సింగిరెడ్డి నారాయణరెడ్డి
సి.నా.రె. గా ప్రసిద్ధి చెందిన సింగిరెడ్డి నారాయణరెడ్డి (జూలై 29, 1931 - జూన్ 12, 2017) ప్రముఖ తెలుగు కవి, సాహితీవేత్త. తెలుగు సాహిత్యానికి ఆయన చేసిన ఎనలేని సేవలకు గాను ఆయనకు 1988లో విశ్వంభర కావ్యానికి ప్రతిష్ఠాత్మకమైన జ్ఞానపీఠ పురస్కారం లభించింది. సినారె రాజ్యసభ సభ్యునిగా కూడా నియమితుడయ్యాడు. తెలుగు చలన చిత్ర రంగములో ఆయన రాసిన పాటలు ఎంతో ప్రసిద్ధి చెందాయి
సింగరాజు రామకృష్ణయ్య
1947 లో ఏపిటియఫ్ ఆవిర్భావం నుండే ఫెడరేషన్ సభ్యులుగా చేరి నెల్లూరు జిల్లా దర్శి తాలూకా ప్రధాన కార్యదర్శిగా ఎన్నుకోబడ్డారు 1947 లో ప్రకాశం పంతులు ముఖ్యమంత్రిగా వున్నపుడు వేతనాల పెంపుదల తలపెట్టిన సమ్మె కార్యక్రమాలల్లో ఉధృతంగా పనిచేశారు. ఉపాధ్యాయుల వాణిని బలంగా వినిపించేవారు. విద్యా-ఉపాధ్యాయ సమస్యలనె గాక పలు ప్రజా సమస్యలను ప్రభుత్వ దృష్టికి తీసుకుని వెళ్ళారు. సమస్యలను విశ్లేషించి వివరించడంలో, ప్రభుత్వాన్ని ఒప్పించడంలో చక్కటి వాగ్దాటితో పరిణితిని చూపించేవారు. 1947, మే 17 న రాజీ కుదిరి వేతనాల పెంచబడ్డాయి.
1947 లో ఆవిర్భవించిన ఏ.పి.టి.యఫ్ వేగవంతంగా పెరుగుతూ విస్తరిస్తూ ఉపాధ్యాయుల ఛాంపియన్ గా రూపొందుతున్న దశను పాలకులు గమనించారు. సంఘ స్వాతంత్ర్యాన్ని హరించే 416 జీ.వోను ఆధరంగా తీసుకుని ఆనాటి మద్రాసు ప్రభుత్వం, నెల్లూరు జిల్లా బోర్డు కుమ్మక్కై సింగరాజుని ఉపాధ్యాయ ఫెడరేషన్ నుండి దూరం చేయాలని బెదిరించారు. వారి బెదరింపులకు సింగరాజు బెదరలేదు. సరికదా 416 జి.వో రాజ్యాంగ విరుద్ధం కాబట్టి అది చెల్లదని మద్రాసు హైకోర్టులో రిట్ పిటిషన్ దాఖలు చేసి, అందరినీ బోను ఎక్కుంచారు. వాద ప్రతివాదనల తర్వాత 1951, అక్టోబరు 19 న హైకోర్టు సదరు 416 జి.వొను రద్దు చేసి, ఉపాధ్యాయులకు సంఘ స్వతంత్ర హక్కు వుందని చారిత్రాత్మకమైన తీర్పు నిచ్చింది. ఈ విధంగా ఉపాధ్యాయులకు సింగరాజు సంఘ స్వాతంత్ర్యాన్ని సాధించటంలో ప్రధాన పాత్ర వహించారు. ఆనాడు ప్రపంచ ఉపాధ్యాయ సమాఖ్య అభినందించింది. ఈ తీర్పును పతాక శీర్షికతో టీచర్స్ ఆఫ్ ది వరల్డ్ ప్రచురించింది.
