భారతీయ రైల్వేలు
భారతదేశంలో రైలు మార్గాల కొరకు మొదటిసారిగా 1832లో ప్రణాళిక ప్రవేశపెట్టబడినప్పటికీ, ఆ తరువాత మరో దశాబ్దం వరకూ ఇందులో ఎటువంటి పురోగతి సాధించలేదు. 1844లో అప్పటి గవర్నర్ జనరెల్ విస్కౌంట్ హార్డింగ్ (Lord Hardinge) రైల్వేలలో ప్రయివేటు వ్యక్తుల పెట్టుబడులను అనుమతించాడు. ఇదే కాక రెండు రైల్వే సంస్థలను (బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ మరియు ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ)స్థాపించి నూతన పెట్టుబడిదారులకు సాహయపడవలసిందిగా కోరాడు. ఆ తరువాతి కొద్ది సంవత్సరాలలో బ్రిటిష్ పెట్టుబడిదారుల ఆసక్తి కారణంగా అనేక రైలు మార్గాలు వేగంగా నిర్మించబడ్డాయి. భారతదేశంలో మొట్టమొదటి రైలు 1851 డిసెంబరు 22న నడుపబడింది. ఇది రూర్కీలో నిర్మాణ సామాగ్రిని తరలించడానికి వినియోగించబడింది. ఆ తరువాత ఒకటిన్నర సంవత్సరాలకు అనగా ది.1853 ఏప్రిల్ 16లో మొదటి ప్రయాణీకుల రైలు బోరిబందర్, బొంబాయి, థాణేల మధ్య నడుపబడింది. ఈ ప్రయాణం మొత్తం దూరం 34 కి.మీ కాగా, సాహిబ్, సుల్తాన్, సింధ్ అనే ఇంజిన్లను వినియోగించారు. ఒక విధంగా ఈ సంఘటన భారత రైల్వేలకు అంకురార్పణ చేసిందని చెప్పుకోవచ్చు.
బ్రిటన్ రాణి విక్టోరియా
ఈ రెండు హత్యాయత్నాలు జరిగిన అదే ఎండకాలంలో విక్టోరియా మొదటిసారిగా రైలు ప్రయాణం చేసింది. స్లాఫ్‌ రైల్వే స్టేషను‌ (విండ్సర్‌ కోట సమీపంలోఉంది) నుంచి పాడింగ్టన్‌ బ్రిడ్జ్ (‌లండన్‌లో) వరకూ, గ్రేట్‌ వెస్టర్న్ రైల్వే ప్రత్యేకంగా ఏర్పాటు చేసిన క్యారేజ్‌లో 1842 జూన్‌ 13న ప్రయాణించింది. ఆమెతోపాటు ఆమె భర్త, వారితోపాటు గ్రేట్‌ వెస్టర్న్ రైల్వే లైన్‌ ఇంజనీర్‌ ఇసాంబర్డ్ కింగ్డమ్‌ బ్రూనెల్‌ ప్రయాణించారు. అప్పుడు రైలు చాలా వేగంగా వెళుతోందని, పట్టాలు తప్పుతుందేమోనని భయాందోళనతో రాణి, రాజు ఇద్దరూ ఫిర్యాదు చేశారు. 
కార్న్ చట్టాన్ని రద్దుచేయడంతో పీల్‌ మంత్రిమండలి సందిగ్ధంలో పడింది. అప్పట్లో కన్సర్వేటివ్స్ గా పిలువబడ్డ చాలామంది టోరీలు చట్టం రద్దును నిరాకరించారు. కానీ కొందరు టోరీలు (పీల్‌ వర్గీయులు), చాలామంది విగ్స్ పార్టీవారు అందుకు సమర్ధించారు. 1846లో పీల్‌ రాజీనామా చేశాడు. చాలా స్వల్ప మద్దతుతో రద్దుకు ఆమోదం లభించింది. ఆయన స్థానంలోకి లార్డ్ జాన్‌ రస్సెల్‌ వచ్చాడు. రస్సెల్‌ మంత్రివర్గం విగ్‌ పార్టీదే అయినా, రాణి ఆమోదించలేదు. విక్టోరియాను వ్యతిరేకించినవారిలో విదేశాంగ కార్యదర్శి లార్డ్ పామర్‌స్టాన్‌, మంత్రి మండలి, ప్రధానితో లేదా రాణితో చర్చించకుండానే పామర్‌స్టాన్ వ్యవహరించేవాడు.