విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
ట్రాన్సిస్టర్
థర్మియోనిక్ ట్రయోడ్, 1907 లో కనుగొన్న ఒక వాక్యూమ్ ట్యూబ్, విస్తరించిన రేడియో సాంకేతికత మరియు సుదూర టెలిఫోనీని ఎనేబుల్ చేసింది. అయితే fragile అనె ఒక పెద్ద పరిమాణంలో విద్యుత్ను వినియోగిస్తున్న ఒక పెళుసైన పరికరం. 1909 లో భౌతిక శాస్త్రవేత్త విలియం ఎక్సెల్స్ క్రిస్టల్ డయోడ్ ఓసిలేటర్ ను కనుగొన్నాడు. జర్మన్ భౌతికశాస్త్రవేత్త జూలియస్ ఎడ్గార్ లిలీన్ఫెల్డ్ 1925 లో కెనడాలో ఒక క్షేత్ర-ప్రభావ ట్రాన్సిస్టర్ (FET) కొరకు ఒక పేటెంట్ ను దాఖలు చేశారు, fragile కి ఘన-స్థితి ప్రత్యామ్నాయంగా ఇది ఉద్దేశించబడింది. లిమిఎన్ఫెల్డ్ సంయుక్త రాష్ట్రాలలో 1926 మరియు 1928 లో ఒకే విధమైన పేటెంట్లను దాఖలు చేసారు. అయితే, లిలీన్ఫెల్డ్ తన పరికరాల గురించి ఏవైనా పరిశోధన కథనాలను ప్రచురించలేదు లేదా అతని పేటెంట్లు పని ప్రోటోప్ యొక్క ఏవైనా నిర్దిష్ట ఉదాహరణలు ఉదహరించలేదు. అధిక-నాణ్యత సెమీకండక్టర్ పదార్థాల ఉత్పత్తి ఇప్పటికీ దశాబ్దాలుగా ఉండినందువల్ల, ఒక పరికరాన్ని నిర్మించినప్పటికీ, లిలియన్ఫెల్డ్ యొక్క ఘన-స్థాయి యాంప్లిఫైయర్ ఆలోచనలు 1920 మరియు 1930 లలో ఆచరణాత్మక ఉపయోగంను కలిగి ఉండవు. 1934 లో, జర్మనీ ఆవిష్కర్త ఒస్కర్ హేల్ ఐరోపాలో ఇదే పరికరాన్ని పేటెంట్ చేశారు