ชิน-อั๊ต 10 | นิยาย YAOI ที่ผ่านการหมักดองมาแล้วอย่างเข้มข้น ???
posted on 07 Apr 2008 18:52 by skysonatapjj
“มะ ไม่ไหว แล้ว...พอ เถอะ”
ใบหน้าแดงก่ำ ลมหายใจขาดเป็นห้วงๆกับการรุกรานของอีกฝ่าย บทรักครั้งแรกระหว่างเขาทั้งสองนั้น ชินยังจำได้ดีว่ารู้สึกเจ็บแค่ไหน แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป แม้ในตอนแรกจะเจ็บจนน้ำตาไหล แต่อั้ตก็ปรนเปรอร่างในอ้อมแขนทั้งปากและมือ จนเสียงร้องไห้เปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่วหวาน และชายหนุ่มก็พอใจที่จะได้ยินอย่างนี้
“ยังหรอกชิน มันยังไม่จบง่ายๆหรอก”
ร่างสูงแนบร่างลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า เต็มไปด้วยความรู้สึกทั้งรักและหวงแหนมากมาย แต่ในใจของชินตอนนี้ เขาก็คงเป็นได้แค่ไอ้โรคจิตน่ารังเกียจเท่านั้นชายหนุ่มนึกในใจอย่างเจ็บปวด ความรู้สึกเจ็บบั้นเอวไปจนถึงสะโพกเมื่อลืมตาตื่นขึ้นในเช้าวันต่อมานั้น ผมรู้ทันทีครับว่าเป็นเพราะอะไร ไอ้แขนหนักๆที่พาดอยู่บนช่วงเอวของผม เป็นของใครนั้น ผมก็รู้ได้โดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลาระลึกชาตินานอีกเหมือนกัน สงสัยว่าผมคงจะเริ่มชินกับไอ้อั้ตมันแล้วล่ะครับ ปัญหาที่ยังรอให้ต้องแก้ไขทำให้ต้องสะบัดหัวเบาๆไล่ความฟุ้งซ่าน รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัว ใช่แล้วครับ วันนี้จะเป็นวันที่ไอ้เลวแย่งแฟนเพื่อนอย่างผมจะพาไอ้โรคจิตจอมวางแผนอั้ตไปคุยกับอาหลิวให้รู้เรื่อง เรื่องของเราสามคน เรื่องเศร้าที่เหมือนเนื้อร้ายในความรู้สึก ปล่อยให้ลุกลามก็มีแต่ตายกับตายกันหมด ต่อให้ต้องใช้มีดกรีดลงบนหัวใจตัวเองให้เจ็บเท่าไหร่ ผมก็จะทำ ถ้าเพื่อให้อาหลิวกลับเป็นอาหลิวคนเดิม
“ไอ้อั้ต ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปหาอาหลิว”
ผมเห็นมันยังหลับสนิทไม่รู้เรื่องเลยเกิดความรู้สึกโมโหจี๊ดขึ้นมา ใช้หมอนอีกใบกดหน้ามันแรงๆ แค่นั้นล่ะครับ มันดิ้นกระแด่วๆรู้สึกตัวขึ้นมาตะโกนใส่ผมอย่างหัวเสีย
“ความจริงฉันน่าจะทำอย่างนี้กับนายตั้งแต่วันนั้นแล้ว แมร่ง อยากฆ่าให้ตายคามือ”
ผมสบถสามสี่คำออกมา ความจริงผมน่าจะฆาตกรรมมันตั้งแต่วันที่โดนมันจับกดครั้งแรกแล้ว อย่างมากก็แค่ติดคุกไม่กี่ปีเพราะผมจะอ้างว่าถูกมันข่มขืน ถ้าผมฆ่ามันเสียแต่แรกเรื่องมันคงจะไม่เลวร้ายอย่างทุกวันนี้
“ฉันจะไปหาหลิวก่อน นายรีบตามไปก็แล้วกัน แล้วอย่าลืมทำตามที่ตกลงกันไว้ล่ะ”
ผมหนีไปอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย บอกมันเสียงเย็น คว้ากุญแจรถกับกระเป๋าตังค์บนโต๊ะแล้วเดินดุ่มๆออกไปจากห้องไม่ฟังเสียงทัดทานใดๆจากไอ้โรคจิตจอมหื่นนั่น ดอกไม้ช่อใหญ่และของเยี่ยมไข้จากผมไม่ทำให้คนไข้มีอาการตอบสนองใดๆแม้แต่น้อยตอนนี้ผมอยู่กับผู้หญิงที่ตัวเองรักตามลำพัง เพราะฝ้ายถูกไอ้เล็กลากออกไปจากห้องเมื่อสองสามนาทีก่อน ดวงตาแห้งผากของอาหลิวทำให้ผมรู้สึกสะเทือนใจจนห้ามน้ำตาไม่ได้ ใครจะว่าเป็นผู้ชายร้องไห้มันน่าอายก็ช่างหัวมันครับ
“อาหลิว ชินรู้ว่าตอนนี้อาหลิวเกลียดมากชินแค่ไหน แต่ฟังชินอธิบายก่อนนะ ชินกับไอ้อั้ตไม่ได้มีอะไรกันจริงๆนะ”
ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรแล่นมาจุกอกเมื่อร่างบนเตียงหันหน้าหนี และทำเหมือนผมไม่มีตัวตน
“เรื่องวันนั้น...ที่หลิวเห็นมันก็แค่เกมของชิน ชินโกรธที่ไอ้อั้ตมันอยู่กับผู้หญิงอื่นทั้งที่มันเป็นแฟนหลิว ชินโกรธที่หลิวไม่เชื่อว่าไอ้อั้ตมันเจ้าชู้ ชินก็เลยวางแผนให้น้องผู้หญิงไปยั่วไอ้อั้ตมัน แต่พอแผนนี้มันไม่สำเร็จ หลิวเลยโกรธชินถึงขั้นตัดเพื่อนต่อมาไอ้อั้ตมันเยาะเย้ยว่าหลิวรักมันมาก รักจนยอมทุกอย่างและไม่ว่าอะไร แม้มันจะมีผู้หญิงสักกี่คน แต่ชินไม่เชื่อ มันก็เลยพนันว่ามันจะจูบชินให้หลิวเห็น เพื่อพิสูจน์ให้ดูว่าหลิวรักมันจริงรึเปล่า เพราะถ้ารัก หลิวจะยอมมันทุกอย่าง ถ้าหลิวไม่โกรธมัน แสดงว่าไอ้อั้ตชนะแล้วชินต้องยอมถอยให้มัน แต่ถ้าหลิวโกรธและรับเรื่องนี้ไม่ได้ ก็แสดงว่าชินชนะ แล้วมันจะไม่ยุ่งกับหลิวอีก และผลก็ออกมา... ชินชนะ มันยอมถอยให้ แต่หลิวกลับรักมันมากถึงขั้นไม่รักตัวเอง หลิวทำร้ายตัวเอง ไม่แคร์ว่าชินรักหลิวแค่ไหน เจ็บปวดแค่ไหนที่เห็นหลิวนอนนิ่งไม่รู้สึกตัวบนเตียงอย่างนี้ ชินรักหลิวมากนะ”
แม้เรื่องราวในตอนแรกจะถูกบิดเบือนเพราะต้องการให้หลิวและไอ้อั้ตคืนดีกัน แต่ความรู้สึกที่ว่า ผมรักอาหลิวมากมายแค่ไหนมันไม่ใช่เรื่องโกหก ผมร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย
“จริงหรือชิน”
อาหลิวถามเสียงเบา ใบหน้าและดวงตาเริ่มกลับมามีความรู้สึกและความหวังอีกครั้ง หวังว่าไอ้อั้ตจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมกับเธอ ผมรับรู้ถึงความจริงข้อนี้อย่างเจ็บปวดแต่อาหลิวก็ยังเป็นอาหลิว ยังผู้หญิงที่ผมรักในความอ่อนโยนและรอยยิ้มอ่อนหวานของเธอ มือบางที่ดูซูบซีดมีสายน้ำเกลือติดอยู่เอื้อมมาจับมือผมเบาๆ
“หลิวขอโทษ หลิวไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าชินรักหลิว ขอโทษนะ ชิน”
หญิงสาวพร่ำขอโทษ ผมส่ายหน้าเบาๆบอกว่าไม่เคยโกรธเธอ ผมรวบร่างบางเข้าไปกอด ซบหน้าลงกับเรือนผมของอาหลิวด้วยความรักสุดหัวใจ เสียงประตูค่อยๆเปิดออกตามร่างสูงของไอ้อั้ต ไอ้เชษฐ์ ไอ้เล็ก และฝ้าย ซึ่งคนหลังสุดนี้ เปลี่ยนจากสายตารังเกียจขยะแขยงกลายเป็นแววตาแสดงความเห็นใจผมมากมาย
