వైరస్
19వ శతాబ్దాంతంలో చార్లెస్ చాంబర్లాండ్ పోర్సలీన్ ఫిల్టర్ని కనుగొన్నాడు, దీని ద్వారా అన్ని బాక్టీరియాలను జల్లించడానికి వీలయ్యేది కాని వైరస్‌లు మాత్రం వేరుచేయబడేవి కాదు. దిమిత్రి ఇవనోవ్‌స్కీ ఈ ఫిల్టర్ సహాయంతో పొగాకు మొజాయిక్ వైరస్‌ (Tobacco Mosaic Virus) ను అధ్యయనం చేసాడు. పొగాకుల సారాన్ని (ఎక్స్‌ట్రాక్టుని) వడపోసిన తర్వాత కూడా ఆ ఎక్స్‌ట్రాక్టుకు వ్యాధిని ప్రబలింపజేసే గుణం ఉన్నదని ఆయన తన పరిశోధనల ద్వారా తెలియజేసాడు. అదే సమయంలో, వడపోసినా చిక్కని వ్యాధి కారకాలు కొన్ని ఉంటాయని, ఇతర ప్రయోగాల వల్ల బాక్టీరియాలు, వైరస్‌లు వేర్వేరని ఇతర శాస్త్రవేత్తలు నిర్దారించారు. అంతేకాక వైరస్‌లు కూడా బాక్టీరియాల వలె వ్యాధులను కలగజేస్తాయని కనుగొన్నారు. మరికొన్ని ప్రయోగాల తర్వాత వైరస్‌లు బాక్టీరియాల కంటే సూక్ష్మమైనవని నిర్ధారించబడింది. వైరస్ అనే పదాన్ని డచ్ సూక్ష్మజీవ శాస్త్రవేత్త (మైక్రోబయాలజిస్ట్) మార్టినస్ బీజెరింక్ ప్రతిపాదించాడు.
పోలియో టీకా
బోస్టన్ చిల్డ్రన్స్ ఆసుపత్రికి చెందిన జాన్ ఎండెర్స్ ప్రయోగశాలలో, మానవ కణాలలో పోలియోవైరస్‌ని విజయవంతంగా ప్రవేశపెట్టడంతో 1948లో ఒక పెద్ద మార్పు సంభవించింది. ఈ పురోగమనం టీకా పరిశోధనకు చక్కని బాట ఏర్పర్చింది మరియు పోలియోను నిరోధించే టీకా అభివృద్ధికి అంతిమంగా అనుమతించింది. ఎండెర్స్ అతడి సహచరులు, థామస్ హెచ్. వెల్లెర్ మరియు ఫ్రెడ్రిక్ సి రాబిన్స్‌ విశేష కృషికి గాను 1954లో ఫిజియాలజీ లేదా రోగచికిత్సా శాస్త్రంలో నోబెల్ బహుమతి వరించింది. తర్వాత మరో మూడు పోలియో వైరస్‌లు స్టీరియోటైప్‌లు (పోలియో వైరస్ టైప్ 1 — PV1, లేదా మహోనీ; PV2, లాన్సింగ్; మరియు PV3, లియోన్) లను గుర్తించడంతో పోలియో టీకా అభివృద్ధికి ఇవి ముఖ్యమైన దోహదకారులుగా నిలిచిపోయాయి; పక్షవాతానికి ముందుగా వైరస్ తప్పకుండా రక్తంలో కనబడుతుందని, గామా-గ్లోబ్యులిన్ రూపంలో యాంటీబాడీస్ అనేవి పారలైటిక్ పోలియోకు వ్యతిరేకంగా పనిచేస్తాయని వీటి ద్వారా తెలిసిపోయింది.