సాంఘిక శాస్త్రం
భూగోళ శాస్త్రం అనే విభాగాన్ని విస్తృత స్థాయిలో రెండు ప్రధాన ఉప విభాగాలుగా విభజించవచ్చు: అవి, మానవ భూగోళ శాస్త్రం మరియు భౌతిక భూగోళ శాస్త్రం. మానవ భూగోళ శాస్త్రం ఎక్కువగా పర్యావరణంపై మరియు భూభాగం ఏ విధంగా సృష్టించబడిందనే దానిపై దృష్టి పెడుతుంది, మానవులకు వారు నివసిస్తున్న భూభాగంపై ఉన్న ప్రభావంతోపాటు, భూభాగాన్ని మానవులు ఏ విధంగా పరిగణిస్తున్నారు మరియు నిర్వహిస్తున్నారనే అంశాలను కూడా ఇది చర్చిస్తుంది. భౌతిక భూగోళ శాస్త్రం సహజ పర్యావరణం మరియు వాతావరణం, ఉద్భిజ్జసంపద & ప్రాణులు, భూమి, నీరు మరియు భూస్వరూపాలు ఏ విధంగా ఏర్పడ్డాయి మరియు సంకర్షణ చెందుతాయనే అంశాలపై దృష్టి పెడుతుంది.[18] వివిధ పద్ధతులను ఉపయోగించి ఈ రెండు ఉప విభాగాల యొక్క ఫలితంగా ఒక మూడో విభాగం ఏర్పడింది, దీని పేరు పర్యావరణ భూగోళ శాస్త్రం. పర్యావరణ భూగోళ శాస్త్రంలో భౌతిక మరియు మానవ భూగోళ శాస్త్రం రెండింటికీ సంబంధించిన అంశాలు ఉంటాయి, పర్యావరణం మరియు మానవుల మధ్య సంకర్షణలపై ఇది దృష్టి పెడుతుంది.[19]
ఖగోళ భౌతిక శాస్త్రం
14వ శతాబ్దంలో, ఇబ్న్ ఆల్-షాటిర్ చంద్రుని చలనం యొక్క మొట్టమొదటి నమూనా సిద్ధం చేశాడు, ఇది భౌతిక పరిశోధనలకు సరిపోలింది మరియు తర్వాత ఇది కోపర్నికస్‌చే ఉపయోగించబడింది. 13వ నుండి 15వ శతాబ్దాల వరకు, తుసీ మరియు ఆలీ కుష్జీలు ప్టోలెమ్ యొక్క సిద్ధాంతం పరిశోధనల ద్వారా ఒక స్థిరమైన భూమిని కనుగొనవచ్చనే దానిని తప్పుగా పేర్కొంటూ తోకచుక్కల దృగ్విషయాన్ని ఉపయోగించి భూమి యొక్క చలనానికి ప్రారంభ అనుభావిక ఆధారాన్ని అందించారు. కుస్కు ఇంకా ఖగోళ శాస్త్రం మరియు భౌతిక శాస్త్రాలను తాత్వాక అంశాలు వలె కాకుండా నిదర్శన పూర్వకమైన మరియు గణిత శాస్త్రంగా భావిస్తూ అరిస్టాటెలియన్ భౌతిక శాస్త్రం మరియు సహజ తత్త్వ శాస్త్రాలను తిరస్కరించాడు. ప్రారంభ 16వ శతాబ్దంలో, భూమి యొక్క చలనంపై చర్చ ఆల్-బిర్జాండీ (తే. 1528)చే కొనసాగించబడింది, అతను తన విశ్లేషణలో భూమి పరిభ్రమిస్తూ ఉంటే ఏమి జరుగుతుందని గెలీలియో గాలిలెయో యొక్క "వృత్తాకార జడత్వం" భావనకు సమానంగా ఒక సిద్ధాంతాన్ని అభివృద్ధి చేశాడు, దానిని అతను క్రింది పరిశీలనాత్మక పరీక్షలో పేర్కొన్నాడు: