గులాబి
100 కు పైగా జాతులు కలిగి అనేక రంగులలో లభించే గులాబి , రోసాసీ కుటుంబానికి చెందినది, అన్ని కాలాలలో లభించే ఈ పూపొద లేదా తీగ రోసా జాతికి చెందినది.కాండంపై పదునైన ముళ్ళను కలిగి ఉండే ఈ జాతి తిన్నని పొదలు, పైకి లేదా నేలపై పాకే మొక్కల సముదాయంగా ఉంటుంది.గులాబీలను ముళ్ళు కలిగినవిగా పేర్కొనడం తప్పు. సాధారణంగా రూపాంతరం చెందిన శాఖ లేదా కాండం ముళ్ళు కాగా, గులాబీలో రూపాంతరం చెందిన బాహ్య కణజాలం పదునైన ముందుకు పొడుచుకు వచ్చినట్లు ఉండే భాగాలు[ముళ్ళు]గా మారతాయి.ఎక్కువ జాతులు ఆసియాకి చెందినవైతే, కొన్ని జాతులు మాత్రం యూరోప్, ఉత్తర అమెరికా, వాయవ్య ఆఫ్రికాలకు చెందినవి. సహజమైనవి, సాగుచేయబడేవి, మరియు సంకర జాతులు అన్నీ కూడా సౌందర్యానికి మరియు సువాసనకి విస్తారంగా పెంచబడుతున్నాయి.[1]
ఖల్సా
సైనాపతి (సైనా సింగ్) వ్రాసిన "శ్రీ గుర్ శోభా" (18వ శతాబ్దం) లో తలెత్తిన వివాదాల మీద రెండు భాగాలను ("అధ్యాయాలను" ) కలిగిఉంది, ఢిల్లీలోని గురు గోబింద్ సింగ్ యొక్క శిష్యులు అతని నూతన క్రమం యొక్క వార్తలను విన్నారు. "శ్రీ గుర్ శోభా"లో అధిక వివాదం "భద్దర్" చుట్టూ తిరుగుతుంది, దగ్గర బంధువు మరణించిన తరువాత గడ్డం (గుండు) చేయించుకోవటం అనే ఆచారాన్ని గురు గోబింద్ సింగ్ నిరుత్సాహపరచారు. సైనాపతి ప్రకారం, ఖల్సాను ఏర్పరచేటప్పుడు, గురు గోబింద్ సింగ్ "భద్దర్" అనేది "భ్రమే" (భ్రాంతి) కానీ "ధర్మం" కాదు అని తెలిపారు.