డెక్కన్ క్వీన్ ఎక్స్‌ప్రెస్
డెక్కన్ క్వీన్ 1930 జూన్ 1 న ప్రారంభించారు. బ్రిటిష్ వారు భారతదేశమును పరిపాలిస్తున్న రోజులలో, భారతదేశం లోని బ్రిటిష్ ప్రజలు అయిన వారికోసం మరియు పడవ పందెముల అభిమానులు కొరకు, పూనా (ప్రస్తుతం పూణే) నుండి బాంబే (ప్రస్తుతం ముంబై) వరకు ఏర్పడిన (ఏర్పాటు చేయబడ్డ) ఒక వారాంతం రైలు.[1] రైలు యొక్క మొదటి సేవలు కళ్యాణ్ నుండి మరియు పూనా వరకు నిర్వహించారు. ఇది బాంబే విక్టోరియా టెర్మినస్ నుంచి ప్రారంభమయిన (ముంబై ఛత్రపతి శివాజీ టెర్మినస్ సిఎస్‌టిఎంగా మార్చారు) కొద్దికాలంలోనే దీనిని ఒక రోజువారీ సేవకు మార్చారు. ఇది భారతీయ రైల్వేలు యందు అతి దీర్ఘకాలంగా, అంతరాయం లేకుండా మరియు ఆవిరి శక్తిని (స్టీం ఇంజను) ఎప్పుడూ అమలు పరచకుండా నడుస్తున్న రైళ్లు జాబితా వాటిలో ఇది ఒకటి. డెక్కన్ క్వీన్ ప్రారంభం నుండి, ఎలక్ట్రిక్ లోకోమోటివ్స్ మాత్రమే ఉపయోగించి అమలు చేయబడింది. అప్పుడప్పుడు, అసలు లోకోమోటివ్ వైఫల్యం చెందిన విషయంలో మాత్రము, డీజిల్ ఇంజను వాహనము డెక్కన్ క్వీన్ ఎక్స్‌ప్రెస్ నకు ఇవ్వబడింది. ఈ రైలు రేక్ రంగులో ఎరుపు నుండి పసుపునకు అటు తర్వాత నీలం రంగునకు అనేక మార్పులు చోటు చేసుకున్నాయి.[1]
గ్రాండ్ కేనియన్
1826లో ఒహియో పాటియా (ఒక మర్‌మాన్ మిషనరీ) ఇక్కడకు కొందరు అమెరికన్ ప్రర్వతారోహకులతో వచ్చాడు. ఒకవేళ గ్రాండ్ కేనియన్ వద్దకు చేరిన తరువాత యురేయన్ ఇతడే కావచ్చు. జాకబ్ హామ్‌బ్లిన్ 1850లో బ్రిగ్‌హామ్ చేత సులువుగా నదిని దాట కలిగిన మార్గాలు కనుగొనే నిమిత్తం గ్రాండ్ కేనియన్‌కు పంపబడ్డాడు. ఆయన ఇక్కడి స్థానిక అమెరికన్లు మరియు శ్వేతజాతీయ ఒప్పందదారులతో మంచి సంబంధాలు ఏర్పరచుకొని 158లో నదిని దాటడానికి లీస్‌ఫెర్రీ మరియు పియర్స్ ఫెర్రీ (తరువాత దీని పేరు హరిషన్ ఫెర్రీగా మారింది) లను నడుపుతున్న ప్రాంతాలను నదిని దాటడానికి ఫెర్రీల నడపడానికి అనువైన ప్రదేశంగా ప్రతిపాదించాడు. ఆయన తన రెండవ పరిశోధనా యాత్ర సాగించే ముందు జాన్ వెస్లీ పావెల్‌కు సలహాదారుడిగా పనిచేసారు. ఆయన పావెల్ మరియు స్థానిక అమెరికన్ల మధ్య దౌత్యం జరిపాడు. 