సెక్యులరిజం
సెక్యులరిజం అనే పదాన్ని మొదటిసారిగా బ్రిటిషు రచయిత 'జార్జి హోలియోక్' 1846 లో ఉపయోగించాడు.[2] ఈ పదము క్రొత్తదైననూ, 'స్వతంత్ర ఆలోచన' గా మరియు సాధారణ వ్యాఖ్యగా చరిత్రలో కానవస్తుంది. ప్రత్యేకంగా, తొలి సెక్యులర్ భావాలు తత్వము మరియు మతమును విడిచేసి చూసే విధము, అవెర్రోజ్ (ఇబ్న్ రుష్ద్) తత్వములోను, అవెర్రోయిజం తాత్విక పాఠశాలలో కనబడుతుంది.[3][4] హోలియోక్ 'సెక్యులరిజం' అనే పదాన్ని సృష్టించి, మతమునుండి సమాజాన్ని వేరుచేసి, సమాజాభివృద్ధికొరకు తన సూచనలిచ్చాడు. దీనిలో మతాన్ని విమర్శించడము గాని, వ్యాఖ్యలు చేయడము గాని చేయలేదు. తనవాదనలో "సెక్యులరిజం, క్రైస్తవమతానికి వ్యతిరేకి కాదు, ఇదో స్వేచ్ఛాయుత ఆలోచన" అని అన్నాడు. ఇంకనూ "ఇది క్రైస్తవ మతాన్ని ప్రశ్నించదు, మతము యొక్క అస్థిత్వాన్ని, హేతువునూ ప్రశ్నించదు, సెక్యులరిజంలో వున్న జ్ఞానాన్ని ముందుపెడుతుంది మరియు ప్రోత్సహిస్తుంది" అన్నాడు. సామాజిక జీవితాలకు కావలసిన వనరులను చూపెడుతుంది, మరియు పలు మతాల వారికి సామాజిక స్థితిగతుల శాస్త్రాలను బోధిస్తుంది.[5]
మార్క్సిజం
1883లో మార్క్స్ యొక్క మరణం తరువాత, ప్రపంచవ్యాప్తంగా అనేక సమూహాలు మార్క్సిజాన్ని తమ రాజకీయాలు మరియు విధానాలకు సైద్ధాంతిక ఆధారంగా పేర్కొన్నాయి, ఇవి తరచు నాటకీయంగా వేరుగా మరియు విరుద్ధంగా ఋజువయ్యాయి. మొదటి ప్రధాన రాజకీయ విభేదాలు, సామ్యవాదానికి మార్పు ఉనికిలో ఉన్న బూర్జువావాద పార్లమెంటేరియన్ విధానంలో సాధ్యపడవచ్చని వాదించే 'సంస్కరణ వాదులు', మరియు సామ్యవాద వ్యవస్థకు మార్పు కొరకు ఒక విప్లవం మరియు పెట్టుబడిదారీ రాజ్యం యొక్క రద్దు అవసరమనే కమూనిస్ట్‌ల మధ్య ఏర్పడ్డాయి. తరువాతి కాలంలో సామ్యవాద ప్రజాస్వామ్యంగా పిలువబడిన 'సంస్కరణవాద' ధోరణి, సెకండ్ ఇంటర్నేషనల్‌‌తో అనుబంధం కలిగిన అధిక భాగం పార్టీలలో ప్రాధాన్యత పొందింది మరియు ఈ పార్టీలు మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో తమ స్వంత ప్రభుత్వాలకు మద్దతునిచ్చాయి. ఈ సమస్య కమ్యూనిస్ట్‌లు విడిపోవడానికి, థర్డ్ ఇంటర్నేషనల్‌లో సభ్యులుగా మారిన తమ స్వంత పార్టీలను ఏర్పాటు చేయడానికి కారణమైంది.