అడూర్ గోపాలక్రిష్ణన్
గోపాలక్రిష్ణన్ 3 జూలై 1941న ప్రస్తుతము భారతదేశములోని కేరళలో అడూర్ కి సమీపములో గల పల్లిక్కల్ (మేడయిల్ బంగళా) లో మాధవన్ ఉన్నిథాన్ మరియు మౌత్తతు గౌరీ కుంజమ్మలకు జన్మించాడు. అతను 8 సంవత్సరాల వయసులో ఔత్సాహిక ప్రదర్శనలతో నటునిగా తన కళా జీవితాన్ని ఆరంభించాడు. తర్వాత అతను తన వ్యాసంగాన్ని రచన మరియు దర్శకత్వం వైపు మళ్ళించి కొన్ని నాటికలు రచించి దర్శకత్వం వహించాడు. గాంధిగ్రామ్ రూరల్ ఇన్స్టిట్యూట్[1] నుండి అర్ధ శాస్త్రము, రాజనీతి శాస్త్రము మరియు ప్రభుత్వ పాలనా శాస్త్రములలో 1961లో పట్టా పుచ్చుకున్న తర్వాత అతను తమిళనాడులోని దిండిగల్ దగ్గర ప్రభుత్వ అధికారిగా పనిచేసాడు. పూణే ఫిలిం ఇన్స్టిట్యూట్లో స్క్రీన్ రైటింగ్ మరియు దర్శకత్వాలలో శిక్షణ పొందడానికి, అతను 1962లో ఉద్యోగాన్ని వదిలిపెట్టాడు. అక్కడ అతను భారత ప్రభుత్వ ఉపకార వేతనంతో తన శిక్షణను పూర్తి చేశాడు. తన సహచరులు మరియు స్నేహితులతో, అడూర్ చిత్రలేఖ ఫిలిం సొసైటీ మరియు చలచిత్ర సహకారణ సంఘం</i>ను స్థాపించాడు; ఈ సంఘము కేరళలో చలనచిత్రాలకు సంబంధించి మొదటిది మరియు ఇది సహకారరంగంలో చలనచిత్రాల నిర్మాణం, పంపిణీ మరియు ప్రదర్శనలపై దృష్టి సారించింది.
ఆవుల గోపాల కృష్ణమూర్తి
విద్యాభ్యాసానంతరం కొద్దిమాసాలు మాత్రం మద్రాసులో, తర్వాత గుంటూరులో న్యాయవాదవృత్తి అభ్యసిస్తూ, చివరకు తెనాలిలో స్థిరపడ్డాడు. ఆంధ్ర రాడికల్ డెమొక్రటిక్ పార్టీ కార్యదర్శిగా సన్నిహితులనుండిగూడా ఫిర్యాదులు తెచ్చుకొని, విచారణకు ధైర్యంగా నిలబడి, వ్యక్తి స్వేచ్ఛను నిలబెట్టుకున్నాడు. ఆనాటి గోపాల కృష్ణమూర్తి ఉద్రేకి, వుద్వేగి. తీవ్రంగా వ్రాసేవాడు. కరకుగా ఉండేవి. గాంధీని గురించి వ్రాస్తే, ఆప్తమిత్రులే సహించలేకపోయారు. 1942లో రాడికల్ పత్రిక స్థాపించి, పార్టీ పత్రికగా నడిపారు. సమకాలీన సిద్ధాంతాల్ని వెంటనే అర్థం చేసుకుని, అన్వయీకరణ గావించి, తెలుగులో విడమరచి చెప్పగలగటం గోపాల కృష్ణమూర్తికి అబ్బిన విద్య. అందుకే ఆంధ్రలో ఎం.ఎన్.రాయ్ కు భాష్యకారుడు కాగలిగాడు. బహుశ అధ్యయన శిబిరాల్లో 'పీఠాధిపతి'గా యితరులు ముద్రవేయటానికి కూడా యిదే కారణమనుకోవచ్చు. త్రిపురనేని రామస్వామిచేత రాయ్ గ్రంథాలు చదివించి, మెప్పించాడు. ఆంధ్ర నుండి వచ్చిన ఫిర్యాదుల నాధారంగా రాయ్ ఎడముఖంగా వుంటే, తానూ పెడముఖం పెట్టి, చివరకు రాయ్ రాజీకి వచ్చేట్లు ప్రవర్తించిన పట్టుదల; కొరియా యుద్ధం వంటి సమస్యలలో 'నీకింకా కమ్యూనిస్టు మనస్తత్వం వదలలేదని' రాయ్ ని ముఖాన కొట్టినట్లు అనగల సాహసోపేత భావుకుడు మూర్తి. అందుకే తేడాగల రాయిస్టు. రాయ్ పార్టీని రద్దుచెయ్యాలనే తీర్మానాన్ని బలపరచి భావగమన వేగాన్నందుకున్న ఆలోచనాపరుడు. క్రమేణా పలుకులో పరుషం సడలించి, మాధుర్యం పెంచి, వ్రాతలలో 'పోలీసు దెబ్బల' తీరును సాగించాడు. వివిధ రంగాలలో పునర్వికాసోద్యమాన్ని నడిపే యత్నంలో నిర్విరామ కృషి చేసి, అనారోగ్యానికి పునాదులు వేసుకున్నాడు. అవసరమొచ్చినప్పుడు జారుకునే మిత్రులనబడే వారిమధ్య, ఆషాఢభూతులుచుట్టూ క్రమ్మిన వాతావరణాన్ని నిబ్బరంగా ఆకళింపుజేసుకొని, ఎన్నో మానసిక వైవిధ్యాల నెదుర్కొంటూ, గజ గమనం సాగించాడు. 1954లో తెనాలి పురపాలక సంఘాధ్యక్షుడుగా కొద్దికాలంపాటు నిర్మాణాత్మక ప్రజాస్వామ్యం ఆచరించ ప్రయత్నించి, కొంత సఫలత కొంత విఫలత పొందాడు. మానసికంగా ఒక్కొక్క మెట్టెక్కుతూ, తామర తంపరగా మాజీ మిత్రులను తయారుచేసాడు. ఆయన 'చుట్టూ ప్రపంచంలో' పత్రికావిలేఖరులు, కళాకారులు, కవులు, స్వాములు, పురపాలకులు, రాజకీయపు మనుషులు, హ్యూమనిస్టులు, అన్యులు వుండేవారు.