1950 దశకంలో కమ్యూనిష్టు పార్టీ పైన ప్రజా సంఘాలు, వృత్తి సంఘాలపైన తీవ్ర అణచివేత - నిర్బంధ విధానాలు సాగాయి. ఆనాడు ఏ.పి.టి.యఫ్ కూడా ఆ విధానాలకు గురైంది. రాష్ట్రవ్యాపితంగా ముఖ్య కార్యకర్తలందరి సర్టిఫికేట్లు రద్దు చేయటం, వారిని నిర్భందించడం విచ్చలవిడిగా సాగింది. విజయవాడలో ఏ.పి.టి.యఫ్ కేంద్ర కార్యాలయాన్ని నిర్వహించుకోలేని పరిస్థితులు ఎదురైనప్పుడు కార్యాలయాన్ని, పితామహులు చెన్నుపాటి లక్ష్మయ్య గారి కుటుంబాన్ని ఆనాడు సింగరాజు పనిచేసే సింగరాయకొండకు తరలించారు. సంవత్సరంపాటు సింగరాయకొండను కేంద్రంగా చేసుకుని చెన్నుపాటి, సింగరాజు గార్లు ఉద్యమాన్ని నిర్వహించారు. ఆ కాలంలో నిర్భందాన్ని ఎదుర్కొంటూనే ఎదురైన ఆటంకాలను, దుర్భరమైన ఆర్థిక పరిస్థితులని అధిగమించి, ఏ.పి.టి.యఫ్ ను కంటికి రెప్పలా కాపాడారు. సింగరాజుకు వచ్చే ఆనాటి పరిమితమైన వేతనంతోనే వారిద్దరి కుటుంబాలను పోషించుకొంటు విరాళాలు సేకరించి ఉపాధ్యాయ పత్రికను కూడా వెలువరించారు.
ఉపాధ్యాయులకు విద్యారంగానికి సింగరాజు చేసిన సేవలను గుర్తించిన ఉపాధ్యాయులు అధ్యాపకులు 1952 లో మద్రాసు శాసనమండలికి జరిగిన ఎన్నికల్లో ఎం.ఎల్.సిగా ఎన్నుకున్నారు. ప్రాథమికోపాధ్యాయ ఫెడరేషన్ కు వారు నేతగా ఉన్నా సదరు ఉపాధ్యాయులకు ఓటు లేకపోయినా ఉన్నత పాఠశాలల, కళాశాలల, వృత్తి సంస్థలలో పనిచేసే ఉపాధ్యాయులు, అధ్యాపకులు సింగరాజును ఎం.ఎల్.సిగా ఎన్నుకోవటం ఏ.పి.టి.యఫ్ గర్వకారణం. ఆంధ్రప్రదేశ్ ఏర్పడ్డాక 1955,1964,1970 సంవత్సరాల్లో శాసన మండలికి జరిగిన ఎన్నికల్లో ఏ.పి.టి.యఫ్ అభ్యర్థిగా ఘనవిజయం సాధించారు.శాసనమండలి సభ్యునిగా విద్యా రంగానికి, ఉపాధ్యాయ తరానికి మరియు అనేక ప్రజా సమస్యల పరిష్కారానికై కృషి చేసి, ఆదర్శంగా సేవలందించారు.
1947 లో ఆవిర్భవించిన ఏపిటియఫ్ క్రమక్రమంగా ఉపాధ్యాయుల గుర్తింపు పొందడమే గాక హృదయాలను చూరగొన్నది. ఈ విధంగా ఏ.పి.టి.యఫ్ ఎదగడాన్ని సహించలేని పాలకులు, అధికార్లు సంస్థపై రకరకాల ముద్రలు వేశారు. విష ప్రచారాలు సాగించారు. ఉఅపధ్యాయులను సంస్థకు దూరం చేయాలని విశ్వప్రయత్నం చేశారు. ఈ పరిస్థితుల్లో ఏపిటియఫ్ కు నిర్థిష్టమైన విధాన పత్రాన్ని రూపొందించాలని నాయకత్వం అభిప్రాయపడింది. ఈ మేరకు చెన్నుపాటి, సింగరాజు విజయ రామరాజుల నాయకత్వ త్రయం రూపొందించిన విధాన పత్రాన్ని 1953 లో కాకినాడలో జరిగిన ఏపిటియఫ్ మహాసభ చర్చించి, ఆమోదించింది. ఆనాటి నుండి ఆ విధాన పత్రానికి అనుగుణ్యంగా ఏపిటియఫ్ ను నడిపించడంలో, తీర్చిదిద్దడంలో సింగరాజు ప్రధాన పాత్ర వహించాడు. 1953 లో రూపొందించిన ఆ విధాన పత్రాన్ని ఏపిటియఫ్ మౌలికంగా యిప్పటికీ అనుసరిస్తూనే ఉంది.
