గణిత శాస్త్ర చరిత్ర
పైథాగరియన్లు (పైథాగరస్ అనుచరులు) అనిష్ప సంఖ్యలు ఉన్నాయని నిరూపించారు. యుడోక్సస్ (408–సుమారుగా 355 BC కాలం) శోషణ పద్ధతిని అభివృద్ధి చేశాడు, దీనిని ఆధునిక సమాకలనం యొక్క పూర్వగామిగా చెప్పవచ్చు. అరిస్టాటిల్ (384—సుమారుగా 322 BC కాలం) తొలిసారి తర్క శాస్త్రం యొక్క సూత్రాలను రాశాడు. యూక్లిడ్ (సుమారుగా 300 BC కాలం) ఈ రోజుకు కూడా గణిత శాస్త్రంలో ఉపయోగించబడుతున్న నిర్వచనం, ధర్మము, సిద్ధాంతం, రుజువు అంశాలకు ప్రారంభ ఉదాహరణలను అందజేశాడు. శృంగాకారాలపై కూడా ఆయన అధ్యయనం చేశాడు. ఆయన రాసిన ఎలిమెంట్స్ అనే పుస్తకం 20వ శతాబ్దం మధ్యకాలం వరకు పశ్చిమ దేశాల్లో విద్యావంతులందరికీ సుపరిచితంగా ఉండేది.[24] క్షేత్ర గణితంలో పైథాగరస్ సిద్ధాంతం వంటి సిద్ధాంతాలతోపాటు, రెండు యొక్క వర్గం అనిష్ప సంఖ్య మరియు అనంతం వరకు ప్రధాన సంఖ్యలు ఉన్నాయని అనేందుకు ఆధారాన్ని కూడా ఎలిమెంట్స్ కలిగివుంది. ఎరాటోస్తనీస్ జల్లెడ (సుమారుగా 230 BC కాలం) ను ప్రధాన సంఖ్యలు గుర్తించేందుకు ఉపయోగించాడు.
జ్యోతిషశాస్త్రం
విజ్ఞానశాస్త్ర విప్లవం మరియు ఫ్రాన్సిస్ బాకోన్ కాలానికి, కొత్తగా ఉద్భవిస్తున్న శాస్త్రీయ పద్ధతులు పరిశోధాత్మక ఫలితాల ఆధారిత క్రమ వర్గీకరణలతో కూడిన అనుభావిక ప్రేరణ విధానాన్ని స్వీకరించాయి. ఈ సమయంలో, జ్యోతిషశాస్త్రం మరియు ఖగోళశాస్త్రం బాగా వేరుచేయబడ్డాయి; ఖగోళశాస్త్రం ఒక ముఖ్యమైన విజ్ఞానశాస్త్రంగా అవతరించగా, సాధారణ శాస్త్రవేత్తలచే జ్యోతిషశాస్త్రాన్ని బూటకపు శాస్త్రం లేదా మూఢవిశ్వాసంగా పరిగణించడం ఎక్కువయింది. ఈ విభజన పద్దెనిమిది, పందొనిమిదో శతాబ్దంలో బాగా వేగవంతమైంది.