
Portuguese: 
Pode não parecer, mas provocações feitas com carinho e perícia são um profundo feito
humano. Há a provocação mesquinha, claro - na qual pisamos o lado
vulnerável de alguém. Mas aqui falamos de um de uma versão afectuosa, uma
generosa e de amor - que nutre quem a recebe.
Pode ser fascinante ser provocado quando, por exemplo, és um adolescente mal humorado
e o teu pai, amavelmente, dá-te a alcunha de Hamlet, o príncipe Dinamarquês da melancolia. Ou
quando tens 45 anos e tomas um interesse sério em negócios e os teus antigos amigos da universidade
aparecem e chamam-te por aquele nome que, aos teus 19 anos, inventaram para ti na noite em que falhaste rendondamente
ao tentar seduzir uma rapariga alemã que visitava.
Todos nós tornamo-nos um pouco desequilibrados  de uma forma ou de outra: demasiado sérios, demasiado melancólicos, demasiado gozões.

Spanish: 
Puede que no lo parezca, pero bromear con afecto y destreza es un profundo logro humano.
Hay bromas desagradables, por supuesto, en el cual escogemos un punto de dolor en la vida de alguien.
Pero aquí estamos hablando de la versión afectiva:
una cosa generosa y cariñosa, la cual se siente bien estar en el extremo receptor.
Puede ser encantador ser causa de broma cuando, por ejemplo, eres un adolescente con un ánimo gruñón y malhumorado,
y tu papá amablemente te apoda Hamlet (el príncipe danés de la penumbra, de Shakespeare).
O cuando tienes 45 y eres bastante serio en los negocios, y tus viejos amigos de la universidad vienen
y te llaman por ese nombre que te pusieron a los 19 años, la noche en que fracasaste estrepitosamente
tratando de ligar con una chica alemana que se encontraba en la ciudad.
Todos estamos un poco desequilibrados, de una manera u otra:
demasiado serios, demasiado tristes, demasiado bromistas.
Así que todos nos beneficiamos de ser regresados a un medio más saludable.

Modern Greek (1453-): 
Μπορεί να μην είναι προφανές, αλλά πειράγματα πραγματοποιούμενα με στοργή και ικανότητα αποτελούν ένα βαθύ ανθρώπινο
κατόρθωμα. Υπάρχουν βεβαίως και κακόβουλα πειράγματα -με τα οποία ξύνουμε μια
πληγή στην ζωή κάποιου. Αλλά στην προσκείμενη περίπτωση μιλάμε για την στοργική εκδοχή, κάτι
γενναιόδωρο και τρυφερό-  στο οποίο η αίσθηση του να είσαι ο παραλήπτης είναι ωραία.
Ίσως να είναι ωραία το να πειράζεσαι όταν για παράδειγμα είσαι ένας έφηβος με παραπονιάρικη, σκυθρωπή
διάθεση, και ο ευγενικός πατέρας σου δίνει το ψευδώνυμο Άμλετ, τον Δανό του Σέξπιρ πρίγκιψ της κατήφειας. Ή
όταν είσαι 45 και αρκετά σοβαρός με την δουλειά και οι παλαιοί πανεπιστημιακοί σου φίλοι έρχονται κοντά
και σε αποκαλούν με το παρατσούκλι που έβγαλαν για τον δεκαενιάχρονο εαυτό σου, την νύχτα που απέτυχες παταγωδώς
προσπαθώντας να καμακώσεις μια Γερμανίδα κοπέλα που ήταν στην πόλη.
Όλοι βγαίνουμε λίγο εκτός ισορροπίας με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο: πολύ σοβαρά, πολύ σκυθρωπά, πολύ στην πλάκα.

English: 
It may not seem like it, but teasing done
with affection and skill is a profound human
accomplishment. There’s nasty teasing, of
course – in which we pick away at a sore
spot in someone’s life. But here we’re talking
of the affectionate version, something
generous and loving – which feels good to
be on the receiving end of.
It may be lovely to be teased when, for example,
you’re a teenager and in a grumpy, sullen
mood, and your kindly dad nicknames you Hamlet,
Shakespeare’s Danish prince of gloom. Or
when you’re 45 and pretty serious in business
and your old university friends come around
and call you by that name they made up for
you aged 19, the night you failed dismally
trying to pick up a German girl who was in
town.
All of us get a bit unbalanced in one way
or another: too serious, too gloomy, too jokey.

