FITS (ang. flexible image transport system) – format pliku wykorzystywany do przechowywania, przekazywania oraz manipulowania obrazami zawierającymi informacje naukowe. Jest najczęściej stosowanym formatem w zagadnieniach związanych z astronomią; wykorzystują go agencje NASA oraz IAU[1]. W przeciwieństwie do wielu innych formatów, został zaprojektowany także do przechowywania informacji naukowych i w związku z tym istnieje możliwość zapisania wielu dodatkowych danych wraz z oryginalnymi metadanymi[2].
Główną zaletą formatu jest to, że metadane obrazów przechowywane są w nagłówku zapisanym standardowymi znakami ASCII, co powoduje, że jest on czytelny dla człowieka. Każdy plik w formacie FITS składa się z co najmniej jednego nagłówka zawierającego 80-znakowe bloki znaków ASCII kodujących pary klucz/wartość. Pary te mogą dostarczać informacji o wielkości i wymiarach obrazu, format danych, komentarze oraz dowolną inną informację, jaką autor tam umieści.
Potrzeba zaprojektowania nowego formatu pliku narodziła się wraz z potrzeba przekazywania obrazów oraz danych astronomicznych z jednej organizacji do innej. Pracę nad formatem rozpoczęli Don Wells oraz Ron Harten około roku 1976. Stworzyli wtedy format, który składał się z jednego nagłówka oraz sekcji danych następującej po nim. W styczniu 1979 została sformowana grupa, której zadaniem było stworzenie standardu zapisu danych astronomicznych. Pierwsza wersja formatu, zwanego także Basic FITS, została ukończona 28 marca 1979[3]. W 1981, po przetestowaniu formatu na kilku różnych systemach komputerowych, oficjalnie opublikowano pierwszą wersję formatu, a w 1982 format został zatwierdzony przez IAU jako standard[4].
W ogólności plik w formacie FITS powinien się składać z co najmniej jednego nagłówka oraz bloku danych następujących po nim. Blok taki nazywany jest HDU (Header-Data Unit). Plik składający się z jednego bloku HDU nazywany jest plikiem SIF (od Single Image FITS), natomiast plik składający się z wielu jednostek HDU nazywany jest plikiem MEF (Multi-Extension FITS)[4].
Hol Sykstyński w Bibliotece Watykańskiej


'''Biblioteka Watykańska będąca jednym z najstarszych istniejących zbiorów książek rozpoczęła digitalizację swoich rękopisów.

Przygotowania do tego przedsięwzięcia trwały 2 lata, a samo skanowanie 80 tys. pozycji liczących 40 mln stron potrwa 10 lat.
Skany będą zapisywane w formacie FITS, stosowanym m.in. przez NASA i IAU. Format został opracowany specjalnie do przechowywania, przekazywania oraz manipulowania obrazami zawierającymi informacje naukowe.