New Romantic, Michał Zygmunt: fragmenty
Michał Zygmunt Michał Zygmunt (1977) – od dzieciństwa zafascynowany mediami i polityką. W wieku dziewięciu lat przeprowadził pierwszy w życiu wywiad – z rzecznikiem komunistycznego rządu Jerzym Urbanem. Weteran wielu subkultur, kolejno: depeszowiec, skinhead i metal. Był członkiem wielu młodzieżowych organizacji politycznych, od Młodzieży Wszechpolskiej po Zielonych. Pionier polskiego dadaizmu politycznego; w 2002 roku, rozczarowany tradycyjną polityką, zakłada komitet wyborczy "Gwiazdy we Włosach i pod absurdalnymi hasłami startuje w wyborach na prezydenta Wrocławia. Redaktor działu literackiego gejowskiego magazynu "DikFagazine" Mieszka w Warszawie.
Michał Zygmunt, "New Romantic"
Prace organizacyjne trwały dwa tygodnie. Stary, ebonitowy telefon dźwięczał co chwila; wysłannicy terenowi zdobywali informacje o planach kandydatów na ostatni dzień kampanii wyborczej, inni śledzili na każdym kroku te zepsute burżuazyjne świnie, tych kłamców, przekręciarzy i oszustów. Jeździli na wszystkie spotkania, wysłuchiwali ich obietnic i gróźb kierowanych pod adresem wszystkich, którzy ośmielali się walczyć o wolność. Nie będzie dopłacania do nierobów, grzmiał Donald Tusk, ubierając ten przekaz w płaszczyk słów gładkich jak ręcznie tkany jedwab. Nie będzie tolerancji dla pedalstwa i kosmopolitycznych zdrajców Narodu, rzęził Maciej Giertych spomiędzy zaplutych faszystowską nienawiścią ust. Gdy słyszę słowo “kultura” odbezpieczam brauning, Lech Kaczyński beczał jak koza na kolejnych spotkaniach wyborczych, oczywiście innymi słowy, wspierać należy tylko przedsięwzięcia wspierające tradycję i przesiąknięte szacunkiem dla Boga i Ojczyzny. Wyselekcjonowaliśmy cztery cele; oprócz trzech powyższych faszystów zdecydowaliśmy się zaatakować Zbigniewa Religę. Początkowo protestowałem, w końcu ten człowiek uratował wiele istnień ludzkich, spośród tych najciężej poszkodowanych przez los, śmiertelnie chorych. Musiałem jednak zgodzić się po długiej dyskusji. Spójrzcie na listę jego głosowań w Senacie- mówiła Dzidzia- zawsze wspierał interesy wielkich korporacji, a sprzeniewierzał się najsłabszym, w imię których ośmiela się kandydować. Czy naprawdę uważa, że społeczeństwo uwierzy w te piękne kłamstwa o wielkim chirurgu, który będzie wielkim mężem stanu? Polak lubi wypić, to prawda, ale nie chce żeby pił także jego prezydent, nie w takich ilościach. Pamiętacie program telewizyjny o gejach, w którym pytano Religę o jego poglądy na ten temat? Ledwo trzymał się na nogach, z ust bił mu smród świeżo przetrawionej wódki, policzki czerwieniły się pijackim rumieńcem, bełkotał niewyraźnie, raz przeczył dziennikarzom, raz się z nimi zgadzał. To wprost wymarzony dla nas cel, śmierdzi wódką, teraz będzie śmierdział tym chemicznym gównem, każdy zrozumie przekaz. Przeprowadzono głosowanie. Wstrzymałem się jako jedyny i nie była to rozsądna decyzja. Na twarzach Towarzyszy pojawił się gniew. Musisz wiedzieć, Misu, że nieograniczoną wielość poglądów dopuszczamy tylko w czasie dyskusji, powiedział Grzegorz. Miałeś już czas na wygłoszenie swoich argumentów. Jednak nikt Cię nie poparł, co więcej- przedstawiliśmy wyczerpujące uzasadnienie dla dopisania profesorka do naszej listy celów. Musisz dobrze zrozumieć nasze zasady. Dlatego to Ty pojedziesz na zamknięcie kampanii Religi i wykonasz na nim wyrok. Rozwalisz na jego zapijaczonym, prawackim łbie prezerwatywę ze śmierdzącym kwasem. O terminie ostatecznego zebrania organizacyjnego dowiesz się w ostatniej chwili. Schyliłem głowę, opór był bezcelowy, wiedziałem co dzieje się z odstępcami. I tak okazali mi wielkie zaufanie i szacunek. Pozwolili mi ze sobą współpracować, a ten zaszczyt spotykał tylko nielicznych. Co więcej, dopuścili mnie do ścisłego grona decyzyjnego, słuchali uważnie moich argumentów, byli otwarci na moje rady i wskazówki. Teraz przyszła pora na zapłatę .Dostałem rozkaz i musiałem przygotować się do jego wykonania. Tak zostałem Egzekutorem 03. Dwudziestego trzeciego września 2005 roku miałem zasmrodzić Zbigniewa Religę.
*********
Elegancki Mercedes kabriolet. Siedzenia obite śnieżnobiałą skórą. Kaczyński na tylnym siedzeniu, macha gapiom ręką ze swoim charakterystycznym grymasem na twarzy (w PiS-ie nazywają to uśmiechem). Ma na sobie jakiś bezpłciowy garnitur, chyba granatowy. Pamiętam doskonale, jego sztabowcy mówili w wywiadach prasowych, że nie znosi mody. No, to widać na pierwszy rzut oka. Obok wanna-be-Pierwsza-Dama w żakieciku a'la Zakłady Witex, sezon 1968. Z przodu kierowca, w eleganckim mundurze przedwojennego szofera. Obok poseł Kamiński wypełnia fotel pasażera obszernym cielskiem, rozpromieniony jakby pod tablicą rozdzielczą klęczała apetyczna blondynka z pełnymi ustami. Samochód jedzie jakąś szeroką ulicą, to chyba Marszałkowska. Ruch wstrzymany, wyobrażam sobie wkurwienie wszystkich kierowców Warszawy. Tłum gapiów najeżony podstawionymi sztabowcami z plakatami w dłoniach. “Lech Kaczyński, Prezydent IV Rzeczypospolitej”. Jakieś dziecko biegnie w stronę auta z pękiem fiołków w dłoniach. Na ogromnym ekranie widzę niemal każdy płatek. Samochód zwalnia. Kaczyński bierze kwiaty, głaszcze dziecko po główce papieskim gestem. Coś mówi, szczerzy zęby. Samochód powoli rusza. Kaczyński schyla się i chwyta za szyję, jakby chciał rozluźnić krawat. Żona patrzy na niego zdumiona. Na koszuli jest chyba jakaś plama. Coś się tam porusza, jakby na szyi kandydata pękły koraliki, które teraz rozsypują się wokół, znacząc koszulę czerwienią. Poseł Kamiński chwyta się za ramię, grymas bólu pojawia się na jego twarzy. Głowa Kaczyńskiego eksploduje jak dojrzały melon. Jego żona krzyczy- na ekranie widać jej szeroko rozwarte usta, zaraz pod białym logo TVP. Wspina się na oparcie fotela, stamtąd na tylną część maski samochodu. W jej stronę pędzi ochroniarz, wskakuje na maskę i spycha Kaczyńską z powrotem na fotel. Samochód gwałtownie przyspiesza. Na wizji pusta jezdnia i skandujący tłum. Tylko kilka osób zaczyna krzyczeć, reszta wciąż podskakuje i macha plakatami. Oni nie zauważyli. Oni jeszcze nie wiedzą.
„Nazywam się Michał Zygmunt i zabiłem prezydenta Kaczyńskiego. Co prawda tylko na stronach mojej książki, ale to zawsze coś” - w ten sposób wita odwiedzających jego stronę internetową autor książki ''political fiction'' pt. „New Romantic”, która 5 października 2007 r. zagości na półkach księgarni. 

