సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * [1] భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది,. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
భారతీయ కుల వ్యవస్థ
భారతదేశంలో దళితులతో హీనంగా ప్రవర్తించటాన్ని కొంతమంది రచయితలు "భారతదేశంలో దాగివున్న జాతి వివక్షత" అని వర్ణించారు. స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తరువాత భారతదేశంలో దళితుల యొక్క స్థానంలో గణనీయమైన అభివృద్ధులను ఆరోపణల యొక్క విమర్శకులు చూపించారు, ఫలితంగా హక్కుల మరియు ప్రత్యేకాధికారాల యొక్క కఠినమైన అమలు 1955లో పౌర హక్కుల భద్రతా చట్టంలాగా భారత రాజ్యాంగంలో ప్రతిష్ఠచేసింది. వారు ఇంకనూ పేర్కొంటూ భారతదేశం దళిత రాష్ట్రపతి K.R. నారాయణన్‌ను కలిగి ఉంది, మరియు ఆ అభ్యాసం నగర ప్రజల జీవితంలో అదృశ్యమయ్యింది.