డిజేంద్ర కుమార్
ఆయన రాజస్థాన్ రాష్ట్రంలోని లికర్ జిల్లాకు చెందిన నీమ్-క-తానా తహసీల్ నందలి జలారా గ్రామ నివాసి. ఆయన జాట్ కుటుంబంలో 3 జూలై 1969 న జన్మించారు. ఆయన తల్లిపేరు రాజ్‌కౌర్. ఆమె తండ్రి బుజన్ శరావత్ సాతంత్ర్య సమరయోధుడు. వారు హర్యానా రాష్ట్రంనందలి మహేంద్రగడ్ జిల్లాలోని లారనౌల్ తహసీల్ లో సిరోహీ భాలీ గ్రామంలో నివసించేవారు. బుజన్ శరావత్ సుభాష్ చంద్రబోస్ స్థాపించిన అజాద్ హింద్ ఫౌజ్ లో సైనికునిగా పనిచేసి రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంలో వీరమరణం పొందారు. డిజేంద్ర కుమార్ యొక్క తండ్రి శివదాన్ సింగ్ ఆర్య సమాజం యొక్క సభ్యుడు. ఆయన దేశ స్వాతంత్ర్యోద్యమ సమయంలొ ప్రజలను చైతన్యపరచుటకు గ్రామగ్రామాలు పర్యటించారు. ఆయన భారత సైన్యంలో పనిచేసారు. ఆయన 1948 లో ఇండో పాక్ యుద్ధంలో తీవ్రంగా గాయపడ్డారు.[1] డిజేంద్ర కూమర్ కు ఒక కుమార్తె (సమిత) మరియు ఇద్దరు కుమారులు (జపెందెర్ మరియు మహావీర్). మహావీర్ జైపూర్ లోని శంకర్ పాఠశాల విద్యార్థి మరియు జాతీయ బాస్కెట్ బాల్ క్రీడాకారుడు. జపేందర్ ధిల్లీ టెక్నలాజిల్ విస్వవిద్యాలయ విద్యార్థి. సమిత జాతీయ కబాడ్డీ క్రీడాకారిణి.
అఖిల్ కుమార్
బాక్సింగ్ అనేది వ్యసనం లాంటిది అని ఫైజాబాద్ లో పుట్టిన ఈ అథ్లెట్ చెబుతారు. కాని వరుస సంఘటనల ప్రకారం: “గెలుపు కోసం మీ ప్రత్యర్థిని చాలా గట్టిగా కొట్టాల్సి ఉంటుంది. కాని మీరు కూడా దెబ్బలు తినాల్సి ఉంటుంది. విజయం లేదా ఓటమి రెండూ బాధతోనే వస్తాయి.” 
భారత ఖండంలో ఒక సీనియర్ బాక్సర్ గా, బాధలో ఉన్నా అఖిల్ తన గడ్డాన్ని జాగ్రత్తగా కాపాడుకుంటారు: “నేను వెళ్లే క్రమంలో నాకు నేనుగా జూనియర్ కొలీగ్స్ ను చూస్తాను.”
భారత బాక్సింగ్ చివరకు పతకాలు సాధించే దానిగా తయరైనందుకు ఆయన సంతోషిస్తారు. జితేందర్ మరియు విజేందర్ లాంటి యువ బాక్సర్లకు ఆయన చెప్పేది : “పతకాన్ని గెలవద్దు, దానిని సాధించించండి.”
భారతదేశంలో బాక్సింగ్ అంటే కొత్త ఆసక్తి నెలకొంది. “మాలో చాలామంది వెనుకబడిన ప్రాంతాల నుంచి వచ్చినప్పుడు, మేమెంత సమర్థులమో ఎవరికీ తెలియదు” అని కుమార్ చెబుతారు.