భరతనాట్యం
భరతనాట్యం దక్షిణ భారతదేశంలో నాట్య శాస్త్రం రచించిన భరతమువి పేరుతో పుట్టి, ప్రసిద్ధి గాంచిన ఒక శాస్త్రీయ నృత్య విధానం. దక్షిణ భారతదేశం లోని పురాతవ దేవాలయాలలో శిల్పాలు భరతనాట్య భంగిమలలో అప్సరలు నాట్యం చేస్తున్నట్లుగా తీర్చిదిద్దబడి ఉంటాయి. పూర్వకాలంలో దేవదాసీలు దేవాలయాలలో భరతనాట్యాన్ని ప్రదర్శించేవారు. ముఖ్యంగా తమిళనాడు రాష్ట్రంలోని "తంజావూరు"లో 'నట్టువన్నులు' మరియు దేవదాసీలు ఈ కళకు పోషకులు. భావం, రాగం, తాళం - ఈ మూడు ప్రాథమిక నృత్య కళాంశాలనూ భరతనాట్యం చక్కగా మేళవిస్తుంది. ఇందులో పలు నృత్య భంగిమలతో పాటు 64 ముఖ, హస్త, పాద కదలికలు ఉన్నాయి. సాధారణంగా భరతనాట్యంలో నియమాలు అత్యంత కఠినంగా ఉంటాయి. కట్టుబాట్లు మరీ ఎక్కువ
ఆధునిక భారతీయ చిత్రకళ
ఆధునిక భారతీయ చిత్రకళ (ఆంగ్లం: ) 19వ శతాబ్దంలో సాంప్రదాయిక పద్ధతులలో చిత్రీకరణ కనుమరుగవుతుండగా బ్రిటీషు వారిచే కొత కళాశాలలు నెలకొల్పబడుతోన్న సమయంలో కలకత్తాలో ఉద్భవించిన ఒక కళా ఉద్యమం. రాజా రవివర్మ వంటి మహామహులు తైల వర్ణ చిత్రాలను ఏటవాలు బల్లపై పాశ్చాత్య సాంప్రదాయిక పద్ధతులు అవలంబించేవారు. ఈ పాశ్చాత్య ప్రభావానికి వ్యతిరేకంగా ప్రాథమికవాద పునరుజ్జీవనానికి దారి తీసినది. భారతదేశపు సుసంపన్నమైన సాంస్కృతిక వారసత్వాన్ని పుణికిపుచ్చుకొనే ఈ శైలియే బెంగాలీ శైలి చిత్రకళ. కావ్యం లాగా సాగిపోయే గ్రామీణ సన్నివేశాలను చిత్రీకరించటం రవీంద్రనాధ టాగూరు మరల తిరిగి ప్రారంభించగా, శాంతినికేతన్ ఈ శైలిని కొనసాగించినది.