ชาข่อย | ต้นไม้
ชื่อทางวิทยาศาสตร์ : Acalypha siamensis Oliv. ex Gage
ไม้พุ่ม สูง 0.5-3 ม. กิ่งก้านกลมเกลี้ยง หรือมีร่องตามยาว เมื่ออ่อนขนนุ่มสั้น
ใบ : หูใบ รูปสามเหลี่ยมแคบ ยาว 2-2.5 มม. มีขนสั้นนุ่มและมีขนต่อม ก้านใบ ยาว 0.1-0.8 ซม. ใบเดี่ยว รูปคล้ายสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด โคนสอบแคบ ปลายแหลม หรือมน ขอบหยักเป็นคลื่นแกมฟันเลื่อย เนื้อใบหนามันเกลี้ยงทั้งสองด้าน เส้นใบมี 4-5 คู่
ดอก : ช่อดอก ออกเดี่ยวๆ พบน้อยที่มี2ช่ออยู่ด้วยกัน มีทั้งสองเพศในช่อเดียวกันหรือพบแต่ช่อดอกเพศเมียอย่างเดียว ออกตามง่ามใบ ดอกเพศผู้อยู่ช่วงปลายยอด ดอกเพศเมียอยู่ที่โคนช่อ ดอกเพศผู้ มี 5-7 ดอก ใบประดับรูปสามเหลี่ยม กว้าง 1.2-1.5 มม. ยาว 1-1.2 มม. มีขนสั้นนุ่มและมีขนต่อมด้านนอก ตาดอกเส้นผ่านศูนย์กลาง 0.5-0.8 มม. เมื่อดอกบาน เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.8-1 มม. ก้านดอกย่อยยาว 0.1-0.5 มม. กลีบเลี้ยงมี 4 กลีบ รูปไข่ กว้าง 0.3 มม. ยาว 0.5 มม. มีต่อมด้านนอก ดอกเพศเมีย มี 1 ดอก ใบประดับรูปถ้วย เมื่อดอกบานจะเป็นรูปไต กว้าง 6-10 มม. ยาว 5-7 มม. ขอบจักเป็นฟันเลื่อย มี 9-15ซี่ ผิวเป็นมันทั้งสองด้าน ด้านนอกเห้นเส้นร่างแหชัดเจน มีต่อมโปร่งแสง กลีบเลี้ยงมี 3 กลีบ รูปไข่ กว้างประมาณ 1 มม. ยาวประมาณ 2 มม. ขนสั้นนุ่มด้านนอก รังไข่ค่อนข้างกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 1-2มม. มีหนามทู่ ก้านเกสรเพศเมียยาว 2-5 มม.
ผล รูปกลมแป้น เป็น3พู กว้าง 4-7 มม. ยาว 3-5มม. มีหนามทู่
สรรพคุณทางสมุนไพร : ต้นตำเป็นยาพอกร่างกายใช้ลดไข้ ใบต้มน้ำหรือชงใช้แทนเป็นใบชาได้ กินเป็นยาบำรุงธาตุ ช่วยย่อย แก้น้ำเหลืองเสีย ไตพิการและขับปัสสาวะ
นิเวศวิทยา : ขึ้นในป่าดิบแล้ง บนเขาหินปูน ที่ระดับความสูง 100-600 ม. พบที่ภาคเหนือ จังหวัดเชียงใหม่ ภาคตะวันออกจังหวัดนครราชสีมา ภาคตะวันตกเฉียงใต้ จังหวัดกาญจนบุรี ราชบุรี เพชรบุรี ประจวบคีรีขันธ์ ภาคกลาง จังหวัดนครปฐม กรุงเทพฯ ภาคตะวันออกเฉียงใต้ จังหวัดตราด ภาคใต้ จังหวัดชุมพร นครศรีธรรมราช พัทลุง ตรัง สตูล ปัตตานี นราธิวาส เขตการกระจายพันธุ์ พม่า อินโดจีน มาเลเซีย สิงคโปร์ และเกาะสุมาตรา
This entry was posted in ไม้พุ่ม and tagged ชาข่อย, ต้นไม้, สมุนไพร, ไม้พุ่ม. Bookmark the permalink.
← จำปูนิง	ช้าสาน →