భారతీయ రైల్వేలు
భారతదేశంలో రైలు మార్గాల కొరకు మొదటిసారిగా 1832లో ప్రణాళిక ప్రవేశపెట్టబడినప్పటికీ, ఆ తరువాత మరో దశాబ్దం వరకూ ఇందులో ఎటువంటి పురోగతి సాధించలేదు. 1844లో అప్పటి గవర్నర్ జనరెల్ విస్కౌంట్ హార్డింగ్ (Lord Hardinge) రైల్వేలలో ప్రయివేటు వ్యక్తుల పెట్టుబడులను అనుమతించాడు. ఇదే కాక రెండు రైల్వే సంస్థలను (బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ మరియు ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ)స్థాపించి నూతన పెట్టుబడిదారులకు సాహయపడవలసిందిగా కోరాడు. ఆ తరువాతి కొద్ది సంవత్సరాలలో బ్రిటిష్ పెట్టుబడిదారుల ఆసక్తి కారణంగా అనేక రైలు మార్గాలు వేగంగా నిర్మించబడ్డాయి. భారతదేశంలో మొట్టమొదటి రైలు 1851 డిసెంబరు 22న నడుపబడింది. ఇది రూర్కీలో నిర్మాణ సామాగ్రిని తరలించడానికి వినియోగించబడింది. ఆ తరువాత ఒకటిన్నర సంవత్సరాలకు అనగా ది.1853 ఏప్రిల్ 16లో మొదటి ప్రయాణీకుల రైలు బోరిబందర్, బొంబాయి, థాణేల మధ్య నడుపబడింది. ఈ ప్రయాణం మొత్తం దూరం 34 కి.మీ కాగా, సాహిబ్, సుల్తాన్, సింధ్ అనే ఇంజిన్లను వినియోగించారు. ఒక విధంగా ఈ సంఘటన భారత రైల్వేలకు అంకురార్పణ చేసిందని చెప్పుకోవచ్చు.
పశ్చిమ రైల్వే
పశ్చిమ రైల్వే జోన్ 1951, నవంబర్ 5న అది వరకు రాష్ట్రాల అధీనంలో ఉన్న బాంబే, బరోడా అండ్ సెంట్రల్ రైల్వే (BB&CI), సౌరాష్ట్ర, రాజ్‌పుటానా, జైపూర్ రైల్వేవిలీనం చేసి ఏర్పాటుచేశారు. 1867లో ముంబాయిలో మొదటి సబర్బన్ రైలును ప్రారంభించారు. 1870లో దీనిని చర్చ్‌గేట్ వరకు పొడిగించారు. 1900 నాటికి 45 రైళ్ళు 10లక్షల ప్రయాణీకులను చేరవేసే సామర్థ్యాన్ని సంపాదించింది. సంస్థానాల అధీనంలో ఉన్న పలు రైల్వేలు కూడా పశ్చిమ రైల్వేలో భాగమైనాయి. 1949లో బరోడా గైక్వార్‌ల అధీనంలో ఉన్న గైక్వార్స్ బరోడా స్టేట్ రైల్వే GBSR) దీనిలో విలీనమైంది. సౌరాష్ట్ర రైల్వే 1948లో దీనిలో కలిసింది. 2002లో జైపూర్ మరియు అజ్మీర్ డివిజన్లు ఈ జోన్ నుంచి విడదీసి కొత్తగా ఏర్పాటైన వాయువ్య రైల్వేలో విలీనంచేయబడింది. 2003లో కోటా డివిజన్ నూతనంగా ఏర్పాటైన పశ్చిమ మధ్య రైల్వేలో కలుపబడింది.