ఏల్చూరి విజయరాఘవ రావు
విజయరాఘవ రావు గారు శ్రీ ఏల్చూరి రామయ్య,సుబ్బాయమ్మ దంపతుల ద్వితీయ సంతానంగా 1925, నవంబర్ 3 న జన్మించారు. ఆయన పసి బిడ్డగా ఉండగానె తండ్రి కాలం చేశారు. వీరి అన్నగారు నయాగరా కవుల్లో ఒకరైన శ్రీ ఏల్చూరి సుబ్రహ్మణ్యం గారు. తండ్రి గారి నుంచి ఆయనకు సంగీతాభిమానం సంక్రమించింది.ఆయనకు తెలుగు, ఇంగ్లీష్, హిందీలతో బాటుగా బెంగాలీవంటి ఇతరభాషలు కూడా క్షుణ్ణంగా వచ్చు. విజయరాఘవరావు తన కళాజీవితాన్ని భరతనాట్యంతో మొదలు పెట్టినప్పటికీ, ఆయన వేణువునేకాక, వాద్యబృంద నిర్వహణనూ, మెళుకువలనూ, స్వరరచననూ, సంగీతప్రసంగాలనూ అద్భుతంగా నిర్వహించారు. ఇవన్నీకాక సుబ్రహ్మణ్యంగారి సోదరుడిగా తెలుగు కవిత్వమూ, కథలూ, ఇంగ్లీషులో రచనలూ చేశారు.[2]
విజయేందర్ సింగ్
విజయేందర్ హర్యానాలోని భివాని ప్రాంతమునకు చెందిన కల్వాస్ గ్రామములో|5|km|mi}} భారతీయ కుటుంబములో 1985 అక్టోబరు 29 న జన్మించాడు. అతని తండ్రి మహిపాల్ సింగ్ బెనివాల్ హర్యానా రోడ్డు మార్గమునకు చెందిన బస్ డ్రైవర్ మరియు అతని తల్లి ఒక గృహిణి. అతని తండ్రి విజయేందర్ మరియు అతని అన్న మనోజ్ ల చదువుకు కావలసిన డబ్బు కొరకు అధిక సమయము బస్సు నడిపేవాడు.[1][2] విజయేందర్ తన చదువులోని మొదటి దశ కల్వాస్ లో పూర్తి చేసాడు, రెండవ స్థాయి భివానీ లోను మరియు చివరకు తన డిగ్రీను వైష్ కళాశాలలోను పూర్తి చేసాడు.[3] 1990 లో, బాక్సర్ రాజ్ కుమార్ సంగ్వాన్ అర్జున అవార్డ్ సంపాదించడముతో భారత దేశములో బాక్సింగ్ పట్ల మోజు పెరిగింది. ఈ ఆట భారత దేశములో గొప్ప ఉద్యోగములకు ఒక రాజమార్గము అయింది.[4] బీదరికములో ఉన్న తమ కుటుంబమునకు మంచి జీవితము అందించే ఉద్దేశముతో విజయేందర్ మరియు అతని పెద్ద అన్న మనోజ్ లు బాక్సింగ్ నేర్చుకోవాలి అని నిర్ణయించుకున్నారు. అంతకు ముందు బాక్సర్ గా ఉన్న తన అన్న మనోజ్ నుంచి విజయేందర్ బాక్సింగ్ లో చేరాలి అన్న స్ఫూర్తిని పొందాడు.[5] 1998లో మనోజ్ తన బాక్సింగ్ ఆట యొక్క సాధకములతో భారత సైన్యములో చేరగలిగిన తరువాత, అతను విజయేందర్ బాక్సింగ్ శిక్షణను కొనసాగించడానికి కావలసిన ఆర్థిక సహకారము అందించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.[4] విజయేందర్ యొక్క తల్లితండ్రులు కూడా అతనికి బాక్సింగ్ పట్ల ఉన్న ఇష్టము మరియు అతని నైపుణ్యము గమనించి, అతనిని తన చదువు కొనసాగించమని ఒత్తిడి చేయకూడదని నిర్ణయించుకున్నారు. విజయేందర్ కు, బాక్సింగ్ ఇష్టము మరియు తీవ్రమైన ఇష్టముల స్థాయి నుండి త్వరగానే వృత్తిగా స్థిరపడడానికి అవకాశాముగా మారిపోయింది.[6]