జర్మనీ
నెపోలియన్ బోనపర్టే ఓటమి తరువాత 1814లో వియన్నా సమావేశం 39 సార్వభౌమ రాజ్యాలతో కూడిన జర్మన్ సమాఖ్య (డచేర్ బండ్)ను స్థాపించింది. పునరుద్ధరణ రాజకీయాలలో అనంగీకారం చూపుతూ ఐక్యతా మరియు స్వాతంత్ర్యాన్ని కోరుతూ, పాక్షికంగా స్వేచ్ఛా పోరాటాలకు దారితీసింది. అయితే ఇవి ఆస్ట్రియన్ రాజ్యాంగవేత్త మెటర్నిచ్ నూతన అణచివేత విధానాలతో అనుసరించబడ్డాయి. జోల్వేరేయిన్ పన్ను నిర్ణయసమాఖ్య జర్మన్ రాజ్యాల మధ్య ఆర్థిక ఐక్యతను మరింత పెంచింది. ఈకాలంలో జర్మన్లు ఫ్రెంచ్ విప్లవం ఆదర్శాలచే ప్రభావితమయ్యారు,.ప్రత్యేకించి యువ మేధావులలో జాతీయవాదం శక్తివంతంగా అవతరించింది. మొదటిసారి నలుపు, ఎరుపు, బంగారు రంగులు ఉద్యమానికి ప్రాతినిధ్య రంగులుగా ఎన్నుకోబడ్డాయి, తరువాత ఇవే జాతీయ రంగులు అయ్యాయి.[15]
అడాల్ఫ్ హిట్లర్
హిట్లర్ జర్మనీని చాలా ఆరాధించాడు మరియు యుద్ధ సమయంలో ఆటను ఒక గొప్ప జర్మన్ దేశభక్తుడు అయిపోయాడు, అయినప్పటికీ 1932 వరకు అతను జర్మనీ పౌరుడు కాలేకపోయాడు.హిట్లర్ యుద్దాన్ని 'అన్ని అనుభవాలలో కల్లా గొప్పది' గా చూసాడు మరియు అతని ధైర్యసాహసాలకి చాలా మంది పై అధికారుల ప్రశంసలు అందుకున్నాడు.[16] జర్మనీ సైన్యం శత్రు భూభాగం పై పట్టు కలిగి ఉన్నప్పటికీ నవంబర్ 1918 లో జర్మనీ లొంగిపోవటం తో అతను దిగ్బ్రాంతి చెందాడు.[17] చాలా ఇతర జర్మన్ జాతీయవాదులు వలె , హిట్లర్ కూడా దోల్చ్స్తోబ్లేగేందే ("డేగర్-స్తేబ్ లెజెండ్") లో నమ్మకం కలిగి ఉన్నాడు, ఇది "రణరంగంలో ఓటమి ఎరుగని" సైన్యం నాగరిక/సివిలియన్ నాయకులు మరియు హోం ఫ్రంట్ కి తిరివచ్చిన మార్కిస్తులు చే "వెనుక భాగంలో బల్లెంతో పొడవబడేవారు" అని చెపుతుంది.ఈ రాజకీయవేత్తలు తరువాత నవంబర్ నేరస్థులు గా తర్జుమా చెయ్యబడ్డారు.