వాక్యూమ్ క్లీనర్
హ్యూబెర్ట్ సెసిల్ బూత్ సాధారణంగా 1901లో మొట్టమొదటి మోటారు ఆధారిత వాక్యూమ్ క్లీనర్ సృష్టికర్తగా గుర్తించబడ్డాడు, అయితే వాస్తవానికి అతని వాక్యూమ్‌ను కనిపెట్టడానికి రెండు సంవత్సరాల ముందే 1899లో USA, మిసౌరీ, సెయింట్ లూయిస్‌లోని ఒక అమెరికన్ జాన్ తుర్మాన్ రూపొందించాడు.[3] బూత్ రైళ్లల్లోని కుర్చీల నుండి దుమ్మును దులపడానికి ఉపయోగించే ఒక పరికరం యొక్క పనిని పరిశీలించాడు మరియు దుమ్మును పీల్చే యంత్రం మరింత ఉపయోగకరంగా ఉంటుందని భావించాడు. అతను ఒక చేతిరుమాలను ఒక రెస్టారెంట్ కుర్చీలో ఉంచి, చేతిరుమాలపై అతని నోటిని ఉంచిన తర్వాత చేతిరుమాలపై అతను పీల్చకలిగిన దుమ్మును పీల్చడం ద్వారా ఆ ఆలోచనను పరీక్షించాడు. చేతిరుమాల కింద చేరిన దుమ్ము మరియు ధూళిని చూసిన తర్వాత, అతను ఆ ఆలోచన పనిచేస్తుందని గుర్తించాడు. బూత్ పఫ్పింగ్ బెల్లీ అని పిలిచే ఒక పెద్ద పరికరాన్ని రూపొందించాడు, దీనిని అమలు చేయడానికి ముందుగా ఒక ఇంధన ఇంజిన్‌ను మరియు తర్వాత ఒక విద్యుత్ మోటారును ఉపయోగించాడు. ఇది గుర్రాలచే లాగబడుతుంది మరియు శుభ్రపర్చవల్సిన భవనం వెలుపల ఉంచబడుతుంది.
రీసైక్లింగ్
ఎక్కువ ఉత్పత్తులను రీసైక్లింగ్‌ను దృష్టిలో ఉంచుకొని తయారు చేయకపోవడం వాస్తవానికి రీసైక్లింగ్‌లో అంతర్లీనంగా ఉన్న ప్రధాన సమస్యగా చెప్పవచ్చు. ఈ సమస్యను పరిష్కరించే లక్ష్యంతో నిరంతర నమూనా అనే భావన ఉద్భవించింది, భవన నిర్మాణ నిపుణుడు విలియం మెక్‌డొనౌగ్ మరియు రసాయన నిపుణుడు మైకెల్ బ్రౌన్‌గార్ట్‌లు రచించిన """ " పుస్తకంలో ఈ భావన మొదటిసారి ప్రస్తావించబడింది. ప్రతి ఉత్పత్తి (మరియు వాటికి అవసరమైన పూర్తి ప్యాకేజింగ్) లో ప్రతి భాగాన్ని గుర్తించేందుకు ఒక సంపూర్ణ క్లోజ్డ్-లూప్ సైకిల్‌ ఉండాలని వారు సూచించారు-ఈ మార్గంలో ప్రతి భాగం జీవఅధోకరణం ద్వారా సహజ పర్యావరణ వ్యవస్థలోకి లేదా నిరవధికంగా రీసైకిల్ అయ్యేందుకు వస్తుంది.