The great white shark is one of the most recognized marine creatures on Earth. This shark possesses notable characteristics, including its massive size (up to 20 feet and 7,000 pounds) and diving to nearly 4,000 foot depths. Great whites are also a big conservation concern given their relatively low numbers in the world’s oceans. In a major scientific step to understand the biology of this iconic apex predator and sharks in general, the entire genome of the white shark has now been decoded in detail.
Decoding the white shark’s genome revealed not only its huge size – one-and-a-half times the size of the human genome – but also a plethora of genetic changes that could be behind the evolutionary success of large-bodied and long-lived sharks. The researchers found striking occur- rences of specific DNA sequence changes indicating molecular adaptation (also known as positive selection) in numerous genes with important roles in maintaining genome stability – the genetic defense mechanisms that counteract the accumulation of damage to a species’ DNA, thereby preserving the integrity of the genome.
These adaptive sequence changes were found in genes intimately tied to DNA repair, DNA damage response, and DNA damage tolerance, among other genes. The opposite phenomenon, genome instability, which results from accumulated DNA damage, is well known to predispose humans to numerous cancers and age-related diseases. The findings are reported in the ‘Latest Articles’ section of the journal Proceedings of the National Academy of Sciences, USA.
To read more, follow the link below:
Independent Colleges and Universities of Florida
'''Naukowcy z Nova Southeastern University, Cornell University College of Veterinary Medicine oraz Monterey Bay Aquarium zsekwncjonowali kompletny genom żałracza białego składający się z 4,63 miliarda par zasad, a więc półtora raza większy od genomu ludzkiego. DNA rekina porównywano następnie z genomem innych kręgowców, m.in rekina wielorybiego i człowieka. Dzięki badaniu potwierdzono, że długowieczność tego gatunku zależna jest od stabilności genomu i wielu genów służących do naprawiania DNA.'''

Około 60% genomu żarłacza błękitnego stanowiły powtarzające się fragmenty DNA, z czego znaczna część to retrotranspozony typu LINEs (Long interspersed nuclear element) tworzące przerwy w niciach DNA wymagające naprawy. Duża częstotliwość takich przerw może powodować większą niestabilność genomu i przyczyniać się do nowotworzenia, jednak presja selekcyjna badanych rekinów doprowadziła do tego, że ich odporność na raka jest znacznie większa. U żarłacza białego występuje wiele genów służących do naprawiania DNA i uaktywniających odpowiedź na uszkodzenia, co stabilizuje genom. Ponieważ ryby te są znane także z dużej czułości zapachowej, spodziewano się też odkrycia licznych genów receptorów węchowych. W genomie było ich jednak niewiele, za to odkryto inną grupę kilkunastu genów (''vomeronasal genes''), które mogłyby odpowiadać za rozpoznawanie zapachu.

Żarłacze białe przedstawiane są w dziełach kultury masowej jako bardzo groźne dla człowieka zwierzęta. Jak stwierdził jeden z autorów badań, Michael Stanhope, w rzeczywistości to ludzie zabijają je znacznie częściej z powodu przekonań dotyczących skuteczności medycyny alternatywnej. Zakłada przy tym, że lepsze poznanie biologii tych kręgowców może zmienić ich obraz w świadomości ludzi.