సెక్యులరిజం
సెక్యులరిజం అనే పదాన్ని మొదటిసారిగా బ్రిటిషు రచయిత 'జార్జి హోలియోక్' 1846 లో ఉపయోగించాడు.[2] ఈ పదము క్రొత్తదైననూ, 'స్వతంత్ర ఆలోచన' గా మరియు సాధారణ వ్యాఖ్యగా చరిత్రలో కానవస్తుంది. ప్రత్యేకంగా, తొలి సెక్యులర్ భావాలు తత్వము మరియు మతమును విడిచేసి చూసే విధము, అవెర్రోజ్ (ఇబ్న్ రుష్ద్) తత్వములోను, అవెర్రోయిజం తాత్విక పాఠశాలలో కనబడుతుంది.[3][4] హోలియోక్ 'సెక్యులరిజం' అనే పదాన్ని సృష్టించి, మతమునుండి సమాజాన్ని వేరుచేసి, సమాజాభివృద్ధికొరకు తన సూచనలిచ్చాడు. దీనిలో మతాన్ని విమర్శించడము గాని, వ్యాఖ్యలు చేయడము గాని చేయలేదు. తనవాదనలో "సెక్యులరిజం, క్రైస్తవమతానికి వ్యతిరేకి కాదు, ఇదో స్వేచ్ఛాయుత ఆలోచన" అని అన్నాడు. ఇంకనూ "ఇది క్రైస్తవ మతాన్ని ప్రశ్నించదు, మతము యొక్క అస్థిత్వాన్ని, హేతువునూ ప్రశ్నించదు, సెక్యులరిజంలో వున్న జ్ఞానాన్ని ముందుపెడుతుంది మరియు ప్రోత్సహిస్తుంది" అన్నాడు. సామాజిక జీవితాలకు కావలసిన వనరులను చూపెడుతుంది, మరియు పలు మతాల వారికి సామాజిక స్థితిగతుల శాస్త్రాలను బోధిస్తుంది.[5]
ఆధునిక వాదం
యుధ్ధానికి ముందు అతికొద్దిమందికి మాత్రమే రుచించిన ఆధునికవాదం, 1920వ దశాబ్దాన్ని నిర్వచించదం మొదలు పెట్టింది. యూరోపులో దాదా లాంటి సంక్లిష్టమైన ఉద్యమాలలోనూ, సర్రియలిజం లాంటి నిర్మాణాత్మక ఉద్యమాలలోనూ, బ్లూంస్బరీ గ్రూప్ లాంటి చిన్న ఉద్యమాలలోనూ అది కనిపించింది. ఈ ఆధునికవాదాల్లో ప్రతివక్కటీ కూడా, కొంతమంది పరిశీలకులు ముద్రవేసిన విధంగా, కొత్త పరిణామాలకు దారి తీసే కొత్త పధ్ధతులను నొక్కి వక్కాణించాయి. మళ్ళీ, అభిరుచివాదం ఒక శకునం : జాతీయ విద్యాలయాల భావపరంపర నుండి విడువడి, కళాకారులూ, రచయితలూ అంతర్జాతీయ ఉద్యమాల భావపరంపరను స్వీకరించారు. సర్రియలిజం, క్యూబిజం, బౌహాస్ మరియు లెనినిజం ఇవన్నీ కూడా భౌగొళిక మూలాలకు అతీతంగా అనుచరులను ప్రోగు చేసుకున్న ఉద్యమాలు.