మలేషియా
మలేషియా ఆగ్నేయాసియాలో ఒక రాజ్యాంగబద్ధమైన సమాఖ్య రాజ్యం (దేశం). మలేషియాలో 13 రాష్ట్రాలు, మరియు మూడు సమాఖ్య ప్రాంతాలు ఉన్నాయి. మలేషియా మొత్తం భూభాగం విస్తీర్ణం 329.847 చదరపు కిలోమీటర్ల (127,350 చ.మై.) గా ఉండి, దక్షిణ చైనా సముద్రంచే మలేషియా ద్వీపకల్పం (పెన్స్యులర్ మలేషియా) మరియు మలేషియా బోర్నియో అను రెండు సమాన భాగాలుగా వేరు చేయబడింది. భూ సరిహద్దులు థాయ్‌లాండ్, ఇండోనేషియా, మరియు బ్రునై దేశాలు, మరియు సముద్ర సరిహద్దులు సింగపూర్, వియత్నాం, మరియు ఫిలిప్పీన్స్ దేశాలు. రాజధాని నగరం కౌలాలంపూరు మరియు పుత్రజయ సమాఖ్య ప్రభుత్వ కేంద్ర స్థానంగా ఉన్నాయి. 2010 లెక్కల ప్రకారం జనాభా ద్వీపకల్పంలో 2.26 కోట్లు, బోర్నియోలో 28,33 మిలియన్లు. ప్రస్తుత మలేషియాకు మూలాలు మలయ్ రాజ్యాలతో మొదలౌతుంది, మలయ్ రాజ్యాలు 18 వ శతాబ్దం నుండి బ్రిటిషు సామ్రాజ్యం అధీనంలోనికి మారాయి అప్పుడు ఈ ప్రాంతాన్ని స్ట్రెయిట్స్ సెటిల్మెంట్స్ అని పిలిచేవారు. బ్రిటిషు వారు ద్వీపకల్ప మలేషియా భూభాగాలను మొదట 1946 లో మలయన్ యూనియన్ పేరుతో ఏకీకృతం చేసారు. తిరిగి 1948 లో మలయ సమాఖ్య పేరుతో పునర్వ్యవస్థీకరించారు. మలేషియా 1957 ఆగష్టు 31 న స్వాతంత్ర్యం పొందినది. 1963 సెప్టెంబరు 16 న సభ, సారవాక్, మరియు సింగపూరు ప్రాంతాలను మలయా సమాఖ్యలో కలుపుకొని, దేశం పేరును మలేషియాగా మార్చి రెండు సంవత్సరాల గడవకముందే 1965 లో సింగపూరును సమాఖ్య నుండి బహిష్కరించారు. స్వాతంత్ర్యం వచ్చినప్పటి నుంచి, మలేషియా GDP దాదాపు 50 సంవత్సరాలు సగటున 6.0% వృద్ధి తో, ఆసియాలోని అత్యుత్తమ ఆర్థిక రికార్డులలో ఒకటిగా ఉంది. ఆర్థిక వ్యవస్థ సాంప్రదాయికంగా దాని సహజ వనరులపై ఆధారపడి ఉంది కాని వైజ్ఞానిక, పర్యటక, వాణిజ్య మరియు వైద్య పర్యటక రంగాలు కూడా ఆర్ధిక వ్యవస్థకు దన్నుగానిలుస్తున్నాయి.
కరాచీ
1947లో పాకిస్థాన్ కొత్త దేశంగా ఏర్పాటయ్యే సమయానికి కరాచీ అందమైన సనాతన మరియు ఐరోపా కాలనీల శైలి భవనాలు, అన్ని ప్రాంతాలకు రోడ్లతో జీవకళ ఉట్టిపడే మహానగర ప్రాంతంగా మారింది. ఇప్పటి పాకిస్థాన్‌తో ఎటువంటి భూభాగ సంబంధం లేకుండా, దానికి 1000 కి.మీ దూరంలో ఉన్న ఆధునిక బంగ్లాదేశ్ కూడా భాగంగా ఉన్న ఆనాటి పాకిస్థాన్‌కు కరాచీని రాజధాని నగరంగా ఎంచుకున్నారు. 1947లో, భారతదేశం నుంచి తరలివచ్చిన ముస్లిం వలసదారులు కరాచీని ప్రధాన నివాస ప్రాంతంగా ఎంచుకున్నారు, ఇలా తరలివచ్చిన వలసదారులు నగరం యొక్క జనాభాను గణనీయంగా పెంచారు, అంతేకాకుండా నగర జనాభా సంఖ్యలను మరియు ఆర్థిక వ్యవస్థను వీరు పూర్తిగా మార్చివేశారు. 1958లో, పాకిస్థాన్ రాజధాని కరాచీ నుంచి రావల్పిండికి మార్చబడింది, తరువాత 1960లో కొత్తగా నిర్మించిన ఇస్లామాబాద్‌కు మార్చారు. ఈ చర్య వలన అభివృద్ధి కొరవడటంతో సుదీర్ఘ కాలంపాటు కొనసాగిన నగర తిరోగమనం ప్రారంభమైంది.[16] 1960వ దశకంలో కరాచీ మున్సిపల్ కార్పొరేషన్ మరియు కరాచీ ప్రాంతీయ మండలి రెండింటినీ కలిగివుంది, ఇవి పాఠశాలలు, కళాశాలలు, రోడ్లు, మున్సిపల్ గార్డెన్లు మరియు పార్కులు అభివృద్ధి చేసేందుకు ప్రణాళికలు అభివృద్ధి చేశాయి. విద్య, రోడ్లు మరియు నివాస సంఘాల అభివృద్ధి మరియు ప్రణాళికా రచన కోసం కరాచీ ప్రాంతీయ మండలి ప్రత్యేక కార్యవర్గాన్ని కలిగివుంది.[17] 1960వ దశకంలో, కరాచీని ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఒక స్ఫూర్తిదాయక ఆర్థిక నమూనాగా చూసేవారు. అనేక దేశాలు పాకిస్థాన్ యొక్క ఆర్థిక ప్రణాళికా వ్యూహాన్ని అనుకరించాయి, దీనికి ఒక ఉదాహరణ ఏమిటంటే, దక్షిణ కొరియా, కరాచీ నగరం యొక్క "రెండో పంచవర్ష ప్రణాళిక"ను స్వీకరించింది, సియోల్‌లో ప్రపంచ ఆర్థిక కేంద్రానికి కరాచీని చూసి రూపకల్పన చేశారు.[18][19]