స్వాతి పిరమాల్
1956 మార్చి 28 లో బొంబాయిలో జన్మించారు. 1980 లో ముంబై విశ్వవిద్యాలయం నుండి వైద్య విద్యను పూర్తి చేశారు. 1992 లో హార్వర్డ్ పబ్లిక్ హెల్త్ సంస్థ నుండి మాస్టర్ డిగ్రీ అందుకున్నారు. ఈ సంస్థ పూర్వవిద్యార్థుల సంఘంలో కూడా ఈవిడ చేరారు. అప్పటి నుండి ప్రపంచవ్యాప్తంగా కొన్ని లక్షల రోగుల మేలు కోసం నడుంకట్టారు. కాన్సర్, మధుమేహ, వాపు మరియు సాంక్రమిక వ్యాధులపై పరిశోధన చేస్తున్న శాస్తవేత్తల బృందానికి ఈవిడ నాయకత్వం వహిస్తున్నారు. వీరి బృందం ఇప్పటి వరకు 200 అంతర్జాతీయ మేధోహక్కులను (పేటెంట్స్) కలిగి ఉన్నది మరియు పరీక్ష దశలో ఉన్న పదునాలుగు కొత్త ఔషధాలను కనుగొంది. వీరి పిరమిల్ ఎంటర్ప్రైసేస్ లిమిటెడ్ సంస్థ ఒక బహుళజాతి సంస్థ . ప్రపంచవ్యాప్తంగా వంద దేశాలలో వీరి తయారీ కర్మాగారాలు ఉన్నాయి. గత రెండు దశాబ్ధాలుగా ఈవిడ సాంక్రమిక వ్యాధులైన మధుమేహము, కీళ్ళ జబ్బులు మరియు హృదయ సంబంధిత వ్యాధుల నివారణలో కృషిచేస్తున్నారు. ముంబాయిలో గోపీకృష్ణ పిరమాల్ ఆసుపత్రిని స్థాపించి సాంక్రమణ మరియు వంశపారంపర్య వ్యాధులైన్ కీళ్ళ మరియు ఎముకల వ్యాధులు, బోలు ఎముకల వ్యాధి (ఆస్టియో పోరోసిన్), మలేరియా, క్షయ, మూర్ఛ మరియు పోలియో వ్యాధులపై వివిధ కార్యక్రమాల ద్వారా అవగాహన కల్పిస్తున్నారు. మరెక్కడా లేని క్రీడా చికిత్సా కేంద్రము (Sports-medicine Centre) ఈ ఆసుపత్రిలో ప్రారంభించబడింది. ఈ కేంద్రంలో వికలాంగ బాలలకు, వృద్దులకు మరియు క్రీడలలో గాయపడిన వారికి కీళ్ళు మరియు ఎముకల చికిత్సలను విజయవంతంగా అందిస్తున్నారు. ఓస్టాప్ ఇండియా (Ostop India) అనే సంస్థను స్థాపించి బోలు ఎముకల వ్యాధి నివారణా చర్యల గురించి ప్రజలలో విస్తృత అవగాహనా కార్యక్రమాలు ఏర్పాటు చేస్తున్నారు. అలాగే ఈ సంస్థ ద్వారా మధుమేహ, మూర్ఛ వ్యాధి నిర్ధారణా కేంద్రాలు, మరియు మనదేశంలో సంక్రమణా వ్యాధుల వ్యాప్తి పై ప్రజల అవగాహనకు జాతీయ స్థాయి ఉద్యమం ప్రారంభించారు. ఈవిడ రోగసంబంధమైన పోషణము (clinical nutrition ) మరియు మూత్రపిండ సంబంధిత వ్యాధుల పోషణము లపై పలు గ్రంథాలను కూడా రచించారు.
