సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * [1] భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది,. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
సంక్షిప్త సందేశ సేవ
మొబైల్ సందేశాల సేవల అనేక విభాగాలలో విషయ సందేశాన్ని కూడా మొబైల్ వాడకందారుల సేవలలో అంతర్భాగంగా చేర్చాలనే భావన 1980ల ప్రారంభంలో ఉంది. CEPT గ్రూప్ మొదటి చర్యల ప్రణాళికగాGSM డిసెంబర్ 1982లో "సేవలు మరియు సౌకర్యాలు ఉన్న ప్రజల కోసం మారిన టెలిఫోన్ వ్యవస్థలలో మరియు ప్రజా డేటా వ్యవస్థలలో ...మొబైల్ విధానములో లభ్యమవ్వాలని" అర్దిస్తూ అనుమతినిచ్చింది.[3] ఈ లక్ష్యంలో టెక్స్ట్ సందేశం యొక్క మార్పిడి నేరుగా మొబైల్ స్టేషన్ల మధ్య కానీ లేదా 1980ల ఆరంభం నుంచీ విరివిగా ఉపయోగంలో ఉన్న సమాచార నడుపు విధానం ద్వారా ప్రసారం ఉన్నాయి.[4]