పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
ప్రవాస భారతీయులు
ఆంగ్లం మాట్లాడే కరేబియన్ దీవుల్లో నివసించే ఎక్కువ మంది భారతీయులను ఉత్తరప్రదేశ్ మరియు పశ్చిమ బీహార్ నుంచి తీసుకొచ్చారు, గ్వాడెలోప్ మరియు మార్టినిక్యూ ప్రాంతాలకు తీసుకొచ్చినవారిలో ఈ రాష్ట్రాలవారితోపాటు ఆంధ్రప్రదేశ్ మరియు తమిళనాడు ప్రాంతాలకు చెందినవారు కూడా ఉన్నారు. దక్షిణాసియాలోని ప్రస్తుత పాకిస్థాన్ మరియు బంగ్లాదేశ్‌లతోపాటు ఇతర ప్రాంతాల నుంచి కూడా కొద్ది సంఖ్యలో పౌరులను ఇక్కడకు తీసుకురావడం జరిగింది. ఇతర ఇండో-కరేబియన్ పౌరుల్లో తరువాత కెన్యా మరియు ఉగాండా దేశాల నుంచి వలసదారులు మరియు భారతీయ వైద్యులు మరియు గుజరాతీ వ్యాపారుల సంతతివారు ఉన్నారు. భారతదేశం నుంచి వచ్చిన ఆధునిక-కాలపు వలసదారుల్లో ఎక్కువ మందిని పన్ను-రహిత వ్యాపార సామర్థ్యాలతో సెయింట్-మార్టిన్ / సెయింట్ మార్టెన్ మరియు ఇతర ద్వీపాల్లో గుర్తించవచ్చు. వీరు ఇక్కడ వ్యాపార రంగంలో క్రియాశీలంగా వ్యవహరిస్తున్నారు.