మార్టిన్ స్కోర్సెస్
1967లో కూడా, స్కోర్సెస్ తన మొట్టమొదటి ప్రదర్శన చిత్రం, నలుపు మరియు తెలుపు ఐ కాల్ ఫస్ట్‌ ను నిర్మించాడు, తర్వాత సహ విద్యార్థులైన నటుడు హార్వే కెయిటెల్ మరియు సమర్పకుడు థెల్మా స్కూన్‌మేకర్‌లతో దీని పేరును హూజ్ దట్ నాకింగ్ ఎట్ మై డోర్‌గా మార్చారు. ఇతను థెల్మా స్కూన్‌మేకర్‌తో దీర్ఘ-కాల సహకారులుగా మెలిగారు. ఈ చలన చిత్రాన్ని స్కోర్సెర్ యొక్క పాక్షిక-ఆత్మకథ 'J.R. ట్రయోలజీ' వలె భావించారు, అతను తన తదుపరి చిత్రం మీన్ స్ట్రీట్స్‌లో కూడా ఉపయోగించుకున్నాడు. ప్రారంభ కాలంలోనే, "స్కోర్సెస్ శైలి" అప్పటికే స్పష్టంగా కనిపించింది: న్యూయార్క్ ఇటాలియన్ అమెరికన్ వీధి జీవితానికి ఒక అనుభూతి, త్వరిత కూర్పు, ఒక ఎలక్ట్రానిక్ రాక్ సౌండ్‌ట్రాక్ మరియు ఒక సమస్యలతో పురుష నాయకుడు.
మార్టిన్ స్కోర్సెస్
న్యూయార్క్, న్యూయార్క్ అనేది సహనటి లిజా మిన్నేలీతో కలిసి రాబర్ట్ డె నిరోతో దర్శకుని యొక్క మూడవ సహకార చలన చిత్రంగా చెప్పవచ్చు (ఆమె తండ్రి, ప్రముఖ సంగీత దర్శకుడు విన్సెంట్ మిన్నేలీకి ఒక నివాళిగా మరియు పురస్ఫూర్తిగా). ఈ చలన చిత్రం నేటికీ దాని టైటిల్ నేపథ్య పాటకు పేరు గాంచింది, ఇది ఫ్రాంక్ సింతారాచే ప్రజాదరణ పొందింది. స్కోర్సెస్ యొక్క సాధారణ దృశ్యమాన శైలి మరియు శైలీకృత గాన విశేషాలను కలిగి ఉన్నప్పుటికీ, పలు విమర్శకులు అతని గత చలన చిత్రాలతో పోల్చి, ఇది స్టూడియో పరిధి వాతావరణంలో చిత్రీకరించడం వలన పేలవంగా ఉందని పేర్కొన్నారు. తరచూ విస్మరించబడతూ, ఇది పురుష మానసిక రుగ్మత మరియు అభద్రతా భావాల్లో దర్శకుని యొక్క ప్రారంభ ముఖ్యమైన అధ్యయనాల్లో ఒకటిగా మిగిలిపోయింది (మరియు అతను మీన్ స్ట్రీట్స్, టాక్సీ డ్రైవర్‌ లు, అలాగే తదుపరి ర్యాగింగ్ బుల్ మరియు ది డిపార్టెడ్‌ లతో ప్రత్యక్ష నేపథ్య పరంపరను కలిగి ఉన్నాడు).