పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
పోర్చుగల్
రీకాన్‌క్విస్టా కాలం సందర్భంగా క్రైస్తవులు మూరీష్ ఆధిపత్యం నుండి ఇబెరియన్ ద్వీపకల్పాన్ని తిరిగి చేజిక్కించుకున్నారు. అపోన్సో హెన్రిక్యూస్ మరియు అతని వారసులు సైనిక సన్యాసుల ఆదేశాలతో దక్షిణంగా కదులుతూ మూరులను పారద్రోలడానికి ప్రయత్నించారు.ఈ సమయంలో పోర్చుగల్ దాని ప్రస్తుత ప్రాంతంలో సగభాగాన్ని కలిగి ఉంది. 1249 లో రికాన్‌క్విస్టా అల్గార్వే సంగ్రహాన్ని మరియు దక్షిణ తీరంలో చివరి మూరిష్ స్థావరాలను పూర్తిగా బహిష్కరించి పోర్చుగల్ నేటి సరిహద్దులను చిన్న మినహాయింపులతో అందించింది.