సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * [1] భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది,. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
నేషనల్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ టెక్నాలజీ
భారతదేశ సాంకేతిక పరిశ్రమ యొక్క నిరంతర అభివృద్ధితో, ప్రభుత్వం ఇరవై నేషనల్ ఇన్‌స్టిట్యూట్స్ ఆఫ్ టెక్నాలజీలను సంపూర్ణ సౌకర్యాలతో సాంకేతిక విశ్వవిద్యాలయాలు వలె నవీకరించడానికి నిర్ణయించుకుంది. పార్లమెంట్ 2007లో నేషనల్ ఇన్‌స్టిట్యూట్స్ ఆఫ్ టెక్నాలజీ చట్టం ఆమోదించింది మరియు ఆ సంవత్సరంలో ఆగస్టు 15 నుండి అమలులోకి తెచ్చింది. దీని లక్ష్యంగా ఇంజినీరింగ్, సైన్స్ మరియు టెక్నాలజీ రంగాల్లో నైపుణ్యం గల వ్యక్తులు అవసరాన్ని తీర్చడానికి మరియు స్థిరమైన నిర్వహణ, ఫీజు విధానాన్ని మరియు అన్ని NITల్లో నియమాలను అందించడాన్ని పేర్కొన్నారు. ఇది పార్లమెంట్ యొక్క రెండు సభల్లో ఆమోదించబడింది. చట్టం ప్రతి NITని ఒక ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ నేషనల్ ఇంపార్టెన్స్ (INI) వలె సూచిస్తుంది.