కెమెరా
వాడుకకి అనువుగా చేతిలో ఇమిడే చిత్రపటాలను రూపొందించేందుకు వీలుపడే కెమెరాని మొట్టమొదట 1685లో జోహాన్ జాహ్న్ రూపొందించాడు. నిల్వ ఉంచే దారి లేకపోవటంతో అప్పట్లో ఏర్పడిన ప్రతిబింబాన్ని చిత్రపటంగా మరల గీసేవారు. అయితే సూర్యరశ్మి సోకినచో రంగులు వెలిసిపోవటం లేదా రంగులు ముదరటం అప్పటికే మానవాళికి తెలుసు. కెమెరా అబ్స్క్యూరాలో కాంతి తాత్కాలితంగా గీసే ఈ చిత్రలేఖనాలతో ప్రేరణ చెందిన చాలామంది ప్రయోగకర్తలు వీటిని శాశ్వతంగా ముద్రించటానికి కావలసిన పదార్థాలని కనుగొనే ప్రయత్నంలో పడ్డారు.
ఫోటోగ్రఫీ
1568 లో డేనియల్ బార్బారో డయాఫ్రంని వివరించగా, 1694 లో కాంతి వలన కొన్ని రసాయనాలు ఎలా నల్లబడేవో విల్‌హెల్మ్ హోంబర్గ్ వివరించాడు. 1760 లో టిఫేన్ డీలా రోష్ అనే రచయిత "గిఫాంటీ" అనే తన కల్పిత పుస్తకంలో ఫోటోగ్రఫీ ఎలా ఉండవచ్చునో వివరించాడు. సూర్యకాంతి కొన్ని సిల్వర్ లవణాల రంగుల్లో మార్పు కలిగిస్తుందని స్వీడిష్ రసాయనిక శాస్త్రవేత్త విల్ హూమ్‍ షీలే కనుగొన్నాడు. హైడ్రోజన్ బెలూన్ నిర్మాత ప్రొఫెసర్ చార్లెస్ స్థూల ఆకారాల్ని మాత్రమే సూచించే చిత్రపటాలను తీయటానికి ప్రయత్నించాడు. రాజ కుటుంబాలలో తరతరాలుగా ఉంటున్న పూర్వీకుల పటాల సరికొత్త కాపీలను అప్పుడప్పుడు ఇలా తయారుచేయటం జరుగుతూనే ఉండేది.