา แต่ก็เห็นแค่ตาโพล่มาเท่านั้น ลู่ฮานเผลอยิ้มแต่ก็ตีหน้าเรียบอีกครั้งก่อนจะพูด
“คุณ..เก่งจังนะครับ”
“อ่านหนังสือกลับด้านก็ได้ด้วย”
คราวนี้ลู่ฮานยิ้มจริงจัง ทำให้ซอฮยอนต้องรีบกลับด้านหนังสืออย่างรวดเร็ว แต่ก็ดูลำบาก เพราะต้องพยายามไม่ให้อีกคนเห็นหน้าด้วย
‘บ้าจริง ซอฮยอน..-///-‘
‘สงสัยจะเป็นแฟนคลับ^^..
ลู่ฮานเปลี่ยนเป็นยิ้มบางๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ขึ้นมาดูและลุกขึ้น แต่ยังไม่ได้ไปไหน ซอฮยอนนึกว่าเค้าไปแล้วจึงลดหนังสือลงมา แต่พอเห็นว่าลู่ฮานยังยืนอยู่ จึงรีบยกหนังสือขึ้นใหม่ ลู่ฮานเห็นจึงก้มหน้าลงมาหาร่างบางที่เอาหนังสือบังไว้
“ไปก่อนนะครับ...คุณแฟนคลับ^^”
ลู่ฮานยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินออกจากล๊อบบี้ไป
ซอฮยอนลดหนังสือลง หลังจากที่เห็นว่าลู่ฮานไปแล้วก็วางหนังสือไว้แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
“เค้าไม่เห็นหน้าเราใช่ไหมนะ .....เฮ้อ”
หลังจากนั้นสักพักเซฮุนก็เข้ามา ร่างบางทักทายเมเนเจอร์คนใหม่ของน้องชายแล้วบอกลา ก่อนจะโทรบอกคนขับรถเพื่อออกมาจากหอพัก
“คุณหนูจะไปไหมต่อไหมครับ”
“ไปส่งหนูที่ร้านน้ำชาการ์ตูนหน่อยนะคะ แล้วก็กลับได้เลย”
ตอนบ่ายวันนี้ลู่ฮานมีตารางนัดสัมภาษณ์ ของนิตยสารฉบับหนึ่ง และนัดกันที่ร้านน้ำชาการ์ตูนบรรยากาศดี ที่อยู่ใกล้ๆหอพัก ร่างสูงหน้าหวานเดินผ่านประตูที่มีเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆเข้าไปในร้าน โดยทีมงานที่นัดเค้าสัมภาษณ์เลือกที่นั่งในสุดของร้าน ทำให้เค้าต้องเดินผ่านโต๊ะ อื่นๆไป แต่สายตาก็ไปสะดุดอยู่กับหญิงสาวที่นั่งเอาหนังสือปิดหน้าอยู่ที่โต๊ะข้างๆ กับที่พี่ทีมงานนั่งรอ
‘ชุดนี้ ผมทรงแบบนี้ กระเป๋าสะพายแบบนี้ คุณแฟนคลับที่หอพักนี่น่า หรือว่า.....ไม่มั้ง’
‘บ้าจริง ถึงมันจะเป็นดวงฉัน แต่ฉันก็ไม่ควรจะเจอลู่ฮานวันละหลายๆครั้งแบบนี้นะTOT’
ร่างบางขมวดคิ้วเพราะ ลู่ฮานดันบังเอิญมีนัดสัมภาษณ์ที่ร้านการ์ตูนประจำของเธอ ที่พูดแบบนั้นเพราะเธอนั่งอยู่ที่นี้ก่อนหน้าลู่ฮานจะมา และตอนนี้เธอก็ต้องใช้การ์ตูนเล่มโปรดเป็นเกราะกำบังเธออีกครั้ง เธอนั่งตัวตรง รู้สึกร้อนทั้งๆที่ ในร้านแอร์เย็นช่ำ พร้อมกับที่โต๊ะข้างๆเธอเริ่มทำการสัมภาษณ์ ถึงจะไม่ได้ตั้งใจ แต่เธอก็ไม่มีสมาธิจะมาอ่านหนังสือตอนนี้ เธอเลยเลือกที่จะแอบฟังบทสัมภาษณ์ของลู่ฮานแทน
“แนะนำตัวหน่อยค่ะ”
“ลู่ฮานครับ”
“ชื่อภาษาจีนของคุณอ่านยังไงหรอค่ะ”
‘อ่านว่า ลู่ หาน’
ร่างบางที่นั่งโต๊ะข้างๆกำลังตอบบทสัมภาษณ์ของร่างสูงในใจพลาง ลอบมองคนที่ถูกถามไม่วางตา แต่ลู่ฮานก็ไม่ได้สังเกตเห็นเพราะกำลังตั้งใจตอบคำถามอยู่
“ลู่ หานครับ”
“อ้อ คุณเป็นคนจีนใช่ไหม แต่พูดภาษาเกาหลีเก่งมากเลยนะ มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ตอนไหน”
‘3 ขวบ’
“ผมย้ามมาที่นี้ตั้งแต่ยังเด็กครับ ประมาณ 3 ขวบได้”
“นานมาก บางทีคุณอาจจะพูดภาษาเกาหลีเก่งกว่าฉัน ฮะๆๆ แล้ว คุณเข้าวงการได้ยังไง”
‘พี่คริสชวน’
“เพื่อนของผมที่เป็น ประธานบริษัทอู๋ คริสหน่ะครับ เค้าเป็นคนชวนผม”
“แล้วพวกคุณรู้จักกันได้ยังไง”
‘เพื่อนสมัยเรียน’
“เพื่อนกันครับ เค้าเป็นเพื่อนสนิทผมสมัยเรียน”
“เค้าคงเห็นแววในตัวคุณ คุณเข้ากรมไปนาน เรามาทบทวนประวัติคุณกัน”
“ คุณเดบิวท์เมื่อ..”
