సాముద్రికము
హస్తసాముద్రికం తన మూలాలను చైనీస్ యిజింగ్ (ఐ చింగ్), భారతదేశంలో (హిందూ) జ్యోతిశ్శాస్త్రం (సంస్కృతంలో జోతిష్య అని సూచిస్తారు) మరియు రోమా (గైప్సే) భవిష్యత్తు చెప్పేవారు నుండి కలిగి ఉంది. హిందూ మహర్షి వాల్మికీ ఒక పుస్తకాన్ని రచించినట్లు భావిస్తారు, దీని పేరు యొక్క ఆంగ్ల అనువాదం "ది టీచింగ్స్ ఆఫ్ వాల్మికీ మహర్షి ఆన్ మేల్ పామిస్టరీ", ఇది 567 చరణాలు కలిగి ఉంది. భారతదేశం నుండి, హస్తసాముద్రికం చైనా, టిబెట్, ఈజిప్ట్, పెర్షియా మరియు ఐరోపాలోని ఇతర దేశాలకు విస్తరించింది. చైనా నుండి, హస్తసాముద్రికం గ్రీస్కు విస్తరించింది, ఇక్కడ దీనిని సిద్ధాంతకర్తలు అభ్యసిస్తారు. అయితే, ఆధునిక హస్తసాముద్రికులు తరచూ మనస్తత్త్వ శాస్త్రం, అవిభాజ్యతత్వ వైద్యం మరియు భవిష్యవాణి యొక్క ప్రత్యామ్నాయ పద్ధతులతో సాంప్రదాయిక భావి కథన మెళుకువలను మిళితం చేస్తారు.
ప్రసరణ వ్యవస్థ
చివరకు హీరోనిమస్ ఫాబ్రిసియస్ (పూర్వం వాటి విధిని గుర్తించకుండానే నాళముల యొక్క కవాటములను వర్ణించినవాడు) శిష్యుడైన విలియం హార్వే, అనేక పరిశోధనలు చేసి, 1628 లో Exercitatio Anatomica de Motu Cordis et Sanguinis in Animalibus</i>ను ప్రచురించాడు, ఇది "కేవలం ఊపిరితిత్తులే కాకుండా, సిరలు మరియు ధమను మధ్య శరీరమంతటా ప్రత్యక్ష అనుసంధానం ఉండి ఉండాలని చూపించింది. మరీ ముఖ్యంగా, హృదయ స్పందన శరీరం యొక్క అంత్య భాగాల వద్ద ఉన్న సూక్ష అనుసంధానాల ద్వారా నిరంతర రక్త ప్రసరణను ఉత్పత్తి చేసిందని అతను వాదించాడు. ఇది ఇబ్న్ అల్-నఫిస్ యొక్క శరీర నిర్మాణ శాస్త్రం మరియు గుండె మరియు ఊపిరితిత్తులలో రక్త ప్రసరణ యొక్క సూక్ష్మ తర్కాంశము నుండి గొప్ప ముందడుగు."[9] ఈ సిద్ధాంతం, దాని యొక్క కచ్చితంగా సరైన వివరణలతో వైద్య ప్రపంచాన్ని నెమ్మదిగా ఒప్పించింది. అయినప్పటికీ, హార్వే ధమనులను మరియు సిరలను అనుసంధానిస్తున్న కేశనాళికా వ్యవస్థను గుర్తించ లేకపోయాడు; వీటిని ఆ తర్వాత 1661 లో మార్సెల్లో మాల్పిఘి కనుగొన్నాడు.