Spanish: 
El buen bromista se apega y responde a nuestros desequilibrios característicos,
y se vuelve compasivamente constructivo en tratar de cambiarnos:
no mediante una lección severa, sino ayudándonos a notar nuestros excesos y a reírnos de ellos.
Sentimos al bromista tratando de darnos un pequeño empujón útil en una buena (y secretamente bienvenida) dirección,
y por lo tanto sabemos que, en su mejor afecto, la broma es a la vez dulce y constructiva.
El crítico literario Inglés Cyril Connolly una vez dijo la famosa frase:
"Aprisionado en cada hombre gordo, un hombre delgado está señalando salvajemente que le dejen salir."
Es una idea general con múltiples variantes:
Dentro del exigente, sobre el individuo formal, hay una persona más relajada que busca una oportunidad.
Hay un yo ambicioso y ansioso, desesperado silenciosamente dentro del hombre perezoso.

Modern Greek (1453-): 
Και έτσι όλοι μας ωφελούμαστε από το να τραβιόμαστε πίσω σε ένα υγιέστερο μέσο. Το καλό πειραχτήρι
προσκολλάται και απαντά στις  
ξεχωριστές μας ανισορροπίες και γίνεται ευσπλαχνικά εποικοδομητικό
προσπαθώντας να μας αλλάξει: μη δίνοντας μας ένα αυστηρό μάθημα, αλλά βοηθώντας μας να παρατηρήσουμε
τις ακρότητες μας και να γελάσουμε με αυτές. Αισθανόμαστε το πειραχτήρι να προσπαθεί να μας δώσει μια χρήσιμη μικρή ώθηση
σε μια καλή (και μυστικός ευπρόσδεκτη) κατεύθυνση και καθ αυτόν τον τρόπο ξέρουμε ότι, στα στοργικός
καλύτερα του, το πείραγμα είναι ταυτόχρονα γλυκό και εποικοδομητικό. Η Άγγλος κριτικός λογοτεχνίας Cyril Connolly
έχει μια περίφημη ρήση: Παγιδευμένος στο σόμα κάθε παχύ άνθρωπου ένας λεπτός άνθρωπος καλεί με μίσος για να
βγει έξω. Είναι μια γενική ιδέα με πολλαπλές παραλλαγές:
μέσα στο ματαιόδοξο, υπερ-επίσημο άτομο υπάρχει ένα ακόμα πιο ήρεμο άτομο ψάχνοντας για ένα άνοιγμα·
υπάρχει ένας φιλόδοξος, πρόθυμος εαυτός που ήσυχα απελπίζεται μέσα στον τεμπέλη άνθρωπο· ο κακόκεφος,

Portuguese: 
E então todos beneficiamos de sermos puxados para um meio mais saudável. O bom provocador
agarra-se e responde aos nossos característicos desequilíbrios e consegue ser compassivamente construtivo
sobre tentar mudar-nos: não por enviar uma árdua lição, mas por ajudar-nos a tomar conta
dos nossos exageros e rir dos mesmos. Sentimos o provocacdor a tentar dar-nos um empurrãozinho
numa boa (e secretamente bem vinda) direcção e portanto sabemos que, no seu melhor
a provocação é simultaneamente doce e construtiva. O crítico literário inglês Cyril Connolly
uma vez disse: Dentro de cada homem gordo, um homem magro está vivamente acudindo para ser
liberto. É uma ideia com várias interpretações:
Dentro do indivíduo agitado, demasiado formal, há uma pessoa mais relaxada à procura de uma saída;
Há um "eu" ambicioso e ansioso, silenciosamente desesperando dentro do homem preguiçoso. O cínico,

English: 
And so we all benefit from being tugged back
towards a healthier mean. The good-teaser
latches onto and responds to our distinctive
imbalances and gets compassionately constructive
about trying to change us: not by delivering
a stern lesson, but by helping us to notice
our excesses and laugh at them. We sense the
teaser trying to give us a useful little shove
in a good (and secretly welcome) direction
and therefore know that, at its affectionate
best, teasing is at once sweet and constructive.
The English literary critic Cyril Connolly
once famously said: Imprisoned in every fat
man a thin man is wildly signalling to be
let out.
It’s a general idea with multiple variants:
inside the fussy, over formal individual there’s
a more relaxed person looking for an opening;
there’s an ambitious, eager self quietly
despairing within the lazy man; the gloomy,

