స్నెల్ నియమం
టాలమీ అనే గ్రీకు దేశస్తుడు ఈజిప్టు లోని అలెగ్జాండ్రియా అనే నగరంలో వుండేవాడు. టాలమీ వక్రీభవన కోణాల మధ్య సంబంధాన్ని కనుగొన్నాడు, కాని ఆ సిద్ధాంతము చిన్న కోణాలకు సరికాలేదు. వక్రీభవన సిద్ధాంతము గురించి మొదటగా బాగ్దాద్ కు చెందిన ఇబ్న్ శాల్, తన పుస్తకం "ఆన్ బర్నింగ్ మిర్రర్స్ అండ్ లెన్సెస్" లో వివరించాడు.అతను ఈ సిద్ధాంతాన్ని కటకముల ఆకారలని తెలుసుకొనదానికి ఉపయోగించాడు.1621 లో, Willebrord Snellius (Snell) అనే శాస్త్రవేత్త గణిత శాస్త్ర ప్రకారంగా స్నెల్స్ నియమాన్ని రాశాడు.ఫ్రెంచ్ లో స్నెల్స్ నియమాన్ని "la loi de Descartes" or "loi de Snell-Descartes " అని అంటారు.1678 లో స్నెల్స్ నియమాన్ని క్రిస్టియాన్ హుయ్గేన్స్ అనే శాస్త్రవేత్త సంపూర్ణంగా వివరించాడు.
బెస్సేమర్ పద్ధతి
తేలికైన కానీ అద్భుతమైన ఒక పరిష్కారము తొలిసారిగా ఆంగ్ల ఖనిజ నిపుణుడు అయిన రాబర్ట్ ఫోరేస్టార్ ముషేట్ వలన కనిపెట్టబడినది, అతను ఫారెస్ట్ ఆఫ్ డీన్ లో విలువైన, వేలసంఖ్యలో ఉన్న సాంకేతిక ప్రయోగములు జరిపాడు. అతని పద్ధతిలో, ముందుగా మొత్తము మలినములు మరియు కార్బన్ లను వీలైనంత కాల్చివేయాలి, అప్పుడు తిరిగి సరిగ్గా కావలసినంత స్పీగేలెసేన్ లో కార్బన్ మరియు మాంగనీస్ లను కలపాలి. ఇది చివరికి వచ్చే ఉత్పత్తి యొక్క నాణ్యతను పెంచడము పై ప్రభావం కలిగి ఉంటుంది, దీనివలన దాని యొక్క సాగే గుణము పెరుగుతుంది - దాని యొక్క వంగే గుణము మరియు ఎక్కువ వేడిని తక్కుకునే లక్షణము వంటివి పెంచడము వలన, ఆ ఉక్కును చాలా పెద్ద సంఖ్యలో అవసరముల కొరకు వాడుకోవడానికి పనికి వచ్చేలా చేయడానికి వీలు కలిగింది.[8][9][10]