వృషణాల క్యాన్సర్
అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలో ప్రతి సంవత్సరం 7,500 నుంచి 8,000 మందిలో వృషణాల క్యాన్సర్లను నిర్ధారిస్తున్నారు.[1][2] ఒక మనిషి జీవిత కాలంలో, ప్రతీ 250 మందిలో ఒక్కరికి (0.4%) వృషణాల క్యాన్సర్ రావడానికి అవకాశం ఉంది. 15-40 ఏళ్ళ వయసు గల మగవారిలో సాధారణంగా ఇది రావడానికి అవకాశం ఉంది. మిగిలిన అన్ని రకాల క్యాన్సర్ల కంటే వృషణ సంబంధ క్యాన్సర్‌లో దాదాపుగా 90 శాతం వరకూ నయం అయ్యే అవకాశాలు ఉన్నాయి. అది వ్యాప్తి చెంది ఉండకపోతే వంద శాతం వరకూ కూడా నయం కావడానికి అవకాశం ఉంది[3]. కొన్ని సందర్భాలలో హానికారకమైన క్యాన్సర్ బాగా వ్యాపించి ఉన్నప్పటికీ కూడా, కీమోథెరపీ ద్వారా 85 శాతం కేసులను ఈ రోజు నయం చేస్తున్నారు. వృషణాలపై వచ్చే అన్ని రకాల గడ్డలూ కణితులు కావు. కణితులన్నీ హానికరమైనవి కావు. వృషణాలపై వచ్చేటెస్టిక్యులార్ మైక్రోలిథియాసిస్, ఎపిడిడైమల్ తిత్తిలు, ఎపెండిక్స్ వృషణాలు (మొర్గాగ్ని యొక్క హైడేటిడ్) వంటివి నొప్పిని కలిగిస్తాయే కానీ అవి క్యాన్సర్ సంబంధమైనవి కావు.
క్షయవ్యాధి చికిత్స
మొట్టమొదట విజయవంతమైన క్షయవ్యాధి చికిత్సలు అన్నీ శస్త్రచికిత్స సంబంధమైనవే. నయమైన క్షయవ్యాధి కుహరాలన్నీ మూసుకుపోతాయనే పరిశీలన ఆధారంగా అవి నిర్వహించబడ్డాయి. అందువల్ల నయం అవడాన్ని ప్రోత్సహించే విధంగా శస్త్రచికిత్ససంబంధ నిర్వహణ తెరుచుకుని ఉన్న కుహరాలను మూసే దిశగా సూచించడం జరుగుతుంది. ఈ ప్రక్రియలన్నింటినీ పూర్వ-సూక్ష్మజీవనాశక కాలంలో వినియోగించబడ్డాయి. ప్రాణికి ఆమ్లజనిని అందకుండా చేయడమే పని అని శస్త్రవైద్యులు విశ్వసిస్తారనే కల్పన ఒకటి ప్రాచుర్యంలో ఉండేది. ఏదేమైనప్పటికీ, వాయిరహిత పరిస్థితుల్లోనూ ప్రాణి (ఇక్కడ మనిషి) బతకగలదని చక్కగా తెలుసు. ఈ ప్రక్రియలు నేటి ప్రమాణాల పరంగా అనాగరికమైనవిగా పరిగణించబడినప్పటికీ, ఈ చికిత్సలు కనీసం ఈనాటి ఊపిరితిత్తుల క్యాన్సర్‌ అంతటి దురదృష్టకరమైన వ్యాధికి మాదిరిగా అప్పట్లో మరణాల సంఖ్య అధికంగా ఉన్న ఒక వ్యాధిని సంభావ్య స్వస్థతకు ప్రాతినిధ్యం వహించేవన్న విషయాన్ని జ్ఞప్తికి తెచ్చుకోవాలి.దెబ్బతిన్న ఊపిరితిత్తి యొక్క శస్త్రసంబంధిత విచ్ఛేదం 1940లు మరియు 1950ల్లో సాధ్యపడలేదు. అందుకు కారణం అప్పటి చైతన్యరాహిత్య శాస్త్రం మత్తుమందును పొందిన ఒక రోగి యొక్క ఊపిరితిత్తులపై శస్త్రచికిత్సకు అనుమతించే విధంగా అభివృద్ధి చెందకపోవడం.