జర్మనీ
నెపోలియన్ బోనపర్టే ఓటమి తరువాత 1814లో వియన్నా సమావేశం 39 సార్వభౌమ రాజ్యాలతో కూడిన జర్మన్ సమాఖ్య (డచేర్ బండ్)ను స్థాపించింది. పునరుద్ధరణ రాజకీయాలలో అనంగీకారం చూపుతూ ఐక్యతా మరియు స్వాతంత్ర్యాన్ని కోరుతూ, పాక్షికంగా స్వేచ్ఛా పోరాటాలకు దారితీసింది. అయితే ఇవి ఆస్ట్రియన్ రాజ్యాంగవేత్త మెటర్నిచ్ నూతన అణచివేత విధానాలతో అనుసరించబడ్డాయి. జోల్వేరేయిన్ పన్ను నిర్ణయసమాఖ్య జర్మన్ రాజ్యాల మధ్య ఆర్థిక ఐక్యతను మరింత పెంచింది. ఈకాలంలో జర్మన్లు ఫ్రెంచ్ విప్లవం ఆదర్శాలచే ప్రభావితమయ్యారు,.ప్రత్యేకించి యువ మేధావులలో జాతీయవాదం శక్తివంతంగా అవతరించింది. మొదటిసారి నలుపు, ఎరుపు, బంగారు రంగులు ఉద్యమానికి ప్రాతినిధ్య రంగులుగా ఎన్నుకోబడ్డాయి, తరువాత ఇవే జాతీయ రంగులు అయ్యాయి.[15]
జర్మనీ
1933 ఫిబ్రవరి 27న రీచ్ స్టాగ్ కాలిపోయింది. దాని తరువాత ఒక అత్యవసర శాసనం తయారు చేయబడింది. కొన్ని ప్రాథమిక హక్కులు వెంటనే రద్దుచేయబడ్డాయి. ఎనేబ్లింగ్ చట్టం హిట్లర్-నాయకత్వంలోని ప్రభుత్వానికి పూర్తి శాసన అధికారాన్ని ఇచ్చింది. కేవలం సోషల్ డెమోక్రాటిక్ పార్టీ అఫ్ జర్మనీ మాత్రమే ఈ పరిణామానికి వ్యతిరేకంగా ఓటు వేసింది. అయితే ఈ అగ్నికి కారణమైన వారుగా భావింపబడ్డ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ రీచ్ స్టాగ్ ఫైర్ డిక్రీ</b>కి వారి వ్యతిరేకతను చూపలేకపోయారు.[18] అనేక ఎత్తులు శాసనాల ద్వారా ఒక కేంద్రీకృత సంపూర్ణరాజ్యం స్థాపించబడి జర్మనీని ఏక-పార్టీ రాజ్యంగా మార్చింది. సైనిక పునరాయుధీకరణపై దృష్టి కేంద్రీకరించి పరిశ్రమలు తిరిగి ప్రాణం పోసుకున్నాయి.[19] 1936లో గ్రేటర్ జర్మనీని స్థాపించే అనేక విస్తరణలో మొదటి భాగంగా రైన్ ల్యాండ్‌పై నియంత్రణను తిరిగి సాధించింది.