షిర్డీ సాయిబాబా
1910 తరువాత సాయిబాబా పేరు దేశమంతటా తెలిసింది. దేవుడని గుర్తించిన భక్తులు పెక్కురు బాబా దర్శనానికి రాసాగారు.[15] అక్టోబరు 15, 1918 మధ్యాహ్నం 2.30కి బాబా తన భక్తుడైన బయ్యాజీ అప్పాకోతే పాటిల్ వడిలో మహా సమాధి చెందారు. ఆయన దేహం బూటి వాడలో ఖననం చేయబడింది. అక్కడే 'సమాధి మందిరం' నిర్మించబడింది.[16]
రాధాకృష్ణ ఆయీ
బాబా ప్రతిరోజూ లెండీకి వెళ్లి వస్తుండేవారు. ఆ మార్గమంతా పూల లతలు పందిరిలా ప్రాకించింది. భక్తులందరూ ఆమెకు సహకరించారు. కొంతకాలానికి అది చక్కటి పూలపందిరి క్రింద ఎండ తగలని చక్కటి బాట అయింది. బాబా లెండీకి ఎండలో వెళ్ళకుండా అలా ఆమె చక్కగా ఏర్పాటు చేసింది. బాబా ఆ బాట మీదే లెండీకి నడిచేవారు. అంతేకాదు, బాబాకు అందరు భక్తులూ కలిసి సామూహికంగా పూజ చేసుకోవడం, నాలుగు హారతులూ పాడుకోవడం, చావడి ఉత్సవం చేసుకోవడం ఒక సాంప్రదాయంగా జరుపుకునేలా మొట్టమొదట ప్రారభించినది రాధాకృష్ణా ఆయీ. అంతేకాదు, సమర్ధ సద్గురువైన సాయిబాబాను మహారాజులా అలంకరించి, రాజలాంఛనాలతో సేవించుకునే పద్ధతిని ప్రవేశపెట్టినది ఆమే. అందుకు కావలసిన ఏర్పాట్లన్నీ భక్తులు సాయి సంస్ధానానికి సమకూర్చేలా ఆమె ప్రోత్సహించింది. అలా భక్తులు బాబాను చక్కగా సేవించుకునేలా ప్రోత్సహించేది రాధాకృష్ణ ఆయీ. ఆమె 9 సంవత్సరాలు శిరిడీలో సాయి సేవలో గడిపింది.