సామాజిక శాస్త్రం
మొదట సామాజిక తర్కం (సోషియోలాజికల్ రీజనింగ్) అనే పదం వాడుకలో ఉండేది, సామాజిక శాస్త్రానికి (సోషియాలజీ) ఇదే మూలపదం. పశ్చిమ పరిజ్ఞానం మరియు తత్వశాస్త్రం యొక్క ఉమ్మడి గ్రంథాల్లో సామాజిక విశ్లేషణకు మూలాలు ఉన్నాయి, ప్లేటో సమయం నుంచి ఇది కొనసాగుతోంది. ఉత్తర ఆఫ్రికాకు చెందిన 14వ శతాబ్దపు అరబ్ పండితుడు బిన్ ఖాల్డూన్ మొదటి సామాజిక శాస్త్రజ్ఞుడుగా చెప్పబడుతున్నాడు, సమాజ సంబంధం మరియు సమాజ సంఘర్షణల యొక్క సామాజిక-శాస్త్రీయ సిద్ధాంతాలు పురోగమించడానికి జరిగిన తొలి ప్రయత్నంగా అతని యొక్క ముఖాడిమాను పరిగణిస్తున్నారు.[4][5][6][7][8]
సామాజిక శాస్త్రం
ప్రారంభ సిద్ధాంతకర్తలు సామాజిక శాస్త్రంలో పరిశోధనా పద్ధతిని ప్రకృతి శాస్త్రం మాదిరిగానే ఒక విభాగాన్ని విస్తృతంగా చూసేందుకు ఉపయోగించేవారు. ఎటువంటి సామాజిక హక్కులు లేదా తీర్పులకైనా వివాదరహిత మూలం అందజేసేందుకు మరియు తత్వశాస్త్రం వంటి తక్కువ అనుభవ రంగాల నుంచి సామాజిక శాస్త్రాన్ని బయటకు తీసుకొచ్చేందుకు అనుభవవాదం మరియు శాస్త్రీయ పద్ధతికి ప్రత్యేక ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది. ఈ దృక్కోణాన్నే, ప్రత్యక్షైకవాదంగా పిలుస్తారు, ఒకేఒక్క యధార్థమైన పరిజ్ఞానం శాస్త్రీయ పరిజ్ఞానమని, ఇటువంటి పరిజ్ఞానం కఠిన శాస్త్రీయ మరియు పరిమాణాత్మక పద్ధతుల ద్వారా సిద్ధాంతాల ప్రత్యక్ష నిశ్చయం నుంచి మాత్రమే వస్తుందనే భావన ఆధారంగా ఇది ప్రతిపాదించబడింది. సిద్ధాంత ఆధారిత అనుభావిక పరిశోధన ప్రధాన ప్రతిపాదకుడిగా ఎమిలే డుర్కీమ్ పరిగణించబడుతున్నాడు,[19] అతను నిర్మాణ చట్టాలను బయటపెట్టేందుకు "సామాజిక వాస్తవాలు" మధ్య సహసంబంధాలను ఉపయోగించాడు. సామాజిక సంస్కరణ వృత్తిలో సామాజిక తీర్పులను వర్తింపజేయడంలో ఆసక్తి మరియు సామాజిక "నియమాల విచ్ఛిన్నత"ను వ్యతిరేకించడం ద్వారా అతని స్థానం తెలియజేయబడింది. ఈరోజు, డుర్కీమ్స్ యొక్క ప్రత్యక్షైకవాదం అతిశయోక్తి మరియు మితిమీరిన సరళీకరణ అనేందుకు ఆస్కారం ఉందని విద్యావేత్తలు వ్యాఖ్యానిస్తున్నారు: ఉత్కృష్ట విజ్ఞాన శాస్త్రం మాదిరిగానే సామాజిక రంగం శాస్త్రీయ విశ్లేషణకు అనుబంధించబడి ఉండవచ్చని ప్రతిపాదించిన ఒకేఒక్క ప్రధాన సామాజికశాస్త్ర భావకుడిగా కాంప్టేను పరిగణిస్తున్నారు, మరోవైపు సిద్ధాంతపరమైన జ్ఞానాన్వేషణ పరిధులను వివరించేందుకు డుర్కీమ్‌ను గుర్తు చేసుకుంటున్నారు.[20][21] ప్రత్యక్షైకవాదంపై ప్రతిస్పందనలు జర్మనీ తత్వవేత్త జార్జ్ విల్‌హెమ్ ఫ్రెడ్రిక్ హెగెల్‌తో ప్రారంభమయ్యాయి, అతను అనుభవవాదం, దీనిని అతను అశాస్త్రీయమని తోసిపుచ్చాడు, మరియు నిర్ణయవాదం (నిశ్చితత్వం) రెండింటినీ వ్యతిరేకించాడు, ఈ రెండు వాదాలను అతను మితిమీరిన యాంత్రికతగా పరిగణించాడు.[22] భ్రమలను తొలగించడం ద్వారా వాస్తవాల అనుభావిక సంగ్రహాన్ని అందించేందుకు కార్ల్ మార్క్స్ యొక్క పరిశోధనా పద్ధతి హెగెల్ విరోధ వికాసాన్ని స్వీకరించడంతోపాటు, సూక్ష్మ విశ్లేషణకు మద్దతుగా ప్రత్యక్షైకవాదాన్ని తిరస్కరించింది.[23] ఈ దృక్కోణాలను పత్రబద్ధం చేసి వదిలిపెట్టకుండా సమీక్షించాల్సిన అవసరం ఉందన్నాడు. అయితే మార్క్స్ చారిత్రక భౌతికవాదం యొక్క ఆర్థిక నిర్ణయవాదంలో మూలం కలిగివున్న ఒక సామాజిక విజ్ఞానశాస్త్రాన్ని సృష్టించేందుకు ప్రయత్నించాడు.[23] హెన్‌రిచ్ రికెర్ట్ మరియు విల్‌హెమ్ డిల్‌దేలతోపాటు ఇతర తత్వవేత్తలు, మానవ సమాజానికి మానవ సంస్కృతులను తెలియజేసే కొన్ని ప్రత్యేకమైన కోణాలు (ఆలోచనలు, గుర్తులు మరియు ఇటువంటి లక్షణాలెన్నో) ఉన్న కారణంగా సహజ ప్రపంచానికి సామాజిక ప్రపంచానికి తేడా ఉందని వాదించారు.