కెమెరా
వాడుకకి అనువుగా చేతిలో ఇమిడే చిత్రపటాలను రూపొందించేందుకు వీలుపడే కెమెరాని మొట్టమొదట 1685లో జోహాన్ జాహ్న్ రూపొందించాడు. నిల్వ ఉంచే దారి లేకపోవటంతో అప్పట్లో ఏర్పడిన ప్రతిబింబాన్ని చిత్రపటంగా మరల గీసేవారు. అయితే సూర్యరశ్మి సోకినచో రంగులు వెలిసిపోవటం లేదా రంగులు ముదరటం అప్పటికే మానవాళికి తెలుసు. కెమెరా అబ్స్క్యూరాలో కాంతి తాత్కాలితంగా గీసే ఈ చిత్రలేఖనాలతో ప్రేరణ చెందిన చాలామంది ప్రయోగకర్తలు వీటిని శాశ్వతంగా ముద్రించటానికి కావలసిన పదార్థాలని కనుగొనే ప్రయత్నంలో పడ్డారు.
ఫిల్మ్
తొట్టతొలి ఛాయాచిత్ర ప్రక్రియలలో (నిసెఫోర్ నిప్సే కనుగొన్న హీలియోగ్రాఫ్ లో గానీ, లూయీస్ డాగ్యురే కనుగొన్న డాగ్యురోటైప్ లో గానీ) అసలు ఫిలిం అనేదే ఉండేది కాదు. డాగ్యురోటైప్ ప్రక్రియలో కాంతిని గుర్తించే రసాయనాలు కాంతికి నేరుగా బహిర్గతం చేయబడగనే కరగని సిల్వర్ హ్యాలైడ్ లవణాలు సిల్వర్ పూత పూయబడిన రాగి పళ్ళెముపై పేరుకుపోయి ఫలితంగా కంటికి కనబడే ప్రతిబింబాలుగా మారిపోయేవి. విలియం హెన్రీ ఫాక్స్ చే కనుగొనబడిన క్యాలోటైప్ ప్రక్రియ కాగితాన్నే నెగటివ్ గా వాడేది. 1850 నుండి ఛాయాచిత్ర రసాయనాల సమ్మేళనం (Photographic Emulsion) పూయబడిన దళసరి గాజు పళ్ళెముల ఉపయోగం ప్రారంభమైనది. పెళుసుగా, భారీగా ఉన్ననూ గాజు పళ్ళాలు చవకగా లభ్యమవటం, మునుపు వాడే ప్లాస్టిక్ పళ్ళాలతో పోలిస్తే నాణ్యత ఎక్కువగా ఉండటం మూలాన ఇది ప్రామాణిక మాధ్యమంగా మారినది. ఫిలిం వాడుక మొదలయ్యే వరకు, గాజు పళ్ళాలు వాడుకలో ఉండేవి. ఇప్పటికీ గాజు పళ్ళాలు శాస్త్రీయ అవసరాలకు వినియోగించబడుతున్నాయి.