సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * [1] భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది,. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
మానవ హక్కులు
ఈ సూత్రాన్ని 3వ మరియు 4వ ప్రపంచ జల మండలిలో 2003 మరియు 2006లలో తిరిగి ధృవీకరించడం జరిగింది. ఇది 2000 సంవత్సరంలో హేగ్‍లో జరిగిన 2వ ప్రపంచ జల వేదికలో నీరు అనేది కొనవలసిన మరియు అమ్మదగిన సరుకు అని, హక్కు కాదనే నిర్ధారణ నుండి తొలగించబడింది. ఎన్నో NGOలు (ప్రభుత్వేతర సంస్థలు) మరియు రాజకీయనాయకులు నీటిని పొందడం మానవ హక్కుగా ఉండాలని మరియు సరుకుగా ఉండరాదని అభ్యర్థించడం జరిగింది. ఐక్యరాజ్యసమితి గణాంకాల ప్రకారం, సుమారు 900 మిలియన్ మంది ప్రజలు స్వచ్ఛమైన నీరు పొందడం లేదు మరియు 2.6 బిలియన్ మంది ప్రజలు కనీస శుభ్రతకు నోచుకోలేదు. జూలై 28, 2010 నాడు UN నీరు మరియు శుభ్రతలను మానవ హక్కులుగా ప్రకటించింది. క్షేమకరమైన మరియు శుభ్రమైన త్రాగు నీరు మరియు శుభ్రతలను మానవ హక్కుగా ప్రకటించడం ద్వారా, U.N. జనరల్ అసెంబ్లీ పర్యావరణ భరణీయతను శతాబ్ది అభివృద్ధి ద్వారా సాధించేందుకు నడుం కట్టింది, తద్వారా దీని లక్ష్యం “2015 సమయానికి క్షేమకరమైన త్రాగు నీరు మరియు కనీస శుభ్రతలు లేని జనాభా నిష్పత్తిని సగానికి తగ్గించడం.”