వృషణాల క్యాన్సర్
అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలో ప్రతి సంవత్సరం 7,500 నుంచి 8,000 మందిలో వృషణాల క్యాన్సర్లను నిర్ధారిస్తున్నారు.[1][2] ఒక మనిషి జీవిత కాలంలో, ప్రతీ 250 మందిలో ఒక్కరికి (0.4%) వృషణాల క్యాన్సర్ రావడానికి అవకాశం ఉంది. 15-40 ఏళ్ళ వయసు గల మగవారిలో సాధారణంగా ఇది రావడానికి అవకాశం ఉంది. మిగిలిన అన్ని రకాల క్యాన్సర్ల కంటే వృషణ సంబంధ క్యాన్సర్‌లో దాదాపుగా 90 శాతం వరకూ నయం అయ్యే అవకాశాలు ఉన్నాయి. అది వ్యాప్తి చెంది ఉండకపోతే వంద శాతం వరకూ కూడా నయం కావడానికి అవకాశం ఉంది[3]. కొన్ని సందర్భాలలో హానికారకమైన క్యాన్సర్ బాగా వ్యాపించి ఉన్నప్పటికీ కూడా, కీమోథెరపీ ద్వారా 85 శాతం కేసులను ఈ రోజు నయం చేస్తున్నారు. వృషణాలపై వచ్చే అన్ని రకాల గడ్డలూ కణితులు కావు. కణితులన్నీ హానికరమైనవి కావు. వృషణాలపై వచ్చేటెస్టిక్యులార్ మైక్రోలిథియాసిస్, ఎపిడిడైమల్ తిత్తిలు, ఎపెండిక్స్ వృషణాలు (మొర్గాగ్ని యొక్క హైడేటిడ్) వంటివి నొప్పిని కలిగిస్తాయే కానీ అవి క్యాన్సర్ సంబంధమైనవి కావు.
వృషణాల క్యాన్సర్
సెమినోమా యొక్క చికిత్సలో రేడియో ధార్మిక చికిత్సకు ప్రత్యమ్నాయంగా అనుబంధ చికిత్సగా కీమోథెరపీ వాడకం పెరుగుతూ ఉంది, ఎందుకంటే రేడియో ధార్మిక చికిత్స మరింత ప్రాముఖ్యం గల దీర్ఘ కాలిక దుష్ఫలితాలని కలిగి ఉన్నట్లు కనబడుతోంది (ఉదాహరణకి, అంతర్గత మచ్చలు, రెండవ ప్రాణాంతకం యొక్క ప్రమాదవృద్ధి మొదలైనవి.). రేడియో ధార్మిక చికిత్సకు సమాన స్థాయిలో ఆవర్తనా వేగంతో రెండు మోతాదులు, లేదా సందర్భవశాత్తు ఒక మోతాదులో కార్బోప్లాటిన్[[ను కీలకమైన మూడు వారాల అంతరంతో ఇవ్వడం, విజయవంతమైన అనుబంధ చికిత్సగా నిరూపించబడింది.]] ఏదేమైనా, ఈ అమరికలో అనుబంధ కార్బోప్లాటిన్ యొక్క సామర్ధ్యాన్ని గురించిన సుదీర్ఘకాలపు దత్తాంశం అస్తిత్వంలో లేదు. ప్రాథమిక పుండు తొలగించబడిన దశాబ్దాల తర్వాత కూడా సెమినోమా పునరాగమించ గలిగి నందున, అనుబంధ కీమోథెరపీ పొందిన రోగులు తప్పని సరిగా నిఘాలో కొనసాగాలి మరియు చికిత్స అనంతర 5 సంవత్సరాలకు గానీ వారిని స్వస్థులుగా పరిగణించలేము. ఏక మోతాదు థెరపీగా కార్బోప్లాటిన్ యొక్క సిద్ధాంతం బార్ట్స్ మరియు ది లండన్ స్కూల్ ఆఫ్ మెడిసిన్ అండ్ డెంటిస్ట్రీలో ప్రొఫెసర్ ఆఫ్ ఓన్‌కాలజీ అయిన టిమ్ ఓలివర్ చేత అభివృద్ధి చేయబడింది[14].