సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * [1] భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది,. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
శ్రామిక చట్టం
మొట్టమొదటి గుర్తించదగిన ఆధునిక ఉద్యోగితా చట్ట శాసనం 1970 యొక్క ఈక్వల్ పే ఆక్ట్, అది కొంత తీవ్రవాద భావనను కలిగి ఉన్నప్పటికీ 1972 వరకు అమలులోకి రాలేదు. పనిచేసే ప్రదేశాలలో స్త్రీలకు సమానత్వాన్ని తీసుకురావాలనే ఉమ్మడి ప్రయత్నంలో భాగంగా ఈ చట్టం ప్రవేశపెట్టబడింది. 1977లో లేబర్ ప్రభుత్వం ఎన్నుకోబడిన తరువాత, UK ఉద్యోగితా చట్టంలో అనేక మార్పులు చేయబడ్డాయి. వీటిలో పెంపొందించబడిన ప్రసూతి మరియు పితృస్వామ్య హక్కులు, జాతీయ కనీస వేతనం మరియు పని కాలానికి వర్తించే పని గంటల నిర్దేశకం, విరామ అంతరాలు మరియు చెల్లింపుతో కూడిన సాంవత్సరిక సెలవును పొందే హక్కు ప్రవేశపెట్టబడ్డాయి. వివక్షతా చట్టం కూడా కఠినతరం చేయబడి, వయసు, మతం లేదా నమ్మకం మరియు లైంగిక విధానం లేదా లింగం, జాతి లేదా వైకల్యం కారణంగా వివక్షత నుండి రక్షణ లభించింది.