పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
లిస్బన్
ఆవిష్కరణల సమయములో పోర్చుగీస్ కు చెందినవి అన్నీ తీవ్రమైనవి మరియు 15 నుండి 17 వ శతాబ్దము వరకు లిస్బన్ నుండి వచ్చాయి, వీటిలో 1497లో వాస్కో డి గామా భారత దేశానికి బయలుదేరి రావడం కూడా ఉంది. 1506లో, వేలమంది "కొత్త క్రైస్తవులు" (మతమార్పిడి చేసుకున్న జ్యూలు) లిస్బన్ లో వధించబడ్డారు.[21] 16వ శతాబ్దము లిస్బన్ చరిత్రలో స్వర్ణ యుగము. ఈ నగరము ఆఫ్రికా, భారతదేశము, దూర తూర్పు ప్రాంతము వంటి వాటికి యురోపియన్ కూడలిగా రూపుదిద్దుకుంది, ఆ తరువాత కాలములో బ్రెజిల్ తో చేసిన మసాలా దినుసులు, బానిసలు, పంచదార, వస్త్రములు మరియు ఇతర వస్తువుల వ్యాపారములో పేరుగాంచింది. ఈ సమయము అతిశయమైన మనులిన్ ధోరణిని కలిగి ఉంది, ఇది 16వ శతాబ్దమునకు చెందిన రెండు స్మారక భావనముల పై తన ప్రభావమును కలిగి ఉంది, అవి ది బెలెం శిఖరముమరియు జెరోనిమస్ మఠము, ఈ రెండు కూడా UNESCO ద్వారా ప్రపంచ వారసత్వ సంపదగా ప్రకటించబడ్డాయి.