స్టీవెన్స్‌-జాన్సన్ సిండ్రోమ్‌
స్టీవెన్స్‌ జాన్సన్‌ సిండ్రోమ్‌ (ఎస్‌జేఎస్‌)ను తేలికపాటి టాక్సిక్‌ ఎపిడెర్మల్‌ నెక్రోలిసిస్‌ (టీఈఎన్‌)గా పరగణించవచ్చని వైద్య పరిభాషలో ఒక ఒప్పందముంది. ఈ పరిస్థితులను తొలుత 1922లో గుర్తించారు.[2]
న్యుమోనియా
"ఆధునిక వైద్య శాస్త్ర పితామహుడి"గా పిలువబడే సర్ విలియం ఒస్లేర్ 1918 నాటి తన పత్రంలో, న్యుమోనియా యొక్క రోగత్వం మరియు మృతత్వాన్ని ప్రశంసించారు, ఆయన కాలంలో మరణానికి ముఖ్య కారణంగా ఉన్న క్షయను అధిగమించడం వలన ఆయన దీనిని "మనుషుల మరణానికి నాయకుడు"గా అభివర్ణించారు. (ఈ పదం ముఖ్యంగా జాన్ బన్యన్ చే వినియోగం, లేదా ట్యూబర్ క్యులోసిస్ కు సంబంధించి వాడబడింది.)ఏదేమైనా, 1900లోని అనేక కీలక అభివృద్ధులు న్యుమోనియా రోగుల ఫలితాలను మెరుగు పరచాయి. పెన్సిలిన్ మరియు ఇతర సూక్ష్మజీవి నాశకాలను కనుగొనడం వలన, ఆధునిక శస్త్రచికిత్స పద్ధతులు, మరియు ఇరవయ్యో శతాబ్దంలోని తీవ్రమైన జాగ్రత్త వలన, న్యుమోనియా వలన మరణాలు అభివృద్ధి చెందిన ప్రపంచంలో అతి త్వరితంగా క్షీణించింది. "హీమోఫిలస్ ఇన్ఫ్లుఎంజా" టైప్ b కి వ్యతిరేకంగా శిశువులకి టీకాలు 1988లో మొదలయ్యాయి మరియు అప్పటి నుండి తక్కువ సమయంలోనే నాటకీయమైన తరుగుదలకు దారితీసింది. పెద్దవారిలో "స్ట్రెప్టోకోకస్ న్యుమోనియా"కి వ్యతిరేకంగా పెద్దలకు టీకాలు 1977 లోను పిల్లలకు 2000 లోను ప్రారంభమై, అదే విధంగా తగ్గిపోయాయి.