సామాజిక శాస్త్రం
మొదట సామాజిక తర్కం (సోషియోలాజికల్ రీజనింగ్) అనే పదం వాడుకలో ఉండేది, సామాజిక శాస్త్రానికి (సోషియాలజీ) ఇదే మూలపదం. పశ్చిమ పరిజ్ఞానం మరియు తత్వశాస్త్రం యొక్క ఉమ్మడి గ్రంథాల్లో సామాజిక విశ్లేషణకు మూలాలు ఉన్నాయి, ప్లేటో సమయం నుంచి ఇది కొనసాగుతోంది. ఉత్తర ఆఫ్రికాకు చెందిన 14వ శతాబ్దపు అరబ్ పండితుడు బిన్ ఖాల్డూన్ మొదటి సామాజిక శాస్త్రజ్ఞుడుగా చెప్పబడుతున్నాడు, సమాజ సంబంధం మరియు సమాజ సంఘర్షణల యొక్క సామాజిక-శాస్త్రీయ సిద్ధాంతాలు పురోగమించడానికి జరిగిన తొలి ప్రయత్నంగా అతని యొక్క ముఖాడిమాను పరిగణిస్తున్నారు.[4][5][6][7][8]
సాంఘిక శాస్త్రం
ప్రవేశపెట్టినప్పటి నుంచి, సామాజిక జ్ఞానమీమాంసలు, పద్ధతులు మరియు విచారణ చట్రాలు గణనీయమైన స్థాయిలో విస్తరించడంతోపాటు, అపసరణం చెందాయి.[33] సామాజిక శాస్త్రవేత్తలు పరిశోధనా పద్ధతుల్లో ఒక వైవిధ్యాన్ని ఉపయోగిస్తారు, అనుభావిక పద్ధతులు లేదా సంక్లిష్ట సిద్ధాంతం ఏదో ఒకదానిపై ఆధారపడతారు. సాధారణ ఆధునిక పద్ధతుల్లో అధ్యయనాలు, చారిత్రక పరిశోధన, ముఖాముఖీ చర్చలు, భాగస్వామి పరిశీలన, సామాజిక వ్యవస్థ విశ్లేషణ, సర్వే పరిశోధన, గణాంక విశ్లేషణ, మరియు నమూనా నిర్మాణం, తదితరాలు భాగంగా ఉన్నాయి. 1970వ దశకం చివరి కాలం నుంచి అనేక మంది సామాజిక శాస్త్రవేత్తలు విద్యాయేతర ప్రయోజనాలకు ఈ విభాగాన్ని ఉపయోగించేందుకు ప్రయత్నించారు. సామాజిక పరిశోధన ఫలితాలు సామాజిక సమస్యలను పరిష్కరించడంపై ఆసక్తి ఉన్న బోధకులు, చట్టాలు చేసేవారు, పాలకులు, అభివృద్ధిదారులు మరియు ఇతరులకు సాయపడ్డాయి, పరిణామ పరిశోధన, పరిశోధన పద్ధతి అంచనా మరియు ప్రజా సామాజిక శాస్త్రం వంటి ఉపవిభాగాల ద్వారా ఈ ఫలితాలు ప్రజా విధానాన్ని రూపొందించడానికి ఉపయోగపడ్డాయి. కొత్త సామాజిక ఉప విభాగాల్లో వెలుగులోకి రావడం కొనసాగుతూనే ఉంది - వీటికి ఉదాహరణ సమాజ అధ్యయనాలు, గణాంక సామాజిక శాస్త్రం, పర్యావరణ సామాజిక శాస్త్రం, వ్యవస్థ విశ్లేషణ, నట-వ్యవస్థ సిద్ధాంతం, ఇలా పెరిగిపోతున్న జాబితాలో అనేక ఉపవిభాగాలను సంకర-విభాగాలుగా చెప్పవచ్చు.