విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
డైనమో
డా.వెర్నర్ సీమెన్స్ మరియు చార్లెస్ వీట్ స్టన్ మొట్టమొదటి ఆచరణాత్మక డైనమో నమునాలను ఒకరితో ఒకరికి సంబంధం లేకుండా ఏకకాలమునందు ప్రకటించారు. జనవరి 17,1867లో బెర్లిన్ అకాడమీకి డైనమో-విద్యుత్ పరికరం (మొదటిసారిగా వాడబడినది) శాశ్వత అయస్కాంతముతో కాకుండా, సొంతంగా నడిచే విద్యుత్ అయస్కాంత క్షేత్రంలో ఏర్పరచిన తీగచుట్టతో స్థిరమైన క్షేత్రాన్ని ఏర్పాటు చేయవచ్చని ప్రకటించాడు. ఈ విషయాన్ని రాయల్ సొసైటీలో ప్రకటించిన రోజునే, వీట్ స్టోన్ ఒక పత్రిక యందు ఈ నమూనాను పోలిన సిమెన్ నమూనా గురించి చదవగా, ఆ రెండింటికీ కొద్దిపాటి తేడాలు ఉన్నాయని, అవి సిమెన్ నమూనాలో స్థిర విద్యుదయస్కాంతాలు చక్రీయంగా ఉన్నాయని, వీట్ స్టోన్ నమూనాలో అవి సమాంతరంగా ఉన్నాయని తెలుసుకున్నాడు. శాశ్వత అయస్కాంతాలకు బదులుగా విద్యుదయస్కాంతాలను వాడటం వలన డైనమోలో బహిర్గతమయ్యే విద్యుత్ తో ఎక్కువ సామర్ద్యం గల విద్యుత్ ను ఉత్పాదకం చేయవచ్చని మొదటిసారిగా కనుగొన్నారు. ఈ కొత్తకల్పన మొదటిసారిగా పారిశ్రామిక రంగంలో విద్యుత్ ఉపయోగాలను నేరుగా తెలియపరచింది. ఉదాహరణకు 1870లో సిమెన్సు విద్యుదయస్కాంత డైనమోలను అర్ధచంద్రాకృతిలో ఉన్న విద్యుత్ కొలిమిని నడుపటకు అవసరమైన విద్యుత్తు ఉత్పత్తి చేసి తద్వారా లోహాలు మరియు ఇతర ముడి సరుకులను తయారుచేసాడు.