విన్సెంట్ వాన్ గోహ్
విన్సెంట్ విల్లెం వాన్ గోహ్ 1853 మార్చి 30న దక్షిణ నెదర్లాండ్స్ లో ఉత్తర బ్రబంట్ యొక్క ప్రాంతంలో ఉన్న బ్రేడాకి చాలా దగ్గరలో ఉన్న ఒక గ్రామం అయిన గ్రూట్-జాన్దేర్ట్లో జన్మించాడు.[8] అతను అన్న కర్నేలియా కార్బెంటస్ మరియు డచ్ పునరుద్దరించబడిన చర్చి యొక్క మంత్రి అయిన థియోడారస్ వాన్ గోహ్ యొక్క కుమారుడు. విన్సెంట్ తన తాత మరియు కచ్చితంగా ఒక సంవత్సరం ముందు మృతశిశువుగా జన్మించిన మొదటి సోదరుడు యొక్క అదే పేరును పెట్టబడ్డాడు.[9] ఈ విధంగా ఒక పేరును తిరిగి వినియోగించే అలవాటు అసాధారణమైనది ఏమీ కాదు. విన్సెంట్ అనేది వాన్ గోహ్ కుటుంబంలో ఒక సాధారణమైన పేరు; అతని తాత (1789–1874) 1811 లో యూనివర్సిటీ ఆఫ్ లీడెన్ నుండి దేవుడు మరియు మతపరమైన వాస్తవాలను అభ్యసించే శాస్త్రంలో పట్టా పొందాడు. విన్సెంట్ తాతకి ఆరుగురు కుమారులు, వాన్ గోహ్ ఉత్తరాలలో "అంకుల్ సెంట్" అని సూచించబడే మరొక విన్సెంట్ తో పాటుగా వారిలో ముగ్గురు కళల యొక్క వ్యాపారులు అయ్యారు. విన్సెంట్ తాత అతని యొక్క సొంత తండ్రి యొక్క మామయ్య మరియు విజయవంతమైన శిల్పి అయిన విన్సెంట్ వాన్ గోహ్ (1729–1802) పేరును పెట్టబడ్డాడు.[10] చిత్రలేఖనం మరియు మతం అను రెండు వృత్తులకి వాన్ గోహ్ కుటుంబం ఆకర్షించబడింది. అతని సోదరుడు థియోడారస్ (థియో) 1857 మే 1న జన్మించాడు. అతనికి మరొక సోదరుడు కోర్ మరియు ముగ్గురు సోదరీమణులు: ఎలిసబెత్, అన్న మరియు విల్లెమిన (విల్) ఉన్నారు.[11]
బందా సింగ్ బహదూర్
భాయ్ కహాన్ సింగ్ నభా రాసిన మహాన్ కోశ్ అన్న సిక్ఖు విజ్ఞాన సర్వస్వం ప్రకారం - ఆయన జమ్మూ ప్రాంతంలోని రాజౌరీ కానీ, పంజాబ్ లోని దౌబాకి కానీ చెందిన మిన్హాస్ రాజ్ పుత్. పి.ఎన్.బలి ఆయనను మొహ్యాల్ బ్రాహ్మణుడిగా భావించారు.[5] బలి రాసిన మోహ్యాల్ హిస్టరీ పుస్తకం ప్రకారం జమ్మూ కాశ్మీర్ లోని శివాలిక్ పర్వత శ్రేణుల వద్ద గల బందా పూంఛ్ తాలూకాలోని మెంధర్ జిల్లాలో 1670 అక్టోబరు 27న జన్మించారు. హరీం రాయ్ ఆయనను పంజాబీ ఖత్రీ లేక రాజ్ పుత్ గా భావించారు.[6] జైనీ బుధ్ సింగ్ అనే సుప్రసిద్ధ పండితుడు తన ప్రఖ్యాత గ్రంథం ఛొవెన్ రతన్లో బందా బహదూర్ పుట్టుకతో బ్రాహ్మణుడని భావించారు. హర్జీందర్ సింగ్ దిల్జీర్ తన పుస్తకం సిక్ఖు త్వారీఖ్ (1469-2008) (అమృత్ సర్ సింగ్ సోదరులు, 2008లో 5 సంపుటాల గ్రంథంగా ప్రచురించారు) లో బందా సింగ్ ను పుట్టుకతో రాజపుత్ గా పేర్కొన్నారు. 1670లో లచ్మణ్ దాస్ గా జన్మించిన ఆయన 16వ యేట ఇంటిని వదిలి, దిమ్మరులైన హిందూ సాధువుల గుంపులో కలిసిపోయారు. ఆయన రెండు సంవత్సరాల కాలాన్ని ఇద్దరు సాధువుల (జానకీ దాస్ తర్వాత రాందాస్) వద్ద గడిపారు, ఆపైన బాబా లూనియాను, బుర్హాన్ పూర్ వద్ద కలుసుకున్నారు. 1696లో ఆయన గురు గోవింద్ సింగ్ను కన్ఖల్, హరిద్వార్ వద్ద కొద్ది సమయం కలుసుకున్నారు. ఈ సంఘటన తర్వాత ఆయనను గోవింద్ సింగ్ ఆగస్టు 1708లో సందర్శించారు. అయితే దల్జీర్ వ్రాసిన ఈ కథనాన్ని కొందరు సిక్ఖులు సవాలుచేశారు.[7][8]