“นายคุยกับอาหลิวให้รู้เรื่องซะ พวกฉันจะออกไปรอข้างนอก”
ผมเงยหน้าขึ้น ผละออกจากร่างบางอย่างอาลัยอาวรณ์ หันไปคว้าแขนไอ้เชษฐ์กับไอ้เล็ก ลากพวกมันออกมาเพื่อเปิดโอกาสให้ไอ้อั้ต ไอ้ผู้ชายเฮงซวยในสายตาผม แต่แสนดีในสายตาอาหลิว เป็นผู้สานต่อหนังชีวิตที่ผมเป็นคนเขียนบทไว้ให้จบ
“ไอ้ชิน เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่วะ”
ไอ้เชษฐ์ทำหน้าแหยงๆ อยากรู้ก็อยากรู้ กลัวโดนผมด่าก็คงกลัวอยู่มากเหมือนกัน แต่เอาเถอะ ในเมื่อมรึงอยากรู้มากนัก กุก็จัดให้ได้ ผมนึกขอโทษมันอยู่ในใจเมื่อเอ่ยปากเล่าเรื่องโกหกเหมือนฉายหนังรอบสองให้มันฟัง ไอ้เชษฐ์กับไอ้เล็กตีหน้าเซ็งจัด ผิดกับฝ้ายที่บีบไหล่ผมเบาๆเป็นเชิงปลอบ
“เชี้ยแมร่ง มรึงเจือกเล่นอะไรพิเรนทร์ไม่ปรึกษาพวกกุก่อนอย่างนี้วะ เล่นเอากุนอนไม่หลับไปหลายวัน ไหนจะกลุ้มเรื่องหลิว ไหนจะตกใจเพราะนึกว่ามรึงกะไอ้อั้ตกลายเป็นหน่วยรักษ์พิทักษ์ป่าไปแล้วอีก ดูเด่ะ ดูหน้ากุ หมีแพนด้าเรียกพ่อ หมดหล่อเลย แมร่ง สาด”
ไอ้เชษฐ์สบถยาวเหยียด ขัดกับใบหน้าเปื้อนยิ้ม คล้ายกับว่ามีใครไปยกภูเขาเอเวอเรสออกจากอกแมนๆของมันแล้ว
“เออ มรึงมันหล่อ มรึงมันแบรด พิตต์” ไอ้เล็กประชด
“กุรู้ว่าเหมือน แต่ยังไงก็ขอบใจที่มรึงช่วยเตือน เพราะช่วงนี้กุรู้สึกว่าตัวเองชักจะเหมือนไปทางออลันโด บลูมแล้วว่ะ”
เสียงแหวะมาจากคนที่เหลือพร้อมกันประสานเสียง บรรยากาศในกลุ่มเพื่อนกลับมาเฮฮาสนุกสนานได้เหมือนเดิม หลังจากที่มีชีวิตอยู่ในสถานการณ์ตรึงเครียดมาแล้วหลายวัน ต่างก็พากันถอนใจโล่งอกกับเรื่องราวที่ดูจะคลี่คลายไปในทางที่ดี ยกเว้นก็แต่ผม ที่ถอนใจเพราะความกลัดกลุ้มและหวาดกลัวอยู่ลึกๆกับวันข้างหน้า
อย่าลืมครับ อย่าลืมว่าผมยังมีพันธะสัญญากับไอ้หื่นลามกอั้ตนั่นอีก ผมนึกถึงคำพูดของไอ้อั้ตที่มันเคยบอกไว้ว่า ในที่สุดผมก็จะต้องยอมเล่นเกมนี้กับมัน มันเดาถูกครับ ในที่สุดผมก็ต้องตกลงเล่นเกมนี้กับมันจนได้ ตกลงว่าผมจะยอมทำตามที่มันพูดทุกอย่าง ทำให้มันพอใจ เพื่อแลกกับความสุขของอาหลิวซึ่งก็คือความสุขของผม แลกกับการที่ผมจะได้อยู่ในฐานะเพื่อนที่สามารถดูแลเธอได้ตลอดไปแต่อย่างหนึ่งที่มันคาดผิดคือ มันคงไม่คิดว่าผมจะกลายเป็นฝ่ายคุมเกม กลายเป็นฝ่ายบังคับให้มันคืนดีกับอาหลิวอย่างนี้
