డిజేంద్ర కుమార్
ఆయన రాజస్థాన్ రాష్ట్రంలోని లికర్ జిల్లాకు చెందిన నీమ్-క-తానా తహసీల్ నందలి జలారా గ్రామ నివాసి. ఆయన జాట్ కుటుంబంలో 3 జూలై 1969 న జన్మించారు. ఆయన తల్లిపేరు రాజ్‌కౌర్. ఆమె తండ్రి బుజన్ శరావత్ సాతంత్ర్య సమరయోధుడు. వారు హర్యానా రాష్ట్రంనందలి మహేంద్రగడ్ జిల్లాలోని లారనౌల్ తహసీల్ లో సిరోహీ భాలీ గ్రామంలో నివసించేవారు. బుజన్ శరావత్ సుభాష్ చంద్రబోస్ స్థాపించిన అజాద్ హింద్ ఫౌజ్ లో సైనికునిగా పనిచేసి రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంలో వీరమరణం పొందారు. డిజేంద్ర కుమార్ యొక్క తండ్రి శివదాన్ సింగ్ ఆర్య సమాజం యొక్క సభ్యుడు. ఆయన దేశ స్వాతంత్ర్యోద్యమ సమయంలొ ప్రజలను చైతన్యపరచుటకు గ్రామగ్రామాలు పర్యటించారు. ఆయన భారత సైన్యంలో పనిచేసారు. ఆయన 1948 లో ఇండో పాక్ యుద్ధంలో తీవ్రంగా గాయపడ్డారు.[1] డిజేంద్ర కూమర్ కు ఒక కుమార్తె (సమిత) మరియు ఇద్దరు కుమారులు (జపెందెర్ మరియు మహావీర్). మహావీర్ జైపూర్ లోని శంకర్ పాఠశాల విద్యార్థి మరియు జాతీయ బాస్కెట్ బాల్ క్రీడాకారుడు. జపేందర్ ధిల్లీ టెక్నలాజిల్ విస్వవిద్యాలయ విద్యార్థి. సమిత జాతీయ కబాడ్డీ క్రీడాకారిణి.
విజయేందర్ సింగ్
విజయేందర్ హర్యానాలోని భివాని ప్రాంతమునకు చెందిన కల్వాస్ గ్రామములో|5|km|mi}} భారతీయ కుటుంబములో 1985 అక్టోబరు 29 న జన్మించాడు. అతని తండ్రి మహిపాల్ సింగ్ బెనివాల్ హర్యానా రోడ్డు మార్గమునకు చెందిన బస్ డ్రైవర్ మరియు అతని తల్లి ఒక గృహిణి. అతని తండ్రి విజయేందర్ మరియు అతని అన్న మనోజ్ ల చదువుకు కావలసిన డబ్బు కొరకు అధిక సమయము బస్సు నడిపేవాడు.[1][2] విజయేందర్ తన చదువులోని మొదటి దశ కల్వాస్ లో పూర్తి చేసాడు, రెండవ స్థాయి భివానీ లోను మరియు చివరకు తన డిగ్రీను వైష్ కళాశాలలోను పూర్తి చేసాడు.[3] 1990 లో, బాక్సర్ రాజ్ కుమార్ సంగ్వాన్ అర్జున అవార్డ్ సంపాదించడముతో భారత దేశములో బాక్సింగ్ పట్ల మోజు పెరిగింది. ఈ ఆట భారత దేశములో గొప్ప ఉద్యోగములకు ఒక రాజమార్గము అయింది.[4] బీదరికములో ఉన్న తమ కుటుంబమునకు మంచి జీవితము అందించే ఉద్దేశముతో విజయేందర్ మరియు అతని పెద్ద అన్న మనోజ్ లు బాక్సింగ్ నేర్చుకోవాలి అని నిర్ణయించుకున్నారు. అంతకు ముందు బాక్సర్ గా ఉన్న తన అన్న మనోజ్ నుంచి విజయేందర్ బాక్సింగ్ లో చేరాలి అన్న స్ఫూర్తిని పొందాడు.[5] 1998లో మనోజ్ తన బాక్సింగ్ ఆట యొక్క సాధకములతో భారత సైన్యములో చేరగలిగిన తరువాత, అతను విజయేందర్ బాక్సింగ్ శిక్షణను కొనసాగించడానికి కావలసిన ఆర్థిక సహకారము అందించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.[4] విజయేందర్ యొక్క తల్లితండ్రులు కూడా అతనికి బాక్సింగ్ పట్ల ఉన్న ఇష్టము మరియు అతని నైపుణ్యము గమనించి, అతనిని తన చదువు కొనసాగించమని ఒత్తిడి చేయకూడదని నిర్ణయించుకున్నారు. విజయేందర్ కు, బాక్సింగ్ ఇష్టము మరియు తీవ్రమైన ఇష్టముల స్థాయి నుండి త్వరగానే వృత్తిగా స్థిరపడడానికి అవకాశాముగా మారిపోయింది.[6]