మాడిఫైడ్ విద్యావిధానం పేరుతో ఆనాటి మద్రాసు ముఖ్యమంత్రిగా ఉన్న రాజగోపాలాచారి ఒంటి పూట బడుల స్కీమును తీసుకువచ్చారు. ఈ స్కీక్ములో ప్రాథమిక పాఠశాలల బాలబాలికలందరూ ఒక పూట మాత్రమే పాఠశాలలో చదువుకోవాలి. రెండవపూట తల్లిదండ్రుల వృత్తి నేర్చుకోవాలి. ఈ అభివృద్ధి నిరోధక విద్యా విధానం రద్దుకు ఏ.పి.టి.యఫ్ రాష్ట్రవ్యాపితంగా ఉద్యమాలను సాగించింది. అంతే గాక ఆనాడు ఎం.ఎల్.సి.గా ఉన్న సింగరాజు ప్రతిపక్ష-ప్రభుత్వపక్ష ఎం.ఎల్.ఏ లను కలిసి, రాజాజీ స్కీము ప్రమాదాన్ని గురించి వివరించారు. దీనితో శాసనసభలో యీ స్కీము అమలు జరపాలన్న తీర్మానాన్ని శాసన సభ్యులు ఓడించారు. ఇందులో సింగరాజు ప్రధాన పాత్ర వహించారు.
ఆనాడు ఎయిడెడ్ పాఠశాలల్లో పనిచేసే ఉపాధ్యాయుల ఉద్యోగ రక్షణ లేదు. బోర్డు పాఠశాలల ఉపాధ్యాయులతో పాటు సమానమైన వేతనం - సౌలభ్యాలు లెవు. ఈ పరిస్థితుల్లో యీ పాఠశాలలను ప్రభుత్వం స్వాధీనం చేయించడానికి అటు యాజమాన్యాలను యిటు ప్రభుత్వాన్ని ఒప్పించడంలో ఎపిటియఫ్ నిర్వహించిన ఉద్యమంలో సింగరాజు ముఖ్య పాత్ర వహించి, 1956 నుండి 1959 నాటికి 3 సంవత్సరాల కాలంలో విజయవంతం చేశారు.
ఉపాధ్యాయ సమస్యలు ఇసుక పాతర చందం లాంటిది. ఎన్ని సమస్యలకు పరిష్కారం లభించినా కొత్త సమస్యలు పుట్టుకు వస్తుంటాయని సింగరాజు చెప్తుండేవారు. ఇసుక పాతర వంటి ఉపాధ్యాయ సమస్యలను పరిష్కరించి, ఉపాధ్యాయుల ఆత్మ గౌరవం నిలబెట్టడానికి పటిష్ఠమైన నిర్మాణం ఉండాలని పదే పదే ఉద్బోధించేవారు. అందుకు ఆయన దృష్టంతా కొత్తగా చేరుతున్న ఉపాధ్యాయులను మెరికల్లాంటి కార్యకర్తలుగా రూపొందించడానికి శిక్షణా తరగతులు, అధ్యయన తరగతులు విరివిగా నిర్వహించాలనే వారు. సింగరాజు శత జయంతి సంవత్సరంలో కూడా ఉపాధ్యాయుల స్థితి ఉన్నత శిఖరాలల్లో ఉండాలనే ఆయన ఆకాంక్ష నెరవేరలేదు. పైగా మరింతగా దిగజారింది. ఆయన జీవించి ఉన్న కాలంలో జరిగిన విధంగా ఉపాధ్యాయ ఉద్యమం ఎట్లా చీలికలు, పీలికలై ఉందో ఇప్పడు కూడా ప్రభుత్వాల పాలకుల విభజించు - పాలించు విధానాల వలన ఉపాధ్యాయ ఉద్యమం మరింత దిగజారింది. ప్రస్తుతం ఉపాధ్యాయ సంఘాలు ముక్కలై, ఐక్య వేదికలు చీలికలై బలమైన ఐక్య ఉద్యమం చేపట్టే దశ ఈనాడు లేకుండా పోయింది. 60 సంవత్సరాలు పోరాడి సాధించిన రాయితీలు ఒక్కొక్కటి కోల్పోతున్న పరిస్థితి ఉంది.