‘ 20 เมษา ปี2008 วันเกิด..’
“วันเกิดผมเมื่อปี 2008 ครับ 5 ปีกว่าแล้ว^^”
“ว้าว แล้วคุณจำได้ไหมว่าเดบิวท์ยังไง”
‘โฆษณาไอศกรีม’
“ผมถ่ายโฆษณาไอศกรีมครับ”
“ฉันจำโฆษณาตัวนั้นของคุณได้อยู่เลยนะ คุณจำมันได้หรือเปล่า เล่าให้เราฟังหน่อย”
“ครับ ผมถ่ายโฆษณาตัวนั้นกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง ตอนนั้นผมก็ 17 แล้วนะ แต่เธอ เด็กมาก ตัวก็เล็กด้วยผมจำชื่อเธอไม่ได้แล้ว แต่เธอน่ารักมาก ที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอเลยนะ เรื่องราวของโฆษณาจะเป็นประมาณว่า เธองอนผม ผมเลยเอาไอติมมาง้อ เธอหันหน้าหนี ผมก็เรียกให้เธอหันมากินไอติม แต่แทนที่เธอหันมาจะเจอไอติม ก็กลายเป็นหน้าผมแทน แล้วก็เป็นคิสซีนแบบเด็กๆหน่ะครับ”
“โฆษณาตัวนั้นก็เลยดังขึ้นมาสินะ นั่นเป็น เฟิร์สคิสของคุณหรือเปล่า”
‘-///-’
“แต่คุณก็ไม่ลังเลที่จะทำมัน”
“ผมคิดว่ามันเป็นงานครับ อีกอย่างตัวผมไม่เป็นไร แต่เกรงใจน้องผู้หญิงมากกว่า เพราะหลังจากถ่ายเสร็จ ผมก็ไม่เจอเธอเลยครับ ผมกลัวว่าเค้าจะเกลียดผม..”
‘เปล่าซะหน่อย...-////-‘
“คงไม่หรอก ถ้าเป็นฉัน ฉันคงจะดีใจมากกว่าเอาหล่ะ งั้นฝากอะไรถึงน้องเค้าหน่อยแล้วกัน เผื่อเค้าจะได้อ่านนิตยสารของเรา”
“ตอนนั้นผมไม่ทันได้บอก พี่ขอโทษจริงๆนะ หวังว่าตอนนี้เธอคงจะขึ้นมาหน่อยเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารัก แล้วถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีก พี่จะเลี้ยงไอติมขอโทษแล้วกัน”
“...ฉันโตแล้วนะ..” ร่างบางออกเสียงไม่เบานัก ทำให้ลู่ฮานที่ได้ยินหันไปหา ซอฮยอนสะดุ้งและรีบเอาหนังสือปิดหน้าอีกหน
ลู่ฮานขมวดคิ้วเล็กน้อย อย่างสงสัยก่อนจะหันไปยิ้มและให้สัมภาษณ์ต่อ
“ แล้วงานต่อมาที่คุณทำหล่ะ”
“ขอบคุณที่เสียเวลามานะ”
“แล้วมีงานที่ไหนต่อหรือเปล่า”
“มีอีเว้นท์ที่ห้างตอนเย็นๆหน่ะครับ “
“อ้อ งั้นลาก่อน ขอบคุณที่ทำงานอย่างหนักค่ะ”
หลังจากหนึ่งชั่วโมงผ่านไป การสัมภาษณ์เสร็จสิ้น ลู่ฮานลุกขึ้นโค้งให้พี่ทีมงานที่เดินออกจากร้านไป แต่ตัวเองก็ยังคงยืนอยู่ที่เก่า และมองไปที่ร่างบางที่ยังคงเอาการ์ตูนปิดหน้า มาชั่วโมงเต็มๆ ก่อนจะนั่งลง และจ้องมองอย่างไม่ลดละ ร่างบางต้องสะดุ้งอีกครั้งเพราะเสียงโทรศัพท์ของตน เมื่อไม่มีทางเลือก ซอฮยอนจึงตัดใจวางการ์ตูนลง รีบก้มหน้าไม่ให้ลู่ฮานเห็น แต่ก็ไม่เป็นผล ลู่ฮานจ้องมองทุกการกระทำของเธอ ซอฮยอนจึงรับโทรศัพท์และหันหน้าไปคุยอีกทาง
(ซอ เธออยู่ไหน)
“โบมี เธอมีอะไร” ร่างบางพูดเสียงเบาจนแทบกลายเป็นกระซิบ
(เธอทำอะไร ทำไมต้องกระซิบ วันนี้ฉันมาตามลู่ฮาน แต่เค้าไม่อยู่ที่หอ เธอเห็นเค้าบ้างไหม เพื่อนๆเรารอเค้าเห็นหน้าเค้าอยู่หนาวจะแย่)
“ทำไมเธอยังไม่เลิกตามดูไอดอลอีกละ เธอควรจะเลิกทำนะฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่หรอ”
(ฉันเลิกไม่ได้หรอก ฉันชอบเค้า แล้วเธอเห็นเค้าบ้างไหมวันนี้)
“ทำไมเธอต้องมาถามฉัน ฉันไม่ได้รู้จักอะไรเค้านี่”
(ก็เวลาฉันไปเที่ยวกับเธอทีไรได้เจอเค้าทุกทีนี่น่า ตกลงเธอเห็นเค้าไหม)
“ม..ไม่นี่ เลิกถามฉันเถอะ แล้วเธอควรจะ เลิกตามเค้าด้วยนะ”
(ฉันไม่สนหรอก ..แล้วเย็นนี้อย่าลืมนัดนะ แค่นี้แหละ)
ตี๊ดด
“โบมีเธอ....บ้าจริง”
เสียงวางสายดังพร้อมกับเสียงกรุ๊งกริ๊งหน้าร้าน ที่แสดงว่าคนที่นั่งจ้องเธออยู่เมื่อครู่กลับไปแล้ว
“เฮ้อ ให้ตายเถอะ ฉันจะหนีพี่ไม่ได้เลยหรือไงนะ ฉันทำอย่างนี้มา 5 ปีแล้วนะ 5ปีแล้ว....”
