కెమెరా
వాడుకకి అనువుగా చేతిలో ఇమిడే చిత్రపటాలను రూపొందించేందుకు వీలుపడే కెమెరాని మొట్టమొదట 1685లో జోహాన్ జాహ్న్ రూపొందించాడు. నిల్వ ఉంచే దారి లేకపోవటంతో అప్పట్లో ఏర్పడిన ప్రతిబింబాన్ని చిత్రపటంగా మరల గీసేవారు. అయితే సూర్యరశ్మి సోకినచో రంగులు వెలిసిపోవటం లేదా రంగులు ముదరటం అప్పటికే మానవాళికి తెలుసు. కెమెరా అబ్స్క్యూరాలో కాంతి తాత్కాలితంగా గీసే ఈ చిత్రలేఖనాలతో ప్రేరణ చెందిన చాలామంది ప్రయోగకర్తలు వీటిని శాశ్వతంగా ముద్రించటానికి కావలసిన పదార్థాలని కనుగొనే ప్రయత్నంలో పడ్డారు.
టెలివిజన్
టెలివిజన్ కార్యక్రమాల్ని టేప్ పై రికార్డు చేయడం మరో గొప్ప పరిణామం. టేప్ రికార్డర్ నిర్మాణం జరిగాక దృశ్య చిత్రాల్ని కూడా రికార్డు చేయాలని పరిశోధనలు నిర్వహించి RAC శాస్త్రజ్ఞుల బృందం 1953 డిసెంబరులో కృతకృత్యులయ్యారు. ఈ పద్ధతి నుపయోగించి సినిమాలని కూద టేప్ పై రికార్డు చేయడం ప్రారంబించారు. ఎలక్ట్రికల్ ఇంజనీర్ దృష్టిలో శబ్ద తరంగాలకూ, పెద్ద తేడా లేకున్నప్పటికీ దృశ్య తరంగాల్ని ప్రామాణికంగా రికార్డు చేయాలంటే 3 నుంచి 5 మిలియన్ హెర్ట్ జ్ దాకాపౌనః పున్యము వుండాలి. రంగు చిత్రాల విషయంలో దీనికి రెండింతల పౌనః పున్యము కావాల్సి వస్తుంది. సౌండ్ హెడ్ సున్నితత్వాన్ని పెంచడం, వెడల్పయిన పత్యేక టేప్ లను వాడటం ద్వారా ఈ ఇబ్బందుల్ని అధికమించి, తొలి వీడియో టేప్ రికార్డర్ ని 1958 లో తయారు చేశారు. ఇందులో ఉపయోగించిన పద్ధతిని అంపెక్స్ అంటారు. ప్రస్తుతం అన్ని టెలివిజన్ కార్యక్రమాల్నీ ప్రసారం చేసే ముందు టేప్ లో రికార్డు చేస్తారు. సినిమాలని కూడా ఇలా టేపుల్లోకి ఎక్కించటం పరిపాటే. ఈ టేప్ లలో శబ్ద తరంగాల్ని ఒక గీతగానూ, దృశ్య తరంగాలను మరో సమాంతర గీతగానూ రికార్డు చేస్తారు. దృశ్య తరంగాల్ని గ్రామఫోన్ లాగా ఓ ఫలకం (Disc) పై రికార్డు చేసే పద్ధతిని బ్రిటిష్, జర్మన్ శాస్త్రజ్ఙుల బృందం కనిపెట్టింది.