CHENNAI: A study on the Dravidian language family by scientists at the Max Planck Institute for the Science of Human History in Germany indicates that it is approximately 4,500 years old, a finding that corresponds with earlier linguistic and archaeological studies. A day after the result was published in the journal Royal Society Open Science, the authors of the paper, Simon Greenhill and Annemarie Verkerk, told TOI that the history of these languages was crucial for understanding the prehistory of Eurasia Unlike many better-known language families of the world, a majority of Dravidian languages are spoken and lack a written tradition, according to scholar Sanford B Steever.“Only languages like Tamil, Telugu, Kannada and Malayalam have extensive written traditions. The writing system of the Pallava dynasty forms the basis for many writing systems extending from Myanmar to the Philippines, Sri Lanka to Java,” he writes in an introduction to ‘The Dravidian Languages’.Unfortunately, the dispersal of human languages and their speakers around the world is often viewed through the lens of large language families. The modestly-sized Dravidian language family has an important role in resolving questions about the dispersal of human populations throughout Eurasia as well as ancient contact between language families, including Indo-European and Austroasiatic, says Verkerk.The research team collected 100 items of basic vocabulary from native speakers of a diverse sample of Dravidian languages. “To estimate the age of the Dravidian language family, we incorporated historical information as priors on language divergence times. Our best-supported model puts the origin and first diversification of the Dravidian languages at approximately 4,500 years ago, a result that matches well with earlier archaeological findings, including inferences made regarding agricultural practices,” said Greenhill.The Dravidian language family comprises around 80 varieties spoken mainly in southern and central India, as well as in a handful of locations in northern India (Kurukh, Malto), Nepal (Kurukh), and Pakistan and Afghanistan (Brahui). These languages range from being spoken by small language communities (Vishavan, 150 speakers), and larger communities (Kodava, 2,00,000 speakers), to global languages like Tamil, Kannada, Telugu and Malayalam with literary histories that go back hundreds of years.Verkerk said Dravidian languages, which are spoken by over 200 million people today, have been written for over 2,000 years.They have influenced Vedic Sanskrit and may have been a part in the formation of all modern Indo-Aryan languages, including even larger languages such as Hindi, Bengali, Punjabi and Marathi, she said. However, neither the geographical origin of the Dravidian language homeland nor its exact dispersal through time are known today.Scholars say Dravidians were natives of the Indian subcontinent who had been scattered throughout the country by the time the Aryans entered India around 1500 BC.With regard to whether there is any linguistic evidence for a much wider dispersal of the Dravidian languages, Verkerk said, “The Indo-European language Marathi, spoken in West-Central India, has substantial input from Dravidian languages indicative of it being spoken in a Dravidian ‘substrate’ environment, but this is debated. There is clear evidence of Dravidian loanwords into Old-Indo-Aryan (1750–250 BC) dating to the middle Rigvedic period (1200 BC) in a source area that might have been Sindh in contemporary Southwest Pakistan.”The current study points towards complex patterns of language descent and subsequent long-term contact between languages rather than offering straightforward support to existing family-tree theories.
'''Tworząc drzewo filogenetyczne języków drawidyjskich, badacze z Instytutu Maxa Plancka określili wiek języków drawidyjskich na ok. 4500 lat, co potwierdza wcześniejsze szacowania wynikające z badań lingwistycznych i archeologicznych.'''

Analiza filogenetyczna języków drawidyjskich z użyciem wnioskowania bayesowskiego pozwoliła na dokładniejsze określenie rozprzestrzeniania się języków drawidyjskich na subkontynencie indyjskim. Dzięki badaniom zauważono, że prawdopodobnie były one wcześniej używane znacznie częściej w zachodniej części subkontynentu, przed pojawieniem się tam ludów indoaryjskich. Badania polegały na zbieraniu danych leksykalnych od osób posługujących się różnymi językami i dialektami drawidyjskimi. Do dalszej analizy wykorzystano zapisy nagrań, które następnie przepisywano na międzynarodowy alfabet fonetyczny. Wcześniejsze badania lingwistyczne opierały się głównie na analizie treści słowników, które mogły być niepełne i zawierać luki lub wieloznaczności dla konkretnych pojęć.

Przygotowując dane, a następnie określając kształt drzewa filogenetycznego, korzystano z takich narzędzi jak oparte na Pythonie oprogramowanie LingPy; BEAST 2 dla bayesowskich analiz filogenetycznych; Tracer oraz TreeAnnotator. W rezultacie uzyskano inne zależności w pokrewieństwie między czterema wcześniej wyróżnianymi grupami tych języków, tzn. północną, środkową, południową I i południową II. Biorąc pod uwagę wiek, wcześniej szacowano, że wspólny język „prodrawidyjski" mógł istnieć od 3000 do 6400 lat temu. Dzięki badaniom określono średnią wieku dla wspólnego pnia na 4650, a medianę na 4433 lat.

Wyniki badań zamieszczono w Royal Society Open Science. Jak stwierdził Simon Greenhill z Instytutu Maxa Plancka ''Mamy okazję, by zbadać interakcje pomiędzy tymi ludźmi użytkownikami języków drawidyjskich oraz innymi ludami, takimi jak Indoeuropejczycy czy Austroazjaci. Relacje pomiędzy nimi należały do jednych z najważniejszych w ludzkiej prehistorii''. Określono też potrzebę dalszych badań dla dokładniejszego określenia geograficznego rozprzestrzeniania się tych języków.