మెహెర్ బాబా
మెహెర్ బాబా తన జీవితంలో రెండు సార్లు తీవ్ర ప్రమాదానికి గురయ్యాడు. ఒకటి 1952 లో అమెరికాలో జరగ్గా మరొకటి భారతదేశంలో 1956 లో జరిగింది. దానివల్ల ఆయన సరిగ్గా నడవలేక పోయాడు.[14][15] 1962లో, ఆయన తన పాశ్చాత్య శిష్యులనంతా భారతదేశానికి వచ్చి మూకుమ్మడిగా దర్శనం చేసుకోమన్నాడు. దీన్ని ది ఈస్ట్-వెస్ట్ గ్యాదరింగ్ అన్నాడు.[16] విచ్చలవిడిగా మందుల వాడకం వలన పెద్దగా ఉపయోగం ఉండదని 1966లో పేర్కొన్నాడు.[17] .[18] ఆరోగ్యం సహకరించకున్నా, ఉపవాసం, ఏకాంతం లాంటి సార్వత్రిక కార్యక్రమాలను 1969, జనవరి 31న ఆయన మరణించే వరకూ కొనసాగిస్తూనే వచ్చాడు. మెహరాబాద్ లోని ఆయన సమాధి ప్రస్తుతం అంతర్జాతీయంగా పర్యాటకులను ఆకర్షిస్తోంది.[19]
షంషాద్ బేగం
ఆమె స్పష్టమైన గాత్రం సరంగి మాస్ట్రో ఉస్తాద్ హుసేన్ బక్ష్ వాల్ సాహెబ్ దృష్టిని ఆకర్షించింది, ఆయన తన శిష్యురాలుగా తీసుకున్నాడు. లోహార్‌కు చెందిన కంపోజర్ గులామ్ హైదర్ ఆమె స్వరాన్ని తెలివిగా "ఖజాంచీ" (1941) మరియు "ఖాందాన్" (1942) వంటి అతని ప్రారంభ చలన చిత్రాల్లో ఉపయోగించుకున్నాడు. అతను 1944లో బొంబాయికు మారినప్పుడు, శంషాద్ అతని బృందంలో ఒక సభ్యురాలుగా తన కుటుంబాన్ని విడిచిపెట్టి, అతనితో వెళ్లిపోయింది, అక్కడ ఆమె "చాచా" (మావయ్య)తో ఉండేది. ఆమె మొట్టమొదటి పాశ్చాత్య పాటల్లో ఒకటైన "మెరీ జాన్..." "సండే కీ సండే"ను C. రాంచంద్ర ఆధ్వర్యంలో పాడింది. ఓ.పి.నయ్యర్ ఆమె స్వరంలో స్పష్టత కారణంగా ఆమె గాత్రాన్ని "ఆలయ గంట"గా పేర్కొన్నాడు. బేగం 1940లు మరియు చివరి 1950ల మధ్య లతా మంగేష్కర్, ఆశా భోంస్లే, గీతా దత్ మరియు అమిర్బాయి కర్నాటకీ వంటి తన సహచర గాయనులతో పోల్చినప్పుడు ఒక వైవిధ్యమైన గాత్రంతో ఒక దేశ గుర్తింపుగా మారింది. 24.4.2013 న ముంబాయిలో మరణించారు.