మార్టిన్ లూథర్
మార్టిన్ లూథర్ (ఆంగ్లం: Martin Luther) (1483 నవంబరు 10 - 1546 ఫిబ్రవరి 18) జెర్మనీకి చెందిన ఒక సన్యాసి,[1] మత ధార్మిక వేత్త, విశ్వవిద్యాలయపు ప్రొఫెసర్, ప్రొటెస్టెంటిజంకు చెందిన ఒక ఫాదర్,[2][3][4][5] మరియు చర్చి సంస్కర్త, ఇతడి ఆలోచనలు ప్రొటెస్టంటు సంస్కరణలకు దారితీసి, పశ్చిమ నాగరికతను మార్చివేసాయి.[6]
ద బీటిల్స్
స్టూవార్ట్ సూట్ క్లిఫ్ గిటార్ వాద్యకారునిగా బీటిల్స్ 1960 నుంచి మూడేళ్ళ పాటు లివర్ పూల్, హ్యాంబర్గ్ నగరాల్లోని క్లబ్బుల్లో ప్రదర్శనలు ఇచ్చి తమ తొలినాళ్ళలో ప్రాచుర్యం పెంచుకున్నారు. ప్రధాన సభ్యులైన లెనన్, మెక్ కార్ట్నీ, హారిసన్ లు పెటె బెస్ట్ సహా పలువురు డ్రమ్మర్లను మారుస్తూ చివరికి స్టార్ వారితో చేరి స్థిరంగా నిలిచారు. మేనేజర్ బ్రియాన్ ఎప్ స్టెయిన్ వారిని ప్రొఫెషనల్ బ్యాండ్ గా మలచగా, నిర్మాత జార్జ్ మార్టిన్ వారికి మార్గదర్శకత్వం చేపట్టి, రికార్డింగ్స్ విస్తృతంగా చేయిస్తూ 1962లో "లవ్ మీ డూ" అన్న మొదటి హిట్ తర్వాత యుకెలో కూడా ప్రాచుర్యం విస్తరించేలా కృషిచేశారు. తర్వాతి సంవత్సరంలో బ్రిటన్లో బీటిల్ మానియా పెరగడం ప్రారంభమైన నాటి నుంచి వారికి ఫాబ్ ఫోర్ అన్న మారుపేరు వచ్చింది. 1964 తొలినాళ్ళకల్లా వారు అంతర్జాతీయ స్థాయి తారలుగా ఎదిగి యునైటెడ్ స్టేట్స్ పాప్ మార్కెట్ పై చేసిన బ్రిటీష్ ఆక్రమణలో నేతృత్వం వహించారు. 1965 నుంచి బీటిల్స్ "రబ్బర్ సోల్" (1965), "రివాల్వర్" (1966), "పెప్పర్స్ లోన్లీ హార్ట్స్ క్లబ్ బ్యాండ్ " (1967), "ద బీటిల్స్ " (సాధారణంగా "ద వైట్ ఆల్బం"గా పేరొందింది, 1968), "అబ్బే రోడ్" (1969) వంటి వినూత్నమైన రికార్డింగులు విడుదల చేస్తూ కొనసాగారు. 1970లో వారు విడిపోయాకా కూడా వేర్వేరు స్థాయిల్లో విజయవంతమైన మ్యూజిక్ కెరీర్ కొనసాగిస్తూ వచ్చారు. లెనిన్ డిసెంబరు 1980లో కాల్పుల్లో మరణించగా, హ్యారిసన్ నవంబరు 2001లో కాలేయ క్యాన్సర్ వల్ల చనిపోయారు. జీవించివున్న మెక్ కార్ట్నీ, స్టిర్ ఇంకా సంగీతపరంగా చురుకుగానే ఉన్నారు.