జర్మనీ
నెపోలియన్ బోనపర్టే ఓటమి తరువాత 1814లో వియన్నా సమావేశం 39 సార్వభౌమ రాజ్యాలతో కూడిన జర్మన్ సమాఖ్య (డచేర్ బండ్)ను స్థాపించింది. పునరుద్ధరణ రాజకీయాలలో అనంగీకారం చూపుతూ ఐక్యతా మరియు స్వాతంత్ర్యాన్ని కోరుతూ, పాక్షికంగా స్వేచ్ఛా పోరాటాలకు దారితీసింది. అయితే ఇవి ఆస్ట్రియన్ రాజ్యాంగవేత్త మెటర్నిచ్ నూతన అణచివేత విధానాలతో అనుసరించబడ్డాయి. జోల్వేరేయిన్ పన్ను నిర్ణయసమాఖ్య జర్మన్ రాజ్యాల మధ్య ఆర్థిక ఐక్యతను మరింత పెంచింది. ఈకాలంలో జర్మన్లు ఫ్రెంచ్ విప్లవం ఆదర్శాలచే ప్రభావితమయ్యారు,.ప్రత్యేకించి యువ మేధావులలో జాతీయవాదం శక్తివంతంగా అవతరించింది. మొదటిసారి నలుపు, ఎరుపు, బంగారు రంగులు ఉద్యమానికి ప్రాతినిధ్య రంగులుగా ఎన్నుకోబడ్డాయి, తరువాత ఇవే జాతీయ రంగులు అయ్యాయి.[15]
సంకీర్ణ ప్రభుత్వం
జర్మనీలో, జర్మనీ క్రిస్టియన్-డెమోక్రటిక్ యూనియన్ ఆఫ్ జర్మనీ మరియు క్రిస్టియన్ సోషల్ యూనియన్ బవేరియా (CDU/CSU) లేక జర్మనీ యొక్క సోషల్ డెమోక్రటిక్ పార్టీలు జాతీయ ఎన్నికలలో అర్హతాయోగ్యమైన మెజారిటీతో గెలుచుట అరుదగుట చేత సంకీర్ణ ప్రభుత్వం ప్రామాణికమైనది. అందువలన, సమాఖ్య స్థాయిలో, కనీసం ఒక చిన్న పార్టీని కలిగి ఉన్న ప్రభుత్వాలు ఏర్పడతాయి. ఉదాహరణకు, హెల్మట్ కోహ్ల్ యొక్క CDU, ఫ్రీ డెమోక్రాటిక్ పార్టీ (FDP) సంకీర్ణత్వంతో కొన్నేళ్ళ పాటు పాలించింది, 1998నుంచి 2005 వరకు గెర్హార్డ్ స్క్రోడర్ యొక్క SPD గ్రీన్స్ తో కలిసి అధికారంలో ఉన్నది మరియు 2009 నుంచి FDP తో కలిసి ఏంజెలా మెర్కెల్, CDU/CSU అధికారంలో ఉంది.