ნატო არის ყველაზე დიდი, ძლიერი და ბიუროკრატიული სამხედრო გაერთიანება კაცობრიობის ისტორიაში.
საქართველო არის მისი ახლო პარტნიორი, შედეგად, ის იღებს ფულს და „სათამაშოებს“,
სანაცვლოდ კი გზავნის ასეულობით ჯარისკაცს ისეთ ადგილებში, როგორიცაა ავღანეთი.
საქართველოს სურს, გახდეს ნატოს სრულუფლებიანი წევრი.
იმისათვის, რომ გავიგოთ ამ იდეის ავკარგიანობა, მოდით, დავიწყოთ თავიდან.
რატომ წევრიანდებიან ქვეყნები ნატოში?
პირველ რიგში, კარგია, როცა ნატოს დროშა ფრიალებს თქვენს ქვეყანაში.
ასევე კარგია, როდესაც შენი ქვეყნის წარმომადგენელი მნიშვნელოვან შეხვედრებში იღებს მონაწილეობას.
თუმცა ნატოს წევრობას თავისი ფასი აქვს.
სახელდობრ, მისი წევრი ქვეყანა ვალდებულია, მშპ-ის 2 პროცენტი დახარჯოს თავდაცვაზე.
ნატოს წევრები, ასევე, ვალდებულნი არიან, მონაწილეობა მიიღონ სხვადასხვა სამხედრო ოპერაციებში.
მე კი ვერ წარმომიდგენია ქართულმა ჯარმა მნიშვნელოვანი როლი შეასრულოს, მაგალითად, ლიბიის ოპერაციებში, მისი სირთულიდან გამომდინარე.
შემდეგ მოდის ბიუროკრატია. გადაწყვეტილების მიღების ჩახლართული მექანიზმი,
რომელშიც, მიუხედავად პარტნიორი ქვეყნის სტატუსისა, საქართველოს არ ევალება მონაწილეობის მიღება.
შეიძლება ითქვას, რომ ნატო ჰგავს ცუდ შეყვარებულს,
რომელიც ვერც ქორწინების ბეჭედს სთავაზობს საქართველოს და ვერც ურთიერთობას წყვეტს მასთან.
საქართველოსთვის შეიძლება ეს იდეალური პოზიციაც კი იყოს.
იმისათვის, რომ აგიხსნათ, რას ვგულისხმობ, მოდით, განვიხილოთ თამაშთა თეორია.
ეს კონკრეტული თეორია გვიჩვენებს, თუ როგორ შეუძლია პატარა სახელმწიფოს, მიიღოს სარგებელი ალიანსის გზაზე სვლით.
წარმოიდგინეთ შემდეგი სიტუაცია:
ორ მეგობარს სურს, კვირის ბოლოს გაერთოს.
მათ არ უნდათ მარტო წასვლა, თუმცა თითოეულს უნდა, ის აკეთოს, რაც მას მოსწონს.
ერთს სპორტი უყვარს და ფეხბურთის მატჩზე უნდა წასვლა,
მეორეს კი ხელოვნება უყვარს და მუზეუმში წასვლა ურჩევნია.
ორივე მათგანი საკუთარი სურვილის მიხედვით იღებს ბედნიერების ქულას.
წარმოიდგინეთ ეს, როგორც აქ არის მოცემული.
ქულები დაიყოფა ასე:
თუ ორივე მეგობარი ფეხბურთის მატჩს დაესწრება,
ხელოვნების მოყვარულს დაეწერება 1 ქულა,
ფეხბურთის მოყვარულს – 4, რადგან მან შეძლო მეგობრის დარწმუნება, მუზეუმის ნაცვლად წასულიყო ფეხბურთზე (3+1).
მაგრამ, თუ ორივე მათგანი გადაწყვეტს სახლში მარტო დარჩეს, ისინი მიიღებენ 0 ქულას.
ახლა ჩავთვალოთ, რომ სპორტის მოყვარული არის უფრო ძლიერი (გავლენის მქონე) მეგობარი,
შესაბამისად, ის შეძლებს გადაარწმუნოს ხელოვნების მოყვარული, რათა წავიდეს მასთან ერთად.
ამ შემთხვევაში ხელოვნების მოყვარულს აქვს 2 გზა:
ან დარჩეს სახლში და მიიღოს 0 ქულა,
ან უხალისოდ, მაგრამ მაინც წავიდეს ფეხბურთის თამაშზე და მიიღოს ბედნიერების 1 ქულა.
ეხლა წარმოვიდგინოთ, რომ ნატო არის სპორტის მოყვარული მეგობარი, საქართველო კი – ხელოვნების მოყვარული.
საქართველო ვერ მიიღებს, მას რაც უნდა, ნატო კი ისედაც მიიღებს, რაც უნდა და მოიგებს პოლიტიკურ ბრძოლას.
ასევე, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ნატომ ომი წამოიწყოს რომელიმე სახელმწიფოსთან საქართველოს გამო.
ამაში მას ხელს შეუშლის მეხუთე მუხლის ის ეშმაკური ნაწილი,
რომელშიც საუბარია ჩრდილოეთ ატლანტიკის ქვეყნების სიაზე, რომელშიც საქართველო არ შედის.
შესაბამისად, საქართველოს აქვს 2 არჩევანი: დარჩეს მარტო სახლში და ვერ მიიღოს ბედნიერების ქულები,
ან გაყვეს ნატოს და მიიღოს ბედნიერების ერთი ქულა, რაშიც იგულისხმება ფინანსური და სამხედრო მხარდაჭერა.
მოდით, დამატებით განვიხილოთ, რას ნიშნავს საქართველოსთვის ბედნიერების 1 ქულის მიღება.
ჩვენ უკვე ვახსენეთ ფინანსური და სამხედრო მხარდაჭერა,
მაგრამ წარმოიდგინეთ, რა სარგებელს იღებს ქვეყანა ჯარისკაცების კვალიფიკაციის ამაღლების კუთხით.
ავღანეთში გაგზავნილი ჯარისკაცები ხომ ამაღლებული კვალიფიკაციით უბრუნდებიან ქვეყანას და შესაბამისად,
მიმზიდველი ხდებიან ნებისმიერი ბიზნესის სექტორისთვის.
მოკლედ რომ ვთქვათ, საქართველო ნატოს წევრობის გარეშე უფრო ბედნიერია, ვიდრე მასთან ერთად.
თანაც წევრად გახდომა უახლოეს მომავალში გამორიცხულია.
ასე რომ, რაც არ უნდა სასიამოვნოდ ჟღერდეს ნატოს წევრობა,
ამ ეტაპზე ეს საქართველოს არავითარ სარგებელს არ მოუტანს.
