ఓజోన్
ఆమ్లజని (ఆక్సీజన్‌) మరో రూపమే ఓజోన్‌. ఇది విషవాయువు. ప్రతీ ఓజోన్‌ అణువులోను మూడు ఆమ్లజని పరమాణువులున్నాయి. దీని రసాయన సాంకేతికం O3 అతినీల లోహిత వికిరణాల కారణంగా వాతావరణం పై పొరలో ఆక్సీజన్‌ అణువులు (O2) విడిపోతాయి. స్వేచ్ఛగా ఉన్న ఆక్సీజన్‌ పరమాణువు (O), తాడితంతో ఆక్సీజన్‌ అణువులోకి చేరి (O3) ఆక్సీజన్‌ పరమాణువులుగా మారి ఓజోన్‌ అణువవుతుంది.
ఓజోన్ క్షీణత
ఉపరితలం సమీపంలో భూతాపాన్ని సృష్టించే CO2 వికిరణ ఆవేశాత్మకతే స్ట్రాటోఆవరణాన్ని చల్లబరుస్తుంది.[44] ఈ చల్లదనం, క్రమంగా, ధ్రువ ఓజోన్‌ (O3)లో క్షీణత మరియు ఓజోన్ రంధ్రాల పౌనఃపున్య సాపేక్ష పెరుగుదల</i>కు కారణమవుతుంది. దీనికి విరుద్ధంగా, వాతావరణ వ్యవస్థ యొక్క వికిరణ ఆవేశాత్మకతను ఓజోన్ క్షీణత సూచిస్తుంది. ఇక్కడ రెండు వ్యతిరేక ప్రభావాలు ఉన్నాయి: స్ట్రాటోఆవరణం తక్కువ సౌర వికిరణాన్ని శోషించేందుకు ఓజోన్ క్షీణత కారణమవుతుంది, ఫలితంగా ట్రోపోఆవరణ వేడెక్కుతూ స్ట్రాటోఆవరణ చల్లబడుతుంది; చల్లబడిన స్ట్రాటోఆవరణం తక్కువ దీర్ఘ-తరంగ వికిరణాన్ని కిందకు వెలువరుస్తుంది, దీని ఫలితంగా ట్రోపోఆవరణ చల్లబడుతుంది. మొత్తంమీద, వాతావరణంలో చల్లదనం పెరిగిపోతుంది; "పరిశీలాత్మక స్ట్రాటోఆవరణ O3 నష్టాలు గత రెండు దశాబ్దాలుగా ఉపరితల-ట్రోపోఆవరణ వ్యవస్థ యొక్క రుణ ఆవేశాత్మకతకు కారణమయ్యాయని "[45], ఇది −0.15 ± 0.10 వాట్స్‌ పర్ స్క్వేర్ మీటర్ (W/m²) ఉంటుందని IPCC నిర్ధారించింది.[46] స్ట్రాటో ఆవరణం చల్లబడటం హరితగృహ ప్రభావం యొక్క బలమైన అంచనాల్లో ఒకటి.[44] ఈ చల్లదనాన్ని గుర్తించినప్పటికీ, హరితగృహ వాయువుల గాఢత మరియు ఓజోన్ క్షీణతల్లో మార్పుల ప్రభావాలను వేరుచేయడం చిన్నవిషయం కాదు, ఎందుకంటే ఈ రెండూ చల్లదనానికి కారణమవుతున్నాయి. అయితే, వీటిని సంఖ్యాక స్ట్రాటోఆవరణ నమూనీకరణ ద్వారా వేరు చేయవచ్చు.20km (12.4 మైళ్ల)పైన చల్లదనం హరితగృహ వాయువుల ద్వారా ఏర్పడుతుందని జాతీయ మహాసముద్ర మరియు వాతావరణ యంత్రాంగం యొక్క జియోఫిజికల్ ఫ్లూయిడ్ డైనమిక్స్ లాబరేటరీ నుంచి వచ్చిన ఫలితాలు చూపించాయి.[47] ఓజోన్ క్షీణతకు కారణమయ్యే రసాయనాలు కూడా హరితగృహ వాయువులే.ఈ రసాయనాల గాఢతల్లో పెరుగుదల 0.34 ± 0.03 W/m²ల వికిరణ ఆవేశాత్మకతను ఉత్పత్తి చేసింది, బాగా-కలిసిన హరితగృహ వాయువుల గాఢతల్లో పెరుగుదల నుంచి ఉత్పత్తి అయిన మొత్తం వికిరణ ఆవేశాత్మకతలో ఇది 14%నికి సమానం.[46] ప్రక్రియ దీర్ఘకాలిక నమూనీకరణ, దాని యొక్క కొలత, అధ్యయనం, సిద్ధాంతాల రూపకల్పన మరియు పరీక్షలను ప్రమాణీకరించేందుకు, వాటికి విస్తృతామోదాన్ని పొందేందుకు, చివరకు ప్రభావాత్మక నమూనాగా మారేందుకు దశాబ్దాల సమయం పడుతుంది. ఓజోన్ నాశనమవడంపై అనేక సిద్ధంతాలు 1980వ దశకంలో పరికల్పించబడి, 1990వ దశకంలో ప్రచురించబడ్డాయి, వాటిని ప్రస్తుతం నిరూపిస్తున్నారు.డాక్టర్ డ్ర్యూ స్కిన్‌డెల్ మరియు డాక్టర్ పాల్ న్యూమన్, NASA గాడార్డ్ 1990వ దశకంలో SGI ఆరిజిన్ 2000 సూపర్‌కంప్యూటర్‌ను ఉపయోగించి ఒక సిద్ధాంతాన్ని ప్రతిపాదించారు, ఓజోన్ ధ్వంసాన్ని నమూనీకరించిన ఈ సిద్ధాంతం 78% ఓజోన్ నాశనమైనట్లు చూపించింది. ఈ నమూనాను మరింత మెరుగుపరచడంతో, ఇది 89% ఓజోన్ నాశనమైనట్లు వివరించింది, ఓజోన్ రంధ్రం పూర్తిగా పూడిపోవడానికి 75 ఏళ్ల పడుతుందనే ముందు అంచనాను ఈ సిద్ధాంతం 150 ఏళ్లకు పొడిగించింది. (ఈ నమూనాలో ముఖ్యమైన భాగమేమిటంటే, శిలాజ ఇంధనాల క్షీణత కారణంగా స్ట్రాటోఆవరణ సోపానం లేకుండా ఉండటం.)