సిక్స్ సిగ్మా
బిల్ స్మిత్ మొట్టమొదట 1986లో మోటరోలలో ఈ పద్ధతి యొక్క విధానాలను నిర్ణయించారు.[4] సిక్స్ సిగ్మా అంతకు ముందు ఆరు దశాబ్దాలలో నాణ్యతను మెరుగుపరచే పద్ధతులైన నాణ్యత నియంత్రణ, TQM, మరియు శూన్య లోపాలు వంటి పద్ధతులతో బాగా ప్రభావితమైనది, [5][6] ఇవి షేవార్ట్, డెమింగ్, జురాన్, ఇషికవ, తగుచి మరియు ఇతర మార్గదర్శకుల సూత్రాలపై ఆధారపడ్డాయి.
జన్యు అల్గోరిథం
బర్రిసెల్లి 1963లో నివేదించిన పరిశోధనలో ఒక సాధారణ ఆటను ఆడటానికి కల సామర్థ్యం యొక్క పరిణామంను ప్రేరేపించినప్పటికీ, [10] 1960 మరియు 1970 మొదలు వరకు ఇంగో రేచెంబెర్గ్ మరియు హన్స్-పాల్ స్చ్వేఫెల్లు చేసిన పరిశోధన ఫలితంగా అసహజ పరిణామం విస్తారంగా గుర్తించబడ్డ సమర్ధమైన పద్ధతి అయ్యింది - పరిణామం విధానాలు ద్వారా రేచెంబెర్గ్ యొక్క సమూహం క్లిష్టమైన ఇంజనీరింగ్ సమస్యలను పరిష్కరించగాలిగారు.[11][12][13][14] లారెన్స్ జె. ఫోగెల్ యొక్క ఎవల్యూషనరీ ప్రోగ్రామింగ్ వృత్తి రహస్యం అనేది ఇంకో విధానం, అసహజ తెలివిని ఉత్పత్తి చెయ్యటానికి ఇది సూచించబడింది. వాస్తవానికి ఎవల్యూషనరీ ప్రోగ్రామింగ్ పర్యావరనాలను అంచనా వెయ్యటానికి స్థిరమైన స్థాయి యంత్రాలను ఉపయోగించింది మరియు అంచనా వేసిన తర్కమును సమర్ధంగా చెయ్యటానికి వైవిధ్యం మరియు ఎంపికను ఉపయోగించింది. 1970లు మొదలులో జాన్ హోల్లాండ్ చేసిన పరిశోధన మరియు ముఖ్యంగా అతని పుస్తకం ఎడాప్తేషన్ ఇన్ నాచురల్ అండ్ ఆర్టిఫిషియల్ సిస్టమ్స్ (1975) వలన జన్యు అల్గోరిథాలు చాలా ప్రసిద్ధి చెందాయి. మిచిగాన్ విశ్వవిద్యాలయం వద్ద హోల్లాండ్ మరియు అతని విద్యార్థులు చేసిన సెల్లులార్ ఆతొమాట పరిశోధనలతో అతని పరిశోధన ఉద్భవించింది. తరువాత తరం యొక్క నాణ్యతను అంచనా వెయ్యటానికి హోల్లాండ్ యొక్క స్చేమ సిద్దాంతం అని పిలువబడే ఒక పద్దతైన ఫ్రేమ్ వర్క్ ను హోల్లాండ్ ప్రవేశపెట్టాడు. పిత్త్స్బుర్గ్, పెన్స్యల్వనియాలో జన్యు అల్గోరిథాలు పై జరిగిన మొదటి అంతర్జాతీయ సమావేశం జరిగినప్పుడు 1980 మధ్య నాటి వరకు GA లలో పరిశోధన చాలా మటుకు సిద్దాంతపరంగా ఉండిపోయింది.