Jak PRL pogrążyła polskiego geniusza komputerowego Polska dała światu niedocenionego geniusza elektroniki - Jacka Karpińskiego. Jego fascynująca historia pokazuje, jak władza ludowa PRL nie potrafiła wykorzystać tak niesamowitego talentu. więcej »
Po sukcesach odniesionych przez komputery Atari, a przede wszystkim Apple'a, część menedżerów IBM-u zaczęła obawiać się, że ich firma może pozostać w tyle w wyścigu o powstający rynek mikrokomputerów.
W 1980 roku podczas zebrania władz firmy IBM ówczesny prezes, Frank Cary, zatwierdził plan opracowania komputera osobistego. Aby uniknąć korporacyjnego bezwładu, zadanie to powierzono niewielkiemu zespołowi, pracującemu w laboratorium Boca Raton na Florydzie. Projekt ten określono w firmie kryptonimem "Gra w szachy", a kierowany przez Dona Estridge'a zespół miał zakończyć prace w ciągu jednego roku.
Krótki termin wymusił nowatorskie w tamtych czasach podejście do tematu. Zamiast - jak dotychczas - wytwarzać wszystkie podzespoły nowego komputera w oparciu o technologię IBM-u, postanowiono wykorzystać części produkowane przez inne firmy.
Przyjęto założenie, że komputery będą składane przez IBM, a na obudowach będzie się znajdowało logo firmy, jednak podzespoły, w tym mikroprocesor, miały być pozyskiwane z zewnątrz. Mimo tego IBM planował wziąć na siebie pełną odpowiedzialność za ewentualne naprawy serwisowe.
Pecet nabiera kształtów
Zespół z Boca Raton za najgroźniejszego rywala uważał odnoszącą sukcesy firmę Apple. Postanowiono oprzeć się na doświadczeniach konkurenta i stworzyć komputer, do którego można będzie podłączać - produkowane przez różne firmy - urządzenia.
Sprawą o pierwszorzędnym znaczeniu pozostawał wybór procesora. Za najlepszy uznano 16-bitowy procesor 8086 Intela, wyposażony w 8-bitowy układ obsługujący urządzenia peryferyjne. Takie połączenie z jednej strony zapewniało niższą cenę, a z drugiej 8-bitowa magistrala ułatwiała innym firmom wyprodukowanie sprzętu kompatybilnego z nowym komputerem.
Fundamentalną decyzją był również wybór systemu operacyjnego. Zamiast uważanego za branżowy standard CP/M, IBM zdecydował się na zakup od Microsoftu systemu MS-DOS oraz opracowanie - również w oparciu o produkt Microsoftu - własnej wersji języka BASIC.
Don Estridge (Philip Donald Estridge) - twórca peceta (Fot. IBM.com) /vbeta Don Estridge (Philip Donald Estridge) - twórca peceta (Fot. IBM.com)
W pełni wyposażony, gotowy do pracy komputer miał kosztować 4-5 tys. dolarów. Nie było to mało, ale dla niewielkich firm, które miały być głównym odbiorcą nowego sprzętu, nie była to cena zaporowa. IBM poszedł jednak o krok dalej.
Poza opracowaniem modelu dla biznesu, postanowił wypuścić na rynek wersję ekonomiczną - bez monitora, stacji dysków i z pamięcią o pojemności zaledwie 16 kB. Podstawą marketingu tej wersji była cena - jedyne 1265 dol. - oraz możliwość doposażenia w sprzęt innych producentów.
Nowy standard zdobywa świat
IBM zdecydował się ponadto na opublikowanie specyfikacji swojego BIOS-u, co - w planach firmy - miało od strony prawnej zabezpieczać nowy komputer przed skopiowaniem.
Atari kontra Commodore Kiedyś w świecie komputerów trwała "święta" i "nieskończona" wojna - była nią potyczka między Atari a Commodore. Przedstawiamy jej historię. więcej »
Sprytny plan zakładał, że jeśli ktoś zdekompiluje BIOS, nie będzie w stanie udowodnić, że zrobił to bez pomocy należących do IBM-a materiałów. W praktyce zadziałało to dokładnie odwrotnie - IBM nie był w stanie udowodnić, że osoby kopiujące jego rozwiązania zapoznały się z opublikowaną specyfikacją.
Jednocześnie IBM świadomie zrezygnował z patentowania wielu rozwiązań, zastosowanych w nowym sprzęcie. IBM PC, bo tak nazwano nowy komputer, zadebiutował na rynku w sierpniu 1981 roku.
Zadowalająca wydajność i stosunkowo niska cena, połączone z możliwością samodzielnego kompletowania zestawu sprawiły, że IBM PC błyskawicznie odniósł rynkowy sukces.
Brak ochrony patentowej oraz publicznie dostępna specyfikacja nowego sprzętu sprawiły, że rynek został zalany klonami peceta. To właśnie wówczas narodziły się marki Compaq i Dell, których założyciele zbudowali swój sukces w oparciu o technologię, udostępnioną przez firmę IBM.
Sukces peceta porażką IBM-u?
IBM stwierdził, że utrata kontroli nad swoim produktem była błędem. Próba naprawienia tej sytuacji za pomocą komputerów PS/2 spełzła jednak na niczym - rynek nie chciał już niczego innego.
Amiga 500 - jeden z komputerów osobistych, które zaginęły w latach 90. /vbeta Amiga 500 - jeden z komputerów osobistych, które zaginęły w latach 90.
Pierwszą ofiarą nowego standardu stały się komputery Apple, które - szybko wyparte z zastosowań biznesowych - zostały zepchnięte do niszowej roli komputerów domowych i dopiero w ostatnich latach rozpoczęły mozolną próbę odbudowania swoich udziałów w rynku.
Z czasem podobny, a nawet gorszy los spotkał innych konkurentów, m.in. Amigi i Atari ST. Największym paradoksem jest jednak fakt, że twórca peceta, firma IBM, stopniowo zaczęła coraz mniej liczyć się na rynku komputerów osobistych.
Finał tej historii nastąpił w 2005 roku. IBM sprzedał wówczas swój dział, odpowiadający za produkcję pecetów, chińskiej firmie Lenovo. Twórca peceta przestał produkować komputery dla masowych odbiorców, skupiając się na specjalistycznych rozwiązaniach dla biznesu. Historia firmy zatoczyła koło.
Łukasz Michalik
Źródło: http://vbeta.pl
Komputer osobisty IBM PC model 5150



