స్నెల్ నియమం
టాలమీ అనే గ్రీకు దేశస్తుడు ఈజిప్టు లోని అలెగ్జాండ్రియా అనే నగరంలో వుండేవాడు. టాలమీ వక్రీభవన కోణాల మధ్య సంబంధాన్ని కనుగొన్నాడు, కాని ఆ సిద్ధాంతము చిన్న కోణాలకు సరికాలేదు. వక్రీభవన సిద్ధాంతము గురించి మొదటగా బాగ్దాద్ కు చెందిన ఇబ్న్ శాల్, తన పుస్తకం "ఆన్ బర్నింగ్ మిర్రర్స్ అండ్ లెన్సెస్" లో వివరించాడు.అతను ఈ సిద్ధాంతాన్ని కటకముల ఆకారలని తెలుసుకొనదానికి ఉపయోగించాడు.1621 లో, Willebrord Snellius (Snell) అనే శాస్త్రవేత్త గణిత శాస్త్ర ప్రకారంగా స్నెల్స్ నియమాన్ని రాశాడు.ఫ్రెంచ్ లో స్నెల్స్ నియమాన్ని "la loi de Descartes" or "loi de Snell-Descartes " అని అంటారు.1678 లో స్నెల్స్ నియమాన్ని క్రిస్టియాన్ హుయ్గేన్స్ అనే శాస్త్రవేత్త సంపూర్ణంగా వివరించాడు.
స్నెల్ నియమం
స్నెల్స్ నియమం ద్వారా కాంతి కిరణాల యొక్క దిశను వివిధ వక్రీభవన గుణకములు కలిగిన వక్రీభవన మాధ్యమము ద్వారా నిర్ణయిస్తారు. మాధ్యమము యొక్క వివిధ వక్రీభవన సూచీలను n1, n2 మరియు అనంతం, వీటిని గాజు లేదా నీళ్లు వంటి ఒక వక్రీకరణ మాధ్యమం ద్వారా కాంతి ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు ఒక శూన్యంలో దాని వేగం వ్యతిరేకంగా ఒక కాంతి కిరణం యొక్క వేగం తగ్గుతుంది, దీని ద్వారా కారకం ప్రాతినిధ్యం ఉపయోగిస్తారు.కాంతి కిరణం ఎప్పుడైతే మాధ్యమాల మధ్య వున్న సరిహద్దు దాటుతుందో, ఆ రెండు మాధ్యమాల సాపేక్ష వక్రీభవన గుణకముల పై ఆధారపడి కాంతి కిరణం తక్కువ కోణం లేదా ఎక్కువ కోణానికి వక్రీభవించబదుతుంది. ఈ కోణాలను వాటి లంబ కిరణముల బట్టి కొలుస్తారు.కాంతి కిరణం గాలి నుండి నీటిలోకి ప్రయాణిస్తునప్పుడు, ఆ కిరణం దాని యొక్క లంబ కిరణం వైపునకు వంగుతుంది ఎందుకంటే కాంతి యొక్క వేగం నీటిలో తగ్గుతుంది. కాంతి కిరణం నీటిలో నుండి గాలిలోకి ప్రయాణిస్తునప్పుడు, ఆ కిరణం దాని యొక్క లంబ కిరణం నుండి దూరంగా వెళుతుంది.