1857లో ఎడ్వర్డ్ ఫిట్జెరాల్డ్ బీల్ ఆధ్వర్యంలో ఫోర్ట్ డిఫెన్స్ నుండి కొలరాడో నది వరకు ఒక వేగన్ మార్గము నిర్మించడానికి పరిశోధన సాగింది. ఆయన గ్రాండ్ కేనియన్ దక్షిణతీరంలో కొకొనినో పీఠభూమిలో నీటి నిలువలను కనుగొనడానికి జరిగిన పరిశోధనా చిన్న బృందానికి నాయకత్వం వహించాడు. ప్రస్తుత నేషనల్ కేనియన్ ప్రాంతానికి సెప్టెంబరు 9న చేరుకుని హమ్‌ఫ్రే స్టాసీ తన జర్నల్‌లో " నాలుగువేల లోతైన అద్భుత కేనియన్"గా వర్ణించారు. ఆయన బృందంలోని వారు కూడా దానిని అంగీకరిస్తూ " ఆయన ఇంతకు ముందు దీనితో సమానమైన కుతూహాలాన్ని కలిగించే ప్రకృతి సహజ సంపదను చూడలేదని అభివర్ణించారు". 1857లో యు.ఎస్ వార్ డిపార్ట్‌మెంట్ లెఫ్టినెంట్ జోసెఫ్ ఇవ్స్
ను కలిఫోర్నియా గల్ఫ్ నుండి ఓడ మార్గాన్ని సాగించడానికి వీలైన మర్గాన్వేషణ చేయమని అడిగింది. తరువాత రెండు మాసాలకు ఎక్స్‌ప్లోరర్ అనే స్టెమ్ వీలర్ స్టీమ్ బోటులో 350 మైళ్ళు (560) కిలోమీటర్లు ప్రయాసతో కూడిన నౌకాయానానంతరం వారి బృందం బ్లాక్ కేనియన్ను చేరుకుంది. ఈ ఎక్స్‌ప్లోరర్ బోటు ఒక రాతిని గుద్దుకుని పగిలి పోవడంతో దానిని అక్కడే వదిలి వేసారు. ఇవ్స్ తన బృందానిని తూర్పు కేనియన్ దిశగా నడిపించాడు. డైమండ్ క్రీక్ డ్రైనేజ్ మరియు దక్షిణ తీరాన తూర్పు దిశగా ప్రయాణించిన మొదటి యురేపియన్లు వారే అయి ఉంటారు. ఆయన సెనేట్‌కు పంపిన తన కొలరాడో రివర్ ఆఫ్ ది వెస్ట్ నివేదికలో " ఒకరిద్దరు ట్రాపర్స్ కెనాన్ చూడడానికి మార్గనిర్ధేశం చేసారు" అని వెల్లడించాడు. శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కో హెరాల్డ్ తన ధారావాహికలో 1853లో కేఫ్టేన్ జోసెఫ్ కు ఈ గౌరవాన్ని అందించారు. ఆయన తన మేనల్లుడైన జేమ్స్ టి వాకర్ మరియు 6 మంది బృందంతో కొలరాడో నదిలో ప్రయాణించి కొలరాడో నది వర్జిన్ నదితో క్లుసుకునే ప్రదేశానికి చేరుకుని తన ప్రయాణాన్ని తూర్పుదిశగా అరిజోనా వరకు గ్రాండ్ కేనియన్ గుండా కొనసాగించి తరువాత ఆ మార్గంలో చిన్న చిన్న శోధనా యాత్రలను సాగించాడు. వాకర్ మోకీ ఇండియన్లను (తరువాత హోపీ అని శ్వేతజాతీయుల చేత పిలువబడ్డారు) కలవాలన్న కోరికను వెలిబుచ్చాడు. వారితో వాకర్‌కు ముందున్న స్వల్ప పరిచయము కలిగించిన కుతూహలము వలన ఆయన వారితో మంచిపరిచయాన్ని పెంచుకోవాలని అనుకున్నాడు. రిపోర్టర్ హెరాల్డ్ ఈ విషయము " ఆయన ఈ నూతన సమూహాలను కలుసుకున్న ఒకేఒక శ్వేతజాతీయుడు "అని పేర్కొన్నాడు. 
తీసుకుని వయోమింగ్‌లో ఉన్న గ్రీన్ రివర్ నుండి మే 24న ప్రయాణం ఆరంభించాడు. ఈ బృందం ఈ మర్గములో దిగువగా పయనించి గ్రీన్ రివర్ కొలరాడో న్దిలో సంగమించే ప్రాంతం (ప్రస్తుతం అది మోబ్ మరియు ఉటాహ్)వరకు చేరుకుని తమ యాత్ర ముగించాడు. ఈ యాత్ర అనేక ధృడమైన ఓడల ద్వారా 1869 ఆగస్ట్ 13న పూర్తి అయింది.