Net zolang sleutelen aan DNA totdat je een
kind krijgt zonder erfelijke ziektes.
Kan dat?
En willen we dat ook?
Dat gaan we onderzoeken en dit is Het LAB.
Voor het eerst in de geschiedenis kunnen we DNA
ook repareren, dat is behoorlijk revolutionair toch?
Ja, dat is heel revolutionair. De techniek heet CRISPR-Cas.
En eigenlijk hebben we nu voor het eerst het precisiegereedschap
in handen, waarmee we DNA ook kunnen repareren.
We wisten wel al hoe DNA in elkaar zit, maar nu
kunnen we er echt mee gaan knippen en plakken.
Kijk, dit is het beeld van de DNA-helix
zoals we 'm allemaal kennen.
Twee strengen en met elke traptrede wordt
dat met een letter weergegeven.
En dat is eigenlijk een code, ik vergelijk
dat wel eens met een draaiorgel.
Een draaiorgel kan eigenlijk ook alleen functioneren
als je er een code doorheen voert. 
Dat is zo'n draaiorgelboek. Die code wordt
gelezen en daardoor komt er muziek uit die je wilt.
En zo is dat in je cellen ook. Specifieke plekken in je DNA geven
aan je spiercellen aan hoe ze moeten samentrekken.
Als daar iets fout zit, bijvoorbeeld hier staat een fout,
en dan hoor je dus geen tromgeroffel.
In je spieren gaat het zo dat als er een fout zit, je spieren
niet goed samentrekken, dan heb je de ziekte van Duchenne.
We kennen eigenlijk heel veel van die ziektes,
we weten welke fouten welke ziektes veroorzaken.
Maar tot nu toe hadden we geen mogelijkheid
dat te repareren en die mensen ook te genezen.
Maar dat is dan waar CRISPR-Cas om de hoek komt kijken.
Ja, CRISPR-Cas is een techniek waarmee
je echt in DNA kunt knippen. 
En het weer aan elkaar kunt plakken precies
op de plek die je wilt.
En dat CRISPR-Cas bestaat eigenlijk uit twee onderdelen.
Het een is eigenlijk een moleculaire zoekmachine.
Die precies vindt waar er geknipt moet worden.
En dan heb je het Cas eiwit en dat is echt
een moleculaire schaar.
En die voeg je allebei toe in de cel die je wilt repareren.
Stel dat dit het gen is dat bij de ziekte van Duchenne
kapot is, dus dat gen dat je spieren aanstuurt.
Als je dat wilt repareren, zul je eerst de plek moeten
vinden waar je de knipt wilt gaan zetten.
En waar je het weer aan elkaar wilt plakken.
Nou, wat je dan doet; je ontwerpt eigenlijk
het stukje DNA zoals het eruit hoort te zien.
Dus bijvoorbeeld dit is eigenlijk hoe het zou moeten zijn.
Het tweede is dat je dat toevoegt aan die cellen en
dat er eigenlijk een soort zoektocht ontstaat.. 
Langs die hele DNA sliert om te kijken waar dat precies past.
In je cellen wordt dit DNA eigenlijk afgescand,
totdat je precies op de plek bent waar het past.
En dan zeg ik dat het precies past, maar het past niet precies..
Want hier zit een verandering, een fout. En daar ook.
En als 'ie hier zit, komt het Cas eiwit, echt een moleculaire
schaar. En die gaat knippen. Dus dan gaan we aan de slag.
Het defecte stuk is eruit, het nieuwe stuk is erin.
Het enige wat er dan nog gedaan moet
worden, is aan elkaar plakken..
Eigenlijk doen je cellen dat automatisch, dus
je cellen kunnen zelf het DNA weer aan elkaar plakken.
En in principe heb je hiermee dus het gen gerepareerd.
En als deze code wordt afgelezen,
functioneert de cel weer zoals het hoort.
En dit gaat dus over een gen wat in spiercellen heel belangrijk is.
Kun je die techniek van dat knippen en plakken dan ook bij
kinderen met de ziekte van Duchenne toepassen?
Dat zouden we eigenlijk wel heel graag willen, maar
die kinderen hebben natuurlijk al miljoenen spiercellen.
En het is bijna niet te doen om al die spiercellen
te injecteren met CRISPR-Cas en dat goed te repareren.
Dus we hopen dat dat gaat lukken. Maar waar we nu ook
aan zitten te denken, is het repareren als er nog maar een cel is.
Dus als je een eicel bevrucht met een zaadcel,
zou je op dat moment ook die CRISPR-Cas kunnen toevoegen.
En dan de reparatie uitvoeren.
Met deze prachtige techniek kan je er dan in feite voor zorgen..
dat er nooit meer een kindje met de ziekte
van Duchenne geboren wordt.
Er zitten toch wel wat ethische vragen aan deze techniek.
Kijk we hebben het nu over repareren,
maar je kunt ook denken aan verbeteren.
Kijk als je naar dat draaiorgel kijkt en denkt:
kunnen we die trom iets meer laten roffelen?
Dat kan technisch gezien, je kunt iets meer spiermassa inbouwen.
Maar dan zou je ook in een reageerbuis een soort
superbaby kunnen maken die hartstikke intelligent is.
Ja, dat is wel waar je dan meteen aan denkt.
Je moet je wel realiseren dat het soort eigenschappen
waar we graag een beetje aan sleutelen..
Emotie, intelligentie, muzikaliteit, sportiviteit,
dat zijn dingen die eigenlijk niet op een gen te vatten zijn.
Het is alsof je dat draaiorgel boek hebt, voor een stuk van Mozart
en je zegt kom laten we daar een stuk van Bach van maken.
Dat kan technisch helemaal niet.
Dat betekent niet dat we lijdzaam moeten afwachten.
En maar gewoon zeggen:
de techniek zal het wel voor ons oplossen.
We zijn er zelf bij, wij moeten bepalen wat we willen.
We moeten gewoon regels maken en afspreken
wat we goed vinden en niet goed vinden.
Knippen en plakken in ons DNA is al lang
geen toekomstmuziek meer.
Maar of we dat ook willen? Dát is nu de vraag.
En dit was Het LAB.
Heb je zelf nou ook een vraag? Zet 'm dan hieronder in
de comments en dan gaan wij ermee aan de slag.