ฉับพลันในตอนนั้น ผมนึกรังเกียจตัวเองขึ้นมาชั่วขณะ เมื่อมีเสียงเล็กๆในใจแย้งว่าบางทีสิ่งที่ผมทำทั้งหมดมันอาจจะเพื่อตัวเองอย่างที่ไอ้อั้ตมันว่าจริงๆก็ได้ ผมทำทุกอย่างก็เพื่อไม่ให้ตัวเองถูกอาหลิวเกลียด ผมกำลังทำทุกอย่างเพื่อตัวเองทั้งนั้น หรือจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ โธ่เว้ย นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน ผมตะโกนก้องในใจ
edit @ 7 Apr 2008 19:08:43 by skysonata
ถ้าจะยอมทำจนหมดสิ้นศักดิ์ศรีขนาดนี้
#19 By Aphrodite (202.12.74.1|202.12.74.1) on 2014-05-10 21:47
พระรองผู้เสียสละ ทำไมทำแบบนี้ชิน
แล้วไปสารภาพรักแบบนี้ เจ็ดปวดกว่าเดิมไหมน่ะ
แต่ตอนนี้หวังอย่างเดียวว่าอั้ตคงไม่ทำร้ายชินนะ
รักชินแต่อย่าทำร้ายชินเลย ทำดีกับชินบ้างเถอะ
#18 By skynotebook on 2011-10-09 17:41
#17 By ...... (113.53.207.230) on 2010-04-25 18:06
น่าสงสารกันทั้งนั้น
#16 By Psychoyoum on 2010-03-07 20:09
#15 By (125.27.246.153) on 2009-08-15 09:07
เฮ้ออออออ อยากจะน้ำตาไหลตาม
สงสารชินมากๆๆจริงนะ
ทำไมเป็นนายเอกที่มีแต่เรื่องเนี่ย
อ่านต่อดีกว่า
#14 By poppavero on 2009-07-11 00:29
ชินคะ หนูไม่ต้องโทดตัวเองหรอก หนูโดนมาเยอะแล้ว
ปล่อยให้เรื่องมันเปนไปเองบ้างเถอะ
#13 By zephyr (125.24.198.21) on 2009-01-04 19:44
ยังคงโง่ได้โล่ห์ต่อ
อ่านแล้วกัดฟันกร๊อดๆๆๆๆๆๆ
เขียนได้น่าหมั่นไส้มากเลย
เชษฐ์คร๊าบหน่วยรักษ์พิทักษ์ป่ามันไม่ดีตรงไหนเหรอ??
ถึงได้เครียดจนนอนไม่หลับหลายคืน
#12 By Ma-i (118.174.77.219) on 2008-08-02 10:33
#11 By acka (202.28.47.15) on 2008-08-01 21:18
สงสารชินจัง ต้องเก็บเรื่องหนัก ๆ ไว้กับตัวเองโดยที่บอกใครไม่ได้เลย ถ้าเป็นเราต้องบ้าตายแน่ ๆ เลยอ่ะ
#10 By treerat001 on 2008-07-14 17:01
เครียด ครับ ตอนนี้
เครียด จิง ๆ -*-
#9 By จูเรนเจอร์ (118.173.236.52) on 2008-04-21 16:14
นายเลือกเองนะ
#8 By thomaskung (125.25.209.117) on 2008-04-17 22:15
เด่วก็หลงรักเขาแล้วชินจังจ๋า
วี่แววเริ่มมาจากการบอกว่า ‘ชิน’ กับการอยู่กับไอ้อั๊ต
ฮ่วย...ป้านี่แต่งเรื่องนี้ได้น้ำเน่าดีจริงๆ
ผิดกับเริ่องข้างบ้านฯ สุดๆ
แต่สนุกไปอีกแบบนะ ชอบบบบบบบบ ^^
#7 By *~ The East Witch ~* on 2008-04-17 11:06
สงสารอั๊ตเหมือนกัน
#6 By re (117.47.120.90) on 2008-04-16 07:55
สงสารชินจับใจ ความรักทำให้คนเรายอมทำทุกอย่าง
#5 By nootapao on 2008-04-12 12:22
โห...ช่างคิดข้อแก้ตัวได้
#4 By [เจ๊]คิระ...จัง on 2008-04-10 13:49
รอดูว่านายชินจะโดนไอ้โรคจิตอั๊ตให้ทำอะไรต่อไป
#3 By เจ้าโมชิแฝดผู้พี่ของโมจุ~ on 2008-04-09 15:02
เฮ้อ สงสารนู๋ชิน
#1 By โอห์ม (222.123.172.4) on 2008-04-08 10:27
#2 By โอห์ม (222.123.172.4) on 2008-04-08 10:27