వాక్యూమ్ క్లీనర్
హ్యూబెర్ట్ సెసిల్ బూత్ సాధారణంగా 1901లో మొట్టమొదటి మోటారు ఆధారిత వాక్యూమ్ క్లీనర్ సృష్టికర్తగా గుర్తించబడ్డాడు, అయితే వాస్తవానికి అతని వాక్యూమ్‌ను కనిపెట్టడానికి రెండు సంవత్సరాల ముందే 1899లో USA, మిసౌరీ, సెయింట్ లూయిస్‌లోని ఒక అమెరికన్ జాన్ తుర్మాన్ రూపొందించాడు.[3] బూత్ రైళ్లల్లోని కుర్చీల నుండి దుమ్మును దులపడానికి ఉపయోగించే ఒక పరికరం యొక్క పనిని పరిశీలించాడు మరియు దుమ్మును పీల్చే యంత్రం మరింత ఉపయోగకరంగా ఉంటుందని భావించాడు. అతను ఒక చేతిరుమాలను ఒక రెస్టారెంట్ కుర్చీలో ఉంచి, చేతిరుమాలపై అతని నోటిని ఉంచిన తర్వాత చేతిరుమాలపై అతను పీల్చకలిగిన దుమ్మును పీల్చడం ద్వారా ఆ ఆలోచనను పరీక్షించాడు. చేతిరుమాల కింద చేరిన దుమ్ము మరియు ధూళిని చూసిన తర్వాత, అతను ఆ ఆలోచన పనిచేస్తుందని గుర్తించాడు. బూత్ పఫ్పింగ్ బెల్లీ అని పిలిచే ఒక పెద్ద పరికరాన్ని రూపొందించాడు, దీనిని అమలు చేయడానికి ముందుగా ఒక ఇంధన ఇంజిన్‌ను మరియు తర్వాత ఒక విద్యుత్ మోటారును ఉపయోగించాడు. ఇది గుర్రాలచే లాగబడుతుంది మరియు శుభ్రపర్చవల్సిన భవనం వెలుపల ఉంచబడుతుంది.
లేజరు బీమ్ వెల్డింగు
1900 కాలంలో కిరణాలు ఒకరకమైన విద్యుదయస్కాంత వ్యాపకాలని మాక్సుప్లాంక్ (Max plank) తన పరిశోధన వ్యాసాలలో మొదట పేర్కొన్నాడు.అ తరువాత 1917 లో అల్బెర్ట్ ఐన్‌స్టీన్ (Albert Einstein) కాంతికిరణాల ఉద్దీపన ఉద్గారణ (stimulated emission) సిద్ధాంత ప్రతిపాదన, లేసరు కిరణాల పట్ల ఒక అవగహాన శాస్త్రవేత్తలలో కలిగించి.అతితే 1940 వరకు దీని గురించి పెద్దగా చర్చలేమి జరుగలేదు.1950 నుండి పలువురు శాస్త్రవేత్తలు లేసరు కిరణం అవిష్కరణ పై పరిశోధనలు ప్రారంభించారు.ఈవిషయంలో టౌన్సు (towns) మరియు ప్రొఖోరోవ్ (prokhorov) విశేష కృషి సరిపినప్పటికి, 1960 లో లేసరు కిరణాన్ని మొదటిగా సృష్టించిన ఖ్యాతి థొయోడోర్ మైమాన్ (theodore maiman) కు దక్కింది. టౌన్సు (towns) మరియు ప్రొఖోరోవ్ (prokhorov) విశేష కృషికి గుర్తింపుగా నోబల్ బహుమతి 1964 లో ప్రకటించారు