పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
పూంచ్
1936లో జామ్మూ రాజు డోగ్రా మహారాజా పాలనలో పూంచ్ జిల్లాలోని దిగువ భూమిలోని భాగ్ ( కాశ్మీర్) మరియు రావలకోట్ ప్రాంతాలలో ఉన్న ముస్లిములు అసంతోషానికి గురైయ్యారు. 
భారత్ మరియు పాక్ విభజన సమయంలో ముస్లిములు వధించబడడంతో ఈ ప్రాంతంలో జమ్మూకు వ్యతిరేకత తలెత్తింది. ఫలితంగా 1947-48 భారత్ పాక్ యుద్ధంలో ఈ ప్రాంతంలో అధికభాగం పాక్ పాలిత కాశ్మీరులో చేరింది. యుద్ధంలో పూంచ్ నగరం మీద పాకిస్థాన్‌కు చెందిన గిరిజనులు మరియు పాకిస్థాన్ చెందిన సైన్యం దాడిచేసారు. ఒక సంవత్సరం పాకిస్థాన్ వశంలో ఉన్న తరువాత 1948 నవంబరులో పూంచ్ నగరం తిరిగి భారత్ పాలనలో ఉన్న కాశ్మీర్‌లో భాగం అయింది.