పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
ప్రవాస భారతీయులు
ఇండోనేషియాలో భారతీయులు శతాబ్దాలుగా నివసిస్తున్నారు, హిందూ మతం మరియు ఉపఖండం ద్వారా బాగా ప్రభావితమైన శ్రీవిజయ మరియు మజాఫిత్ సామ్రాజ్యం రెండింటి కాలం నుంచి ఇక్కడ భారతీయులు ఉన్నారు. తరువాత డచ్ పాలకులు 19వ శతాబ్దంలో ఒప్పంద కూలీలుగా భారతీయులను ఇండోనేషియాకు తీసుకొచ్చారు, సుమత్రాలోని మెడాన్‌లో వ్యవసాయ క్షేత్రాల్లో పని చేయించేందుకు వారిని ఇక్కడకు తీసుకురావడం జరిగింది. వీరిలో ఎక్కువ మందిని దక్షిణ భారతదేశం నుంచి ఇక్కడకు తీసుకువచ్చారు, ఉత్తర భారతీయులను కూడా గణనీయమైన సంఖ్యలో ఉన్నారు. మెడాన్ భారతీయుల్లో హిందువులు, ముస్లింలు మరియు సిక్కులు ఉన్నారు. వీరు నాలుగు తరాలుగా ఇండోనేషియాలోనే ఉన్నారు, వీరికి ఇండోనేషియా పాస్‌పోర్ట్‌లు ఉన్నాయి. స్థానిక గణాంకాలు ప్రకారం, సుమత్రాలో సుమారుగా 40,000 PIOలు ఉన్నారు, వీరిలో ఎక్కువ మంది ఇండోనేషియా సమాజంలో కలిసిపోయారు, అయితే తమిళ్, సిక్కు మరియు బీహారీ సంతతీయులు ఇప్పటికీ తమ సాంస్కృతిక సంప్రదాయాలను కొనసాగిస్తున్నారు.