భారతదేశ ఆర్ధిక వ్యవస్థ
సుమారు 60 శాతం ఉద్యోగతకు దోహదపడటం ద్వారా వ్యవసాయం భారతదేశ ప్రధాన వృత్తి అయింది. సేవా రంగం 28 శాతం మరియు పారిశ్రమిక రంగం 12 శాతం ఉద్యోగతకు దోహద పడుతున్నాయి.[9] ఒక గణాంకం ప్రకారం ప్రతి ఐదుగురు ఉద్యోగస్తులలో ఒక్కరు మాత్రమే వృత్తి పరమైన శిక్షణ పొందుతున్నారు.[10] మొత్తం శ్రామిక బలం దాదాపుగా 50 వేల కోట్లకి సమానం. GDPలో 17 శాతం వ్యవసాయ రంగం వలన 54 శాతం సేవారంగం వలన మరియు 29 శాతం పారిశ్రామిక రంగం వలన సమకూరుతున్నది. వరి, గోధుమ, నూనె గింజలు, పత్తి, జానప నార, తేయాకు, చెరకు, బంగాళదుంప, పశువులు, నీటి గొర్రె, బర్రెలు, మేకలు, కోళ్ళు మరియు చేపలు ప్రధానమైన వ్యవసాయ ఉత్పత్తులు.[11] వస్త్రాలు, రసాయనాలు, ఆహారోత్పత్తులు, ఉక్కు, రవాణా పనిముట్లు, సిమెంటు, గునులు, పెట్రోలియము, యంత్రాలు మరియు సాఫ్ట్ వేర్ కల్పన మొదలగునవి ప్రధాన పరిశ్రమలు.[11]
భారత దేశంలో పూర్వ ప్రాచీన శిలాయుగం
ఈ సంస్కృతికి చెందిన ప్రాఛీన మానవ జాతి సమూహాలు సంచార జీవితం (Nomadic) గడిపేవారు. వీరి ఆవాస స్థానాలు నదీ లోయలు, వాగులు సమీపంలోనే ఉన్నాయి. ఆహార సేకరణే వీరి ప్రధాన వృత్తి. ఆహార సంపాదనకు రాతి పనిముట్లును వాడేవారు. క్వార్జైట్ (Quartzite) తో చేసిన గులకరాతి (Pebbles) పనిముట్లను వాడుతూ, జంతువులను వేటాడి ఆహార సముపార్జన చేసేవారు. జంతువుల మాంసాన్ని చీల్చడానికి రాతి సుత్తి (Stone Hammers) లను వాడేవారు. చేతి గొడ్డళ్ళు (Hand-Axes), ఛేదకాలు (Cleavers) వంటి పరికరాలను తయారు చేసారు. ఈ దశలో ఆదిమ మానవులు తయారు చేసి ఉపయోగించిన పనిముట్లు మొరటుగా ఉన్నాయి. వీరికి గులకరాళ్ళను ప్రత్యక్షంగా పనిముట్ల తయారీలో వాడటమే తెలుసుగాని దాని నుంచి తీసిన పెచ్చులను (Flakes) పనిముట్ల తయారీలో ఉపయోగించడం తెలీదు. వీరికి ఎముకతో గాని, దంతాలతో గాని పనిముట్లు చేయడం ఇంకా తెలీదు. గుహలలో బొమ్మలు గీయడం ఇంకా నేర్వలేదు. నిప్పును రాజేయడం కూడా తెలీదు.