విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
డైనమో
మొదటి విద్యుత్ ఉత్పాదక యంత్రాన్ని 1831 లో మైఖేల్ ఫ్యారడే కనుగొన్నాడు, అది అయస్కాంత దృవాల మధ్య తిరుగునట్లు ఏర్పాటు చేసిన రాగి పలకతో కూడి ఉంది. దిక్పరివరివర్తనం వాడబడనందున దీనిని డైనమో అనలేము. అయినప్పటికీ, ఫారడే పలకతో అతి తక్కువ వోల్టేజి ఉత్పత్తి అయినది, ఎందుకనగా అది ఒకే అయస్కాంత క్షేత్రం నుండి ఒకే మార్గంలో ప్రవహించినది. ఫారడే మరియు ఇతరులు పలుమార్లు చుట్టబడిన తీగ చుట్టతో అధిక వోల్టేజి విద్యుత్ తయారు చేయవచ్చని కనుగొన్నారు. ఈ విధంగా తీగ చుట్ట్లలో ఉన్న చుట్ల సంఖ్యని పెంచడం ద్వారా కావలసిన వోల్టేజి తయారు చేయవచ్చు కాబట్టి వారు వివిధ లక్షణము గల విద్యుత్ ఉత్పాదక యంత్ర నమూనాలను మరియు ఏకముఖ విద్యుత్ ప్రవాహం తయారు చేయడానికి కావలిసిన దిక్పరివర్తకం (కమ్యుటేటర్) కనుగొనుటకు దారితీసింది.