మహాత్మా గాంధీ జాతీయ గ్రామీణ ఉపాధి హామీ పధకం
జాతీయ గ్రామీణ ఉపాధి హామీ చట్టం లేదా జాతీయ గ్రామీణ ఉపాధి పథకం (National Rural Employment Guarantee Act) అని కూడా ప్రసిద్ధి పొంది, భారత రాజ్యాంగం ద్వారా 25 వ తేదీ ఆగస్టు 2005 వ సంవత్సరములో అమలులో పెట్టబడింది. చట్టం ద్వారా ప్రతి ఆర్థిక సంవత్సరములో నైపుణ్యము లేని వయోజనులందరికీ ప్రతి గ్రామీణ కుటుంబంలో పనిని కోరిన వారికి ఆ గ్రామీణ పరిధిలో 100 పని దినములు కనీస వేతనం వచ్చేలాగా చట్ట పరమైన హామీ ఇవ్వబడింది. గ్రామీణాభివృద్ధి మంత్రిత్వ శాఖ (Ministry of Rural Development), భారతదేశ ప్రభుత్వం ఈ పథకాన్ని రాష్ట్ర ప్రభుత్వాల సహకారంతో పర్యవేక్షిస్తున్నాయి.
ఫ్రాంక్లిన్ డి. రూజ్‌వెల్ట్
1934 కాంగ్రెస్ ఎన్నికల తరువాత, రూజ్‌వెల్ట్‌కు ఉభయ సభల్లో భారీ మెజారిటీలు లభించాయి, దీనితో నూతన ఒప్పంద చట్టం యొక్క ఒక తాజా మద్దతు లభించింది. వర్క్స్ ప్రోగ్రస్ అడ్మినిస్ట్రేషన్ (WPA)తోపాటు వివిధ చర్యలు ఈ ఒప్పందంలో భాగంగా ఉన్నాయి, రెండు మిలియన్ల మంది కుటుంబ పెద్దలకు ఉద్యోగాలు కల్పించిన ఒక జాతీయ సహాయ సంస్థను ఇది ఏర్పాటు చేసింది. ఇదిలా ఉంటే, WPA ఉపాధి 1938లో గరిష్ఠ స్థాయికి చేరుకున్నప్పటికీ, మైకెల్ డెర్బీ నుంచి వచ్చిన గణాంకాలు ప్రకారం దేశంలో నిరుద్యోగం 12.5% వద్దే నిలిచింది.[60] సామాజిక భద్రత చట్టం సామాజిక భద్రతను కల్పించడంతోపాటు, వృద్ధులకు, పేదలు మరియు అనారోగ్యం ఉన్నవారికి ఆర్థిక భద్రతను కల్పించింది. సెనెటర్ రాబర్ట్ వాగ్నెర్ వాగ్నెర్ చట్టాన్ని రూపొందించారు, ఇది అధికారికంగా జాతీయ కార్మిక నియంత్రణల చట్టంగా గుర్తింపు పొందింది. సంఘాలు ఏర్పాటు చేసుకునేందుకు, ఉమ్మడి బేరసారాల్లో పాలుపంచుకునేందుకు మరియు నమ్మెల్లో పాల్గొనేందుకు కార్మికులకు ఈ చట్టం సమాఖ్య హక్కులు కల్పించింది.