సిక్స్ సిగ్మా
బిల్ స్మిత్ మొట్టమొదట 1986లో మోటరోలలో ఈ పద్ధతి యొక్క విధానాలను నిర్ణయించారు.[4] సిక్స్ సిగ్మా అంతకు ముందు ఆరు దశాబ్దాలలో నాణ్యతను మెరుగుపరచే పద్ధతులైన నాణ్యత నియంత్రణ, TQM, మరియు శూన్య లోపాలు వంటి పద్ధతులతో బాగా ప్రభావితమైనది, [5][6] ఇవి షేవార్ట్, డెమింగ్, జురాన్, ఇషికవ, తగుచి మరియు ఇతర మార్గదర్శకుల సూత్రాలపై ఆధారపడ్డాయి.
మోడెమ్
ఈ వేగం వద్ద కార్యక్రమాలు ఫోన్ మార్గాల పరిమితులను అధిగమిస్తాయి, ఫలితంగా ఎక్కువ ఎర్రర్స్(తప్పులు) వస్తాయి. ఇది మోడెములలోనే నిర్మించబడ్డ ఎర్రర్-కరెక్షన్(తప్పు దిద్దుబాటు) వ్యవస్థల ప్రవేశానికి దారితీసింది, ఇది మైక్రోకామ్ యొక్క MNP సిస్టమ్స్ తో ప్రసిద్ధమైంది. MNP స్టాండర్డ్స్ యొక్క సమూహం 1980 లలో బయటకు వచ్చింది, ప్రతిఒక్కటి పైఖర్చులను తగ్గించటం ద్వారా, MNP 1 లో 75% గరిష్టానికి, MNP 4 లో 95% కు, క్రియాశీలక డేటా రేట్ లను పెంచుతున్నాయి. MNP 5 గా పిలవబడే కొత్త పద్ధతి దీనిని ఇంకొక అడుగు ముందుకు తీసుకు వెళ్ళింది, అది ఆ సిస్టంకు డేటా కంప్రెషన్ ను జతచేసింది, దానిద్వారా మోడెమ్ యొక్క గణ్యత కన్నా డేటా రేటును పెంచింది. సాధారణంగా ఒక వాడుకదారు ఒక MNP5 మోడెం, ఆ మోడెమ్ సాధారణ డేటా రేటు కన్నా 130% పంపాలని ఆశించవచ్చు. MNP యొక్క వివరాలు తర్వాత విడుదలయ్యాయి మరియు 2,400-bit/s మోడెముల లో ప్రసిద్ధమయ్యాయి, మరియు చిట్టచివరకు V.42 మరియు V.42bis ITU స్టాండర్డ్స్ యొక్క అభివృద్ధికి దారితీసాయి. V.42 మరియు V.42bis MNP తో పొంతన లేనివి కాని వాటి భావం ఒకటే: తప్పుదిద్దుబాటు మరియు సంపీడనం.