సాముద్రికము
హస్తసాముద్రికం తన మూలాలను చైనీస్ యిజింగ్ (ఐ చింగ్), భారతదేశంలో (హిందూ) జ్యోతిశ్శాస్త్రం (సంస్కృతంలో జోతిష్య అని సూచిస్తారు) మరియు రోమా (గైప్సే) భవిష్యత్తు చెప్పేవారు నుండి కలిగి ఉంది. హిందూ మహర్షి వాల్మికీ ఒక పుస్తకాన్ని రచించినట్లు భావిస్తారు, దీని పేరు యొక్క ఆంగ్ల అనువాదం "ది టీచింగ్స్ ఆఫ్ వాల్మికీ మహర్షి ఆన్ మేల్ పామిస్టరీ", ఇది 567 చరణాలు కలిగి ఉంది. భారతదేశం నుండి, హస్తసాముద్రికం చైనా, టిబెట్, ఈజిప్ట్, పెర్షియా మరియు ఐరోపాలోని ఇతర దేశాలకు విస్తరించింది. చైనా నుండి, హస్తసాముద్రికం గ్రీస్కు విస్తరించింది, ఇక్కడ దీనిని సిద్ధాంతకర్తలు అభ్యసిస్తారు. అయితే, ఆధునిక హస్తసాముద్రికులు తరచూ మనస్తత్త్వ శాస్త్రం, అవిభాజ్యతత్వ వైద్యం మరియు భవిష్యవాణి యొక్క ప్రత్యామ్నాయ పద్ధతులతో సాంప్రదాయిక భావి కథన మెళుకువలను మిళితం చేస్తారు.
ధ్వనిశాస్త్రం
ధ్వనిశాస్త్రం అనేది ప్రాచీన భారతదేశంలో 500 BCకి పూర్వం పాణిని అనే వ్యక్తి సంస్కృతంపై అతని 5వ శతాబ్దపు BC సంహతంలోని హల్లుల యొక్క స్థానం మరియు ఉచ్ఛారణ విధానంను బట్టి అధ్యయనం చేయబడింది. ప్రధానమైన ఇండిక్ అక్షరమాలలు (ఇండిక్ ఆల్ఫాబెట్స్) పాణిని వర్గీకరణ ప్రకారం నేడు వాటి హల్లులను ఆజ్ఞాపిస్తున్నాయి. ఒక ధ్వనిశాస్త్ర సంబంధి అక్షరమాలపై లిఖిత విధానానికి మొట్టమొదటగా పునాది వేసిన ఘనతను ప్రాచీన గ్రీకులు సాధించారు. ఆధునిక ధ్వనిశాస్త్రం అలెగ్జాండర్ మెల్‌విల్లే బెల్‌తో మొదలయింది. ఆయన "దృశ్యమాన ప్రసంగం" (1867) సంభాషణల శబ్దాలను లిఖించడానికి ఒక కచ్చితమైన సంజ్ఞీకరణ విధానాన్ని ఆవిష్కరించింది.