గణన యంత్రం
60వ దశకంలోఆధునిక కాలిక్యులేటర్ ఆవిష్కరణకు మూలాలు క్రీస్తుపూర్వం 2000 వ సంవత్సరంలో కనుగొనబడిన అబాకస్ మరియు స్లయిడ్ నియమం వంటి యాంత్రిక సాధనాల్లో ఉన్నాయి. గతంలో, సంఖ్యా గణనల కోసం అబాసి, కంప్టోమీటర్లు, నాపైర్స్ బోన్స్, గణిత శాస్త్ర పట్టికల పుస్తకాలు, స్లయిడ్ నియమాలు, లేదా యాంత్రిక సంకలన యంత్రం వంటి యాంత్రిక గుమస్తా సహాయ సాధనాలను ఉపయోగించేవారు. గణన యొక్క ఈ పాక్షిక-మానవ విధానం కచ్చితమైనది మరియు దోషరహితం. మొట్టమొదటి డిజిటల్ యాంత్రిక కాలిక్యులేటర్ 1623లో రూపొందించబడింది మరియు వ్యాపారపరంగా విజయం సాధించిన మొట్టమొదటి పరికరాన్ని 1820లో ఉత్పత్తి చేశారు. 19వ మరియు 20వ శతాబ్దాల్లో అనలాగ్ కంప్యూటర్లతో సమాంతరంగా యాంత్రిక కాలిక్యులేటర్లు అభివృద్ధి చెందాయి. మొట్టమొదటి డిజిటల్ ఎలక్ట్రానిక్ కాలిక్యులేటర్లు 1960ల్లో రూపొందించబడి ఇవి అరుదైన మరియు వ్యయభరిత కంప్యూటర్ వనరుల ఉపయోగాన్ని తొలగిస్తూ, లెఖ్ఖలు చేసుకోవటానికి కోసం విరివిగా వాడకంలోనికి వచ్చాయి.
ఇంటెల్ సంస్థ
1994 అక్టోబరులో, లంచ్‌బర్గ్ కళాశాలలోని గణిత శాస్త్ర ప్రొఫెసర్ డా. థామస్ నైస్లే ఒంటరిగా ఈ దోషాన్ని గుర్తించాడు మరియు అతను ఇంటెల్‌ను సంప్రదించినప్పుడు, ఎటువంటి సమాధానం రాకపోవడంతో, 30 అక్టోబరున ఇంటర్నెట్‌లో ఒక సందేశాన్ని పోస్ట్ చేశాడు.[30] దోషానికి సంబంధించిన వివరాలు ఇంటర్నెట్‌లో కొద్దికాలంలోనే విస్తరించాయి తర్వాత, పరిశ్రమ వార్తాపత్రికలకు చేరాయి. ఒక సగటు వినియోగదారుచే ఆ లోపాన్ని మళ్లీ పునరుక్తి చేయడం సులభం కనుక (OS కాలిక్యులేటర్‌లో దోషాన్ని తెలుసుకునేందుకు నమోదు చేయడానికి ఒక సంఖ్యల వరుస ఉంది), ఇంటెల్ ఈ లోపాన్ని చిన్నదిగా పేర్కొంది మరియు పలు కంప్యూటర్ వినియోగదారులు "ఒక హస్తదోషాన్ని" కూడా అంగీకరించలేదు. 1994 కృత్నజ్ఞతలు తెలిపే సమయంలో, ది న్యూయార్క్ టైమ్స్ పత్రికా రచయిత జాన్ మార్కాఫ్‌చే దోషం గురించి ఒక ప్రత్యేక వ్యాసాన్ని ప్రచురించింది. ఇంటెల్ దాని మాటను మార్చింది మరియు ప్రతి చిప్‌ను భర్తీ చేస్తామని పేర్కొంది, తక్షణమే ఒక అతిపెద్ద తుది వినియోగదారు మద్దతు సంస్థను ఏర్పాటు చేసింది. దీని కారణంగా ఇంటెల్ యొక్క 1994 ఆదాయంలో ఒక $500 మిలియన్ ఖర్చు అయింది.