చైతన్య భారతి ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ టెక్నాలజీ
మొత్తం నిర్మించారు ప్రాంతంలో 4,45,467 చదరపు అడుగుల 30 ఎకరాల విస్తరించి Rs.25.oo కోట్లు విలువ. ఎఐసిటిఇ నుండి పొందింది నిధుల Rs.1.3 కోట్లు విలువ. కళాశాల 1979 లో స్థాపించబడింది. సంస్థ 200 విద్యార్ధ ఒక తీసుకుంటున్న మూడు అండర్గ్రాడ్యుయేట్ ప్రోగ్రామ్లను మొదలైంది. 2007 ద్వారా ఈ 900 విద్యార్థులు మొత్తం తీసుకుంటున్న తొమ్మిది అండర్ గ్రాడ్యుయేట్ మరియు ఏడు స్నాతకోత్తర కోర్సులను పెరిగింది. 196 ఎంసెట్ ర్యాంక్తో తెలివైన మరియు ప్రతిభావంతులైన అభ్యర్థులు నుంచి ముఖ్యంగా ECE లో CBIT లో ప్రవేశ కోరుతూ, EEE, CSE, ఐటి, మెకానికల్ ఇంజనీరింగ్ మొదలైనవి శాతం కూడా సగటున 95% స్థిరంగా ఉంది. దాని విద్యార్థులు భారత అంతరిక్ష పరిశోధనా సంస్థతో డిజైన్ మరియు ఉపగ్రహము, STUDSAT, విజయవంతంగా ప్రయోగలో పాల్గొన్న జట్టు భాగంగా ఉన్నప్పుడు కళాశాల కోసం మైలురాళ్ళు ఒకటి. STUDSAT విజయవంతంగా కక్ష్యలోకి ఉంచుతారు మరియు 11:07 గంటలకు 2010 జూలై 12 న మొదటి సిగ్నల్ అందుకుంది
పుపుల్ జయకర్
ఈవిడ రచయితనే కాకుండా ఇతర రంగాలలో కూడా విశేష ప్రతిభను ప్రదర్శించింది. స్వాతంత్ర్యానంతరం అంతరించి అవసాన దశకు చేరిన సాంప్రదాయ గ్రామీణ కళలను, హస్త కళలను పునరుజ్జీవింపజేయడంలో ఈమె కృషి అనన్య సామాన్యం. 1980 లలో ఈవిడ ఫ్రాన్స్ . అమెరికా మరియు జపాన్ దేశాలలో భారతీయ చిత్రకళా ప్రదర్శనలను ఏర్పాటు చేసి, పశ్చిమ దేశాలలో మన చిత్రకళకు అంతర్జతీయ కీర్తిని తెచ్చిపెట్టింది. గాంధీ, నెహ్రూ మరియు ప్రముఖ తత్వవేత్త జిడ్డు కృష్ణమూర్తి లకు ఈవిడ మంచి స్నేహితురాలు. అంతే కాకుండా వారి జీవిత చరిత్రలను కూడా గ్రంథస్తం చేసింది. భారతదేశ ముగ్గురు ప్రధాన మంత్రులు నెహ్రూ ఆయన కూతురు ఇందిరా గాంధీ మరియు ఆమె కుమారుడు రాజీవ్ గాంధీ లకు ఈవిడ ఆప్తురాలుగా మెలిగింది. ఇందిరా గాంధీ మరియు ఆమె కుమారుడు రాజీవ్ గాంధీ లకు సాంస్కృతిక సలహాదారుగా వ్యవహరించింది. 40 ఏళ్ళపాటు భారతదేశ చరిత్రను నిశితంగా అధ్యయనం చేసింది. మన దేశ సాంప్రదాయక కళలను ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ప్రదర్శనలు ఏర్పాటు చేసి వాటికి ఘనమైన కీర్తిని తద్వారా గిరాకీని తీసుకువచ్చింది[1][2]. 1950లో అప్పటి ప్రధాని నెహ్రూ కోరిక మేరకు మనదేశ చేనేత రంగంపై అధ్యయనం చేసింది. తర్వాత ఏర్పాటైన జాతీయ చేనేత సంఘమునకు అధ్యక్షురాలిగా సేవలు అందించింది. ఈ కాలంలోనే అంతరించిపోతున్న భారతీయ మధుబని చిత్రకళని పునరుజ్జింపజేసింది..[3] .1956 లో జాతీయ కళా నైపుణ్య సంగ్రహాలయం మరియు 1984 లో భారత జాతీయ కళా మరియు సాంస్కృతిక కేంద్రము (INTACH) లను స్థాపించింది[1]. ఆంతే కాకుండా 1985లో ఇందిరాగాంధీ జాతీయ కళా కేంద్రము (IGNCA) మరియు 1990 లో జాతీయ కళాపోషణ కేంద్రము లను కూడా స్థాపించింది[2][4]. ఈమె సేవలను గుర్తించిన భారత ప్రభుత్వము ఈమెను 1967 లో పద్మభూషన్ పురస్కారముతో సత్కరించింది[5].