జీర్ణ వ్యవస్థ
వీనస్‌ ఫ్లైట్రాప్‌ లాంటి మొక్క‌, తన సొంత ఆహారాన్ని కిరణజన్య సంయోగ క్రియ‌ ద్వారా తయారు చేసుకుంటుంది. ఇది తినడం కానీ, జీర్ణము‌ చేసుకోవటం కానీ చేయదు. ఇది శక్తి మరియు కార్బన్ లను అందించే సంప్రదాయక అంశాలను ఆహారంగా తీసుకుంటుంది. కానీ మైన్స్‌ అనేవి తమ బురదైన, ఆమ్లత్వ పర్యావరణంలో తక్కువగా లభించే అవసరమైన పోషకాలు (ముఖ్యంగా నత్రజని మరియు ఫాస్ఫరస్) కొరకు ప్రాథమికంగా ఆధారపడతాయి.[12]
20వ శతాబ్దం పూర్వభాగంలో పల్లెల్లో తెలుగు ప్రజల జీవనవిధానం
[[దస్త్రం:Ground nut field.JPG|thumb|right|ఇప్పుడిప్పుడే మొలకెత్తుతున్న వేరుశనగ పంట]]
ప్రధానంగా వేరుశనగ వర్షాధార పంటగా పండిస్తారు. భూమిని తొలకరి వర్షాలు పడగానె రెండు మూడు సార్లు దున్ని అందులో పశువుల ఎరువులేసి మరలా కలియ దున్ని ఆతర్వాత సాళ్లు సాళ్లుగా దున్ను తుంటే వెనక ఇద్దరు బుట్టలో వేరు శనగ గింజలను పెట్టుకొని సాళ్లలో(సాలు) జాన కొకటి చొప్పున వేస్తు [[నాగలి]] వెనకాల నడుస్తుంటారు. ఏడు సాళ్లకొకసారి వేరె విత్తనాలను వేస్తారు. అనగా [[కంది]], [[జొన్న]], [[అలసందలు]], [[అనుములు]], [[మినుములు]], [[పెసలు]] ఇలా వేరొక గింజలను వేస్తారు. వేరు శనగ గింజలను భూమిలో వేయడానికి ఒక చిన్న పరికరం వున్నది. దాని పేరు గొర్రు. దీనితో సుమారు మూడు నాలుగు వరుసలలో ఒకేసారి గింజలను వేయ వచ్చు. గొర్రు అనగా నాగలి లాంటిదే. దీనికి మూడు నాలుగు [[కర్రు]]లుంటాయి. వాటిని సన్నని గొట్టాలతో కలిపి పైన ఒక గిన్నెలాగ వుంటుంది. అందులో గింజలను పోస్తే అవి గొట్టాల ద్వారా క్రిందికి సాళ్లలో పడుతాయి. ఇది కొంత సులువైన పని వేగవంతమైనది కూడ. గింజలను వేసిన తర్వాత సాళ్లలో వేసిన గింజలు బైటికి కనబడు తుంటాయి. అలా వదిలేస్తే పక్షులు తినేస్తాయి. అందు వలన ఆ పొలంలో సాళ్లకు ఆడ్డంగా [[పలికి మాను]] తోలాలి. అప్పుడు సాళ్లు పూడి పోయి పొలం చదునుగా అవుతుంది. వేసిన రకాన్ని బట్టి [[వేరుశనగ]]నాలుగు నెలలో కాయలు వూరుతాయి.