హుసేన్ సాగర్
హుస్సేన్ సాగర్‌ హైదరాబాదు నగరపు నడిబొడ్డున ఒక మానవ నిర్మిత సరస్సు. ఈ జలాశయాన్ని 1562లో ఇబ్రహీం కులీ కుతుబ్ షా పాలనా కాలములో హజ్రత్ హుస్సేన్ షా వలీచే నిర్మింపబడింది. 24 చదరపు కిలోమీటర్ల వైశాల్యమున్న ఈ సరస్సు నగరము యొక్క మంచినీటి మరియు సాగునీటి అవసరాలను తీర్చటానికి మూసీ నది నిర్మించబడింది. చెరువు మధ్యలో హైదరాబాదు నగర చిహ్నముగా ఒక ఏకశిలా బుద్ధ విగ్రహాన్ని 1992లో స్థాపించారు. దీనికి పక్కన నెక్ లెస్ రోడ్ ఉంది.[1]
సహారన్పూర్
షంసుద్దీన్ ఇల్తుత్‌మిష్ (1211–36) పాలనాకాలంలో ఈ ప్రాంతం ఢిల్లీ సుల్తానేట్‌లో భాగమైంది. ఈ సమయంలో, ఇక్కడ ఎక్కువ భూభాగం అడవులు మరియు గడ్డిభూములతో నిండివుండేది, వీటి గుండా సహారన్పూర్ యొక్క 'పావన్‌ధోయి', 'ధామోలా' మరియు 'గందా నలా' (క్రెగీ నలా) వంటి నదులు ప్రవహిస్తున్నాయి; వాతావరణం ఆర్ద్రతతో కూడివుండటంతో, మలేరియా వ్యాప్తికి ఎక్కువ అవకాశం ఉండేది. ఢిల్లీ సుల్తాన్ మహమ్మద్ బీన్ తుగ్లక్ (1325–1351) 1340లో శివాలిక్ రాజుల తిరుగుబాటును అణిచివేసేందుకు ఉత్తర దోవాబ్ దండయాత్ర చేపట్టాడు, ఒక స్థానిక విశ్వాసం ప్రకారం ఆయన పావన్‌ధోయి నది ఒడ్డున ఒక సుఫీ సన్యాసి ఉన్నట్లు తెలుసుకున్నాడు. ఈ మునిని సందర్శించిన తరువాత, సుఫీ సన్యాసి పేరు "షా హరన్ చిష్టీ" పేరుమీదగా ఆయన ఈ ప్రాంతానికి "షా-హరన్‌పూర్" అనే పేరు పెట్టారు సహారన్పూర్ నగరం యొక్క పాత భాగంలో ఈ సన్యాసి సమాధి ఇప్పటికీ సురక్షితంగా ఉంది, ఈ సమాధి మాలీ గేట్/బజార్ దిననాథ్ మరియు హాల్వాయ్ హట్టా మధ్య ఉంది. 14వ శతాబ్దం ముగిసే సమయానికి, సుల్తానేట్ అధికారం క్షీణించింది, మధ్య ఆసియా యొక్క తైమూర్ చక్రవర్తి ఈ ప్రాంతంపై దాడి చేశారు. తైముర్ 1399లో సహారన్పూర్ ప్రాంతం గుండా ఢిల్లీపై దాడి చేశారు, ఈ ప్రాంత ప్రజలు ఆయన సైన్యంతో పోరాడి విఫలమయ్యారు. బలహీనపడిన సుల్తానేట్‌ను తరువాత మధ్య ఆసియా మొగల్ రాజు బాబర్ స్వాధీనం చేసుకున్నారు.