స్నెల్ నియమం
టాలమీ అనే గ్రీకు దేశస్తుడు ఈజిప్టు లోని అలెగ్జాండ్రియా అనే నగరంలో వుండేవాడు. టాలమీ వక్రీభవన కోణాల మధ్య సంబంధాన్ని కనుగొన్నాడు, కాని ఆ సిద్ధాంతము చిన్న కోణాలకు సరికాలేదు. వక్రీభవన సిద్ధాంతము గురించి మొదటగా బాగ్దాద్ కు చెందిన ఇబ్న్ శాల్, తన పుస్తకం "ఆన్ బర్నింగ్ మిర్రర్స్ అండ్ లెన్సెస్" లో వివరించాడు.అతను ఈ సిద్ధాంతాన్ని కటకముల ఆకారలని తెలుసుకొనదానికి ఉపయోగించాడు.1621 లో, Willebrord Snellius (Snell) అనే శాస్త్రవేత్త గణిత శాస్త్ర ప్రకారంగా స్నెల్స్ నియమాన్ని రాశాడు.ఫ్రెంచ్ లో స్నెల్స్ నియమాన్ని "la loi de Descartes" or "loi de Snell-Descartes " అని అంటారు.1678 లో స్నెల్స్ నియమాన్ని క్రిస్టియాన్ హుయ్గేన్స్ అనే శాస్త్రవేత్త సంపూర్ణంగా వివరించాడు.
మనస్తత్వ శాస్త్రము
ప్రవర్తన అధ్యయనకారులలో మానవునికి క్లాసికల్ కండిషనింగ్ ని వినియోగించిన వాట్సన్ యొక్క లిటిల్ ఆల్బర్ట్ ప్రయోగం మరియు మానవ ఏజెన్సీ పర్యావరణ ఉత్తేజితాలు మరియు ప్రవర్తనా స్పందనలు యొక్క నమూనాలు మరియు చక్రాలను ప్రభావితం చెయ్యగలదు అని చెప్పిన ఒపెరంట్ కండిషనింగ్ గురించి స్కిన్నార్ యొక్క అభిప్రాయాలు చాలా ప్రసిద్ధి అయిన విషయాలు. బాషను నేర్చుకోవటం గురించి ప్రవర్తన అధ్యయనకారుని నమూనా గురించి అమెరికన్ బహుభాషా కోవిదుడు అయిన నొం చోమ్స్కీ యొక్క విమర్శ చాలా మందిచే ప్రవర్తనా సరళి యొక్క ప్రాముఖ్యతను తగ్గించటంలో ఒక ముఖ్యాంశంగా పరిగణించబడింది. కానీ స్కిన్నార్ యొక్క ప్రవర్తనా సరళి మరణించలేదు, అది విజయవంతమైన ఆచరణాత్మక ఉపయోగాలను ఉత్పత్తి చెయ్యటం దీనికి కారణం కావొచ్చు. ఏది ఏమైనప్పటికీ మనస్తత్వశాస్త్రంలో ఒక పరిధి దాటినా నమూనా వలె ప్రవర్తనా సరళి పడిపోయినప్పటికీ అది ఒక నూతన దృఢమైన నమూనా అయిన జ్ఞానపరమైన విషయాలకి మార్గాన్ని సుగమం చేసింది.