మెటల్ ఆర్కు వెల్డింగు
మెటల్ ఆర్కు వెల్డింగు (Metal Arc Welding) అనగా ఒక సన్నని నిడుపాటి లోహకడ్దిని ఎలక్ట్రోడుగా, పూరక లోహంగా ఉపయోగించి, ఆర్కు వలన ఏర్పడిన ఉష్ణోగ్రతతో పూరకలోహాన్ని, లోహాల రెండు అంచులను కరగించి అతుకు ప్రక్రియ[1]. రష్యాకు చెందిన విజ్ఞానశాస్త్రవేత్త వసిలె పెట్రొవ్ ఒక సిద్ధాంతాన్ని ప్రతిపాదించాడు. ఒక సజీవ విద్యుత్తు వలయంలో ఏనోడు (ధనధ్రువము), మరియు కాథోడు (ఋణధ్రువము) ల మధ్య ఆర్కును (తేజోవంతమైన ఉష్ణకాంతి వలయము) ను ఏర్పరచినప్పుడు ఉత్పన్నమగు ఉష్ణం నుండి లోహాలను కరగించివచ్చునని, రెండు లోహాల అంచులను ఏకీకృతంగా (coalescence) అతుకవచ్చుననేది ఆయన ప్రతిపాదించాడు. ఈ సిద్ధాంతమును సాకారం చేస్తూ 1881-82లో రష్యాకు చెందిన మరోశాస్త్రవేత్త నికొలై బెనర్డొస్ రాగి తొడుగు కలిగిన కర్బనపు కడ్దిని కాథోడుగా నుపయోగించి లోహాలాంచులను కరగించి (fusion) అతికి, మొదటి ఆర్కు వెల్డింగ్ విధానమును ప్రపంచానికి అందించాడు. అటు తరువాత ఈ విధనానికన్న మెరుగైన ఆర్కు వెల్డింగు విధానమైన, లోహకడ్డిని ఎలక్ట్రోడుగా ఉపయోగించి లోహాలను అతుకు మెటల్ ఆర్కు వెల్డింగు ను 1888లో రష్యాకు చెందిన నికొలై స్లావ్యనోవ్ , మరియు అమెరికాకు చెందినా సి.ఎల్.కోఫిన్ (1890) కనుగొన్నారు. ఈ వెల్దింగు విధానములో A.C.మరియు D.C విద్య్త్తుత్తు నుపయోగించి వెల్దింగు చెయ్యవచ్చును. పూరకలోహకడ్దినే ఎలక్ట్రోడుగా ఉపయోగించడం వలన వెల్డింగు మరింత సులభతరమైనది. కార్బను ఆర్కువెల్డింగులో పూరకలోహం విద్యుత్తు వలయంలో భాగంగా వుండదు. కార్బను ఆర్కు వెల్డింగులో విద్యుత్తు వలయం కర్బనపు ఎలక్ట్రోడు మరియు అతుకవలసిన లోహాల మధ్య మాత్రమే ఏర్పరచబడుతుంది. కాని మెటల్ ఆర్కు వెల్డింగులో పూరక లోహాన్నే (Filler metal) ఎలక్ట్రోడుగా వాడటం వలన, ఈ విధానంలో అతుకవలసిన లోహాలు, మరియు అతుకు లోహాం విద్యుత్తు వలయం నేర్పరచును. మెటల్ ఆర్కు వెల్డింగులో కార్బను ఆర్కు వెల్డింగు పద్ధతిలో లా ప్రత్యేకంగా పూరకకడ్దిని, స్రావకాన్ని ఉపయోగించ నవసరము లేదు.
కీళ్ళ సంబంధిత శస్త్రచికిత్స
ఆంటోనియస్ నాథీసెస్, ఒక డచ్ మిలటరీ సర్జన్, 1851లో ప్లాస్టర్ ఆఫ్ ప్యారిస్ కాస్ట్‌ని కనుగొన్నాడు.
యుద్ధ కాలంలో అనుభవాల నుండి కీళ్ళ సంబంధిత శస్త్ర చికిత్సలో చాలా అభివృద్ధి సంభవించింది. మధ్య యుగపు యుద్ధరంగాలలో గాయపడిన వారిని అనారోగ్యకర చీలికను నిడుపుగా చేసేందుకు గుర్రాల రక్తంలో నాన బెట్టిన పట్టీలతో చికిత్స చేసేవారు. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం సమయంలో లాగటం మరియు చీలిక అభివృద్ధి చేయబడ్డాయి. తొడ ఎముక మరియు జంఘికల పగుళ్ళకు చికిత్స చేసేందుకు ఇంట్రామెడుల్లరీ కడ్డీని ఉపయోగించడానికి జర్మనీకి చెందిన గ్రెహార్డ్ కుంట్స్చర్ మార్గదర్శకుడు. ఇది రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం సమయంలో గాయపడిన జర్మనీ సైనికులు వేగంగా కోలుకోవటంలో గుర్తించ దగినంత వ్యత్యాసాన్ని చూపింది మరియు దాంతో మిగిలిన ప్రపంచంలో పగుళ్ళలో ఇంట్రామెడుల్లరీ అమరికలు మరింత విస్తారంగా స్వీకరించబడ్డాయి. ఏదేమైనా సియాటిల్ గ్రూపులో హార్బర్‌వ్యూ మెడికల్ సెంటర్ పగులుని తెరవకుండానే ఇంట్రా మెడుల్లరీ అమరికని ప్రసిద్ధి పరిచినప్పుడు 1970ల వరకూ తొడ ఎముక పగుళ్ళకు చికిత్స చేసేందుకు లాగటమే ప్రామాణిక విధానంగా ఉండేది. వియత్నాం యుద్ధ సమయంలో అమెరికన్ శస్త్ర చికిత్సకులు పగుళ్ళను బాహ్య అమరికలతో శుద్ధి చేసారు, అయితే అందులో అధిక భాగం యూఎస్‌ఎస్‌ఆర్లో గావ్రిల్ అబ్రామోవిచ్ ఇల్లిజారోవ్ చేత చేయబడింది. ఎక్కువ కీళ్ళ సంబంధత శిక్షణ లేకుండానే, సైబీరియాలోని గాయపడిన రష్యన్ సైనికులను పర్యవేక్షించేందుకు 1950లలో అతడు పంపబడ్డాడు. వాచిపోని, క్రమ భూయిష్టమైన మరియు మాలాలైన్డ్ పగుళ్ళ యొక్క దుర్భల పరిస్థితులను అతడు పనిముట్లు లేకుండా ఎదుర్కున్నాడు. స్థానిక సైకిల్ దుకాణాల సహాయంతో అతడు సైకిల్ చక్రాల సన్నని కడ్డీల (స్పోక్) వలె ఉండే తన్యత గల గుండ్రని బాహ్య అమరికలని తయారు చేసాడు. ఈ సాధనంలో అతడు వాపు, అసమరేఖనం మరియు సాగదీయటాన్ని ప్రపంచంలో ఎక్కడా వినని స్థాయిలో సాధించాడు. అతడి ఇల్లిజారోవ్ పరికరం డిస్టాక్షన్ ఒస్టోయోగెలిసిస్ పద్ధతిలో ఇప్పటికీ వాడే సాధనాలలో ఒకటి.