సుబ్రహ్మణ్య భారతి
భారతి చిన్నసామి సుబ్రహ్మణ్య అయ్యర్, లక్ష్మీ అమ్మాళ్ దంపతులకు సుబ్బయ్యగా 11 డిసెంబర్ 1882లో ఎట్టయపురం గ్రామంలో జన్మించారు. తిరునల్వేలిలోని ఎం.డి.టి. హిందూ కళాశాల అన్న స్థానిక ఉన్నత పాఠశాలలో విద్యాభ్యాసం చేశారు. అత్యంత యుక్త వయసు నుంచి సంగీతం అభ్యసించడం ప్రారంభించారు, పదకొండవ యేటనే కవితలల్లడం నేర్చారు. విద్యలకు అధిదేవత అయిన సరస్వతీ దేవి పేరిట "భారతి" అన్న బిరుదాన్ని ఆ సమయంలోనే ఆయన పొందారు. ఐదవ యేట తల్లిని, పదహారవ యేట తండ్రిని భారతి కోల్పోయారు. పద్నాలుగేళ్ళ వయసులో ఏడేళ్ళ వయసున్న చెల్లమ్మతో వివాహమైంది. ఆయన తండ్రి ఆయన ఆంగ్ల విద్య అభ్యసించి, గణితంలో ప్రతిభ కనపరిచి, ఇంజనీర్ కావాలని ఆశించారు.[2][3] విశేషమైన పట్టుదల, కృషితో ఆయన 32 భాషలు (29 భారతీయ భాషలు, 3 విదేశీ భాషలు) నేర్చుకున్నారు. వారణాసిలో నివసించినప్పుడు, భారతీయ తాత్త్వికత, జాతీయతల గురించి లోతుగా తెలుసుకున్నారు. ఇది ఆయన దృక్పథాన్ని విస్తృతం చేసింది, ఆయన సంస్కృతం, హిందీ, ఆంగ్ల భాషలను నేర్చుకున్నారు. దీనితో పాటుగా ఆయన కట్టుబొట్టు మార్చుకున్నారు. తలపాగా చుట్టుకుని, గడ్డం పెంచుకుని, కోటు చొక్కా, పంచె కట్టుకోవడం ప్రారంభించారు. ఉద్యోగానికి అర్హత పరీక్షలో ప్రవేశ స్థాయిలో ఉత్తీర్ణుడైనా,1901లో ఎట్టాయపురం తిరిగి వచ్చి, ఎట్టాయపురం రాజా వద్ద ఆస్థాన కవిగా రెండు, మూడు సంవత్సరాలు పనిచేశారు. 1904లో ఆగస్టు నుంచి నవంబరు వరకూ మదురైలో సేతుపతి హైస్కూల్లో ఉద్యోగం చేశారు.[3] ఈ కాలంలోనే బయటి ప్రపంచం గురించి తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం ఎంత ఉందనేది అర్థం చేసుకుని పశ్చిమాన సాగుతున్న పాత్రికేయరంగ మార్పుల గురించి ఆసక్తి కనబరిచేవారు. భారతి 1904లో స్వదేశమిత్రన్ దిన పత్రికకు సహాయ సంపాదకునిగా చేరారు. డిసెంబరు 1905లో ఆయన కాశీలో జరిగిన అఖిల భారత కాంగ్రెస్ సమావేశాలకు హాజరయ్యారు. స్వగ్రామానికి తిరిగివచ్చేప్పుడు దారిలో స్వామి వివేకానందుని ఆధ్యాత్మిక వారసురాలైన సోదరి నివేదితను కలిశారు. ఆమె భారతి స్త్రీల స్థితి, స్త్రీ విముక్తి అవసరాన్ని గుర్తించేలా ప్రభావితం చేశారు. ఆయన శక్తి స్వరూపిణి, మగవారితో కలిసి కొత్త ప్రపంచాన్ని నిర్మించేందుకు సహకారాన్ని అందించే సరిజోడైన నూతన మహిళను భవిష్య కాలానికి దర్శించారు. అలానే నివేదిత తనకు భారతమాత స్వరూపాన్ని చూపించారని భారతి పేర్కొన్నారు. సోదరి నివేదితను తన గురువుగా భావిస్తూ, ఆమెను ప్రస్తుతిస్తూ కృతులు రచించారు. దాదాభాయ్ నౌరోజీ నేతృత్వంలో సాగిన భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ కలకత్తా సమావేశాలకు హాజరయ్యారు. ఈ సమావేశం స్వరాజ్యాన్ని కాంక్షించి, బ్రిటీష్ వస్తువుల బహిష్కరణ కోరింది.[3]