వైద్యం వేంకటేశ్వరాచార్యులు
వైద్యం వేంకటేశ్వరాచార్యులు కర్నూలు మండలం రేమట గ్రామానికి చెందిన కృష్ణమ్మ, వి.పురుషోత్తం దంపతులకు కర్నూలులో01.04.1951 ఏప్రెల్‌ ఒకటిన జన్మించిన వైద్యం వేంకటేశ్వరాచార్యులు కర్నూలులోనే పెరిగారు. పాఠశాల విద్యను ఎసిపిపి ఉన్నతపాఠశాల ఉలిందకొండలో చదివారు. కళాశాల విద్యను మహబూబ్ నగర్ జిల్లాలోని మహారాణి ఆదిలక్ష్మమ్మ ఆర్ట్స్‌ అండ్‌ సైన్స్‌ కళాశాల గద్వాలలో చదివారు. స్నాతకోత్తరవిద్యను దూరవిద్యలో ఆంధ్ర విశ్వవిద్యాలయం విశాఖపట్నంలో చదివారు. 1975 నుండి 1999 వరకు సిల్వర్ జూబిలీ డిగ్రీ కళాశాల, కర్నూలు, 1999 నుండి 2004 వరకు ప్రభుత్వ డిగ్రీకళాశాల నంద్యాలలో, 2004 నుండి 2009 వరకు ప్రభుత్వ డిగ్రీకళాశాల బనగానపల్లెలో ఆచార్యులుగా పనిచేశారు. సుప్రసిద్ద కవులు కపిలవాయి లింగమూర్తి, ఆచార్య బిరుదురాజు రామరాజు, గడియారం రామకృష్ణ శర్మ, డా.శ్రీరంగాచార్య, సాహిత్య సాంగత్యంలో సాహిత్యంపై మమకారమేర్పడి రచనకు శ్రీకారం చుట్టారు.[1]
హేమా రామచంద్రన్
హేమా రామచంద్రన్ తండ్రి శాస్త్రవేత్త, తల్లి గృహిణి. ఆమె చిన్నతనం నుండి ఆమె తండ్రి ప్రశ్నించడం, విస్తారంగా విఙానం సంపాదించడం మరియు పుస్తకాలను అధ్యయనం చేయడం నేర్పాడు. 
అయినా చిన్నవయసులో విఙానార్జన మరియు పుస్తకాలను చదవడం ఆమెకు ఆమె సోదరిడికి అసౌకర్యం కలిగించింది. చిన్నవయసు నుండి ఆమెకు శాస్త్రవేత్త కావాలని అనుకున్నది.
ఆమె తల్లితండ్రులు వారిని ప్రత్యేకంగా పెంచారు. ఆమె తల్లితండ్రులు మగపిల్లలకు ఆడపిల్లలకు భేదం కాకుండా పెంచడం ఆమె అదృష్టమని ఆమె మాటలద్వారా తెలుస్తుంది. తల్లితండ్రులు ఇద్దరు పిల్లలను శాస్త్రవేత్త కావడమే లక్ష్యంగా చదవాలని సూచించారు. ఆమె తల్లితండ్రులు ఆడపిల్లగా ఆమె చేసేఏపనిని నిరోధించలేదు. సాధారణంగా డిగ్రీ పూర్తికాగానే అందరి తల్లితండ్రులలా వివాహం చేసుకొమ్మని చెప్పకుండా వారామెను పైచదువులు చదవమని ప్రోత్సహించారు. ఆమె హాస్టల్‌లో ఉంటూ చదువు పూర్తిచేసి ఉద్యోగంలో చేరింది. వివాహంచేసుకోకుండా ఉద్యోగంలో చేరినందుకు బంధువులు విమర్శిస్తున్నా ఆమె తల్లితండ్రులు వాటిని లక్ష్యపెట్టక ఆమెకు రక్షణకవచంలా నిలిచారు.
హేమా రామచంద్రన్ మహిళా శాస్త్రవేత్తగా ఉండడం కష్టం కాకున్నా మహిళాశాస్త్రవేత్తగా జీవితాన్ని నిర్వహించడం శ్రమతోకూడుకున్నదని ఆఅభిప్రాయపడింది. ఆమె చదువు చాలా వరకు కోఎజ్యుకేషన్‌లో కొనసాగింది. దృఢమైన ఆరోగ్యవంతమైన శరీరనిర్మాణం ఉన్నందున ఆమె మగపిల్లలతో క్రీడలు మొదలైనవాటిలో పోటీపడుతూ వచ్చింది. అలా ఆమె మగవారు మహిళకు సమానులే కాని అతీతం కాదని భావించింది. సాధారణంగా ఆదపిల్లలు తోటి మగపిల్లలతో మాట్లాడడానికి సిగ్గుపడుతుంటారని అందువలన మగపిల్లలకు ఆడపిల్లలకు దూరం మరింత పెరిగి కొన్ని విభిన్న అభిప్రాయాలు తలెత్తడానికి కారణం ఔతుందని భావించింది. ఈ విధానం సమాజం, సహచరులు మరియు కుటుంబసభ్యులకు ఆడపిల్లలు అన్నింటికీ తగినవారు కాదని, అమూల్యమైనవారని, ప్రశాంతమైనవారని మరియు ప్రత్యేకమైనవారని అభిప్రాయం ఏర్పడేలా చేస్తుందని ఆమె అభిప్రాయపడింది.