జర్మనీ
నెపోలియన్ బోనపర్టే ఓటమి తరువాత 1814లో వియన్నా సమావేశం 39 సార్వభౌమ రాజ్యాలతో కూడిన జర్మన్ సమాఖ్య (డచేర్ బండ్)ను స్థాపించింది. పునరుద్ధరణ రాజకీయాలలో అనంగీకారం చూపుతూ ఐక్యతా మరియు స్వాతంత్ర్యాన్ని కోరుతూ, పాక్షికంగా స్వేచ్ఛా పోరాటాలకు దారితీసింది. అయితే ఇవి ఆస్ట్రియన్ రాజ్యాంగవేత్త మెటర్నిచ్ నూతన అణచివేత విధానాలతో అనుసరించబడ్డాయి. జోల్వేరేయిన్ పన్ను నిర్ణయసమాఖ్య జర్మన్ రాజ్యాల మధ్య ఆర్థిక ఐక్యతను మరింత పెంచింది. ఈకాలంలో జర్మన్లు ఫ్రెంచ్ విప్లవం ఆదర్శాలచే ప్రభావితమయ్యారు,.ప్రత్యేకించి యువ మేధావులలో జాతీయవాదం శక్తివంతంగా అవతరించింది. మొదటిసారి నలుపు, ఎరుపు, బంగారు రంగులు ఉద్యమానికి ప్రాతినిధ్య రంగులుగా ఎన్నుకోబడ్డాయి, తరువాత ఇవే జాతీయ రంగులు అయ్యాయి.[15]
నాజీయిజం
ఇటలీ యొక్క ఫాసిస్ట్ లు ఒక ఏకీకృత "వ్యవస్థ రాజ్యాన్ని" ప్రతిపాదించారు, దీనికి సమాజంలోని అన్ని వర్గాలను ఒక "కట్ట" వలె ఐక్యం చేయడం అవసరమవుతుంది. అంతేకాక, ఫాసిజం రాజ్యం,మతం మరియు జాతి అనే ఉత్సాహవంతమైన భావనలుకలది. ఇటలీ యొక్క ఫాసిస్ట్ భావజాలం జాతిసిద్ధాంతాలను మరియు అధికారిక జాతివివక్షను కలిగిలేదు. అయితే, జర్మన్ నాజీయిజం, ఆర్యుల జాతి "హేర్రెన్వోల్క్" గురించి నొక్కిచెప్పి జర్మన్ రాజ్యాన్ని కేవలం ఒక భావజాల కారకంగా మార్చివేసింది. అంతేకాక, తెల్లని, నీలి-కళ్ళు కలిగిన-అర్యనిజం ఇటాలియన్లలో అప్రసిద్ధి చెందింది, వారు అటువంటి "వోల్క్" కాదు; ఏదేమైనా, ఇటాలియన్ ఫాసిస్ట్ ప్రభుత్వం దాని కాన్సంట్రేషన్ క్యాంపులలో ఒక రకమైన జాతివివక్షను మరియు జాతి హత్యలను చేపట్టి, నాజీ జర్మనీని ముందే చూపింది.