రామాయణము
రామాయణము భారతీయ వాఙ్మయములో ఆదికావ్యముగాను, దానిని సంస్కృతము లో రచించిన వాల్మీకి మహాముని ఆదికవిగాను సుప్రసిధ్ధము. సాహిత్య చరిత్ర (History of Epic Literature) పక్రారం రామాయణ కావ్యము వేద కాలం తర్వాత, అనగా సుమారు 15000 AC లో దేవనాగరి భాష అనబడిన సంస్కృతం భాషలో రచించబడినది [1][2]. రామాయణం కావ్యంలోని కథ త్రేతాయుగం కాలంలో జరిగినట్లు వాల్మీకి పేర్కొన్నారు. భారతదేశం లోని అన్ని భాషల యందు, అన్ని ప్రాంతములందు ఈ కావ్యము ఎంతో ఆదరణీయము, పూజనీయము. ఇండొనీషియా, థాయిలాండ్, కంబోడియా, మలేషియా, వియత్నాం, లావోస్ దేశాలలో కూడా రామాయణ గాథ ప్రచారంలో ఉంది. ఇండోనీషియా లోని బాలి దీవిలో రామాయణము నృత్య నాటకము బాగా ప్రసిద్ధము. .
రామరాజ్యంలో సప్తాంగాలు
"స్వామ్యమాత్యసుహృత్కోశరాష్ట్రదుర్గబలానిచ సప్తాంగముచ్యతే." - శుక్రనీతి -1-61
అవి 
ఈ ఏడు రక్షింపబడినప్పుడు రాజ్యం సుభిక్షంగా ఉంటుంది. ఈ ఏడు రామునికాలంలో చక్కగా పరిరక్షింపబడ్డాయి కాబట్టి అది రామరాజ్యంగా ప్రసిద్దికెక్కింది.
రామాయణం లౌకికసాహిత్యంలో అతి ప్రాచీనగ్రంథమే అయినప్పటికీ , ఉత్తమమైన మార్గాన్ని నిర్దేశించడం ద్వారా అది నేటికిని ప్రజలలో నిలిచిపోయియున్నది. అయోధ్యాకాండలో రాముడు భరతునికి ఉపదేశించిన నీతిమార్గం సార్వకాలీనం, సార్వజనీనం. రాముడు అరణ్యవాసానికి వెళ్ళినప్పుడు ,భరతుడు పదునాలుగు సంవత్సరాలపాటు జటావల్కధారియై మునివృత్తిని అవలంబిస్తూ, నందిగ్రామంలో నివసిస్తూ , రాముని పాదుకలకు అభిషేకం చేసి అయోధ్యానగరాన్ని పరిపాలిస్తాడు. ఇది నిష్కామకర్మకు (ప్రయోజనాన్ని ఆశించకుడా చేసే పని)ఉదాహరణ.