జర్మనీ
నెపోలియన్ బోనపర్టే ఓటమి తరువాత 1814లో వియన్నా సమావేశం 39 సార్వభౌమ రాజ్యాలతో కూడిన జర్మన్ సమాఖ్య (డచేర్ బండ్)ను స్థాపించింది. పునరుద్ధరణ రాజకీయాలలో అనంగీకారం చూపుతూ ఐక్యతా మరియు స్వాతంత్ర్యాన్ని కోరుతూ, పాక్షికంగా స్వేచ్ఛా పోరాటాలకు దారితీసింది. అయితే ఇవి ఆస్ట్రియన్ రాజ్యాంగవేత్త మెటర్నిచ్ నూతన అణచివేత విధానాలతో అనుసరించబడ్డాయి. జోల్వేరేయిన్ పన్ను నిర్ణయసమాఖ్య జర్మన్ రాజ్యాల మధ్య ఆర్థిక ఐక్యతను మరింత పెంచింది. ఈకాలంలో జర్మన్లు ఫ్రెంచ్ విప్లవం ఆదర్శాలచే ప్రభావితమయ్యారు,.ప్రత్యేకించి యువ మేధావులలో జాతీయవాదం శక్తివంతంగా అవతరించింది. మొదటిసారి నలుపు, ఎరుపు, బంగారు రంగులు ఉద్యమానికి ప్రాతినిధ్య రంగులుగా ఎన్నుకోబడ్డాయి, తరువాత ఇవే జాతీయ రంగులు అయ్యాయి.[15]
నాజీయిజం
నాజీ ప్రారంభంలో వెంటనే జర్మనీ యొక్క దేశీయ ఆర్ధికవ్యవస్థ గురించి ఆలోచించి, తరువాత [[అంతర్జాతీయ వర్తకం]]ను ఎంచుకుంది. జర్మనీ యొక్క పేదరికాన్ని తొలగించేందుకు, దేశీయవిధానం పరిమితులతో నాలుగు లక్ష్యాలను ఎంచుకుంది: (i) నిరుద్యోగితను తొలగించడం, (ii) త్వరిత మరియు దృఢ [[పునరాయుధీకరణ]], (iii) పెరుగుతున్న [[అధిక-ద్రవ్యోల్బణం]]కి వ్యతిరేకంగా కోశరక్షణ, మరియు (iv) మధ్య-మరియు-దిగువ తరగతి జీవన ప్రమాణాలను పెంచడానికి, వినియోగదారు-వస్తువుల ఉత్పత్తిని విస్తృతం చేయడం. దీని ఉద్దేశ్యం నాజీ-దృష్టిలో వీమర్ గణతంత్ర లోపాలను సరిచేయడం, మరియు నాజీపార్టీకి దేశీయమద్దతును దృఢపరచుకోవడం; 1933 మరియు 1936 మధ్య, జర్మన్ ([[స్థూల దేశీయ ఉత్పత్తి]]) సంవత్సరానికి 9.5 శాతం, మరియు పారిశ్రామిక రేటు 17.2 శాతం పెరిగాయి.