ซอฮยอนขมวดคิ้วเพราะนึกถึงเพื่อนที่โทรหาเธอ โบมีเป็นแฟนคลับลู่ฮาน และเพื่อนๆเธอก็ชอบไอดอลมาก บวกกับที่รู้ว่าเธอมีดวงเจอไอดอลบ่อยๆจึงตามซอฮยอนตลอดเวลาเพราะหวังจะได้เจอไอดอลบ้าง จนบางที่เธอก็ไม่ไหวแล้ว
ร่างบางก้มหน้าลงแนบกับโต๊ะเย็นๆ ก่อนจะผุดขึ้นมานั่งตัวตรงมองนาฬิกาเรือนใหญ่ในร้านอย่างตกใจ นาฬกาที่บอกเวลานัดที่เธอนัดกับเพื่อนไว้ ถึงจะไม่อยากไป แต่ก็คงต้องไปสักหน่อย แล้วค่อยหนีกลับก่อนก็ได้มั้งเพราะยังไงที่นัดไปก็เพราะแค่อยากเจอไดอลสักคนนึง ร่างบางคิดพลางวางเงินไว้ที่โต๊ะก่อนจะรีบลุกและเดินออกจากร้านไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าจะเจออะไร ต่อจากนี้
ซอฮยอนมาถึงห้างสรรพสินค้า ที่เพื่อนมหาวิทยาลัยที่เรียนด้วยกันนะแกมบังคับให้มา เธอถอนหายใจก่อนเดินเข้าไปในร้าน และเจอกับเพื่อนของเธอ หลังจากได้อาหารที่สั่งมาทานเสร็จเรียบร้อยแล้วแล้ว โบมี ก็เริ่มถามคำถามเดิม
“วันนี้ฉันนัดเธอตั้งแต่เช้า ทำไมไม่ยอมมา”
“ก็ ฉันมีธุระ”
“วันนี้เจอใครบ้างไหม”
“ใคร
“พวกไอดอลหน่ะ”
“..ไม่เป็นไร เพราะวันนี้ลู่ฮานมีงานที่นี่”
“ห๊ะ ...”
ซอฮยอนร้องอย่างตกใจ พลางนึกถึงบทสนทนาของลู่ฮานกับทีมงานสัมภาษณ์ว่าเค้ามีงานตอนเย็นที่ห้าง แต่ก็นึกไม่ถึงว่าเพื่อนเธอจะรู้ตารางงานเค้าด้วยและนัดเธอมาที่นี่
“ตกใจอะไร..แล้วเธอก็ต้องไปหาเค้ากับเราด้วย เพื่อให้แน่ใจจริงๆว่าวันนี้ฉันจะเจอเค้า”
“ ม..ไม่ได้โบมี วันนี้ฉันมีนัดที่บ้าน ไปก่อนนะ”ร่างบางพูดพลางคว้ากระเป๋ามาสะพาย ก่อนวางเงินไว้ที่โต๊ะและรีบเดินออกมาจากร้านไม่ฟังเสียงห้ามของพวกเพื่อนๆ แต่ถึงกระนั้นพวกเพื่อนก็ตามเธอออกมาทันที
ซอฮยอนเร่งฝีเท้าเดินลงบันไดเลื่อนไปชั้นล่างสุด เธอแปลกใจที่ดูคนเยอะเป็นพิเศษ แต่ไม่ได้สนใจเพราะได้ยินเสียงเพื่อนเรียกเป็นระยะๆ โบมีและเพื่อนๆตามมาไม่ลดละ แต่เธอก็ไม่หยุด จนกระทั่งได้ยินเสียงโบมีตะโกน
“โอ๊ะนั่นลู่ฮานนี่ ซอฮยอนหยุดนะ เรียกเค้าให้ฉันที”
สิ้นเสียงโบมี ซอฮยอนที่ก้มหน้าเดินอย่างเดียวก็หยุดเดินและมองไปที่ลู่ฮานที่เดินคุยโทรศัพท์ ตรงมาทางที่เธอยืนอยู่ แต่ซอฮยอนไม่ได้ทำตามที่เพื่อนบอก เธอเดินเลี่ยงไปทางอื่นและวิ่งหนีเข้าไปหลบในตู้ถ่ายรูปสติ๊กเกอร์ที่ตั้งอยู่ในโซนใกล้ๆ”
