okey, bir dakikada Jacques Lacan
Lacan, Fransız psikanalist ve filozof,
fikirleri bir nevi, halüsinojenlerle karıştırılmış yüksek kalite kokain çekmiş Freud gibidir
tabii bunu en hayranlık verici anlamda kullanıyoruz.
Freud’da oral dönem ve anal dönem (ve tüm o bok püsür) varken
Lacan’ın ayna evresi vardır,
der ki bu, çocukların annenin emip durdukları enfes memesiyle bir olmuş ortak yaşam sürmediklerini ilk fark ettikleri zamandır.
Bundan mütevellit ömür billah, gerçek kendimiz olduğunu düşündüğümüz kurgusal imgeyle bir bütünlüğe yeniden kavuşmayı arzular dururuz.
Bu yüzden sürekli nesne küçük a’yı ararız,
bu, bizi tamamlayacak bir kişi ya da şeydir, gerçi böyle bir şey yoktur.
Beden imgesine dair algımızın babalara gelmiş olmasının bir ehemmiyeti yoktur.
Bilinçdışına gelince,
Freud’un benlik, o, üstbenliği karşısında Lacan’ın,
dil-öncesi şeylerle nasıl özdeşleştiğimizi anlatan imgesel düzeni,
(Saussure’ün imleyen/imlenen fikrinden alınan ve Lacan’a bilinçdışı bir dil gibi yapılanmıştır dedirten) sembolik düzeni
ve de Gerçek'İ vardır,
gerçeğe yaklaşacak olsak beynimiz esasında patlardı.
Bu da bizi Lacan’ın telaffuzu en havalı kavramı olan jouissance’a...
... yani Gerçek’e yaklaştığımızda hissettiğimiz yoğun haz ve yoğun acıya götürüyor.
oh yeah, ve Lacan gerçekten acayip acayip cebirsel formüller kullanmayı severdi.
