మార్టిన్ స్కోర్సెస్
1967లో కూడా, స్కోర్సెస్ తన మొట్టమొదటి ప్రదర్శన చిత్రం, నలుపు మరియు తెలుపు ఐ కాల్ ఫస్ట్‌ ను నిర్మించాడు, తర్వాత సహ విద్యార్థులైన నటుడు హార్వే కెయిటెల్ మరియు సమర్పకుడు థెల్మా స్కూన్‌మేకర్‌లతో దీని పేరును హూజ్ దట్ నాకింగ్ ఎట్ మై డోర్‌గా మార్చారు. ఇతను థెల్మా స్కూన్‌మేకర్‌తో దీర్ఘ-కాల సహకారులుగా మెలిగారు. ఈ చలన చిత్రాన్ని స్కోర్సెర్ యొక్క పాక్షిక-ఆత్మకథ 'J.R. ట్రయోలజీ' వలె భావించారు, అతను తన తదుపరి చిత్రం మీన్ స్ట్రీట్స్‌లో కూడా ఉపయోగించుకున్నాడు. ప్రారంభ కాలంలోనే, "స్కోర్సెస్ శైలి" అప్పటికే స్పష్టంగా కనిపించింది: న్యూయార్క్ ఇటాలియన్ అమెరికన్ వీధి జీవితానికి ఒక అనుభూతి, త్వరిత కూర్పు, ఒక ఎలక్ట్రానిక్ రాక్ సౌండ్‌ట్రాక్ మరియు ఒక సమస్యలతో పురుష నాయకుడు.
స్టొరీబోర్డ్
ది ఆర్ట్ ఆఫ్ వాల్ట్ డిస్నీ (అబ్రామ్స్, 1974) లో క్రిస్టోఫర్ ఫించ్ ప్రకారం, సన్నివేశాలను ఒక కాగితం యొక్క విడి పత్రాలపై చిత్రించడం మరియు కథను ఒక క్రమంలో చెప్పేందుకు వీలుగా వాటిని ఒక బుల్లెటిన్ బోర్డుపై అమర్చడమనే ఆలోచనను యానిమేషన్ నిపుణుడు వెబ్ స్మిత్ చేశారని, డిస్నీ ప్రశంసించారు. ఈ దిశగా మొట్టమొదటి స్టోరీబోర్డు రూపొందించబడింది. 1935[1] మొదట్లో "స్టోరీ స్కెచ్‌ల" నుంచి స్టోరీబోర్డులకు మారిన రెండో స్టూడియో, వాల్టర్ లాంట్జ్ ప్రొడక్షన్స్. 1936 కల్లా హర్మన్-ఐసింగ్ మరియు లియాన్ షెల్‌సింగర్‌లు కూడా వీటిని అనుసరించారు. 1937-38 కల్లా అన్ని స్టూడియోలు స్టోరీబోర్డులను ఉపయోగించేవి.