Warunki reklamy na Innej Stronie
Nieznany gejowski męczennik: Alfredo Ormando
Jego śmierć nie wzruszyła sumienia Watykanu Rankiem trzynastego stycznia 1998 roku, Alfredo Ormando zakończył swą długą podróż z Palermo na Sycylii do Rzymu. Kiedy wysiadał z pociągu, wschodziło słońce. Podróżni rozproszyli się we wszystkich kierunkach. Alfredo stał przez chwilę samotnie, niezdecydowany. Nie miał z sobą dużego bagażu. Powoli poszedł w kierunku stacji kolejki podziemnej i pojechał w kierunku Watykanu. Potem przeszedł jeszcze dwie przecznice, minął kolumnadę Berniniego i stanął na placu świętego Piotra. Przed monumentalnym frontonem bazyliki ukląkł jak do modlitwy. Było wcześnie, na ogromnej kamiennej przestrzeni było zaledwie kilka osób. Potem wyciągnął coś z kieszeni i nagle, zamienił się w płonącą pochodnię. Widok bijącego w niebo ognia i dymu zaalarmował przechodniów. Ktoś usiłował zdusić płomienie, ktoś inny wezwał karetkę pogotowia. Zjawiła się watykańska straż porządkowa. Ormando był już nieprzytomny. Zabrano go do szpitala, gdzie przez jedenaście dni leżał w agonii. Dokumenty i listy, jakie miał przy sobie - zabrali kościelni urzędnicy. Nie chcieli ich oddać nawet najbliższej rodzinie. Źródła kościelne, a za nimi część prasy katolickiej rozgłosiła, że przed bazyliką Piotrową podpalił się jakiś pomyleniec. I pewnie nikt nigdy nie dowiedziałby się, kto i dlaczego dokonał tam aktu samospalenia, gdyby nie przezorność. Alfredo Ormando wysłał kopię listu pożegnalnego do agencji prasowej. Pisał w nim, że jest gejem, że czuł się prześladowany i dyskryminowany przez Kościół katolicki. Jako wyraz dramatycznego protestu, wybrał śmierć w płomieniach w stolicy chrześcijaństwa. Śmierć o wielkiej sile symbolu - tak bowiem ginęli pierwsi męczennicy za wiarę.
Fragment listu pożegnalnego: "Mam nadzieję, że moje przesłanie zostanie przez NICH zrozumiane. Protestuję przeciwko Kościołowi, który demonizuje homoseksualizm - a z nim całą Naturę, bowiem homoseksualizm jest dzieckiem Matki Natury. Błagam o wybaczenie, że się urodziłem, że zatrułem powietrze mym oddechem, to samo powietrze, którym oddychacie i Wy, że ośmieliłem się sądzić, iż jestem wolnym człowiekiem, że nie zaakceptowałem twierdzenia, iż jestem inny niż Wy, że uważałem homoseksualizm za wytwór Matki Natury, za to, że czułem się równy heteroseksualistom, że chciałem zostać pisarzem, że marzyłem i śmiałem się. Przepraszam cały drogi mi i zraniony przez chrześcijaństwo świat za jego wyrodne występki przeciw naturze. Nie stawiajcie kamienia na moim grobie, by nikt nie mógł zmoczyć go łzą. Jeśli benzyna nie zamieniła mnie w popiół, spalcie me szczątki i rozsypcie po całym Rzymie..."
Homofobia zabija. Nienawiść do gejów zbiera obfite krwawe żniwo nawet w naszych czasach, kiedy nie płoną już stosy. Kto zatruwa umysły ludzi, kto zaraża ich śmiertelnym grzechem nietolerancji? Kogo należy winić za narastającą na całym świecie falę przemocy przeciwko ludziom, których jedyną przewiną jest ich odmienna orientacja seksualna? Kto dał komukolwiek prawo, by osądzać współbliźnich za to, że natura stworzyła ich innymi niż większość? Dzień samospalenia Alfredo Ormando, 13 stycznia, ogłoszony został dniem walki z nietolerancją wobec gejów na tle religijnym. Tego dnia, na placu świętego piotra w Watykanie zbierają się katolicy-geje, by protestować przeciwko kościelnej "duchowej przemocy" i żądać uznania ich "dziećmi tego samego Boga". W roku 2002, największa włoska organizacja gejowska Arcigay, zwróciła się do papieża Jana Pawła Drugiego z prośbą o wyznaczenie Alfredo świętym patronem dla gejów - wiernych Kościoła katolickiego. Do włoskich gejów zaś zaapelowała o zebranie się na placu św. Piotra na modlitwę w tej intencji.
Alfredo pozostawił po sobie setki listów, wierszy i opowiadań. Na ich podstawie, o jego życiu i śmierci nakręcony został film dokumentalny pod tytułem "Płomień Alfreda". Przemierzamy w nim po jego śladach ulice monumentalnego i pokrytego patyną Palermo, odwiedzamy wioskę, w której się urodził i klasztor, gdzie spędził w zamknięciu dwa lata. Staramy się zrozumieć, dlaczego zdecydował się na tak desperacji krok jak męczeńska, samobójcza śmierć. W klasztornej celi, nad łóżkiem w którym spał, wisi krzyż. W jednym z listów napisał "Pomiędzy piątkiem i sobotą zniszczyłem wszystkie moje fotografie. Nie pozostawiłem żadnej, z wyjątkiem zdjęcia w prawie jazdy i bilecie miesięcznym na autobus. Tak jakbym nigdy nie istniał. Jednym ruchem uwolnię się od wszystkiego. W ciągu całego 39-cio letniego życia nie osiągnąłem wiele. Nie obawiam się śmierci. Powrócę do mego prawdziwego domu, który opuściłem, by narodzić się w ohydnym ciele, by doświadczyć ohydnej dyskryminacji i moralnej degradacji".
Tomek Juszkowski
wersja do druku
wyślij na adres e-mail
Twój komentarz
Święty patron dla gejów?
klip realaudio
klip realvideo
artykuł IS
szukaj w hiacyncie
witryna WWW
e-mail
Brak komenatrzy do artykułu inne komentarze na forum IS
'''Dwóch Włochów – Francesco Zanardi i Manuel Incorvaia, którzy od miesiąca prowadzą protest głodowy, poprosili o azyl polityczny w Hiszpanii, gdzie jako homoseksualiści będą mogli korzystają z pełni praw obywatelskich: pobrać się, stworzyć wspólnotę majątkową, rozliczać się zrazem wobec fiskusa, dziedziczyć po sobie, a także wychowywać dzieci.'''