ลู่ฮานมาถึงที่ห้างหลังจากซอฮยอนเล็กน้อย และเริ่มทำงานทันที ระหว่างที่ซอฮยอนกำลังทานข้าว และงานก็เสร็จก่อนที่ซอฮยอนจะเดินหนีเพื่อนเล็กน้อยเช่นกัน ลู่ฮานเดินเลี่ยงออกมาจากงานหลังจากลาทีมงานเสร็จ และกำลังโทรหายุนอาเพราะเป็นห่วง แต่ระหว่างที่กำลังรอให้ยุนอารับสายก็ต้องกดวางเพราะได้ยินเสียงคนเรียก เมื่อลู่ฮานหันไปมองก็เห็นแฟนกลุ่มใหญ่เรียกชื่อและชี้มาที่เค้า แต่เค้าเหนื่อยเกินกว่าจะทักทายและอยากรีบกลับ จึงตัดสินใจเดินหนีออกมา
ระหว่างที่เดินหนี โบมีและเพื่อนๆตามมาไม่หยุด ลู่ฮานเหลือบไปเห็นตู้ถ่ายรูปสติ๊กเกอร์ที่มีผ้าปิดไว้ทำให้มองไม่เห็นด้านใน จึงรีบเดินเข้าไปหลบชั่วคราว แต่ก็ไม่ทันคิดว่าจะมีคนอยู่ข้างในด้วย
ร่างบางที่ยืนกอดกระเป๋าอยู่ด้านในตู้ หลับตาแน่นเมื่อมีคนมาเปิดผ้า เพราะนึกว่าโบมีจะตามมาทัน แต่ได้ยินเสียงหอบเบาๆจึงค่อยๆลืมตา และตกใจกับสิ่งที่เห็น
“พี่ลู่ฮาน...O-O”
“เธอ!!..ที่เจอกันที่หอฉัน แล้วก็ที่ร้านน้ำชา นี่เธอตามฉันมาใช่ไหม เธอเป็นสตอล์คเกอร์หรือไง ทำไมรู้ว่าฉันจะเข้ามาในนี้ หรือเธอมาดักรอฉัน อุ๊บ..”
ร่างบางรีบปิดปากร่างสูงที่กำลังโววายเสียงดังเพราะได้ยินเสียงโบมีเข้ามาใกล้ และกลัวเธอจะรู้ว่าอยู่ในนี้ ลู่ฮานตกใจนิ่งอยู่พักนึงแต่ก็ดึงมือซอฮยอนออก แต่ซอฮยอนก็ต้องเขยิบเข้าไป ทิ้งความตกใจไป เอามือข้างนึงล็อคคอลู่ฮานไว้แล้ะอีกมือนึงทำจุ๊ๆที่ปากตัวเองไว้ไม่ให้ลู่ฮานพูดอะไร เพราะยังได้ยินเสียงโบมีอยู่แถวนั้น
“เฮ้อ ซอฮยอนคงกลับบ้านไปแล้ว ส่วนลู่คงไปใกล้ตามไม่ทันแล้วแน่ๆ บ้าจริง ไม่น่าปล่อยซอหนีทันเลยนะ คราวหน้าตามซอฮยอนให้ทันนะ กลับเถอะ”
เสียงโบมีเบาจนไม่ได้ยินบ่งบอกว่าออกไปจากที่ที่ทั้งสองคนอยู่แล้ว ซอฮยอนที่หันหน้าออกไปทางม่านผ้าเพื่อฟังเสียง ถอนหายใจ ก่อนจะหันกลับมาเห็นลู่ฮานมองตนไม่วางตา ซอฮยอนสะดุ้ง ก่อนจะรีบปล่อยมือที่ล็อคคอลู่ฮานอยู่ และรีบขยับออกมาให้ไกลจากลู่ฮาน แต่ช้ากว่าลู่ฮานที่เอามือโอบรอบเอวเล็กและดึงเข้ามาใกล้ตัวเองสำเร็จ ทำให้ตอนนี้ซอฮยอนกลายเป็นโดนลู่ฮานกอดไว้
ซอฮยอนตาโต และเอามือทั้งสองหยิบกระเป๋าสะพายของตนมากั้นไว้ไม่ให้อยู่ใกล้ลู่ฮานเกินไป ซอฮยอนขมวดคิ้วมองหน้าลู่ฮานโดยไม่รู้ว่าตัวเองหน้าแดงเห่อแค่ไหน ลู่ฮานเห็นคนในอ้อมกอด หน้าแดงก็นึกขำ ยิ้มออกมาบางๆ แต่เพราะความระแวง จึงตั้งใจจะคุยกับสตอล์คเกอร์สุดสวยคนนี้ให้รู้เรื่อง
“ซอฮยอน ..ฉันได้ยินพวกนั้นเรียก พวกนั้นเป็นใคร”
“พ..เพื่อนฉัน”
“พว่กนั้นตามฉัน พวกนั้นเป็นเพื่อนเธอ แสดงว่าเธอก็เป็นสตอล์คเกอร์ใช่ไหม”
“ม..ไม่ใช่นะ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันก็หนีพวกนั้นอยู่”
“แล้วเธอหนีพวกเดียวกันทำไม”
“เอ๊ะ ฉันบอกว่า ฉัน ไม่ ได้ เป็น สตอล์คเกอร์ ไง!!”
