సైకిల్
20 సంవత్పరాల తరువాత మాక్మిలన్ అనే కమ్మరి యువకుడు "డ్రే ఈ" నమూనాను మెరుగుపరచటానికి ప్రయత్నించాడు. వెనకచక్రం ఇరుసుకి రెండు కాంక్ లను అమర్చి, వాటిని రెండు పొడుగాటి తులాదండాలకు కలిపాడు. వీటిని కాళ్ళతో తోసినపుడు వాహనం ముందుకు కదులుతుంది. మాక్మిలన్ ఈ వాహనం పై డంఫ్రీన్ నుంచి గ్లాస్కో వరకు 40 మైళ్ళ దూరం ప్రయాణం చేశాడు. ఈ ప్రయాణానికి అతనికి రెండు రోజులు పట్టింది. ఈ దశలో కూడా ఇది వ్యాపారవేత్తల దృష్టికి రాలేదు. పదేళ్ళ తరువాత జర్మనీకి చెందిన ఫిలిప్ హెనిరిక్ ఫిషర్ అనే మెకానిక్ మరికొన్ని మార్పులు చేశాడు. ముందు చక్రానికి రెండు వైపులా పెడల్ లను అమర్చటం వల్ల కాళ్ళను నేలపై నెట్టినప్పటి లాగా కుదుపుల చలనం కాకుండా వాహనం నెమ్మదిగా, అవిచ్ఛిన్నంగా చలిస్తుంది. కానీ చలిస్తున్నంత వరకూ వాహనాలు పడిపోకుండా ఎలా ఉండగలుగుతున్నాయో మాక్మిలన్ గానీ, ఫిషర్ కానీ చెప్పలేకపోయారు. కారణమేమిటంటే, చక్రాలు తిరుగుతున్నపుడు జైరోస్కోవ్ లాంటి ప్రభావం ఉంటుంది. వాహన వేగం ఎక్కువయ్యే కొద్దీ దాని స్థిరత్వం పెరుగుతుంది.
ఆర్ద్రతామాపకం
వినియోగ ఉష్ణమాపకాల కచ్చితమైన మాపనం అనేది ఆర్ద్ర-అనార్ద్ర పద్ధతిచే లెక్కించే సరియైన ఆర్ద్రతకు ప్రధానంగా చెప్పవచ్చు; మరింత కచ్చితమైన ఫలితాలకు ఉష్ణ మాపకాలను వికిరణ వేడి నుండి రక్షించడం మరియు ఆర్ద్ర బల్బ్‌పై గాలిప్రసారం తగినంత వేగంలో ఉండేలా నిర్ధారించడం కూడా చాలా ముఖ్యమైన అంశంగా చెప్పవచ్చు. ఆర్ద్ర-అనార్ద్ర సైక్రోమీటర్ యొక్క చాలా ముఖ్యమైన రకాల్లో ఒకటి 19వ శతాబ్దంలో అడాల్ఫ్ రిచర్డ్ అబ్మాన్‌చే (1845-1918) కనుగొనబడింది;[1] ఆంగ్ల-భాషా సూచనల్లో ఈ పరికరాన్ని సాధారణంగా "అస్మాన్ సైకోమీటర్"గా ఉచ్ఛరిస్తారు. ఈ పరికరంలో, ప్రతి ఉష్ణ మాపకం లోహ తాపకం చేసిన ఒక క్షితిజ లంబ గొట్టంలో నిష్క్రియం చేయబడుతాయి మరియు ఆ గొట్టం మళ్లీ కొంచెం ఎక్కువ వ్యాసం గల రెండవ లోహపు గొట్టంలో నిష్క్రియం చేయబడుతుంది; ఈ రెండు గొట్టాలు వికిరణ వేడి నుండి ఉష్ణ మాపకాలను ప్రత్యేకించడానికి ఉపయోగపడతాయి. గొట్టం ద్వారా గాలిని పంపడానికి ఒక స్థిరమైన వేగాన్ని నిర్ధారించడానికి ఒక క్లాక్‌వర్క్ మెకానిజంచే పని చేస్తున్న ఒక ఫ్యాన్‌ను ఉపయోగిస్తారు (కొన్ని ఆధునిక వెర్షన్‌లు ఎలక్ట్రానిక్ వేగ నియంత్రణతో ఒక ఎలక్ట్రానిక్ ఫ్యాన్‌ను ఉపయోగిస్తున్నాయి).[2] మిడెల్టన్ ప్రకారం, 1966, "ఒక ముఖ్యమైన అంశం ఏమిటంటే ఆ గాలి ఏక కేంద్ర గొట్టాల మధ్య నుండి ప్రసరింపచేయాలి, అలాగే లోపలి దాని గుండా ప్రసరింపచేయాలి."[3]