సిక్స్ సిగ్మా
బిల్ స్మిత్ మొట్టమొదట 1986లో మోటరోలలో ఈ పద్ధతి యొక్క విధానాలను నిర్ణయించారు.[4] సిక్స్ సిగ్మా అంతకు ముందు ఆరు దశాబ్దాలలో నాణ్యతను మెరుగుపరచే పద్ధతులైన నాణ్యత నియంత్రణ, TQM, మరియు శూన్య లోపాలు వంటి పద్ధతులతో బాగా ప్రభావితమైనది, [5][6] ఇవి షేవార్ట్, డెమింగ్, జురాన్, ఇషికవ, తగుచి మరియు ఇతర మార్గదర్శకుల సూత్రాలపై ఆధారపడ్డాయి.
మోనోరైలు
ఏ ఇతరమైన రైలు అవస్థాపనతో మోనోరైల్ వాహనాలు పోటీపడలేవు, దీనివల్ల (ఉదాహరణకి) ఒక ప్రదేశం నుండి వేరొక ప్రదేశంకు వెళ్ళటానికి ప్రధాన మార్గాల మీద నడపడం అసాధ్యంగా ఉంటుంది. మోనోరైల్ పట్టాలు గ్రేడ్‌లు ఒకదానితో ఒకటి కలిసే చోట పట్టాలను వేయటం కష్టతరం అవుతుంది. అత్యవసర స్థితిలో, ప్రయాణికులు వెనువెంటనే బయటికి రాలేరు ఎందుకంటే ఎత్తుగా కట్టబడిన దాని మీద ఉన్న మోనోరైల్ భూమి మీద నుండి చాలా పైన ఉంటుంది మరియు అన్ని విధానాలలో అత్యవసర మార్గాలు లేవు. ప్రయాణికులు కొన్నిసార్లు కాపాడటానికి వచ్చే ట్రైన్, అగ్నిమాపక దళం లేదా చెర్రీ పిక్కర్ కొరకు వేచి ఉండవలసి వస్తుంది. నూతన మోనోరైల్ విధానాలలో పట్టాల వెంట అత్యవసర మార్గాలను నిర్మించటం వల్ల ఈ సమస్యకు పరిష్కారం దొరికింది, కానీ దీనివల్ల బయట పరిసరాలను చూసే అవకాశాన్ని కోల్పోయారు. విమాన-శైలిలో క్షేమకరమైన మార్గాలకు వెళ్ళేటటువంటి ఎత్తైన రైల్వేలు ఈ సమస్యను తీరుస్తాయి. ఆగిపోయిన రైలును రాబోయే స్టేషను‌కు తోయటానికి దాని తరువాత రైలును జపనీయుల విధానాలు ఉపయోగిస్తాయి, కానీ ఇది ఇంకను ఆచరించవలసి ఉంది. అసాధారణం కాకపోయినప్పటికీ, అధిక వేగంగా సాగే సమయంలో సాంప్రదాయక రైల్వేలతో పోలిస్తే మలుపులు తిప్పటం కొంచం కష్టతరంగా ఉంటుంది. మోనోరైల్ అవస్థాపన మరియు వాహనాలను తరచుగా వేర్వేరు తయారీదారులు వేర్వేరు పోటీలోలేని ఆకృతులతో తయారు చేస్తారు.