ซอฮยอนเอากระเป๋าใบเล็กทุบลงที่แผงอกกว้างของคนที่กอดตัวเองอยู่หวังจะให้ปล่อย แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะลู่ฮานปล่อยมือข้างนึงมาจับมือทั้งสองข้างที่ถือกระเป๋าอยู่ของซอฮยอนให้หยุดทุบ และดึงคนในอ้อมกอดให้เข้ามาใกล้อีกด้วยมือข้างเดียว เพราะกลัวร่างบางจะหนีไปได้ก่อนคุยกันรู้เรื่อง
“ปล่อยฉันนะ” ร่างบางหน้าแดงเห่อกว่าเดิมเยอะ ลู่ฮานเลยแกล้งโดยก้มหน้าเข้ามาหาใกล้ๆจนหน้าผากแทบจะชิดกัน
“ถ้าเธอไม่ได้เป็น แล้วทำไมฉันถึงเจอเธอทุกๆที่ที่ฉันไป”
“มัน..บังเอิญ ปล่อยฉันเถอะ” ร่างบางหลบตาและพยายามหันหนี ก่อนบ่น ไม่เบานัก
“ให้ตาย ทำไมฉันต้องเกิดมามีดวงแบบนี้ด้วยนะ ใครก็ได้เอาดวงฉันไปที”
“นอกจากเป็นโรคจิตแล้วยัง พูดคนเดียวด้วย น่ากลัวจัง”
“กลัวก็ปล่อยฉันสิ ฉันไม่ได้เป็นโรคจิตสักหน่อย ไม่ได้ตามพี่ด้วย”
“โกหก เธอเป็นใช่ไหมล่ะยอมรับเถอะ ”ร่างบางหันขวับกลับมาทันทีที่ได้ยิน
“ถ้าฉันเป็นสตอล์คเกอร์ ฉันจะหลบหน้าพี่ทำไมตั้ง5ปีล่ะ!!”
ร่างบางเถียงกลับไปไม่ทันคิด หลังจากเห็นลู่ฮานตกใจ จึงปิดปากเงียบทันที
“ เธอหลบหน้าฉัน...5ปี ...หรือว่า.....เด็กคนนั้น”
ลู่ฮาน ทำหน้าเหมือนนึกอะไรออกซอฮยอนกลัวลู่ฮานจะจำได้จึงพูดเบียงเบนความสนใจทันที
“บ้าหรอ เด็กที่ไหนกัน ฉันโตแล้ว ฉันยอมเป็นโรคจิตก็ได้ ฉันรับแล้ว ปล่อยฉันได้หรือยังล่ะ ปล่อยสิ”
ร่างบางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของลู่ฮานที่ไม่ยอมปล่อย มิหน้ำซ้ำตอนนี้ลู่ฮานยังเอาหน้าผากมาชนกับซอฮยอนอีกหน ก่อนจะกระซิบคำบางเบาแต่ทำให้ซอฮยอนตาโตได้
“ฉันไม่เชื่อ ขอพิสูจน์หน่อย...”
“ห๊ะ อุ๊บ...”
คำเถียงของซอฮยอนกลืนหายไปในลำคอเพราะสัมผัสหนักๆที่ริมฝีปากโดยไม่ทันตั้งตัว เหมือนทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว ในหัวขาวโพลนไม่มีความคิดใดๆ แขนขาเหมือนถูกบังคับให้ไปไหนไม่ได้ มีเพียงความรู้สึกนุ่มนิ่มที่ริมฝีปากของลู่ฮานทาบทับลงมาเท่านั้น ใจเต้นโครมครามเสียงดัง หน้าแดงจนแทบจะระเบิด กลิ่นน้ำหอมของร่างสูง ทำให้หายใจติดขัด สิ่งเดียวที่ซอฮยอนเห็นคือแพรขนตาหนาของคนหน้าหวานที่กอดเธอ และกดริมฝีปากเธอไว้ด้วยริมฝีปากของเค้าตอนนี้
ฟรึ่บ
ลู่ฮานทิ้งน้ำหนักลงที่ริมฝีปากของร่างบางน้อยๆ ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมาโดยไม่ล่วงล้ำไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนเค้าจะคิดผิดที่จ้องหน้าของซอฮยอนตอนนี้ เพราะ ใบหน้าแดงขึ้นริ้วชัดเจน กับริมฝีปากแดงๆที่เพิ่งโดนจูบไปนั้น น่ารักจนอยากจะกดจูบลงไปอีก อคติที่มีหายไปหมด เพราะตอนที่จูบลงไปนั้นได้กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆกลิ่นเดียวกับเมื่อ 5 ปีก่อน กับริมฝีปากนุ่มนิ่มแบบเดียวกันนี้ ทำให้ลู่ฮานแน่ใจว่า ซอฮยอนคือเด็กคนนั้น คนที่เค้าอยากเจอมานาน
“พี่จำเธอได้แล้ว ทำไมตอนนั้นต้องหลบหน้าพี่ด้วย..โกรธหรอ”
ลู่ฮานปล่อยมือที่ล๊อคข้อมือซอฮยอนไว้และเอาไปโอบเอวเล็กเหมือนเดิม พร้อมกับก้มหน้าลงมาอีกหน ทำให้ซอฮยอนตกใจและก้มหน้าหนีจากสายตาหวานๆนั่น
“ป..ปล่อยฉันเถอะ ตอนแรกก็ไม่ได้โกรธแต่ตอนนี้จะโกรธแล้วนะ..-//-“
ร่างบางที่ก้มหน้างุดๆส่งเสียงอ่อมแอ้ม ตอบกลับมา เรียกรอบยิ้มของร่างสูงได้เป็นอย่างดี แต่ลู่ฮานก็ยังไม่ยอมปล่อยง่ายๆ
“พี่อยากพูดมานานแล้ว ตอนนั้นพี่ขอโทษนะที่จูบเธอไม่ได้ขอก่อน ถึงจะเป็นงานก็เถอะ..”