English: 
disenchanted cynic harbours a more cheery,
sunny sub-self in need of more recognition.
The teasing remark speaks over the head of ones dominant personality to the subordinated side
of the self, whom it helps to release and
relax. There’s a moment in The Line of Beauty
– a novel by Alan Hollinghurst, set in the
1980s – in which Nick, the charming young
central character, is invited to a grand party
and meets the British Prime minister, Margaret
Thatcher. Everyone is slightly terrified of
her, but Nick warmly and teasingly suggests
she might like to dance to a pop song. The
other guests are horrified – she’s meant
to be obsessed by stringent economic reform
and hard-nosed politics – but after a brief
inner struggle, she replies with a smile:
‘You know, I’d like that very much.’
(Perhaps if, in reality, there had been more
people to tease her, the pop-loving, dancing
side of Mrs Thatcher might have played a greater
role in national affairs – and history would

Portuguese: 
melancólico e desencantado nutre um "eu" mais alegre e ensolarado, que espera mais reconhecimento.
A provocação fala acima da parte dominante da personalidade e transmite a mensagem para
o lado subordinado do "eu", ao qual ajuda a libertar e a relaxar. Há um momento no "The Line of Beauty"
- um romance de Alan Holinghurst, que toma lugar nos anos 80- no qual Nick, o encantador e jovem
protagonista, é convidado para uma grande festa e encontra-se com a primeira-ministra britânica, Margaret
Thatcher. Todos sentem-se ligeiramente aterrorizados dela, mas o Nick, gentilmente e provocando sugere
que ela poderia gostar de dançar ao som de uma música pop. Os outros convidados ficam horrificados - Supostamente
ela é obcecada por uma reforma económica rigorosa, mas depois de uma breve
luta interior, ela responde com um sorriso: "Adoraria".
(Talvez se, na realidade, houvesse mais pessoas a provoca-la, o lado amante de pop e dançarino
da Sra Thatcher poderia ter tido um papel maior nos assuntos nacionais, e a história poderia

Spanish: 
El sombrío y desencantado cínico alberga un sub-yo más alegre y soleado que necesita más reconocimiento.
El comentario bromista habla por encima de la cabeza de la personalidad dominante hacia el lado subordinado del yo,
a quien ayuda a liberarse y relajarse.
Hay un momento en "La línea de la belleza" (una novela de Alan Hollinghurst, ambientada en la década de 1980)
en el que Nick (el encantador joven personaje central) es invitado a una gran fiesta
y se reúne con la primer ministra británica, Margaret Thatcher.
Todo el mundo está un poco aterrorizado de ella,
pero Nick cálidamente y un poco bromista sugiere que tal vez le gustaría bailar una canción pop.
Los otros huéspedes se horrorizan.
Ella está destinada a ser obsesiva por la estricta reforma económica y la dura política.
Pero después de una breve lucha interna, ella responde con una sonrisa:
"¿Sabe?, me gustaría mucho eso."
Tal vez si, en realidad, hubiese habido más gente para bromear con ella, el lado pop y amante de la danza de la señora Thatcher,
podría haber jugado un papel más importante en los asuntos nacionales - y la historia habría sido diferente.

Modern Greek (1453-): 
απογοητευμένος κυνικός υποκρύπτει ένα πιο χαρούμενο, ευήλιο υπ-εαυτό σε ανάγκη για περισσότερη αναγνώριση.
Η καυστική παρατήρηση μιλά πέρα απ' το την κυρίαρχης προσωπικότητας κάποιου στην δευτερεύουσα πλευρά
του εαυτού, την οποία βοηθάει να απελευθερωθεί και να χαλαρώσει. Υπάρχει μια στιγμή στο The Line of Beauty
–ένα μυθιστόρημα από τον Alan Hollinghurst, που λαμβάνει χώρα στη δεκαετία του 1980– μέσα στο οποίο ο Nick, ο γοητευτικός νεαρός
κύριος χαρακτήρας, προσκαλείτε σε ένα μεγάλο πάρτυ και συναντά την Βρετανίδα πρωθυπουργό, Μάργκαρετ Θάτσερ.
Όλοι την φοβούνται ελαφρός, αλλά ο Nick ένθερμα και κοροϊδευτικά προτείνει πως
ίσως να της άρεσε να χορέψει σε ένα ποπ τραγούδι. Οι άλλοι καλεσμένοι είναι τρομοκρατημένοι –υποτίθεται πως αυτή
έχει εμμονή με την αυστηρή οικονομική μεταρρύθμιση και τη σκληρή πολιτική– αλλά μετά από μια σύντομη
εσωτερική διαμάχη, αυτή απαντά με ένα χαμόγελο: ‘Ξέρεις, αυτό θα μου άρεσε πάρα πολύ.’
(Ίσος αν, στην πραγματικότητα, υπήρχαν περισσότερα άτομα να την πειράξουν, η ποπ, χορευτική
πλευρά της κυρίας Θάτσερ ίσως να έπαιζε έναν πιο σημαντικό ρόλο στις διεθνείς σχέσεις (και η ιστορία θα

