విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
పారిశ్రామిక విప్లవం
ఫ్రెంచ్ రసాయన శాస్త్రవేత్త క్లాడే లూయిస్ బెర్తోల్లెట్ ఆవిష్కరణల ఆధారంగా సుమారు 1800 నాటికి స్కాటిష్ రసాయన శాస్త్రవేత్త ఛార్లెస్ టెన్నంట్ చేత విరంజన పొడి (కాల్షియం హైపోక్లోరైట్) తయారుచేయబడటం, అప్పటికి అమలులో ఉన్న సాంప్రదాయ పద్ధతి ప్రకారం నూలును క్షారము లేదా పుల్లని పాలలో నానబెట్టిన తర్వాత విరంజన క్షేత్రాలలో అనేకమార్లు ఎండబెట్టవలసిన ప్రక్రియ యొక్క కాలాన్ని నాటకీయంగా తగ్గించి (నెలల నుండి రోజులకు) ఈ ప్రక్రియను విప్లవాత్మకంగా మార్చివేసింది. సెయింట్ రోలొక్స్, నార్త్ గ్లాస్గోవ్ లోని టెన్నంట్ యొక్క కర్మాగారం ప్రపంచంలోకెల్లా అతి పెద్ద రసాయన కర్మాగారంగా నిలిచింది.