ร่างบางพยักหน้าซ้ำๆ แสดงว่าเข้าใจแล้วให้รีบปล่อย แต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเพราะรู้ว่าตัวเองหน้าแดงแค่ไหน
“ แต่ครั้งนี้พี่ไม่ขอโทษหรอกนะ^^”
น้ำเสียงล้อเลียน พร้อมรอยยิ้มเรียกให้หน้าใสเงยขึ้นมาสบตาได้ทันที แต่ก็แค่แปปเดียว ก็ก้มลงไปใหม่ ลู่ฮานจึงก้มลงไปกระซิบใกล้ๆหูร่างบาง
“เพราะเธอไม่ยอมบอกความจริงพี่เอง...แถมยังตามพี่อีก”
ได้ผล ร่างบางเงยหน้าขึ้นมาเถียงทันที พร้อมกับริ้วแดงบนใบหน้าที่ไม่ยอมหายไปสักที
“ฉันไม่ได้ตามพี่นะ พี่นั้นแหละตามฉันตลอดเลยน่ะ ฉันนั่งอยู่ที่ล๊อบบี้ก่อน พี่ก็มานั่งทีหลังฉัน ฉันนั่งอยู่ที่ร้านก่อน พี่ก็เดินเข้ามา ฉันกินข้าวจนเสร็จ ก็มาเจอพี่อีกเนี่ย ตอนแรกฉันไม่เห็นพี่เลย เป็นแบบนี่มา 5 ปีแล้วนะ จะเรียกว่าตามพี่ได้ไง!!!”
ร่างบางที่หลับหูหลับตาเถียง ไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มกว้างของร่างสูง ก็กลับไปทุบๆที่แผงอกนั่นอีกครั้ง ลู่ฮานเริ่มเจ็บจริงๆจึงยอมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ แต่ก็ยังดึงแขนไว้
“รู้แล้วๆ แกล้งเล่นเฉยๆ”
‘น่ารัก..’
“แกล้งแรงไปนะ” ร่างบางบ่นอุบอิบ แต่ลู่ฮานได้ยินจึงดึงตัวเข้าไปหาอีกครั้ง
“เป..เปล่า ฉันอยากกลับบ้านแล้ว พี่ก็ควรจะกลับได้แล้วนะ ไม่เหนื่อยหรือไง”
“เป็นห่วงพี่?”
“ฉันห่วงตัวเองต่างหาก”
“ป..ปล่อยเถอะน่า” ร่างบางสะบัดจนหลุดจากพันธนาการได้พูดไวๆก่อนจะหนีออกจากตู้ถ่าย
สติ๊กเกอร์ไป
“หวังว่าพรุ่งนี้จะไม่เจอพี่ ลาก่อน:P”
“เหอะ เด็กน้อย..”
ร่างสูงเท้าเอว ยิ้มบางๆ เตรียมจะเดินออกจากตู้ถ่ายสติ๊กเกอร์ไป แต่ตาก็ไปสะดุดกับรูปที่เพิ่งถูกส่งออกมาจากตู้อัตโนมัตินี้ ลู่ฮานเดินไปหยิบรูปสติ๊กเกอร์ขึ้นมาดู ก็เกือบหลุดขำพรืดใหญ่ออกมา เพราะในรูปเป็นภาพตอนที่ลู่ฮานก้อลงไปจูบซอฮยอน และซอฮยอนในรูปนั่นตาโตอย่างตกใจจนเหมือนจะหลุดออกมา ลู่ฮานยิ้มและเก็บสติ๊กเกอร์นั่นไว้ในกระเป๋า ก่อนจะเดินออกจากตู้ไป
“หวังว่าพรุ่งนี้จะได้แกล้งเธอ ซอฮยอน^^”
ระหว่างทางที่กลับหอ ลู่ฮานไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองยิ้มหน้าบานแค่ไหน เค้าไม่รู้ตัวว่ายิ้มไม่หุบเลยตั้งแต่เดินออกมาจากห้าง กระทั่งขึ้นรถ จนพี่ผู้จัดการทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากถาม
“ลู่ฮาน นี่นายเมาหรอ=_=”
“เปล่านี่ครับ” สายตาเหม่อลอย แต่ยังยิ้มไม่หุบ
“วันนี้ฉันเจอยุนอาด้วย ที่หอเราตอนฉันออกมารับนาย”
“.ห๊ะ ยุนอา ใช่แล้ว...ตายๆๆๆทำไมพี่ไม่บอกผมล่ะ ผมลืมโทรหายุนอาเลย ตายๆๆๆพี่รีบกลับหอเร็วครับ เร็วๆๆ”
“อะไรวะ เออๆ”
เมเนเจอร์ของลู่ฮานยังงงอยู่แต่ก็ขยับรถมุ่งหน้ากลับหอตามที่ลู่ฮานบอก ขณะที่ลู่ฮานก็ลุกลี้ลุกลนรีบเอาโทรศัพท์ออกมากดๆหายุนอา แต่คิดไปคิดมาก็เลือกโทรหาเบอร์ที่คุ้นเคยของเพื่อนสนิทอีกคนแทน คริส
(ว่าไงลู่ฮาน ฉันคิดถึงแกนะทำไมเพิ่งโทรมา ออกมาก๊งกันหน่อยไหม)
“อย่าไร้สาระคริส ทำไมนายต้องให้ยุนอาไปดูแลหมอนั่นด้วย”
(ก็ยุนอาว่าง อีกอย่างเซฮุนยังไม่มีใครดูแล)
“ฉันก็ไม่มีนะ!-^-”
(นายมีซูโฮแล้วไง)
“ทำไมฉันถึงได้หมอนี่แล้ว เซฮุนได้ยุนอาหล่ะ”
บทสนทนาของร่างสูงแต่หน้าหวานเรียกให้เมเนเจอร์ที่ตั้งใจขับรถอยู่หันควับมามองลู่ฮาน ลู่ฮานเพิ่งนึกได้ จึงหันไปยิ้มแหยๆ และยกมือขอโทษเล็กน้อย
(...ลู่ฮาน)
ปลายสายเริ่มเสียงเรียบเย็นขึ้น จนคนหน้าหวานรู้สึกได้ จึงใช้ไม้เด็ดสุดท้ายทำเสียงงอแงเผื่อจะได้ผล
“ไม่เอาๆอ่ะคริส ไม่ยุติธรรมเลย นายก็รู้นี่ว่าฉัน..”
