మెహెర్ బాబా
మెహెర్ బాబా తన జీవితంలో రెండు సార్లు తీవ్ర ప్రమాదానికి గురయ్యాడు. ఒకటి 1952 లో అమెరికాలో జరగ్గా మరొకటి భారతదేశంలో 1956 లో జరిగింది. దానివల్ల ఆయన సరిగ్గా నడవలేక పోయాడు.[14][15] 1962లో, ఆయన తన పాశ్చాత్య శిష్యులనంతా భారతదేశానికి వచ్చి మూకుమ్మడిగా దర్శనం చేసుకోమన్నాడు. దీన్ని ది ఈస్ట్-వెస్ట్ గ్యాదరింగ్ అన్నాడు.[16] విచ్చలవిడిగా మందుల వాడకం వలన పెద్దగా ఉపయోగం ఉండదని 1966లో పేర్కొన్నాడు.[17] .[18] ఆరోగ్యం సహకరించకున్నా, ఉపవాసం, ఏకాంతం లాంటి సార్వత్రిక కార్యక్రమాలను 1969, జనవరి 31న ఆయన మరణించే వరకూ కొనసాగిస్తూనే వచ్చాడు. మెహరాబాద్ లోని ఆయన సమాధి ప్రస్తుతం అంతర్జాతీయంగా పర్యాటకులను ఆకర్షిస్తోంది.[19]
హిందుత్వ
ఈ తత్వము వీర్ సావర్కర్ చేత 20వ శతాబ్దము మొదటిలోనే ప్రతిపాదించబడినవి. కానీ పెద్ద సంఖ్యలో హిందువులలో ముఖ్యులు ఈ ఉద్యమము వైపు ఆకర్షించబడడానికి రెండు ఘటనలు కారణము అయ్యాయి. ఆ తరువాత 1980 చివరలో ఇవి భారతీయ రాజకీయములలో గొప్ప పాత్ర పోషించాయి. మొదటి ఘటన, రాజీవ్ గాంధీ ప్రభుత్వము పార్లమెంటులో తనకు ఉన్న బలమును వాడుకుని చాలా మంది ముసల్మానుల (షా బానో కేసును చూడండి) కోపమునకు కారణమైన ఒక వృద్ధ స్త్రీకు సంబంధిన సుప్రీమ్ కోర్ట్ తీర్పును తారుమారు చేసి, ఆమెను దానిని నుండి ముక్తురాలిని చేయడము. రెండవది అయోధ్యలో 16వ శతాబ్దములో భారతదేశములో తన మొదటి పెద్ద విజయము తరువాత బాబర్ చేత నిర్మింపబడిన ముఘల్ బాబ్రిమసీదుకు సంబంధించిన వివాదము. 1990 మొదటిలో సుప్రీమ్ కోర్టు ఈ కేసును తీసుకోనని అనడము, పెద్ద పెద్ద ఆందోళనలకు దారి తీసింది. కోపోద్రిక్త పరిస్థితులు తీవ్రమయ్యాయి, మరియు భారతదేశము నలుమూలల నుంచి హిందువులు కదలివచ్చి 1992 చివరలో మసీదును కూల్చివేశారు. తత్ఫలితంగా దేశము మొత్తము మతకల్లోలాలు చెలరేగాయి. మసీదు కూల్చివేత మరియు ఆ తరువాతి గొడవలు బిజెపి మరియు హిందుత్వలకు అంతర్జాతీయముగా పేరు ఆర్జించి పెట్టాయి.