తైవాన్
ఆర్.ఒ.సి స్థాపకుడు మరియు ఐక్యరాజ్యసమితి సభ్యుడు, 1971 వరకు ఐక్యరాజ్యసమితి సెక్యూరుటీ కౌంసిల్‌లో ఉన్నాడు. తరువాత తైవాన్ సభ్యత్వం ఐక్యరాజ్యసమితి 2758 రిసల్యూషన్ ద్వారా పి.ఆర్.సి వత్తిడి వలన తొలగించబడింది. ఆర్.ఒ.సి 1992 వరకు ఐక్యరాజ్యసమితిలో తైవాన్ సభ్యత్వం కొరకు ప్రతిసంవత్సరం అభ్యర్థిస్తూనే ఉన్నా ఐక్యరాజ్యసమితిలో ప్రవేశం సాధ్యం కాలేదు. అంతర్జాతీయ గుర్తింపు పరిమితుల కారణంగా తైవాన్ అంతర్జాతీయ దేశాలు మరియు సంస్థలలో ప్రతినిధులు లేని పరిస్థితిని ఎదుర్కొంటున్నది.[1][2]
క్షిపణి సాంకేతికత నియంత్రణ వ్యవస్థ
MTCR కు కొన్ని పరిమితులూ ఉన్నాయి. సభ్యదేశాలు వ్యవస్థ నియమాలను గోప్యంగా అతిక్రమించిన దాఖలాలున్నాయి. చైనా, ఇరాన్, ఇజ్రాయిల్, ఉత్తర కొరియా, పాకిస్తాన్‌లు తమ క్షిపణి కార్యక్రమాలను  కొనసాగిస్తూనే ఉన్నాయి. వీటిలో కొన్ని దేశాలు, వివిధ స్థాయిల్లో విదేశీ సహకారంతో 1000 కి.మీ. పైబడిన దూరం ప్రయాణించే మధ్యమ పరిధి బాలిస్టిక్ క్షిపణులను మోహరించాయి. ఇంకా ఎక్కువ పరిధి గల క్షిపణుల కోసం చూస్తున్నాయి. మరీ ముఖ్యంగా ఇజ్రాయిల్, చైనాలు వ్యూహాత్మక అణ్వాయుధయుత ఖండాంతర క్షిపణులను, జలాంతర్గామి ప్రయోగిత బాలిస్టిక్ క్షిపణులను, ఉపగ్రహ వాహక నౌకల వ్యవస్థలనూ మోహరించాయి. వీటిలో  MTCR  సభ్యత్వం లేని కొన్ని దేశాలు అంతర్జాతీయ విపణిలో ఆయుధాలు కొనడమే కాక, అమ్ముతున్నాయి కూడా. ఉదాహరణకు, ప్రపంచవ్యాప్తంగా బాలిస్టిక్ క్షిపణుల వ్యాప్తిలో ఉత్తర కొరియాది ప్రాథమిక పాత్రగా భావిస్తున్నారు. చైనా, పాకిస్తాన్‌కు బాలిస్టిక్ క్షిపణులను, సాంకేతికతనూ సరఫరా చేసింది. సౌదీ అరేబియాకు DF-3A మధ్యంతర పరిధి బాలిస్టిక్ క్షిపణులను సరఫరా చేసింది. ఇరాన్, సిరియాకు క్షిపణి సాంకేతికతను సరఫరా చేసింది.  MTCR లో సభ్య దేశంకాని ఇజ్రాయిల్‌కు తమ "షావిత్" అంతరిక్ష ప్రయోగ వ్యవస్థను ఎగుమతి చేసే వీలు లేదు. కానీ 1994 లో క్లింటన్, అమెరికా కంపెనీలు దాన్ని దిగుమతి చేసుకునేందుకు వీలుగా దిగుమతి నిర్బంధాన్ని ఎత్తేసాడు.