(นี่คำสั่งฉัน!! ห้ามขัด อีกอย่างถ้ายุนจะชอบแก คงชอบไปนานแล้วฉันเคยบอกไม่ใช่หรอ)
“ไม่รู้ฉันไม่สนหรอก เหอะ จะไปไหนก็ไปคริส-^-”
(มุขนี้ไม่ได้ผลแล้วลู่ฮาน อ้อ..)
“หรือว่านายเปลี่ยนใจแล้ว^O^”
(เปล่านี่ ฉันแค่จะบอกว่า ถ้าเปรี้ยวปากก็มาก๊งด้วยกันฉันอยู่ร้านเดิม ถ้าไม่ก็ฝันดี^^)
“=_= เออๆ ฉันบาย ขอให้นายฝันร้าย หญิงทิ้งคริส..”
(ไอ้..)
ตี๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ
‘;P คริสบ้า .....กลิ่นแป้งเด็กยังติดจมูกอยู่เลยแหะ^-^…ไม่ๆ ฉันไม่ยอมแพ้หรอก ยุนอาชอบฉันสิ อย่าเพิ่งไปหวั่นไหวกับไอ้เด็กนั้นนะ>< ....ซอฮยอน..ชื่อเพราะจัง...ไม่สิลู่ นายชอบยุนอา ท่องไว้ ยุนอา^^ ’
พี่เมเนเจอร์ซูโฮหันไปเห็นลู่ฮานทำหน้าร้อยหน้าก็ส่ายหัวอย่างเอือมระอา เพิ่งออกมาจากกรมแท้ๆ ยังทำตัวเป็นเด็กไม่เคยเปลี่ยน คงมีแต่คนสนิทของลู่ฮานเท่านั้นแหละมั้งที่จะรู้ว่า หนุ่มดอกไม้หน้าหวานเข้มขวัญใจสาวๆคนนี้ ความจริงแล้ว...ปัญญาอ่อนแค่ไหน..
หลังจากที่หลุดมาจากอ้อมกอดของลู่ฮานได้ ซอฮยอนก็วิ่งออกมาที่หน้าลานจอดรถ ควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายใบเล็ก ทั้งๆที่มือยังคงสั่นระริก ปากก็บ่นพึมพำไปจนหาเจอ กดโทรออกหาลุงคนขับรถ พลางเร่งให้ปลายสายมารับตนให้เร็วที่สุด หลังจากวางสายแล้ว ร่างบางทิ้งตัวลงพิงกับแผ่นกระจกหนา อย่างหมดแรง หน้าใสๆยังคงแดงระเรือ เม็ดเหงื่อเล็กๆผุดขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะความเหนื่อยที่วิ่งมาหรือเพราะบรรยากาศร้อนๆที่เพิ่งเจอเมื่อกี้ ร่างบางได้ยินเสียงตึกตักดังชัดเจนจากข้างในตัว ถึงจะยกมือขึ้นมากดแนบไว้ไม่ให้หัวใจเต้นแรงไปกว่านี้ แต่ก็ไม่เป็นผล
“บ้าจริง ถ้าเจอกันแปปเดียวแล้วเป็นขนาดนี้ 5 ปีที่ผ่านมามันจะมีประโยชน์อะไรซอฮยอน..”
