విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
ఎలక్ట్రానిక్ ఇంజనీరింగ్
తరచుగా 1907లో లీ డి ఫారెస్ట్ వాక్యూమ్ ట్యూబ్ (శూన్య నాళిక) ను కనిపెట్టడంతో ఎలక్ట్రానిక్స్‌ ప్రారంభమైనట్లు చెప్పబడుతుంది. తరువాత 10 ఏళ్ల కాలంలోనే, ఆయన కనిపెట్టిన పరికరాన్ని రేడియో ట్రాన్స్‌మిటర్‌లు మరియు రిసీవర్‌లలో ఉపయోగించారు, అంతేకాకుండా సుదూర టెలిఫోన్ కాల్‌లకు కూడా దీనిని ఉపయోగించడం జరిగింది. 1912లో, ఎడ్విన్ హెచ్. ఆర్మ్‌స్ట్రాంగ్ రీజెనరేటివ్ ఫీడ్‌బ్యాక్ యాంప్లిఫైయర్ మరియు ఆసిలేటర్‌లను కనిపెట్టాడు; ఆయన సూపర్‌హెటెరోడైన్ రేడియో రిసీవర్‌ను కూడా సృష్టించారు, ఆర్మ్‌స్ట్రాంగ్‌ను ఆధునిక రేడియో పితామహుడిగా పరిగణిస్తున్నారు. బెల్ ల్యాబ్స్‌లో విలియమ్ షాక్లే 1947లో ట్రాన్సిస్టర్‌ను కనిపెట్టే వరకు, శూన్య నాళికలు 40 ఏళ్లపాటు ప్రవర్ధక పరికరంగా ఉపయోగించారు. తరువాతి సంవత్సరాల్లో, ట్రాన్సిస్టర్‌ల సాయంతో వహనీయ (చిన్న) రేడియోలు లేదా ట్రాన్సిస్టర్ రేడియోలు అందుబాటులోకి వచ్చాయి, వీటితోపాటు ఈ ట్రాన్సిస్టర్‌లు శక్తివంతమైన మెయిన్‌ఫ్రేమ్ కంప్యూటర్‌ల తయారీకి కూడా వీలు కల్పించాయి. పని చేసేందుకు వాక్యూమ్ ట్యూబ్‌ల కంటే ట్రాన్సిస్టర్‌లకు అతిచిన్న మరియు అతి తక్కువ ఓల్టేజ్‌లు అవసరమవతాయి.