జర్మనీ
నెపోలియన్ బోనపర్టే ఓటమి తరువాత 1814లో వియన్నా సమావేశం 39 సార్వభౌమ రాజ్యాలతో కూడిన జర్మన్ సమాఖ్య (డచేర్ బండ్)ను స్థాపించింది. పునరుద్ధరణ రాజకీయాలలో అనంగీకారం చూపుతూ ఐక్యతా మరియు స్వాతంత్ర్యాన్ని కోరుతూ, పాక్షికంగా స్వేచ్ఛా పోరాటాలకు దారితీసింది. అయితే ఇవి ఆస్ట్రియన్ రాజ్యాంగవేత్త మెటర్నిచ్ నూతన అణచివేత విధానాలతో అనుసరించబడ్డాయి. జోల్వేరేయిన్ పన్ను నిర్ణయసమాఖ్య జర్మన్ రాజ్యాల మధ్య ఆర్థిక ఐక్యతను మరింత పెంచింది. ఈకాలంలో జర్మన్లు ఫ్రెంచ్ విప్లవం ఆదర్శాలచే ప్రభావితమయ్యారు,.ప్రత్యేకించి యువ మేధావులలో జాతీయవాదం శక్తివంతంగా అవతరించింది. మొదటిసారి నలుపు, ఎరుపు, బంగారు రంగులు ఉద్యమానికి ప్రాతినిధ్య రంగులుగా ఎన్నుకోబడ్డాయి, తరువాత ఇవే జాతీయ రంగులు అయ్యాయి.[15]
జర్మనీ
ఏదేమైనా నూతన వీమర్ ప్రభుత్వం పట్ల అసంతృప్తి జర్మనీ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఎదుగుదలకు ఇంధనంగా పనిచేసింది. అనేకమంది సాంప్రదాయ వాదులు విప్లవవాద హక్కు (ప్రత్యేకించి నేషనల్ సోషలిస్ట్ జర్మన్ వర్కర్స్ పార్టీ—నాజి పార్టీ) వైపు ఆకర్షించ బడ్డారు. 1932 నాటికి ఈ రెండు పార్టీలు పార్లమెంటులో అధిక భాగాన్ని నియంత్రించగలిగాయి (జూలై 1932 నాటికి మొత్తం పార్లమెంటరీ స్థానాలు 296). అపజయం పొందిన అనేక వరుస మంత్రివర్గాల తరువాత అధ్యక్షుడు పాల్ వాన్ హిండెన్బర్గ్ ఒక కఠిన నిర్ణయం తీసుకున్నారు: 1933 జనవరి 30న ప్రత్యామ్నాయంగా సాంప్రదాయవాద-సలహాదారుల ప్రోత్సాహంతో వాన్ హిండెన్బర్గ్ హిట్లర్ విన్నపాన్ని మన్నించి అడాల్ఫ్ హిట్లర్ను జర్మనీ చాన్సలరుగా నియమించారు.