విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
క్వాంటం యాంత్రిక శాస్త్రం
క్వాంటం మెకానిక్స్ చరిత్ర ఆధునిక భౌతికశాస్త్రం చరిత్రలో ఒక ప్రాథమిక భాగంగా చెప్పవచ్చు.క్వాంటం మెకానిక్స్ 'చరిత్రా', అనేది క్వాంటం రసాయనశాస్త్రం చరిత్రతో కలుపుతుంది. వివిధ శాస్త్రీయ ఆవిష్కరణలుతో ఇది ప్రారంభమైంది.మైకేల్ ఫెరడే కాథోడ్ కిరణాలను 1838 ఆవిష్కరించారు:గుస్తావ్ కిర్చోప్ చే కృష్ణ వస్తువు వికిరణం అనే సమస్య 1859-60, శీతాకాలంలో ప్రకటించబడింది:లుడ్విగ్ బోల్ట్జమాన్ 1877 సలహా ప్రకారం, ఒక భౌతిక వ్యవస్థ యొక్క శక్తి స్థితులు విలక్షణమైనవి. కాంతివిద్యుత్ ప్రభావం 1887 లో హెన్రిచ్ హెర్ట్జ్ చే ఆవిష్కరించ బడింది.