30 lat temu 12 sierpnia 1981 w sali balowej hotelu Waldorf Astoria w Nowym Jorku firma International Business Machines Corporation (IBM) zaprezentowała swój nowy wynalazek - komputer osobisty IBM PC. Wcześniej firma IBM znana była tylko z dużych komputerów typu mainframe (IBM System/360).

Ten protoplasta komputera osobistego (ang. Personal Computer) model IBM 5150 z 16-bitowym procesorem Intel 8088 pracującym z częstotliwością 4.77 MHz, posiadał 16 KB pamięci operacyjnej RAM w wersji najprostszej, 64 KB w wersji standardowej z możliwością rozbudowy do 256 KB, a nawet 640 KB. W istocie był to przodek wszystkich dzisiejszych pecetów.

Mikrokomputer nie posiadał twardego dysku, a nośnikiem danych wykorzystywał wynalezione przez IBM jedną lub dwie stacje dyskietek 5,25" o pojemności 160 KB. Komputer wyposażony był w monitor, który wyświetlał aż 16 kolorów w trybie znakowym za pomocą karty graficznej Color Graphics Adapter, potrafił również wydawać dźwięki poprzez PC speaker.

Jako producenta systemu operacyjnego wybrano firmę Digital Research, znaną z systemu CP/M. Niestety, firma odmówiła i dlatego opracowanie systemu powierzono firmie Microsoft zajmującej się dotychczas implementacjami języka Basic. Pierwsza wersja systemu operacyjnego przeznaczonego do IBM PC 5150 to PC-DOS v. 1.0, która z czasem zmieniła nazwę na MS-DOS. Firma z Redmond Microsoft ma mało czasu, więc zamiast tworzyć wszystko od nowa, zakupiła prawa do systemu QDOS od firmy Seattle Computer Products. Skrót QDOS jest znamienny – pochodzi od „Quick and Dirty Operating System”.

IBM odniosła sukces handlowy, w 4 miesiące sprzedano ponad 65 tys. egzemplarzy, a do świąt Bożego Narodzenia sprzedano jeszcze 100 tys. sztuk.

Był relatywnie tanim (w porównaniu do wycenionego na 15 tys. USD poprzednika, IBM 5100) komputerem biurowym, co między innymi zadecydowało o jego sukcesie rynkowym. Podstawowy model z 16 KB pamięci, bez stacji dysków kosztował 1556 dolarów.

12 sierpnia 1981 roku to początek rewolucji informatycznej społeczeństwa i zwycięstwa komputerów typu PC (po opublikowaniu dokumentacji technicznej, każdy mógł wytwarzać klony IBM PC). Sukces PC przyczynił się też do gwałtownego sukcesu Billa Gatesa i jego Microsoftu.

IBM wykorzystał w swoim komputerze istniejące już na rynku komponenty. Dzięki temu inni producenci mogli bez problemu tworzyć własne wersje komputerów osobistych w pełni kompatybilnych z otwartą architekturą IBM-a. Wkrótce też, pojawiły się jego klony. W efekcie, komputery osobiste stały się dostępne niemal dla każdego.