పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
హిందువులపై అకృత్యాలు
సింధూదేశములో అరబ్బుల ప్రవేశము పిదప రెండు వందల సంవత్సరముల వరకు భారతమునకు విరామము చిక్కినది. క్రీ. శ. 870లో కాబూల్ లోయలో మహమ్మదీయులు ప్రవేశించారు. క్రీ. శ. 963లో అప్తిజీన్ అను తురుష్కుడు కాబూల్ ఆక్రమించి హిందువులను బౌద్ధులను మిగుల బాధించాడు. ఆతని కొడుకు సబక్తజీను క్రీ. శ.977లో హిందూ రాజు జయపాలుని వధించి హిందువులను బౌద్ధులను ఊచకోత కోశాడు. కాసిం ఆగడాల పిదప జరిగిన రెండవ పెద్ద మారణహోమం ఇదే. ఖైబర్ కనుమ చేజిక్కడముతో భారతదేశపు మహాద్వారము తెరవబడింది. సబక్తజీను కొడుకు మహమ్మదు ఘజనీ ఆఫ్ఘాన్ పాలకుడయ్యాడు. అల్-ఉత్బీ, ఫెరిష్తా, మున్నగు మహమ్మదీయ చరిత్రకారులు ఆనాడు జరిగిన అకృత్యాలను గర్వముతో విపులముగా చిత్రించారు. నవంబరు 27, 1001 న మొదలైన 17 దాడులు 1027 సంవత్సరము వరకు సాగాయి. గంగా మైదాన ప్రాంతములో మథుర మున్నగు పలు దేవాలయములు ధ్వంసము చేసి తన చర్యలకు 'జెహాద్' ముద్ర వేశాడు. ఈ దాడులలో వేలాది హిందువులను చంపి వారి పుర్రెలతో గుట్టలు పోసి వినోదించాడు. మథుర దేవాలయ విధ్వంసము పిదప దొరికిన సంపద చెప్పనలవి గాదు.