రామాయణము
రామాయణము భారతీయ వాఙ్మయములో ఆదికావ్యముగాను, దానిని సంస్కృతము లో రచించిన వాల్మీకి మహాముని ఆదికవిగాను సుప్రసిధ్ధము. సాహిత్య చరిత్ర (History of Epic Literature) పక్రారం రామాయణ కావ్యము వేద కాలం తర్వాత, అనగా సుమారు 15000 AC లో దేవనాగరి భాష అనబడిన సంస్కృతం భాషలో రచించబడినది [1][2]. రామాయణం కావ్యంలోని కథ త్రేతాయుగం కాలంలో జరిగినట్లు వాల్మీకి పేర్కొన్నారు. భారతదేశం లోని అన్ని భాషల యందు, అన్ని ప్రాంతములందు ఈ కావ్యము ఎంతో ఆదరణీయము, పూజనీయము. ఇండొనీషియా, థాయిలాండ్, కంబోడియా, మలేషియా, వియత్నాం, లావోస్ దేశాలలో కూడా రామాయణ గాథ ప్రచారంలో ఉంది. ఇండోనీషియా లోని బాలి దీవిలో రామాయణము నృత్య నాటకము బాగా ప్రసిద్ధము. .
మడికి సింగన
శాస్త్రకావ్యంగా పేరుపొందిన జ్ఞానవాశిష్ఠ రామాయణంలో గురుకులం నుండి అయోధ్యకు వచ్చిన శ్రీరామునికి విశ్వామిత్రుని ఆదేశంతో వసిష్ఠుడు ఉపదేశ వేదాంతం ముఖ్య విషయం. లవణోపాఖ్యానాది పెక్కు ఉపాఖ్యానాలు ఇందులో చోటుచేసుకున్న ఈ రచనలో సరళ శైలి అధికంగా గోచరిస్తుంది. జ్ఞానవశిష్ఠ రామాయణం కంటే ముందే వెలువడిన సకలనీటి సమ్మతం వలెనే దైవాంకితం గల రాజనీతి పద్యాల సంకలనం. అర్థశాస్త్రం, రాజాశ్రితులు, రాజభ్రుత్యులు, షోడశ సంధులు, సప్త ఉపాయాలు, సప్త వ్యసనాలు మొదలైన అంశాలు ఉన్నాయి. భారతం, పంచతంత్రం, కేయూర బాహుచరిత్రం, శ్రీగిరి శతకం, బద్దెననీతి మున్నగు కావ్యాలనుంచే కాక కామందకం, పురుషార్థసారం, చారుచర్య, ఇతర శాస్త్రాలనుండి పద్యాలు యిందులో సంకలితాలు. చాటువులతో పాటు స్వీయపద్యాలు కూడా ఉన్నాయి.