English: 
have been different).
When we enjoy being warmly teased, it’s
because the teasing remark emerges from a
genuine insight into who we are. This person
has studied us and put their finger on a struggle
that’s going on in us; they’ve taken the
part of a nice – but currently under-supported
– side of who we are. It’s pleasing because
normally others don’t see much past the
front we put on for the world. Typically,
the world just thinks we are gloomy, or stern,
or intellectual, or obsessed by fashion. The
teaser does us the favour of recognising that
the dominant front isn’t telling the whole
story; they’re kind enough and perceptive
enough to see past the surface. Perhaps the
most instructive question we can ask – the
one that teaches us most about the value of
affectionate teasing – is simply: what do
I need to be teased about? .

Spanish: 
Cuando disfrutamos de las bromas efusivas,
es porque el comentario bromista emerge de una visión genuina de quiénes somos.
Esta persona nos ha estudiado y señalado una lucha que está ocurriendo en nosotros;
ellos han tomado la parte de un lado agradable (pero actualmente muy poco apoyado) de quienes somos.
Es agradable porque normalmente otros no ven mucho más allá de la fachada que ponemos para el mundo.
Típicamente el mundo sólo piensa que somos sombríos, o severos, o intelectuales, u obsesionado por la moda.
El bromista nos hace el favor de reconocer que el frente dominante no está contando la historia entera;
son lo suficientemente amables y perceptivos para ver más allá de la superficie.
Tal vez la pregunta más instructiva que podemos hacer,
la que más nos enseña sobre el valor de las bromas afectivas, es simplemente:
¿Sobre qué debo bromear?

Portuguese: 
ser diferente). Quando nós desfrutamos de ser docemente provocados, é
porque a provocação nasce de uma compreensão genuína do que somos. Esta pessoa
estudou-nos e tentou adivinhar o que se passa dentro de nós; Tomaram o lado
bom, no entando menosprezado, de quem somos. É agradável porque
normalmente os outros não vêem  muito além do que normalmente expomos ao mundo. Normalmente,
o mundo pensa que somos melancólicos, rígidos, intelectuais ou obcecados por moda. O
provocador faz-nos um favor ao reconhecer que a parte dominante que expomos, não está a dizer tudo
o que se passa; São bondosos, e perceptivos,  o suficiente para ver além da superfície. Talvez a
pergunta mais valiosa que podemos perguntar, a que nos ensina mais sobre o valor de
provocações afectuosas, é simplesmente: Preciso que me provoquem sobre o quê?

Modern Greek (1453-): 
ήταν διαφορετική). Όταν διασκεδάζουμε το να πειραζόμαστε ένθερμα, είναι
επειδή η κοροϊδευτική παρατήρηση προέρχεται από μια ειλικρινή ενόραση του ποιοι είμαστε. Αυτός ο άνθρωπος
μας έχει μελετήσει και έχει αγγίξει την μάχη που λαμβάνει χώρα πάνω μας· έχει πάρει
κομμάτι μιας ωραίας –αλλά επί του παρόντος υποβασταζόμενης– πλευράς του ποιοι είμαστε. Είναι ευχάριστο επειδή
κανονικά άλλοι δεν βλέπουν πέραν της πρόσοψης που δείχνουμε στον κόσμο. Τυπικά,
ο κόσμος πιστεύει πως είμαστε  
ζοφεροί, ή διανοούμενοι, ή παθιασμένοι από μόδα. Το
πειραχτήρι μας κάνει την χάρη να αναγνωρίσει πως η κυρίαρχη πρόσοψη δεν λέει ολόκληρη την
ιστορία· είναι αρκετά ευγενικοί και επαρκώς οξυδερκής για να δει πέραν της επιφάνειας. Ίσως η
πιο εκπαιδευτική ερώτηση που μπορούμε να κάνουμε –η οποία μας μαθαίνει τα περισσότερα περί της αξίας του
στοργικού πειράγματος– είναι απλά: περί τίνος χρειάζεται να κοροιδευτώ;

Spanish: 
Visita nuestra tienda con una amplia gama de libros, papelería, regalos y más...
Únete a nuestro millón de seguidores suscribiéndote a nuestro canal
