భారతదేశ రాష్ట్రాలు, కేంద్రపాలిత ప్రాంతాలు
భారతదేశం ఇరవై-తొమ్మిది రాష్ట్రములు మరియు ఏడు కేంద్ర పాలిత ప్రాంతాలు కలిగిన ఒక సంయుక్త రాష్ట్ర కూటమి. ఈ రాష్ట్రాలు మరియు కేంద్రపాలిత ప్రాంతాలు జిల్లాలుగా పునర్విభజించబడ్డాయి.
భారత ప్రభుత్వ చట్టం 1935
మితవాద జాతీయవాదుల మద్దతు గెల్చుకునేందుకోసం ఉద్దేశించబడింది, ఎందుకంటే దీని సాంప్రదాయక లక్ష్యం దానికదిగా భారత్‌కి అధినివేశ ప్రతిపత్తికి దారితీయడమే, వెబ్‌మినిస్టర్ 1931 వాస్తవంగా దీన్ని స్వాతంత్ర్యంతో సమానంగా నిర్వచించింది; మరొక తరం వరకు భారతీయ సైన్యంపై, భారత ఆర్థిక సంస్థలపై, భారతీయ విదేశీ సంబంధాలపై బ్రిటిష్ ఆజమాయిషీని నిలిపి ఉంచడం ; చాలావరకు జిన్నా పద్నాలుగు సూత్రాలను అంగీకరించడం ద్వారా ముస్లిం మద్దతును సాధించడం ;[8] ఎన్నడూ సమానులు కాని విధంగా రాజులకు స్థితి కల్పించడం ద్వారా సమాఖ్యలో చేరవలసిందిగా రాజులకు నచ్చచెప్పడం . సమాఖ్య స్థాపనను అనుమతించడానికి తగినంత మంది చేరతారని భావించబడింది. రాజులకు ప్రతిపాదించబడిన నియమాలు: రాజులు సమాఖ్య శాసనసభలో ప్రభుత్వ ప్రతినిధులను ఎంపిక చేసుకుంటారు. తమ పాలనలను ప్రజాస్వామీకరించడానికి లేదా సమాఖ్య శాసనసభలో ప్రభుత్వ ప్రతినిధుల కోసం ఎన్నికలను అనుమతించడం విషయంలో ఎలాంటి ఒత్తిడి ఉండదు; రాజులు దీంతో అత్యధిక ప్రాధాన్యతను అస్వాదిస్తారు. రాజాస్థానాలు భారతీయ జనాభాలో పావుశాతానికి ప్రాతినిధ్యం వహించారు మరియు దేశ సంపదలో పాతిక శాతాన్ని ఇవి అందిస్తున్నాయి. ఈ చట్టం కింద: సమాఖ్య శాసనసభ యొక్క ఎగువ సభ, కౌన్సిల్ ఆఫ్ స్టేట్ 260 మంది సభ్యులతో కూడి ఉంటుంది (156 మంది (60%) బ్రిటిష్ ఇండియా నుండి ఎంపిక చేయబడ్డారు మరియు 104 (40%) మంది రాజాస్థానాల పాలకుల ద్వారా నియమించబడ్డారు) మరియు, దిగువ సభ అయిన సమాఖ్య శాసనసభ బ్రిటిష్ ఇండియా ప్రాంతాల శాసస సభలద్వారా ఎన్నుకోబడిన 375 మంది సభ్యులతో (250 (67%) కూడి ఉంటుంది; 125 (33%) మంది రాజాస్థాన పాలకులద్వారా నియమించబడతారు.) ఇది కాంగ్రెస్ స్వతంత్రంగా ఎన్నటికీ పాలించలేని విధంగా లేదా ప్రభుత్వాన్ని కూలదోయడానికి తగిన స్థానాలను పొందలేని విధంగా రూపొందించబడింది