వృషణాల క్యాన్సర్
అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలో ప్రతి సంవత్సరం 7,500 నుంచి 8,000 మందిలో వృషణాల క్యాన్సర్లను నిర్ధారిస్తున్నారు.[1][2] ఒక మనిషి జీవిత కాలంలో, ప్రతీ 250 మందిలో ఒక్కరికి (0.4%) వృషణాల క్యాన్సర్ రావడానికి అవకాశం ఉంది. 15-40 ఏళ్ళ వయసు గల మగవారిలో సాధారణంగా ఇది రావడానికి అవకాశం ఉంది. మిగిలిన అన్ని రకాల క్యాన్సర్ల కంటే వృషణ సంబంధ క్యాన్సర్‌లో దాదాపుగా 90 శాతం వరకూ నయం అయ్యే అవకాశాలు ఉన్నాయి. అది వ్యాప్తి చెంది ఉండకపోతే వంద శాతం వరకూ కూడా నయం కావడానికి అవకాశం ఉంది[3]. కొన్ని సందర్భాలలో హానికారకమైన క్యాన్సర్ బాగా వ్యాపించి ఉన్నప్పటికీ కూడా, కీమోథెరపీ ద్వారా 85 శాతం కేసులను ఈ రోజు నయం చేస్తున్నారు. వృషణాలపై వచ్చే అన్ని రకాల గడ్డలూ కణితులు కావు. కణితులన్నీ హానికరమైనవి కావు. వృషణాలపై వచ్చేటెస్టిక్యులార్ మైక్రోలిథియాసిస్, ఎపిడిడైమల్ తిత్తిలు, ఎపెండిక్స్ వృషణాలు (మొర్గాగ్ని యొక్క హైడేటిడ్) వంటివి నొప్పిని కలిగిస్తాయే కానీ అవి క్యాన్సర్ సంబంధమైనవి కావు.
రేడియోధార్మిక చికిత్స
రేడియోథెరపీకి కణితి యొక్క స్పందన దాని సైజుతో కూడా ముడిపడి ఉంటుంది. 
సంక్లిష్ట కారణాలకోసం, చిన్న కణితులు లేక మైక్రోస్కోపిక్ వ్యాధులకంటే చాలా పెద్ద కణితులు రేడియోధార్మికతకు తక్కువగా స్పందిస్తాయి. 
ఈ ప్రభావాన్ని అధిగమించడానికి వివిధ వ్యూహాలు ఉపయోగించబడతాయి. 
అత్యంత సాధారణ టెక్నిక్ ఏదంటే రేడియోథెరపీకి ముందు శస్త్రచికిత్స సంబంధిత విచ్ఛేదమే. 
ఇది విస్తృత స్థానిక తొలగింపుతో కూడిన రొమ్ము కేన్సర్ చికిత్సలో లేదా బ్రాచీథెరపీ వంటి సహాయక రేడియోధార్మికత రేడియోథెరపీని అనుసరించే స్తనచ్ఛేదనంలో కనబడుతుంది 
మరొక పద్ధతి ఏమిటంటే, తీవ్రమైన రేడియోథెరపీకి ముందు నయా అనుబంధ కెమోథెరపీతో కణితిని తగ్గించడం. 
మూడవ పద్ధతి ఏమిటంటే రేడియోథెరపీ క్రమంలో కొన్ని రకాల మందులను ఇవ్వడం ద్వారా రేడియోసెన్సిటివిటీని పొడిగించడం. 
రేడియోధార్మిక సెన్సిటింగ్ మందులకు ఉదాహరణలు: సిస్‌ప్లేషన్, నిమోరజోల్, మరియు సెటుగ్జిమాబ్.