జర్మనీ
నెపోలియన్ బోనపర్టే ఓటమి తరువాత 1814లో వియన్నా సమావేశం 39 సార్వభౌమ రాజ్యాలతో కూడిన జర్మన్ సమాఖ్య (డచేర్ బండ్)ను స్థాపించింది. పునరుద్ధరణ రాజకీయాలలో అనంగీకారం చూపుతూ ఐక్యతా మరియు స్వాతంత్ర్యాన్ని కోరుతూ, పాక్షికంగా స్వేచ్ఛా పోరాటాలకు దారితీసింది. అయితే ఇవి ఆస్ట్రియన్ రాజ్యాంగవేత్త మెటర్నిచ్ నూతన అణచివేత విధానాలతో అనుసరించబడ్డాయి. జోల్వేరేయిన్ పన్ను నిర్ణయసమాఖ్య జర్మన్ రాజ్యాల మధ్య ఆర్థిక ఐక్యతను మరింత పెంచింది. ఈకాలంలో జర్మన్లు ఫ్రెంచ్ విప్లవం ఆదర్శాలచే ప్రభావితమయ్యారు,.ప్రత్యేకించి యువ మేధావులలో జాతీయవాదం శక్తివంతంగా అవతరించింది. మొదటిసారి నలుపు, ఎరుపు, బంగారు రంగులు ఉద్యమానికి ప్రాతినిధ్య రంగులుగా ఎన్నుకోబడ్డాయి, తరువాత ఇవే జాతీయ రంగులు అయ్యాయి.[15]
జర్మనీ
జర్మనీని చారిత్రాత్మకంగా దాస్ ల్యాండ్ దేర్ డిచ్టెర్ ఉండ్ డెన్కెర్ (కవుల మరియు ఆలోచనావాదుల భూమి)గా పిలవబడుతుంది.[87] జర్మనీ జాతీయ-దేశంగా రూపుదిద్దుకోవడానికి ముందే జర్మనీ సంస్కృతి ఆరంభంయ్యింది.ప్రపంచమంతటా జర్మనీ మాట్లాడే ప్రజలలో ఇది విస్తరించింది.జర్మనీలోని సంస్కృతికి ధీమంతులు, ప్రముఖులు మతవాదానికి అలాగే లౌకికవాదానికి రెండిటికీ రూపాన్ని ఇచ్చారు. దానిఫలితంగా అత్యున్నతమైన ఐరోపా సంస్కృతి నుండి స్పష్టమైన జర్మనీ సంప్రదాయాన్ని విడిగా గుర్తించటం చాలా కష్టం.[88] వోల్ఫ్‌గ్యాంగ్ అమడ్యుస్ మొజార్ట్, ఫ్రాంజ్ కాఫ్కా, పాల్ సెలన్ వంటి కొంతమంది చరిత్రకారులు జర్మనీ పౌరులు ఆధునిక భావనలో లేక పోయినప్పటికీ వారి చారిత్రాత్మక పరిస్థితి, కార్యకలాపాలు, సాంఘిక సంబంధాలను అర్ధం చేసుకోవటానికి జర్మనీ సంస్కృతి పరిధిలోనే వీరిని స్వీకరించాలని భావిస్తున్నారు.