“แต่ไม่ได้เจอกันตั้งแต่พี่เข้ากรม...ค่อยหายคิดถึงหน่อย....ไม่สิๆคิดบ้าอะไรซอ โดนเค้าทำขนาดนี้ยังไม่เลิกอีก......วันนี้กลับไปเซฟรูปงานวันนี้ดีกว่า รูปHDจะออกหรือยังนะ ….บ้าจริงซอฮยอน เลิกคิดถึงเค้าสักที รู้ไหมแผนที่เธอทำมามันพังหมดแล้วเพราะเลิกคิดถึงเค้าไม่ได้เนี่ยแหละ..เฮ้อ”
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็คงสงสัยว่า เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรมากหรือเปล่า ทั้งพูดกับตัวเอง ยิ้มอยู่ดีๆก็กลับมาทำหน้าบึ้ง แต่เพราะความสวย ทุกคนจึงสรุปว่าสิ่งที่เห็นนั้น น่ารักมาก
‘แล้วทำไมพี่ต้องทำฉันไขว้เขว้ด้วยนะ..-///-บ้าจริง’
แป้กไหมๆ TOT ทนไม่ไหวเลยเอามาลงค่ะ 55+
ถ้าสนุกก็ดีใจนะ^^
#148 Q.B.A... (@moonlight26262) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 11:49
น่ารักมากๆๆๆๆๆ เลยอ่ะ รักฮานซอที่สุดเลยอ่ะ
#147 Q.B.A... (@moonlight26262) (จากตอนที่ 3)
#142 NICK11 (@nickname11) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:10
ฮานซอฟินมากๆๆๆๆๆเลย
อ้ากกกเขิน สุดๆๆ>///<
เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ^^
#136 pastavsnoodle (@babe11) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 14 กันยายน 2556 / 23:16
โอ๊ยยยย ลู่ซอน่ารักมากๆ ทำเอาเขิน
ยิ้ม อายม้วนอยู่คนเดียวเหมือนคบ้าแล้วเนี่ย >////<
ลู่กับฮุนต้องมีเรื่องอะไรกันมาก่อนแนๆ - -+
#131 tip_tip (@1198) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 17 กรกฎาคม 2556 / 22:19
คู่นี้น่ารักที่สุด
#127 S0nE_kw@ (@1*m S0nE) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 21:03
น่ารักอ่ะ เขินแทนซอ ฮรืออออออออออออออ T/////T
#108 MallYMallY (@manlikaboriboon) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 25 เมษายน 2556 / 00:02
น่ารักอ่ะ ฮานซอ
#91 `SeHun^[]^ (@ploykim) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 11 เมษายน 2556 / 20:36
สนุกดีนะ 55
#87 tirada stang (@tiradastang) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 6 เมษายน 2556 / 13:53
หนุกๆๆฮานซอน่ารักดี
#71 Loveseo (จากตอนที่ 3)
วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 23:51
ซอฮานน่ารักม๊ากกกกกกกกกกกก>______<
มารอติดตามต่อไปนะคะ สู้ๆค่า^^
#69 "SEOHYUN''my angel (@pavina) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 23:21
ว๊ากกกกก สนุกมากเลยค่ะ ลู่ซอน่ารักเกินคำบรรยาย >///< ไม่นึกว่าลู่จะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ แบบนี้มันเขิลนะเฟ้ย >< แต่มันติดตรงที่ลู่ชอบยุนนะสิ แต่ซักวันแกจะต้องหลงซอนะขอบอก ^.,^
#63 sj snsd 4ever (@seo-soshi) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 20:23
ฮานซอน่ารักง่า
เขินๆๆๆ ><
ติดตามนะคะ ค้างมากเลย :)
#54 Warinthorn (@pair-narug) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 16:22
รอนานแล้วน้า. มาเร็วๆน้าาาาาา
#53 Warinthorn (@pair-narug) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:20
รีบๆๆแต่งต่อน้า น่ารักมาก
#52 Warinthorn (@pair-narug) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:17
อ่านไปยิ้มไป เขินมาก ฟินมากกกกกกกกกกก รักมากกกกกกกกกกกกกกกก > <
#51 OLOnsG (@olonsg) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:03
ทั้งสนุกทั้งน่ารักเลยจ้า อ่านไปก็อมยิ้มไป ฮานซอ น่ารักเกินไปแล้วนะ เขินด้วยอ่ะ >///<
แอร๊ยยย แล้วไปจูบเค้าทำไมล่ะนั่น ตัวเองก็ชอบคนอื่นอยู่แท้ๆ มาทำให้คนอื่นหวั่นไหวอีก
แบบนี้ไม่ดีเลยนะ เสี่ยวลู่ฮาน อย่าบอกนะว่า ซอฮยอนชอบเสี่ยวลู่มาตั้งแต่ 5 ปีที่แล้วอ่ะ คิคิ
#47 'cwk.กาวกิกี้~ (@chanisara-kaow) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:06
หนุกค่ะๆๆๆๆ มาต่อไวๆนะคะไรท์เตอร์
#46 Nuna (จากตอนที่ 3)
วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:03
ทำอะไรอ่ะฮาน
พิสูจน์แบบนี้ ซอก็เขินกันแย่สิ
#43 phitchy (@phitchy) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:48
ลู่ซอ คู่นี้น่ารักกุ๊กกิ๊กกันดีจัง
#39 tidta (จากตอนที่ 3)
วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:32
ชอบค่ะไรเตอร์น่ารักดี ไรเตอร์สู้ ๆ
รอน้องซอกะลู่หาน ^___^
#38 > So nE' Seo Pp, < (@nukziilys19) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 30 มกราคม 2556 / 17:00
กรี๊ดดดดดด น้ำตาลหก หวานม๊ากกกกก อ่านไปกรี๊ดไปเหมือนคนบ้า ฮ่าๆๆ
เสี่ยวลู่ แต่นี้นร้า ตลกลงแกจะชอบใครกับแน่ห๊าาาา แต่...ปากพี่ซอนุ่มนิ่มม่ะ -.,-?
พี่ซอ -..- ทำใจดีๆไว้ กรี๊ดดด ถึงกับขาอ่อน ฮ่าๆ ไรเตรอ์เอามาลงอีกนร้าาาา รอค่ะๆ สู้ๆ ♥
#37 chola (จากตอนที่ 3)
วันที่ 30 มกราคม 2556 / 00:54
น้องซอกับอาลู่น่ารักมาก ๆ เลย แต่ติดที่ตอนสุดท้ายแกบอกว่าชอบยุนอา
แล้วมาทำยังนี้กับน้องซอทำไม ถึงจะน่ารักก็ไม่ให้อภัย
#36 พี่สาวของเด็กดาว (@mintaty) (จากตอนที่ 3)
วันที่ 29 มกราคม 2556 / 23:01
สนุกนะไรต์เตอร์เราชอบอ่ะฮ่าๆดี