మలేరియా
మలేరియా వ్యాప్తి సాధారణంగా దోమకాటు వలన జరుగుతుంది. తన జీవిత చక్రాన్ని పూర్తి చేసుకోవడం కోసం మలేరియా పరాన్నజీవికి మనుషులు అవసరం. మనిషిని కుట్టినప్పుడు లాలాజలాన్ని వదులుతుంది. ఆ లాలాజలములో స్పోరోజాయిట్స్ ఉంటాయి. అవి మనిషి శరీరములోకి ప్రవేశిస్తాయి, అక్కడ నుండి అవి మీరోజాయిట్స్ గా కాలేయము, ఎర్ర రక్త కణాలలో పరిణతి చెందుతాయి. ఇలా పరిణతి చెందిన మీరోజాయిట్స్ వల్ల వ్యాధి లక్షణాలు కనిపిస్తాయి. అయితే అన్ని దోమలూ మలేరియాను వ్యాప్తి చేయవు. కేవలం అనోఫిలస్ (anopheles) అనే జాతిలోని ఆడ దోమల వల్ల మాత్రమే మనుషులకు వ్యాధి సోకుతుంది.
లోబోటోమి
లోబోటోమి అనేది ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు మొదటి సగంలో యూరోపులో అభివృధ్ధి చెందిన ఒకానొక విప్లవాత్మకమైన మరియు శస్త్రచికిత్సకు సంబంధించిన భౌతిక రోగచికిత్సల వరుసక్రమం. ఈ సైకియాట్రిక్ ఆవిష్కారాలు సైకియాట్రిక్ రోగులను ఆశ్రమాలకు పరిమితం చేసే సంస్కృతికి అడ్డుకట్టవేసాయి. రోగులను ఆశ్రమాలకు పరిమితం చేసే సంస్కృతి అనేక రకాల అతి తీవ్రమైన మానసిక వ్యాధులను తీవ్రమయిన కృషితో కూడా అసంతృప్తికరంగా చికిత్స చేయడం వల్ల లేదా అవి చికిత్సకు ప్రతికూలమైనవిగా ఉండడం వల్ల నిరాటంకంగా కొనసాగేది.[4][5][6] ఈ కొత్త ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు తొలి సంవత్సరాల భౌతిక రోగచికిత్సలను ప్రాణాన్ని కాపాడే నిరాశ ఆతృతలతో కూడిన చివరి "వీరోచితమైన" చర్యగా వర్ణించారు, వీటిలో మలేరియల్ థెరపి ఫర్ జనరల్ పారెసిస్ ఆఫ్ ది ఇన్సేన్ (1917, [7] బార్బిట్యురేట్ ఇండ్యూస్డ్ డీప్ స్లీప్ థెరపి (1920), ఇన్సులిన్ షాక్ థెరపి (1933), కార్డియాజోల్ షాక్ థెరపి (1934), మరియు ఎలెక్ట్రోకన్వల్సివ్ థెరపి (1938) ఉన్నాయి.[8][9]