క్షయ
క్షయ వ్యాధి (Tuberculosis) ఒక ముఖ్యమైన అంటువ్యాధి. ఇది ఊపిరితిత్తులకు సంబంధించినదని మనకు తెలిసినా, చర్మము నుండి మెదడు వరకు శరీరంలో ఏ భాగనికైనా ఈవ్యాధి సోకవచ్చును. భారతదేశంలో దీర్ఘకాలిక రోగాలలో ముఖ్యమైనది క్షయవ్యాధి. మైకోబాక్టీరియా లేదా మైకో బ్యాక్టీరియం ట్యూబర్ క్యులోసిస్ అనే సూక్ష్మక్రిమివలన ఈ వ్యాధి వస్తుంది.[1] క్షయ వ్యాధి సోకని శరీరావయవాలు క్లోమము, థైరాయిడ్ గ్రంథి, జుట్టు. మిగిలిన అవయవాలన్నింటికి క్షయవ్యాధి కలిగే అవకాశం ఉంది. ఈ వ్యాధి ముఖ్యంగా శ్వాసకోశాన్ని దెబ్బ తీస్తుంది.
దంత క్షయం
యూరోపియన్ జ్ఞానోదయ యుగంలో "పంటి పురుగు" క్షయాలకు కారణమవుతుందన్న విశ్వాసం యూరోపియన్ వైద్య వర్గంలో ఎంతమాత్రం అంగీకరించబడలేదు. ఆధునిక వైద్యశాస్త్ర పితామహుడుగా సుపరిచితులైన పియర్రీ ఫాకర్డ్ పురుగులు దంత క్షయాలను కలిగిస్తాయనే ఆలోచనన తోసిపుచ్చిన మొట్టమొదటి వ్యక్తుల్లో ఒకరు. పళ్లు మరియు చిగుళ్లకు చక్కెర హానికరమైనదని పేర్కొన్నారు. 1850లో దంత క్షయాల ప్రాబల్యంలో మరో విశేష పెరుగుదల సంభవించింది. అందుకు కారణం ఆహార సంబంధమైన మార్పులు ఎక్కువకావడమేనని భావించబడింది. అంతకుముందు గర్భాశయసంబంధమైన క్షయాలు అనేవి చాలా తరచుగా సంభవించే క్షయాలుగా గుర్తించబడ్డాయి. అయితే చక్కెర గడలు, శుద్ధిచేసిన పిండి, రొట్టె మరియు తియ్యటి తేనీరుల లభ్యత విపరీతంగా పెరగడం రంధ్రం మరియు పగులు క్షయాల సంఖ్య అత్యధికమవడానికి కారణమయింది.