పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
ప్రవాస భారతీయులు
మధ్యప్రాచ్య ప్రాంతంలో భారీ సంఖ్యలో భారతీయ జనాభా ఉంది, ఎక్కువ మంది కేరళ రాష్ట్రీయులు, ఇతర దక్షిణ భారతదేశ రాష్ట్రాలవారు ఇక్కడ ఉన్నారు, ముఖ్యంగా పొరుగున్న పర్షియన్ గల్ఫ్‌లో చమురు సంపన్న దేశాల్లో వీరిలో ఎక్కువ మందిని గుర్తించవచ్చు. చమురు రంగ విజృంభణ తరువాత ఎక్కువ మంది భారతీయులు కార్మికులుగా మరియు క్లర్కు ఉద్యోగాలు కోసం గల్ఫ్‌కు వెళ్లారు. గల్ఫ్‌లోని భారతీయులు - అందరు విదేశీయులు, వాస్తవానికి - సాధారణంగా స్థానిక పౌరులు కాలేరు. వారు తమ భారతీయ పాస్‌పోర్టులను కలిగివుంటారు, ఎందుకంటే గల్ఫ్ దేశాలు వీరికి పౌరసత్వాన్ని లేదా శాశ్వత నివాసాన్ని అందించవు. గల్ఫ్‌లో పనిచేసేందుకు భారతీయులు ఆసక్తి చూపేందుకు ప్రధాన కారణాల్లో ఒకటి ఏమిటంటే, భారతదేశంలో ఇటువంటి ఉద్యోగం చేస్తే వచ్చే ఆదాయం కంటే ఇక్కడ అనేక రెట్లు ఎక్కువ ఆదాయం వస్తుంది, అంతేకాకుండా ఇది భారతదేశానికి భౌగోళికంగా సమీపంలో ఉంది. GCCలో ఉద్యోగ తరగతిలో భారతీయ వలసదారుల వాటా గణనీయమైన సంఖ్యలో ఉంది. 2005లో, యునైటెడ్ అరబ్ ఎమిరేట్స్‌లో సుమారుగా 40% జనాభా భారతీయ సంతతివారు కావడం గమనార్హం.