పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
పోర్చుగల్
రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంలో తటస్థంగా ఉన్న ఐదు ఐరోపా దేశాలలో పోర్చుగల్ ఒకటి. 1940 నుండి 1960 వరకు పోర్చుగల్ నాటో, ఒ.ఇ.సి.డి. మరియు యూరోపియన్ ఫ్రీ ట్రేడ్ అసోసియేషన్ (ఇ.ఎఫ్.టి.ఎ.) వ్యవస్థాపక సభ్యదేశంగా మారింది. క్రమంగా నూతన ఆర్థిక అభివృద్ధి ప్రాజెక్టులు మరియు ఆఫ్రికాలో విదేశీ ప్రావింస్‌లకు ప్రధాన భూభాగం పోర్చుగీసు పౌరులను పునఃస్థాపించటం ప్రారంభించబడ్డాయి. అంగోలా మరియు మొజాంబిక్ దేశాలు అతిపెద్ద మరియు సంపన్నులైన విదేశీ భూభాగాలుగా ఆ కార్యక్రమాలకు ప్రధాన లక్ష్యంగా ఉన్నాయి. ఈ చర్యలు పోర్చుగల్‌కు కాలోనియల్ సామ్రాజ్యం కాక ట్రాన్స్-కంటినెంటల్ హోదను ఇచ్చాయి.