అలిపిరి
పూర్వం అలిపిరిని అడిపుళీ అని పిలిచేవారు. అడి అంటే పాదం పుళ అంటే చింత చెట్టు. పూర్వం పెద్ద చింత చెట్టు వున్నందున ఇది అలిపిరిగా పిలువబడింది. ఈచెట్టు క్రిందే తిరుమల నంబి రామానుజునికి రామాయణ రహస్యాలను ఉపదేశించాడని ఇతిహాసాలు చెబుతున్నాయి. మధ్యాహ్నాపు వేళలో రామానుజునికి పాఠం చెప్పడంలో నిమగ్నమై ఉన్నప్పుడు పరమాత్ముని పూజలకు వేళ అయినప్పుడు నంభి తపనని తీర్చే స్వామి పాదాలు ప్రత్యక్ష మయ్యాయట. ఇంకో ఇతిహాసం ప్రకారం కురువతి నంభి వేంకటేశ్వరుని నైవేద్యం కోసం మట్టికుండలు తయారు చేస్తూ ఇక్కడ నివసించాడు. మట్టితో పుష్పాలు చేస్తూ వాటిని భగవత్పాదులకు అర్పణ చేసేవాడు. నంభి కూలాల చక్రం, మట్టి ముద్ద, కూలాల సమ్మెట్టలు శిలాఫలకాలుగా రెండవ గాలి గోపురం మెట్ల ప్రక్కన ఉన్నాయి.
అరవపల్లి (రేపల్లె)
శ్రీకృష్ణదేవరాయల సామంతులలో ఒకరైన విశ్వనాధనాయకుడు, కొండపల్లి యుద్ధానికి తరలి వెళ్తున్న సమయం అది. యుద్ధానంతరం, తంజావూరుకు మరలిపోతూ, సారవంతమైన భూములను వదలలేక, కొందరు సైనికులు, అక్కడే నిలిచిపోయారు. కుటుంబాలను రప్పించుకొని అక్కడే స్థిరపడినారు. దీనితో అది ఒక ఊరుగా వెలసినది. అరవ ప్రాంతం నుండి వచ్చినవారుకావటంతో, గ్రామాన్ని, "అరవపల్లి"గా పిలిచేవారు. కాలక్రమేణా, గ్రామానికి అదేపేరు స్థిరపడిపోయింది. వారి వంశస్థులలో కొందరు, లోయ వెంకటస్వామి, లోయ బుచ్చయ్య, కస్తూరి తిరుమలనాయుడు, మరి కొందరు కలిసి గ్రామ కచేరీ కోసం, చెరువుప్రక్కనే ఒక మర్రి మొక్కను నాటినారు. అది పెరిగి పెద్దదై, వట వృక్షంగా వృద్ధిచెందినది. ఆ రోజులలో గ్రామస్థులు సమావేశాలు ఏర్పాటు చేసికొనటానికి, గ్రామస్థుల మధ్య ఏదైనా తగాదాలు వస్తే, ఈ చెట్టు క్రిందకు చేరి, చర్చలతో పరిష్కరించుకొనేవారు. ఈ వృక్షం రాజులు, జమీందారులు, తెల్లవారిపాలన చూసినది. స్వాతంత్ర్యానంతరం, దీని ఎదుగా ఉన్న పాఠశాలలో జరిగిన ఎన్నికల సరళిని గూడా గమనించింది. ఎన్ని తుఫాన్లు, వరదలు సంభవించినా ఇది చెక్కు చెదరలేదు. ఈ ప్రాంతాలలో జరిగిన 
సంఘటనలకు సాక్షిగా నిలిచింది. ఎన్నో తగాదాలకు ఇక్కడ పరిష్కారాలు లభించినవి. ఊడలు దిగి, వటవృక్షంగా పెరిగిన ఈ వృక్షమంటే, ఈ గ్రామస్తులకు ఎంతో ఆరాధన. [3]