పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది[4][5]. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
పోర్చుగల్
20 వ శతాబ్దంలో ఆధునికవాదం ప్రవేశించింది. ప్రముఖ పోర్చుగీసు చిత్రకారులు: డెలానేస్ (రాబర్ట్ మరియు సోనియా) వంటి ఫ్రెంచ్ చిత్రకారుల చేత ప్రభావితులైన అమేడియో డి సౌజా-కార్డోసో పోర్చుగీసులో ప్రాధాన్యత కలిగి ఉన్నాడు. ఆయన అత్యుత్తమ రచనల్లో " కాకావో పాపులర్ ఎ రుస్సా ఎ ఓ ఫిగోరో " ఒకటి. ఇతర గొప్ప ఆధునిక చిత్రకారులు, రచయితలలో కార్లోస్ బోట్తో, అల్మాడ నెగ్రిరోస్, కవి ఫెర్నాండో పెస్సోవాకు స్నేహితులుగా ఆయన (పెస్సావా) చిత్రపటాన్ని చిత్రీకరించారు. ఆయన క్యూబిస్ట్, ఫ్యూచరిస్ట్ పోకడలు రెండింటి ద్వారా ఎంతో ప్రభావితం చేయబడ్డాడు.