సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * [1] భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది,. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
సెక్షన్ 66 ఎ
ఈ చట్టం కింద మూడేళ్ల వరకు జైలుశిక్ష, జరిమానా విధించవచ్చు. ఒక సమాచారాన్ని రూపొందించినా, వేరేవారికి చేరవేసినా, ఇతరుల నుంచి స్వీకరించినా నేరమే. ముద్రణ రూప సమాచారం, చిత్రాలు, ధ్వని, దృశ్యాలు, ఇతర ఎలక్ట్రానిక్ సమాచారం విషయాల్లో ఇది వర్తిస్తుంది. ఈ చట్టాన్ని 2008లో సవరించారు. 2009 ఫిబ్రవరి 5న రాష్ట్రపతి ఆమోదించారు. 
సోషల్ మీడియాలో ఈ కామెంట్లే చేయాలి.. ఫలానా చర్చించకూడదన్న నిర్బంధాలు కొనసాగాయి. 66 ఏ ప్రకారం దేశవ్యాప్తంగా నెటిజన్ల అరెస్టు పర్వం సాగింది. గీత దాటితే అంతే అన్న భయం కలిగించారు. అభ్యంతరకర, అసభ్యకర పదజాలంతో కామెంట్లు పెడితే కచ్చితంగా తప్పే. కానీ సాధారణ విషయాలపై తమ మనోభావాలను వ్యక్తం చేస్తే తప్పు ఎలా అవుతుందని నెటిజన్లు ప్రశ్నిస్తూ వచ్చారు. నిరసనలు పెరగడంతో కేంద్ర ప్రభుత్వం 66 ఏ సెక్షన్‌పై రాష్ట్రాలకు మార్గదర్శకాలు పంపింది. ఫేస్‌బుక్, ట్విట్టర్ కామెంట్లపై అరెస్టు చేసేటప్పుడు పోలీసు ఉన్నతాధికారుల సూచనలు తప్పనిసరి అని చెప్పింది. ఈ సెక్షన్ పై లక్నో, మద్రాసు హైకోర్టులలో వాజ్యాలు కూడా దాఖలైనాయి.బొంబాయి హైకోర్టు వెబ్‌సైట్లలో అసత్యపు సమాచారాన్ని చేర్చడం సైబర్ నేరంగా పరిగణించింది.