బందా సింగ్ బహదూర్
భాయ్ కహాన్ సింగ్ నభా రాసిన మహాన్ కోశ్ అన్న సిక్ఖు విజ్ఞాన సర్వస్వం ప్రకారం - ఆయన జమ్మూ ప్రాంతంలోని రాజౌరీ కానీ, పంజాబ్ లోని దౌబాకి కానీ చెందిన మిన్హాస్ రాజ్ పుత్. పి.ఎన్.బలి ఆయనను మొహ్యాల్ బ్రాహ్మణుడిగా భావించారు.[5] బలి రాసిన మోహ్యాల్ హిస్టరీ పుస్తకం ప్రకారం జమ్మూ కాశ్మీర్ లోని శివాలిక్ పర్వత శ్రేణుల వద్ద గల బందా పూంఛ్ తాలూకాలోని మెంధర్ జిల్లాలో 1670 అక్టోబరు 27న జన్మించారు. హరీం రాయ్ ఆయనను పంజాబీ ఖత్రీ లేక రాజ్ పుత్ గా భావించారు.[6] జైనీ బుధ్ సింగ్ అనే సుప్రసిద్ధ పండితుడు తన ప్రఖ్యాత గ్రంథం ఛొవెన్ రతన్లో బందా బహదూర్ పుట్టుకతో బ్రాహ్మణుడని భావించారు. హర్జీందర్ సింగ్ దిల్జీర్ తన పుస్తకం సిక్ఖు త్వారీఖ్ (1469-2008) (అమృత్ సర్ సింగ్ సోదరులు, 2008లో 5 సంపుటాల గ్రంథంగా ప్రచురించారు) లో బందా సింగ్ ను పుట్టుకతో రాజపుత్ గా పేర్కొన్నారు. 1670లో లచ్మణ్ దాస్ గా జన్మించిన ఆయన 16వ యేట ఇంటిని వదిలి, దిమ్మరులైన హిందూ సాధువుల గుంపులో కలిసిపోయారు. ఆయన రెండు సంవత్సరాల కాలాన్ని ఇద్దరు సాధువుల (జానకీ దాస్ తర్వాత రాందాస్) వద్ద గడిపారు, ఆపైన బాబా లూనియాను, బుర్హాన్ పూర్ వద్ద కలుసుకున్నారు. 1696లో ఆయన గురు గోవింద్ సింగ్ను కన్ఖల్, హరిద్వార్ వద్ద కొద్ది సమయం కలుసుకున్నారు. ఈ సంఘటన తర్వాత ఆయనను గోవింద్ సింగ్ ఆగస్టు 1708లో సందర్శించారు. అయితే దల్జీర్ వ్రాసిన ఈ కథనాన్ని కొందరు సిక్ఖులు సవాలుచేశారు.[7][8]
విజయేందర్ సింగ్
విజయేందర్ హర్యానాలోని భివాని ప్రాంతమునకు చెందిన కల్వాస్ గ్రామములో|5|km|mi}} భారతీయ కుటుంబములో 1985 అక్టోబరు 29 న జన్మించాడు. అతని తండ్రి మహిపాల్ సింగ్ బెనివాల్ హర్యానా రోడ్డు మార్గమునకు చెందిన బస్ డ్రైవర్ మరియు అతని తల్లి ఒక గృహిణి. అతని తండ్రి విజయేందర్ మరియు అతని అన్న మనోజ్ ల చదువుకు కావలసిన డబ్బు కొరకు అధిక సమయము బస్సు నడిపేవాడు.[1][2] విజయేందర్ తన చదువులోని మొదటి దశ కల్వాస్ లో పూర్తి చేసాడు, రెండవ స్థాయి భివానీ లోను మరియు చివరకు తన డిగ్రీను వైష్ కళాశాలలోను పూర్తి చేసాడు.[3] 1990 లో, బాక్సర్ రాజ్ కుమార్ సంగ్వాన్ అర్జున అవార్డ్ సంపాదించడముతో భారత దేశములో బాక్సింగ్ పట్ల మోజు పెరిగింది. ఈ ఆట భారత దేశములో గొప్ప ఉద్యోగములకు ఒక రాజమార్గము అయింది.[4] బీదరికములో ఉన్న తమ కుటుంబమునకు మంచి జీవితము అందించే ఉద్దేశముతో విజయేందర్ మరియు అతని పెద్ద అన్న మనోజ్ లు బాక్సింగ్ నేర్చుకోవాలి అని నిర్ణయించుకున్నారు. అంతకు ముందు బాక్సర్ గా ఉన్న తన అన్న మనోజ్ నుంచి విజయేందర్ బాక్సింగ్ లో చేరాలి అన్న స్ఫూర్తిని పొందాడు.[5] 1998లో మనోజ్ తన బాక్సింగ్ ఆట యొక్క సాధకములతో భారత సైన్యములో చేరగలిగిన తరువాత, అతను విజయేందర్ బాక్సింగ్ శిక్షణను కొనసాగించడానికి కావలసిన ఆర్థిక సహకారము అందించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.[4] విజయేందర్ యొక్క తల్లితండ్రులు కూడా అతనికి బాక్సింగ్ పట్ల ఉన్న ఇష్టము మరియు అతని నైపుణ్యము గమనించి, అతనిని తన చదువు కొనసాగించమని ఒత్తిడి చేయకూడదని నిర్ణయించుకున్నారు. విజయేందర్ కు, బాక్సింగ్ ఇష్టము మరియు తీవ్రమైన ఇష్టముల స్థాయి నుండి త్వరగానే వృత్తిగా స్థిరపడడానికి అవకాశాముగా మారిపోయింది.[6]