పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
పోర్చుగల్
తదుపరి 300 సంవత్సరాలు మరియు 700 సంవత్సరానికి మొత్తం ఐబీరియన్ ద్వీపకల్పం విసిగోత్స్ చేత పాలించబడింది. ఈ కాలం 711 వరకు కొనసాగింది. దక్షిణం నుండి మూరిష్ దండయాత్రను వ్యతిరేకించినప్పుడు రోడ్రిక్ (రోడ్రిగో) చంపబడినప్పుడు. పాశ్చాత్య ఇబెరియాలో స్థిరపడిన పలు జర్మనీ సమూహాలు సూయీ పోర్చుగల్, గలీసియా మరియు అస్టూరియాస్లలో బలమైన శాశ్వత సాంస్కృతిక వారసత్వాన్ని వదిలివేసింది. [28][29][30] డాన్ స్టానిస్లావ్స్‌కి ప్రకారం టాగస్ ఉత్తర ప్రాంతాలలో పోర్చుగీస్ జీవన విధానం ఎక్కువగా సూయీ నుండి సంక్రమించబడి ఉంది. దీనిలో చిన్న పొలాలు వ్యాపిస్తాయి. ఇది దక్షిణ పోర్చుగల్ పెద్దవ్య్వసాయక్షేత్రాలకు విభిన్నంగా ఉంటుంది. బ్రెకారా (అగస్టా) ఆధునిక నగరమైన బ్రాగా మరియు గల్లెసియా మాజీ రాజధాని సుయెబి రాజధానిగా మారింది. హిస్పాసియాలోని ఆ సమయంలో నివసిస్తున్న ఒరోసియస్, ఒక పసిఫిక్ ప్రాథమిక స్థిరనివాసం, నూతనంగా వచ్చిన ప్రజలు వారి భూములలో పనిచేసారు. [31] పనిచేస్తున్నట్లు లేదా స్థానికుల అంగరక్షకులుగా పనిచేసారు.[32] మరో జర్మానిక్ సమూహం సూయీబీతో పాటు గల్లెసియాలో స్థిరపడినది. వారు టెరాస్ డి బౌరో (భూభాగం ది బురి) అని పిలవబడే ఈ ప్రాంతంలో కావాడో మరియు హోమెమ్ నదుల మధ్య ఉన్న ప్రాంతంలో స్థిరపడ్డారు. [33]