విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
ఎలక్ట్రాన్ బీమ్ వెల్డింగు
దాదాపు 300 సంవత్సరాల క్రితమే విద్యుత్కణ కిరణాలను (electron beam) సృష్టించడం తెలిసినప్పటికి, ఈ కిరణశక్తిని ఉపయోగించి లోహాలను అతకటం మాత్రం ఆరు దశాబ్దుల క్రితం మొదలైనది. రెండవ ప్రపంచ యుద్ధాం తరువాత విద్యుత్కణ కిరణ వెల్డింగు పద్ధతిని అభివృద్ధి చేసి వాడుకలోకి తేవలసిన అవసరం ఏర్పడినది. యుద్ధాంతరం అగ్రరాజ్యాలు అణు, అంతరిక్ష, క్షిపణి రంగాల అభివృద్ధి పై దృష్టి సారించాయి. అణుశక్తి, అంతరిక్ష మరియు క్షిపణి (రాకెట్ల) రంగాలలోవాడు పరికారాల తయారిలో వాటిని అతుకుటకు, అప్పటివరకున్న వెల్డింగు పద్ధతులకన్న అత్యంత శుద్ధమైన నాణ్యమైన వెల్డింగు అవసరం ఏర్పడినది. ఈ రంగాలలో వాడు రియాక్టివ్, మరియు రిఫ్రాక్టరి లోహాలను వాటి మూల గుణాలు పాడవ్వ కుండ అతుకుట అత్యంత అవసరమైనది. ఈ అన్వేషణ ఫలితంగా ఎలక్ట్రాన్ బీమ్‌ వెల్డింగు అభివృద్ధిచెయ్యబడింది. జర్మనీ భౌతిక శాస్త్రవేత్త కార్ల్‌ స్టిగెర్వాడ్ మొదటగా ఈ విధానాన్ని కనుగొన్నట్లుగా తెలుస్తున్నది. ఈయన ఎలక్ట్రాన్ సూక్ష్మదర్శినిలో ఉపయోగించు కిరణాలను అభివృద్ధి పరచు క్రమంలో విధుత్కణ కిరణాలను సృష్టించినట్లు తెలుస్తున్నది. దీనిని ఉపయోగించి రంధ్రాలు చెయ్యవచ్చునని లోహాలను అతుకవచ్చని కనుగొన్నాడు[2] జర్మనీ భౌతిక శాస్త్రవేత్త కార్ల్‌ స్టిగెర్వాడ్ (Karl-Heinz Steigerwald) 1558 లో నూతన విద్యుత్కణ కిరణ వెల్డింగు పరికరాన్ని కనుగొన్నాడు[3]