ఫీల్డింగ్ (క్రికెట్)
ఒక జట్టులో కేవలము 11 మంది ఆటగాళ్ళు మాత్రమే ఉంటారు, వారిలో ఒకరు బౌలర్, మరియు సాధారణంగా ఒకరు వికెట్-కీపర్ గా ఉంటారు కాబట్టి ఏ సమయములో అయినా తొమ్మిది ఫీల్డింగ్ పొజిషన్లను మాత్రమే వాడుకోగలిగిన వీలు ఉంది. ఏ స్థానములు ఆటగాళ్ళతో నింపాలి మరియు ఏవి ఖాళీగా ఉంటాయి అనేది ఫీల్డింగ్ చేస్తున్న జట్టు యొక్క నాయకుడు చేసే వ్యూహాత్మక నిర్ణయము అయి ఉంటుంది. జట్టు నాయకుడు (సాధారణంగా బౌలర్ తోనూ మరియు కొన్ని సమయములలో జట్టులోని ఇతర సభ్యులతోను సంప్రదించి) ప్రత్యర్థి జట్టు బాట్స్ మాన్ కు బౌలర్ బౌలింగ్ చేయబోతున్నప్పుడు తప్ప మరే ఇతర సమయములో అయినా సరే ఆటగాళ్ళ ఫీల్డింగ్ స్థానములను మార్చవచ్చు.
వికెట్-కీపర్
క్రికెట్లో కేవలం ఒకే కీపర్ స్థానం ఉండుట వలన, ఎంపికదారులు (ముఖ్యముగా అంతర్జాతీయ స్థాయిలో) ఇద్దరు లేక అంతకన్నా ఎక్కువ మంది నైపుణ్యం కలిగిన కీపర్ల మధ్య ఎంపిక చేసుకొనుటకు ప్రయాస పడాల్సి వస్తుంది. ఎక్కువగా, ఇద్దరు కీపర్లలో ఒకరు మినహాయింపు కీపర్, కాని కేవలం ఒక సాధారణ స్థాయి బ్యాట్స్ మ్యాన్, ఇంకొకరు స్పష్టంగా బ్యాటింగ్ లో నైపుణ్యం ఉండే కీపర్/బ్యాట్స్ మ్యాన్, కాని అతనికి ప్రత్యర్థి వలె కీపర్ గా ఉండుటకు సామర్థ్యం లేని క్రీడాకారుడు. 1990లలో ఎంపికలో ఈ విధమైన అయోమయ పరిస్థితి ఇంగ్లాండ్ ఎంపికదారులు జాక్ రస్సెల్ (కేవలం కీపర్) మరియు అలెక్ స్టీవార్ట్ (కీపర్/బ్యాట్స్ మ్యాన్) మధ్య ఎదుర్కొనవలసి వచ్చింది. 1998 వరకు వారు వారిరువురి మధ్య అనుగుణమైన ఎంపికను చేయలేకపోయారు, రస్సెల్ సామర్థ్యం తగ్గుట మొదలయ్యాక: దానికి ముందు, వారు ఆ పాత్రను నిరంతరం తారుమారు చేస్తూ ఉండేవారు, ఎక్కువగా స్టీవార్ట్ వికెట్-కీపింగ్ చేయనప్పుడు అతని బ్యాటింగ్ నైపుణ్యముకు కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుంటూ అతని స్థానమును నిలుపుకుంటూ ఉండేవాడు. వేరొక ప్రధానమైన ఉదాహరణ పాకిస్తానీ వికెట్-కీపర్ కమ్రాన్ అక్మల్, ఇతను ఒక అతిదుష్ట వికెట్ కీపర్ గా పేరుపడ్డాడు, ఇతను ఎప్పుడూ తేలిక అవకాశాలకు ఎదురు చూస్తుంటాడు, కాని గత దశాబ్దం నుండి అతని బ్యాటింగ్ జట్టులోని మిగిలిన సభ్యుల కన్నా మెరుగుగా ఉండుట వలన అతను జట్టులో స్థానాన్ని పదిలపరచుకున్నాడు. మహేంద్ర సింగ్ ధోని, కుమార్ సంగక్కర, బ్రెండన్ మెకాలం మరియు మార్క్ బౌచర్ వంటి వారు ఈ రోజు క్రికెట్లో అత్యున్నత స్థాయి కీపర్/బ్యాట్స్ మ్యాన్లు.