స్నెల్ నియమం
టాలమీ అనే గ్రీకు దేశస్తుడు ఈజిప్టు లోని అలెగ్జాండ్రియా అనే నగరంలో వుండేవాడు. టాలమీ వక్రీభవన కోణాల మధ్య సంబంధాన్ని కనుగొన్నాడు, కాని ఆ సిద్ధాంతము చిన్న కోణాలకు సరికాలేదు. వక్రీభవన సిద్ధాంతము గురించి మొదటగా బాగ్దాద్ కు చెందిన ఇబ్న్ శాల్, తన పుస్తకం "ఆన్ బర్నింగ్ మిర్రర్స్ అండ్ లెన్సెస్" లో వివరించాడు.అతను ఈ సిద్ధాంతాన్ని కటకముల ఆకారలని తెలుసుకొనదానికి ఉపయోగించాడు.1621 లో, Willebrord Snellius (Snell) అనే శాస్త్రవేత్త గణిత శాస్త్ర ప్రకారంగా స్నెల్స్ నియమాన్ని రాశాడు.ఫ్రెంచ్ లో స్నెల్స్ నియమాన్ని "la loi de Descartes" or "loi de Snell-Descartes " అని అంటారు.1678 లో స్నెల్స్ నియమాన్ని క్రిస్టియాన్ హుయ్గేన్స్ అనే శాస్త్రవేత్త సంపూర్ణంగా వివరించాడు.
స్నెల్ నియమం
ఒక కాంతి కిరణం ఎక్కువ వక్రీభవనగుణకము కలిగిన మాధ్యమము నుండి తక్కువ వక్రీభవనగుణకము కలిగిన మాధ్యమములోకి ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు, స్నెల్ నియమానికి కొన్ని సందర్భాలలో వర్తన కోణము యొక్క సైన్ విలువ 1 కంటే యెక్కువ ఉండాలి. కాని అది అసాధ్యం ఎందుకంటే కాంతి ఇటువంటి సందర్భాలలో సరిహద్దు నుండి పూర్తిగా పరావర్తించబడుతుంది.ఈ విధానాన్ని సంపూర్ణ అంతఃప్రతిబింబము అంటారు. వక్రీభూతకిరణము నకు అతి పెద్ద పతనకిరణకోణమును క్లిష్టమైన కోణం అంటారు.