సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * [1] భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది,. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
నేషనల్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ టెక్నాలజీ
పండిట్ జవహర్‌లాల్ నెహ్రూ భారతదేశాన్ని విజ్ఞాన శాస్త్రం మరియు సాంకేతిక రంగాల్లో ప్రథమ స్థానంలో ఉంచేందుకు కృషి ఆశించారు. ప్రభుత్వం 1959 మరియు 1965 మధ్య భోపాల్, అలహబాద్, కాలికట్, దుర్గాపూర్, కురుక్షేత్ర, జంషెడ్‌పూర్, జైపూర్, నాగ్పూర్, రూర్కేలా, శ్రీనగర్, సురాత్కల్, సూరత్, తిరుచిరాపల్లి మరియు వరంగల్‌ల్లో పద్నాలుగు RECలను ప్రారంభించింది. ఇది 1967లో ఒకదానిని సిల్చార్‌లో స్థాపించారు మరియు హామిర్పూర్ మరియు జలంధర్‌ల్లో 1970 మరియు 1990 మధ్య మరో రెండింటిని జోడించారు.