Na naukach ojca narodu wyrosło już całe pokolenie – w przyszłym roku osiemnaście lat skończą ci, którzy urodzili się tuż po objęciu rządów przez Władimira Putina. Do urn pójdą więc wyborcy, którzy całe swoje życie słuchali rad cara.

Przez ten czas sporo się jednak zmieniło – ojciec narodu stał się narodowym dziadkiem, który – o zgrozo – „nie umiejet w fejsbuk”, a filmy ogląda na kasetach wideo. W oczach współczesnych nastolatków Putin jest po prostu „starym dziadem po sześćdziesiątce”, który już niewielu jest w stanie oczarować sukcesami w dżudo i muskularną klatą prezentowaną, podczas polowań i konnych przejażdżek na Syberii. Co więcej, ciągle nie rozumie, w jaki sposób młody i charyzmatyczny opozycjonista Aleksiej Nawalny był w stanie wyciągnąć na antyrządowe protesty rzesze dzieciaków z mlekiem pod wąsem, które na co dzień przesiadują na YouTube i vKontakte.

Mimo to prezydent inwestuje czas i energię w kształtowanie młodego pokolenia i walkę o wyborców, którzy nie pamiętają kraju sprzed jego rządów. Gorączkowy wyścig wzmógł się po marcowych protestach – na Kremlu trwają narady, jak odbić młodzież Nawalnemu. Dla twardogłowych sukces opozycjonisty był szokiem, bo do tej pory to właśnie młodzież była uważana za najbardziej proputinowską grupę społeczną (tak przynajmniej twierdziły badania niezależnego Centrum Lewady).

Prezydent odwiedza więc szkoły, tłumaczy przyczyny spadku wartości rubla i na tablicach rysuje koty odwrócone ogonem do publiczności, co wywołuje chichot u zakochanych w Putinie nauczycielek. W tym roku Putin poprowadzi pierwszą po wakacjach lekcję w jednej z elitarnych szkół w Jarosławiu. Temat zajęć? „Rosja, aspiracje na przyszłość”. Wykład ma być transmitowany w mediach, ale to nie wszystko. W ramach tej samej akcji do ponad tysiąca szkół w 85 regionach zawitać mają uznane postaci sportu i kultury, weterani, kosmonauci i naukowcy – bohaterowie współcześni i z czasów radzieckich. Dla rosyjskich komentatorów to początek kampanii prezydenckiej i element wyścigu o fotele gubernatorów, który rozstrzygnie się lada dzień.

„Prezydent w jednej ze szkół rysuje na tablicy „kota od tyłu na pamiątkę”:”

Plan wydawałby się doskonały, gdyby nie mały problem: nieprzewidywalność dzieci i wizja powtórki pogadanki w Soczi.

Spotkanie prezydenta z młodzieżą w Soczi było dobrze przygotowane. Odbyło się pod koniec lipca w Parku Sirius, jednym z nowoczesnych budynków, jakie zostały po zimowej olimpiadzie w 2014 r. Putin siedział rozluźniony, otoczony prawie tysiącem dzieciaków i nastolatków, którzy zostali starannie wyselekcjonowani: prawomyślni artyści, młodzi naukowcy, wybitni matematycy i zwycięzcy olimpiad szkolnych z różnych przedmiotów oraz sportowcy. Dzieci zadawały Putinowi pytania o sprawy, które najbardziej je interesują. Czyli głównie o internet. I okazało się, że prezydent nic nie wie o sieciach społecznościowych, bo z nich nie korzysta.

– Co to jest nickname? Po co jakieś nicki? Jeśli chcesz się czymś pochwalić w sieci, to po co ukrywać się pod pseudonimem? – dziwił się Putin. Po pytaniach o formaty zapisu filmów w komputerze prezydent wyraźnie stracił rezon - pisał w "Newsweeku" Michał Kacewicz.

Wizyta w Soczi była próbą przywrócenia Putinowi autorytetu wśród uczniów. Eksperyment okazał się jednak PR-ową katastrofą, bo pokazał, że władca Rosji pochodzi z zupełnie innej, nienadążającej za współczesnością bajki. Zamiast odpowiedzieć dzieciom na pytania, kiedy będą mogły spotkać się z rówieśnikami zza granicy, Putin perorował o konsolidacji narodu i poświęceniu bohaterów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej (tak na poradzieckim wschodzie nazywana jest II wojna światowa).

„Putin tłumaczy uzdolnionemu uczniowi, że granice Rosji nie mają końca:”

Władimir Putin planuje jednak zmazać tę plamę. Już zapowiedział, że weźmie udział w światowym zlocie młodzieży w Soczi w październiku. – Nie mam wątpliwości, że Putin potrafi się dobrze przygotować do następnych spotkań z młodzieżą, nauczy się korzystać z Facebooka, założy kolejną maskę: technokraty patrzącego w przyszłość – mówił "Newsweekowi" Michaił Zygar, dziennikarz i autor książki o kremlowskich elitach władzy.

Pytanie tylko, czy Putin potrafi być w tej roli autentyczny. Kiedyś, po objęciu rządów w 2000 roku, chciał się pokazać światu jako liberał, a z czasem wyszedł z niego cyniczny kagiebista. Owszem, był sportowcem, który latał odrzutowym Su-27 i promował zdrowy styl życia, ale dziś – jak mówią w Rosji – jego twarz po botoksie i operacjach plastycznych straszy dzieci w kołysce. Chciał być wodzem na czas wojny, a wyszedł mu z tego agresor i dyktator. Z wiekiem z kolei zapragnął być mądrym patriarchą i ojcem narodu, a spod fasady przeziera homo sovieticus z kompleksem wielkości. A jeśli nie nadrobi zaległości na Facebooku, jego odpowiedniku vKontakte i na YouTube – zostanie zapamiętany przez młodych jako otoczony wianuszkiem starszych pań naczelnik i leśny dziadek na miarę Breżniewa.

„Korzystałam z tekstu Michała Kacewicza „Dziadek Władimir Putin”