స్నెల్ నియమం
టాలమీ అనే గ్రీకు దేశస్తుడు ఈజిప్టు లోని అలెగ్జాండ్రియా అనే నగరంలో వుండేవాడు. టాలమీ వక్రీభవన కోణాల మధ్య సంబంధాన్ని కనుగొన్నాడు, కాని ఆ సిద్ధాంతము చిన్న కోణాలకు సరికాలేదు. వక్రీభవన సిద్ధాంతము గురించి మొదటగా బాగ్దాద్ కు చెందిన ఇబ్న్ శాల్, తన పుస్తకం "ఆన్ బర్నింగ్ మిర్రర్స్ అండ్ లెన్సెస్" లో వివరించాడు.అతను ఈ సిద్ధాంతాన్ని కటకముల ఆకారలని తెలుసుకొనదానికి ఉపయోగించాడు.1621 లో, Willebrord Snellius (Snell) అనే శాస్త్రవేత్త గణిత శాస్త్ర ప్రకారంగా స్నెల్స్ నియమాన్ని రాశాడు.ఫ్రెంచ్ లో స్నెల్స్ నియమాన్ని "la loi de Descartes" or "loi de Snell-Descartes " అని అంటారు.1678 లో స్నెల్స్ నియమాన్ని క్రిస్టియాన్ హుయ్గేన్స్ అనే శాస్త్రవేత్త సంపూర్ణంగా వివరించాడు.
హెర్బర్ట్ స్పెన్సర్
ఇవాన్స్ మరియు లెవెస్‌తో ఉన్న స్నేహం కారణంగా స్పెన్సర్ తన రెండవ పుస్తకం "ప్రిన్సిపుల్స్ ఆఫ్ సైకాలజీ"ను 1855లో ప్రచురించాడు, ఇది మనస్తత్వశాస్త్రం కొరకు శరీరధర్మ ఆధారాన్ని అన్వేషించింది. సహజమైన నియమాలకు లోబడి మానవుని మనస్సు ఉంటుందనే సిద్ధాంతపరమైన ఊహ మీద ఆధారపడి ఈ పుస్తకం ఉంది మరియు వీటిని సామాన్య జీవశాస్త్రం యొక్క భావపరంపరలో కనుగొనబడవచ్చు. వ్యక్తి (సాంప్రదాయ మనస్తత్వశాస్త్రం వలే) యొక్క పురోగమిస్తున్న దృగ్గోచరంలోనే కాకుండా జాతులు మరియు తెగలలో కూడా అనసరణను ఇది అనుమతించింది. ఈ ఉదాహరణమంతటా, మిల్ యొక్క "లాజిక్" ‌లోని ప్రత్యయ సహచర్యవాద మనస్తత్వశాస్త్రాన్ని సమ్మతింపచేయటాన్ని లక్ష్యంగా స్పెన్సర్ కలిగి ఉన్నాడు, ఆలోచనల కలయికల నియమాలచే సమష్టిగా ఉన్న అణుప్రాయమైన అనుభవాల వల్ల మానవ మనస్సు నిర్మించబడుతుందనే అభిప్రాయాన్ని స్పష్టంగా అధికమైన శాస్త్రీయ సిద్ధాంతం కపాలశాస్త్రం కలిగి ఉంది, ఇది మెదడు యొక్క కచ్చితమైన భాగాలలోని నిర్దిష్టమైన మానసిక విధులలో కేంద్రీకృతమై ఉంటుంది.