"Wybory w Polsce. Na terenie całego kraju grasują rewolucyjne szajki robotniczo-gejowskie. W momencie ogłoszenia wyników stacje telewizyjne informują o zorganizowanych zamachach. Giną wszyscy prominentni kandydaci, w tym jeden z bliźniaków. Zakazana literatura IV RP. Pierwsza Polska powieść antykaczyńska" - tak o książce napisano na stronach wydawnictwa Ha!art. 

Książkę będzie można nabyć w sieciach Empik, Matras i w księgarniach w całej Polsce. 

Jest ona wydana przy udziale finansowym Instytutu Książki.

Okładkę książki zaprojektowała Anna Ostoya według pomysłu Michała Zygmunta.

"O książce już się zaczyna pisać i to w najmniej oczekiwanych rubrykach - jak na przykład w dziale Wybory "Dziennika", który donosi, że wykształciuchy doczekały się antykaczystowskiej książki political fiction" - napisał Mariusz Wiatrak w swoim felietonie pt. "Śmierć Kaczyńskiego".

"Modnie jest dzisiaj uśmiercić jakąś polityczną personę. Oczywiście w książce czy w filmie. Coś jest jednak na rzeczy. Zabijają wszyscy - filmowcy, muzycy i prozaicy. Nie pierwsi pozbyliśmy się swojego narodowego wodza. W kontrowersyjnym dokumencie "Zabić prezydenta" brytyjscy filmowcy przedstawiają śledztwo w sprawie fikcyjnego zamachu na obecnego prezydenta Stanów Zjednoczonych George'a W. Busha. Film Gabriela Range jest fabularyzowanym dokumentem, w którym fikcyjna historia została opowiedziana za pomocą fragmentów przemówień Busha oraz scen z aktorami i efektami cyfrowymi. To właśnie dzięki realistycznej, paradokumentalnej formie wzbudził na całym świecie ogromne kontrowersje" - dodaje Wiatrak w felietonie.

'''Michał Zygmunt''' (ur. 1977 r.) – publicysta kulturalny. Pierwszy swój wywiad przeprowadził mając 9 lat z Jerzym Urbanem, za czasów kiedy był on jeszcze rzecznikiem komunistycznego rządu. Identyfikował się z wieloma subkulturami (depeszowiec, skinhead i metal). Członek m.in. Młodzieży Wszechpolskiej i Zielonych. Jako student założył happeningowy komitet wyborczy "Gwiazdy we Włosach" z którym startował w wyborach na prezydenta Wrocławia (2002 r.). Obecnie mieszka w Warszawie i pisze teksty literackie do gejowskiego pisma "DikFagazine".