భారత ప్రామాణిక కాలమానం
భారత ప్రామాణిక కాలమానం (IST) భారతదేశమంతటా పాటించే సమయం. ఇది గ్రీన్‌విచ్ (Greenwich) సమయానికి ఐదున్నర గంటలు (UTC+5:30) ముందు ఉంటుంది. భారతదేశం, పొద్దు పొదుపు సమయాన్ని (డేలైట్ సేవింగ్ టైం) కానీ, మరే విధమైనా ఋతు అనుగుణ సర్దుబాట్లను కానీ పాటించదు. అయితే పొద్దు పొదుపు సమయాన్ని తాత్కాలికంగా 1962 భారత-చైనా యుద్ధం, 1965 భారత-పాకిస్తాన్ యుద్ధం, 1971 భారత-పాకిస్తాన్ యుద్ధ సమయాల్లో పాటించారు.[1] సైనిక మరియు విమానయాన సమయంలో భారత ప్రామాణిక కాలమానాన్ని E* ("ఎకో స్టార్")గా సూచిస్తారు.[2]
భారత దేశంలో పూర్వ ప్రాచీన శిలాయుగం
ఇది దక్షిణ భారత దేశంలో సుమారుగా 15 లక్షల సంవత్సరాల కాలం నుండి 1 లక్ష సంవత్సరాలక్రితం వరకూ కొనసాగింది. సుప్రసిద్ధ బ్రిటీష్ ఆర్కియాలజిస్ట్ రాబర్ట్ బ్రూస్ ఫుట్ 1863 లో తమిళనాడు లోని కోర్తలైయార్ ప్రవాహ తీరంలో గల అత్తిరాంపక్కం (మద్రాస్) వద్ద తొలిసారిగా పూర్వ ప్రాచీన శిలాయుగ దశకు చెందిన శిలాపరికరాలను (చేతి గొడ్డళ్ళు, ఛేదకాలు) కనుగొన్నాడు. ఇక్కడ లభించిన ద్విముఖ చేతి గొడ్డళ్ళు (bifacial Hand-Axes) సుమారుగా 15 లక్షల సంవత్సరాల కాలం నాటివి. అత్తిరాంపక్కం (మద్రాస్) ప్రధాన ఆవాసంగా కొనసాగిన ఈ పూర్వ ప్రాచీన శిలాయుగపు సంస్కృతిని మద్రాస్ చేతి గొడ్డళ్ళ పరిశ్రమ (MadrasHand- Axe Industry) లేదా మద్రాసీ సంస్కృతి (Madrasian Culture) గా పరిగణించారు. ఇక్కడ రాతి నుండి చేయబడిన చేతి గొడ్డళ్ళతో పాటు చేదకాలు (Cleavers), గుండ్రని రాయి మూలం (Discoidal Core), కోసే పనిముట్లు కూడా లభించాయి. ఈ సంప్రదాయానికి చెందిన శిలా పరికరాలు దక్షిణ భారత దేశంలో పల్లవరం, వడమదురై, నట్టం తదితర చోట్ల లభించాయి. సోవెన్ సంస్కృతిలో వలె ఈ మద్రాసీ సంస్కృతిలో దొరికిన పనిముట్లు కూడా కొంతవరకు ప్రపంచంలో వివిధ ప్రాంతాలలో దొరికిన అషులియన్ సంస్కృతి (Acheulean Culture) కి చెందిన పనిముట్లతో పోలికలు కలిగి ఉన్నాయి.