లోబోటోమి
లోబోటోమి ([λοβός – lobos]error: {{lang-xx}}: text has italic markup (help): "లోబ్ (మెదడు)" యొక్క; τομή – tome: "cut/slice") అనేది ఒక న్యూరోసర్జికల్ ప్రక్రియ, అది ఒక రకమైన సైకో సర్జరి, దానిని leukotomy లేదా leucotomy (గ్రీకు భాష λευκός – leukos: "స్పష్టమైన/తెల్లదయిన" మరియు 'టోమె ) అని కూడా పిలుస్తారు. దీనిలో ప్రిఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ నుండి మరియు అదే కార్టెక్స్ వరకు ఉండే సంబంధాలను కత్తిరించడం జరుగుతుంది, ప్రిఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ అనేది, మెదడు యొక్క ఫ్రంటల్ లోబ్స్ యొక్క ముందరి భాగం. మొదట్లో ల్యూకోటోమిగా పేరొందిన ప్రక్రియ, 1935లో ప్రారంభమయిన దగ్గరి నుండి వివాదాస్పదంగా ఉన్నప్పటికీ, అది రెండు దశాబ్దాలకు పైగా ఒక ముఖ్యస్రవంతి ప్రక్రియ, దీనివల్ల తరచు సంభవించే మరియు తీవ్రము అయిన సైడ్ ఇఫెక్ట్స్ ఉంటాయన్న సాధారణ గుర్తింపు ఉన్నప్పటికీ సైకియాట్రిక్ (మరియు అప్పుడప్పుడూ ఇతర) స్థితులకు నిర్దేశించేవారు. 1949లో శరీరధర్మ శాస్త్రం లేదా వైద్య నోబెల్ పురస్కారం ఆంటోనియో ఎగాస్ మోనిజ్‌కు వచ్చింది. కొన్ని రకాల తీవ్రమయిన మానసిక ఋగ్మతలలో ల్యూకోటోమికి సంబంధించిన గుణపర్చగల విలువను కనిపెట్టినందుకు గాను అతనికి ఈ పురస్కారం లభించింది.[1] ఆధునిక న్యూరోలెప్టిక్ (ఆంటిసైకోటిక్) ఔషధాలను ప్రవేశపెట్టినపుడు దాని ఉపయోగం యొక్క పురోభివృధ్ధి సమయం 1940వ దశాబ్దపు తొలి సంవత్సరాల నుండి 1950వ దశాబ్దపు మధ్య భాగం వరకు ఉండింది. 1951 వచ్చే సరికి యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో 20,000 లోబోటోమీలు చేసారు. ఈ ప్రక్రియ యొక్క తగ్గుదల తొందరపాటు చర్యగా కాకుండా క్రమక్రమంగా సంభవించింది. 1954లో ఆంటిసైకోటిక్ ఔషధం క్లోర్‌ప్రోమాజైన్ కెనడాలో ప్రవేశించాక ఒట్టావా యొక్క సైకియాట్రిక్ ఆసుపత్రులలో, ఉదాహరణకు, 1953లో 153 లోబోటోమీలు చేస్తే ఆ సంఖ్య 1961 నాటికి 58కి తగ్గింది.[2][3]
లోబోటోమి
సాంప్రదాయికంగా, మోనిజ్ ఎందుకు ఫ్రంటల్ లోబ్స్‌ను ప్రత్యేక లక్ష్యంగా చేసుకున్నాడన్న ప్రశ్నకు ఒక ప్రెజెంటేషన్‌కు ఇచ్చిన సూచన ద్వారా 1935లో లండన్‌లో జరిగిన సెకండ్ ఇంటర్నేషనల్ కాంగ్రెస్ ఆఫ్ న్యూరాలజిలో జాన్ ఫల్టన్ మరియు కార్లైల్ జాకబ్‌సన్ సమాధానం చెప్పారు. ఫల్టన్ మరియు కార్లైల్ ఫ్రంటల్ లోబెక్టమీ అనే శస్త్రచికిత్స చేయించుకున్న రెండు చింపాంజీలను చూపించారు. ప్రవర్తనకు సంబంధించిన వైకల్యాలతో ఇది వరకు బాధపడిన ఈ ఇద్దరు ప్రముఖుల మీద శస్త్రచికిత్స సానుకూల ప్రభావం చూపింది. ఇదే పద్ధతిని సైకియాట్రిక్ రోగుల మీద ప్రయత్నించడానికి మోనిజ్‌కు ఇది ప్రేరణాశక్తిని మరియు స్ఫూర్తిని ఉపలబ్ధం చేసిందని ఆరోపించడం జరిగింది.[38][39] కానీ బెర్రియోస్ వ్యాఖ్యానించిన విధంగా, మోనిజ్ తన సహచరుడు లీమాతో తన సైకోసర్జికల్ భావనకు సంబంధించి 1933లో ఆంతరంగికంగా చెప్పిన వాస్తవంతో విభేదిస్తుంది. 1936లో ప్రక్రియ గురించి వ్రాస్తున్నపుడు అతను ఫుల్టన్ మరియు కార్లైల్ యొక్క ప్రెజెంటేషన్ గురించి అదొక ప్రభావమని చెప్పలేదు.[40] వాస్తవానికి, కోవిట్జ్ వివరించిన విధంగా, అతని దృష్టి అదే సమావేశం‌లో రిచర్డ్ బ్రిక్నర్ ప్రెజెంట్ చేసిన ఉదంతం పైన ఎక్కువగా ఉంది. ఆ ఉదంతంలో ఒక రోగి యొక్క ఫ్రంటల్ లోబ్స్ నిర్మూలించబడ్డాయి, అవి తుడుచుకుపోయే ప్రభావం అనుభవించినపుడు, అతను తన మానసిక సామర్ధ్యం విషయంలో ఏ రకమైన తగ్గుదలకు లోను కాలేదు. బ్రిక్‌నర్ ఈ ఉదంతాన్ని 1932లో ప్రచురించాడు.[41]