విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
డైనమో
1827 లో హంగేరియా దేశస్థుడయిన ఐనస్ జెడ్లిక్ విద్యుదయస్కాంత శక్తితో తిరిగే యంత్రాల ( విద్యుదయస్కాంత స్వయంభ్రమణ చక్రం) పైన ప్రయోగం చేయడం ప్రారంభించాడు. ఒకే దృవంలో విద్యుత్ జనించే నమునాలో, స్థిర మరియు తిరుగు భాగాలు విద్యుదయస్కాంతముతో తయారు చేయబడినవి. ఆతను డైనమో సిద్ధాంతమును రూపొందించడం సిమెన్స్ మరియు వీట్ స్టోన్ సిద్దాంతం కంటే ఆరు సంవత్సరాల ముందు జరిగింది కాని దానికి ప్రత్యేక హక్కు (పేటెంట్) దారునిగా గుర్తింపు పొందలేదు. వేరే ఇతరుల కంటే ముందే తను గ్రహించాను అని అనుకోలేదు. ఇతను రూపొందించిన డైనమోలో శాశ్వత అయస్కాంత భాగాలకి బదులు రెండు విద్యుత్ అయస్కాంతంలను అభిముకంగా ఉంచి చక్రం చుట్టూ అయస్కాంతక్షేత్రమును ప్రేరేపించడం జరిగింది.
దీనినే డైనమో స్వయం ఉత్తేజన సూత్రముగా కనుగొన్నారు.