భారతదేశ ఆర్ధిక వ్యవస్థ
సుమారు 60 శాతం ఉద్యోగతకు దోహదపడటం ద్వారా వ్యవసాయం భారతదేశ ప్రధాన వృత్తి అయింది. సేవా రంగం 28 శాతం మరియు పారిశ్రమిక రంగం 12 శాతం ఉద్యోగతకు దోహద పడుతున్నాయి.[9] ఒక గణాంకం ప్రకారం ప్రతి ఐదుగురు ఉద్యోగస్తులలో ఒక్కరు మాత్రమే వృత్తి పరమైన శిక్షణ పొందుతున్నారు.[10] మొత్తం శ్రామిక బలం దాదాపుగా 50 వేల కోట్లకి సమానం. GDPలో 17 శాతం వ్యవసాయ రంగం వలన 54 శాతం సేవారంగం వలన మరియు 29 శాతం పారిశ్రామిక రంగం వలన సమకూరుతున్నది. వరి, గోధుమ, నూనె గింజలు, పత్తి, జానప నార, తేయాకు, చెరకు, బంగాళదుంప, పశువులు, నీటి గొర్రె, బర్రెలు, మేకలు, కోళ్ళు మరియు చేపలు ప్రధానమైన వ్యవసాయ ఉత్పత్తులు.[11] వస్త్రాలు, రసాయనాలు, ఆహారోత్పత్తులు, ఉక్కు, రవాణా పనిముట్లు, సిమెంటు, గునులు, పెట్రోలియము, యంత్రాలు మరియు సాఫ్ట్ వేర్ కల్పన మొదలగునవి ప్రధాన పరిశ్రమలు.[11]
భారతదేశ ప్రజా సేవ
బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం భారతదేశంలో పరిపాలనలో ఉన్నప్పుడు రెండు ప్రత్యేక వర్గాలైన ప్రజాసేవకులు ఉండేవారు. కంపెనీతో ఓడంబడికలోకి చేరిన ఉద్యోగులు ఉన్నత వర్గాలుగా గుర్తించి ఒడంబడిక సేవకులు పిలవబడేవారు. ఎటువంటి ఒప్పందాలకు సంతకం చేయని వారు ఒడంబడికకు చెందని వారుగా పిలవబడేవారు. రెండవ వర్గం సాధారణంగా క్రింది స్థాయికి చెందిన పదవులు చేపట్టేవారు. ఒడంబడికకు చెందిన మరియు చెందని రెండు వర్గాల మధ్య వైవిధ్యం 1886 -87 సంవత్సరాలలో ప్రజాసేవ కమిషన్ యొక్క సిఫారసుతో భారతదేశ సామ్రాజ్యవాద ప్రజాసేవకు తెర పడింది. అయినప్పటికీ బాక్స్ వాలా పాదచారులతో సహా దీర్ఘకాలంగా ఎవరైతే జీతం కోసం పనిచేస్తారో వారిని ఒడంబడిక ఉద్యోగులు అన్న పదంతో పిలవడం ఇంకా కొనసాగుతూనే ఉంది. సామ్రాజ్యవాద ప్రజా సేవ పేరు భారత ప్రజా సేవగా రూపాంతరం చెందింది. ఏది ఏమైనా భారత ప్రజా సేవ (ICS ) పదం మాత్రం అలాగే ఉంది. ఒడంబడికకు కట్టుబడి పనిచేసే ప్రజా సేవకులను ఆంగ్ల పదాల ప్రారంభ అక్షరాల సముదాయం ICS ఇప్పటికీ సూచిస్తుంది.