స్టీవెన్స్‌-జాన్సన్ సిండ్రోమ్‌
స్టీవెన్స్‌ జాన్సన్‌ సిండ్రోమ్‌ (ఎస్‌జేఎస్‌)ను తేలికపాటి టాక్సిక్‌ ఎపిడెర్మల్‌ నెక్రోలిసిస్‌ (టీఈఎన్‌)గా పరగణించవచ్చని వైద్య పరిభాషలో ఒక ఒప్పందముంది. ఈ పరిస్థితులను తొలుత 1922లో గుర్తించారు.[2]
సవాయి
20వ శతాబ్దంలోని ప్రశ్నించదగిన వైద్య నీతి యొక్క అత్యంత అపఖ్యాతియైన యునైటెడ్ స్టేట్స్ కేసులలో ఒకటి   టస్క్‌గీ సిఫిలిస్ అధ్యయనం. అధ్యయనం టస్క్‌గీ, అలబామా లో జరిగింది, మరియు టస్క్‌గీ ఇన్స్‌టిట్యూట్ భాగస్వామ్యంతో యు.ఎస్. పబ్లిక్ హెల్త్ సర్వీస్ (పిహెచ్ఎస్) చే మద్దతివ్వబడింది. 1932లో, సిఫిలిస్ ఒక విస్తృతమైన సమస్యగా ఉన్నప్పుడు మరియు ఎటువంటి సురక్షిత మరియు ప్రభావవంతమైన చికిత్స లేనప్పుడు అధ్యయనం ప్రారంభమైంది. చికిత్స చేయబడని సిఫిలిస్ యొక్క పురోగతిని కొలిచేందుకు అధ్యయనం రూపొందించబడినది. 1947 నాటికి, సిఫిలిస్ కోసం ప్రభావవంతమైన స్వస్థత చేకూర్చేదిగా పెన్సిల్లిన్ ప్రామాణీకరించబడినద మరియు వ్యాధిని చికిత్స చేసేందుకు విస్తృతంగా ఉపయోగించబడుతూ ఉన్నది. అధ్యయన డైరెక్టర్లు, అయినప్పటికి, అధ్యయనమును కొనసాగించారు మరియు పెన్సిల్లిన్‌తో చికిత్సను పాల్గొనేవారికి అందివ్వలేదు. ఇది తర్కించబడినది, మరియు చాలా మంది రోగులకు పెన్సిల్లిన్ ఇవ్వబడినదని కొంత మంది కనుగొన్నారు. 1972 వరకు అధ్యయనం సమాప్తం కాలేదు.