రబ్బరు
భారతదేశంలో, వ్యాపారరీత్యా సహజ రబ్బరు సేద్యాన్ని బ్రిటిష్ వలసవచ్చిన వారు పరిచయం చేశారు, అయితే భారతదేశంలో వ్యాపార స్థాయిలో రబ్బరును పెంచడానికి ప్రయోగాత్మక ప్రయత్నాలు 1873నాటికి కలకత్తా, బొటానికల్ గార్డెన్స్‌లో ప్రారంభమయ్యాయి. భారతదేశంలోని మొట్టమొదటి వ్యాపార హివీయా సాగు 1902లో కేరళలో తెట్టేకాడులో ప్రారంభమైంది. 19వ మరియు ప్రారంభ 20వ శతాబ్దాల్లో, దీనిని తరచూ "ఇండియా రబ్బరు"గా పిలిచేవారు. కొన్ని రబ్బరు సాగులు బ్రిటీష్ వారు పాకిస్థాన్‌లో కూడా ప్రారంభించారు.
అలెగ్జాండర్ పార్క్స్
1846లో రబ్బరు వల్కలీకరణంలో శీతలీకరణ ప్రక్రియ గూర్చి పేటెంటును పొందారు. దానిని థామస్ హాన్‌కాక్ అంటారు. ఇది ఆ సమయంలో అతి విలువైన గొప్పదైన ఆవిష్కరణ.[2] ఆయన లోహాలు మరియు మిశ్రమ లోహాలలో అతి కొద్ది పరిమాణంలో భాస్వరం ను కలుపుటలో గుర్తింపు పొందాడు. అది "ఫాస్పర్-బ్రాంజ్ " అనే పదార్థ అభివృద్ధికి దోహదపడింది.[3] 1850లో ఆయన పార్క్స్ విధానం అభివృద్ధి చేసాడు. ఈ విధానంలో పారిశ్రామికంగా లెడ్ (సీసం) పై వెండి తొలగించు ప్రక్రియను అభివృద్ధి చేసాడు. ఆయన ఈ శుద్ధి ప్రక్రియకు కూడ 1851 మరియు 1852 లలో పేటెంటు హక్కులు పొందాడు.[4] 1856లో పార్కెసిన్ అనే మొట్టమొదటి కృత్రిక ప్లాస్టిక్ ను సృష్టించాడు. ఇది మొదటి ధర్మో ప్లాస్టిక్ - దీనికోసం ఆయన సల్ఫ్యూరికామ్లంలో నానబెట్టిన దూదిని నత్రికామ్లంతో వేడిచేసాడు. ఆ దూదికి కృదుత్వాన్ని , స్థితిస్థాపకతను కలిగించడానికి నూనెను, కర్పూరాన్ని ఉపయోగించాడు. చివరి ఉత్పత్తిగా ఏనుగు దంతాల రంగుతో పదార్థం ఏర్పడినది. ఈ పదార్థాన్ని వేడిచేస్తే దాని ఆకారం మారుతుంది. ఆ పదార్థాన్ని పార్కెసిన్ అని పేరు పెట్టాడు. [5] ఈ పదార్థం 1862 లో లండన్ అంతర్జాతీయ ప్రదర్శనలో ప్రదర్శించబడినది. ఈ ఆవిష్కరణ ద్వరా ఆధునిక వస్తువులన్నింటికీ ప్లాస్టిక్ మూలాధారమైనది. 1866లో లండన్ లోని హాకెనీ విక్ వద్ద అతి తక్కువ ఖర్చుతో ప్లాస్టిక్ ఉత్పత్తి చేయుటకు పార్కెసిన్ కంపెనీ స్థాపించాడు. కానీ వాణిజ్యపరంగా విజయం సాధించలేకపోయాడు. ఆ వ్యాపారం 1868 లో ముగిసింది.