Obaj czują się we własnym kraju dyskryminowani i prześladowani dlatego, że są gejowską parą. Miesiąc wcześniej podjęli protest głodowy aby zwrócić uwagę mediów i polityków na sytuację lesbijek, gejów, bi- i transseksualistów w swoim kraju. Chcą skłonić włoski parlament do zajęcia się sprawą związków cywilnych osób tej samej płci. Francesco i Manuel napisali w tej sprawie list do wszystkich deputowanych i senatorów. Mówią, że jak dotąd uzyskali odpowiedź tylko od trzech z nich.

Francesco Zanardi ma 38 lat i jest przedsiębiorcą z branży komputerowej i jednym z założycieli włoskiego ruchu gejowskiego. 22 letni Manuel Incorvaia jest bezrobotnym od 2007 r. i pochodzi z miejscowości Villapiana w południowych Włoszech.

Na kwestię cywilnych związków osób tej samej płci zwracała grupa deputowanych Parlamentu Europejskiego (Intergroup on Gay and Lesbian Rights), która w liście otwartym zaliczyła Włochy do krajów Europy traktujących społeczność LGBT w sposób najbardziej niesprawiedliwy i dyskryminujący. Choć obaj protestujący mogliby jako obywatele Unii Europejskiej bez przeszkód zamieszkać w Hiszpanii, to jednak twierdzili, że nie chodzi im tylko o siebie. Skarżyli się przy tym na właścicieli włoskich mediów, którzy nie dopuszczają do opinii publicznej informacji o proteście głodowym, który bardziej znany jest za granicą niż w ich własnym kraju. Wobec braku reakcji postanowili zwrócić się do rządu Hiszpanii poprzez jego ambasady w włoskie i watykańskie o udzielenie im azylu, jako osobom dyskryminowanym w ich ojczyźnie.

Obecny strajk głodowy pary gejowskiej nie jest najostrzejszym indywidualnym protestem w historii współczesnych Włoch. Dwanaście lat wcześniej na placu św. Piotra dokonał samospalenia pisarz Alfredo Ormando, dramatycznie manifestując przeciwko postawie i polityce kościoła katolickiego wobec chrześcijan o orientacji homoseksualnej. Obecna polityka Włoch w sprawie LGBT pozostaje pod dużym wpływem Watykanu.

Głodujący od 3 stycznia Włosi mają zamiar w ten weekend zamanifestować pod ambasadami Hiszpanii w Rzymie.