విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
సామ్యూల్ F. B. మోర్స్
ఒక నీటి వనరు లేదా క్రింద ఉండే రైలు మార్గాలు లేదా ఏదయినా కండక్తీవ్ ద్వారా ఒక విద్యుత్ తంతి తపాలాను ప్రసారం చేసే వీట్స్టోన్ మరియు కార్ల్ ఆగష్టు వాన్ స్తీన్హీల్ యొక్క ఆలోచనను మోర్స్ కూడా ఒకసారి దత్తతు తీసుకున్నాడు. అతను తాను "తంతి తపాలా యొక్క ఆవిష్కర్త" అని పిలువబడే హక్కు కోసం చట్టబద్దమైన అప్పీలును గెలవటానికి చాలా సుదీర్ఘ పోరాటం చేసాడు మరియు తనను తాను ఆవిష్కర్తగా ప్రచారం చేసుకున్నాడు కానీ మోర్స్ సంకేతం యొక్క ఆవిష్కరణలో అల్ఫ్రెడ్ వెయిల్ చాలా ముఖ్యమైన పాత్రను పోషించాడు; ఈ సంకేతం అంతకు ముందు ఉన్న విద్యుదయస్కాంత తంతి తపాలా సంకేతాల ఆధారంగా తయారుచెయ్యబడింది.