పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
పోర్చుగల్
నెపోలియన్ ఆక్రమణతో పోర్చుగల్ 20 వ శతాబ్దం వరకు నెమ్మదిగా కాని అనూహ్యమైన క్షీణత ప్రారంభించింది. ఈ తిరోగమనం 1822 లో దేశం అతిపెద్ద వలసవాద రాజ్యం బ్రెజిల్‌లో స్వాతంత్ర్యం ద్వారా వేగవంతమైంది. 1807 లో నెపోలియన్ సైన్యం లిస్బన్‌లో మూసివేయబడినప్పుడు పోర్చుగల్కు చెందిన ప్రిన్స్ రీజెంట్ 6 వ జోవో బ్రెజిల్కు తన కోర్టును బదిలీ చేసి పోర్చుగీస్ సామ్రాజ్యం రాజధానిగా రియో ​​డి జనీరోను స్థాపించింది. 1815 లో బ్రెజిల్ రాజ్యంగా ప్రకటించబడింది మరియు పోర్చుగల్ రాజ్యం దానితో ఐక్యమై ప్లూరికోంటినెంటల్ స్టేట్, పోర్చుగల్, బ్రెజిల్ మరియు అల్గార్‌వ్స్ యునైటెడ్‌ను ఏర్పరచింది.