సెక్యులరిజం
సెక్యులరిజం అనే పదాన్ని మొదటిసారిగా బ్రిటిషు రచయిత 'జార్జి హోలియోక్' 1846 లో ఉపయోగించాడు.[2] ఈ పదము క్రొత్తదైననూ, 'స్వతంత్ర ఆలోచన' గా మరియు సాధారణ వ్యాఖ్యగా చరిత్రలో కానవస్తుంది. ప్రత్యేకంగా, తొలి సెక్యులర్ భావాలు తత్వము మరియు మతమును విడిచేసి చూసే విధము, అవెర్రోజ్ (ఇబ్న్ రుష్ద్) తత్వములోను, అవెర్రోయిజం తాత్విక పాఠశాలలో కనబడుతుంది.[3][4] హోలియోక్ 'సెక్యులరిజం' అనే పదాన్ని సృష్టించి, మతమునుండి సమాజాన్ని వేరుచేసి, సమాజాభివృద్ధికొరకు తన సూచనలిచ్చాడు. దీనిలో మతాన్ని విమర్శించడము గాని, వ్యాఖ్యలు చేయడము గాని చేయలేదు. తనవాదనలో "సెక్యులరిజం, క్రైస్తవమతానికి వ్యతిరేకి కాదు, ఇదో స్వేచ్ఛాయుత ఆలోచన" అని అన్నాడు. ఇంకనూ "ఇది క్రైస్తవ మతాన్ని ప్రశ్నించదు, మతము యొక్క అస్థిత్వాన్ని, హేతువునూ ప్రశ్నించదు, సెక్యులరిజంలో వున్న జ్ఞానాన్ని ముందుపెడుతుంది మరియు ప్రోత్సహిస్తుంది" అన్నాడు. సామాజిక జీవితాలకు కావలసిన వనరులను చూపెడుతుంది, మరియు పలు మతాల వారికి సామాజిక స్థితిగతుల శాస్త్రాలను బోధిస్తుంది.[5]
హిందుత్వ
హిందుత్వ యొక్క న్యాయవాదులు స్యూడో-సెక్యులరిజం అనే పదమును ఎక్కువగా వాడతారు. ఇది ముస్లింలకు మరియూ క్రైస్తవులకు అతిగా అనుకూలముగా ఉన్నాయి అని వారు అనుకున్న పాలసీలను సూచిస్తుంది. వాళ్ళు " విడి-కానీ-సమానము" అనే భావనను, వ్యతిరేకిస్తారు. కొంతమంది హిందుత్వ అభిమానులు అది దళిత వర్గముల వోట్లను నిలబెట్టుకోవడము కొరకు అసలు నిజమును పక్కన పెట్టి వేసే జాతీయ కాంగ్రెస్స్ ఎత్తుగడ అని కూడా అంటారు. అందరకు సమానమైన న్యాయము అనేది వేరు వేరు మతముల (హిందూ, ముస్లిం, క్రైస్తవులు మొదలైనవి) మధ్య అసమానతలను భారత రాజ్యాంగము నుండి తీసివేస్తుంది, నిజమునకు అది హిందుత్వ సంస్థల యొక్క ఒక ముఖ్యమైన విషయము. ఈ అందరకు సమానమైన న్యాయము అనే దానిని ముస్లిం, ఇండియన్ నేషనల్ కాంగ్రెస్స్ వంటి రాజకీయ పార్టీలు మరియు భారతదేశపు కమ్యునిస్ట్ పార్టీలు వ్యతిరేకించాయి.