2000వ దశకం చివర్లో మాంద్యం
U.S. ద్రవ్యనిధి విధానం వల్ల ఉత్పన్నమైన అదనపు ద్రవ్య ఉత్పత్తి వల్ల ప్రతికూల గృహ సంబంధిత పొదుపులు మరియు భారీ U.S. వాణిజ్య లోటు, డాలర్ హెచ్చుతగ్గులు మరియు ప్రజా లోటులు లాంటి అంశాల మధ్య వివిధ అనిశ్చితులు చోటు చేసుకోవడంతో పాటు కింది అంశాలపై దృష్టిసారించేలా చేసింది:
సబ్‌ప్రైమ్ తనఖా సంక్షోభం
2005లో, ఎగుమతుల కంటే దిగుమతుల పరిమాణం పెరిగిన ఫలితంగా ఏర్పడిన USA యొక్క అధిక మరియు పెరుగుతున్న వర్తమాన ఖాతా (వాణిజ్య) లోటు సమస్యలను బెన్ బెర్నాంకే గుర్తించారు. 1996 మరియు 2004 మధ్యకాలంలో, USA కరెంట్ (వర్తమాన) ఖాతా లోటు $650 బిలియన్ల మేర పెరిగి, GDPలో 1.5% నుంచి 5.8%కి చేరుకుంది. ఈ లోటును పూడ్చేందుకు USA విదేశాల నుంచి పెద్దమొత్తంలో రుణాలు సేకరించాల్సివచ్చింది, ఇందులో ఎక్కువ భాగాన్ని మిగులు వాణిజ్యాన్ని నిర్వహిస్తున్న దేశాల నుంచి ముఖ్యంగా ఆసియాలోని అభివృద్ధి చెందుతున్న ఆర్థిక వ్యవస్థలు మరియు చమురు-ఎగుమతి దేశాల నుంచి సేకరించారు. బ్యాలెన్స్ ఆఫ్ పేమెంట్స్ గుర్తింపుకు ఒక దేశం (USA వంటి) వర్తమాన ఖాతా లోటు నడుపుతుంటే సదరుదేశం అదే మొత్తంలో ఒక మూలధన ఖాతా (పెట్టుబడి) మిగులు కలిగివుండాల్సిన అవసరం ఉంది. అందువలన, దిగుమతులకు నిధులు సమకూర్చేందుకు భారీ మొత్తంలో విదేశీ నిధులు (మూలధనం) USAలోకి ప్రవహించింది. వ్యక్తిగత పొదుపు రేట్లు (చైనాలో 40% వద్ద ఉన్నాయి) లేదా చమురు ధరలు ఎక్కువగా ఉన్న కారణంగా విదేశీ పెట్టుబడిదారులు ఈ నిధులను రుణాలకు ఇచ్చేందుకు ఉపయోగించారు. బెర్నాంకే దీనిని "సేవింగ్స్ గ్లట్"గా (పెట్టుబడులకు ఉద్దేశించిన పొదుపు కలిగివుండటం) సూచించాడు, USAలోకి నిధులు "నెట్టబడ్డాయని" అభిప్రాయపడ్డాడు, అయితే ఈ వాదనతో ఇతర ఆర్థికవేత్తలు విభేదించారు, అధిక వినియోగ స్థాయిల కారణంగా USAలోకి ఈ నిధులు "లాగబడ్డాయని" వారు అభిప్రాయపడ్డారు. మరోరకంగా చెప్పాలంటే, విదేశీయులకు ఆస్తులను విక్రయించడం లేదా విదేశీయులు రుణాలు ఇచ్చేందుకు ఆసక్తి కనబరిచిన సందర్భాల్లోనే ఒక దేశం దానియొక్క ఆదాయం కంటే ఎక్కువ మొత్తాన్ని వినియోగించగలదు.