గణిత శాస్త్ర చరిత్ర
పైథాగరియన్లు (పైథాగరస్ అనుచరులు) అనిష్ప సంఖ్యలు ఉన్నాయని నిరూపించారు. యుడోక్సస్ (408–సుమారుగా 355 BC కాలం) శోషణ పద్ధతిని అభివృద్ధి చేశాడు, దీనిని ఆధునిక సమాకలనం యొక్క పూర్వగామిగా చెప్పవచ్చు. అరిస్టాటిల్ (384—సుమారుగా 322 BC కాలం) తొలిసారి తర్క శాస్త్రం యొక్క సూత్రాలను రాశాడు. యూక్లిడ్ (సుమారుగా 300 BC కాలం) ఈ రోజుకు కూడా గణిత శాస్త్రంలో ఉపయోగించబడుతున్న నిర్వచనం, ధర్మము, సిద్ధాంతం, రుజువు అంశాలకు ప్రారంభ ఉదాహరణలను అందజేశాడు. శృంగాకారాలపై కూడా ఆయన అధ్యయనం చేశాడు. ఆయన రాసిన ఎలిమెంట్స్ అనే పుస్తకం 20వ శతాబ్దం మధ్యకాలం వరకు పశ్చిమ దేశాల్లో విద్యావంతులందరికీ సుపరిచితంగా ఉండేది.[24] క్షేత్ర గణితంలో పైథాగరస్ సిద్ధాంతం వంటి సిద్ధాంతాలతోపాటు, రెండు యొక్క వర్గం అనిష్ప సంఖ్య మరియు అనంతం వరకు ప్రధాన సంఖ్యలు ఉన్నాయని అనేందుకు ఆధారాన్ని కూడా ఎలిమెంట్స్ కలిగివుంది. ఎరాటోస్తనీస్ జల్లెడ (సుమారుగా 230 BC కాలం) ను ప్రధాన సంఖ్యలు గుర్తించేందుకు ఉపయోగించాడు.
సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం
సంకేతాలు మరియు వాటి సార్థకతల ప్రాధాన్యత తత్వశాస్త్రం మరియు మానసిక శాస్త్ర చరిత్ర పొడవునా గుర్తించబడింది. [ప్లేటో] మరియు [అరిస్టాటిల్] ఇరువురూ సంకేతాలు మరియు ప్రపంచం మధ్య సంబంధాన్ని చర్చించారు, మరియు అగస్టైన్ సంకేత స్వభావాన్ని సాంప్రదాయ వ్యవస్థ పరిధిలో గుర్తించాడు. ఈ సిద్ధాంతాలు పాశ్చాత్య తత్వశాస్త్రం, ప్రత్యేకించి పాండిత్య సంబంధ తత్వశాస్త్రంలో తమవైన ప్రభావం చూపాయి. ఇటీవలే, ఉంబెర్టో ఎకో, తన సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం మరియు భాషా తత్వశాస్త్రం పుస్తకంలో, బహుశా, దాదాపు ప్రముఖ యోచనాపరుల రచనలన్నిటిపైనా సంకేతాధ్యయన శాస్త్ర సిద్ధాంతాలు ప్రభావం చూపాయని వాదించాడు.