విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
నిర్జల ఘటం
రాగి పలకలు మరియు ఇనుప కడ్డీలు గల అనేక పురాతన కళాఖండాలను బాగ్దాద్ బ్యాటరీలుగా గుర్తిస్తారు; పురాతన కాలంలో విశేషధాతుస్పర్శ (గాల్వానిక్) ఘటాలను ఉపయోగించినట్లు ఈ కళాఖండాలు సూచిస్తున్నాయి. అయితే ఈ వాదన నిరాధారమైనది.[5] ఇదిలా ఉంటే, బ్యాటరీల అభివృద్ధికి సంబంధించిన సంప్రదాయ శైలి వోల్టాయిక్ పైల్‌తోనే ప్రారంభమైంది. దీనిని 1800 లో ఇటాలియన్ భౌతిక శాస్త్రవేత్త అలెశాండ్రో వోల్టా కనిపెట్టాడు.[6]