పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
పోర్చుగల్
2011 జనాభా లెక్కల ప్రకారం జనసంఖ్య 1,05,62,178 (దీనిలో 52% స్త్రీ, 48% పురుషులు)ఉన్నారు. 2017 లో తాజా గణాంకాల ప్రకారం జనాభా 1,02,94,289 కు క్షీణించింది.[95]దేశ చరిత్రలో ప్రజలు అధికంగా ఒకే జాతికి చెంది ఉంది: మూర్స్ మరియు యూదులను బహిష్కరించిన తరువాత ఒకే జాతి (రోమన్ కాథలిసిజం), ఒకే భాష ఉన్న కారణంగా జాతీయ ఐక్యతకు దోహదం చేసింది.[96] అయినప్పటికీ అనేక మంది అల్పసంఖ్యాక ప్రజలు పోర్చుగల్‌లో కాథలిజానికి మారిపోయే పరిస్థితిలో ఉన్నారు. వారు మౌరిస్కోస్, క్రిస్టావోస్ నోవోస్ (న్యూ క్రిస్టియన్స్ లేదా మాజీ ముస్లింలు) గా పిలవబడ్డారు. పూర్వపు యూదులలో కొద్దిమంది రబ్బీకి చెందిన జుడాయిజాన్ని అనేక తరాలుగా రహస్యంగా ఆచరిస్తున్నారు. రహస్య యూదులు లోతట్టు భాగంలో ఉన్న బెల్మొంటే అనే చిన్న పట్టణంలో ఉన్నారు. ఇప్పుడు ప్రజలు యూదుల విశ్వాసాన్ని బహిరంగంగా గమనిస్తున్నారు. 1772 తరువాత పురాతన మరియు నూతన క్రైస్తవుల మధ్య వ్యత్యాసం డిక్రీ ద్వారా నిర్మూలించబడింది. కొందరు ప్రముఖ పోర్చుగీసు నూతన క్రైస్తవులలో గణిత శాస్త్రవేత్త పెడ్రో నున్స్, వైద్యుడుగానూ ప్రకృతివేత్తగానూ ఉన్న గార్సియా డి ఓర్టా ఉన్నారు.