భారత క్రికెట్ జట్టు
1970 దశాబ్దం ద్వితీయార్థం నుంచి టెస్టులలో భారత్ బలంగా తయారైంది. 1976లో క్లైవ్ లాయిడ్ నేతృత్వంలోని వెస్ట్‌ఇండీస్ జట్టుతో జరిగిన టెస్ట్ మ్యాచ్‌లో 403 పరుగుల లక్ష్యాన్ని ఛేదింది భారత్ రికార్డు సాధించింది. నాల్గవ ఇన్నింగ్సులో గుండప్ప విశ్వనాథ్ 112 పరుగులు సాధించాడు. 1976లోనే న్యూజీలాండ్‌పై మరో రికార్డు సాధించింది. కాన్పూర్లో జరిగిన టెస్టులో 524 పరుగులు సాధించి (9 వికెట్లకు) ఇన్నింగ్సు డిక్లేర్ చేసింది. ఆ టెస్టులో ఎవరూ సెంచరీ సాధించకున్ననూ ఆరుగురు బ్యాట్స్‌మెన్లు 50కు పైగా పరుగులు సాధించడం గమనార్హం. ఆ ఇన్నింగ్సులోని మరో విశేషం మొత్తం 11 క్రికెటర్లు రెండంకెల స్కోరును చేయడం. ప్రపంచ టెస్ట్ క్రికెట్‌లో అప్పటికి ఇలాంటిది 8వ సారి మాత్రమే.
అంతర్జాతీయ వన్డే
ఒక వన్డేలో రెండు జట్లు తలపడతాయి, ఒక్కో జట్టులో 11 మంది ఆటగాళ్లు ఉంటారు. టాస్ గెలిచిన జట్టు కెప్టెన్ మొదట బ్యాట్ లేదా బౌల్ (ఫీల్డింగ్) చేయడంలో ఏదో ఒకటి ఎంచుకుంటాడు. మొదట బ్యాటింగ్ చేసిన జట్టు ఒక ఇన్నింగ్స్‌లో ప్రత్యర్థి జట్టుకు లక్ష్యాన్ని నిర్దేశిస్తుంది. బ్యాటింగ్ చేస్తున్న జట్టులోని సభ్యులందరూ అవుట్ అయ్యే వరకు (అంటే జట్టులో 11 మంది సభ్యుల్లో పది మంది అవుట్ అయ్యే వరకు) లేదా జట్టుకు కేటాయించిన ఓవర్లు పూర్తయ్యే వరకు ఇన్నింగ్స్ కొనసాగుతుంది. ప్రతి బౌలర్‌ను గరిష్ఠంగా 10 ఓవర్లు మాత్రమే బౌలింగ్ చేసేందుకు అనుమతిస్తారు (వర్షం కారణంగా ఓవర్లు కుదించిన సందర్భాల్లో మరియు మ్యాచ్‌ను కుదించిన ఇతర సందర్భాల్లో మాత్రం సాధారణంగా ఐదింట ఒక వంతుకు మించకుండా లేదా ఇన్నింగ్స్‌కు కేటాయించిన మొత్తం ఓవర్‌లలో 20% ఓవర్లను బౌలర్‌కు కేటాయించడం జరుగుతుంది). మొదటి జట్టు తరువాత బ్యాటింగ్ చేపట్టే జట్టు మ్యాచ్‌లో విజయం సాధించేందుకు నిర్దేశించిన లక్ష్యం కంటే ఎక్కువ పరుగులు చేసేందుకు ప్రయత్నిస్తుంది. అదే విధంగా, మొదటి జట్టు విజయం సాధించేందుకు అది నిర్దేశించిన లక్ష్యం కంటే తక్కువ పరుగులకు ప్రత్యర్థిని కట్టడి చేసేందుకు ప్రయత్నిస్తుంది. రెండో జట్టు తమ చేతిలోని అన్ని వికెట్‌లను కోల్పోయినప్పుడు లేదా ఓవర్‌లు అన్నీ ముగిసినప్పుడు రెండు జట్లు చేసిన పరుగులు సమంగా ఉన్నట్లయితే అప్పుడు మ్యాచ్ టై అయినట్లు ప్రకటిస్తారు (రెండు జట్లు కోల్పోయిన వికెట్‌ల సంఖ్యను ఈ సందర్భంలో పరిగణలోకి తీసుకోరు).