విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
లియో హెండ్రిక్ బేక్‌లాండ్
"వెలక్స్" ఆవిష్కరణ విజయవంతమైన తరువాత ఆయన రసాయన శాస్త్రం యొక్క వేరొక రంగంలొ అభివృద్ధికోసం కృషిచేసాడు. ప్లాస్టిక్ యుగంలో యొక్క మొటటి ఉత్పత్తి బేకలైట్ ఆవిష్కరణగా చెప్పుకోవచ్చు.[20] వేడిచేసినా దాని ఆకృతిలో మార్పు చెందని మొట్టమొదటి ప్లాస్టిక్ బేకలైట్ గుర్తింపు పొందింది. దీనిని రేడియోలు, టెలిఫోన్లు మరియు విద్యుత్ ఉపరకణాలలొ ఉపయొగిస్తున్నారు. ఇది విద్యుత్ మరియు ఉష్ణ నిరోధకంగా పనిచేస్తుంది. తరువాత పారిశ్రామికంగా అనేక శాఖలలో ఈ పదార్థాన్ని ఉపయోగిస్తున్నారు.[20]