జిబౌటి
పురాతన కాలంలో ఇది పుంట్ భూభాగంలో అక్సమ్ రాజ్యంలో భాగంగా ఉంది. సమీపంలోని జీల (ఇప్పుడు సోమాలియాలో) మధ్యయుగకాలంలో అడాల్, ఇనాట్ సుల్తానేట్స్ స్థానంగా ఉంది. 19 వ శతాబ్దం చివరలో సోమాలి, అఫార్ సుల్తాన్లతో ఫ్రెంచి ఒప్పందం మీద సంతకం చేసుకున్న తరువాత ఫ్రెంచి సొమాలియాండు కాలనీ, [4][5][6] దాని రైల్రోడ్ " డైర్ దావా " (తరువాత అడ్డిస్ అబాబా) తో స్థాపించబడ్డాయి. [7] తరువాత 1967 లో " ఫ్రెంచి టెర్రిటరీ ఆఫ్ ది అఫర్సు అండ్ ది ఇషస్ " గా పేరు మార్చబడింది. ఒక దశాబ్దం తరువాత జిబౌటియన్ ప్రజలు స్వాతంత్ర్యం కోసం ఓటు వేశారు. ఇది అధికారికంగా జిబౌటి రిపబ్లిక్ స్థాపనకు చిహ్నంగా ఉంది. దేశానికి దీని రాజధాని నగరం పేరు పెట్టబడింది. 1977 సెప్టెంబర్ 20 న జిబౌటి ఐఖ్యరాజ్యసమితి సభ్యదేశం అయింది.[8][9] 1990 ప్రారంభంలో ప్రభుత్వ ప్రాతినిధ్యంపై తలెత్తిన ఉద్రిక్తతలు సాయుధ పోరాటానికి దారితీశాయి. 2000 లో అధికార పార్టీ, ప్రతిపక్ష మధ్య అధికార భాగస్వామ్య ఒప్పందం ముగిసింది.[3]
థింపూ
సాహిత్యంలో, మతంలో, పద్ధతుల్లో, జాతీయ వస్త్రధారణలో, సంగీతంలో, నృత్యంలో మరియు ప్రకటనా రంగంలో థింపూ భూటాన్ సంస్కృతిని పుణికి పుచ్చుకుంటుంది.
1960 కి పూర్వం థింపూ పల్లెటూళ్ళ సమూహంగా ఉండేది. 1885 లో ఇప్పటి చాంగ్లిమిథాంగ్ మైదానంలో ఒక యుద్ధం జరిగింది. ఈ యుద్ధంలో ఉగ్యెన్ వాంగ్చుక్ గెలుపొందాడు. అప్పటి నుండి ఈ మైదానం చాలా ప్రాముఖ్యత సంపాదించుకొన్నది. ఇందులో ఇప్పుడు క్రికెట్, ఫుట్ బాల్ మరియు విల్లంబుల పోటీలు నిర్వహింపబడతాయి. 1974 లో ఈ మైదానం పునర్నిర్మింపబడింది. వాంగ్చూ వంశస్థులు సంఘ శ్రేయోభిలాషులు కావటంతో దేశమంతా శాంతి సౌభాగ్యాలతో వర్థిల్లినది. మూడవ రాజు జిగ్మే దోర్జీ వాంగ్చుక్ జమీందారీ వ్యవస్థను నిర్మూలించి, పన్ను విధానాలను మార్చి అభివృద్ధికి దోహదపడ్డాడు. 1952లో పునాఖా నుండి రాజధానిని థింపూకి మార్చారు. నాల్గవ రాజు జిగ్మే సింగ్యే వాంగ్చుక్ దేశాభివృద్ధికి భారతదేశం సహాయ సహకారాలను పొందాడు. 1961 లో థింపూ భూటాన్ రాజధానిగా ఏర్పడినది.