లోబోటోమి
లోబోటోమి ([λοβός – lobos]error: {{lang-xx}}: text has italic markup (help): "లోబ్ (మెదడు)" యొక్క; τομή – tome: "cut/slice") అనేది ఒక న్యూరోసర్జికల్ ప్రక్రియ, అది ఒక రకమైన సైకో సర్జరి, దానిని leukotomy లేదా leucotomy (గ్రీకు భాష λευκός – leukos: "స్పష్టమైన/తెల్లదయిన" మరియు 'టోమె ) అని కూడా పిలుస్తారు. దీనిలో ప్రిఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ నుండి మరియు అదే కార్టెక్స్ వరకు ఉండే సంబంధాలను కత్తిరించడం జరుగుతుంది, ప్రిఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ అనేది, మెదడు యొక్క ఫ్రంటల్ లోబ్స్ యొక్క ముందరి భాగం. మొదట్లో ల్యూకోటోమిగా పేరొందిన ప్రక్రియ, 1935లో ప్రారంభమయిన దగ్గరి నుండి వివాదాస్పదంగా ఉన్నప్పటికీ, అది రెండు దశాబ్దాలకు పైగా ఒక ముఖ్యస్రవంతి ప్రక్రియ, దీనివల్ల తరచు సంభవించే మరియు తీవ్రము అయిన సైడ్ ఇఫెక్ట్స్ ఉంటాయన్న సాధారణ గుర్తింపు ఉన్నప్పటికీ సైకియాట్రిక్ (మరియు అప్పుడప్పుడూ ఇతర) స్థితులకు నిర్దేశించేవారు. 1949లో శరీరధర్మ శాస్త్రం లేదా వైద్య నోబెల్ పురస్కారం ఆంటోనియో ఎగాస్ మోనిజ్‌కు వచ్చింది. కొన్ని రకాల తీవ్రమయిన మానసిక ఋగ్మతలలో ల్యూకోటోమికి సంబంధించిన గుణపర్చగల విలువను కనిపెట్టినందుకు గాను అతనికి ఈ పురస్కారం లభించింది.[1] ఆధునిక న్యూరోలెప్టిక్ (ఆంటిసైకోటిక్) ఔషధాలను ప్రవేశపెట్టినపుడు దాని ఉపయోగం యొక్క పురోభివృధ్ధి సమయం 1940వ దశాబ్దపు తొలి సంవత్సరాల నుండి 1950వ దశాబ్దపు మధ్య భాగం వరకు ఉండింది. 1951 వచ్చే సరికి యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో 20,000 లోబోటోమీలు చేసారు. ఈ ప్రక్రియ యొక్క తగ్గుదల తొందరపాటు చర్యగా కాకుండా క్రమక్రమంగా సంభవించింది. 1954లో ఆంటిసైకోటిక్ ఔషధం క్లోర్‌ప్రోమాజైన్ కెనడాలో ప్రవేశించాక ఒట్టావా యొక్క సైకియాట్రిక్ ఆసుపత్రులలో, ఉదాహరణకు, 1953లో 153 లోబోటోమీలు చేస్తే ఆ సంఖ్య 1961 నాటికి 58కి తగ్గింది.[2][3]
లోబోటోమి
1936లో మోనిజ్ చేత ల్యూకోటోమి ప్రక్రియ యొక్క అభివృధ్ధి, పైన చెప్పిన చికిత్సలకు సంబంధించిన జోక్యాలు చాలా తీవ్రంగా మరియు ప్రయోగాత్మకమైనవిగా ఉండేటపుడు, అంతే కాక వాటిని ఉపయోగించిన రోగులు తమ ఆరోగ్యానికి అతితీవ్రమైన ముప్పులు ఎదుర్కొనే సమయంలో జరిగింది. ల్యూకోటోమిని చాలామంది మానసిక నిపుణులు ఇన్సులిన్ లేదా కార్డియోజోల్ షాక్[10] కంటే తీవ్రమైన రోగచికిత్సలుగా చూడలేదు; తీవ్రమైన మానసిక ఋగ్మతలతో బాధపడుతోన్న రోగుల కోసం ఉద్దేశించిన ఈ విజయవంతమైన ప్రక్రియలు ఒక బుధ్ధివికాసపు వాతావరణాన్ని సృష్టించడానికి అంతేకాక ల్యూకోటోమి లాంటి విప్లవాత్మకమైన మరియు వెనక్కు మరల్చడానికి వీలు కాని శస్త్రచికిత్సా ప్రక్రియను ఒక ఆచరణయోగ్యమైన మరియు అవసరమైన వైకల్పంగా కూడా కనపడేట్లు చేయడానికి అవసరమైన వైద్యపరమైన మరియు సామాజికమైన అధికారాలు సృష్టించడానికి దోహదపడ్డాయి. అంతేకాక, జోయల్ బ్రాస్లో, మలేరియల్ చికిత్స నుండి లోబోటోమి వరకు, ఈ అవయవం మరింత హెచ్చుగా వ్యాధికి ఒక మూలంగా మరియు నివారణకు కేంద్రంగా ఉండడంతో భౌతికమైన సైకియాట్రిక్ రోగచికిత్సలు మెదడు యొక్క మధ్యకు మరీ మరీ దగ్గరకు వెళ్తాయి.[11] రాయ్ పోర్టర్‌కు, ఈ హింసాయుతమైన మరియు శస్త్రచికిత్సకు సంబంధించిన సైకియాట్రిక్ జోక్యాలు తరచు ఇరవయ్యవ శతాబ్దంలో సైకియాట్రిక్ ఆసుపత్రులలో ఉన్న వేలకొలది రోగుల యొక్క వేదనను తగ్గించడానికి మంచి ఉద్దేశం ఉన్న మానసిక వైద్యులు కనిపెట్టే వైద్యపరమైన మార్గాల వలె ఉండటమే కాకుండా ఆశ్రమ వైద్యుల యొక్క విప్లవాత్మకమైన మరియు నిర్లక్ష్యంతో కూడిన జోక్యాలను వ్యతిరేకించడానికి అదే రోగుల యొక్క సామాజిక శక్తికి సంబంధించిన లేమిని సూచిస్తుంది.[12]