పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
పోర్చుగల్
1884 లో బెర్లిన్ సమావేశంతో పోర్చుగీస్ ఆఫ్రికా భూభాగాల సరిహద్దులు పోర్చుగల్ అభ్యర్ధనపై అధికారికంగా స్థాపించబడ్డాయి. శతాబ్దాల పొడవు పోర్చుగీస్ ఆసక్తులు ఖండంలోని ప్రత్యర్థుల నుండి ఆఫ్రికన్ పెనుగులాట కదలిక ద్వారా పోర్చుగీస్ ఆఫ్రికా నగరాలు మరియు పట్టణాలు నోవా లిస్బోవా, సా డీ బ్యాండిర, సిల్వా పోర్టో, మలన్జే, తెటే, విలా జునిక్యూరో, విలా పెరీ మరియు విలా కాబ్రాల్ ఈ కాలంలో మరియు అంతర్భాగాలను స్థాపించడం లేదా పునరుద్ధరించారు. బియెరా, మొకామెడెస్, లోబిటో! జావో బెలో, నకాలా మరియు పోర్టో అమెలియా వంటి సముద్రతీర పట్టణాలు స్థాపించబడ్డాయి. 20 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో అంగోలాలో బెంగుళే రైల్వే ట్రాక్లు మరియు మొజాంబిక్‌లో ఉన్న బీర రైల్వే, సముద్ర తీర ప్రాంతాలను మరియు అంతర్గత ప్రాంతాలను చేరుకునేందుకు నిర్మించబడ్డాయి.