మోనోరైలు
1820లో మొదటి మోనోరైల్‌ను రష్యాలోని ఇవాన్ ఎల్మనోవ్ తయారుచేసారు. సాంప్రదాయక రైల్వేల ప్రత్యామ్నాయాలుగా మోనోరైల్‌ను ఆకృతి చేసే ప్రయత్నాలు 19వ శతాబ్దం ఆరంభం నుంచి జరిగాయి. నూతన కల్పనకు ప్రత్యేక అధికారంను(పేటెంట్)మొట్టమొదటిసారి 1821లో UKలోని హెన్రీ పామెర్ పొందారు, ఈ ఆకృతి చేసిన దానిని ఆగ్నేయ లండన్‌లోని డెప్ట్‌ఫోర్డ్ డాక్‌యార్డ్‌లో స్వల్పదూరానికి ఉపయోగించారు, ఇందులో హెర్ట్‌ఫోర్డ్‌షైర్ చెషంట్ సమీపాన ఉన్న రాతిగని నుండి రాయిని రివెర్ లీకు తరలించటానికి ఉపయోగించారు. ప్రపంచంలో మొట్టమొదటిసారి మోనోరైల్ ద్వారా ప్రయాణికులను రవాణా చేసినందుకు మరియు హెర్ట్‌ఫోర్డ్‌షైర్‌లో ఆరంభించిన మొదటి రైల్వే లైన్ కొరకు చెషంట్ ప్రసిద్ధిగాంచింది.[5][6]
లేజరు బీమ్ వెల్డింగు
1900 కాలంలో కిరణాలు ఒకరకమైన విద్యుదయస్కాంత వ్యాపకాలని మాక్సుప్లాంక్ (Max plank) తన పరిశోధన వ్యాసాలలో మొదట పేర్కొన్నాడు.అ తరువాత 1917 లో అల్బెర్ట్ ఐన్‌స్టీన్ (Albert Einstein) కాంతికిరణాల ఉద్దీపన ఉద్గారణ (stimulated emission) సిద్ధాంత ప్రతిపాదన, లేసరు కిరణాల పట్ల ఒక అవగహాన శాస్త్రవేత్తలలో కలిగించి.అతితే 1940 వరకు దీని గురించి పెద్దగా చర్చలేమి జరుగలేదు.1950 నుండి పలువురు శాస్త్రవేత్తలు లేసరు కిరణం అవిష్కరణ పై పరిశోధనలు ప్రారంభించారు.ఈవిషయంలో టౌన్సు (towns) మరియు ప్రొఖోరోవ్ (prokhorov) విశేష కృషి సరిపినప్పటికి, 1960 లో లేసరు కిరణాన్ని మొదటిగా సృష్టించిన ఖ్యాతి థొయోడోర్ మైమాన్ (theodore maiman) కు దక్కింది. టౌన్సు (towns) మరియు ప్రొఖోరోవ్ (prokhorov) విశేష కృషికి గుర్తింపుగా నోబల్ బహుమతి 1964 లో ప్రకటించారు