పెద్దమనుషుల ఒప్పందం
1956లో తెలుగు మాట్లాడే ప్రాంతాలన్నీ ఏకమై ఒకే రాష్ట్రంగా ఏర్పడటానికి - కోస్తా, రాయలసీమ, తెలంగాణా - అన్ని ప్రాంతాల నాయకులూ ఇష్టపడ్డారు. అయితే తెలంగాణా నాయకులకు తమ ప్రాంత అభివృద్ధిపై కొన్ని సందేహాలు ఉన్నాయి. అధిక రెవిన్యూ ఆదాయం గల తమ ప్రాంతం, అదే నిష్పత్తిలో అభివృద్ధికి నోచుకోదేమోనన్న భయం వారికి కలిగింది. ఇటువంటి ఇతర సందేహాల నివృత్తికై అన్ని ప్రాంతాల కాంగ్రెసు నాయకులు కలిసి 1956 జూలై 19 న ఒక ఒప్పందానికి వచ్చారు. దీనినే పెద్దమనుషుల ఒప్పందం అన్నారు. న్యూ ఢిల్లీలో పెద్దమనుషుల ఒప్పందం సంతకాలు చేసిన రోజు 1956 ఫిబ్రవరి 20 అని కె.వి.రంగారడ్డి స్వీయచరిత్రలో రాసారు. సంతకాలు చేసిన వారు తెలంగాణా తరపున, బూర్గుల రామకృష్ణారావు, కె.వి.రంగారెడ్డి, మర్రి చెన్నారెడ్డి, జె.వి. నరసింగరావు, ఆంధ్ర తరపున నీలం సంజీవరెడ్డి, బెజవాడ గోపాలరెడ్డి, అల్లూరి సత్యనారయణ రాజు, గౌతు లచ్చన్న. ఈ ఒప్పందంలోని ముఖ్యాంశాలు ఇవి:
మెంటల్ రిటార్డేషన్
19వ శతాబ్దపు తరువాయి భాగంలో, చార్ల్స్ డార్విన్ యొక్క "ఆన్ ది ఆరిజిన్ ఆఫ్ స్పీషీస్‌"కు ప్రతిస్పందనగా ఫ్రాన్సిస్ గాల్టన్ మానసిక సామర్ధ్యపు వైకల్యాలను తగ్గించడానికి మనుషులలో నిర్దిష్ట పునరుత్పత్తి ప్రతిపాదించాడు. 20వ శతాబ్దపు మొదట్లో ప్రపంచవ్యాప్తంగా యూజనిక్స్ (సుజన విజ్ఞాన శాస్త్రము) ఉద్యమం ప్రాచుర్యం పొందింది. ఇది చాలా వరకు అభివృధ్ధి చెందిన దేశాలలో బలవంతంగా నపుంసకత్వం (సంతానోత్పత్తి కలుగకుండా శస్త్రచికిత్స చేయడం) మరియు వివాహాల నిషేధానికి దారితీసాయి. ఆ తర్వాత హిట్లర్ దీనిని మారణహోమం సమయంలో మానసిక వికలాంగుల యొక్క సామూహిక హత్యలకు హేతువుగా ఉపయోగించాడు. యూజనిక్స్‌ను తర్వాత మానవహక్కుల యొక్క క్షుద్రమైన ఉల్లంఘనగా భావించి నివర్తించడం జరిగింది, అంతే కాక 20వ శతాబ్దపు మధ్యభాగానికి చాలా వరకు అభివృధ్ధి చెందిన దేశాలు బలవంతంగా స్టెరిలైజేషన్ చేసే విధానాన్ని మరియు వివాహాలను నిషేధించే విధానాన్ని ఆపివేయడం జరిగింది.