భారత క్రికెట్ జట్టు
1970 దశాబ్దం ద్వితీయార్థం నుంచి టెస్టులలో భారత్ బలంగా తయారైంది. 1976లో క్లైవ్ లాయిడ్ నేతృత్వంలోని వెస్ట్‌ఇండీస్ జట్టుతో జరిగిన టెస్ట్ మ్యాచ్‌లో 403 పరుగుల లక్ష్యాన్ని ఛేదింది భారత్ రికార్డు సాధించింది. నాల్గవ ఇన్నింగ్సులో గుండప్ప విశ్వనాథ్ 112 పరుగులు సాధించాడు. 1976లోనే న్యూజీలాండ్‌పై మరో రికార్డు సాధించింది. కాన్పూర్లో జరిగిన టెస్టులో 524 పరుగులు సాధించి (9 వికెట్లకు) ఇన్నింగ్సు డిక్లేర్ చేసింది. ఆ టెస్టులో ఎవరూ సెంచరీ సాధించకున్ననూ ఆరుగురు బ్యాట్స్‌మెన్లు 50కు పైగా పరుగులు సాధించడం గమనార్హం. ఆ ఇన్నింగ్సులోని మరో విశేషం మొత్తం 11 క్రికెటర్లు రెండంకెల స్కోరును చేయడం. ప్రపంచ టెస్ట్ క్రికెట్‌లో అప్పటికి ఇలాంటిది 8వ సారి మాత్రమే.
బ్యాటింగ్ (క్రికెట్)
అంతర్జాతీయ వన్డేలలో మిడిల్ ఆర్డర్ బ్యాట్స్‌మన్‌లు అత్యంత విలువైన ఆస్తిగా పరిగణించబడతారు. దీనికి కారణం వీరు 50 ఓవర్ల మధ్య భాగంలో జట్టు స్థితిని బలోపేతం చేసే బాధ్యత కలిగి ఉంటారు. మిడిల్-ఆర్డర్ బ్యాటింగు లక్షణం -ఎక్కువగా ఒక"ట్లు", రెండు పరుగులు తీయడం, అప్పుడప్పుడు "బౌండరీ" (నాలుగు లేక ఆరు) చేయడం. ఓపెనర్లు మాత్రం ఎక్కువగా బౌండరీలు చేస్తూ మెరుపులాగా స్కోరు చేస్తారు. దీనికి కారణ మేంటంటే, ప్రత్యర్థి జట్టు మధ్య ఓవర్లలో ఫీల్డింగ్ ప్రతిబంధకాలను ఎత్తివేస్తుంది కాబట్టి బౌండరీల శాతం తగ్గుతుంది. మిడిల్-ఆర్డర్ బ్యాట్స్‌మన్ తరచుగా వికెట్ల మధ్య వేగంగా పరిగెత్తగల సామర్ద్యం ఆధారంగా ఎంపిక చేస్తారు. వారు సహనంగా ఆడి, పరుగులు సాధిస్తూ, మ్యాచ్ చివరి 10 ఓవర్లలో బౌలింగ్ పై దూకుడైన దాడికి రంగం సిద్ధం చేస్తారు. ఈ దాడిని సాధించేందుకు, రెండు విషయాలు అవసరము - గట్టిగా కొట్టగలిగే బ్యాట్స్‌మన్ ఉండటం, చేతిలో ఎక్కువ సంఖ్యలో వికెట్లు (ఎందుకంటే దూకుడు ఆడేటపుడు వికెట్లు కోల్పోయే అవకాశం ఎక్కువ). వన్డే క్రికెట్ మ్యాచ్ ఇన్నింగ్స్ చివరి 10 ఓవర్లు ఇన్నింగ్స్ మొత్తానికీ చాలా ఉత్కంఠభరితమైన భాగం. ఈ భాగంలో ఎక్కువ బౌండరీలు వస్తాయి. వికెట్లు పడటం కూడా ఎక్కువే. బ్యాట్స్‌మన్ సాధారణంగా ODI ఇన్నింగ్స్ మొదట్లో ఆడిన షాట్ల కంటే చివరి పది ఓవర్లలో ప్రమాదకరమైన షాట్లు ఆడతారు.