పెద్దమనుషుల ఒప్పందం
1956లో తెలుగు మాట్లాడే ప్రాంతాలన్నీ ఏకమై ఒకే రాష్ట్రంగా ఏర్పడటానికి - కోస్తా, రాయలసీమ, తెలంగాణా - అన్ని ప్రాంతాల నాయకులూ ఇష్టపడ్డారు. అయితే తెలంగాణా నాయకులకు తమ ప్రాంత అభివృద్ధిపై కొన్ని సందేహాలు ఉన్నాయి. అధిక రెవిన్యూ ఆదాయం గల తమ ప్రాంతం, అదే నిష్పత్తిలో అభివృద్ధికి నోచుకోదేమోనన్న భయం వారికి కలిగింది. ఇటువంటి ఇతర సందేహాల నివృత్తికై అన్ని ప్రాంతాల కాంగ్రెసు నాయకులు కలిసి 1956 జూలై 19 న ఒక ఒప్పందానికి వచ్చారు. దీనినే పెద్దమనుషుల ఒప్పందం అన్నారు. న్యూ ఢిల్లీలో పెద్దమనుషుల ఒప్పందం సంతకాలు చేసిన రోజు 1956 ఫిబ్రవరి 20 అని కె.వి.రంగారడ్డి స్వీయచరిత్రలో రాసారు. సంతకాలు చేసిన వారు తెలంగాణా తరపున, బూర్గుల రామకృష్ణారావు, కె.వి.రంగారెడ్డి, మర్రి చెన్నారెడ్డి, జె.వి. నరసింగరావు, ఆంధ్ర తరపున నీలం సంజీవరెడ్డి, బెజవాడ గోపాలరెడ్డి, అల్లూరి సత్యనారయణ రాజు, గౌతు లచ్చన్న. ఈ ఒప్పందంలోని ముఖ్యాంశాలు ఇవి:
మానవ హక్కులు
అప్పటి నుండి ఎన్నో ఇతర ఒడంబడికలు (చట్ట నిర్మాణాలు) అంతర్జాతీయ స్థాయిలో అందుబాటులోకి వచ్చాయి. వాటిని సాధారణంగా "మానవ హక్కుల సాధనాలు"గా చెబుతారు. అత్యంత గణనీయమైన కొన్నింటిని (ICCPR మరియు ICESCRలతో కలిపి) "ఏడు మూల ఒడంబడికలు"గా చెబుతారు, అవి:జెనీవా సంప్రదాయాలు 1864 మరియు 1949 మధ్య కాలంలో రెడ్ క్రాస్ అంతర్జాతీయ సమితి స్థాపకుడు హెన్రీ డ్యునాంట్ ప్రయత్నాల ఫలితంగా ఏర్పడ్డాయి. ఈ సంప్రదాయాలు సాయుధ పోరాటంలో పాల్గొన్న వ్యక్తుల మానవ హక్కులను పరిరక్షిస్తాయి, యుద్ధం మరియు యుద్ధ నేరాల చట్టాలను అధికారికం చేసే లౌకిక అంతర్జాతీయ చట్టం యొక్క ప్రారంభ విభాగంలో అంతర్జాతీయ సమాజం యొక్క మొట్టమొదటి ప్రయత్నం అయిన 1899 మరియు 1907 హేగ్ సంప్రదాయాల నుండి వృద్ధి చెందాయి. ఈ సమావేశాలు రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం కారణంగా సరిచూడబడి, అంతర్జాతీయ సమాజం ద్వారా తిరిగి 1949లో స్వీకరించబడ్డాయి.