పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
పోర్చుగల్
జాతీయ గుర్తింపుకు పోర్చుగల్ కాలనీల చరిత్ర మూలంగా ఉంది. పోర్చుగీసు భౌగోళికంగా ఐరోపా నైరుతి భాగంలో అట్లాంటిక్ మహాసముద్రాన్ని చూస్తూ ఉంది. ఇది 1999 చివరిలో " పీపుల్స్ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ చైనా "కు తన విదేశీ భూభాగమైన మాకు ప్రాంతాన్ని ( అంగోలా మరియు మొజాంబిక్ మధ్య ఉన్న ప్రాంతం) విడిచిపెట్టి చివరి పాశ్చాత్య వలస ఐరోపా శక్తులలో ఒకటిగా మారింది. తద్వారా ఇది రెండు పూర్వ కాలనీలు (డిపెండెన్సీలు) నుండి వచ్చిన సంస్కృతులచే ప్రభావితమైంది. తరువాత ఈ మాజీ భూభాగాల నుండి ఆర్థిక మరియు వ్యక్తిగత కారణాల వలన ఈ ప్రాంతాల నుండి వెలుపలకు వెళ్ళింది. పోర్చుగల్ నుండి వలస వెళ్ళిన ప్రజలు (బ్రెజిల్‌లో అధిక భాగం పోర్చుగీసు సంతతికి చెందినవారు ఉన్నారు)దీర్ఘకాలంగా ఇతర దేశాలలో స్థిరపడ్డారు.[107] ఇప్పుడు నికర ఇమ్మిగ్రేషన్ దేశంగా ఉంది.[108] గత కాలంలో భారతదేశం (పోర్చుగీస్ 1961 వరకు), ఆఫ్రికన్ (పోర్చుగీస్ 1975 వరకు), తూర్పు ఆసియన్లు (పోర్చుగీస్ 1999 వరకు) విదేశీ భూభాగాల నుండి వలస వచ్చిన ప్రజలు ఉన్నారు. 1975 లో దేశం ఆఫ్రికన్ స్వాధీనం భూభాగం స్వాతంత్ర్యం పొందడంతో పోర్చుగల్కు సుమారు 8,00,000 పోర్చుగీస్ తిరిగి వచ్చారు.[107]