విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
విద్యుత్ లేపనం
ఆధునిక విద్యుత్ రసాయన శాస్త్రం అనేది 1805లో ఇటాలియన్ రసాయన శాస్త్రవేత్త లుయిగి V. బ్రుగ్నాటెల్లీ కనిపెట్టాడు. బ్రూగ్నాటెల్లీ మొట్టమొదటి ఎలక్ట్రో నిక్షేపణం కోసం ఐదు సంవత్సరాలు ముందు అతని సహచరుడు అలెసాండ్రో వోల్టా యొక్క సృష్టి వోల్టాయిక్ పైల్నును ఉపయోగించాడు. బ్రూగ్నాటెల్లీ యొక్క ఆవిష్కరణలు "ఫ్రెంచ్ అకాడమీ ఆఫ్ సైన్సెస్" చే పునరుద్ధరించబడ్డాయి మరియు తర్వాత ముప్పై సంవత్సరాలు వరకు సాధారణ రంగంలో ఉపయోగించలేదు. 