పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
ప్రవాస భారతీయులు
కెనడాలో మొదట స్థిరపడిన భారతీయులు భారత ఆర్మీ సైనికులు కావడం గమనార్హం, 1897లో వీరు లండన్, ఇంగ్లండ్‌లో జరిగిన విక్టోరియా మహారాణి వజ్రోత్సవ వేడుకల్లో పాల్గొని తిరిగి వెళుతున్నప్పుడు మార్గమధ్యంలో కెనడాకు వచ్చారు. వీరిలో కొందరు బ్రిటీష్ కొలంబియాలోనే ఉండిపోగా, మరికొందరు తరువాత ఇక్కడకు తిరిగి వచ్చారు. పంజాబీ భారతీయులను ఇక్కడి వ్యవసాయం మరియు అటవీకరణ అవకాశాలు ఆకర్షించాయి. వీరు ఎక్కువగా పని అవకాశాలు కోరుకున్న సిక్కు పురుషులు. 1838 నుంచి కరేబియన్ దీవులుకు వెళ్లిన ఒప్పంద కార్మికుల వారసులైన ఇండో-కరేబియన్ సంతతివారు కెనడాకు వచ్చారు, ట్రినిడాడ్‌కు చెందిన వైద్య విద్యార్థి కెన్నెత్ మహావీర్ మరియు డెమెరారా (ఇప్పుడు గయానా) కు చెందిన క్లర్కు ఎంఎన్ శాంటూ ఇద్దరూ 1908లో కెనడా వచ్చారు.