Renegade, Śro, 2011-01-26 19:16
Na ulice Kairu i wielu innych miast w Egipcie wyległy dziś tłumy protestujących. Domagają się ustąpienia rządzącego od 30 lat tym krajem prezydenta Hosni Mubaraka. W demonstracji w Kairze wzięło udział około 15 tys. osób. W zamieszkach zginęły co najmniej 3 osoby, w tym policjant. Przeciwko demonstrantom władze wysłały ok. 20-30 tys. policjantów.
Protestujący rzucali kamieniami w policjantów i ich samochody. Starali się przerwać ustawione przez policje blokady. Tłum zaatakował nawet ciężarówkę z armatką wodną. "Niech żyje wolna Tunezja","Precz z Hosni Mubarakiem", "Rewolucja aż do zwycięstwa" - takie hasła wykrzykiwali demonstranci, wśród których nie brakowało również kobiet z dziećmi. Policjanci rozganiali tłum pałkami, gazem łzawiącym i armatkami wodnymi. Kilkanaście osób zostało rannych, 15 osób zatrzymano.
Podobne demonstracje miały także miejsce w innych miastach Egiptu: między innymi w Aleksandrii i Suezie.
(pap)
Prezydent Egiptu, Hosni Mubarak, rządzi Egiptem nieustannie od 1981
'''W Egipcie nasilają się antyrządowe protesty. Aresztowano już ponad 1000 osób, ale niezadowoleni z sytuacji w kraju Egipcjanie wychodzą na ulice by powtórzyć tunezyjski scenariusz.'''

Zainspirowana opozycja i ugrupowania prodemokratyczne tunezyjską jaśminową rewolucją, organizują kolejne wystąpienia. Główny organizator protestów to młodzieżowy Ruch 6 kwietnia. Wszystko na wielką skalę zaczęło się 25 stycznia tzw. ''Dniem Gniewu''. Żądają ustąpienia autorytarnego prezydenta Hosni Mubaraka.

W czasie kiedy Tunezyjczycy doprowadzili do obalenia Ben Alego, w Egipcie dochodziło do pierwszych samospaleń. Do ''Dnia Gniewu'' zanotowano sześć takich samobójczych aktów. Pierwowzorem dla nich było samospalenie się 17 grudnia 2010 Mohameda Bouaziziego, bezrobotnego handlarza ulicznego, w tunezyjskim mieście Sidi Bouzid. Akt ten był znakiem protestu przeciw brakowi perspektyw znalezienia zatrudnienia w kraju. Bouazizi zmarł w wyniku poparzeń 4 stycznia 2011, a jego akt desperacji i śmierć spowodowały wybuch rewolucji i upadek wieloletniego reżimu.

Wśród ludzi, którzy podjęli próby samospalenia, byli zarówno bezrobotni bez perspektyw na godne życie w Egipcie, jak i prawnik, który protestował, przeciwko gwałtownie rosnącym cenom. Z sześciu egipskich prób samobójczych, nie przeżył jeden desperat.

Tunezyjska rewolucja ma bardzo duży wpływ na wydarzenia w krajach arabskich, a podłoże protestów społecznych jest takie same – kraje te znajdują się na początku drugiej dekady XXI wieku w podobnej sytuacji społeczno-ekonomicznej. Około 40% ponad 80-milionowej populacji Egiptu żyje za mniej niż 2 USD dziennie. Do wystąpień dochodzi także w innych krajach Afryki Północnej. Do podobnych jak w Tunezji antyrządowych wystąpień, choć na mniejszą skalę, doszło w styczniu 2011 również w Algierii, Jordanii i Jemenie, a także Mauretanii, Maroku, Sudanie, Omanie i Arabii Saudyjskiej.

Egipt: ''Dzień Gniewu'' 25 stycznia
Karykatura nawiązująca do rewolucji w Tunezji i jej skutków na kraje arabskie
Tymczasem egipskie społeczeństwo domagające się reform gospodarczych, za pośrednictwem internetowych portali społecznościowych typu Facebook i Twitter zorganizowali wspomniany ''Dzień Gniewu'', w którym uczestniczyło około 15 tys. osób. W zamieszkach zginęły co najmniej 4 osoby, w tym policjant. Przeciwko demonstrantom władze wysłały ok. 20–30 tys. policjantów.

Protestujący rzucali kamieniami w policjantów i ich samochody. Starali się przerwać ustawione przez policję blokady. Tłum zaatakował nawet ciężarówkę z armatką wodną. ''Niech żyje wolna Tunezja'', ''Precz z Hosni Mubarakiem'', ''Rewolucja aż do zwycięstwa'' – takie hasła wykrzykiwali demonstranci, wśród których nie brakowało również kobiet z dziećmi. Policjanci rozganiali tłum pałkami, gazem łzawiącym i armatkami wodnymi. Kilkanaście osób zostało rannych, ponad 1000 osób zatrzymano.

Wystąpienia kontynuowano dnia następnego, także następne na dużą skalę są planowane w kolejnych dniach. Wcześniej egipski resort spraw wewnętrznych zakazał organizowania jakichkolwiek protestów, manifestacji i marszów. Władza obawiała się powtórki z tunezyjskiej historii.

Na sytuacji w Egipcie, ucierpieć może przede wszystkim turystyka, z której kraj nad Nilem w znacznej mierze się utrzymuje. Wiele ministerstw spraw zagranicznych, w tym polskie, wystosowało apel do swoich rodaków, by rozważyli odłożenie spędzenie urlopu w Egipcie.

Wg orientalisty prof. Piotra Balcerowicza, wydarzenia w krajach arabskich są wynikiem zawodu wobec polityki zachodu. Dodał, że można fala zamieszek antyrządowych nie zatrzyma się na Egipcie, kolejnym krajem, w którym społeczna frustracja da o sobie znać może być Arabia Saudyjska.

Obecna sytuacja w Egipcie jest najpoważniejsza od czasów tzw. walk o chleb w 1977 roku.