భారతదేశంలో మతం
2001 జనాభా లెక్కలు ప్రకారం, భారతదేశ జనాభాలో 80.5% మంది హిందూ మతాన్ని ఆచరిస్తున్నారు.[3] ఇస్లాం మతం (13.5%), క్రైస్తవ మతం (2.3%) మరియు సిక్కు మతం (1.9%) తదితరాలు భారతదేశ పౌరులు ఆచరించే ఇతర ప్రధాన మతాలు. స్థానిక మతాల పుట్టుక మరియు మనుగడ, వ్యాపారులు, ప్రయాణికులు, వలసదారులు మరియు ఆక్రమణదారులు మరియు జయించినవారి ద్వారా తీసుకురాబడిన మతాల యొక్క సామాజిక ఏకీకరణ మరియు విలీనం ద్వారా భారతదేశంలో ప్రస్తుతం మత విశ్వాస వ్యవస్థల్లో భిన్నత్వం కనిపిస్తుంది. "అన్ని మతాలు సమానమేనని ఒక హిందూయేతర వేదికను సృష్టించడం ప్రస్తుత హిందూ మతం యొక్క అత్యంత ముఖ్యమైన లక్షణమని..." ఇతర మతాలకు హిందూమతం ఇచ్చిన ఆతిథ్యం గురించి జాన్ హార్డాన్ అభిప్రాయపడ్డారు.[4]
ప్రత్యక్ష కార్యాచరణ దినం
అప్పట్లో బెంగాల్ మతపరమైన స్థితి చాలా సంక్లిష్టంగా ఉండేది. ప్రావిన్సులో ముస్లిములు జనాభాలో అధిక సంఖ్యలో ఉండేవారు (56% ముస్లింలు, 42% హిందువులు), ముస్లింలు ప్రధానంగా తూర్పుప్రాంతంలో ఉండేవారు.[5] ఈ జనాభా నిర్మాణం, మరికొన్ని ఇతర కారణాల ఫలితంగా 1935లో ప్రాంతీయ ప్రభుత్వాల స్వయం ప్రతిపత్తి పథకం కింద ఏర్పరిచిన ప్రభుత్వాల్లో ముస్లిం లీగ్ పూర్తిస్థాయి అధికారాన్ని పొందిన ఏకైక ప్రావిన్సుగా బెంగాల్ నిలిచింది. బెంగాల్ ప్రావిన్సులో కాంగ్రెస్, కమ్యూనిస్టు, హిందూ మహాసభ పార్టీలను తట్టుకుని మరీ ప్రభుత్వానికి అవసరమైన సీట్లు సాధించింది. హిందూ జాతీయవాది పార్టీ అయిన హిందూ మహాసభను మధ్య కలకత్తా ఆర్థిక వ్యవస్థను శాసించేస్థితిలో ఉన్న, రాజస్థాన్ నుంచి వలసవచ్చిన సంపన్నులైన మర్వాడీ వ్యాపార వర్గం మద్దతు కలిగివుంది.[6] వీటన్నిటి ఫలితంగా కలకత్తా నివాసులైన 64 శాతం హిందువులు, 33 శాతం ముస్లిములు రెండు తీవ్ర విరోధ సమూహాల్లో తయారయ్యాయి.[5] ఈ నేపథ్యంలో ప్రత్యక్ష చర్యకు పిలుపునివ్వడం కలకత్తాలో విస్తారమైన దాడులు, అల్లర్లకు కారణమైంది.[7][8]