పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
ఆగ్నేయ ఆసియా
ఐరోపా దేశాలు ఈ ప్రాంతంపై దృష్టి పెట్టకముందే, ఆగ్నేయాసియా ప్రపంచ వాణిజ్య వ్యవస్థలో కీలక భాగంగా ఉండేది. రైక్యో సామ్రాజ్యం తరచుగా ఆగ్నేయాసియా ప్రాంతంతో సముద్ర వాణిజ్యం సాగించింది. ఈ ప్రాంతానికి చెందిన విస్తృతమైన వస్తు సంపదకు, ముఖ్యంగా మిరియాలు, అల్లం, లవంగాలు మరియు జాజికాయలు వంటి సుగంధ ద్రవ్యాలకు ఎక్కువ గిరాకీ ఉండేది. సుగంధ ద్రవ్యాల వ్యాపారాన్ని మొదట భారతీయ మరియు అరబ్బు వ్యాపారాలు అభివృద్ధి చేశారు, అయితే ఈ వ్యాపారం ఐరోపావాసులను కూడా ఈ ప్రాంతానికి తీసుకొచ్చింది. మొదట స్పెయిన్ దేశీయులు (మనీలా గెలోన్) మరియు పోర్చుగీసువారు, తరువాత డచ్‌వారు, చివరకు బ్రిటీష్ మరియు ఫ్రెంచ్ దేశీయులు వివిధ దేశాలతో ఈ వ్యాపారం ప్రారంభించారు. వ్యాపార కార్యకలాపాల రక్షణ మరియు విస్తరణకు వ్యాపారులు తమ ఆధిపత్య పరిధిని విస్తరించుకోవడానికి ప్రయత్నించడంతో, ఐరోపా వ్యాపార ఆసక్తులు క్రమక్రమంగా చివరకు భూభాగాల ఆక్రమణకు దారితీశాయి. దీని ఫలితంగా, డచ్‌వారు ఇండోనేషియాలోకి, బ్రిటీష్‌వారు మలేయా మరియు ఫ్రెంచ్ దేశీయులు ఇండోచైనాలోకి ప్రవేశించారు.