స్టీవెన్స్‌-జాన్సన్ సిండ్రోమ్‌
స్టీవెన్స్‌ జాన్సన్‌ సిండ్రోమ్‌ (ఎస్‌జేఎస్‌)ను తేలికపాటి టాక్సిక్‌ ఎపిడెర్మల్‌ నెక్రోలిసిస్‌ (టీఈఎన్‌)గా పరగణించవచ్చని వైద్య పరిభాషలో ఒక ఒప్పందముంది. ఈ పరిస్థితులను తొలుత 1922లో గుర్తించారు.[2]
ఎడ్వర్డ్ జెన్నర్
ఈ సమయంలో మశూచి (Smallpox) అంటే ప్రజలు చాలా భయపడేవారు. ఎందువలనంటే ఈ జబ్బు బారిన పడిన ప్రతి ముగ్గురిలో ఒకరు చనిపోయేవారు. మరియు తరచుగా బ్రతికున్న వారి రూపురేఖలు చాలా ఘోరంగా మారిపోయేవి. లేడీ మేరీ వోర్ట్‌లీ మోన్టాగూ 1716 నుండి1718 వరకు ఇస్తాంబుల్లో గడిపిన కాలంలో మశూచి కారకాన్ని శరీరంలోకి ప్రవేశపెట్టడం అనే ఒట్టామన్ సామ్రాజ్యం యొక్క భావనను కనిపెట్టారు మరియు ఈ భావనను బ్రిటను కు తీసుకువచ్చారు. కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత, 60% మంది ప్రజలకు మశూచి రాగా, 20% మంది దీనివలన చనిపోతున్నారని వాల్టైర్ చెప్పారు. 1770 తరువాత సంవత్సరాలలో ఇంగ్లాండ్ మరియు జర్మనీలలో మనుషులలో మశూచికి అసంక్రమకరణంగా కౌపాక్స్ టీకాను ఉపయోగించే అవకాశాన్ని విజయవంతంగా పరీక్షించిన వారు కనీసం ఆరుగురు వ్యక్తులు (సెవెల్, జెన్సన్, జెస్టి 1774, రెండల్, ప్లెట్ 1791) ఉన్నారు. ఉదాహరణకు, 1774లో మశూచి మహమ్మారిగా ఉన్న సమయంలో డోర్సెట్ కు చెందిన రైతు బెంజమన్ జెస్టి తన భార్య మరియు ఇద్దరు పిల్లలకు విజయవంతంగా టీకామందు వేశారు మరియు తగిన నమ్మకంతో కౌపాక్స్ తో రోగ నిరోధకశక్తిని ప్రేరేపించారు, కానీ ఇరవై సంవత్సరాల తరువాత జెన్నర్ యొక్క పరిశోధన ద్వారానే ఈ పద్ధతి చాలా విరివిగా అర్ధంచేసుకోబడింది. వాస్తవంగా, జెస్టి యొక్క పద్ధతి మరియు సఫలత గూర్చి జెన్నర్ కు తెలిసి ఉండవచ్చు. 
సాధారణంగా గొల్లభామలకు మశూచి రాదు అనే సామాన్య పరిశీలనను గుర్తిస్తూ, కౌపాక్స్ (మశూచిని పోలినటువంటి ఒక రోగం, కానీ తక్కువ తీవ్రత కలిగినది) బొబ్బలలో ఉండే చీము గొల్లభామలకు చేరడం వలన అది వారిని మశూచి నుండి రక్షిస్తుంది అని జెన్నర్ సిద్ధాంతీకరణ చేశారు. బుద్ధిపూర్వకంగా కౌపాక్స్ రోగాన్ని వారి కుటుంబాలలో ఏర్పరిచి, ఆ తరువాత ఆ కుటుంబాలలో మశూచి యొక్క అపాయం తక్కువ కావడాన్ని గమనించిన బెంజమన్ జెస్టి మరియు ఇతరుల యొక్క కథలను వినడం అనే సౌలభ్యం ఆయనకు ఉండి ఉండవచ్చు.