రాయ్ కీనే
కీన్ ఒక శ్రామిక తరగతి కుటుంబంలో కార్క్ కు సమీపంలోని మే ఫీల్డ్ లో జన్మించాడు. ఆ సమయములో ఆర్థిక ఒడిదుడుకులు తట్టుకొనుటకు అతని తండ్రి, మౌరిసు, ఎక్కడ పని దొరికితే అక్కడ పని చేసేవాడు, దీని పర్యవసానంగా అతనికి వేరే వాటితో పాటు, స్థానికంగా ఉన్న అల్లిక దుస్తుల కంపెనీనందు మరియు ఒక ముర్ఫి ఐరిష్ స్టౌట్ ఫ్యాక్టరీ లో ఉద్యోగం లభించింది. అతని కుటుంబానికి ఆటలంటే ప్రీతి, ప్రత్యేకంగా ఫుట్ బాల్ అంటే, మరియు వారి బంధువులలో చాలామంది కార్క్ నందలి జూనియర్ క్లబ్బులలో, రాక్ మౌంట్ A .F C.తో సహా ఆడుతుండే వారు. బ్లాక్ రాక్ లో కసిగా ఆడే జిం ఓ బ్రెయిన్ అనే పేరు గల ప్రాణ స్నేహితుడు, కంట్రీకార్క్ లోని గ్లాన్ వర్త్ లో ఉండేవాడు. ఫుట్ బాల్ ను తన ఇష్టమైన ఆటగా స్వీకరించక ముందు, కీనే బాక్సింగ్ ఆటను తన తొమ్మిదవ ఏటనే ప్రారంభించి చాలా సంవత్సరాలు శిక్షణ పొందాడు, నోవిస్ లీగ్ లో తను ఆడిన నాలుగు బూట్స్ లోనూ విజయం సాధించాడు. ఈ సమయం లోనే అతను రాక్ మౌంట్ లో నమ్మదగిన ఫుట్ బాల్ క్రీడాకారుడిగా అభివృద్ధి చెందాడు, మరియు అతను తన మొదటి సీజన్ లోనే ప్లేయర్ ఆఫ్ ది ఇయర్ గా ఎన్నుకోబడటంతో అతని సామర్ధ్యాలు కీర్తించబడ్డాయి.
బందా సింగ్ బహదూర్
భాయ్ కహాన్ సింగ్ నభా రాసిన మహాన్ కోశ్ అన్న సిక్ఖు విజ్ఞాన సర్వస్వం ప్రకారం - ఆయన జమ్మూ ప్రాంతంలోని రాజౌరీ కానీ, పంజాబ్ లోని దౌబాకి కానీ చెందిన మిన్హాస్ రాజ్ పుత్. పి.ఎన్.బలి ఆయనను మొహ్యాల్ బ్రాహ్మణుడిగా భావించారు.[5] బలి రాసిన మోహ్యాల్ హిస్టరీ పుస్తకం ప్రకారం జమ్మూ కాశ్మీర్ లోని శివాలిక్ పర్వత శ్రేణుల వద్ద గల బందా పూంఛ్ తాలూకాలోని మెంధర్ జిల్లాలో 1670 అక్టోబరు 27న జన్మించారు. హరీం రాయ్ ఆయనను పంజాబీ ఖత్రీ లేక రాజ్ పుత్ గా భావించారు.[6] జైనీ బుధ్ సింగ్ అనే సుప్రసిద్ధ పండితుడు తన ప్రఖ్యాత గ్రంథం ఛొవెన్ రతన్లో బందా బహదూర్ పుట్టుకతో బ్రాహ్మణుడని భావించారు. హర్జీందర్ సింగ్ దిల్జీర్ తన పుస్తకం సిక్ఖు త్వారీఖ్ (1469-2008) (అమృత్ సర్ సింగ్ సోదరులు, 2008లో 5 సంపుటాల గ్రంథంగా ప్రచురించారు) లో బందా సింగ్ ను పుట్టుకతో రాజపుత్ గా పేర్కొన్నారు. 1670లో లచ్మణ్ దాస్ గా జన్మించిన ఆయన 16వ యేట ఇంటిని వదిలి, దిమ్మరులైన హిందూ సాధువుల గుంపులో కలిసిపోయారు. ఆయన రెండు సంవత్సరాల కాలాన్ని ఇద్దరు సాధువుల (జానకీ దాస్ తర్వాత రాందాస్) వద్ద గడిపారు, ఆపైన బాబా లూనియాను, బుర్హాన్ పూర్ వద్ద కలుసుకున్నారు. 1696లో ఆయన గురు గోవింద్ సింగ్ను కన్ఖల్, హరిద్వార్ వద్ద కొద్ది సమయం కలుసుకున్నారు. ఈ సంఘటన తర్వాత ఆయనను గోవింద్ సింగ్ ఆగస్టు 1708లో సందర్శించారు. అయితే దల్జీర్ వ్రాసిన ఈ కథనాన్ని కొందరు సిక్ఖులు సవాలుచేశారు.[7][8]