సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * [1] భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది,. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
ప్రకటనలు
ప్రకటనలను రాజ్యాంగ పరముగా భావ మరియు మాటాడే స్వాతంత్ర్యముతో సమానముగా పోల్చారు. [56] అందుచే ప్రకటనలను విమర్శించటము లేదా ఆపటానికి ప్రయత్నించటము లేదా ప్రకటనలు నిషేధించటము అనేది మూలమైన హక్కులను ఉల్లంఘించినట్టు అవుతుంది (ఫస్ట్ అమెండ్మెంట్ఇన్ ది USA) మరియు వ్యాపారం నుంచి సమష్టి ప్రతిఘటనను ఇంకా ముఖ్యముగా ప్రకటనల వర్గము నుండి పొందుతుంది. “ఇప్పటికీ లేదా రాబోయే కాలములో, ఎన్ని కేసులైనా మరియు వారి మార్గమును కోర్టు విధానములోనే పరిష్కరించుకుంటారు, దీని వల్ల ప్రభుత్వ శాసనాలు నిషేదించవచ్చు...వ్యాపార ప్రసంగము(ఉదా. ప్రకటనలు లేదా ఫుడ్ లేబుల్ )వీటి ఆధారముతో పౌరుల మరియు కార్పోరేషన్ ల ఫస్ట్ అమెండ్మెంట్ హక్కులైన స్వేచ్చగా మాట్లాడటము లేదా స్వేచ్చగా పత్రిక నడపటము అతిక్రమించేటట్టు చేస్తుంది.
ఈ వాదనకు ఉదాహరణ పొగాకు లేదా మధ్యమునకు ప్రకటనలు, కానీ ప్రకటనలు మెయిల్ ద్వారా లేదా ఫ్లైఎర్స్ (అడ్డుపడే మెయిల్ బాక్స్లు ), ఫోన్ ద్వారా ప్రకటనలు, ఇంటర్నెట్ లో మరియు పిల్లల కోసము ప్రకటనలు చేయడము. వివిధ చట్ట పరిమితులు స్పామింగ్ కు ఉన్నాయి, మొబైల్ ఫోన్ల పై ప్రకటనలు, పిల్లలను ఉద్దేశింపబడినవి, పొగాకు, మధ్యము లను యుస్,EU ఇంకా వేర్వేరు దేశాలు ప్రవేశపెట్టాయి. 
వ్యాపార వర్గము మాత్రమే ప్రకటనలకు ఉన్న పరిమితులను వ్యతిరేకించటము లేదు. ప్రకటనలు అనేది భావాలను చూపించేదిగా స్థిరముగా నవీన సంఘములో నాటుకుపోయింది.సమీక్షనలలో ఉదా. ప్రకటనలు సామాన్యముగా స్వాగత సమాచారముగా చూడటము జరిగింది మరియు అరుదుగా దీనిని విసుగుగా భావిస్తున్నారు . అత్యంత నీచమైనదేమిటంటే దీనిని కావాల్సిన కీడుగా సహిస్తున్నారు మరియు తరచుగా దీని వినోదపు విలువను చూపిస్తున్నారు. ప్రకటనలను పరిమితము చేసే ఏ చట్టమైనా విమర్శకులను సంతృప్తి పరచటములో విఫలమైనది, పైగా దీని సత్ప్రభావాలు ఇంకా మున్ముందు ప్రకటనల ఆవశ్యకతను తెలియచేస్తున్నారు.
మక్ చేస్నీ, ప్రభుత్వము ఎటువంటి శాసనములు వచ్చినప్పుడు ఎల్లవేళలా ఆప్రమత్తముగా ఉండాలి , కానీ ఖచ్చితముగా ఇది ఒక్కటే మన సంఘములో ఉన్న ఏకైక ప్రజాస్వామ్య విరుద్దమైనది కాదు . ...కార్పొరేషన్లు ఇంకా ధనవంతులు దేవుళ్ళు ఇంకా రాజవంశములోలాగా అనుభవిస్తారు ” మరియు “మార్కెట్లు విలువ లేకుండా లేదా తటస్థముగా ; వీరు ఎక్కువ డబ్బు ఉన్న వారి లాభము కోసం పనిచేయటమే కాకుండా అన్నివిధాలా వాటి స్వభావ రీత్యా లాభాన్ని నొక్కివక్కాళిస్తాయి. అందుచే, ప్రకటనలు లేదా ఫుడ్ లేబుల్ మీద వాదన లేదా ప్రచార సహాయములు ప్రసంగాలు ...ఒకవేళ హక్కులను ఫస్ట్ అమెండ్మెంట్ రక్షిస్తే ప్రభావవంతముగా పౌరసత్వము నియమింపబడుతుంది, మరియు ఈ హక్కులను వాడటమువల్ల మితిమీరిన రాజకీయ అధికారము ఇంకా పౌరులు అదే హక్కులను మరియు/లేదా రాజ్యాంగ హక్కులను అమలుచేయటానికి బలహీనపరుస్తోంది , తర్వాత ఇది అవసరములేకుండా న్యాయముగా ఫస్ట్ అమెండ్మెంట్ తో రక్షింపబడినది.” దీనికితోడు, “ఎవరికైతే ఉచితముగా అచ్చువేయటములో శక్తి ఉన్నదో వారు జనసమూహాలలో మాట్లాడటానికి ఇంకా లేకపోవటాన్ని నిర్ణయించే స్థాయిలో ఉన్నారు”. 
విమర్శకులు వారి ధోరణిలో వాదిస్తూ, ప్రకటనలు రాజ్యాంగ హక్కైన ప్రైవసీని భంగపరుస్తున్నాయి. వేరోకవిధముగా,ప్రకటనలు భౌతికముగా ప్రైవసీని ముట్టడిస్తున్నాయి, ఇది వినియోగదారుల లేదా గురి పెట్టిన వర్గాల సమ్మతి లేదా తెలియకుండా వారి వ్యక్తిగతమైన విషయాలను, సమాచారమును వాడుకుంటుంది.